Linux Newbie Guide: Najczęściej zadawane pytania przez nowych administratorów Linuksa\n4.1 Problematyka LILO\n4.1.1 Linux nie widzi całości mojej pamięci\n4.1.2 LILO wyświetla tylko LI (albo LIL) i wisi\n4.1.3 Czy mogę zmienić system operacyjny, który LILO uruchamia jako domyślny?\n4.1.4 Zachęta LILO czeka za krótko (albo za długo) na ekranie podczas startu komputera\n4.1.5 Odinstalowanie Linuksa\n4.2 Dostęp do moich dysków\n4.2.1 Gdzie są moje dyski?\n4.2.2 Jak się dostać do CDROM'u?\n4.2.3 Jak zamontować napęd dyskietek, napęd zip, partycję dosową albo dysk sieciowy?\n4.2.4 Jak zamontować zdalny dysk MS Windows przez Sambę?\n4.2.5Czy istnieje jakiś prosty sposób dostępu do pliku nagranym na dyskietce z DOS'a/Windowsa?\n4.2.6 Montowanie działa z konta root'a. Czy zwykły użytkownik może coś zamontować?\n4.2.7 Komenda montująca jest za długa, jak mogę ją uprościć jakimś aliasem?\n4.2.8 Czy mogę montować automatycznie?\n4.2.9 Jak sprawić, by system rozpoznał mój napęd zip?\n4.2.10 Czy mogę ustawić 32-bitowy dostę do twardego dysku?\n4.3 Praca z X-window\n4.3.1 Jak zainstalować kde na RedHat 5.2?\n4.3.2 Jak skonfigurować kartę graficzną, monitor i mysz dla X-server'a?\n4.3.3 Jak zdalnie pracować w X-window?\n4.3.4 Czy mogę mieć wiele sesji X równocześnie?\n4.3.5 Czy mogę logować się w trybie graficznym?\n4.5 Drukarka i karta dźwiękowa\n4.4.1 Jak zainstalować moją kartę sieciową?\n4.4.2 Jak zainstalować drukarkę?\n4.4.3 Word Perfect 8 nie ma driver'a do mojej drukarki\n4.6 Konfigurowanie sieci\n4.5.1 Czy tworzenie domowej sieci jest warte zachodu?\n4.5.2 Jak uruchomić domową sieć?\n4.5.3 Mam problemy z skonfigurowaniem połączenia dodzwanianego\n4.5.4 Jak dostać się do Internetu z mojego komputera bez modemu, podłączonego lokalnej sieci?\n4.5.5 Jak skonfigurować Sambę?\n4.5.7 Prosty serwer www (przy użyciu Apache)\n4.5.8 Prosty serwer ftp\n4.5.9 Jak można dostać się do mojego komputera z zewnątrz, gdy jestem podłączony do sieci przez modem na linii telefonicznej?\n4.5.10 Czy mój domowy komputer może zostać zaatakowany?\nNajczęściej zadawane pytania przez nowych administratorów Linuksa\nJeśli masz więcej niż 64 megabajty fizycznej pamięci, jądro Linuksa w wersjach 2.0.36 i wcześniejszych użyje standardowo tylko pierwszych 64 MB. By zobaczyć ile pamięci zużywa Linux na Twoim systemie, wpisz:\nMożesz sprawdzisz wersję jądra Linuksa przy pomocy:\nOstatnim popularnym jądrem z problemem "pamięciowym" było 2.0.36, dostarczane z RedHat 5.2. Mój RedHat 6.0 miał oryginalnie jądro 2.2.5-15, które nie miało już "pamięciowych" problemów.\nBy uzyskać dostę do więcej niż 64 MB pamięci na RH5.2, musisz zmodyfikować (jako root) plik /etc/lilo.conf, dodając, zaraz przed Twoim pierwszym "image=" wpis::\nJeśli masz inną ilość pamięci niż 80 MB, stostosuj odpowiednio powyższą linię. Aby jakiekolwiek zmiany w /etc/lilo.conf odniosły skutek, *musisz* uruchomić ponownie program\n(sprawdź, czy uruchomił się bezbłędnie) i zrestartować komputer. Po restarcie, możesz sprawdzić, czy zmiany zadziałały, używając którejś z tych dwóch komend::\nDla testów, jeśli masz problemy, opcja określenia ilości pamięci po znaku zachęty LILO jest użyteczna:\n[wpisz po znaku zachęty LILO podczas startu systemu] linux "mem=16M"\nSłyszałem radę, aby pominąć nieco najwyższych megabajtów, jeśli masz problemy z uaktywnieniem pamięci lub maszyna się wiesza. Na przykład uaktywnij tylko 78 z 80 MB. Zdarza się to z niektórymi kontrolerami SCSII, które używają najwyższych adresów pamięci. Sprawdź, czy to zadziała.\nBywa, że Linux rozpoznaje tylko 16 MB pamięci. Najczęściej jest to związane z uaktywnieniem w BIOS'ie opcji "memory hole at 15-16 MB" (rozwiązaniem jest wyłączenie tejże). Chyba dobrym pomysłem jest wyłączenie - mimo wszystko - wszystkich "zaawansowanych" opcji w Twoim BIOS'ie (na przykład wykrywanie wirusów przez BIOS wydaje się częstą przyczyną problemów).\nMieszanie kości pamięci o różnych czasach dostępu może także powodować problemy z rozpoznawaniem pamięci, albo nawet zawieszanie się systemu (rozwiązaniem jest taka wymiana kości z pamięcią, aby wszystkie były takie same).\n4.1.2 LILO wyświetla tylko LI (lub LIL) i wisi\nZacytuję z mojego podręcznika "Red Hat Linux Unleashed", napisanego przez Kamran Hussain, Timothy Parker, et al., wydanego przez SAMS Publishing:\n"Kiedy LILO ładuje się, wyświetla słowo LILO. Każda litera jest wyświetlana po wykonaniu określonych zadań. Jeśli LILO wiesza się w tym samym momencie, litery, które zdążyły się ukazać mogą być pomocne w zidentyfikowaniu przyczyny [...]\nLI [...] Jest powodowane zarówno niezgodnością geometrii albo przeniesieniem /etc/lilo/boot.b bez uruchomienia istalatora mapy.\nLIL [...] Jest typowo powodowane niezgodnością geometrii albo błędem nośnika"\nGeometria dysku oznacza liczbę sektorów/głowic/cylindrów użytą w konfiguracji twardego dysku w BIOS'ie. Mamy nadzieję, że to coś pomoże!\nBardzo dobrym rozwiązaniem jest posiadanie jakiegoś podręcznika do Linuksa albo przynajmniej ogólnego podręcznika do UNIX'a. Podręczniki do Windowsa są bezużyteczne, natomiast do Linuksa są wspaniałe! "Red Hat Linux Unleashed" jest bardzo dobrym podręcznikiem, ale jestem pewny, że istnieje wiele innych, równie dobrych.\nGdy natrafiasz na błąd LILO, jak któryś z powyższych, możesz uruchomić swoją maszynę używając dyskietki startowej Linuksa lub DOS'a. Istnieje chyba wiele ogólnych możliwości naprawienia takiego błędu LILO, w zależności od tego, co jest nie tak:\n1. Jeśli LILO zwyczajnie jest zepsute, możesz go usunąć i zainstalować ponownie. Pod Linuksem usuniesz LILO, używając następującej komendy:\nlub, pod DOS'em:\nco nadpisuje master boot record (MBR) twardego dysku, gdzie znajduje się LILO, wpisując tam "czystą" zawartość, właściwą dla DOS'a. Utracisz dostęp do Linuksa, ale możesz uruchomić go z dyskietki i ponownie zainstalować LILO, nadpisując DOS'owski MBR. By ponownie zainstalować LILO zwyczajnie wpisz komendę lilo (jako root)\n2. Podanie parametrów\nw Twoim /etc/lilo.conf. W szczególności jest to przydatne przy dużych dyskach (>8 GB). Zobacz man lilo.conf by dowiedzieć się więcej. Opcja "linear" jest bezpieczna -- nie powinna zaszkodzić prawidłowo działającemu systemowi, możesz więc ją podać w każdym przypadku.\n3. Zobacz w ustawienia BIOS'u i sprawdź czy ustawienia geometrii Twojego twardego dysku są prawidłowe. Spod Linuksa możesz wyświetlić geometrię twardego dysku, używając (na przykład dla pierwszego twardego dysku IDE):\n4. Zainstaluj LILO na innej partycji (innym twardym dysku) i zaznacz fdisk'iem tą partycję jako startową (jeśli Twój komputer potrafi uruchomić się z innego dysku).\n5. Może wolałbyś użyć "loadlin" zamiast "lilo". Spod DOS'a zlokalizuj CDROM'a, w katalogu /dosutils/loadlin.exe będzie program "loadlin". Służy on do uruchamiania Linuksa spod DOS'a.\n4.1.3 Jak mogę zmienić domyślnie uruchamiany system operacyjny?\nW pliku /etc/lilo.conf typowo znajdują się dwie sekcje. Jedna zaczyna się od "image=" i odnosi się do Linuksa, inna zaczyna się od "other=" i odnosi się do dos/win. Ta, która jest pierwsza w pliku /etc/lilo.conf uruchamia się domyślnie. Tak więc, by zmienić domyślnie uruchamiany system operacyjny, zamień te sekcje miejscami. Nie zapomnij ponownie uruchomić komendy:\npo jakichkolwiek zmianach w/etc/lilo/conf .\n4.1.4 Zachęta LILO znajduje się za krótko (albo za długo) na ekranie podczas startu systemu\nDodaj albo zmień linię\nzaraz przed pierwszym pojawieniem się "image=" albo "append=" w Twoim pliku /etc/lilo.conf. Liczba oznacza czas oczekiwania w dziesiątych częściach sekundy (0.1 s), tak więc w powyższym przykładzie czas ten będzie wynosił 10 sekund. Nie zapomnij uruchomić ponownie lilo po dokonaniu zmian w pliku /etc/lilo.conf, albo czas oczekiwania LILO się nie zmieni.\nJeśli na prawdę chcesz "odinstalować" Linuksa, możesz uruchomić tą komednę (spod DOS'a lub Windows'a):\nktóra uwolni Cię od LILO -- nadpisze master boot record (MBR) Twojego pierwszego twardego dysku, gdzie właśnie LILO się znajduje. Po jej wykonaniu możesz usunąć partycje Linuksowe, używając DOS'owego "FDISK'a", by odzyskać miejsce na dysku.\nLinux pokazuje wszystkie katalogi w jednym drzewie katalogów, niezależnie od tego, na jakich napędach/sprzęcie one się znajdują. Generalnie, jest to znacznie lepsze rozwiązanie niż tradycyjny model z DOS'a/Windows'a -- następuje pełne oddzielenie systemu plików od struktury sprzętu, na którym on się znajduje. Docenisz to, jeśli kiedykolwiek będziesz musiał reorganizować albo dodawać srzęt lub dodawać zasoby sieciowe. Ale użytkownicy przyzwyczajeni do DOS'owego sposobu nazewnictwa napędów odczują pewne dodatkowe możliwości.\nW skrócie, nie szukaj liter dysków. Nie ma ich pod Linuksem, zawartość Twoich dysków pojawia się jako podkatalogi na Twoim pojedynczym systemie plików Linuksa (drzewie katalogów), Domyślnie, zawartość wymiennych nośników nie pojawi się automatycznie w tych podkatalogach -- musisz "montować" swoje dyski. Zobacz następną odpowiedź, aby poznać szczegóły. Powinieneś także odmontować napęd, przed wyjęciem nośnika.\nMożesz mieć dostęp (zapis i odczyt) a rozmaitych dyskach i systemach plików pod Linuksem. W tym partycje typowe dla Linuksa, DOS'owe i Windows'owe (twarde dyski i dyskietki), napędy ZIP i Jazz oraz dyski CDROM. Wiele mniej popularnych systemów plików jest także dostępnych. Oznacza to, że możesz ściągnąć z internetu oprogramowanie dla Linuksa, używając Netscape pod Windows, nagrać ściągnięty plik na partycji MS Windows, a następnie uruchomić Linuksa i skopiować ściągnięte oprogramowanie z partycji Windows'a na partycję Linuksa swojego twardego dysku i ostatecznie zainstalować oprogramowanie pod Linuksem.\n4.2.2 Jak mogę dostać się do CDROM'u?\nZamontuj go. Montowanie dodaje wszystkie katalogi i pliki z Twojego CD do drzewa katalogów Linuksa, tak więc możesz łatwo dostać się do nich bez dysku.\nJako root, możesz montować CDROM'a komendą taką, jak ta:\nJeśli to zadziała, zawartość Twojego CD pojawi się w katalogu /mnt/cdrom\nByć może jednak ta komenda Ci nie zadziała -- będzie potrzebne dostosowanie jej. Oto jak ona działa.\nKomenda mówi systemowi operacyjnemu by zamontować system plików rozpoznawany automatycznie ("-t auto"). Urządzeniem jest /dev/cdrom. Punktem zamontowania (katalogiem, do którego zawartość jest "wmontowywana") jest /mnt/cdrom. Ten katalog musi istnieć i być pusty. Jeśli nie istnieje, utwórz go, używając:\nJeśli komenda montowania zwarac błąd, upewnij się, że urządzenie /dev/cdrom istnieje. Jeśli nie,, to gdzie jest Twój CDROM? Najpewniej jest to miejsce typu /dev/hdb, jeśli masz CDROM IDE. Próbuj /dev/hdb, zamiast /dev/cdrom w powyższym przykładzie użycia komendy mount. Jeśli to również nie zadziała, możesz spróbować /dev/hdc lub /dev/hdd, jeśli masz CDROM IDE. Jeśli żaden z nich nie jest Twoim CDROM'em, może nie masz CDROM'u IDE ale SCSI? Wtedy spróbuj /dev/sda1, /dev/sda2, etc. ["hda" jest dyskiem nadrzędnym (master) na pierwszym kanale IDE, "hdb" jest dyskiem podrzędnym (slave) na pierwszym kanale IDE, "hdc" jest dyskiem nadrzędnym na drugim kanale IDE (jeśli masz dwa kanały IDE w swoim komputerze), "hdd" jest dyskiem podrzędnym na drugim kanale IDE, "sda" jest pierwszym interfejsem SCSII a numer oznacza identyfikator urządzenia SCSII.]\nMimo wszystko dobrze jest mieć urządzenie /dev/cdrom, ponieważ niektóre programy zakładają, że ono istnieje. Jeśli nie masz go w swoim systemie, możesz stworzyć go jako dowiązanie symboliczne, na przykład:\njeśli Twój cdrom to /dev/hdb\nJeśli nie możesz zamontować, ponieważ "the device is already mounted" albo "directory busy", to być może punkt zamontowania /mnt/cdrom jest Twoim bieżącym katalogiem. Musisz zmienić bieżący katalog na jakiś inny, by móc do niego montować; na przykład zmień swój bieżący katalog na katalog główny, wykonując tą komendę:\nBy odmontować zamontowany CD, wyjdź z katalogu /mnt/cdrom i wpisz jako root:\nTwój CDROM może odmówić wynunięcia płyty, jeśli nie jest najpierw odmontowany. Ponadto, możesz mieć problemy przy montowaniu konejnej płyty CD, jeśli poprzednia nie została odmontowana. Jeśli nie możesz odmontować, gdyż dostajesz komunikat "the device is busy" ("urządzenie zajęte"), może /mnt/cdrom (albo jakiś z jego podkatalogów) jest Twoim bieżącym katalogiem? Potrzebujesz więc zmienić swój katalog bieżący na jakiś inny, poza punktem zamontowania, aby móc odmontować urządzenie.