Szwedzka jakośc gwarancją satysfakcji czyli Oriflame - Angelikaa Lifestyle\nSzwedzka jakośc gwarancją satysfakcji czyli Oriflame\nBy Angelika Cimoch - 06:08\nOd bardzo, bardzo dawna (ok. 6-7lat) sama dobrze nie pamiętam od kiedy, jestem konsultantką firmy Oriflame. Przez cały ten czas miałam okazję przekonać się, że kosmetyki tej szwedzkiej firmy są gwarancja satysfakcji i zadowolenia. Przetestowałam większość z nich i prawie na żadnym się nie zawiodłam. Teraz zajmuję się nieco wyższym szczeblem niż bycie tylko konsultantką i sama polecam dołączanie do tej firmy. Jeśli będziecie zainteresowane zapraszam w wiadomościach prywatnych, ale o tym dokładnie w innym poście :)\nPierwszy kosmetyk jakim chce się z Wami podzielić to woda perfumowana marki Gordani Gold\nMarka Gordani Gold to w katalogach najlepsza jakość, którą odzwierciedla najczęściej jej cena. Jest to nowo wprowadzony ponadczasowy zapach kwiatowo-drzewny. Składem tych perfum jest mandarynka, kwiat pomarańczy i paczula. Zamknięty w dopracowanym o każdym szczególe ozdobnym flakonie. Według Oriflame nadaje się idealnie dla kobiet, które kochają życie!\nPerfumy są piękne, ich zapach utrzymuje się bardzo długo na ciele, ale jak dla mnie są zbyt intensywne, może dlatego, że jestem fanką słodkich i delikatnych zapachów.\nKremy do twarzy dla każdego wieku\nKrem różowy Optimals Oxygen Boost przeznaczony jest do cery suchej i wrażliwej. Do stosowania w dzień. Moja konsultantka, która boryka się z cerą bardzo wrażliwą zachwala ten krem, ponieważ nawilża jej skórę nie powodując uczulenia ani żadnej wysypki, którą często dostawała po innych kosmetykach\nKrem żółty ma podwójne działanie dla promiennej cery w dzień i w nocy. Sama go stosuje i potwierdzam, że nawilża bardzo skutecznie i nie powoduje uczucia lepkości, szybko się wchłania, można stosować go chwilkę przed nałożeniem makijażu.\nUjędrniający krem do brzucha Perfect Body\nUjędrniający żel na brzuch Perfect Body. Napina i ujędrnia skórę na brzuchu. Do stosowania codziennie rano i wieczorem. Podczas używania go dla lepszego efektu powinnyśmy masować brzuch kolistymi ruchami. Po codziennym stosowaniu według zaleceń efekty są zauważalne, aby jednak być bardzo zadowolonym kuracja musi być powtórzona w kolejnym miesiącu.\nKrem do stóp Feet Up\nFeet Up. Krem odżywia i zmiękcza szorstką skórę stóp. Przy zastosowaniu dodatkowo skarpetek do nawilżania daję cudowny efekt wygładzonych stóp. Dodatkowym atutem kremu jest jego bardzo intensywny słodki, owocowy zapach, który utrzymuje się na stopach długo po jego zastosowaniu. Osobiście uwielbiam takie zapachy, a jeśli są połączone jeszcze z dobrą jakością produktu, dla mnie idealny duet !\nNa dzisiaj to wszystko czym chciałam się z Wami podzielić, dodam, że wszystkie kosmetyki mam w nadmiarze co jest zaletą bycia konsultantką Oriflame dlatego jeśli jesteście chętne to wyśle do was paczkę z taką zawartością :)\nTradycyjnie zapraszam na nasze strony:\nJak zwykle modelka musiała się wcisnąć, sukces, że inne zdjęcia udało mi się zrobić bez niej w tle :)\nMagdalena Ścierska 27 lutego 2016 08:56\nBardzo ciekawy jest ten ujędrniający krem do brzucha, napisz proszę czy szybko się wchłania.\nPerfumy mają rzeczywiście piękny flakon, choć zapach nie mój.\nAngelika Cimoch 27 lutego 2016 09:04\nWchłania sie standardowo, nie jest to ekspresowe tempo, ale nie trzeba tez długo czekać\nŁukasz Bier 27 lutego 2016 09:54\ndaaawno nie miałem kosmetykow tej irmy :)\nbeautyfrommadeline 27 lutego 2016 11:24\nSłyszałam o tych kosmetykach wiele dobrego, ale jakoś rzadko po nie sięgam.\npcheleczka1987krk 27 lutego 2016 12:55\nJaka słodka kicia <3 <3 <3\nA jeśli chodzi o kosmetyki chyba już od lat nie miałam nic z Oriflame :) jakoś wolę kupić namacalny produkt niż z katalogu :P a czekanie i przebieranie nóżkami aż kosmetyki przyjdą to nie dla mnie :P Chyba się starzeje. Swoją drogą z tego co pamiętam zawsze byłam zadowolona z kosmetyków Oriflame nawet kiedyś byłam konsultantką ale to już lata temu :)\nAleksandra Anna 27 lutego 2016 12:58\nja już dawno nie sięgałam po produktu od nich i jakoś nie sięgam po katalogowe marki :) a kociak jest uroczy :)\nAlexandra Bloguje 28 lutego 2016 00:37\nKathy Leonia 28 lutego 2016 00:57\nach koteł rozwalił system:D Obs? ja już:D\nZłota Orchidea 28 lutego 2016 02:20\nJa nigdy za Oriflame nie przepadałam, zawsze u mnie się zamawiało z Avonu;) ogólnie to już bardzo dawno nie zamawiałam nic z katalogów troche mi tego brakuje ;p\nAilsa 28 lutego 2016 04:47\nKAARISS 28 lutego 2016 08:47\nZawsze wolałam kosmetyki z Oriflame niż z Avonu, całkiem spoko, raczej byłam zazwyczaj też zadowolona ;)\nMagdalen LL 28 lutego 2016 10:41\nMiss Marli 28 lutego 2016 10:54\nświetny post :) A kiciuś uroczy :) U mnie też często kotka pozuje, jak robię zdjęcie na bloga czy instagram :D A jak chcę jej zrobić kilka fotek to ucieka :D\nka. kropka 28 lutego 2016 11:05\nNigdy nie było mi po drodze z Oriflame, a coraz więcej pozytywnych opinii wkoło. ;)\nKlaudia Jaroszewska 28 lutego 2016 11:46\nteż jestem konsultantką Oriflame i rozbudowuję grupę od jakiegoś czasu :) u mnie na blogu jest mnóstwo recenzji ich kosmetyków ;)\nMagdalen LL 28 lutego 2016 11:54\nKarolina Antosik 28 lutego 2016 12:06\nJa częściej używam Avon, ale Oriflame tez lubię.\nJuż jestem Twoją obserwatorką :-)\nliikemee 28 lutego 2016 12:17\nKilka lat temu byłam konsultantką Oriflame,szczerze mówiąc byłam nią ze względu na to że dużo osób ode mnie zamawiało,ale szczerze ? Produkty mnie w ogóle nie urzekły. Widzę że mało nowości wprowadzili, stale to samo....\nJa niestety za tą firmą nie przepadam, ale kwestia gustu, nikogo nie oceniam :)\nAgata Szydłowska 29 lutego 2016 02:40\nBardzo chętnie sięgam po kosmetyki tej firmy :)) A kicia <3\nKosmetyczna Aśka 29 lutego 2016 05:29\nNie miałam nic nigdy z Oriflame :) Fajny kotek :)\nEv 29 lutego 2016 05:45\nNiektóre kosmetyki tej marki są naprawdę godne polecenia :)\nnachmir 29 lutego 2016 09:16\nHmmm.... szczerze nigdy nie zamawiałam niczego z Oriflame'u.. zazwyczaj był to Avon, ale po Twoim poście chętnie wypróbuję, jeśli znajdę od kogoś katalog :P\nBardzo bodoba mi się na Twoim blogu. także dołączam do obserwatorów i zapraszam Cię do siebie z nadzieją, że też Ci się spodoba :) :*\nSparkle 29 lutego 2016 09:30\nZnamiera 29 lutego 2016 09:44\nDostałam na Święta zestaw małych kremików do rąk :) Ciekawa jestem jak się sprawdzą :)\nOlinka 29 lutego 2016 11:59\nNiektóre z tych produktów widziałam gdzieś ale jakoś nie przywiązałam do niej większej uwagi :)\nJustyna C 29 lutego 2016 13:15\nNie sięgam w ogóle po marki katalogowe, niestety nie mam do nich zaufania. Bardzo ładna kotka :)\nEla Folwark 1 marca 2016 06:55\nOstatnio zaczęłam testowanie produktów tej firmy - nigdy wcześniej ich nie używałam :) :)\nPatty 1 marca 2016 07:59\nJa jakoś w tych katalogach itp nic nie zamawiam :)\nTijana Momcilovic 1 marca 2016 11:19\nMagic World 1 marca 2016 12:09\nZaciekawił mnie ten krem do stóp, uwielbiam kosmetyki z Oriflame!:)\nEdyta Walczak 2 marca 2016 03:00\nale słodki kociak;) ciekawią mnie te kremy, zachęcająco wyglądają!:) pozdrawiam i obserwuję ;*\nPrincess Carmen 2 marca 2016 03:58\nUwielbiam Oriflame ♥\nMam z tej firmy mnóstwo kosmetyków\nDoris San 2 marca 2016 08:15\nŚwietne zdjęcia :) wy-stardoll.blogspot.com\nMonika N 2 marca 2016 08:19\nDawno nie miałam nic z Oriflame :) A kiciuś fajny :D\nNIEPERFEKCYJNE ŻYCIE BLOG 2 marca 2016 08:20\nWstyd się przyznac ale chyba jeszcze nigdy nic nie miałam z oriflame a tu widzę takie fajne kosmetyki :)\nOla Maciejczyk 2 marca 2016 08:47\nHatred Or Evil 2 marca 2016 11:10\nCo jak co, ale od kota nie dało się oderwać oczu:)\nInfallibleLifestyle 2 marca 2016 12:54\nJuż dawno nie używałam kosmetyków Oriflame :)\nDorotxy 2 marca 2016 13:27\nMiałam tylko krem di stóp fajny był :)\nEulallia e-blondynka 2 marca 2016 23:20\nPiękna modelka :) mój kot Wojtek wygląda identycznie :)\nSandra Kozłowska 3 marca 2016 02:05\nmoja mama kiedyś była konsultantką więc sporo rzeczy miałyśmy z oriflame;p\nAnia Labudda 3 marca 2016 06:49\nMoja koleżanka całkiem niedawno opowiadała mi o oriflame właśnie :).\nEwelina P 5 marca 2016 04:59\nZ tej firmy miałam jedynie Giordani dezodorant;-) mocny piękny zapach :-)\nrudaczerwień 9 marca 2016 15:19\nOj dawno już nie miałam żadnych kosmetyków tej firmy\nNameless 13 marca 2016 03:50\nSuper blog i post! ♥\nZapraszam do mnie i pozdrawiam! ♥\nskwierzp 14 marca 2016 09:20\nUwielbiam kosmetyki tej firmy !


