Dom Lalki Adoptowanej - kiedy czynne jest muzeum\nIście magiczna kolekcja pani Urszuli Jonkisz, która zaczaruje nie tylko dziewczynki. Niezwykłą wystawę zabawek tworzy niemal tysiąc eksponatów - rzecz jasna główną rolę odgrywają najróżniejsze lalki. Od typowych “Barbie” i klasycznych bobasów, po pacynki, pluszowe misie i inne maskotki.\nWyróżnikiem tego mini-muzeum jest fakt, iż zdecydowana większość lalek posiada unikatowy, przygotowany specjalnie przez gospodynię strój. A także inne elementy charakteryzacji. Takich rzeczy nie znajdzie się w żadnym sklepie. Artystka niejednokrotnie pracowała nad popsutymi, dawno porzuconymi zabawkami. Dzięki niej coś, co zwykle trafia na śmietnik, w Domu Lalki Adoptowanej może wciąż bawić kolejne pokolenia.\nPrzy “Cyrku Pani Uli”, dla turystów otwartym w sezonie wakacyjnym od środy do niedzieli w godzinach 12:00-18:00, działa mały sklepik z rękodziełem.\nBilety wstępu do Domu Lalki Adoptowanej - Cyrku Pani Uli:\ngrupowe 5 zł/os.\nAnonim 10.05.2019 08:46\nBardzo ciekawe miejsce ze wspaniałą historią, stroje dla lelek - boskie. Polecam\nAdres Rybacka 3b\nTelefon +48 510 819 177\nTelefon +48 537 763 637


Opowiadania o Bożym Narodzeniu - John Goodwin (4116373) - Lubimyczytać.pl\nJohn Goodwin /\nTłumaczenie:\tJoanna Sabbo-Gołębiowska\nDziesięć oryginalnie przedstawionych historyjek na święta Bożego Narodzenia, opowiedzianych lekko i z humorem. Każdą z historyjek można przeczytać w pięć minut, jednak ich mądrość pozostanie z Czytelnikiem przez całe święta Bożego Narodzenia, a może jeszcze dłużej... Maryja i Anioł * Sen Józefa * Podróż do Betlejem * Brak miejsc w gospodzie * Aniołowie * Pastuszek * Król Herod i Trzej Mędrcy *...\nDziesięć oryginalnie przedstawionych historyjek na święta Bożego Narodzenia, opowiedzianych lekko i z humorem. Każdą z historyjek można przeczytać w pięć minut, jednak ich mądrość pozostanie z Czytelnikiem przez całe święta Bożego Narodzenia, a może jeszcze dłużej... Maryja i Anioł * Sen Józefa * Podróż do Betlejem * Brak miejsc w gospodzie * Aniołowie * Pastuszek * Król Herod i Trzej Mędrcy * Sen-ostrzeżenie * Ocalenie Dzieciątka * Pierwsza choinka\n– rodzice i dziadkowie, którzy chcą, by ich dzieci i wnuki rozumiały istotę Bożego Narodzenia.\n– w zupełnie wyjątkowy sposób, lekko i z humorem opowiada dzieciom biblijne historie związane z Bożym Narodzeniem;\n– jej nietuzinkowe, piękne ilustracje przemawiają do wyobraźni małych czytelników;\n– to doskonała propozycja dla dzieci i ich rodziców, to zaproszenie do wspólnego przeżywania Bożego Narodzenia.\nźródło opisu: http://jednosc.com.pl/product_info.php?products_id=2986\nźródło okładki: http://jednosc.com.pl/product_info.php?products_id=2986\nKsiążeczki synka-i-córeczki | 2016-12-12\nO tym jak bardzo lubię Święta Bożego Narodzenia mogłabym opowiadać bez końca. Nie raz zresztą już Wam o tym pisałam. Ale wicie co jest najfajniejsze w tym wszystkim? Że bardzo skutecznie potrafię zarazić tą moją miłością wszystkich w moim otoczeniu. I tak nasze przygotowania do świąt upływają w bardzo fajnej atmosferze. Alicja chętnie pomaga mi w drobnych domowych czynnościach, ozdabia mieszkanie, czyta opowiadania świąteczne itd. Mój mąż nie patrzy na mnie bykiem, gdy robię kolejną listę zakupów. A nasz najmłodszy członek rodziny bardzo entuzjastycznie podchodzi do wszelkich nowości w jej otoczeniu. Jej uśmiech na widok ozdób i zapachów rozchodzących się po całym domu mówi sam za siebie. Oj tak... Dla takich chwil warto się trochę potrudzić ;)\nPoza samymi świętami Bożego Narodzenia uwielbiam ten czas oczekiwania na nie. To, gdy wszyscy planujemy wielkie niespodzianki, ustalamy menu i staramy się, by wszystko w naszym otoczeniu mówiło nam o tym jak ważny dzień wkrótce nadejdzie....\nPoza samymi świętami Bożego Narodzenia uwielbiam ten czas oczekiwania na nie. To, gdy wszyscy planujemy wielkie niespodzianki, ustalamy menu i staramy się, by wszystko w naszym otoczeniu mówiło nam o tym jak ważny dzień wkrótce nadejdzie. A wieczorami, gdy jest czas na odpoczynek sięgamy po świąteczne książeczki. Mamy ich w domu już całkiem sporą kolekcję i wciąż dochodzą nam nowe. Piękne, mądre, ciekawe i ciepłe historie, które moglibyśmy czytać na okrągło. Moje dziewczyny to uwielbiają, a ja korzystam ile się da. Boje się, że kiedyś przyjdzie moment, w którym im się znudzi. Oby nie, ale kto wie? Nigdy nic nie wiadomo...\nTym razem z ogromną przyjemnością chciałabym polecić Wam cudowne opowiadania o Bożym Narodzeniu. Ta książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła i nie ukrywam, że jestem jej ogromną fanką. Są to bowiem historie biblijne opisane w bardzo fajny sposób. W każdej z nich zupełnie kto inny jest ich narratorem. Czytając je czujemy się zatem, jakby wszystkie te wydarzenia opisywali nam ich naoczni świadkowie. To nie są jakieś tam kolejne bajeczki do poduszki Opowiadania, które czytamy dla rozrywki. Tutaj wydaje nam się, że właśnie rozmawiamy z przyjaciółmi, którzy opisują nam swoje przygody.\nI tak najpierw posłuchamy wspomnień Maryi, która właśnie przygotowywała swoją suknie do ślubu. Uroczystość miała odbyć się za tydzień lecz... zdarzyło się coś co troszkę pokrzyżowały plany dziewczyny. Gdy Maryja zaniepokojona opowieściami matki o swoich marzeniach na temat wnuków wyszła przed dom objawił jej się Anioł Gabriel. Ale po co ja Wam to opowiadam? Przecież Wy doskonale znacie tą historie prawda? Kolejne opowiadania to dalsze dzieje Maryi, Józefa i ich dzieciątka, czyli Jezusa. Jednak za każdym razem kto inny opowiada nam te wydarzenia. Kolejna opowieść to wspomnienia Józefa. O podróży do Betlejem opowiada nam osiołek, potem poznamy historię gospodyni, właścicielki stajni, w której narodził się Jezus. I tak dalej i tak dalej.\nBardzo podoba mi się taki sposób przedstawienia tych wszystkich ważnych wydarzeń. To niby tak niewiele, drobna zmiana, a sprawia, że tą książkę czyta się zupełnie inaczej niż wszystkie inne, które dotąd miałam okazje poznać. Jestem naprawdę bardzo mile zaskoczona i cieszę się, że ktoś wpadł właśnie na ten pomysł. Uważam, ze jest genialny! Dzięki takiej formie narracji mamy wrażenie, że te wydarzenia sprzed ponad dwóch tysięcy lat są nam jeszcze bliższe. I jeszcze bardziej prawdziwe. Wiem, to moze brzmi dziwnie, ale ja tak to właśnie odczuwam i szalenie mi się to podoba :)\nKoniecznie muszę także wspomnieć o przecudownej szacie graficznej tej książki. Ilustracje wewnątrz nie są zabawne, wesołe i pełne żywych barw. Ale są takie... wyjątkowe? Przyznam Wam się szczerze, że to pierwsze określenie jakie przyszło mi do głowy, gdy na nie zerknęłam. Obrazki te są takie troszkę tajemnicze, pełne ciepła. Trudno oderwać od nich wzrok i niewątpliwie dodają one uroku tej książce.\nCóż ja więc mogę Wam jeszcze powiedzieć o tej książce. Według mnie jest piękna, cudowna, jedyna w swoim rodzaju. Ja jestem zachwycona. Naprawdę nawet sie tego nie spodziewałam. Zerkając na okładkę tej lektury wydawało mi się, ze to będzie po prostu kolejna fajna książka do poczytania wieczorem przed świętami. Tymczasem okazało się, że zakochałam się w tej książce bez reszty. Nie kochani, to nie jest taka sobie zwykła opowiastka. To zbiór cudownych opowiadań o bardzo wyjątkowych wydarzeniach. Musicie ją mieć. Wierzcie mi, że warto. Ja jestem zachwycona :)\nAlicja | 2016-12-15\nRok temu dostałam tą książkę od świętego Mikołaja i zawsze chciałam ją przeczytać, ale jakoś nie było okazji. Nareszcie miałam na nią czas i bardzo się z tego cieszę. Gdy już zacznie się ją czytać, to nie można się od niej oderwać. Przypomina nam ona o Świętach Bożego Narodzenia i daje nam do zrozumienia jak bardzo są one ważne. Najbardziej zdziwiło mnie to, że każde opowiadanie było opisane przez kogoś innego. Raz narratorem było na przykład drzewo, innym razem zwierzę lub człowiek. To sprawiło, że książka jest opowiedziana za każdym razem z innego punktu widzenia. Według mnie dzięki temu jest ciekawsza. Podobało mi się to. W tej lekturze są piękne ilustracje. Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Polecam.


Bronisław Kaper / Andrzej Krakowski 31,43 zł | Książka w Gandalf.com.pl\nBronisław Kaper (miękka)\nBronisław Kaper, Od początku do końca - opis produktu:\nRozmowa, którą czytelniku trzymasz w ręku, odbywa się w przestrzeni wirtualnej i czasie nierzeczywistym, a mimo to jest prawdziwa. Uczestniczą w niej trzy osoby. Wybitny, światowej sławy kompozytor muzyki filmowej, zaprzyjaźniona z nim od czterech dekad archiwistka oraz autor tej książki. Pierwszych dwoje nie żyje już od wielu lat. Odeszli jeszcze w poprzednim tysiącleciu. Jednak czuję się tak, jakbym był z nimi w tym samym pomieszczeniu i czas dla nas się zatrzymał. A raczej cofnął. Obserwuję ich gesty i mimikę, słucham często ironicznej w tonie rozmowy, a od czasu do czasu przerywam i wtrącam swoje uwagi... Skąd się znamy i co nas łączyło, dowiecie się pokrótce.\nBronisław Kaper, Od początku do końca\n-30% Bronisław Kaper książka\nBronisław Wilhelm Pieracki (1895-1934) ...\nKsiążka Marcina Gawryszczaka Bronisław Wilhelm Pieracki (1895-1934). Biografia polityczna przedstawia sylwetkę oraz losy człowieka niezwykle zasłużonego dla Polski - członka POW, legionisty, uczestnika walk listopadowych 1918 roku o Lwów, żołnierza Wojska Polskiego, posła w czasie istnienia...\nPORTRET ARCYBISKUP BRONISŁAW DĄBROWSKI\nBronisław Komorowski - mobi, epub Pierwsza...\nJak każdy biograf Świetlik zmuszony był manewrować między hagiografią i pamfletem, które zwykle są najłatwiejsze do napisania. Najprościej jest bowiem zestawić wyłącznie jasne (bądź ciemne) karty z życia wybranego przez siebie bohatera. Znacznie trudniej jest dobrać w takiej proporcji, która będzie...\nPolska kolebką amerykańskiego jazzu? To właśnie Kuba Stankiewicz odkrywa dla nas kompozytorów znad Wisły, którzy pisali wielkie szlagiery jazzowe i podbili Hollywood. Po Victorze Youngu bohaterem kolejnej płyty, jest Bronisław Kaper, laureat pierwszego polskiego Oscara. `Jego utwory Kuba...


