Głębokie westchnienie (I) - przyjazd\nWitam po długiej przerwie. Mokra włoszka doczeka się kontynuacji, ale teraz coś z innej beczki.\nNiby temat oklepany, ale chciałem go ugryźć nieco inaczej. Udało się?\nGdy o tym pomyślę, serce przyspiesza rytmu, a przez ciało przebiega ten wyjątkowy impuls, który skutecznie rozpala je od wewnątrz. Lubię wracać do tego myślami. Wydarzenia sprzed dwóch lat w ostatnim czasie przypominam sobie coraz częściej, choć sam nie wiem dlaczego. Był przecież okres, że o nich zapomniałem. Od tygodnia wspomnienia nawiedzają mnie jednak we śnie i na jawie. To był zakazany epizod w moim życiu. Moja słodka tajemnica. Nie, nie tylko moja. Nasza. To stało się tylko raz. To się nie powtórzy. Dlaczego w takim układzie wracam do tego myślami? No tak, bo jest mi wówczas dobrze. Bo na ustach moich pojawia się uśmiech, a ciało ogarnia żar. Bo dłoń wędruje wówczas w dół w poszukiwaniu spełnienia. Tylko raz i nigdy więcej? Jeszcze raz. Chcę to przeżyć raz jeszcze. Za tydzień będzie ku temu doskonała okazja...\nDwa lata temu postanowiłem część okresu wakacyjnego spędzić z rodziną. A co, przerwa w nauce jest wystarczająco długa, by rozrzutnie gospodarować czasem. Wujostwo mieszka w dziurze zabitej dechami nad Bałtykiem. Tak zwykłem to nazywać z czystej przekory, jest to jednak bardzo miła odmiana - ten spokój i czyste powietrze jest czymś, za czym często tęsknię. Wraz z ciotką i wujkiem, w domku z którego słychać szum fal i jazgot mew, mieszkają również dwie córki, wówczas panienki, choć Magda - młodsza od siostry o 3 lata - była jeszcze roztrzepaną nastolatką. Kasia emanowała już dojrzałością i cechami kobiety. Nic w tym dziwnego, w końcu dwa lata wcześniej na liczniku wskoczyła jej dwójka z przodu. Dziewczyny wiodły sobie spokojne życie, konsumując je w sposób typowy dla młodzieży - nauka, dorywcza praca i poznawanie świata. Z kuzynkami jestem bardzo zżyty, co być może nie jest tak oczywiste. Będąc smarkaczem spędzałem z nimi wakacje z dużą regularnością, z czasem wizyty skróciły się jednak i zyskały bardziej losowy charakter. Mimo wszystko zawsze miło i aktywnie spędzaliśmy czas. Bliskość mało uczęszczanej plaży oraz przepastnych lasów bardzo temu sprzyjała, nawet jeśli pogoda nie była łaskawa. Tym razem nie powinno być inaczej. Prognozy zapowiadały aurę wymarzoną na spędzenie każdej możliwej minuty poza murami domu. Tym lepiej, bo chata była pełna. Wraz ze mną przyjechali bowiem rodzice, a także znajomi wujka. Podczas wstępnych uścisków i pocałunków powitalnych w korytarzu zrobiło się tłoczno i głośno. Z tego zamieszania wyciągnęła mnie delikatna dłoń, która poprowadziła mnie w stronę schodów.\n- Choć, będziesz spał u nas - poinformowała Kasia wesołym głosem.\n- Nie masz torby? - rozbawiona spojrzała wymownie na moją pustą dłoń.\n- Nie, będę chodził w Twoich ciuchach - parsknąłem śmiechem i wyłowiłem walizkę spomiędzy przybyłych gości.\n- Pokój Magdy jest remontowany, więc śpimy we dwie u mnie. Na czas pobytu znajomych taty musisz się z nami przemęczyć w jednym łóżku - stwierdziła jakby była to najzwyklejsza w świecie rzecz. I być może była, być może Kasia tak to właśnie traktowała. Tym bardziej, że dostrzegała we mnie kuzyna, a nie dojrzewającego samca, który w wieku 24 lat dawno już wkroczył w fazę niebezpieczną dla młodych i ślicznych dziewczyn, jak ona sama.\n- W porządku - skwitowałem krótko, choć w głowie pojawił się kosmaty znak zapytania. Pokonując kolejne stopnie schodów przyglądałem się kobiecie, która prowadziła mnie na drugie piętro. Wzrokiem omiotłem zgrabne nogi, wysportowaną pupę odzianą w krótkie spodenki oraz smukłą talię. Moje oczy pożerały gładką skórę jej szyi, całkowicie zapominając do kogo należy. Dlaczego wcześniej tego nie zauważałem? Jeszcze rok temu, podczas mojej ostatniej wizyty Kasia była po prostu moją kuzynką. Dzisiaj patrzę na nią jak na samicę, cel mojego nabuzowanego hormonami umysłu. Pogrążony w transie słyszałem jej stłumiony głos, zdawał się dobiegać zza ściany.\n- ... długo? - zapytanie na końcu zdania wyrwało mnie z zamyślenia.\n- Słucham? - wpadłem w zakłopotanie.\n- Pytałam czy długo jechaliście. Duży był ruch na drodze? - podejrzliwie na mnie spojrzała.\n- Ahhh nie było tak źle, jeszcze się pełen sezon nie zaczął, niecałe sześć godzin mnie jednak sfatygowało - rzuciłem, unikając jej wzroku. Weszliśmy na drugie piętro.\n- No dobra, rozgość się, a ja zaraz przyjdę - Kasia zniknęła w pokoju obok.\nW sypialni kuzynki krzątała się Magda, która na mój widok zapiszczała, podbiegła i rzucając się na szyję złożyła całusa na policzku. Ciemne włosy upięte w koński ogon musnęły mnie po ramieniu. Z racji drobnej budowy ciała Magda niemal uwiesiła się na mnie.\n- Cześć Michał - rzuciła krótko z nieukrywaną radością w głosie.\n- Cześć Ptysiu - tak ją pieszczotliwie nazywam, bo ma słabość do tego ciastka.\n- Lecę się przywitać z gośćmi, rozpakuj się i rozgość. Kasia wspomniała, że będziesz spał z nami? - w jej głosie wyczułem nutkę kokieterii. Do diabła, ale te dziewczyny szybko dorastają. To już nie są moje małe kuzynki, to cholernie atrakcyjne laski.\n- Tak, jakoś się przemęczymy - oboje zaśmialiśmy się w głos. Magda obróciła się na pięcie i zbiegła ze schodów. Zdążyłem tylko na moment spojrzeć na jej filigranowe, ale bardzo wysportowane kształty. Blisko dziesięć lat aerobiku ukształtowało to wspaniałe ciało - pomyślałem i natychmiast skarciłem się za takie postrzeganie własnej kuzynki. Westchnąłem głęboko i wycofałem się w głąb pokoju, gdzie na spokojnie rozpocząłem przerzucanie ciuchów i gratów z walizki do szafki i szuflady. Porządkując swoje rzeczy, mojej uwadze nie umknął przerzucony przez krzesło, dwuczęściowy strój kąpielowy. Sądząc po rozmiarze była to własność Kasi. Starsza kuzynka jest nie tylko wyższa o głowę od siostry ale ma też wyraźnie bardziej kobiece kształty. Biust większy o przynajmniej dwa rozmiary jest różnicą, którą nie sposób przeoczyć. Kontynuowałem wypakowywanie, choć miałem coraz większe trudności z segregacją swoich ubrań. W końcu opróżniłem walizkę i usiadłem bokiem na krześle, aby chwilkę odsapnąć. Z parteru dochodziły mnie dźwięki rozbawionych gości oraz witającej się właśnie najmłodszej kuzynki. W pokoju byłem sam, a na oparciu krzesła, kilkanaście centymetrów ode mnie wisiały figi i stanik w pastelowym błękicie. Umysł człowieka czasem reaguje pod wpływem impulsu. Tak być musi, bo nie potrafię inaczej wytłumaczyć tego, że teraz cała moja uwaga skupiła się na aksamitnym materiale majteczek, które właśnie dotykałem. Wypuściłem go z palców w momencie, gdy mój wzrok skupił się na subtelnie ciemniejszym obszarze na kroczu dolnej części stroju. Przełknąłem głośno ślinę, zrobiło mi się gorąco, w uszach mi piszczało, w moim ciele pojawiło się palące pożądanie. Właśnie do mnie dotarło, że Kasia dopiero co zdjęła z siebie ten strój. Czułem się jak kukiełka prowadzona przy użyciu sznurków, sterował mną instynkt i samcze hormony. Upewniłem się, że nikt się na piętrze nie krząta i dotknąłem opuszką palca ciemniejszego miejsca. Było wyraźnie chłodniejsze i emanowało wilgocią. Ująłem materiał w palce, natrafiając na śliski obszar po wewnętrznej stronie materiału. Mrowienie w podbrzuszu zaczęło narastać, a serce rozpoczęło galop. Lewą dłoń wsunąłem sobie w bokserki poprawiając ułożenie rosnącej właśnie męskości. Przez spodnie ścisnąłem kilka razy żołądź, co tylko podsyciło szybko kiełkujący żar. Ostrożnym ruchem przysunąłem materiał do nosa - zapach świeżości pierwszy do mnie dotarł, w tle pojawił się narastający zapach kobiety, którego nie sposób opisać. Kto nie zaznał, niech żałuje. Woń taka potrafi obudzić w samcu pierwotne instynkty. Smak samicy działa ze wzmożoną siłą, o czym przekonywałem się każdego razu, gdy mój język rozchylał wilgotne płatki cipki mojej dziewczyny. Oszałamiający zapach kobiecości, ta charakterystyczna gorąca wilgoć bijąca z wnętrza wyczekującej kobiety jest niepowtarzalna, inna w każdym przypadku. Nie sądziłem jednak, że bielizna wprawi mnie w amok, w który wpadłem w momencie zetknięcia ust z wilgotnym materiałem chwilę później. Byłem jak w transie. Odwróciłem majteczki i przeciągnąłem językiem po wewnętrznej stronie, gdzie nektar z cipki Kasi był namacalny. To nie sama wilgoć, a fakt że należy ona do mojej kuzynki sprawiał, że moje ciało krzyczało z pożądania. Serce waliło mi niczym podczas wysiłku fizycznego, w głowie huczało, zmysł smaku i zapachu był właśnie zaspakajany, jedynie wyprężony penis nie mógł liczyć na uwagę, której tak bardzo się domagał. Jedyne co mogłem mu w tym momencie zaoferować to miarowe pocieranie poprzez materiał spodenek.\n- Skończyłeś? - z transu wyrwał mnie głos Kasi, która pytając wchodziła właśnie do sypialni. W panice nieudolnie odrzuciłem jej figi na oparcie, z którego zsunęły się chwilę później na podłogę. Na twarz wystąpił mi palący rumieniec. Spanikowany, szeroko rozwartymi ślepiami gapiłem się na zbliżającą się do mnie, szczupłą blondynkę, na której twarzy malowało się rozbawienie.\n- Pytam czy skończyłeś już rozpakowywanie, ale widzę że tak - ciągnęła tę torturę, pogłębiając tylko moje zakłopotanie. Kasia mimowolnie pochyliła się, żeby podnieść swoje majteczki z podłogi. Wystarczyła tylko chwila, abym zanotował brak stanika pod bawełnianą bluzeczką. Duże i jędrne piersi kołysały się swobodnie w rytm ruchu ich właścicielki. Co jest ze mną nie tak do kurwy nędzy!? Zbeształem się w myślach próbując przy tym zapaść pod ziemię ze wstydu. Powiększona plama wilgoci na materiale majteczek nie uszła uwadze Kasi, choć nie skomentowała tego. Odwiesiła dół stroju kąpielowego na oparcie krzesła jakby celowo mnie nim szczując. Jeszcze bardziej wprawiła mnie w zakłopotanie, gdy poprawiając stanik musnęła ramiączkiem moją szyję. Do dzisiaj nie wiem czy było to działanie przypadkowe czy celowo wymierzone w resztki mojej godności. Wyprostowała się naprzeciwko mnie. Jej kołyszące się pod cienkim materiałem bluzeczki cycki były na wysokości moich oczu.\n- Fajne? - zapytała znienacka.\n- Tak, śliczne cycki. Chcę je pieścić, lizać, wsadzić w nie kutasa i spuścić się na nie - pomyślałem sarkastycznie.\n- Co takiego? - spytałem, paląc przy tym głupa.\n- No... meble. Tydzień temu kupiłam. Dopiero co skończyłam urządzać ten pokój. Magda papugowała ode mnie i też chce wszystko nowe - wyjaśniła i na koniec rzuciła.\n- Zejdźmy do jadalni, niedługo mama poda obiad - szybkim ruchem skierowała się ku drzwi. Już miałem się poderwać i podążyć za nią, gdy w ostatniej chwili uświadomiłem sobie o niesłabnącym wzwodzie i nie ukrywających tego faktu bawełnianych szortach.\n- Za chwilę dołączę, tylko odświeżę się szybko i przebiorę - odpowiedziałem skrępowany, usiłując w sposób nie budzący podejrzeń przegonić Kasię z pokoju.\n- Te kilka godzin w upalnym nagrzanym samochodzie dały mi się we znaki - próbowałem uzasadniać.\n- Jasne - znowu to spojrzenie i ten wyraz twarzy, którego nie potrafiłem wówczas rozszyfrować. Kasia nie jest przecież głupią blondynką - pomyślałem. Potrafi połączyć kropki, wie co się dzieje. Na pewno zauważyła co robiłem. Nie daje jednak po sobie poznać w sposób bezpośredni - dlaczego? - próbowałem rozszyfrować kuzynkę. Z jakiegoś powodu nie była na mnie zła, ani zmieszana, ani też zawstydzona - kontynuowałem. Ja natomiast płonąłem wewnątrz i na zewnątrz. Słysząc kroki zmierzające po schodach w dół, poderwałem się i chwytając czysty komplet ciuchów skierowałem się do łazienki ucieszony, że Kasia dała mi chwilę swobody. Szorty nadal nie skrywały solidnego wzwodu, wybrzuszenie w kroczu było dobitne. Przechodząc między pomieszczeniami rzuciłem spojrzenie w stronę schodów, na półpiętrze których Kasia przygotowała na mnie zasadzkę. Pod pretekstem przypomnienia sobie czegoś, zawróciła wołając mnie i zatrzymując tuż przed drzwiami łazienki. W ostatniej chwili udało mi się zakryć ciuchami nareszcie powoli topniejący wzwód. Kasia stanęła naprzeciwko mnie.\n- Wejdę z Tobą - ściszonym głosem oznajmiła, w jej oczach zobaczyłem coś, czego wówczas nie zrozumiałem. Stałem jak wryty, zaskoczony i sparaliżowany zaistniałą sytuacją. Jak dotąd kobiety nie powodowały mojego osłupienia, w ich towarzystwie czułem się dobrze, swobodnie. W tym jednak momencie balansowałem na krawędzi. Kasia przysunęła się bliżej. Pomimo letniego, gorącego popołudnia poczułem żar od niej bijący. Subtelny zapach kosmetyków i ciała kwitnącej kobiety dopełniał obrazu. Sięgnęła ręką za moje plecy. Do cholery, piętro niżej kłębi się od ludzi. Do diabła, to moja kuzynka. Co się dzieje do kurwy nędzy?! Nie potrafiłem racjonalnie analizować sytuacji. Pod naszymi stopami toczyły się głośne dyskusje, do których dołączył brzęk sztućców i talerzy. Poczułem jak Kasia naciska na coś za moimi plecami, po chwili otworzyły się drzwi.\n- Wskakuj - jednym słowem wyrwała mnie z wojny toczonej z własnymi myślami. Ocknąłem się, wykonałem półobrót i otworzyłem drzwi szerzej. Kuzynka wślizgnęła się pierwsza. Podeszła do lustra i kilkoma zwinnymi ruchami rozczesała długie włosy, po chwili zamieniając je w zgrabny koczek przeszyty szpilką. Nie spuszczając oczu z Kasi, wszedłem do przepastnej łazienki, w której oprócz podwójnej umywalki była również duża kabina prysznicowa oraz wanna.\n- Tutaj są szampony i żel do mycia - poinstruowała, wskazując na zamykaną szafkę wiszącą na ścianie.\n- Twój ręcznik jest błękitny, wiem lubisz ten kolor - puściła oczko. Znowu ten wyraz twarzy. Znowu to spojrzenie. Teraz byłem pewien, że ona wie. Widziała wszystko i teraz się ze mną droczy. Szydzi ze mnie. Kpi prosto w twarz. Przyznaję, zasłużyłem sobie.\n- Dobrze, dziękuję - odpowiedziałem grzecznie nadal zagubiony i zażenowany.\n- Tylko szybciutko, bo za chwilę jemy - rzuciła kierując się do drzwi.\n- Aha Michał - obróciła się i w jednej chwili znalazła się tuż przy mnie.\n- Tak? - zdębiałem.\n- Cieszę się, że przyjechałeś - przylgnęła całym ciałem, co całkowicie mnie zaskoczyło. Ją natomiast zaskoczył mój wzwód, o którym na moment zapomniałem, a który w tamtym momencie dzielnie napierał na jej brzuch. Ciało Kasi drgnęło jakby spłoszone w pierwszym kontakcie, westchnęła głębiej, jej biodra wykonały delikatny i powolny ruch ku moim. Do podbrzusza spłynęła mi fala gorąca. Kuzynka cmoknęła mnie krótko w policzek i chwilę później drzwi za nią zamknęły się.\nRozszarpywany przez skrajne uczucia, bezwiednie wrzuciłem ciuchy na półkę. Zerwałem koszulkę i zsunąłem szorty. Na bokserkach uwidaczniała się plama wilgoci za którą odpowiedzialny był wyprężony penis. Wypuszczony z więzienia tekstyliów twardy korzeń radośnie zakołysał się i skierował swój czerwony łeb ku górze. Na jego czubku zbierała się kolejna kropla przeźroczystego płynu. Miałem ogromną ochotę spuścić ciążący mi ładunek, podsycający nieczyste myśli skierowane w moją kuzynkę. W tamtym momencie byłem tak bardzo podniecony, że kilka chwil i szybkich ruchów zakończyłyby temat upragnionym orgazmem. Nie lubię jednak robić tego w pośpiechu. Skierowałem się zatem pod prysznic licząc, że chłodna woda ostudzi moje rozpalone ciało. Nic bardziej mylnego, choć początkowo spływające po mnie krople zdawały się odnosić zamierzony skutek. Zakręciłem kran i szybko rozprowadziłem pieniący się żel zaczynając od szyi i ramion wędrując sukcesywnie w dół. Kontakt namydlonych dłoni z okolicą krocza nie był dobrym pomysłem. Powróciło to, z czym tak bardzo starałem się walczyć. Pożądanie nadeszło w postaci prężącej się męskości i przyjemnego mrowienia w lędźwiach. Śliska dłoń przesunęła się od żołędzi ku nasadzie obejmując ogolone jądra. Stopień wyprężonej twardości zaskoczył mnie samego. Mimowolnie wydałem z siebie cichy jęk, a prawa dłoń powędrowała na sutek, uszczypnęła go delikatnie i przekręciła. Drugi jęk. Głębszy. Bardziej spragniony. Spojrzałem w dół. Penis pulsował w rytm uderzeń serca, miarowo ale zdecydowanie. Pękata główka odsłonięta w połowie, a na całej długości wyczekującej erekcji widoczne były liczne żyły. Byłem gotów, czy mi się to podobało czy nie. Na szczycie pojawiła się przeźroczysta kropla śluzu, tak doskonale widoczna w białej pianie mydlin. Kolejna porcja żelu powędrowała na dłonie, które machinalnie zajęły się nogami. W drodze powrotnej zabłądziłem na pośladki. Palce wślizgnęły się pomiędzy twarde półkule i rozpoczęły spacer ku mosznie zahaczając o wrażliwą dziurkę. Fala gorąca ponownie przetoczyła się przez moje ciało, a z twardej żołędzi spadła przeźroczysta kropla prosto na moją stopę. Druga porcja zwisała już tylko na cienkiej nitce śluzu po czym solidarnie powędrowała w dół za tą pierwszą.\n- Nie wyjdę przecież z takim wzwodem w ludzi, nie ma takich spodni, które to zamaskują - pomyślałem w momencie, w którym lewa dłoń delikatnie objęła twardą główkę i ściągnęła z niej skórę, mocno ją naprężając. Ponowny ruch, tym razem mocno zacisnąłem palce i ściągnąłem napletek jeszcze bardziej, aż do granicy bólu. W głowie mi zawirowało. Nie zrozumcie mnie źle, uwielbiam masturbację, ale nie był to najlepszy czas ani miejsce na podarowanie sobie rozkoszy. Resztkami sił broniłem się przed przyspieszeniem ruchów i dokończeniem tego co w tak głupi sposób zacząłem. Jeszcze tylko jeden niewinny ruch i wychodzę - wmawiałem sobie. Śliskie od śluzu palce przesunęły się do nasady, otuliły twarde jądra i w drodze powrotnej badały każdą nierówność pulsującej erekcji. Powoli zbliżając się do czerwonej główki, jeden opuszek zahaczył o wrażliwe wędzidełko. Otulił mnie dreszcz ekscytacji. Głęboki wdech. Kolejny palec nawilżony mydłem i sokiem obficie wyciekającym z gorącego kutasa natrafił na ten czuły punkt. Miałem ochotę krzyczeć z rozkoszy. Podniecenie wzięło górę.\n- Kogo ja oszukuję - pomyślałem. Chcę tego, zrobię to, chcę się spuścić. Tu i teraz.\nW tej sytuacji nie widziałem innego wyjścia. Rozpocząłem więc niespieszną wspinaczkę ku upragnionemu szczytowi. Lewa dłoń wykonywała miarowy ruch bawiąc się całą długością wyprężonego penisa, rozprowadzając wyciekający z otworka naturalny lubrykant. Druga ręka natomiast masowała namydlone jądra, obejmując je czule i pieszcząc. Oddech przyspieszył tempa, policzki zalane gorącym rumieńcem, usta rozchylone w rozkoszy, oczy przymknięte. Dzielnie walczyłem z samym sobą, aby nie przyspieszać ruchów, nie było to konieczne. Byłem pewien, że to będzie nie tylko szybki ale i bardzo intensywny orgazm. Prawa dłoń przeniosła się teraz na tors, skupiając się po chwili na sutkach. Z penisa obficie wydobywał się śluz, który skutecznie oczyścił okolice żołędzi z mydlin. Nabrałem trochę własnego soku na palce i wsunąłem je go ust. Uwielbiam ten smak, jest neutralny ale bardzo podniecający. Mimo, że nie potrzebowałem dodatkowych bodźców to chciałem się trochę zabawić. Mieć trochę dodatkowej rozkoszy w tym szaleństwie. Oceniłem, że miałem dla siebie jeszcze kilka minut. Mokry od prejakulatu i śliny palec wsunąłem pomiędzy namydlone pośladki, wślizgnął się bez najmniejszego oporu pokonując ciasną dziurkę. Ponowne westchnienie i nasilające się mrowienie w podbrzuszu. Już niedaleko. Przez przymknięte powieki poszukałem odpowiedniego miejsca dla nadciągającego wytrysku i skierowałem się w stronę szyby. Łatwiej będzie po sobie posprzątać. Spowolniłem ruchy jeszcze bardziej, chciałem oddalić nadchodzącą rozkosz, chciałem się delektować tym momentem krótko przed szczytem. Te ostatnie metry przed finiszem dają mi niezwykle wielką satysfakcję. Napletek zsuwał się i naciągał, powoli, miarowo, niczym w rytm sekundnika nieubłaganie odliczającego czas. Z żołędzi wydobywały się kolejne porcje śluzu, który stanowił doskonałe nawilżenie dla pieszczącej mnie dłoni, sprawne palce błądzące po penisie zdawały się robić to niemal bez oporu, z aksamitną delikatnością. Napletek przesuwał się po maksymalnie wyprężonym i pulsującym penisie, cicho przy tym pomlaskując. Po plecach przechodził mi dreszcz rozkoszy. Już prawie. Oczy zamknięte. Głowa odchylona do tyłu. Głębokie wdechy przez rozchylone usta. Doświadczony palec penetrujący miarowo ciasną szczelinę potęgował ektazę, wywołując fale rozkoszy przeszywające moje wnętrze. Jeszcze kilka powolnych ruchów wzdłuż penisa, a później przyspieszę. Wystarczy, że będę go muskał opuszkami palców. Delikatnie. Oh! Chcę się spuścić. Zaraz prysnę. Kolejny ruch, kolejna fala rozkoszy. Palec pchnął głębiej, z kutasa wylały się duże krople śluzu, które niesione na palcach zawędrowały do ust. Delektowałem się chwilę swoim smakiem, zebrałem dużą porcję śliny i splunąłem celnie w dół. Ciepła ciecz trafiła prosto na drżącą żołądź otulając ją czule. Dłoń jednym ruchem zwinnie rozprowadziła ślinę wzdłuż rozpalonej męskości. Kolejny ruch, mlaśnięcie napletka. Ohh! Anus zacisnął się na palcu. Pragnę tego. Palce badały nierówności korzenia, napletek nasunął się na główkę i powrócił mocno naprężony. Jest mi cudownie! Uwielbiam to! Kutas zaczął reagować w tak doskonale znany mi sposób. Okrężne ruchy śliskiego palca po wrażliwym otworku. Płonę z pożądania. Cztery powolne ruchy. Nie przyspieszaj - opanowywałem się w myślach. Spokojnie. Zaraz będzie. Serce mi łomocze. Kocham to. Trzy. Tak! Dochodzę! Już prawie! Ahhh!\n- Michał, wszystko w porządku? - to był głos Magdy.\n- Kurwa! - zakląłem pod nosem. Penis wyślizgnął się i z plaskiem uderzył w podbrzusze. Znieruchomiałem sparaliżowany przez strach. Czar prysnął. Orgazm zawieszony w próżni nie nadchodził. Wystarczy jeden zdecydowany ruch i trysnę. Teraz albo nigdy! Za późno. Oddala się. Ja pieprzę, co za strata.\n- Tak, zaraz wychodzę - odpowiedziałem zdyszanym głosem, którego w tamtym momencie nie poznawałem.\n- Obiad za pięć minut, będę na dole - poinformowała niewinnie.\n- Dzięki, zaraz zejdę - dokończyłem.\nSfrustrowany, wściekły na cały świat puściłem na siebie zimną wodę pełnym ciśnieniem. Niemal krzyknąłem od szoku termicznego, ciało zareagowało konwulsjami próbując uniknąć klującego chłodu. W głowie mi huczało, ledwie łapałem oddech, oparłem się dłońmi o ścianę próbując utrzymać równowagę. Pulsujący wzwód zaczął tracić na sile, orgazm poszedł w siną dal. Po spłukaniu całej piany zakręciłem wodę i wsłuchiwałem się w wodę ściekającą do odpływu. Ciężko dysząc spojrzałem w dół. Z wiotczejącego penisa odrywały się duże krople połączone cienką nitką śluzu. Naciągnąłem napletek na czerwoną główkę i wyszedłem z kabiny. Pospiesznie osuszyłem ciało, spryskałem ciało dezodorantem i nasunąłem czyste ciuchy.\nZmieszany, całkowicie rozbity skierowałem się piętro niżej, gdzie do stołu zasiadali już goście. Obok Kasi było wolne krzesło, ale teraz chciałem zachować dystans i ochłonąć. Kolejne wolne miejsce było po przeciwnej stronie stołu, gdzie pacnąłem zmarnowany i chwyciłem za szklankę wody z miętą. Sącząc niespiesznie orzeźwiający płyn poczułem na sobie spojrzenie. Z boku, oparta o balustradę schodów podejrzliwie przyglądała mi się Magda. Próbując zachowywać się tak jakby żadna z moich kuzynek niczego nie podejrzewały, zagaiłem radośnie, próbując tym samym ukryć swoje przygasające zażenowanie. Magda rozpogodzona przysiadła się z prawej strony. Pozostali goście niespiesznie rozsiedli się w oczekiwaniu na posiłek, którego zapach kusząco rozchodził się po pomieszczeniu. Podczas jedzenia zaangażowałem się luźne rozmowy o pierdołach. Kuzynki również wesoło wymieniały się opiniami na tematy małe i duże. Pyszne potrawy i wyborna atmosfera pozwoliły mi zapomnieć o gorących wydarzeniach sprzed kilkunastu minut. Wszystko zdawało się wracać do normy.\n- Podaj mi proszę sałatkę - zwróciłem się do wujka.\n- Ja podam - Kasia zerwała się z miejsca, chwyciła za miskę i pochyliła się nad stołem wyciągając przy tym jak struna. Dopiero teraz zwróciłem uwagę, że kuzynka, która dzisiaj przysporzyła mi tak wiele kłopotu przebrała się. Gdy odbierałem naczynie od Kasi przed moimi oczami rozpostarł się widok na doskonale wyeksponowanych piersi z twardymi brodawkami. Tym razem dane mi było napawać się widokiem nieco dłużej niż w sypialni. Upewniając się, że w tym momencie nikt inny na nią nie patrzy, kuzynka wykonała delikatny ruch ramionami kołysząc jędrnym biustem na boki.\n- Kurwa - krótka myśl rozpętała burzę w mojej głowie.\nNo to mam dobitne potwierdzenie. Kasia nie tylko doskonale wie co się dzieje ale też świadomie podsyca atmosferę. Moją kuzynkę wyraźnie to bawiło.\n- Smaczne? - siadając na miejsce, zapytała kokieteryjnie, puszczając oczko i seksownie przygryzając dolną wargę.\n- Pyszne - kiedy wpadniesz między wrony ... postanowiłem zabawić w tę niebezpieczną grę.\n- A jak brzoskwinka? - wroga trzeba zwalczyć tę samą bronią, kontynuowałem więc wskazując na kosz z owocami.\n- Słodka i soczysta. Musisz spróbować - nie dała się wyprowadzić z równowagi.\n- Jedna teraz, druga na później - skwitowałem, biorąc do ręki dwa dojrzałe owoce.\nSiedząca obok Magda zdawała się nadstawiać ucha, ale nie włączyła się do dyskusji. Nie chcąc przesadzić, a tym bardziej dać się przyłapać na tej głupiej zabawie zmieniłem temat. Rozmowa przeszła na oklepane tematy szkolne i plany wakacyjne. Magda wyraźnie domagała się większej uwagi, chcąc na tym polu konkurować ze starszą siostrą. Przechwyciła moją uwagę pokazując zestaw zdjęć z jej ostatniej wyprawy w góry. Album zawierał dziesiątki widoków i ujęć przyrody, a także kilka ładnych portretów. Magda komentowała każde z ujęć opowiadając jak spędziła tydzień z czterema koleżankami. Wśród fotek znalazło się trochę ujęć z hotelu oraz basenu na którym Magda paradowała w skąpym stroju kąpielowym. Nawet na małym wyświetlaczu telefonu komórkowego widać było ciemne brodawki prześwitujące przez mokry materiał staniczka. Na kolejnym ujęciu rozbawiona kuzynka pozowała z koleżanką. Tym razem moją uwagę przykuł subtelnie prześwitujący przez mokry materiał przystrzyżony pasek czarnych włosków na jej wzgórku łonowym. Inne zdjęcia potwierdziły, że koleżanki Magdy również z dużą śmiałością obnażały swoje młodzieńcze wdzięki. Jedna z jej koleżanek zdawała się nie zdawać sprawy z tego, że biały materiał stroju przestał być już jakąkolwiek przeszkodą dla wzroku. Mokry materiał dobitnie pokazywał, że dziewczyna dbała o swoją cipkę, starannie ją goląc. Bawełna szczelnie przylegała do kształtów kobiecości, z pewnością powodując ślinotok u każdego samca na basenie.\n- To jest Asia, niedawno dołączyła do naszego zespołu fitness - wyjaśniła widząc moje zainteresowanie.\n- Wygląda na starszą - oceniłem.\n- Tylko o rok. Ale wszyscy dają jej więcej - odpowiedziała z nieukrywaną zazdrością.\nMagda przedstawiła również inne swoje koleżanki i opowiedziała o sukcesach osiąganych w fitness. Kasia wrzuciła kąśliwą uwagę na ten temat, na co Magda tylko czekała. Dziewczyny dokuczały sobie żartobliwie jak to tylko siostry potrafią, śmiejąc się przy tym do rozpuku. Niestety dorośli nie podzielali naszego nastroju, bo rozmowy zeszły na tematy polityczne. Dyskusja nabierała więc rumieńców, natomiast młodzież straciła zainteresowanie i chęć uczestniczenia w tych bezsensownych przepychankach słownych.\n- To może urwiemy jeszcze trochę z popołudniowej pogody na plaży? - zaproponowałem pierwszy, widząc jeszcze ostre promienie słoneczne padające na parkiet.\n- Świetny pomysł - młodsza kuzynka poderwała się. Pójdę się tylko przebrać - rzuciła wbiegając po schodach.\n- Też wezmę jakieś kąpielówki. Może popływam - zażartowałem, wiedząc jak zimny potrafi być Bałtyk nawet latem. Wstałem od stołu i skierowałem się ku schodom.\n- No to idziemy, nie będziemy ze starymi prykami siedzieć - Kasia zażartowała głośno, choć nikt zdawał się jej nie słyszeć.\nPuściłem ją pierwszą w drodze na drugie piętro. Natychmiast wiedziałem, że popełniłem błąd. Kasia zmieniła nie tylko bluzeczkę ale i dolną część garderoby. Szorty, tak zgrabnie opinające jej pupę po moim przyjeździe, zastąpione zostały zwiewną i krótką spódniczką. Fantastycznie zgrabne i gładkie nogi zdawały się nie mieć końca. Gołe, zadbane stopy cicho stukały o drewniane stopnie. Każdy ruch kuzynki powodował kuszące falowanie materiału, za którym unosiła się świeża woń środków do prania i młodego ciała kobiety. U szczytu schodów Kasia przyspieszyła i wskoczyła dwa stopnie na raz, w wyniku czego falbanki odsłoniły połowę oszałamiająco pięknych pośladów, będących wówczas na wysokości mojej twarzy. Ułamek sekundy wystarczył, abym zaobserwował brak dolnej partii bielizny.\n- Bardzo się cieszę, że przyjechałeś Michał. - kuzynka spojrzała na mnie z góry, w jej oczach zobaczyłem samicę w rui.\n- Ja też - potwierdziłem z rosnącym przekonaniem oraz uczuciem ciepła ponownie rozlewającego się w lędźwiach.\n- Spodoba Ci się.\n- Już mi się podoba.\nŚrednia: 9.29/10 (87 głosy oddane)\nBibi · 22 czerwca 2016+0\nNo i super . Czekam na ostrą kontynuację\nMinionek · 23 czerwca 2016+0\nZa szczodre oceny bardzo dziękuję. Zachęcam jednak do komentowania, dzielenia się uwagami i wskazówkami. Uczę się pisać, bez Was niemożliwym będzie poprawić się w tej trudnej sztuce.\nXXX_Lord · 23 czerwca 2016+0\nOdpowiadając na Twoje pytanie ze wstępu- udało się :-)\nJedyne do czego mogę się przyczepić to trochę zbyt długa scena masturbacji bohatera, ale to wynika z moich preferencji (wolę krótsze sceny seksu i długie gry wstępne).\nZ niecierpliwością czekam, aż w drugiej części głowny bohater dopadnie w końcu którąś z kuzynek (a może obie? Jednocześnie?).\nZa Głębokie Westchnienie dziewiątka (po przeczytaniu Schodów do Nieba ocenę dziesięć zostawiam dla naprawdę wyjątkowych opowiadań).\nPrzewiduję powstanie serii złożonej z 4 części, mam nadzieję, że z niezbyt oczywistym przebiegiem akcji.\nSchody do Nieba lądują do szufladki na później, nie czytałem tego jeszcze. Dzięki za rekomendację.\nNonieźle · 23 czerwca 2016+0\nSUPER! Podoba mi się i kiedy next? co do komentarza lorda... Dwie naraz? Nie pasuje.. A przynajmniej ia bym nie chciała, żeby tak było no ale cóż to tylko moje zdanie. Postaram się być cierpliwa na kolejną część\nMinionek · 24 czerwca 2016+0\nTekst drugiej części jest w drodze, myślę że mam też dla Was niespodziankę.\nNiestety proces tworzenia opowiadania nie kończy się na jego napisaniu. Trzeba go kilka razy przeczytać, najlepiej w większych odstępach czasu. Cierpliwości\nInne popularne opowiadania Minionek:\nOgarnął mnie błogostan. Z zamkniętymi oczami wsłuchiwałem się w otaczającą mnie naturę. - Ładny, nie sądzisz? – wyrwał mnie z zamyślenia szept Kasi. - Chcesz dotknąć? – zapytała cicho. - Głupia, a jak się obudzi? – oponowała jej siostra. - I co nam zrobi? Widziałaś…\nGłębokie westchnienie (II)…\nMinionek 29 czerwca 2016\nKuzynki rozbiegły się po piętrze i w kilku ruchach zebrały najpotrzebniejsze rzeczy, wypychając nimi swoje plażowe torebki. Z krzesła zniknął błękitny strój Kasi, który przysporzył mi tyle nerwów zaledwie dwie godziny temu. Kurczę, wydawało mi się, że od mojego…\nMinionek 28 czerwca 2016\nCiche tykanie wiszącego na ścianie, szwajcarskiego zegara, leniwie odmierzało upływający czas. Wskazówki na okrągłej tarczy niedawno rozpoczęły nowe okrążenie - było 14 minut po południu. Niestety Einstein miał rację - życie płynie w różnym tempie, indywidualnym…\nMokra Włoszka (III)\nMinionek 14 stycznia 2014