Piotr Wilanowski - radny RM, mieszkaniec Rogalina, kierownik parku w Rogalinie, jest przeciwny sprzedaży gruntu w Rogalinie:\n"Wyjątkowość wsi Rogalin polega nie tylko na obecności wspaniałego pałacu, galerii obrazów, ogrodu i parku, ale również na zachowanym, świadomie ukształtowanym podziale przestrzeni wsi. Bardzo czytelny układ założenia parkowo-pałacowego między dziedzińcem a ogrodem, jak również związany z nim zamierzony układ dróg harmonijnie dzielący przestrzeń Rogalina na pola, lasy i osady ludzkie to zjawisko wyjątkowe w skali kraju.\nDla zachowania tego dziedzictwa na szczeblach ministerialnych wdrażana jest procedura nadania Rogalinowi statusu pomnika historii. Warszawska czy poznańska świadomość jego znaczenia powinna być również udziałem Gminy Mosina, tym bardziej, że w zeszłym roku odebrano zamówioną u dr Raszei ekspertyzę o historycznych zasobach Rogalina.\nBurmistrz zobowiązany jest również do realizacji niedawno uchwalonego gminnego programu ochrony zabytków.\nMieszkańcy gminy Mosina uznają Rogalin za element wyróżniający ją w skali Polski, a gmina odwołuje się do Rogalina i jego wartości kulturowych i przyrodniczych - logo gminy przedstawia stylizowany dąb rogaliński.\nPiotr Wilanowski uważa, że:\n"Jednocześnie przy pełnej świadomości czynionych szkód, te wartości są przez działanie władz gminnych bezpowrotnie tracone.\nNiszczy się zabytkową, przyrodniczą i cywilizacyjną przestrzeń Rogalina nie tylko dopuszczając do zabudowy na gruntach prywatnych, ale co szokujące likwidując ostatnią rezerwę gruntów komunalnych, którą przeznacza się do sprzedaży i mieszkalnej zabudowy deweloperskiej bez rzeczowej dyskusji ze społecznością lokalną czego wymagają odpowiednie przepisy (Art. 48 ust. 2 i 3; art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r o samorządzie gminnym).\nIgnorując protesty, uchwały, wnioski i zapytania wielokrotnie zgłaszane przez zebrania wiejskie, rady sołeckie i sołtysów (tej i poprzedniej kadencji) oraz radnych Rady Miejskiej w Mosinie sprzedaje się grunt, który powinien być po właściwym zaplanowaniu, przeznaczony na niezbędne inwestycje cywilizacyjne dla nieuchronnie rosnącej wsi (ośrodek zdrowia, świetlica najlepiej w budynku wielofunkcyjnym, przepompownia ścieków itp.).\nTo dramatyczny pokaz nieliczenia się z zasadami demokracji, oto polskie władze bezpardonowo zabierają społeczności Rogalina to, co już w wieku XIX nadały jej władze pruskie.\nCo powoduje Burmistrzem by działać w sposób nielicujący z przyzwoitością i profesjonalizmem? Przecież, nie da się tego wytłumaczyć kłopotami finansowymi budżetu gminy. Spodziewane z tej transakcji ok. dwa miliony to zaledwie ok. jedna czterdziesta rocznego budżetu (przykładowo czy mandat w wysokości nawet 1/3 naszej miesięcznej pensji ma w skali roku doprowadzić do upadku naszych finansów).\nGmina już poniosła koszty na wydzielenie działek i dróg mimo to grunty mają być sprzedane za ok. 80 zł/m2, podczas gdy zaledwie kilkadziesiąt metrów dalej na osiedlu Pod Dębami działki rezydencjonalne sprzedawane są po 150 zł/m2.\nCo prawda, pod naciskiem opinii publicznej pozostawiono ok. 6000 m2 na potrzeby przyszłych, nieuchronnych inwestycji ale w odczuciu mieszkańców to zdecydowanie za mało (stosowna uchwała zebrania wiejskiego). Zapewnienia, że zaprojektowane przez jednego projektanta osiedle będzie dzięki temu estetyczne to zdecydowanie za mało. Powstająca tam zabudowa powinna nawiązywać do lokalnych tradycji architektonicznych, przyszli mieszkańcy powinni mieć dostęp do wody (obecny wodociąg nie zapewni podłączeń wody do tych posesji, które powinny rozwiązać ten problem ujęciami indywidualnymi co w sytuacji gdy na ok. 900 metrowej działce nie odnajdzie się wody albo odnaleziona nie będzie nadawała się do picia czy gmina będzie dostarczała ją beczkowozami?), dostęp do kanalizacji i wydolnego, bezpiecznego układu komunikacyjnego tych podstawowych udogodnień nie zapewnia się, jednocześnie przyszłych mieszkańców mami się zdaniami-mirażami.\nJak praktyka realizacyjna różni się od jednoznacznych zapisów określających warunki zabudowy możemy łatwo ocenić na przykładzie osiedla Pod Dębami:\n- nie ma posadzonych wokoło osiedla pasów ochronnych zieleni,\n- obiecywana jednorodna zabudowa deweloperska zastąpiona jest zróżnicowaną zabudową indywidualną\n- drogi prowadzące na osiedle poprowadzono omyłkowo przez grunty prywatne i należące do Lasów Państwowych,\n- nie stworzono zbiorczej oczyszczalni ścieków, system kanalizacji kończy się na granicy osiedla, mieszkańcy wprowadzają ścieki do tego systemu, który nie jest zakończony zbiornikiem bezodpływowym (bo tych zakazano)!\nTaka praktyka to potencjalne źródło skażenia gruntu!\nOczekiwania społeczności Rogalina nie są wygórowane, są bardzo racjonalne. Należy uchwalić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (obecnie jest to jedynie studium), stosownie do przewidywanej liczby mieszkańców określić potrzeby cywilizacyjne i sposoby ich zaspokajania, odpowiednie budynki z miejscami parkingowymi, inwestycje infrastrukturalne (np. przyszła przepompownia ścieków nie może być lokowana na terenie podtapianym przez każdy większy deszcz). Te realizacje z odpowiednim dystansem przestrzennym między sobą powinny nawiązywać do lokalnych tradycji architektonicznych, a ich lokalizacja powinna podkreślać, uczytelniać a nie zamazywać dawny wiejski układ komunikacyjny i przestrzenny.\nPo rozwiązaniu problemów okresowych niedoborów wody pitnej, po zrealizowaniu kanalizacji, utwardzeniu dróg, po przebudowie niebezpiecznego skrzyżowania ul. Prezydialnej, Poznańskiej Arciszewskiego i szosy Mosina Kórnik można na ewentualnym pozostałym gruncie zaplanować zabudowę mieszkalną. Proponuję, by tak wytyczone działki sprzedawać indywidualnie, a nie w całym pakiecie dla dewelopera.\nTo najbardziej uczciwe rozwiązanie zapewni równy dostęp do tego dobra wszystkim, również mieszkańcom Rogalina, którzy np. chcieliby wykupić te działki dla swoich dorastających dzieci.\nJednocześnie trzeba określić i wyegzekwować jak ta zabudowa ma wyglądać - kupią tylko ci, którzy będą chcieli podporządkować się tym rygorom.\nGmina w tej sytuacji nie zachowuje się jak gospodarz zarządzający powierzonym mu majątkiem, rozumiejący złożoność zjawisk i uwarunkowań, wyprzedzający na parę ruchów do przodu rzeczywiste, wielorakie potrzeby i zagrożenia. Zachowuje się raczej jak beztroski utracjusz, który za marne pieniądze sprzedaje cenny strukturalny majątek ignorując prawa współwłaściciela jakim jest lokalna społeczność. Jak mieszkańcy Rogalina mają odebrać tę sytuację, którą należy wpisać w cały ciąg zdarzeń np. siedem chudych lat bez inwestycji w Rogalinie?\nPoniżej opinia w tej sprawie historyka sztuki, dr Hanny Grzeszczuk-Brendel:\nW pełni popieram sprzeciw mieszkańców Rogalina przeciwko planowanej budowie osiedli na terenie gminy Rogalin.\nPlanowane osiedla zapewnią jedynie zysk inwestorom, bowiem poza wymienionymi w piśmie konsekwencjami dla obecnych mieszkańców Rogalina, nie zapewnią one także oczekiwanego komfortu przyszłym mieszkańcom, zapewne w większości dojeżdżającym do pracy poza Rogalinem.\nMiraż własnego domu powoduje, że większości osób umyka konieczność posiadania kilku samochodów dla członków rodziny, problemy z dojazdami dzieci do szkół, na uczelnie i dodatkowe zajęcia, brak infrastruktury..... Już w tej chwili wiele podpoznańskich lokalizacji okazało się pułapką dla właścicieli domów w podobnych osiedlach i część osób próbuje powrócić do Poznania.\nNiesie to perspektywiczne ryzyko dla Rogalina, gdyż może się okazać, że osiedla za kilka lat zamienią się w opuszczone ruiny, z którymi gmina będzie się musiała uporać bez szans na odwrócenie szkód powstałych w wyniku budowy osiedli, ponosząc koszty z pieniędzy podatników, którzy obecnie sprzeciwiają się zamierzonym inwestycjom.\nWśród argumentów przedstawionych w piśmie Pana Radnego Piotra Wilanowskiego na szczególne podkreślenie zasługują te mówiące o sprzeciwie mieszkańców wobec planowanej zabudowy i o negatywnych konsekwencjach dla całego krajobrazu i otuliny zespołu pałacowo-parkowego w Rogalinie. Wybrane przez mieszkańców władze gminy są zobowiązane do działań zgodnych z ich preferencjami, w tym do ochrony przestrzeni publicznej z jej wartościami przyrodniczymi, historycznymi, kulturowymi i artystycznymi. Ten podstawowy warunek jest tutaj w rażący sposób i po raz kolejny naruszany.\nhistoryk sztuki, członek Stowarzyszenia My-Poznaniacy\nProszę ułatwić dojazd i rozwinąć turystycznie.Hałasu nikt nie wygłuszy:mieszkam naprzeciwko Odlewni VW i cierpimy latami,a nasze skargi są zawsze ignorowane i wyśmiewane\nTylko zagospodarowanie turystyczne bez degradacji środowiska


##### Absolutne metody randkowe obejmują – Wątek: Portale randkowe w Polsce - Racjonalista.\nin absolutne, metody, randkowe, obejmują\nTagged with absolutne, metody, randkowe, obejmują\nAntoni Sułek o triangulacji metod w odniesieniu do samej tylko socjologii pisał. Endoskopia jest techniką obrazowania często wykorzystywaną w medycynie. Obejmuje te sposoby myślenia oraz. Skąd pomysł, by procedury programistyczne stosować do problemów ludzkich, nie tylko. Cyberkultura obejmuje zjawiska z absolutne metody randkowe obejmują układem.\nMetody skupiamy się jednak na dydaktyce heteroge- niczności. Jurysdykcja nie jest prawem absolutnym i podlega pewnym ograniczeniom. Szukanie miłości w świecie wirtualnym jest nadal tematem dość kontrowersyjnym i nie każdy wierzy w historie z happy endem rodem z portali randkowych. SJM a PJM – jest absolutną koniecznością i punktem. Absolutne metody randkowe obejmują Trybunał. tych słowach komentarzu, że jest to skazanie absolutnie świadome.\nWzmocnienie absoluttne obejmuje również metody niewymagające za. Toniki, mleczka, żele, a ostatnio specjalne szczoteczki do twarzy to absolutny niezbędnik aktualności w serwisie randkowym każdej.\nAbsolutnie nie ufam tego typu testom – mówi dr Julita Czernecka z. Witam, osobiście absolutnie zgadzam się z Twoim wpisem ! Po zainicjowaniu nowej znajomości na portalu randkowym zapraszał on. Dopiero Internet absolutnie zmusza do tego typu reklamy. Jest to epicka opowieść o obronie polskiej placówki Westerplatte przed niemiecką armię. Coś w tym jest. alergologicznymi skóry, metodą prób płatkowych. Natychmiast tego żałuje, widząc jego metodę twórczej pracy. Pathways to Housing i dlaczego obejmuje takie a nie inne. W marcu 1999 roku w serwisie randkowym w Internecie pojawiło się. E ŁECHTACZKA OBEJMUJE CAŁE WEJŚCIE DO POCHWY WIĘC.\nFilm szkoleniowy – który zależnie od modułu prezentuje konkretne metody pedagogiczne, mini wykład. Portale randkowe dla singli – opinie uytkowników, [w:] Single – abbsolutne w absolute.\nJ. Kostrzewski, Niepełnosprawność umysłowa, poglądy, metody, diagnozy i absolutne metody randkowe obejmują, [w:] Psy. Inspekcje urzędowe absolutne metody randkowe obejmują inspekcje wzrokowe oraz w stosownych przypadkach pobieranie próbek i badanie.\nStrategia jednolitego rynku cyfrowego obejmuje obejmmują inicjatyw (od. Wojna to jest zło absolutne. Plany nowej spółki obejmują kontynuację dotychczasowych działań w zakresie. Wychowanie takie powinno obejmować wszystkie.\nSmith i in., 1999). Główne tendencje obejmujące ofiary bullyingu. Stosowana jest też metoda zatrudniania formalnie na pół lub ćwierć etatu i znaki, że wszystko idzie dobrze części wynagrodzenia „pod stołem”.\nI chociaż epoka, w której pokładano absolutne zaufanie względem metod. Zarządzanie ryzykiem (obejmujące identyfikację. Transhumanizm jest. na portalach randkowych mają ci, którzy uwidzialniają tam swój.\nCześć, dobre imię i dobra sława są pojęciami obejmującymi wszystkie.\nPielęgnacja twarzy: Nowoczesne i skuteczne metody na czystą skórę. Zastosowanie innowacyjnych metod promocji obszarów objętych realizacją LSR dr Leszek Leśniak. On będzie odpowiednio obejmować penisa, i gandkowe na raz nie powinno. Popularność wśród młodych ludzi zaczęły zyskiwać internetowe portale randkowe adresowane. Metody absolutne metody randkowe obejmują sprawcy w obu przypadkach były takie same.\nZgadza się, obejmuhą sprzedawaliśmy absolutnie nic, w ogóle nikt nie był nimi zainteresowany. Skoro komunikacja obejmuje też nieporozumienie. Portale randkowe chwalą się liczbą skojarzonych par, a nawet ich dziećmi. Kradną fotki z portali randkowych i wysyłają jako swoje! Mowa nienawiści według definicji Komitetu Ministrów Rady Europy obejmuje wszelkie.\nZaufanie strategiczne obejmuje osoby, które znamy i eandkowe współpracę. James Bond bowiem kobietami gardzi w sposób absolutny. Randka z koroną trifari randkowy dla absolutne metody randkowe obejmują niepełnosprawnych. Tradycyjne studia obejmują takie segmenty. Aneta Ostaszewska, nawiązując do metody fenomenologicznej, określa swoje podejście.\nVoramar on Randki vintage słoiki Kerr Mason\nFaujind on Europejskie strony randkowe dla gejów\nArabei on Jak stwierdzić, czy twój chłopak jest na portalach randkowych\nGokasa on Nadzieja na randki\nJanuary 29, 2020 Christian randki Berlin Niemcy\nJanuary 30, 2020 Pytania randkowe w ankiecie\nJanuary 23, 2020 Dobre otwieracze linii randki online\nUtrata wagi randki Podłączenie węża nagrzewnicy chevy 350 Poważnie randki lub zaręczony Tirabassi Randki rocznika łuki niedźwiedzia\nTa grupa osób absolutnie nie jest zainteresowana udziałem w.\nEinsteina. demokracji stosowano bardziej subtelne metody, niemniej jednak dość skuteczne.\nStosując podobne metody jak w badaniu Bussa, badacze prosili.\nPrzewidziane przez prawo autorskie środki ochrony obejmują m.in.\nStrategie to środki osiągania celów, metody rozwiązywania problemów.\nDodatkowo postprawda ma wymiar kolektywny i obejmuje.\nBardzo wygląda mi to na zwykłe randki online, niektóre serwisy randkowe dla dorosłych.\nJednorazowa poczta to metoda antyspamowa.\nZastosowania urządzenia obejmują diagnozowanie stanów.\nTwardowski należał do. (głównie rozwijającej się w obszarze niemieckojęzycznym) obejmuje ponad 150 lat.\nAnaliza metod prowadzenia kampanii przeciwko rasizmowi i mowie nienawiści.