\n4.2.3 Jak zamontować dyskietkę, napęd zip, partycję DOS/Windows, albo dysk sieciowy?\nBardzo podobnie jak CDROM -- zobacz poprzednią odpowiedź, jeśli jej jeszcze nie czytałeś.\nDyskietka. Mogę zamontować moją dyskietkę (jako root), używając\nZnowóż, upewnij się, że katalog /mnt/floppy istnieje i jest pusty. Ponadto /mnt/floppy/ nie może byc bieżącym katalogiem.\nPo udanym zamontowaniu, pliki z dyskietki pojawią się w katalogu /mnt/floppy/ . Wszyscy użytkownicy będą mogli czytać te pliki, ale tylko root będzie mógł je modyfikować/kasować. Czytaj dalej, jeśli chcesz wiedzieć co zrobić, aby użytkownicy mogli zapisywać na dyskietce.\nBy odmontować dyskietkę (*MUSISZ* to zrobić przed jej wyjęciem!) użyj:\nJeśli nie możesz odmontować, gdyż "the device is busy" (urządzenie zajęte), być może katalog /mnt/floppy/ jest Twoim bieżącym katalogiem. Wyjdź z niego, wpisując na przykład:\nco zmieni Twój bieżący katalog na Twój katalog domowy.\nNapęd Zip. Ja montuję zewnętrzny napęd zip, podłączany do portu równoległego (emulacja scsi) używając:\nSystem plików "-t vfat" jest użyty, gdyż dyski zip są dostarczane jako sformatowane pod system vfat, czyli system plików MS Windows w wsparciem dla długich nazw plików. Nie będziesz w stanie wyciągnąć dysku, bez wcześniejszego odmontowania go.\nWszystkie napędy zip (wewnętrzne SCSI i IDE, zewnętrzne SCSI i podłączane do portu równoległego) poza podłączanymi do USB są obsługiwane przez Linuksa (kwiecień 1999).\nPartycja DOS/Windows Używam dwojakiego startu systemu z Linuksem i MS Windows zainstalowanych na tym samym komputerze. Mam dostęp do plików na partycji DOS/Windows po zamontowaniu jej przy pomocy następującej komendy:\nPonownie, być może będziesz musiał dostosować tą komendę, w zależności od tego, którą partycją dysku jest partycja dosowa. W tym przypadku "hda1" oznacza pierwszy twardy dysk IDE (hd a), pierwszą partycję (1), "hda2" jest pierwszym dyskiem IDE, drugą partycją, "hda3" -- pierwszy twardy dysk, trzecia partycja, "hdb1" -- drugi dysk twardy IDE, pierwsza partycja (lub po prostu "hdb" jeśli jest to CDROM zainstalowany jako "slave" na pierwszym kanale IDE). "hdc" jest trzecim dyskiem IDE, "hdd" jest czwartym dyskiem IDE. Dyski SCSI mają analogiczne nazwy, ale zaczynają się od liter "sd", a następnie jest litera oznaczająca interfejs SCSI, następnie zaś liczba, oznaczająca identyfikator urządzenia SCSI. Na przykład "sda4" oznacza "pierwszy interfejs SCSI, urządzenie o identyfikatorze 4".\nJeśli chcesz zamontować tak, aby każdy użytkownik mógł odczytywać i zapisywać na urządzeniu, możesz spróbować:\nW powyższym przykładzie podane są opcje (-o user, rw, exec, umask=000) dające absolutnie wszystkim pełne prawa do wszystkich plików na Twojej dosowej partycji /dev/hda1 (powinieneś odpowiedzieć sobie na pytanie, czy jest to na prawdę bezpieczne dla Twojego systemu). Jeśli użytkownicy wciąż nie mogą zapisywać na partycję dosową, być może trzeba ustawić prawa do punktu zamontowania. Ta komenda (wykonana z konta root'a) ustawi prawa do punktu zamontowania /mnt/dosdrive w ten sposób, aby każdy użytkownik miał prawa do zapisu, odczytu i wykonania plików:\nNetwork File System (NFS) [czyli Sieciowy system plików - dop. tłum]. Jest on doskonały, aby mieć bezpośredni dostęp do plików, które znajdują się na innym komputerze z Linuksem. Aby zamontować zdalny dysk jako NFS, najpierw sprawdź, czy obsługa NFS jest włączona (użyj programu setup). NSF potrzebuje także zezwolenia od zdalnego komputera. By ustawić zezwolenia na maszynie, która będzie serwerem, uruchom, jako root:\ni dostosuj ustawienia w menu "Exported File System".\nJeśli wolisz zrobić to ręcznie, prawa te ustawiane są w pliku /etc/exports . Mój plik /etc/exports wygląda tak:\nDaje to maszynom zwanym hacker i mars prawa do montowania katalogów /usr (dostęp tylko do odczytu), /home i /mnt (dostęp do zapisu i odczytu)\nJeśli skonfigurowałeś swój NFS prawidłowo, powinieneś teraz móc zamontować katalog sieciowy, używając takiej komendy:\nZamontuje ona zawartość katalogu /home na maszynie zwanej "mars" w katalogu /mnt/mars_home/ (który powinien istnieć i być pusty).\nWiele systemów operacyjnych używa NFS, ale nie MS Windows. Dlatego zasoby udostępniane przez MS Windows muszą być traktowane inaczej. Zobacz następną odpowiedź, jeśli chcesz znać szczegóły.\n4.2.4 Jak zamontować zdalny system plików MS Windowsa używając Samby?\nZdalny system plików MS Windowsa może być zamontowany na Linuksie przez protokół Samby (Samba musi być zainstalowana, przejdź tutaj jeśli nie jest). Wpisz następującą komendę (jako root):\nZamontuje ona zasób nazwany windows, udostępniany przez maszynę MS Windows nazwaną mars. Punkt zamontowania na komputerze - kliencie to /mnt/mars_windows. Opcja "-c" oznacza, że serverem samba jest maszyna zwana marie (nie powinno to być konieczne, wymaga tego jednak mój system).\nAby powyższe zadziałało, na maszynie MS Windows muszą być ustawione prawa udostępniania dysku albo katalogu. Aby to zrobić, na maszynie z Windowsem uaktywnij udostępnianie plików, używając "panelu sterowania - sieć", następnie uruchom "Eksploarator Windows", kliknij prawym klawiszem myszy na katalog lub dysk, który chcesz udostępniać, kliknij na "właściwości", przełącz na zakładkę "udostępnianie", ustaw sobie prawa i nazwij ten zasób.\nBy odmontować jakiś katalog MS Windows używam:\nJeśli masz problemy, przeczytaj:\n4.2.5 Czy istnieje jakiś prosty sposób dostępu do pliku nagranym na dyskietce z DOS'a/Windowsa?\nUżyj "mtools", nie trzeba montować. Na przykład, mogę użyć komendy mdir by szybko sprawdzić zawartość głównego katalogu na dosowej dyskietce.\nMogę także użyć mcopy by skopiować plik "autoexec.bat" z głównego katalogu na dyskietce do bieżącego katalogu na Linuksie:\nMusisz być root'em, aby zapisywać na dyskietce.\nWpisz "mtools", by zobaczyć komendy dostępne w bogatym zestawie mtools, które pokrywają popularne komendy DOS'owe (na przykład: mformat, mtype, mren, mmove, mdel, mrd, mattib, ...), i użyj stron podręcznika (man pages), jeśli masz problemy z ich użyciem. Na przykład:\npokaże w jaki sposób wyświelać zawartość pliku tekstowego na partycji DOS'owej.\nBy mieć dostęp do dosowych napędów, innych niż a: lub b:, musisz skonfigurować mttols, określając, które urządządzenia są powiązane z innymi dosowymi "literami napędów dyskowych". Jest to całkiem proste--musisz tylko zmodyfikować plik /etc/mtools.conf. Typowo używam do tego pico (jako root):\nNa przykład, mój /etc/mtools zawiera następującą linnię:\nktóra informuje mtools, że partycja "/dev/hda1" będzie nazywany "c". Dostosowanie pliku /etc/mtools.conf wymaga jedynie odkomentowania (usunięcia "#" na początku linii) i dostosowania odpowiedniego wpisu.\nMusisz jako root zmodyfikować plik /etc/fstab by dać normalnym użytkownikom prawa do zmontowania konkretnego napędu. Na przykład, używam edytora pico, by to zrobić:\nOpcja "-w" wyłącza łamanie długich linii.\nOto zawartość mojego /etc/fstab:\n/dev/hda2 /ext2 defaults 1 1\nKażda linia zawiera sześć pól oddzielonych spracjami (to oznacza, że każda linia zawiera sześć wpisów oddzielonych pustymi spacjami). Pierwsze pole jest nazwą urządzenia. Drugie pole jest punktem zamontowania (istniejącym katalogiem na systemie Linux, do którego zasób będzie zamontowany). Trzeci jest typ systemu plików. Dla nośników wyjmowalnych mogą to być rozmaite systemu plików, ja używam opcji "auto", aby Linux rozpoznawał, który z nich jest na nośniku. (Kolejność, w jakiej są one sprawdzane określona jest w pliku /etc/filesystems . Możesz upewnić się, że "vfat" jest w nim przed "msdos", w przeciwnym wypadku, długie nazwy plików w DOS'ie mogą zostać obcięte). Czwarte pole zawiera opcje: "auto" = montuje system plików podczas startu systemu; "rw" = dozwolony zapis i odczyt, "ro" = tylko odczyt, "user" = użytkownicy mają prawo montować system plików (można także użyć "users", by zezwolić użytkownikowi na zamontowanie i zarazem innemu użytkownikowi na odmontowanie -- w przeciwnym razie tylko ten użytkownik, który zamontował system plików, może go odmontować), "exec" = wykonywanie programów jest dozwolone z tego systemu plików. Liczba w polu 5 określa, czy ma być dokonywany backup podczas startu systemu, liczba w polu 6 określa, czy podczas startu ma być dokonywane sprawdzanie integralności systemu plików podczas startu. Część odnoście "hacker'a" moim /etc/fstab to systemy plików na innym komputerze (zwanym "hacker") w mojej domowej sieci i stanowi tu przykład montowania zasobów sieciowych. Sprawdź man fstab, by dowiedzieć się więcej.\nNa przykład, jeśli zwykli (nie-root) użytkownicy mają prawo do zamontowania cdrom' (podana jest opcja "user"), mogą go zamontować, używając:\nKomenda, którą root używa do montowania (zobacz tutaj ) nie zadziała dla zwykłych użytkowników, ponieważ zwykli użytkownicy są ograniczeni opcjami w /etc/fstab i przez to nie mogą określić równocześnie zarówno urządzenia i punktu zamontowania.\nAby zwykły użytkownik mógł zapisywać albo wykonywać program z zamontowanego dysku, musi dostać także odpowiednie uprawnienia do katalogu, będącego "punktem zamontowania". Na przykład, to da wszystkim użytkownikom wszystkie prawa (odczyt, zapis, wykonanie) w katalogu /mnt/floppy:\nTeraz (jeśli także opcja "rw" jest podana dla dyskietki w pliku /etc/fstab) użytkownik będzie mógł zapisywać na dskietce. Jeśli opcja "exec" była podana w /etc/fstab, użytkownik będzie także w stanie wykonywać programy z dyskietek.\nZwróć uwagę, że dosowysystem plików vfat nie zna praw dostępu do pliku, właściwych Linuksowi. Linux więc zajmuje się tym podczas montowania, nadając domyślne prawa do plików na montowanych systemach plików: użytkownik, który zamontował staje się właścicielem wszystkich plików, i będzie miał prawo do zapisywania na tym systemie plików (jeśli opcja "rw" została ustawiona w fstab), ale inni użytkownicy będą mogli tylko czytać. Jeśli chciałbyś mienić to zachowanie, powinieneś użyć opcji "umask=", więc odpowiednia linia w Twoim /etc/fstab mogła by wyglądać jak w poniższym przykładzie\nDaje to absolutnie wszystkim pełne prawa na Twoim napędzie zip (montowanie, odmontowanie, czytanie, zapis, wykonanie).\nPodsumowywując, plik /etc/fstab jest miejscem do trzymania Twoich domyślnych parametrów montowania systemów plików, i danych o rodzaju dostępu, jaki użytkownicy do nich mają. Potrzebujesz dostosowania ich, by łatwo montować w sowim systemie. Domyślne zasady montowania w Linuksie są restrykcyjne, tak, aby system był bezpieczny, potrzebujesz więc chyba usunięcia pewnych restrykcji, gdy konfigurujesz Linuksa do użycia w domu.\nAlias to innymi słowy skrót bardziej skomplikowanej, albo często używanej komendy. By tworzyć aliase, modyfikuję, jako root, plik /etc/bashrc. W ten sposób aliasy są dostępne dla wszystkich użytkowników w systemie. (Aby utworzyć aliasy dla konkretnych użytkowników, modyfikuję plik .bashrc w katalogu domowym użytkownika.) Odpowiednia część mojego /etc/bashrc wygląda następująco:\nOpcja "-v" oznacza "gadatliwie", w tym przykładzie mówi Linuksowi, aby wiecej gadał w czasie montowania. Aby aliasy zaczęły działać, użytkownik musi się ponownie zalogować. Teraz użytkownik może zamontować dyskietkę, używając prostej komendy:\ni może ją odmontować, używając\nMożesz. Automount automatycznie zamontuje system plików, gdy chcesz się do niego dostać i odmontuje, gdy przestajesz go używać.\nBy skonfigurować automount, najpierw uruchom program setup (jako root). Przechodzę do opcji "netsysv" (RH5.2) albo "System Services" (RH6.0) i upewniam się, że usługa automount ("autofs") jest włączona.