LILLIPUTIENS Przytulanka aktywizująca wielofunkcyjna Nosorożec Marius 9 m+ | Nasze produkty \_ Zabawki \_ Zabawki rozwojowe wielofunkcyjne Nasi bohaterowie \_ Nosorożec Marius |\nPrzytulanka aktywizująca Nosorożec Marius belgijskiej marki Lilliputiens to niebanalne, miękkie i wielofunkcyjne źródło rozrywki i nauki dla ciekawskich maluszków. Ma postać radosnego niebieskiego Nosorożca Mariusa w granatowej koszulce, uszytego z materiałów o różnorodnej fakturze i wzorach. Przytulanka jest pełna niespodzianek. Ma sterczące uszka, grzechotkę w główce i kwiecistą bandanę, zawiązaną na supełek. Prawa łapka stanowi poręczny uchwyt i wyposażona jest w drewniany gryzak w kształcie deski do surfowania, prawa noga szeleści, a na lewej łapce i nóżce znajdują się urocze miękkie naszywki z krabem i rozgwiazdą, które dodatkowo stymulują sensorycznie maluszka. Na brzuszku nosorożca umieszczone jest bezpieczne, giętkie lusterko z naszywką rekina. Zabawka jest solidnie wykonana i w pełni bezpieczna. Zaskakuje i pobudza dziecięcą wyobraźnię. Rozwija małą motorykę (chwytanie, potrząsanie), aktywizuje zmysł słuchu (szeleści, grzechocze), wzroku (lusterko) i dotyku (faktury tkanin), a dzięki gryzakowi – przynosi ulgę w trudnym okresie ząbkowania.\nwymiary produktu: 10,5 x 17 x 30 cm


