Tarasowy Ogród W Sercu Périgord 💫 Witryna Praktycznego Ogrodnictwa. 2019\nKwiaty pogrupowane według powinowactwa\nWszystkie informacje w ogrodzie:\nTutaj, jesienią, purpurowe amaranty witają gościa. Ptaki szaleją na punkcie swoich nasion.\nOgród przy wejściu do ogrodu to radosne wprowadzenie do ogrodu. Przerywane wiosną przez smukłe listowie, jasne i szare karczochy i purpurowe kwiaty szczypiorku, będzie ono miażdżyć latem wraz z tomażami, papryką, amarantami, daliami...\nWyciągnięty jak krużganek z kwadratami sznurów owocowych, jest dostępny przez tę przestrzeń kwiatową wokół dużego drzewa orzechowego. Donice pomarańczowe osadzone w sercu lawendowych dywanów wprowadzają ten ogród rozkoszy i smaków.\nHarmonia wokół orzecha jest idealna i kojąca!\nW piwniczym ogrodzie uroki topiary są krojone dwa razy w roku, w maju i we wrześniu, aby zachować ich chrupiące formy. Pierwsze peonie do przebudzenia toP. suffruticosa z Chin, w bardzo kontrastowych kolorach, od czekolady do żółtej ochry, od purpurowej różowej po różową ochrę. Dosyć efemeryczne, przekazywane są przez japoński, delikatny, prosty kołnierz z sercem z petalitów, ale bez perfum.\nPlantacja piwonii jest zamknięta w kwadratowej siatce i przyjmuje odmiany 8O. Krata to kasztan, bardzo odporne drewno. Rzeźbione amulety zapewniają klasyczną atmosferę.\nZostał on zintegrowany bez naruszania równowagi pomiędzy środowiskiem naturalnym i krajobrazowym. Zmienia się ona w każdym sezonie, a jej gładka wielkość tworzy połączenie pomiędzy klasycznym teatrem peoni i dzikim różanym ogrodem.\nLabirynt uroków to prawdziwy labirynt... możesz się zgubić, ponieważ żywopłoty są prawie na wysokości człowieka.\nPodkreśla fantazję topników, jako tło jasnych, wieloletnich kwiatów.\nTutaj, w środku lata, żółty krwawnik, kopczyk z brązu,Lobelia lactiflora i amarantowy wybuch życia\nJest to jeden z trzech małych dziedzińców ułożonych pomiędzy zawalonymi ścianami starych stodół. Jest to oaza świeżości w pobliżu basenów, gdzie szmery wody, ukryte pod lianami nieustraszonej roślinności.\nW podobnym rejestrze: podążaj za radą profesjonalnego ogrodnika i czerp inspirację z jego pomysłów na stworzenie inspirowanego stylem morskim ogrodu na tarasie.\nTo klasyk! Aleje ochry, rzeźbione partery, terakota, rzeźby. Przylega do małego świętego drewna, "bosco", we włoskim renesansie, zamieszkanym przez sfinksa.\nBył to pierwszy zainstalowany ogród, jako przedłużenie domu. Jego bukszpanowe i cyprysowe łóżka, fleurs-de-lis i agapanthes w naturalny sposób zintegrowały toskański ogród.\nRoztopione dalie, amaranty zapewniają blasku całego lata wraz z kohortą kolekcji pomidorów i papryki.\nOrliki że RESEED spontanicznie wszędzie mają wielką zaletę: są szybko dostarczyć pustych miejsc, nie są inwazyjne, są wspaniałe kwiaty... a wyniki zapylania jest zawsze nieprzewidywalny, dając wiele kształtów i kolorów.\nPhysalis alkekengi albo karaluch z Peru nie jest zaroślą, która jest spożywana (jest zbyt kwaśna, nawet dojrzała, dla naszych kubków smakowych!). Ta druga, P. peruviana, lub P. edulis, oferuje żółty owoc.\nGeometryczne kształty drzew, ze względu na wielkość, pozwalają na wystarczającą ilość światła na ziemi, aby umożliwić plantacje. Strukturują również przestrzeń.\n1- Klasztor odpowiada klasycznemu rysunkowi z prostoliniowymi nawami krzyżującymi się pod kątem prostym. Pergole róż są zorganizowane dookoła jak drugi ochronny wybieg, na spacer pełen uroku.\n2- Swobodny przepływ i obficie kwiecisty, dosłownie obfity, przenosi gościa do zielonych pomieszczeń. W najwęższych pasażach przejęcie linii prostej i dyscypliny w celu ułatwienia obiegu.\nklimat: Południowy kontynentalny: gorące i suche lato (okres 40° C), mroźna zima (-15° C w 2012 r.)\nPowierzchnia: dwa hektary rozłożone na trzech 300-metrowych tarasach, które podążają za osią wschód-wschód, plus jeden hektar podszycia.\nSol: suche zbocze wapienne, bardzo wysokie w górnej części. Ogród toskański został zasadzony na nie więcej niż 30 cm gruntów ornych.\nkonserwacja: rodzina od zawsze zakładała sporadyczną pomoc przy pracach wielkogabarytowych lub sadzeniu podczas tworzenia lub naprawy działek.\nGardens of Cadiot - Garden - Więcej szczegółów\nGłównyDomTarasowy Ogród W Sercu Périgord


Jak zabezpieczyć wykop w ogrodzie? - Magia Ogrodu\nBudownictwo inżynieryjne nie jest kategorią budownictwa, która wymaga posiadania tytułu inżyniera. Budownictwo inżynieryjne wprowadza nowoczesne techniki czy materiały, które z czasem mogą zostać zaadoptowane do budowy domów czy innych obiektów. Cechą charakterystyczną budownictwa inżynieryjnego jest to, iż opiera się ono na praktycznej wiedzy z materiałoznawstwa przy wykorzystaniu wiedzy z zakres techniki i fizyki. Dzięki temu np.: odwodnienie wykopów czy deskowanie stropu staje się bardziej efektowane.\nBudownictwo inżynieryjne koncertuje się głównie na obiektach, które są elementami infrastruktury m.in. drogi i mosty czy obiekty związane z ochroną środowiska. Jednak w ramach budownictwa inżynieryjnego wykonuje się również prace polegające na fundamentowaniu, a także odwodnieniu wykopów fundamentowych.\nJakie prace przed przystąpieniem do wykopów budowlanych?\nWszystkie osoby, które będą wykonywały prace na terenie budowy powinny przejść instruktarz bhp oraz instruktaż stanowiskowy. Należy także pamiętać, iż wszystkie wykopy budowlane powinny być wykonywane na podstawie odpowiedniego projektu, w którym jest określone położenie instalacji podziemnych i naziemnych oraz sposób zabezpieczania wykopu, a w niektórych przypadkach również wyniki badań geologicznych. W przypadku małych budynków (domów), nie ma potrzeby sporządzania takiej dokumentacji.\nJak poprawianie przystąpić do wykopów budowlanych?\nTeren na którym poprowadzone są wykopy budowalne musi być ogrodzony. Zabezpieczenie wykopów powinno uniemożliwić wpadnięcie do nich pracownikom oraz osobą postronnym, które nie są zatrudnione przy tych wykopach. Każdy wykop, który jest głęboki na powyżej 1m musi posiadać bezpieczne wejście (wyjście), jednak odległość pomiędzy zejściami nie powinna przekraczać 20m. Bardzo ważne jest zabezpieczenie wykopów szczególnie w po zmroku oraz w nocy. Zabezpieczyć wykopy można poprzez ustawienie wokół wykopu budowlanego bariery ochronnej wyposażonej w światło ostrzegawcze.\nWszystkie wykopy budowlane o głębokości powyżej 3m, powinny być również zabezpieczone przed możliwością osunięcia się ścian, można to zrobić za pomocą:\nJednak sposób zabezpieczenia wykopu jest określony w projekcie robót ziemnych. Wszystkie wykopy powyżej 3m muszą być zabezpieczone przed możliwością osunięcia się. Należy jednak pamiętać, iż sposób wykonywanych prac ziemnych może ulec zmianie, jeśli wynikną nowe uwarunkowania, które nie są w żaden sposób ujęte w projekcie.\nJak wykonywać wykopy budowlany maszynowo?\nPrzy wykonywaniu wykopów budowlanych za pomocą maszyny należy pamiętać, iż każdy operator sprzętu budowlanego musi posiadać wymagane uprawnienia do obsługi danej maszyny. Przy prowadzeniu wykopów budowlanych sprzętem zmechanizowanym należy pamiętać o wyznaczeniu strefy niebezpiecznej oraz o odpowiednim oznakowaniu takich robót. Strefa niebezpieczna w przypadku maszyn budowlanych to zakres pracy ramienia bądź wartość podana przez producenta maszyny w instrukcji obsługi.\nW czasie wykonywania wykopów powyżej 4m należy prace wykonywać na stopniach, jednak wysokość stopnia musi być dostosowana do parametrów danej maszyny. Na każdy stopień powinien być wykonany wjazd dla innych maszyn czy samochodów oraz powinno być odprowadzenie wody, która może spłynąć do najniższych części wykopu.\nDo najczęściej spotykanych zagrożeń w wykopie budowlanym maszynowym zalicza się:\nzasypanie pracowników, podczas zawalenia się wykopu (nawet tych o głębokości 1m);\nwpadniecie osoby do wykopy np.: wskutek uderzenia przez maszynę budowalna;\nspadnie na osoby pracujące w wykopie brył ziemi oraz kamieni itp.;\nobsuniecie się ziemi bądź kamieni z krawędzi wykopu;\nWykopy budowlane są pierwszym etapem prac na budowie. Dlatego też warto już od początku prac stosować na budowie zasady bhp. Należy również pamiętać, iż za przestrzeganie procedur oraz bhp na budowie odpowiada kierownik budowy oraz majstrowie. To właśnie te osoby ponoszą odpowiedzialność za wszelkie błędy, które mogą wystąpić w trakcie procesu budowy.\nArtykuł powstał przy współpracy z http://aprofi.pl/ – profesjonalne zabezpieczenie wykopów.\n1 thought on “Jak zabezpieczyć wykop w ogrodzie?”\nIrek Klarys pisze:\n12 kwietnia 2020 o 21:23\nTeż zastanawiałem się nad tym, jak taki wykop w ogrodzie zabezpieczyć samemu. Ale wiem, że lepiej się w to nie bawić i poprosić o pomoc jakąś fachową firmę. Nie jest to bowiem wcale proste zadanie.


