Autor: Skarby na półkach stycznia 10, 2019\nTrochę magii i barw tej zimy.\nMiało być o różnych rzeczach, która można położyć na półce, jest o książkach. Nie moja wina, że jest tyle interesujących pozycji. Obiecują, że pojawią się inne rzeczy, np. planszówki :-)\nDzisiaj chciałabym zaprezentować przepiękną bajkę "Dom pięknych snów".\nBajka dla dzieci powinna być ciekawa i nietuzinkowa. W świecie najmłodszych za dużo jest księżniczek i rycerzy. Dlatego każda bajka, która przedstawia coś innego niż powszechny schemat to bardzo wartościowa literatura. Przykładem może być "Dom pięknych snów", ponieważ występuje tam coś naprawdę wyjątkowego. Personifikacja pór roku. Jeśli dochodzi do tego wielka awantura... to niesamowitą historię mamy na wyciągnięcie ręki.\n"Dom pięknych snów" opowiada o losach rodzeństwa, które przez jakiś czas musi zamieszkać w niezwykłym, magicznym miejscu. Dom należny do pani Leokadii. W jego wnętrzu można spotkać takie postacie jak Matka Natura, czy Duszka dobrego snu. Jednak to nie wszystko. Ania i Kubuś dowiadują się, że ich rodzice pojechali na bardzo ważną i niebezpieczną misję. Muszą pogodzić dwie skłócone siostry – Wiosnę i Zimę. Cała historia rozpoczęła się od zupełnego nieporozumienia. Wiosna przez roztargnienie weszła na obszary gdzie była jeszcze Zima. Druga siostra, ta zdecydowanie chłodniejsza nie potrafiła wybaczyć takiego zachowania. Obie siostry doprowadziły do stanu, gdzie pomóc mógł tylko zawodowy negocjator. Okazuje się,że do tego zadania zostali wyszkoleni rodzice Ani i Kuby, a kiedy nadejdzie czas dzieci również zostaną przygotowane do tego, aby w kryzysowych sytuacjach potrafić pogodzić Pory Roku.\nNiesamowita, ciepła, barwna, optymistyczna opowieść o magii rzeczywistości. Historia, która oczaruje każdego. Szkoda, że tak szybko się kończy. Karolina Staszak stworzyła niezwykłą historię, która porywa i oczarowuje. Wiele wątków fabularnych ma wysoki poziom pedagogiczny. Książka uczy i pokazuje czym jest prawdziwa wiedza i empatia. Dlatego jest tak wartościowa i magiczna. Zachwyca od samego początku, ponieważ niewiele jest tak ciepłych, pomysłowych i barwnych historii. Dodatkowo napisana jest bardzo prosty i przystępny sposób. Dzięki czemu trafi do najmłodszych czytelników. Już od pierwszych stron nie można się od niej oderwać. Zaskakuje, że tak szybko się kończy. Uważam, że pomysł jaki przedstawiła Karolina Staszak zasługuje na kontynuację, ponieważ na pewno znajdzie szerokie grono odbiorców.\nIlustracje do "Domu pięknych snów" stworzyła Katarzyna Kołodziej. Niezrównana ilustratorka książek dla dzieci, której prace emanują ciepłem i prostotą. Prosta kreska, jasne kolory, oczarowują czytelnika. Kreacje Pór Roku są bardzo sugestywne. Wiosna i Zima prezentują się jak dwie nastolatki, które pokłóciły się o ulubioną bluzkę. Katarzyna Kołodziej zadbała o wyjątkową prezencję obu sióstr. Dodatkowo ekspresja postaci pozwala doskonale wczuć się w ich emocje. Same ilustracje zachęcają do zapoznania się tą historią. Całość prezentuje się bardzo ciekawie. Ilustracje są przyjemne dla oka, a cała historia pobudza wyobraźnię. Dzięki temu mamy bardzo dobre połączenie tego, co w książkach dla dzieci najważniejsze – wyobraźni i rysunku.\n"Dom pięknych snów" to książka, którą warto przeczytać. Myślę, że będzie to wielokrotnie czytana pozycja w każdym domu. Historia, którą prezentuje spodoba się nie tylko dzieciom, ale również dorosłym, ponieważ nie jest ona koleiną naiwną opowieścią . To, co opisuje "Dom pięknych snów" to bardzo piękna, pouczająca opowieść. Dawno nie zachwyciła mnie tak książka dla dzieci. Dlatego z czystym sumienie mogę ją polecić chłopcom, dziewczynkom, rodzicom, babciom, dziadkom, jednym słowem wszystkim, i to o każdej porze roku.\nKupić ją można TU Cena też jak z bajki ;-)\nMoja ocena: Książka z najwyższej (albo najniższej żeby dzieci mogły dosięgnąć ;-) półki.\n1001 obrzydliwych obrzydliwości 20 lat Fabryki Słów 7 7 królestw A.G. Ford adam przechrzta adamada adaptacja akademia mądrego dziecka akcja akcja promocyjna aktywny wypoczynek akurat alexander Alicja w krainie czarów all might amber amberek AMD AMD. Akademia Mądrego Dziecka Andrzej Pilipiuk Aneta Jadowska angielski humor Antoine de Saint-Exupery aranżacja wnętrz Arkham art autronauci axel scheffler badaczka mitycznych bestii bajki bajki 5 minut przed snam bajki dźwiękowe bajki na dobranoc bajki przed snem bajki z morałem bajkopisarstwo bakuman barbie Barbro Lingren Basia baśń bestseller bez prądu biedronka i czarny kot Bing biurko biznes bohaterka booktour budowanie cardcaptorsakura Carlos Ruiz Zafon Chima chris hart Christope Cazenove chwile ulotne ciekawostki Cinda Williams clamp Cleo&Cuquin Cmentarz Zapomnianych Ksiażek CoComelon covid-19 cuda świata cykl demoniczny czapu czipu czasopismo czytaj i graj czytam sobie czytanie ćwiczenia z mówienia Dav Pilkey DC debit dekoracje na ścianę demony demony dominiki dialog mistrzów dinozaury Disney disneybooks DIY dla dzieci dla maluchów dla młodzieży Dogman domowe biuro domowe nauczanie dorastanie Dorota Sumińska drewniane zabawki drużyna do zadań specjalnych duchy dusia i psinek-świnek duże elementy dwumiesięcznik dzieci dzieciństwo dzikie zwierzęta Edinos.pl edipresse edipresse kids educzytajki edukacja edukacja domowa edycja ilustrowana egmont egzorcyzmy egzystencja ekoliski ekologia ekologiczne gry ekonomia elektronika elena ferrante elfi elfy eliza żywicka emocje emocje dziecka enola holmes entomologia ernest i rebeka erotyk escape quest fabryka słów fantastyka fantastyka dla dzieci fantastyka młodzieżowa fantasy fashion filc filozofia fotoksiążka frigiel i fluffy gabriel garcia marquez gadżet galera galeria Galeria Książki garett gigant gigant poleca Gosia herba Gotham gra gra dla dzieci gra edukacyjna gra karciana gra leksykalna gra logiczna gra matematyczna gra planszowa gra rodzinna gra słowna gra słownikowa gra sportowa gra strategiczna gra zręcznościowa Gradimir Smudja grafiki groteska groza gry gry dla dzieci gry do plecaka gry geometryczne gry logiczne GTO halooween harper kids harpercollinspolska harperkidspolska haru stories hazard hello kitty hentai hex historia historia alternatywna historia dla dzieci historia Polski home decor horror horrrendalna historia humoreska ikabog interpretacja IQ IQ games j.k.rowling Jacek Komuda jadzia pętelka jaguar jaguar. maya motayne jak schować lwa Jano i Wito jarosław grzędowicz jednorożec jesień język angielski Jimena Tello julia donaldson junior justyna bednarek kaczor donald kalendarz adwentowy kapelusz opowieści kapelusznik kapitan nauka Karmazynowa Królowa Kasia Wierzbicka klasyczne bajki klasyczne baśnie klasyczne gry klasyka klasyka literatury klasyka polskiej fantastyki klocki klocki kreatywne kobietą być kolorowa edukacja kolorowanki koloruj i naklejaj komedia szpiegowska komiks komiks dla dzieci komitet ochrony praw dziecka konkurs im. Janusza Christy konstrukcje kosmoliski kosmos Kot-o-ciaki kotociaki Koźlaczki kraina lodu krasnolud krasnoludy krasonludy kreatywne z dziećmi kreatywnie kreatywnie z dziećmi kreda Kroniki Dwuświata Król Demon krzyżacy. fabryka słów książeczki kartonowe książka książka dla dzieci książka dla młodzieży książka edukacyjna książka historyczna książka przyrodnicza książka z okienkami książka-gra-escape room książki dla dzieci książki dla maluchów książko-gra kuba sosnowski kuchnia kurs rysowania kwiat Laurent Binet legendy LEGO liceum lifestyle literatura dziecięca literatura młodzieżowa literatura obyczajowa literatura piękna literatura polska literatura włoska logopedia LUBA Lublin łamigłówki Maciej Kur Maciej Stuhr mafalda mag bitewny magazyn Magi:the labyrinth of magic magia magia świąt magnesy magowie makabra Maks i Emilka Mały Książę mama w galopie mamania Mamoru Hosoda manga mangaki many mornings Marcin Mortka marcin szczygielski marek marcinowski margaret atwood mario vargas llosa masza i niedźwiedź maszyny rolnicze materia secunda maya motayne meble media rodzina memo Michał Gołkowski miesięcznik mieszko I Mikołaj Pasiński miłość minecraft miniładowarka Miroslav Żamboch mistrz ilustracji miś paddington mitologia mitologia grecka mitologia japońska mitologia skandynawska mitrys mity młodzieżówka moda model modelowanie moja pierwsza biblioteczka motywacja mój pierwszy komiks mrocznabaśń mrok we krwi multigra muminki mustang z dzikiej doliny muto ashirogi Muza my hero academia my little pony myszart Nagroda rodziców najwybitniejsi naukowcy naklejki Nasza Księgarnia naturalne składniki nauka nauka przez zabawę niepełnosprawność niesamowity spacer Nike nowa jakość nowe wydanie obraz na płótnie obrazy ochrona środowiska od autora okonie one for all opowieści z dreszczykiem opowieść filmowa opowieść podręcznej Orwell otome ozdoby na ścianę Pan Lodowego Ogrodu Pan Toti Pan Toti i Przyjaciele papilon parenting Parki Narodowe patronat patyczki Paweł Kopijer Peter V. Brett Peyo pieczątki piekło pierwsza gra pierwsze bajeczki pierwsze czytanki pierwsze puzzle Pierwsze słowa pierwszy przyjaciel pierwszy zegar pies pies baskervilleow pink frog plac budowy plakaty planszówka PLO Plunderer Plus Plus pociąg Tomek pociągi poczytaj ze mną pod złą gwiazdą podróż podróże poezja pojazdy pokój dziecięcy politeizm polscy superbohaterowie Polska polska fantastyka polski spichlerz polskie smaki pomóż mi przetrwać popkultura poradnik porady dla rodziców post apokalipsa posted store poster store powieść graficzna powieść grozy powieść historyczna pozytywka praca zdalna prezent prezent świąteczny programowanie prószyński i s-ka przedszkolak przeklęte predmioty przygoda przygody z nauką przyjaciel przyroda przyszłościówka psi patrol psychologia pszczoły Ptaki Pucio puzzle puzzle magnetyczne pytania przyrodnicze Quino R Radek Rak radoslaw lewandowski realizm magiczny recenzja refleks refleksja regał Regiony rekreacja relacje relaks relife reptilianie review Rezkin robaki rodzicielstwo rodzinne wspomnienia rodzinny czas rok na rok na zamku romans rower rozgrywka rozówj mowy rozrywka rozwój motoryki rper kids ruchome obrazki rurki 3D ryby Ryder wzywa! rysowanie rysuję i zgaduję rzeczpospolita szlachecka saal digital saga salem samoakceptacja samodzielne czytanie science-fiction self publishing sf shadow house Sherri Duskey Rinker shojo shoujo shounen siostry niezapominajki sisters skład papieru składanie słownik smartwatch smerfetki smerfy smerfy i świat emocji Snów kolorowych so-ma-to Sorn Gara sport&fun spostrzegawczość sprzątanie spy family stażacy strach strategia strrraszna historia strzeżcie sie styl skandynawski superbohaterowie supersisters suplementy symbolizm szablony szerlok worms sześcian szpiedzy sztuka sztukater szukaj i znajdź szycie szycie z filcu ściereczki ślady zwierząt śmiech śpiąca królewna świat komiksu świat przyjazny dziecku tania książka technologia teris the hound of the baskervilles the promised neverland Thierry Joor tomek i przyjaciele top1 Tove jansson transformers Tron Szarych Wilków trylogia turystka ubongo uczucia upominki urban fantasy urban legends uzależneinie wampiry waneko warchoły warszawa wartości wegańska czekolada wegańska dieta wegańskie serce wegańskie słodycze wideo od Mikołaja wiedza wiedźmy Wierża Babilon wikingowie wisienka wnętrze wodne malowanie wodne malowanki WonderWoman wspomnienia wuj krasnolud WW wwf wycieczki po kraju wydawinctwo skrzat wydawnictwo alternatywne wydawnictwo edgard wydawnictwo jaguar Wydawnictwo Literackie wydawnictwo nowoczesne wydawnictwo oficynka wydawnictwo RM Wydawnictwo SQN Wygnana Królowa wyobraźnia wyposażenie wystrój wnętrz wyszukiwanki wywiad YA Young Adult zabawa zabawki zabawy bez prądu zabawy dla dzieci zabawy i zadania z naklejkami zabawy językowe zabawy kreatywne zabawy manualne zabawy na świeżym powietrzu zabawy sporotowe zadania zadania do naklejania zagadki Zakamarki zakład że tego nie wiesz zamki zapachy zasady zaświaty Zawicza Czarny zawody zdrowe zęby zdrowie zero west zestaw prezentowy zeszyt zadań zgadnij kto to zmysły znak zog zombie zombie apokalipsa Zosia Stanecka zwierzątka zwierzęta zysk i s-ka żelazny olbrzym życie rodzinne


