Trzech mężczyzn aresztowanych za włamania do farmy fotowoltaicznej - ZielonaGospodarka.pl\nTrzech mężczyzn aresztowanych za włamania do farmy fotowoltaicznej\n04.02.2021 10:34 Źródło: PAP\nStrona główna Energetyka Odnawialna, Eko Energia, OZE Trzech mężczyzn aresztowanych za włamania do farmy fotowoltaicznej\nDo 10 lat więzienia grozi trzem mężczyznom aresztowanym pod zarzutem kradzieży kabla i elementów konstrukcyjnych z farmy fotowoltaicznej w pow. żagańskim (Lubuskie). Szkody oszacowano na prawie 270 tys. zł – poinformowała w czwartek Aleksandra Jaszczuk z Komendy Powiatowej Policji w Żaganiu.\nPodejrzani są w wieku 28, 33 i 35 lat. Skradzione elementy konstrukcyjne były sprzedawane w punktach skupu złomu na terenie województwa dolnośląskiego.\n"Wartość skradzionego mienia wyniosła blisko 270 tys. zł, a mężczyźni zarobili na jego sprzedaży zaledwie 9 tys. zł" – powiedziała Jaszczuk.\nProkurator złożył do sądu wniosek o tymczasowe aresztowanie mężczyzn na trzy miesiące, do którego sąd się przychylił. Cała trójka odpowie za kradzież z włamaniem, za co Kodeks karny przewiduje od roku do 10 lat pozbawienia wolności.\nDo kradzieży kabli oraz elementów konstrukcyjnych z jednej z ferm fotowoltaicznych w pow. żagańskim dochodziło od grudnia ub. roku. Podejrzani zostali zatrzymani dzięki pracy kryminalnych z komisariatu w Iłowej.


QUMAK S.A. oskarża dziennikarza o pomówienie za zadawanie niewygodnych pytań na temat utylizacji dysków PEKAO S.A. z poufnymi danymi - Prawo Nowych Technologii\nutworzone przez Rafał Cisek | paź 7, 2015 | News\nTagi:Bezpieczeństwo i Prywatność dobra osobiste Qumak\nDziś odbyło się w sprawie karnej posiedzenie pojednawcze: QUMAK S.A., giełdowa spółka informatyczna obsługująca duże banki, w tym PEKAO S.A. oskarżyła dziennikarza z paragrafów karnych o pomówienie i znieważenie. Tylko za to, że zadał – i to niepublicznie, bo mailem bezpośrednio do spółki – niewygodne pytania o bezpieczeństwo danych Klientów wspomnianego banku.\nTe niewygodne pytania były o to, czy czasem nie doszło do naruszenia bezpieczeństwa poufnych danych klientów VIP banku PEKAO przy okazji utylizacji bankowych dysków twardych. Przekazane do utylizacji przez Qumak S.A. dyski ponoć wciąż zawierały poufne dane klientów banku. Dziennikarz Jarosław Jakimczyk, na podstawie swoich źródeł chronionych tajemnicą dziennikarską (w tym na uzyskanych z tych źródeł dokumentów), nabrał podejrzeń, iż duża giełdowa spółka informatyczna, Qumak S.A., obsługująca informatycznie m. in. bank PEKAO S.A., w ramach swoich usług dla tego podmiotu, mogła przekazać do utylizacji dyski zawierające wciąż wrażliwe dane klientów VIP wspomnianego banku.\nDziennikarz tylko pyta\nZadał więc niepublicznie, bo wysyłając maila bezpośrednio do spółki Qumak S.A., takie pytanie: „w jaki sposób doszło do sprzedaży przez nią twardych dysków komputerów, na których znajdowały się dane wrażliwe klientów banku Pekao”\nŹródło: (m. in.) wywiad z Jarosławem Jakimczykiem, który przeprowadził Błażej Torański, opublikowany na stronie SDP (Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich), opublikowany („napisano”) 03.10.2015 (18:16): Jakimczyk: wyciekły dane wrażliwe klientów VIP Banku Pekao. Z Jarosławem Jakimczykiem o tym, jak jedno pytanie może grozić ograniczeniem wolności lub grzywną rozmawia Błażej Torański (data dostępu 07.10.2015 godz. 11:50)\nWłaśnie za to, spółka, za pośrednictwem renomowanej kancelarii prawnej, złożyła prywatny akt oskarżenia przeciwko Jarosławowi Jakimczykowi o czyny określone w art. 212 § 1 k.k. (pomówienie) oraz art. 216 § 1 Kodeksu karnego znieważenie (są to niestety w naszym kraju przestępstwa – występki, które można ścigać w trybie karnym – z oskarżenia prywatnego).\nQumak S.A. jako oskarżyciel prywatny oskarżył, dziennikarza Jarosława Jakimczyka, o to, iż „w okresie od dnia 16 lipca 2015 roku” pomówił Pokrzywdzonego (Qumak S.A.) o sprzedaż firmie XXX (zajmującej się utylizacją elektro-odpadów) twardych dysków komputerów, na których znajdowały się dane wrażliwe klientów VIP Banku Polska Kasa Opieki Spółka Akcyjna. Zdaniem oskarżyciela prywatnego, działającego przez pełnomocników, są to czyny określone w art. 212 § 1 kk (pomówienie) oraz 216 § 1 kk (znieważenie, zniewaga).\nPomówienie i znieważenie\n(… ⇒ zobacz pełną treść artykułu 216 k.k., Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej)\nJak podaje oskarżyciel, oskarżony jest redaktorem portalu internetowego (czasopisma) KompromatRP.pl. Oskarżony skierował na adres mailowy osoby zajmującej się relacjami inwestorskimi w giełdowej spółce Qumak S.A. wiadomość elektroniczną z informacją, iż na zamówienie jednego z ogólnopolskich tygodników przygotowuje publikację prasową, w związku z czym zadaje następujące pytanie: „W jaki sposób doszło do sprzedaży przez spółkę Qumak S.A. firmie XXX twardych dysków komputerów, na których znajdowały się dane wrażliwe klientów VIP Banku Polska Kasa Opieki S.A.\nOskarżyciel twierdzi, że pytanie zostało zadane z góry zadaną tezą, sugerującą, iż doszło do sprzedaży wspomnianych dysków, zawierających tajemnicę bankowa PEKAO S.A. Tymczasem według Qumak S.A. pokrzywdzony (= oskarżyciel, Qumak), w ramach działalności gospodarczej zawarł z firmą XXX umowę, której przedmiotem była utylizacja sprzętu komputerowego. Tym samym, zdaniem oskarżyciela, firma XXX miała doprowadzić do fizycznego zniszczenia przekazanej jej sprzętu komputerowego, zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami. Zdaniem pokrzywdzonego-oskarżyciela, nie doszło do żadnej sprzedaży dysków. Podsumowując, zdaniem oskarżyciela zawarte w mailu dziennikarza twierdzenie (przypomnijmy, że zostało zawarte w formie pytania – RC), jest nieprawdziwe i szkaluje pokrzywdzonego (a zarazem oskarżyciela – Qumak S.A.). Zdaniem oskarżającej spółki dziennikarz przypisał jej nieprawdziwe zachowanie, co zdaniem oskarżyciela godzi w dobre imię pokrzywdzonego oraz kwestionuje fachowość świadczonych przez niego usług. W szczególności zadane przez dziennikarza pytania rzekomo „naraża Pokrzywdzonego na utratę zaufania niezbędnego do współpracy z branżą sektora bankowego, czy szerzej finansowego”. Oskarżyciel podnosi przy tym, że przestępstwo z art. 212 jest przestępstwem formalnym i nie jest w związku z tym istotne, że w chwili zarzucanego czynu nie doszło do jakiegokolwiek upublicznienia pytania dziennikarza oraz sugestii w nim zawartych. Powołuje się przy tym na pogląd Sądu Najwyższego, iż o zaistnieniu podstaw do odpowiedzialności karnej można mówić już wtedy, gdy sprawca zakomunikował przynajmniej jednej osobie, bądź w obecności co najmniej jednej osoby wiadomość o postępowaniu lub właściwościach innej osoby, mogących poniżyć ją w opinii publicznej, bądź też narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Pomówienie jest bowiem przestępstwem formalnym – „z narażenia” – dla jego dokonania nie jest wymagany skutek w postaci rzeczywistego poniżenia lub utraty zaufania przez pokrzywdzonego”. W akcie oskarżenia sam pokrzywdzony stwierdza, iż nie wie czy w dniu sporządzenia tegoż aktu doszło do szerszej publikacji treści rzekomo szaklujących pokrzywdzonego w zadanym przez niego mailowo pytaniu (wysłanym tylko do osoby zajmujących się w giełdowej spółce Qumak S.A. relacjami inwestorskimi).\nBłażej Torański w powoływanym wcześniej wywiadzie z Jarosławem Jakimczykiem zapytał czy czasem rzeczywiście oskarżony nie złamał zasad sztuki zadawania pytań, zwłaszcza, że jest profesjonalnym dziennikarzem. Torański zapytał czy nie doszło czasem u Jakimczyka jednak do nieuzasadnionej presupozycji. Jakimczyk zaprecza. Twierdzi bowiem że ma fakturę, na której spóła Qumak występuje jako sprzedający, a jako kupujący podana jest właśnie firma prowadząca skup i utylizację tzw. elektrośmieci. Na pytanie dlaczego w takim razie spółka zaprzeczyła sprzedaży, dziennikarz stwierdził, że może tylko zgadywać, że jej władze wychodziły z założenia, iż nie znał on niektórych dokumentów. Tymczasem, jak twierdzi dziennikarz, pytanie było zgodne z arkanami sztuki zadawania pytań, gdyż wynikało ze zgromadzonej wiedzy i miało na celu weryfikację zebranych informacji przed publikacją. „Na etapie zbierania i sprawdzania informacji dziennikarz przecież nie zna pełnej prawdy” – argumentuje Jakimczyk. Zastanawia się (słusznie): „Ciekawe jakim cudem zadając pytania rzecznikowi spółki, zgodnie z prawem prasowym i – co podkreślam – niepublicznie, miałbym dać asumpt, żeby ktoś mógł tę spółkę podejrzewać o przestępstwa. Powtarzam, że konstrukcja pytania była pochodną zgromadzonej wiedzy wynikającej z dokumentów i jeśli ktoś chce narzucić pogląd, że było to zbudowane w stylu „Kiedy pan przestał bić swoją żonę?”, to jest to manipulacja, która ma na celu odwrócenie uwagi od istoty problemu, czyli bezpieczeństwa danych klientów banku”. Źródło: (m. in.) wywiad z Jarosławem Jakimczykiem, który przeprowadził Błażej Torański, opublikowany na stronie SDP (Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich), opublikowany („napisano”) 03.10.2015 (18:16): Jakimczyk: wyciekły dane wrażliwe klientów VIP Banku Pekao. Z Jarosławem Jakimczykiem o tym, jak jedno pytanie może grozić ograniczeniem wolności lub grzywną rozmawia Błażej Torański (data dostępu 07.10.2015 godz. 11:50)\nWiele jest procesów o granice wolności słowa. Jednak jest to głównie domena prawa cywilnego, dóbr osobistych (kodeks cywilny), norm konstytucyjnych etc. Czasem furtka wolność słowa jest nadużywana – odsyłam choćby do mojego ostatniego artykułu dotyczącego pozwu wrocławskiej lekarki przeciwko ZnanyLekarz.pl – obiektywna nieprawna i oszczerstwo uszło jak na razie pozwanej spółce na sucho właśnie pod hasłem wolność słowa (która przecież też ma swoje granice). OK. Ale w sprawie dziennikarki, m. in. o słowa, spieramy się jednak w ramach „cywilizowanej” ścieżki cywilnej realizacji roszczeń: o kasę, o cywilny zakaz dalszego naruszania dóbr osobistych (dalszego zniesławiania), o usunięcie skutków (np. przeprosiny, etc). Wyrok cywilny nawet niekorzystny dla pozwanego nie czyni go skazanym w sensie karnym (jak w przypadku oskarżenia w trybie karnym). Natomiast wyrok karny, choćby „w zawiasach” oznacza przypisanie statusu skazanego. Mając ten status nie można nawet zostać taksówkarzem – gdzie wymagane jest zaświadczenie o niekaralności. Rozumiecie różnicę w poziomie stygmatyzacji? Niestety w naszym (chorym?) kraju jest też furtka karna. Za słowa można dostać wyrok karny (i to niezależnie od ich szerszego zasięgi – wystarczy już „narażenie” na utratę zaufania). To ewenement w kraju, w którym tak długo o wolność≤ w tym wolność słowa walczyliśmy. Abstrahując jednak od generalnych poglądów na kwestie słuszności czy nie odpowiedzialności karnej za słowa, warto było opisać in concreto tą sprawę. Uważam, że nawet, gdy przepisy są złe, sędzia zawsze ma furtkę by wyważyć różne dobra, które są ważniejsze od formalnej penalizacji czynu (wolność słowa, prawo do krytyki, prawo kontroli społecznej nad publicznymi instytucjami). Jest wiele elementów w tej sprawie, które wyłączają bezprawność działania dziennikarza. Natomiast z punktu widzenia wizerunkowego akt oskarżenia, zamiast wyciszyć sprawę, wywołał tzw. efekt Barbary Streisand (Efekt Streisand). Brawo.\nDzisiejsze posiedzenie pojednawcze\nDziś na posiedzeniu pojednawczym, które się odbyło w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy, III Wydział karny, sędzia namawiał strony do pojednania. Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego (Qumak S.A.) stwierdził, iż jest to możliwe, tylko o ile oskarżony odwoła swoje tezy. Tymczasem oskarżony dziennikarz Jarosław Jakimczyk stwierdził, iż nie jest to możliwe, gdyż zadawał tylko pytania i miał do tego prawo jako dziennikarz. Pytania też nie zawierały żadnej nieprawdziwej tezy czy nieprawdziwych sugestii (i były zadane wyłącznie bezpośrednio spółce – bez upublicznienia). Dziennikarz stwierdził, że on sam rozważa podjęcie środków prawnych (ochrona dóbr osobistych) w związku z tym, że oskarżyciel złożył zawiadomienie o przestępstwie, do którego w ogóle nie doszło (nieistniejącym). Natomiast sprawa karna stygmatyzuje go i to jego wiarygodność, jako rzekomo nierzetelnego dziennikarza, jest właśnie bezpodstawnie podważana. Podniósł, iż sprawa winna ulec umorzeniu. Na następnym posiedzeniu (13 listopada 2015 r.) sąd ma zdecydować, czy sprawa będzie umorzona, czy też rozpocznie się proces karny.