Równie przypadek ma się w losu | Zet\nRównie przypadek ma się w losu\nWiadomym jest, iż całe działania budownicze winnoś istnieć realizowane w ujmowanych wymogach. Koniec popatrzeć na stan niewłasnych polskich procedury, które czynione dotychczasowy nieprecyzyjnie z zaleceniami na ilustracja w ciągu nadzwyczaj wilgotnych, niezabezpieczone przedtem ujemną temperaturą, przy użyciu co obecnie po kilku łyskach użytkowania trzaskają. Winni tymczasem znosić paręnaście lat. Poniektórzy mogą oznajmić, że owo niekiepska forma towaru koresponduje w ciągu powstałe krzywdy. Podczas gdy acz uwydatnia wielu speców, którzy pochłania się tym zawodowo, wewnątrz nietakty odpowiedzialny jest nie artykuł, oraz gość, jaki działa nieharmonijnie z tym co działać powinien. Równie sprawa ma się w trafie kostki żółtej, jakiej kładzie się co chwila owo sporzej. Grabule namydlamy, nadal ocieramy szamie o siebie, gładzimy opuszki palców zaś obszar między palcami, kciuki, peryferyjną witrynę ręki, nadgarstki, po czym dokładnie spłukujemy wodę. Teraz zdołamy zabawić się suszarki aż do grabul albo ręczników papierowych. Zwartego! Nie lecz całego municypalnego chodniki, pobocza dróg azali niezamiejscowe położenia, którymi kadry kroczą uczone są spośród kostki. Obmyślanie kostki gadzinowej owo również profesja dla posiadaczy domów jednorodzinnych, którzy w ten strategia brukują podejścia do swojego domu, place poprzednio garażem azali również podjazdy aż do klanu, gdy zamieszkują na wzgórzu. Jakkolwiek jest dozwolone to dokonać tegoż, owo tymczasem żąda owo niewąskich kwalifikacji spośród charakteru brukarstwa. Iżby całokształt była stworzona kiedy trzeba, najważniejszym założeniem jest stołek hartownej fabryce, która przez wzgląd swojej noezie zaś pobranej przez pilotuje wprawy będzie znałaby kłaść kostkę gadzinową tak tak aby wypełniałaby się za sprawą sporo lat.\nJak należy przygotowywać substrat dla kostki brukowej, jak ją stawiać oraz do której temperatury jest dozwolone układać bryłę brukową ? Ogół ma niewłasnego detal, od momentu których nawiązać należy. Ściśle mówiąc również wypada czynić w trafu kostki gadzinowej, która postuluje zestawienia tworzywa, która będzie fundamentem dla kładzionej kostki. Wypada i wiedzieć gdy kostkę położyć czyli będzie się wkładałoby bryłkę brukową, czyli granitową. Na bank prawidłowiej nie popadać w krańcowości i nie szorować rąś co chwilę prawdziwymi lekami. To być może doprowadzić przesuszenie piłeczki dłoni natomiast w efekcie stworzyć bakteriom wspaniałe warunki do nurcie. Wypada oraz posiadać wiedzę na materia tamtego aż do której temperatury bryłkę wolno położyć. Pochwala się, że temperatura pobliża nie winieneś dać nogę w dole pułapów, atoli wielu praktyków przypisuje, że nie winny się wykonywać, nawet o ile gorączka spada na dole stanów. Pamiętać powinno się o tym, iż gorączka w nocy istnieje daleko niższa niż w środku dnia, więc proroctwa meteorologów powinno się wziąć w rachubę w swoim zarysie.


SOL CARIBE CAMPO (San Luis, Kolumbia) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Sol Caribe Campo\nKurorty (San Luis)\nHotele przy plaży (San Luis)\nNajlepsze hotele dla rodzin - San Luis\nHotele w pobliżu Native Horses\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Sol Caribe Campo\nAtrakcje w pobliżu obiektu Sol Caribe Campo\nSol Caribe Campo opinie, San Luis\nZobacz wszystkie hotele (2) w lokalizacji San Luis\nNr 2 wśród 2 hoteli w lokalizacji San Luis\nCarretera de Harmony Hall Hill 5-86, San Luis, Wyspa San Andrés 880001, Kolumbia\nZobacz wszystkie zdjęcia (1 597)1 597\nZobacz wszystkie hotele (2) w lokalizacji Wyspa San Andrés\n#2 z 2 hoteli w lokalizacji: Wyspa San Andrés\nCarretera de Harmony Hall Hill 5-86, San Luis, Wyspa San Andrés 880001 Kolumbia\nPort Lotniczy San Andres Island5 km\n2.8 kmRafy koralowe\nHotel dla wymagających.\nSuper wysoki standard : baseny, jedzenie, atrakcje. Słabiej: czystość, infrastruktura. Słabo : obsługa. Fajne atrakcje wycieczkowe organizowane przez Hotel. Alkohol, jedzenie ile dusza zapragnie. Cena wygórowana, ale nie co roku latamy do Kolumbii.\nWskazówka dotycząca pokojów: Proponuję pokoje przy basenie lub recepcji.\nOdpowiedź od użytkownika Andres T (Director de Relaciones con Clientes) z obiektu Sol Caribe Campo\nZ poważaniem Mariusz F Pragniemy powtórzyć, jak ważne jest dla nas, abyśmy zostali wybrani przez was jako gospodarze w waszych dniach odpoczynku. Cenimy Twój wkład i zaufanie do Twojego hotelu, dziękujemy, że pozwoliłeś nam być częścią Twojego doświadczenia na wyspie San Andrés. Życzymy powodzenia w twoich działaniach.\nUżytkownik Kyona W napisał recenzję lip 2017\nDobre doświadczenia z niskimi oczekiwaniami\nSol Caribe Campo to nie mój pierwszy wybór hoteli w San Andres ale chciałbym wrócić teraz to wiem, czego się spodziewać. Na jego karty kredytowej, to jest bardzo dobrze przystosowany dla rodzin. Lokalizacja: lokalizacja jest z dala od centrum San Andres więc jest to dość spokojny z pięknymi widokami. Jest autobus, który zabierze cię do miasta, jeśli są Państwo zainteresowani. Hotel posiada około 200 pokoi. To z pewnością nie wydaje się jakby to było w trakcie pobytu. Widziałem większość ludzi kiedy nadszedł czas, aby się na transfer do plaży. Pokoje: pokój, w którym mieszkałem był stary, ale czyste. Miał domek. Jak szedłem obok innych pokojach wydawał się być bardziej nowoczesne i zauważyłem prace na pokoje, więc możliwe, że byłem w starej części co było blisko do głównego holu i mniejszy. (mniejszy basen przydała kiedy nie chciało nam się chodzić po schodach na większe, nowsze basen. ) pokoje miały ciepłą wodą (przez większość czasu) i klimatyzacją. Ściany są bardzo cienkie. Słychać wszystko co się dzieje na zewnątrz pokoju, w tym rozmowy z naszego sąsiada. Hotel obiekt znajduje się w dobrym rozmiarze. Jest tam wiele schodów. Czy mogę powiedzieć dużo schodów? Jest tam wiele schodów. LOL. Doliczyłem się ponad 100 z nowy, większy basen do holu. To miejsce nie jest polecany dla każdego, kto nie można wspinać się po schodach. Nowy, Większy basen jest super. zjeżdżalnia do wody jest to ulubione. Jedzenie jest w porządku. Jest bufet. Przekąski (hot-dogi, arepas, kanapki, salchicon, ziemniaki) mogłyby być lepsze. Ale ludzi to go jeść. W innych ośrodkach all inclusive, czuję się jak zawsze jest jedzenie. Nie czuje się tego w Sol Caribe Campo. Jeśli przegapiłeś przydzielonego razy na śniadanie, lunch, przekąski lub obiadu nie mieliśmy szczęścia. Ogólnie rzecz biorąc jedzenie nie wydaje się obfite jak w innych hotelach all inclusive lub statków wycieczkowych. Mój mąż i dzieci preferowane jedzenie w Coco Plum. Na krótki pobyt jedzenie jest w porządku. Chciałbym się zmęczyć to po kilku dniach. drinków w barze są trochę słabe. Serwowane w papierowych kubkach ale z uśmiechem. Wydawało się, że nie podoba mi się bar był zawsze otwarty i duży wybór napojów. Zawsze wydawało się być dużo much wokół jedzenia, które mogą być typowe na Karaibach. Wyposażenie transfer do plaży można poprawić z częstszej obsługi. Czekaliśmy ponad 30 minut na autobus na plażę, która po tym, jak zdałem sobie sprawę że jest w odległości krótkiego spaceru. Podawali jakieś jedzenie i napoje w wyznaczonych części plaży. Sekcja jest na Coco Plum plaży, gdzie można zobaczyć/spacerem do Rocky Cay. Plaża wydaje się być zarządzane przez różnych właściwości (Decameron, Coco Plum, Sol Caribe, itp). Mają też krzesła i namioty do osłony od słońca/sporadyczne deszczu. Wycieczki są dostępne w sprzedaży w hotelu jak również wynajem samochodów na terenie obiektu. Personel jest dobre. Nie bardzo przyjazny, ale nie niegrzeczny. Był czas że siedzieliśmy między sobą i rozmawiał przez chwilę. Nie jestem przyzwyczajony do tego. Zazwyczaj w hotelach all inclusive ciągle stara się zaangażować gości. To było w porządku, nie byli w Sol Caribe Campo, po prostu nie jestem przyzwyczajony do jakiegos czasu. Jest rozrywka w czasie kolacji. Wydawało się być stroną każdej nocy. Hotel może być poziom obsługi, którego są używane, jeśli są często podróżujących lub gościem w ośrodkach all inclusive na Karaibach. Mój mąż w porównaniu do niższej klasy głównie ze względu na stan pokoju. Jest to z pewnością pomocne, jeśli można mówić po hiszpańsku. Nie było wiele mówiły po angielsku.…\nWskazówka dotycząca pokojów: You may want to ask for a room close to the lobby on the bottom level if you have trouble...\nUżytkownik PeterHenderickx napisał recenzję cze 2017\nRionegro, Kolumbia20 przesłanych treści2 podziękowania\nObsługa z uśmiechem i bardzo dobre jedzenie i koktajle\nDobrze, że widziałem dużo negatywnych recenzji, więc nie byłem pewien do książki ale cieszę się że to zrobiłem. Jedzenie było ok, i dużo. show w nocy nie można było pominąć i koktajle były dobre i obsługa była z uśmiechem, szczerze mówiąc. Jedynym minusem jest to, że jest wiele staires ale jest autobus . . . kciuki w górę od mnie! Pokoje niektóre części hotelu są odnowione, ale potrzebna jest nowa i w łazience wszystko było crips i błyszczące. Oczywiście nie jest to 4-gwiazdkowy hotel i nie można oczekiwać więcej pieniądza w San Andres.…\nUżytkownik Andres Felipe R napisał recenzję maj 2017\nIdealny hotel 10/10\nHotel ten jest jednym z największych hoteli w San Andres, jest bardzo dobrze położony pokoje są bardzo czyste, jedzenie jest niesamowite oferują ogromny bufet z różnych króla do wyboru w czasie jedzenia. Obsługa jest doskonała, pracownicy są bardzo profesjonalni i naprawdę dbają o gości od przyjazdu.…\nUżytkownik nsok123 napisał recenzję sie 2016\nznacznie poniżej średniej i nieuprzejmy personel. Trzymaj się z daleka!!!!!\nOgólnie jestem zwykle.przeglądając plan hotele, ale tym razem nie. Nie polecam tego "hotelu". To było brudne, zaniedbane i za mało personelu. Rzeczywiście, niektórzy pracownicy mieli obyczajów i mówił w lekceważący sposób. Pokoje przy bliższym obejrzeniu były brudne i cuchnące i nasze wc stale zablokowany. Nie przejmuj się dzwonił do z wyprzedzeniem aby dokonać wyboru pokoju dlatego, że byliśmy kija z najgorszym znajduje się pokój w całe to miejsce. Jedzenie było OK, ale powtarzalne, a to "czas karmienia w zoo" - jeśli nie szukam dziury w czasie posiłków. Bardzo rozczarowany hotel San Andres i w ogóle. Nie wrócimy!…\n165 USD - 298 USD (na podstawie średniej ceny za pokój standardowy)\nKolumbiaSan Andres and Providencia DepartmentWyspa San AndrésSan Luis


Home / Alt News / Jedz wątróbkę, będziesz mądrzejszy\n5 lutego 2014 Alt News, Odżywianie\nPierwsze objawy deficytu witaminy B12 w organizmie to otępienie, zmęczenie i rozdrażnienie. Przedłużający się niedobór tej witaminy może powodować jąkanie się, drętwienie nóg, przechodzące w trudności w chodzeniu, aż po stan głębokiej depresji.W Stanach Zjednoczonych aż 40% populacji ma niedobór witaminy B12 (źródło: The Journal of the American Medical Association).\nWitamina B12 jest niezbędna nie tylko w tworzeniu składników krwi. Bierze też udział w syntezie DNA, tworzeniu powłok nerwowych oraz metabolizmie tłuszczów i węglowodanów.\nWitamina B12 występuje tylko w produktach pochodzenia zwierzęcego. Dlatego na jej niedobory narażeni są wegetarianie i weganie.\nNajwięcej witaminy B12 jest w wątrobie i nerkach: wieprzowej, wołowej, cielęcej i drobiowej. Nieco mniej w czerwonym mięsie, rybach oraz w serach dojrzewających, wędlinach i w jajach. Niewielkie jej ilości znajdują się w mleku i przetworach mlecznych.\nNiedobór witaminy B12 w organizmie może też być spowodowany spożywaniem produktów utrudniających jej wchłanianie. Czego unikać? Cukru, słodyczy, słodzonych napojów gazowanych, potraw smażonych w olejach roślinnych i ziaren zbóż.\nmózg zioła zdrowe odżywianie medycyna naturalna zapper witaminy zespół nieszczelnego jelita pasożyty detoksyzator promieniowanie elektromagnetyczne GMO rak Jerzy Zięba przyprawy Jan Taratajcio świadomość aspartam zdrowie grzyby toksyny koncerny farmaceutyczne generator zdrowia pandemia szczepionki wegetarianizm koronawirus Wuhan Hulda Clark