Elvis Presley na szczycie okolicznościowego rankingu Billboardu! – EPLand\nHomeUncategorizedElvis Presley na szczycie okolicznościowego rankingu Billboardu!\nBillboard sporządził listę najlepszych finałowych Numerów Jeden!\nChoć może ciężko w to uwierzyć ale od chwili pojawienia się na prestiżowej amerykańskiej liście Hot 100 Billboardu ostatniego singla Beatlesów minęło już pół wieku. Ballada „The Long And Winding Road” weszła do zestawienia w czerwcu 1970 roku.\nZ tej okazji grupa ekspertów piszących dla tego cenionego magazynu muzycznego zdecydowała się stworzyć listę Dwudziestu najlepszych finałowych Numerów Jeden.\nObok wspomnianej wcześniej Wielkiej Czwórki (która choć stała się inspiracją do stworzenia listy znalazła się dopiero na jej ósmym miejscu), w opublikowanym przed kilkoma dniami rankingu znalazło się także kilku innych, wybitnych przedstawicieli sceny muzycznej takich jak Whitney Huston, Madonna, The Rolling Stones czy Diana Ross.\nW pierwszej trójce zestawienia znaleźli się natomiast kolejno Cher z przebojem „Believe” z 1999 roku i formacja The Jackson 5 z hitem „I’ll Be There” z roku 1970. Na pierwszym miejscu listy znalazł się natomiast nie kto inny jak… Elvis Presley z nagranym w American Sound Studio w Memphis „Suspicious Minds”. „Jak dobrze, że ostatni Numer Jeden Króla Rock’n’Rolla jest jednym z jego najlepszych„, zauważają twórcy listy. „Elvis był z powrotem na szczycie co słychać w jego wykonaniu„.\nSingiel z utworem „Suspicious Minds” trafił do sprzedaży 26 sierpnia 1969 roku. Na stronie B wydawca umieścił kompozycję „You’ll Think Of Me”, również nagraną podczas słynnych sesji w American Sound Studio w Memphis. Po kilku tygodniach spędzonych na liście Hot 100 tygodnika Billboard (utwór zadebiutował w zestawieniu 13 września), 1 listopada 1969 roku utwór tytułowy został pierwszym od czasu „Good Luck Charm” amerykańskim Numerem Jeden Presleya.\n(Info: Billboard/Elvis Presley Forum.pl/Mariusz Ogiegło)


Wiśnicz. W niedzielę powtórzone wybory na radnego. Zobacz, kto będzie głosował? – Bochnia i Brzesko z bliska\nNa niedzielę zaplanowano powtórkę wyborów w okręgu nr 14. Mieszkańcy Starego Wiśnicza jeszcze raz muszą wybrać radnego, ponieważ w trakcie jesiennych wyborów doszło do nieprawidłowości.\nPodczas wyborów samorządowym w Starym Wiśniczu w komisji nr 14 wydano 568 kart do głosowania, a z urny wyjęto ich już 757. W efekcie radnym został Sławomir Błoniarz, sołtys Starego Wiśnicza, pokonując drugiego kandydata w tym okręgu Mirosława Chodura, przewodniczącego Rady Miejskiej w Nowym Wiśniczu w poprzedniej kadencji.\nTo druga wpadka komisji w tej miejscowości. Cztery lata temu ponad 100 kart do głosowania, które wydano wyborcom, nie było opieczętowane.\nWtedy jednak problem udało się rozwiązać bez kolejnego głosowania. Teraz nie ma na to szans.\nO mandat radnego w niedzielę walczyć będą: Sławomir Błoniarz i Mirosław Chodur.\nZOBACZ, KTO MUSI IŚĆ DO GŁOSOWANIA:\nNASZ NEWS. 24 lutego ponowne wybory w okręgu nr 14 w Wiśniczu\nTagi:Polecane, w wisniczu wybieraja radnego, wisnicz powtórzone wybory, wybory w wisniczu\n18 lutego godzina 15:44\nByle by po trupach.Za taką wtopę nie powinni wypłacać kasy komisji\n23 lutego godzina 13:12\nTak obyło się bez ponownego głosowania 4lata temu ,ponieważ wygrał chodur i było wszystko pięknie ładnie, teraz nie może się pogodzić że ludzie podziękowali mu za zrobienie sobie „autostrady”do własnego domu,bo oprócz tego nic nie robił


by Nora Vedran on Sob 26 Lip 2014, 17:53\nA więc nadszedł ten dzień, gdy miała się wybronić lub... Po prostu zadbać o swój marketing. Uniezależnić się od noszonego nazwiska, a raczej zadbać o to, by nie kojarzyło się ono tylko i wyłącznie z Luciją. Młoda Vedranówna czekała na ten dzień, pracowała wytrwale, by w ogóle miał on miejsce, po czym... Była stremowana jak przed pierwszym przedstawieniem, w którym miałaby odgrywać główną rolę.\nList napisało się łatwo. Papier, atrament, pióro - one ani wyrzutów nie robią, ani nie wytykają błędów. Wszystko przyjmą i jeszcze uśmiechną się promiennie, wchłaniając największe farmazony. Tak, list był łatwy. Przyjemnie też czytało się odpowiedź, bo skoro dyrektor jej nie zbył, to może jest jakaś nadzieja. Skoro w ogóle chciał się z nią spotkać - nią, pierwszoroczną gówniarą - to może da się o coś zawalczyć. O coś - czyli dokładniej możliwość zaistnienia w szpitalu wcześniej, niż przewidują to studenckie praktyki. I nie u boku kogokolwiek, kogo jej przydzielą, ale przy dyrektorze. To ładnie wygląda w CV, ale przede wszystkim - daje szansę na znacznie lepsze wykształcenie. Nie oszukujmy się - nie tylko własna praca się liczy, ale też to, kto cię uczy. A o Cramerze mówiono wiele, wystarczająco wiele, by Nora chciała mieć w nim swojego bezpośredniego nauczyciela.\nTeraz jednak stała na progu szpitala i słyszała, jak niespokojnie pracuje jej serce. Była dziewczęciem śmiałym, przy pierwszych spotkaniach robiącym stosunkowo niezłe wrażenie, pewnym siebie i pełnym niebezpodstawnej wiary we własne zdolności, ale... Bała się. Tak po prostu. Jej dumny duch nie zniósłby porażki, upokorzenia, jakim mogłoby być odrzucenie, a przecież nie była wcale pewna, czy to spotkanie nie jest tylko... Z przyzwoitości. Nie musi z niczym się wiązać. Nie jest obietnicą.\nOch, na Merlina, weź się w garść!\nWzięła się. Wzięła się w garść i przekroczyła próg budynku, chwilę później stając w drzwiach SORu. Potem zaś... Z odnalezieniem dyrektora nie miała problemu. Wiedziała, jak wygląda ten, kogo szuka. Aspirując na miano uczennicy Cramera, musiała wiedzieć. To byłby wstyd, gdyby przyszła tu zupełnie nieprzygotowana. Wstyd, bo przecież Vedranówna przygotowana była zawsze.\n- Panie Cramer. - Pomimo tego, że byli umówieni, nie zamierzała przeszkadzać mężczyźnie w pracy. Wiedziała, jak sama byłaby poirytowana, gdyby to jej ktoś przeszkadzał. Odczekała więc, aż skończył zajmować się jednym z pacjentów i podeszła do niego w chwili, gdy nie dotarł jeszcze do kolejnego łóżka.\n- Nora Vedran. Byliśmy umówieni. - Przedstawiła się pierwsza, ale nie wyciągnęła dłoni na powitanie, choć zawsze to robiła. Zdaje się, że w tej sytuacji inicjatywa należeć powinna do osoby wyżej postawionej w hierarchii, czyli z pewnością nie do niej. A jednak nie była speszoną. Nieco stremowaną, tak, oczywiście. Ale nie bardzo było to widać. W końcu Vedranówna była profesjonalistką - przynajmniej starała się być - a ciągle wyklinane przez nią geny jej matki pozwalały jej nad sobą panować. A przynajmniej liczyła na to, że pozwalają.\nby Vincent Cramer on Sob 26 Lip 2014, 19:28\nVincent odłożył zwinięte w rulony pergaminy z nowymi rozporządzeniami na pobliski stół i zatrzymał się na moment w rejestracji, gdzie czekało na niego kilka formularzy przyjęć na oddział ratunkowy. Nie przyglądając im się specjalnie wsunął je pod pachę i ruszył w kierunku łóżek przesłoniętych parawanem. Praca pozwalała mu nie zastanawiać się nad leżącym w piwnicach Ministerstwa Milesem. Pozwalała mu nawet ignorować uczucie ssania w żołądku. Pewnie dlatego zdecydował się na wydanie kilku nowych rozporządzeń dotyczących pracy w klinice. By nie myśleć o niczym innym poza nie swoimi problemami. Dzielnie znosił codzienną dawkę narzekań Nicefory na upierdliwych pacjentów. Bez cienia grymasu złożył czterdziesty czwarty podpis na karcie.\nHelen przemierzała szeroki korytarz niosąc tackę pełną kolorowych flakonów z eliksirami.\n- Panna C. zawitała na oddział. Piąty raz w ciągu dwóch dni. Powodzenia.\nPielęgniarka szerokim łukiem ominęła jedno z łóżek, przekazując Cramerowi wyrazy niemego współczucia.\nPanna Crawford spędzała sen z powiek każdemu uzdrowicielowi, który musiał przeżyć swą kolej na CORze (Czarodziejskim Oddziale Ratunkowym). Była idealnym odzwierciedleniem podręcznikowej definicji hipochondrii. Sól w oku i ostatni gwóźdź do grobowej deski, gdy do wyjścia z pracy pozostawała zaledwie godzina, a jej korpulentna sylwetka pojawiała się na horyzoncie. Specjalistka w każdej dziedzinie.\n- Panie Cramer.\nBrunet odwrócił się przez ramię. Jego zielone tęczówki szybko smagnęły młodą czarownicę po twarzy. Panna Vedran, zgadł w myślach, nim wyciągnęła w jego kierunku swą smukłą, dziewczęcą dłoń. Zerknął na zegarek.\n- Tak, pamiętam. Vincent Cramer. Proszę za mną - uścisnął rękę studentki i ruchem głowy wskazał przed siebie. Mieli do pokonania zaledwie kilka metrów - Mam nadzieję, że nie potraktuje Pani tego jako wyraz jawnej ignorancji, ale niestety nie jestem w stanie udać się teraz do gabinetu na rozmowę.\nWypowiadając te słowa przeglądał jednocześnie kartę, w której rejestratorka skrupulatnie odnotowała dolegliwości, z jakimi starsza czarownica zgłosiła się do kliniki.\nPrzystanął tuż przed parawanem.\n- Woli Pani przełożyć to spotkanie?\nby Nora Vedran on Sob 26 Lip 2014, 19:56\nUścisnąwszy dłoń mężczyzny stosunkowo silnie, nie wątło, jak można by oczekiwać, bez wahania ruszyła za nim, na jego słowa zaś...\n- Chyba pan żartuje. - Ignorancja? Przełożenie spotkania? Gdyby faktycznie wyraziła taką chęć, sama siebie zdyskwalifikowałaby w przedbiegach z jakiejkolwiek rozgrywki. Czyż nie po to pisała do Cramera? Nie o to się ubiegała - by uczestniczyć w tym wszystkim, co się tu działo, nawet, jeśli dotyczyło to zmagania się z hipochondrią pacjentów? Gdyby w tym momencie stwierdziła, że może jednak przyjdzie później, zadawałaby kłam samej sobie. Ale nie. Nora nie zamierzała ruszyć się na krok, przynajmniej dopóki nie odpędzi jej sam uzdrowiciel. - Zdaje się, że właśnie to chciałam osiągnąć. Stanąć u boku uzdrowiciela. - Uśmiechnęła się nieznacznie, bez arogancji. - Tylko może... - Zmarszczyła lekko brwi, rozglądając się. - Skąd mogłabym wziąć jakiś fartuch? - Jasnym było, że nie miała jeszcze własnego - to znaczy, miała, ale starty, znoszony, po ojcu, mający wartość właściwie sentymentalną - a zupełnym brakiem rozsądku byłoby paradowanie po CORze bez takiej osłony. Było to ryzykiem i dla niej, i dla pacjentów, obok których miałaby stać.\nZaś co do samej tremy... Nie, nie zniknęła jak za dotknięciem różdżki, ale umknęła w cień. Nie bardzo wiedziała, czego spodziewać się po tym spotkaniu, ale samo to, że Cramer potraktował ją inaczej, niż szeregowego petenta, dobrze wróżyło. Wpuścił ją w końcu na oddział, choć nie była pacjentką, nie? Nie odsuwał spotkania do chwili, w której mogliby zaszyć się w gabinecie. Dawał jej wybór i, zdaje się, chyba miał zamiar go uszanować. To musiało pannę Vedran podbudować. Takiego rozwoju sytuacji z pewnością się nie spodziewała - oczekiwała raczej, że na oddziale ma się pojawić tylko po to, by Cramer nie musiał wcześniej czekać na nią bezproduktywnie gdzieś w bardziej cywilizowanych warunkach. Nie sądziła, że to tu ma odbyć się spotkanie. To, że dostała dopuszczona do drugiej strony lustra - nie strony pacjenta, a uzdrowiciela - było czymś znacznie więcej, niż mogła liczyć.\nI może właśnie dlatego nie próbowała usilnie zajrzeć do karty pacjenta czy za mijane parawany, choć ciekawość typowa dla zaangażowanych studentów uzdrawiania aż ją zżerała. Granica między zainteresowaniem a wścibstwem była jednak bardzo cienka i Nora miała świadomość, że dość łatwo ją przekracza. Teraz bardzo się starała, by tego nie zrobić. By nie zrobić wrażenia aroganckiej mądrali, którą przecież nie była. Uzyskała już tak wiele, że nie zamierzała teraz pozwolić sobie na jakikolwiek błąd.\nby Vincent Cramer on Sob 26 Lip 2014, 20:31\n- Świetnie - skwitował, a później stanowczo pociągnął za zieloną zasłonę, odgradzającą ich od pacjentki - Zajmiemy się teraz tą Panią - tu mężczyzna uśmiechnął się krótko do stękającej na leżance pacjentki - później tym chłopakiem ze złamaną nogą, a na koniec pójdziemy do apteki. Ostatnie drzwi po lewej. Brązowa szata z emblematem uniwersytetu.\nW czasie, gdy Nora udała się po swe nowe wierzchnie odzienie, Vincent zaopatrzył się w dwie pary rękawic i przysiadł na niewysokim taborecie przy łóżku sędziwej czarownicy.\n- Dzień dobry, panno Crawford - Cramer zaczął dopiero gdy Vedranówna stanęła za jego ramieniem - dziś będzie pomagać mi panna Vedran. Co Pani dolega?\nUzdrowiciel podał Chorwatce parę rękawiczek i skinął głową, by podeszła na tyle blisko, by móc swobodnie słyszeć jego rozmowę z pacjentką i uczestniczyć w badaniu.\n- Panie doktorze, lepiej spytać co mi nie dolega! Obudziłam się dziś rano z potwornym bólem brzucha. No takim okropnym, że ledwo podniosłam się z łóżka! Nie dość, że cały czas rwie mnie w tych plecach, to teraz jeszcze ten brzuch!\n- W którym miejscu Panią boli? Proszę podwinąć bluzkę i pokazać dokładnie. Kłuje? Rwie? Pulsuje? - w czasie gdy czarownica rozpinała guziki swetra zwrócił się do studentki - Włóż rękawiczki. Gdybyś potrzebowała mniejszego rozmiaru są w pudełku przy rejestracji.\n- Co tam Pan mówi?\n- To gdzie boli? - i imponująca tusza czarownicy ujrzała światło dzienne. Cramer położył dłoń na wskazanym przez pacjentkę miejscu - Teraz Panią zbadam. Proszę powiedzieć, gdy zaboli.\nPrzyłożył obie dłonie do skóry czarownicy.