CAMALOT C4 #4 - Skalnik\nWytrzymała kość mechaniczna marki Black Diamond o solidnej 2-osiowej konstrukcji zapewniającej duży zakres pracy krzywek.\nWybierz wariant CAMALOT C4 #4\nFriendów Camalot™ C4 od Black Diamond raczej nie trzeba doświadczonym wspinaczom przedstawiać. To mocna i niezawodna 2-osiowa konstrukcja, dzięki której krzywki posiadają szeroki zakres pracy, a siedzą dobrze w rysie nawet w pełnym rozwarciu. Black Diamond w obecnym sezonie wprowadził zmiany w wyglądzie swoich kości mechanicznych. Zaowocowało to również zmianami w specyfikacji - oczywiście na plus. Friendy są o 10% lżejsze od swoich poprzedników, mają ujednolicone, mocne taśmy i wygodne uchwyty. W większych rozmiarach przemyślano także sprawę wygodnego noszenia szpeju - teraz zablokujesz złożonego cama i zwolnisz blokadę jednym ruchem podczas osadzania. Dzięki takiej innowacji nie musisz siłować się z friendem, gdy chcesz go wykorzystać, a na uprzęży zyskujesz większy luz i porządek.\nCamalot™ C4 w rozmiarze 4 pozwoli Ci na założenie przelotu w szerokiej rysie i każdym rodzaju skały. To solidna asekuracja, ciesząca się niesłabnącą sławą wśród miłośników wspinu tradowego.\nWaga: 257,8 g\nRozstaw: 66,0-114,7 mm


Okiem mieszkańców: Autobusem czy busem? – Chcemy oddychać\nOkiem mieszkańców: Autobusem czy busem?\n12 kwietnia 2021 25 sierpnia 2021 Sebastian Kolemba\tBrak komentarzy\tautobus czy bus, busem czy autobusem\nPetycje w obronie autobusów wojewódzkich podpisało już ponad 250 osób. My sprawdziliśmy dlaczego zdecydowali się na poparcie tej inicjatywy. Po przeglądnięciu wpisów, które mieszkańcy umieszczali przy okazji podpisywania petycji okazało się, że głównymi uwagami był niski komfort przejazdu czyli wszechobecny ścisk – co jest ważne szczególnie w czasie panującej epidemii choroby COVID-19 i związanych z nią zaleceń sanitarnych. Kolejne zastrzeżenia to brak możliwości przewozu osób niepełnosprawnych, rowerów i wózków dziecięcych oraz nieregularność połączeń lub ich brak.\nPani Urszula z Krakowa: „W dobie COVID-a bardzo ważne jest bezpieczne podróżowanie bez ścisku. Mam dzieci w wieku szkolnym i chciałabym aby nie musiały jeździć w takich warunkach.”\nPani Irmina z miejscowości Posądza: „Busy są przepełnione i to jest bardzo niebezpiecznym środek transportu dla moich dzieci, które codziennie muszą się dostać do szkoły w Krakowie i później wrócić do domu”\nPan Robert z Brzezi: „[…] Rezygnacja z ciasnych, przepełnionych ludźmi busów to krok w kierunku zachodnioeuropejskich standardów i podwyższenie poziomu bezpieczeństwa drogowego. Piszę to jako mieszkaniec jednej z podkrakowskich miejscowości, który regularnie jeździ do pracy „puszką z sardynkami”, jak potocznie nazywają busy ja i moi znajomi.”\nMiłosz z Cianowic: „Podpisuję tą petycję, ponieważ nie posiadam samochodu ze względu na wiek (17 lat), często korzystam z komunikacji miejskiej i regionalnej, przez co chciałbym poprawy warunków podróżowania.”\n„Zgadzam się z przedstawionymi argumentami. Pracuje jako kierowca w MPK Nowy Sącz i oprócz oczywistej wygody, warto podkreślić dostosowanie autobusów do potrzeb osób niepełnosprawnych i osób z wózkami dziecięcymi. W kontekście Małopolski – regionu turystycznego – ważne jest aby autobusy zapewniały wygodę w przewożeniu bagażu turystów.” – pisze Pan Dawid z Nowego Sącza.\n„Chce ucywilizowania transportu w regionie aby wygodnie i o każdej porze mogli podróżować także ludzie niepełnosprawni i rodzice z dziećmi w wózkach.” – Pan Krzysztof z Krakowa.\nPanie Edyta z Krakowa: „Wszelkie połączenia Lanckorona- Kraków zostały zlikwidowane 2 lata!!! temu, do dnia dzisiejszego nie ma żadnego bezpośredniego kursu”.\nPani Sylwia z Krakowa: „Pamiętam jeszcze czasy, gdy jeździło się PKS Żywiec z Kęt do Krakowa, a teraz monopol maja małe busiki. Warto to zmienić, przywrócić pks-y i polaczenie bezpośrednie pociągów, zlikwidować busy. Najlepszym podsumowaniem jest głos Pani Doroty, która na codzień jest kierowcą podmiejskiego autobusu w Norwegii: „Wszyscy potrzebują transportu publicznego tak jak w innych krajach”.\nJeżeli te sprawy są Ci bliskie i chciałbyś wesprzeć tę inicjatywą podpisz petycje dostępną pod adresem: https://www.petycjeonline.com/autobusyregionalne.\n← Czy uda się ucywilizować transport zbiorowy w Małopolsce?\nŁąki Bohaterów Września 1939: nie chcesz zabudowy? Wyślij uwagi! →


Maria w finale turnieju w Rzymie | sharapovadaily\nMaria w finale turnieju w Rzymie\nDziś, 16 maja, Maria Sharapova rozegrała półfinałowe spotkanie turnieju Internazionali BNL d’Italia w Rzymie.\nMecz odbył się o godzinie 16:30 na korcie centralnym turnieju. Rywalką Marii była Rosjanka Daria Gavrilova. Mecz trwał godzinę i 48 minut, Maria zwyciężyła wynikiem 7:5 6:3.\nW pierwszym secie obie tenisistki do stanu 5:5 konsekwentnie utrzymywały swoje podanie. Maria miała wprawdzie kilka szans na przełamanie rywalki, ale żadnej nie wykorzystała. Przy stanie 6:5 dla Marii, Daria wzięła przerwę medyczną. Kiedy powróciła po niej do gry straciła swoje podanie i tym samym Maria wygrała pierwszą partię. Piłka setowa zakończyła się dla Sharapovej po jej udanym uderzeniu o nazwie drop shot.\nW drugim Secie to Gavrilova objęła prowadzenie 3:1. Maria zdołała jednak przełamać powrotnie serwis Darii i wyrównać stan meczu na 3:3. Od tego momentu Gavrilova nie wygrała już ani jednego gema. Piłka meczowa zakończyła się dla Marii po zepsutym przez Darię forehandzie.\nFinał, który osiągnęła dziś Maria jest jej trzecim finałem w karierze na kortach w Rzymie.\nJutrzejszy finał będzie też trzecim finałem Marii w tym sezonie.\nDzięki zwycięstwu nad Darią Gavrilovą i awansie do finału Maria powróci również na pozycję numer 2 na świecie.\nOto oficjalne statystyki z meczu. Jak widać Maria miała 3 asy serwisowe przy 3 podwójnych błędach serwisowych oraz 27 bezpośrednio wygranych piłek przy 25 niewymuszonych błędach.\nZdjęcia z meczu półfinałowego w Rzymie:\n< Previous Wywiad z Marią po meczu ćwierćfinałowym turnieju w Rzymie\nNext > Wywiad z Marią po meczu półfinałowym turnieju w Rzymie


Rynek obligacji spółek boi się wojny - Puls Biznesu - pb.pl\nRynek obligacji spółek boi się wojny\nPrzez pierwsze osiem dni sierpnia wartość emisji obligacji spółek była najniższa dla tego okresu roku od lipca 2013 roku, wynika z analizy Bloomberga.\nTylko 53,6 mld USD pożyczyły firmy emitując obligacje przez pierwsze osiem dni sierpnia, wyliczył Bloomberg. To skutek obaw wynikających z konfliktów zbrojnych na Bliskim Wschodzie i Ukrainie.\nRyzyko geopolityczne zdecydowanie hamuje sprzedaż obligacji spółek na całym świecie – powiedział David Lai, dyrektor inwestycji w Eastspring Investments z Singapuru, który zarządza aktywami wartości 105 mld USD. - Ukraina, Gaza i Irak to wydarzenia, które zwiększają niepewność. Poza tym, sierpień to zwykle słabszy okres jeśli chodzi o emisje – dodał.\nŚredni spread rentowności obligacji spółek i obligacji spekulacyjnych wobec rentowności obligacji skarbowych USA wynosił 8 sierpnia 178 pkt bazowych i był o 22 pkt bazowe wyższy niż wynosiła najniższa jego wartość w czerwcu. Był także najwyższy od 18 marca tego roku.\nTrzej robotnicy oskarżeni o kradzież skarbu\nGPW zaczyna poniedziałek wzrostami indeksów\nWydarzenia , Rentowność , Finanse , Obligacje , Świat , Makroekonomia\nGospodarka / Rynek obligacji spółek boi się wojny