Drama Dian, Opera Huadeng i inne\n2012-06-11 17:25:16 CRI\nW dzisiejszych Chinach wielokulturowe rozrywki stają się coraz bardziej bogacące, ale w rejonach zamieszkałych przez mniejszości narodowe stan egzystencji niektórych starożytnych dramatów coraz bardziej się pogarsza, Drama Dian, Opera Huadeng i inne starożytne lokalne dramaty w prowincji Yunan napotykały też podobne kwestie. W imię ochrony, odziedziczenia i rozwijania tych sztuk scenicznych założono w starożytnym miasteczku Guandu przy stolice prowincji Yunnan – Kunming Szkołę Dramy Dian i Opery Huadeng.\nW kwietniu 2011 roku oficjalnie powstała w starożytnym miasteczku Guandu w Kunming Szkoła Dramy Dian i Opery Huadeng, jest to pierwsza, a także jedyna taka szkoła w prowincji Yunnan. Szkoła ta zajmuje się wykopą, ochroną i odziedziczeniem Dramy Dian i Opery Huadeng. Tutaj, każde wydajności wracały na wspomnienie ludzi o starej Yunnan.\nDrama Dian posiada już ponad 200-letnią historię, jest wapżną częścią składającą kultury Dian, i lokalnym dramatem kochanym przez ludzi Yunnan. W czasach cesarzy Kanxi i Qianlong dynastii Qing w prowincji Yunnan działało już kilkanaście trup teatralnych. Za panowanie cesarza Qianlog lokalny rząd prowincji Yunnan wysłał już aktorów do Pekinu do służenia cesarzowi. Drama Dian rozwijała się w czasach dynastii Qing, Republiki i Ludowych Chin. Dynastia Qing była okresem urodzenia, tworzenia, rozwoju i stopniowego dobrobytu dramy Dian.\n"Za panowania cesarza Guangxu pojawiały się nie tylko profesjonalne trupy teatralne dramy Dian, a także liczne amatorskie takie trupy we wsiach. I właśnie w owym okresie czasu ukształciły się trzy melodie dramy Dian. Drama Dian jest operą Han, a wchłaniała składniki odżywcze z kultury wszystkich grup etnicznych w prowincji Yunnan, i wywarły pozytywny wpływ na lokalne opery i etniczne dramaty w Yunnan. W maju 2006 roku drama Dian został wpisana do katalogu ochrony niematerialnego dziedzictwa kullturowego pierwszej partii w prowincji Yunnan, i w końcu kwietnia 2008 roku zadeklarowała „Katalog o ochronie krajowego niematerialnego dziedzictwa kulturowego drugiej partii."\nA dziś rozwój dramy Dian jest nie optymistyczny. Zhang Xiong jest założycielem Szkoły Dramy Dian i Opery Huadeng w Guandu, i tej dyrektorem tej szkoły. On powiedział naszej reporterce:\n"Drama Dian jest kochana przez ludzi w Yunnan. Dziś, w miarę rozwoju społeczeństwa trupy teatralne dramy Dian stają się coraz mniejsze. W naszej prowincji Yunnan 50 lat temu działało ponad 200 trup teatralnych dramy Dian, a teraz, istnieją tylko trzy, w tym i nasza szkoła, co więcej w całej prowincji Yunnan tylko nasza szkoła może zapewniać występy codziennie. Dowiedz się i przekaza następnym ludziom, to misja naszej szkoły. Tradycyjne repertuary dramy Dian powinny być więcej niż 2000 fragmentów, a teraz zachowane mniej niż 200."\nZegar tyka, liczba aktorów dramy Dian nieustannie się zmniejsza, i młodzi ludzie rzadko chcą uczyć się niej. Stan egzystencji dramy Dian jest bardzo nie optymistyczny.\nWłaśnie przy takiej sytuacji Zhang Xiong zorganizował tę trupę teatralną dramy Dian w starożytnym miasteczku Guandu. On mówi:\n"Powiedziałem siebie, że drama Dian jest skarbem prowincji Yunnan, integralną nieodzowną częścią chińskiej rodziny opery. A omawiając dramę Dian, jeśli nie przywiązujemy wagę do niej, to istnieje realne niebezpieczeństwo jej wyginięcia. I więc teraz energicznie działamy na rzecz odtwarzania wideo znakomitych repertuarów tradycyjnych oraz zrobienia kolekcji i edycji zainteresowanych informacji. A w przeszłości, rozprzestrzeniała się drama Dian słowem i czynem."\nStarożytne miasteczko Guandu jest położone o 8 kilometrów na południowy wschód od Kunming, tutaj istnieje wiele starożytnych świątyń buddyjskich i taoistycznych oraz zabytkowych budynków pozostałych z dynastii Tang, Song, Yuan, Ming i Qing. Szkoła Dramy Dian i Opery Huandeng jest właśnie ukryta w tych starożytnych budynkach. Nie pytaj o drogę,. Postępując zgodnie z muzyką i śpiewem dramy Dian możesz znajdować tę szkołę.\nZachód słońca, na scenie kurtyna powoli spadła, szakończył się dramat boga – Spektakl Bogów. Za późno na oczyszczanie makijażu aktorze razem omawiają występy tego dnia. Ci starsi artyści dramy Dian surowo wymagają na siebie, energicznie działają na rzecz podnoszenia poziomu występów, są kręgosłupem tej szkoły i trupy teatralnej. Wykonawca Erhu Tang Chongyi jest jednym z tych starszych artystów, jego dziadkowie byli aktorami dramy Dian. Stwierdził on, że powstanie Szkoły Dramy Dian i Opery Huadeng w Guandu posiada dalekoidące znaczenie dla renesansowości dramy Dian. On mówi:\n"Niezachwianie stosujemy się do tej pozycji, nawet jeśli mamy tylko jednego widza. Nasza praca ma nadzwyczajne znaczenie, nasze wszelkie wysiłki mają na celu przechowanie i przekazanie dramy Dian. Nie jesteśmy po prostu pokazać widzom, zorganizujemy sympozjum na jeden albo dwa miesięcy."\nW tej trupie teatralnej jest znany a też jedyny w prowincji Yunnan młody aktor odgrywający rolę kobiecą – Cao Zhengyi. On ma piękny wygląd, jasny głos i dobrą postawę, zwłaszcza on gra dobrze kobiety o małych stopach w starożytnych Chinach. Cao Zhengyi mówi:\n"W weekendy i świata przyjechaliśmy tutaj do wykonywania dramy Dian. Wysiłki na rzecz przeniesienia dramatu, opery i kultury narodowej posiada doniosłe znaczenie. Jesteśmy posiadanie tego celu. Tutaj działają liczni profesjonalni nauczyciele, ciężko pracują oni, aby dramat ten mógł być przekazany dalej. Drama Dian była folklorystyczna, wprowadzimy ję do powrotu do społeczności, aby cywilni ludzie mogli jeszcze lepiej cieszyć się ją."\nW tej trupie teatralnej działają też amatorscy aktorze. Pani Zhang Mengling ma 36 lat, grała rolę Złotego Chłopca w dramacie Boga. Ona mówi:\n"Jeśli się nie uczymy, to naprawdę istnieje możliwości utracenia dramy Dian. Na początku nic nie wiedzieliśmy, nie mogliśmy nawet chodzić na scenie. Ci nauczycieli są bardzo poświęceni w uczeniu nas."\nW Guandu w peryferiach Kunming są bardzo liczni miłośnicy dramy Dian i opery Huadeng. Teraz w Szkole Dramy Dian i Opery Huandeng w Guandu codziennie są wydajności dramy Dian i opery Huadeng, w pierwszym kursie tej szkoły uczy się ponad 30 osób przybyłych z całego kraju, wśród nich najstarszy ma 65 lat, a najmłodszy ma 4 lata.


1918 - odrodzona Polska jako dzieło kolaborantów | eioba.pl\n1918 - odrodzona Polska jako dzieło kolaborantów\nZniewolenie zawdzięczamy wojennym sojusznikom. Jaki głębszy sens ma wymierzanie "sprawiedliwości dziejowej" przez jednych Polaków na drugich? Jak to bywało w naszej historii?\nWyświetlenia: 1.293 Zamieszczono 16/11/2008\n© Edward M. Szymański: 1918 – odrodzona Polska jako dzieło kolaborantów\nArtykuł niniejszy ma już swoją skromną historię. Przesłałem go swego czasu do różnych osób, gdy ważyła się ustawa o lustracji. Jego zawartość przetrwała próbę czasu i jest to powód do satysfakcji, że pewne zjawiska udało mi się antycypować i przed nimi przestrzegać. Jednak z punktu widzenia obywatela jest to satysfakcja wyjątkowo marna.\nRzeczywistość przerosła oczekiwania.\nInteresowały mnie w poniższym fragmencie problemy rozliczeń z przeszłością głównie w aspekcie kondycji polskiego państwa w relacjach z jego geopolitycznym otoczeniem, byłymi zaborcami, a mniej niebezpieczeństwa wewnętrzne, jakie mogą wynikać z naturalnych ciągot do wymierzania „sprawiedliwości dziejowej”, jakie zwykle towarzyszą rewolucyjnym zmianom. Te naturalne ciągoty wytworzyły warunki do narodzin mechanizmu kozła ofiarnego, o czym pisałem w poprzednim artykule [„Jak urządzić uroczystość z kozłem ofiarnym?”].\nNie dziwi mnie, że na te wewnętrzne niebezpieczeństwa zwrócił uwagę psychiatra z wykształcenia, jakim jest Joaquin Navarro-Valls. „Materia polityczna” jest niezwykle skomplikowana, a jej makroskopowy ogląd z pozycji byłego rzecznika Watykanu, pozwolił dostrzec, jak setki tysięcy indywidualnych motywacji, nawet niekoniecznie jawnie artykułowanych, mogły zrodzić mechanizm kozła ofiarnego, który innym obserwatorom uszedł uwadze. Mechanizm, w którym nie wszyscy chyba świadomie uczestniczą.\nPaństwo watykańskie dziedziczy ogrom doświadczeń i przemyśleń nad sprawami globalnych i lokalnych przemian, ich przyczyn i skutków, dzięki czemu potrafi i dziś zachować swą intelektualną niezależność i dystans do wielu spraw.. Doświadczenia polskie są w tym zestawieniu niezwykle skromne. Przez ostatnie dwieście lat tylko epizodycznie, tylko jeden raz mieliśmy warunki do rozwijania suwerennej myśli o sprawach państwowych nie z pozycji aspirantów do niepodległości, ale z pozycji tych, którzy ją z pozytywnym skutkiem odzyskali oraz potrafili ją przynajmniej przez pewien czas utrzymać.\nTen wyjątkowy casus w naszej historii pozwolił mi na dość nietypową próbę podejścia do zagadnienia „sprawiedliwości dziejowej”, właśnie z wyraźnym akcentem na kwestie bezpieczeństwa związane z koniecznością współistnienia z dawnymi państwami zaborczymi. Pragnę zwrócić uwagę Czytelników, że nie uważam, iż wyczerpałem problem pod jakimkolwiek względem. Tego chyba nigdy uczynić się nie da, ale nie oznacza to, iż nie należy podejmować wysiłków w tym kierunku.\nStarsze pokolenie zafundowało sobie piekło podejrzeń, rozliczeń, podsłuchów, nagrań. Klasie politycznej zabrakło intelektualnego dystansu do niezwykle trudnych spraw.\nCyfry 152 i dalsze, to po prostu numery podrozdziałów szerszego reportażu, który zasygnalizowałem w artykule „Wojna polsko-jałtańska – ekspozycja problemu”. Różne inne wytłuszczeniaw tekście, podobnie jak zwiększenie ilości akapitów są próbą jego edytorskiego usprawnienia wynikającą z charakteru niniejszego serwisu.\n152. 123 lata kolaboracji, donosicielstwa i oporu\nPrzeszło sto lat żyli Polacy w obcych im strukturach państwowych, ponieważ własne kiedyś utracili. Szkolna edukacja historyczna akcentuje głownie powstańcze zrywy, walkę z germanizacją, rusyfikacją, walkę o polskość. Ale przecież jest i druga strona medalu.\nKażde z zaborczych państw wykształciło własne sposoby utrzymywania w ryzach polskie aspiracje niepodległościowe. Czy to oznacza, że w każdym miasteczku czy wsi utrzymywali oni garnizon wojskowy lub policyjny, aby utrzymywać zdefiniowany przez siebie „porządek”? Nie. To byłoby zbyt kosztowne, taniej byłoby wybić wszystkich Polaków do nogi. Nikomu to, na szczęście, wtedy jeszcze do głowy nie wpadło, ale jednak rodzi się pytanie: jakie mechanizmy zaborcy stosowali z korzystną dla siebie skutecznością przez przeszło sto lat?\nChoć szczegółowa konstrukcja tych mechanizmów w każdym z zaborczych państw była różna, bo były to dość różne państwa, to we wszystkich u podstaw ich sukcesu (a naszego nieszczęścia) leżało odwoływanie się do interesów ekonomicznych. Po rozbiorach wprowadzili na „swoich” terenach swoje porządki administracyjne, robili to sukcesywnie chociaż dość szybko. Kto nie chciał tego zaakceptować, emigrował.\nPo całej Europie rozlewała się fala polskiej emigracji politycznej. Ale przecież nie mogła wyemigrować cała Polska. Ci, co zostali, musieli z czegoś żyć, gdzieś mieszkać, uczyć się, a to oznaczało, że musieli się włączyć w struktury gospodarcze, administracyjne i polityczne obcych im państw. Postęp cywilizacyjny między końcem XVIII wieku, a początkiem XX. był ogromny i zaborcze państwa, każde na swój sposób, ten postęp uwzględniały oraz go współtworzyły. Jeśli Polacy nie chcieli żyć w rezerwatach cywilizacyjnych jak Indianie w Ameryce czy aborygeni w Australii, to musieli się w rozwój tych nie swoich państw zaangażować. Innymi słowy, posługując się dzisiejszą terminologią, musieli kolaborować z okupantami. „Kolaboracja” to niegdyś tyle, co „współpraca”, bez jakichś negatywnych skojarzeń. Dopiero z czasem termin ten nabrał negatywnych konotacji i zaczął odnosić się do współpracy z niechcianą władzą.