Verstappen chwali postępy dokonane przez Red Bulla - Wyprzedź Mnie!\nVerstappen chwali postępy dokonane przez Red Bulla\nHolender uważa, że jego wyścigowe tempo powinno być bardziej konkurencyjne.\nMax Verstappen pochwalił postępy dokonane przez Red Bulla po piątkowych treningach, dzięki którym w kwalifikacjach zdołał wykręcić trzeci czas.\nNa początku weekendu w Stambule Holender miał spore problemy z balansem bolidu, ale w Q3 osiągnął rezultat gorszy od najszybszego Lewisa Hamiltona o 0,3s.\nZe względu na karę cofnięcia o 10 pozycji na starcie nałożoną na kierowcę Mercedesa za wymianę jednostki napędowej, Verstappen ustawi swój bolid na drugim polu startowym w towarzystwie Valtteriego Bottasa.\nNa początku było dość ciężko, ale jeśli spojrzę na to, jak szło nam wczoraj, to wydaje mi się, że dokonaliśmy całkiem sporego progresu. Moje okrążenia były naprawdę dobre, chociaż na tym ostatnim straciliśmy trochę czasu na prostej. Musimy się temu przyjrzeć, ale już na pierwszy rzut oka widać, że nie było to kółko, z którym mógłbym zawalczyć o pole position .\nNaprawdę cieszy mnie postęp w porównaniu do piątkowych treningów. Trzecie miejsce było dzisiaj naszym maksimum, jednak jutro ustawię się na drugiej pozycji. Zobaczymy, co wydarzy się w niedzielę i co zrobi pogoda. Ogólnie rzecz ujmując jestem bardzo zadowolony .\nAby maksymalnie wykorzystać karę Hamiltona, Verstappen musi w jutrzejszym wyścigu pokonać drugiego z kierowców Mercedesa - Valtteriego Bottasa. Na długich przejazdach powinno być trochę lepiej. Jestem ciekawy naszej formy w wyścigu .\nOpony zdają się dostawać tutaj ostro w kość, ale sama jazda po tym torze daje mnóstwo frajdy, zwłaszcza w długim lewym zakręcie numer osiem. Wszystkiego dowiemy się jutro. Postaram się zdobyć tak wiele punktów, jak tylko będę mógł .


Uniwersytet Medyczny w Białymstoku. 1 proc. podatku też dla nauki .\nMłode UMB uczy się biznesu\nNauka UMB na fakturze VAT\nNauki nie kupisz na kilogramy\nNa nauce się nie zarabia - mówi wynalazca\nJesteśmy w sieci Eurodesk\nCzas wyzwań - komercjalizacja po nowemu\nNorwegia - wizyta przygotowawcza\nTrzeci Program UE w dziedzinie zdrowia\nIslandia - wyspa pełna możliwości\nChcesz się uczyć? Weź sobie na to pieniądze\nFundusze norweskie w akcji\nFundusze norweskie w praktyce: geriatria Polska vs. Norwegia\nWspółpraca, pieniądze, horyzont\nNowe programy dla przedsiębiorczych\nTrzy granty badawcze z NCN\nNaukowcu, zapomnij o etacie\nKomercjalizacja nauki na UMB: komu, za co i ile\nInnowacyjność UMB, czyli co?\nZnajdź sobie pieniądze na badania\nChcę być jak GPS dla naukowców\nSprawa dla „Medyka”: Pytajmy o patenty\n1 proc. podatku też dla nauki\nWiedza to dobry posag\nCzas zarabiać na wiedzy\nNaukę da się sprzedać - rozmowa z prof. M. Millerem\nPatentować czy nie patentować?\nOstatnia zmiana 07.03.2013 przez Medyk Białostocki\nNaukowcy będą mieli prawa majątkowe do swoich odkryć, a firmy będą mogły przekazywać 1 proc. CIT na rzecz jednostek naukowych - to niektóre propozycje Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, które mają pobudzić współpracę przedsiębiorców z naukowcami.\nPropozycje takie ogłoszono podczas spotkania „Okrągły Stół Innowacji", z udziałem minister nauki i szkolnictwa wyższego Barbary Kudryckiej. Odbyło się ono w połowie lutego w warszawskim Centrum Nauki Kopernik iuczestniczyli w nim m.in. przedstawiciele Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku.\nJedna z propozycji przedstawionych przez ministerstwo zakłada, że prawa majątkowe do wynalazków będą mieli tworzący je naukowcy, a nie jak dotąd uczelnie. - Wynalazcy sami dostrzegą interes w tym, by ich rozwiązania technologiczne nie leżały na półkach - tłumaczyła minister Kudrycka.\nDochody z wdrożonego wynalazku czerpać za to będą: naukowiec, firma oraz uczelnia. Jednak o tym, jak duże będą zyski tej ostatniej, ma zadecydować regulamin ustalony między naukowcem a tą instytucją. Wynalazca musiałby zapłacić uczelni za to, że korzystał z jej sprzętu i laboratoriów. Minister Kudrycka zastrzega jednak, że kwota, którą z wynalazku otrzyma uczelnia, będzie mogła stanowić nie mniej niż 25 proc. tego, co otrzyma naukowiec.\n- Sprawdzaliśmy czy takie rozwiązania są zgodne z prawem europejskim i stwierdziliśmy, że nie ma przeciwwskazań. W niektórych państwach, np. Danii, Szwecji czy Włoszech, rozwiązania takie są już stosowane – dodała Kudrycka.\nWśród zaproponowanych pomysłów przez resort nauki jest możliwość przekazywania przez firmy 1 proc. podatku CIT na rzecz wskazanych przez nie jednostek naukowych (mogłoby to być możliwie od 2014 r.) Podmiotami uprawnionymi do uzyskania pieniędzy pochodzących z 1 proc. podatku CIT będą wydziały uczelni, instytuty naukowe PAN, instytuty badawcze i utworzone na podstawie odrębnych przepisów międzynarodowe instytuty naukowe działające w Polsce.\nZarówno minister jak i naukowcy dostrzegają ogromną barierę blokującą rozwój komercjalizacji nauki – to ustawa o zamówieniach publicznych. Konieczność ogłaszania przetargów na zakupy o wartości powyżej 14 tys. euro często na długi czas opóźnia zasadnicze badania. Dlatego – jak poinformowała minister Kudrycka - nowe dyrektywy unijne przesunęły tę granicę na 130 tys. euro, a w przypadku uczelni na 200 tys. euro. Zmiany w polskim prawie mają nastąpić do końca maja.\nAnna Daszuta-Zalewska, PAP - Nauka w Polsce\nData wydruku: 23.05.2022 20:13


