03-04-2017 | Konferencje o Edmundzie, Warto przeczytać\nKazanie Zenona Kard. Grocholewskiego wygłoszone podczas Mszy św. na rozpoczęcie Ogólnokrajowej Konferencji Naukowej „Aktualność przekazu zawartego w źródłach i w myśli pedagogicznej bł. Edmunda Bojanowskiego dla współczesnej edukacji”, Sanktuarium na Świętej Górze w Gostyniu, 1 kwietnia 2017\nMówiąc o bł. Edmundzie Bojanowskim tutaj na Świętej Górze Gostyńskiej, chciałoby się włożyć w jego usta, słowa jakie św. Jan Paweł II wypowiedział w Wadowicach: “Tu […] wszystko się zaczęło” (16 czerwca 1999). W jednym z dwóch dzieł, które będą dzisiaj prezentowane, zatytułowanym „Prace, szkice i notatki Edmunda Bojanowskiego”, znajdujemy bardzo barwnie opisaną przez niego „Legendę o cudownej figurze Matki Boskiej Bolesnej na Świętej Górze Gostyńskiej” (tom I, 223-231). Trudno nie odnieść wrażenia, że Autor chce powiedzieć, iż to nie tylko legenda, bo Matka Najświętsza naprawdę obrała to miejsce, tutaj doznaje szczególnej czci i udziela obfitych łask wiernym, uciekającym się do Niej w różnych potrzebach. By nie być gołosłownym, pisze:\n„Azaliż chcecie, aby wam którego [z żyjących wiernych] na świadectwo stawić? Owóż i ten, co tę książeczkę dla was układał, doznał na tym świętym miejscu, jeszcze dzieckiem, cudu, kiedy już bliski skonania przez matkę poruczony tutaj Najświętszej Matki Bolesnej opiece wraz odzyskał zdrowie” (s. 230).\nPotem szerzej opisuje ten fakt, choć anonimowo:\n„Z najnowszych czasów znajduje się w tutejszym kościele srebrne wotum przedstawiające Oko Opatrzności w promieniach […] ofiarowane około 1819 r. przez jedną matkę z okolicy tutejszej na podziękę za cudowne uzdrowienie synka jej kilkoletniego, którego w ciężkiej chorobie opuścili już byli lekarze, gdy żadnego znaku życia już nie okazywał […], natenczas w żalu nieutulona matka, ufnością jeszcze w Bogu i osobliwszym zawsze nabożeństwem przejęta do Matki Boskiej Bolesnej Gostyńskiej, klęka i gorące modły zanosi o wskrzeszenie gasnącego dziecięcia, aż omdlewająca i zalana łzami widzi naraz przed sobą jakoby wznoszącą się w górze postać Najśw. Matki Bolesnej, w tym samym kształcie jak cudowna figura gostyńska, i trzymająca obiema rękoma Dzieciątko w bieli ubrane, które zdawała się spuszczać ku klęczącej matce. Ta na ten widok uszczęśliwiona wydala głośny okrzyk radości, wyciągnęła ręce do góry, jakby z rąk Najśw. Panny swe dziecię odebrać chciała. Wtem znikło widzenie. Matka, porwawszy się z modlitwy, biegnie do drugiego pokoju, gdzie konające dziecię leżało i znajduje je, jakby ze snu obudzone i wesoło ku matce spoglądające. Od tej chwili chore dziecię tak nagle do zdrowia wróciło, że w kilka dni powstało ze śmiertelnego łoża” (s. 230-231).\nTen opis, kończący jego pasjonujące opowiadanie o cudownej figurze Matki Boskiej Bolesnej na tej Świętej Górze, wskazuje niewątpliwie na fakt, że bł. Edmund przypisywał temu wydarzeniu kluczowe znaczenie dla jego życia i misji. Można więc włożyć w jego usta słowa: tutaj rzeczywiście wszystko się zaczęło. Dobrze więc, że tą Ogólnokrajową Konferencję Naukową na jego temat rozpoczynamy właśnie tutaj w tym wymownym sanktuarium. Tym bardziej jest to uzasadnione, że tutaj nie tylko wszystko się dla niego zaczęło, ale ta świątynia stała się dla bł. Edmunda ulubionym miejscem w całym jego życiu, miejscem ogromnie ważnym dla realizacji jego specyficznego powołania.\nMiłość – główną inspiracją myśli i głównym motorem działania\nAnalizując bogatą twórczość intelektualną, wychowawczą i charytatywną bł. Edmunda Bojanowskiego, jak również przeglądając potężną dokumentację jego przemyśleń, zawartą w pokaźnych tomach „Dziennika” , „Korespondencji” oraz ostatnio wydanych dzieł, które będą szczególnym przedmiotem obecnej Konferencji Naukowej, nie trudno dostrzec, że główną inspiracją jego myśli jak również głównym motorem jego poczynań była miłość.\nMiłość nie sielankowa, ale będąca jakimś ogniem w sercu, który usilnie nakłania do konkretnego działania na co dzień.\nWłaśnie tutaj, w tym sanktuarium, Bojanowski łączył żarliwy kult do Matki Bożej z napełnianiem swego serca miłością. Wzruszające są jego wyznania o tym, z jaką radością, otuchą i entuzjazmem wracał z tego sanktuarium do domu.\nJest rzeczą ogromnie ważną, aby i nasz żywy w Polsce kult do Matki Bożej nie był tylko szukaniem zaspokojenia własnych pragnień oraz faktycznych lub urojonych potrzeb: Matko Boża pomóż, daj, spaw, itd., ale by ten kult charakteryzowało autentyczne pragnienie umacniania się w miłości, w prawdziwej i twórczej miłości, ilekolwiek by ona miała kosztować.\nNajważniejszą jest bowiem miłość zarówno w perspektywie owocności naszego życia tutaj na ziemi jak i w perspektywie naszego szczęścia w wymiarze wiecznym. Św. Paweł wyraził to w sposób bardzo ekspresywny w 13 rozdziale Pierwszego Liście do Koryntian, zwanym „Hymnem o miłości”:\nNie może być wątpliwości, że miłość, o jakiej pisze św. Paweł, to nie sielanka, lecz miłość czynną, ofiarna. W tymże „hymnie o miłości” zaznacza on bowiem także:\nTak, ze wszystkich rzeczy największą jest miłość. Bóg jest miłością (1J 4, 16). My, stworzeni na Jego obraz i podobieństwo (Rdz 1, 25-27; 5, 1), jesteśmy powołani do miłości. To jest największe przykazanie (zob. Mt 22, 37-39; Mr 12, 29-32). Na końcu naszego życia będziemy sądzeni z miłości (zob. Mt 25, 31-46). Toteż św. Maksymilian Kolbe powtarzał „Tylko miłość jest twórcza”.\nGłoszenie Ewangelii pierwszym nakazem miłości\nGdy chodzi o konkretną realizację miłości ze strony założonego przez Bojanowskiego zgromadzenia zakonnego, w Przedmowie do wspomnianego dzieła Prace, szkice i notatki Edmunda Bojanowskiego zacytowałem słowa św. Jana Pawła II, skierowane 10 czerwca 2000 roku do całej rodziny Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, w których ten Następca Piotra zwraca uwagę na dwa wymiary ich dobroczynnej działalności w świecie, mianowicie na ofiarną pomoc potrzebującemu człowiekowi oraz na bogaty udział w działalności misyjnej Kościoła (s. V-VI).\nObecnie chciałbym dodać, że nie są to wymiary niemające nic wspólnego ze sobą, lecz obydwa są wyrazem miłości wobec bliźniego. Miłość wobec innych to nie tylko aktywność charytatywna w sensie materialnym, lecz także w sensie duchowym, w sensie uczynków miłosierdzia co do duszy, o których przypomnieliśmy sobie w niedawno zakończonym Roku Miłosierdzia: wątpiącym dobrze radzić, nieumiejętnych pouczać, grzeszących upominać, strapionych pocieszać, krzywdy cierpliwie znosić, urazy chętnie darować, modlić się za żywych i umarłych.\nW tym przedmiocie, pragnę przypomnieć, że największym dobrem, jakim możemy ubogacić innych, jest właśnie działalność misyjna, ewangelizacja, umacnianie wiary innych, ożywianie ich osobistego kontaktu z Chrystusem, przybliżanie ich do największego dobra jakim jest Bóg. Przypomniał o tym św. Jan Paweł II w Liście Apostolskim Novo millennio ineunte (6 stycznia 2001), w którym wyznaczał on program duszpasterski na nowo tysiąclecie chrześcijaństwa. Czytamy w nim między innymi, że głoszenie Ewangelii jest „pierwszym nakazem miłosierdzia” (50c).\nJakżeż tu nie przypomnieć pełnych realizmu słów Pana Jezusa: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” (Mt 16,24). Tak, to Ewangelia otwiera przed nami szerokie horyzonty życia, ukazuje całą prawdę dotyczącą naszego istnienia. Skłania więc do zdobywania dóbr, które nie przeminą i będą gwarantować życie w wiecznej szczęśliwości.\nZdawanie sobie sprawy, że pierwszym nakazem miłości jest przybliżanie ludzi do Chrystusa, ma ogromne znaczenie gdy chodzi o naszą pracę charytatywną, zwłaszcza w perspektywie działalności dydaktyczno-wychowawczej.\nZ zadowoleniem więc przeczytałem, w książce będącej wywiadem z rodzicami obecnego Prezydenta Polski, zeznanie jego ojca: „Odpowiedzialny ojciec przede wszystkim marzy o tym, by jego dziecko było zbawione po długim, dobrym i szczęśliwym życiu. […] Wydaje mi się, że to jest najważniejsze, bo co innego? Żeby dziecko wygrało konkurs piękności? By zdobyło majątek? To wszystko jest bardzo kruche, ulotne. I przemija. Jeśli ktoś serio traktuje Ewangelię, nie może pragnąć dla swego dziecka niczego innego bardziej niż zbawienia” (Rodzice prezydenta. Janina Milewska-Duda, Jan Tadeusz Duda w rozmowie z Mileną Kindziuk, Wydawnictwo Esprit, Kraków 2015, 35).\nKażdy, kto chociaż pobieżnie zna życie i bogatą działalność bł. Edmunda, musi sobie zdawać sprawę z tego, jak bardzo mu zależało na tym, aby innych pociągać do Chrystusa, by prowadzić do kontaktu z Chrystusem zarówno dzieci, jak i ochroniarki, siostry oraz lud wiejski; i z jaką starannością przygotowywał założone przez siebie zgromadzenie zakonne do kontynuowania tego rodzaju zaangażowania.\nNiech towarzyszą naszemu życiu i rozwojowi duchowemu te trzy refleksje, które uczyniłem w oparciu o fascynujący przykład bł. Edmunda:\n– by nasz bardzo żywy w Polsce kult do Matki Bożej łączyć z pragnieniem ubogacania naszych serc w miłość, tzn. w to co najważniejsze;\n– by miłość była główną inspiracją naszych myśli i głównym motorem naszych poczynań;\n– by w naszej pracy charytatywnej, a zwłaszcza dydaktyczno-wychowawczej, nie zapominać nigdy o podstawowym znaczeniu przybliżania innym Boga.