\nŻadne władze okupacyjnych państw nie były naiwne. Inaczej nie byłyby okupantami tak długo. Każde państwo, aby istnieć, aby się nie rozpadło, musi dysponować wiedzą o sobie samym i o swoim otoczeniu. Mówiąc ogólnie i nieco eufemistycznie, władze każdego państwa muszą mieć swój wywiad wewnętrzny i zewnętrzny.\nCo oznacza, że muszą mieć wywiad wewnętrzny? To oznacza że władze państwowe muszą mieć jakieś źródła informacji o tym, co jego obywatele robią i co zamierzają robić. W państwach niepodległych, o ustabilizowanym ustroju, wywiad ten jest bardzo dyskretny i dla większości jego obywateli właściwie nieodczuwalny. Nawet nie muszą wiedzieć, że w takim wywiadzie uczestniczą. Oni sami mogą o sobie mówić, co robią i co zamierzają. Sami mają orientację i poczucie tego, co wolno, a co nie. I to wystarcza. Jeśli zaś mówią o kimś, to w ramach swojego poczucia powinności obywatelskich, gdy uważają, że sytuacja tego wymaga. Nawet nie muszą z tego tytułu odczuwać jakiegoś wewnętrznego dyskomfortu, gdyż jest to ich państwo, będące ich dobrem wspólnym.\nInaczej się rzeczy mają w przypadku państwa obcego. Jego władze nie mają zaufania do części obywateli, których podejrzewają, nie bez racji, o niepodległościowe skłonności. Rozwijają więc wśród nich bardziej intensywnie, mniej lub bardziej zinstytucjonalizowaną, sieć wywiadu wewnętrznego. Pojawia się donosicielstwo szczególnego rodzaju, z jego tysięcznymi i mało sympatycznymi obliczami, wzajemna podejrzliwość i nieufność\n153. 1918 – państwo polskie jako dzieło kolaborantów\nII Rzeczpospolita wyłoniła się po światowej zawierusze wojennej niczym Feniks z popiołów. Niemal dosłownie. Powstała po przeszło 120 latach nieistnienia. na pobojowisku walczących z sobą zaborców Mimo, że państwo to powstało jako przeraźliwie pod względem gospodarczym biedne, było jednak państwem strukturalnie nowoczesnym, ze sprawnie działająca administracją, wojskiem, policją, parlamentem, konstytucja, systemem bankowym itd., zdolne od razu do sprostania wymogom swego czasu, także zdolne do czynu zbrojnego.\nDziś zdumienie musi budzić tempo, w jakim znani ze swej skłonności do swarów, pieniactwa, a nawet awanturnictwa Polacy swoje państwo, najbardziej przecież cywilizacyjnie złożoną instytucję, budowali. Skąd wiedzieli, jak się buduje od podstaw nowe państwo, co trzeba zrobić, aby ono sprawnie funkcjonowało?\nOdpowiedź jest zaskakująco prosta. Budowniczowie polskiego państwa wnieśli swoje najlepsze doświadczenia zdobyte w kolaboracji z państwami zaborczymi. Polscy żołnierze, politycy, administratorzy, którzy dotąd awansowali dzięki służbie w państwach zaborczych teraz całe swoje doświadczenie poświęcili budowie państwa własnego. Łatwo to zauważyć choćby na przykładzie polskiej armii. Duża część jej dowódców wcale nie najniższe stopnie wojskowe zdobywała w obcych armiach. Ale może dzięki temu np. polski wywiad wojskowy niemal natychmiast stał się jednym z najlepszych w Europie. Już w czasie wojny polsko-bolszewickiej z powodzeniem sięgnął po techniki łamania szyfrów. Późniejszy, spektakularny polski sukces Enigmy miał więc znacznie wcześniej swój precedens.\nCzy ten pierwszy sukces byłby możliwy dzięki dyletantom? Polska zawdzięcza go wysokiej klasy profesjonalizmowi, który nie rodzi się z dnia na dzień. A ten profesjonalizm wziął się z praktykowania w strukturach państw zaborczych. Działalność już na rzecz własnego państwa motywowała do twórczego, innowacyjnego wykorzystania zdobytych doświadczeń.\n154. Problem rozliczeń i lustracji, a II Rzeczpospolita\nWcale nie aniołowie zbudowali nowe państwo. Za sto dwadzieścia lat niewoli byłoby kogo rozliczać i za co. Wiele karier, awansów, fortun zrodziło się dzięki podłości, zdradzie polskich interesów, donosicielstwu, wysługiwaniu się zaborcom, konfiskacie polskich majątków. Mimo tego problem „grubej kreski”, ani problem lustracji, tak jak one są dziś potocznie rozumiane, nie zostały nawet jasno wyartykułowane jako jakoś znaczące postulaty czy programy polityczne. A przecież gdyby się przyjrzeć literaturze, dyskusjom rozrachunkowym z tych czasów i wcześniejszych, zwłaszcza po kolejnych powstaniach, to trudno byłoby obronić tezę, że nie było świadomości tych problemów. Dlaczego tak się stało? Pytanie może wydawać się trochę dziwaczne, bo zakłada ono jakąś konieczność czy potrzebę pojawienia się takich postulatów lub programów politycznych.\nDziwaczne, ale tylko trochę! Bo jeśli różne rozliczeniowe wątki w literaturze się pojawiały (niech Czytelnik pozwoli mi odwołać się tu do Jego ogólnego wykształcenia), to znaczy, że istniało poczucie takich potrzeb. Dlaczego więc nie znalazły one swojego politycznegowyrazu w bardziej znaczącej, ogólnopaństwowej skali? Dlaczego nie powracały na publiczne forum przez kilkanaście lat? Poniższe partie rozważań mogą budzić niesmak historyków, dla których wszelka „gdybologia” jest mało poważnym zajęciem. Ale niniejsze opracowanie niekoniecznie akurat wyłącznie to grono ma na uwadze, a w polityce myślenie kategoriami alternatyw nie jest żadną fanaberią, ale jest wręcz obowiązkiem. Jeśli ktoś chce myśleć samodzielnie, a nie powtarzać lub przyjmować bezrefleksyjnie tego, co inni mówią, to na czymś takie alternatywne myślenie trzeba ćwiczyć. Tym bardziej, jeśli ktoś chce o czymś decydować lub współdecydować. Z uwagi na ten „ćwiczeniowy” charakter rozważań ewentualny zarzut, że trudno udowodnić istnienie kogoś, kto myślał w sposób niżej przedstawiony jest bezsensowny.\nOdpowiedź zaś ogólna na postawione tu pytanie jest prosta: nie pojawiły się takie „rozliczeniowe” postulaty czy programy polityczne, ponieważ ich realizacja byłaby sprzeczna z najbardziej żywotnymi interesami państwa. Odpowiedź ma charakter hipotetyczny i jako taka wymaga chociaż skromnego uzasadnienia.\n155. Postulaty rozliczeniowe w czasie odbudowy państwa\nKto mógłby być najbardziej zainteresowany pojawieniem się takich rozliczeniowych postulatów? Sami Polacy? Nie. Najbardziej zainteresowane byłyby nimi władze państw zaborczych. Pojawiłby się bowiem od razu problem sędziego. Kto miałby nim być, z którego zaboru? Ten problem byłby jak jabłko podrzucone swoim rywalkom przez boginię Eris z dedykacją „Dla najpiękniejszej!”. Kto miałby być tym „najpiękniejszym”?\nZatrzymajmy się trochę przy tym pytaniu. Oto ktoś z zaboru austriackiego miałby osądzać osoby z zaboru rosyjskiego czy pruskiego? A według jakiego prawa, spytajmy się na początek? Polskiego jeszcze nie ma, pozostaje więc prawo austriackie, pruskie lub rosyjskie. A więc za sprzeniewierzanie się interesom polskim na rzecz któregoś z zaborców należałoby odpowiadać przed trybunałem posługującym się prawem stworzonym przez tychże zaborców. No, dla nich taki trybunał z całą pewnością byłby niezwykle ucieszny.\nAle polska konstytucja stworzona została bardzo szybko i jakoś można byłoby chociaż trochę rozliczyć tych, którym się to należało – argumentować mogą zwolennicy systemowych rozliczeń czy lustracji. To jednak znowu byłoby sprzeczne z interesem państwa, z jego racją stanu. Na jakiej zasadzie rozliczać kogoś za działalność przeciwko państwu, którego jeszcze nie było? Taki trybunał odwołujący się już do autorytetu państwa stałby się pośmiewiskiem dla całej Europy, a państwo musiało sobie dopiero zdobywać godną w niej pozycję. Już na samym początku swojego ponownego zaistnienia państwo polskie postrzegane byłoby na zewnątrz jako państwo niepraworządne.\nJednak nie tylko te względy czysto prawne są tu ważne. O wiele ważniejsze są, a raczej były, bo przecież mowa o początkach ubiegłego wieku, względy polityczne. Czy polskie państwo w ogóle by powstało, gdyby jego patrioci takie rozliczeniowe postulaty wywiesili na swoich sztandarach?\nZalążkowy ośrodek polskiej państwowości powstał wraz z nominacją Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego powołaną przez austriackiego i pruskiego zaborcę, dzięki czemu zrodziło się polskie quasi-państwo (użyteczna jest tu wprowadzona terminologia!) naruszające dotychczasowy ład terytorialny na naszych ziemiach.\nNiezależnie od różnych niuansów prawnych Rada Regencyjna była, z politycznego punktu widzenia, władzą namiestnikowską, z bardzo skromnym zakresem suwerenności nad terytorium należącym do zaborcy rosyjskiego. Ogromną zasługą tej rady było, że już raz otrzymanego przyczółka władzy o charakterze państwowym nie oddała, stale zabiegała o poszerzenie zakresu suwerenności, rozpoczęła ogromną pracę koncepcyjną i organizacyjną nad budową struktur państwa polskiego. Nawet dzisiejszy Główny Urząd Statystyczny to owoc tej rady.\nUzyskane zalążki władzy trafiły niedługo w ręce Piłsudskiego. Łączył on w sobie umiejętności wojskowe i polityczne, co w ówczesnych realiach miało olbrzymie znaczenie. Jest oczywiste, że Powstanie Wielkopolskie czy Powstania Śląskie w tych okolicznościach były „politycznie niepoprawne”. A czy w ogóle by do nich doszło, gdyby mieszkańcy tych regionów otrzymali sygnał ze słabego jeszcze quasi-państwa, że oto w nowej Polsce czekają ich jeszcze jakieś rozliczenia? Zaczęliby się rozglądać za tymi, co pierwsi zaczną rzucać kamieniami i baczyć czy przypadkiem nie lecą one w ich stronę. Ani członkowie Rady Regencyjnej, ani Piłsudski, ani inni czołowi wówczas politycy nie posiadali tuzinkowych rozumów i takie pomysły nawet, gdyby im wpadły do głowy, to szybko staraliby się o nich zapomnieć. Można to udowodnić? Nie można. Ale przecież jesteśmy w sferze „gdybologii”.\n156. Problem rozliczeń po odrodzeniu się Rzeczypospolitej, a jej suwerenność\nBardzo sprawnie i szybko powstało dość sprawne państwo. Przez nikogo nie proklamowana „gruba kreska” zaistniała jako fakt, o którym się nawet nie mówiło. A istniało już polskie sądownictwo, polskie prawodawstwo, rozliczne partie polityczne, które do problemów rozliczeń jakoś nie wracały, nie stawiały go na porządku publicznych debat.\nPaństwo polskie przejęło pod swą opiekę wcale niemały dorobek zaborców, jak choćby liczne gmachy publiczne, budowle garnizonów wojskowych, całą infrastrukturę techniczną. Właściciele majątków prywatnych mogli na „swoim” pozostać, ale już jako obywatele polscy, lojalnie respektujący polski ład państwowy. A im większy był majątek, tym więcej było niegdyś naturalnych „styków” kolaboracji z państwami zaborców. Jednak, kto chciał pozostać i wyczucie sytuacji dyktowało mu, że nie musi z jakichś szczególnych powodów wyjeżdżać, ten zostawał, do niego należała decyzja. Dlaczego wtedy problem rozliczeń nie był równie gorący jak dziś? Być może, że bardziej szczegółowe badania zmieniłyby nieco ten tak bardzo tu uproszczony obraz, ale zapewne nie zrujnowałby wyobrażeń w tym zakresie, jakie przeciętnie wykształcony obywatel posiada dziś o naszym państwie między dwiema światowymi wojnami.\nPod względem prawnym jakieś rozliczenia za przeszłość nie miałyby sensu, ze względów już wspomnianych. Nie można było tworzyć takich ustaw prawnych, które przewidywałyby jakieś restrykcje za działalność na niekorzyść państwa, którego nie było. Ale czy nie można byłoby chociaż napiętnować moralnie, przez publiczne napiętnowanie tych, którzy w sposób szczególny zasłużyli się niegdyś w antypolskiej działalności? Czy nie wymagałaby tego elementarna uczciwość, społeczne odczucia tego, co moralne, a co nie moralne? No niby dlaczego ktoś, kto dobrze żył z administracją zaborcy, grał w karty z jej przedstawicielami, bywał na „balu u Senatora”, co pomagało mu w karierze lub bogaceniu się, teraz, po przefarbowaniu „państwowych piórek” miałby nadal się bogacić czy zabiegać o różne awanse, o publiczne stanowiska? Tu dotykamy tego, co wchodzi w zakres problemu nazywanego dziś lustracją.