Szkółka drzew, krzewów owocowych i ozdobnych / Ozdobne drzewa liściaste\nPoniżej znajdą Państwo ofertę naszej szkółki w zakresie sprzedaży drzew liściastych.\nnazwa łac.: Acer palmatum\nDuży krzew lub nieduże drzewko. Dorasta do około 3 metrów wysokości. Liście wachlarzowate, koloru czerwonego. Zastosowanie do ogródków przydomowych.\nKlon palmowy "Dissectum"\nnazwa łac.: Acer palmatum "Dissectum"\nOdmiana klona palmowego, szczepiona. Wolno rosnący krzew, dorasta do około 2 metrów wysokości. Liście zielone, klapowate, głęboko powcinane z postrzępionymi brzegami. Zastosowanie do ogródków przydomowych i japońskich.\nnazwa łac.: Acer negundo Flamingo\nSzczepiona odmiana klona w formie krzaczastej lub drzewa. Osiąga około 5 metrów wysokości i 4 metry szerokości. Młode liście różowe, później białopstre. Zastosowanie: ogródki przydomowe.\nKlon jesionolistny Odessanum\nnazwa łac.: Acer negundo Odessanum\nDrzewo o szerokiej, nieregularnej koronie. Osiąga około 10 metrów wysokości. Młode liście koloru pomarańczowego, później złocistożółtego. Polecane do dużych ogrodów i parków.\nKlon jesionolistny Drummondii\nnazwa łac.: Acer negundo Drummondii\nDrzewo o regularnej koronie, osiąga około 12 metrów wysokości i 7 metrów szerokości. Młode liście koloru różowego, później z białokremową obwódką. Zastosowanie: duże ogrody i parki.\nKlon jesionolistny Globosum\nnazwa łac.: Acer negundo Globosum\nDrzewo o regularnej, kulistej koronie. Odmiana polecana głównie do obsadzania ulic, parków jak również do ogrodów przydomowych.\nKlon jesionolistny Crimson Cing\nnazwa łac.: Acer negundo Crimson Cing\nnazwa łac.: Betula pendula\nnazwa łac.: Betula pendula Youngii\nOdmiana o parasolowatej, mocno zwisającej koronie. Szczególnie polecana w małych ogrodach, nad wodą, przy tarasach.\nnazwa łac.: Fagus sylvatica Dawyck Gold\nDrzewo o wąskiej, kolumnowej koronie. Dorasta do około 15 metrów wysokości, przy szerokości 3 metrów. Polecana do sadzenia pojedynczo i w grupach, w parkach jak również w ogrodach przydomowych.\nBuk pospolity Rohani\nnazwa łac.: Fagus sylvatica Rohani\nOdmiana kolumnowa, dorastająca do około 15 metrów wysokości. Liście koloru ciemnoczerwonego, powcinane. Zastosowanie: w parkach i dużych ogrodach\nJabłoń purpurowa (rajskie jabłko)\nnazwa łac.: Malus x purpurea\nDuży krzew lub małe drzewo, dorastające do 5-6 metrów wysokości. Liście początkowo ciemnoczerwone, latem zmieniające barwę na ciemnozielone. Drzewo szczególnie efektowne podczas kwitnienia.\nnazwa łac.: Prunus cerasifera Pissardii\nDrzewo o owalnej koronie, dorastające do 5 metrów wysokości i 3 metrów szerokości. Liście ciemnopurpurowe, nie zmieniające koloru przez cały sezon. Polecana do sadzenia pojedynczo i w grupach, na szpalery i formowane żywopłoty.\nnazwa łac.: Prunus serrulata Amanogawa\nDrzewo o kolumnowym pokroju, osiągające od 4 do 7 metrów wysokości i 1-2 metry szerokości. Jesienią liście przebarwiają się na kolor żółtopomarańczowy. Odmiana szczególnie atrakcyjna na wiosnę, w czasie kwitnienia. Kwiaty są jasnoróżowe, duże, pachnące. Zastosowanie: parki, ogródki przydomowe, do nasadzeń pojedynczo lub w grupach.\nnazwa łac.: Prunus serrulata Kanzan\nDuży krzew lub małe drzewo dorastające do 7-10 metrów wysokości przy 5-8 metrach szerokości. Korona regularna, odwrotnie stożkowa. Szczególnie dekoracyjna wiosną, w trakcie kwitnienia. Zastosowanie: do parków, ogrodów oraz do nasadzeń w zieleni miejskiej.