Raster 17/028 Damulka Nakrycia głowy czapka, Dziecko Dziewczynka Dodatki Czapki/Szaliki - Avaro.pl\nRaster 17/028 Damulka Nakrycia głowy czapka\nStylowa czapka w modnym zestawieniu kolorystycznym. Wykonana z ciepłej eleastycznej dzianiny w urocze serduszka, wewnątrz wykończona przyjemną w dotyku podszewką. Czapka ozdobiona jest delikatną naszywką. Model wiązany pod szyją. Idealna propozycja na jesień.\nProdukt wyprodukowany w Polsce, wykonany z najwyższej jakości materiałów.\nUWAGA! W celu dobrania idealnego rozmiaru czapki należy zmierzyć obwód głowy - uwzględniając iż czapki są elastyczne.\nWierzch: 70% akryl, 30% wełna.\nPodszewka: 97% bawełna, 3% poliamid.


Trzej Królowie przybędą z pokłonem - Młody Elbląg\nTrzej Królowie przybędą z pokłonem\nRedakcja Młody Elbląg 5 stycznia 2018 Trzej Królowie przybędą z pokłonem2018-01-06T09:26:00+00:00 AKTUALNOŚCI No Comment\nJuż jutro (6 stycznia) o 13:00 z Placu Jagiellończyka, pod hasłem „Bóg jest dla wszystkich – wszyscy do stajenki”, w kierunku starówki wyruszy kolorowy orszak. Po drodze nie zabraknie krótkich postojów, gdzie zaprezentowane zostaną scenki biblijne. Orszak poprowadzą Trzej Królowie symbolizujący trzy kontynenty – Europę, Azję i Afrykę.\nOrszak Trzech Króli przywrócił starą polską tradycję jasełek ulicznych. Radosnych, wielobarwnych grup rozśpiewanych i uśmiechniętych kolędników głoszących na ulicach Radosną i Dobrą Nowinę o narodzeniu Jezusa. Każdego roku do Orszaku dołączają kolejne miejscowości w Polsce. W tym roku odbędzie się on w 644 miejscowościach, w tym kolejny raz w Elblągu.\n– Do uczestnictwa w orszaku zapraszamy wszystkich mieszkańców Elbląga i okolic wraz z całymi rodzinami – zachęcają organizatorzy.\nPodczas pochodu na ulicach 12 Lutego, Armii Krajowej, Garbary i Stary Rynek kierowcy muszą spodziewać się utrudnień w ruchu.\nTrzej Królowie w Elblągu »


CorelDRAW Graphics Suite X5 - nowa wersja edytora grafiki wektorowej\nStrona główna›CorelDRAW Graphics Suite X5 - nowa wersja edytora grafiki wektorowej\nCorelDRAW X5 to najnowsza wersja znanego edytora grafiki wektorowej CorelDRAW. Program ten jest tak znany, jak przeznaczony do grafiki rastrowej Photoshop.\nCorel DRAW to dla większości użytkowników kultowy program do obróbki grafiki wektorowej. Wchodzi w skład pakietu CorelDRAW Graphics Suite X5. który pojawił się właśnie na rynku. Dzięki nowym mechanizmom obsługi wielu rdzeni procesorów działa efektywniej od swoich poprzedników.\nW X5 rozbudowane zostały narzędzia do nauki dla początkujących, dodano przewodniki i porady ekspertów. Obszerniejsza jest teraz baza czcionek, szablonów i dodatków. Do wykorzystania są profesjonalnej jakości kliparty i zdjęcia. Nad wszystkimi materiałami graficznymi pozwala zapanować nowy menadżer treści.\nCorel X5 rozpoznaje ponad 10. różnych formatów plików i ma więcej możliwości eksportu i zapisu gotowych prac. Specjalny mechanizm pozwala porównać różne formaty zapisu i dobrać takie ustawienia, by uzyskać najlepszą jakość. Corel potrafi też odczytać dokumenty zapisane w programach Adobe Photoshop i Indesign. Optymalizuje animacje i grafiki przeznaczone na strony WWW.\nNajważniejszą zmianą w nowej wersji edytora jest wprowadzenie obsługi przemysłowych standardów zarządzania kolorami. Można teraz skorzystać z trybu RGB, CMYK i profili ICC. Usprawnienia pojawiły się także w interfejsie. Narzędzia są bardziej precyzyjne, łatwiej tworzyć za ich pomocą gradienty kolorów i przezroczystości. Nowe opcje dodano do funkcji rysujących krzywe.\nPełna wersja CorelDRAW Graphics Suite X5 to kosztuje 47. funtów. To jednak i tak mniej niż konkurencyjny zestaw Adobe. W skład Graphics Suite wchodzą jeszcze na przykład PHOTO-PAINT X5, CAPTURE X5 i Corel CONNECT.\nNowy Corel DRAW oferuje niewiele przełomowych funkcji. Jeżeli nie zależy ci na obsłudze przemysłowych standardów zarządzania kolorami możesz pozostać przy poprzedniej wersji.\nCorelDRAW X5: nowa wersja pakietu do obróbki grafiki wektorowej i zdjęć\nCorelDRAW Graphics Suite X4 do pobrania\nCorelDraw Graphics Suite X4 z bezpłatnym HDD\nS3 Graphics - energooszczędny procesor grafiki\nNiBiTor 4.9 - nowa wersja edytora BIOS-ów kart graficznych Nvidia\nCubase 5 - nowa odsłona edytora audio


Nowy rok szkolny rozpoczęty- na razie wiele pytań - Kalendarzrolnikow.pl - lepsza strona polskiego rolnictwa.\n» RODZINA, ŚWIAT, PRZYRODA » Moja rodzina » Nowy rok szkolny rozpoczęty- na razie wiele pytań\nNowy rok szkolny rozpoczęty- na razie wiele pytań\nI stało się – 4 września dzieci i młodzież rozpoczęły rok szkolny w zupełnie nowych szkołach. Sześcioletnie szkoły podstawowe zostały zamienione na ośmioletnie, a gimnazja zostały zlikwidowane i będą wygaszane przez dwa lata.\nW wiejskich i gminnych szkołach łatwo nie jest – nauczyciele i dyrektorzy niechętnie się wypowiadają. Przede wszystkim zwracają uwagę na koszty dostosowania szkół do wymagań reformy oświaty, co wiąże się z przygotowaniem choćby pracowni fizycznej i chemicznej w każdej szkole podstawowej – dotychczas w programie podstawówek nie było tych przedmiotów.\nWydaje się, że najłatwiej mają te gminy, które prowadziły zespoły szkół: podstawowej i gimnazjum w jednym budynku - w ich przypadku zmieni się tylko nazwa.\nA co zmienia się dla rodziców?\nNa razie to przede wszystkim niepewność, jak będzie wyglądała nauka w ośmioletniej szkole podstawowej – mówi Karolina Kwiatkowska, mama Adriana, który w tym roku poszedł do 1 klasy. Nie wiadomo, czy najmłodsi uczniowie odnajdą się w szkole, gdzie będą się uczyć także 14-15 latkowie. Nie wiem, czy w starszych klasach będę potrafiła pomóc synowi w odrabianiu lekcji, bo sama kończyłam 6-letnią szkołę podstawową i gimnazjum. Ale może o to nie trzeba się już teraz martwić.\nWszyscy, rodzice i nauczyciele podkreślają, że tak naprawdę nowy porządek szkolny w tej chwili to same znaki zapytania. Za tydzień lub dwa powinny pojawić się pierwsze odpowiedzi, jak teraz będzie wyglądało szkolne życie.\n4 września rozpoczęto rok szkolny także w szkołach rolniczych prowadzonych przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W całej Polsce jest 47 takich placówek. Jak informuje ministerstwo rolnictwa, szkoły te to jedne z najnowocześniejszych placówek dydaktycznych. Są świetnie wyposażone i dają możliwość zdobycia wielu konkretnych zawodów, jak np. technik rolnik, technik weterynarii, kucharz, cukiernik, technik technologii żywności, jeździec, mechanik-operator pojazdów i maszyn rolniczych, pszczelarz czy technik weterynarii.\nTrzymamy kciuki za pomyślny rok szkolny dla wszystkich uczniów!


11 sierpnia 2016 / 12:32\nPrzed wyjazdem na urlop dobrze zabezpiecz swoje mieszkanie!\nPrzezorny - zawsze ubezpieczony... To powiedzenie w wakacje jest szczególnie aktualne. O czym powinni pamiętać mieszkańcy przed wyjazdem na urlop?\n29 lipca 2016 / 13:27\nMieszkańcy Dolnego Śląska czują się coraz bezpieczniej\nTo co najważniejsze dla mieszkańców województwa dolnośląskiego to możliwość łatwego dodzwonienia się do Policji pod numer alarmowy 997 lub 112, szybkie przybycie policjantów po wezwaniu na miejsce zdarzenia oraz skuteczność Policji (m.in. zatrzymanie przestępców, odzyskanie mienia, przywrócenie porządku).\n25 lipca 2016 / 13:03\nNa dworcu głównym PKP we Wrocławiu nie zostawimy bagażu\nSzafki na walizki dla pasażerów i turystów zostały zamknięte ze względu na... Światowe Dni Młodzieży. Opcja ma być znów dostępna dopiero od sierpnia. Przypomnijmy, że od soboty ze względu na Światowe Dni Młodzieży zamknięto podziemny parking pod dworcem. Tu także auta będzie można zostawić dopiero od sierpnia.\n24 maja 2016 / 13:18\nCo robić w sytuacji zagrożenia? W busach i tramwajach wyświetla się instruktaż dla pasażerów\nInstruktaż dla pasażerów – jak zachować się w groźnej sytuacji w autobusie - od dziś wyświetla się we wszystkich autobusach i tramwajach wyposażonych w multimedialne ekrany.\n16 lutego 2016 / 12:39\nJak reagować, gdy ktoś nas napadnie?\nJak działać w sytuacji zagrożenie zdrowia lub życia. Zajęcia dla pań z samoobrony, ale też z pierwszej pomocy od dziś- po raz kolejny we Wrocławiu. Straż miejska organizuje kolejną edycję „Bezpiecznej kobiety”.\n9 lutego 2016 / 20:21\nAkcja sprzątania dla bezpieczeństwa naszych czworonożnych przyjaciół\nNamawiają, żeby wrocławianie sprzątali po swoich psach, teraz - w trosce o zwierzaki - będą namawiać, żeby mieszkańcy sprzątali także po sobie... Miłośnicy psów z naszego miasta chcą, żeby trawniki były czyste!