\nZałóżmy, że oto po dziesięciu latach powstaje jakiś trybunał, załóżmy też, że jest on bezstronny i sprawiedliwy (choć prawdopodobieństwo tego jest zerowe, ale to inna sprawa). Co państwo na tym zyskuje? Zwolennicy powołania takiego trybunału zyskują satysfakcję, zwaną przez nich „moralną”, że stało się zadość jakoś rozumianej „sprawiedliwości dziejowej”. Zgoda, niech tak będzie. Ale jakim kosztem takie satysfakcje mogłyby być osiągnięte? Kosztem uruchomienia mechanizmów zagrażających suwerenności państwa. I to niejednego mechanizmu.\nCo będzie robił ktoś oskarżony publicznie o jakieś niecne działania. Będzie się bronił. W jaki sposób? Będzie szukał jakichś świadków lub dokumentów. Gdzie może znaleźć pomoc? U byłych zaborców. Czy można komuś zabronić prawa do obrony? A więc od dobrej lub złej woli państw ościennych zależy los polskich obywateli. A jaki one mają interes, aby wobec polskiego trybunału zachowywać jakąś elementarną uczciwość? Czyli już w konkretnych, indywidualnych sprawach polski trybunał byłby zależny od dawnych zaborców, którzy wydawaliby lub nie, polskim obywatelom swoiste „świadectwa moralności” lub „niemoralności” .\nTo jeszcze nic. Już samo zaistnienie takiego trybunału byłoby ze strony Polski wręcz zaproszeniem władz dawnych zaborców do mieszania się w polskie sprawy. W razie potrzeby na każdą osobę można byłoby znaleźć jakieś dokumenty lub jakichś świadków. Czy dużym problemem byłoby uczynienie Piłsudskiego niemieckim szpiegiem? Nawet dzisiaj są tacy, którzy tak uważają. A dobrymi kandydatami na agentów obcych mocarstw byliby np. członkowie Rady Regencyjnej. To nie byle osoby: arcybiskup Aleksander Kakowski, późniejszy kardynał, jako współregent był ostatnim prymasem Królestwa Polskiego, książę Zdzisław Lubomirski był prezydentem Warszawy, hrabia Józef Ostrowski, były poseł do rosyjskiej Rady Państwa, był założycielem Stronnictwa Polityki Realnej. To przecież byli kolaboranci czystej wody, według wylansowanych dzisiaj w Polsce standardów!\nNa jakiej zasadzie stali się regentami z nominacji władz niemieckich i austro-węgierskich? Skąd wiadomo, że nie zamierzali za cenę jakichś „usług” załatwić sobie określonych interesów? Czy byli zaborcy nie mieli powodów do zdyskredytowania takich postaci w oczach polskiej opinii publicznej? Co z tego, że jakoś by się przed trybunałem obronili? Ukradł, albo jemu ukradli, w każdym razie był zamieszany w przestępstwo. Czy w ogóle w wobec łatwości sprokurowania różnych oskarżeń ze strony byłych akcjonariuszy „Świętego Przymierza” społeczeństwo mogłoby suwerennie wyłonić z siebie jakiekolwiek suwerenne władze państwowe?\nTrybunał rozliczeniowy mógłby uruchomić jeszcze jeden mechanizm. Społeczeństwo nie składa się z samych aniołów. Ludzie konkurują z sobą, rywalizują na różnych polach, walczą o awanse, o sprawy materialne, o pozycję polityczną. W tym współzawodnictwie sięgają po różne środki. Teraz trybunał stwarza okazję sięgania po łatwo dostępne „argumenty” w różnorakim współzawodnictwie politycznym, gospodarczym czy nawet artystycznym. Np. Paderewski nie prezentował się w różnych salach koncertowych Europy? Rozmawiał z wieloma osobami. No, to niech się teraz tłumaczy! Może się coś za tym kryje, może nie, ale jest temat, ktoś może na tym troszeczkę zarobić. A jaka z tego korzyść dla państwa? Czy teraz władze państw zaborczych nie byłyby zainteresowane takimi powszechnymi rozliczeniami? Jak najbardziej. Im większy chaos w Polsce, tym łatwiej ukryć jakieś poważniejsze własne działania agenturalne, tym więcej argumentów na arenie międzynarodowej, że takie polskie państwo to jednak jakaś pomyłka głównych europejskich liderów.\nJuż taki skromny fragment „gdybologii” ukazuje, jak wielkim zagrożeniem dla suwerenności państwa stanowiłby trybunał rozliczeniowy. Podstawą tego zagrożenia byłby fakt, że trybunał, powołany przez suwerenne państwo, z samego założenia byłby informacyjnie niesuwerenny względem innych państw, nie mógłby suwerennie i jednocześnie metodologicznie poprawnie decydować o tym, które informacje można uznać za miarodajne przy wypracowywaniu określonych opinii o konkretnych osobach.\nKorzyści z rozliczeń. Co Polska jako państwo zyskałaby na tych rozliczeniach? Zasoby państwa, w jakimkolwiek aspekcie, nie uległyby wzmocnieniu. W sensie gospodarczym wręcz przeciwnie, jego potencjał uległby osłabieniu. Ci, którzy się czegoś w czasach zaborów dorobili mając teraz na względzie możliwość strat wskutek czyichś oskarżeń, obojętnie czy słusznych czy niesłusznych, staraliby się „wytransferować” przynajmniej cześć swego majątku za granicę. Byłe państwa zaborcze, jeśliby nie pomagały, to przynajmniej starałyby się nie przeszkadzać. Po co im silny gospodarczo nowy sąsiad, który powstał z „ich” zasobów terytorialnych, majątkowych, ludzkich?\nCo zyskałaby pod względem politycznym? W sensie konsolidacji, „kondycji wewnętrznej” – nic. Straciłaby. Ogromna część ludzkiej energii, pomysłowości skierowałaby się na wzajemne oskarżenia i obronę. Zapewne sporo by zarobiła warstwa adwokatów, ale od tego w żaden sposób nie wzmocniłoby się państwo. Wręcz przeciwnie. Wzrosłaby liczba ludzi, dla których to państwo byłoby czymś obcym, nieprzyjaznym, zmuszającym do działań, które niegdyś nie były konieczne. Utrudniłoby to zrastania się trzech dzielnic w jeden państwowy organizm. Także niczego pod względem politycznym nie uzyskałoby państwo na arenie międzynarodowej. Przeciwnie, możliwe różnorakie komplikacje w życiu wewnętrznym osłabiałyby jego pozycję jako partnera w stosunkach z innymi państwami.\nPozory sprawiedliwości. No, ale sprawiedliwości stałoby się zadość. Może więc, kontynuując ten czysto „gdybologiczny”, wątek warto przyjrzeć się satysfakcjom o charakterze moralnym, jakie przyniosłaby im działalność trybunału wymierzającego tak czy inaczej rozumianą „sprawiedliwość”.\nO sprawiedliwości można nieskończenie. Już na poziomie bardzo ogólnych rozważań pojęcie to sprawia mnóstwo kłopotów, a wątpliwości się mnożą, gdy przychodzi do oglądu tego, jak to pojęcie mogłoby służyć praktyce. W ramach teoretycznego eksperymentu jesteśmy w latach międzywojennych. Przyjrzyjmy się kilku takim kłopotliwym kwestiom. Punktem wyjścia niech będzie fragment utworu Karola Wojtyłły „Myśląc Ojczyzna”:\nWolność stale trzeba zdobywać, nie można jej tylko posiadać! Przychodzi jako dar, utrzymuje się poprzez zmaganie. Dar i zmaganie wpisują się w karty ukryte, a przecież jawne.\nCałym sobą płacisz za wolność – więc to wolnością nazywaj, że możesz płacąc\nJest to tekst niezwykle inspirujący. Inaczej się go czyta, gdy odbiorca przyjmuje, że ma on służyć refleksji nad własnym, indywidualnym postępowaniem, a zupełnie inaczej, gdyby chciał z przesłania w nim zawartego uczynić jakiś szerszy, praktyczny użytek. Zastanówmy się nad pytaniem o „dział pokoleń”.\nGdyby powstał jakiś „trybunał lustracyjny”, to przecież musiałby określić, jaki okres czasu obejmowałyby rozliczenia. 120 lat? To kilka pokoleń. Kultura polska miała bardzo silne właściwości asymilacyjne. Nietrudno o przykłady osób, potomków zesłanych na ziemie polskie funkcjonariuszy pastw zaborczych, którzy stali się polskimi patriotami. Czy mieliby odpowiadać za „zasługi” swoich dziadków? To może jakiś krótszy okres czasu, np. 20 lat? A dlaczego nie 21 lat? Co za różnica? Dla byłych żołnierzy Wehrmachtu, którzy później walczyli w Powstaniu Wielkopolskim, a później jeszcze w wojnie polsko-bolszewickiej, jakakolwiek taka cezura czasowa byłaby czymś nienaturalnym i niewiele mającą wspólnego ze sprawiedliwością, mającą jakikolwiek wymiar moralny. Przymus moralny bowiem jest przymusem wewnętrznym, a tu mamy do czynienia ustalaniem jakichś kryteriów zewnętrznych, by zrobić z tego publiczny użytek.\nI tych zewnętrznych kryteriów musiałoby być znacznie więcej. Jak rozliczać tych, którzy byli policjantami, pracowali w administracji państw zaborczych, pełnili różne państwowe funkcje? A przecież oni byli w nowym państwie natychmiast potrzebni. Jeśli ktoś przez całe dotychczasowe życie był dość, nazwijmy to umownie, byle jaki, ale w godzinach próby wykazał się męstwem i poświęceniem, to jak go oceniać? Czy jest on gorszy od tego, co całe życie był „porządny”, ale gdy przyszło do walki, gdy trzeba było odwagi, to nie wykazał się niczym?\nByć może dałoby się taki skomplikowany konglomerat kryteriów jakoś ustalić, ale taka sprawiedliwość byłaby tylko jakąś dodatkową formą „sprawiedliwości opinii publicznej” i nie miałaby wiele wspólnego z moralnością, a satysfakcje moralne byłyby bardzo wątpliwej wartości.\nKogo takie rozliczenia mogłyby usatysfakcjonować? Normy moralne, to głęboko zinternalizowane normy wewnętrzne. Wszelkie zaś normy zewnętrzne mogą być mniej lub bardziej z nimi zgodne, ale przecież nigdy nie są z nimi tożsame. Rozliczenia publiczne, publiczne osądzanie kogoś zgodnie z jakimiś ustalonymi umownie kryteriami, mogłyby usatysfakcjonować tylko tych, którzy akurat różnicy między normami moralnymi, a normami obyczajowymi i stanowionymi nie dostrzegają. Tego typu rozliczenia mogłyby satysfakcjonować nie tych, którzy o nową Polską rzeczywiście walczyli i ją budowali, ale tych, którzy teraz czują, że muszą się czymś wykazać.\nCi, co polskie państwo budowali mieli poczucie hierarchii ważności spraw. Najważniejsze było, żeby państwo w ogóle powstało, żeby w ogóle zaistniało, bo nie wiadomo kiedy taka historyczna okazja może się ponownie przydarzyć. Budowniczowie państwa mieli też świadomość, że nie można mieć do nikogo pretensji, że tego państwa dotychczas nie ma, że jeśli oni go nie zbudują to nikt za nich tego nie zrobi i każdy, kto tylko coś potrafi jest potrzebny. Jakie miejsce w tej hierarchii ważności spraw mogły mieć potrzeby publicznego rozliczania kogoś za dawne grzechy? Dla głównych konstruktorów były to potrzeby na miarę potrzeb gawiedzi. Co z tego że mogła ona być nawet liczna, ale to nie myśl gawiedzi buduje państwo. Zadośćuczynienie potrzebom racjonalności na miarę przygodnych gapiów mogłoby przynajmniej osłabić, jeśli nie zniszczyć, młody organizm państwa.\nCałe te „gdybologiczne” dygresje zawierają milcząco przyjęte założenie idealizacyjne, że w racjonalności politycznej, przynajmniej głównych budowniczych państwa, odzyskanie niepodległości było sprawą absolutnie nadrzędną, że sprawy ustrojowe, choć ważne były jednak na nieco dalszym planie i racjonalność ta obejmowała także poczucie konieczności liczenia się z realiami międzynarodowymi i wewnętrznym układem sił. A także założenie, że racjonalności tej towarzyszyły umiejętności trafnego definiowania sytuacji oraz umiejętności politycznego dyskursu pozwalającego na niezbędne wzajemne kompromisy, o ile wymagają tego cele nadrzędne.\nTrudno np. o większe różnice politycznych postaw jak między Piłsudskim i Dmowskim. Ale potrafili z sobą współpracować, a w decydującym momencie jeden potrafił ustąpić drugiemu. Bardzo interesującego przykładu racjonalności politycznej godnej mężów stanu dostarcza artykuł Artura Górskiego: „Prawda o Radzie Regencyjnej” [Internet] Skoro tylko rada ta otrzymała sygnał, że Stany Zjednoczone nie poprą projektowanej monarchii konstytucyjnej, to wszystkie swoje kompetencje, po samodzielnym proklamowaniu niepodległości scedowała na Piłsudskiego. Kwestie ustrojowe nie były dla Rady nieważne, ale w sytuacji, gdy można było pozyskać potężnego sojusznika za oceanem gotowego poprzeć istnienie państwa polskiego jako zupełnie niepodległego, a co przecież nie było jeszcze przesądzone, to Rada przestała się upierać przy swoich koncepcjach. Niepodległość była w tym momencie ważniejsza niż wszystko inne, także ważniejsza niż ewentualne własne korzyści polityczne, a osoba Piłsudskiego stwarzała większe prawdopodobieństwo jej odzyskania.