\n- Najpierw przyglądamy się skórze na brzuchu. Szukamy zaciągnięć i innych nieprawidłowości. Na pierwszy rzut oka nic nie widać w tym przypadku, więc przystąpiłem do badania palpacyjnego. Uważnie, kawałek po kawałku wzdłuż pętli jelita grubego szukamy zgrubień, świadczących na przykład o zamknięciu światła przewodu. Znasz jakieś szczególne odruchy, które można zbadać, gdy pacjent zgłasza bóle brzucha w okolicy prawego kolca biodrowego? - nie przestając przesuwać dłoni po masywnym brzuchu kobiety, ściszonym głosem opisywał pannie Vedran kolejne etapy badania.\n- Boli! Merlinie, boli! Boli!\n- Spokojnie. Już koniec - uniósł ręce do góry i odsunął się na tyle, by Nora mogła zająć jego miejsce - Spróbuj sama. Nie bój się przyciskać mocniej. Przez taką warstwę izolacyjną ciężko cokolwiek wyczuć - dodał na tyle cicho, by usłyszała go jedynie studentka. Oparł dłonie na poręczy łóżka.\nby Nora Vedran on Sob 26 Lip 2014, 21:03\nTo było... Tak, to z pewnością była największa niespodzianka, z jaką zetknęła się w ciągu ostatnich dni. Praca. Normalna praca. To jednak znaczyło, że... Nie, nie to, że się zgodził. Vedranówna nie była na tyle naiwną, by za słuszny uznać właśnie taki wniosek. Znacznie bardziej pasowała jej próba. To by wszystko wyjaśniało, czyż nie? W końcu chciała udowodnić, że jest warta więcej, niż szeregowy student dopiero rozpoczynający swą przygodę z uzdrawianiem. Udowodnij więc. Pokaż to. Zmarszczyła lekko brwi, narzucając na siebie wskazaną szatę i poprawiając jej ułożenie. Potem zaś, gdy stała już u boku Cramera, blisko łóżka pacjentki, czuła się jak ryba w wodzie. Dobrze wiedziała, że nie ma nawet połowy wiedzy potrzebnej do normalnej pracy, za to szczerze wierzyła, że posiada doświadczenie o połowę większe od swych rówieśników. Jej ojciec mógł nie być czarodziejem, ale był doskonałym chirurgiem. Częściej niż normalne bajki o kotkach i ptaszkach słyszała od niego finezyjnie skonstruowane historie, pozwalające jej od małego poznawać anatomię czy fizjologię człowieka. Wystarczyło, by raz wykazała zainteresowanie przyrodą czy organizmami żywymi, by ojciec dał jej wszystko, co mógł, by nie tylko pasję tę dodatkowo pobudzić, ale też skutecznie ją rozwijać. Więc tak, wierzyła, że wie więcej od innych studentów. Pytanie tylko - czy wystarczająco dużo, by być wartą większego zainteresowania?\nSłuchała uważnie, w odpowiedniej chwili odpowiadając na zadane jej pytanie:\n- Można poprosić leżącego pacjenta o podniesienie prawej nogi do pionu. Jeśli ból by przy tym narastał, może to wskazywać na zapalenie wyrostka robaczkowego. Podobnie można też ucisnąć bolące miejsce, a potem zabrać dłonie. Ból może być silniejszy przy oderwaniu rąk. - Zaczęła niepewnie, potem mówiąc nieco śmielej. Nie pokładała absolutnej wiary w swe słowa, ale przecież się uczyła. Możliwość pomyłki mogła wykluczyć ją z bycia traktowaną szczególnie, o co przecież się starała, ale przynajmniej dowie się czegoś nowego. - Warto też zwrócić uwagę na przykład na częstotliwość oddawania moczu, która w przypadku nietypowego położenia wyrostka może być większa, czy też nakłonić pacjenta do kaszlu - by sprawdzić, czy ból nie jest wtedy silniejszy. Charakterystyczna jest też sztywność mięśniowa nie pozwalająca pogłębić ucisku w bolącym miejscu.\nPotem zaś uniosła brwi w niemym zdumieniu. Wszystkie wyjaśnienia były w porządku, to znaczy - miały rację bytu. Ale to? To, że pozwolono jej badać? Spróbować tego, czego jej rówieśnicy posmakują najpewniej dopiero za trzy lata? Nie to, że się bała. Wiedziała, że Cramer nie pozwoli, by zrobiła czarownicy krzywdę, zresztą - sama była niemal pewna, że wie, co robić. Powtarzając jeszcze w duchu słowa uzdrowiciela, uśmiechnęła się z delikatnym rozbawieniem na jego ostatnie słowa, po czym nałożyła rękawiczki (całe szczęście były dobre, co oszczędziło jej wyprawy po mniejsze), zajęła jego miejsce i przystąpiła do badania.\nGratulacje, Noro. Rok akademicki jeszcze się nie zaczął, a ty zamiast odpoczywać, z własnej woli panoszysz się po CORze... Och, wróć. UCZYSZ się na CORze. Roześmiała się w duchu. Faktycznie. Ale czyż nie było to fantastyczne? Zdaje się, że czasem odrobina wrodzonej arogancji i śmiałość rzeczywiście się opłacają. Nawet, jeśli miałaby to być pierwsza i jedyna okazja w zrobieniu czegoś, czego program jej nauczania na ten moment nie przewidywał, to było warto.\nStarała się robić wszystko tak, by było dobrze. Uciskać w miarę ostrożnie, ale pewnie, śmiało, by badanie miało jakikolwiek sens. Dotarłszy do punktu leżącego między pępkiem a górną częścią kolca biodrowego, ucisnęła mocniej, chcąc sprawdzić swą teorię o obronie mięśniowej, którą podała też w odpowiedzi na pytanie Cramera. Fascynującym było móc sprawdzić swe podejrzenia samodzielnie, Vedranówna musiała to przyznać.\nby Vincent Cramer on Sob 26 Lip 2014, 21:46\nSkoro pojawiło się pytanie o to, dlaczego miałby pozwolić jej na asystę przy łóżku pacjenta, to dlaczego Cramer miałby nie odpowiedzieć sobie na pytanie dlaczego właściwie miałby tego nie robić? Kilkanaście lat temu też walczył o każdą sekundę uwagi ówczesnego specjalisty od Urazów Pozaklęciowych. Nie zaczął co prawda tak wcześnie jak Nora, ale i tak zdecydowanie wcześniej, niż reszta jego rówieśników. Zżerała go ambicja. Żądał wiedzy i chłonął ją jak gąbka. Musiał być najlepszy. Miał sobie wiele do udowodnienia. Został wtedy wysłuchany. Kilka długich lat później został mianowany na dyrektora kliniki. Obiecał sobie wtedy, że nie odmówi nikomu sposobności do kształcenia się w tym wymagającym zawodzie. Musiał spłacić swój dług. Nora była młoda i miała prawo popełniać błędy. Jego obowiązkiem było pokazywać jej właściwe ścieżki i pomóc wspinać się po kolejnych stopniach.\n- Zgadza się - przytaknął powoli głową, wsłuchując się uważnie w słowa dziewczyny. Nie miał co do jej odpowiedzi żadnych zarzutów - Nasza pacjenta nie podsienie samodzielnie nogi do góry, więc poprzestaniemy na objawie Blumberga, czyli bólu po zwolnieniu ucisku. Oprócz tego wykonujemy oczywiście pełną morfologię, szukając znamion toczącego się procesu zapalnego.\nUzdrowiciel poczekał, aż Nora przetestuje swą wiedzę teoretyczną. Pacjentka wpadła w tym czasie w swoisty trans. Na przemian jęczała, opowiadała o swoich wnukach i o zębie, który dokuczał jej od kilku miesięcy. Cramer zdawał się być niewzruszony. Gdy studentka poderwała dłonie z brzucha, staruszka ani drgnęła.\nVincent uśmiechnął się krótko.\n- Problem z tą Panią jest taki, że kwadrans temu zgłosiła się na COR z dolegliwościami bólowymi w prawej nodze, a nie brzuchu. Zjawia się u nas kilka razy dziennie, najczęściej symulując. Odkąd do niej podeszliśmy nawet nie wspomniała o bólu nogi. Nie wiem, czy zwróciłaś uwagę, ale nie kuśtykała nawet w stronę łóżka...\n- Tylko gadacie i gadacie, a nic ludzi nie leczycie!\n- Panno Crawford podejrzewamy u Pani zatrucie pokarmowe. Moja asystentka zaraz przyniesie Pani specjalny eliksir, który będzie musiała Pani pić co wieczór przez trzy dni - zwrócił się tym razem już głośno do pacjentki, na której twarzy pojawił się wyraz ulgi.\n- Niech pan doktor pamięta jeszcze o tych krwiach tak dla pewności. Nie wiadomo gdzie licho w człowieku siedzi!\nBrunet ponownie zasiadł na taborecie i wyciągnął z podręcznej szuflady igłę i strzykawkę.\n- Dla świętego spokoju pobierzemy krew. W tym czasie prosiłbym Cię o to, byś zabrała jedną z kolb na eliksiry i napełniła ją wodą - Vincent na tym etapie musiał odsunąć pannę Vedran od bardziej inwazyjnych badań, niż dotykanie pacjenta. Usiadł tak, by nie zasłaniać jej widoku gdyby chciała przyjrzeć się tak prozaicznej czynności, jak pobieranie krwi. Odkaził skórę pacjentki wacikiem nasączonym alkoholem. Kilka centymetrów nad zgięciem łokciowym umieścił samozaciskającą się stazę. Ułamek sekundy wystarczył, by prowadzona przez jego palec wskazujący igła znalazła się w uwidocznionej żyle pacjentki. W czasie, gdy strzykawka napełniała się purpurą zsunął sprawnym ruchem opaskę. Cały zabieg nie trwał dłużej, niż minutę. Zakleił niewielką plamkę plastrem.\n- Co z tą wodą? - odłożył na tacy ciepłą jeszcze strzykawkę.\n- Ale wie Pan przecież, że ja nie lubię tych smakowych wszystkich leków, wie Pan? Na pewno Pan zapomniał. Sto razy mówiłam, ale do Was jak do ściany.\n- Proszę się nie denerwować, o wszystkim pamiętałem. Eliksir nie ma smaku i zapachu - uzdrowiciel podał kobiecie flakon napełniony niczym innym, jak czystą wodą. Placebo pełną gębą - Co wieczór jeden łyk przez trzy dni i będzie Pani zdrowa jak ryba.\n- Zobaczymy, zobaczymy - zaskrzeczała, naciągając sweter na szerokie ramiona. Kilka chwil później kuśtykała już do wyjścia, dzierżąc w dłoniach upragnione lekarstwo na wszystkie dolegliwości.\n- Jeden taki symulant potrafi zmęczyć człowieka bardziej niż stado ciężko chorych ludzi - siedząc jeszcze na krześle chwycił za pierwszą z brzegu kartę - To co, jeszcze złamana noga i pójdziemy spokojnie porozmawiać? Pierwsze łóżko po prawej.\nby Nora Vedran on Sob 26 Lip 2014, 22:42\nSkinęła lekko głową na słowa uzdrowiciela, po chwilowym uciskaniu bolącego miejsca unosząc ręce. Brak reakcji ją... zdziwił, tak, zdecydowanie, i gdyby nie wyjaśnienie Cramera, byłaby skłonna przeszukiwać swe skromne zasoby wiedzy, byle tylko znaleźć inne wyjaśnienie tychże dolegliwości. Traktując symptomy jako elementy zagadki, dążyła do złożenia ich w spójną całość... I naprawdę nie ma nic gorszego, jak nierozwiązana zagadka.\nPo słowach dyrektora mogła jednak tylko uśmiechnąć się pod nosem i cofnąć dwa kroki. Ból nogi, co? Powstrzymała się od niekulturalnego, nieprzystającego uzdrowicielom parsknięcia śmiechem. Już jej tata opowiadał, jaką to plagą są symulanci - choć przecież był neurochirurgiem, zasadniczo więc jego pacjenci byli faktycznie chorzy i zdiagnozowani, to pracując w szpitalu nie mógł nie wiedzieć, co tam się wyrabia. Izba przyjęć byłaby całkiem niezłym, dochodowym cyrkiem, gdyby tylko ktoś chciał zrobić na tym interes i, na przykład, na kręcić program typu ukryta kamera.\nO pokerową twarz musiała się postarać jeszcze bardziej, gdy przyszło do ogłoszenia werdyktu samej pacjentce. Jasnym było, że wytknięcie wszystkich nieścisłości w jej zachowaniu nie byłoby żadnym rozwiązaniem. Kobieta, jak każdy symulant, oczekiwała jasnego stwierdzenia, że istotnie coś jej dolega i przepisania stosownego leczenia. Tylko co przepisać komuś, kto... Rozwiązanie było tak proste, że aż zaskakujące. Uśmiechnęła się nieznacznie, a wiedząc, że powaga nie będzie w tej chwili łatwa do osiągnięcia, czym prędzej ruszyła po wszechstronne lekarstwo, jakim była woda. Biorąc odpowiednią pojemnościowo, pustą kolbę, ustawiła się przy kranie serwującym czyste, destylowane H2O i cienkim strumyczkiem napełniając naczynie, przy okazji pozwoliła sobie się rozejrzeć.\nŁatwo przyszło jej wskoczyć w ciuchy uprawniające ją nie tylko do pobytu na tutejszych korytarzach, ale także do robienia czegoś przydatnego. Jasne, nie dadzą jej spróbować bardziej inwazyjnych zabiegów - ot, jak choćby pobranie krwi - ale to było oczywiste. Zresztą, szczerze mówiąc, sama nie wiedziała, czy chciałaby próbować ich już teraz. Nie miała pewnej ręki a przebieg tego czy innego zabiegu znała jedynie w teorii. Czym innym było jednak sprawne recytowanie instrukcji, a czym innym przełożenie tego na praktykę. Z pewnością będzie czuła się lepiej testując swe zdolności najpierw na animowanych manekinach, a dopiero później na żywym człowieku.\nGdy wróciła, strzykawka z krwią pacjentki czekała już na tacy, w związku z czym Vedanówna mogła przekazać wypełnioną wodą kolbę wprost do rąk uzdrowiciela. Nie czuła się uprawnioną - całkiem słusznie zresztą - do zwracania się wprost do pacjenta.\nKilka chwil później, gdy chwilowo usatysfakcjonowana kobieta oddaliła się, Chorwatka pozwoliła sobie jednak westchnąć cicho.\n- Większym powodem do zmartwień jest raczej to, że zajmując się kimś takim, tracimy być może czas cenny dla kogoś innego, faktycznie cierpiącego. - Opierając się o poręcz pustego chwilowo łóżka, jeszcze przez moment wodziła spojrzeniem po oddziale, na uzdrowiciela spoglądając wtedy, gdy wytyczył kolejny cel. Uśmiech, jaki pojawił się na twarzy Chorwatki, z pewnością nie był wymuszonym.\nJako małą dygresję można przy tym wtrącić, że podobny entuzjazm charakteryzował Norę jedynie wtedy, gdy stała po tej stronie, co teraz - stronie służby zdrowia. To zdawało się być oczywistym - nikt nie skacze z radości, gdy staje przed koniecznością położenia się w jednym z takich łóżek jak to, o które opierała się teraz Chorwatka, tym niemniej w przypadku piegowatej owa niechęć przybierała naprawdę skrajne oblicza. Vedranówna zwyczajnie wpadała w panikę. Bała się okropnie i w jednej chwili przeistaczała w małe, nieufne dziecko, marzące tylko o tym, by wrócić do domu. Oczywiście, była to słabość, do której się nie przyznawała i naprawdę szczerze dziękowała istniejącym i nieistniejącym bogom za to, że póki co konieczność bycia hospitalizowaną starannie ją omijała.