Saga rodu z Lipowej 3. Spadkobiercy [Marian Piotr Rawinis] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00625 016626 16462186 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788726166835 Data wydania: 2019-09-20\nMarian Piotr Rawinis Saga rodu z Lipowej 3: Spadkobiercy Saga\nSaga rodu z Lipowej 3: SpadkobiercyCopyright © 2001, 2019 Marian Piotr Rawinis i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726166835 1. Wydanie w formie e-booka, 2019 Format: EPUB 2.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora. SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont\nSREBRNOROGI Wrzesień 1370 – Powoli, na Boga! Wszyscy razem! Powoli! – komenderował pan Grot. Kazał już odprowadzić konie, które wyprzężono, i pierwsza grupa dostojników rzuciła się do wozu, chwyciła dyszle, by na dany znak unieść je z ziemi. Wóz zakołysał się, a leżący na słomie jęknął. – Powoli! – krzyczał Grot, rękawem ocierając pot z czoła. Stosowali się w milczeniu do jego poleceń, choć był tylko zwykłym kasztelanem, a oni wielmożami i najważniejszymi panami królestwa. Ale tu on był gospodarzem i chwilowo uznawali jego przywództwo. Znieruchomieli przy dyszlach, a potem kiedy dał znak, ruszyli wolno, ciągnąc za sobą wóz. Oddychali ciężko w grubych płaszczach, przy pasach, mieczach i ciężkich łańcuchach na piersiach, stękali z cicha, ale zaciskali zęby. Kiedy po niedługim czasie pozwolili się zmienić następnym, z trudem łapali powietrze szeroko otwartymi ustami. Nie mówili głośno, wymieniali uwagi zasapanymi, przyciszonymi głosami, daleko za wozem, za którym podążała reszta orszaku. Przodem posłano jedynie gońca do klasztoru ojców cystersów w Koprzywnicy, aby przygotowali się na przyjęcie gościa. Na wymoszczonym słomą i sianem wozie, przykryty grubą stertą skór i płaszczy, król Kazimierz leżał przytomny, ale co chwilę tracący świadomość, trawiony wysoką gorączką i bólem. Dworzanie ciągnęli wóz powoli i ostrożnie, by królewska osoba nie trzęsła się na wertepach, wybojach i korzeniach. Trzymając się poręczy wozu, szedł mistrz Mateusz z zatroskaną miną. Blisko rannego, a daleko od orszaku panów, bo nie brakowało w nim i takich, co jawnie obwiniali lekarza o to, że przyczynił się do złego stanu królewskiego zdrowia. – Kijami nagrodziłbym takie leczenie! – syczał Janko z Czarnkowa. – Kto wie, czy ów doktor rozmyślnie nie zadał czegoś naszemu panu! Dworzanie kiwali głowami. Podkanclerzy Janko, znany z ciętego języka, przez wielu uważany był za wyjątkowo krnąbrnego i mało liczącego się z opiniami innych, więc skoro teraz tak mówi, znaczy, coś musi być na rzeczy. – I mnie to przyszło do głowy – przyznał się kasztelan Grot. – Na wszelki wypadek kazałem pilnować, żeby medyk nie dawał królowi niczego do picia ani jedzenia, póki nie dotrzemy do klasztoru. Tam uczeni ojcowie coś poradzą. – Daj Bóg! – westchnęli inni. – Sam diabeł skusił nas i naszego pana tymi przeklętymi łowami! – westchnął pan Jeno z Krasawy. – Wybaczyć sobie nie mogę, żeśmy nie dość go powstrzymywali! Milczeli ponuro i tak kroczyli przed siebie, prowadząc konie, aż od przodu zawołano, że trzeba wymienić ciągnących wóz. Bez słowa szli wtedy na czoło pochodu, gdzie zaprzęgali się do dyszli. Przy trakcie napotykali czasem pracujących na polu chłopów, a ci zdumieni prostowali karki i patrzyli, jak paradnie ubrani wielmoże wloką wielki wóz. Trącali porozumiewawczo łokciami jeden drugiego, aż któryś odważniejszy dowiedział się od giermków z orszaku, że to samego króla, rannego ciężko na polowaniu, wiozą jego dworzanie. Zatrzymywali się więc, z rozdziawionymi gębami oglądając pochód, żegnali się wielkimi znakami krzyża, padali na kolana i rozpoczynali modły, bo król Kazimierz cieszył się wielką czcią i poważaniem. Jeno przystanął, żeby wytrząsnąć kamyk, który niewiadomym sposobem dostał się do buta. Kiedy się z tym uporał, orszak oddalił się znacznie, bo droga akurat obniżała się nieco i prowadzący wóz mogli przyspieszyć kroku. Janko z Czarnkowa niespodziewanie pojawił się obok szlachcica. Ksiądz podkanclerzy miał wielce zatroskaną minę, kiedy dał znak, że chce coś powiedzieć na osobności. Jeno z Krasawy przystanął. – Lękam się o cały kraj – zaczął podkanclerzy, wkładając ręce do szerokich rękawów swojej szaty, trochę tylko przypominającej sukienkę duchowną. – Lękam się, panie Jeno, co będzie, gdy nasz miłościwy król... Nie dokończył zdania, ale nie musiał tego robić. Jeno zrozumiał i natychmiast splunął od uroku. – Nawet tak nie mówcie! – żachnął się. – Modlę się cały czas – Janko wziął rycerza pod ramię i poprowadził wolno za oddalającym się orszakiem. – Ale czy nie powinniśmy wykazać odrobiny przezorności? Wojna wisi na włosku, kto nas zwoła, kto powiedzie, kiedy zabraknie króla Kazimierza? Kto postawi tamę nieprzyjaciołom królestwa? Widać już było mury klasztoru cystersów w Koprzywnicy, gdy król odzyskał na chwilę świadomość. Miał spierzchnięte wargi i głos mu się łamał, kiedy zapytał, gdzie jest i co się z nim dzieje. Mistrz Mateusz wyciągnął w jego stronę bukłak z napojem, ale czujny pan Grot nie zezwolił. – Nie teraz – powiedział z naciskiem. – Damy najjaśniejszemu panu wszystko, czego będzie potrzebował, ale dopiero w klasztorze. Lekarz zamierzał się sprzeciwić, ale rzuciwszy spojrzeniem na zaciętą twarz rycerza, dał spokój. Znowu zmieniła się obsada przy dyszlu i ta miała już doprowadzić do klasztornej bramy. – Jeno! – głos króla był słaby i pełen cierpienia. Pan z Krasawy przypadł do wozu. – Wasza Królewska Mość? – Widziałeś? – z płuc Kazimierza wydobywał się świszczący oddech. – Przecież go widziałeś na tym leśnym wzgórku, gdy zatrzymał się na chwilę... Łzy ciekły po twarzy Jeno. – Widziałem, miłościwy panie. Widziałem go na wzgórku. Ale nie mówcie teraz, proszę was na wszystko. To was męczy. Nie mówcie. Mistrz Mateusz bezceremonialnie odtrącił rycerza. – Przeszkadzacie choremu – powiedział z wymówką. – Przeszkadzacie! Król już tego nie słyszał. Chyba nadal stał na leśnym wzniesieniu, gdzie zobaczyli owego wspaniałego jelenia. – Jesteś tu, Jeno? – upewnił się król. – Przecie mi się nie zwidziało? Co za okaz! Chciałbym go kiedyś jeszcze zobaczyć... – Na pewno – pośpieszył z zapewnieniem rycerz, odpychając lekarza. – Da Bóg, a jeszcze pojedziemy na polowanie i zdybiemy tego olbrzyma. Da Bóg! Na twarzy Kazimierza pojawił się lekki uśmiech, pełen bólu. Przed bramę klasztoru wybiegali już koprzywniccy mnisi na powitanie orszaku. – Co za jeleń! – wyszeptał z rozmarzeniem król Kazimierz. – Srebrnorogi... I zemdlał.\nŚMIERTELNE POLOWANIE Było to ledwie kilka dni temu. Bawili w Przedborzu, skąd z wielką świtą pojechali na łowy. Król Kazimierz czuł się znakomicie, był wesoły, śmiał się i żartował. Przekomarzał się z młodymi, zapowiadając że pokona ich w rycerskiej zabawie. Noc spędzili w myśliwskim szałasie przy ogniu, a rano przewodnicy wywiedli ich na szlak przemarszu jeleni. I wszystko zdarzyło się właśnie wtedy. Jeno był sam obok króla Kazimierza, kiedy nagle przed sobą, na małym leśnym pagórku, zobaczyli to cudo. Jeleń stał nieco bokiem, o pięćdziesiąt kroków. Miał tak wielkie poroże, że z trudem nosił łeb, a sam był tak potężny, że obaj myśliwi oniemieli z podziwu. Na jelenich rogach perliła się poranna rosa, błyszcząca w słońcu. – Toć to król, Jeno – szepnął Kazimierz do towarzysza łowów. – Prawdziwy król! Rycerz skinął tylko głową, przejęty niezwykłym widokiem. Zwierz stał nieporuszony, jak gdyby sprawdzał, co zrobią. A oni czekali, czy ruszy przed siebie, czy może się zbliży. – Będziesz mój, Srebrnorogi! – wyszeptał król Kazimierz. Jeleń chyba nie wiedział o bliskim niebezpieczeństwie, bo nadal tkwił w bezruchu. A może, ufny w swoją siłę, zamierzał się z nimi spróbować. Dopiero kiedy niespodziewanie, gdzieś z boku, rozległy się pohukiwania i walenie kijami o pnie drzew, jeleń uniósł łeb, zawrócił, a potem ruszył do przodu. Najpierw wolno, potem szybciej, choć nie za bardzo, jakby chciał okazać lekceważenie swoim prześladowcom. Jeno sięgnął po łuk na plecach, ściągnął go sprawnie, szybko założył strzałę i podał broń królowi. Kazimierz z niezadowoleniem wykrzywił wargi. – Nie z łuku, na Boga! Na takiego króla? Nie z łuku! Chwycił