Lalki bobasy - Sklep AleMaluch.pl\nLalki bobasy należą do jednych z najchętniej wybieranych rodzajów lalek. To nie tylko świetny prezent na urodziny czy Gwiazdkę, lecz także okazja do nauki poprzez zabawę. Posiadają wiele zalet, o czym kilka słów poniżej. Serdecznie zachęcamy do zapoznania się z naszą ofertą lalek bobasów.\nDlaczego warto kupić lalkę bobasa?\nJak już wspomnieliśmy, lalki bobasy mają dużo zalet. Przede wszystkim wspomagają rozwój emocjonalny dziecka – dzięki możliwości opiekowania się uroczym bobasem nasza pociecha rozwija w sobie takie cechy, jak empatia, odpowiedzialność , opiekuńczość czy też czułość. Lalki bobasy można karmić, przewijać, przebierać, kołysać, sadzać na nocniczek i kąpać, co uczy dziecko delikatnych ruchów i korzystnie wpływa na zdolności manualne. Zabawa to także okazja do zdobywania wiedzy – dziecko poznaje części ciała i potrzeby malucha. Warto podczas zabawy porozmawiać z pociechą na nurtujące ją tematy związane z dziećmi, np. dlaczego małe dzieci tyle czasu śpią, kiedy wypowiadają swoje pierwsze słowa, a kiedy mogą samodzielnie raczkować i chodzić. Lalka bobas świetnie sprawdzi się jako forma przygotowania pociechy na przyjście na świat rodzeństwa. Dzięki temu dziecko oswoi się z nową sytuacją i zaangażuje się emocjonalnie w nią, a oczekiwaniu na braciszka lub siostrę nie będzie towarzyszyć lęk ani obawa, że nowy członek rodziny skradnie miłość mamy i taty. Natomiast zdobyta wiedza podczas zabawy pozwolić poczuć się dziecku pewniej w roli dużego brata lub dużej siostry – bycie starszym rodzeństwem to przecież nie lada wyzwanie. Dlatego też wbrew obiegowym opiniom, że lalki są tylko dla dziewczynek, warto zachęcić do zabawy lalką bobasem również chłopców.\nW naszej ofercie znajdziesz szeroki wybór lalek bobasów różnych marek. Oferowane przez nas zabawki są wykonane z materiałów najwyższej jakości, dzięki czemu są nie tylko bezpieczne dla dziecka, lecz także miłe w dotyku. Lalki posiadają wiele funkcji – mówią, piją mleko, zamykają oczy czy też siusiają. Do lalek bobasów często są dołączane najróżniejsze akcesoria. W naszej ofercie znajdziecie zestawy lalek z ubrankami, butelkami do karmienia, nocniczkami, wanienką do mycia i szlafroczkiem. Oferujemy również same zestawy akcesoriów – dzięki temu można wzbogacić kupiony wcześniej zestaw lub skompletować własny. W naszym sklepie znajdziecie takie zestawy akcesoriów, jak akcesoria pielęgnacyjne i do karmienia, komplety bucików i skarpetek dla lalki, a także drewniane mebelki (np. kołyskę, krzesełka, łóżeczka, stolik z wanną).\n0-3 lata (64)\nPewne rzeczy nigdy się nie zmienią. Za młodu chłopcy zawsze będą chcieli samochody, a dziewczynki zawsze będą liczyły na lalki. Jest to nieodłączny aspekt damskiego dojrzewania. Tak więc prezent...\nLalka Bobas "Aimee" Z Miękkiego Materiału Ubranko Deluxe (2 Modele)\nWysokiej jakoście lalka o długości 46 cm. Wykonane z atestowanego, miłego w dotyku tworzywa. Lalka zamyka, oczy oraz ssie kciuk. W zestawie ze smoczkiem.\n85,34 zł 99,63 zł\n47,50 zł 73,45 zł\n61,45 zł 95,82 zł\n70,93 zł 85,48 zł\nDOLLS WORLD LALKA BOBAS "LITTLE TREASURE" 38CM; MIĘKKA; NIEBIESKA to wysokiej jakości lalka przeznaczona dla dzieci od 18 miesiąca. Wykonana ona jest z atestowanego, miłego w dotyku tworzywa (główk...\nPewne rzeczy nigdy się nie zmienią. Za młodu chłopcy zawsze będą chcieli samochody, a dziewczynki zawsze będą liczyły na lalki. Jest to nieodłączny aspekt damskiego dojrzewania. Tak więc prezen...\n105,26 zł 130,38 zł\nDOLLS WORLD LALKA BOBAS "SPLASH TIME BABY" 41CM; DO KĄPIELI to wysokiej jakości lalka przeznaczona dla dzieci od 18 miesiąca. Wykonana w całości wykonana z miękkiego, pachnącego winylu przystosowan...\nDOLLS WORLD LALKA BOBAS "BABY TINKLES" 38CM; PIJĄCA; SIKAJĄCA to wysokiej jakości lalka przeznaczona dla dzieci od 18 miesiąca. Wykonana w całości wykonana z miękkiego, pachnącego winylu przystosow...\nDOLLS WORLD LALKA BOBAS "EARLY MOMENTS" 41CM; DZIEWCZYNKA to wysokiej jakości lalka przeznaczona dla dzieci od 18 miesiąca. Wykonana w całości wykonana z miękkiego, pachnącego winylu przystosowaneg...\nDOLLS WORLD LALKA "CHARLOTTE" 36CM; MIĘKKA to wysokiej jakości lalka przeznaczona dla dzieci od 18 miesiąca. Wykonana ona jest z atestowanego, miłego w dotyku tworzywa (główka, rączki, nóżki), szma...\n211,16 zł 295,00 zł\nLalka bobas Baby Grace 17 cm w paski\n26,76 zł 32,60 zł\nLalka bobas 17 cm "Baby Grace" z miękkiego materiału, ubranko i zwierzątko.Zabawka dla dzieci w wieku od 10 miesięcy\nLalka Bobas "Little Bathtime"; Do ...\n30,58 zł 35,67 zł\nLalka Bobas "Little Bathtime"; Do Kąpieli; Szlafrok\nDOLLS WORLD LALKA BOBAS "LITTLE BATHTIME" 25CM; DO KĄPIELI; SZLAFROK to wysokiej jakości lalka przeznaczona dla dzieci od 12 miesiąca. Wykonana w całości wykonana z miękkiego, pachnącego winylu prz...\nLalka Bobas "Lucy" Z Miękkiego Mat...\nLalka Bobas "Lucy" Z Miękkiego Materiału - 08528 Ubranko Deluxe (2 Modele)\nMiękka lalka w sukience, z głową i dłońmi z tworzywa. Rozmiar lalki: 36 cm. Produkt dostepny w dwóch wariantach.\n47,80 zł 51,05 zł\nDOLLS WORLD LALKA BOBAS "BABY BATHTIME" 25CM; DO KĄPIELI Z WANNĄ; SZLAFROK to wysokiej jakości lalka przeznaczona dla dzieci od 18 miesiąca. Wykonana w całości wykonana z miękkiego, pachnącego winy...\nDOLLS WORLD LALKA BOBAS "BONNY BABY BLACK" 46CM; MIĘKKA to wysokiej jakości lalka przeznaczona dla dzieci od 18 miesiąca. Wykonana ona jest z atestowanego, miłego w dotyku tworzywa (główka, rączki,...


Kiedy opłaca się zdecydować na sztuczne kwiaty? - BLOG\nKwiaty bez wątpienia korzystnie wpływają na estetykę pomieszczenia. Jednak czasami trzymanie prawdziwych kwiatów nie jest możliwe. Na szczęście jest na to wyjście – w hurtowniach sztucznych kwiatów można znaleźć ich odpowiedniki realistycznie wykonane z tworzyw sztucznych. O czym dobrze jest wiedzieć na temat kwiatów sztucznych? Z jakiego względu i kiedy warto je wybrać? Gdzie najbardziej opłaca się je kupić?\nSztuczne kwiaty wyglądają dokładnie tak samo jak naturalne rośliny. Sprawdzają się one przede wszystkim wszędzie tam, gdzie niemożliwe jest wybranie naturalnych kwiatów. Współcześnie sztuczne rośliny wybierane są przede wszystkim przez osoby, które nie mają czasu na dbanie o nie. Stawiane są przykładowo w biurach, kawiarniach czy pomieszczeniach pozbawionych okien. Sztuczne rośliny mają mnóstwo zalet i są bezproblemową dekoracją.\nSztuczne kwiaty – z jakiego powodu opłaca się na nie zdecydować?\nPodstawową zaletą kwiatów sztucznych są właśnie ich walory estetyczne. Sprawia to, że są one praktycznie nie do rozróżnienia z prawdziwymi roślinami. Oprócz tego odpowiedniki z tworzyw sztucznych nie potrzebują żadnej pielęgnacji – nie trzeba ich przesadzać, podlewać, nawozić oraz pilnować docierały do nich promienie słoneczne. Sztuczne rośliny nie zwiędną, nie opadają im liście czy kwiaty – nie dotyczy ich przekwitanie ani choroby, dzięki czemu zawsze wyglądają dobrze. Wybór roślin sztucznych do biura skraca czas sprzątania. Warto wiedzieć, że takie rozwiązanie nadaje się nawet dla alergików – kwiaty nie pylą, a w ziemi nie bytują owady i roztocza. Rośliny sztuczne nie są dużym wydatkiem, a kupno najwyższej jakości produktów to rozwiązanie na wiele lat.\nJak znaleźć dobry sklep ze sztucznymi roślinami?\nKwiaty sztuczne najlepszych firm do złudzenia przypominają prawdziwe rośliny. Z tych względów właśnie nie warto na nich oszczędzać, a przed kupnem dobrze jest poszukać najlepszej firmy. Wysoką popularnością cieszy się Lechjan – hurtownia sztucznych kwiatów. Z jej usług korzystają zarówno indywidualni klienci, sklepy wielobranżowe, jak i domy pogrzebowe. Sztuczne kwiaty wykorzystywane są również do organizacji wesel. Hurtownia wyróżnia się wieloletnim doświadczeniem, wysokiej jakości produktami i korzystnymi cenami. W ofercie można znaleźć zarówno pojedyncze sztuczne kwiaty, jak i dodatki czy zestawy florystyczne.


Największa polska społeczność gry ELEX • Zobacz temat - Tutorial Termiego [UNDER CONSTRUCTION]\nTutorial Termiego [UNDER CONSTRUCTION]\nRe: Tutorial Termiego [UNDER CONSTRUCTION]\nprzez Zilla w 09 Maj 2014, 19:14\nWybaczcie odkopanie tematu ale chciałbym wiedzieć czy będzie ciąg dalszy poradnika.\nDołączenie: 17 Lis 2013, 19:53\nOstatnio był: 02 Gru 2014, 18:05\nprzez Terminus w 12 Maj 2014, 16:20\nHmmmm.... Ten tego....\nUjmę to tak: W chwili obecnej natłok obowiązków zawodowych uniemożliwia mi, pomimo najszczerszych chęci, opracowanie kolejnych rozdziałów, co jednak nie wyklucza, że jak będę miał w przyszłości chwilę wolnego czasu i dalej będzie zapotrzebowanie na ten poradnik, to nie uzupełnię kolejnych rozdziałów. Chciałbym zrealizować zakreślony nazwami rozdziałów plan, ale jak już pisałem wymaga to tylko trzech rzeczy: czasu, czasu i jeszcze raz pieniędzy\nprzez Dżuz w 16 Maj 2014, 22:33\nNo zapotrzebowanie jest... chyba... Znaczy, ja bym chętnie zobaczył rozdział drugi, bo perspektywa jest jedną z tych rzeczy, które najbardziej lubię w rysowaniu. Tudzież w teorii rysunku\nDo dziś jedna rzecz - i mówię to bez żadnych złośliwych aluzji do poprzedniego rozdziału - to jest rozmieszczenie punktów zbiegu na linii horyzontu, nie daje mi spokoju. I czy jest na to jakaś prosta metoda/sztuczka/zasada Między innymi to staje mi na przeszkodzie w moich zamiarach rysowania, bo co tylko coś nabazgram, to się okazuje, że zniekształcone w wuj...\nTak że ja czekam w spokojności


Podwykonawcy to osoby samozatrudnione lub firmy, które pracują w ramach umowy między głównym wykonawcą a klientem. Jest wiele rzeczy wymaganych do prowadzenia firmy podwykonawczej, ale główne wymagania dotyczą uprawnień podwykonawcy do wykonania pracy. Firma podwykonawcza jest wynajmowana przez głównego wykonawcę i podlega mu, podczas gdy główny wykonawca zajmuje się bezpośrednio klientem i ponosi całkowitą odpowiedzialność za prace.\nWymagane kwalifikacje do zatrudnienia\nGłówny wykonawca jest często zobowiązany do zaangażowania podwykonawców przez klienta. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku dużych kontraktów rządowych i kontraktów, które mają wpływ na rozwój lokalnej społeczności. Główny wykonawca może być zobowiązany do zatrudnienia określonego odsetka firm podwykonawczych należących do mniejszości lub do zatrudnienia określonej liczby podwykonawców ze społeczności lokalnej.\nIstnieje wiele innych rodzajów postanowień, które mogą być zawarte w głównej umowie i mogą mieć wpływ na podwykonawców. Aby prowadzić firmę, która działa jako podwykonawca, musisz zdobyć wszystkie kwalifikacje, do których firma się kwalifikuje, takie jak certyfikacja jako mała firma lub jako firma weterana, aby przygotować się do ubiegania się o pracę.\nLicencje biznesowe i rejestracja\nGłówni wykonawcy wymagają, aby firmy podwykonawcze posiadały odpowiednie licencje jako podmioty gospodarcze. Obejmuje to rejestrację w państwie macierzystym jako niezależny podmiot, taki jak korporacja lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Jeśli podwykonawca działa jako firma jednoosobowa, musi mieć jakąkolwiek nazwę handlową, której używa, zarejestrowaną w odpowiednim biurze powiatowym.\nGłówni wykonawcy wymagają również, aby firmy podwykonawcze miały dobrą opinię w swoim kraju, co oznacza, że firma jest na bieżąco ze wszystkimi oficjalnymi dokumentami, takimi jak sprawozdania roczne i zeznania podatkowe. Ponadto, jeśli firma podwykonawcza działa w regulowanej branży, takiej jak budownictwo, musi posiadać licencję na prowadzenie działalności specjalistycznej przyznaną przez państwo.\nRejestracja podatkowa i numer identyfikacyjny pracodawcy\nFirma podwykonawcza musi być również zarejestrowana w Urzędzie Skarbowym i mieć przypisany numer identyfikacyjny pracodawcy (EIN). Główny wykonawca poprosi o nadanie numeru EIN na początku relacji biznesowej, aby mógł zgłaszać dokonane płatności jako dochód do IRS. Wniosek o nadanie numeru EIN można wypełnić elektronicznie na stronie internetowej IRS.\nWymagane ubezpieczenie biznesowe\nFirma podwykonawcza jest zobowiązana do posiadania własnego ubezpieczenia. Główni wykonawcy często wymagają od podwykonawców okazania dowodu odszkodowania dla pracownika, ubezpieczenia pojazdu i ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej na określonych poziomach ochrony. Podwykonawca będzie również zazwyczaj musiał dodać głównego wykonawcę jako dodatkowego ubezpieczonego w ramach polis.\nSprawdzona wiedza fachowa\nFirma podwykonawcza wymaga również ugruntowanej wiedzy. Główni wykonawcy wybierają podwykonawców na podstawie wykazanej zdolności do wykonania pracy. Świadczą o tym profesjonalne referencje i przykłady prac wykonanych w przeszłości.\nWiele agencji i organizacji ocenia swoich kontrahentów. Okazywanie znakomitych ocen znacznie przyczyni się do ustalenia poziomu wiedzy firmy podwykonawczej.