\nWtedy, konfiguruję automounta modyfikując pliki /etc/auto.master i /etc/auto.misc, np: (jako root):\nMój /etc/auto.master wygląda tak:\nMówi to, że moje automatycznie montowane urządzenia będą montowane do katalogu /misc (który musi istnieć i być pusty). Moje automtycznie zamontowane napędy zostaną odmontowane po jednej sekundzie od czasu, gdy przestanę ich używać (na przykład, po wyjściu z katalogu). Jest to krótki czas -- możesz zdecydować się go wydłużyć. Szczegółową konfigurację zawiera plik /etc/auto.misc . Oto mój:\nKażda linia zawiera trzy pola rozdzielone spacjami. Pierwsze pole jest "kluczem", który będzie nazwą podkalatogu (w /misc), do którego urządzenie będzie montowane. Ten katalog NIE MOŻE istnieć. Będzie on niewidoczny, gdy użyję komendy ls, ale mogę wejść do niego "cd" i moje urządzenie zostanie zamontowane. Nie pytaj mnie dlaczego tak jest i jak użyć automount w trybie graficznym. Nie wiem. To, co tyczy się hackera w moim auto.misc to cdrom i napęd dyskietek z innego komputera w mojej domowej sieci.\nMontuję automatycznie do katalogu /misc (nie /mnt) więc mogę także montować systemy plików ręcznie, bez użycia automount, do katalogu /mnt.\nRedHat 5.2 Podczas instalacji systemu, odpowiedz tak na pytanie "do you have scsi devices" (czyli "czy posiadasz jakieś urządzenia scsi" - dop. tłum.) Wtedy wybierz z listy napęd zip na port równoległy (ppa) (parallel port zip drive). Później w czasie dzielenia dysku na partycje, albo włóż do dysk napędu zip, albo, gdy instalator stara się do niego dostać, nakaż mu go pominąć ("skip").\nJeśli nie skonfigurowałeś swojego napędu zip podczas instalacji systemu, możesz dodać obsługę zip'a później w bardzo podobny sposób, jak robi się to przy dodawaniu karty sieciowej lub modułu do kernela:\nJako root, uruchom X-terminal, i uruchom\nby załadował moduł ppa do jądra ("ppa" oznacza, jak sie domyślam, "parallel port first interface 'a' " [czyli "port równoległy pierwszy interfejs 'a' ". )\nGdy już wszystko jest gotowe, sprawdź /proc/modules, by zobaczyć, czy moduł ppa jest załadowany (albo uruchom jako root lsmod, by zobaczyć listę załadowanych modułów). Informacja z kernelcfg jest zapisywana w pliku /etc/conf.modules, więc jeśli masz problem z usuwaniem modułów (np. załadowanych przez pomyłkę)--tak jak ja -- po prostu zmodyfikuj ten plik ręcznie.\nTeraz Twój napęd zip powinien być rozpoznawany. Włóż dysk zip do niego i spóbuj zamontować go, używając wcześniej opisanej komendy (jako root):\nJeśli używasz jądra Linuksa w wersji 2.0.36 i wcześniejszych nie będziesz mógł użyć drukarki podłączonej za pośrednictwem napędu zip na port równoległy (to działa dopiero z jądrami 2.2.x). Użyj komendy\nby zobaczyć, jakiej wersji jądra używasz.\nRedHat 6.0 and 6.1 Instalacja napędu zip (zip100) podczas uaktualniania systemu do RedHat'a 6.0 nie powiodła się (program instalacyjny powiedział, że nie może znaleźć napędu zip). Tak więc, po zakończeniu instalacji, wykonałem następujące komendy, by załadować do jądra modły odpowiedzialne za zip'a na porcie równoległym (jako root):\nBy te dwie linie wykonywały się zawsze podczas startu systemu, dopisałem je do /etc/rc.d/rc.local (ten plik jest czymś w rodzaju autoexec.bat w DOS'ie).\nJeśli to również Ci nie działa, możesz potrzebować ręcznej modyfikacji pliku /etc/conf.modules. Mój zawiera taką linię:\ni nie ma linii odnoszącej się do modułu "ppa".\nDla nowszego napędu 250 drive, mam następujące dwie linie w moim /etc/rc.d/rc.local:\n4.2.10 Czy mogę ustawić 32-bitowy dostęp do twardego dysku?\nNie znam się na twardych dyskach, ale widziałem recenzję RedHat'a 6.0 Ewarda Choh'a (http://hardwarezone.community.com.sg/main.htm), w której podał kilka interesujących porad, w tym konfigurowanie 32 bitowego dostępu (I/O) i bezpośredniego dostępu do pamięci (DMA). Spróbowałem ich, zadziałały u mnie dobrze. Czuj się ostrzeżony, że może to uszkodzić Twój sprzęt, więc nie rób tego, jeśli zupełnie nie znasz się na sprzęcie PC, don't feel geeky today, lub masz słabe serce -- nie mogę zagwarantować ci, że to zadziała dla Ciebie.\nWłączenie 32-bitowego dostępu i DMA musi być dokonane przez root'a, ponadto zrobiłem to w trybie jedno-użytkownikowym (by zminimalizować uszkodzenia systemu plików, jeśli coś poszło by nie tak i musiał bym restartować). Definitywnie nie robił bym tego na systemie, w którym aktualnie uruchomionych jest wiele programów lub X-window, albo gdybym nie miał kopii bezpieczeństwa swoich cennych danych.\nBy uruchomić komputer w trybie jedno-użytkownikowym, wpisuję to po zachęcie lilo (podczas startu systemu):\nPowiedzmy, że chciałbym włączyć 32-bitowy dostęp do mojego pierwszego twardego dysku, którym jest "hda". Najpierw sprawdzam aktualną prędkość twardego dysku i notuję wynik:\nTeraz wyświetlam moje aktualne ustawienia I/O i DMA:\n[mój system pokazał 0, co oznacza, że 32-bitowy dostęp jest wyłączony i domyślny 16 bitowy jest użyty]\n[mój system pokazał ponownie 0, co oznacza, że bezpośredni dostęp do pamięci jest wyłączony].\nTeraz włączam 32-bitowy dostęp i DMA:\nTeraz sprawdzam ponownie prędkość dysku, by porównać z poprzednim wynikiem:\nJeśli wszystko zadziałało dobrze i wydajność się zwiększyła, mogę "potwierdzić" nowe ustawienia, tak, że przetrwają mięki reset:\nBy nowe ustawienia działały za każdym razem, gdy uruchamiasz maszynę, możesz dodać do /etc/rc.d/rc.local (ten plik jest czymś w rodzaju AUTOEXEC.BAT w DOS'ie) taką linię:\nJeśli coś nie zadziałało, jak oczekiwałeś, albo wydajność nie poprawiła się realnie, mogę zrestartować maszynę i stare ustawienia będą w mocy tak długo, aż nie wykonam ponownie ostatniej operacji.\nZrobiłem tą zmianę na 4 twardych dyskach w mojej domowej sieci. Udało się na trzech nowszych dyskach: wydajność wzrosła o od 30% do 300% i co najmniej "czuje się", że komputer przyśpieszył. Jeden twardy dysk (który zawsze jest wolny) zawiesił komputer w czasie sprawdzania wydajności i musiałem restartować maszynę (obyło się bez zniszczeń).\nRedHat 5.2 nie instaluje domyślnie kde, ponieważ w czasie powstawania RH 5.2 były problemy z licencją biblioteki, na której kde bazuje. W każdym razie kde jest bardzo dobrym graficznym interfejsem użytkownika, problem z licencją jest już rozwiązany i co najmniej najnowszy RedHat (6.0) zawiera kde (i bardziej "ozdobnikowy" GNOME). Binaria kde zamieszczone zostały na płytach z RedHat'em 5.2, trzeba je zainstalować samodzielnie. (Jeśli nie masz płyty CD, możesz ściągnąć binaria z Internetu.)\nNajpierw sprawdź, czy Twój X-serwer działa, wykonując:\n[X-server jest "szkieletem" systemu X-window, bez "menadżera okien." Możesz teraz uruchamiać swoje programy X-window, wpisując ich nazwy (z przedroskiem ./ albo pełną ścieżką dostępu) w oknie X-terminala, ale nie będziesz w stanie przesuwać okien, zmieniać ich rozmiaru, dodawać ikon, etc.].\nTeraz możesz opuścić swój X-serwer, wpisując exit w oknie X-terminala, albo naciskając <Ctrl><Alt><Bkspace>, co zabija serwer X-Window. (Ostatnie rozwiązanie jest pewne, zadziała nawet, gdy X-y się zawieszą - nie musisz restartować systemu w takim przypadku). Jeśli Twój X-serwer nie działa, zobacz następną odpowiedź.\nTeraz zaloguj się jako root. Zamontuj CD z RH 5.2:\nPrzejdź do właściwego katalogu:\nUżytecznym jest używanie automatycznego dokańczania linii komend (naciśnij TAB) podczas wpisywania ścieżek lub nazw plików\nPrzeczytaj plik README:\nUżyj rpm "RedHat Package Manager" by zainstalować niezbędne pakiety\nrpm -iv nazwa_pakietu\nPakiety mają nazwy plików, kończące się na ".rpm". Najpierw zainstaluj biblioteki qt, następnie kde support, potem kde libs, później kde base. Jeśli zrobisz to w złej kolejności, kontrola zależności powstrzyma instalację pakietu (rpm poinformuje Cię o tym stosownym komunikatem). Nie jest to poważna sprawa, po prostu zainstaluj wymagane pakiety najpierw, później ponownie spróbuj z kolejnym pakietem. Kiedy zainstalujesz już kde base, możesz zainstalować inne pakiety kde (użytki --utill, narzędzia administracyjne -- admin, użytki sieciowe -- network, gry -- games, narzędzia graficzne -- graphics, obsługa multimediów -- multimedia) -- nie są one wielkich rozmiarów, rozważ więc zainstalowanie ich wszystkich. Ostatecznie, by mieć pewność, że zainstalowałeś wszystko, wpisz:\nOpcja "vh" drukuje dodatkowe informacje. Zobaczysz komunikaty w stylu "the package is already installed" ["pakiet jest już zainstalowany"]. Jeśli jest ich na tyle dużo, że nie mięszczą się na ekranie, możesz cofnąć się wstecz, używając <Shift><PgUp>. Jeśli na prawdę nie lubisz menadżera pakietów rpm z linii komend, możesz zainstalować te same pakiety, używając graficznej nakładki na rpm, zwanej glint (dostępnej tylko w RH5.2). Zwyczajnie wpisz "glint" w terminalu X-window.\nTeraz powiedz swojemu systemowi, że kde ma być domyślnym menadżerem X-Window. W katalogu domowym użytkownika utwórz plik .Xclients:\nktóry zawiera tylko następującą linię:\nWpisz tą linię i nagraj plik. (Odpowiednio zmień tą linię, jeśli położenie pliku startkde jest inne.). Teraz spraw, aby wszyscy użytkownicy mogli wykonać ten plik:\nSprawdź, czy prawa dostępu się zmieniły:\n[Pliki, których nazwy rozpoczynają się od kropki nie są wyświetlane przez prostą komendę ls, są czymś w rodzaju plików ukrytych pod DOS'em. Musisz użyć ich nazwy, albo ls -a .]\nJeśli utworzyłeś plik jako root, nie jako użytkownik, zmień właściciela i grupę pliku na właściwego użytkownika:\nchown nazwa_użytkownika .Xclients\nchgrp nazwa_użytkownika .Xclients\nTo wszystko. Teraz wpisując startx powinieneś uruchomić swój X-server z kde, jako menadżerem okien.\nPowinny one być skonfigurowane w czasie instalacji RH 5.2, chyba że pominąłeś ten krok.\nBy je skonfigurować, możesz spróbować, jako root, jednego z tych trzech konfiguratorów:\nNajprostszym sposobem jest uruchomienie komendy setup (jako root) która da Ci dostęp do Xconfigurator'a.\nBy skonfigurować X-window pod Linuksem, możesz potrzebować pewnej wiedzy na temat swojego sprzętu. Być może potrzebne będzie odnalezienie instrukcji od Twojego monitora, by sprawdzić, jakie są maksymalne częstotliwości synchronizacji (pionowej i poziomej), które da się osiągnąć na Twoim monitorze. Napis, który pojawia się na ekranie podczas startu komputera może pomóc Ci dowiedzieć się jaką masz kartę graficzną, z jaką ilością pamięci. Przeczytaj etykietę, przyklejoną do spodu myszki, by dowiedzieć się czegoś więcej o niej. Następnym razem, gdy będziesz kupował myszę, spraw sobie 3-przyciskową "Linux-ready" Logitech'a lub podobną (w Linukie będziesz miał duży porzytek ze wszystkich trzech przycisków).\nKiedy testujesz X-serwer, jeśli ekran robi się pusty, wyświetla zabawne linie, albo w inny sposób zachowuje się nie tak, jak powinien, zabij szybko X-serwer, używając <Ctrl><Alt><BkSpace> i ponownie sprawdź częstotliwości monitora. Używanie złych częstotliwości może uszkodzić Twój monitor.\nJeśli na prawdę masz problemy, skonfiguruj najpierw prosty (640x480) serwer. Możesz "podkręcić" go później, gdy nabierzesz nieco wiedzy o działaniu pary rzeczy w systemie.\n- Uruchom X-serwer na lokalnej maszynie, na przykład:\n- Spod x-terminala daj zdalnej maszynie prawo wyświetlania na Twoim lokalnym ekranie:\nW pełni bezpiecznym środowisku mojego domu, mógłbym nawet dać wszystkim serwerom prawo wyświetlania na moim ekranie, używając:\n- Zatelnetuj się na zdalny serwer\n- Uruchom jakiś program pod X-y na zdalnym serwerze, kierując wyświetlanie na Twój lokalny ekran, na przykład, możesz uruchomoć menadżera okien:\nSymbol l "&" uruchamia komendę w tle, więc okno telnet'a będzie wciąż dostępne.\n0.0 oznacza "display zero, screen 0", oznacza Twój pierwszy obraz na pierwszym ekranie i mają znaczenie, gdy masz wiele sesji X-window działających równocześnie na Twoim komputerze z Linux'em.