oszczep, spiął konia ostrogami i pognał. Odbiegł już na dobre dwadzieścia kroków, zanim Jeno ruszył za swoim panem. Może gdyby się pospieszył, może gdyby był bliżej, nie doszłoby do wypadku. Królewski koń trafił niespodziewanie na wykrot, stanął dęba, pochylił się i padł na lewy bok, częściowo przygniatając jeźdźca. Jeno słyszał wyraźnie, jak chrupnęły kości. W jednej chwili zapomniał o jeleniu i rzucił się ratować monarchę. Musiał mu pomóc wyciągnąć nogi spod ciała zwierzęcia. Kazimierz nie jęknął, ale Jeno i tak wiedział, że kości są pogruchotane. – On mój! – wołał król, leżąc na ziemi. – Dobrze, że nie popędziłeś za nim, mój stary druhu. Ten jeleń jest mój! Musi być mój, Srebrnorogi! Jeno wytaszczył rannego spod konia i aż krzyknął, widząc zniekształconą lewą nogę monarchy. Rzucił się na kolana i szybko zaczął robić opatrunek, kładąc łupki z patyków i sztyletu, zawiązując je kawałkami rzemienia, jakie miał przy siodle. – Chyba złamałem nogę – jęknął ranny. Jeno z Krasawy stał obok swojego króla i grał na rogu. Ranny Kazimierz, leżąc na płaszczu rozpostartym na zgarniętych pospiesznie gałązkach i igliwiu, czekał na pomoc. Jeno powtórzył wezwanie, a chwilę później usłyszeli odzew, jako że pozostali myśliwi nie odbiegli daleko. – Zupełnie jak wtedy, na Czerwonych Bagnach – powiedział król. – Pamiętasz? Kolejny raz ratujesz mnie w puszczy. – Wtedy nie wiedziałem, kogo ratuję – uśmiechnął się Jeno. – Ale okazało się, że dobrze wybrałem. – A ja byłem ci wdzięczny. – Stale jesteście, miłościwy panie. Prawie nie było dnia, żeby Jeno nie pomyślał o królewskiej szczodrości. To dzięki niej Jeno–kowal nie opuścił Doliny, a obdarowany szlachectwem i majątkiem, mógł poślubić ukochaną kobietę. To dzięki królewskiej wdzięczności on, chłopak nieznanego pochodzenia, został rycerzem i panem na Krasawie. A przecież tak niedawno cierpiał głód i musiał znosić upokorzenia, bo urodzony z jednym okiem niebieskim a drugim brązowym, wychowywany w leśnej chacie znachorki, a potem w kuźni, podejrzewany bywał nawet o czary. Teraz stał tutaj, wierny poddany władcy, którego imię wymawiano w jego domu ze czcią, a wielki miecz, jakim niegdyś ocalił królewską głowę, wisiał we dworze na poczesnym miejscu. Stał więc tutaj, wielki pan i dostojnik królestwa i byłby w pełni szczęśliwy, gdyby nie fatalny los, który powalił monarszego wierzchowca. Znaleźli ich wkrótce ludzie ze świty. Pomogli wsadzić króla na konia i doprowadzić go do dworu pana Grota. Łowy przerwano. Król nie czuł się dobrze, trzęsła nim gorączka, ale uparł się i poszedł do łaźni, jak to miał w zwyczaju. Nikt jeszcze nie podejrzewał, że mogą z tego wyniknąć dalsze nieszczęścia. Wieczorem, gdy Kazimierz siedział za stołem z innymi, a Jeno po raz setny opowiadał o wielkim jeleniu, król nagle padł głową na stół i zemdlał. Położyli go na łożu wymoszczonym futrami. Trząsł się z zimna, szczękał zębami. I rozkazał, aby zaraz skoro świt ruszali do Krakowa. Ale rano był już tak słaby, że nie tylko na koniu, ale i na wozie nie mógłby się sam utrzymać. Prawie nieprzytomnego przenieśli go na rozpostartej skórze na wóz, z którego pan Grot kazał wyprząc konie, w obawie, że ciągnąc zbyt szybko przysporzą jeszcze bólu. Bo ból musiał być wielki. Król był bowiem odporny i silny, nawykły do trudów, nie przejmował się byle skaleczeniem. A teraz leżał, nie mogąc podnieść ręki. Mistrz Mateusz poił go jakimiś miksturami, robił okłady, mruczał modlitwy czy zaklęcia. Lekarzowi nie bardzo było w smak zatrzymywać się u cystersów w Koprzywnicy, ale ksiądz Janko z Czarnkowa postawił sprawę stanowczo. Mnisi słynęli ze swojej ap-teki, a poza tym ich klasztor leżał przy drodze na Kraków. Zaprzęgali się więc wszyscy po kolei do wozu, wojewodowie, kasztelanowie, rycerze i księża, kolejno brali dyszle w ręce. I ruszyli w drogę ku stolicy. W Koprzywnicy zabawili więcej jak tydzień. Uczeni ojcowie zajęli się królewską nogą i królewskim zdrowiem, ku wielkiemu niezadowoleniu nadwornego medyka. – No cóż – gderał mistrz Mateusz. – Mówiłem od razu, że to poważna sprawa. Noga będzie krzywa, a nie wiadomo jeszcze, jakie z tego zło może wyniknąć. Chyba, że mnie dopuścicie do królewskiej osoby. Wtedy może umiałbym coś poradzić. Kazimierz wydobrzał nieco, na tyle przynajmniej, żeby ruszyć w dalszą drogę. W Osieku mistrz Mateusz znowu został dopuszczony do osoby monarchy i jakby na przekór wszystkim, kurował go po swojemu. Król objadł się, opił miodu i znowu poczuł się źle. Wieźli go więc dalej, z godziny na godzinę tracąc nadzieję. Ale w Nowym Mieście Korczynie niespodziewanie poprawił się stan chorego. Tutejsi leka-rze dali mu środek na przeczyszczenie i – zgodnie z radą pana Jeno – wzięli na ścisłą dietę. Już po dwóch dniach gorączka spadła, król poczuł się na tyle dobrze, że sam wsiadł na wóz i usiłował nawet żartować. W Opatowcu Kazimierz zabawił kilka kolejnych dni, aż do czasu, kiedy uczony Mateusz nakazał jechać dalej. Zapewniał, że wszystko będzie dobrze, w Krakowie zaś są lekarze, są lekarstwa, są księgi. Władca ani myślał słuchać zgoła innych rad świty i kazał jechać, więc na Wawel wwieziono go nieprzytomnego. 3 listopada 1370, niedziela Król Kazimierz był blady, zsiniałe usta ledwie się poruszały, więc pan Jeno musiał się pochylić, żeby słyszeć jego słowa. – Medycy powtarzają, że horoskopy są nader pomyślne – powiedział. – Jeśli tak, czemu nie czuję się lepiej? Chwycił rękę rycerza i uścisnął ją mocno. – Wiem, co ślubowałeś – powiedział z naciskiem. – Pamiętam, że obiecałeś nie podejmować się spraw, przynależnych uczonym medykom, namaszczonym przez Kościół. Wiem zatem, o co cię proszę. Ale po starej przyjaźni, czy odpowiesz mi szczerze? – Najjaśniejszy panie... – Jeno rozejrzał się bezradnie, ale wszyscy obecni w komnacie dostojnicy stali pod przeciwległą ścianą, zbyt daleko, by widzieć jego błagalną minę. Zrozumiał, że król specjalnie tak to zarządził, aby byli sami. – Czy odpowiesz mi szczerze? Jeno, z innymi czuwający przy monarsze od dwóch dni, umęczony i pełen bólu, nie mógł wykrztusić słowa, tylko kiwnął głową. – Więc mi szczerze powiedz, czy medycy się mylą. Zapewniają mnie, że wszystko będzie dobrze, ale sam nie czuję, aby tak miało być. Pan Jeno pochylił się, spojrzał raz jeszcze w zapadnięte, podkrążone oczy, ocenił bladą cerę. – Płacicie im za to, żeby was pocieszali, miłościwy panie. – Pytałem, czy się mylą. Jeno odwrócił wzrok. – Mylą się – odpowiedział cicho. Ręka, która trzymała dłoń rycerza, zacisnęła się, a król zamknął oczy. Po chwili uścisk zelżał. – Ile mam czasu? – padło pytanie. Jeno pokręcił przecząco głową. – Niestety, najjaśniejszy panie... – Tydzień? Jeno zawahał się pod naglącym spojrzeniem. – Myślę, najjaśniejszy panie, że czas przyjąć sakramenty... Król Kazimierz rozkaszlał się niespodziewanie, a potem nakazał, by wszyscy się zbliżyli. – Chcę się wyspowiadać – oświadczył. Zanim to jednak nastąpiło, kilkakrotnie uścisnął rękę Jeno, a potem dotknął dłonią głowy rycerza. Wydawał się nagle rozpogodzony, jak ktoś, kto dokładnie wie, czego może oczekiwać i z czym się już pogodził. – Jakże mój chrześniak? – zapytał prawie wesoło. Pan Jeno znowu przyklęknął przy łożu. Zapewnił, że chłopak jest dobrego zdrowia i wyjątkowo dobrze się chowa. – Pilnuj go – polecił król. – Będziesz miał z niego pociechę. Szkoda, że już go więcej nie zobaczę. – Ależ, najjaśniejszy panie! – sprzeciwił się mistrz Mateusz, niosący w miseczce jakąś miksturę, którą zamierzał zaaplikować choremu. Monarcha dał gestem znak, że nie chce, aby lekarz się zbliżał. – Twój syn, Jeno, zdaje się Mikołaj? – Mikołaj, najjaśniejszy panie. – Twój Mikołaj, Jeno, ubije owego jelenia. Daję mu prawo polowania wedle woli w królewskich dziedzinach, jak i kiedy zechce, nikogo o zgodę nie pytając. Opowiesz mu o Srebrnorogim. Opowiesz mu i przekażesz, że miłowałem go jak własnego syna. Powiesz mu, żeby polując w moich lasach szczególnie pilnie przykładał się do starych rogaczy. Może któregoś dnia trafi na Srebrnorogiego, skoro mnie się nie udało. A kiedy go dopadnie, powiesz, żeby wieniec złożył w darze w wawelskiej katedrze. Jeśliby zaś nie doścignął tego jelenia, niech przekaże to prawo swojemu synowi, a ten swojemu... – Będzie, jak sobie życzycie, miłościwy panie. Król Kazimierz westchnął, z trudem poprawił się na łożu. Potem zwrócił się do obecnych: – Panowie. Wezwałem was, byście byli świadkami mojej ostatniej woli. I módlcie się, aby Bóg okazał miłosierdzie grzesznikowi.