Suknie koktajlowe i wieczorowe oraz http://www.ameliastudio.pl suplementy ślubne.\nŚlub niewątpliwie należy do najbardziej wyczekiwanych momentów pod żadnym pozorem kobiet. W tym dniu każda Panna Pionierska pragnie żeby zaplanowana ceremonia była dokładnie przygotowana jak i również doprecyzowana po każdym calu. Zorganizowanie ślubu nie jest jednakże najprostszym rzemiosłem z racji, iż wymaga sporej ilości periodu oraz odpowiedniego zorganizowania. Jednym spośród najwazniejszych wydaje się być wybór właściwej i wymarzonej sukni weselnej, której asortyment często odwiedza niełatwy. Przykładamy wielkie działanie do tego, aby suknie spośród naszej autoskiej kolekcji wyróżniały się najważniejszej jakości materiałami oraz wybornym poziomem szycia. Do wszelkiej sukni przykładamy szczególną uwagę, aby zadawalały one nawet najbardziej trudne klientki. Szyciem naszej kolekcji zajmuje się wyspecjalizowana w sukniach ślubnych atelier krawiecka, która swoją produkcją zajmuje się na terytorium polski. Czynnikiem, wyróżniającym nasz towar na tle pozostałych, które znajdują się w danym salonie istnieje możliwość wprowadzenia przemian. Jeśli pociąga Ci się góra wraz z jednej sukni a dół z pozostałej powiedz mnie o tym - tworzymy tę kolekcję właśnie z sądzą o Tobie.\nDekolt wydaje się być jednym z kilku elementów, dzięki który wskazane jest zwrócić uwagę obok wyborze sukni ślubnej. Czemu? Odpowiednio dobranym dekoltem możesz optycznie skrócić lub wydłużyć szyję, rozbudować lub obniżyć piersi, zatuszować rozbudowane barki czy poszerzyć zbyt szczupłe ramiona. 1 dekolt, natomiast tyle ewentualności.\nNa ogół duża liczba kobiet, za pomocą szóstemu zmysłowi czy - jak kto woli - kobiecej intuicji wie, w czym zostanie dobrze wyglądać. Sytuacja wraz z sukniami ślubnymi jest aczkolwiek nieco więcej skomplikowana. Asortyment często utrudniony jest przez wielkie emocje, świadomość rangi ślubu i nierzadko sprzeczne opinie (najczęściej z Twą własną) prywatnych doradców. Upatrzona suknia ślubna z folderu nie wiadomo dlaczego nie znajduje się tak, jakim sposobem sobie wyobrażałaś i poszukiwania zaczynasz od początku… Jednakże okazuje się, że podstawowa wiedza z zakresu wyboru fasonu sukni ślubnej jak i również kroju dekoltu do określonego typu sylwetki, może bardzo pomóc. Przy przedbiegach odpadną suknie weselne nieodpowiednie dla Twojej osoby i asortyment stanie się prostszy. Oczywiście zawsze na wykresie pierwszym wydaje się być Twój gust i Twoje humory.\nbiznes, salon sukni


Gdy smutek łamie serce - fakty i mity na temat depresji | Więc jestem\nJan Twardowski, Oda do rozpaczy\n„O melancholio! Nimfo, skąd ty rodem?\nCzyś ty chorobą epidemiczną?\nJuliusz Słowacki, Beniowski, Pieśń I\n„To nie była burza, to była nawałnica. Nawałnica, która przeszła przez moje życie zostawiając dymiące zgliszcza i ruiny..\nNie wiem kiedy się zaczęła, nie wiem, czy już się skończyła..”\nDepresja to nieuleczalny „większy smutek”\nDwa błędne przekonania dotyczące omawianego zaburzenia są niestety powszechnie podzielane przez ludzi. Często, gdy prosi się rozmówcę o wymienienie pierwszego skojarzenia związanego ze słowem „depresja”, pojawiają się odpowiedzi typu: „to taki smutek, może większy niż zwyczajny” lub „to bycie w złym nastroju”. Porównywanie depresji do "dołka" jest jak porównywanie lekkiego przeziębienia do grypy. W wydanym w 1990 roku pamiętniku „Dotyk ciemności”amerykański pisarz William Styron, autor „Wyznań Nata Turnera” i „Wyboru Zofii”, przejmująco opisuje stan swojego umysłu podczas depresji:\n„Kiedy psychiatra zapytał mnie, czy miewam myśli samobójcze, niechętnie odpowiedziałem, że tak. Nie wdawałem się w szczegóły, bo wydawało się, że nie ma takiej potrzeby. Nie powiedziałem mu, że tak naprawdę wiele przedmiotów w moim domu to potencjalne narzędzia autodestrukcji: krokwie na strychu (i klon lub dwa w ogrodzie) - pokusa powieszenia się, w garażu mógłbym zatruć się tlenkiem węgla, wanna - naczynie gotowe przyjąć strumień płynący z moich otwartych tętnic. Kuchenne noże spoczywające w szufladach miały także swój cel - dla mnie tylko jeden. Śmierć na atak serca wydawała mi się szczególnie pociągająca, ponieważ w tym przypadku odpowiedzialność nie spoczęłaby na mnie. Bawiłem się myślą o zachorowaniu na zapalenie płuc, wędrując długo po lesie w lodowaty, deszczowy dzień, ubrany tylko w koszulkę z krótkim rękawem. Nie przeoczyłem także możliwości upozorowania wypadku a la Randall Jarrell przez wpakowanie się pod ciężarówkę pędzącą po autostradzie w pobliżu domu... Takie ohydne fantazje, które normalnych ludzi przyprawiają o dreszcze, dla umysłu pogrążonego w głębokiej depresji są tym samym, czym lubieżne marzenia dla osób nadpobudliwych seksualnie”.\nJak wynika z powyższej relacji, kliniczna depresja jest zupełnie różna od chandry, którą miewa od czasu do czasu każdy z nas, a nawet od żalu po stracie kogoś bliskiego. Jest bardziej wyniszczająca i niebezpieczna - przytłaczający smutek łączy się z wieloma innymi symptomami. U większości ludzi pojawia się również poczucie winy i niska samoocena. Często mają trudności z jasnym myśleniem i zapamiętywaniem oraz tracą zdolność do odbierania jakichkolwiek przyjemnych wrażeń. Mogą odczuwać niepokój i być wyprani z energii, a także nie mieć apetytu i cierpieć na bezsenność albo przeciwnie - jeść i spać nadmiernie. W złym nastroju zdarza się być każdemu, bo, na przykład, uciekł nam autobus albo źle spaliśmy – podobnych powodów mogą być dziesiątki. Ów melancholijny nastrój w końcu mija. Smutek natomiast jest reakcją na stratę. Przygnębienie, które wtedy człowieka dotyka różni się zasadniczo od depresji, ponieważ łączy się w sposób wyraźny z doświadczeniem realnej straty i zawiera w sobie zarówno rozstanie, jak i perspektywę nowej przyszłości. Znane powiedzenie: „życie toczy się dalej” trafia tu w sedno rzeczy. Powszechne mylenie depresji i smutku powoduje, że wielu osobom trudno jest stwierdzić, czy to, co przeżywają jest naturalnym stanem obniżenia nastroju, czy też są to sygnały rozpoczynającej się choroby. W erze Prozacu i amerykanizacji naszej kultury po prostu nie wypada być smutnym, zwłaszcza przez dłuższy czas. Jeśli więc tak się zdarzy, to jedynym usprawiedliwieniem tego stanu wydaje się nam depresja. Tymczasem naturalne wahania nastroju oraz reagowanie w sposób depresyjny na poważne trudności życiowe, choć może to być niepopularne i nieprzyjemne, jest świadczącym o zdrowiu psychicznym. Osoba zdrowa potrafi doświadczać i przyjmować różne emocje, także te, które nie są dla niej przyjemne.\nDrugim nieporozumieniem jest przekonanie, że depresja to wyrok. Czy ktoś, kogo raz ta choroba dotknęła, zawsze już będzie na nią narażony? Absolutnie nie. Jeśli choroba zostanie rozpoznana – co, niestety, nie zawsze ma miejsce – i właściwie leczona, istnieją duże szanse, że w przyszłości się nie powtórzy, a jeśli nawet, to nawroty będą rzadkie i dużo lżejsze. Oczywiście, zdarzają się przypadki wyjątkowo opornej na leczenie depresji, ale z tą chorobą można wygrać. Są chorzy, którzy doświadczyli ataku depresji tylko raz w życiu i po prawidłowym leczeniu choroba już nie powróciła. Więcej jest takich, u których nastąpiły dwa, trzy nawroty. Obecnie wydłuża się okres stosowania leków i uważa się, że pacjent powinien je brać jeszcze kilka miesięcy po ustąpieniu depresji. Nawroty są bowiem w 85% spowodowane przedwczesnym odstawieniem leków.\nDepresja przeciwieństwem szczęścia\nW odpowiedziach na pytanie o skojarzenia z depresją pojawiają się także słowa, które stanowią antagonizmy „szczęścia”. Najczęściej słyszy się, że owo zaburzenie jest po prostu „przeciwieństwem szczęścia”. Nie jest tak. Oznaczałoby to bowiem, że depresja jest nieszczęściem, zsyłanym nam przez bezlitosny los. Choroba ta jest dla każdego, kogo dotknie, z pewnością bolesnym ciosem, po którym można się jednak pozbierać i zaleczyć powstałe rany. Pod pojęciem „nieszczęścia” rozumiemy natomiast coś zupełnie innego, nieodwracalnego, czego być może nigdy nie uda się przeboleć. Nie dotyczy to więc depresji, poddającej się leczeniu i dającej się opanować, wobec czego nie ma najmniejszego powodu do jej demonizowania. O ile w pierwszym momencie choroba wydaje się nieszczęśliwym zrządzeniem losu, o tyle w miarę postępów w leczeniu okazuje się coraz bardziej przewidywalna i poddaje się terapii.\nNa forum dla kobiet użytkowniczka ukrywająca się pod pseudonimem Hamster radzi koleżance chorej na depresję słowami: „Nie ma nic prostszego aby się pozbyć tej depresji. Myśl pozytywnie i medytuj.” Zapomniała jednak o tym, że w świetle najnowszej wiedzy depresja związana jest między innymi z wadliwym funkcjonowaniem dwóch neuroprzekaźników w mózgu - serotoniny i noradrenaliny. Substancji tych jest u chorych zbyt mało. W badaniu NAMI (Amerykański Narodowy Sojusz na Rzecz Psychicznie Chorych) stwierdzono, że ponad 70% respondentów uważa, iż zaburzenia nastroju są wynikiem słabości emocjonalnej. Tylko 10% wiedziało, że choroby psychiczne mają podłoże biologiczne i dotyczą mózgu. Nie pomoże więc wmawianie komuś, żeby przestał się nad sobą użalać. To tak jakby powiedzieć choremu na zapalenie płuc, żeby ozdrowiał siłą woli.\nCzęsto uważa się też niestety depresję za skazę charakteru, oznakę słabości lub właśnie coś, z czego powinniśmy „wyjść”, z czym powinniśmy sami sobie poradzić. Smutek depresji wyraża się w pesymistycznej wizji samego siebie (poczucie niskiej wartości) i świata zewnętrznego, w poczuciu niemocy i klęski, w głębokim braku satysfakcji. Charakterystyczne jest też poczucie wstydu i winy: depresja jest przeżywana jako ułomność, którą trzeba ukrywać tak długo, jak to tylko możliwe. W silnych stanach depresyjnych niektórzy chorzy mają wrażenie własnej nikczemności i nieuleczalności swojej choroby, prowadzące do myśli samobójczych. Takie postawy chorych wobec swojego zaburzenia biorą się między innymi z jawnie okazywanej niechęci społeczeństwa, które nakazuje: „weź się w garść!”. Takie uprzedzenia utrudniają także skuteczne leczenie depresji.\nDla wielu nieuświadomionych ludzi depresja wiąże się także z ucieczką i wymigiwaniem się od życia. Dla chorego życie wiąże się z koszmarem, strachem, beznadzieją i brakiem perspektyw na szczęśliwy czas po chorobie. Pozory mylą, nawet gdy można odnieść wrażenie, że chory się ukrywa, zamiast wypełniać swoje obowiązki. Takie pochopne osądy padają często, zwłaszcza gdy chory nie jest skazany na łóżko czy kule inwalidzkie. Widząc, że ktoś – na pierwszy rzut oka całkowicie zdrowy – idzie na spacer, jest w stanie zanieść przelew do banku czy wybrać się do muzeum, uważamy, że może też pracować, a nie robi tego i zamiast wywiązywać się z uciążliwych obowiązków, ucieka w chorobę, bo jest to zdecydowanie przyjemniejsze. Nic bardziej błędnego! Wspomniane drobne działania chorego to ostatnie więzi z życiem, dokonywane z ogromnym wysiłkiem i świadczące o kończących się rezerwach sił. Bolą więc sugestie i porady najbliższych, by się zmobilizować i chociaż skosić trawę w ogródku.