\nTeraz zaś, wracając do chwili obecnej, widzimy Norę maszerującą raźnym krokiem do wskazanego łóżka i zatrzymującą się przed parawanem. Niewielka doza rozsądku kazała jej zaczekać, aż do Cramer podejdzie do pacjenta, by rozpocząć badanie.\nby Vincent Cramer on Nie 27 Lip 2014, 00:19\nNie książki, a godziny spędzone między łóżkami pacjentów uczyły człowieka pokory i zrozumienia wobec tego zawodu.\n- Im szybciej się z tym pogodzisz, tym łatwiej będzie Ci przychodzić w przyszłości każdego dnia do pracy.\nByło jeszcze zbyt wcześnie, by mówić jej o tym, że nawet magia ma swe ograniczenia i nie każdego można uratować. Zawsze tam, gdzie kończyły się już możliwości i umierała nadzieja, pojawiało się rozgoryczenie i pozostawione bez odpowiedzi pytanie dlaczego? Szata uzdrowiciela to nie tylko status społeczny. To brzemię.\nCramer widział już niejednego dzieciaka na tym oddziale. Vedran była jak kameleon. Przezroczysta dokładnie wtedy, gdy tego chciał.\n- Cóż to się stało? - czas odsłonić kolejny zielony parawan i pochylić się nad inną historią. Na wysokim łóżku z nienaturalnie wygiętą nogą siedział zapłakany pięciolatek. Nicefora znacznie złagodziła odczuwany przez niego ból porcją eliksiru.\nGłos zabrała - jak się okazało - opiekunka niedoszłego szukającego.\n- Bawił się z kolegami przed domem, gdy jego starszy brat wsadził go na miotłę. Za słabo się trzymał i spadł. Tak przynajmniej twierdzą obaj. Człowiek nerwowo może się wykończyć przy takich łobuzach. Da się coś zrobić? Jego matka mnie zabije przecież.\n- Cześć. Jestem Vincent. Jak masz na imię? - przykucnął przy łóżku na takiej wysokości, by móc prowadzić z malcem swobodnie rozmowę. Chłopiec ściskał kurczowo dłoń opiekunki i był tak przerażony, że nie mógł wykrztusić z siebie słowa.\n- Założę teraz na ręce takie kolorowe skarpetki. To jest moja koleżanka Nora. Jeśli będziesz chciał, to też Ci takie przyniesie, zgoda? - Cramer wsunął na dłonie błękitne rękawiczki i zerknął w kierunku panny Vedran. Dzieci były bodaj najbardziej wymagającymi pacjentami.\n- Jestem pewien, że Wiktor Krum też nie raz spadł z miotły - nie trudno było zignorować ściśniętej w drugiej ręce zabawki chłopca - Pokażesz mi swoją nogę?\nSzklące się w oczach łzy sprawiły, że musiał szybko zareagować.\n- Mam dla Ciebie propozycję. Szybko naprawimy Twoją nogę, a później dostaniesz odznaczenie dla najdzielniejszego pacjenta w caaaaaalutkim szpitalu. Tylko najpierw będziesz musiał wypić pewien napój. Nie wiem co prawda, czy sobie z nim poradzisz. To taki specyfik dla naprawdę dzielnych chłopaków... - mężczyzna udał strapienie, budząc tym samym ciekawość w swym małym pacjencie. Chłopiec po krótkim namyśle pokiwał twierdząco głową.\n- Zrobimy prześwietlenie. Załóż rękawiczki. Ja pójdę po potrzebne rzeczy - uzdrowiciel zniknął za parawanem, by skompletować niezbędny sprzęt.\nby Nora Vedran on Nie 27 Lip 2014, 10:25\nDziecko. Wkraczając za Cramerem za parawan, zerknęła niepewnie na ich kolejnego pacjenta, zapłakanego chłopca. Vedranówna z dziećmi nigdy nie radziła sobie najlepiej. Prawdę mówiąc, zwyczajnie ich nie lubiła, za co można było ją osądzać, ale czy na pewno powinno się to robić? Nie musiała nawet swoim rodzeństwem - zawsze robiła to najstarsza Ana - w związku z czym nie miała obycia w kontaktach z małoletnimi. Nic więc dziwnego, że konieczność stanięcia przed pięcioletnim chłopcem niepokoiła ją znacznie bardziej niż kontakt z symulantką czy faktycznie chorym, dorosłym czarodziejem.\nA jednak chciała być uzdrowicielką. W tym zawodzie nie tylko nie mogła liczyć na brak kontaktu z dziećmi, ale wręcz powinna się spodziewać, że to właśnie ich będzie więcej. Nawet, jeśli nie będzie specjalizowała się w jako takiej pediatrii - a z pewnością nie będzie - nie ma możliwości uniknięcia badania właśnie takich małych, zapłakanych ludzi.\nPrzyglądając się dyrektorowi, z zakłopotaniem uświadamiała sobie, że mimo wszystko nigdy nie będzie tak sprawna w przekonywaniu nieletnich do czegokolwiek. Nie miała do nich podejścia, a takich rzeczy bardzo trudno się nauczyć. Bardzo trudno być lubianym przez kogoś, kogo samemu omijałoby się najchętniej szerokim łukiem. Dobrze jednak, że przynajmniej zdawała sobie z tego sprawę. Dzięki temu mogła przynajmniej starać się cokolwiek z tym zrobić.\nGdy więc uzdrowiciel wspomniał o rękawiczkach - skarpetkach, tak je nazwał - wymknęła się na chwilkę za parawan, by przynieść najmniejszą parę, jaką udało jej się znaleźć. Nawet taka miała być za duża dla chłopca, ale przynajmniej nie powinna sama zsuwać mu się z drobnych rąk. Wróciła więc z nimi akurat wtedy, gdy Cramer... postanowił wyjść? Spojrzała na niego niespokojnie, po raz pierwszy z widoczną niepewnością, ale nie zaprotestowała. Zamiast tego chrząknęła cicho, i przysiadając na brzegu łóżka chłopca, uśmiechnęła się delikatnie. Nie mogła być uzdrowicielem, bojąc się swoich pacjentów, bojąc się, że sobie z nimi nie poradzi na polu kontaktów międzyludzkich. Najwyższy czas więc, by jednak nauczyła się sobie radzić.\n- Zdaje się, że pan doktor nie powiedział ci wszystkiego - rzuciła konspiracyjnym szeptem, przypominając sobie wieczory, gdy tata zabawiał ją samą w podobny sposób. - Te skarpetki... - Uniosła parę przyniesionych rękawiczek, jedną z nich podając chłopcu, drugą jednak zatrzymując. - ...są magiczne. Teraz są tylko skarpetkami, ale wystarczy chwila, by przeistoczyły się w ośmiornicę... A właściwie, pięciornicę - mówiła tonem, jaki stosuje się przekazując największe tajemnice państwowe. Podobna intonacja i na nią, i na jej rodzeństwo zawsze działała lepiej, niż jakiekolwiek inne próby odwrócenia uwagi od czegoś nieprzyjemnego. - Zobacz.\nZacieśniając otwór, przez który wkładało się dłoń, przytknęła rękawiczkę i nadmuchała ją jak balon. Sprawnie zawiązując wylot, upewniła się, że powietrze nie będzie uciekało i wyciągnąwszy różdżkę, stuknęła nią w dwóch miejscach prowizorycznej zabawki, tworząc oczy i wygięte w uśmiechu usta.\nCzuła, że się kompromituje - była przekonana, że tak było - ale z uśmiechem podała "ośmiornicę" małemu pacjentowi.\n- Tylko nie mów panu doktorowi, że pokazałam ci, jak to się robi - zastrzegła poważnie. - To jedna z największych tajemnic uzdrowicieli, a oni nie lubią się dzielić sekretami - mówiąc to, pochyliła się nieznacznie ku chłopcu. Konspiracja zobowiązuje.\nby Vincent Cramer on Nie 27 Lip 2014, 12:30\nŻycie nie pozostawiło mu takiego wyboru. Po śmierci matki ojciec zupełnie się załamał. Chorowała na tyle długo, by mogli się przygotować na jej odejście. Cramer doskonale jednak wiedział, że nawet gdyby lekarze dali jej wtedy kilka dodatkowych lat, ojciec przeżyłby to równie mocno. Nie wybaczyłby sobie do końca życia, gdyby odważył się poczuć wtedy cień wyrzutu.\nMiał tylko piętnaście lat. Chciał jeździć na wakacyjne obozy z kolegami i włóczyć się po nocach, spędzając sen z oczu sąsiadom. Dostał brudne pieluchy, nastolatkę w okresie burzy hormonalnej i gapiącego się nocami w ścianę ojca.\nChciał móc wtedy mieć do kogoś pretensje. Nie mógł tylko znaleźć właściwego adresata. Jak mógł robić wyrzuty ojcu, który widział jak miłość jego życia umiera tygodniami w męczarniach? Jak mógł mieć pretensje do dwójki niczego nie rozumiejących dzieci o to, że musi się nimi zajmować?\nStał się własnym kozłem ofiarnym. Wymagał od siebie coraz więcej. Wszystko to, co wydarzyło się w jego życiu przez ostatnie 20 lat sprawiło, że znalazł się w takim, a nie innym punkcie. Że był tu dziś w takiej, a nie innej roli. Musiał być najlepszy. By inny siedemnastoletni chłopiec dwa lata po śmierci matki nie musiał grzebać swego ojca samobójcy. Cichy głos w głowie podpowiadał mu, że to nieosiągalne.\nVincent wyłonił się zza parawanu z metalową tacą w ręce i długim rulonem pod pachą. Stojący na kółkach aparat do prześwietleń pozostawił w nogach leżanki. Uśmiechnął się przelotnie na widok wykonanej z rękawiczki zabawki i bezgranicznego podziwu w oczach małego pacjenta.\n- Zaczynamy? - taca z potrzebnymi materiałami spoczęła na stoliku. Cramer otworzył słoiczek z gęstą maścią. Nozdrza stojących najbliżej podrażnił odór zgniłych owoców.\n- Rozwieś proszę tą płachtę na ścianie - zwrócił się do Nory, a zaraz potem do chłopca - Obiecuję, że nic nie będzie bolało. Nałożymy teraz z Twoją nową koleżanką taką specjalną maść na chorą nogę i zrobimy jej zdjęcie, żeby zobaczyć co się dzieje w środku. Nie będzie bolało, obiecuję.\nUzdrowiciel poprosił opiekunkę dziecka, by pomogła malcowi położyć się swobodnie na plecach. Nabrał solidną porcję cuchnącej brei i zaczął nakładać ją grubą warstwą na nogę. Kawałek po kawałku. Gdy skończył dokładnie oblepiać tył łydki, wygładził powierzchnię powstałej warstwy.\n- Dokończ resztę. Ja przygotuję aparat. Pilnuj tylko, żeby nie było żadnych prześwitów. Wszędzie musi być ta sama grubość - zsunął umazane rękawiczki i odrzucił je do metalowej miski przeznaczonej na odpady. Przysunął aparat do ściany i uruchomił go wciskając w odpowiedniej kolejności kolorowe przyciski.\nby Nora Vedran on Nie 27 Lip 2014, 14:00\nWidok podziwu w chłopięcych oczach był podbudowujący, a mimo to gdy mężczyzna pojawił się ponownie przy łóżku, odetchnęła cichutko z ulgą. Wykonana przez nią "ośmiornica" może i spełniła swoje zadanie, Nora jednak nie była przekonana, że działałby długo - a nie miała żadnych innych pomysłów na zajęcie dziecka, by nie myślało o tym, jak bardzo boli je noga. Nie ulegało wątpliwości, że w obecności Cramera czuła się lepiej. On przynajmniej wiedział, co robić.\nPołożyła więc jeszcze palec na ustach w porozumiewawczym geście zachowania tajemnicy, po czym wstała z łóżka i z ciekawością przyglądała się przyniesionemu przez uzdrowiciela ekwipunkowi. Gdy podał jej płachtę do zawieszenia, przyczepiła ją we wskazanym miejscu. Nigdy nie widziała, jak robi się magiczne prześwietlenie. Działanie mugolskiego rentgena nie było jej obce, ale sposoby czarodziejów na zaglądanie wgłąb ciała były jej (jeszcze) obce.\nZapach maści sprawił, że skrzywiła się z niesmakiem, nie ukrywając, że jej się nie podoba. Mogła być uzdrowicielką, ale wciąż pozostawała człowiekiem i jeśli coś śmierdziało, to nie zamierzała traktować tego aromatu. Nie sądziła też, by udawanie w takich sytuacjach miało cokolwiek pomóc pacjentowi. Odczłowieczanie lekarza nigdy nie było dobrym posunięciem, bo pociągało za sobą podejrzenia o brak współczucia, działanie maszynowe, automatyczne. W takiej sytuacji znacznie trudniej medykowi zaufać.\nTym niemniej swe zadanie zamierzała wykonać. Gdy tylko arkusz znalazł się na swoim miejscu, poprawiła rękawiczki na dłoniach i przystąpiła do nakładania warstwy maści na skórę nogi chłopca. Robiła to ostrożnie, by dodatkowo nie ranić bolesnego miejsca, ale też dokładnie, by warstwa rzeczywiście była równomierna na każdym fragmencie poddawanego prześwietleniu obszaru. W trakcie zabiegu spojrzała jeszcze ku twarzyczce pacjenta, na dzierżoną przez niego zabawkę z rękawiczki i uśmiechnęła się delikatnie. Najtrudniejszą próbę, jaka mogła ją dziś czekać, miała za sobą. Rozmowa z dyrektorem nie mogła być trudniejsza od zabawienia małoletniego tak, by zapomniał na kilka chwil, że coś mu dolega.\nGdy tylko dokończyła nakładanie maści, cofnęła się o krok i zdjęła z dłoni brudne rękawiczki z charakterystycznym mlaśnięciem. Wrzuciła je, w ślad za cramerowymi, do metalowej miski i zrobiła jeszcze jeden krok w tył. Przy mugolskim prześwietleniu nie wolno stać w pobliżu, a nie wiedziała, jakie zasady obowiązują czarodziejski odpowiednik.\nby Vincent Cramer on Nie 27 Lip 2014, 14:31\n- Jeszcze tylko chwila - uzdrowiciel ujął chłopca pod ramiona i usadowił na leżance, której tło stanowił przyniesiony wcześniej pergamin. Manewrując ostrożnie ustawieniem kończyny pacjenta osiągnął pożądaną pozycję. Podszedł do aparatu.\n- Nie emituje takiej dawki promieniowania, jak mugolski sprzęt. Przy robieniu większej ilości zdjęć jednego dnia czasem mogą pojawić się na skórze ciemniejsze przebarwienia, ale szybko znikają - przywołał studentkę bliżej ruchem ręki.\n- Nie ruszaj się teraz przez chwilę. Uwaga... - Vincent dopasował odpowiednio ostrość, przy pomocy pokrętła na obiektywie - Gotowe. Myjemy nogę.