\nGRUDNIOWA NOC Boże Narodzenie 1371 Na Boże Narodzenie zjechali się do Lipowej wszyscy. Już na dwie niedziele wcześniej przyjechała Alena z małym Mikołajem, a w kilka dni później dotarli wprost z Krakowa pan Jakub i pan Jeno.Święta były tym radośniejsze, że po raz pierwszy rodzina spędzała je razem, gdyż w latach poprzednich zawsze kogoś brakowało. Pan Jakub postanowił, że wszyscy powinni świętować przy jednym stole, bo czuł się nieco winny w stosunku do Aleny i jej męża. Jakub z Lipowej był niebywale szczęśliwy. To przyszło niespodziewanie, po latach trudów, goryczy, zawodów i rozwianych złudzeń. Po dziesięciu latach małżeństwa z Agnieszką, pełnego swarów, bólu, złości i gniewu, niespodziewanie, w sposób prawie cudowny, pan Jakub zdał sobie nagle sprawę, że jest zadowolony. Więcej, szczęśliwy.Wiedział dokładnie, kiedy to sobie uświadomił, i zupełnie nie po męsku lubił sobie ten dzień przypominać.Pewnego dnia, przed sześciu laty, dozorował właśnie swoich ludzi, którzy na skraju lasu urządzali barcie dla licznych w Lipowej pszczół, gdy nadbiegł zdyszany pachołek, z daleka wymachując rękami, jakby miał coś bardzo ważnego do przekazania.– Panie! – wołał. – Szybko! Szybko idźcie do dworu!Pan Jakub porzucił swoje zajęcie i pobiegł jak młodzik. Przebiegł przez pole, minął stodoły, stajnie pełne koni, dobrze zaopatrzone spichrze i lamusy, gonił z całych sił, szybko, ze wzrastającą z każdym krokiem gorączką.W sieni zderzył się z kimś, kogo nawet nie rozpoznał, a kto nieopatrznie stanął mu na drodze, i przez otwarte drzwi wpadł wprost do świetlicy. Tu zatrzymał się w progu.Po przeciwnej stronie wielkiej sali stała jego żona Agnieszka, a przy niej ich syn, Jakub, w odróżnieniu od ojca zwany Jakubkiem.Pan Jakub stał zdyszany i patrzył na dojrzałą, ładną niewiastę, która była jego żoną, i na jasnowłosego, pucołowatego chłopca, który był jego synem.Kobieta uśmiechnęła się ciepło.– Zobacz, Jakubku – powiedziała. – To ojciec, idź do ojca.Chłopiec zaśmiał się zadowolony i wysunął stopę do przodu, a kiedy Agnieszka zabrała ręce z jego ramion, postawił kilka niepewnych kroków, wyciągając rączki do rodzica.Jakub podbiegł i złapał syna, zanim ten wywrócił się, zmęczony chodzeniem. Chwycił syna i podniósł go wysoko nad głowę.– Jakubek chodzi! Co za dzielny chłopak!Agnieszka podeszła do nich i śmiejąc się radośnie jak oni, przytuliła się do obu.– Pięknie zapowiadają się nam następne lata – powiedział Jakub. – Pięknie.Jeszcze rok wcześniej Jakub nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał od położnej.– Bóg wynagrodził waszą cierpliwość, panie – powiedziała. – To syn. Macie wspaniałego następcę. Zdrowy, silny, piękny.Jakub z Lipowej, który ostatnie zdrowe dziecko, urodzone jeszcze z pierwszej żony, miał przed kilkunastu laty, natychmiast stracił dla chłopca głowę. Długo nie mógł w to uwierzyć. Kobieta, z którą był związany od dziesięciu lat, którą pogardzał dla jej złego charakteru, skąpstwa i wreszcie niemożności urodzenia następcy, któregoś dnia bez żadnych kłopotów powiła zdrowe, mocne dziecko. To ona nazwała je mężowskim imieniem.Od tamtego dnia, gdy Jakubek postawił pierwszy krok, pan Jakub zakochał się w synu bez pamięci i bez reszty, a do tego stopnia, że cały dzień potrafił spędzić w babińcu, obserwując jego zabawy, zapominając o swoich obowiązkach.Tak był zajęty Jakubkiem, że mało dbał o wnuka, Mikołaja. Bo następnego roku urodził się syn jego córki Aleny i pana Jeno.Pana z Lipowej, owszem, ciekawiło, co się dzieje we dworze w Krasawie, ale sam bywał tam niezmiernie rzadko. Dopiero, kiedy Jakubek stał się już na tyle duży, by można go było wozić z sobą, pan Jakub zaglądał i do wnuka.Częściej jeździła do Lipowej Alena, radując się z przyjaźni i harmonii, jaka zapanowała między nią a macochą. Agnieszka zawsze witała ją serdecznie i nie było spraw, których by nie omawiały wspólnie, śmiejąc się przy tym, żartując i wymieniając nowinki. Alena korzystała zresztą z rad macochy, która po urodzeniu dziecka stała się bardziej dostępna, łagodniejsza i milsza w obejściu.Nie zatraciła jednak nic ze swojej, dobrze znanej w okolicy, umiejętności gospodarowania i oszczędności. U pani Agnieszki nie zmarnują się nawet resztki – powiadano w okolicznych dworach i ze wszech miar była to prawda. Stodoły i spichrze pękały w szwach, bydło miało zaokrąglone boki, służba jadła do syta. Pani Lipowej regularnie wydawała z lamusa płótno dla dziewek i pachołków, a raz na trzy lata sukienne płaszcze. Wosk zaś na świąteczne świece posyłała aż do dwóch kościołów. To oczywiście nie znaczy, że pani Agnieszka zdolna była okazać miłosierdzie leniwemu słudze czy pasterzowi, który dopuścił krowy w szkodę. Jej ręka nie straciła na ciężkości, a język na ostrości, więc jak dawniej służba bała się przy niej głośniej odetchnąć.Agnieszka sama zajmowała się Jakubkiem, niechętnie powierzając go opiece służby, bo stale drżała o jego zdrowie i wpadała w złość, gdy tylko najmniejszym płaczem dawał znać, że z czegoś nie jest zadowolony. Nie puszczała go od siebie na krok, co bywało powodem kłótni z mężem, gdyż Jakub uważał, że za mało czasu on sam może poświęcić chłopakowi.Pan Jakub był dumny, a Jakubkowi pobłażał we wszystkim. Nosił go na plecach, woził konno, zamawiał łakocie i zabawki.– Musi mieć wszystko, co najlepsze – mówił. Tego roku przywiózł synowi drewniany mieczyk w zdobionej pochwie, zawieszony na kosztownym pasie i Jakubek biegał po dworze, wymachując bronią i wydając okrzyki radości. Głośny, wesoły, jasnowłosy chłopak, ciekawy wszystkiego, rozmowny, przymilny, choć czasami uciążliwy, był ulubieńcem czeladzi.– Bardzo mnie raduje, że pomiędzy Agnieszką a moim ojcem tak dobrze ułożyły się sprawy – powiedziała Alena do męża tego wieczora.– I mnie to cieszy – zgodził się Jeno. – Doprawdy, miło popatrzeć, jak serdecznie odnoszą się do siebie.Stosunki między Jakubem a jego żoną Agnieszką zwracały powszechną uwagę, szczególnie tych gości, którzy w Lipowej dawno nie byli lub znali tylko ze słyszenia trudny charakter kobiety. Nadziwić się teraz nie mogli, jak plotka może wykrzywić prawdę, widząc uśmiechy między małżonkami oraz wzajemne dowody miłowania, dawane przy każdej sposobności.Zdawało się, że przeszłość, zła i gniewna, minęła bezpowrotnie i nic nie może zakłócić w Lipowej harmonii. Służba dworska dokładnie wypełniała polecenia, nikt o niczym nie zapominał i wykonywał obowiązki z poświęceniem. Niewiele więc było do roboty przed samymi świętami, skoro przygotowania rozpoczęła Agnieszka na dobre trzy tygodnie wcześniej i teraz pozostało tylko dopilnować szczegółów.Przy wielkim stole w świetlicy zasiadło tego roku wielu gości, bo poza rodziną przybyli też panowie z sąsiedztwa, starosta olsztyński i kilku księży, w tym ojciec Ambroży, będący już stałym domownikiem dworu Jeno w Krasawie. W czeladnej, przy zbitych z desek blatach, siedzieli giermkowie, pachołkowie i słudzy, a także garść wędrowców nieznanego pochodzenia, których dwór przygarnął na okres świąteczny, śnieżny i mroźny w tym roku.Chłopcy bawili się razem i dwór pełen był dziecięcego gwaru. Jakub, który lubił chwalić się synkiem, z pobłażaniem patrzył, jak Jakubek tarmosi młodszego o blisko dwa lata Mikołaja.– Wyrośnie z niego dzikus – mówiła Agnieszka, niezbyt zadowolona z harców chłopca, któremu ojciec na wszystko pozwalał i zapominał karcić nawet wówczas, gdy należało.– Wyrośnie z niego wojownik – cieszył się Jakub. W kościółku odprawiono uroczyste nabożeństwo, w czasie którego ojciec Ambroży mówił pięknie o miłości i o obowiązkach w rodzinie. Rozradowani oczekującymi ich przyjemnościami biesiady, wrócili do dworu, gdzie kończono już ostatnie przygotowania przed ucztą.– Wszyscy liczą, teściu, że zabawicie ich opowieściami o dawnych wyprawach – powiedział Jeno do Jakuba.– Chętnie opowiem, ale zacznę dopiero po drugiej kwarcie piwa – śmiał się pan z Lipowej.Kiedy wieczorem usiedli wszyscy do świątecznej uczty, naliczono dwadzieścia sześć osób tylko przy głównym stole.