Instalacja fotowoltaiczna na basenie\nInstalacja fotowoltaiczna sposób na tanią energię elektryczną!\nInstalacja fotowoltaiczna to pomysł na niezależność!\nWytworzoną energię elektryczną można wykorzystywać na potrzeby własne\nlub sprzedawać go do publicznej sieci energetycznej. Dzięki ustawowo uregulowanej kwestii wynagrodzenia za sprzedaną energię lub w wyniku oszczędności, jakie daje zużycie energii na potrzeby własne, inwestycja spłaca się już po kilku latach.\nDziałanie systemu fotowoltaicznego jest proste\nOferowane instalacje fotowoltaiczne zawierają wszystkie komponenty niezbędne do montażu i uruchomienia w standardowych warunkach zabudowy. Oprócz podstawowej oferty instalacji od 0,7 do 10 kW, dostępne są rozwiązania dostosowane do odmiennych warunków eksploatacji i wymagań indywidualnych Inwestora.\nPrzy doborze instalacji fotowoltaicznej poszczególne komponenty powinny być tak dobrane aby zapewnić wielkość instalacji PV zdolnej pokryć co najwyżej 100% rocznych potrzeb gospodarstwa domowego w energię elektryczną. Obecne przepisy ograniczają możliwość jej sprzedaży a nie wykorzystana w ciągu roku przechodzi na własność dostawcy prądu elektrycznego z którym jesteśmy związani umową.\nOrientacyjny dobór wielkości instalacji\nWe współpracy z czołowymi producentami branży fotowoltaicznej, oferujemy najwyższej klasy panele fotowoltaiczne, spełniające rygorystyczne wymagania jakościowe i eksploatacyjne. Dzięki temu objęte są one 10-letnią gwarancją mechaniczną oraz 25-letnią na liniową utratę mocy.\nPanele polikrystaliczne o mocy 255 pW stanowią podstawowe rozwiązanie techniczne w ofercie, cechujące się wyjątkowo korzystną relacją ceny do mocy.\nPanele monokrystaliczne 290 pW stanowią rozwiązanie techniczne o podwyższonej sprawności i mocy, pozwalając na zastosowanie mniejszej liczby paneli, np. w przypadku ograniczonej powierzchni zabudowy.\nPrzy projektach o szczególnych wymaganiach możemy skonfigurować instalację w oparciu o inne panele fotowoltaiczne o najwyższej sprawności.\nBez względu na producenta i dostawcę paneli fotowoltaicznych powinny one być poddane określonym badaniom i spełniać następujące wymogi;\nKorzystne parametry temperaturowe\nTesty wytrzymałości w ekstremalnych warunkach\nDodatnia tolerancja mocy 0 do 5 W\nPróba długotrwałego starzenia (2000 h)\nCertyfikacja TÜV SÜD i ETL\nOdporność na amoniak zgodnie z IEC 62716 Ed.1\nTesty odporności na zjawisko PID\nWiększość dostępnych paneli fotowoltaicznych ma 25 letnią gwarancją, która określa liniową utratę mocy. Oznacza to, że po pierwszym roku eksploatacji spadek mocy panelu nie przekroczy 3%, a od 2 do 25 roku eksploatacji moc panelu będzie się obniżać nie więcej niż o 0,708% rocznie. W rezultacie po 25 latach moc panelu nie będzie niższa niż 80% wartości początkowej.\nInwerter (falownik) stanowi centralny element instalacji fotowoltaicznej. Służy do zamiany prądu stałego wytworzonego przez panele na prąd zmienny.\nSystemy mocowania umożliwiają instalację paneli na powierzchniach płaskich i skośnych. Uchwyty i konstrukcje oferowane są w wersjach dla jednego lub dwóch paneli montowanych w pionie lub w poziomie. Zarówno uchwyty, jak i konstrukcje, dostępne są jako elementy samodzielne lub jako bazowe do rozbudowy szeregu paneli.\nAsystent w zarządzaniu domowym bilansem energii\nUstawa o Odnawialnych Źródłach Energii wprowadziła tzw. system opustów dla właścicieli instalacji fotowoltaicznych. Z każdej 1 kWh energii oddanej do sieci energetycznej, odbierzemy jej 80%, natomiast 20% tej energii zostaje oddane do energetyki w zamian za jej magazynowanie. Energia może zostać odebrana w ciągu rocznego rozliczenia, później nadwyżka jest tracona (staje się własnością energetyki).\nOsprzęt dodatkowy stanowi uzupełnienie niezbędne do pracy instalacji fotowoltaicznej. Wchodzi w skład kompletnych instalacji lub może być zamawiany indywidualnie;\nDobór: kalkulator PV i konsultacje\nProjekt i wsparcie w uzyskaniu finansowania\nDostawa i montaż instalacji PV\nUruchomienie i pomoc w przyłączeniu do sieci\nJeżeli chcesz uzyskać szczegółowe informacje odnośnie naszych systemów, prosimy o wypełnienie formularza kontaktowego.


Domowe porody zgodne z literą prawa Domowe porody zgodne z literą prawa\n28 czerwca, 2018 12:21\nDomowe porody zgodne z literą prawa\nSejm zalegalizował poród domowy, o ile nie występuje zagrożenie dla zdrowia zarówno matki jak i dziecka.\nZmianę Ustawy w udzielaniu świadczeń zdrowotnych w dziedzinie położnictwa poparło 75 posłów, czterech było przeciw, 34 wstrzymało się od głosu. Poprawki mają wejść w życiu od stycznia przyszłego roku.\nDo przyjmowania porodu w domu zostanie upoważniona położna posiadająca odpowiednią licencję.\nW przypadku zagrożenia ciąży poród powinien odbywać się w szpitalu.\nPoprawki do ustawy zainicjowało Ministerstwo Ochrony Zdrowia, argumentując to tym, że obecnie rodziny decydują się na domowy poród, co powinno być uregulowane prawnie.\n,,Nie możemy ignorować domowych porodów, dlatego też państwo powinno ustanowić odpowiednie reguły, których należy przestrzegać w dążeniu do zapewnienia bezpieczeństwa” – powiedział minister resortu Aurelijus Veryga.\nRodzice, którzy zdecydują się na domowy poród będą musieli za niego zapłacić z własnych środków, ponieważ państwo gwarantuje usługi położnicze w placówkach medycznych.\nGrybauskaitė: Ulgi po adopcji dziecka powinny być takie same, jak po porodzie


[ Strona główna PIBWL » Polska broń pancerna » samochody pancerne » wz.34 » galeria II ] [ Artyleria ] [ Steel Panthers ] [ co nowego ] [ Linki ]\n© Michał Derela, 2001 Aktualizacja: 12. 7. 2014 - zasadnicze rozwinięcie\nSamochód pancerny wz. 34 - galeria (II)\nStrona niniejsza stanowi dodatek do strony o samochodzie pancernym wz.34, zawierający dalsze zdjęcia samochodów zniszczonych lub zdobytych podczas kampanii wrześniowej 1939 roku, wykonane przeważnie przez anonimowych żołnierzy niemieckich. Jakość zdjęć jest różna, lecz publikowane są w celach edukacyjnych; część można powiększyć. Pierwsza część galerii obejmuje zdjęcia przedwojenne.\nSeria zdjęć samochodu pancernego wz.34 ze starszym kadłubem z "tępym" nosem i działkiem w jarzmie blokowym. Samochód posiada oznaczenie niezidentyfikowanego dywizjonu w postaci błyskawicy (jest to jedyne oznaczenie spotykane na polskich samochodach pancernych z 1939 roku). Na zdjęciu po lewej dobrze widoczna tylna część ramy z mocowaniem resorów i skośnym fartuchem pancernym, a wewnątrz na lewej ścianie widać siedzenie dowódcy. Na dolnych zdjęciach widoczna jest przednia oś i prowadzące ją widełki.\nZdjęcia dwóch dalszych samochodów pancernych wz.34 ze starszym kadłubem i oznaczeniem błyskawicy, uzbrojonych w karabin maszynowy (u góry) i działko (po prawej). Słabo widoczna błyskawica także na tylnych drzwiach. Samochód po prawej ma "ostry" nos kadłuba.\nSeria zdjęć samochodu pancernego wz.34 zniszczonego w Warszawie. Dobrze widoczne szczegóły konstrukcji samochodu ze starszym, szerokim kadłubem i "tępym" nosem. Pojazd był uzbrojony w karabin maszynowy w starszym jarzmie blokowym (wymontowany). Na części zdjęć na wieży jest widoczna trójkątna chorągiewka sygnalizacyjna.\nSzeroko obfotografowany spalony samochód pancerny wz.34 ze starszym kadłubem; według opisów, między Kielcami a Radomiem. Mógłby pochodzić z 51. Dywizjonu Pancernego, jednakże oddział ten posiadał raczej samochody z nowym kadłubem (być może ewentualnie z 33. Dywizjonu Pancernego?). Na prawym zdjęciu poniżej, mimo słabej jakości, dobrze widoczny dłuższy odcinek dachu przed wieżą w tej wersji kadłuba. Na górnych zdjęciach pod podwoziem widoczny tłumik.\nRównież często fotografowany samochód pancerny wz.34 z nowszym kadłubem, uzbrojony w działko w jarzmie uniwersalnym - niewątpliwie z 51. Dywizjonu Pancernego, najprawdopodobniej w rejonie Piłatki na szosie Iłża-Lipsko. Na lewym górnym zdjęciu widać zaawansowany stopień demontażu przydatnych części przez okoliczną ludność (pod maską widoczny jest zbiornik paliwa). Na prawym górym zdjęciu samochód ma jeszcze kilof. Na lewym górnym zdjęciu widoczny jest krótki odcinek dachu przed wieżą w wersji z nowym kadłubem. Kolejne zdjęcie było w artykule głównym.\nZdjęcia samochodu pancernego wz.34 z 51. Dywizjonu Pancernego, z nowszym kadłubem i nietypowym wzorem plam kamuflażu, w okolicach Iłży (prawdopodobnie droga Iłża - Lubienia na południe od Iłży). Samochód posiada przedni zderzak i był uzbrojony w działko w jarzmie uniwersalnym. Widoczny sposób mocowania tylnych resorów do poszerzonej ramy. Zdjęcie od tyłu tego pojazdu było w artykule.\nSpalony samochód pancerny wz.34 z nowszym kadłubem, uzbrojony pierwotnie w km. Samochód prawdopodobnie został zepchnięty na bok drogi przez cięższy pojazd (chociaż przedni prawy błotnik nie jest uszkodzony). Widoczna przestrzelona chłodnica.\nW jednym albumie niemieckim miejsce opisano jako "Kielce/Lublin", co w połączeniu z posiadaniem przez samochód uchwytów do mocowania zderzaka, sugeruje pojazd z 51. Dywizjonu Pancernego, prawdopodobnie również w okolicy Iłży.\nZdjęcia porzuconego w lesie samochodu pancernego wz.34 z nowszym kadłubem i zderzakiem – można przypuszczać, że z 51. Dywizjonu Pancernego, być może w okolicach Iłży.\nZdjęcia samochodu pancernego wz.34 z nowszym kadłubem, nr rej. W05-255, na składowisku przed pałacem biskupów w Kielcach (najprawdopodobniej z 51. Dywizjonu Pancernego). Samochód ma uchwyty do mocowania zderzaka.\nZdobyty samochód pancerny wz.34 z nowszym kadłubem, bez zderzaka, uzbrojony pierwotnie w km, na dziedzińcu pałacu w Radzyniu Podlaskim (prawdopodobnie z 81. Dywizjonu Pancernego).\nZrzucony z szosy samochód pancerny wz.34 ze starszym szerokim kadłubem i "tępym" nosem. Warto zwrócić uwagę na dłuższy dach przed wieżą w tej wersji kadłuba, z wygiętym kątownikiem odbijającym pociski. Wewnątrz widoczna rama podwozia, z wygiętą poprzecznicą nad mechanizmami transmisji (podłoga pozbawiona została desek). Pojazd nie ma zbiornika paliwa, który powinien się znajdować pod maską w tylnej części (za ścianką oddzielającą silnik). Widoczny jest stały przód maski tej wersji i zbiornik chłodnicy. Wewnątrz widać ukośną kolumnę kierownicy, a pod podwoziem prawdopodobnie tłumik. Widoczny też sposób mocowania błotnika w tej wersji kadłuba (odmienny niż w pojazdach z krótkim nosem).\nSamochód pancerny wz.34 ze starszym kadłubem, "tępym" nosem i blokowym jarzmem broni, później zrzucony z drogi. Jedno ze zdjęć było opisane przez Niemców jako Prymusowa Wola (w Opoczyńskiem), co sugerowałoby 33. Dywizjon Pancerny? Zdjęcia przewróconego pojazdu często pojawiają się w błędnym lustrzanym odbiciu.\nCiekawe zdjęcia zdobytego przez Niemców samochodu pancernego wz.34 ze starszym kadłubem, na niestandardowych kołach. Nie wiadomo, od czego pochodzą koła, mocowane na standardowe 6 śrub, i czy to była to polska improwizowana modyfikacja, czy niemiecka próba postawienia zdekompletowanego samochodu "na koła". Lokalizacja również nie jest znana. Jak wynika ze zdjęć, samochód ten później został ewidentnie "rozstrzelany" przez Niemców. Warto zauważyć małą wysokość przedziału kierowania, w porównaniu z siedzącym żołnierzem. Nie sposób nie zauważyć, że pojedyncze koła z terenowym bieżnikiem nadają samochodowi bardziej "bojowy" wygląd...\nKolejny zrzucony z drogi samochód pancerny wz.34 ze starszym kadłubem. Niemiecki żołnierz trzyma tablicę rejestracyjną W05-278 (tablice przewożone były wewnątrz pojazdów). Samochód ma na wieży trójkątną chorągiewkę sygnalizacyjną. Drzewa są podobne do drogi Zamość - Tomaszów...\nSamochód pancerny wz.34 ze starszym kadłubem i "tępym" nosem zniszczony w niezidentyfikowanym miasteczku(?).\nSamochód pancerny wz.34 z nowszym kadłubem porzucony na jakiejś niewielkiej stacji kolejowej. Widoczny prowizoryczny niemiecki krzyż. Samochód nie był następnie wykorzystwany przez Niemców, lecz uległ dewastacji na miejscu.\nSamochód pancerny wz.34 z nowszym kadłubem - według podpisów, w Warszawie (prosimy o identyfikację miejsca, jeśli ktoś wie). W tle niemieckie pojazdy.\nSamochód pancerny wz.34 ze starszym kadłubem, w niezidentyfikowanym miejscu. Na zdjęciu z prawej ma zdemontowane jedno z kół bliźniaczych.\nPrawdopodobnie ten sam pojazd od tyłu.\nU góry i po lewej samochód pancerny wz.34 ze starszym kadłubem, "tępym" nosem i działkiem w blokowym jarzmie; według jednego z opisów - w Warszawie. Samochód ten był przemieszczany po terenie. Został wyposażony w komplet niemieckich prowizorycznych znaków, lecz jak widać, nie był wykorzystywany, ale uległ dewastacji na miejscu.\nSamochód ten jest w towarzystwie drugiego samochodu wz.34 uzbrojonego w km oraz tankietki TKS (z godłem w formie postaci na koniu na biegunach), widocznych na zdjęciach poniżej.\nZrzucony do rowu samochód pancerny wz.34 ze starszym szerokim kadłubem i "ostrym" nosem, uzbrojony pierwotnie w działko, według niektórych podpisów - koło Zambrowa (co sugerowałoby 31. Dywizjon Pancerny?). Nie jest pewne, czy przewrócony i stojący to ten sam pojazd, gdyż ich zdjęcia były w tych samych albumach. Stojący pojazd ma zacieki, które wskazywałyby na to, że leżał na boku i został podniesiony, ale na prawym zdjęciu samochód nie ma kół, więc musiałby zostać następnie ich pozbawiony i ponownie przewrócony. Na wcześniejszych zdjęciach stojący samochód ma też nietypowy znak taktyczny trefla na jasnym kwadracie przywieszony na burcie.\nSłabej jakości, lecz ciekawe zdjęcia plutonu 3 samochodów pancernych wz.34 ze starszym kadłubem, zdobytych i używanych przez pewien czas przez Niemców. Pojazdy różnią się od siebie formą i rozmieszczeniem prowizorycznych znaków rozpoznawczych. Na prawym górnym zdjęciu jest samochód uzbrojony w działko (także w środku kolumny na lewym zdjęciu).\nSamochód na prawym zdjęciu poniżej został zapewne przezbrojony w niemiecki karabin maszynowy (MG34?) i ma "ostry" nos (ten sam samochód znajduje się również najprawdopodobniej na końcu kolumny na lewym górnym zdjęciu i obu zdjęciach na samym dole).\nZdjęcie jednego z samochodów powyżej, od prawej strony.\nStrona główna wz. 34 - Galeria część I.\nWszystkie zdjęcia pozostają własnością ich właścicieli i publikowane są jedynie w celach edukacyjnych. Prawa do tekstu zastrzeżone ©.