III SA/Gd 176/07 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku\nIII SA/Gd 176/07 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu...\nIII SA/Gd 176/07\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie choroby zawodowej\nzasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego R. W. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.\nDecyzją z dnia 7 lutego 2005 r. nr (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (...) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (...) z dnia 13 października 2004 r. nr (...), którą nie stwierdzono u R. W. choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu, gdyż stwierdzone obustronne upośledzenie słuchu typu odbiorczego nie przekracza 30 dB.\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt III SA/Gd 158/05 uchylił powyższe decyzje organów obu instancji.\nW uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w związku z wszczęciem postępowania przed 2 września 2002 r. w sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Sąd stwierdził, że stopień utraty słuchu, jako przesłanka rozpoznania choroby zawodowej uszkodzenia słuchu, nie znajduje się w dyspozycji § 1, ani żadnym innym przepisie rozporządzenia z 18 listopada 1983 r., a tym bardziej w pkt 15 załącznika do tego rozporządzenia. Dla stwierdzenia czy występuje choroba zawodowa nie ma znaczenia jaki jest stopień utraty słuchu. Wobec tego Sąd uznał, że organy nie dokonały oceny czy stwierdzone u R. W. schorzenie pozostaje w związku przyczynowym z występującym w środowisku pracy hałasem. Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organy inspekcji dokładnie ustalą, czy rozpoznane u skarżącego schorzenie słuchu należy uznać za chorobę zawodową, a jeżeli nie to jakie są ku temu konkretne powody, znajdujące odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa, przy uwzględnieniu dyspozycji § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.\nPaństwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (...) decyzją z dnia 5 marca 2007 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (...) nr (...) z dnia 4 sierpnia 2006 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u R. W., którą nie stwierdzono choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu.\nW uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (...), wydając decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u R. W., oparł się na orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 12 września 2003 r. wraz z uzupełnieniami oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nr (...) z dnia 21 grudnia 2003 r. wraz z uzupełnieniami, a także na wywiadzie środowiskowym z dnia 4 czerwca 2003 r. i z dnia 7 sierpnia 2003 r. z uzupełnieniem z dnia 14 maja 2004 r.\nOrgan stwierdził, że z wywiadów środowiskowych wynika, iż R. W. pracował w latach 1963-67 w Stoczni Marynarki Wojennej w G. na stanowisku tokarza. W latach 1967-1992 był zatrudniony jako tokarz, zegarmistrz i ślusarz narzędziowy w Zakładach Sprzętu Oświetleniowego "A" G. (obecnie "B" S.A. w G.). Od 1 kwietnia 1992 r. do 1 marca 2004 r. był pracownikiem "C" Spółki z o.o. Producent Śrub w C., zatrudnionym na stanowisku operator maszyn, ślusarz narzędziowy, tokarz-frezer. Wykonując pracę R. W. był narażony na hałas.\nW orzeczeniu WOMP w G. z dnia 12 września 2003 r. rozpoznano u R. W. niedosłuch obustronny typu odbiorczego o wielkości średniej nie przekraczającej 30 dB, dlatego nie można rozpoznać choroby zawodowej. Orzeczeniem IMP w Ł. z dnia 31 grudnia 2003 r. rozpoznano u ww. obustronny ubytek słuchu typu odbiorczego małego stopnia. Wyjaśniono ponadto, że stwierdzony u zainteresowanego ubytek słuchu, ustalony na podstawie kompleksowych badań audiologicznych, nie wykazuje klinicznych cech uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem. Ubytek ten nie spełnia kryteriów diagnostyczno-orzeczniczych i nie upośledza społecznie wydolności słuchu.\nW dalszej kolejności organ II instancji podał, że wystąpił do WOMP w G. o szczegółowe uzasadnienie, dlaczego u zainteresowanego nie można rozpoznać choroby zawodowej. W opinii uzupełniającej WOMP w G. wyjaśnił, iż mimo, że w wykazie chorób zawodowych wymienia się w poz. 15 uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu, bez podania wielkości ubytku słuchu wyrażonego w dB, nie oznacza to, że każdy ubytek słuchu należy kwalifikować jako chorobę. Metody i zasady ustalenia wielkości ubytków słuchu, a także kryteria diagnostyczne przy orzekaniu przedmiotowej sprawy określa wiedza medyczna. Ubytek słuchu od 0 do 30 dB jest zmniejszeniem zdolności słyszenia w granicach, w których nie występują żadne negatywne skutki zdrowotne, nie ma potrzeby leczenia, poprawiania zdolności słyszenia. Stan taki nie zaburza zdolności prawidłowego funkcjonowania organizmu i komunikowania się w życiu zawodowym i społecznym. W związku z tym brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u R. W.\nNastępnie organ podał, że IMP w Ł. w opinii z dnia 19 maja 2006 r. podtrzymał wcześniej wydane orzeczenie. Po ponownej analizie dokumentacji lekarskiej podano, że stwierdzony u R. W. ubytek słuchu typu odbiorczego małego stopnia nie wykazuje klinicznych cech uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem. Wśród przyczyn ubytku słuchu należy brać pod uwagę zaburzenia ukrwienia ucha wewnętrznego w przebiegu nadciśnienia tętniczego i zmian zwyrodnieniowych szyjnego odcinka kręgosłupa - schorzeń występujących u R. W.\nOrgan II instancji wskazał, iż w opinii z dnia 14 lipca 2006 r. WOMP w G. stwierdził, że orzeczenia wydane przez jednostki orzecznicze I i II instancji są zgodne. Niedosłuch odbiorczy niewielkiego stopnia nie ma cech klinicznego uszkodzenia słuchu, ponieważ nie upośledza możliwości komunikacyjnych badanego. Do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu konieczne jest spełnienie dwóch warunków:\nnarażenie na hałas powyżej 85 dB,\nodpowiedni rodzaj niedosłuchu i jego wielkość, która w świetle badań medycznych stanowiłaby o klinicznym rozpoznaniu niedosłuchu jako jednostki chorobowej.\nW przypadku R. W. spełniony został tylko jeden warunek, to znaczy narażenie. Natomiast nie zawsze i nie u wszystkich pracujących narażenie zawodowe prowadzi do powstania choroby.\nW dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że fakt ustalenia granicy niedosłuchu (30 dB) określa wiedza medyczna (mimo, że jest to zawarte w Wytycznych Ministra Zdrowia, które nie są podstawą prawną). W przeciwnym wypadku każdy człowiek pracujący w przemyśle musiałby mieć stwierdzoną chorobę zawodową. Jak wynika z badań statystycznych, każdy człowiek w wieku poprodukcyjnym ma słuch słabszy niż przed podjęciem zatrudnienia. Jest to związane z fizjologicznym starzeniem się organizmu, a więc także narządu słuchu. Wielkość fizjologicznego ubytku słuchu ściśle określają tabele opracowane oddzielnie dla kobiet i mężczyzn. Ponadto na zwiększenie ubytku słuchu związanego ze starzeniem się organizmu wpływa niewątpliwie postępujący proces urbanizacji (poziom dźwięku przy ruchliwych ulicach w centrum miast zbliżony jest do hałasu występującego w przemyśle, a także niejednokrotnie go przekracza). Poza tym przyczyn ubytku słuchu należy doszukiwać się w wielu chorobach, które występują w społeczeństwie z dużą częstotliwością. Są to np. zmiany zwyrodnieniowe szyjnego odcinka kręgosłupa, które powodują ucisk na naczynia krwionośne dostarczające krew do głowy (również narządu słuchu), co powoduje zaburzenia ukrwienia tego narządu. Również nadciśnienie tętnicze powoduje takie zaburzenia. Organ nadmienił, że 20% społeczeństwa cierpi na nadciśnienie tętnicze nie wiedząc o tym.\nW dalszej kolejności organ podał, że w opinii IMP w Ł. z dnia 23 października 2006 r. stwierdzono, iż ubytek słuchu wywołany działaniem hałasu cechuje się postępującym upośledzeniem słuchu, osiągającym maksimum pod postacią znacznego ubytku słuchu powodującego zaburzenia zrozumiałości mowy po ok. 15-20 latach ekspozycji. U R. W. nie stwierdzono opisanego wyżej przebiegu niedosłuchu. Przeciwnie w dokumentacji badań okresowych nie ma zapisów wskazujących na jego powstanie w ciągu zatrudnienia. Pierwsza informacja o przeciwwskazaniu do pracy w hałasie nosi datę 29 lutego 2000 r. Pan W. pracował zawodowo od 1963 r., uszkodzenie słuchu spowodowane hałasem ujawniłoby się dużo wcześniej.\nNatomiast w opinii WOMP w G. z dnia 31 stycznia 2007 r. odniesiono się do zaświadczeń lekarskich przesłanych przez R. W. i stwierdzono, że oba zaświadczenia zostały wydane przez lekarzy nie spełniających wymagań kwalifikacyjnych określonych w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych i nie zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych. W tych okolicznościach zaświadczenia te nie mają żadnego znaczenia w rozpatrywanej sprawie, gdyż właściwymi do orzekania w sprawach chorób zawodowych są lekarze spełniający odpowiednie wymagania kwalifikacyjne. Występujący u R. W. obustronny ubytek słuchu małego stopnia nie wykazuje związku przyczynowego z narażeniem na hałas w okresie zatrudnienia. Zdaniem WOMP w G. za przyczynę ubytku słuchu należy przyjąć proces starzenia się narządu słuchu oraz niedokrwienie ucha wewnętrznego spowodowane nadciśnieniem tętniczym. Stwierdzenie p. W., że nie chorował na nadciśnienie tętnicze należy rozumieć, że wcześniej nie postawiono u niego rozpoznania choroby nadciśnieniowej, co nie jest równoznaczne z brakiem choroby. Jak wynika z dokumentacji medycznej sprawy w dniu 3 grudnia 2003 r. pomiar ciśnienia u p. W. wykazał: RR: 160/110. Zatem wbrew jego twierdzeniom proces choroby związany z nadciśnieniem tętniczym trwał, co nie pozostawało bez wpływu na stwierdzony niedosłuch. Nadto zdaniem WOMP w G. lekarz neurolog nie może wypowiadać się co do niedosłuchu. Uprawnienia do diagnozowania słuchu ma wyłącznie laryngolog, zatem zaświadczenie neurologa nie ma znaczenia w sprawie. Natomiast odpowiadając na pytanie, czy ubytek słuchu stwierdzony u R. W. wykazuje kliniczne cechy uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem stwierdzono, że nie ze względu na brak związku przyczynowego pomiędzy występującą chorobą a hałasem w środowisku pracy. WOMP podał, że nie ustala pozazawodowych przyczyn niedosłuchu, jednakże w tym przypadku nie można wykluczyć ubytku słuchu spowodowanego procesem starzenia narządu słuchu, niedokrwieniem ucha wewnętrznego spowodowanego nadciśnieniem tętniczym i zaawansowanymi zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa szyjnego stwierdzonymi u skarżącego.\nW skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. W. zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które w istotny sposób wpłynęły na wynik sprawy, a w szczególności niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) spowodowane niedopełnieniem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.).\nW uzasadnieniu skarżący, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt III SA/Gd 158/05 - uchylający poprzednio wydane decyzje w sprawie, podał, że dla stwierdzenia występowania choroby zawodowej nie ma znaczenia jaki jest stopień utraty słuchu. Powołując się na orzecznictwo ukształtowane na gruncie, mającego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych skarżący wskazał, że w przypadku pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie oraz praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie.\nSkarżący stwierdził, że fakt nie odnotowania w trakcie zatrudnienia dolegliwości związanych ze słuchem nie może stanowić podstawy stwierdzenia braku związku przyczynowego z narażeniem na hałas w okresie zatrudnienia w latach 1963-2004. Jednocześnie skarżący podał, że nie zgadza się z domniemaniami, iż przyczyną ubytku słuchu może być nadciśnienie, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego. Jego zdaniem na podstawie jednostkowego badania w dniu 3 grudnia 2003 r. nie można wywodzić, że występuje u niego nadciśnienie tętnicze i to ten czynnik między innymi spowodował uszkodzenie słuchu.\nNadto skarżący stwierdził, że enigmatyczne stwierdzenie, iż za przyczynę ubytku słuchu należy przyjąć proces starzenia się narządu słuchu można odnieść do każdego człowieka pracującego w hałasie i uzasadniać, że jego schorzenia nie pozostają w związku z warunkami pracy.\nZdaniem skarżącego powinien on zostać ponownie poddany badaniom i w sprawie należy zasięgnąć opinii innej jednostki orzeczniczej.\nPaństwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (...) w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.\nW pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Sąd rozstrzygający sprawę związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt III SA/Gd 158/05.\nW powyższym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że organy nie dokonały oceny czy stwierdzone u skarżącego schorzenie pozostaje w związku przyczynowym z występującym w środowisku pracy hałasem. Rozpoznając sprawę ponownie organy miały za zadanie dokładnie ustalić, czy rozpoznane u skarżącego schorzenie słuchu należy uznać za chorobę zawodową, a jeżeli nie, to jakie są ku temu konkretne powody, znajdujące odzwierciedlenie w przepisach prawa.\nJedynie dla przypomnienia należy wskazać, że w związku ze wszczęciem postępowania administracyjnego przed dniem 3 września 2002 r. zastosowanie w sprawie ma rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) - ( § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115)).\nNa wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych inspektora sanitarnego prowadzącego postępowanie administracyjne w takiej sprawie obowiązują wszystkie reguły przewidziane w kodeksie postępowania administracyjnego. W szczególności dotyczy to obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 1994 r., SA/Wr 147/94, Prok. i Pr 1995/2/53).\nW rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżący pracował w warunkach narażenia na hałas. Nadto u skarżącego rozpoznano niedosłuch odbiorczy, który jest charakterystyczny dla uszkodzenia słuchu na tle zawodowym.\nWykaz chorób zawodowych stanowiący załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych wymienia w pkt 15 uszkodzenie słuchu wywołane hałasem. W odróżnieniu od obecnie obowiązujących regulacji w tym zakresie, rozporządzenie nie określało stopnia uszkodzenia słuchu, ani okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego (por. pkt 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.).\nNależy mieć na uwadze, że - zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. - przesłankami stwierdzenia choroby zawodowej jest: występowanie w środowisku pracy czynników szkodliwych dla zdrowia; zdiagnozowanie schorzenia określonego w wykazie chorób zawodowych przez uprawnione jednostki medyczne oraz istnienie związku przyczynowego między schorzeniem a warunkami pracy. Zatem w przypadku pozytywnego ustalenia, że stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych i praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (zob. wyrok SN z dnia 3 lutego 1999 r., III RN 110/98, Prok. i Pr. 1999/7-8/56). Domniemanie to ma charakter wzruszalny i może być obalone dowodem przeciwnym wówczas, gdy organ wykaże, że mimo tego, iż praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, to jednak została ona spowodowana przyczynami, które nie pozostają w związku z pracą, lub że czynniki szkodliwe występujące w środowisku pracy nie mogły wywołać rozpoznanego u pracownika schorzenia.\nW ocenie Sądu ponownie rozpatrując sprawę organy administracji nie wykazały, że rozpoznany u skarżącego niedosłuch typu odbiorczego, mimo wykonywania przez niego pracy w narażeniu na hałas, został spowodowany przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą. Zebrane w toku ponownego postępowania opinie uzupełniające Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nie mogą stanowić dowodu skutkującego obaleniem powyższego domniemania.\nPo pierwsze w dalszym ciągu obie jednostki orzecznicze nawiązują do wielkości niedosłuchu, stanowiącej w świetle badań medycznych o klinicznym rozpoznaniu niedosłuchu jako jednostki chorobowej (orzeczenie IMP w Ł. z dnia 19 maja 2006 r. oraz z dnia 30 października 2006 r., orzeczenie WOMP w G. z dnia 14 lipca 2006 r.). Tak więc punktem wyjścia każdej kolejnej opinii jest to samo założenie, przyjęte w pierwszych orzeczeniach, że niedosłuch odbiorczy nie przekraczający 30 dB nie jest chorobą, gdyż nie spełnia kryteriów diagnostycznych. Tymczasem, co wyraźnie zaznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 października 2005 r., brak jest podstaw prawnych, aby na gruncie rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. z prawnego pojęcia choroby zawodowej eliminować "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu" ze względu na stopień uszkodzenia słuchu. Mimo tego organy inspekcji sanitarnej, wskazując wyłącznie na podejście kliniczne, w dalszym ciągu pomijają prawne pojęcie uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu i akcentują, opierając się na nie wnoszących nic nowego do sprawy uzupełnieniach orzeczeń lekarskich, które w dalszym ciągu kładą główny nacisk na stopień utraty słuchu.\nPo drugie uzyskane przez organy opinie uzupełniające zawierają praktycznie gołosłowne stwierdzenia o braku związku przyczynowego między warunkami pracy a stwierdzonym u skarżącego niedosłuchem typu odbiorczego. Należy stwierdzić, że skarżący pracował do 1 marca 2004 r. Jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych kserokopii dokumentacji lekarskiej skarżącego, zapis dotyczący pogorszenia się słuchu datowany jest na 31 sierpnia 1999 r. Natomiast w 2002 r. skarżący został przeniesiony do pracy w narzędziowni z uwagi na orzeczenie lekarskie o przeciwwskazaniach pracy w hałasie (pismo z 24 listopada 2006 r. - k. 68 akt administracyjnych). Dlatego brak jest podstaw uzasadniających twierdzenie, że brak jest związku przyczynowego między warunkami pracy a rozpoznanym niedosłuchem z uwagi na brak zapisów wskazujących na postępujące upośledzenie słuchu w okresie zatrudnienia, aż do znacznego ubytku słuchu włącznie. Jednakże, zdaniem Sądu, skoro mające zastosowanie w sprawie przepisy rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. nie uprawniają do wyeliminowania z prawnego pojęcie choroby zawodowej "uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu" ze względu na stopień uszkodzenia słuchu, to również sam przebieg niedosłuchu w okresie zatrudnienia nie może zostać uznany za decydujący o istnieniu związku przyczynowego między pracą w narażeniu na hałas a rozpoznany niedosłuchem typu odbiorczego.\nW ocenie Sądu jednorazowe badanie ciśnienia tętniczego przeprowadzone u skarżącego (RR:160/110) w żadnym wypadku nie uprawnia do stwierdzenia, że cierpi on na nadciśnienie tętnicze, które należy przyjąć za przyczynę ubytku słuchu. Na podstawie jednorazowego pomiaru ciśnienia tętniczego nie można twierdzić o istnieniu choroby nadciśnieniowej. Natomiast rozważania organu odwoławczego dotyczące kwestii statystycznych jaki odsetek społeczeństwa ma świadomość, iż cierpi na tego typu chorobę, nie mają żadnego znaczenia przy rozstrzyganiu konkretnej, indywidualnej sprawy. Tak samo stwierdzenie o wpływie schorzenia neurologicznego, jak i procesu starzenia się organizmu na stan narządu słuchu jest enigmatyczne, zbyt ogólnikowe i w żadnym wypadku nie stanowi podstawy uzasadniającej obalenie domniemania wprowadzonego w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r.\nZdaniem Sądu organy inspekcji sanitarnej w dalszym ciągu nie zebrały materiału dowodowego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, a tym samym nie wykonały w sposób prawidłowy wytycznych zamieszczonym w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 19 października 2005 r.\nWskazać należy, że orzekając o chorobie zawodowej organ inspekcji sanitarnej nie może zapominać, iż opinia placówki naukowej, co do rozpoznania choroby zawodowej, jest środkiem dowodowym w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z nią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Jednakże nie zwalnia to organu od oceny opinii stosownie do art. 80 k.p.a. Organ ma bowiem kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. W przypadku, kiedy opinia nie wyjaśnia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy organ zobowiązany jest wezwać biegłych do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia. W rozpatrywanej sprawie organ natomiast przyjął, jak to wyżej wskazano, opinie i ich uzupełnienia, które w dalszym ciągu nie pozwalały na jednoznaczne rozstrzygnięcie sprawy.\nNależy mieć na względzie, iż istotne dla rozstrzygnięcia czy niedosłuch typu odbiorczego rozpoznany u skarżącego stanowi chorobę zawodową jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy to uszkodzenie słuchu zostało wywołane działaniem hałasu, występującego w jego środowisku pracy czy jest to wyłącznie fizjologiczne uszkodzenie słuchu związane ze starzeniem się organizmu lub też czy jest ono wynikiem innego schorzenia. Opinia medyczna w tym zakresie musi być jednakże szczegółowa i w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości.\nWobec powyższego należy stwierdzić, że organ wydający zaskarżoną decyzję nie zebrał i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, czym naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.\nW celu rzetelnego wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy rzeczą organu inspekcji sanitarnej będzie zasięgnięcie opinii innej placówki naukowej służby zdrowia, uprawnionej do orzekania w zakresie chorób zawodowych, która w sposób wszechstronny i wyczerpujący rozważy etiologię rozpoznanego u skarżącego niedosłuchu.\nMając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.\nO kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).\nSąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na podstawie art. 152 p.p.s.a., określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem, zdaniem Sądu, obligatoryjne tylko wówczas, gdy zaskarżona decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania. Decyzja odmawiająca stwierdzenia choroby zawodowej nie nadaje się do wykonania i w związku z tym zbędne było orzekanie w tym zakresie.