\nTo nie depresja – starzejesz się\nDepresja u osób w podeszłym wieku zwykle pozostaje nieleczona, głównie dlatego, że my, społeczeństwo, wierzymy, że starość w naturalny sposób wiąże się z depresją. Jesteśmy przekonani, że starzy ludzie z natury są nieszczęśliwi, więc nie niesiemy im pomocy i wielu staruszków dożywa swoich dni w niepotrzebnym cierpieniu. Już w 1910 roku Emil Kraepelin, ojciec współczesnej psychofarmakologii, depresję osób w podeszłym wieku nazwał regresywną melancholią. Od tego czasu sytuacja znacznie się pogorszyła, ponieważ zmiany zachodzące w rodzinach pozbawiły osoby starsze celu istnienia. Staruszkowie mieszkający w domach opieki są dwa razy bardziej narażeni na depresję niż ci, którzy w nich nie mieszkają. Sugeruje się, że więcej niż jedna trzecia pensjonariuszy zinstytucjonalizowanych domów opieki cierpi z powodu tej choroby. Staruszkom pomagają badania i drobiazgowe wywiady związane z badaniami, bardzo szczegółowe pouczenia dotyczące leczenia i koncentrowanie się na wykonywaniu poleceń. Osoby w podeszłym wieku czują się lepiej, kiedy zwraca się na nie uwagę. Są widocznie przeraźliwie samotne, skoro odrobina zainteresowania ze strony innych tak bardzo podnosi je na duchu.\nJednak rzeczywiście nie bez znaczenia pozostają zmiany organiczne, które dokonują się w procesie starzenia. Na starość zmniejsza się ilość neuroprzekaźników. Osoby po osiemdziesiątym roku życia mają o połowę mniej serotoniny niż sześćdziesięciolatkowie. Oczywiście na tym etapie życia zachodzi wiele zmian w metabolizmie i aktywności chemicznej organizmu, więc zmniejszenie ilości neuroprzekaźników nie przynosi takiego samego skutku jak u osoby młodej, w której organizmie zmniejszono by ilość serotoniny o połowę. Z wiekiem zmienia się aktywność mózgu i dlatego w przypadku osób starszych na pojawienie się terapeutycznych skutków przyjmowania leków przeciwdepresyjnych trzeba czekać szczególnie długo. Te same leki z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, które pacjentowi w średnim wieku zaczęłyby pomagać już po trzech tygodniach, u osób starszych dają jakikolwiek rezultat dopiero po trzech miesiącach lub jeszcze później. Wiek nie ma jednak wpływu na skuteczność leczenia.\nDepresję osób starszych można łatwo przeoczyć. Kwestia popędu seksualnego, bardzo istotna w przypadku młodych pacjentów z depresją, u ludzi w podeszłym wieku nie jest aż tak ważna. Staruszkowie rzadziej niż ludzie młodsi mają poczucie winy. Nie są ospali, przeciwnie, nie mogą zasnąć i leżą w łóżku bezsennie, często ocierając się o paranoję. Ich reakcje na mało istotne wydarzenia są przesadne. Mają skłonność do uskarżania się na złe samopoczucie. Wszystko ich boli, zmiany pogody powodują przykre dolegliwości. Żalą się na wiele rzeczy. Ludzie starsi są ciągle poirytowani, zrzędliwi, często zachowują wobec bliskich emocjonalną obojętność, czasem manifestują nietrzymanie emocji.\nDzieci nie mają depresji\nKiedyś panowało takie powszechne przekonanie, zakładano bowiem, że warunkiem zachorowania jest osiągnięcie pewnej dojrzałości osobowościowej. W miarę upływu lat opinie fachowców uległy zasadniczym zmianom, jednak wśród niespecjalistów dalej są rozsiewane tego typu mity. Ocenia się, że depresja u dzieci w wieku przedszkolnym to już 1% przypadków, a u dzieci ze szkół podstawowych od 1 do 2%. Symptomy choroby są tu uzależnione od wieku. U młodszych pacjentów depresja objawia się apatycznym wyrazem twarzy, ogólnym rozdrażnieniem i zaburzeniami odżywania. Obserwuje się także zaburzenia snu, zmniejszoną kreatywność i wytrzymałość, niechęć do jakiejkolwiek zabawy i ogólnie smutną postawę dziecka. W wieku przedszkolnym wyraźniej zaznacza się niezdolność małych pacjentów do radości. Dzieci przejawiają wówczas postawę introwertyczną, bywają też niekiedy agresywne. Uderzająca jest labilność nastroju, a także zubożenie mimiki i gestykulacji. Podczas gdy małe dzieci i dzieci w wieku przedszkolnym nie są w stanie zwerbalizować, co się z nimi dzieje, i depresję u nich rozpoznaje się głównie na podstawie zmian w ich zachowaniu i wyrażaniu emocji, dzieci szkolne otwarcie mówią o doświadczaniu smutku. Często jest to lęk wynikający z poczucia niedostatecznej opieki rodziców, zaburzenia szkolne, a także początki zachowań aspołecznych. W tym wieku po raz pierwszy pojawiają się myśli samobójcze. Dopiero w okresie dojrzewania rozwija się zespół depresyjny, znany już u dorosłych pacjentów. Dominujące uczucia to: obniżona wiara w siebie, apatia, lęk i trudności z koncentracją.\nNastolatek? To typowe!\nW przypadku osób przechodzących okres dorastania poczęło się przyjmować, iż „zły nastrój” jest nieodłącznym elementem tego etapu i wobec tego nie powinno wszczynać się poważnych interwencji, takich jak pomoc psychologiczna. Prawdą jest, że rozróżnienie między kryzysem wieku dojrzewania, mieszczącym się w granicach normy, a depresją u młodzieży nie jest wcale takie proste. Okres dorastania niesie ze sobą liczne zagrożenia, wynikające zarówno z psychologicznych konsekwencji zmian hormonalnych, trudności pojawiających się w określeniu swojej zmieniającej się tożsamości, jak również z poszukiwań własnego miejsca w społecznie różnych relacjach i kontekstach społecznych. Chociaż w większości przypadków depresja występuje wśród ludzi we wczesnych i średnich latach wieku dojrzałego, to faktem jest, że jej częstotliwość zdecydowanie wzrasta w wieku dojrzewania. Właśnie w tym okresie ujawniają się zależne od rodzaju płci różnice w częstotliwości pojawiania się tego zaburzenia. Potwierdzają to badania, które wykazują ilościowy wzrost depresji u młodzieży (5-10%), przy tym dwukrotnie częściej u dziewcząt niż u chłopców. Depresja młodzieńcza nierozerwalnie łączy się z trudnościami okresu adolescencji oraz zmianami rozwojowymi tej fazy. Szczególne znaczenie ma konfrontacja własnych możliwości z oczekiwaniami samego dorastającego, jego rodziny i najbliższego otoczenia, jak również niepewność, czy sprawdzi się on w roli osoby dorosłej. Depresja powoduje głębokie zakłócenia funkcji psychicznych i fizycznych. Jej objawy występujące u młodzieży dość łatwo przeoczyć, ponieważ często maskowane są one drażliwością oraz agresją. Zbyt późne lub niewłaściwe rozpoznanie objawów depresji u osób dorastających jest szalenie ryzykowne, ze względu na jej możliwe następstwa, jakimi są m. in. samobójstwo oraz próby samobójcze. Wyniki badań jednoznacznie wskazują, iż liczba tego rodzaju następstw podnosi się z roku na rok. Gdy obok spornych zachowań w stosunku do rodziców pojawią się wyraźne zmiany w innych sferach życia, trzeba się zastanowić, czy nie mamy do czynienia z chorobą.\n„Mężczyźni nie płaczą, lecz pragną mieć łzy ocierane.”\nDepresję uważa się często za chorobę, która dotyka głównie (a w niektórych opiniach: tylko!) kobiety. Rzeczywiście statystyki wskazują, że kobiety zapadają na to zaburzenie dwa razy częściej, jednak może być to związane z faktem, iż mężczyźni rzadziej się do niego przyznają, sami próbują je zwalczyć i nie szukają tym samym fachowej pomocy. Coraz liczniejsze dowody sugerują, że mężczyźni są równie co kobiety podatni na zachorowanie, a przy tym także niestety bardziej skłonni do targnięcia się w wyniku depresji na własne życie. 25% wszystkich samobójstw dotyczy mężczyzn w wieku ponad 65 lat. Na każde 6 starszych kobiet, które odbierają sobie co roku życie, popełnia samobójstwo 40 starszych mężczyzn. Ponad połowa telefonów, jakie otrzymuje telefon zaufania Samarytanów (organizacja założona w 1953 roku w Londynie, udzielająca wsparcia i rady, zwłaszcza telefonicznie, osobom w kryzysie emocjonalnym bądź mającym myśli samobójcze) w Wielkiej Brytanii, pochodzi od mężczyzn, jest to o 30% więcej niż przed dziesięcioma laty. Stereotypowe role przypisywane tradycyjnie obu płciom wymagają, by kobiety dawały wyraz uczuciom i kultywowały związki międzyludzkie. Mężczyzn natomiast zachęca się do rozwijania asertywnego, publicznego wizerunku swego Ja, często za cenę okazywania emocji. Krótko mówiąc, kobietom pozwala się płakać i mówić o swoich problemach. Od mężczyzn nie oczekuje się okazywania cierpienia ani rozmowy o nim. Do depresji przylgnęła etykietka „emocjonalności”, uważanej za cechę kobiecą. Mężczyźni mogą być zbyt dumni czy zahamowani emocjonalnie, aby przyznać, że uczucia wymknęły im się spod kontroli. Wielu mężczyzn, czując wstyd z powodu „niemęskości” tej choroby, skłonnych jest ukrywać swój stan – nie tylko przed przyjaciółmi i rodziną, ale nawet przed sobą. Dobrze obrazuje ten problem przykład, znaleziony na jednym z forów internetowych dotyczących depresji. Jester pisze:”Ciekawą sprawą jest też to, że w towarzystwie jestem zawsze typem wesołka. Nie chcę uzewnętrzniać swoich smutków przed innymi ludźmi. Mam wrażenie, że byłoby to bardzo niemęskie i nie chcę innym psuć humoru. Poza tym kto chciałby się spotykać z kimś kto to tylko psuje humor innym...”. Mężczyzna może stwierdzić, że „nie jest sobą”, ale nie przyjdzie mu do głowy, że ma depresję, a nawet jeśli przemknie mu to przez myśl, to szybko odsunie od siebie ten problem. Przyznanie się do depresji bliskie byłoby stwierdzeniu, że jest słaby, czy szalony – albo jedno i drugie. Na opowieść Jestera umieszczonej na wyżej wspominanym forum, odpowiedziała Amandaprice: „Witaj! Wiele wskazuje na to, że możesz cierpieć na depresję, ale diagnozę może postawić tylko lekarz. Myślałeś o tym, żeby wybrać się do psychiatry?”, co spotkało się z jego następującą reakcją: „Psychiatry? Mam wrażenie, że odpowiedział mi właśnie jakiś bot...”. W następnej wypowiedzi widzimy jeszcze wyraźniej stereotyp mężczyzny, jaki Jester posiada i jakim z pewnością posługuje się większość społeczeństwa, co sprawia, iż obrastamy w mit, który głosi, że mężczyźni rzadko (lub w ogóle) cierpią na depresję: „Co do niemęskości ... Uważam, że facetowi nie przystoi np. płakać, jęczeć jak mu źle. Jest to chyba główny powód dla którego nie dzielę się ze znajomymi moimi problemami. Nie mam faktycznych powodów do narzekania ... Jak mam wytłumaczyć komuś, że czasami jest mi naprawdę ciężko wytrzymać wieczór w domu i nie wiem co ze sobą zrobić, bo czuję się przygnębiony. Kiedy o tym mówię to sam sobie wydaję się po prostu słaby i przewrażliwiony...”. I oczywiście stwierdzenie: „Nie sądzę by psychiatra był mi potrzebny. Funkcjonuję póki co dość prawidłowo”.\nTo nie ja, to zaburzenie równowagi chemicznej\nCiekawym mitem funkcjonującym w przekonaniu chorych jest wiara w to, że ich depresja ma źródło w zaburzeniu równowagi chemicznej w organizmie, wierzą też, że zdrowe Ja ciągle istnieje. Termin „zaburzenie równowagi chemicznej” ma zagłuszyć uczucie odpowiedzialności w ludziach, którzy wcześniej starali się wyprzeć poczucie niezaspokojenia mające źródło w nielubianej pracy, w strachu przed zbliżającą się starością, w nieumiejętności dawania miłości czy we wrogich uczuciach wobec rodziny. Słowa „zaburzenie równowagi chemicznej” brzmią uspokajająco, bo pozwalają pozbyć się poczucia winy. Skoro to reakcje chemiczne sprawiają, że mój umysł jest podatny na depresję, nie ma w tym mojego udziału. Ale poczucie winy również można zdefiniować jako proces biochemiczny i szczęście też ma podłoże chemiczne. Chemia i biologia nie narzucają się gwałtem prawdziwemu Ja. Depresji nie da się oddzielić od osoby, która jej doświadcza. Leczenie przywracające chorego do stanu względnej „normalności” nie unicestwia braków w poczuciu własnej tożsamości, lecz na nowo porządkuje złożoną tożsamość, w niewielkim tylko stopniu zmieniając człowieka.