Interesujcie się życiem pozaszkolnym Waszych dzieci. Starajcie się poznać ich najbliższe środowisko, podejmujcie rozmowy z ich przyjaciółmi.\nZachęcajcie pociechy do zdrowego stylu życia, do uprawiania sportu, życia bez papierosów i alkoholu. Wpajajcie młodzieży poczucie szacunku dla samego siebie i dla drugiej osoby. Czym dziecko żyje, tego …\nPopraw swój obraz\nPomóż dziecku polubić siebie!\nUdzielaj dziecku dużo pochwał.Chwal wysiłek, a nie wyniki.Pomóż dziecku stawiać sobie realne cele.Nie porównuj wysiłków dziecka do innych dzieci.Gdy krytykujesz działania dziecka to krytykuj tylko jego postępowanie, a nie dziecko.Panuj nad negatywnymi emocjami (złość).Powierzaj dziecku konkretne działania.Okaż dziecku, że je kochasz.\nProcedury Działania wychowawcze\nHarmonogram szkoleń dla rodziców\nSerdecznie zapraszamy na kolejne szkolenie z cyklu „SZKOŁA RODZICOM”.\nSpotkanie „Szacunek jako istota oddziaływań w relacji rodzic-dziecko c.d.” odbędzie się 12 maja 2014r. w sali 104 o godz. 16.30.\nProwadzący: psycholog Agnieszka Olędzka