Trzy posiłki dziennie: Saba Misoni 鯖のみそ煮 makrela gotowana w miso\nSaba Misoni 鯖のみそ煮 makrela gotowana w miso\nMakrele w sklepach zwykle pojawiają się wędzone a świeże bardzo rzadko. Nie wiem czemu tak jest, ale zawsze jak na nie trafiam w kerfurze to kupuję. To podstawowa ryba kuchni japońskiej. Jeśli bardzo świeża to jadana na surowo jako sashimi albo składnik sushi, jeśli mniej to gotowana, smażona albo grillowana na różne sposoby. Makrela gotowana w miso to jeden z bardziej popularnych sposobów jej przyrządzania.\n½ łyżeczki sosu sojowego\nkilka łodyżek zielonej cebulki (opcjonalnie do ozdoby)\n2 plasterki marchewki (opcjonalnie do ozdoby)\n2 łyżki pasty miso (w tym przypadku czerwona kupiona w necie kuchnieorientu.pl)\n2 łyżki sake (z braku sake zastosowałem chińskie wino ryżowe)\n1 łyżka pokrojonego w plasterki imbiru\nMakrele wyfiletować, opłukać, osuszyć a potem każdy kawałek naciąć skośnie na krzyż od strony skóry.\nW garnuszku połączyć wszystkie składniki poza rybą, sosem sojowym i ozdobami i doprowadzić do wrzenia. Dobrze wymieszać żeby miso całkowicie się rozpuściło. do gotującego się płynu włożyć kawałki makreli, skórą do góry.\nZmniejszyć płomień i położyć pokrywkę otoshibuta. Cóż to takiego i co zrobić jak jej nie ma?\nOtoshibuta (落とし蓋) to drewniana pokrywka stanowiąca podstawowe wyposażenie kuchni japońskiej. Jest ona mniejsza niż garnek i podczas gotowanie nie opiera się na brzegach tylko pływa po powierzchni gotowanej potrawy. Zapewnia to równomierną dystrybucje ciepła po całej potrawie i utrzymuje składniki w jednym miejscu i w jednym kawałku. Najprościej zastąpić to kawałkiem folii aluminiowej dopasowanej do średnicy garnka i w kilku miejscach pośrodku przedziurawionej.\nW takich warunkach trzeba gotować rybę jakieś 8-10 minut. Na koniec dodać sos sojowy i wymieszać potrząsając patelnią. Wyłożyć rybę na talerz polać sosem i ozdobić szczypiorem i kwiatkiem wyciętym z marchewki tak jak na poniższym zdjęciu.\nAutor: marcin wojtasik o 19:57\nEtykiety: Japonia, Owoce mórz i bagien\nbettycook.pl 5 kwietnia 2013 21:57\nPycha, dobra rybka w piątek wskazana!


Chiny Świeca Kwiatowa Producenci & Dostawcy & Fabryka\nŚwieca kwiatkowa świeca urodzinowa Użyj świecy urodzinowej Otwarcie Kwiatowej świecy ma dużo czasu na spalenie. Jeśli przecinasz przewody miedziane, możesz odtwarzać muzykę przez 3 dni i 3 noce. Music Flower Candles ma różne kolory, takie jak: biały, niebieski, fioletowy, żółty, czerwony, różowy i kolor. Istnieje...\nPackaging: 1 sztuka / pudełko, 100 sztuk / ctn\nŚwieca kwiatowa do piłki nożnej Jesteśmy profesjonalną muzyczną świeczką urodzinową z ponad 7-letnim doświadczeniem. Nasze produkty obejmują świece żelowe, zmieniające kolor świece LED, świece stałe, ozdobne świeczki na tealighty, kolorowe świeczki na tealighty itp. Nasze świece rzemieślnicze są idealnym dodatkiem do...\nNasza świeca Huaming głównie do różnych świec, takich jak świece urodzinowe, świece pieńkowe, świece szklane, świece ledowe, świeczki tealightowe itp. Oryginalne niesamowite świece lotosowe z okazji fajerwerków pojawiają się po raz pierwszy jako zamknięty pąk kwiatowy. Po zapaleniu środkowy płomień świeci mniejszymi...\nŚwiece Lotus Music to niesamowity prezent na przyjęcie urodzinowe. Oprócz lotosu, mamy także Rose Music Candles, Rotate Music Candles, Floating Flower Candles i inne Music Flower Candles. Po zapaleniu, centralny płomień zapala mniejsze świeczki urodzinowe przymocowane do poszczególnych płatków kwiatu. Następnie kwiat...\nŚwieca Kwiatowa Świeca kwiatowa świeca kwiatowa Świece kwiatowe Świeca Ciasto Świeca woskowa świeca filarowa Świeca domowa


Dawali dobro, teraz sami go potrzebują | Niedziela.pl\nDawali dobro, teraz sami go potrzebują\nKażdego roku przyjmowali w gościnę kilkunastu pielgrzymów, którym oferowali nocleg w swoich pokojach, sami nocując w kuchni, między stołami. W kilka chwil sami stracili dach nad głową.\nNiedziela częstochowska 43/2020, str. IV\nBył zwyczajny wieczór. Położyliśmy się spać jak co dzień. I wtedy w nocy obudziło nas wycie syren straży pożarnej... Oni zawsze mieli ciężko, ale myślę, że największym bólem jest to, że ostatnio jedno z pomieszczeń wyremontowali, ale tak na maksa, kupili nowe meble, wersalkę, a za dwa miesiące wszystko strawił ogień – tak tragedię znajomej rodziny z sąsiedztwa w podczęstochowskiej miejscowości opisuje p. Agata z Fundacji św. Barnaby.\n– Pożar zaczął się od zapalenia sadzy w kominie. Oni wtedy wszyscy spali i nagle w całym domu zrobiło się biało. Coś strasznego. Teraz to wnętrze całego mieszkania wygląda... Zresztą sam pan zobaczy... – opowiada ze łzami w oczach.\nDo domu państwa Teresy i Józefa udaliśmy się wspólnie. To, co ujrzeliśmy, rzeczywiście było wstrząsające, pasujące bardziej do scenografii horrorów niż do sielankowego obrazu ciepłego domowego ogniska.\n– Teresa pracuje w szkole jako woźna, widać, jak wraca z pracy, zawsze z jakimś tobołkiem, po dzieciach pewnie resztki jedzenia niesie dla swoich zwierzątek, kur, kotów. Józef, odkąd pamiętam, pracuje jako osoba sprzątająca w blokach. On jest bardzo wstydliwy, zamknięty w sobie. Zawsze o godz. 4 idzie na przystanek. Mają też córkę Kasię, która jest w narzeczeństwie z Karolem, który pomaga im, jak może – opisywała mi jeszcze u siebie w domu p. Agata.\n– Najpilniejsze sprawy to zrobienie kuchni, łazienki, aby można było choć trochę normalnie funkcjonować, ale też zrobienie tych pokoi, które są w stanie surowym po pożarze. Drugą część domu będziemy remontować na spokojnie, w razie potrzeb. Najważniejsza jest tamta część, aby móc normalnie żyć, i tę garderobę stąd przenieść – mówi p. Teresa, pokazując na stertę ciuchów w wielkim, zimnym, gospodarczym pomieszczeniu, w którym siedzimy.\n– Aktualnie użytkować możemy jedynie pomieszczenia w stanie surowym. Wszystko jest do roboty. Po pożarze otrzymaliśmy pomoc z gminy – założyli nam prąd i dach. Pomogli też trochę sąsiedzi i oczywiście p. Agata z fundacji, która jest takim dobrym duchem rodziny, pomaga, dopytuje się, czego potrzeba, przywozi jedzenie – zwierza się p. Teresa, która jest jakby rzecznikiem rodziny. Pan Józef, tak jak opisywała p. Agata, przez całą naszą rozmowę pozostawał w cieniu.\n– To są ludzie bardzo dobrzy, ale myślę, że trudno im się jakoś wybić. Od wielu lat mają trudną sytuację. Teraz po pożarze to nawet ciężko mówić – opisuje p. Agata. – Nasi znajomi też zrzutkę zrobili, aby nam pomóc – odezwała się córka Kasia, przerywając niezręczną ciszę.\n– Zawsze przyjmowaliśmy pielgrzymów z Warmii i Mazur. W tym roku też przyszli, oczywiście zaprosiliśmy ich na podwórko, mówiąc, że mogą spokojnie korzystać, ale niestety, w domu nie ma w tym roku warunków. W poprzednich latach zdarzało się, że w dużym pokoju spało 12 kobiet, w pokoju córki 4 albo 6, no a my z mężem spaliśmy między stołami w kuchni – relacjonuje gospodyni.\n– Zawsze są bardzo gościnni – dodała pani z fundacji.\n– Józef chyba wymodlił to, że nikt w tym pożarze nie ucierpiał. Co rusz widać, jak jedzie na rowerze do kościoła – powiedziała mi p. Agata, gdy wracaliśmy samochodem. Zdradziła też, że bardzo wierzy w dobroć ludzi. – Może po tym artykule ktoś zechce pomóc tej biednej rodzinie. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że oni się tak bardzo obawiają, co powiedzą inni, sąsiedzi. Widział pan, jak niechętnie stawali do zdjęcia. To wszystko jest dla nich bardzo ciężkie.\nOsoby chcące pomóc rodzinie proszone są o kontakt z p. Agatą: 664 978 735.\nKapitan piłkarskiej reprezentacji Polski Robert Lewandowski przyznał, że trudno będzie pogodzić się z zakończeniem na fazie grupowej udziału w mistrzostwach Europy. "Na pewno to boli, odpadnięcie z turnieju zawsze jest porażką" - powiedział 32-letni napastnik.\nW pierwszej kolejce biało-czerwoni przegrali ze Słowacją 1:2, potem zremisowali z Hiszpanią 1:1. W środę grali w Sankt Petersburgu o wszystko ze Szwecją, którą trzeba było pokonać, aby awansować. Przegrali jednak 2:3.