\nNie musisz podawać opcji "-display", jeśli twoja zmienna środowiskowa DISPLAY określa położenie prawidłowo na Twoim bieżącym terminalu, co jest normą na moich komputerach, ale nie musi być normą wszędzie. Możesz sprawdzić ustawienie zmiennej DISPLAY, używając:\n- Gdy już zakończę moją zdalną sesję w X-ach, przywracam ustawienia praw dostępu do mojego X-serwera, używając:\nPrzykład: Ta sekwencja komend uruchomi Netscape'a na zdalnej maszynie, zwanej marie, kierując wyświetlanie na X-serwer z menadżerem okien, który znajduje się na mojej lokalnej maszynie hacker:\nW zasadzie, możesz uruchomić program na komputerze w sieci i wyświetlić efekt na dowolnym innym komputerze (nie koniecznie tym, przy którym siedzisz).\nUżywam często zdalnej pracy w X-Window, by uruchamiać programy (kde, Word Perfect 8 i Netscape) na słabej maszynie (486-33, 8 MB pamięci), która nie była by w stanie uruchomić tych programów samodzielnie. Jest to również wygodna i szybka metoda na pracę na zdalnym systemie, gdzie nie ma zainstalowanego nfs.\nTak, możesz. Kiedy wykonujesz pierwszą komendę startx na Twoim systemie, otwiera to pierwszą sesję X na domyślnym ekranie 0. Druga sesja X'ów musi być otwarta na innym ekranie. Na przykład, to otworzy drugą sesję X'ów na ekranie 1:\nMożesz mieć do sześciu sesji X-Window równocześnie. Użyj Use <Ctrl><Alt><F7> by przełączyć na ekran zerowy, , <Ctrl><Alt><F8> by przełączyć na następny ekran, etc. aż do <Ctrl><Alt><F12> Zobacz man startx jeśli potrzebujesz więcej informacji.\nW podobnym stylu możesz uruchomić następnego ,,gołego" X-serwera, bez menadżera okien. Ta komenda otwory taki na ekranie 2:\nNa tym gołym X-serwerze możesz uruchomić inny menadżer okien (tak, by mieć dwa różne, działające w tym samym czasie) wpisując w oknie X-terminala któryś z nich:\nfvwm2 (by uruchomić fvwm2)\nstartkde by uruchomić kde. na nowych systemach komenda ta może brzmieć kde)\nafterstep (by uruchomić afterstep)\nfvwm (by uruchomić run fvwm)\nAnotherLevel (by uruchomić AnotherLevel)\ngnome-session (by uruchomić Gnome)\nOczywiście alternatywne menadżery okien będą działać tylko wtedy, gdy będą zainstalowane na Twoim systemie. Powyższe menadżery okien są dostępne na płycie z RH 5.2, jeśli chcesz je zainstalować (z jednym wyjątkiem - Gnome, którego nie ma w RH 5.2 ale jest domyślnym w RH 6.0 i 6.1). Ja używam prawie wyłącznie KDE, ale inne menadżery mogą być mniejsze i szybsze. Gnome jest słynnym projektem X-windows, o którym mawia się, że jest bardziej zaawansowany i ładniejszy niż KDE, ale jest wciąż mocno zapluskwiony, więc chyba nie rekomendowany, jeśli nie chcesz okazyjnie ładować się w kłopoty. RH 6.0 i 6.1 zawiera obydwa główne menadżery okien, Gnome i KDE.\nBy uruchamiać serwer X'ów automatycznie przy starcie systemu, i by zachęta do zalogowania pojawiała się w trybie graficznym, musisz zmienić tylko jeden znak w pliku /etc/inittab . W tym pliku znajdziesz linię taką, jak ta:\nOkreśli to, że domyślnym poziomem pracy (ang. runlevel - dop. tł.) będzie poziom piąty, czyli X-Window. Znaczenie różnych poziomów pracy jest opisane w tym samym pliku /etc/inittab :\n0 - stop (NIE ustawiaj domyślnego poziomu pracy na niego)\n1 - tryb jednego użytkownika\n2 - wieloużotkownikowy, bez NFS (Taki sam, jak 3, jeśli nie masz sieci)\n3 - pełny tryb wieloużytkownikowy\n4 - nie używany\n6 - restart (NIE ustawiaj domyślnego poziomu pracy na niego)\nMożesz zmienić poziom pracy z linii komend, na przykład ta komenda (mu być wykonana z konta root'a):\nzrestartuje Twój komputer.\nTak w ogóle, <Ctrl><Alt><F1> przełączy Cię w każdej chwili na pierwszą konsolę tekstową. <Ctrl><Alt><F2> przełączy Cię na drugą konsolę tekstową, <Ctrl><Alt><F3> na trzecią i tak dalej, aż do <Ctrl><Alt><F6>, jeśli masz w sumie sześć konsoli.\n<Ctrl><Alt><F7> przełączy Cię na pierwszy graficzny interfejs użytkownika (GUI), jeśli taki jest uruchomiony. <Ctrl><Alt><F8> przełączy Cię na drugi interfejs graficzny, etc., aż do <Ctrl><Alt><F12>, jeśli posiadasz 6 interfejsów graficznych. Typowo uruchomiony jest tylko jeden lub w ogóle żadej graficzny interfejs. By włączyć więcej GUI, musisz zmodyfikować plik /etc/X11/gdm/gdm.conf. Ja mam następujący wpis na końcu tego pliku, który włącza mi 4 terminale graficzne do zalogowania <F7> to <F10>:\nUmożliwia mi to uruchomienie KDE i GNOME w tym samym czasie na dwóch różnych terminalach i posiadanie jeszcze dwóch wolnych terminali.\n4.4 Drukarka i karta dźwiękowa\n4.4.1 Jak skonfigurować kartę dźwiękową?\nSpróbuj uruchomić (jako root)\nTrzecia pozycja od góry ("sndconfig") ustawia kartę dźwiękową. Jeżeli nie posiadasz bardzo wyszukanej karty dźwiękowej, powinno to pomóc. Na końcu ustawiania, Linus ogłasza powstanie "Linux'a". ("sndconfig" może być także uruchamiany bezpośrednio z linii komend -- wpisz sndconfig.)\nMoże chciałbyś spróbować swoją kartę dźwiękową i cdrom, używając odtwarzacza CD z linii komend? Włóż muzyczny cdrom do napędu i wpisz:\nJeśli to nie działa, może nie masz /dev/cdrom? Sprawdź, czy możesz, jako root, zamontować cdrom z danymi (sprawdź tutaj) i utwórz urządzenie /dev/cdrom poprzez stworzenie linka do odpowiedniego napędu (naprawdopodoniej /dev/hdb), na przykład:\nJeśli cdplay działa z konta root'a, ale nie działa zwykłemu użytkownikowi, może powinieneś dać (jako root) każdemu prawo do zapisu i odczytu pliku /dev/cdrom :\n(Katalog /dev to miejsce, gdzie wszystkie Twoje urządzenia pojawiają się jako pliki.)\nTeraz, kiedy już opanowałeś cdplay, możesz zagrać trzeci utwór z płyty, spróbuj:\nMożesz także użyć komendy cdp by otrzymać prosty interfejs tekstowy do cdplay, ale prawdopodobnie będziesz wolał nakładki dostępne pod X-window (e.g., w menu KDE wybierz: Multimedia - "CD Player").\nBy wyłączyć muzykę albo naciśnij przycisk "eject" na napędzie cdrom, albo wykonaj którąś z poniższych komend:\n4.4.2 Jak skonfigurować drukarkę?\nJako root uruchom sesję X-Window, wpisując\nPrzeczytaj to jeśli nie masz jeszcze poprawnie skonfigurowanego systemu X-window.\nUruchom X-terminal (ikona z "dwoma komputerami" na panelu KDE) i wpisz w nim:\nTen program przeprowadza kompletną konfigurację drukarki, wszystko co musisz zrobić, to wpisanie typu drukarki, którą posiadasz, i to, gdzie jest ona podpięta.\nOkreślenie prawidłowego portu drukarki jest najważniejszą częścią. Jeśli nie wiesz, który masz wpisać, spróbuj:\nw RedHat 5.2: lp1 (to jest pierwszy port równoległy w RH5.2) albo lp2 (co odpowiada drugiemu portowi równoległemu w RH5.2) albo lp3 (to jest trzeci port równoległy w RH5.2); w RedHat 6.0: lp0 (to jest pierwszy port równoległy w RH6.0) lub lp2 (drugi port równoległy w RH 6.0). Po uaktualnieniu systemu z RH 5.2 na RH 6.0, drukarka przestaje działać, z powodu zmienionych nazw portów równoległych. Musiałem ponownie uruchomić "printtool" i zmienić port.\nSpróbuj wydrukować stronę testową ASCII bezpośrednio do portu. Tylko gdy ten test wypadnie pomyślnie, ustaw bells and whistles [dzwonki i gwizdki ? - dop. ogłupiałego tłumacza]\nJeśli konfigurujesz drukarkę sieciową, upewnij się, że Twoja maszyna ma prawa użycia tej drukarki sieciowej. Prawa te są zapisane w pliku /etc/hosts.lpd (bezpieczeniej) lub /etc/hosts.equiv (mniej bezpiecznie). Te pliki zwyczajnie zawierają listę maszyn, po jednej w każdej linii. Mój wygląda następująco:\nPlik /etc/hosts.lpd nie istniał w moim systemie, więc go utworzyłem.\nPodstawowe informacje o drukarkach w Twojej maszynie znajdziesz w pliku /etc/printcap :\nOto znaczenie pewnych kodów, które znalazłem w swoim /etc/printcap:\n: Rozdzielacz pól (rozdziela wpisy do pliku).\n\_ (na końcu linii) Kontynuacja w następnej linii.\nlp Nazwa drukarki. "lp" jest nazwą domyślnej drukarki w Twojej maszynie. Kolejną drukarkę często przyjęło się nazywać lp0 lub lp1, (albo jakkolwiek nie zechcesz), jednak nie należy tego mylić z nazwami urządzeń (portów), do których są one podłączone.\nsd=/var/spool/lpd/lp Mój katalog spool'a (sd).\nmx#0 Maksymalny rozmiar drukowanego dokumentu w blokach. "0" oznacza brak limitu.\nsh Nie chcę stron nagłówkowych. Są to strony z Twoim imieniem, które drukują się przed każdym zadaniem drukowania. (strata papieru, jeśli drukujesz w domu).\nrm=mars Nazwa zdalnej maszyny, która w moim systemie nazywa się "mars" (moja drukarka jest podłączona do innego komputera).\nlp=/dev/lp0 Nazwa zdalnej drukarki, czyli nazwa, która obowiązuje na zdalnym komputerze (w moim systemie "lp")\nnazwa urządzenia na lokalnej maszynie. "/dev/lp0" jest pierwszym portem równoległym w RH 6.0 (zwykle /dev/lpt1 w RH 6.0).\nif=/var/spool/lpd/lp/filter Filter wejściowy. Twoje zadanie do wydrukowania będzie formatowene przez ten "filter" zanim zostanie wysłane do drukarki.\nsf Wyłącz nakaz wysuwania papieru, który normalnie jest wysyłany po zakończeniu drukowania (użyj, jeśli Twoja drukarka wyrzuca pustą stroną po każdym zadaniu drukowania).\nKontrolowanie drukarki odbywa się poprzez komendę lpc (jako root). Wpisz "?" by zobaczyć opcje. Program ten jest znany ze swojej dziwaczności, nie zniechęcaj się szybko. Kolejka drukarki może być oglądana przy pomocy lpq i czyszczona przy pomocy lprm , Obydwie te komendy działają także dla zwykłego użytkownika (nie tylko root'a). Możesz także drukować z linii komend, używając komendy lpr.\n4.4.3 Word Perfect nie ma sterownika do mojej drukarki\nJeśli zainstalowałeś swoją drukarkę pod KDE, używając printool i ma ona sterownik, który działa dobrze, ustaw w Word Perfect'cie sterownik "passthru postscript".\n4.5 Konfigurowanie sieci\nJest to wspaniały pomysł. Pozwoli Ci to używać maszyny, które nie są na tyle mocne, aby pracować samodzielnie. Korzyści obejmują współdzielenie twardych dysków, napędów zip, CDROM'ów, modemu, drukarek, nawet kart dźwiękowych, zdalne uruchamianie programów (w trybie tekstowym lub graficznym), dostęp do Internetu ze wszystkich komputerów równocześnie przez jedną linię telefoniczną. Jeśli kiedykolwiek tracisz kontrolę nad swoją maszyną, będziesz również w stanie wyłączyć ją zdalnie, unikając w ten sposób możliwych problemów --zobacz odpowiedź w temacie wyłączania komputera przez zwykłych użytkowników.\nSprzęt.Twój sprzęt musi być dobrze złożony. Twoja karta sieciowa powinna być w komputerze w czasie instalacji RedHat'a. Jeśli nie była, możesz skonfigurować ją spod X-window. Jeśli masz więcej niż jedną kartę sieciową w swoim komputerze, musisz ponadto skonfigurować drugą kartę ręcznie, gdyż Linux [konkretnie RedHat - dopisek tłumacza] automatycznie rozpozna tylko jedną kartę sieciową.\nUruchom X-terminal, wykonaj "su" (aby stać się root'em) i wtedy uruchom:\nW linuksie większość sterowników do kart sieciowych wykonuje się się jako moduły. Tak więc konfigurowanie karty polega po prostu na załadowaniu odpowiedniego modułu z parametrami. Nie musisz rekompilować jądra, nawet restartować maszyny (chyba że masz nietypową kartę). By dowiedzieć się jaki moduł(y) i parametry są potrzebne, zobacz Linux Network Administrator Guide (plik /usr/doc/LDP/nag w Twoim systemie, lub sprawdź http://metalab.unc.edu/mdw/index.html#guide). To jest wspaniały przewodnika, znany jako nag.\nParametry (przerwanie i adres) były problemem podczas mojej instalacji dwóch kart sieciowych w moim komputerze--musisz upewnić się, że nie masz konfliktów sprzętowych. Najczęstszym źródłem problemów jest to, że karta chce zająć przerwanie 5, które często zajmuje SoundBlaster, albo 3, które konfliktuje z drugim portem szeregowym (COM2, cua1, ttyS1). Sprawdzenie plików /proc/interrupts, /proc/ioport oraz czytanie informacji wyświetlanych podczas uruchamiania systemu może być tutaj pomocne.\nNa przykład, moja karta WD8013 (odpowiednik SMC Elite i SMC Elite plus, jak podaje nag) pracuje na przerwaniu 10 (ustawionym zworką na karcie i dodatkowo podanym jako parametr w konfiguracji modułu jądra) pod adresem 0x300, używając modułu "WD". Moja karta "SMC EtherEZ (nie ma zworek do ustawiania) pracuje na przerwaniu 9, pod adresem 0x240 i używa modułu "SMC EtherEZ" module. Upewnij się, że nie zapomiałeś wpisać początkowe "0x" w adresie karty -- oznacza to "hexadecimal" [czyli szesnastkowo - dop. tłum] i musi być wpisane, w przeciwnym razie numer będzie interpretowany dziesiętnie.