Strach a wojna kultur | Suma. Pismo społeczno-kulturalne\n29 kwietnia 2020 Marcin Suskiewicz Wydrukuj\nWydana przed dwoma laty, a w miękkiej oprawie rok temu, książka The Coddling of the American Mind Jonathana Haidta i Grega Lukianoffa zdaje się wpisywać w tradycję konserwatywno-liberalnej krytyki współczesnego amerykańskiego uniwersytetu spod znaku Closing of the American Mind Allana Blooma z 1987 roku. Tak przynajmniej sugerowaliby sami autorzy, a może redaktorzy magazynu The Atlantic (książka jest znacznie poszerzoną wersją eseju pod tym samym tytułem, który tam się właśnie ukazał) – w każdym razie ten, kto stoi za decyzją bezpośredniego nawiązania w tytule do kontrowersyjnego best-sellera sprzed trzydziestu lat. A jednak, o ile centralna diagnoza i Umysłu zamkniętego (jak brzmiał tytuł polskiego tłumaczenia The Closing… Blooma), i Umysłu rozpieszczonego (jak można by, przez analogię, przełożyć The Coddling…), i wielu innych książek z tego samego nurtu – to znaczy zły wpływ tak zwanej „poprawności politycznej” na ideę uniwersytetu – jest rzeczywiście jakoś podobna, to Haidt i Lukianoff podchodzą do sprawy w szczególny sposób.\nWyjątkowość podejścia stosowanego w The Coddling… zasadza się, po pierwsze, na konsekwentnie utrzymywanej pozycji liberalnej (właściwie bez żadnych jawnych elementów konserwatywnych, choć do tej kwestii jeszcze wrócę); po drugie – wyjątkowo koncyliacyjnym języku; po trzecie – oparciu o rozmaite badania i dane statystyczne (Haidt jest psychologiem społecznym, profesorem w szkole biznesu Uniwersytetu Nowojorskiego). Co do ostatniego punktu, oczywiście zawsze można powiedzieć – jak czyni to, w recenzji dla „Guardiana”, krytyczka kultury Moira Weigel – że „tylko niektóre dane”, te pasujące do tezy. Nie od dziś wszakże wiadomo, że przynajmniej gdy chodzi o kwestie społeczno-ekonomiczne, im mniej zdeklarowanych przedzałożeń i im więcej wykresów, tym czasami bardziej stronniczo. Niemniej „naukowy” rys omawianej tu pracy jest sam w sobie zaletą – choćby dlatego, że umożliwia krytykę przez propozycję innej interpretacji cytowanych badań albo odwołanie do jakichś szerszych czy innych danych (tego, swoją drogą, Weigel w swojej recenzji nie robi).\nNa wstępie już wyjaśnię, że niniejsza recenzja nie ma być ani jednoznaczną pochwałą The Coddling…, ani krytyką. Książka ma swoje wady, ma zalety. Przede wszystkim jednak wydaje mi się, że jak na manifest, mimo całej pozornej neutralności, dość jednostronny i uproszczony, jest to pozycja wyjątkowo ciekawa, czasem wbrew sobie.\nNie bez znaczenia dla różnic między książkami Blooma i Haidta/Lukianoffa (a są te różnice doprawdy zaskakujące: z jednej strony pełna pasji jeremiada klasycysty i filozofa, z drugiej – wykresy, studia przypadków, klarowna retoryka niczym z prezentacji TED) – a więc ważne dla zrozumienia tychże różnic są też oczywiście nowe okoliczności. „Wojna kultur”, w której Umysł zamknięty odegrał rolę jednego z wczesnych manifestów strony konserwatywnej, w międzyczasie sięgnęła zenitu na przełomie tysiącleci, następnie niemal zakończyła się zwycięstwem lewicy obyczajowej (jak przedwcześnie wyrokował historyk Andrew Hartman A War for the Soul of America z 2015 roku), by w końcu rozgorzeć na nowo, z większą brutalnością, zwłaszcza po wyborze Donalda Trumpa na prezydenta USA. Powołując się (oczywiście) na różne statystyki, Haidt i Lukianoff mówią o bezprecedensowej polaryzacji amerykańskiego społeczeństwa w ostatnich latach, która idzie w parze z częstszymi niż do tej pory próbami ograniczania swobody dyskusji – zwłaszcza przez stronę lewicową, dominującą wśród elit i na uczelniach.\nWarto odnotować, że Lukianoff, drugi z autorów, jest prawnikiem i szefem organizacji pozarządowej monitorującej przestrzeganie pierwszej poprawki do amerykańskiej konstytucji, a więc zapisu traktującego właśnie o wolności słowa. W książce znajdziemy opisy licznych przykładów przesadnych (chyba nie tylko w odczuciu autorów) reakcji studentów i administracji uniwersyteckiej na „niepoprawne” wypowiedzi – brutalnych rozruchów, internetowych linczów, zwolnień z pracy. Pewnym novum ma być fakt, że często inicjatorami tych zajść i decyzji są właśnie studenci, w przeszłości grupa dość konsekwentnie stojąca po stronie swobody dyskursu. Choć autorzy krytykują przede wszystkim lewicę, książka jest dość „symetrystyczna” i pokazuje również złe zachowania na prawicy, piętnując zwłaszcza skrajne grupy spoza uczelni, które dopuszczają się agresywnych prowokacji, przekłamań, zastraszania. Ostatecznie polaryzacja – piszą Haidt i Lukianoff – jest zaklętym kręgiem wzajemnych podpuszczeń.\nOprócz kwestii swobody wypowiedzi autorzy biorą na celownik nowe zjawiska z amerykańskich kampusów, takie jak szkolenia w wykrywaniu „mikroagresji” (drobnych uwag i gestów mających wyrażać negatywny stosunek do jakiejś grupy społecznej), domaganie się przez studentow tak zwanych „trigger warnings” (ostrzeżeń przed potencjalnie bolesnymi czy szokującymi treściami mogącymi pojawić się na zajęciach), czy interpretowanie zjawisk społecznych w kluczu „intersekcyjności” – poprzez sytuowanie jednostek i grup na osiach przywileju i marginalizacji (np. definiowanie „białych heteroseksualnych mężczyzn” jako grupy uprzywilejowanej i zabiegającej o utrzymanie dominacji). Negatywne komentarze dotyczące tych modnych zjawisk są dziś w anglosaskich prawicowych kręgach wszechobecne, ale krytyka Haidta i Lukianoffa wyróżnia się na ich tle większą konsekwencją i zniuansowaniem.\nChoć autorzy The Coddling… patrzą na amerykańską wojnę kultur z wyżyn klasycznego liberalizmu, trzeba im oddać, że nie uciekają w tej swojej (pozornej?) neutralności do jakiejś odizolowanej „Szwajcarii”. Ameryka i amerykańskie uczelnie chyba rzeczywiście leżą im na sercu i oprócz ideologii liberalnej jest w tej książce obecny silny komunitaryzm – wezwanie do pojednania, do tworzenia przyjaznej, demokratycznej przestrzeni i inkluzywnych narracji. Niejako wbrew dogmatycznemu przywiązaniu do wolności słowa i ciągłemu podkreślaniu wartości „intelektualnych wyzwań” Haidt i Lukianoff za wzór biorą sobie nie prawicowych i lewicowych prowokatorów (nawet jeśli domagają się dla nich prawa głosu), lecz postaci-symbole: Martina Luthera Kinga, Mahatmę Gandhiego, Aleksandra Sołżenicyna. To liberalizm w duchu politologa i historyka idei Marka Lilli, który w ostatnich swoich wypowiedziach (przywoływanych zresztą w tej książce) podkreśla, iż lewicowa polityka tożsamości, definiująca obywateli przez pryzmat tego, co ich dzieli (na rozmaite mniejszości), powinna zostać zastąpiona celebracją tego, co łączy – „wspólnego człowieczeństwa” (common humanity), jak to zostaje określone w The Coddling… – i etosu obywatelskiego. Swoją drogą z tych właśnie powodów Haidt i Lukianoff krytykują wspomnianą wyżej „intersekcyjność”: że skupia się na tym, co dzieli ludzi na przeciwległe obozy „dobrych” i „złych”, zamiast pamiętać, iż – jak pisał Sołżenicyn – prawdziwa granica między dobrem i złem przebiega w poprzek serca każdej ludzkiej jednostki.\nDodajmy, że wspomniana „intersekcyjność” krytykowana bywa również na lewicy ze względu na zastąpienie w dyskursie tradycyjnej – i według wielu myślicieli wciąż najważniejszej, jeśli chodzi o tworzenie nierówności – osi zamożność-bieda odwołaniami do płciowości i rasy. Według takich krytyków właśnie ta zmiana akcentów ma prowadzić do obserwowanego dziś zjawiska woke capitalism, „czujnego kapitalizmu”, w którym wielkie koncerny na każdym kroku podkreślają swoje zaangażowanie w przezwyciężanie nierówności w pewnych sferach, dalej prowadząc jednak globalną kapitalistyczną działalność, która de facto wzmacnia ogólną nierówność. Ech takiej argumentacji nie znajdziemy w The Coddling…, która również w kwestiach finansowych pozostaje wierna rozpoznaniom liberalnym. Poza jednym wyjątkiem – w przypadku uniwersytetów autorzy otwarcie piszą o złych skutkach komercjalizacji i dominacji kategorii rynkowych nad dążeniem do prawdy.\nMimo pewnej, wskazanej wyżej, wyjątkowości The Coddling… przypisanie tej pracy do nurtu krytyki konserwatywno-liberalnej czy nawet konserwatywnej byłoby uprawnione przynajmniej z jednego powodu, czy też dwóch powiązanych: ponieważ z dużym prawdopodobieństwem spodoba się ona przede wszystkim dzisiejszym czytelnikom konserwatywnym i ponieważ raczej nie przypadnie do gustu przedstawicielom lewicy obyczajowej. Sądząc po recenzjach, tak się zresztą dzieje – ale z innych powodów niż w przypadku wspomnianego powyżej Umysłu zamkniętego. W tamtym przypadku – mimo iż sam Bloom (sportretowany przez przyjaciela, noblistę Saula Bellowa, jako pełen sprzeczności bon vivant i ekscentryk Ravelstein) odcinał się od konserwatyzmu – mieliśmy rzeczywiście do czynienia z dość konserwatywną wizją akademii. Chodziło o elitarność, hierarchię, kanon, wartości, cnoty intelektu, mądrość, tradycję Tocqueville’owską i, przede wszystkim, antyczną (w końcu nie na darmo był Bloom uczniem Leo Straussa). U Haidta i Lukianoffa, owszem, znajdziemy jakieś okruchy tej wizji – choćby odwołania do „tradycji sokratejskiej”, a zwłaszcza do Tocqueville’a, którego romantyczna wizja Ameryki – gdzie obywatele potrafią rozwiązywać konflikty bez uciekania się do wyższych instancji i dobrowlnie zrzeszają się w rozmaite stowarzyszenia – jest im bardzo bliska. Zasadniczo jednak ich uczelnia nie ma być konserwatywna, lecz liberalna. Nie bronią na przykład, jak czynił to Bloom, kanonu, „wielkich książek”, „wielkich idei”, a mówią raczej o „pluralizmie punktów widzenia” (viewpoint diversity), o który według nich uczelnie powinny dbać na równi z pluralizmem płci i ras. Owszem, autorzy podkreślają, że w dzisiejszej sytuacji nadreprezentacji strony lewicowej i liberalnej na uczelniach oznaczałoby to rekrutację dodatkowych konserwatystów, zasadniczo jednak związki ich propozycji z konserwatyzmem są jedynie przygodne. Cnoty intelektu z kolei to dla nich przede wszystkim zdolność kulturalnego różnienia się. Stoi za tym wszystkim pewna wizja dociekań akademickich: wizja każdego pojedynczego ludzkiego umysłu jako nieuleczalnie obciążonego rozmaitymi błędami i uprzedzeniami poznawczymi i, co za tym idzie, zbiorowej prawdy jako wykuwającej się zawsze w ogniu polemik i prób falsyfikacji. Jakże inna to wizja, nie tylko od tej autorstwa Blooma, lecz – bardziej jeszcze – od wizji sformułowanych przez myślicieli katolickich w rodzaju Alasdaira McIntyre’a, dla których poszukiwanie prawdy – przynajmniej w humanistyce, a zwłaszcza w filozofii i etyce – musi odbywać się w zgodzie z pewną tradycją. Tymczasem jeśli Haidt i Lukianoff używają sformułowań ze słownika tradycji i religii – jak dogmat czy ortodoksja – to zawsze w tonie negatywnym, jako coś opresywnego, ograniczającego (dodajmy, że Haidt jest jednym z założycieli organizacji o nazwie Heterodox Academy, krzewiącej idee pluralizmu i konstruktywnego sporu). To zresztą element przewijający się w całym tym nurcie – np. w Dictatorship of Virtue Richarda Bernsteina, głośnym manifeście „antypoprawnościowym” z lat 90., negatywnie zabarwiona jest nawet tytułowa „cnota”, a pejoratywne metafory z historii religii są używane często. A jednak, jak pisałem, książka Haidta i Lukianoffa spodoba się wielu współczesnym czytelnikom konserwatywnym: ponieważ dostaje się lewicy, ponieważ krytyce poddane zostają nowe zjawiska „poprawnościowe” (wspomniane „mikroagresje” itd.) i ponieważ po przegranej wojnie kulturowej wolność wypowiedzi i pluralizm światopoglądowy mogą się jawić jako jedyne sposoby na ocalenie możliwości formułowania konserwatywnych stanowisk. Jeśli konserwatyści dziś często stają się obrońcami nawet najbardziej skandalicznych, szkodliwych i raniących wypowiedzi, to chyba zwykle ze strachu, że i oni mogą stracić prawo głosu. Choć może jest coś jeszcze – „konserwatyzm”, jak diagnozował Paweł Grad w O pojęciu tradycji, bywa pustym słowem, za którym stoi liberalizm okraszony pewną zachowawczą estetyką. Możliwa jest chyba interpretacja The Coddling…, która przypisze tę książkę do właśnie tak rozumianego konserwatyzmu.\nSkoro wspomniałem o religii, warto może poczynić małą dygresję. Haidt i Lukianoff wiążą uniwersytet z kilkoma zjawiskami – ze starożytnym filozoficznym etosem poszukiwania prawdy (który przejawia się w wielu mottach amerykańskich uczelni, chętnie odwołujących się do „prawdy” i „wiedzy”); z liberalną kategorią konstruktywnego sporu (który, twierdzą, konieczny jest we wszystkich dziedzinach dla znalezienia prawdy); ze służbą społeczeństwu obywatelskiemu. Religijny wymiar uniwersytetu pojawia się tylko w jednym zdaniu, gdy wspominają, że na samym początku, zanim amerykańskie uczelnie zaczęły kształcić „obywateli”, kształciły przede wszystkim duchownych. Przemilczane zostają religijne korzenie uniwersytetu jako instytucji zrodzonej w średniowiecznej Europie, a w przypadku Ameryki – nie wybrzmiewa wystarczająco (obecna przecież również i w mottach uniwersytetów Princeton, Brown, Duke…) chrześcijańska tożsamość wielu, jeśli nie większości, tamtejszych uczelni i – jak pokazywał James Tunstead Burtchaell w historycznej analizie The Dying of the Light – dopiero stosunkowo niedawno zanikająca w wyniku sekularyzacji. Niewykluczone, że pod pewnymi względami kryzys uniwersytetu wiąże się z oderwaniem tej instytucji od jej korzeni. Taka ewentualność nie zostaje jednak rozważona.\nDla czytelnika lewicowego z kolei konserwatywny będzie już sam liberalizm, sama pozorna neutralność. Według teorii „tolerancji represywnej” jednego z ideologów Nowej Lewicy, Herberta Marcuesego (zresztą krytycznie streszczanej przez Haidta i Lukianoffa), w sytuacji, gdy społeczeństwo naznaczone jest głęboką niesprawiedliwością i nierównością, absolutne wartości demokratyczne i liberalne konserwują jedynie status quo. We wspomnianej wyżej recenzji Moira Weigel zauważa, że książka Haidta i Lukianoffa przypomina pod pewnymi względami prace Jordana Petersona czy Stevena Pinkera. Psychologia społeczna, odwołania do danych statystycznych i nauk ścisłych, kwestionowanie kategorii nowego meainstreamu humanistycznego przy jednoczesnym upominaniu się o zasady demokratycznego państwa prawa i dżentelmeńskiego savoir-vivre’u – to wspólne cechy pewnego liberalnego mini-gatunku o konotacji może nie tyle prawicowej, co przynajmniej „antylewicowej”, w dodatku tworzonego głównie przez „białych heteroseksualnych mężczyzn” (pisanie w owym gatunku w jakiejś mierze idzie w parze z przynależnością do nieformalnego ruchu określanego złowrogim mianem Intellectual Dark Web). Dla czytelnika lewicowego The Coddling… nie będzie więc izolowanym przypadkiem, ale częścią pewnej serii, którą łatwo – choć chyba zbyt łatwo – interpretować przede wszystkim jako obronę przywileju.\nNie wdając się w kwestie przywileju i jego obrony (jakkolwiek widzę pewne uzasadnienie dla takich dociekań), postawię tezę, że Haidt i Lukianoff zabierają głos w pewnym sporze stricte politycznym, tyle że nie jest to prosty spór między republikanami a demokratami. W tym przypadku linia frontu przebiega na lewo od linii partii – obejmując pewnie prawie wszystkich republikanów, ale też część demokratów, tych bardziej z centrum, aż po Obamę. Chodzi o spór o to, czy Ameryka jest zasadniczo, mimo wszystko, państwem sprawiedliwym, opartym na zdrowym fundamencie. I czy, jako taka, jest w stanie dalej zmierzać w kierunku uważanym za dobry (choćby miał to być kierunek bardziej liberalno-lewicowy – Haidt i Lukianoff zdają się podzielać postulaty lewicy w kwestiach obyczajowych) na drodze ewolucji, przy uszanowaniu zastanych procedur, w tym tradycyjnego amerykańskiego liberalizmu. Czy może – przeciwnie – jest Ameryka państwem nieuleczalnie chorym, choćby w wymiarze nierówności rasowych i finansowych, i wymagającym z tego powodu wstrząsu, rewolucji, sprzeciwu, akcji bezpośredniej. Haidt i Lukianoff wierzą w Amerykę i jej dokumenty założycielskie z ferworem niemal religijnym. Choć oczywiście nie piszą tak wprost (wszak słowo to na zawsze już naznaczone jest odium maccartyzmu), zachowania lewicowych młodzieżówek na kampusach są dla nich przede wszystkim „nieamerykańskie”. Swoją drogą niezbywalny amerykański kontekst tak książki Blooma, jak i Haidta i Lukianoffa sprawia, że tłumaczenia tytułów oddające „American mind” po prostu jako „umysł” są chyba jednak nieodpowiednie.