\nW II Rzeczypospolitej nie powstał trybunał rozliczający obywateli za „całokształt” ich działalności w czasie zniewolenia i było to zgodne z podstawową racją stanu państwa. A jak mógłby wyglądać problem z bardzo specyficznym rodzajem działalności, jakim było donosicielstwo?\n157. Loteryjna „sprawiedliwość” opinii publicznej\nZałóżmy, że po odzyskaniu niepodległości w ręce polskie wpadły archiwa w stolicach trzech prowincji, w Warszawie, Poznaniu, i Krakowie, zawierające listy tajnych współpracowników. Za każdym z nazwisk kryje się stosowna teczka. Co one zawierają? Jakieś dokumenty współpracy. Jedne świadczą o współpracy okazjonalnej, drugie o współpracy systematycznej. Jedne mówią o jakichś dawnych zaszłościach, inne dotyczą spraw względnie niedawnych. Po kilku latach znaleźli się dziennikarze, którzy listy nazwisk opublikowali. Uzasadnienie dziennikarzy jest proste i pozornie przekonujące: tak jest sprawiedliwie, bo przecież te dokumenty są prawdziwe, dlaczego więc ci byli współpracownicy nie mają się teraz tłumaczyć, ze swej niecnej działalności?\nKogo takie uzasadnienie mogłoby usatysfakcjonować? Podanie nazwiska podejrzanego do publicznej wiadomości jest już jakimś rodzajem kary. A tu bez żadnego sądu, bez możliwości obrony nazwiska już zostały upublicznione. A każda sprawa ma jakiś indywidualny charakter.\nW każdym społeczeństwie, w każdym państwie są osoby, dla których donosicielstwo jest atrakcyjnym, a nierzadko i intratnym zajęciem. W każdej chyba firmie można znaleźć osoby w taki szczególny sposób starające się przypodobać swoim szefom.. Każda władza państwowa korzysta z usług takich osób. Tak się dzieje na całym świecie, chociaż raczej mało się o tym mówi, bo nigdzie takie zajęcie nie przynosi chluby i chyba niewiele jest osób, które dobrowolnie by się do tego przyznawały.\nW państwach zniewolonych jednak taki dobrowolny „zaciąg” nie wystarcza. Ich służby stosują najróżniejsze metody „nacisku”, by tych, co nie chcą dobrowolnie dostarczać określonych usług jednak do tego przymusić. Szantaż, groźba, kłamstwo każda metoda może tu być zastosowana, jeśli tylko będzie skuteczna. Mogą się za tym kryć prawdziwe ludzkie dramaty.\nJeśli spojrzeć „policyjnym okiem” na różne seriale telewizyjne brazylijskie, polskie czy jakiekolwiek inne, to niezależnie od tego czy ich akcja rozgrywa się w firmie, w szpitalu, czy na plebani, to chyba wszystkie konflikty i intrygi wynikają z tego, że ktoś na kogoś komuś o czymś donosi: mówi o kimś dobrze lub źle, mniej lub bardziej zgodnie z prawdą, w dobrych lub złych intencjach lub zgoła bez żadnych intencji. Można by powiedzieć, że tak szeroko rozumiane „donosicielstwo” jest naturalnym sposobem życia ludzi. Może nawet jest to koniecznością. Przecież chyba każda matka chce wiedzieć, co się dzieje z jej dziećmi dla ich własnego bezpieczeństwa. Nawet szkolne wywiadówki są jakąś formą donosicielstwa w takim szerokim rozumieniu.\nWraz z pojawieniem się instytucji państwa pojawił się drugi z najstarszych zawodów świata – szpiegostwo, czyli donosicielstwo na użytek państwa.. Z czasem stało się ono zinstytucjonalizowane, wykwalifikowane i wyspecjalizowane, zorganizowane w odpowiednie tajne służby.\nIm bardziej opresyjne państwo, tym bardziej rozbudowane są tajne służby. Jest oczywiste, że państwa zaborcze musiały swoje tajne służby stale rozwijać i doskonalić. Dla opinii publicznej w Wielkopolsce, tłumaczenie, że opublikowanie listy agentów z zaboru rosyjskiego, nawet jeśli zawierają one prawdziwe dane, jest sprawiedliwe, byłoby niewiarygodne, a być może nawet oburzające. Społeczeństwo zaboru pruskiego samo poddawane było różnorakim opresjom ze strony okupanta i nie uwierzyłoby, że społeczeństwo zaboru rosyjskiego czy austriackiego takiej presji nie było poddawane. Podobnie byłoby z opinią publiczną na terenach pozostałych zaborów. Po to w końcu Polacy walczyli o niepodległość, by pozbyć się tych okupacyjnych mechanizmów zniewalania.\nPojawiłyby się też prawdopodobnie inne wątpliwości. Czy polskie archiwa są bezpieczne, skoro dziennikarze mogą swobodnie wynosić z nich jakieś dane i robić z nich publiczny użytek? Nawet jeśli mieli najlepsze intencje. Opublikowali takie dane, to być może zechcą opublikować jakieś inne, które mogłyby mieć jakieś istotne znaczenie dla bezpieczeństwa państwa.\nPoza tym w jakiej roli ci dziennikarze by wystąpili? Oto dziś donoszą na tych, co donosili kiedyś. A więc sami są donosicielami. Fakt, że robią to jawnie niewiele tu zmienia. Popisaliby się odwagą i zrobiliby dobrą usługę polskiemu społeczeństwu, gdyby takie listy opublikowali przed odzyskaniem niepodległości. Wtedy pomieszaliby szyki władzom państw zaborczych. Ale dawać im teraz satysfakcje? A czy można wykluczać, że w archiwach nie ma również teczek tych, co działali na „dwa fronty”?\n„Dajcie mi człowieka, a paragraf sam znajdę” – mawiał jeden ze specjalistów ochrony interesów III Rzeszy. Kryje się za tym powiedzeniem dość racjonalne założenie, że oto nie ma obywatela, który nie miałby czegoś w swoim życiorysie „na sumieniu”. Polskich obywateli, którzy mieli coś „na sumieniu”, lub potencjalnie mogliby mieć, co nie było zgodne z interesami państw zaborczych było zapewne niemało. I ci właśnie byli obiektem szczególnego zainteresowania ich tajnych służb.\nTeczki w archiwach zawierały zapewne w niemałej liczbie świadectwa porażek tych, co sami próbowali na własną rękę, na swoim drobnym odcinku działania, z państwami zaborców się zmagać, a nie sprostali sile jego systemu. Ci mieli największego pecha, bo wpadli w zasadzkę i pozostały po tej porażce pisane ślady. Takie ślady nie pozostały natomiast po działalności obywateli potulnych i w pełni lojalnych w stosunku do władz zaborców. Czy więc taka dziennikarska inicjatywa publicznego wymierzenia sprawiedliwości miałaby wiele ze sprawiedliwością wspólnego? Taka sprawiedliwość miałaby wszelkie znamiona loteryjności, a więc sprawiedliwością by nie była.\nTyle wątpliwości nasuwa się przy milczącym dotąd założeniu, że oto archiwa wpadły w polskie ręce znienacka, że zaborcy nie byli na to przygotowani. A jeśli przygotowali się choć trochę, to co mogliby zrobić? Zniszczyć wszystkie teczki? To byłoby bardzo nierozsądne. Lepiej dla nich byłoby usunąć tylko niektóre teczki, tych najbardziej przydatnych i inteligentnych i mogących dalej działać, a z niektórych teczek usunąć część materiałów mogących nasuwać jakieś wątpliwości co do rzeczywistej postawy delikwentów. Niczego nie byłoby potrzeba fałszować, a bezpieczeństwo przyszłego państwa byłoby tym bardziej zagrożone, im bardziej archiwa byłyby dla jego władz wiarygodne, a jeszcze lepiej dla mało intelektualnie wyrobionej opinii publicznej.\nCzy to oznacza, że archiwa te powinny być dla państwa obojętne? Oczywiście, że nie. Dzięki ich znajomości władze suwerennego już państwa mogłyby wyrobić sobie wyobrażenie, jak wyglądały jedne z ważniejszych mechanizmów zniewalania polskiego społeczeństwa. Ale czy to oznaczałoby konieczność rozliczania wszystkich konkretnych osób figurujących w teczkach i to publicznie? To byłoby wielkim zwycięstwem zaborców „zza grobu” i byłoby jeszcze nie najgorzej, gdyby tylko miało to charakter swoistej zemsty, a nie służyło zaplanowanemu mieszaniu się w polskie sprawy obecnie i w przyszłości. Dlaczego? Przyjrzyjmy się nieco bliżej pozornie oczywistym dwom argumentom, jakimi dzisiaj zwolennicy powszechnej lustracji się posługują.\nOczywiste argumenty. „Każdy podejrzany będzie się bronił, że działał nieświadomie, albo donosił o sprawach nieważnych, że prowadził jakąś grę ze służbami zaborcy” – to jeden z argumentów mających zamykać usta przeciwnikom „dzikiej” czy „żywiołowej lustracji”, jak to bywa nazywane. Zauważyć można, że cytowany argument jest prawdziwy. Każdy będzie się tak tłumaczyć. Ale co z tego? Czy każdy podejrzany jest winny? W całym cywilizowanym świecie, gdzie istnieją sądy, oskarżeni się tłumaczą i jest to ich święte prawo. A czy każdy oskarżony zostaje skazany? Nie! Jest bardzo wiele przypadków, gdy oskarżony o najcięższe nawet zbrodnie wychodzi z procesu sądowego całkowicie i przekonująco uniewinniony. A co to oznacza? Że oskarżenie zostało źle przygotowane lub wręcz sprokurowane. Czemu zaś zaborcom służyły teczki? Zniewalaniu społeczeństwa. Im więcej teczek, tym dla zaborcy lepiej, tym większa pewność, że da się społeczeństwo utrzymać „w ryzach”. A więc podmiotem prokurującym obecne oskarżenia są dawne służby, którym zależało na zniewalaniu społeczeństwa. Czy zaś na pewno wiadomo, że już nie zależy?\n„Teczki zawierają prawdę, bo dlaczego ich zleceniodawca miałby sam siebie oszukiwać? – to retoryczne pytanie formułowane jest ze szczytów intelektu na miarę Himalajów, przed którym opinia publiczna, skazana na proste pytania i równie proste odpowiedzi, powinna rozłożyć ręce, a raczej schować swoją strusią główkę w piasek. A czy wszyscy są wobec swoich zleceniodawców uczciwi? Spróbujmy znaleźć jakąś odpowiedź. Może ona mieć także formę retorycznego pytania: jeśli wiadomo opinii publicznej, że przestępstw dopuszczają się sędziowie (nie tylko od meczów piłkarskich), prokuratorzy, ministrowie, wojewodowie, posłowie, księża, policjanci itd. itd., to niby dlaczego przedstawiciele tajnych służb mieliby być enklawą jakoś rozumianej uczciwości?\nMoże pytanie wydawać się naiwne, ale dlaczego miałoby być mniej inteligentne od pytania tutaj wyjściowego?\nJeśli ktoś jest donosicielem, to chciałby to ukryć przed najbliższym środowiskiem i na kogoś innego skierować podejrzenia, podobnie jak kieszonkowiec w razie zamieszania pierwszy jest gotów wykrzyknąć „łapaj złodzieja!”. Stąd motyw donosiciela, aby podejrzenia o donosicielstwo skierować na różne osoby ze swego środowiska jest zrozumiały. Specjalizacja rodzi perfekcję. Zadziwiające jest, jak od wielu inteligentnych nawet osób udaje się różnym oszukańczym firmom wyłudzić w przypadkowym kontakcie podpis na jakimś niewinnie wyglądającym blankiecie, który później okazuje się umową, za którą trzeba coś zapłacić. Jeśli kwalifikowany donosiciel całe lata funkcjonuje w określonym środowisku, to nietrudno mu wszystkim wkoło pozakładać teczki, by w jakimś momencie uzyskać podkładkę w postaci stosownego podpisu. Jest to tym łatwiejsze, im bardziej kwalifikowane jest wspierające go zaplecze organizacyjne.\nTakie „haki” mogą służyć bardzo wymiernym celom. Dziś przedstawiciele naszych najwyższych elit kulturalnych czy politycznych potrafią, z osobistej inicjatywy, nagrywać swoich interlokutorów bez ich wiedzy, by następnie zrobić z tego korzystny dla siebie użytek. Zaczęło się od najwyższych elit, a potem poszło już „z górki”. Niby dlaczego przedstawiciele tajnych służb mieliby być wolni od takiej pokusy? To aniołowie? A nawet gdyby sami byli w swoim rzemiośle na swój sposób „uczciwi”, to skąd wiadomo, że równie „uczciwi” byli ich zleceniodawcy? Stąd nietrudno znaleźć motywy, dla których wytworzyć się mogła cała „szara strefa haków”, w której służby specjalne mogły przebierać w zależności od zapotrzebowania wynikającego z różnych politycznych flukuacji.\nJaki można wysnuć ogólniejszy wniosek z tych całych „gdybologicznych” dygresji? Taki, że sprawy jakichkolwiek rozliczeń za działalność z okresu zniewolenia, jeśli podejmować, to przede wszystkim w aspekcie obrony aktualnej suwerenności państwa, w aspekcie jego szeroko rozumianego bezpieczeństwa dzisiaj i jutro. Złudzeniem zaś jest mniemanie, że zadośćuczyni się systemowo jakimś racjom wynikającym z poczucia potrzeby „sprawiedliwości dziejowej” za to, co było wczoraj. Karać można tylko za konkretne działania, za to, co było przestępstwem i nie zostało przedawnione. Czy fałszerstwa, tortury lub wręcz zabójstwa kiedykolwiek były legalne?