\nPo tym, jak numer jest dodany przy użyciukernelcfg i jądro jest zrestartowane (kernelcfg to umożliwia, zobacz menu), sprawdź plik /proc/modules by zobaczyć, czy moduł jest rzeczywiście załadowany (albo uruchom lsmod jako root). Informacje z kernelcfg są w pliku /etc/conf.modules, jeśli więc napotykasz na trudności (na przykład, miałem problemy z usunięciem modułów dodanych przez pomyłkę), zwyczajnie zmodyfikuj ten plik ręcznie, na przykład używając pico.\nSieć. Po skonfigurowaniu kart sieciowych i podłączeniu kabli, czas skonfigurować samą sieć, uruchamiając (jako root):\nTen program ma pomoc! netconf może być także uruchamiany w środowisku graficznym, ale nigdy naprawdę tego nie próbowałem. Jeśli potrzebujesz więcej wiedzy na temat działania sieci, możesz przeczytać wspominany wcześniej nag.\nJak i co wspisać do netconf to zależy od Twojej sieci. Niewątpliwie powinieneś wpisać ""Basic Host Information" [podstawowe informacje o hoście - dop. tłum.] (nazwy, aliasy i numer IP twojego komputera) oraz "Information About Other Hosts" [informacje o innych hostach -dop. tłum.] (nazwy, aliasy i adresy IPs wszystkich komputerów w lokalnej sieci). Informacje te kierowane są do plików: /etc/hosts and /etc/sysconfig/network, więc możesz je sprawdzić i ręcznie modyfikować.\nGdy konfigurujesz sieć, nie pomieszaj czegoś z "loopback driver" [pętlą zwrotną - dop. tłum], który zawsze ma adres IP 127.0.0.1. On zawsze jest taki -- jest to IP przez który maszyna porozumiewa się sama ze sobą.\nJeśli nie masz adresu IP (co jest normalne w przypadku domowej sieci, bez stałego łącza na świat), możesz wpisać dowolny. Nie ma to większego znaczenia, jeśli łączysz się przez modem, dotaniesz przydzielany dynamicznie numer IP (jedna maszyna może mieć wiele adresów IP w tym samym czasie). Twój wymyślony IP musi być formalnie właściwy a maska sieci musi odpowiadać klasie sieci (klasie A, B lub C). Zobacz rozdział o adresach IP we wspominanym już Network Administrator Guide (nag) (/usr/doc/LPD/nag w Twoim systemie, albo załaduj go z Internetu z http://metalab.unc.edu/mdw/index.html#guide.\nTypowo dla domowej sieci powinieneś użyć klasy C (do 254 maszyn, najmniejsza), która posiada pierwsze trzy cyfry z przedziału 192 do 223. Ostatnie trzy cyfry identyfikują maszynę w Twojej klasie C sieci i musi być w przedziale między 1 a 254 (nie używaj 0, które oznacza "całą sieć" ani 255, który jest "adresem ogłoszeniowym"). Środkowe dwa zestawy cyfr mogą być czymkolwiek z zakresu od 0 do 255. Więc 223.223.223.1 jest pierwszą maszyną w sieci klasy C 223.223.223.0 (ostatnie zero jest adresem całej sieci), z adresem ogłoszeniowym [broadcast - dop. tłum.] Maska sieci dla klasy C jest zawsze 255.255.255.0 (zanim nie rozdzielisz swojej sieci na mniejsze "podsieci", czego tutaj nie omawiamy).\nTypowo, pierwsza maszyna w sieci jest tą, po której oczekuje się, iż ma połączenie z resztą świata (gdyż była podłączona najpierw, ale nie jest to obowiązującą normą). Więc, wpisałem w pole GATEWAY [czyli "brama wyjściowa" - dop. tłum.] xxx.xxx.xxx.1 (moją pierwszą maszynę), na wszystkich maszynach, poza maszyną xxx.xxx.xxx.1, gdzie zostawiłem to pole puste. Teraz, jako że zostawiłem to pole puste, netconf wpisał 0.0.0.0 w plik /etc/sysconf. Było to powodem denerwujących informacji o błędzie podczas ładowania karty sieciowej w czasie startu. By pozbyć się tych komunikatów, zmodyfikowałem /etc/sysconfig/network, tak aby zawierał coś takiego, jak to:\n[Nie potrzebujesz bramy wyjściowej na świat [gateway - dop. tłum.] na interfejsie ethernetowym tej maszyny. Interfejs ppp tej maszyny będzie ustawiony jako domyślna brama w momencie, kiedy połączysz się przez modem, na przykład używając kppp.]\nNazwa komputera jest całkowicie dowolna -- normalnie główny użytkownik (użytkowniczka) komputera wybiera krótkie słowo, które lubi. Nazwa domenowa domowej sieci jest również całkowicie dowolna, zanim nie masz stałego połączenia ze światem zewnętrznym, kiedy to nazwa domenowa jest dla Ciebie rejestrowana. Spróbuj wymyślić coś, co jeszcze nie istnieje -- może to ułatwić Ci życie, gdy będziesz już miał stałe połączenie.\nJeśli chodzi o serwer DNS (zwany także "named"), RedHat 5.2 i 6.0 dostarczane są z preinstalowanym DNS'em jako "caching-only", łatwo więc coś takiego skonfigurować. Możesz również nie istalować DNS'a wcale -- gdy DNS szuka serwera i nie znajduje go, może być na prawdę niezłym stoperem (maszyna może sprawiać wrażenie zawieszonej na kilka minut). By użyć DNS'a, serwis "named" musi być włączony -- sprawdź, czy działa, używając setup. By skonfigurować caching - only DNS wypełnij odpowiednie pola w netconf. Na przykład wpisałem jako "nameserver 1" moją pierwszą maszynę na wszystkich komputerach (wpisałem adres pętli zwrotnej 127.0.0.1 na maszynie xxx.xxx.xxx.1, i właściwy adres xxx.xxx.xxx.1 na wszystkich innych komputarach).\nŻadne "routes to other networks" ["drogi do innych sieci" - dop. tłum.] i hosts ["drogi do innych hostów" - dop. tłum.] nie były potrzebne w mojej sieci, gdyż nie mam innych lokalnych sieci. Zostawiłem więc te pola puste.\nNic innego, poza właściwym skonfigurowaniem sprzętu oraz wpisaniem w netconf na każdym komputerze tego, co opisałem powyżej nie musiałem robić, aby uruchomić sieć na moim standartowym RedHat'cie.\nZrestartuj wszystkie komputery jeden po drugim w dowolnej kolejności (nie jest to niezbędne, ale nie boli) i sprawdź komunikaty pojawiające się podczas startu (jeśli przewijają się za szybko, użyj <Shift><PgUp> by przewinąć w górę, lub zobacz dmesg z linni komend, by obejrzeć je później). Czy Twoje karty skonfigurowane są właściwie? Użyj komendy route (jako root) by zobaczyć, czy interfejs eth0 pracuje. Użyj komendy ping, by sprawdzić połączenie między indywidualnymi maszynami. Spróbuj zatelnetować się na swoją lokalną maszynę, by zobaczyć, czy pętla zwrotna działa:\nPo udanym zalogowaniu możesz opuścić sesję telnetu, wpisując:\nOstatecznie, spróbuj zatelnetować się na zdalną maszynę w Twojej sieci:\nJeśli zadziała to na wszystkich Twoich maszynach, to Twój interfejs eth0 jest skonfigurowany.\nPo skonfigurowaniu połączenia ppp i połączeniu się z dostawcą usług internetowych [oryg: Internet Service Provider (ISP) - dop. tłum], będziesz miał kolejny interfejs sieciowy (ppp0) i będziesz mógł telnetować się na dowolną maszynę na świecie.\n4.5.3 Mam problemy ze skonfigurowaniem połączenia dodzwanianego\nGUI. Gdybym był na Twoim miejscu, zainstalował bym KDE i użył kppp. (Jeśli nie masz zainstalowanego kde, tutaj znajdziesz informacje jak go zainstalować. kppp na prawdę łatwo skonfigurować i uruchomić. By skonfigurować połączenie dodzwaniane, uruchom kppp (znajdziesz go w menu "K" ==> "Internet", albo możesz go uruchomić z xtem'a, wpisująckppp), naciśnij guzik "setup", utwórz nowe konto i wpisz potrzebne informacje: numer telefonu, protokół autoryzacji oraz nazwę domenową Twojego dostawcy internetu. Wszystkie te informacje powinieneś dostać od swojego ISP.\nNastępnie utworzyłem urządzenie o nazwie /dev/modem, tworząc połączenie symboliczne do urządzenia /dev/ttyS1 (jako root)\nttyS1 powinno działać, jeśli Twój modem podłączony jest przez port, który pod DOS'em nazywa się COM2. Użyj ttyS0 dla COM1 i ttyS2 dla COM3. Modem nie zadzwoni, jeśli wybierzesz zły port.\nOstatecznie, spróbowałem uruchomić kppp, ale miałem informacje o błędzie, związanym z "lock". Spowodowałem więc, żeby plik /etc/ppp/options był pusty, modyfikując go (jako root):\ni kasując słowo "lock", a następnie nagrywając plik.\nPo tych prostych krokach, kppp powinien łączyć się z Twoim ISP bez problemów pod RedHat'em 5.2.\nRedHat 6.0 wymaga dodatkowego kroku: ustawienie "suid" ("substitute user id" - "podmiana identyfikatora użytkownika"), tak aby "kppp" pracował z efektywnym identyfikatorem użytkownika root (ponieważ wymaga bezpośredniego dostępu do sprzętu). Bez niego, kppp narzeka, że nie został poprawnie skonfigurowany [oryg. "it was not properly set up" - dop. tłum.] oraz "nie może stworzyć pliku lock" [oryg. "can't create lock file" - dop. tłum.] . Można to zrobić (jako root):\nRozwiązywanie problemów. Jeśli Twój modem nie chce dzownić na porcie, co do którego jesteś pewny, może modem nie jest ustawiony poprawnie (albo jest to "winmodem"? Wtedy wyrzuć go i kup właściwy modem). W jednym przypadku musiałem uruchomić kppp setup i wpisać w "modem commands" ATZ1 jako komendę inicjalizującą modem (zamiast domyślnej ATZ dla standatrowych modemów Hayes-compatible)..\nJeśli Twoja linia telefoniczna wymaga wybierania impulsowego [pulse -dop. tłum.] (zamiast domyślnego wybierania tonowego), możesz zmienić komendę wybierania z "ATDT" (="ATantion Dial Touchtone") na "ATDP" (="ATantion Dial Pulse"). Te komendy powinny działać z każdym normalnym modemem Hayes-compatible.\nJeśli Twój modem wybiera poprawnie i jesteś w stanie połączyć się, ale autoryzowanie zawodzi, prawdopodobnie Twój dostawca internetu używa innego protokołu autoryzacji. Zadzwoń do nich i zapytaj jakiego protokołu autentyfikacji oni używają. Spróbuj albo pap, albo terminal-basket albo chap (w twoim kppp setup) aż w końcu znajdziesz taki, który zadziała.\nW jednym przypadku miałem problem z pewnością ustanowienia połączenia (pojawiał się komunikat o błędzie, mówiący coś w rodzaju "time-out for the pppd startup", i połączenie ustanawiało się raz na kilka prób). Problem został rozwiązany poprzez zmianą opcji "flow control" (w kppp "setup" pod "device") z "CRTSCTS" na "XON/XOFF. (Wciąż jednak CRTSCTS jest rekomendowaną metodą kontroli przypływu w większości przypadków.)\nPrędkość i jakość mojego połączenia przy użyciu kppp znacznie się poprawiła, gdy uaktualniłem system z RedHat'a 5.2 do RedHat'a 6.0. Jeśli masz więc z nim problemy, może jest to czas na uaktualnienie.\nJeśli wciąż masz problemy ze skonfigurowaniem ppp, możesz spróbować minicom by zobaczyć, czy modem zadziała spod tego programu. minicom jest czymś w rodzaju PROCOMM dla Linuksa. Powinien być obecny w Twoim systemie, jeśli wybrałeś go podczas instalacji Linuksa. Oto post z grupy dyskusyjnej comp.os.linux.help, który wyjaśnia jak wystartować ppp ręcznie, używając minicom (...):\nFrom: mark <balthazaar@one.net.au> Subject: Re: pppd problem z kppp\n>>Ponadto, dla eksperymentu spróbuj użyć minicoma, by połączyć się ze swoim ISP, uruchom ppp ręcznie ... w ten sposób możesz przetestować skrypty . >Jak to zrobić?\nŁatwo!! Jeśli Twój ISP nie zezwala na ręczne logowanie możesz mieć problem. Każdy ISP, z którym miałem doczynienia jednak to umożliwia, tak więc:.... 1. Uruchom minicom. 2. wybierz numer dostawcy Internetu . 3. Zaloguj się. 4. Gdy twój ISP uruchomi PPP wyjdź z minicoma, używając ALT-Q (albo inną sekwencję, odpowiadającą,'quit without reset'). 5. uruchom pppd, eg:\nOK, PPP będzie pracować. Spróbuj pingnąć Twojego ISP albo inny znany Ci adres IP. W ten sposób sprawdzisz, czy wszystko jest OK. A tak przy okazji, wszystko to znajdziesz w PPP-HOWTO. Jeśli możesz uruchomić PPP w ten sposób, masz problem ze skryptami. Jeśli PPP nie działa, problem jest w jego konfiguracji. Powodzenia.\nLinia komend. Jeśli chciałbyś uruchamiać ppp z linii komend, uruchom netconf (jako root) by skonfigurować swój pierwszy interfejs ppp (ppp0). Informacje, które musisz wpisać są podobne do tych, wpisywanych przy konfiguracji kppp (spójrz powyżej!): właściwe urządzenie jako port modemu, łańcuch znaków inicjalizujących modem, numer telefonu Twojego ISP, właściwy protokół autentyfikacji (wpisując nazwę i hasło we właściwe miejsce). W netconf zabrakło miejsca na wpisanie adresów IP serwerów DNS mojego ISP, zmodyfikowałem więc ręcznie plik /etc/ppp/pap-secrets ( Używam do autoryzacji protokołu PAP) i dodałem dwa adresy IP serwerów DNS na końcu linii utworzonej przez netconf tak, aby wyglądała w ten sposób:\nGdy wpisałem te parametry, mogłem uruchomić interfejs ppp0, używając komendy (jako root, zanim nie ustawiłem w netconf , że normalni użytkownicy mogą uruchomić interfejs:)\ni wyłączać go, używając\nUstawianie ppp spod linii komend nie było bardziej skomplikowane na mojej maszynie, niż przy użyciu kppp. Jest wiele tekstowych komend, by uruchamiać/zatrzymywać ppp, ale nie są one łatwe w konfigurowaniu i użyciu i wielu początkujących może mieć z nimi problemy.