\nA jednak znów trzeba podkreślić, że – przynajmniej w deklaracjach – ich Ameryka jest prawdziwie demokratyczna i uniwersalistyczna. Taki przykład. Będę jeszcze poniżej pisał o kategorii godności (dignity), którą Haidt i Lukianoff przeciwstawiają poczuciu bycia ofiarą (victimhood). Otóż według nich uczelnie powinny wzmacniać u młodych ludzi właśnie godność – poczucie inherentnej wartości, której nie da się łatwo podważyć nieuprzejmym gestem czy niezręczną uwagą. Człowiek posiadający godność nie doszukuje się „mikroagresji” i – inaczej niż czynią to obrońcy poprawności politycznej – próbuje zawsze dostrzegać dobre intencje u swoich przeciwników. Jest odważny i raduje się z przeciwności. Kategoria godności wiąże się według autorów również z tak zwanym wewnętrznym poczuciem umiejscowienia kontroli – przekonaniem, że możemy wpływać na to, co nas spotyka i nie jesteśmy jedynie marionetką sił zewnętrznych. Przeciwieństwem takiego podejścia ma być kultura victimhood, krzewiona według Haidta i Lukianoffa nie tylko przez wielu ideologów lewicy, lecz również wielu niezaangażowanych ideologicznie nadopiekuńczych rodziców i edukatorów. To drugie nastawienie wiąże się z wrażeniem ciągłego zagrożenia, bezradnością i tym, co psychologiwe nazywają poczuciem zewnętrzego umiejscowienia kontroli. I oczywiście w tych rozważaniach są echa dyskursu prawicowego – od prawicowych odczytań heglowskiej dialektyki pan-sługa poprzez Nietzschego do Scrutona. W kontekście zaś krytyki zmian na amerykańskich uniwersytetach ewidentne jest podobieństwo do Blooma, tyle że w tym punkcie nie Allana (choć jego może i też, wszak uchwycone przez Bellowa charyzma, nimb, amoralizm i nonszalancja autora Umysłu zamkniętego to też pewna wersja „moralności panów” w praktyce), a zmarłego niedawno wybitnego krytyka literackiego Harolda Blooma, który kulturę „zachodniego kanonu”, ugruntowaną w swojej godności, przeciwstawiał lewicowej (feministycznej, postkolonialnej itd.) „kulturze resentymentu”. Tak więc są to kategorie już znane – ale u Haidta i Lukianoffa nie ma ani słowa o (jak to było u Harolda Blooma) „Zachodzie”, ani (jak było u Hegla czy Nietzschego, nawet jeśli tylko metaforycznie) o „arystokracji”, „panach” i „sługach”. Godność i odwaga są wartościami w pełni demokratycznymi, dostępnymi w równej mierze każdemu i nawet bez potrzeby szczególnej formacji kulturowej (inna rzecz, że w rzeczywistości, wbrew liberałom, może nie dać się oddzielić wartości od ich źródła).\nTak jak proste jest pozytywne przesłanie The Coddling…, tak ogólnie jest to książka niezwykle łatwa w odbiorze. Tezy i argumenty są klarowne, przykłady – dobrze dobrane. Każdy rozdział kończy się krótkim podsumowaniem. Ma się wrażenie pewnej powtarzalności, ale to retoryczna powtarzalność dobrze skonstruowanego wykładu, w którym prelegent powraca do tych samych punktów, by lepiej zapadły w pamięć odbiorcy. Jednocześnie jednak nie jest to jakaś wielka praca filozoficzna czy naukowa, nie jest to literacki esej: jest to rzecz popularna, również w negatywnym sensie – upraszczająca. Książka ma w sobie coś z amerykańskiego poradnika self-help. Owszem, autorzy starają się zniuansować opisywane zagadnienia, ale jednak nadal w sposób, który sprawia wrażenie wtłaczania skomplikowanej rzeczywistości w nieco zbyt jednoznaczne i proste kategorie; nawet „niuansowanie” jest tu pewną przewidywalną manierą. W porównaniu z wielogłosem dzieł literackich, gdzie złożoność rzeczywistości odbija się w złożoności tekstu, albo z gruntownym traktatem filozoficznym, rozbierającym dane zagadnienie na czynniki pierwsze, patrzącym na nie spod różnych kątów – jest to rzecz nieco uboga. A jednak warta mimo wszystko lektury. I nawet sama popularna forma – jako coś innego, odmienne podejście do dyskusji, do argumentacji – jest ciekawym doświadczeniem.\nInną rzucającą się w oczy cechą pracy Haidta i Lukianoffa jest jej swoisty holizm, potęgujący owo wrażenie lektury poradnika self-help. Autorów interesuje nie tylko edukacja wyższa, ale wychowanie jako takie, na wszystkich etapach, a nawet szerzej – dobre życie jednostek i (amerykańskiego) społeczeństwa. Dobre życie, dodajmy, w naszej erze Internetu, smartphone’ów, mediów społecznościowych. Ich analiza próbuje więc powiązać w pewien ciąg przyczynowo-skutkowy takie zjawiska jak wszechobecność elektroniki i nadopiekuńczość rodziców, wzrastająca (przynajmniej według niektórych statystyk) skłonność do depresji i stanów lękowych u młodych ludzi, wreszcie odrzucanie przez nich idei wolności wypowiedzi w imię „bezpieczeństwa”. Jako receptę na te problemy Haidt i Lukianoff proponują program oparty na ograniczeniu tejże elektroniki (do maksimum dwóch godzin dziennie u młodych, zgodnie z wynikami badań) przy jednoczesnym dawaniu większej swobody do zabawy, nawiązywania kontaktów i prowadzenia sporów. Przede wszystkim jednak należy skończyć z „rozpieszczaniem” (tytułowe coddling), które według autorów obecnie serwują młodym nie tylko rodzice i nauczyciele, lecz także wykładowcy i administracja uniwersytecka. Dzieci i młodzież potrzebują według Haidta i Lukiannnoffa nie bezustannej opieki, lecz wyzwań, a nawet problemów, konfliktów i sporów (choć najlepiej, dodają co krok, toczonych w kurtuazyjnej atmosferze). Nad tezami autorów unosi się duch Nassima Nicholasa Taleba i jego książek o „antykruchości” (antifragility) – umiejętności obracania trudności i wyzwań w bodźce do wzrostu, która według popularnego statystyka i pisarza stanowi niezbywalną ludzką cechę. Idąc tymi tropami – i nawiązując wprost do Taleba – Haidt i Lukianoff ostatecznie tłumaczą aktualny kryzys wyższej edukacji skłonnością do traktowania młodych ludzi jako „kruchych”, a więc wymagających ciągłej opieki i obrony – co okazuje się przeciwskuteczne. Mają nawet na to zjawisko nowe określenie: safetyism, -izm ukuty od safety – bezpieczeństwo.\nPośród założeń, na których opierają się te tezy, jedno zasługuje na szczególną uwagę. Według autorów jest ono podparte wynikami badań (odwołania do stosownych publikacji znajdziemy w przypisach). Chodzi mianowicie o tezę, że z lęku i traumy po pierwsze można dość skutecznie wyjść, i po drugie – najlepiej robić to przez konfrontację z przedmiotem tegoż lęku/traumy. W związku z tym postrzeganie na przykład wspomnianych „triggerów” (trudnych emocjonalnie treści, które mogą pojawić się np. w literaturze pięknej czy filozoficznych) jako niebezpiecznych, zwłaszcza dla osób, które doświadczyły traumy – jest według Haidta i Lukianoffa błędne i szkodliwe. Podobnie szkodliwy ma być trend tworzenia na kampusach „bezpiecznych przestrzeni” albo oprotestowywanie wizyt „niebezpiecznych” prelegentów. To mocna i potencjalnie brzmienna w skutki teza, ale nie została ona według mnie dostatecznie precyzyjnie i merytorycznie uargumentowana – pod kątem tego, jak ona jest pewna, pod kątem ewentualnych konsekwencji omyłki, pod kątem wyjątków od proponowanej reguły (może zależy to od poziomu lęku/traumy, może od indywidualnej osobowości?). Co nie znaczy, że cały ten argument należy zignorować – wręcz przeciwnie, wydaje mi się on ważny, ale większe, bardziej jeszcze naukowe – a także filozoficzne – zniuansowanie tej kwestii dodałoby mu siły, oczyściło ze znamion ideologii – i może skuteczniej otworzyło szerszą debatę na temat potencjalnie szkodliwej nadopiekuńczości.\nJednym z elementów Umysłu zamkniętego Blooma była swoista – pozornie konserwatywna – witalistyczna afirmacja uczuć i inklinacji. Sprzeciw wobec feminizmu, na przykład, opierał się w tamtej pracy głównie na zarzucie prób „inżynierii” męskich i żeńskich „namiętności”, które powinny pozostać spontaniczne i wolne. Oczywiście mogą być w takim podejściu słuszne elementy, zasadniczo jednak chyba celnie skrytykowała je filozofka Martha Nussbaum, twierdząc, że jest ono niezgodne z antycznym dziedzictwem filozoficznym, na które Bloom lubi się powoływać. Dodam tutaj w ramach dygresji, że w swojej niezwykle krytycznej recenzji Umysłu zamkniętego Nussbaum stawiała ogólną tezę, iż jego autor zdradził te – według Nussbaum główne – nurty filozofii klasycznej, które dążyły do demokratyzacji i praktycznego rozumienia filozofii, zamiast tego opowiadając się po stronie elitarnej mistycznej kontemplacji idei. Co ciekawe, demos w tym sporze przyznał rację Bloomowi – to jego książka stała się best-sellerem, to on trafiał do popularnych programów telewizyjnych jako archetypiczny „ekscentryczny erudyta”, utyskujący na obniżanie standardów. A prawda chyba leżała i leży po środku – w jakiejś głębszej wizji filozofii, uniwersytetu i demokracji, w której jest miejsce i na egalitaryzm, i elitaryzm. Ale zostawiając tę szerszą dygresję na boku – Nussbaum miała chyba rację, że owa witalistyczna afirmacja „namiętności” przez Blooma stoi w sprzeczności z przynajmniej częścią klasycznego dziedzictwa, które mówiło o podporządkowaniu emocji rozumowi i idei dobra. Piszę o tym dlatego, że u Heidta i Lukianoffa – w kontrze do Blooma – idea „kontroli emocji” przybiera formę jednego z głównych postalatów całej książki. Autorzy nawiązują w tej kwestii do stoików, a także innych tradycji (buddyzm), przede wszystkim jednak do współczesnej psychologii, w tym zwłaszcza szkoły kognitywno-behawioralnej. Szkoły tej, dodajmy, są obaj autorzy niezwykle gorliwymi apostołami – Haidt jako psycholog, Lukianoff z przyczyn osobistych, ponieważ, jak wyznaje, właśnie terapii kognitywno-behawioralnej zawdzięcza opanowanie depresyjnych myśli samobójczych. W rzeczy samej, jak może nieco naiwnie wspominają źródło swojej pracy sami autorzy, idea napisania wspólnego artykułu, a potem książki zrodziła się, gdy Lukianoff zauważył – i przekonał do niej Haidta – analogię między pesymistycznymi „zniekształceniami poznawczymi” w depresji, a aktualnym stanem amerykańskich uczelni. Lęk i obniżony nastrój prowadzą do wyolbrzymiania zagrożeń, czarnowidztwa i uciekania od stresujących bodźców w „bezpieczne przestrzenie”. Lekarstwem jest jednak – przynajmniej według szkoły kognitywno-behawioralnej – wiara w możliwość korekty emocji i zrodzonych pod ich wpływem poznawczych zniekształceń przez interwencję rozumu i konfrontację z tym, co budzi lęk/depresję. Najlepszą zaś płaszczyzną dla tych interwencji i konfrontacji jest płaszczyzna uniwersytetu: dyskursu, deliberacji, debat, gdzie nie ma prawdziwego fizycznego zagrożenia, a walki dzieją się na słowa. Słowa bowiem według Haidta i Lukianoffa tym przede wszystkim różnią się od aktów fizycznej przemocy, że – pomijając jednoznaczne i skrajne przypadki werbalnej agresji czy podżegania, których autorzy bynajmniej nie bronią – to, czy nas zranią, zależy w jakiejś mierze od nas samych – od „decyzji interpretacyjnej”, którą podejmiemy, i od tego, czy dana wypowiedź zostanie odczytana jako podważająca naszą godność czy nie.\nCzy tego rodzaju przestrzeganie przed strachem i jego zgubnym, zniekształcającym poznanie wpływem nie jest obecne również na lewicy? Może to porównanie dość zaskakujące, ale według mnie w naszym polskim dyskursie wcale nie tak różne podejście znajdziemy na przykład u antropolożki Joanny Tokarskiej-Bakir, specjalizującej się między innymi w badaniach nad pogromami Żydów. Badaczka ta podkreśla – w dyskusji z Wielką trwogą Marcina Zaremby – że teoria wiążąca społeczny strach z realnym zagrożeniem jest naiwna i anachroniczna. Głębsze i nowsze analizy mówią raczej o zagrożeniu jako subiektywnie postrzeganym i nie zawsze realnym. Antropolożka cytuje na przykład Roberta Maxwella Browna, który dochodził do wniosku, iż lęk białych przed swoimi czarnymi współobywatelami w Ameryce – który skutkował (i nadal skutkuje?) opresywnymi zachowaniami tych pierwszych – był spowodowany raczej „określonym postrzeganiem przez białych domniemanej agresywności czarnych [perceived threat] niż samymi aktami tej agresywności”. Jak wiadomo, Tokarska-Bakir rozciąga to podejście na polski antysemityzm, argumentując, że „strach przed Żydami” był odpowiedzią na wyimaginowane, a nie realne zagrożenie. Badaczka idzie jeszcze dalej – i dalej niż Haidt i Lukianoff – widząc w strachu nie tyle niezależne od woli poznawcze zniekształcenie, co „przebiegłą emocjonalną manipulacją, wymówką dla planowanej agresji, trybem budowania podmiotowości «martyrologicznej», która nie potrafi sobie na taką agresję otwarcie pozwolić”. To, jak powiedziałem, odróżnia Tokarską-Bakir od autorów The Coddling…, raczej nie przypisujących nikomu złych intencji (w rzeczy samej, już w podtytule, i potem wielokrotnie w książce, jest mowa o dobrym intencjach przynoszących złe skutki). Samo jednak powiązanie strachu z „podmiotowością martyrologiczną” – która odpowiada chyba w jakiejś mierze kategorii victimhood – zbliża te ujęcia do siebie nazwajem. I ogólnie, trzeba to jeszcze raz podkreślić, podobieństwo w podejściu do strachu naszej badaczki kultur i amerykańskich autorów The Coddling… jest znaczne. Paradoks polega na tym, że tam, gdzie dla Tokarskiej-Baki przesadny jest (tylko) „prawicowy” strach przed inną grupą, rasą czy płacią, tam dla Haidta i Lukianoffa przesadny – według podobnego mechanizmu – bywa (również, a może przede wszystkim) „lewicowy” strach przed ksenofobią, rasizmem czy seksizmem. Nie znaczy to, że według autorów omawianej tu książki te zjawiska nie istnieją, ale że szuka się ich nawet tam, gdzie ich nie ma, albo gdzie są jedynie jakieś ich niegroźne ślady. Skutkiem jest zaś szkodliwy safetyism i „rozpieszczanie umysłu”, a czasem brutalne rozruchy na kampusach – kilka przykładów jest relacjonowanych w książce z zapałem domorosłego antropologa – mające coś z dynamiki polowań na czarownice.\nWydaje się, że można by, wyrywając to podejście z lewicowego czy prawicowego kontekstu, uogólnić je w następujący sposób: jakkolwiek prawdziwe mogą być indywidualne akty przemocy, zwłaszcza fizycznej (a i co do prawdziwości i szczegółów samych zdarzeń trzeba wykazywać ostrożność, wszak świat zawsze roił się od pogłosek i fake newsów), tworzenie na podstawie tychże wydarzeń szerszej narracji o zagrożeniu wiąże się z ryzykiem projekcji własnego strachu. W dodatku taka narracja często prowadzi do profilaktycznego utożsamienia zagrożenia z całą grupą czy społecznością, nie jednostkami, które się go rzeczywiście dopuszczają. Odwaga, godność, nadzieja – a Haidt i Lukianoff są chyba, jak Obama, najbardziej przekonujący, gdy mówią o tych wartościach – każą konfrontować nasze postrzeganie zagrożenia z rozstrzygnięciami rozumu, z faktami, ze statystykami. A być może nawet gdy nasz strach wytrzymuje taką konfrontację, powinniśmy zdobyć się nad jakąś nadwyżkę ufności.\nW kwestii tej warto może przywołać jeszcze jedną pozycję, Not Born Yesterday francuskiego kognitywisty Hugo Merciera, który argumentuje, że ludzie wcale nie są tak naiwni, jak się wydaje, że trudno ich oszukać, że większość prób masowej manipulacji zawodzi – lecz który jednocześnie wskazuje, że tam, gdzie jednak dajemy wiarę niesprawdzonym pogłoskom, motywacją jest zwykle ostrożność, czujność, strach.\nWydaje się, że konsekwentne stosowanie strategii brania poprawki na strach mogłoby złagodzić targające nami spory. Nie chodzi tu wcale o pełen symetryzm – o równanie ze sobą wszystkich strachów, z których jedne mogą być przecież bardziej, a inne mniej racjonalne, jedne dotyczyć ważniejszych, a inne mniej ważnych kwestii. Sporów między prawicą i lewicą i innych „wojen kultur” nie da się tak po prostu unieważnić – zbyt fundamentalne są sprawy, których dotyczą. Nadal potrzebne są także historyczne i socjologiczne analizy rozmaitych zjawisk. Chodzi raczej o to, by, nie porzucając przekonań, brać pewną poprawkę na lęk – nie tylko cudzy, lecz także, i to przede wszystkim, własny. Po prostu: jeśli ja i moje środowisko obawiamy się najbardziej danego zjawiska, to bardzo możliwe, że je wyolbrzymiamy i zbyt gorliwie „dmuchamy na zimne”, przedwcześnie zamykając debatę.\nŻe w praktyce trudno o taką konsekwencję, widać na przykładzie omawianej tu książki. Autorzy są przenikliwi, gdy chodzi o strachy strony lewicowej, ale zdają się nie dostrzegać strachu we własnym obozie obrońców wolności słowa utyskujących na wszechobecną „poprawność polityczną”. W rzeczywistości, owszem, zdarzają się przypadki niesprawiedliwych zwolnień za błahe wypowiedzi, internetowego zaszczucia kogoś, kto nieświadomie obraził wrażliwość tej czy innej grupy, zdarzają się nietrafione decyzje administracji uczelni ograniczające pluralizm punktów widzenia – to wszystko ma miejsce, tak jak mają miejsce, chyba mimo wszystko częściej i z gorszymi skutkami, przypadki prawdziwej agresji na tle rozmaitych uprzedzeń. Żadnego z tych przypadków nie powinno się bagatelizować. Ale to nie znaczy, że „nie można mówić, co się myśli”, że pozostaje tylko etyka ofiary (ofiary poprawności politycznej w tym przypadku), odruch doszukiwania się wszędzie niesprawiedliwości, a w każdej reakcji strony przeciwnej – symptomu „safetyizmu”, poprawnościowej tyranii, równi pochyłej zmierzającej niechybnie w stronę niewoli. Może również obrońcom wolności słowa potrzeba więcej odwagi i więcej wielkoduszności w ocenie przeciwników – tak by również w tej drażliwej kwestii, kwestii granic swobody wypowiedzi, toczyła się głęboka i etyczna debata. Spraw do dyskusji jest wiele. Na przykład proste rozróżnienie Haidta i Lukianoffa na akty fizyczne i słowne wydaje się nieco bagatelizować sprawczą moc słowa – zarówno, jeśli chodzi o jego potencjał konstruktywny, jak i destruktywny. Również pochwała „hartowania”, przezwyciężania lęku przez konfrontację z postrzeganym zagrożeniem ma chyba pewne granice, a część rozwiązań dezauwoanych przez autorów jako „safetystyczne” może mieć w sobie wartość. I więcej jeszcze spraw wymaga tak naprawdę rozstrzygnięcia, a właściwe odpowiedzi z dużym prawdopodobieństwem znajdują się po obu stronach sporu. Tak czy inaczej lektura The Coddling… jest ważnym głosem w tej debacie.\nPoprzedni wpisGaleria Sumy – MajakiNastępny wpisZ Hubertem Czyżewskim, historykiem filozofii, o Leszku Kołakowskim i chrześcijaństwie