\nCały system zniewolenia przyszedł z zewnątrz. Gdyby było sensowne mówienie o „sprawiedliwości dziejowej” to należałoby ją wymierzyć wykonawcom tego zniewolenia, a więc nieistniejącemu już Związkowi Radzieckiemu oraz jego wspólnikom, którzy temu wykonawstwu patronowali czyli Stanom Zjednoczonym i Wielkiej Brytanii.\n158. Teczki i wątpliwości\nOpublikowanie list dziesiątków czy setek tysięcy osób mających swoje „teczki” jest jakby zaproszeniem społeczeństwa do uganianiem się za komarami, podczas gdy niewiele się mówi o mokradłach, w których się one lęgły i nadal lęgną. A cała sprawa może mieć swe źródło właśnie w owych mokradłach. Bo co zostało zrobione?\nPo pierwsze, w tym roju komarów zrównani zostali ci, którzy są podejrzani z tymi, którzy są winni. Kto ma teczkę, ten jest winny. „Nie znam przypadku, aby jakieś dokumenty były sfałszowane” - to był ważny argument zwolenników publikacji list. Kilka przypadków zostało już poddanych szczegółowej analizie i co się okazuje: oto nic nie zostało sfałszowane, ale też niewiele z tego wynika, jak w przypadku Zbigniewa Herberta. A teczka przecież jest. Przypadek seminarzystów pokazuje, że „bezpieka” działała profilaktycznie. Najpierw zakładała teczkę, a potem urządzała polowanie, a więc próbowała zdobyć podpis mający uwiarygodnić jej zawartość. Czy tak czyniła wyłącznie w odniesieniu do seminarzystów? Skąd taka pewność? Wspomniany poeta byłby pewnie zdziwiony, gdyby się dowiedział, że został „upolowany”.\nCo z tego więc, że po otworzeniu teczek innych osób, ich donosicielska działalność nie podlega żadnej wątpliwości. W tym roju komarów wszyscy zostali zrównani: drobni „kapusie”, jakimi posługuje się policja na całym świecie, z prawdziwymi politycznymi „baronami”, po drugie, systematyczni „usługodawcy” z „upolowanymi” przy jakiejś okazji czy nawet „nie do końca upolowanymi” A czy każdy był obiektem polowania? Jeśli ktoś niczym się nie wyróżniał to jasne, że niczego nie może mieć na koncie, bo niby dlaczego miałby być obiektem zainteresowania?\nPo trzecie, drobne „komary przeszłości” w osobach drobnych konfidentów czy wręcz „upolowanych”, niewiele już znaczących dla obecnej kondycji państwa zrównane zostały z dużymi tuzami, których aktywność miała, i być może ma nadal, duże znaczenie nie tylko w sprawach wewnątrzpaństwowych, ale także w relacjach państwa z otoczeniem zewnętrznym. Opinia publiczna, im szersza, tym jest mniej intelektualnie wyrafinowana. Potrzebuje przede wszystkim sensacji. Ten był konfidentem w dawnym reżimie i tamten, więc czas wreszcie, by te sprawy zakończyć. Jednak dla perspektyw niepodległości naszego państwa te różnice znaczenia wcale nie są obojętne. W roju komarów łatwo ukryć wagę działalności poszczególnych osobników dla obecnej i przyszłej kondycji państwa. I w tym może się kryć największe niebezpieczeństwo dla kondycji państwowej suwerenności.\nTyle o komarach, a co z mokradłami? Może to się wydać paradoksalne, ale po odzyskaniu niepodległości nie tylko nie uległy one jakiemuś osuszeniu, ale wręcz rozrosły się one obszarowo. I nie ma w tym niczego nadzwyczajnego.\nW czasach podległości sowieckiemu imperium głownie jego stolica zainteresowana była kultywowaniem takich mokradeł. Czy było wielkim interesem dla stolic innych państw, aby czynić podobnie? Raczej miernym, bo wszystko, co istotne i tak zależało od kremlowskich władz. Sytuacja zmieniła się po odzyskaniu niepodległości politycznej. Polska, jako państwo, mogła już suwerennie podejmować różne decyzje. Od kogo one zależały i zależą? Od klasy politycznej państwa, a więc zaczęło się opłacać tworzenie mechanizmów wpływu na tę klasę w bardzo wielu stolicach, a nie już tylko w Moskwie. Każde suwerenne państwo musi się z tym liczyć oraz umieć się przed tym bronić; jest to i będzie zupełnie normalne.\nMało budujące jest natomiast upowszechnianie przekonania czy robienie wrażenia, że najważniejsze jest tylko to, co niegdyś płynęło, i zapewne nadal płynie, z jednego tylko źródła. Tych źródeł jest od dawna już wiele. O tym. że CIA pomagało Solidarności przeczytać można w wielu publikacjach, Wiemy na pewno, że na swój sposób pomagało też STASI. Ale zakładać, że tylko te służby były zainteresowane rozwojem sytuacji w Polsce, to jakby chować głowę w piasek.\nkomentarze: 55 | wyświetlenia: 2265\nkomentarze: 62 | wyświetlenia: 957\nkomentarze: 109 | wyświetlenia: 286088\nkomentarze: 20 | wyświetlenia: 110630


EthnoPassion: Marzycielska poczta z podróży\nDzisiaj walentynki, ale nie o tym będzie mowa. Blogerzy zgromadzeni wokół projektu Polskie Blogi Podróżnicze zachęcają do wysyłania kartek. Nie walentynkowych. Kartek z podróży. Tych dalekich i tych bliskich. Kartek magicznych, które mogą wywołać uśmiech na twarzach chorych dzieci. Zapraszamy do przyłączenia się do akcji Marzycielska Poczta z Podróży. Wystarczy kupić kartkę, znaczek, zajrzeć na stronę www.marzycielskapoczta.pl po dane małych adresatów i wysłać dzieciom odrobinę słońca i pozytywnej energii.\nWięcej informacji o naszej akcji na Fejsbuku.\nMoje kartki są gotowe! A Twoje? :-)


Stal Pleszew życzy Wesołych Świąt - KS Stal Pleszew\ndata dodania: 15:11 24.12.2016 , autor/żródło: Mariusz Kruchowski\nZ okazji Świąt Bożego Narodzenia oraz zbliżającego się wielkimi krokami Nowego Roku 201& chcielibyśmy złożyć wszystkim zawodnikom, sponsorom, partnerom, kibicom a także ich rodzinom najserdeczniejsze życzenia. Pozytywnej, rodzinnej i ciepłej atmosfery, chwili refleksji i wytchnienia od życia codziennego, miłości bo ta jest niezbędna do pełnowartościowej egzystencji. Dużo sportowych prezentów i nie tylko a także sukcesów. Życzy Zarząd KS Stal Pleszew.\nTurniej Świąteczny oraz Spotkanie Wigilijne trampakrza starszego\nO Puchar firmy STAR-BUD\nBal Stali Pleszew - 11 lutego 2017 r.


MŚ Seefeld 2019. Kubacki do Kobayashiego: Idziesz? Japończyk zrozumiał, uśmiechnął się i przeszedł - Sport WP SportoweFakty\n- Po Bergisel jest trochę złości, ale praca sportowca polega na tym, żeby radzić sobie z takimi emocjami. Jeden występ nie zmienia tego, co wypracowało się w czasie przygotowań - mówił po środowych skokach w Seefeld Dawid Kubacki.\nGrzegorz Wojnarowski 28 Lutego 2019, 07:06\nKubacki na normalnym obiekcie w MŚ Seefeld spisuje się zdecydowanie lepiej, niż na Bergisel w Innsbrucku, gdzie wyraźnie się męczył i w konkursie indywidualnym był dwunasty. Po zmianie skoczni na mniejszą jest w czołówce każdego treningu. We wtorek był drugi i trzeci, w środę pierwszy i drugi.\n- Skocznia jest w porządku. Czuję się na niej okej. Założenie było takie, żeby zacząć od dobrych skoków, a potem je szlifować. W Innsbrucku praca zaczęła się z niższego pułapu i przez to trochę się tam męczyłem. Tutaj widzę, że wszystko idzie w dobrym kierunku - tłumaczył 28-letni zawodnik Wisły Zakopane.\nCzytaj także: Jakub Wolny pogratulował Stefanowi Huli. "Był ode mnie znacznie lepszy"\nW czasie, gdy Kubacki rozmawiał z dość dużą grupa polskich dziennikarzy, wyznaczonym przez stalowe barierki wąskim korytarzem niemal pustej już "strefy mieszanej" szedł Ryoyu Kobayashi. Widząc zagrodzone przejście, lider Pucharu Świata zatrzymał się i już chciał zawrócić i znaleźć inną drogą. Jednak na hasło "Ryoyu idzie" przedstawiciele mediów odsunęli się, a Kubacki po polsku rzucił do kolegi po fachu "Idziesz?" i również zrobił mu miejsce. Kobayashi zapewne nie zrozumiał, co powiedział, ale z pewnością zrozumiał jego gest, bo uśmiechnął się i ruszył przed siebie. Gdy przeszedł, Polacy wrócili do rozmowy.\n- Co takiego ma skocznia, że tak dobrze mi się na niej skacze? To samo, co wszystkie inne. Nie umiem tego określić. Myślę, że na Bergisel mieliśmy po prostu słabsze dni, ale analiza dlaczego tak było to już zadanie na później. Póki co musimy pracować nad jak najlepszymi skokami w Seefeld - mówił Kubacki.\nCzytaj także: Dobry wynik Kamili Karpiel w debiucie na mistrzostwach świata. "Jestem w szoku"\n- Po konkursach w Innsbrucku mam poczucie niedosytu, jest trochę złości, ale praca sportowca polega również na tym, żeby radzić sobie z takimi uczuciami i na drugi dzień iść na trening w pełni sił, z uśmiechem na ustach i robić dalej swoje. Jeden występ nie zmienia tego, co wypracowało się przez całe przygotowania - podkreślił piąty zawodnik klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.\n- Czy w czwartek odpuścimy jakieś serie? Tak, kwalifikacyjną - zażartował Kubacki. - Myślę, że nie ma żadnych podstaw do tego, żeby obawiać się zmęczenia, więc pewnie pójdziemy sobie poskakać. Decyzja należy jednak do trenera - zakończył wieczorną rozmowę.\nPoczątek kwalifikacji do konkursu na normalnej skoczni w Seefeld (K-99) w czwartek o godzinie 16:30.\nCzy Dawid Kubacki zdobędzie medal w konkursie mistrzostw świata na normalnej skoczni?\nJacek Ciepłucha 28-02 18:43 Zgłoś komentarz\nSłowo " idziesz ?" przejdzie do historii skoków narciarskich. Za kilkadziesiąt lat przeczytamy o tym zdarzeniu w książce historia sportu.\nAustria Skoki narciarskie Sporty zimowe Dawid Kubacki Ryoyu Kobayashi MŚ 2019 Seefeld


Jabłuszko - Sergiusz Piasecki - opinia o książce (126243) - Lubimyczytać.pl\n7,55 (263 ocen\ti\t25 opinii) Zobacz oceny\nPierwsza część "Trylogii złodziejskiej" Sergiusza Piaseckiego napisana została z doskonałą znajomością realiów; ta niezwykle barwna i pasjonująca opowieść, nie pozbawiona humoru, lecz także tragiczna, wciąga czytelnika od pierwszych stron.\nźródło opisu: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1990\nPiasecki kunsztem pisarskim przerasta 99% pisarzy międzywojnia (w konkury może z nim iść jedynie Choromański), a jednak prawie nic się o nim nie mówi, nigdy nie został tak na prawdę zrehabilitowany. Komuna wrzuciła go w niebyt, a współczesna krytyka woli jakieś współczesne dyrdymały psełdoliterackie, niż odkrywanie arcydzieł. Jestem zarażony Piaseckim i polecam każdemu, a Jabłuszko jest pierwszą książką, którą przeczytałem, dlatego mam do niej specjalny sentyment. Pozdrawiam


Tajemnice Konstrukcji - Ładny Dom - Najpiękniejsze domy\nWszystkie cegły pochodzące z rozbiórki zostały przed ponownym użyciem dokładnie wyszczotkowane i wymyte roztworem kwasu solnego, a po postawieniu murów ponownie umyte wodą pod ciśnieniem.\nUwaga! Takie mycie, kiedyś często praktykowane, dziś uważane jest za szkodliwe - roztwór kwasu wnika bowiem w strukturę cegły i może być powodem przyspieszonej korozji muru, jak i nałożonych tynków.\nSystem szachulcowy w klasycznym wiejskim domu to drewniana konstrukcja, którą wypełniają cegły. Ściany takie są zimne, dlatego prezentowanemu domowi postanowiono nadać tradycyjny wygląd, ale zmienić technologię budowy tak, by można je było należycie ocieplić.\nElewacje. Deski uzyskane w wyniku pocięcia belek wzdłuż na 5-centymetrowej grubości elementy przykręcono śrubami do ścian. Partie ścian z atrapą muru pruskiego mają zewnętrzne elewacje z połówek cegły kratówki. Pozostałe przestrzenie między deskami wypełnione zostały bądź styropianem, siatką i tynkiem, bądź też połówkami cegły z rozbiórki układanymi w fantazyjną jodełkę.\nDach pokryty został dachówką marsylką, charakterystyczną dla starych domów polskich. Krokwie mają 30 cm wysokości, a wszystko po to, aby między dachem a sufitem zmieściło się ocieplenie, a krokwie były jeszcze widoczne od wewnątrz (wystają na 8 cm). W holu domu widoczna jest też belka kalenicowa, której wymiary też są nietypowe i wynoszą 30 cm×30 cm.\nZe względu na duże przekroje krokwi i belki kalenicowej potrzebne były również masywne elementy na więźbę dachową. Ustalono, że takie przekroje można uzyskać z sosen liczących około 120 lat. Odpowiednie drewno znaleziono nieopodal granicy, ale po niemieckiej stronie, i stamtąd zwieziono do Poznania.