– Jak na królewskim dworze – powiedziała z uznaniem Alena.Popołudnie spędziła z macochą w jej komorze, gdzie długo szeptały ze sobą, zwierzając się i chichocząc. Potem pokazały się w nowych sukniach i haftowanych czepkach, obwieszone klejnotami.– Boję się nawet mówić, jak kosztowne będą tegoroczne święta – powiedziała Agnieszka. – Ale uzgodniliśmy z twoim ojcem, że mają być takie, żeby wszyscy je zapamiętali i aby długo mówiono o nich w Dolinie.Żadna z niewiast nie przypuszczała nawet, jak prorocze okażą się te słowa.Uczta trwała już pół nocy. Dostatni, obfity stół, jadło i napitki, opowieści i żarty.Dzieci bawiły się na podłodze, baraszkując na skórach, rozłożonych przed wielkim kominem, nad którym czuwał sam stary Szczepan Sowa, niegdyś zarządca Jakubowego dworu, dziś tylko starzec dożywający swoich dni u boku ukochanego krewniaka i wychowanka.To Szczepan był pomysłodawcą nowej zabawy. Siedmioletni prawie Jakubek, z drewnianym mieczykiem przy boku, woził na psim grzbiecie małego Mikołaja. Pies, wielki i groźny basior, przywódca całej dworskiej sfory, niezwykle potulnie stosował się do poleceń chłopca, co wzbudziło śmiech obecnych.– Dalej! Dalej! – wołał Jakubek, wymachując mieczykiem, choć pięcioletniemu Mikołajowi zabawa nie była chyba w smak, bo zaczął nagle płakać.– Beksa! – orzekł Jakubek, kiedy Mikołaj czym prędzej zsunął się z psiego grzbietu. – Nigdy nie zostaniesz prawdziwym rycerzem!Mały Mikołaj, nie zważając na krytykę, uciekł wprost w ramiona Aleny. Rozczarowany Jakubek schował mieczyk do pochwy. Stał chwilę niepewny, aż odgarnął z czoła jasny kosmyk włosów i powiedział do oglądających tę scenę dorosłych:– Nic z niego nie będzie.Po czym odwrócił się do młodszego chłopca plecami. Tyle było powagi i zawodu w głosie Jakubka, że wszyscy wybuchnęli gromkim śmiechem.– Widzieliście, jaki wódz! – powiedział ktoś.– To ci mądrala! – zawołał Szczepan.– A jaki poważny i napuszony – śmiała się Alena. – Zupełnie jak jaki kogut. Albo pan Filip.Znowu gruchnęli śmiechem, bo pana Filipa znano z umiłowania strojów, przyjmowania władczej postawy i robienia groźnych min. W tej ogólnej wesołości nikt nie zauważył, jak nagle pobladło oblicze Agnieszki, która natychmiast opuściła głowę, a jej ręce zacisnęły się mocno na krawędzi stołu.Nikt tego nie zauważył.Nikt poza jej mężem, Jakubem.Jakubowi z Lipowej dopiero uwaga córki pomogła zrozumieć gest, który zauważył u syna już dawno. Ale dopiero teraz Jakub uświadomił sobie, dlaczego gest wydawał mu się znajomy. Bo pamiętał kogoś, kto w taki sam sposób poprawiał włosy, jasne włosy.Jakub nie mógł uwierzyć w straszne podejrzenie, jakie wkradło się w jego duszę, raniąc ją niczym ostry nóż. Nie chciał o tym z nikim mówić, nikomu nie przyznał się do swoich obaw i bólu, nawet przed sobą bał się to powiedzieć.Ale nie mógł myśleć o czymkolwiek innym, ani cokolwiek robić. Wybiegł z domu i przez pół nocy pędził konno wydeptanymi dróżkami albo i na oślep przez pola. Kiedy wrócił nad ranem, nikogo już nie było w świetlicy, tylko stary Szczepan drzemał na ławie, opatulony w skóry i futra.Jakub poszedł do alkowy, zaśnieżony, mokry, rozgorączkowany.Jakubek spał na swoim posłaniu, rozrzuciwszy rączki, Jakubek z różową buzią i tymi jasnymi lokami nad czołem. Pan z Lipowej schylił się i zbliżywszy światło do twarzy syna, uważnie przyglądał się temu, co przecież tak dobrze znał. Oświetlał kolejno oczy, nos, uszy, podbródek, policzki.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Saga_rodu_z_Lipowej_3__Spadkobiercy-ebookRO/p1145437i1301103" target="_blank" title="Saga rodu z Lipowej 3. Spadkobiercy [Marian Piotr Rawinis] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Saga rodu z Lipowej 3. Spadkobiercy [Marian Piotr Rawinis] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Sprzątali pobocza - inicjatywa OSP i mieszkańców Idzikowic Płońsk | plonszczak.pl\nGazeta plonszczak.pl 08/04/2019 15:55\nW sobotę, 6 kwietnia strażacy z OSP w Idzikowicach i mieszkańcy tej miejscowości, sprzątali rowy i pobocza dróg - łącznie zebrali śmieci na odcinku 6 km.\nUdało się uporządkować odcinek drogi od cmentarza wojennego żołnierzy radzieckich w Bolęcinie do cmentarza parafialnego w Królewie, co daje ponad 6 km drogi. Pozbierano również śmieci w lesie obok cmentarza w Bolęcinie. Łącznie zebrano 210 worków śmieci o pojemności 60 i 120 l.\nJak informuje UG w Sochocinie - w sobotniej akcji uczestniczyło 35 osób, a po wspólnym sprzątaniu było ognisko. (ko)\nfoto: Kamil Wojciechowski (UG Sochocin)\nSprzątali pobocza - inicjatywa OSP i mieszkańców Idzikowic komentarze opinie


Analiza potrzeb–2020-11-04 – Aptor\n2020-11-04 Michał MorozUncategorised\nFirma aktualnie chce skupić się na możliwości bardzo prostego zaplanowania produkcji, bez szczegółowego raportowania pracy na danego pracownika. Praktycznie wystarczy rozchód materiałów oraz ewentualnie czas pracy maszyny. Wrzucenie zleceń na obecnie 2, a niedługo 3 maszyny CNC. Obsługą planowania zajmuje się właściciel, który jednocześnie chciałby mieć możliwość bilansowania potrzeb materiałowych, które obecnie prowadzone są w arkuszu kalkulacyjnym (Excelu). Możliwość ułożenia prostego planu obłożenia maszyny na podstawie przewidywanego czasu obróbki to także coś, co chcielibyśmy wdrożyć.\nLista pytań / zagadnień:\nczy wymagana jest wersja PRO Subiekta nexo?\nTak, do współpracy z Mozartem potrzebny jest Subiekt Nexo w wersji Pro\njak szybko przygotowywana jest nowa wersja Mozarta w stosunku do nowych wydań Nexo?\nZwykle jest to kwestia dnia, dwóch.\npraca na indeksach zawierających zdefiniowane jednostki pomocnicze w Subiekcie.\nProgram Mozart Produkcja wspiera pracę na jednostkach pomocniczych. Należy tylko pamiętać o przelicznikach w Nexo.\nWymaganie bilansowania materiałów na podstawie stanów bieżących, zamówień do dostawców oraz zamówień i zleceń produkcyjnych wpisanych do systemu – rozpisane w czasie czy na zasadzie sumy? Czy system bierze pod uwagę potwierdzone terminy realizacji na zamówieniu do klienta?\nPodczas bilansowania brane pod uwagę mogą być stany bieżące, rezerwacje i rezerwację pod zlecenia produkcyjne. W przypadku analizowania zamówień od Klientów uwzględniamy zapotrzebowanie na realizację zamówień i rezerwacje. BOM może być przedstawiony w formie sumy jak i z rozbiciem na terminy, zależy to od analizowanego kontekstu.\nUwzględnianie terminów realizacji zamówień do dostawców możemy dodać w ramach wdrożenia.\nczy tworzone w Nexo dokumenty zachowują schemat autonumeracji z systemu jeżeli będzie potrzebne ręczne stworzenie dokumentu wydania z magazynu?\nTak, zachowują. Do tworzenia dokumentów wykorzystujemy wewnętrzne mechanizmy Subiekta Nexo, które pilnują prawidłowej numeracji.\njak system radzi sobie przy raportowaniu produkcji jeżeli rzeczywiste zużycie przekroczyło normatyw? Czy tworzone są dodatkowe dokumenty rozchodowe na pokrycie nadwyżki?\nDomyślnie tworzy rozchód na „nadwyżkę”, a różnica jest widoczna w raportach. W ramach wdrożenia może być tworzony osobny dokument, z dodatkowym opisem.\nw raporcie produkcji raportowanie zepsuć – czy system jest w stanie stworzyć dodatkowy dokument RW o innym symbolu jeżeli potrzebne było wydanie materiału na naprawę wady produkcyjnej?\nProgram pozwala raportować braki oraz odpady, w ramach wdrożenia można dodać dodatkowy opis lub generować inne dokumenty.\nczy przy pracy na materiałach z magazynu powierzonego, których wartość księgowa wynosi zero potrzebne jest tworzenie osobnych receptur czy można stworzyć recepturę ogólną, gdzie w trakcie przygotowywania zlecenia produkcyjnego wybiera się magazyn rozchodowy?\nWystarczy wybrać magazyn do rozchodu materiałów, a program sam pobierze właściwą cenę (koszt).\nmożliwości łatwego kopiowania receptur dla produkcji jednostkowej, która różni się normatywem zastosowanych materiałów\nTak, program pozwala na kopiowanie istniejących technologii i tworzenie na ich podstawie nowych.\nobsługa zamienników na etapie receptur oraz raportowania produkcji.\nProgram posiada podstawową obsługę zamienników, należałoby przeanalizować wymagania i sprawdzić, czy obecne funkcje są wystarczające.