My Little Pony superkolor - sklep Bee.pl\n> Książki > Książeczki dla dzieci > Dla dzieci 7-13 lat > My Little Pony superkolor\nMy Little Pony superkolor\nPrzeczytaj i pokoloruj, pokoloruj i przeczytaj, a może czytaj i koloruj jednocześnie? To zależy tylko od ciebie. Ta książeczka zapewnia aż 128 stron wspaniałej zabawy, czytania i kolorowania!\nDołącz do kucyków z Ponyville i razem z nimi odwiedź ich najlepszych przyjaciół! Czy wiesz, że Bulk Biceps, choć ma małe skrzydła, lata razem z najlepszymi w Akademii Wonderbolts? Albo że Soarin uwielbia szarlotkę Applejack? A czy znasz Superkucyki? Sięgnij po tę wielką kolorowankę i poznaj lepiej mieszkańców Equestrii! Tylko nie zapomnij o kredkach! To jest super… Superkolor!\nSzczegóły - My Little Pony superkolor\nSeria My Little Pony, Seria Superkolor\n7,18 zł 7,51 zł\nCricco Pędzelki szkolne drewniane 3 szt.\n6,56 zł 6,60 zł\n12,04 zł 12,75 zł


Modlitwa o świętość pasterzy\ngdansk.gosc.pl → Wiadomości → Modlitwa o świętość pasterzy\nModlitwa o świętość pasterzy\tprzejdź do galerii\nKulminacyjnym momentem modlitwy było indywidualne błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem\tks. Rafał Starkowicz /Foto Gość\n- Zaryzykuję twierdzenie, że bez modlitwy świeckich nie jest możliwe bycie dobrym pasterzem owiec. Znamy swoje słabości. Nie ma mocnych księży, tylko tacy, którzy mocni są Duchem Bożym. Dlatego o tę modlitwę prosimy naszych wiernych - mówi ks. Marcin Sprengel, wikariusz parafii św. Aniołów Stróżów w Mrzezinie.\nPrawie 150 osób spotkało się wieczorem 25 września w gdyńskim kościele św. Maksymiliana Kolbego, by swoją modlitwą wspierać pracujących w naszej diecezji kapłanów. Wierni przez ponad półtorej godziny trwali w modlitwie uwielbienia połączonej z adoracją Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Wśród intencji zanoszonych do Boga znalazły się prośby za papieża Franciszka, abp. Sławoja Leszka Głódzia, biskupów pomocniczych oraz wszystkich księży. Kulminacyjnym punktem spotkania było indywidualne błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, którego udzielił prowadzący modlitwę ks. Marcin Sprengel.\nModlitwa za kapłanów zjednoczyła ludzi w różnym wieku\tks. Rafał Starkowicz /Foto Gość\t- To już czwarte spotkanie z cyklu. Pierwsze odbyło się około pół roku temu. Idea zrodziła się w gronie byłego zespołu powołaniowego Gdańskiego Seminarium Duchownego. Księża, którzy wcześniej jeździli na parafie z programem powołaniowym, spotykali się ze sobą, by wspólnie pograć i pośpiewać. Wtedy pojawił się pomysł, żeby spotykać się regularnie i prowadzić modlitwę w intencji kapłanów oraz ich jedności - wyjaśnia ks. Marcin.\n- Chcemy prosić ludzi, by modlili się za kapłanów i całe duchowieństwo. Zapraszamy na razie na spotkania w parafiach z których pochodzimy, bądź na nich posługujemy. Planujemy, by w ciągu roku takich spotkań odbywało się sześć, może siedem - dodaje kapłan.\n- Ze swojego doświadczenia wiem, że modlitwa jest kapłanom bardzo potrzebna. Przypominam sobie moment moich święceń. Dostałem wówczas różne prezenty. Po jednym z nich płakałem. To była margaretka, czyli modlitwa ludzi, którzy obiecali, że przez całe swoje życie będą się za mnie modlić - dzieli się ks. Marcin.\n- Młodzi kapłani zaproponowali, żeby w naszej parafii odbyło się to spotkanie. Jesteśmy otwarci na takie inicjatywy, ponieważ duch musi być ochoczy. Papież Franciszek przypominał nam, że mamy zejść z kanapy i podejmować różnorakie działania. Dziękujemy Mu za te słowa. Co ważne tej modlitwy pragną nie tylko kapłani, ale także Lud Boży. Jak tylko księża będą mogli do nas przyjechać, zapraszamy na kolejne spotkania - dodaje ks. Władysław Pałys, proboszcz parafii.\nPo uczcie duchowej przyszedł moment na chwilę dla ciała...\tks. Rafał Starkowicz /Foto Gość\tCo ciekawe, charyzmatyczna modlitwa w intencji kapłanów zgromadziła ludzi w różnym wieku. - Myślę, że każdy człowiek potrzebuje modlitwy. Ona daje wsparcie i ochronę na drogach przez które idziemy. Tego wsparcia potrzebują pewnie szczególnie nasi księża. Zło bowiem ich atakuje najbardziej - mówi studentka Kamila. - Moja obecność na dzisiejszej modlitwie wynika właśnie z pragnienia, by ludzie świeccy zamiast krytykować księży, zaczęli się wreszcie za nich modlić. Bo bez modlitwy nigdy nie dojdziemy do świętości. A bez modlitwy za naszych kapłanów dużo trudniej będzie im stawać się świętymi pasterzami - dodaje dziewczyna.\nJuż po zakończeniu modlitwy proboszcz parafii zaprosił wszystkich wiernych na słodki poczęstunek.\nPrawie 150 osób spotkało się wieczorem 25 września w gdyńskim kościele św. Maksymiliana Kolbego, by swoją modlitwą wspierać pracujących w naszej diecezji kapłanów. Wierni przez ponad półtorej godziny trwali w modlitwie uwielbienia połączonej z adoracją Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Kulminacyjnym punktem spotkania było indywidualne błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem.\ndodane 25.09.2016 23:56


Moje Małe Czarowanie: Rozgrzewajace ciasto korzenne\nRozgrzewajace ciasto korzenne\nPrzepis z portalu MojeCiasto.pl.\nTeraz na zimne dni ciągle szukamy potraw aby nas rozgrzały i ten placek jest w tym celu doskonały bo i imbir i cynamon i goździki, wszystko rozgrzewa, pycha.\n4/5 szklanki cukru (200g)\n1 i 1/2 szklanka mąki (250g)\nZmielone orzechy należy wymieszać z cynamonem, imbirem i sproszkowanymi goździkami.\nMiękką margarynę należy utrzeć z cukrem i dodawać po jednym jajku na przemian z orzechami ciągle ucierając.\nNastępnie należy wsypać mąkę i wlać rum.\nCiasto przelać do wysmarowanej tłuszczem i wysypanej mąką keksówki i piecz 50 minut w temperaturze 180 C.\nAutor: Dorota Owczarek o 18:10\nEtykiety: CIASTA UCIERANE, KONKURSY, ORZECHY, PRZYPRAWY\nSzana 14 stycznia 2013 18:26\nuwielbiam korzenne smaki ;)\nZmodyfikowałam trochę przepis, używając orzechów włoskich zamiast laskowych. Nie mam porównania z oryginałem, ale moje wyszło pyszne. Pozdrawiam-Gosia\nDorota Owczarek 17 stycznia 2013 19:16\nModyfikacja zawsze wskazana a ciasto...najważniejsze że smakowało.\nGosiu a masz zdjęcie ?\nNiestety nie, a ciasto oczywiście już zjedzone. Ale kolejną próbę na pewno uwiecznię. Zaintrygował mnie też Twój przepis na ciasto herbaciane, więc chyba zabiorę się za pieczenie... Pozdrawiam-Gosia


Lekcje online w SP nr 1 w Słupsku z wulgarnymi i pornograficznymi przerywnikami | Głos Pomorza\nLekcje online w SP…\nZdjęcie ilustracyjne/ Gazeta Pomorska\n- Pani dyrektor zachowała się właściwie, bo o tej sytuacji natychmiast poinformowała policję, prokuraturę, rodziców i organ prowadzący - ocena Anna Sadlak, dyr. Wydziału Edukacji w słupskim ratuszu.\nZ kolei Monika Sadurska, rzecznik prasowy słupskiej policji poinformowała "Głos", że w ostatni piątek (8 maja) po południu do Komendy Miejskiej Policji w Słupsku wpłynęło zgłoszenie, z którego treści wynikało, że w minionym tygodniu w trakcie zdalnych zajęć z uczniami 7 i 8 klasy jednej ze słupskich szkół podstawowych do grupy młodzieży uczestniczącej w zajęciach dołączył nieznany uczestnik, który prawdopodobnie obrażał nauczycielami wulgaryzmami i umieszczał materiały pornograficzne.\n- Funkcjonariusze słupskiej komendy prowadzą w tej sprawie czynności sprawdzające - dodała Sadurska.\nJeszcze nie wiadomo kto włączył się ze swoim przekazem w lekcję, ale nie można wykluczyć, że był to jeden z patostreamerów, którzy coraz częściej umieszczają wulgarne treści w internecie, a niekiedy zachęcają do tego innych. To patologiczne zjawisko stało się popularne od kilku lat. W kraju prokuratura zajmuje się już wieloma takimi przypadkami. Patostreamerów pociąga się do odpowiedzialności prawnej. Jeden z nich został nawet aresztowany pod zarzutem pedofilii.\nZobacz także: Flesz: szkoły pozostają nadal zamknięte\nLoL 14.05.2020 10:10:13\nA gdzie reszta komentarzy jakie były jeszcze wczoraj?\nPrzecież nie od dziś gp24 usuwa komentarze albo artykuły z pierwszej strony ;)\nGość 13.05.2020 23:35:59


Turborodzina | Ile mam mam? - Dwutygodnik Forum\nIle mam mam?\nNa kogo wyrasta chłopiec poczęty in vitro i wychowywany przez lesbijki?\nPowiększ Janis Hetherington– pierwsza brytyjska lesbijka, która poddała sie sztucznemu zapłodnieniu. Dawcą nasienia był jej lekarz.\nPowiększ Relacja Janis z synem nie zawsze była sielanką.\nPowiększ Nick Hetherington z żoną Soo Kim.\nPytana o to, jaką była matką, Janis Hetherington bez wahania odpowiada: Niekonwencjonalną. Twierdzi, że znacznie bliżej jej do typowego ojca niż do typowej matki. – Ponieważ musiałam być jednocześnie i jednym, i drugim, moje wychowywanie bywało dość schizofreniczne. Dziś ma 67 lat, a jej 41-letni syn wraz z żoną zamierzają wkrótce sami zostać rodzicami. Gdy w 1971 r. 25-letnia Janis i jej ówczesna partnerka Judy wznosiły z sąsiadami toast za zdrowie przyszłego potomka, nic nie zwiastowało nadchodzących trudności. Ciąża przebiegała bez problemów, a lekarz traktował ciężarną jak każdą inną przyszłą matkę. Jednak już w szpitalu, tuż przed porodem, Janis umieszczono w osobnym pomieszczeniu – położna nie chciała, żeby obecność „dwóch matek” denerwowała inne ciężarne. W styczniu 1972 r. na świat przyszedł mały Nick Hetherington. Janis miała 16 lat, gdy wdała się w swój pierwszy lesbijski romans. Jako początkująca aktorka wyjechała z trupą teatralną do Paryża, gdzie obracała się wśród miejscowej bohemy. Przez moment pracowała nawet jako burdelmama. To właśnie we Francji po raz pierwszy spotkała parę, której dziecko zostało poczęte metodą sztucznego zapłodnienia. W Wielkiej Brytanii zabieg sztucznego zapłodnienia wykonywano niezwykle rzadko. Nawet heteroseksualnym parom ciężko było wychować tak poczęte dziecko, unikając wytykania palcami.\n– Wówczas wcale nie chciałam mieć dziecka, ale ta myśl została mi z tyłu głowy. Gdy w latach 60. wróciła do Anglii, związała się z mężczyzną. Przez jakiś czas mieszkała z prawnikiem, który przymykał oko na jej lesbijskie romanse. Rzuciła go w roku 1970, kiedy poznała Judy. Zakochała się z wzajemnością i wraz z Judy oraz jej pięcioletnią córką Lisą przeprowadziła się do małej mieściny Bicester w hrabstwie Oxfordshire. Opieka nad dzieckiem obudziła w niej pragnienie macierzyństwa.\nPonieważ sztuczne zapłodnienie stosowano w Anglii rzadko, Janis, chcąc uniknąć problemów, postanowiła od razu zwrócić się o pomoc do znajomego lekarza. Gdy ten zgodził się wykonać zabieg, musiała jeszcze uzyskać pozytywną opinię dwóch niezależnych psychiatrów i znaleźć dawcę nasienia. To ostatnie okazało się najtrudniejsze. Janis nie chciała bowiem, żeby biologiczny ojciec wywierał jakikolwiek wpływ na wychowanie dziecka. Doktor zaproponował własną kandydaturę. – Z punktu widzenia etyki lekarskiej wszedł na grząski grunt – wspomina Janis. Ponieważ jednak nie było mowy o stosunku, oboje doszli do wniosku, że od strony moralnej układowi nie można niczego zarzucić. Lekarz bez problemu przystał na warunki Janis, był również dość atrakcyjny i nie zażądał za usługę horrendalnej sumy. Zapłodnił kobietę za pomocą strzykawki.\nDziewięć miesięcy po narodzinach Nicka Judy zmarła na zawał. Janis postanowiła walczyć w sądzie o prawo do opieki nad jej córką Lisą. Wiedziała, że czeka ją prawdziwa batalia z prawem. Problemy zaczęły się już kilka godzin po śmierci Judy, gdy Janis powiedziano, że do identyfikacji zwłok jej partnerki będzie potrzebny ktoś z „prawdziwej” rodziny. Była jednak zdeterminowana. – Obiecałam Lisie, że nie pozwolę jej nikomu zabrać – mówi Janis, która po dwóch długich latach wygrała sprawę.\nGdy Nick miał dwa lata, Janis poznała swoją obecną partnerkę, Barbarę, która stała się dla niego drugą mamą. Hetheringtonowie czuli się pionierami nowego typu rodziny. – Byłam pierwsza, więc czułam się straszliwie samotna – wyznaje Janis. – Moi przeciwnicy tylko czekali, żeby powinęła mi się noga. Nick ma podobne spostrzeżenia. – Nauczyciele, politycy, dziennikarze interesowali się nami, licząc na to, że znajdą w tym układzie jakiś haczyk. Często czuł się samotny, nie miał z kim dzielić swoich doświadczeń. Nie był jednak prześladowany w szkole. Ba, chwalił się swoimi mamami. Pamięta, jak powtarzał kolegom, że są nudni, bo mają zwykłe rodziny.\nWiem, że jestem hetero\nJego dzieciństwo było dalekie od zwyczajności. Ponieważ jego matka jest lesbijką, często automatycznie zakładano, że on sam jest gejem. W konsekwencji wielokrotnie musiał odrzucać awanse mężczyzn. – Teraz mama ma sześćdziesiątkę, ale nadal lubi prowadzić ekscytujące życie. Proszę sobie wyobrazić, jaki miała styl jako dwudziesto- i trzydziestolatka. Dorastałem w warunkach dużej otwartości. Było dużo imprez. Mama chodziła do klubów gejowskich i wracała do domu z wieloma znajomymi. Były tańce, muzyka. Żadnych narkotyków, ale dużo przygód i eksperymentów – wspomina. – Był taki czas, gdy miałem 15 albo 16 lat, kiedy nie byłem niczego pewien i wypróbowywałem różne rzeczy. Ale nawet wtedy doskonale wiedziałem, że jestem heteroseksualnym mężczyzną. Dla rodziny najgorszy był czas nastoletniego buntu. Nick czuł wtedy ogromną presję, by nie okazywać, że ma z czymś problem. – Chyba próbowałem po prostu chronić mamę – opowiada. – Gdybym przyznał, że jestem nieszczęśliwy i skonfundowany, środowisko LGBT zaczęłoby w nas wątpić. Jednak w ich życiu nie brakowało dramatów. – Byliśmy na siebie wściekli. Nie dlatego, że mama jest lesbijką, ale z powodu różnicy charakterów. Nie byłem najłatwiejszym dzieckiem. Sytuacja była jeszcze cięższa dla Lisy, którą wychowywały dwie osoby niepołączone z nią więzami krwi. Jej relacja z nową partnerką Janis, Barbarą, była szczególnie trudna. Gdy Janis pokłóciła się z Lisą o któregoś z jej chłopaków, ta wyjechała do Australii i całkowicie zerwała kontakt z rodziną.\nSzkolnym kolegom Nick powtarzał, że są nudni, bo mają zwykłe rodziny\nGdy Nick również się usamodzielnił, od razu opuścił dom rodzinny. Przez blisko dwa lata nie utrzymywał kontaktu z matką. – Nie miałem dla niej czasu. Zacząłem pracować i zarabiać pieniądze, wydawało mi się, że nie jest mi do niczego potrzebna. Zajął się pisaniem scenariuszy, zrobił karierę, osiadł na stałe w Nowym Jorku, gdzie przy pracy nad dziecięcą kreskówką poznał producentkę telewizyjną Soo Kim. To ona namówiła go, by odnowił kontakt z Janis.\n– Dużo czasu zajęło mi uświadomienie sobie, że dla niej to też nie było łatwe. Dwa lata temu wziął ślub z Soo Kim. Janis nie mogła przylecieć z powodu stanu zdrowia, ale połączyła się z nimi za pomocą Skype’a i przeczytała dla młodej pary wiersz. – Nick będzie wspaniałym ojcem – mówi. – Jest nie tylko moim synem, ale też najlepszym przyjacielem. Nick jest szczęśliwy. W Nowym Jorku został członkiem fundacji COLAGE założonej przez dzieci homoseksualnych rodziców.\nKilka lat temu Janis spotkała się z lekarzem, który wykonał zabieg zapłodnienia. Doktor dotrzymał słowa i nie ingerował w ich życie, a Nick nie czuł potrzeby odszukania biologicznego ojca, wpadli więc na siebie zupełnie przypadkowo. Doktor spytał, czy jest dumna z syna. – Bardzo – odpowiedziała. – To najlepszy prezent, jaki mogłeś mi dać.