\nPacjent znów został przeniesiony na poprzednie łóżko. Pergamin powoli zaczął czernieć, coraz bardziej przypominając odrys ludzkich kości. Nie trzeba było być specjalistą, by zauważyć wyraźnie pęknięcie. Na szczęście bez przemieszczenia.\n- Jakiś komentarz, panno Vedran? - uzdrowiciel sięgnął po przyniesioną ze sobą wilgotną ligninę i zaczął ścierać nią stwardniałą już lekko papkę ze skóry dziecka.\n- Podamy eliksir Szkiele-Wzro i usztywnimy nogę, żeby poprawnie się zrosła - zwrócił się wreszcie do opiekunki swego pacjenta. Po kilku minutach mozolnego ścierania Maści Prześwietlającej, opuchnięta noga dziecka znów ujrzała światło dzienne.\n- Byłeś bardzo dzielny. Jeszcze tylko łyk napoju dla superbohaterów i możesz wracać do domu.\nVincent wyciągnął dłoń po kartę swego podopiecznego, wpisał w nią wszystkie zalecenia i złożył kilka niezbędnych podpisów. Autograf w dokumentacji musiała również zostawić opiekunka dziecka. Formularz finalnie wylądował w dłoniach panny Vedran.\n- Dwa czytelne podpisy na dole strony.\nI znów zniknął im z oczu, choć nie na dłużej, niż poprzednim razem. Wrócił z potrzebnymi eliksirami.\n- Będzie trochę drapało w gardło, ale byłeś do tej pory tak dzielny, że to na pewno błahostka - podał chłopcu niewielki flakonik. Ułożył nogę na specjalnej, twardej macie, a ta pod wpływem zaklęcia Fractura idealnie dopasowała się do jej kształtu, gwarantując odpowiednie usztywnienie kończyny.\n- Zabandażujesz? Zatocz pętlę różdżką i wypowiedz zaklęcie Ferula. Z akcentem na środkową sylabę. Im mniejszą pętlę wykonasz, tym ciaśniej zabezpieczysz opatrunek, więc uważaj. Noga jest spuchnięta.\nRzuć kostką w poście. Jeśli wypadnie: 1 - bandaż został zawiązany zbyt ciasno, 5 - opatrunek został założony prawidłowo, 2 - bandaż zawiązany za luźno, 3 - wystrzelony z końca różdżki bandaż splątał się w powietrzu, 4 - wykonałaś różdżką zbyt duży zamach i bandaż obwiązał obie nogi pacjenta\nby Nora Vedran on Nie 27 Lip 2014, 14:45\nZ uwagą wysłuchała wyjaśnień uzdrowiciela, podchodząc bliżej, gdy na to pozwolił i przyglądając się z ciekawością aparatowi. Interesujące. I ta maść... Ciekawe, z czego była zrobiona? Poza samą medycyną, Vedranówna sporo czasu poświęcała również zielarstwu, nic więc dziwnego, że skład leku interesował ją tak samo jak jego właściwości. Oczywiście, jedno wynika z drugiego, ale czasem można natknąć się na niespodzianki. Jeśli coś nie działa samo tak, jak w połączeniu z czymś innym, jest to bardzo interesująca i warta uwagi zagadka.\nZ zamyślenia wyrwało ją pytanie Cramera. Podchodząc bliżej wyrysu kości, przyjrzała mu się z uwagą.\n- Czyste pęknięcie, bez odłamków i przemieszczeń. - Przesunęła palcem w powietrzu nad urazem, o którym mówiła. Uśmiechnęła się lekko. - Chłopak miał szczęście.\nPomogła uzdrowicielowi zmyć skorupkę, w jaką przeistoczyła się maść, opłukała ręce pod pobliskim kranem, by potem przejąć od dyrektora kartę pacjęta. Z zainteresowaniem przeczytała umieszczony tam wpis, zwracając uwagę na poszczególne zwroty - nawet błahe złamanie wymagało stosownych, nie brzmiących zbyt przyjemnie określeń - ostatecznie składając swój podpis we wskazanych miejscach. Pierwsze podpisy! Poczuła się ważną. Tylko przez chwilę, ale za to jakże satysfakcjonującą! Przynajmniej wiedziała, że nie pomyliła się z wyborem kierunku. Napotkane dziś przypadki nie były najciekawszymi, ale właśnie dlatego, że nie oceniała ich tylko przez pryzmat oryginalności, mogła stwierdzić, że... Cóż, może nie tyle, że w tym zawodzie się sprawdzi, ale że przynajmniej studia jej nie zmęczą. Co będzie potem - tego będzie mogła się dowiedzieć właśnie potem.\nOddała Cramerowi formularz i z uśmiechem rozczochrała włosy chłopca.\n- Byłeś bardzo dzielny. - Jasne, uzdrowiciel już to powiedział, ale i ona mogła dorzucić swą pochwałę.\nA potem przyszła kolej na zadanie, którego nigdy przedtem się nie podejmowała. Znała formułę. Znała teorię. Nigdy jednak nie próbowała praktyki. Oczywiście, wprawdzie by mogła - najbezpieczniej na sobie, przynajmniej nikomu nie zrobi się krzywdy - ale nie robiła tego. Nie miała więc pojęcia, czego się spodziewać. Bezpieczniej było założyć, że jej się nie uda, ale przynajmniej się postarać.\n- Ferula - rzuciła zaklęcie, wykonując odpowiedni gest i zmarszczyła lekko czoło, obserwując efekty.\nby Mistrz Gry on Nie 27 Lip 2014, 14:45\nThe member 'Nora Vedran' has done the following action : Dices roll\nby Vincent Cramer on Nie 27 Lip 2014, 15:56\nZ założonymi rękami przyglądał się płynnemu ruchowi różdżki dziewczęcia. Z jej końca wystrzeliło kilka srebrnych iskier, które w locie zmieniły się w bawełniany bandaż. Obwiązały luźnym, choć przyzwoitym splotem opuchniętą nogę chłopca. Mały pacjent przyglądał się wszystkiemu z zainteresowaniem.\n- Pierwsze koty za płoty.\nPoczynania panny Vedran przypomniały mu pierwsze kroki stawiane na szpitalnych korytarzach. Pierwszym pacjentem, przy którego badaniu uczestniczył, był starszy mężczyzna poszkodowany przy eksplozji kociołka. Ile to razy z Rolandem ciągnęli losy o to, który z nich zmieni mu opatrunek. Odór ropy wydostającej się z zielonych, nabrzmiałych bąbli po oparzeniu zwalał z nóg. Nawet teraz, na samo wspomnienie mężczyzna mimowolnie zmarszczył nos.\n- Czas na eliksir, bohaterze - brunet ujął swą różdżkę. Po wypowiedzeniu formuły zaklęcia jeden koniec bandaża uniósł się do góry i zaczął zwijać w rulon. Vincent szybko powtórzył zaklęcie po studentce. Nie mógł wypuścić pacjenta ze szpitala z bandażem zsuwającym się do kostki. Chłopiec niechętnie wypił podsunięty mu eliksir. Po wydaniu jego opiekunce fiolki z wywarem przeciwbólowym i krótkim powtórzeniu zaleceń dla chłopca, uzdrowiciel mógł odesłać ich do domu. Znów zerknął na zegarek.\n- Kierunek: szpitalna apteka. Za godzinę kończę dyżur, a muszę przeprowadzić inwentaryzację. Po drodze zrobię kawę i będziemy mogli porozmawiać.\nVincent zatrzymał się jeszcze przy rejestracji, by oddać wypełnione przez siebie karty i poinformować pielęgniarkę, że wychodzi z oddziału. Dwójka czarodziei ubrana w szpitalne szaty skierowała wreszcie swe kroki ku wyższym kondygnacjom budynku.\nby Hyperion Greengrass on Czw 11 Wrz 2014, 20:18\nW końcu Hyperion wywlókł swoje szanowne cztery litery z domu i udał się do Londynu celem odwiedzenia magicznego szpitala. Długo to odwlekał, ale w końcu nie miał wyboru. Musiał wrócić do pracy. Skrzaty utrzymywały, że był ciężko chory, więc musiał miec na to jakiś dowód. To był ten główny powód, dla którego starszy podsekretarz siedział teraz na drewnianym krzesełku pod ścianą obserwując, jak magomedycy biegają od łóżka do łóżka zajmując się naprawdę chorymi czarodziejami. Choć sam nie był w swojej szczytowej formie, a oczy wciąż miał podkrążone i cerę zszarzałą był tu chyba jednym z nielicznych okazów zdrowia. Przynajmniej fizycznie, bo psychicznie czuł się wrakiem. Tą kwestię także będzie musiał poruszyć. Może dostanie coś na wzmocnienie? Irytowało go to czekanie. Wiedział, że inni mają cięższe przypadki, jednak mimo to nie omieszkał chrząknąć raz czy dwa by zwrócić na siebie uwagę, gdy jakiś uzdrowiciel przechodził obok niego. No ileż można czekać?\nby Zoja Yordanova on Pią 12 Wrz 2014, 17:23\nKiedy wakacyjne towarzystwo zaczęło się rozjeżdżać, Zoja postanowiła odbyć jeszcze jedną wycieczkę, ale już samotnie. Pożegnała się ze znajomymi na stacji, a sama wsiadła do autobusu jadącego w stronę Sofii - stolicy, w której się wychowała. Aaronowi wytłumaczyła, że ma tam miejsce do którego chciałaby wrócić, chociaż gdyby mogła - nie wracałaby tam już nigdy. Jedyne wspomnienia jakie wiązała z tym miejscem była samotność i ból, które w sobie wyparła. Kiedy jednak mówiła, że nie interesuje ją jej pochodzenie, zaczęła naprawdę wątpić w swoje słowa i coraz bardziej się nad nim zastanawiać. Była już dorosła, miała prawo się dowiedzieć skąd pochodzi i dlaczego jej biologiczni rodzice jej nie chcieli. To była spontaniczna decyzja. Poszła do klasztoru świętej Marii Magdaleny.\nSiostra Pulchna zaprowadziła ją do siostry przełożonej, a tam się zaczęło. Wypełnianie dokumentów, klauzula zachowania odpowiedzialności, historia z dnia, kiedy ją przyjęto do sierocińca... Długa historia i nie będę ją tutaj opisywała w poście, ale tak Zoja wróciła do Londynu, mając niedokładnie określone namiary. Dowiedziała się, że to nie było do końca tak jak wcześniej myślała. Jej matka przyszła do kościoła będąc w ciąży i tam ją urodziła i zostawiła. Nie była też Bułgarką, ponieważ mówiła płynnie po angielsku i nie rozumiała co mówił do niej ksiądz Mateusz. Ostatnią szansą na odzyskanie tożsamości jej matki mogła być wizyta w czarodziejskim szpitalu, w którym prowadzone są rejestry magicznych urodzeń.\nNo i tak znaleźliśmy się teraz tutaj...\n- Potrzebuję pomocy... Poszukuję kobiety, która tu była jakieś siedemnaście lat temu.. Mam dokumenty, które podpisywała swoim nazwiskiem, ale potem zniknęła - wiedziała jak to brzmi. Recepcjonistka wymownie spojrzała na pełną poczekalnię, w której byli magowie z większymi i mniejszymi schorzeniami. Nie została jednak od razu odesłana do domu. Kazano jej wziąć numerek i czekać na kogoś, kto pracuje w archiwum.\nW drodze na wolną ławkę, dostrzegła znajomą postać.\n- Pan Greengrass - przyznała ze zdziwieniem, ale uśmiechnęła się uprzejmie. Objęła mocniej szarą teczkę, którą trzymała w rękach.\n- Dzień dobry. Mam nadzieję, że to nic poważnego?\nby Mistrz Gry on Sob 13 Wrz 2014, 00:33\nPani pracująca w archiwum okazała się bardzo wredną i niepomocną osobą. Recepcjonistka wyjaśniła jej na poczekaniu o co chodzi i wezwała numerek Zoi gdy przyszła na nią kolej.\n- Siedemnaście lat temu? Dziewczyno, skądś ty się urwała. Podaj przynajmniej jakąś datę i pokaż te swoje dokumenty - zaskrzeczała, gdy tylko pojawiła się na recepcji. - Nazwisko.\nby Zoja Yordanova on Sob 13 Wrz 2014, 00:44\nZanim zdążyła się rozsiąść, już ją ktoś zawołał z powrotem. Życzyła zdrowia Hyperionowi i wróciła do recepcji, gdzie pojawiła się nowa twarz. Bardzo pomarszczona i nieprzychylnie do niej nastawiona twarz, ale dzisiaj nie było w stanie chyba ją już nic zrazić. Uśmiechnęła się jak na grzecznie wychowaną dziewczynę przystało i podała teczkę, w której były dokumenty z sierocińca Bułgarki.\n- W styczniu 1996 roku przebywała na terenie Bułgarii w zaawansowanej ciąży, urodziła 22 stycznia w klasztorze świętej Marii Magdaleny i ślad po niej zaginął. Założono, że wcześniej musiała pochodzić z Anglii i była czystokrwistą czarownicą. Niestety nic więcej nie wiem, proszę spojrzeć na te papiery... - podsunęła swój własny akt urodzin, który podpisała podobno jej biologiczna matka. Dłonie dziewczyny się lekko trzęsły, ponieważ nigdy wcześniej nie widziała tych dokumentów i podobno nie zostały one przedstawione Morwen. Obowiązywała wtedy tajemnica, ale na przebiegu lat klasztor i instytucje opieki społecznej zmieniły trochę wymiar prawa. Dziecko mogło się przynajmniej zgłosić po swoje dane.\n- Powiedziałabym, że Yordanova, ale wydaje mi się to zmyślonym imieniem. Jednak tak nazywa się... dziecko tej kobiety, czyli ja. Zoja Yordanova.\nNaprawdę zdawała sobie sprawę z tego jak beznadziejna ta sprawa się wydawała. Ale byli w końcu w czarodziejskim światku, prawda? Na pewno da radę znaleźć jej przodków, wiedząc, że rodowód jej krwi był czysty.\nby Mistrz Gry on Sob 13 Wrz 2014, 00:59\nSłysząc tę niespójną wypełnioną niewiadomymi historię, czarownica pokręciła nosem. Westchnęła ciężko i wzięła od Zoi akt urodzenia, który miała ze sobą.\n- Ciężkie zadanie przede mną stawiasz... Szukasz kobiety, która urodziła Cię 22 stycznia 1996 roku? Kobiety, która nosiła ciążę w 1995 roku i była pod naszą opieką? Będę musiała przekopać stos kart pacjentów... Dobra, zapraszam do pokoju uzdrowicieli, nikogo tam teraz nie ma. Przyniosę karty i pomogę Ci kopać, ale będzie należeć się za to bombonierka pralin.\nby Niven Yates on Sob 13 Wrz 2014, 01:20\nYates udał się do szpitala jak tylko zafundował sobie odświeżającą kąpiel w mieszkaniu. Przeszedł cały smrodem papierosów, alkoholu i niemytych ludzi dlatego w takim stanie w pracy pokazać się nie mógł. Gdy znalazł się na miejscu panował tu taki harmider jak zwykle. Już miał nadzieję natrafić na jakiś interesujący przypadek, a tu psikus. Widać ktoś na górze nie miał ochoty dać mu czegoś, co go zajmie bo trafił mu się jakiś bogacz, a to będzie oznaczać upierdliwe przeświadczenie, że jest najważniejszy. Złapał za kartę niejakiego Hyperiona i odszukał go wzrokiem wśród siedzących i oczekujących na swoją kolej.\n- Pan Greengrass jak mniemam. Pewnie panu się spieszy i mi się spieszy. Zapraszam za parawan.