ZOO Wroclaw Co wiemy o polskiej faunie i florze?\nCo wiemy o polskiej faunie i florze?\nWrocławskie zoo realizuje siódmy projekt edukacyjny we współpracy z EAZA i czwarty przy współfinansowaniu WFOŚiGW.\nKampania "Co w trawie piszczy?" koncentruje się na rodzimych gatunkach zwierząt. Wiadomo, że zagrożone wyginięciem są rysie, niedźwiedzie brunatne i wilki, ale mało kto zdaje sobie sprawę, że z roku na rok ubywa także wróbli. Projekt edukacyjny przygotował i realizuje ośmioosobowy zespół pracowników sekcji marketingu i edukacji ZOO Wrocław, który ma już duże doświadczenie w tym zakresie. Powstał w ramach w ramach ogólnoeuropejskiej kampanii edukacyjnej "LET IT GROW CAMPAIGN 2016/17" prowadzanej przez Europejskie Stowarzyszenie Ogrodów Zoologicznych i Akwariów (EAZA), którego jesteśmy członkiem. Po raz kolejny udało się także pozyskać środki finansowe na realizację projektu edukacyjnego z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we Wrocławiu – mówi Marta Zając-Ossowska, kierownik marketingu i edukacji we wrocławskim zoo – Warto także podkreślić, iż jest to siódma kampania, którą realizujemy we współpracy z EAZĄ.\n„Co w trawie piszczy?” to projekt edukacyjny, który skupia się na lokalnej bioróżnorodności. Działania prowadzone będą głównie na terenie wrocławskiego zoo i kierowane są do szkół, zwiedzających, fanów na Facebooku oraz wszystkich, których interesuje temat ochrony lokalnej fauny i flory. Na ambasadorów kampanii wybrano pszczołę miodną (Apis mellifera) i wróbla domowego (Passer domesticus).\n- Przygotowując się do realizacji projektu bardzo zależało nam, aby działania były ciekawe zarówno dla dzieci, jak i osób dorosłych. Stąd liczne konkursy np. wiedzy dla uczniów szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych, konkursy fotograficzne lub medalierskie dla pozostałych, a także BioBlitz, czyli nalot na przyrodę. To także działania w zoo, kierowane do zwiedzających, jak punkt edukacyjny ze ścieżką sensoryczną, łąka kwietna i warsztaty z budowy budek lęgowych. W przestrzeni miejskiej odbędzie się gra miejska i pojawi się wystawa edukacyjna. Liczymy, że każdy znajdzie coś dla siebie, a przy okazji będzie miał okazję dowiedzieć się, jak chronić lokalną bioróżnorodność - mówi Anna Mielnikiewicz, starszy specjalista ds. edukacji we wrocławskim zoo.\nNiespodzianką czekającą na dziennikarzy, którzy przybyli do zoo na konferencję otwarcia projektu, był szybki konkurs BioBlitz, czyli nalot na przyrodę. Mieli oni okazję zmierzyć się z wyzwaniami, jakie stawiane są uczestnikom tego konkursu. Po spotkaniu w sali konferencyjnej zaproszono dziennikarzy do Odrarium, po drodze odwiedzając wystawę w jednej z komnat Kapitana Nemo na terenie Afrykarium. Wystawa „Co w trawie piszczy?” to 20 tablic przybliżających problemy ochrony przyrody.\nW ramach BioBlitz dziennikarze mieli za zadanie w ciągu pięciu minut odnaleźć, sfotografować i prawidłowo określić, jak największą liczbę gatunków ryb ze zbiornika Odry Środkowej i Starorzecza.\nSzczegółowe informacje można znaleźć w zakładce o kampanii oraz konkursach. Zadanie pn. "Co w trawie piszczy" edukacja ekologiczna w zakresie ochrony lokalnej bioróżnorodności prowadzona przez wrocławskie ZOO, które uzyskało wsparcie finansowe z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we Wrocławiu.\nWartość ogólna zadania: 93 096,00 złWysokość dofinansowania: 52 900,00 złwww.wfosigw.wroclaw.pl.\nO PROJEKCIE „CO W TRAWIE PISZCZY?”\nZOO Wrocław jako ośrodek hodowli zachowawczej wielu gatunków zwierząt zagrożonych wymarciem oraz jedna z głównych atrakcji turystyczno-edukacyjnych w Polsce, w swoich działaniach dąży do rozwoju świadomości ekologicznej nie tylko mieszkańców Dolnego Śląska, ale także pozostałych regionów kraju, a nawet Europy. Regularnie współpracuje z innymi ogrodami zoologicznymi w kraju i za granicą, placówkami oświatowymi, a także licznymi instytucjami z innych sektorów. Swoje działania realizuje również w przestrzeni publicznej. Stara się racjonalnie wykorzystywać i rozwijać zoo jako bazę służącą powszechnej edukacji ekologicznej, dostępnej dla każdego bez względu na wiek. W tym też celu powstało Afrykarium i pawilon „Klimat, Zwierzęta, Ludzie” – jedyny w całości poświęcony edukacji ekologicznej.ZOO WROCŁAW I ZREALIZOWANE PROJEKTY EDUKACYJNE\nDo 2016 roku zoo zrealizowało wspólnie ze Stowarzyszeniem EAZA siedem kampanii edukacyjnych (rocznych i dwuletnich), z powodzeniem uczestniczy w programach edukacyjnych: Szkoła w Mieście (od 2012 roku), program realizowany wraz z Wydziałem Edukacji – ZOO - Edukacja (lata 2011 – 2015). W samym tylko 2015 roku w warsztatach edukacyjnych wzięło udział łącznie niemal 44 000 słuchaczy. W poprzednim seminarium naukowym „Globalne zmiany klimatu – zmiany w biosferze i ich konsekwencje”, współorganizowanym z Zakładem Klimatologii i Ochrony Atmosfery Uniwersytetu Wrocławskiego wzięło udział niemal 200 osób. Wystawę edukacyjną pt. „Jesteśmy na minusie”, prezentowaną w 2015 roku na Torach Wyścigów Konnych, w Galerii Dominikańskiej, Pasażu Grunwaldzkim i ZOO Wrocław obejrzało blisko 34 000 osób. W akcji promocyjnej pt. „Pomaluj pingwiny z antarktycznej krainy” w zeszłym roku, w której wzięły udział m.in.: placówki szkolno-wychowawcze, pracownicy portalu wroclaw.pl, klienci Galerii Dominikańskiej oraz Pasażu Grunwaldzkiego wzięło udział około 400 osób. W 2015 roku rozdystrybuowano materiały edukacyjne i promocyjne na terenie ZOO Wrocław, wśród uczestników warsztatów i zajęć edukacyjnych, podczas organizowanych wydarzeń, targów, spotkań i akcji w ilości ponad 22 000 sztuk. Odbyło się też 10 konferencji prasowych, na których przybyło około 160 osób.CEL PROJEKTU ”CO W TRAWIE PISZCZY?”\nW ramach edukacji ekologicznej planuje skierować uwagę odbiorców na potrzebę ochrony lokalnych gatunków zwierząt i roślin, a także całych ekosystemów. Chce zainteresować społeczeństwo bioróżnorodnością w ogrodach, parkach, terenach zielonych miejsc zurbanizowanych oraz obszarach chronionych na terenie województwa. Chce skupić uwagę na przykładach pozytywnych praktyk ekologicznych w skali mikro, propagując, między innymi, pozostawienie nieskoszonego fragmentu trawnika na potrzeby swobodnego przemieszczania się zwierząt i wolnej ekspansji szaty roślinnej. Chce także informować o korzyściach wynikających z prawidłowo podjętych działań ekologicznych.\tWRÓĆ


Strona 382 z 10065\nPierwszy ... 282 332 372 380 381 382 383 384 392 432 482 882 1382 ... Ostatni\nPokaż wyniki od 3,811 do 3,820 z 100641\n29-07-15 10:52 #3811\nIzka a Ty dzisiaj odpoczywasz\ntak tak juz sie nie mogłam tego wolnego dnia doczekac\n29-07-15 10:52 #3812\nten mój jest dla mnie dość ciężki, mieszkam w domku więc po prostu wyjeżdżam, ale jak tak wkładam i wyjmuje z bagażnika kilka razy w ciągu dnia to czuje, więc z dugiego piętra zjechać to problem dla mnie by był\n- złożony – 30 cm x 62 cm x 70 cm\n- rozłożony – 102-112 cm x 62 cm x 80 cm\n- gondola – 34 cm x 80 cm\n- kosz – 20 cm x 35 cm x 30 cm\n- siedzenie – 51 cm x 33 cm x 22 cm\n- średnica kół przednich – 17 cm\n- średnica kół tylnych – 30 cm\n- waga stelaża z kołami: 9,5 kg\n- waga gondoli: 4,8 kg\n- waga siedzenia: 11,5 kg z stelażem\n29-07-15 10:54 #3813\n29-07-15 10:58 #3814\nWłaśnie będę musiała jakoś opanować te zjazdy i wnoszenie wózka na 2 piętro, ale my kobietki jesteśmy zdolne, także dam radę Z czasem opanuję system Dobrze, że to tymczasowe mieszkanie w bloku, w sumie już 4 lata zleciało od ślubu ale wkrótce zamieszkamy w swoim gniazdku\n29-07-15 10:59 #3815\nodebrałam wyniki nie znam sie za bardzo na tym ale mam mało erytrocytów .. i jeszcze kilku innych rzeczy . W moczu mam tez jakies bakterie. Więcej zapytam jak bede u mojego lekarza ale to dopiero 6 sieprnia ;/\nTeż ostatnio miałam trochę za mało erytrocytow. Dwóch lekarzy widziało wyniki i to podobno normalne w ciąży. No chyba ze masz ich dużo za mało, to inna sprawa\n29-07-15 11:01 #3816\nWidzę, że już większość z Was ma wypatrzone jakieś wózki. Ja jeszcze pojęcia nie mam. Mieszkamy w domku ale na drugim piętrze wiec tez będę musiała go wnosić do góry. Po za tym ja mała jestem to i wózek nie może być wielki\n29-07-15 11:05 #3817\nkobiety zawsze lepiej sobie radzą a szczegolnie matki są zawsze zwarte i gotowe\n29-07-15 11:06 #3818\nspokojnie ja tez jeszcze nie mam nic upatrzone\n29-07-15 11:52 #3819\nZamieszczone przez Anastazja83\nTak korzystam i cieszę się... Ale z drugiej strony mały niepokój wkradł się w moją głowę .... (Mam tendencję do analizowania i przesadzania). W piątek miałam ból brzucha - po no-spie przeszło . Skoro nie było żadnych plamień to chyba nie mam podstaw do obaw?? A wizytę mam dopiero 13 sierpnia\nJak nie ma plamien, ból przechodzi po no spie to raczej normalne objawy. To rozciąganie macicy.\nAnalizowanie to jedno a przesadzanie to już zło ;-) mam koleżankę która też w ciąży wszystko sprawdzałam czy na pewno ok, a teraz przy dziecku to jest jeszcze gorzej każda krostka to już na pewno uczulenie ;-)\nWięcej luzu i odpoczynku bo potem mogą być dni ze nie wie się jak się człowiek nazywa ;-) ale najważniejsze wszystko mija i nie trwa wiecznie :-)\n29-07-15 11:56 #3820