\nChorzy na depresję płaczą bez przerwy\nNa zadawane ludziom pytanie: „Jak myślisz, jak zachowuje się osoba z depresją? Jaka ona jest?”, często padają odpowiedzi typu: „Siedzi w łóżku i ciągle płacze”, „Zalewa się łzami, bo cierpi”. Takie przekonania są błędne i obrazują nieznajomość tematu. Wprawdzie depresja i łzy zasadniczo się nie wykluczają, są jednak ze sobą powiązane w mniejszym stopniu, niż się pozornie wydaje. Gdy do gabinetu psychologicznego trafia osoba, która płacząc, przedstawia swoją sytuację, specjaliści odbierają to jako dobry znak. Może to bowiem oznaczać, że depresja nie spowodowała u niej jeszcze całkowitej apatii i że można z nią nawiązać kontakt. Depresyjni pacjenci nie są smutni we właściwym tego słowa znaczeniu. Zdecydowanie częściej mają wrażenie wewnętrznej pustki, braku jakichkolwiek uczuć lub „znieczulenia” uczuciowego, co prowadzi do bardzo negatywnego postrzegania siebie. A przecież wahania uczuć są naturalnym składnikiem normalnego życia, będąc wręcz pożądanym zjawiskiem. W depresji owa dynamika nie występuje, powodując, że chory czuje się jakby za życia był pogrzebany. Pojawienie się u niego łez mogłoby go więc nieco ożywić i wyzwolić od napięcia.\nDepresję się dziedziczy\n„Moja matka miała depresję, boję się, na pewno będę ją mieć!” - takie wyrazy przerażenia można spotkać zarówno w Internecie, jak i od ludzi spotkanych na ulicy. W 2003 roku oficjalnie opublikowano strukturę ludzkiego genomu, to znaczy wyjaśniono sekwencje genów na różnych chromosomach. Reakcja mediów była zmasowana, powstało wrażenie, jakby od tego momentu człowiek posiadł możliwość czytania w księdze swego życia. Część środowisk naukowych z bolesnym zażenowaniem zareagowała na znaczenie daty tego naukowego osiągnięcia, w istocie bardziej symboliczne niż praktyczne. Gdybyśmy otrzymali zadanie odszyfrowania Biblii spadającej z kosmosu, to zbadanie sekwencji genowej byłoby jedynie sporządzeniem listy rzędów liter w tekście, przy jednoczesnej niewiedzy, co tak naprawdę chciano nam przez nią przekazać. Rola czynników genetycznych w powstawaniu depresji jest duża, choć jeszcze nie wiadomo, jak bardzo. Badania bliźniąt monozygotycznych o identycznym materiale genetycznym wykazały, że choroba w 40% dotknie dwoje z nich. Jest to wysoki wskaźnik, oznaczający jednocześnie, że mimo genetycznej wspólnoty, w 60% przypadków jedno z bliźniąt nie zachoruje na depresję. U bliźniąt dwuzygotycznych, różniących się pod względem genetycznym jak każde inne rodzeństwo, tylko w 20% zdarzają się zachorowania obydwu z nich. Nie ma natomiast pojedynczego „genu depresji”. Choroba powstaje w wyniku współdziałania wielu czynników genetycznych, dotychczas tylko częściowo zidentyfikowanych i skomplikowanego oddziaływania na czynniki środowiskowe, które mogą być dane albo też przez nas samych kształtowane. Nasze geny mają wpływ na nasz wybór otoczenia, w którym funkcjonujemy, na nasz temperament, na to, czy jesteśmy skłonni do ryzyka i otwarci na przygody, przez co częściej wpadamy w tarapaty, czy raczej lękliwi, poszukujący stabilnego układu partnerskiego. Skłonności do depresji częściowo mogą wynikać z naszych cech charakteru, samooceny. Tego, jak reagujemy na trudne sytuacje, jakie stawiamy sobie wymagania, jak długo przeżywamy niepowodzenia. Bardziej podatni na zaburzenia nastroju są ludzie wrażliwi, mało odporni na stres, z tendencją do reagowania lękiem i niepokojem. Osoby "predysponowane" do depresji często używają słów: "muszę", "powinienem", "nie wolno mi".\n„Jedynymi ludźmi, z którymi chciałbym teraz przebywać,\nnikt inny mnie nie interesuje.”\nOscar Wilde, Aforyzmy\nChoroba dotyka głównie artystów\nNiesłuszne jest twierdzenie, że choroba dotyka głównie artystów. Bardzo często rodziny próbują poradzić sobie z problemem, wmawiając, że ich bliscy mają szczególną inteligencję i misję do spełnienia. Niestety, depresja oznacza niemoc twórczą. To romantyzm w „Cierpieniach Młodego Wertera” wykreował ją na chorobę poetów. Osoba w depresji jest z całą pewnością wyczulona na wszelkie wrażenia zmysłowe i ponad miarę spostrzegawcza, zwłaszcza jeśli chodzi o odbieranie sygnałów mogących oznaczać jakieś zagrożenie. Nie może być natomiast bardziej kreatywna niż ludzie zdrowi, ponieważ choroba hamuje u niej jakąkolwiek aktywność. Kreatywność oznacza chęć podejmowania prób, zakłada przyjmowanie wielości wariantów, dąży do rozwiązań, odrzuca, zaczyna od początku, aż do powstania innowacyjnego rezultatu i kreatywnego nowego dzieła. Osoba kreatywna może wykorzystywać swoje zdolności na wielu polach, podczas gdy osoba w depresji, w sytuacji jakiejkolwiek twórczej aktywności, jest w stanie jedynie prezentować swoje samopoczucie i własną rolę w świecie, a więc personifikować cierpienie, strach i brak nadziei.\nZdrowi ludzie mogą dysponować własną wrażliwością jak pianista brzmieniem uderzanych klawiszy. Mogą ją kontrolować i używać do konkretnych celów, nie cierpią z powodu własnej uczuciowości, lecz są wdzięczni za posiadanie takiego daru. W depresji cecha ta staje się pozbawioną unerwienia echosondą własnego samopoczucia. Cienkoskóre Ja chorego ciągle dokonuje porównań swojej pozycji, jednocześnie prezentując różnice, prawie nie dające się pokonać, aż do chwili, gdy ostatecznie ulega naciskowi permanentnej samokontroli. Spojrzenie na siebie podobne jest do skupiania się na bardzo małym wycinku obrazu, na dodatek w czerni. Wrażliwość jako zjawisko ma więc dwa oblicza: olśniewający uśmiech spokoju i zniekształcone rysy rozpaczy. W najlepszym wypadku wrażliwość wyzwala w nas kreatywność, w przypadku choroby dar ten jest przekleństwem, którego chorzy nie mogą się pozbyć.\nDepresja to choroba wyłącznie psychiczna, skupiona wokół mózgu\nNiestety słyszy się, że depresja dotyczy tylko ludzkiej psychiki i mózgu. Wyniki różnych badań obalają jednak ten mit. W grudniu ukazała się praca szwedzkich badaczy z Karolinska Institutet w Sztokholmie stwierdzająca, że długotrwałe obniżenie nastroju aż o 150% zwiększa ryzyko kłopotów z sercem. W najmłodszej grupie wiekowej chorych na depresję było ono niemal trzykrotnie wyższe niż u osób niemających większych problemów z nastrojem. Szwedzi wzięli pod lupę dane medyczne ponad 44 tysięcy pacjentów, których w latach 1987-2001 leczono w szpitalu z powodu depresji. W tym czasie chorzy ci nie zdradzali żadnych objawów chorób serca. Okazało się, że mimo porównywalnego wyjściowego stanu zdrowia ryzyko zawału serca wzrasta u nich w porównaniu z rówieśnikami, którzy nigdy nie mieli depresji. Różnica utrzymywała się nawet po uwzględnieniu innych czynników usposabiających do problemów z krążeniem i znikała dopiero po przekroczeniu siedemdziesiątki, czyli w wieku, gdy występowanie chorób serca wzrasta w całej populacji. Zdaniem szefowej grupy dr Kristiny Sundquist badania te dowodzą nie tylko silnego związku między depresją a zawałem serca, ale wskazują też na fakt, że wczesne rozpoznawanie i leczenie chorobowych zaburzeń nastroju może mieć ogromne znaczenie w zapobieganiu chorobom układu krążenia. Ustalenia szwedzkich naukowców to kolejny już raport analizujący związki między zmianami w psychice a całkiem fizycznymi aspektami funkcjonowania ludzkiego organizmu. Wcześniej opublikowano badania wiążące trwałe obniżenie nastroju ze wzrostem ryzyka niewydolności krążenia wśród osób starszych. Wykazano też, że depresja jest niezależnym czynnikiem ryzyka zachorowania na raka płuc. U osób cierpiących na tę przypadłość jest ono 3,32 razy wyższe niż w grupie kontrolnej bez depresji. Najwyraźniej różnica zaznacza się przy porównaniu depresyjnych palaczy z niepalącymi optymistami – jest niemal 20-krotna! Z kolei w 1999 roku dr Robert J. Genco stwierdził, że osoby, które kiepsko radzą sobie z kłopotami, co jest jedną z cech depresji, są dwa razy bardziej narażone na paradontozę i utratę zębów niż ich rówieśnicy, którzy śmiało stawiają czoła problemom. Wyliczono, że niemal połowa pacjentów depresyjnych ma najróżniejsze dolegliwości fizyczne. Są wśród nich także duszności, nudności, uczucie rozpierania od wewnątrz. Stres, a konkretnie hormony stresu (adrenalina i kortyzol) naprawdę rujnują zdrowie, prowadząc np. do nadciśnienia tętniczego czy problemów gastrologicznych, a nawet cukrzycy.\nKażdy chory na depresję chce popełnić samobójstwo\nJednym z pierwszych skojarzeń na hasło: „depresja” jest słowo: „samobójstwo”. Niektórzy ludzie są przekonani, że chorzy ciągle myślą o tym, by odebrać sobie życie, co nasila tylko lęk i niechęć w stosunku do tego zaburzenia. Prawda jest taka, że wielu chorych na depresję nigdy nie doświadcza myśli samobójczych, a wiele samobójstw popełniają ludzie, którzy nie są w depresji. Nie powinno się utożsamiać samobójstwa z depresją tylko dlatego, że chorych w depresji mogą nachodzić myśli samobójcze. Skłonności samobójcze są jednym z dziewięciu objawów epizodu depresyjnego, które wymienia klasyfikacja DSM-IV, ale wiele chorych na depresję ani myśli rozstawać się z życiem. Siła, jaką przejawiają cierpiący ludzie bywa zdumiewająca. Często zakłada się, że skłonności samobójcze są objawem depresji, podczas gdy w rzeczywistości mogą z nią po prostu współistnieć. Przestało się już mówić, że alkoholizm jest powikłaniem depresji i leczy się go jak odrębną chorobę, która może występować jednocześnie z depresją. Skłonności samobójcze mogą towarzyszyć depresji. Klinicysta, który ma do czynienia z osobą pogrążoną w chorobie i wykazującą skłonności samobójcze, zwykle koncentruje się na leczeniu depresji. Rzeczywiście może się zdarzyć, że kiedy wyleczy tę chorobę, uda mu się zarazem zapobiec samobójstwu, ale to wcale nie jest regułą. W Stanach Zjednoczonych blisko połowa samobójców to ludzie, którzy byli objęci opieką psychiatryczną, mimo to śmierć poniesiona z własnej ręki prawie zawsze zaskakuje otoczenie. W naszym myśleniu tkwi błąd. Nie powinno się zakładać, że skłonnościom samobójczym zawsze towarzyszą inne objawy, na przykład zaburzenia snu. Nie powinno się też uważać leczenia pacjenta ze skłonnościami samobójczymi ze skończone tylko dlatego, że udało się uzyskać remisję towarzyszącej im depresji. Myśli samobójcze należy leczyć niezależnie od depresji.