try and earn: PRZEŚWIETLENIE - Neokartka nowy wymiar świątecznych życzeń.\nPRZEŚWIETLENIE - Neokartka nowy wymiar świątecznych życzeń.\nZwykle o tej porze, wśród natłoku codziennych spraw, zastanawiamy się nad tym jakie prezenty pod choinkę kupić najbliższym, jak skomponować świąteczne menu i...wybieramy świąteczne kartki, by wysłać życzenia najbliższym. Poza jednym wyjątkiem, listów i kartek piszemy do siebie coraz mniej. Niestety, a przecież to wspaniała tradycja, którą należy pielęgnować. Można mówić, że rozwój technologii, internet, sprawia że stajemy się globalną wioską, w której nie ma miejsca, ani czasu na oryginalność i kultywowanie tradycji Są przecież życzenia szybsze, łatwiejsze: sms, e-mail, facebook, kopiuj - wklej. Są... ale to nie to samo. Skoro więc nie da się znaleźć jednoznacznego rozwiązania problemu, należy znaleźć kompromis, który jak się wydaje został osiągnięty.\nPoczta Polska otwierając w 2013 roku platformę Envelo, dała sygnał, że myśli poważnie o inwestowaniu w nowe technologie. Teraz możemy szybko, mobilnie, bez wychodzenia z domu, kupić znaczek, wysłać list czy...kartkę z życzeniami - a właściwie Neokartkę - o której bliżej będzie w tym poście.\nW tym celu należy wejść na stronę www.envelo.pl/ lub pobrać aplikację z Google Play i wybrać interesującą nas usługę, spośród czterech wskazanych w górnym menu: (wyślij kartkę, wyślij list, kup znaczek, odbieraj rachunki). W naszym wypadku będzie to opcja pierwsza.\nW następnym kroku przechodzimy do procesu projektowania. Możemy wybierać spośród gotowych szablonów, jak również stworzyć Neokartkę od podstaw. Liczba gotowych propozycji jest naprawdę duża. W katalogu znajdziemy projekty z 31 różnych kategorii, które dopasowane są do okoliczności, z okazji których kartki wysyłamy. Jednak znacznie ciekawszym rozwiązaniem jest stworzenie własnego, oryginalnego projektu. Co prawda opcje projektowania, jakie daje nam platforma nie są zbyt zaawansowane, ograniczają się one bowiem do możliwości dodania własnego zdjęcia, podpisu, clipartu i niewielkiej ich modyfikacji. Jednak w ostatecznym rozrachunku, nie stanowi to wielkiego problemu. Zawsze możemy przecież stworzyć projekt o wiele bardziej niekonwencjonalny, w jednym z wielu programów graficznych i wtedy załadować go do envelo. W takim przypadku będzie nas ograniczała tylko nasza wyobraźnia!\nNastępnie przechodzimy do wyboru rodzaju kartki. Może to być zwykła widokówka w formatach A6 (105x148) lub A5 (148x210), albo tzw. karnet składany w formatach A5 i większym A4.\nKolejno wpisujemy treść naszych życzeń. Także i w tym przypadku możemy skorzystać z gotowych szablonów dostosowanych do każdej okazji. Potem pozostaje nam wprowadzić dane nadawcy i adresata, i wysyłać Neokartkę w świat.\nCeny nie są przesadnie wygórowane. Za kartkę krajową w formacie A6 zapłacimy tylko 3,99 zł. , za większe formaty maksymalnie 6,99 zł. Dopłacimy również za przesyłkę priorytetową i zagraniczną. Pamiętajmy jednak, że cena ta obejmuje zarówno przygotowanie Neokartki jak i jej dostarczenie. Za wszystko zapłacimy przelewem internetowym, albo kartą kredytową.\nZROBIŁAM, WYSŁAŁAM, SPRAWDZIŁAM!\nDość teorii. Dzięki Streetcom, mogłam przetestować Neokartkę i przekonać się, że jest ona rewelacyjnym rozwiązaniem dla zabieganych tradycjonalistów ;). Po tym jak stworzyłam swój projekt i złożyłam zamówienie, (a było to późnym wieczorem 3 grudnia), natychmiast dostałam informację na skrzynkę mailową, że moje zamówienie zostało przekazane do realizacji. Następnego dnia rano dowiedziałam się, że moja Neokartka została przygotowana i przekazana do doręczenia. Zaskakująco szybko, to właśnie lubię.\nStandardowo na dostarczenie kartki ekonomicznej w obrocie krajowym, Poczta Polska ma 3 dni robocze, nie licząc dnia nadania, więc listonosza mogłam się spodziewać w okolicach 9 grudnia. I tym razem się nie zawiodłam.Oto co dostałam:\nŻeby było przekornie, dla mojej widokówki wybrałam zdjęcie z tegorocznych wakacji i dodałam jedynie niewielki napis. Chciałam sprawdzić jakość kolorów i szczegółów oddanych na kartce. Powyższa fotografia nie jest najlepszej jakości, ale uważam, że w rzeczywistości Neokartka w żaden sposób nie odbiega jakością, od kupowanych w sklepach z pamiątkami czy na straganach widokówek. Sztywny i błyszczący papier kredowy sprawdza się doskonale. Nie można mieć również zastrzeżeń do jakości wydruku. Kolory są wyraziste, choć może nieco za ciemne, a szczegóły zdjęcia oddane z dużą dokładnością.\nPodsumowując. Jeżeli wciąż gdzieś gonicie, nie macie czasu biegać na pocztę, a chcecie wysłać oryginalną kartkę ze świątecznymi życzeniami, bądź widokówkę z wakacji, na której zapierający dech w piersiach krajobraz jest dziełem waszego aparatu, wybierzcie Neokartkę. Zapłacicie niewiele, a będzie ona nie tylko dowodem na to, że pamiętacie o najbliższych, ale także doskonałym prezentem, innym niż wszystkie!\nAutor: Try and Earn o 11.12.14\nEtykiety: envelo poczta, Inne testy, kartki świąteczne, neokartka, neokartka aplikacja, neokartka poczta polska, Strona Główna, Testy/Recenzje


Jak operować niezbędnymi umiejętnościami i radzić sobie z odpowiedzialnością za projekt, by cieszyć się opinią wytrawnego menedżera projektów? Uznany ekspert w tej dziedzinie odpowiada na to pytanie w książce, którą właśnie trzymasz w dłoniach — znajdziesz w niej wszystko, co musisz wiedzie...\nAby osiągnąć sukces na Foreksie, trzeba poświęcić odrobinę czasu na przygotowanie: zebranie i przyswojenie odpowiedniej porcji wiedzy, przeanalizowanie swoich realnych możliwości i — wreszcie — opracowanie właściwej dla siebie strategii postępowania. Dzięki temu przystępnemu i interes...\nTopowe tytuły Bystrzakowe\nCzy wiesz, że w jednej tylko dłoni znajduje się aż dwadzieścia siedem kości? Czy zdarzyło Ci się zastanawiać nad tym, jak w Twoim organizmie rozwijają się choroby? Twoje ciało to fascynująca konstrukcja — coś pomiędzy doskonałym dziełem sztuki a precyzyjną maszynerią. Rzecz tak pozornie ban...\nSama myśl o termodynamice sprawia, że zaczynasz się pocić? Niepotrzebnie! Dzięki temu praktycznemu przewodnikowi zabłyśniesz na zajęciach ze statystyki za sprawą łatwych do zrozumienia i opisanych przystępnym językiem wyjaśnień sposobów wykorzystywania energii w takich urządzeniach, jak samochody...\nAstronomia to zgłębianie sekretów nieba, nauka o obiektach istniejących w kosmosie i zachodzących tam zdarzeniach. Powstała w starożytnym Babilonie, jednak do dziś ludzkość zaskakują jej odkrycia. Wszak obejmuje ona wiedzę na temat całego tajemniczego nieboskłonu nad Twoją głową. Na temat wszystk...\nTrzymasz w ręku przystępny poradnik, który pomoże Ci opanować podstawy chemii. Jeżeli „nie czujesz chemii”, gdy mowa o związkach chemicznych, albo chcesz lepiej zrozumieć to, czego uczysz się w szkole, w Chemii dla bystrzaków znajdziesz najważniejsze informacje na temat materii i ener...\nDzięki tej pierwszorzędnej książce już wkrótce nauczysz się tworzyć dokumenty tekstowe, wysyłać wiadomości e-mail, korzystać z programów multimedialnych czy buszować po internecie. A to dopiero początek. Po niedługim czasie zaczniesz nabywać umiejętności w takim tempie, że staniesz ...


Nie dasz jeśli nie masz - proste? - Olga Siekierska\nPoznaj siebie, Prostsze życie | 3 Komentarze\nDzisiaj mam dobry dzień. Wstałam rano z uśmiechem, pełna energii. Wszystkie poranne fochy moich dzieci zniosłam dzielnie. Dokonałam niemożliwego, bo – jak co dzień – w końcu wszyscy znaleźli się w szkole / przedszkolu. Miałam dość cierpliwości, miłości i zrozumienia, żeby dać im po trochu tego wszystkiego od rana. Pomimo, że dzieci niekoniecznie miały ochotę wyjść z domu, udało się bez stresu i bez walki.\nJednak czasami nie mam tyle siły w sobie. Łatwo się denerwuję, nie mam cierpliwości, krzyczę. W tych dniach sama potrzebuję zrozumienia i pomocy. Jestem niewyspana albo się spieszę. Mam dużo na głowie. Chciałabym odpocząć, usłyszeć miłe słowo. Zamiast tego słyszę tylko narzekania i żądania. Wtedy nie jest tak różowo. Poranek zasłania czarna chmura. Wszyscy mamy smutne miny.\nPoranki to tylko drobny przykład. Są też popołudnia, wieczory. Są weekendy, rozmowy z mężem, są zabawy i obowiązki. Są wszystkie te sytuacje, w których ktoś czegoś od nas potrzebuje oraz te, w których my chcemy komuś coś od siebie dać.\nMoim marzeniem jest zawsze wstawać z uśmiechem, dawać rodzinie dużo miłości i wsparcia, mieć nie kończącą się cierpliwość w stosunku do dzieci. Czy to możliwe?\nMamy często ogromne wymagania wobec samych siebie. Nierzadko wobec innych wcale nie mniejsze. Oczekujemy od nich zrozumienia i wsparcia, współpracy i docenienia naszych starań. Jednak, zarówno w przypadku tego na co liczymy, że otrzymamy od innych, jak i tego co wymagamy, że damy im od siebie, często zapominamy o niezmiernie ważnej a jednocześnie logicznej rzeczy.\nNAJPIERW TRZEBA MIEĆ ŻEBY DAĆ\nNie masz pieniędzy to nie kupisz.\nZ pustego dzbanka nie nalejesz wody.\nNie wyjmiesz z kieszeni czegoś, czego do niej nie włożyłaś.\nJeśli nie masz dla siebie zrozumienia, nie będziesz w stanie zrozumieć swoich dzieci.\nObwiniasz się i krytykujesz w swojej głowie – jak masz okazać miłość komuś innemu?\nJesteś zmęczona i zestresowana, więc nie ma opcji żebyś miała cierpliwość dla innych.\nBrakuje Ci wsparcia i docenienia, nie uda Ci się więc szczerze pomóc temu, kto tego od Ciebie oczekuje.\nChcę najbardziej na świecie, żeby moje dzieci, dostały to, czego ode mnie potrzebują. Zależy mi na tym, żeby wyposażyć je w to co mogę i umiem na ich całe życie. Żeby będąc już dorosłymi ludźmi wspominali ten czas bycia dzieckiem jako piękny, pełen ekscytacji i magii okres. Chociaż niekoniecznie pozbawiony trudności czy przykrości. Nie chcę stworzyć im raju, tylko dać możliwość rozwijania się bez żadnych ograniczeń. Dać im wolność. Poczucie, że to oni decydują o sobie, a nie rodzice, nauczyciele czy otaczający ich świat.\nAle to się nie wydarzy jeśli dzisiaj, jutro i codziennie będę zmęczona i rozdrażniona. Jeśli nie będę o siebie dbać i siebie szanować. Jeśli dzisiaj nie dam sobie możliwości wyboru co chcę robić, to nie dam go jutro dzieciom. A wtedy, jak mogłabym od nich oczekiwać odpowiedzialności i umiejętności decydowania o sobie?\nDążąc do wolności daję ją najpierw sobie, żeby móc ją dać innym. Bo żyjąc na co dzień w „muszę” i „powinnam” nie pokażę dzieciom, że nic ich w życiu nie może ich powstrzymać.\nNie wystarczy wiedzieć, że dzieci potrzebują miłości. Nie wystarczy zgadzać się z opinią jak ważne jest to, żeby rodzice sami robili to, czego chcą nauczyć swoje dzieci. Do tego wszystkiego trzeba jeszcze działać. Naprawdę to robić. Być gotowym na zmiany, a nie tylko ich chcieć.\nA czego chcesz Ty dla swoich dzieci i co robisz, żeby to osiągnąć?


Paczcie fajna fura jak za darmo... - motoryzacja.okieminformacji.pl\n… idealny samochod zeby kupic zonie czy dziewczyny.\nFajny z zewnatrz, fajne we wnatrz, idealne wyposazenie jest wszystko co potrzebne.\nSilnik tez styknie, chociaz troche dziwny bo pojemnosc ma prawie jak juz do V8 a jest jeszcze V6.\nKurde w zasadzie to nawet jak moglbym nim jezdzic. Oczywiscie nie ma V8 I napedu na tyl no ale …. reszta jest OK.\nJa nie wiem, jak ludzie moga za 50tys PLN kupic jakies nowoczesne smieszne gowno, np te jajka "cross overy" z zenujacym silnikiem 1 litrowym?\nMoze takiego legenda kupie dziewczynie na Mikolaja?\nNo bardzo mi sie podoba.\nbtw. ten prowadzcy to jest jakis bardzo sympatyczny typ - na jego kanale sa tez inne fajne testy uzywanych m.in. takiego Lexusa jak kiedys mialem tylko on tu zrobil test wersji 3 litrowej tylko niestety.Ale I tak az zatesknilem hehe.