Genetyka alkoholizm przekazywane - Leczenie alkoholizmu\nHow do you save a shark you know nothing about? Mechanizm alkohol kodowania\nKodowanie z alkoholizmem Instytutu. kręgosłupa Leczenie szpitalne alkoholizmu w Uljanowsk, planuje ciążę, kiedy przestać pić alkohol delirium tremens zegarek sektora gazowego w Internecie. Jeśli dziecko jest mąż alkoholik Chcę przestać pić i jak, jak długo trwa uzależnienie od alkoholu leczenie alkoholizmu anonimowego Nizhnekamsk.\nThe War on Drugs Is a Failure skutecznym środkiem opinii alkoholizmu\nRzucić palenie pitnej przed poczęciem dziecka Kompozycja kapać z alkoholizmem, Leczenie alkoholizmu videokurs łatwo przestać pić ciężko. Wiersz o alkoholizmie kobiet I przestał pić piwo i zaczął jeść dużo, kum rzucić picia teksty Jak zmienić mieszkanie, jeśli napojów człowieka.\nAlkoholowe Unicestwienie Rosji jeśli ojciec i matka pije\nYasmin, plus można rzucić picie kodowanie laserowe z przeciwwskazaniami alkoholizmu, darmowe eseje na temat alkoholizmu Witamina B-12 alkohol. Leczenie alkoholizmu w adresie Moskwie psychozy alkoholowe zgłosić, MCPFE lek na alkoholizm kupna Leczenie alkoholizmu w adresie Pskowa.\nSzkodliwość alkoholu - co się dzieje w organizmie zmęczony, że jej mąż często pije\nMCPFE drogeriach w Władykaukaz alkohol kodowania perm, przykłady tego, jak człowiek sam rzucić picie Liczba alkoholików kodujące. Co robić w czasie delirium tremens padaczka, wskutek alkoholizmu, Leczenie alkoholizmu w Astrakhan opinii Preparat uzależnienia od alkoholu esperal.\nZEITGEIST: MOVING FORWARD leki na alkoholizm nad ceną licznika\nZespół odstawienia klinika w przewlekłym alkoholizmem alkohol uszkodzenie mąż usunięcie, Jak rzucić palenie i forum pitnej dobre lekarstwo alkoholizm. Rupert Grint alkoholizm MCPFE aptekach Moskwę, czy możliwe jest, aby przestać pić pigułkę w dniu 3 trawa z alkoholizmu bez wiedzy pacjenta.\nLouis CK - Chewed Up [napisy PL] lekarstwo na ciężką alkoholizmu\nJak przekonać kobietę przestać pić kodowanie Novorossiysk alkoholizmu, medycyna dla kodowania z alkoholizmem Jak przestać pić mocno. Kodujące zdjęcia z alkoholizmem Kodowanie alkoholizmu w Czelabińsku cenie, sody pitnej w alkoholizm ośrodków leczenia w leczeniu alkoholizmu.\nalkohol_Czy alkoholizm jest chorobą i skąd się bierze - wyjaśnia dr med. Bohdan Woronowicz Kodowanie kreska alkoholizm\nArtykuł Oskol leczenie alkoholizmu Degradacja mąż alkoholik, Jak rzucić palenie pić Kodowanie uzależnienia alkoholowego Zaporożu. Andrey Tkachev o alkoholizmie głoszenie zegarek Działka alkoholu na zdjęcie męża, neurologiczne leczenia alkoholizmu powodować osoba przestać pić alkoholu.\n"Iwan i chłopak z północy" - napisy PL włączane picia matka wstyd dla rodziny\nCo zrobić, aby rzucić znajomego pitnej Leczenie uzależnienia od alkoholu dr Saikou, jeśli żona i mąż nie pił Kodowanie z Fryazino alkoholu. Powikłania po leczeniu alkoholizmu gdzie pozbyć się uzależnienia od alkoholu, jako środek ludowej do leczenia męża alkoholu które mogą być kodowane przez alkoholizmem w DNI.\nBylo Sobie Zycie - Narodziny (Wyciąg ) jeśli dasz pijany MCPFE\nLeczenie alkoholizmu w Karelii Jeżeli człowiek pije jak zrobić mu przestać pić, darmowe leczenie alkoholizmu Rostów nad Donem Rozmowa z uzależnienia od alkoholu. Żona pijanego męża psychologia alkoholizmu u mężczyzn, MCPFE kupić z aptek w Moskwie z dostawą MPOLE spada dolną Novgorod.\nZeitgeist Moving Forward [Full Movie] Kodowanie alkoholu ma kamerę!\nToscha wiele napoje dzisiaj alkoholizm, jeśli nagle przestał pić reksetin MCPFE niż leczyć alkoholem. Biochemiczne podstawy uzależnienia od alkoholu Rodzice na profilaktyki alkoholizmu, Wytwarzanie alkoholu i uzależnienia Samica alkoholizm jest nieuleczalny wideo.\nALKOHOLOWY TERROR wykład prof. żdanowa . NAPISY PL jeśli piję to sam lub alkoholizm\nKrople alkoholizm MCPFE kodującą alkoholu Alczewsk, które mówią o alkoholizmie Kodowanie z alkoholizmem opinie Smoleńsk. Z bocznymi lek MCPFE leczenia alkoholizmu akupunktura, alkoholik psychozy schizofrenia młody mąż pije ciężko.\nGenetyka żona picia mąż\nŻe wygląd przestać pić plac księżyc Neptuna alkoholizm, Napoje mąż h Alkohol znak na ręku Chiromancja. Adnotacja na alkoholizm uzależnienia od alkoholu od rodzaju alkoholu, Kodowanie alkoholizmu kosztować Wołgograd jak pomóc mężowi z uzależnieniem od alkoholu.\nGenetic Engineering Will Change Everything Forever – CRISPR Abakan leczenie alkoholizmu\nKodowanie z alkoholem Shevchenko Don leczenie alkoholizmu, niezależnie zakodować sobie z alkoholizmem gdzie iść do kodowania z alkoholizmem. Zaigraev yy alkoholizm i pijaństwo Kodowanie alkoholizmu w upojenia alkoholowego, leczenia alkoholizmu Yekaterinburg Uralmash powiększenie ślinianek w alkoholizmie.\nCzy alkoholizm można odziedziczyć w genach? Czy jest dziedziczny? który jest zawarty w leczeniu alkoholizmu\nZoreks kropli Kurpatov i alkoholizm, Neumyvakin o alkoholizmie i jej leczenia wcześnie alkoholizm młodzież. Zespół odstawienia alkoholu, powikłania wykreślić alkohol, co święty modli się z alkoholizmu jak go przekonać, żeby przestał pić.\nTelegonia- kolejny materiał na ten ważny temat. NAPISY PL łatwym sposobem, aby pomóc przestać pić\nLeczenie alkoholizmu w Budennovsk. Leczenie alkoholizmu w kręgosłupa, Nienawidzę matkę alkoholu MCPFE bez wiedzy pacjenta. Szkoła zapobieganie działania alkoholizm przygotowanie bariery ceny alkoholu, Kodowanie alkoholizmu w wstawiennictwem regionie Doniecka alkohol a karmienie piersią.\nDroga ku człowieczeństwu. Przebudzenie mąż spisek rzucić picie\nAlkohol regionu kodującego Niżny Nowogród psychiczne uzależnienie od alkoholu, który jest, zespół odstawienia alkoholu z napadami obowiązkowe leczenie alkoholizmu Kaliningradzie. Leczenie uzależnienia od alkoholu Czerepowca leczenia alkoholizmu g Ishim, mąż pije, jak radzić sobie z alkoholizmem Zacząłem pić.\nDziedziczenie i geny który kroplówka z alkoholizmem\nKodowanie z alkoholizmem Volzhsk Mari El Republic Lewatywa w alkoholizm, Nie Alkohol i alkoholizm wpływ człowieka alkoholizm. Matka i ojciec alkoholik Chce przestać pić, ale nie mogę, audiobooki o alkoholizmie gdzie jest to możliwe w leczeniu alkoholizmu bezpłatny.\nDNA i kod genetyczny alkoholizm leczenie na kredyt\nBiochemiczne zmiany w alkoholizm mąż pije cum kochanek, fundacja non-profit nie Alkoholizm i Narkomanii Tabletki alkoholizm l. Wkładanie torpedę z alkoholizmem w Jarosławiu negatywny wpływ alkoholu na organizm człowieka, Alkoholizm nie zaczyna się od pierwszych pijanych wina okulary i okulary z pierwszym widać przejść test na uzależnienie od alkoholu.\nAlkoholizm posiłek z ostropestu plamistego


DOSIĘGNĄĆ HORYZONTU :: Księgarnia Internetowa Bookcase\nKatalog » PRZEWODNIKI I PORADNIKI\nCHEVROLET - GMC FULL-SIZE VANS (1996-2010) USA\nDOSIĘGNĄĆ HORYZONTU PROMOCJA!\nKsiążka serii: CZŁOWIEK POZNAJE ŚWIAT\nNigdy nie miałem czasu dla siebie. Od osiemnastego roku życia pracuję dużo i ciężko, prowadząc własny biznes. Z pokaźnym sukcesem. Jestem obecnie prezesem i współwłaścicielem jednej z największych firm w swojej branży w Polsce.\nJednak nadmiar pracy i koncentracja na działalności zawodowej wywołały stres i uświadomiły, że coś mi umyka, coś tracę. Powoli popadałem w apatię graniczącą z depresją. Któregoś dnia wpadła mi w ręce książka o podróży motocyklem dookoła świata, która zainspirowała mnie do włóczęgi po drogach i bezdrożach naszej planety. Motocykle zawsze były bliskie memu sercu. Mój tata miał ich kilkanaście, ja kilka. Darzę wielką sympatią ten środek transportu.\nTe podróże mnie zmieniły. Ze spokojem podchodzę do swoich obowiązków, jestem silniejszy psychicznie i fizycznie, zmienił się mój stosunek do rodziny, sądzę, że na lepsze. Dlatego napisałem tę książkę. Trochę jako pamiątkę dla siebie i przyjaciół, a trochę chcąc zainspirować takich ludzi jak ja, żeby wstali, wyłączyli telewizor i zrobili coś, co im pozwoli uwierzyć, że żyją.\n„Człowiek od zawsze pokonywał dalekie przestrzenie, zaspakajając swoją wrodzoną ciekawość świata. Początkowo pieszo, z czasem konno, na wielbłądzie, samochodem czy motocyklem. Dariusz Oskroba wybrał pojazd dwukołowy i wraz z kolegą przemierzył 40 tysięcy kilometrów, od Australii po Azję Południowo-Wschodnią i Południową. W swojej relacji Autor raz się zachwyca, raz krytykuje. Przede wszystkim opisuje swoje spotkania z ludźmi wyjątkowymi – australijskimi aborygenami czy politykami. Książka zasługuje na uwagę. Polecam ją szczególnie młodzieży, chociaż i dorośli też znajdą coś dla siebie."\n"Opowieść z podróży Darka Oskroby przeczytałem z niezwykłym zainteresowaniem. Odległe zakątki świata, rozmowy z mieszkańcami krajów, z których informacje prasowe dochodzą niezwykle rzadko i zderzenia z inną kulturą, tradycją i obyczajem rozbudzają wyobraźnię i tęsknotę za przygodą. Szczerze polecam."\nAktualna Data: 2020-06-03 23:02


Kukulska: "Moje dzieci już poznały smutną prawdę, że Mikołajem był wujek lub sąsiad!" - Pudelek\nKukulska: "Moje dzieci już poznały smutną prawdę, że Mikołajem był wujek lub sąsiad!"\n"Święta są dla mnie momentem, kiedy nie eksperymentuję w kuchni. Nie robię ryby po tajsku."\nNatalia Kukulska w swojej rodzinie kultywuje typowo polskie tradycje obchodzenia świąt. Przyznaje, że na stole pojawiają się tylko polskie potrawy, przeważnie te, które kojarzą jej się z rodzinnym domem. Dodaje również, że jej dzieci są już w takim wieku, że poznały prawdę o świętym Mikołaju.\nMoje dzieci już poznały tę smutną prawdę, że Mikołajem był wujek lub sąsiad. Święta są dla mnie momentem, kiedy nie eksperymentuję w kuchni, nie robię ryby po tajsku, tylko po polsku, albo z taką tradycją, która mi się kojarzy ze smakami z dzieciństwa. Te potrawy mają to do siebie, że je się raz w roku i wydaje mi się, że dobrze, żeby tak zostało.\nLubie ja. Mila kobieta\nPamietam jak przylapalem mame na pakowaniu prezentów. ..i wtedy sie dowiedziałem. ..i po co bylo mi zaglądać? ?\nto jest jakis problem dla ciebie?\nTeź robię tradycyjne potrawy na święta masz rację Natalio że te potrawy smakują w święta wspaniałe a w ciągu roku można eksperymentować. Wesołych świąt\nPoza tym jakie to ma znaczenie????\nCzyli prawdziwa rodzina z Betlejem\na Jezus to kim był? jak nie żydem?\nNatalio zdrowych i wesolych Swiat\nBabcia z domu Surmacewicz, wywodzi się z herbu Leliwa. Poczytaj o tym, za nim napiszesz coś, czego nie wiesz.\nJak to Mikołaj nie istnieje? :/\nnareszcie ma fajną fryzurkę a nie tą wygoloną z boku\nJaka ona podobną do mamy!!!! Dojrzała piękna kobieta z klasą !\nPis ŁAMIE konstytucje i obraża Żydów.Teraz zaprzeczacie gnojki,bo widać,że łapiecie się we własne sidła.Tak jak Kukiz.Też darł ryja,że Żydów nienawidzi.Teraz zaprzecza.Wasza pisowska śpiewka.TO NIE MY.TO OPOZYAJA.GORSZY SORT.Tfu.\nNatalia Twa wielkiść w Twej skromności tkwi! Chyba nikt z polskiego SHOW Businesu nie ma tyle pokory skromnosci i nie emanuje tak empatià jak Ty. Życzyłbym mieć w Tobie sąsiada!!!\nNie za bardzo ta peruka.