Co jaki czas odbywa się waloryzacja emerytur - Wysokość emerytury - Emerytury - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Infor.pl > Prawo > Praca > Emerytury > Wysokość emerytury > Co jaki czas odbywa się waloryzacja emerytur\nWaloryzacja polega na przystosowaniu wysokości rent i emerytur do rosnących zarobków lub do kosztów utrzymania. Jest to kwestia szczególnie ważna, inaczej bowiem świadczenia z ubezpieczenia, tracąc swą wartość realną, przestałyby z czasem zaspokajać elementarne nawet potrzeby emeryta.\nEmerytury i renty podlegają corocznie waloryzacji od dnia 1 marca. Waloryzacja polega na pomnożeniu kwoty świadczenia i podstawy jego wymiaru przez wskaźnik waloryzacji. Waloryzacji podlega kwota świadczenia i podstawa jego wymiaru w wysokości przysługującej ostatniego dnia lutego roku kalendarzowego, w którym przeprowadza się waloryzację.\nWskaźnik waloryzacji to średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych w poprzednim roku kalendarzowym zwiększony o co najmniej 20 % realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim roku kalendarzowym. Wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych, jest średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów albo średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, jeżeli jest on wyższy od wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów.\nZwiększenie o co najmniej 20 % realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia, jest przedmiotem corocznych negocjacji, w ramach Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych, przeprowadzanych w czerwcu, w roku poprzedzającym waloryzację.\nWskaźnik waloryzacji ogłasza Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w drodze komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. W roku 2010 wskaźnik waloryzacji emerytur i rent wynosi 104,62%.\nZobacz: Jakie zawody uprawniają do wcześniejszej emerytury\nOszacowano, że miesięczny skutek waloryzacji emerytur i rent wypłacanych przez ZUS wynosi w 2010 r. 516 mln zł, natomiast łączny miesięczny skutek waloryzacji z uwzględnieniem wszystkich dodatków oszacowano na 535 mln zł.\nW wyniku waloryzacji podwyższone zostały emerytury i renty, które wypłacane są przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, pobierane przez około 7,7 mln emerytów i rencistów (bez osób pobierających renty socjalne), w tym około 0,2 mln osób otrzymujących emeryturę bądź rentę z FUS łącznie ze świadczeniem rolniczym.\nemerytura, waloryzacja, wcześniejsza emerytura


Tata na urlopie - biznes, praca, biuro - Nowoczesna firma z Biuro-kreacja\nOsobą uprawnioną do urlopu ojcowskiego, popularnie nazywanego urlopem tacierzyńskim, jest ojciec dziecka będący pracownikiem.\nWymiar urlopu ojcowskiego wynosi dwa tygodnie, a za jego czas przysługuje zasiłek macierzyński w wysokości 100 proc. wynagrodzenia. Tydzień urlopu ojcowskiego odpowiada 7 dniom kalendarzowym, wliczając do jego wymiaru niedziele, święta i dni wolne z tytułu przeciętnie 5-dniowego tygodnia pracy.\n- Od 2 stycznia 2016 r. pracujący ojciec będzie miał o 1 rok więcej czasu na wykorzystanie urlopu ojcowskiego. Z urlopu ojcowskiego będzie można bowiem skorzystać do ukończenia przez dziecko 24 miesiąca życia lub do upływu 24 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia orzekającego przysposobienie dziecka i nie dłużej niż do ukończenia przez dziecko 7. roku życia.\n- W przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego, nie dłużej niż do ukończenia przez nie 10. roku życia.\n- Całkowitą nowością jest możliwość podzielenia urlopu ojcowskiego na dwie części, ponieważ obecnie urlop ojcowski może być wykorzystany wyłącznie w całości. W wyniku nowelizacji wprowadzono jednocześnie zasadę, że żadna z części nie może być krótsza niż tydzień – co w praktyce oznacza, że pracownik będzie mógł wykorzystać urlop ojcowski w całości w wymiarze dwóch kolejnych tygodni lub 2-krotnie w wymiarze jednego tygodnia.\n- Po zmianach urlop ten nadal będzie udzielany na wniosek pracownika, składany najpóźniej 7 dni przed jego rozpoczęciem.\nAutor: Marek Skałkowski, ekspert INFOR PL, specjalista w zakresie prawa pracy\nAlchemia – biurowcem roku\nDrugi etap Alchemii otrzymał prestiżową nagrodę podczas Eurobuild Awards 2015, prestiżowego konkursu branży nieruchomości komercyjnych w kraju.\nPrezentacje multimedialne podczas spotkań, wykładów, konferencji, seminariów czy narad są już elementem obowiązkowym, dopełniającym proces wzajemnej komunikacji.\nLato czy zima, czyli jak zapewnić komfort pracy w biurze?


HP: dx2420 - budżetowy komputer stacjonarny dla firm - ITbiznes\nHP: dx2420 – budżetowy komputer stacjonarny dla firm\n6 kwietnia 2009 Grzegorz Pietrzak\t95 Views Brak komentarzy\tkomputery PC\nHP zaprezentował komputer stacjonarny dla firm – model HP dx2420, zaprojektowany z myślą o codziennych potrzebach małych i średnich przedsiębiorstw, dostępny w atrakcyjnej cenie. HP dx2420 oferuje standardową wydajność, możliwości rozbudowy i niezawodność, jak również elegancką i nowoczesną obudowę oraz sposób obsługi.\n– Małe przedsiębiorstwa potrzebują ekonomicznych, w pełni funkcjonalnych\nkomputerów, które można w prosty sposób skonfigurować i obsługiwać. Ale\njednocześnie należy pamiętać, że odpowiednie wrażenie jest dla klientów\nbardzo ważne, dlatego nie chcą oni iść na kompromis w sprawie stylu i\nwyglądu – powiedział Charl Snyman, wiceprezes działu komputerowych\nsystemów osobistych (PSG) HP w regionie EMEA. – Komputer HP dx2420\noferuje małym przedsiębiorstwom takie korzyści, jak stylowa obudowa i\nstandardowe funkcje obsługi, dostępne w cenie, która nie zrujnuje\nKomputer stacjonarny dla firm HP dx2420 doskonale komponuje się z\nwystrojem nawet najbardziej stylowych biur, dzięki zastosowaniu\npowierzchni z naturalnego metalu oraz błyszczącego wykończenia. Dyski\noptyczne i dostęp do portów USB 2.0 umieszczonych z przodu umożliwiają\nobsługę różnorodnych nośników multimedialnych i urządzeń peryferyjnych,\nzapewniając przy tym szybki transfer danych. Porty audio umieszczone z\nprzodu i z tyłu zapewniają dodatkową wygodę i elastyczność.\nKomputer dostępny jest z systemem\noperacyjnym Windows Vista, procesorami firmy\nIntel, zestawami układów, kartami graficznymi oraz fabrycznie\nzainstalowanymi aplikacjami biznesowymi, które zapewniają klientom\nwysoką wydajność pracy natychmiast po pierwszym uruchomieniu komputera.\nPoza tym, kompaktowa mikrowieża została zaprojektowana z myślą o\ndalszej modernizacji i rozbudowie, dzięki czemu HP dx2420 może\nrozwijać się razem z firmą klienta.\nHP dx2420 będzie dostępny w Polsce pod\nkoniec kwietnia. Zalecana cena detaliczna netto wynosić ma 1260 zł.\n← Previous JEDEC: LPDDR2 – nowy standard niskonapięciowych pamięci\nNext → Compal: producent zaoferuje netbooka z systemem Android


Sejm i prokurator generalny: opłata śmieciowa - niezgodna z konstytucją - Money.pl\nStrona głównaSejm i prokurator generalny: opłata śmieciowa - niezgodna z konstytucją\nSejm i prokurator generalny: opłata śmieciowa - niezgodna z konstytucją\nUstawa śmieciowa zawiera przepisy, które są niezgodne z konstytucją -\nprzyznali w piśmie do Trybunału Konstytucyjnego marszałek Sejmu Ewa Kopacz i zastępca prokuratora\ngeneralnego Robert Hernand. Chodzi o to, kto ma płacić opłatę śmieciową.\n"Pojęcie +właściciela nieruchomości+ jest jednym z fundamentów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach; określa, kto ma zbierać odpady, uiszczać opłatę śmieciową i składać deklarację o wysokości tej opłaty" - powiedział PAP Marek Goleń z Katedry Ekonomiki i Finansów Samorządu Terytorialnego w Szkole Głównej Handlowej.\nSejm broni natomiast idei samych przetargów, chociaż przyznaje rację autorom wniosków do TK, że gminy nie mogą zlecać własnym samorządowym zakładom budżetowym - w drodze przetargu - zadań w zakresie odbioru i zagospodarowania odpadów. "Przy powierzeniu zadań publicznych własnej jednostce organizacyjnej nie dochodzi w ogóle do udzielenia zamówienia publicznego" - czytamy w stanowisku Sejmu.\n"Pod tym względem ustawa jest absolutnie niezgodna z konstytucją" - powiedział PAP Krzywoń, który badał całą ustawę śmieciową pod kątem jej zgodności z konstytucją. Wskazał, że zgodnie z konstytucją gminy mogą ustalać wysokość podatków i opłat "w zakresie określonym w ustawie". "W ustawie śmieciowej nie ma żadnych takich granic" - powiedział ekspert.


Zwalczanie Much - Rat-Pol Dezynfekcja Dezynsekcja Deratyzacja\nData ostatniej aktualizacji: 15 grudnia, 2019\nZwalczanie much jest bardzo uciążliwe. Plaga tych owadów dotyczy nie tylko obszarów wiejskich ale również miejskich.\nMucha przenosi 100 gatunków drobnoustrojów chorobotwórczych. Oprócz niebezpieczeństwa związanego ze zdrowiem, ze strony much obawiać się możemy również nadmiernego brudzenia ścian, szyb, żarówek itd.\nPodczas zwalczania much bardzo ważną rolę odgrywa owadoszczelność. Brak szpar w ścianach czy obecność moskitiery w oknach skutecznie ogranicza ilość owadów wewnątrz pomieszczeń.\nPodczas zabiegu zwalczania much wewnątrz mieszkań stosujemy metody możliwie najmniej inwazyjne dla lokatorów. Mianowicie wykorzystujemy metodę malowania (za pomocą pędzla nanosimy preparat na ramy okienne). Efekt zwalczania utrzymuje się nawet do 8 tygodni.\nW przypadku zabezpieczenia obszarów zewnętrznych wykorzystujemy metodę oprysku lub zamgławiania. Preparat nanosimy na powierzchnie, po których poruszają się lub przesiadują owady. Dzięki zastosowaniu odpowiedniej kombinacji substancji czynnych, efekt zabiegu utrzymuje się przez kilka tygodni w zależności od warunków atmosferycznych.\nInną z metod wykorzystywanych na zewnątrz są pułapki workowe z substancją wabiącą. Niezwykle skuteczne rozwiązanie, często wykorzystywane w sadach, fermach, oborach oraz wszędzie tam gdzie owady są bardzo uciążliwe oraz nie ma możliwości zastosowania środka chemicznego.