\nJeśli ten minimalistyczny opis konfiguracji ppp nie zadziała u Ciebie, oto kilka użytecznych odnośników:\nRoderick A. Anderson < raanders@altoplanos.net > napisał:\nMam stronę internetową na temat ustawiania diald z na RedHat 5.x, który u mnie dobrze działa. Jest ona na http://home.altoplanos.net/~raanders/diald.html\nBill Unruh < unruh@physics.ubc.ca > napisał:\nChciałbym zwrócić waszą uwagę na stronę http://axion.physics.ubc.ca/ppp-linux.html z dokładnymi instrukcjami na temat konfigurowania ppp. Obejmuje głównie przypadki, gdy druga strona używa (nawet gdy twój ISP nic Ci o tym nie powiedział) PAP lub CHAP. Chociaż kppp jest użyteczny, jest cały szereg sytuacji, gdy sobie nie radzi.\nMimo wszystko, inny komputer w Twojej sieci musi mieć modem (albo inne połączenie z Internetem) :-). Skonfiguruj IP masquerading. W ten sposób, wszystkie zapytania biegnące z Twojej sieci do Twojego dostawcy internetu (ISP) sprawiają wrażenie, jakby pochodziły z pojedynczego komputera, i Twój ISP przepuści je dalej. Prosty masquerading przy użyciu RedHat 5.2. wymaga po prostu jednej linii komend (na komputerze z modemem):\nPowyższe ustawia masquerading jako domyślną zasadę forwardingu twojej ściany ogniowej (oryg. IP firewall - dop. tłum.) i przez to jest niebezpieczne, ale prawdopodobnie ok dla domowych użytkowników. (Niebezpieczeństwo polega na tym, że ktoś ustawić swój routing aby "tunelować" ruch przez Twój komputer, podszywając się w ten sposób pod Ciebie). Więcej informacji znajdziesz w pliku /usr/doc/HOWTO/mini/IP-Masquerade. Bardziej bezpieczna konfiguracja jest pokazana tutaj:\nUstawia to domyślną politykę na "odmowę" i dopuszcza masquerading dla dwóch komputerów z IP 192.168.1.1 i 192.168.1.3. Ponadto dopuszcza masquerading dla dowolnej maszyny z sieci 192.168.2.0. Numer /32 oznacza połączenie point-to-point (to oznacza "maszyna-do-maszyny"), opcja /24 identufikuje sieć klasy C. Opcja -D 0.0.0.0/0 oznacza domyślny routing, którego używają maszyny za masqueradingiem by dostać się do Internetu.\nW REDHAT 6.0 NAZWA KOMENDY TO ipfwadm-wrapper (zamiast ipfwadm) i musiałem użyć drugiej, bardziej bezpiecznej metody (ustawienie masqueradingu jako domyślnej zasady forwardingu wydaje się nie działać już na moim systemie).\nJeśli chciałbyś, aby te komendy były wykonywane zawsze podczs startu systemu, dodaj je na końcu pliku /etc/rc.d/rc.local. Jest on czymś w rodzaju AUTOEXEC.BAT w DOS'ie. Jak zawsze, rekomenduje się przeczytanie stron man'a i innej dokumentacji, by sprawdzić co komenda (komendy) robią i jakie mają inne opcje:\nSamba (smb) jest przeznaczona do łączenia w jednej sieci komputerów pracujących pod kontrolą Linux'a i MS Windows. Jest to program, który sprawa, że komputer z Linuksem "udaje" serwer MS Windows NT, umożliwiając w ten sposób komputerom z MS Windows 3.1/95/98 połączenie do sieci. Samba nie tylko zastępuje WinNT -- ma znacznie większe możliwości niż sam WinNT!\nJedna z trzech moich maszyn w domowej sieci używa dwóch systemów operacyjnych -- Linux'a i Win95. Skonfigurowałem sieć w ten sposób, że jeśli startuję Win95, inny komputer, pracujący pod kontrolą Linuksa działa jako server Samba. W ten sposób, maszyna z Win95 ma dostęp do sieciowej drukarki, współdzielonych katalogów na Linuksie, można się z niej telnetować, przeglądać Internet przez modem na Linuksie, etc. Mogę także dostać się do plików na maszynie z Win95 spod komputerów pracujących pod kontrolą Linuksa.\nKoniecznym jest konfigurowanie Samy na tylko jednej maszynie z Linuksem.\nNajpierw uruchomiłem setup jako root i wybrałem "System Services" (RH6.0) lub "ntsysv" (RH5.2) z menu i upewniłem się, że "smb" jest włączone. (Program setup pokaże Ci pomoc, gdy naciśniesz F1. To na wypadek, gdybyś był ciekawy do czego służą różne usługi.). Jeśli na liście nie ma "smb", może nie zainstalowałeś go podczas instalacji RedHat'a? Możesz włożyć swój RedHat CD w CDROM, zamontować CD, uruchomić glint (RH5.2) albo gnorpm (RH6.0) (jako root) i dodać Sambę do Twojego systemu.\nNastępnym zadaniem jest konfiguracja Samby. Jest to relatywnie proste, gdyż cała konfiguracja zawiera się w jednym, opatrzonym dobrymi komentarzami, pliku: /etc/smb.config . Absolutnym minimum, jakie musisz wykonać przy edycji tego pliku to wpisanie grupy roboczej. Zwróć uwagę, że jeśli nie wpiszesz opcji "host allow", wszystkie komputery będą mogły połączyć się z Twoim, co jest pewnie dobre jedynie w przypadku domowych sieci. Inne opcje w przykładowym /etc/smb.conf mogą potrzebować dostosowania do Twoich szczególnych potrzeb, ale nie musiałem ich zmieniać, aby podłączyć się z maszyny z Windowsem do mojego serwera Samba.\nSprawdź, czy opcje\nsą włączone w /etc/smb.conf. Prawdopodobnie ich potrzebujesz\nW RH 6.0 możesz także przeprowadzić konfigurację samby, używając (jako root):\nTrzecim krokiem jest konfiguracja sieci w MS Windows 95 (czy co tam masz). Robi się to identycznie, jak gdybyś był podłączony do serwera na WinNT. Upewnij się, że masz uktywnioną obsługę sieci ("client for Microsoft Network") i wpisaną nazwę grupy roboczej. By zalogować się do sieci po uruchomieniu MS Windows użyj login'a i hasła, które masz na Linuksie. By sprawdzić, czy to zadziałało, kliknij na ikonę "Network Neighborhood"--Twój serwer linuksowy powinien być tutaj widoczny i powinny być w nim widoczne udostępniane katalogi i drukarki, które wpisałeś w /etc/smb.conf.\nJeśli nie możesz dojrzeć albo używać udostępnianych katalogów, upewnij się, że utworzyłeś je i mają one prawidłowe prawa zapisu/odczytu dla wszystkich użytkowników.\nMS Windows 95b i późniejsze (95c, 98, nowsze NT-ki) mogą używać szyfrowania haseł. Spowoduje to, że nie będziesz mógł się zalogować z maszyny na Windows i będziesz musiał uaktywnić następującą opcję w pliku /etc/smb.conf:\nNa serwerze linuksowym możesz uruchamiać, zatrzymywać i sprawdzać stan Samby używając tych komend (jako root):\nMusisz zrestartować Sambę po dokonaniu zmian w pliku /etc/smb.conf\nMożesz przeglądać Internet używając Netscape pod Windows, jeśli jesteś podłączony do komputera z Linuksem przez Sambę i tenże Linux jest podłączony do Internetu. By to robić, na Linuksie z modemem musi być skonfigurowanyIP masquerading (jest on opisany tutaj) oraz musisz włączyć rozpoznawanie nazw domenowych przez Sambę w pliku /etc/smb.conf :\na następnie wskazać Windows'owi, że serwer DNS jest pod adresem IP na którym pracuje Linuks z Sambą (w ControlPanel-Network-TCP/IP).\nMożesz także zamontować udostępniany katalog Windowsa na Linuksie. Spójrz tutaj by dowiedzieć się jak.\nPowyższe opisuje najprostszą konfigurację Samby. Możesz dowiedzieć się więcej, czytając:\nless /usr/doc/HOWTO/SMB-HOWTO (w RH5.2)\ndocumentation in /usr/doc/samba-2.0.3/doc (w RH6.0)\na także studiując plik file /etc/smb.conf .\nSendmail jest popularnym w Internecie systemem przesyłania poczty i domyślnym transporterem poczty w RedHat5.2 i RedHat6.0. Jako użytkownik nie używać sendmail'a bezpośrednio -- sendmail jest działającym w tle mechanizmem transportu poczty. By czytać/wysyłać pocztę elektroniczną, możesz użyć pine lub elm (wybierz jeden i zostań przy nim --nie powinien sprawać problemów w obsłudze dwóch oddzielnych skrzynek pocztowych). W KDE, możesz wybrać dostępnego przez K-menu "klienta poczty elektronicznej" [ang. "mail client" - dop. tłum.]. Jeśli łączysz się ze światem zewnętrznym, używając połączenia dodzwanianego, możesz użyć klienta poczty wbudowanego w Netsceape'a, który komunikuje się bezpośrednio z zdalnym kontem twojego dostawcy Internetu.\nSendmail jest bardzo elastyczny i ma duże możliwości, ale także notorycznie sprawia problemy w konfiguracji, jeśli chcesz dostosować go do swoich specyficznych potrzeb. Szczęśliwie RedHat (5.2 i 6.0) dostarcza już skonfigurowanego i działającego (choć z pewnymi ograniczeniami) Sendmail'a.\nNa moim domowym systemie (domyślnej instalacji RedHat'a), mogę wysyłać pocztę do innego użytkownika tego samego komputera bez problemu (na przykład używając pine). Mogę wysyłać pocztę lokalnie albo gdziekolwiek w świat, jakimkolwiek programem, jeśli jestem podłączony do mojego dostawcy Internetu przez modem. (IP masquerading włączone). Ale kiedy nie jestem podłączony, poczta w kolejce czeka na podłączenie komputera do Internetu, nawet, kiedy adresowana jest do innego komputera w lokalnej sieci (najbardziej denerwujące). . Wysyłana jest natychmiast, gdy tylko jestem połączony. (Tak się dzieje, ponieważ sendmail próbuje zapytać DNS'a, który nie jest dostępny na moim systemie -- standartowy DNS z RedHat'a jest cache-only.) Jeśli na prawdę chcesz uniknąć tego, w RH 6.0 możesz użyć netconf (jako root) i ustawić, aby sendmail nie korzystał z DNS wcale (Linuxconf z RH 5.2) nie daje takiego wyboru.). Ja używam DNS'a.\nW RH 6.0 możesz także skonfigurować inne opcje sendmail'a, używając (jako root) netconf. Ja wpisałem nazwę mojego dostawcy internetu i nazwy maszyn w lokalnej sieci w "mail deliver system" - "relay to hosts". Ponadto dodałem nazwy moich maszyn z domowej sieci w "relay for by name".\nPowinieneś jednak zdawać sobie sprawę z ograniczenia takiej prostej konfiguracji, które pojawia się, jeśli wysyłasz e-mail z domowej sieci (na przykład używając pine), do komputera gdzieś w sieci. Jeśli twój adres nie masz zarejestrowanej domeny, nie ma szans, abyś otrzymał odpowiedź. Twój wychodzący mail dostaje adres "reply" w formie: "login_użytkownika@maszyna.domena". Nie nie jest OK, gdyż Twoja nazwa domenowa dla DNS'ów poza Twoją siecią nie istnieje, dlatego nie ma szans, aby odpowiedź do Ciebie dotarła. By to naprawić, możesz użyć klienta poczty z Netsceape'a do komunikacji z komputerami poza Twoją domową siecią. Netsceape używa ustawień wpisanych w "edit-preferences" do komunikacji bezpośrednio z skrzynką pocztową Twojego dostawcy internetu (która znajduje się na jego zarejestrowanym serwerze) i w ten sposób znika problem Twojej niezerejestrowanej domowej sieci. Inną możliwością jest ustawienie poprawnego adresu w polu "reply to". Jeśli robisz to w Netscape, możesz skonfigurować Netscape Mail tak, by używał Twojego domowego komputera z Linuksem jako serwera poczty i w ten sposób będziesz mógł używać NetscapeMail do wysyłania poczty również do innych komputerów w lokalnej sieci (nie tylko do "zewnętrznego świata"). Opcja "reply-to" może być także ustawiona w "kliencie poczty elektronicznej" z KDE. Także w "pine" możesz ustawić "reply to" w "setup-configure", "customized-hdrs", na przykład w ten sposób:\ngdzie "joe@joe_net.net" jest twoim prawidłowym adresem, na który chcesz otrzymywać odpowiedzi.\nUruchomienie prostego serwera www, przy użyciu apache jest w RedHat 6.0 ekstremalnie proste. Przede wszystkim, upewnij się, czy zainstalowałeś rpm z "apache web server" podczas instalacji RedHat'a. Jeśli nie, możesz włożyć RH CD do napędu, zamontować go i zainstalować pakiet apache-*.rpm (zamiast "*" nazwa zawiera także numer wersji i platformę). Jeśli wiesz, co chesz zainstalować, jest to bardzo proste, po prostu wykonaj (jako root):\nWtedy uruchomiłem "setup" (jako root) i upewniłem się, że "httpd daemon" (w "system services") jest włączone. [Daemon jest to program, który czuwa w tle, i budzi się, gdy jest potrzebny. W przypadku httpd, budzi się, gdy ktoś wzywa Twój serwer http.]\nTeraz httpd będzie startował automatycznie za każdym razem, gdy uruchamiasz komputer. Możesz także uruchomić go ręcznie (jako root):\noraz wyłączyć go, używając:\nPowinieneś mieć już katalog/home/httpd (sprawdź to!), a w nim podkatalog html-- jest to główny katalog dla ludzi, który mają dostęp do Twojego komputera z sieci (ich główny katalog, oznacza, że nie mogą dostać się do żadnego katalogu w komputerze, powyżej /home/httpd/html/). Domyślnie ten katalog zawiera pewne pliki html i podręcznik, umieszczane tam przez instalator apache'a. Teraz powinieneś być w stanie połączyć się ze swoim serwerem z dowolnej maszyny ze swojej domowej sieci. Na przykład wpisz w linii "Location" Netsceape'a:\ni będziesz mógł pooglądać manual apache'a.