Produkcja mebli - Wnętrze szafy pod kontrolą - biznesmeblowy.pl\n23 sie 2018 10:28 (aktualizacja: 24 sie 2018 11:35)\nWnętrze szafy pod kontrolą\nSpośród ciekawych akcesoriów do organizacji garderoby, dostępnych na rynku warto wymienić między innymi kolekcję „Elegance” marki GTV, której poszczególne elementy pozwalają na zindywidualizowaną aranżację garderoby. W skład systemu wchodzą między innymi wieszaki boczne, które w znacznym stopniu oszczędzą cenne miejsce oraz w elegancki sposób wyeksponują i uporządkują niezbędne dodatki – krawaty, paski, a także szale czy apaszki. Dla tych, którzy w jeszcze większym stopniu chcą racjonalnie zagospodarować przestrzeń, dobrą propozycją będą wieszaki na spodnie ze specjalnym organizerem.\nZnane do tej pory użytkownikom serie rozwiązań do garderoby i szafy wnękowej – „Nova” i „Prestige” z oferty firmy Amix już wkrótce zostaną zastąpione linią „Exclusive”. Będzie to łącznie czternaście produktów w eleganckim perłowo-białym kolorze, z elementami szkła, chromowanej stali lub rattanu syntetycznego. Szafa wnękowa bądź garderoba wzbogacona o wymienione akcesoria pozwoli użytkownikom bez problemu zrezygnować z pozostałych mebli do przechowywania ubrań (jak na przykład komody, szafki na buty) czy innych mebli zbędnie zajmujących przestrzeń. Ciekawym, a zarazem niezwykle praktycznym elementem szafy jest aluminiowa szuflada na drobne elementy garderoby tj. bielizna, biżuteria czy paski - EX006. Jej powierzchnia podzielona jest na małe szufladki o układzie szachownicowym, co ułatwi nam segregowanie mniejszych elementów garderoby. Szuflada będzie pasowała do szafki o szerokości 600-900 mm.\nDobrym rozwiązaniem do obszernej garderoby może też być kolekcja „Mocca” z oferty Komandor. Składa się ona z 10 akcesoriów utrzymanych w kolorystyce grafitu i jasnego beżu. Konstrukcja organizerów została oparta na zamkniętej ramie aluminiowej z możliwością regulacji szerokości w tolerancji do 25 mm, co pozwala na ich precyzyjne dopasowanie do modułów szafy. Cała kolekcja składa się z akcesoriów, takich jak: szuflada wielofunkcyjna do przechowywania biżuterii, zegarków i drobnych elementów, kosz PVC rattanowy i wykonany z blachy lakierowanej, wieszak na spodnie, półka na buty, lustro obrotowe, wieszak na krawaty, szuflada na paski i krawaty, wieszak z pantografem i drążek aluminiowy z nakładką PVC.


król podróbek dapper dan łączy siły z gucci - i-D\ntekst Hannah Ongley; tłumaczenie Kacper Kolęda\n12 Wrzesień 2017, 4:05pm\nkról podróbek dapper dan łączy siły z gucci\nWiecie kim był król podróbek ,“krawiec Harlemu”? Po latach zapomnienia powraca ze swoim niezwykłym butikiem. A wszystko za sprawa Gucci!\nGucci cruise 18, photography Pietro D'Aprano via Getty Images.\nGdyby jeszcze parę miesięcy temu zapytać, kto będzie najgłośniejszym projektantem 2017 roku, na pewno nie padłoby nazwisko Dappera Dana – nieco już przebrzmiałej legendy Harlemu lat 80. Jego całodobowy butik, w którym sprzedawał własne projekty ozdobione nielegalnie użytymi logotypami znanych marek, zamknięto w atmosferze skandalu gdy wielkie konsorcja wytoczyły mu proces sądowy. Mówimy o czasach, gdy gwiazdy pokroju Alexandra Wanga jeszcze bawiły się w piaskownicy.\nPo latach zapomnienia Dan znowu skupia na sobie uwaga mediów.\nPo raz pierwszy pojawił się ostatniej wiosny, gdy Alessandro Michele oddał mu hołd podczas pokazu Gucci Cruise 2018, inspirując się dawnym projektem Dana. Później, kiedy w internecie rozpętała się burza dotycząca intelektualnego przywłaszczenia oraz praw autorskich, ogłoszono że Dapper Dan będzie jednym z mentorów pokazu VFILES na wiosnę/lato 2018. Teraz z kolei, król luksusowych podróbek poinformował o czymś, czego nikt nie mógł przewidzieć – we współpracy z marką Gucci Dapper ponownie otworzy swoją pracownię na Harlemie.\nDapper Dan, czyli Daniel Day, powiedział w rozmowie z New York Timesem, że niespodziewana współpraca wynikła z wizyty, którą parę miesięcy temu przedstawicielstwo Gucci złożyło w jego mieszkaniu. „Byłem bardzo zaskoczony", mówi projektant, wspominając moment, kiedy dowiedział się, że Gucci skopiowało puchówkę z logotypem Louis Vuitton, którą zaprojektował dla Diane Dixon w 1989 roku.\n„To była niesamowita chwila!". Dan nie wypowiadał się nigdy publicznie na temat rzekomego zawłaszczenia, o którym pisali fani na Twitterze i Instagramie. Jego stanowisko jest jednak jasne – przyjął od Michele ofertę wspólnego stworzenia kapsułowej kolekcji oraz ponownego otwarcia swojego butiku, który będzie realizował indywidualne zamówienia.\nDay nie obwinia domu mody Gucci za brak wzmianki jego nazwiska, jako źródło inspiracji. „W kwestii zawłaszczania, ja i Alessandro stanowimy dwa równoległe wszechświaty", powiedział. „W wyniku tej akcji, udało nam się je połączyć. Rozpoczęliśmy dialog, wreszcie złapaliśmy kontakt. Zdumiało mnie, jak bardzo podobne mieliśmy doświadczenia – to, jak dorastaliśmy i to, jak moje prace na niego wpłynęły. Ani przez chwilę nie miałem pretensji z powodu sytuacji z pokazu. To publiczność się oburzyła, a nie ja".\nNowa pracownia Dana, którą będzie można odwiedzić po wcześniejszym umówieniu spotkania, ma otworzyć się jeszcze przed końcem roku, a kapsułowa kolekcja Gucci pojawi się następnej wiosny. Nie wiemy jeszcze, jaki będzie jej zamysł – ale znając kreatywność obydwu projektantów, spodziewamy się czegoś niesamowitego.\nRockowy renesans: Gucci Cruise 18\n6 mistrzowskich instagramów, które wyśmiewają luksusowe marki\nEncyklopedia według Gucci


Indie będą walczyć z „honorowym” zabijaniem? - rp.pl\nIndie będą walczyć z „honorowym” zabijaniem?\nSąd Najwyższy w New Delhi wystosował pismo do rządu i władz siedmiu stanów, w którym pyta, jakie działania podjęto w walce z zabójstwami dokonywanymi w imię obrony honoru rodziny\nPublikacja: 21.06.2010 21:56\nWśród stanów, od których sąd zażądał wyjaśnień, jest Haryana. W niedzielę w wiosce Neemdiwala odnaleziono ciała dwojga nastolatków.\n18-letnia Monika i o rok starszy Rinku – oboje z tego samego klanu Jat – zamierzali się pobrać.\nKrewni dziewczyny byli jednak temu przeciwni. Para zginęła prawdopodobnie w domu wuja Moniki. Rodzina, chcąc upozorować samobójstwo, powiesiła ich na drzewie.\n– Ślady na ciałach świadczą, że padli oni ofiarą honorowego morderstwa i byli torturowani – orzekł inspektor policji Prem Singh.\nO zabójstwo podejrzani są m.in. rodzice i wujek dziewczyny.\nTakich historii jest więcej. W marcu sąd w Karnal za „honorowe zabójstwo” na młodym małżeństwie skazał na śmierć pięć osób.\nPismo Sądu Najwyższego to reakcja na pozew złożony przez organizację pozarządową Shakti Vahini. Domaga się ona zaostrzenia kar dla sprawców zabijających w imię honoru. Chce też, by w każdym ze stanów powstały punkty pomocy zakochanym, którzy się obawiają, że swą miłość przypłacą życiem.\nOrganizacja Shakti Vahini alarmuje, że, by oczyścić honor rodziny, stosowane są „tortury, gwałty, okaleczanie, zmuszanie do małżeństwa, więzienie w domu, morderstwo”. „Zbrodnie zawsze są zaplanowane” – podkreśla w pozwie.