Śródziemie: Cień Wojny - znajdźki i sekrety: mapa Seregost • Eurogamer.pl\nŚródziemie: Cień Wojny - znajdźki i sekrety: mapa Seregost\nGondorskie artefakty, haediry, drzwi ithildinu i wspomnienia Szeloby na mapie Seregost.\nData:\t13 października 2017\n¬Gra Śródziemie: Cień Wojny skrywa wiele tajemnic. Wśród sekretów i znajdziek znajdziemy artefakty, wspomnienia, a także ithildiny, które posłużą później do otwarcia specjalnych drzwi ithildinu, przy których uzupełnimy brakujące słowa części poematu.\nPoniżej przedstawiamy pełną mapę krainy Seregost, czyli drugiej dużej lokacji w grze. Cechami charakterystycznymi tego miejsca są rozległe kopalnie, w których również znajduje się kilka sekretów i znajdziek (do jednej z nich wespniesz się po wielkiej, lodowej ścianie) oraz całkiem spore osady, w których łatwo przygotować zasadzki na kapitanów. Nie zaznaczaliśmy ich na mapie, gdyż cały czas zmieniają swoje położenia.\nMapa Seregost - haediry, artefakty, drzwi ithildinu, wspomnienia Szeloby\nJak zawsze na początku eksploracji nowego regionu, tak i tym razem warto wspiąć się na trzy haediry, czyli wieże różnego typu, z których przeskanujemy trzy części mapy w poszukiwaniu kolejnych sekretów - po zmniejszającym się okręgu poznasz, gdzie umiejscowiony jest dany rodzaj sekretu, umieszczając tym samym stosowną ikonę na mapie.\nŚródziemie: Cień Wojny - mapa Seregost\nZacznij poszukiwania od Gondorskich artefaktów. Znajdują się w bezpiecznych miejscach o łatwej dostępności. Zebranie dwunastu (jeden otrzymasz po ukończeniu dedykowanej misji) spowoduje odblokowanie dodatkowej umiejętności. Pamiętaj, że artefakty umieszczone w górnej części mapy, w wielkiej fortecy, są również dostępne od samego początku.\nJak otworzyć drzwi ithildinu?\nZdobycie sześciu ithildinów ma miejsce nieco inaczej. W wyznaczonym ikoną fragmencie mapy musisz przejść do świata upiorów (naciśnij po prostu L1/LB) i wykonać interakcję w oznaczonym miejscu. Rozmazany znak, który zauważysz, wyostrzysz kręcąc odpowiednio analogi na padzie.\nPo zebraniu sześciu słów, udajemy się do drzwi ithildinu. W tym przypadku znajdują się w górnej części mapy, w środku jaskini, nazywanej kurhanem. Tam musimy rozwiązać zagadkę, która polega na dopasowaniu zebranych wcześniej słów do zatartej inskrypcji. Prawidłowe rozwiązanie wiersza w Seregost to:\nPIĘKNY Mordor, nocy całunem okryty\nŻmijowe GNIAZDO smutku i waśni\nZATRUTY groźną zdradą i zarazą\nUWIĘZIONY w lodowatym uścisku trupich dłoni.\nLecz oto Świetlisty Władca nadciąga niczym POŻOGA\nPaląc jedynie PODŁOŚĆ, by wszystko inne mogło trwać.\nPo zebraniu nagrody, którą będzie legendarny przedmiot o specjalnych właściwościach do zbroi, warto zająć się także wspomnieniami Szeloby. Po ich odnalezieniu i aktywacji musisz tak obracać kawałkami szkła, aby powstał z nich obraz.\nSpis treści: Śródziemie: Cień Wojny - Poradnik, Solucja\nNa samym końcu lub w trakcie odnajdywania innych sekretów, możesz też zająć się pomnikami, których zniszczenie udostępni ci nowe klejnoty. Te zaś można i trzeba wykorzystywać do ulepszania przedmiotów zgodnie z naszą strategią i stylem gry. Uzyskanie wszystkich sekretów na tej mapie nie powinno ci zająć więcej, niż godzinę i kilkanaście minut.\nWięcej o Śródziemie: Cień Wojny


Kremowa sałatka grecka z kurczakiem - Wędrówki po kuchni\nKuchnia grecka, Przepisy, Sałatki, Wytrawnie, Zdrowo i Fit\t/ 21 września, 2017\nJa wolę klasyczna „grecką” 🙂\nUwielbiam sałatki w których jest kurczak\nJak są szparagi to „bierę”! ;p Pyszności – zrobię w weekend na pewno 🙂\nCiekawe polaczenie. Jeszcze nie jadlam szpinaku w salatce.\nAle ta sałatka jest apetyczna!\nMniam, właśnie chodzi za mną jakas sałatka, tylko nie mam pomysłu na sos. Muszę wypróbować Twoją.\nChętnie bym spróbowała tylko jedna rzecz mi przeszkadza…winogorona! 😀 nie wiem czy dałabym radę się przemóc i zjeść winogrona z kurczakiem (mimo, że bardzo lubię połączenie owoców z mięsem) 😉 dlatego jeżeli się nie obrazisz to wyrzucę z Twojego przepisu winogrona i dla mnie będzie IDEALNIE 😀\nWażne, aby Tobie smakowało 🙂\npoproszę taką z dostawą do domu! 😀\nŻeby tylko moje dwuletnie dziecko chciało jeść sałatę. Ja je uwielbiam, ale nie mam siły, by go przekonać.\nPierwszy raz spotykam się z sałatką grecką, w której nie ma sera feta. Chętnie ją zrobię.\nUwielbiam Twojego bloga, dzięki Tobie bede żoną idealna ? Zachęcasz do gotowania 😉\nReply to Pieceofsara\nAle pychota 🙂 Kocham wszelkie sałatki <3\nI tego potrzebowalam na dzisiejszy obiadek :*\nJuż wiem , na Instagramie te pyszności widziałam 🙂\nWygląda bardzo apetycznie. Myślę, że fajnie sprawdzi się jako drugie śniadanie 🙂\nSałatka wygląda apetycznie, trzeba jej spróbować w wolnej chwili.\nPaulinaWu - Lemonade Śr.\nZ miłą chęcią bym wróciła do wspomnień z Grecji – świetny pomysł na sałatkę – na pewno wypróbuję.\nZ przyjemnością bym zjadła taką sałatkę 🙂\nLubię wszystko co mi ciepło przypomina…\nŚwietny przepis, chętnie wypróbuję 😉\nBardzo lubię grecką sałatkę z mnóstwem warzyw i feta. Ta jest zupełnie inna…\nJeżeli smakuje tak jak wygląda, to jestem 3 razy na tak 🙂\nTo brzmi i wygląda tak dobrze, że aż ją zrobię .. bo poczułam się głodna 😀\nPycha , lubię takie sałatki 🙂\nOstatnio mi własnie zasmakowała sałatka z winogronami ale nie byłam pewna co to takiego, no i patrz, trafiłam, dzięki za przepis 🙂


TROUSSEAU - POSAG prześcieradło płótno poduszka łóżko meble zasłona kurtyna dywan ozdoba panna młoda pan młody\nTROUSSEAU - POSAG\nPomimo wszystkich różnic w rytuał w ciągu wieków i od kraju, w każdym społeczeństwie znaleźć swoje własne, ale często podobnych sposobów radzenia sobie z tym materiałem i finansowe aspekty partnerstwa małżeństwa.\nPłacenie pieniędzy był jednym z takich powszechnego zwyczaju. Podczas gdy w niektórych krajach było tradycyjne dla oblubienicy rodziny do płacenia pieniędzy na oczyszczenie, jak "posagiem" w Anglii lub "drohoma" Grecja, w innych, takich jak Turcja, oczyszczenie wypłacane pieniądze na pannę młodą w rodzinie. Małżeństwo umowy, zbyt, była powszechna w wielu instytucji kultury, takich jak "yinou" Japonia podpisała przed małżeństwo składające się z listą para udostępnionego domowego.\nKolejną instytucją znaleźć w wielu różnych krajach jest trousseau - znany w Anglii jako "dno szuflady" i Turcja jako "çeyiz sandığı" lub "trousseau klatki piersiowej".\nIstnieje powiedzenie, które wykraczają Turecki, "Dziewczyna w podstawce, trousseau w klatce piersiowej", a nawet jeszcze dziś matki rozpoczyna się odłożenie haftowanej bielizny, koronki i innych ręcznie lub zakupionych wyrobów włókienniczych użytku domowego od momentu dziecko urodzone. W trousseau była cechą starożytnych Turecki Kultury w Azja Centralna, i następuje podobnie wśród Mongołów, na przykład.\nW Turcja, pod wpływem islamu, termin "çeyiz" przyszedł oznacza nie tylko do użytku domowego trousseau zebrane w klatce piersiowej, ale w całości własnością brane pod małżeństwa przez pannę młodą.\nW soan jako dziewczyna urodziła było zwyczaju, aby co najmniej jeden zakład topoli, a w przypadku zamożnych rodzin całości dziedzinie poplars, i wielu rodzin to zrobić jeszcze dzisiaj. Ponieważ poplars są szybko rosnące drzewa są one gotowe do sprzedaży drewna przez czas dziewczyna jest marriageable wieku, a więc pokrycie części kosztów utworzenia domu.\nNiektóre rodziny zakupiła trousseau klatki piersiowej na narodziny dziewczynki, inne przechowywane na bieliznę pościelową, dywany, odzież i inne przedmioty wykonane za trousseau w lnianą otoki. Aby upewnić się, że zawartość nie stają się żółte lub motheaten w odstępie roku, musiały one być regularnie sprawdzane i nagłośnione.\nJeśli młoda dziewczyna zniknęła nagle w miejscowości, jej matka najpierw sprawdzić, czy pęd do jej trousseau jeszcze na swoim miejscu. Jeśli tak było, oznaczało, że została ona przeprowadzona przez suitor off przeciwko niej będzie, ale jeśli brakuje został następnie miała eloped własnej porozumieniem.\nW czasach, gdy Ottoman córki sułtana w związku małżeńskim, jej trousseau została przeprowadzona w processian do domu przeznaczonego jej mąż tuż przed ślubu. W kosze i skrzynie zostały wgrane do wagonów i koni oraz sposób jej wended uroczyście ulicami, towarzyszy przede wszystkim urzędników i wojskowych dane o stanie. W mehter zespół z janissary zespół zagrał wszystkie marsze sposób i kiedy procesja dotarła do dworu, oczyszczenie lub pałacu, wziął z ogłoszeniem trousseau, prezenty i przedstawione do urzędników towarzyszące procesji.\nChociaż nie istnieją lub córki sułtana, trousseau procesji dziś, zwyczaj wyświetlania trousseau życia na obszarach wiejskich, gdzie Bride's trousseau jest wyświetlany przez tydzień lub dwa przed czasem ślub. Znany jako "çeyiz yayma" (rozłożenie trousseau), ekran nie jest prosta sprawa, wymagająca wiedzy kobiet znane jako "askıcı", którzy określają się i zawiesił się na każdym kawałku według ścisłych zasad.\nThrowing garstkę nasion i czarny kminek goździki do saucepans ma zasadnicze znaczenie, na przykład, zarówno w celu ochrony przed złem oczu i zawistnego, w celu zapewnienia, że małżeństwo trwa. Ponieważ te symbolizują separacji, chusteczki nigdy nie są częścią tego trousseau. We wschodniej części kraju jest to zwyczajowe miejsce cukru do cięcia w dolnej części klatki piersiowej trousseau. W tych regionach herbata jest bardzo pijany i ręczne są używane do cięcia twardego bochenka cukru w kostkach.\nWyświetlacz z trousseau jest dość Denerwujące czas dla oblubienicy-, jak sąsiedzi i krewni pochodzą podziwiać, ale także może ją krytykować handiwork i smaku. Młode dziewczęta są chcących uzyskać pomysły na własne trousseaus. We wszystkich, trousseau stanowi przedmiot rozmowy ciągu tygodnia lub dwóch jest na wyświetlaczu.\nW trousseau również odzież dokonane na oczyszczenie, takich jak wzorzyste skarpetki, ręcznie szyte koszule, pidżamy z haftem złoto, i szale z needlelace edging, a te są kontrolowani ze szczególnym zainteresowaniem, ponieważ są one traktowane jako środek z miłości do dziewczyny jej przyszłego męża. W zamian za te dary na oczyszczenie daje oblubienicy cenny naszyjnik lub innych kawałek biżuterii znanego jako "yüz görümlülüğü", dosłownie "widząc twarz", oznakowanie punktu w ceremonii, kiedy ujawnia swojej twarzy do niego.\nGdy trousseau wyświetlana jest lista elementów jest sporządzona przez zaufanego przyjaciela obu rodzin. W przypadku rozwodu, wszystkie posiadłości na liście zostaną zwrócone do dziewczyny. Gdy wykaz został zatwierdzony przez obie rodziny, jest on umieszczony w trousseau klatki piersiowej. Matka-prawnych w Turecki ludowych opowieści którzy odmawiają niech ich córka-w-prawnych ich powrót trousseaus są równoważne z grzesznika stepmothers w zachodniej części opowieści.\nPodobnie jak trousseau symbolizuje zaszczyt z rodziny oblubienicy, tak biżuterii podanych przez oczyszczenie jest honor jego rodziny. W trousseau jest minutely oceniane i klasyfikowane przez cząstki z koronki, Przestrzeń w needlelace, o jakości tkaniny i chiny, i czy jest prawdziwe srebrne sztućce, czy też nie.\nChociaż dzisiaj trousseau klatki piersiowej został zastąpiony przez szafki i szuflady, trousseau jest żywe i dobrze. Jedynie kwoty fabrycznie pozycji wzrosła.\nCzechy szkła kryształowego, wiedeński porcelany obiad, srebrny kąpieli miski i kapcie, że biorące udział w trousseaus z Ottoman dziewcząt z zamożnych rodzin byli, ale w arkuszach, ręczniki i inne przedmioty do kuchni, łazience i sypialni, zdobione ręcznie z koronek i crochet pracy są nadal jednymi z najbardziej cenionych części dziewczyny's trousseau.\nW srebrne świeczniki, pozłacane miski, pobity płytki miedzi, ażurową kawy i zestawy ubiegłego wieku zostały zastąpione przez telewizory, pralki, zmywarki do naczyń, i innych urządzeń elektrycznych.\nTradycyjna trousseau zawartych satynowej kołdry nadziewane z wełny, materace, poduszki Pióro, arkusze, srebrny kąpieli zestawy, srebro haftowane ręczniki, pole szycia, zestaw kawy, szkła kryształowego, kilkanaście skarpetki wzorzyste, haftowane satynowe dywany modlitwy, modlitwy perełki, koronki brzegach chusty, dom szlafroki i kapcie dla oblubienicy i oczyszczenie, koszule nocne dla oblubienicy zawinięty w haftowane złotem otoki, tablecloths, pieluszek, szydełkowy i koronek maty, zasłony i szydełkowane. Tak więc małżeństwo rozpoczyna się z radością na zorganizowanie w tych para nowego domu, a korzystających z wszystkich finery tak starannie zebrane i utworzone w ciągu roku.\nAyşe Önal jest dziennikarzem.\nPosag prześcieradło płótno poduszka łóżko meble zasłona kurtyna dywan ozdoba panna młoda pan młody