\nAby włożyć swoje własne pliki na serwer, przesuńprzykładowe pliki apache'a gdzieś indziej i skopiuj albo podlinkuj swoje pliki html (te, które chcesz udostępniać na serwerze) do katalogu /home/httpd/html/ (nie zapomnij o plikuindex.html , to ten, który pojawia się najpierw, gdy ktoś łączy się z Twoim serwerem.).\nPliki konfiguracyjne apache'a i pliki z logami znajdują się w katalogu /etc/html/, gdybyś chciał je zobaczyć albo zmodyfikować. Plik z logami może być oglądany "na bieżąco", używając tej prostej komendy (jako root):\n[Komenda "tail" normalnie wyświetla koniec pliku tekstowego. Z opcją "-f", "tail" nie przestaje wyświetlać końcówki pliku z logiem, jak tylko pojawiają się nowe linie -- jest to na prawdę wygodne, aby monitorować plik z logiem i widzieć kto loguje się na serwerze.]\nAby graficznie konfigurować serwer Apache, spróbuj (w X-window, jako root, jeśli zainstalowałeś "Comanche" z RedHat CD):\nZ moim RedHat'em, uruchomienie serwera ftp nie mogło być prostsze -- działa zaraz po zainstalowaniu. Jest tak, ponieważ ftp jest włączone domyślnie jako jeden ze standartowych serwisów (jak telnet i gopher), w pliku /etc/inetd.conf. Oto odpowiedzialna za to część mojego /etc/inted.conf:\nDruga część konfiguracji mojego serwera ftp znajduje się w pliku /etc/passwd, który definiuje konto ftp:\nDwukropek ":" rozdziela wpisy. Pierwszy wpis jest nazwą użytkownika "ftp", gwiazdka "*" w miejscu drugiego wpisu oznacza, że hasło jest wyłączone (nikt nie może się zalogować na konto tego użytkownika), identyfikator użytkownika to 14, grupy 50, "FTP User" to komentarz, katalogiem domowym jest /home/ftp, nie ma wpisanej powłoki [shell'a - dop. tłum.] dla tego użytkownika (odpowiada to szelowi /bin/false, co oznacza brak szell'a).\nPonieważ ta konfiguracja została wykonana dla mnie przez RedHat'a, każdy może połączyć się z moim komputerem przez ftp, zalogować się jako użytkownik (będzie pytany o hasło i skierowany do swojego domowego katalogu), albo zalogować się jako "anonymous" ["anomimowy" - dop. tłum.] i dać swój e-mail adres jako hasło. Każdy użytkownik może także wpisać coś takiego w linii "location" Netsceape'a:\ni połączyć się automatycznie (Netscape zadba już o wysłanie "anominowej" nazwy użytkownika i adresu e-mail jako hasło).\n"Anomimowi" użytkownicy ftp kierowani są do katalogu /home/ftp , który staje się dla nich katalogiem głównym (nie mogą dostać się do żadnego yższego katalogu). Umięść więc pliki, które chcesz serwować w podkatalogu /home/ftp/pub .\nKatalog /home/ftp/bin zawiera komendy, które zdalni użytkownicy mogą wykonać. W moim systemie są to: compress, cpio, gzip, ls, sh, tar, zcat; wszystkie mają ustawione prawa "execute-only" (111).\nKatalog /home/ftp/etc zawiera pliki niezbędne do działania konta anonimowego (zmodyfikowane passwd, group, ld.so.cache). Katalog /home/ftp/lib zawiera biblioteki (przypuszczam, że te biblioteki są używane przez komendy, które anonimowy użytkownik może uruchomić).\nJedyna trudność wynika z tego, że twój adres IP jest dynamicznie przydzielany przez Twojego dostawcę internetu z jego puli IP, czyli adres ten nie jest taki sam, za każdym razem, gdy się łączysz (chyba, że masz specjalne umowy z Twoim dostawcą). By zatelnetować się, użyć ftp, albo dostać się do stron internetowych (serwowanych przez Twój serwer) ze świata, czyli spoza lokalnej sieci, trzeba znać Twój aktualny adres IP. By dowiedzieć się, jaki masz aktualnie adres IP, użyj komendy "interface configuration" ["konfiguracja interfejsu" - dop. tłum.], która uruchomiona bez parametrów wyświetli wszystki aktywne interfejsy sieciowe w Twojej maszynie:\nW mojej masznie wyświetla trzy paragrafy z informacjami o: eth0 (pierwszy interfejs ethernetowy, który prowadzi do innych komputerów w mojej domowej sieci), lo (pętla zwrotna, interfejs o numerze IP 127.0.0.1, musi być obecny na każdej maszynie) i ppp0 (pierwszy interfejs na protokole point-to-point). Mój obecny adres IP, przypisany mi przez mojego dostawcę internetu, jest wyświetlany w paragrafie z ppp0. (Twoja maszyna na Linuksie może mieć przypisanych wiele adresów IP w tym samym czasie, więc jeśli masz "sztywny" IP, który używasz w lokalnej, domowej sieci, jest on wciąż prawidłowy, ale widoczny tylko w Twojej domowej sieci.)\nGdy już znasz adres IP, możesz go wysłać przez ICQ albo e-mail ludziom, którzy mogą teraz - na przykład - telnetować się na Twój komputer (muszą oni mieć oczywiście założone konto na Twojej maszynie) i uruchamiać programy na Twoim komputerze, albo wpisać http://mój_addres_ip w linii "location" przeglądarki internetowej, by obejżeć Twoje domowe strony internetowe, ect. Możesz także napisać krótki skrypt, który automatycznie powiadomi kogoś, że jesteś podłączony do Internetu, i wpisać ten skrypt w kppp-setup-account-edit-dial-"execute program uponconnect". [czyli "wykonaj program po połączeniu" - dop. tłum.] Oto mój skrypt, który informuje mnie w pracy, gdy ktoś w moim domu łączy się z internetem. (Wpisałem ten tekst w plik tekstowy i nadałem mu atrybut wykonalności, używając chmod o+x nazwa_pliku) :\n/sbin/ifconfig | mail -s informacja mój_adres_email\nPierwsza linia skryptu mówi komputerowi, by traktował ten plik tekstowy jako skrypt bash'a. Druga linia powoduje, że skrypt czeka 15 sekund (by upewnić się, że list nie zostanie wysłany, zanim połączenie ppp jest w pełni nawiązane). Trzecia linia wykonuje komendą ifconfig i kieruje jej wyjście do programu, który wysyła go na mój_adres_email z tematem "informacja".\nBardziej elastycznym sposobem dostępu do domowego komputera było by skonfigurowanie go jako dial-up ppp server (w przeciwieństwie do dial-in client, którym jesteś, gdy łączysz się z Twoim ISP). Jeśli ktoś ma gotowy przepis, jak to zrobić, niech da mi znać.\nNiestety jest to całkiem możliwe, a próby zrobienia tego są całkiem częste. Za każdym razem, gdy jesteś połączony z Twoim dostawcą Internetu, jesteś narażony na niebezpieczeństwo. Przeczytaj poprzednią odpowiedź, jeśli chcesz wiedzieć, jak to jest możliwe.\nNa prawdę niebezpiecznym jest intruz, który jest w stanie zalogować się na Twoją maszynę na jakiekolwiek konto, wtedy może znaleźć kolejną "dziurę" w Twoim systemie i uzyskać prawa root'a. Jest to prawdopodobne szczególnie, jeśli jesteś początkującym administratorem i/lub Twoja maszyna nie jest zabezpieczona (Wydaje Ci się, że skoro to komputer domowy, to na pewno nic się nie stanie).\nBy się zabezpieczyć, miej przyzwoicie długie hasło, które zawiera zarówno liczby i litery we wszystkich kontach na Twoim komputerze. Zmieniaj hasła od czasu do czasu. Najlepszym sposobem jest wymuszenie odpowiednich haseł dla wszystkich użytkowników (jako root, dostępne w RH 6.0) poprzez linuxconf i w "password and account policies" zmień minimalną długość hasła na 6 lub więcej, minimalną liczbę znaków non-alphanumeric (n.p. nie-liter) na 1 lub 2, liczbę dni, po których hasło musi być zmienione na około 90 lub mniej, i ustaw ostrzeżenie o wygaśnieciu hasła na około 7 dni przed. Sprawdźtutaj, jeśli chcesz wiedzieć więcej o słabych hasłach\nDoskonałym pomysłem jest również okazjonalne oglądanie plików, zawierających rekordy z wszystkimi logowaniami na Twój komputer: /var/log/secure (najnowszy log) /var/log/secure.1 (starszy) /var/log/secure.2 (jeszcze starszy log), etc. Istnieją także inne przydatne pliki z logami w katalogu /var/log, które możesz obejżeć, sprawdzaj je od czasu, do czasu.\nJeśli w ogóle nie używasz zdalnych połączeń z Twoją maszyną, możesz ograniczyć prawo do użycia telnetu, ftp, etc. (wszystkie usługi sieciowe wymienione są w pliku /etc/inetd.conf) do maszyn tylko i wyłącznie z lokalnej sieci. Dostęp jest kontrolowany przez dwa pliki: /etc/hosts.allow i /etc/hosts.deny . Działa to w ten sposób. Kiedy przychodzi żądanie połączenia, plik /etc/host.allow jest skanowany najpierw jeśli nazwa maszyny, z której przychodzi żądanie jest tam znaleziona, dostęp jest zapewniony (niezależnie od wpisów w /etc/host.deny ). W przeciwnym wypadku, plik /etc/host.deny jest skanowany, i jeśli nazwa maszyny, z której przyszło żądanie połączenia zostaje znaleziona, połączenie jest zamykane. Jeśli nazwa ta nie zostanie znaleziona w żadnym pliku, połączenie jest zapewnione. Dla przykładu, możesz zabronić dostępu do telnetu i ftp Twojego domowego serwera z dowolnej maszyny spoza Twojej domowej sieci, wpisując następującą linię w plik /etc/hosts.deny :\nin.telnetd, in.ftpd: ALL EXCEPT LOCAL, .your_home_domain.name\nWięcej informacji znajdziesz w wspaniałym "Linux Network Administrator Guide" który jest na Twoim CD z RedHat'em, albo jakąkolwiek inną dystrybucją, którą posiadasz. Ja wydrukowałem sobie tę książkę i oprawiłem w twardą oprawę.\nPrzejdź do części 5: Uczenie się z Linuksem


Dawro.pl - ogłoszenie - Nieruchomość o pow. 0,3000 ha\nNieruchomość o pow. 0,3000 ha\nPrzedmiot sprzedaży: Nieruchomość o pow. 0,3000 ha\nSuma oszacowania wynosi 26 100,00 zł, zaś cena wywołania jest równa 2/3 sumy oszacowania i wynosi 17 400,00 zł. Licytant przystępujący do przetargu powinien złożyć rękojmię w wysokości 1/10 sumy oszacowania, tj. 2 610,00 zł gotówką w kancelarii komornika.


Majówka z Polską w województwie podlaskim / Wydarzenia / Aktualności / Archiwum Bronisława Komorowskiego / Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej\nMajówka z Polską w województwie podlaskim\nPrezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bronisław Komorowski złoży w piątek wizytę w województwie podlaskim, gdzie wspólnie z uczniami Gimnazjum im. Papieża Jana Pawła II w Ciechanowcu przygotuje biało-czerwone kokardy i zainauguruje coroczne obchody ogólnopolskiej Majówki z Polską. W wydarzeniu tradycyjnie wezmą udział artyści, aktorzy i sportowcy.\n„Po raz kolejny przygotowujemy się do wspólnych obchodów świąt majowych: rocznicy akcesji do Unii Europejskiej, Święta Flagi Rzeczypospolitej Polskiej, Dnia Polonii i Polaków za Granicą oraz Święta Narodowego Trzeciego Maja. Ten czas jest doskonałą okazją do pokazania radości i dumy z naszego wielkiego dzieła, jakim jest współczesna Polska, a także do zbudowania pomostu między tym, co najlepsze w naszej historii, a nowoczesnością. Właśnie w tych dniach warto przypominać o naszych dokonaniach i promować nasze barwy narodowe” – pisał Prezydent RP w liście do mediów, zapraszając do włączenia się w tegoroczne obchody.\nSpotkanie w Gimnazjum im. Papieża Jana Pawła II w Ciechanowcu to kontynuacja zapoczątkowanej w 2010 r. formuły. Promując radosne świętowanie i dumę barw narodowych, prezydent przed świętami majowymi oraz przed 11 listopada każdego roku zaprasza Polaków do wspólnego przygotowania oraz przypięcia biało-czerwonych kokard narodowych. W wydarzeniach promujących ten symboliczny gest prezydentowi towarzyszą zawsze artyści, sportowcy, naukowcy i inne znane postaci.\nW tym roku, wspólnie z prezydentem Bronisławem Komorowskim kokardy narodowe przygotują m.in.:\nMichał Piróg tancerz, choreograf\nStudio Tańca Fair Play: Wojciech Blaszko, Cezary Krukowski "Kruk i Blacha" (finaliści "Mam Talent", choreografowie "You Can Dance"), Adrianna Kawecka, Gabriel Piotrowski, Piotr Gałczyk (finaliści "You Can Dance")\nTomasz Mandes („Trędowata”, „Malanowski i Partnerzy”), Janusz Onufrowicz (m.in. „Złotopolscy”, autor tekstów m.in. dla grupy Poluzjanci, De Mono, Ewy Bem, autor książki dla młodzieży „Margo”),\nPaula Zajkowska (Miss Podlasia 2012), Joanna Mendak (wielokrotna złota medalistka igrzysk paraolimpijskich, w Londynie pobiła rekord świata), Jarosław Jatel i Adam Neczyperowicz (czyli połowa białostockiego kabaretu Widelec) i prowadzący spotkanie Łukasz Jakóbiak (dziennikarz, twórca internetowego show „20m2 Łukasza”).\nDo ogólnopolskiej akcji Majówka z Polską, jak co roku, na zaproszenie Prezydenta RP przyłączą się szkoły w całym kraju, a także liczne samorządy. 2 i 3 maja na biało-czerwono rozbłyśnie Pałac Prezydencki, a budynki publiczne na terenie całej Polski konkurować będą o tytuł najciekawiej udekorowanych w biało-czerwone barwy.