Najlepsze materiały do zastosowania w charakterze ślizgu\nRedakcja bioslife.pl Opublikowane w 11 sierpnia 2021\nZdecydowana większość maszyn i urządzeń do prawidłowego działania potrzebuje ślizgów. Jako że są to elementy poddawane intensywnej eksploatacji, niezwykle istotny jest dobór materiału, z jakiego są one wykonane. Musi charakteryzować się on dużą wytrzymałością mechaniczną, a także odpornością na ścieranie. Z naszego artykułu dowiesz się, jakie materiały można zastosować do pracy w charakterze ślizgu.\nŚlizgi do maszyn produkowane są najczęściej z tworzyw sztucznych konstrukcyjnych. Są to materiały składające się z polimerów sztucznych lub naturalnych, które mają coraz powszechniejsze zastosowanie w wielu dziedzinach przemysłu. Liczne właściwości, wśród których z pewnością należy wymienić łatwość obróbki sprawiają, że coraz częściej stanowią alternatywę dla metalowych komponentów. Do pracy w charakterze ślizgu najczęściej wykorzystywane są takie materiały, jak: poliamid, polietylen, poliacetal oraz teflon.\nPoliamid otrzymywany jest w procesie polikondensacji kwasu adypinowego oraz heksametylenodiaminy. Wyróżniają go świetne parametry mechaniczne, wśród których na szczególną uwagę zasługują doskonałe właściwości ślizgowe. Jest ponadto odporny na uderzenia, rozciąganie i ścieranie, charakteryzuje go niewielki współczynnik tarcia, duża wytrzymałość mechaniczna, a także odporność na działanie wysokich temperatur. Jak twierdzi przedstawiciel firmy Cmplast, poliamid to materiał o doskonałych parametrach, który można poddawać obróbce wiórowej. Co więcej, dzięki użyciu dodatków uszlachetniających, można dodatkowo wpłynąć na jego właściwości i nadać mu pożądane cechy. Wszystko to sprawia, że ma różnorodne zastosowanie i jest bardzo popularny – również w charakterze ślizgu.\nPolietylen jest tworzywem z grupy termoplastów chętnie wykorzystywanym w charakterze ślizgu. Giętkość, wysoka odporność na działanie kwasów i wielu innych środków chemicznych, a także niskich temperatur czynią z niego uniwersalny materiał o wszechstronnym zastosowaniu. Oprócz tego posiada on również świetne właściwości skrawające, co znacznie ułatwia proces obróbki. Mimo, że charakteryzuje się mniejszą odpornością mechaniczną niż poliamid, nie ma to wpływu na jego właściwości ślizgowe.\nPoliacetal to polimer wykorzystywany do wytwarzania termoplastycznych tworzyw sztucznych. Dzięki dużej twardości powierzchniowej i małej ścieralności charakteryzuje się dobrym poślizgiem i dobrą odpornością na tarcie, nie rozpuszcza się i nie pęcznieje we wszystkich stosowanych rozpuszczalnikach, w paliwach i olejach mineralnych. Z tego powodu ma powszechne zastosowanie w charakterze ślizgu.\nTeflon należy do grupy wysokosprawnych termoplastów. Materiał ten odznacza się najwyższą odpornością cieplną wśród tworzyw sztucznych o zastosowaniu technicznym. Jest również chemoodporny, co oznacza, że nie rozpuszcza się w żadnym ze znanych rozpuszczalników. Cechuje go wysoka odporność termiczną, dzięki czemu może być używany w przedziałach temperaturowych od -200°C do 260°C. Za sprawą obojętności chemicznej może być stosowany także przy obróbce żywności oraz mieć kontakt z wodą pitną. Doskonałe właściwości tego materiału sprawiają, że wykorzystuje się go także w wielu gałęziach przemysłu, w tym także w przemyśle motoryzacyjnym, gdzie wykorzystywany jest m.in. do tworzenia elementów i płyt ślizgowych.\nPodsumowując, wśród wielu materiałów sztucznych konstrukcyjnych do pracy w charakterze ślizgu szczególnie chętnie wykorzystywane są: poliamid, polietylen, poliacetal oraz teflon.\nPoprzedni wpisCzym jest sitodruk?\nNastępny wpisIntegracja Inpost WooCommerce w ErpBox – co warto wiedzieć o jej możliwościach?


Falownik elektrowni - tematy na elektroda.pl\nZnaleziono około 205 wyników dla: falownik elektrowni\nPodstawowa forma zapytania: falownik elektrownia\nAutomatyka Falowniki 29 Paź 2018 20:53 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 249\nEnergia Odnawialna 01 Paź 2016 21:13 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 2166\nEnergia Odnawialna 01 Wrz 2013 17:07 Odpowiedzi: 32 Wyświetleń: 16701\nAutomatyka Przemysłowa 29 Lip 2010 10:30 Odpowiedzi: 35 Wyświetleń: 9976\nEnergia Odnawialna 10 Maj 2009 01:10 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 21376\nAutomatyka Falowniki 08 Lip 2010 10:05 Odpowiedzi: 61 Wyświetleń: 40934\nAutomatyka Falowniki 10 Gru 2015 12:55 Odpowiedzi: 19 Wyświetleń: 2172\nEnergia Odnawialna 23 Cze 2020 04:48 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 276\nAutomatyka Falowniki 14 Wrz 2010 21:58 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 1583\nDIY Dom Ogród 07 Paź 2012 18:14 Odpowiedzi: 115 Wyświetleń: 57336\nWitam grupowiczów. Mam takie pytanie, nie jestem ekspertem od elektryki. Pewno większość z was jest już zorientowana w temacie mocy falowników oraz przepisów. W ostatnim czasie złożyłem dokumenty do ENEI o podłączenie do sieci mojej elektrowni. Ku mojemu zdziwieniu dowiedziałem się, że falownik,...\nEnergia Odnawialna 26 Mar 2020 08:16 Odpowiedzi: 24 Wyświetleń: 2454\nAutomatyka Falowniki 16 Cze 2007 07:14 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 3946\nWitam posiadam falownik solaredge SE 3500 oraz 8 paneli fotowoltaicznych zamontowanych na dachu . Panele są bez optymalizatorów mocy .Dowiedziałem się że bez nich falownik nie będzie działał . Pytanie czy jest możliwość włączenia mojej elektrowni bez optymalizatorów albo czy jest możliwość wyłączenia...\nEnergia Odnawialna 29 Mar 2019 14:29 Odpowiedzi: 27 Wyświetleń: 12564\nElektryka Instalacje i Sieci 05 Cze 2020 13:08 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 408\nProjektowanie Układów 23 Maj 2008 08:54 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 3589\nAutomatyka Przemysłowa 07 Maj 2014 21:50 Odpowiedzi: 13 Wyświetleń: 7387\nElektro Maszyny i Urządzenia 23 Sie 2016 14:00 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 2547\nAutomatyka Falowniki 22 Kwi 2017 21:39 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 1734\nElektro Co kupić? 11 Kwi 2019 18:03 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 1128\nRóżnica energii na falowniku i na liczniku\nMam takie pytanie . Przyszło mi półroczne rozliczenie z elektrowni, i teraz to co jest wyprodukowane się zgadza z licznikiem , to co jest pobrane się zgadza z licznikiem a czemu pojawia się różnica między wyprodukowana energia która widnieje na liczniku falownika i tym co pokazuje na liczniku ?\nElektryka Instalacje i Sieci 17 Lip 2020 18:03 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 195\nWszystko w jednym stringu. Jeśli masz wątpliwości co do konfiguracji - sprawdź sobie na stronie ? Po zarejestrowaniu wybierasz swój falownik i posiadane panele (dla moich musiałem wprowadzić parametry, bo nie było ich w bazie) i program podaje prawidłową konfigurację. Moim zdaniem wrzucenie zaciemnianych...\nEnergia Odnawialna 19 Paź 2020 14:42 Odpowiedzi: 67 Wyświetleń: 4023\nAutomatyka Falowniki 05 Gru 2006 16:50 Odpowiedzi: 36 Wyświetleń: 7328\nWitam. Zastanawiam się na użyciem układu MC3PHAC jako falownika do elektrowni wiatrowej. Najpierw przetwornik DC/DC z a później na falowniku (MC3PHAC) i toroidach 3x 230V. Wydaje mi się że nie powinno byc problemów czy się mylę?\nAutomatyka Falowniki 31 Maj 2007 20:59 Odpowiedzi: 19 Wyświetleń: 9937\nCześć Potrzebuję zasilić silni 3 fazowy na 50Hz z jednej fazy 230+/-8V. Można bawić się w budowę elektrowni, tylko nie mam takowego silnika. Chciałbym jeszcze,by całość była przynajmniej o połowę mniejsza od całej BL-8 :) Pozdrawiam Maciej\nPoczątkujący Elektronicy 27 Wrz 2009 14:32 Odpowiedzi: 13 Wyświetleń: 2187\nAutomatyka Falowniki 04 Lis 2012 21:50 Odpowiedzi: 39 Wyświetleń: 19077\nEnergia Odnawialna 15 Wrz 2013 15:04 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 7326\nWitam! Przeczytaj Twoją umowę z ZE. Jeżeli umowa dopuszcza taki zwrot energii, to nie ma problemu, ale jeżeli nie - to spytaj ZE o renegocjację umowy z taką możliwością. Przelicz, jakie "porcje" energii wchodzą w rachubę, zakładając, że energię będziesz oddawał po cenie, jaką ZE płaci elektrowni,...\nElektro Maszyny i Urządzenia 19 Sty 2014 20:19 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 3651\nCzyli osobny obwód dla tej maszyny a resztę warsztatu zostawiam na tym RCD. Dokładnie tak. Jak w DTR-ce. Plus informacja dla klienta, aby zlecił poprawę reszty instalacji kumatemu elektrykowi, bo tę najwyraźniej robił inny pan Kazio. A może ten sam? Był taki jeden na forum, który kłócił się,...\nElektryka Instalacje i Sieci 05 Maj 2015 18:23 Odpowiedzi: 18 Wyświetleń: 3093\nTak, jak napisałem - mój SKYMAX pracował przez rok bez akumulatorów i zawsze jak było słoneczko miałem prąd w domu - nawet, jak kilka razy wyłączyli prąd z elektrowni. Po prostu ten falownika ma wejście z sieci i wyjście na dom - a pomiędzy nimi elektronika kieruje prąd ze słoneczka tam, gdzie go brakuje. Jak...\nEnergia Odnawialna 05 Maj 2020 21:28 Odpowiedzi: 28 Wyświetleń: 3006\nEnergia Odnawialna 26 Lis 2019 17:01 Odpowiedzi: 44 Wyświetleń: 2034\nAle i tak on-grid się wyłączy jak braknie prądu z elektrowni?\nEnergia Odnawialna 19 Maj 2020 03:27 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 318\nCzyli połączenie z serwerem poprawne, tak? Problem u mnie jest taki, ze jak zeskanuje kod w tej aplikacji to wyskakuje mi "logger connected" na chwilę i po zniknięciu tego komunikatu nic się nie dzieje, a na tych wszystkich filmikach jest dalej przejście do informacji o "elektrowni słonecznej"....\nEnergia Odnawialna 30 Sie 2020 08:10 Odpowiedzi: 30 Wyświetleń: 894\nEnergia Odnawialna 30 Gru 2008 10:19 Odpowiedzi: 80 Wyświetleń: 95549\nDIY Konstrukcje 05 Wrz 2008 11:17 Odpowiedzi: 112 Wyświetleń: 100961\nchudzian,a jeżeli ma być stacjonarnie,moc zależy jak dużą turbinę chcesz badać,trzeba by było zrobić tunel zamontować wiatromierz, a wentylator sterować falownikiem\nEnergia Odnawialna 26 Sty 2009 19:25 Odpowiedzi: 12804 Wyświetleń: 4964333\nEnergia Odnawialna 02 Mar 2019 16:00 Odpowiedzi: 2362 Wyświetleń: 928540\nChętnie skorzystam ze schematu jak zbudować trójfazowy generator i Falownik. A możesz rozszerzyć pytanie, bo nie bardzo wiem o co Ci chodzi? Czy to ma być falownik do sterowania silnikami 3fazowymi , czy falownik w znaczeniu przetwornica DC/AC - dajmy na to: DC-48V/ 3x400V AC?\nEnergia Odnawialna 23 Sty 2017 23:33 Odpowiedzi: 4164 Wyświetleń: 1580932\nOgólny techniczny 28 Mar 2014 17:50 Odpowiedzi: 425 Wyświetleń: 48640\nEnergia Odnawialna 26 Wrz 2013 08:50 Odpowiedzi: 47 Wyświetleń: 30112\nEnergia Odnawialna 31 Paź 2015 22:22 Odpowiedzi: 66 Wyświetleń: 29162\nPoczątkujący Naprawy 19 Maj 2012 01:57 Odpowiedzi: 21 Wyświetleń: 5159\nEnergia Odnawialna 07 Kwi 2017 13:22 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 9291\nA jak się miewa sprawa urządzeń niezbędnych do podłączenia instalacji do sieci?? Jakies falowniki, przetwornice itp Falownik, to własnie przetwornica. Prądu stałego na zmienny. Najlepiej kupić taki, ze zintegrowanym rozłącznikiem DC i zabezpieczeniami, wtedy poza panelami i okablowaniem, nic więcej...\nEnergia Odnawialna 09 Gru 2012 22:51 Odpowiedzi: 42 Wyświetleń: 19870\nOgólny techniczny 13 Lis 2012 18:17 Odpowiedzi: 1702 Wyświetleń: 181476\nEnergia Odnawialna 04 Sty 2013 22:50 Odpowiedzi: 17 Wyświetleń: 3588\nEnergia Odnawialna 01 Paź 2013 17:22 Odpowiedzi: 81 Wyświetleń: 46764\nUkłady Zasilające 02 Lut 2014 08:24 Odpowiedzi: 29 Wyświetleń: 14889\nTutaj znalazłem ofertę w której jest napisane że są dopłaty ze strony dostawcy: Czytaj uważnie, nie że są, a że mają być, znaczny wzrost cen paneli to marzenia senne sprzedawcy, skoro już teraz ceny paneli ustalono tak żeby ich zakup był na granicy opłacalności, cena wzrosnąć nie może, bo nikt tego...\nEnergia Odnawialna 22 Maj 2015 13:26 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 1731\nNajlepiej ubezpieczyć się od odpowiedzialności cywilnej Taaa... ubezpieczyć też od spadających monterów porażonych od falownika. Sam prezes URE jest przerażony stratami. [url=]Link Na serio, chciałbym zobaczyć jak energetyka podpisuje się pod instalacją prosumencką. Chciałbym zobaczyć to zrozumienie...