Wrap up styczeń i luty 2016 - Go away, I'm reading\nJuliana Bookworm 14:45:00 wrap up\nWiem, że może i trochę późno już na wrap up, ale kto by się tym przejmował? Od początku roku przeczytałam 13 książek, w styczniu tylko 3 (sesja mnie dobiła) a w lutym 10.\n1. Mam twój telefon - pierwsza książka tej autorki, którą przeczytałam i to był strzał w dziesiątkę. Polecam każdemu, kto chce się trochę pośmiać, kto chce przeczytać lekki romans bez wielkich dramatów.\n2. Pani mecenas ucieka - mimo że trochę gorsza od Mam twój telefon to podobała mi się niezmiernie. Prawniczka, po popełnieniu błędu, który przekreśla całą jej karierę, ucieka na wieś by zostać gosposią (mimo tego, że nigdy nie trzymała w ręku żelazka a jedyną potrawą, którą potrafi zrobić to kanapki!).\n3. Noc poślubna - ta książka była gorsza od swoich poprzedniczek, ale mimo to czytało się równie przyjemnie. Kiedy okazuje się, że chłopak Lottie zamiast się jej oświadczyć, tak jak to przewidywała, mówi jej, że wyjeżdża zagranicę, dziewczyna dość lekkomyślnie postanawia wyjść za mąż za swojego byłego. Jej siostra Fliss próbuje wszystkiego, żeby do tego nie dopuścić.\n4. Cora Cormack - Coś do stracenia - bardzo mi się nie podobała ta książka. Dziewczyna próbująca stracić dziewictwo z pierwszym spotkanym mężczyzną w klubie, który później okazuje się być jej nowym profesorem. Słaba, bardzo słaba.\n5. Claudia Gray - A thousand pieces of you - z tą książką mam dylemat. Piękna okładka, fabuła również wydawała się być interesująca, ale jednakże czegoś mi zabrakło. Rodzice Marguerite są naukowcami, starają się udowodnić, że podróż w czasie jest możliwa. Kiedy ojciec Marguerite zostaje zabity przez ich młodego asystenta, dziewczyna wyrusza za nim w pościg do alternatywnych wszechświatów. Oczekiwałam od tej książki opisów tych fantastycznych nowych rzeczywistości, jednakże autorka wolała skupić się na tworzeniu dziwnego romansu między postaciami książki. W pewnym momencie to już nie był nawet trójkąt miłosny, a sześciokąt! Bardzo zmęczyłam się tą książką i nie wiem czy sięgnę po kontynuację.\n6. Gilian Flynn - Ostre przedmioty - ta książka była dobra, dla kogoś kto wcześniej nie czytał kryminałów/thrillerów to pozycja będzie na pewno zaskakująca. Ale dla mnie, osoby, która zaczytuje się w skandynawskich i amerykańskich kryminałach, ta książka była dość przewidywalna. Szybko rozwiązałam całą zagadkę, fabuła była ciekawa, aczkolwiek nie zaskoczyła mnie. Co do postaci, to są oni dobrze przedstawieni i, co jest typowe dla Gilian Flynn, kompletnie pokręceni.\nKaren Marie Moning: Kroniki Mac O'Connor to książki z gatunku urban fantasy. Siostra Mac zostaje zamordowana w Irlandii, więc dziewczyna wyrusza, żeby odkryć co naprawdę się stało z Aliną. W Europie napotyka istoty nie z tego świata (np. seksownego elfa V'lane'a) i tajemniczego właściciela księgarni Jerycho. Wszystkie części wydane w Polsce przeczytałam, podobały mi się, jednakże nie na tyle, żebym chciała kontynuować tę serię.\n7. Krwawe szaleństwo\n8. Szaleństwo elfów\n9. Tiffany Reisz - The Siren - niestety nie rozumiem zachwytów nad tą książką. Większość recenzji na jej temat jest pochlebnych, jednak ja się strasznie z nią męczyłam. Pozycja ta opowiada historię pisarki erotyki Nory Sutherland, która chce wydać książkę trochę bardziej ambitną, opartą na jej własnych doświadczeniach ze światkiem BDSM. Niestety dla mnie ta książka była słaba, nie polubiłam żadnego z bohaterów i szczerze mówiąc nie bardzo mnie obchodziło co się z nimi dzieje. Jeżeli kogoś ciekawi świat Dominatrix i Dominantów to może sięgnąć po tę historię, może tylko ta książka nie trafia do mojego gustu, kto wie?\nCatherine Scott Pacat: wielkie odkrycie, już trafia do moich ulubionych trylogii wszechczasów! Uwielbiam tę historię oraz Laurenta i Damena. Polecam gorąco!\n10. Captive Prince - recenzja na blogu Captive Prince\n11. Anthony Doerr - Światło, którego nie widać - książka jest dobra, ale nie zachwyciła mnie. Ciekawy sposób narracji, ale dość nieciekawi bohaterowie. Recenzja na blogu Światło, którego nie widać\n12. Madeline Miller - Achilles. W pułapce przeznaczenia - książka opowiadająca o związku Achillesa z Patroklosem. Jako osoba uwielbiająca mitologię, fabuła nie była dla mnie zagadką co bardzo wpłynęło na mój odbiór tej powieści. Była dobra, ale nie najlepsza. Ogółem, polecam każdemu kto lubi poczytać o historiach LGBTQ+.\n13. Tsugumi Ohba - Death Note 1 - kilka lat temu obejrzałam anime, teraz postanowiłam przypomnieć sobie fabułę czytając mangę. Na pewno jedna z moich ulubionych historii z japońskiego świata.\nA co Wy przeczytaliście w tym miesiącu? Możecie coś polecić? Do zobaczenia w kolejnym wrap upie.\nKeep calm and keep on reading!\nAutor: Juliana Bookworm o 14:45:00\nJulia Alaska 11 marca 2016 14:59\nMi w lutym udało się przeczytać 11 książek i jestem z siebie naprawdę zadowolona. Szczególnie, że w drugim miesiącu roku moje myśli krążyły tylko wokół nauki oraz seriali...\nJuliana Bookworm 11 marca 2016 19:31\nU mnie to właśnie styczeń był najtrudniejszym miesiącem, a co do seriali to moje myśli krążą wokół nich przez cały rok! :D\nSylwia 12 marca 2016 11:11\nU mnie styczeń i luty wypadł bardzo dobrze. Jestem ciekawa, jak będzie w marcu. :) A Tobie życzę kolejnych tak świetnych wyników, szczególnie podobnych do tego lutowego!\nAdrianna P.R. Tajemnicze książki 16 marca 2016 10:59\nDobry wynik, godny pozazdroszczenia! :) Ja w lutym również przeczytałam dość dużo książek, jednakże nie mogę pochwalić się takim wynikiem, jak Ty :) Życzę Ci również równie zaczytanego marca :)\nJuliana Bookworm 16 marca 2016 23:12\nW tym miesiącu trochę zwolniłam, za dużo obowiązków niestety :(\nJulka (Latte) 18 marca 2016 16:34\nŁącznie w lutym i marcu przeczytałam chyba ze trzy albo cztery książki... Jest już połowa marca, a ja kończę czwartą, także nareszcie zaczynam się rozkręcać po dwumiesięcznym lenistwie :D\nJuliana Bookworm 19 marca 2016 20:53\nJa właśnie mam jakiegoś kaca książkowego i nie idzie mi czytanie w tym miesiącu :) I jest to wina "Imperium ognia", które niespecjalnie mi się podoba :(


Niedoszła bratobójczyni | Przegląd Lubański\n« Umów się telefonicznie i zarajestruj samochód lub odbierz prawo jazy\nNa K30 jechał na podwójnym gazie zygzakiem »\n37 – letnia kobieta kilkakrotnie ugodziła własnego brata nożem. Mężczyzna trafił do szpitala. Niedoszła bratobójczyni jest już w rękach policji. Teraz za usiłowanie zabójstwa grozi jej 10 lat więzienia.\nDo zdarzenia doszło 4 sierpnia w jednym z budynków w Bolesławcu. 37-letnia bolesławianka, podczas awantury domowej zaatakowała nożem własnego brata, zadając mu sześć ciosów w plecy, w okolice klatki piersiowej oraz przedramię. Groziła, że go zabije. Ranny mężczyzna trafił do szpitala w Bolesławcu. Tamtejszy Sąd Rejonowy przychylił się do wniosku prokuratury i zastosował wobec Agnieszki N. tymczasowy areszt na 3 miesiące, bowiem sędzia uznał, że istnieje uzasadniona obawa, iż podejrzana może ponownie popełnić przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu.\nZarówno spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, jak i jego usiłowanie zagrożone są karą do dziesięciu lat pozbawienia wolności.\n1 comment to Niedoszła bratobójczyni\n2017/08/09 at 14:09:28\nCoś tu mieszacie.Raz piszecie o usiłowaniu zabójstwa,raz o spowodowaniu ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.Konkretnie to z jakiego artykułu Kodeksu Karnego prokurator oskarżył ową nożowniczkę?.\nZa usiłowanie zabójstwa grozi kara od 8 do 15 lat więzienia,25 lat lub dożywocie,a nie jak piszecie 10 lat więzienia.


Próbowanie i zabawa swoimi możliwościami | Lekkość Rozwoju - wypalanie węzłów karmicznych\nPróbowanie i zabawa swoimi możliwościami\nJeśli masz fajny pomysł na siebie, jeśli coś Cię kręci i fascynuje, jeśli przy okazji otwiera Cię na radość z życia – rób to, przeznacz swój czas na doświadczanie tego, baw się tym.\nSpontaniczność i niewinność w działaniu są niezwykle ważne. Często hamujemy się z przejawianiem tych cech przy innych, czasem nawet najbliższych nam osobach. „Zajmij się czymś poważnym”, „Ty to zawsze wymyślasz”, „Strata czasu, powinieneś zająć się czymś bardziej wartościowym”, „Po co w ogóle zaczynasz, przecież i tak nigdy nic nie kończysz”, „A skąd weźmiesz na to pieniądze?”, „Teraz masz ważniejsze rzeczy na głowie, niż ta pierdoła”, „Na zabawę jeszcze będziesz miał czas”, „Daj sobie spokój” – słyszymy.\nNie poddawaj się, szczególnie jeśli czujesz, że coś jest dla Ciebie. Nie rezygnuj zanim jeszcze dobrze nie wystartowałeś… Nawet jeśli mogłoby to być odbierane jako Twoja fanaberia, czy kolejny wymysł. Nie ma nic złego w próbowaniu i jeśli komuś z Twojego otoczenia do tego „wywala” to zazwyczaj sam nie potrafi poczuć luzu w swoim życiu, albo nie ma na siebie pomysłu. Nie bądź smutasem, zacznij żyć, bo świat jest PEŁEN przeróżnych, wspaniałych możliwości… Baw się, nawet jeśli ktoś Ci powie, że to głupie, czy dziecinne i szkoda na to czasu. Jeśli widzisz w czymś sens zaufaj temu. Cokolwiek by to nie było. Jak się nie uda – to trudno, ale zyskasz to poczucie, że przynajmniej dobrze się bawiłeś. Próbowanie jest fajne .\nTylko Ty jesteś w stanie poczuć wartość swojej pracy i sam zdecydować o tym ile czasu, wkładu, czy pieniędzy (jeśli w ogóle trzeba) na nią poświęcisz. Nie pozwól, aby opinia innych, nawet najbliższych miała Ci w tym przeszkodzić. Zaufaj sobie, że wiesz co robisz kiedy prowadzi Cię serce. Nie ograniczaj się. Życie jest właśnie po to, żeby się nim bawić, próbować siebie w nowych przestrzeniach i sytuacjach! Nie poddawaj się i nie przejmuj brakiem wsparcia ze strony innych, bo najważniejsze i najsilniejsze wsparcie i tak znajdziesz W SOBIE .\nCzuję, że coraz bardziej otwieram się na próbowanie. I chyba po raz pierwszy po wielu latach poczułam znów twórczą ochotę na zabawę życiem. Zabawa wzbogaca w doświadczenia, uczy, sprawia radość i rozwija. Pamiętam, że w dzieciństwie, czy ogólnie w czasach szkolnych nie bałam się próbować – rysowałam, malowałam, rzeźbiłam, szyłam, projektowałam, pisałam, recytowałam, śpiewałam, fotografowałam, grałam na basie, walczyłam na miecze, czy występowałam na scenie w prawdziwych spektaklach. Lubiłam się uczyć, często rzeczy zupełnie niezwiązanych ze sobą – czy to biologii i anatomii zwierząt, czy historii ulubionych czasów i krajów. Próbowałam siebie w naprawdę wielu dziedzinach, ale nie po to, aby dojść do jakiś wielkich osiągnięć, dowartościować się, czy komuś coś pokazać. Robiłam to z czystej przyjemności, ciekawości, radości, zabawy… Szukałam w tym wszystkim siebie i pamiętam, że w każdej dziedzinie świetnie się bawiłam – czy to na studiach w laboratorium chemicznym, czy na zajęciach z pantomimy (haha, to było zabawne i ciekawe ).\nW pewnym momencie kiedy „wydoroślałam” coś się we mnie „wypaliło”. Czułam, że muszę się ustatkować i nie miałam już czasu na „niepoważne” rzeczy. Wyprowadziłam się z domu, wynajęłam z partnerem pokój i poszłam do pracy, taką jaką udało mi się dostać i na jaką siebie wtedy ceniłam, czyli marną . Wracałam do domu zmęczona przekonana o tym, że już wiele mi nie zostało. W między czasie, głównie z frustracji pracą etatową próbowałam wskrzesić w sobie ducha walki o pracę marzeń i z jednej z moich pasji starałam się uczynić pracę życia. Nie wyszło, bo za bardzo siebie cisnęłam – zamiast czerpać przyjemność z tego co robię i niewinnie się tym bawić tak jak wcześniej, presjonowałam się, że muszę jak najszybciej osiągnąć dobry poziom, aby móc z tego żyć. To nie było dobre podejście, bo to właśnie ONO wysysało ze mnie moją energię do działania. To moje nastawienie kreowało poczucie mojego wypalenia.\nPamiętam, że miałam w sobie też pewne poczucie winy, że tak wiele rzeczy doświadczyłam, a żadnego z nich „nie dokończyłam”. Zaczynałam po kolei trzy kierunki studiów, które koniec końców okazywały się niezgodne ze mną i sama z nich rezygnowałam. Owoce moich największych pasji chowałam do szuflady, z przekonaniem, że wcale nie są tak dobre, a wiele pomniejszych rzeczy uleciało wraz z zapałem do nich. Dopóki nie znalazłam i nie zrozumiałam swojego miejsca (w sensie duchowym) ciężko mi było dostrzec, że to co robię było niewinną zabawą, doświadczaniem, ŻYCIEM. Czułam się z tym źle i przykleiłam sobie łatkę osoby, która zaczyna i nie kończy tego za co się zabiera i która jest przeciętna we wszystkim po trochu, ale nie najlepsza w tej jednej rzeczy, na którą nie mogła się zdecydować.\nW pewnym momencie zrozumiałam, że nie muszę się na nic decydować. Mam na myśli to, że nie muszę przez całe życie robić tylko jednej rzeczy. Mogę rozwijać się jako uzdrowiciel, mogę dalej rozwijać swoje umiejętności artystyczne, mogę zajmować się jeszcze masą innych rzeczy. Nie potrzebuję siebie definiować, nie potrzebuję już opierać swojego bytu na tym kim jestem i co robię. Wystarczy, że jestem sobą… robię to, na co mam ochotę… i że czerpię przyjemność z życia…\nPrzez kolejne lata po moim „wypaleniu” skonfrontowałam się z masą rzeczy w sobie, wiele przeszłam. Podnosiłam samoocenę, pracowałam nad sobą. Moje życie zaczęło się układać, trochę w inny sposób niż zakładałam, ale zaczęłam się w końcu czuć i spełniać tak jak chciałam. W pewnym momencie po prostu poddałam się prowadzeniu Wyższego Ja i zaufałam. Z czystym sercem mogę dziś powiedzieć, że nie żałuję – lubię moją pracę, kocham rozwijać moje talenty duchowe i cieszę się, że się na nie otworzyłam. Poza pracą (z resztą i pasją) czerpię również przyjemność z rysowania, więc siedzę i rysuję. Nie mam już potrzeby wysilania się, żeby moje rysunki były najlepsze, po prostu tworzę je dla własnej przyjemności. Widzę też, że z czasem mój poziom sam wzrasta, czego dowodem są kartki mojego szkicownika. Nie trzeba się więc wysilać, wystarczy po prostu działać dla swojej własnej przyjemności.\nOstatnio przyszedł do mnie całkiem nowy pomysł na siebie, stąd też przyszła inspiracja na ten post . Jest to coś w czym chciałam się realizować od dziecka, a czego jeszcze nigdy tak naprawdę nie próbowałam. I nie pokładam w tym wielkich planów, nie opieram na tym swojego bytu, czy własnej wartości – bo ja tę wartość już znam . Chciałabym po prostu robić to dla przyjemności. Usiadłam więc na próbę i zrobiłam to. Sama już nawet nie wiedziałam, czy śmiać się czy płakać… z radości i wzruszenia, bo autentycznie czułam jakbym odzyskała jakąś zapomnianą, zakurzoną cząstkę siebie. Czuję jakby zapalił się we mnie mój przygaszony ogień, który kiedyś tak miło i wesoło buchał we mnie. Zabawa życiem jest super! Zabawa życiem nie jest głupia, nie jest bezcelowa. Ona naprawdę rozwija i sprawia, że znów czuję, że żyję!\nPróbujcie, doświadczajcie, smakujcie nowych wrażeń. Możliwości masz nawet więcej niż sobie na ten moment wyobrażasz. Bez względu na Twój wiek – w każdej chwili możesz znaleźć nową, zaskakującą, przyjemną i radosną dla siebie pasję. Każdy może znaleźć coś takiego dla siebie. Więc jak już przyjdzie, nie zastanawiaj się – próbuj i zaufaj swojemu sercu .\n26 lutego 2018 18 lipca 2020 InspiracjeDziałanie w świecie\nPoprzedni wpis Łańcuch hierarchiczny – kto lepszy, kto gorszy?\nNastępny wpis Zwątpienie w odczuwaniu Miłości