\nLeki na depresję "mieszają w głowie" i uzależniają\nNa jednym z licznych forów internetowych dla ludzi z zaburzeniami niejaki pete_27 pisze: „Mi się wydaje, że coś we mnie leki zmieniły-konkretnie stałem się bardziej otwarty i ekstrawertyczny. Ale ile w tym leków, a ile wpływu pracy etc to ciężko ocenić. Bankowo jednak pod wpływem długotrwałego ich brania człowiek musi się zmieniać bo jeśli pod ich wpływem zmienia się nasze zachowanie to długotrwała zmiana zachowania musi w końcu zmieniać nas samych. Człowiek zmienia się zresztą całe życie.”. Czy leki mogą zmienić osobowość? Okazuje się, że... tak. Naukowcy z USA zaobserwowali, że leki przeciwdepresyjne, z tej samej grupy co Prozac, powodują zmiany osobowości, gdyż nasilają ekstrawersję i osłabiają neurotyzm. Ich zdaniem, zmiany te odpowiadają w dużym stopniu za długoterminową poprawę nastroju u chorych na depresję. Naukowcy z Northwestern University w Evanston (stan Illinois), University of Pennsylvania w Filadelfii oraz Vanderbilt University w Nashville (stan Tennessee) przeprowadzili badania w grupie 240 pacjentów z poważną postacią depresji, tzw. dużą depresją. Losowo podzielono ich na trzy grupy - 60 pacjentów skierowano na psychoterapię, kolejnych 60 otrzymywało placebo, a 120 zażywało Paroksetynę, lek przeciwdepresyjny z grupy selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), do których należy też Prozac. SSRI działają poprzez zwiększanie w mózgu poziomu serotoniny- neuroprzekaźnika, który reguluje nastrój. Cechy osobowości oraz nasilenie depresji u badanych osób sprawdzano przed rozpoczęciem terapii, w trakcie jej trwania i po jej zakończeniu. Stan ich zdrowia śledzono przez kolejny rok. Okazało się, że do najsilniejszych zmian cech osobowości, takich jak neurotyzm i ekstrawertyzm, doszło u pacjentów stosujących paroksetynę. Neurotyzm zmniejszył się niemal 7-krotnie w porównaniu z osobami otrzymującymi placebo, a ekstrawertyzm nasilił się 3,5 razy. Psychoterapia poznawcza dawała efekty pośrednie między lekiem a placebo. W badaniu pacjenci, u których poziom neurotyzmu obniżył się w największym stopniu, rzadziej mieli nawroty depresji. Ale dotyczyło to wyłącznie osób otrzymujących lek, a nie poddawanych psychoterapii. „Dotychczas panowała powszechna opinia, że zmiany osobowości w czasie stosowania leków z grupy SSRI są jedynie efektem ubocznym terapii” - podkreślają autorzy pracy. Najnowsze badania dowodzą, że to właśnie te zmiany są w dużym stopniu odpowiedzialne za długotrwałą poprawę nastroju u pacjentów. „Nasze badania pozwalają zaproponować nowy mechanizm działania leków przeciwdepresyjnych z grupy SSRI” - zapewnia prowadzący badania Tony Z. Tang of Northwestern University. „Częściowo działają one poprzez korygowanie tych cech osobowości, które zwiększają ryzyko wystąpienia depresji” - podkreśla badacz. Leki nie „mieszają więc w głowie”, ale ostatnie badania dowiodły, że mogą mieć wpływ na osobowość.\nWszystkie dostępne leki przeciwdepresyjne działają na neuroprzekaźniki – serotoninę i/lub noradrenalinę w mózgu. Te neuroprzekaźniki wraz z setką innych regulują aktywność komórek nerwowych i w dotychczas niezrozumiały, kompleksowy sposób modelują nasze zachowanie i postrzeganie świata. Taką zależność zaobserwować może u siebie każdy po wypiciu dwóch kieliszków wina. Alkohol ma wpływ na neuroprzekaźniki w mózgu, a tym samym na nasze zachowanie. W wyniku choroby zmienić się może ilość neuroprzekaźników, co wyjaśnia różnice w zachowaniu w przypadku depresji. Prawdą jest to, że sama depresja zmienia człowieka. Depresja kwestionuje własne Ja, naszą autonomię. Chory nie rozpoznaje samego siebie i przez chorobę czuje się wewnętrznie zmieniony. Nie jest wobec niej obiektywny, jak to się dzieje na przykład przy zapaleniu wyrostka robaczkowego czy złamaniu ręki, gdzie czuje się zdany na łaskę choroby. Z tej egzystencjalnej niepewności nierzadko wyrasta głębokie i całkowite odrzucenie leków psychotropowych, wzmocnione dodatkowo lękiem przed uzależnieniem i zmianą osobowości. W pierwszej kwestii można wszystkich uspokoić, gdyż zażywanie leków psychotropowych nie powoduje uzależnienia, w przeciwieństwie do używania środków nasennych i uspokajających. Nie wywołują one również efektu przyzwyczajenia, prowadzącego do konieczności ciągłego zwiększania dawki.\nLeki antydepresyjne zwiększają ryzyko popełnienia samobójstwa\nW ostatnich latach spore kontrowersje dotyczące leczenia depresji wywołały publikacje prasowe, wskazujące na przypadki samobójstw w gronie osób stosujących antydepresanty. Mimo, iż były to doniesienia kazuistyczne, waga problemu zadecydowała o zainteresowaniu, które wzbudziły. Choć wszystkie środki przeciwdepresyjne wydają się mieć tę samą moc działania, ich początkowe skutki terapeutyczne są różne. Poza zdolnością normalizacji nastroju posiadają także właściwości uboczne, czy to stymulujące lub psychotoniczne. Jeśli tylko pacjent przestrzega zaleceń lekarza, własności stymulujące albo sedatywne manifestują się od pierwszych dni; lek jest w stanie szybko zmniejszyć niespecyficzne objawy depresji, takie jak niepokój, bezsenność, zahamowanie. Natomiast symptomy specyficznie depresyjne – smutek, pesymizm, niezdolność do odczuwania przyjemności, poczucie winy – zaczynają się cofać dopiero po trzech-pięciu tygodniach. W poważnych stanach depresji niebezpieczeństwo popełnienia samobójstwa jest wielkie i utrzymuje się przez cały czas aż do wyzdrowienia; wobec takiego zagrożenia ocena skuteczności terapii przeciwdepresyjnej ma kluczowe znaczenie. Efekt stymulujący i odhamowujący niektórych leków przeciwdepresyjnych mógłby ułatwić podjęcie działań zmierzających ku samozagładzie; próby samobójstwa mogą też nastąpić, gdy spowolnienie psychiczne i motoryczne (które hamuje podjęcie próby samobójczej) ustępuje, nastrój zaś jest jeszcze obniżony. Od początku leczenia pożądane jest włączenie leku poprawiającego nastrój, aby zmniejszyć to ryzyko. Ocena wpływu leczenia przeciwdepresyjnego na porzucenie lub przeciwnie, pojawianie się myśli samobójczych na początku terapii i na poziom samobójstw napotyka poważne trudności metodologiczne: ze względów etycznych pacjenci o potwierdzonych tendencjach samobójczych są wyłączeni z udziału w większości testów leków.\nW depresji pomagają jedynie leki. Psychoterapia nie działa\nTakie przekonanie żywi zarówno wielu chorych, jak i ich bliskich. Często można usłyszeć, że zamiast iść do terapeuty, równie dobrze można skierować się do przyjaciela i to jemu się wypłakać. Prawda jest taka, iż działają zarówno leki, jak i psychoterapia. Nawet jeśli jest potrzebne leczenie farmakologiczne, należy je wdrażać razem z psychoterapią, która pozwoli przetrwać pierwsze tygodnie, gdy leki jeszcze nie działają. Obie te metody są ze sobą sprzężone. W miarę działania leków psychiatrzy często kierują pacjentów na psychoterapię. Leki mają za zadanie wyprowadzić chorego z najcięższego stanu (w którym i tak nie nawiąże relacji z psychologiem). Psychoterapia ma mu pomóc w dalszej walce z chorobą lub zapobiec jej nawrotom. Jest także szczególnie pomocna u chorych, którzy są w żałobie. Około 20% z nich nie jest w stanie wydobyć się z goryczy i złości po stracie. Terapeuta pozwala mówić o uczuciach, wspominać, buntować się przeciwko losowi. Na sukces terapii ogromny wpływ ma także osobowość pacjenta. Ludzie dążący do perfekcjonizmu mogą czuć gniew, gdy leczenie nie postępuje dostatecznie szybko. Osoby niepewne będą rozczarowane i jeszcze bardziej wycofają się z życia. Psychiatrzy czasem porównują leki do protez, w których człowiek chory musi chodzić, bo sam nie może. Psychoterapia zaś polega na stopniowym zdejmowaniu tych urządzeń wspomagających i zachęcaniu pacjenta, by stanął o własnych siłach.\nñ Z danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wynika, że na depresję cierpi ok. 120 milionów osób.\nñ W Polsce choruje od 1,5 do 2,6 miliona osób. Niemożność precyzyjniejszego określenia liczby chorych wynika z problemów diagnostycznych.\nñ Jedna czwarta chorych na depresję próbuje popełnić samobójstwo.\nSpołeczne piętno depresji, wyznaczane przez podzielane przez wielu ludzi mity, potęgujące w pacjentach wstyd i poczucie winy za to, że zachorowali, nadal pozostaje poważnym problemem. Widać to wyraźnie na przykładzie depresji poporodowej: dla wielu młodych kobiet jest ona przeżyciem bolesnym, zawstydzającym i poniżającym, o którym pragną jak najszybciej zapomnieć; nęka je poczucie winy z powodu choroby, za którą – we własnym odczuciu – są odpowiedzialne. Uderza już sama ilość relacji rozżalonych osób cierpiących na depresję, które nawet w najgorszym okresie choroby nie doczekały się od kolegów z pracy ani współczucia, ani wsparcia. Nie dziwi zatem, choć z pewnością martwi, że w wielu zakątkach świata znacząca część chorych nie uzyskuje żadnej fachowej pomocy lekarskiej ani psychologicznej. Około 30% pacjentów odwiedzających gabinety lekarzy cierpi na jakąś postać zaburzeń depresyjnych. Właśnie takie obserwacje skłoniły brytyjskie Królewskie Kolegium Psychiatrów (Royal College of Psychiatrists) do ogłoszenia pięcioletniej Kampanii Przeciwko Depresji. Wyznaczono jej dwa cele: zmianę społecznego stosunku do depresji oraz ułatwienie lekarzom prawidłowego rozpoznawania i leczenia tej choroby. Okazuje się także, iż w środowisku rodzinnym chorego to właśnie niewiedza stanowi największą przeszkodę na drodze do wyleczenia – nic bardziej szkodliwego niż pokutujące jeszcze przekonanie, że depresyjną osobę można wyrwać z lęku czy marazmu za pomocą rozrywek lub, co gorsza, nakazów do „wzięcia się w garść” i pokonania własnej słabości. Krytyka i irytacja ze strony opiekuna mogą tylko pogorszyć stan chorego, a nawet wywołać kolejny epizod depresyjny.\nProwadzona z rozmachem popularyzacja wiedzy o depresji mogłaby przynieść wiele dobrego. Z pewnością pomogłaby uniknąć rodzinom osób z depresją pewnych błędów, wzbogaciłaby ich znajomość tematu i uczuliłaby na oznaki zagrożenia. Byłaby czymś zbawiennym także dla samych chorych, uświadomiłaby, iż depresja to poważna choroba, której nikt nie powinien się wstydzić i że wskazane jest szukanie pomocy u specjalisty. Ludzie dotknięci depresją powinni – w tym dobrym sensie – przyjąć na siebie odpowiedzialność za rozwój choroby i dzięki nabytej wiedzy starać się ją zrozumieć.\nWiedza i życie, Smutek łamie serce, 2 lutego 2006, str.44-45,\nŻyjmy dłużej, Witaj i żegnaj depresjo, czyli jak poradzić sobie z przewlekłym smutkiem, nr 11, listopad 2010, str. 13-19.\nAlthaus D., Hegerl U., Reiners H, Depresja?, Media Rodzina, Poznań 2008,\nDietrich D., Neumann B., Depresja nie jest przeznaczeniem, Wydawnictwo WAM,\nFrancis-Cheung T., Grey R., Mężczyzna w depresji, MUZA SA, Warszawa 2004,\nGallarda T., Lôo H., Depresja, Wydawnictwo „Książnica”, Katowice 1999,\nKrzyżowski J., Depresja, Medyk, Warszawa 2002,\nSolomon A., Anatomia depresji. Demon w środku dnia, Zysk i S-ka, Poznań 2004,\nWolpert L., Depresja – złośliwy smutek. Jak rozpoznawać i leczyć, MUZA SA, Warszawa 2001.\n źródło: rozmowy autorki pracy z jej znajomymi na temat depresji\n magazyn Żyjmy Dłużej, Witaj i żegnaj depresjo, czyli jak poradzić sobie z przewlekłym smutkiem, nr 11, listopad 2010, str. 15.