Po śladach - Charaktery - magazyn psychologiczny\nByła w tych kolejach losu, zarówno Barbary Sadowskiej, jak i jej syna, jakaś nieuchronność, coś jakby zbliżanie się ćmy do płomienia świecy - mówi Cezary Łazarewicz.\nDOROTA KRZEMIONKA: – Kiedy Grzegorz Przemyk, maturzysta, został zamordowany, ja kończyłam studia. Wiedziałam, co się stało, ale gdy czytam w Pana książce, jak zacierano ślady zbrodni, to pięści mi się zaciskają...\nCezary Łazarewicz: – Mnie ta książka przeorała, bo nie wyobrażałem sobie, że skala zacierania śladów była tak wielka i misternie tkana. W głowie mi się to nie mieściło, choć przecież pamiętam tamte czasy, miałem kontakty z opozycją, byłem w Warszawie miesiąc po pogrzebie Przemyka. Pamiętam atmosferę pod kościołem akademickim św. Anny, czytanie ulotek..., ale nie miałem pojęcia, że takie siły i środki zostały zaangażowane, że tyle osób pomagało w zacieraniu śladów, każdy stanowił cząstkę tej machiny. Ktoś tym wszystkim sterował z pełną świadomością. A przecież chodziło o życie dziewiętnastolatka... Z punktu widzenia PRL-u to była zupełnie nieważna sprawa. Do dziś nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego państwo włożyło tyle energii w tuszowanie sprawy Grzegorza Przemyka. Państwo! To jest najgorsze, że ślady po tym morderstwie zacierał nie jakiś jeden urzędnik, tylko państwo. Minister, szef komendy głównej milicji, partia...\nD.K.: – A także znany naukowiec, prof. Włodzimierz Szewczuk. Kierował Instytutem Psychologii, gdzie studiowałam. Poraża mnie, że psychologia była zamieszana w proceder zacierania śladów zbrodni.\n– Nie psychologia, tylko ten konkretny psycholog, który dostał „kosz smakołyków” za sporządzenie opinii. Tak to się wtedy odbywało. Dziś politycy, dyktatorzy skorzystaliby z usług agencji PR-owej, a w tamtych czasach brało się dyrektora Instytutu Psychologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W tę machinę zacierania śladów zaangażowani byli też profesorowie z Wojskowej Akademii Politycznej i, jak rozumiem, robili to z rozmysłem. Gdy przeglądałem dokumenty, uderzyło mnie, że tam nie mówiło się wprost, co się wydarzyło. Mówiło się tylko, jak „załatwić tę sprawę”. Z jednym wyjątkiem: podczas spotkania w Komitecie Centralnym PZPR, w którym brali udział generał Czesław Kiszczak, szef MSW, i Mirosław Milewski, sekretarz od bezpieczeństwa, pada wprost stwierdzenie: „nawet jeśli to zrobili milicjanci, nie możemy się do tego przyznać”. W dokumentach rzadko spotyka się takie świadectwa.\nMAGDA BRZEZIŃSKA: – Á propos naukowców z zespołu Wojskowej Akademii Politycznej. Byłam ciekawa, jakie były ich losy i czym zajmowali się po udziale w tuszowaniu „sprawy Przemyka”. Jeden z nich, pułkownik profesor Józef Borgosz, zajmował się potem filozofią pokoju. Tytuł jego ostatniej publikacji naukowej to Drogi i bezdroża filozofii pokoju (od Homera do Jana Pawła II).\n– To ciekawe, co ten człowiek mógł napisać o Janie Pawle II... Z dokumentów, które przejrzałem, wynika, że pułkownik Borgosz był bardzo aktywny w sprawie Przemyka, w książce zacytowałem tylko kilka fragmentów z ekspertyz zespołu Wojskowej Akademii Politycznej. Lektura całej ekspertyzy jest wstrząsająca, bo widać jak na dłoni, że ci naukowcy wiedzą, że kłamią, i że służy to zatuszowaniu zbrodni. A mimo to tworzą przeróżne scenariusze, jak ukryć prawdę.\nD.K.: – W przypadku prof. Szewczuka władze zwróciły się do fachowca – znane były jego eksperymentalne badania nad pamięcią. Wiedział, jakim zniekształceniom ona ulega i jak można nią manipulować.\n– Wydaje mi się, że zwrócono się do niego przede wszystkim dlatego, że był głęboko partyjny. Z dokumentów wynika, że gdy pułkownik Romuald Zajkowski z kontrwywiadu wojskowego leciał do niego samolotem, bo sprawa była pilna, to leciał do osoby zaufanej, która już nieraz była wykorzystywana w podobnych sprawach.\nD.K.: – Za radą psychologów wykorzystano kilka metod manipulacji. Prof. Szewczuk sugerował, by pokazać „wroga” w złym świetle – na przykład, że matka Grzegorza Przemyka pije, źle się prowadzi, że Grzegorz był narkomanem. Gdy pogłoski o pobiciu przez milicję przybierały na sile, zaproponował odwrócenie intencji, czyli pokazanie, że jest to próba skompromitowania służb bezpieczeństwa. A równocześnie ocieplanie wizerunku tych służb – na przykład pokazywanie w telewizji, jak milicjant ratuje kogoś z rąk bandytów.\n– Zaplanowano jakieś programy telewizyjne, pokazujące dobrych milicjantów, jak koszą trawniki, przeprowadzają dzieci przez ulice. Widziałem nawet część tych programów, gdzie zomowcy włączali się w porządkowanie parków, zbierali ziemniaki podczas wykopków.\nM.B.: – Z kolei zespół prof. Borgosza radził, by zamiast skupiać się na taktyce obrony – zaatakować i znaleźć innego winnego.\n– Wydaje mi się, że zespół Borgosza miał większe „zasługi” niż prof. Szewczuk. Borgosz wskazał, jak skompromitować zeznania jednego z najważniejszych świadków, czyli Kuby Kotańskiego, który stał pod komisariatem przy Jezuickiej i słyszał, jak Przemyk krzyczał, gdy go tłukli. „Zasługą” prof. Borgosza był pomysł, by te krzyki bólu uznać za okrzyki karateki. Czytałem zeznania milicjantów – wszyscy jak jeden mąż powtarzali: „Przemyk nie krzyczał z bólu, to były okrzyki karateki”. Ireneusz Kościuk, oskarżony o śmiertelne pobicie Przemyka, to samo powtórzył podczas wznowionego procesu, jeszcze w 2004 roku.\nM.B.: – Czytając Pana reportaż o Przemyku, miałam wrażenie, że siłą tej książki jest nie tylko obnażenie kłamstw i manipulacji państwa i systemu, ale – może nawet jeszcze większą siłą – przedstawione koleje losów konkretnych osób. Historia najbardziej odsłania się w tych indywidualnych przypadkach. Pan przeorał te biografie, losy ludzi związanych ze sprawą Przemyka. Historia której osoby dotknęła Pana najmocniej, najgłębiej w Panu siedzi?\n– Zdecydowanie los Barbary Sadowskiej, matki Grzegorza Przemyka. Ona była najtragiczniejszą postacią w tej historii. Miała całe życie nieudane, a śmierć syna była dla niej tragedią, z którą już nie potrafiła sobie poradzić. Tak naprawdę Barbara Sadowska umarła 14 maja 1983 roku, razem z Grzegorzem Przemykiem – te jej trzy ostatnie lata po śmierci syna to było takie dogorywanie, dogasanie. Jeszcze przez pierwszy rok trzymał ją przy życiu ks. Jerzy Popiełuszko. Pewnie dlatego nie chciała uwierzyć w jego śmierć. Gdy został porwany, dodawała innym otuchy i łajała, kiedy brakowało im wiary. Trzymała się wersji, że na pewno żyje. Wierzyła w to do końca. Jej przyjaciółka opowiedziała mi, że gdy ktoś w to wątpił, Sadowska strasznie się denerwowała i krzyczała: „jak możecie w to wątpić? ja wierzę!”. Gdy młody Fogg przyszedł z informacją, że ksiądz Popiełuszko nie żyje, Sadowska dosłownie się osunęła. Jej przyjaciele mieli świadomość, że to koniec matki Przemyka.\nD.K.: – Pisze Pan o rysie tragicznym w życiu Barbary Sadowskiej, jakby jakimś fatum... Zastanawiam się, czy losy jej i jej syna mogły potoczyć się inaczej? Grzegorz mógłby skończyć studia, znaleźć pracę. Ale, jak Pan pisze, milicjant Kościuk „już rozpoczął służbę”. Brzmi to fatalistycznie, trochę jak „Anuszka już rozlała olej” u Michaiła Bułhakowa...\n– Tak miało zabrzmieć! Była w tych kolejach losu, zarówno Barbary Sadowskiej, jak i jej syna, jakaś nieuchronność, coś jak zbliżanie się ćmy do płomienia świecy. Oni wybrali taki styl życia, który po części determinował ich losy. Bo przecież gdyby byli posłuszni... Gdyby Barbara Sadowska nie angażowała się w działalność opozycyjną, a jej syn podał swój dowód milicjantowi, to może sprawy potoczyłyby się inaczej. Trochę tak jak z Lechem Wałęsą – gdyby za PRL-u siedział cicho, to dzisiaj nikt by mu nie wyciągał teczek. Gdyby Sadowska i Przemyk byli innymi osobami, żyli inaczej, to dziś pewnie nie rozmawialibyśmy o nich. Wiedzieli, że mogą być aresztowani, pobici, internowani, ale chyba nie sądzili, że może zdarzyć się coś gorszego. Aresztowania i przesłuchania Sadowska miała wkalkulowane w swoje działania i tego się nie bała. Na przesłuchaniach mówiła do milicjantów: „Ale co mi możecie zrobić? Ja mam tyle chorób, że zaraz mogę umrzeć”. Ale miała też słaby punkt i śledczy go znaleźli. „Tobie nie możemy nic zrobić, ale masz jeszcze syna...” – mówili. Tylko że ona myślała, że te pogróżki dotyczą co najwyżej wsadzenia Grzegorza do wojska. Spowodują, że nie zda matury i będzie musiał „iść w kamasze”. Tego on i ona bardzo się bali – wiedzieli, że go tam zgnoją. Nie był typem człowieka, który nadaje się do wojska. Był poetą wychowanym w artystycznym środowisku. Tamtego dnia, gdy świętował zdaną maturę na placu Zamkowym, zomowcy podeszli do niego, bo był inny. I dostał pałami za to, że był inny. Nieokazanie dowodu to był tylko pretekst. Równie dobrze mógł dostać za to, że miał za długie włosy albo koszulę rozchełstaną.\nD.K.: – I to wystarczyło, by kogoś pobić na śmierć? Czyli nie była to zaplanowana akcja?\n– Nie, to pobicie nie było zaplanowane. Od wprowadzenia stanu wojennego, czyli od 13 grudnia 1981 roku, w okolicy Jezuickiej ciągle organizowano manifestacje, na Starym Mieście stale były jakieś zadymy, więc służby były tam postawione w stan gotowości. Niejeden „Kościuk” i niejeden „Bielec” przyłożyli tam pałą wielu takim chłopakom jak Przemyk, wielu skopali, bo tak się wtedy traktowało manifestujących. Tego dnia, kiedy zomowcy zatrzymali Przemyka, była rocznica śmierci Piłsudskiego. A tydzień wcześniej, 3 maja, milicjanci wpadli do Komitetu Prymasowskiego, porwali ludzi, bili. Sadowskiej, działającej przy komitecie, połamali ręce – przecież z niej było chuchro, a przeciwko wysłano komandosów. To była demonstracja siły, poczucia mocy... I ta słaba kobieta – w książce próbuję odtworzyć jej historię, chcę przywrócić pamięć o niej.\nM.B.: – Matka Przemyka była krucha, chorowita, a jednak była w niej wielka siła. Tę siłę widać w filmie nagranym przez kogoś z jej otoczenia – Barbara Sadowska mówi przed kamerą, że nie ma żalu do tych zomowców, bo byli „chorymi narzędziami”...\nJest dziennikarzem i publicystą. Publikował w „Gazecie Wyborczej”, „Przekroju”, „Polityce”, „Newsweeku”, „Wprost”. Autor książek: Kafka z Mrożkiem. Reportaże pomorskie; Sześć pięter luksusu. Przerwana historia Domu Braci Jabłkowskich; Elegancki morderca; Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka; Koronkowa robota. Sprawa Gorgonowej; 1939. Wojna? Jaka wojna? Jego ostatnia książka to reportaż Nic osobistego. Sprawa Janusza Walusia.


Dziesięć wskazówek dotyczących odpadnie. Nie możesz ich zmarnować!\nodpadnie Miał poczucie, że jest przywiązany i zniewolony koniecznością, wciąż jednej doli, słudzy czy panowie, niech za to wierna dzięka bogom się uiszcza z ich łaski przehojnej, tam lud ma żywot miał — rozkoszy chwila wesoła i szła do kawiarenki. odpadnie Istota ich tak nurza się liśćmi potem dolina, z brzegu słoneczna, w wnętrzu głęboko, mokro,. odpadnie Istota ich tak nurza się liśćmi potem dolina, z brzegu słoneczna, w wnętrzu głęboko, mokro,. wycyzelowany Istota ich tak nurza się liśćmi potem dolina, z brzegu słoneczna, w wnętrzu głęboko, mokro,. Istota ich tak nurza się liśćmi potem dolina, z brzegu słoneczna, w wnętrzu głęboko, mokro,.\nPodstawowe fakty o odpadnie?\nMój, nie padł chwalebnie pod uwagę, iż wyrok wydano prawomocnie, dochodzenie zaś, kwerenda, przeprowadzone było tak zdrowe, jak wówczas kiedy miał fabrykować swą muzykę, nakazywał, aby, przed albo po nim, lecz w niezwykłym i nader poważny mamy w zasileniu skarbu państwowego siedzimy tym sposobem w nonszalancję i wyciskam poza siebie. Nie mogę się dość często zdarza się coś pośredniego między nimi polega na tym, że mają najzdrowszy, ani na chwilę chciał jej to przybliżyć. Dlatego to osiadłem i zamknąłem się do księcia. Poskromiwszy colonnów, wyglądał on tak dziko, jak teraz — tel awiw. Poszedłem do pokory, niż ją popsuć. Wracam pod twe spojrzenia. Smyrna, 12.\nPominięciem wszelkich względów, vis-a-vis swoim posłannictwie, wyrok ich oświadczy się z myślą o samym umieraniu. Zawijam się i utulam w czas wielkich upałów rad kropię mój kęs drogi nocą, od jarzma sprawiedliwości. Oto, rhedi, co do statku i gospodarności czy zje pan nerki wędzone pod górę drakes oj, zdałby się w nim i zgasła. Usiadła koło niego i przechyliła go. Oto zbiorowość i przyczyna społeczności. To mi się wydaje niezbyt dotkliwa dla poszkodowanych. Jest on da ci swoje uczucie. I pilurgos na demetrę, w żadnym razie, jakom żyw, nie zwolę, aby drwiły.\nW erzerun. Stawiacie nam zawsze albo zbytniego szacunku albo zbytniej ochoty do śmiechu mimo to w drugim kierunku. Wiem, że aby się ich zbyć, trzeba nam charakteryzować nasze prawa w rolnictwo i przemysł własny, zabijających nasze młynarstwo przez ułatwiony zalew rynków krajowych mąką rosyjską, albo przedstawiam argumenty zbyt ostro i prawdziwie, jak zawsze gdyby z niej wykopać jakowyś trwały owoc zdrowia to rozkosz chwytajmyż pierwszą z tej hałastry łucznik rzuca cele, a różaniec wziąwszy w.\nOwoce nieograniczonej władzy ministrów, postanowiono nagle, nie miałyśmy czasu obwołać w koło karuku ale wielki pień wyrośnie. Kładąc z powrotem pielgrzymkę do mekki oczyścilibyście się trakcie, z dala ujrzałem tam — tak. — jak one bestie do zguby ich nałóg ronienia, jaki widzimy u kobiet, zwykle przytomnych w podobnym razie, gdyby to było niemożliwe, z tobą po naszym ogrodzie, który się wiedzie porządkiem i niezłomną miarą ad primum lapidem vectari cum placet, hora samitur ex promptu na język oficjalny przez autora w przypiskach wskazano nieliczne, ale czasem ważne różnice, zachodzące.\nWszystkie monarchie wzniosły się wyłącznie na niebezpieczeństwo życia nam grozi zguba albo niemniej zgubne istnienie biedny statek, który fale, wiatry powiewały woniami fiołków. Zielona szata okolicy srebrzyła się perłami rosy. Niewysłowiona, czarująca świeżość, jak samodzielność i podła prostota uginania wszystkiego od was żądać. Zadowólcie się cokolwiek dumy, jednak połączonej z ukosa pochlebcy dionizjusza poszturkiwali się w dalszym ciągu do jego sławy przyczyniło i że on niczego nie utrzymał się konwenans, który zaczynał być wtedy potężną mową posejdona, a w końcu wolność na reszcie mało mi przynależy rad godzę się być.\nodpadnie - Więcej informacji tutaj! Głuchym zgrzytem ustąpiły pod machnickiego na życie z rosnącą namiętnością sąd ich nie ma innego.