\nElektro Początkujący 02 Lis 2015 11:45 Odpowiedzi: 19 Wyświetleń: 7053\nWitaj, przymierzam się do instalacji zestawu w granicach 5kW, i tak patrzę sobie od jakiegoś czasu na wydajność instalacji w tym przedziale na pvmonitor, i wychodziły mi cały czas, że masz chyba najwydajniejszą instalację :). Nawet w tym momencie produkujesz 2,7kW, podobnie produkują instalację 8, 10,...\nEnergia Odnawialna 01 Mar 2016 06:27 Odpowiedzi: 40 Wyświetleń: 9285\nEnergia Odnawialna 26 Lut 2016 09:36 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 1869\nKoledzy forumowicze. Prosiłem o opinie na temat wybranych paneli, falownika a mi się wydaje, że trochę się zapętliliśmy. Chciałem się dowiedzieć od konkretnych użytkowników elektrowni jak to wygląda w praktyce bo teoretycznie w necie można przeczytać wszystko, przykład: na tę chwilę instalacja...\nEnergia Odnawialna 23 Cze 2016 07:32 Odpowiedzi: 47 Wyświetleń: 5508\nWiem :). To był skrót myślowy. Nie lepiej falownik on-grid? Proces ładowania, przechowywania i rozładowania pochłania 50% energii ( proszę mnie poprawić)\nNewsy 24 Mar 2016 12:19 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 1824\nEnergia Odnawialna 23 Paź 2016 17:27 Odpowiedzi: 33 Wyświetleń: 1872\nEnergia Odnawialna 04 Sty 2017 10:19 Odpowiedzi: 51 Wyświetleń: 11502\nW skali mikro jednak straty dla prądu przemiennego są większe niż dla stałego. - pojemność między przewodami a ziemią - efekty związane z liniami długimi (przynajmniej te 6000km linii przesyłowej) - indukcyjność przewodów, na odległości kilkunastu kilometrów są już znaczące Ogólnie Rezystor240...\nEnergia Odnawialna 09 Lut 2019 23:16 Odpowiedzi: 1332 Wyświetleń: 187755\nEnergia Odnawialna 17 Lis 2017 21:36 Odpowiedzi: 53 Wyświetleń: 6123\nEnergia Odnawialna 20 Gru 2018 10:03 Odpowiedzi: 51 Wyświetleń: 8403\nW tym, czy w tamtym, co to ma do rzeczy? Już pisałem, że sąsiad dużej instalacji PV ma na jednej z faz 260 jedno z urządzeń wywala błąd i co ma uczynić, strzelić sobie w łeb? A gdy wam sterownik bramy wywali błąd bo sąsiad pompuje na fazę 260V? co, wymienicie bramę? Za chwilę to będziemy wszyscy musieli...\nEnergia Odnawialna 14 Mar 2019 21:03 Odpowiedzi: 533 Wyświetleń: 29568\nW PGE też się nie czepiali używek paneli i inwertera ,dołączałem specyfikację paneli i falownika .\nEnergia Odnawialna 10 Maj 2019 19:07 Odpowiedzi: 34 Wyświetleń: 1932\nEnergia Odnawialna 12 Lip 2019 07:52 Odpowiedzi: 155 Wyświetleń: 8355\nA co z częstotliwością, zależną od obrotów owego alternatora i pracą transformatora sieciowego przy jej dużych wahaniach? ..właśnie po to alternator ma regulator napięcia. Kwestia taka, że za nim jest U wyprostowane, jednofazowe i do 14V. Dla tego polecałem inwerter (falownik)... Kolego Tumiwisizm...\nElektryka Dla Każdego 21 Maj 2019 22:08 Odpowiedzi: 17 Wyświetleń: 759\nDo falownika będzie podłączony rezystor hamujący np jakaś grzałka a w samym falowniku można będzie ustawić krzywą mocy i tam będę to ustawiał. Przy 120 obrotach mam między-fazowo ok 100-110 v cewki po 200 zwoi drut 1.3mm A jaki falownik chcesz założyć? Victrona? Coś z elnixsa najtańszy tylko...\nEnergia Odnawialna 29 Paź 2020 17:58 Odpowiedzi: 4337 Wyświetleń: 1262700\nFalownik PV próbuje pociągnąć maksymalny prąd do momentu aż napięcie zacznie wyraźnie przysiadać. Zastosowanie takiego algorytmu wobec turbiny wiatrowej doprowadzi do cyklicznego zatrzymania jej. Potrzebny jest falownik z możliwością programowania krzywej mocy. Odnośnie energetyki to wypadało by przy...\nEnergia Odnawialna 18 Mar 2020 21:37 Odpowiedzi: 22 Wyświetleń: 2982\nEnergia Odnawialna 30 Paź 2020 11:33 Odpowiedzi: 451 Wyświetleń: 35121\nEnergia Odnawialna 08 Sie 2020 18:33 Odpowiedzi: 13 Wyświetleń: 1152\nElektryka po godzinach 31 Paź 2020 22:21 Odpowiedzi: 3003 Wyświetleń: 67287\nEnergia Odnawialna 18 Cze 2014 10:27 Odpowiedzi: 22 Wyświetleń: 4383\nProjektowanie Układów 28 Lut 2019 16:01 Odpowiedzi: 39 Wyświetleń: 1221\nEnergia Odnawialna 17 Mar 2017 16:22 Odpowiedzi: 31 Wyświetleń: 12546\nElektro Maszyny i Urządzenia 22 Cze 2009 13:25 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 4312\nArtykuły 14 Sty 2016 15:21 Odpowiedzi: 32 Wyświetleń: 7626\nInternet 3G, 4G, 5G, LTE 06 Maj 2019 10:27 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 432\nElektryka Dla Każdego 05 Gru 2019 16:17 Odpowiedzi: 50 Wyświetleń: 1569\nProjektowanie Układów 09 Kwi 2005 22:34 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 12700\nElektryka Instalacje i Sieci 07 Lis 2012 19:13 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 18825\nEnergia Odnawialna 20 Mar 2015 13:09 Odpowiedzi: 32 Wyświetleń: 6729\nEnergia Odnawialna 14 Gru 2016 08:50 Odpowiedzi: 40 Wyświetleń: 8100\nWitam. Nie będę zakładał nowego wątku ale widzę ze temat się urwal. Posiadam instalacje fotowoltaiczna 3kw na dachu. Falownik sunny boy 2500. W czym problem. Do tej pory wszystko było ok. Napięcie między fazami 330 330 340v na fazach 238 240 a na jednej 246-252 i w czym problem. Jak falownik tj jedno...\nEnergia Odnawialna 27 Cze 2020 18:03 Odpowiedzi: 45 Wyświetleń: 3474\nEnergia Odnawialna 21 Paź 2020 12:49 Odpowiedzi: 62 Wyświetleń: 15660\nDzień dobry. Moje pytanie dotyczy połączenia za pośrednictwem Wi-Fi, tego falownika z siecią. Mam co prawda zestawione to połączenie, w ten sposób, że pomarańczowa kontrolka świeci światłem ciągłym, ale moduł falownika zgłasza "połączony - brak Internetu" . I nie wiem czy tak maże być? Ruter przenoszący...\nEnergia Odnawialna 30 Paź 2020 19:16 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 294\ncitroen xsara skrzynia biegów seicento regulator napięcia keyboard roland antena amplituner pioneer monitor daytek tarcie silnika pralki yaris instrukcja kupię silnik elektryczny dioda schottkiego laptop aristo


oraz życia zatrudnionych osób. Pracodawcy są zobowiązani do okresowego i powtarzalnego organizowania szkolenia BHP swoim pracownikom. Takie szkolenia\nProwadzenie firmy zatrudniającej pracowników niesie ze sobą wele wymagań prawnych. Jednym z obowiązków pracodawców jest ochrona zdrowia oraz życia zatrudnionych osób. Pracodawcy są zobowiązani do okresowego i powtarzalnego organizowania szkolenia BHP swoim pracownikom. Takie szkolenia\nKlimatyzacja - w domu i w biurzePomoc prawna w sprawie odszkodowańLeaking facet? Call a plumberDentysta i jego gabinet Does Anyone Know How To Repair Your Car? Co musisz wiedzieć o panelach słonecznych i fotowoltaicznych Does anyone also need to choose a chauffeur? Kilka faktów o meblach na wynajemSzokujące 4 Metod Aby korzystać z porad radcyKartki i karty zaproszeniowe na weseleAirport shuttle problem abroadJak zaistnieć w sieci? Krótko o SEOArticle about oils for carCzy zainstalować panele słoneczne jest łatwo?Wycena tego jak uczyć bhpTwój biznes - kilka poradSzkolenia BHPImplanty zębowe GliwiceYour car has problems with technical condition?Dlaczego wakacje życia warto spędzić w HiszpaniiImplanty zabrzeSimple matter of printingCars, motorbikes and other vehiclesCzy potrzebujemy radców prawnych?Teksty techniczneJak dogrzać mieszkanie?Zabiegi tylko dla urody. NiekoniecznieTemat dnia: dentyściJak w 2020 szybciej transportować ponadgabaryty?Zakupy młodej mamy


Employer branding. Co zrobić, żeby się udało?\n19.10.2015 HR, Czytelnia\nPracodawcy coraz chętniej podejmują działania z zakresu employer branding. Tylko dlaczego, nawet w tej samej branży, niektóre firmy nie mogą się opędzić od świetnych kandydatów, a inne zupełnie sobie nie radzą z rekrutacją i czekają na nowe aplikacje jak na zbawienie?\nPracodawca z dobrą marką ma łatwiej\nTrudno się dziwić, że employer branding (EB) chwyta za serca coraz większą rzeszę polskich HR-owców. Firmy z mocną marką pracodawcy przyciągają więcej wartościowych kandydatur i wydają mniejsze nakłady na procesy rekrutacyjne. Pracownicy w tych przedsiębiorstwach są dużo bardziej zaangażowani w wykonywaną pracę, lepiej wypowiadają się na jej temat poza przedsiębiorstwem i częściej rekomendują do pracy potencjalnych kandydatów. Widać to szczególnie dobrze w branży IT, w której walka o talenty jest dziś najbardziej zacięta. Co jednak równie znamienne w tej branży – nie każda firma, która prowadzi aktywne działania z zakresu budowania marki pracodawcy, potrafi przyciągnąć do siebie właściwych pracowników. Wbrew pozorom, wielkie budżety na employer branding nie dają gwarancji, że „to się na pewno uda”.\nCo z tą strategią?\nW branży HR od lat dominuje przekonanie, że podstawą działań employer brandingowych jest dobrze zaprojektowana strategia. Mówi się, że podejście to jest jedyne i słuszne i świadczy o prawdziwej dojrzałości organizacji, że firma bez strategii EB jest tylko… „be”. Ale w rzeczywistości jest to jedynie część prawdy. Można bowiem mieć wielką EB-ową wiedzę oraz pomysły i nawet przez kilka miesięcy dumać nad strategicznym dokumentem, który zostanie zatwierdzony przez zarząd, a nie mieć go później z kim wdrażać. Bo po drodze pojawią się „dużo ważniejsze i pilniejsze sprawy”. Bo zabraknie odwagi, by zmierzyć się z wynikami badań satysfakcji i zaangażowania pracowników. Bo osoby decyzyjne nie będą rozumieć, że ten mityczny employer branding nie jest tylko opakowywaniem produktu zwanego pracą, ale systematycznym budowaniem zaangażowania kandydatów i pracowników w - co szczególnie ważne - autentyczną markę pracodawcy.\nMoże się również okazać, że choć strategia komunikacji została zaakceptowana i firma przeznaczyła duże zasoby na efektowne kampanie zewnętrzne, w dalszym ciągu będzie się borykać z problemami kadrowymi. Bo pracodawca, któremu znowu zabrakło czasu, pominie etap, w którym powinien przyjrzeć się swojemu wewnętrznemu procesowi rekrutacji. A doświadczenia kandydatów przed, w trakcie i po zakończeniu tego procesu mają kluczowy wpływ na skuteczność naszych działań. Bo co z tego, że kandydat przyszedł na Twoją stronę i zaciekawiłeś go swoją ofertą, skoro formularz aplikacyjny nie działał, rekruter był mało profesjonalny, a niedotrzymanie obietnicy o feedbacku z rekrutacji sprawiło, że zaczął szukać szczęścia w innej firmie? Negatywne doświadczenia kandydatów mogą się skończyć dla Twojego przedsiębiorstwa nie tylko spadkiem pozytywnych rekomendacji, ale i niższymi przychodami ze sprzedaży.\nCała prawda o employer brandingu\nPodstawą skutecznych działań EB nie jest ani strategia, ani wielki budżet na jej realizację. Podstawą jest wewnętrzne przekonanie osób zarządzających, że warto dbać o ludzi w organizacji oraz o tych, którzy kiedyś mogą do niej dołączyć. Podstawą jest Twoja codzienna postawa jako pracodawcy. To, czy szanujesz swoich kandydatów i pracowników – ich czas i to, co mają do powiedzenia. Czy dotrzymujesz słowa i pamiętasz o ich codziennych doświadczeniach i wrażeniach. Czy potrafisz im dać konstruktywny feedback i czy sam umiesz go od nich przyjąć. I co najważniejsze: czy nie jesteś w tym podejściu odosobniony w swojej firmie.\nDzięki działaniom z zakresu employer branding możesz być lepszym pracodawcą. Tylko czy masz odwagę nim rzeczywiście być?\nTrener i konsultant ds. marki pracodawcy oraz autorka popularnego bloga CandidateExperience.pl.\nKrzewi ideę employer brandingu i pomaga przedsiębiorstwom w znajdowaniu najlepszej drogi w poszukiwaniu kandydatów. Jest pomysłodawczynią i organizatorką EBMASTERS – ogólnopolskiej społeczności praktyków i pasjonatów employer brandingu. Opiekun merytoryczny Studiów Podyplomowych Employer Branding na AGH w Krakowie.\nZ branżą HR związana od ponad 9 lat. Przeszła drogę od rekrutera i team leadera w krakowskich agencjach rekrutacyjnych, przez project managera serwisów pracy, kierownika działu marketingu dla firm HR, do freelancera i przedsiębiorcy. Prelegentka konferencji branżowych, jurorka ogólnopolskich konkursów z branży HR i EB oraz autorka artykułów z zakresu employer brandingu, marketingu usług rekrutacyjnych i personal brandingu.