Bunkier Sztuki » The Man Who Fell to Earth: Odbudowując „Warszawę” D. Bowiego na ruinach dnia dzisiejszego\nThe Man Who Fell to Earth: Odbudowując „Warszawę” D. Bowiego na ruinach dnia dzisiejszego\n25.04.2017 (wtorek), godz. 18\nDaniel Malone, „The Visitor” (wykład performatywny w ramach projektu w procesie „The Whole World Builds Your Nation”)\nWydarzenie w ramach projektu „Trauma & Revival”\nOrganizator projektu: Palais des Beaux-Arts (BOZAR)\nPartnerzy: Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki (Kraków), Zentrum für Kunst und Medientechnologie (Karlsruhe), Cittadellarte-Fondazione Pistoletto (Biella), Uniwersytet Jyväskylä, kim? Contemporary Art Centre (Ryga)\nPartnerzy zrzeszeni: Muzeum Puszkina (Moskwa), Galeria Trietiakowska (Moskwa), Galeria ROSIZO (Moskwa), Austriackie Forum Kultury / Ambasada Austrii w Moskwie\nPrzy wsparciu Programu „Kreatywna Europa” Unii Europejskiej\nWspółpraca: Widok. Fundacja Kultury Wizualnej\nKurator: Krzysztof Pijarski\nNowy projekt Daniela Malone’a podejmuje problem produkcji kulturowej, rozgrywając go na kilku poziomach. Z jednej strony kwestionuje produkcję jako raz na zawsze ustalony system generowania znaczeń, z drugiej krytykuje cyniczne i tautologiczne wykorzystania pustych znaków na potrzeby ideologii (narodu, rynku).\nMalone wychodzi od ponownego opowiedzenia historii o rzekomym pobycie Davida Bowiego w Warszawie, podczas którego muzyk miał zakupić nagranie zespołu Śląsk. Nagranie to miało później zainspirować powstanie słynnego utworu Warszawa z wydanej w 1976 roku płyty Low. Historia ta, choć z początku wydaje się dobrze znana i prosta, pozwala Malone’owi zbudować szalenie szczegółową, ale czytelną sieć powiązań i znaczących porównań: nie tyle kontrfaktycznych, co hiperfaktycznych. Opowieść artysty – wiedziona od owianego legendą sklepu z płytami na Placu Komuny Paryskiej po fakt, że utwór Bowiego zafascynował muzyków Joy Division – jest w swoim wydźwięku międzynarodowa, ale pozostaje lokalna na poziomie kontekstu i może się okazać, że to, czego dowiadujemy się z niej na temat związku tego kontekstu ze światem jako takim, jest dziś ważniejsze niż kiedykolwiek dotąd.\nChoć ton tej narracji ma zabarwienie przede wszystkim ironiczne, jest też tak, że z jednej strony wyolbrzymiony gest przepisania historii zbliża nas niebezpiecznie do strategii polityków i technik manipulacji wykorzystywanych dziś przez media, zmuszając nas do wnikliwego przyjrzenia się kulturowej produkcji, w której wszyscy uczestniczymy. Z drugiej strony przywraca pracy artystycznej tradycję opowiadania – dobrze skonstruowana opowieść może przecież zaburzyć status quo, niezależnie od tego, czy zostanie zinstrumentalizowana przez politykę czy też zradykalizowana przez wytwórców kultury.\nO prowadzącym wykład:\nDANIEL MALONE (1970) – artysta wizualny o konceptualnym zacięciu. Pochodzi z Nowej Zelandii. Jest absolwentem Historii Sztuki oraz Intermediów na Uniwersytecie w Auckland. Interesuje się sprawczością przedmiotów, tym, co międzyludzkie i poruszeniami ciała postrzeganymi jako strategia emancypacji. W latach 90. XX w. współtworzył projekt TESTSTRIP – pierwszą w Nowej Zelandii oddolną instytucję prowadzoną przez artystów. W 2007 roku został współzałożycielem pierwszej na wyspie komercyjnej galerii prowadzonej przez artystów – Gambia Castle. W latach 1998–2001 wykładał fotografię i prowadził studia kontekstualne na Wydziale Sztuki i Projektowania na Manukau Institute of Technology w Auckland, a następnie intermedia (od 2003) i rzeźbę (od 2004) na Elam School of Fine Arts na Uniwersytecie w Auckland, gdzie do 2007 roku był dyrektorem Katedry Intermediów. Reprezentował Nową Zelandię na Biennale Sztuki Współczesnej, m.in. w Sydney, Singapurze, Santiago i Guangzhou (Kanton). Obecnie mieszka i pracuje w Auckland i Warszawie.\nHarmonogram pokazów i wykładów:\nPeryferie instrumentalnego rozumu: archiwa destrukcji Indian Ziemi Ognistej\nMario Pfeifer, Approximation in the digital age to a humanity condemned to disappear (2014)\nRozmowa z artystą: Krzysztof Pijarski\nReedukacja jako permanentna rewolucja\nLutz Dammbeck, Overgames (2016)\nPowidoki niemieckiej jesieni: japońska Zjednoczona Armia Czerwona w Bangladeszu\nNaeem Mohaiemen, The Young Man Was, cz. I: United Red Army (2011)\nWprowadzenie: Joanna Ostrowska\nThe Man Who Fell to Earth: Odbudowując „Warszawę” Dawida Bowiego na ruinach dnia dzisiejszego\nDaniel Malone, The Visitor (wykład performatywny w ramach projektu w procesie The Whole World Builds Your Nation)\nLogika dubla: Hitchcock i żelazna kurtyna\nJohan Grimonprez, Double Take [Dubel] (2009)\nWprowadzenie: Kuba Mikurda\nCzym był marksizm?\nPhil Collins, marxism today (prologue) (2010)\nWprowadzenie: Magda Szcześniak


ZOO Wroclaw Jesienne migracje ptaków\nJesienne migracje ptaków\nZa oknem pogoda poniżej średniej krajowej, a zbliżające się chłody zachęcają do zwiększania masy ciała. Najlepiej w ogóle ten czas przehibernować. A może by tak rzucić to wszystko i polecieć do Afryki? Jakby Wam ktoś powiedział, że przelot i utrzymanie na miejscu macie za darmo, spędzacie lato w środku zimy, spotykacie sporo ciekawych ludzi… Jak wam się podoba taka perspektywa? Jest tylko jeden haczyk: podróż musicie odbyć o własnych siłach, bez żadnych środków lokomocji!\nNa przykład taki biegus rdzawy dwa razy w roku pokonuje dystans 16 000 km z Syberii do RPA (i z powrotem). Dla tych, którym zdarzyło się pogubić w nieznanym mieście, czy podczas wycieczki do lasu, pewnie wyda się nie do pomyślenia, by z niezwykłą precyzją przelecieć takie odległości i wrócić dokładnie w to samo miejsce. Dlatego ptaki migrujące są pod tym względem lepiej wyposażone przez naturę niż agent 007. Posługują się orientacją względem słońca i gwiazd, potrafią odczytywać natężenie pola geomagnetycznego, a niektóre nawet widzą polaryzację światła! Jakby tego było mało – uczą się rozpoznawać ulice miast, nad którymi przelatują.\nMożna się domyślić, że taka podróż jest nie tylko wykańczająca, ale też obfituje w rozmaite niebezpieczeństwa. Spojrzenie na przyrodę i jej zasoby różni się w krajach, nad którymi pojawiają się migrujące ptaki. Mogą więc być obiektem polowań (ludzi i drapieżników), narażone na zanieczyszczenia, zaskakiwane wielkimi śmigłami farm wiatrowych… Dlatego ci niezwykli „maratończycy” wymagają wsparcia na całej linii swojej wędrówki. Nie chodzi tu tylko o rozwiązania prawne i działania w terenie. Jeśli szpaki próbują ogołocić drzewa z resztek owoców – nie płosz ich, niech zbiorą siły. Pozostaje im życzyć szczęśliwej podróży!\nBiegus rdzawy Calidris canutus (fot. Brian E Kushner)


"Ślązacy razem z rolnikami!" - Silesion.pl\nCzytasz: "Ślązacy razem z rolnikami!"\nStrona główna News "Ślązacy razem z rolnikami!"\nProtest Ruchu Narodowego i Młodzieży Wszechpolskiej w Katowicach\nPierwszy w skali kraju Protest Ruchu Narodowego i Młodzieży Wszechpolskiej przeciwko CETA i globalizacji zgromadził w Katowicach niewiele ponad 50 osób.\nWszystko wskazuje na to, że rząd Rzeczypospolitej i inne państwa Unii Europejskiej, z mniejszymi lub większymi zastrzeżeniami, ratyfikują międzynarodową umowę handlową z Kanadą tzw. CETA. - mówił Janusz Lanuszny, prezes Ruchu Narodowego w województwie - My jako środowisko narodowe protestujemy przeciwko tej umowie.\nWedług organizatorów polski rząd popiera umowę handlową między Kanadą a Unia Europejską (CETA) nie licząc się z jej zgubnymi skutkami dla polskiej gospodarki i zdrowia Polaków.\nManifestacja była okazją do prezentacji lokalnych działaczy Ruchu Narodowego i Młodzieży Wszechpolskiej, wyrażenia sprzeciwu wobec CETA oraz wznoszenia haseł antyrządowych. Protestujący skandowali też nazwy partii PO, PiS i Nowoczesnej podkreślając ich antypolskie działania.\nPopieramy działania Kukiz’15 w tej materii, ale jedyną typową stricte partią na forum parlamentarnym, która przeciwdziała CETA i TTiP jest Ruch Narodowy poprzez osobę Roberta Winnickiego.\nOstrzegali przed upadkiem polskiego rolnictwa, wprowadzeniem genetycznie modyfikowanej żywności, wzrostem bezrobocia i wprowadzenia kolejnej ponadnarodowej instytucji, która pozwoli umocnić korporacje i da im możliwość pozywania rządów państw chcących wprowadzić ulgi dla rodzimych przedsiębiorców.\n`Uważają, że jest to nie tyle umowa ekonomiczna, ale umowa polityczna, która ugruntuje proces globalizacji i wzmocni pozycję nie tylko samej Kanady, ale również Stanów Zjednoczonych.\nKomentarze w sprawie CETA wkrótce.


Makijaż – czy naprawdę go potrzebujesz | CzikCzik.com\nStrona główna Uroda Makijaż – czy naprawdę go potrzebujesz\nMakijaż – czy naprawdę go potrzebujesz\nChoć na szczęście do łask wraca naturalność i delikatniejszy makijaż, to nadal mało kiedy możemy z make up’u w pełni zrezygnować | fot.: Fotolia\nMakijaż to nieodłączna część życia kobiet. Trendy w tej kwestii są płynne. W ostatnich latach, królował mocny, wyrazisty, wielowarstwowy makijaż, który w tym sezonie odchodzi jednak w zapomnienie. A może w ogóle zrezygnować z make up’u? Ile tak naprawdę kosmetyków potrzebujesz i kiedy z makijażu warto zrezygnować, mówi Żaneta Stanisławska, ekspert branży beauty, właścicielka sieci szkół Broadway Beauty.\nW końcu nadszedł czas, by każda z nas wiedziała, że najważniejszy w pielęgnacji skóry jest demakijaż! Nawet jeśli kosmetyki są dobrze dobrane do naszej cery, nie możemy zapomnieć o dokładnym ich usunięciu najszybciej jak to możliwe po przyjściu do domu.\n– Prawdą jest, że źle wykonany demakijaż, to główny grzech kobiet. Nie wystarczy przetarcie twarzy nasączoną chusteczką, gdy jesteśmy zmęczone. Jedno takie zaniedbanie, może skutkować niedoskonałościami, podrażnieniami, zapchanymi porami. Na demakijaż poświęcić powinnyśmy wystarczająco dużo czasu i dobrać tak produkt, który jest odpowiedni dla naszej cery. Mogą to być oleje, mleczka, płyny micelarne, toniki i obowiązkowo pamiętajmy o regularnym złuszczaniu. Kosmetyczka pomoże nam dobrać najlepszy sposób, a taki rytuał możemy traktować jako czas tylko dla siebie i relaks – tłumaczy Żaneta Stanisławska, ekspert branży beauty.\nChoć na szczęście do łask wraca naturalność i delikatniejszy makijaż, to nadal mało kiedy możemy z make up’u w pełni zrezygnować. Warto jednak rozgraniczyć okazje, kiedy jest on niezbędny, a kiedy możemy wystąpić bez:\n– Makijaż jest naszą ozdobą, dodaje pewności siebie, sprawia, że wyglądamy profesjonalnie i widać, że o siebie dbamy. Makijaż niezbędny jest w pracy np. stewardess, sprzedawczyń w sklepach czy drogeriach, pań pracujących w bankach, na recepcjach, kobiet na wysokich stanowiskach i zawsze tam, gdzie spotykać się musimy z ludźmi, a wygląd to nasza wizytówka. Makijaż lubimy także wykonywać wychodząc na wieczorną imprezę czy bankiet, wtedy możemy z nim zaszaleć. Jednak kiedy wychodzimy do sklepu po przysłowiowe bułki, z dzieckiem na plac zabaw, na basen czy plażę, naprawdę możemy z niego zrezygnować. Zasadniczo, kiedy mamy możliwość, dajmy skórze odpocząć. Jeśli bez makijażu czujemy się jednak źle, stawiajmy wtedy na lekki puder i tusz do rzęs oraz szminkę, tyle wystarczy. Zawsze ważny jest umiar i nasz komfort – dodaje Żaneta Stanisławska.\nPopularnym trendem ułatwiającym wykonywanie codziennego makijażu jest skorzystanie z usług profesjonalnej lingeristki. Makijaż permanentny brwi, ust, kreski, a nawet maskowanie blizn czy przebarwień, mogą okazać się zbawiennym ułatwieniem.\n– Panie, które z makijażu na co dzień nie mogą zrezygnować z racji swojego zawodu, polecam makijaż permanentny. Wtedy nawet po wstaniu z łóżka, wyglądamy bardzo dobrze. Skraca to także czas spędzony przed lustrem, bo najważniejsze elementy nadające charakter naszej twarzy, są już wykonane. Wystarczy trochę różu, tusz do rzęs i jesteśmy gotowe do wyjścia. Taki makijaż zawsze można w zależności od okazji dopracować na bardziej wieczorowy, wyjściowy – dodaje Żaneta Stanisławska.