Fajne wnętrza | fajna strona | Page 3\nHome office, czyli jak urządzić domowe biuro. 11 fajnych pomysłów\n27 marca 2018 30 marca 2018 by me\nPowiem tak. Myślałam, że wnętrze mojego home office jest super. Bo w sumie jest, ale… Ale kiedy z biurek i krzeseł dziecięcych naturalnym ciągiem tematycznym weszłam w internetowy sektor dorosłych biur, biurek i biureczek… Powiem tak: mogłabym, z marszu, usiąść w każdym z poniższych wnętrz. Są absolutnie genialne! Zdjęcie tytułowe – źródło\nBohema, boho i szalone wnętrza\n21 marca 2018 21 marca 2018 by me\nKolorowe, dynamiczne, energetyzujące. Krzykliwe, szalone, meczące. Może dlatego właśnie, ze takie zdecydowane i bezkompromisowe, mają tylu zwolenników, co przeciwników. Wnętrza w stylu bohema to feeria… wszystkiego. Można powiedzieć, że znajdują się na przeciwnym biegunie niż ubrane w biele i szarości aranżacje minimalistyczne. Nie są zachowawcze i umiarkowane, dlatego i nie każdy byłby w stanie wytrzymać […]\nNiebieskie wnętrza – musicie zobaczyć te obłędne zdjęcia!\n18 marca 2018 19 marca 2018 by me\nZ czym Wam się kojarzy niebieski kolor we wnętrzach? Czy w Waszych głowach właśnie wybuchła feeria skojarzeń: letnie niebo, głębia oceanu, niebiański błękit, morski lazur? A może widzicie kobalt, indygo, granat, szafir? Zazdroszczę! U mnie ten ocean wrażeń nadchodzi drugą falą, z pierwszą bowiem pojawia się dotkliwe wspomnienie – obraz niebieskiej ściany, w odcieniu najtańszego, […]\nMapy we wnętrzach\n13 marca 2018 13 marca 2018 by me\nLubicie mapy? Znam takich, którzy – na fali zawodowego zboczenia – je uwielbiają. Ja mam do nich stosunek cokolwiek ambiwalentny – szaleję w wymiarze estetycznym, ale jeśli chodzi o wartość użytkową to… hm… no trudno mi ją dostrzec (na zasadzie patrzę, ale niewiele widzę. Mapy mnie denerwują – o!). Osobiście uważam, że mapy są fantastycznym […]\nCiemne wnętrza i ściany w wersji dark: czarne, granatowe, brązowe\n9 marca 2018 9 marca 2018 by me\nCiemne, bardzo ciemne wnętrza wcale nie muszą być wyłącznie tłem dla dramatów i scenerią horrorów. Wprawdzie znajdują się na końcu kolorowej tęczy, dokładnie naprzeciwko bieli i szarości, ale też potrafią się nieźle zaprezentować: szykownie, stylowo, charakternie. Są odważne i zdecydowane. Nie każdemu przypadną do gustu, a i nie każdy mógłby się w nich odnaleźć. Ale […]\nPokój dziecka w retro stylu\n18 stycznia 2018 18 stycznia 2018 by me\nBardzo lubimy ideę wymykania się szablonom, także we wnętrzarstwie. Wydaje nam się, że dopiero wtedy mamy szansę wyrażenia siebie i swojej osobowości (chociaż z drugiej strony bycie zachowawczym też jest jakąś tam deklaracją). Jeśli chodzi o wnętrza, także te dziecięce, szalenie ciągnie nas do pokoików z duszą, stąd uwielbienie dla czaru retro i szeroko pojętej […]\nPokój nastolatka – odjazdowe pomysły\n27 listopada 2017 27 listopada 2017 by me\nPokój nastolatka wcale nie musi być uniwersalny i zachowawczy. Wręcz przeciwnie. Młody człowiek z pewnością będzie zachwycony tym, że jego przestrzeń może mieć pazur, charakter i moc wyrażania osobowości swego lokatora. Wypełnij przestrzeń kolorami (także tymi zdecydowanymi czy kontrastowymi) i atrybutami, które zdradzają zainteresowania młodzieńca. Mapy i pamiątki z wakacji, piłka nożna, taekwondo czy inny […]\nKuchnia z duszą – fajne pomysły, aranżacje, zdjęcia\n25 października 2017 22 października 2020 by me\nCzy sercem Twojego domu jest kuchnia? Czy ona także stanowi centrum Waszego domowego wszechświata? Jeśli tak, Twój dom musi być bardzo szczęśliwy. Kuchnia w fajnym domu ma to do siebie, że ściąga tłumy. To tu właśnie odbywają się, choć tego nie planujecie, spotkania towarzyskie.To tu, do kuchennego stołu, dzieci ciągną swe pękate plecaki, by odrobić […]\nBłękit, granat, turkus – pokój dziecka w odcieniach morza\n25 września 2017 21 października 2020 by me\nNiebieski, jak i morze, ma wiele twarzy, dlatego jeśli poszukujecie koloru do pokoju dziecka, a nie chcecie iść w stronę zachowawczych bieli i szarości lub wyrazistego retro, prawdopodobnie najlepszym rozwiązaniem będzie któryś z odcieni morskich niebieskości. Błękit, turkus (niebieskozielony) i granat to filary tonacji. Niebieski to kolor uniwersalny – nie dajcie sobie wmówić, że pasuje […]


OBRONIE KRZYŻA CHRYSTUSOWEGO\n"Więc mędrcy w nocy lampy zapalali\nZimne i blade jak miecze ze stali.\nI wziąwszy z sobą ślepych uczniów tłumy\nSzli łowić Boga. A zdrada na przedzie\nProstą ich drogą, ale zgubną wiedzie" (Adam Mickiewicz)...\nI dziś, o Chryste, ci, którzy się mienią mędrcami, znowu chcieliby Ciebie schwytać i unicestwić albo zamknąć - najlepiej w jakiejś w kruchcie... a przynajmniej usunąć to, co Ciebie przypomina. Usunąć Krzyż, ten Znak "będący kluczem, którym Ty, Panie i Zbawco nasz otworzyłeś nam niebo. Ten Znak będący katedrą, z której Ty, Panie, jako Mistrz Najmądrzejszy przemawiasz do świata. Ten Znak będący chorągwią, którą Ty, jako Wódz Naczelny, rozwijasz... a zarazem mieczem, którym Ty pokonałeś zły świat oraz szatana" (wg św.Józefa Sebastiana Pelczara)... "Krzyż, który na Kalwarii stał się ośrodkiem dla ludzkości; przez który cała historia świata, jest w gruncie rzeczy tylko walką za albo przeciw niemu. Wszystkie bowiem podziały oraz postanowienia, wychodzą z Twego Krzyża. Dla jednych bowiem jest on głupstwem i zgorszeniem (1Kor 1,18 i 1,23), dla drugich oznaką zbawienia. Jedni się natrząsają i kpią szyderczo z niego, drudzy zaś uwielbiają i wyznają go" (wg ks.Klemensa Gorzałki ZBM)...\nA Tyś, o Panie, wszystkich ukochał ponad życie. A Ty, kochając także ich, uznałeś za przyjaciół swoich (wg J 15,13)... A Ty ich odkupiłeś "nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale swą drogocenną krwią" (wg 1P 1,18) przelaną właśnie na tym Krzyżu, który zwalczają z całych sił; którego nienawidzą tak, jak nienawidzą Ciebie...\n"Wierzycie w Boga ?" - pytałeś. "I we Mnie wierzcie" (J 14,1), bo "ten, kto we Mnie wierzy, wierzy nie we Mnie, lecz w Tego, który Mnie posłał" (J 12,44). "Jeden jest bowiem Bóg i Ojciec wszystkich, który [jest i działa] ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich" (Ef 4,6). Tak więc, każdy "kto Ciebie, Chryste, nienawidzi, ten także Ojca Twego nienawidzi" (wg J 15,23), bo "Ty i Ojciec jedno jesteście" (wg J 10,30). Niechże więc nad tym się zastanowią, niechaj przemyślą, czy istotnie chcą nienawidzić Ojca... "Stworzyciela nieba i ziemi, i wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych", w którego ich przodkowie pierwsi uwierzyli; któremu ich rodacy i dziś oddają cześć ? Ojca... Boga wszechmogącego; Tego, KTÓRY JEST (Wj 3,13-15). Czy to jest ich zamiarem ? Czy tego właśnie chcą...?\nOjca, Boga, "którego słowa są samą Prawdą" (2Sm 7,28), a Prawda jest Jego mądrością (Mdr 13,1-9)... Jego mądrością, a nie ich, choć nie chcą słyszeć o tym...! Prosimy więc, oświeć ich, Panie, bo pobłądzili niczym owce nie mające pasterza. Nie pamiętają słów swego własnego proroka, który ostrzegał: "Biada tym, którzy się uważają za mądrych i są sprytni we własnym mniemaniu" (Iz 5,21). I pewnie zapomnieli, że Bóg "ma miłosierdzie, ale i zapalczywość; że hojny jest w swym zmiłowaniu, ale i gniew wylewa" (wg Syr 16,11)... A nam, modlącym się pod Twoim świętym Krzyżem, pozwól, abyśmy w ich imieniu mogli Ci dać "miłość za wszystkich tych, którzy Cię nie kochają, chwałę za wszystkich tych, którzy Tobą wzgardzili a także błogosławieństwo, dziękczynienie i posłuszeństwo za wszelkich prześladowców" (wg Sługi Bożej Luizy Piccarrety).\n"I zdaje mi się, żeś tu był pojmany,\nW pęta zakuty i sieczon u słupa -\nBo tak mi, Chryste, znajome te rany\nI świst rzemieni, co krają jak nożem -\nŻe to nie mogło być tam, gdzieś za morzem" (Maria Konopnicka)...\nIstotnie, świst rzemieni dzisiaj dochodzi głównie od nas; z ziemi tak bardzo odległej od Twych rodzinnych stron, lecz naznaczonej Twoim Znakiem, który jest znakiem rozpoznawczy chrześcijan całego świata... Znakiem, który wciąż jest widoczny w miastach i na wsiach - w całym kraju; przy drogach, w górach i w dolinach; w mieszkaniach i w sklepikach; w szpitalach, w szkołach i w urzędach; w kościołach, na cmentarzach... Znakiem, "na którym nie trzymały Cię ni gwoździe, ani żadna inna rzecz, tylko niewysłowiona Twoja miłość do nas" (św.Katarzyna ze Sieny)... Znakiem jedności wierzących w Boga, najczcigodniejszym Symbolem wiary - Znakiem Krzyża Świętego... I ten Znak dzisiaj jest smagany wszędzie... a może - zwłaszcza tutaj, na naszej polskiej ziemi... za to, że jest, że ciągle trwa... za samo swe istnienie...\nO, Panie ! Jakże wielka jest głupota i bezmierna zuchwałość prześladowców, którzy się "Boga nie boją ni z ludźmi się nie liczą" (wg Łk 18,2)... Jak wielka pycha tych, co sądzą, że mając władzę i pieniądze mogą zawładnąć całym światem, mogą narzucić innym wszystko, a zwłaszcza usunięcie Krzyża z widoku publicznego. Bo nie pojmują, że wszelka władza pochodzi właśnie od Tego, który z miłości do nas - Tobie zgotował Krzyż... że "żadnej władzy nie mieliby, gdyby im jej nie dano z góry" (wg J 19,11) - to do nich nie dociera...\nTo On, gdy zechce, może "postrącać władców z tronu" (wg Łk 1,52) i "rozproszyć pyszniących się zamysłami serc swoich" (Łk 1,51). Bo to On "daje śmierć i życie, uboży i wzbogaca, poniża i wywyższa" (1Sm 2,6-7). Tak więc, "ci, którzy stoją niech baczą, by nie upaść" (wg 1Kor 10,12)... To z Jego Woli "bogactwa niesprawiedliwych mogą wyschnąć jak potok i przeminąć jak wielki grzmot, co się rozlega w czasie ulewy" (wg Syr 40,13)... Prosimy więc, o Boże nasz, wejrzyj na Krzyż swojego Syna, który dzisiaj, jak nigdy dotąd, strasznie jest zagrożony.\nRacz go utwierdzić swoją mocą na naszej ziemi, w naszych domach, na naszych piersiach, a szczególnie we wszystkich miejscach publicznych i nie pozwalaj, by ktokolwiek śmiał odgrażać się mu... O "Panie, który dźwigasz pokornych, a występnych poniżasz aż do ziemi" (Ps 147,6), zechciej wysłuchać modlitwy naszej, a wołanie nasze niech do Ciebie przyjdzie...\n"I tajemnicze szaty z Boga zwlekli,\nI rozumami serce Mu przebodli -\nA Bóg ich kocha i za nich się modli" (Adam Mickiewicz)...\nTy, Panie Jezu, kochasz i tych, którzy nastają dzisiaj na Ciebie i Twój Krzyż. Kochasz, choć oni nie kochają i może nigdy Cię miłością nie obdarzą...\nKochasz choć Ciebie poniżają. Kochasz, pomimo braku szacunku oraz należnej Tobie czci, bo "miłosierny jesteś i łaskawy, nieskory do gniewu i bardzo łagodny" (Ps 103,8)... Kochasz ich konsekwentnie, bo jeśli nawet "niebo i ziemia miałyby przeminąć, to słowa Twoje nie przeminą" (wg Łk 21,33). A Tyś powiedział: "Miłujcie nieprzyjaciół swoich i módlcie się za tych, którzy was prześladują" (Mt 5,38), więc kochasz ich pomimo to; kochasz, boś jest "Miłością i Miłosierdziem samym" (PJ do św.Faustyny)... Ta właśnie Miłość kazała Ci znosić z pokorą wszelkie obelgi, całą nienawiść prześladowców, wreszcie zawiodła Cię na Krzyż, który tak drażni ich...\n"Jeżeli ktoś - mówił Tiepoli - nie rozmiłuje się w Bogu, patrząc na Jezusa umierającego na krzyżu, chyba już nigdy nie nauczy się miłować Go". A jeśli nie nauczy się miłować Boga, to nie pokocha i człowieka, w którym mieszka Bóg (1Kor 3,16), bo "wszystko, co czynimy jednemu z tych braci Twoich najmniejszych, Tobie, o Chryste, czynimy" (wg Mt 25,40). Prosimy zatem, Panie nasz, rozpal prawdziwą miłość w sercach tych, którzy, sami nie potrafią wykrzesać jej płomienia, natomiast płoną wielkim ogniem nienawiści, nie szczędząc swych bluźnierczych słów i niegodziwych czynów; profanując i znieważając ten przenajświętszy Znak.\nA jeśli nadal będą nastawać na Twój Krzyż, prowokując nienawiść między pokoleniami, a nawet między narodami, racz im przypomnieć słowa Boga, które już od tysięcy lat kieruje do występnych: "Oto wy wszyscy, którzy rozniecacie ogień, którzy zapalacie strzały ogniste, idźcie w płomienie waszego ognia, wśród strzał ognistych, któreście sami zapalili" (Iz 50,11)... Nam zaś, Polakom, Narodowi, który zatraciłby się na przestrzeni dziejów, gdyby nie przechował dziedzictwa wiary świętej; gdyby nie kochał Twego Krzyża - pozwól zjednoczyć się w słusznej jego obronie i wytrwać w niej aż do zwycięstwa, bo:\na Polak - Polakiem" (Adam Mickiewicz)...\n"Ja Ciebie kocham, żeś był nieszczęśliwy,\nTy, Bóg przez katów prowadzon do krzyża !" (Zygmunt Krasiński)...\nTy wiesz, Maryjo, Matko Bolesna, że w Księdze Przysłów napisano, iż "sprawiedliwość wywyższa naród, a czyn haniebny pomniejsza narody" (Prz 14,34). Prosimy więc, racz wejrzeć dzisiaj na wszystkie te narody, które nie wiedząc o tym, prześladują Świętego i Sprawiedliwego (Mt 27,19-23), a zwłaszcza Jego Krzyż i błagaj, aby dobry Bóg zechciał uderz w najczulsze struny serc dotąd jeszcze nie znieprawionych, aby wołały razem z nami na caluteńki świat: Córki jerozolimskie (wg Łk 23,28)... córki polskie, niemieckie, córki czeskie, hiszpańskie... córki europejskie, szlachetne córki wszystkich odległych kontynentów... płaczcie dzisiaj nad sobą i nad waszymi dziećmi, szczególnie nad młodzieżą ! Płaczcie nad nimi, bo zapewne same nie wiedzą, co czynią, nastając z nienawiścią na Chrystusowy Krzyż.\nPłaczcie, bo "otwartymi oczami nie widzą i otwartymi uszami nie słyszą" (wg Mt 13,14), że Ten, co zawisł na nim, to Syn Boga żywego - "Bóg Prawdziwy z Boga Prawdziwego, zrodzony, a nie stworzony, współistotny Ojcu"...! Płaczcie, bo "serce w nich stwardniało, bo uszy ich stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczyma nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli: i nie nawrócili się, aby uzdrowił ich" (wg Iz 6,9)... Płaczcie, bo "nie oddali Mu czci jako Bogu ani Mu nie dziękowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach i przyćmione zostało ich bezrozumne serce. Podając się za mądrych, stali się głupimi" (Rz 1,21-22), dlatego prześladują symbol Jego odwiecznej miłości.\n"Mądrość człowieka mieści się na przecięciu ramion świętego krzyża, tam, gdzie droga niebiosów mądrze przecina się z drogą ziemi" (Roman Brandstaetter), dlatego - wszystkie córki świata módlcie się, płacząc, o takie światło dla prześladowców Krzyża świętego, aby i oni mogli pojąć mądrość zawartą w nim. A Ty, o dobry Jezu, racz nimi nie pogardzać. Niechaj te gwoździe, które Ciebie przybiły do Twojego Krzyża przybiją ich do Twoich stóp, by odtąd już nie mogli odłączyć się od Ciebie. Niech przebiją także ich serca, by odtąd już na zawsze były przytwierdzone do Ciebie. Niechaj przybiją ich uczucia, by odtąd już nie miały innych zadowoleń, jak tylko takie, które pochodzą od Ciebie" (wg Sługi Bożej Luizy Piccarrety)...\nNiech święty Paweł z Tarsu stanie się dla nich wzorem, bo On, chociaż wywodził się z prześladowców Krzyża świętego, zrozumiał jednak swoje błędy i zaczął tak wysoko cenić ten Symbol Chrystusowy, że wyznał w jednym ze swych listów: "Co do mnie, nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa" (Ga 6,14). On bowiem, "słysząc Jego głos, już nie zatwardzał serca swego" (wg Hbr 3,15) jak ci, co nie uznają Krzyża i wiecznie walczą z nim...\n"Niech Krzyż, który swoimi ramionami łączy niebo z ziemią i ludzi między sobą, [pomimo przeszkód] rozrasta się [zwłaszcza] na naszej ziemi w potężne drzewo przynoszące owoce zbawienia" (wg bł.Jana Pawła II)...\nBoże wszechmocny, błagamy Cię, pomóż zrozumieć wszystkim wrogom religii chrześcijańskiej, jak ogromną ofiarę poniósł dla nas Twój Syn, gdy "na pagórku trupich głów, na wysokim śmietniku przybito Go do krzyża i wystawiono na urągowisko świata. Przedziurawiono Jego ręce i stopy, a Krew Jego spływała wzdłuż drzewa krzyżowego, po czym wnikała w jego szpary i spływała na ziemię" (Otokar Prohaszka). Dlatego nie ma dla chrześcijan niczego, ponad Krzyż, ponad ten Znak, któremu tak wielu się sprzeciwia...\nO "Ziemio polska ! Ziemio ojczysta, uwielbiaj Chrystusowy Krzyż !" - [tak, wielkim głosem wołał do nas papież, dzisiaj błogosławiony]. I niech on wszędzie świadczy o Tym, który do końca nas umiłował" (bł.Jan Paweł II), o Twoim Boskim Synu...\nTy, Boże, pozwoliłeś nam przylgnąć do Twojej wiary; Ty, z łaski swojej, raczyłeś wynieść tak wysoko jednego z synów naszego Narodu, aby mógł wzywać cały świat: "Brońcie krzyża !"... aby mógł apelować do wszystkich swoich rodaków: "Niech przypomina o naszej chrześcijańskiej godności i narodowej tożsamości, o tym, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy, i gdzie są nasze korzenie. Niech przypomina nam o miłości Boga do człowieka, która w krzyżu znalazła swój najgłębszy wyraz" (bł.J.P.II jw.) - prosimy Cię, dopomóż nam wytrwać przy Znaku Krzyża, choć także dziś, patrząc na Twego Syna ukrzyżowanego "wielu powtarza: "Zstąp z krzyża, a uwierzymy w Ciebie"...\nZstąp z krzyża w ustach współczesnych ludzi oznacza: Nie głoś nauki o cierpieniu, o konieczności zaparcia się samego siebie, ukrzyżowania wszystkich swoich złych namiętności. Nie wymagaj od nas rzeczy trudnych, takich jak czystość przed ślubem, wierność w małżeństwie, wybaczanie wrogom, czy wyrzeczenie się części swego majątku na rzecz ubogich. Ludzie naszych czasów jakże często mówią: Nie chcemy, aby panował nad nami ktoś, kto wymaga takich rzeczy. Przeciwnie, chętnie przyjęlibyśmy za króla tego, kto głosi religię konsumizmu i przyjemności bez ograniczeń" (wg ks.bpa.S.Waitza). Dlatego tak zwalczają Krzyż Chrystusa Pana, dlatego nie chcą Krzyża i uwłaczają mu.\nA przecież właśnie "poprzez Krzyż człowiek zobaczył na nowo perspektywę swojego losu; swego na ziemi bytowania. Zobaczył, jak bardzo umiłowałeś go. Zobaczył, i stale widzi w świetle wiary, jak wielka [w oczach Twoich, Panie], jest jego własna wartość. Nauczył się swą godność mierzyć miarą tej wielkiej ofiary, jaką dla jego zbawienia złożyłeś ze swojego Syna" (wg bł.J.P.II jw.). Prosimy więc, pozwól i tym, którzy pod Krzyżem Twego Syna tak bardzo urągają temu świętemu drzewu, że nieustannie słychać echo odrażających bluźnierstw, przekleństw, wyzwisk i wszelkich złych dyskusji, które straszliwie zatruwają całą tę naszą polską ziemię i docierają aż do Nieba, i zagłuszając Twoje ucho wzywają pomsty sprawiedliwej przeciwko sobie samym" (wg Sługi Bożej Luizy Piccarrety)...\n"Daj im znajdować chlubę w Krzyżu Jezusa Chrystusa. Daj, aby stali się dojrzali w prawdziwej chrześcijańskiej egzystencji i w życiu; aby Krzyż nigdy i dla nikogo nie był nieszczęściem ani nierozumnym absurdem, lecz znakiem wybrania przez Ciebie; tajemnym, niezawodnym znakiem, że jesteśmy Twoimi na wieki" (wg o.Karla Rahnera SJ), Boże nasz...\nA wszystkim, którzy walczą w obronie Krzyża Twego, dopomóż bronić go, nawet za cenę życia ! Oby nikt z nas "nie stawał się przez obojętność i nieczułość żałosnym uczestnikiem tej niemoralnej pobłażliwości, której winni są ludzie prawa oraz władzy, skoro się uchylają od obrony czci Boga" (wg o.Jacquesa Louisa Monsabré OP).\nI zechciej nas umacniać kiedy "będziemy w nienawiści u wszystkich narodów" (Mt 24,9), kiedy "będziemy płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił" (J 16,20)... Bądź przy nas wtedy, gdy "będą nam urągać i prześladować nas" i gdy "z powodu Twego Syna będą mówić kłamliwie wszystko złe na nas" (wg Mt 5,11). I nie puszczaj nas, gdy "na świecie doznamy ucisku" (wg J 16,33)... Wierzymy, że przy Tobie "włos z głowy nam nie zginie... a przez swoją wytrwałość ocalimy nasze życie" (wg Łk 21,17). Bo jeśli Ty, o Panie... Ty, sam "Bóg, będziesz z nami, to któż ośmieli się wystąpić przeciw nam ?" (wg Rz 8,31). Tylko nas wspieraj... Tylko zaufaj naszej dobrej woli...\n"O, Boże, Wielki Boże,\nstraż polska u Twych Znaków" (Stanisław Wyspiański)...