\nPowiedział beznamiętnie wskazując wolne łóżko w końcu sali. Znając ten typ człowieka, to będzie miał wiele do powiedzenia, a nie będzie chciał by ktokolwiek usłyszał. Przerabiał to już. Gdy znaleźli się już w przy odosobnionym łóżku Yates położył kartę na materacu i spojrzał na Hyperiona.\n- No to co panu dolega, bo widzę, że chyba nic nazbyt poważnego.\nby Hyperion Greengrass on Sob 13 Wrz 2014, 09:25\n- To chyba nie powinno Cię interesować, moja droga - odburknął niemiło do Zoi. Cóż, gdyby panna Yordanova słuchała uważnie Williama* nie byłaby zdziwiona obecnością jego ojca w tym miejscu, choć i tak pojawił się tu dużo później niż powinien.\nNa szczęście w końcu ktoś się nią zainteresował i uwolnił się od wścibskiej małolaty. Tylko czemu ona została obsłużona pierwsza, skoro on sterczał tu już ponad godzinę? Szczyt chamstwa! No ale w końcu i po niego ktoś przyszedł. Przytaknął w potwierdzeniu, ż eon to on i zmierzył uzdrowiciela badawczym spojrzeniem zatrzymując dłużej wzrok na plakietce, by zapamiętać jego nazwisko.\n- Spieszy. Straciłem tu już wystarczająco dużo czasu - odpowiedział najłagodniej jak umiał krocząc za uzdrowicielem. Cóż, nie trudno zgadnąć, że nie był zachwycony tym cienkim parawanikiem odgradzającym od innych łóżek, nawet jeśli inni pacjenci leżeli nieco dalej.\n- Nie macie tu prywatnych gabinetów? - zapytał krzywiąc się z niesmakiem, ale w końcu przysiadł na kozetce. Co mu dolega? Przerabiał już w myślach wiele scenariuszy. Wymyślał różne kłamstewka i różne wersje, ale w końcu uznał, że nie ma co owijać w bawełnę. Uzdrowiciela obowiązuje tajemnica lekarska, prawda?\n- Silne zatrucie organizmu etanolem. Już mi przeszło. Wyleczyłem się sam, ale przyszedłem poprosić o zwolnienie.\n* - gdyby oczywiście takowa sesja w Bułgarii miała szanse się odbyć\nby Niven Yates on Sob 13 Wrz 2014, 11:50\nSłysząc pierwszą uwagę pacjenta, Yates zaśmiał się pod nosem. Nie wszyscy zdawali sobie sprawę z tego, że są przypadki ważne i ważniejsze, a w takich miejscach majątek i to, że się komuś spieszy nie ma znaczenia. Przyziemne problemy przyziemnego świata jak to niektórzy powiadają. Słysząc pytanie Hyperiona i widząc jego niezwykle niezadowoloną minę z powodu dosyć niewielkiego zapewnienia prywatności Yates westchnął ciężko.\n- Mamy. Niestety w przypadkach takich jak Pański procedura jest jasna i muszę przyjąć pana tutaj. I tak proszę się cieszyć, że koniec sali jest pusty, a nie tłoczymy 2 osób za jednym parawanem jak wychodzi w momentach kryzysowych.\nPowiedział beznamiętnie krzyżując ręce na klatce piersiowej. Wysłuchał co dolega, a w zasadzie dolegało Greengrassowi i pokręcił głową z niezadowoleniem.\n- Zdaje sobie pan sprawę z tego, że nie mam jak sprawdzić czy faktycznie zatrucie miało miejsce skoro nie pojawił się pan w szpitalu prawda? A co za tym idzie wydanie zwolnienia nie jest taką prostą sprawą.\nPowiedział spokojnie przyglądając się Hyperionowi. Nie podważał tego, że zatruł się. Ba, nawet by go nie zdziwiło gdyby tak faktycznie było, ale to jak widział to teraz było proste. Wyciągnięcie zwolnienia po fakcie żeby mieć zaplecze na chwile wolnego.\nby Hyperion Greengrass on Sob 13 Wrz 2014, 13:01\n- Cieszę się. I dziękuję - odpowiedział całkiem szczerze. Docenił fakt, że czarodziej zapewnił mu nieco więcej prywatności nawet jeśli wciąż znajdywali się w zatłoczonej sali. Rzeczywiście mogło być gorzej i nawet nie chciał sobie tego wyobrażać. I tak juz oczyma wyobraźni widział czających się za parawanem paparazzi, którzy wtykają swoje uszy dalekiego zasięgu wszędzie gdzie sie tylko da by cokolwiek podsłuchać z tej rozmowy. Dlatego też wyciagnął różdżkę z wewnętrznej kieszeni marynarki i rzucił Muffliato na otaczający ich parawan. Powinien to zrobić od razu, ale cóż. Lepiej późno niż wcale.\n- Zapewne przyszedłbym gdybym tylko był w stanie o tym pomyśleć.\nCzytaj: gdybym nie był napruty w trzy dupy. A taka niestety była prawda. Nie myślał logicznie. Właściwie nie myślał o niczym innym jak tylko o tym, by znowu się napić. Jak miał wiec przyjść do Munga?\n- Panie Yates, bądźmy ze sobą szczerzy. Obaj wiemy, że wystawienie takiego zwolnienia nie jest dla pana problemem. Możemy się dogadać.\nOstatnio zmieniony przez Hyperion Greengrass dnia Sob 13 Wrz 2014, 16:55, w całości zmieniany 1 raz


Dokument | (Ł)Okiem Gracza\nPrzerwa w transmisji\nCzas powiedzieć to oficjalnie. Nastąpiła przerwa w transmisji. Niedługo wznowimy nadawanie. Na razie proszę o cierpliwość.\nWritten by gramisan 5 Komentarzy Opublikowano Dokument, FIlm, Gry, Książka i Media, Ogólne\tTagged with Stay Tuned\n11 listopada dniem Himilsbacha\nBo Himilsbach udowadniał, że nawet męczeństwo szarości można przyjmować z humorem.\nWłaśnie przeglądałem sobie spokojnie nagłówki na Interii w oczekiwaniu na relację z wieczornej zadymy z okazji obchodów 11 listopada, aż tu nagle jeden z nich zaskoczył mnie niezmiernie – 25 lat temu, „w obskurnej melinie”, zmarł Jan Himilsbach. 11 listopada okazał się być nie tylko symboliczną datą odzyskania niepodległości. Okazał się być również rocznicą śmieci Himilsbacha. W tym roku minęło dokładnie ćwierćwiecze od zejścia ze sceny tego znanego aktora. Czytaj dalej →\nWritten by gramisan Dodaj komentarz Opublikowano Dokument\tTagged with biografia, dokument, Himilsbach. Prawdy bujdy czarne dziury, Jan Himilsbach, Rejs, Zdzisław Maklakiewicz\nPisałem na Facebooku, że nie będę wrzucał dzisiaj nic tematycznego, ale niech tam. Poniżej materiały, których nie trzeba rekomendować. Nie będę się też silił na jakieś wyszukane słowo wstępu. 1 września, każdy Polak powinien wiedzieć z czym się ta data łączy. I nie, nie chodzi mi o początek roku szkolnego. Oddaję głos wspomnieniom osób, które znają wydarzenia sprzed 74 lat nie tylko z opowiadań. O tym, jak było naprawdę i o tym, jak być mogło…\nWritten by gramisan 3 Komentarze Opublikowano Dokument\tTagged with 1 września, archiwalne nagrania, historia, II wojna światowa, kampania wrześniowa, rocznica wybuchu II wojny światowej, wojenne wspomnienia, wrzesień 1939 roku\nCzas na dokument: Złodziejski kodeks\nTak pomyślałem, że skoro jesteśmy już przy dokumencie, kilka tygodni temu obejrzałem coś, co Wy również powinniście obejrzeć. Coś, co może i nie zatrzęsie Waszym światopoglądem, ale przynajmniej go zweryfikuje. Wiedzieliście, że Rosjanie rządzą się własnymi prawami, prawda? To wiedzcie, że dziki zachód najbardziej dziki jest na naszej wschodniej granicy. Czytaj dalej →\nWritten by gramisan Dodaj komentarz Opublikowano Dokument\tTagged with dokument, film o Rosji, historia, mafia, polityka, Rosja, rosyjska mafia, rząd Rosji, Złodziejski Kodeks, życie w Rosji\nCzas na dokument: Historia II Wojny Światowej – Osamotniona WARSZAWA 1944\nNie wyobrażam sobie lepszego momentu na powrót zapomnianej rubryki i powakacyjną reanimacje bloga niż dzień 1 sierpnia. Czytaj dalej →\nWritten by gramisan 2 Komentarze Opublikowano Dokument\tTagged with 1 sierpnia, 1944, 69 rocznica, bitwa, II wojna światowa, polska, powstanie warszawskie, WWII\nWyrwane z Fejsbuka: Węgier – Komunista dwa bratanki?\nNa fejsbukowym fanpejdżu bloga od czasu do czasu dochodzi do ciekawych dialogów ze znajomymi i czytelnikami. Już wcześniej myślałem, czy czasem nie przenieść niektórych z nich właśnie bezpośrednio tutaj. Momentem decydującym okazał się być jeden z ostatnich wpisów. Google na ten temat jest raczej milczące, więc ruszam do działania. A było to tak…\nCo bardziej uważni czytelnicy mogli zauważyć, że nie byłem zbyt aktywny przez ostatni tydzień. Wybrałem się na wycieczkę krajoznawczą po najbliższych południowych krainach. Ostatnio dużo pisałem o grach. Nie dziwota: dużo się działo i dzieje, także sporo jeszcze pewnie będę się na ten temat rozpisywał. Ale teraz z innej beczki. Rzecz jasna trafiłem również do Budapesztu. Jedno z piękniejszych miast, jakie miałem okazję w życiu widzieć. Szkoda jedynie, że mentalność Węgrów pozostawia troszkę do życzenia. Ale ja nie o tym chciałem. Otóż zastanowiła mnie jedna rzecz. W paru miejscach znalazłem pięcioramienną gwiazdę ZSRR i inne symbole komunistyczne. Wiadomka – pomyślałem – szpetne pozostałości po martwym systemie. Ale, gdy moim oczom ukazał się pomnik z sierpem i młotem, a pod nim usypane kwiaty to popadłem w osłupienie. Ktoś wie o co chodzi? Czyżby Węgrzy tęsknili za starymi czasami? Albo być może ktoś potrafi przetłumaczyć, co się na nim znajduje? Ot ci ciekawostka kulturowa.\nWritten by gramisan Dodaj komentarz Opublikowano Dokument\tTagged with Budapeszt, Facebook, Komunizm na Węgrzech, polskie akcenty na Węgrzech, polskie pomniki w Budapeszcie, pomnik wyzwolenia przez ZSRR, pomniki komunistyczne, rosyjskie pomniki w Budapeszcie, stosunek Węgrów do komunizmu, wyzwolenie Węgier przez ZSRR, Węgry\nAndrzej Iwan: Spalony\nKilku znajomych pytało mnie, jak spędzę majówkę. Aż wstyd (sic!) było się przyznać, że większość czasu zamiast z browarem i kiełbaską w ręku, chciałem poświęcić na trzymanie w niej książki. Ale tak też się stało. Warunki pogodowe dopisały do takiej formy spędzania czasu. A ja dzięki temu poznałem Andrzeja Iwana. Legendarnego piłkarza Wisły Kraków i Górnika Zabrze. Najmłodszego reprezentanta na mundialu rozgrywanym w Meksyku w 1978 roku. Wieloletniego alkoholika i hazardzistę. Mojego nowego faworyta w prywatnym rankingu utracjuszy… Czytaj dalej →\nWritten by gramisan 2 Komentarze Opublikowano Dokument, FIlm, Książka i Media\tTagged with alkoholizm, Andrzej Iwan, As Wywiadu, autobiografia, biografia, dokument, Film, futbol, Górnik Zabrze, hazard, iwan, Janusz Kozioł, komunizm, korupcja w lidze, Krzysztof Stanowski, książka, kupowanie meczów, mistrzostwo Polski, Orły, Piechniczek, piłka nożna, PRL, reprezentacja Polski 1978, Ruletka z Iwanem, Spalony, sylwetka, Wisła Kraków\nRubin „Hurricane” Carter – bokser, którego obiło życie\nNo i znowu to samo. Miałem pisać o czymś zupełnie innym. Wpadłem jednak na Huragan i zwyczajnie nie mógłbym sobie wybaczyć, gdybym o tym nie wspomniał. Czytaj dalej →\nWritten by gramisan 4 Komentarze Opublikowano Dokument, FIlm\tTagged with Alfred Bello, Ameryka, Arthur Dexter Bradley, autobiografia, bilans walk, biografia, Bob Dylan, boks, bokser, Denzel Washington, Dick Tiger, film biograficzny, Florentuno Fernandez, George Lois, historia, historia życia, Huragan, Hurricane, John Artis, kariera, lata 60, Muhammad Ali, Norman Jewison, protest song, rasizm, Richard Solomon, rozprawa, Rubin Carter, Szesnasta Runda, sąd, The Sixteenth Round, walka, walka z sądami, walki Rubina Cartera, zdjęcia\nCzas na dokument: Dezerterzy\nW filmie m.in. muzyk Maciej Maleńczuk oraz znakomity prozaik i poeta Andrzej Stasiuk, ale też wielu zwykłych ludzi, opowiada o tym, jak to było powiedzieć „nie” władzy ludowej. Jak wykręcali się z obowiązkowej służby wojskowej w latach 80. I jakie ponosili przez to konsekwencje. Czytaj dalej →\nWritten by gramisan Dodaj komentarz Opublikowano Dokument, FIlm\tTagged with 2010, Andrzej Stasiuk, Czas na dokument, Człowiek w zagrożeniu, dezerter, dezerterzy, dokument, Festiwal Mediów, film dokumentalny, historia, Jarosław Wątora, Jerzy Zięty, lata 80, Ludowe Wojsko Polskie, Maciej Maleńczuk, Nagroda Honorowa, obowiązkowa służba wojskowa, polityka, polska, Polska Ludowa, PRL, przymusowy pobór, reportaż, TVP Kraków, wojsko, władza ludowa\nDo zrobienia tej małej kompilacji zmotywowała mnie niedawna premiera animowanego filmu Warszawa 1935. Nie miałem okazji sprawdzić empirycznie, ale część ludzi wychodząc z seansu kręciła nosami. Ja tymczasem mam zamiar zaprezentować Wam przedwojenną Polskę bez wychodzenia z domu. W Internecie istnieje wystarczająca liczba zbiorów i materiałów by wczuć się w klimat tamtych lat. Czytaj dalej →\nWritten by gramisan 1 komentarz Opublikowano Dokument\tTagged with 1939, 1945, architektura, archwialne zdjęcia, atmosfera, Belzec, Berlin, Breslau, Bydgoszcz, Dammvorstadt, Danzig, demografia, Ewa Curie, Festung Breslau, Film, Frankfurt, Frankfurt nad Odrą, Gdańsk, Grudziądz, Hans Frank, historia, II Rzeczpospolita, II wojna światowa, Julien Bryan, Korespondent Bryan, krajobraz, Kraków, kroniki filmowe, lata 20, lata 30, lata 40, ludność, Lwów, Lwiw, Maria Skłodowska-Curie, miasto, Niemcy, obóz zgłady, Oder, Okupacja, Paryż o północy, Pałac Kultury, po wojnie, po zaborach, polska, powstanie warszawskie, Poznań, Prudential, przed wojną, przedwojenna architektura, przedwojenne, przedwojenne miasta, przesiedlenia, Romuald Gantkowski, Stettin, Szczecin, Słubice, The Land of My Mother, Toruń, Warszawa, Warszawa 1935, Wermacht, Wilno, wolne miasto, Woody Allen, Wrocław, WWII, youtube, żydzi\nOko w przybliżeniu [galeria]\nSeks w grach [spoiler alert!]