Przeładowuję! #12 - Biuro Gier Zaginionych - Robson - 12 marca 2013\nMiałyśmy być wielkie. Wspaniałe i kasowe licencje, pełna zapału i entuzjazmu ekipa. Taka z wizją, wiecie? Bo stworzyć grę to nie jest ot tak, w skrypt pierdnął. Tu potrzeba mnóstwo czasu, umiejętności no i najlepiej potężnego budżetu - takiego, przy którym James Cameron pomyśli, że na Avatara dostał jakieś drobne. Może nie każdy z naszych ojców miał to wszystko, może nie zawsze pieniędzy było więcej niż umiejętności (bądź i na odwrót…), może goniące terminy i gasnące prawa autorskie nie do końca pozytywnie wpływały na pracę zespołów – ale to nie oznacza jeszcze, byśmy wszystkie kończyły na śmietniku historii! Niczym w duchu post-modernistycznej literatury, niech przemówią dzisiaj ci, którym głos odebrano już dawno temu a ich obecność wymazana została ze zbiorowej świadomości świata elektronicznej rozrywki. Panie i Panowie, gracze i… graczki – poznajcie wielką rodzinę nieszczęśników, którzy na swym szlaku do półek sklepowych zgubili się po drodze w lesie problemów i komplikacji, których studio przerosła wizja tworzonego tytułu, zjadł ich deadline bądź po prostu zabrakło im nie tyle pieniędzy i „skilla”, co zwykłego szczęścia.\nJa! Ja pierwsza! W końcu to moja ziemia jest, własna ojcowizna! Znacie to porzekadło, w którym Polacy nie gęsi, i takie tam? No więc jego prawdziwość moje chłopaki z Nibris miały udowodnić również i w domu Mariana i spółki, dawno temu, krótko po pierwszej prezentacji Wiimote’a. Ok, pierwszy trailer może i wyglądał nieco aż nazbyt dobrze a prawdziwego gameplayu nikt nigdy nie ujrzał, ale czym ja miałam nie być! Survivial-horror na Wii, w czarno-białej stylistyce, z nieliniowym scenariuszem i do tego wypchany po brzegi nowatorskimi (jak na tamte czasy, ma się rozumieć) pomysłami? Czysta poezja! Jak to jednak bywa z (niedoszłymi) wielkimi - zmarło mi się zupełnie niezauważenie…\nHa! Dziewojo – spójrz prawdzie w oczy. Twoje kmioty rzuciły się po prostu z engine’em na Słońce! Nie to co u mnie – wirtuozi z Double Helix przedstawili tyle screenów mojej pięknej persony, że aż się miło patrzy! Ty i survival horror? Było trzeba mnie w akcji zobaczyć – gotycko-wiktoriański klimat tak gęsty, że jeno go nożem ciachać. A ciachać było czym, bo w przerwach od momentów grozy i terroru, zmieniałem się w rasowego slashera. I to nie takiego sztampowego, bo u mnie każdy wampirzy pomiot (wspominałem już o licencji „Drakuli” Brama Stokera?) to prawdziwe wyzwanie! Najpierw zmiękczasz jegomościa soczystymi razami z piąchy, a później do akcji wchodzą krucyfiksy, kołki i wszystko, co w zasadzie nawinie ci się pod łapska. Nie tam jakieś obszarowe combosy jak u tego narwanego łysola ze starożytności – ja brałem się za każdego z osoba, a konkretnie! Niestety, zanim udało mi się dotrzeć na finisz, ktoś kazał moim twórcom w nowej odsłonie Silent Hilla grzebać. A później przy Green Lantern. „Zgroza, zgroza!”, chciałoby się rzec.\nSynek, synek! Z tą twoją pseudo-licencją to ty mi możesz Magnum czyścić - albo i lepiej nie, bo zepsujesz. Egranizacja najtwardszego gliny wszechświata, to miało być coś. Mając za plecami potęgę Warner Bros. obsypującego kapuchą The Collective, moich niedoszłych twórców, świat stał przed nami otworem a Max Payne trząsł swoimi zafajdanymi gatami. Ba - sam Clint Eastwood użyczył mi swojej facjaty, głosu i charyzmy. Kiedy jednak ówcześni szefowie Warnera pospadali ze swoich niewątpliwie wysokich stołków a na ich miejsce wskoczyły jakieś cholerne żółtodzioby, ktoś stwierdził, że restrukturyzacja przyda się całej firmie – zarówno wśród zespołów, jak i realizowanych przez nie produkcji. The Collective wyleciało z wesołej rodzinki Królika Bugsa i chociaż firma braci Warner długo zapewniała, że prace nade mną dalej trwają, świat już zdążył o mnie zapomnieć. Zero szacunku dla weteranów.\nPadł trupem (nietoperza): 2009\nPatrzcie, jak się dzieci licencjami przepychają. Kto dzisiaj poszedłby do kina na jakiegoś ubrudzonego posterunkowego? Chyba dinozaury. Ja to miałem wsparcie – i nie mówię teraz o moich wypasionych batgadżetach. Rok przed moim wielkim powrotem do kin pod batutą Krzycha Nolana, Pandemic wysmażało grę z free-roamowym Gotham, luźno nawiązującym do fabuły samego filmu. Przyszli ojcowie Saboteura za jego pomocą udowodnili, że coś tam o tych otwartych światach wiedzą, więc mogło być naprawdę grubo. Jednak nawet sam Gary Oldman w roli Gordona nie mógł uratować walącego się silnika gry, nie bardzo nadającego się do tytułu o otwartej strukturze (gdyby tylko dało się wykorzystać piec, który mam w Batmobilu….). Do tego pojawiły się problemy w komunikacji na linii twórcy gry - twórcy filmu, więc Pandemic otrzymało szkice koncepcyjne dopiero pół roku po rozpoczęciu swoich prac. EA zaś, odpowiedzialne za dopływ gotówki, ciągle naciskało z terminami i nakazywało zmniejszyć rozmach przedsięwzięcia (budżetówka na życzenie?). Kiedy więc w 2008 roku wygasła licencja na wykorzystanie wizerunku filmu, mój wielki komputerowy comeback nie nadawał się w zasadzie do niczego. Konałem jeszcze tak w spazmach przez rok, zanim moja postać ostatecznie dokonała żywota i odrodziła się niczym nietoperz z popiołów, pod skrzydłami zupełnie innego studia, w zupełnie innym tytule…\nDokonał żywota cięty sinstrą: 2009\nTo może jak już tak Gacek o comeback’ach nawija, to i ja się wtrącę. W sumie jest mi to obojętne, bo jedynkę i tak wszyscy znają i kochają, a przy okazji drugiej części moich przygód pozamiatałem konkurencję do cna - ale wiedzcie, że pomiędzy tymi dwoma wypadami na szlak Geralt z Rivii zatańczyć miał do brzęku stali jeszcze jeden raz. Powrócić miałem jako prawdziwy Gwynbleidd, w odświeżonej do granic możliwości, konsolowej wersji mojego pecetowego debiutu. Lepsza grafika, lepszy system walki i interfejs, więcej modeli postaci – wyglądałem, jakbym dopiero co wrócił z wakacji w Brokilonie. Niestety, podobnie jak u ciebie Batku, międzyludzkie relacje tylko pogarszały mój stan, odwlekając mój atak na konsole. Francuzi z Widescreen Games, pracujący nad moim konsolowym obliczem, nie do końca dogadywali się z mentorami z CD Projekt RED – nie wiadomo o co konkretnie w tym nieporozumieniu chodziło, a to oznacza w zasadzie tyle, że chodziło o złoto. Cóż począć – bywaj, mój konsolowy bracie, niech ci bump mapping lekkim będzie.\nPirates of Carabbean: Armada of the Damned\nEh, szczury lądowe! Broda sama się skręca od słuchania waszego jazgotu! Licencje, nowatorskie pomysły, skrzynie pełne złota i kosztowności na produkcję – myślicie, że taki stary wilk morski (a nie tam jakiś biały…) nie zna tych terminów? Disney za mną, otwarte morze przede mną, budowanie własnej floty, system moralności wpływający na wygląd kapitana jak i jego armady a la Fable, kontry, riposty, nieczyste zagrania, bitwy morskie! Niech to kraken pochłonie! Argh! Niech to kule biją! Przecież ja już prawie gotowy byłem! Zdradziecki strzał w burtę od Myszki Miki posłał mnie jednak na dno już dwa lata temu i nic nie wskazuje na to, bym w najbliższym czasie miał zakończyć moje wakacje w przeklętym Kuferku Davy’ego Jonesa…\nDostał z meteorytu: 2004\nW zadek mamuta załadujcie sobie te wasze pseudo-nowatorskie rozwiązania i licencje, które i tak zazwyczaj kojarzą się z budżetowym crapem. Ze mnie to był dopiero wizjonerski projekt – wyobraźcie sobie, że prowadząc jedno z prehistorycznych plemion walczycie nie tylko o przetrwanie w świecie pełnym t-rexów i pterodaktyli, ale i również dążycie do terytorialnej ekspansji, sojuszu bądź wojen z innymi społecznościami wokół. Każde drzewo może spłonąć, kamlot stoczony z górki załatwi uganiającego się za wami gada a cały świat napędza ekosystem z prawdziwego zdarzenia – zwierzęta potrzebują nie tylko pożywienia, ale i również snu, łańcuch pokarmowy ciągnie się w nieskończoność a na każdy z jego „oczek” mamy bezpośredni wpływ. Wszystko to w pięknym (jak na tamte czasy…) i rozległym świecie, wsparte przez największego wizjonera, jakiego spłodziła nasza kochana branża! Tak, tak, moi połączeni w nieszczęściu bracia i siostry – moja potęga dopracowywana była przez ręce samego Petera Molyneuxa i jego artystów z Lionhead Studios!\nNieumarłym nie został: 2004\nNie mogłaś tak od razu zacząć? Już wiadomo, dlaczego nikt cię nigdy do tłoczni nie wysłał. Wizjoner? Chyba bajkoleta! Może i na gameplayach wyglądałaś nieźle, ale wszyscy dobrze wiemy, jakim mistrzem bajeru jest nasz branżowy Piotruś Pan. W moim przypadku, budżet nie przerósł nadmuchanych ambicji twórców a i sam w sobie miałem nutkę oryginalności i autorskich pomysłów! Postawcie bowiem przed sobą wiekowy już dzisiaj S.W.A.T 4, jego twórców z Irrational Games i dorzućcie do tego całą masę gnijącego mięcha. Tak, tak – wbrew pozorom, w tamtych czasach zombie były, paradoksalnie, całkiem świeżym pomysłem. Z początku miałem być tylko parodią, jednak szybko jajcarski Zombie S.W.A.T przerodził się w pełnokrwisty, taktyczny survival horror, z odbijaniem cennych ocalałych (lekarz w ekipie zawsze się przyda), gromadzeniem zapasów i budowaniem schronu wokół centrum handlowego – głównej bazy wypadowej gracza. Taktycznie przemyślana operacja – co poszło więc nie tak? Ken Levile, mój człowiek na linii frontu, usłyszał wtedy, że gra z zombie się nie sprzeda. A później świat poznał Left 4 Dead.\nJako że parę osób na sali nie dało już rady emocjonalnie unieść naszych wspólnych lamentów i westchnień, na 9 Dywizji zakończmy ten smutny pochód straceńców. Jak widzicie, każdemu z nas pisana była wielkość – nikomu jednak nie było dane tej wielkości zasmakować. Pamiętajcie o nas i wiedzcie, że jest nas tam o wiele więcej – nie każdy zdołał jednak dzisiaj przełamać ból ciążący na jego antyaliasingu i przelać swój żal na słowa. Może w innym miejscu, może w innym czasie…\nZ alternatywną wersją moich westchnień nad niektórymi ze wspomnianych powyżej produkcji zapoznać możecie się sięgając po CD-Action 09/2012, 10/2012, 11/2012 jak i po najnowszy numer, 04/2013. Dział Epitafium zaprasza!\n12 marca 2013 - 23:45\nB.C. Harker Pirates of the Caribbean: Armada of the Damned Sadness The Witcher: Rise of the White Wolf\nStarCraft 2, Wiedźmin 3, Angry Birds - flash news (13.3)


LEMIRAGE (Pondicherry, Indie) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Temple Adventures\nHotele w pobliżu Royal Travels Cabs\nHotele w pobliżu Urban Nomad Dive Adventures\nHotele w pobliżu Police museum Pondicherry\nLemirage opinie, Pondicherry\nNr 62 wśród 181 pensjonatów/zajazdów w lokalizacji Pondicherry\n471 Rue Mr A Gandhi Street, Pondicherry 605001, Indie\nZdjęcie podróżnego z Pondicherry\nA czy Tobie udało się odwiedzić obiekt Lemirage?\n10,8 km od Pondicherry Airport\nPondicherry — wyświetl wszystkie atrakcje (120)\n"komfort i przyjemny pobyt" @ Le Mirage w Pondicherry\nLe Mirage hotel w Pondicherry jest to miejsce, gdzie wolę zatrzymać się w Pondicherry podczas mojej podróży służbowej i osobista wizyta w Pondicherry . Pokoje są gustownie zaprojektowane z różnych pojęć . Gościnność, smak jedzenia i czystości pokoju w hotelu jest doskonała.\nSuper pobyt w Le Mirage\nJeden z najlepszych hoteli w pondichery. Jesteśmy bardzo zadowoleni z naszego pobytu w Le Mirage. to jest super. to jest tak dobra w każdym i wszystko. Jedzenie jest bardzo dobre. Obsługa pokoju jest doskonała. Pokoje są tak piękne. Ogólnie jest super\nZatrzymaliśmy się tutaj na jedną noc.Ogólnie bardzo dobre doświadczenie. Pokoje były bardzo czyste i zadbane.Jak jest położony w samym sercu zabytkowe, co było bardzo pomocne aby dotrzeć do wszystkich atrakcji staw bez kłopotów. Jeden minus, w pokoju byłam, bez okien. Śniadanie jest bardzo małe i...nie ma dużego wyboru.Więcej\nZobacz 99 hoteli w pobliżu.Zobacz 451 restauracji w pobliżu.Zobacz 120 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od personelu i byłych gości obiektu Lemirage.