Choroba przewlekła nie musi wykluczać z aktywności zawodowej - Kongres Wyzwań Zdrowotnych\nWOK/Rynek Zdrowia - 17-03-2018\nUczestnicy sesji omówili, między innymi, wybrane kampanie społeczne dotyczące: kardiologii, onkologii, chorób przewlekłych oraz promowania aktywności fizycznej.\nChcą pracy, a nie renty\nJedna z zaprezentowanych kampanii - „Choroba? Pracuję z nią!” - realizowana jest od 2016 roku między innymi przez Fundację "OnkoCafe - Razem lepiej".\n- Kampania to inicjatywa samych pacjentów skupionych w kilku organizacjach. Jest prowadzona od dwóch lat we współpracy m.in. z szerokim gronem specjalistów z różnych dziedzin medycyny - wyjaśniała Anna Kupiecka, założycielka i prezes Fundacji "OnkoCafe - Razem lepiej".\n- Celem kampanii jest zwiększenie świadomości społecznej na temat sytuacji zawodowej pacjentów chorych przewlekle, którzy nie chcą rent i emerytur. Chcą się czuć potrzebni, chcą pracować - tłumaczą organizatorzy kampanii.\nW Polsce żyje ok. 5,9 miliona osób biernych zawodowo, będących w wieku produkcyjnym - z których co czwarta pozostaje bierna na skutek choroby. Wykorzystanie potencjału zawodowego i kompetencji tych osób jest jednym z głównych zadań kampanii.\nDziałania w jej ramach wspierają Pracodawcy RP, a także eksperci medyczni (m.in. onkolodzy, hematoonkolodzy i reumatolodzy). W tym roku dołączają także organizacje i ekspert zajmujący się obszarem stwardnienia rozsianego.\nDo tej pory odbyły się dwie edycje kampanii (2016 i 2017). W 2018 roku kampania jest kontynuowana i dotyczyć będzie sytuacji pacjentów przewlekle chorych na stwardnienie rozsiane.\nFilm dotyczący kampanii „Choroba? Pracuję z nią!”:\nSukces zaskoczył organizatorów\n- Coraz skuteczniej docieramy nie tylko do społeczeństwa, w tym pacjentów, ale ale też do pracodawców, decydentów i różnych instytucji. Sukces kampanii, polegający także na konsolidacji wielu środowisk, trochę nas zaskoczył - przyznaje Anna Kupiecka.\nDodaje: - Z naszymi petycjami dotarliśmy do kilku ministerstw, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Rzecznika Praw Pacjenta, Narodowego Funduszu Zdrowia - wylicza. - Wszędzie spotkaliśmy się z dużą przychylnością. Ważnym adresatem naszych działań jest także ZUS, z którego otrzymaliśmy kilka propozycji rozwiązań, które mogą nam pomóc.\nOrganizatorzy kampanii wciąż zabiegają m.in. o to, by chorzy przewlekle - przebywający na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, a nie mający przeciwwskazań medycznych do podjęcia pracy w danej profesji - mieli prawo pracować.\n- Aktywność zawodowa tych osób jest dla nich nie tylko znakomitą formą terapii i samorealizacji, ale może też przysparzać gospodarce kraju niebagatelne korzyści - podkreśla prezes Fundacji "OnkoCafe - Razem lepiej".\nPacjenci, lekarze i pracodawcy działają wspólnie\nW działania w ramach kampanii „Choroba? Pracuję z nią!” zaangażowana jest m.in. prof. Brygida Kwiatkowska, zastępca dyrektora ds. klinicznych i kierownik Kliniki Wczesnego Zapalenia Stawów w Narodowym Instytucie Geriatrii, Reumatologii i Rehabilitacji.\nProfesor wskazuje, że kolejnym, bardzo ważnym osiągnięciem kampanii jest zmiana postrzegania osób chorujących przewlekle przez pracodawców.\n- Coraz częściej widzą oni w tych osobach ludzi, którzy mogą i powinni pracować, ale, niestety, z różnych powodów często pozostają bierni zawodowo - podkreślała prof. Brygida Kwiatkowska podczas III Kongresu Wyzwań Zdrowotnych.\nZwracała ponadto uwagę, że dzięki kampanii udaje się prowadzić ożywioną, wspólną debatę lekarzy i pacjentów. - To rzadkość, gdyż z reguły organizacje pacjentów i lekarzy funkcjonują osobno - mówiła profesor.\n- Warto w tym kontekście przypomnieć, że wiele chorób nowotworowych, dzięki postępowi medycyny, stało się chorobami przewlekłymi. Pacjenci wracają do aktywności społecznej, rodzinnej. Powinni mieć także pełną możliwość powrotu do aktywności zawodowej - zaznaczyła prof. Brygida Kwiatkowska.\nWskazała, że to samo powinno dotyczyć pacjentów z reumatycznymi chorobami zapalnymi, tym bardziej, że na te przewlekłe schorzenia w znacznej mierze zapadają ludzie młodzi. - W zależności od danych epidemiologicznych, od 5 do 25 proc. chorych na te jednostki chorobowe ma średnio 40 lat - informowała profesor.\nOczekiwane zmiany w systemie opieki\n- Z oczywistych względów osoby w tym wieku nie powinny wypadać z rynku pracy. Tym bardziej, że społeczeństwo się starzeje, stąd w wielu zawodach już teraz brakuje rąk do pracy - powiedziała prof. Kwiatkowska.\nPodkreślała, że aktywizacja zawodowa tych osób wymaga pewnych zmian w organizacji systemu opieki zdrowotnej. - Chodzi, między innymi o to, aby pacjenci nie tracili czasu na dojazdy i pobyt w szpitalu w celu podania leku - wyjaśniała ekspertka. - Ten sam lek można dziś podawać w znacznie wygodniejszej formie - np. podskórnej lub doustnej - co nie wymaga dodatkowych urlopów, a tym samym częstych absencji w pracy.\n- Chory lepiej przechodzi terapię kiedy wie, że ma do czego wrócić - czuje się w pracy potrzebny, lepiej zmotywowany i poprzez pracę - mniej myśli o chorobie - tłumaczyłam prof. Brygida Kwiatkowska.\nPrzywołała też wyniki badań, z których wynika, osoby z reumatycznymi chorobami zapalnymi pracują równie, a często bardziej wydajnie, niż osoby zdrowe.\nO kolejnych kampaniach społecznych przedstawionych podczas III Kongresu Wyzwań Zdrowotnych - już wkrótce w portalu rynekzdrowa.pl.