Celuj w 19: lipca 2016\nW domu mamy już dwa aKukuboxy. Znalazły się w nich produkty zarówno dla nas rodziców jak i dla naszych dzieciaków. Gdy tylko zamówię pudło czekam na podpowiedzi co konkretnego będzie się znajdować. Jednak w związku z tym, że w lipcu i sierpniu są wakacje, dziewczyny zrezygnowały z pudła niespodzianki. Ale nas wiernych fanek nie pozostawiły z pustymi rękami. Była możliwość zamówienia boxa z produktami z poprzednich edycji. W ten sposób mogłam wybrać sobie produkty, które chciałam i dodatkowo znalazłam się w grupie 30 osób, które dostały prezent.\nAutor: Kinga Kupczak 2 komentarze:\n[UWAGA! Dużo zdjęć]\nPamiętam jak w 2013 roku miałam swój pierwszy raz w ZOO w Opolu. Cieszyłam się jak diabli! Jak jakaś malutka dziewczynka - w sumie tak się nawet czułam. W tym roku postanowiłam, że w końcu nadszedł czas na odwiedzenie ZOO we Wrocławiu. Miałam jeszcze większą frajdę jak trzy lata wcześniej, bo tym razem dołączyła do nas jeszcze nasza Weronika. Może nie wykazywała wielkiego zainteresowania zwierzętami, ale Jej okrzyki radości i śmiech, gdy widziała swój cień czy tyyyle zielonej trawy były bezcenne!\nZawsze myślałam, że jestem mega silną babką, którą nic nie zniszczy. Kobietą, która ma mocny charakter, bo nie da powiedzieć o sobie i najbliższych złego zdania. Kobietą, która by bronić to co kocha odejdzie do rękoczynów. Teraz myślę, że moja siła jest jeszcze większa. Daje mi to moja rodzina, która jest moim motorem napędowym. Przyjście na świat córki dodało mi więcej siły, mój skill strength jest teraz na najwyższym levelu. I co tutaj dużo mówić: to nie siła jest kobietą, to rodzina jest siłą dla kobiety.\nNie wierzę - mamy już lipiec! Wakacje w trójkę czas zacząć. W tym roku jeszcze nigdzie się nie wybieramy. Będziemy zwiedzać okoliczne miejscowości, by nie stresować Weroniki.\nMuszę Wam też wspomnieć, że rezygnuję z instagramowego podsumowania miesiąca. Jakoś za dużo zdjęć wrzucałam. Teraz chcę się skupić na najważniejszych naszych wydarzeniach.\nKategoria: codzienność, instagram, podsumowanie


Zatracona w innych światach: Recenzja - „W pół drogi do grobu” Jeaniene Frost\nW pół drogi do grobu miało być moim wielkim powrotem do świata wampirów - udanym powrotem, co wnioskowałam z dobrych recenzji i wysokich ocen na Lubimy Czytać. Zwykle, gdy zaczynam lekturę nie mam określonych oczekiwań i po prostu daję się ponieść temu, co wymyślił autor. Czasami jednak daję się omamić pozytywnym opiniom i buduję sobie w głowie obraz tego, jak moim zdaniem powinna wyglądać "tak dobra" książka, co z reguły jest punktem zapalnym do powstania rozczarowań. Tak właśnie było tym razem.\nDokonując zemsty, półwampirzyca Catherine Crawfield poluje na nieumarłych i ich zabija. Ma nadzieję, że odnajdzie wśród wampirów swojego ojca, odpowiedzialnego za zniszczenie życia jej matce. Schwytana przez Bonesa, łowcę nagród polującego na wampiry, zostaje zmuszona do współpracy. W zamian za znalezienie ojca Cat zgadza się trenować z seksownym nocnym łowcą, aż dorówna mu umiejętnościami walki. Jest zdziwiona, że nie kończy jako jego przekąska. Czyżby rzeczywiście istniały dobre wampiry? Wkrótce Bones przekona ją, że bycie mieszańcem nie jest wcale takie złe. Zanim jednak Cat zdąży się nacieszyć nowo zdobytym statusem pogromczyni demonów, oboje będą ścigani przez grupę zabójców. Cat musi opowiedzieć się po jednej ze stron…\n(Źródło: Wydawnictwo MAG)\nAutor rzadko daje czytelnikowi wstęp przed rozpoczęciem historii. Dużo częściej wpadamy w środek jakiejś sytuacji i powolutku dowiadujemy się wszystkiego. Tak też było tym razem, jednak coś mi zgrzytnęło. Odniosłam wrażenie, że w natłoku dialogów i zwrotów akcji Jeanienie Frost zapomniała, że coś trzeba czytelnikowi podrzucić, jeśli ma się on zatopić w danej opowieści. Nie mogę narzekać na nudę w fabule, ale wolałabym, aby nieco mniej się działo, a pisarka bardziej skupiła się na dodaniu paru komentarzy. To wrażenie potęgowała narracja prowadzona z punku widzenia Cat. Zwłaszcza, że pomiędzy jedną, a drugą walką i zawirowaniami w życiu osobistym bohaterów były takie krótkie odstępy. Dlatego właśnie mam problem z oceną tej powieści - naprawdę lubię, gdy sporo się dzieje i nigdy nie sądziłam, że może dziać się za dużo.\nNie zżyłam się z bohaterami, ale co gorsza nawet za nimi nie przepadam... Cat miała być twardą babką, wiecie łowczynią wampirów i takie tam. Niestety okazała się kolejną skrzywdzoną przez los dziewczynką, która za wszelką cenę stara się zadośćuczynić światu, że w ogóle istnieje. Nie tego oczekiwałam i właśnie to przeważyło szalę na jej niekorzyść. Dodatkowo przysięgam, że czasami jej iloraz inteligencji oscylował w okolicy zera. Czyż to nie logiczne, że jeśli ktoś pozbawi cię wszelkiej przewagi, jest wyraźnie lepiej wyszkolony oraz w sumie to jesteś jego więźniem, to nie zgrywasz mądrali, tylko starasz się wymyślić, jak nie umrzeć? Niby powinno być, a tu Cat zrobiła niespodziankę. A Bones... Bones miał być zły! Powinien być dużym, krwiożerczym wampirem! Tymczasem bardziej przypomina Edwarda niż Drakulę - no może przesadziłam, ale czujecie mój problem? Ponadto po raz kolejny spotkałam się ze zbyt szybkim obnażaniem duszy głównych bohaterów, przez co początek ich znajomości był nieco infantylny i sztuczny, po prostu źle się to czytało. Ale żeby nie było, że wszystko jest źle to są też plusy do których zaliczają się teksty Bonesa oraz dialogi pomiędzy nim a Cat, często pełne sarkazmu lub humoru, które potrafiły wywołać uśmiech na mojej twarzy. Tylko, że to nie wystarczyło, żebym przymknęła oko na minusy.\nChciałabym napisać coś ponad to, ale prawda jest taka, że W pół drogi do grobu przeczytałam na początku wakacji i na tę chwilę nic więcej nie przychodzi mi do głowy. Ogólnie mam dość mieszane uczucia w stosunku do książki - nie był to najgorsze spotkanie ze światem wampirów, ale nie było też tak dobre, jak oczekiwałam. Na plus na pewno działają dobre, zabawne dialogi i spora ilość zwrotów akcji, jednak dla mnie to nie wystarczyło, abym zakochała się w tej historii. Czy polecam? Nie jestem pewna, tym razem decyzję musicie podjąć sami. Osobiście sięgnę po kolejny tom przygód Cat, jednak nie jestem przekonana czy warto.\nSkończyłam czytać: lipiec 2016 r.\nOcena z Lubimy Czytać: 8,11/10\nData wydania: 21 września 2011 r.\nCena (z okładki): 35 zł\n- Moja biedna matka! Ma dobre dni i złe. Lekarz stara się dopasować jej leki, ale nigdy nie wiadomo, kiedy zacznie się atak. Nie zwracaj uwagi na jej gadanie o zabijaniu demonów. Jest zielonoświątkowcem.\nWierzy w duchy i inne takie rzeczy. Tylko jej potakuj i staraj się nie mówić za dużo.\n- Ale... ale... - Timmiemu niemal wychodziły na wierzch oczy. - Dlaczego jej powiedziałaś, że jestem twoim chłopakiem? Dlaczego nie wie o prawdziwym?\nTo było dobre pytanie. Rozejrzałam się w poszukiwaniu odpowiedzi. Jakiejkolwiek.\n- On jest Anglikiem! - rzuciłam zdesperowana. - A mama... mama nie znosi cudzoziemców.\nAutor: Ola G. o 15:10:00\nEtykiety: 6/10 , cykl Nocna Łowczyni , fantastyka , Jeaniene Frost , paranormal romans , recenzja , Wydawnictwo MAG


#zostańwdomu @8/ Zapraszamy do wirtualnej Filharmonii – Fonografia!\nDzisiaj prezentujemy Państwu kolejną część fonograficznej działalności naszej instytucji. W roku 2018 i 2019 Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Lubelskiej pod dyrekcją Wojciecha Rodka wraz ze znakomitymi artystami dokonała szeregu nagrań zapomnianej muzyki polskiej. Na płytach znalazły się utwory Joachima Kaczkowskiego oraz Raula Koczalskiego.\nDziś prezentujemy Państwu kolejny z utworów, który znalazł się na jednej z płyt, a mianowicie V Koncert fortepianowy d-moll op. 140 Raula Koczalskiego w wykonaniu znakomitej pianistki Joanny Ławrynowicz.\nRaul Koczalski (1885-1948), polski pianista i kompozytor, znany głównie ze znakomitej interpretacji utworów Fryderyka Chopina. Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku 3 lat, jego pierwszymi nauczycielami byli rodzice. Po wyjeździe do Sankt Petersburga Koczalski rozpoczął naukę u Artura Rubinsteina. Tam też wykonał prawie 200 swoich pierwszych koncertów. W 1891 zaczął naukę we Lwowie, najpierw u Ludwika Marka a później w Galicyjskim Towarzystwie Muzycznym u Karola Mikuli (ucznia samego Chopina).\nRaul Koczalski, Piano Concertos (2019)\nKoncert fortepianowy nr 5 d-moll op. 140\nKoncert fortepianowy nr 6 E-dur op. 145\nActe Prealable APO503\nDofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Muzyczny ślad” realizowanego przez Instytut Muzyki i Tańca.


Atrybuty ministranta - Ministranci – serwis informacyjny służby Boga\nSą pewne rzeczy, które powinien mieć każdy ministrant – bez wyjątku na to, czy dopiero rozpoczyna swoją służbę, czy też aktywnie udziela się w życiu Kościoła od wielu lat. Są to elementy, które pozwalają lepiej sprawować swoje obowiązki i pomagają skupić się na modlitwie, która jest prawdziwym celem służby ministranta.\nNajważniejszym atrybutem jest oczywiście komża, dzięki której jesteśmy w stanie rozróżnić ministranta od zwykłego wiernego. Jej celem nie jest jednak wyróżnienie osób służących przy Mszy Świętej. Biały kolor przypomina nam o czystości, a więc o życiu wolnym od grzechu. Noszenie białej komży ma być dla ministranta informacją, że tylko życie blisko Boga jest naprawdę wartościowe. Dzięki temu będzie on mniej skłonny do popełniania grzechów, a biała komża będzie mu przypominać o prawidłowej postawie i wartościach, jakimi powinien kierować się w swoim życiu – nie tylko podczas Mszy Świętej, ale również w relacjach ze swoimi bliskimi czy znajomymi.\nKolejna rzecz, której nie powinno zabraknąć pod ręką ministranta, to książeczka modlitewna lub Pismo Święte. Oczywiście noszenie całej Biblii nie jest zbyt poręczne, więc właśnie książeczka z wypisanymi najważniejszymi modlitwami jest czymś, co warto nosić przy sobie. Można ją wykorzystać przed Mszą Świętą, aby poprosić Boga o umiejętność skupienia, a także po skończonej uroczystości, by podziękować za łaski, którymi nas obdarzył. Nie trzeba jednak ograniczać się do korzystania z książeczki modlitewnej wyłącznie w kościele. Warto mieć ją przy sobie na co dzień, by w ciągu dnia znaleźć chwilę, by uklęknąć i porozmawiać z Panem Bogiem. Można to zrobić w pracy, szkole czy w podróży. Każda sytuacja jest dobra, by pomodlić się i wzmocnić swoją wiarę.\nKsiążeczka modlitewna i różaniec ministranta\nWraz z książeczką modlitewną, dobrze jest, by ministrant miał przy sobie różaniec. Jeśli jest on zbyt duży, można ograniczyć się do małej koronki składającej się z jednej dziesiątki Różańca Świętego. Ten święty przedmiot ułatwia modlitwę. Oczywiście, że można odmówić ją bez różańca, jednak mając go w ręce, zdecydowanie łatwiej się skupić, a tym samym sprawić, że nasza modlitwa będzie głębsza i skierowana prosto do Boga, bez rozpraszania naszej uwagi niepożądanymi myślami czy dźwiękami z otoczenia.\nOstatnim atrybutem ministranta jest medalik święty, który zawsze powinien być zawieszony na szyi. Jest to znak naszej wiary, więc powinniśmy go nosić z dumą. Może przedstawiać krzyżyk lub wizerunek Matki Boskiej czy osobistego patrona. Ważne, byśmy zawsze czuli jego ciężar, o którym przypomnimy sobie za każdym razem, gdy staniemy przed trudną decyzją lub będziemy kuszeni na zrobienie czegoś, co jest niezgodne z zasadami religii chrześcijańskiej. Noszenie medalika i przekonanie o jego wielkim znaczeniu pozwala mądrzej kroczyć przez życie i świadczyć o swojej wierze.