Forum penspinning.pl :: Zobacz temat - Demod\nForum penspinning.pl Strona Główna » Długopisy i Modyfikacje » Wasze Modyfikacje Poprzedni temat :: Następny temat\nWysłany: |27 Sie 2013|, o 14:22 Demod\nNa starcie chciałbym serdecznie przeprosić za ch*jowość nazwy, ale jakoś nic mi do głowy nie przychodziło... :/\ndługość - regulowana, jak chcesz, może być 15, a może i 30cm\nwaga - zbliżona do Bustera\nmomentum - Demod > Dr. CT\npowierzchnia kręcenia - zależy ile sb uregulujesz, ale ok. 14 - 18 cm\n2x Dr. Grip pen\n1x Super Pirat (uwaga, nie da rady LYRĄ, czy innymi podróbami, bo pękają, próbowałem )\n1x Pilot G1/G2/G3\n2x Dr. Grip tip\n1x Dr. Grip grip\n1x Super Pirat body\n1x Pilot G1/2/3 wkład\n(Proszę się nie sugerować, że na zdjęciu jest Lyra, podróby SP nie wchodzę w grę jak już napisałem wcześniej.)\n1 Utnij body Super Pirata tyle, żeby zasłonił cały przód RSVP, czyli ok. 2-3 cm.\n2 Nałóż ucięte części SP na przód RSVP. Uwaga, to nie jest wcale takie proste, ja do tego użyłem młotka, ale trzeba to robić ostrożnie i powoli, żeby nie rozwalić SP.\n3 Przetnij gripa od doktorka na pół i nałóż na body, wsadź tipa.\n4 Teraz zostaje już tylko przyciąć RSVP, żeby mod nie był za długi. Nie będę podawał ile należy, przyciąć, bo każdy woli innej długości peny, mój pokazany poniżej ma 22 cm.\n(dla porównania z MX'em obok)\n5 Weź wkład od pilota G1/2/3 i utnij z niego 1-2 cm.\n6 Teraz połącz uciętym wkładem oba body RSVP i gotowe.\n7 Dodaj jakiś ładny insert/outsert (ja dodałem i jedno i drugie), żeby mod ładnie się prezentował i ciesz się swoim nowym Demodem\nWysłany: |27 Sie 2013|, o 16:59\nWszystko na +! Ale zmienił bym body, tylko nie wiem na jakie Składam, fajny pomysł z tym piratem.\nOstatnio zmieniony przez Banan |27 Sie 2013|, o 17:31, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: |27 Sie 2013|, o 19:08\ntylko że ten pen polega właśnie na tym body, więc zmieniając całe body zmieniłbyś całego pena\nWysłany: |27 Sie 2013|, o 19:19\nFajnie, fajnie wygląda.\nPodobnego wczoraj zrobiłem,\nbo mi się nudziło\nWygodnie kręci się na\nWysłany: |27 Sie 2013|, o 19:21\nbody to 2 RSVP, czyli tak jak na mx'ie, nie wiem jak Ci to inaczej przybliżyć, mnie pasuje\nWysłany: |27 Sie 2013|, o 19:28\nDużo to mi nie mówi, chociaż mogę sprawdzić\nBody, wyglądowo jak i chyba czuciowo\nnie jest najlepsze. Chociaż.. co kto\nCzasem takim body fajnie się kręci,\nale nie za pięknie to wygląda\nOstatnio zmieniony przez piesq |27 Sie 2013|, o 19:37, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: |29 Sie 2013|, o 16:48\nOgólnie ciekawie się prezentuje, tylko patrząc na części kręci się nim ociężale, ze względu na ciężkie tipy dr.gripa przykryte całym, również ciężkim gripem, może nie jest tragicznie, ale wydaję mi się, że przydałby się lżejsze tipy.\nDo przedmówców: chyba każdy penspinner(z nielicznymi raczej wyjątkami), który chwile jest, wie o tym, że body RSVP jest bardzo wygodne i przyjemne, minusem jest w tym wypadku łączenie na środku.\nJeżeli komuś by zależało to moda można odpicować na naprawdę bardzo ładnego, o co raczej nie postarał się autor, bo raczej nie jest to kwestia słabego zdjęcia.\n@Edit: Dopiero widzę, że grip jest przecięty na pół, więc może nie jest taki strasznie ociężały.\nOgółem na +.\nOstatnio zmieniony przez Rapan |29 Sie 2013|, o 16:49, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: |31 Sie 2013|, o 22:56\nCałkiem spoko pomysł. Chciałbym czymś takim zakręcić\nWysłany: |3 Wrz 2013|, o 20:42\nCiekawy pomysł z tymi poobcinanymi body od Super Pirata. Mnie się podoba Patrząc na tego moda to nie wydaje się jakiś ciężki.\nOstatnio zmieniony przez Sir |3 Wrz 2013|, o 20:44, w całości zmieniany 1 raz\nKręcę od: Niedawna\nWysłany: |21 Wrz 2013|, o 14:42\nBardzo spodobał mi się pomysł z tym SuperPiratem! A co gdyby jednej ze stron był cap od HyperJell? Ciekawie by wyglądało.\nForum penspinning.pl Strona Główna » Długopisy i Modyfikacje » Wasze Modyfikacje


Samowolka - Strona 3 - MUP — Mikroświatowa Unia Piłkarska\nPostautor: t.demollari » 7 sie 2009, o 19:43\nZapisy uchwały są jasne, trzeba je respektowac.\nPostautor: Malik-al-Mulk » 8 sie 2009, o 10:31\nzanim się przystępuje do rozgrywek czyta sie regulamin... "nieznajomość prawa szkodzi" jak to mawia mój brat. (i kto to mówi?? :| )\nPostautor: Mateusz Walczak » 8 sie 2009, o 14:30\nMusimy bezwzględnie przestrzegać prawa, jakie zostało ustalone. Oczywiście, nie jest naszym celem wywalanie zespołów z rozgrywek, ale musimy przestrzegać zasad fair play i nie możemy respektować tego typu wykroczeń.\nA tak nawiasem - może warto pomyśleć nad spisem trenerów poszczególnych kadr? Nicki w X11 są często mylące (nazwisko/nick dawnego selekcjonera lub nazwa związana z krajem), a chyba dobrze byłoby wiedzieć, z kim się rywalizuje:) Pomysł zostawiam do rozpatrzenia przez władze.\nPostautor: KJazlowiecki » 8 sie 2009, o 20:43\nO całej sprawie zostałem poinformowany na urlopie, z którego niezwłocznie wróciłem. Zachowanie Delegata Głównego Królestwa Dreamlandu było skandaliczne, zaczynając już od jego absencji w Radzie. Delegatem został wtedy Minister Spraw Zagranicznych, lecz bez mojej wiedzy dotychczasowy delegat ponowił swoją delegację. Otrzymał za to naganę oraz ostrą reprymendę. Miałem nadzieję, że Delegat van Hadden zmieni swoje postępowanie, dałem mu drugą szansę. Lecz, jak widzę jest jeszcze gorzej.\nW imieniu Królestwa Dreamlandu przyjmuję do wiadomości decyzję Prezesa ws. zawieszenia Królestwa w rozgrywkach v-Mundialu. Jednocześnie proszę Wysoką Radę o danie Królestwu czasu na uporządkowanie sytuacji w rodzimej reprezentacji i delegacji.\n(-) dr net. Krzysztof Jazłowiecki\nPremier Rządu Królewskiego Dreamlandu\nPostautor: t.demollari » 15 wrz 2009, o 03:07\nElderland zakupił piłkarza :]\nPostautor: Lord Darth Kanzler » 15 wrz 2009, o 08:42\nAdmin Mundialu już poproszony o zablokowanie trenera Elderlandu.\nDziękuję też za szybką reakcję i informację - z uwagi na to, że sam adminem ani menagerem na vmundialu nie jestem takie "donosy" są mi niezbędne do prawidłowego wykonywania moich obowiązków.


19-03-2012 18:12 | Benek\nTych pierwszych zresztą raczej nie zrozumiem, bo wyglądało to tak jakby na zwycięstwie z Basketem im w ogóle nie zależało. Pomijając już skład w jakim się zjawili, bo tutaj zawsze mogą się wydarzyć jakieś sprawy losowe, to ci co zagrali (poza Marchaczem) nawet się nie starali, a przynajmniej nie było tego widać. No bo meczu, który może dać pewny awans do play off chyba nie zaczyna się od 1:16 w I kwarcie? No cóż, po laniu od Basketu Tychy, przy jednoczesnym zwycięstwie TG Team, ekipa z Katowic musiała liczyć na kolegów z Manhattanu. Sytuacja o tyle ciekawa, że w Śląskiej Letniej Lidze Koszykówki zawodnicy oby ekip tworzą jeden zespół. Na nieszczęście dla Longmanów, Bentkowski i spółka podeszli do meczu z Green Peas bardzo profesjonalnie i o żadnym odpuszczaniu nie mogło być mowy. Mało tego, mimo, że przez większość meczu „Groszki” były na prowadzeniu, gracze Manhattanu uparcie dążyli do zwycięstwa. No i dzięki bardzo dobrej ostatniej kwarcie w końcu dopięli swego, a okrzyk radości z Tarnowskich Gór było słychać w połowie śląskich miast. Podobno gracze TG mają już przygotowana płynną premię dla Katowiczan. Pochwalę się przy tej okazji, że podczas meczu Manhattan – Green Peas po raz pierwszy w historii RALK wynik aktualizowany był praktycznie co minutę. Podobno w kilku komputerach zniszczony został z tego powodu przycisk F5.\nCo ciekawe mimo tych wszystkich emocji jakie dostarczyła ostatnia kolejki I ligi, najlepszy mecz minionego weekendu odbył się na zapleczu RALK. Zespoły Pride & Glory i One Move Basket stworzyły bardzo ciekawe, trzymające w napięciu do samego końca widowisko. Dokładnie tego oczekuję od drużyn aspirujących do awansu. Był to zresztą doskonały przedsmak play off, mnóstwo walki, czasem wręcz, karanej ogromną liczbą gwizdków. Tylko nad osobistymi przez te parę tygodni trzeba jeszcze popracować, bo obie drużyny zmarnowały po 13 takich prób. W grze P&G podobało mi się, że w końcu „jedynki” nie przytrzymywały niepotrzebnie piłki, tylko czym prędzej wędrowała ona do skrzydła, gdzie czekali Doktorczyk, Kozik i Cichoń. To właśnie tam ukryta jest największa siła ofensywna zespołu Jarka Harazina i jeśli ktoś ma wygrywać im mecze, to właśnie ta trójka jest w stanie zrobić różnicę. Ponadto szeroki skład pozwala na „bezkarne” łapanie fauli, co także może mieć znaczenie w play off. Nie mogę się doczekać decydującej rozgrywki w II lidze.\nP.S. W II lidze miało miejsce jeszcze jedno ważne wydarzenie. Otóż na ławce trenerskiej zespołu Jaworzno Squad zadebiutowała Agnieszka Flaga. Debiut wypadł okazale, a wszyscy obecni docenili zmianę zarówno pod względem estetycznym jak i merytorycznym. Powodzenia!\nDariusz Dudek (Basket) 16 pkt, 4 zb, 6 przech, 2 as – czy ta dyspozycja ma jakiś związek z pojawieniem się na hali po paru kolejkach przerwy Karoliny? :-) A tak poważnie to Darek zagrał kapitalne zawody i może warto żeby na stałe zagościł w pierwszej piątce. Widać, że dodaje mu to pewności siebie.\nKrzysztof Krajewski (Budsar) 26 pkt, 10 zb, 4 as – kompletnie nic sobie nie robił z obrony rywali. Nie mogło być zresztą inaczej skoro grał na pułapie dla nich niedostępnym.\nArkadiusz Byrczek (ALTA) 38 pkt, 12 zb, 2 as, 2 bl – idealnie podsumował sezon zasadniczy we własnym wykonaniu. Kiedy tylko gracze Kocików próbowali go powstrzymać, kończyło się akcją 2+1. Szybko jednak dali sobie spokój i zrozumieli, że tego dnia jest nie do zatrzymania.\nKrzysztof Belkner (Antidotum) 23 pkt, 10 zb, 2 przech, 3 as – poza tym, że pod koszem nikt mu nie potrafił ustać, to jeszcze rzucił dwie trójki, które mogły podłamać przeciwników.\nŁukasz Duda (TG) 27 pkt, 8 zb, 2 as – ostatni raz w takiej dyspozycji widziałem go w... II lidze. W sumie coś w tym jest, bo teraz rywal też był II-ligowy. Tak czy siak Łukasz wykorzystał to idealnie.\nMarcin Wojtynek (TG) 20 pkt, 6 zb, 2 as – wybrał sobie bardzo dobry sposób na uczczenie swoich urodzin. W meczu z Atomic latał jak nakręcony, jakby jeszcze ten alley oop wyszedł... Wszystkiego Najlepszego!\nNajlepsze zagranie kolejki:\nMarek Mandowski przekozłował pod nogami Marcina Ziemiańskiego, a następnie podał do Marcina Tartasa, który skończył akcję rzutem spod kosza.\nManhattan – za sportową postawę i walkę do ostatnich sekund w meczu z Green Peas, mimo, że tak na prawdę nie robiło im to żadnej różnicy czy wygrają czy przegrają.\nAntidotum – bardzo przekonywujące zwycięstwo z Drim Timem.\nLongman – nawet nie spróbowali wygrać meczu z Basketem. Widocznie chcieli mieć wakacje.\nGreen Peas – 5 porażka w 6 ostatnich meczach... Tylko z Atomic wygrali.\nTomasz Cichoń (P&G) 22 pkt, 5 zb – rywalom najwyraźniej z jakiegoś powodu spodobały się jego plecy, bo bardzo często się im w tym meczu przyglądali.\nAdam Hoffmann (MOSiR) 42 pkt, 21/25 z osobistych - spec od wymuszania fauli uderzył ponownie i to ze zdwojoną siłą! Idealnie dostosował taktykę do posiadanych przez MOSiR zasobów ludzkich oraz do hmmm powiedzmy, że nierozważnej gry przeciwnika.\nMarek Kuca (Żubry) 19 pkt (8/11 z gry), 3 zb, 2 as – cicha woda brzegi rwie. Rywale nastawili się na zatrzymanie Grabiańskiego i Bastka, a Marek sobie spokojnie cały mecz punktował. Z jakim skutkiem widać w statystykach i wyniku końcowym.\nMarek Miądowicz (MOSiR) 22 pkt, 18 zb, 4 bl – ciekawe czy jak idzie po ulicy to też tak rzadko ma kontakt z podłożem? Kolejny świetny mecz Marka i również jego chciałbym zobaczyć na tle I-ligowych rywali.\nMariusz Flaga (Jaworzno) 20 pkt, 13 zb, 6 przech, 2 bl – ewidentnie chciał się pokazać przed nowym trenerem, stąd ta nerwowość na początku meczu i niecelne pierwsze pięć rzutów. Później jednak wziął się w garść i wrócił do swojego normalnego poziomu.\nMOSiR – wygrali ze Zrywem grając przez 9 minut w czwórkę. Do tego jeden z zawodników grał z niedoleczoną kontuzją. Przed meczem obstawialiśmy +30 dla Zrywu, a tu szok. Epickie to było...\nP&G – ważne zwycięstwo dla budowy morale zespołu przed zbliżającą się walką o awans.