Smaki Kaukazu – Tbilisuri – KRAKÓW, ul. Beera Meiselsa – Bezfarmazonu\n2 komentarze do Smaki Kaukazu – Tbilisuri – KRAKÓW, ul. Beera Meiselsa\nWłaściciele foodtrucka Gruzja na kółkach postanowili wypłynąć na szersze wody i początkiem marca 2017 otworzyli lokal na Kaziku.\nWraz z ekipą z pracy w listopadzie 2017 po udanej ucieczce z Lost Roomu wpadliśmy do Tbilisuri na kolację.\nW dwóch niewielkich salach, resto pomieści około 30 osób. Odrobinę cierpi na tym poczucie komfortu i swobody gdy zasiądziemy przy dwuosobowych stolikach, gdyż odległość pomiędzy nimi wynosi około metra.\nUcztowanie rozpoczeliśmy od przystawek na które składały się:\nroladki z pieczonego bakłażana z pastą orzechową (11 PLN) – intensywna pasta doskonale pasowała do psianki podłużnej i dobrze współgrała z owocami granatu.\nkuleczki szpinaku i pora z orzechami włoskimi (11 PLN) – szpinak ok, ale por mi nie podszedł (pewnie dlatego, że to warzywo toleruję tylko w sałatkach)\npieczarki zapiekane z serem typu imertyńskiego (12 PLN) – podpuszczkowy ser bardzo się ciągnął i z pieczarkami smakował w porządku, jednak dla mnie, niczym specjalnym to danie się nie wyróżniło.\nKelner przy zbieraniu talerzy, sprawdził poziom naszego zadowolenia i kilka minut później podał dania główne.\nR. zamówił opisany już wcześniej Lula Kababi (20 PLN).\nM. poleciała wegetariańsko i postawiła na warzywny gulasz z papryki, pomidorów, bakłażanów, ziemniaków i cebuli (14 PLN).\nJa tym razem postanowiłem spróbować gruzińskich pierogów – chinkali z baranim farszem (19 PLN). Kelner przedstawił sposób ich jedzenia: trzymamy za górną twardą część, pieroga unosimy do góry, gryziemy, wypijamy bulion ze środka, a później dobieramy się do mięska. Tej końcówki za którą złapaliśmy nie zjadamy gdyż może być niedogotowana.\nPostąpiłem wg procedury i bardzo mi owe mączne specyfiki zasmakowały. Ciasto było idealnej grubości i sprężystości, bulion bardzo wyrazisty, a zbite w kulkę mięso intensywne i nieźle przyprawione. Jako, że jeden pieróg na moje oko waży około 70g, taką porcją po przystawce da radę dobrze pojeść.\nZgodnie całą trójką wizytę zaliczyliśmy to udanych. Nie tylko dzięki smakom, ale również młodemu kelnerowi, który tak jak pół roku temu był profesjonalny, czujny, nienachalny, uprzejmy i rzeczowy. Obsługa w tym lokalu jest klasą samą w sobie – szacunek za to!\nWłaściciele foodtrucka Gruzja na kółkach postanowili wypłynąć na szersze wody i początkiem marca 2017 otworzyli lokal na Kaziku. My pierwszy raz przetestowaliśmy go w kwietniu 2017.\nPostanowiliśmy spróbować dwóch przystawek i dwóch dań głównych. Te pierwsze pojawiły się na stole pięć minut po złożeniu zamówienia:\nblinciki tbilisuri (9 PLN) – dwa chrupiące na zewnątrz i miękkie w środku naleśniki wypełnione aromatycznym wieprzowo – wołowym mięsem podane ze śmietanowo – koperkowym sosem. Smaczna przekąska w dobrej cenie.\nkuczmaczi (11 PLN) – ciekawie przyrządzone podroby zostały wymieszane z orzechową pastą, kolendrą oraz granatem. Porcja była godnych rozmiarów i przypomniała, że daleko mi do smakosza piątej ćwiartki. Całe szczęście K. jest ich fanką i poradziła sobie niemalże z całą porcją. W zestawie podano dwa, podłużne kawałki ciepłego i bardzo chrupiącego pszennego chlebka.\n15 minut później, kelner przyniósł dania główne:\nLula Kababi (19 PLN) – grillowane wieprzowo – wołowe mięso uformowane w postaci kiełbaski, zawinięte wraz z surową, czerwoną cebulą w gruziński chlebek (lawasz). Super pachniało, a doznania intensyfikowane były przez mocne przyprawy. Gruziński, pomidorowo – kolendrowy sos Sacebeli rozmiękczał suchego kebaba i nadawał mu delikatnie pikantnego posmaku. Jestem przeciwnikiem kolendry, więc to co stawiałem in minus K. jednak traktowała in plus.\nMcvadi (25 PLN) – cztery kawałki smażonego schabu o typowej dla tego rodzaju mięsa twardości – kroiły się bez problemu, ale trochę też należało nad nimi popracować żuchwą. Mimo braku panierki były dość soczyste. Podano je w towarzystwie sałatki z pomidorów i zielonych ogórków oraz wcześniej wspomnianego sosu. Zestaw zamykały super miękkie, smażone ziemniaczki. Dla mnie to danie było numerem jeden. Proste, bez udziwnień, kolendra nie grała w nim pierwszych skrzypiec (jeśli nie maczało się mięsa w sosie)\nBardzo pozytywnie zaprezentował się kelner. Przy każdej okazji dopytywał czy wszystko jest w porządku. Sztućce rozkładał przy każdej osobie oddzielnie po każdym daniu, a moją wodę przelał z butelki do szklanki. Mimo zajętych wielu stolików sprytnie ogarniał kolejność przyjmowania zamówień, zbierania brudnej zastawy czy wydawania rachunków. Priorytetyzacja jest umiejętnością niezwykle cenną – młody chłopak robił to celująco. Wszystko to niby powinno być normą, jednak w wielu miejscach się o tym zapomina.\nKolendra jest moim wrogiem, a w Tbilisuri jak przystało na gruzińską restaurację jest rośliną występującą w większości potraw. Co mnie więc tam pociągnęło? Niewątpliwie szybka sława nowego lokalu i dawnej jego foodtruckowej wersji. Dania są relatywnie tanie i sycące, czuć serce włożone w potrawy. Tbilisuri jest dobrym przykładem jak aromatycznym, ale w sumie prostym jedzeniem rozkręcić restaurację. Wielbiciele tego typu kuchni będą zachwyceni (chyba tacy zresztą już są, czytając spływające zewsząd pozytywne oceny). Kiedyś jeszcze wrócę spróbować chinkali, chaczapuri i roladek z bakłażana.\nAha my mieliśmy farta z wolnym stolikiem w niedzielę o godzinie 20:00, wy możecie go nie mieć, radzę więc zadbać o wcześniejszą rezerwację.\nTagi: chinkali gdzie zjeść w krakowie Kazimierz kebab Kraków kuchnia gruzińska Restauracja\n11 kwietnia, 2017 o 08:14\nschab naprawdę smakowicie wygląda:)\n12 kwietnia, 2017 o 20:58\nZdecydowanie moje smaki. A lawasz wygląda genialnie (od razu jak przeczytałem post to przypomniał mi się film sausage party gdzie występował Lawasz) 🙂\nWcześniejszy element Jadłodajnia pod turystów – Stodoła Grill Steak – ZAKOPANE\nNastępny element Wystrój i klimat rodem z amerykańskiego zajazdu – Jeff’s – KRAKÓW, Galeria Kazimierz


Dziewczyna idealna. - Marta Pisze\nMakijaż jej nie potrzebny, bo zawsze wygląda świetnie. Ma bardzo wąską talię, ale posiada też odpowiednie zaokrąglone to i tamto, z naciskiem na tamto. Nigdy nie nosi japonek bo wie, że wtedy robi się szpara, która mutuje stopę sprawiając, że ta wygląda jak krowie kopyto. A co więcej: nie złorzeczy, kiedy człowiek chce wypić piwo. Dzwoni po twoich kolegów i robi schabowe!\nNiedawno pisałam o tym, jaki powinien być książę na białym, wyszczotkowanym na gładko rumaku. Dzisiaj czas na królewnę – czy któraś z was nią jest, czy wszystkie jesteśmy zwykłymi ropuchami?\nTo chyba jasne, że musi być ładniejsza niż wszystkie lekarki w ekipie House’a razem wzięte. Po pierwsze – włosy, które zawsze układają się tak, jak ona chce; wstaje… i ma fryzurę lepszą, niż gwiazdy, które siedzą po parę godzin u swojego fryzjera, zgarniającego za zaczesanie dwóch włosów na krzyż i popsikanie lakierem niezłego hajsu. Co więcej, make up’u prawie nie używa – po co, jeśli budzi się naturalnie oszołamiająco piękna? Dzięki temu jej przygotowanie do wyjścia trwa dwie minuty, co jest niesamowitym plusem.\nAch, i byłabym zapomniała. Ma duże te dwa takie z przodu, brzuch płaski niczym klata Justina Biebera i oczywiście wystający, ale jędrny jak truskawkowa galaretka, tyłek. I zawsze ma ogolone nogi.\nPO DRUGIE – JAKA JEST?\nWspaniała, bez dwóch zdań. Zna ligę piłkarską równie dobrze, jak szafiarki wszystkie pobliskie lumpeksy, razem z chłopakiem siedzi na nockach nawalając w klawiaturę niczym mały szatan i nigdy nie ma pretensji, kiedy on chce wyjść z kolegami na piwo. On chce wyjść na imprezę? Nie ma sprawy, ona zostanie w domu, posprząta wszystkie pokoje i pościeli mu łóżko. Zawsze uczynna, nigdy niemiła. Kiedy ma PMS, z własnej inicjatywy zamyka się w pokoju i wychodzi dopiero, jak jej przejdzie. Co do zazdrości – to nie dla niej. Możesz chodzić z koleżankami gdzie tylko zechcesz, bo przecież ci ufa. I najważniejsze- nigdy, ale przenigdy się nie obraża i zawsze myśli, że to ty masz rację. A kiedy powiesz żart, śmieje się do wtedy, do kiedy nie każesz jej przestać, bo och, hahaha, jesteś taki zabawny!\nPO TRZECIE – CZY ISTNIEJE?\nOczywiście, że nie. Chociażbyś zwiedził świat dokładniej niż Cejrowski, nie znajdziesz takiej, która nie miałaby jakiejś nieznośnej przywary. Może i dobrze? Bo pomyślcie przez chwilę – kto by chciał żyć z kimś, kto bardziej przypomina robota, niż człowieka? Ideały mają to do siebie, że nie istnieją i dzięki Bogu! Inaczej wszystkie inne, które perfekcyjne nie są, musiałyby udawać królewny bez skazy, co byłoby – wybaczcie dziewczyny, ale taka jest prawda – cholernie trudne.\nNie wiem jak wy, dziewczyny, ale ja wolę być nieidealną ropuchą. Może czasami z fochem, zazdrosną jak diabli, ale przynajmniej wiem, że jak powiem coś głupiego, to nie będzie afery.\nMoże dlatego, że ja co chwila palnę coś nie na miejscu. Ale ludzie się już przyzwyczaili, prawda?


Wyniki wyszukiwania rekordy od 51 do 60 (z dostępnych 84)\nTytuł: Akta nadzoru w sprawie: Klemens Replik / Replin, imię ojca: Józef, ur. (...)\nIPN BU 903/1725\nTytuł: Akta nadzoru w sprawie: Borys Zinowiew, imię ojca: Iwan, ur. (...)\nIPN BU 903/1726\nTytuł: Akta nadzoru w sprawie: Stanisław Płochocki, imię ojca: Jan, ur. (...)\nIPN BU 903/1727\nTytuł: Akta nadzoru w sprawie: Stefan Strzelczyk, imię ojca: Władysław, ur. (...)\nIPN BU 903/1728\nTytuł: Akta w sprawie: Tadeusz Stachno, imię ojca: Władysław, ur. (...)\nIPN BU 903/1729\nTytuł: Akta nadzoru w sprawie: Stefan Bartoszek, imię ojca: Hipolit, ur. (...)\nIPN BU 903/1731\nTytuł: Akta nadzoru w sprawie: Piotr Serafin, imię ojca: Wojciech, ur. (...)\nIPN BU 903/1732\nTytuł: Akta nadzoru w sprawie: Józef Rozbicki, imię ojca: Jan, ur. (...)\nIPN BU 903/1733\nTytuł: Akta nadzoru w sprawie: Stanisław Jasiński, imię ojca: Aleksander, ur. (...)\nIPN BU 903/1735\nTytuł: Akta nadzoru w sprawie: Stanisław Wojtkiewicz, imię ojca: Witold, ur. (...)


W czym do ślubu?: finał 1. odcinka 6. sezonu\nW 1. odcinku 6. sezonu programu "W czym do ślubu?" Izabela Janachowska pomagała wybrać wymarzoną ślubną kreację przyszłej pannie młodej Klaudii. Dziewczyna chciała mieć odważną i nieco odkrytą suknię. Życzenia udało się spełnić. W finale wszyscy byli zachwyceni!\nKlaudia przyszła do programu "W czym do ślubu?" wybrać swoją wymarzoną suknię ślubną. Dziewczyna miała jednak nietypowe życzenie - chciała, żeby jej kreacja była odważna i sporo odsłaniała. To zaskoczyło nawet prowadzącą 6. sezon tego formatu Izabelę Janachowską! Mimo to ekspertka starała się trafić w gusta swojej bohaterki!\nI jak widać ostatecznie osiągnęła sukces! W finale, w którym Klaudii towarzyszyły kuzynka oraz przyjaciółka nie brakowało wzruszeń oraz łez radości. Wszystkie kobiety były zachwycone wyglądem przyszłej panny młodej!