\nWielka Kiść – źle się tam dzieje już od dłuższego czasu, pogubili się i próbują teraz wymyślać na boisku kwadratowe koła. Do póki grali na luzie radosną koszykówkę wszystko w miarę szło, teraz stracili gdzieś radość, a zaczęły się niesnaski.\nZryw – heh...\n21 – tyle osobistych trafił Adam Hoffmann w starciu ze Zrywem. Rekord sezonu.\n„Twój syn przy młodym Berdyku jest jak Dalajlama.” - Tomasz Kucharczyk do Krzysztofa Pustelnika, kiedy wszyscy obserwowaliśmy działalność Kuby Berdyczki.\nŁadne zagranie between the legs. - pochwalił zagranie Marka Mandowskiego - Tomasz Kucharczyk.\nWiesz, bo ja lubię between the legs. - odpowiedział Marek. Nie napiszę co przy tym pokazał ;-)\n„Dzisiaj gwizdek jest on fire.” - Łukasz Kołodziejczyk o dużej ilości odgwizdanych fauli w meczu P&G – OMB.\nPora podsumować cały sezon zasadniczy I ligi!\nPiątka sezonu I ligi:\nTomasz Koczwara (ALTA) 17,7 pkt, 4,5 zb, 3,5 przech, 7 as – RALK długo cierpiał na małą liczbę rozgrywających, ale to już przeszłość. Nie macie pojęcia jak się cieszę z oglądania gry Tomka, nawet jeśli obecny jest tylko na co drugim meczu. Zawodnik ALTY ma wszystko: rzut, przegląd pola, szybkość podejmowania decyzji, a do tego świetnie gra w obronie. No i najważniejsze: 0 (słownie: zero!) manier gwiazdorskich. Zajmuje się tylko i wyłącznie grą, żadnych zbędnych komentarzy, machania rękami i innych takich. KLASA!\nKrzysztof Krajewski (Budsar) 17,4 pkt, 7,7 zb, 2,7 as – wrócił stary dobry „Krajan”, ba... wrócił lepszy! Po tym jak w poprzednim sezonie trapiły go kontuzje, postawił na przygotowanie fizycznie. Pewnie nie tylko do gry w koszykówkę, ale po prostu dla siebie. Długie trasy rowerowe plus siłownia dały świetny efekt. Na tym solidnym fundamencie, zbudował bardzo dobrą formę sportową. Zanotował gigantyczny progres w zasadzie w każdej kategorii, ale na największą uwagę zasługują zbiórki, za które często mu się obrywało. W tej kategorii zanotował swój najlepszy wynik odkąd Budsar gra w I lidze.\nSławomir Kruk (Antidotum) 14,4 pkt, 5,4 zb, 1,5 przech, 2,7 as – dużo sobie po jego grze obiecywałem, więc tym bardziej ciesze się, że nie zawiódł moich oczekiwań. Solidny do bólu i to zarówno w obronie, jak i w ataku. Podobnie jak u Tomka Koczwary, tak i u niego nie było widać żadnej chęci udowadniania czegokolwiek, co mi się bardzo podobało. Specjalista od zaciętych końcówek, w crunch-time był w zasadzie nie do zatrzymania i kilka meczy dla Antidotum wygrał.\nKrzysztof Belkner (Antodotum) 15,7 pkt, 7,3 zb, 1,4 przech, 2,2 as – w zasadzie nasuwa mi się jedno słowo: skała. Na pierwszy mecz nie przyszedł, później przychodził po I kwarcie, następnie w jej trakcie, aż spodobało mu się na tyle, że zaliczał już także rozgrzewki. Im szybciej przychodził, tym lepiej grał. Stopniowo miał coraz większy wpływ na grę Antidotum, z pożytkiem dla drużyny. Kapitalny po obu stronach parkietu, tylko ta nerwowość... Dobre źródło cytatów!\nArkadiusz Byrczek (ALTA) 19,7 pkt, 7,3 zb, 1,7 przech, 1,6 as, 1,1 bl – patrz: MVP\nArkadiusz Byrczek – przed sezonem wiele osób (w tym niżej podpisany) zastanawiało się czy aby Tomek Domański nie wchodzi na minę. Różnie z tym „Bykiem” bywało wcześniej. No i zaskoczył wszystkich... Zagrał w 20 z 22 meczy, był świetnie przygotowany do sezonu, no i dość szybko pojął jaka rola w Alcie i całej lidze jest dla niego odpowiednia. Dla mnie Arek to „zwierzę” podkoszowe, w walce na kontakcie sprawdza się najlepiej. I tak też to wyglądało, w końcu został specjalistą od wymuszania akcji 2+1, choć z tymi osobistymi bywa różnie... Tylko raz zdobył mniej 10 pkt, zaledwie 4 razy kończył mecz z współczynnikiem evaluation poniżej 10. No i dalej ma twarz aniołka, choć parę razy pokazał, że potrafi się wkurzyć.\nPiątka najlepszych obrońców:\nRobert Rojek (Basket) – lider trzeciej obrony ligi, wicelider w kategorii przechwytów, do tego pomaga drużynie w walce o zbiórki. Nieustępliwy, silny, dobrze pracujący na nogach, a do tego ma jeden dodatkowy atut, czyli długie ręce.\nPrzemysław Pindor (Budsar) – złodziej! Nie wiem czym się zajmuje prywatnie, ale jestem pewny, że byłby najlepszym kieszonkowcem na Śląsku. Moment nieuwagi przy kozłowaniu i piłka pada jego łupem.\nKrzysztof Belkner (Antidotum) – patrz: najlepszy obrońca.\nSławomir Kruk (Antidotum) – na początku sezonu próby agresywnej obrony często kończyły się szybkimi faulami, jednak Sławek wyciągnął odpowiednie wnioski i teraz nie ma już większych problemów z przewinieniami. Stał się za to niezwykle trudną do przejścia przeszkodą dla przeciwników grających na skrzydle. Doskonale radzi sobie zarówno z tymi szybszymi, jak i silniejszymi.\nWojciech Kampa (TG) – lider bloków I ligi RALK. Świetnie radzi sobie z typowymi środkowymi, co udowodnił niedawno w starciu z Krzysteczką. Nie skacze niepotrzebnie, czekając do samego końca na ruch przeciwnika, korzystając później ze swoich warunków fizycznych. Cały czas się rozwija!\nKrzysztof Belkner – skała. Dla żadnego gracza RALK starcia z nim nie należą do przyjemnych. Silny jak tur, a do tego bardzo dobrze pracuje na nogach. Dzięki temu może kryć zarówno graczy podkoszowych, jak i obwodowych. Ostatnio coraz aktywniej walczy o zbiórki, czym wydatnie pomaga drużynie. Są jednak tacy co twierdzą, że jak będzie parę razy na poważnym meczu koszykówki i nabierze większego doświadczenia, to będzie jeszcze lepszy ;-)\nŁukasz Przybyłek – poprzedni sezon: 8,4 pkt, 4,2 zb, 2,2 przech, 4,9 as, w tym sezonie: 15,5 pkt, 5,0 zb, 2,1 przech, 4,3 as – w bieżących rozgrywkach dał swojej drużynie to czego potrzebowała od niego najbardziej, czyli punkty. Przez (prawie ;-) ) cały sezon dbał o to, żeby wycisnąć z drużyny maksimum i można śmiało stwierdzić, że mu się udało. Zmiana w grze Łukasza, która mi się najbardziej podoba to sposób obrony. W poprzednim sezonie w większości meczy łapał głupie faule, wynikające z niepotrzebnego wkładania rąk, w tym zaś cechowała go w tym względzie daleko idąca powściągliwość. Skutek jest taki, że mógł przebywać na parkiecie 5,5 minuty dłużej, co - biorąc pod uwagę jego wpływ na postawę drużyny – miało ogromne znaczenie. Poza jednym nieszczęsnym meczem z Drim Timem, udźwignął ciężar, który sam sobie zarzucił na plecy. Gratuluję Panie Generale!;-)\nNajlepszy General Manager:\nTomasz Domański – kawał dobrej roboty wykonał w przerwie między sezonami. Niemal wszystkie wzmocnienia sprawdziły się idealnie, a za ściągnięcie do RALK Tomka Koczwary należy mu się pokłon czterokrotny. Ma w składzie 12 zawodników gotowych do gry na poziomie I ligi RALK, nic tylko zazdrościć. No i poukładał to wszystko tak, że nie słuchać głosów niezadowolenia.\nAntidotum – wspomniani wyżej Kruk oraz Belkner, a do tego upierdliwy Duda, nieustępliwy Januszka, wszechstronny Giese oraz dwójka niewygodnych podkoszowych: Białecki i Sowa. To ich postawa zadecydowała o tym, że zespół z Gliwic stracił w sezonie zasadniczym najmniej punktów. Chociaż każdy z nich z osobna ma ogromne atuty w grze defensywnej, to jednak najważniejsze jest to, że potrafili stworzyć jeden sprawnie działający organizm.\nALTA – dwóch wyraźnych liderów w ofensywie to Byrczek i Koczwara, ale tak na prawdę każdy z 11 zawodników, którzy grali w miarę regularnie dokładał swoje „trzy grosze”. Co najważniejsze, kiedy kolejni gracze doznawali kontuzji, nie odbijało się to wyraźnie na jakości gry w ataku. Zawsze znajdował się ktoś, kto obdarowany większą ilością minut skutecznie zapełniał lukę.\nALTA – z 9 miejsca w poprzednim sezonie na 1 w bieżącym... Potrzeba pisać coś więcej?\nAtomic – w poprzednim sezonie bardzo długo byli liderami tabeli, odnieśli 13 zwycięstw... W tym nie wygrali żadnego meczu i z hukiem spadli do II ligi... Gdzie zagra Tomek Kaptacz?\nByli ligowcy, którzy dołączyli do RALK przed tym sezonem. Zawsze się obawiam o ich pierwszy sezon i aklimatyzację w amatorskiej lidze. Nie ma bowiem co ukrywać, że trochę się to od tej zawodowej koszykówki różni. W tym sezonie dołączył jednak cały zaciąg, który nie miał najmniejszych problemów z dostosowaniem się do RALK i ku mojej radości znacząco podniósł poziom sportowy. Zachęcajcie kolejnych!\nSport Rebel – wciąż aktualny wicemistrz RALK, jednak po udanym ubiegłym sezonie pozostały już tylko mgliste wspomnienia. Brak Bartka Lebiedy, Mateusza Zarychty i Pawła Zielonego okazał się zbyt istotny, żeby udało się choćby załapać się na play off. Inna sprawa, że w samej drużynie też coś pękło, a w trakcie przerw z ławki dochodziły tylko głosy kłócących się zawodników. Ciekaw jestem czy dają radę zmotywować się na baraże...\nTyle o sezonie zasadniczym, już w najbliższą niedzielę zaczynamy play off, czyli jak to ładnie ujął kiedyś Krzysztof Pyzik: „Czas oddzielania ziarna od plew.” Oto pary ćwierćfinałowe:\nALTA – TG\nAntidotum – Green Peas\nBudsar – Basket\nZapraszam wszystkich bardzo serdecznie do „Fabryki emocji” przy Hallera 16b od godziny 14:30. Będzie się działo!\nkuchcik jr | 20-03-2012 11:19 | user-31-175-44-32.play-internet.pl


... Triumfatorka zawodów Arnold Classic Europe 2021 Kasia Oleśkiewicz-Szuba ma za sobą świetny sezon. Porównanie jej sylwetki rok do roku jest bardzo wymowne. ...\n... Piotr Borecki opublikował na Instagramie zdjęcie, które w pierwszej chwili wszystkich zszokowało. Skąd u jego koleżanki tak ogromne bicepsy? Rozwiązanie zagadki okazuje się bardzo proste. ...\n... Ile można zrobić ze swoim ciałem w zaledwie dziewięć miesięcy? Monika Małkowska pokazuje, że bardzo wiele. Jej metamorfoza w tak krótkim czasie robi wrażenie. ...\n... Kilka lat temu był bardzo szczupłym chłopcem. Potem siłownia odmieniła jego ciało i całe życie. Dominik Maćkowiak pokazał, jak długą drogę przeszedł i ręce same składają się do oklasków. ...\n... . Były kulturysta cierpi na bóle fantomowe. Zmagają się z nimi osoby, którym amputowano kończyny. Ból fantomowy jest bardzo nieprzyjemnym uczuciem (ból tępy, piekący lub skurczowy) w miejscu amputowanej ...\n... biegania bardzo mocno pracują. Trening biegacza w domu Trening biegacza to zatem trening całego ciała, w którym szczególną uwagę należy poświęcić wzmacnianiu mięśni nóg, ramion i tułowia ...\n... Piotr Borecki ma za sobą bardzo udany sezon, którego zwieńczeniem był start w zawodach Mr. Olympia. To jednak nie był jego największy sukces. Wraz ze swoją żoną Paulą Micior poinformował, że wkrótce zostaną rodzicami. ... Za Piotrem Boreckim ...\n... Badania wykazały, że joga jest bardziej niebezpieczna niż dotychczas sądzono. Okazuje się, że powoduje tyle samo urazów, co inne sporty. Joga poprawia fizyczne i psychiczne samopoczucie. Do grona ... powiedział, że joga może być nieco bardziej ...\n... Renata Nowak to jedna z najlepszych polskich fitnessek, która osiąga coraz większe sukcesy na arenie międzynarodowej. Była miss opublikowała zdjęcie, na którym pokazała, że jest w niesamowitej formie. Fani byli zachwyceni. ... zachwytu formą ...\n... przy jednoczesnym zmniejszeniu ilości spożywanych węglowodanów i tłuszczów. Dieta białkowa przynosi bardzo szybkie efekty - czasem jest to utrata nawet kilograma masy ciała dziennie. Z tego powodu ... . Większa ilość spożywanych białek wiąże się ...\n... "Wyciągnięte z laptopa" - napisał Mariusz Pudzianowski i opublikował zdjęcie, które z miejsca stało się hitem sieci. Fani "Pudziana" bardzo szybko zwrócili uwagę na dwa szczegóły. ...\n... Sylwia i Akop Szostakowie tworzą jedną z bardziej znanych par fitness w Polsce. Rozwijają swoją markę w mediach społecznościowych i... świętują w Rzymie. ... Akop Szostak w bardzo osobistym poście na Instagramie zdradził, że dzień, w którym ...\n... Jedna z najpopularniejszych trener fitness w Polsce pokazała się w nowej fryzurze. Zdradziła, jak zareagował na metamorfozę mąż oraz poradziła swoim fanom, jak być bardziej zmotywowanym do wszystkiego i atrakcyjniejszym dla siebie. ... Zdjęcie z ...\n... i kobiet to bardzo często redukcja tkanki tłuszczowej, zrzucenie zbędnych kilogramów czy też ogólna poprawa sylwetki. Jednak gdy mowa o poprawie kształtu oraz definicji mięśni, kobiety bardziej skupiają się na okolicy ud i pośladków. ... ta (w ...