\nWiśnia piłkowana Kiku-shidare\nnazwa łac.: Prunus serrulata Kiku-shidare\nOdmiana o zwisających gałęziach i luźnej, nieregularnej koronie. Dorasta do 5 metrów wysokości i 4 metrów szerokości. Szczególnie ozdobna wiosną, w okresie kwitnienia. Zastosowanie: ogródki przydomowe.\nWiąz górski Camperdownii\nnazwa łac.: Ulmus Camperdownii\nDrzewo z parasolowatą koroną o pokroju płaczącym. Średnica korony dorasta do 10 metrów szerokości, wysokość zależna od miejsca szczepienia. Liście duże, szorstkie, zielone. Zastosowanie: w parkach, alejach i ogrodach przydomowych.\nnazwa łac.: Ulmus hollandica Wredei\nDrzewo lub duży krzew, dorastający do 10 metrów wysokości i 4-5 metrów szerokości. Korona stożkowa. Liście o zabarwieniu żółtym. Zastosowanie: do ogrodów przydomowych oraz zieleni miejskiej.\nLeszczyna pospolita Contorta\nnazwa łac.: Corylus avellana Contorta\nDuży, gęsty krzew o mocno skręconych gałęziach. Liście również poskręcane i pozwijane. Dorasta do około 5 metrów wysokości. Szczególnie dekoracyjny na wiosnę w okresie kwitnienia (kwiaty bazie). Zalecany do ogródków przydomowych.\nnazwa łac.: Caragana arborescens\nOdmiana zwisająca, najczęściej w formie piennej. Małe drzewko nadające się do ogródków przydomowych i dużych pojemników.


Wisła jest piękna - posprzątajmy ją wspólnie - Credit Agricole\nWisła jest piękna - posprzątajmy ją wspólnie\nRuszyła #WiślanaOdyseja - trzecia wielka akcja ekologiczna realizowana w ramach naszej kampanii edukacyjnej #Mniejplastiku. W ciągu 10 miesięcy wolontariusze prowadzeni przez ekologa Dominika Dobrowolskiego przejdą 1200 km brzegami królowej polskich rzek od jej źródła w Wiśle, do ujścia w Gdańsku. Każdy może dołączyć i pomóc walczyć z nadmiarem plastikowych śmieci w środowisku.\nPierwszy etap Wiślanej Odysei miał zdecydowanie kolor biały. Cały Beskid Śląski przysypany był grubą śnieżną pierzyną, która utrudniała marsz na zbocza Baraniej Góry do źródeł Wisły. Na szczęście mogliśmy liczyć na pomoc gospodarzy tego terenu - leśników z Nadleśnictwa Wisła, którzy podwieźli nas kawałek swoim quadem, a potem przecierali szlak na rakietach śnieżnych.\nBiała i Czarna Wisełka początkowo odrębnie spływają po zboczach, jako niepozorne, choć bystre strużki wody. Aż trudno uwierzyć, że to właśnie jest początek największej polskiej rzeki. Obie rzeczki łączą się w sztucznym Jeziorze Czerniańskim, ale dopiero kilkaset metrów niżej, od ujścia potoku Malinka, zaczyna się prawdziwa Wisła.\nDominik przemaszerował wzdłuż jej nurtu ponad 100 kilometrów, aż do Oświęcimia, odwiedzając po drodze Skoczów, Zalew Goczałkowicki oraz "żabi kraj" w pobliżu Pszczyny. Wszędzie rozmawiał z leśnikami, którzy podkreślali, że czyste rzeki zaczynają się w czystym lesie - musimy zatem zwracać uwagę na śmieci nie tylko na brzegach.\nZ Oświęcimia do Krakowa\nKolejny etap wiślanego marszu rozpoczynamy 18 lutego u ujścia Soły do Wisły. Skończymy 21 lutego pod Wawelem w Krakowie. Chętnych do udziału prosimy o zgłoszenia na adres: wislana.odyseja@gmail.com. Więcej informacji o przebiegu trasy i harmonogramie można uzyskać pod numerem telefonu 697 092 978.\nWiślana Odyseja, to już trzecia ekologiczna podróż przez Polskę, w ramach kampanii #mniejplastiku. W 2020 r. przemierzyliśmy wspólnie ponad 500 km wzdłuż całego wybrzeża w ramach Bałtyckiej Odysei. W zeszłym roku posprzątaliśmy górskie i leśne szlaki pod sztandarem Górskiej Odysei. Teraz czas na Królową Polskich Rzek.\n1200-kilometrowa trasa podzielona jest na 10 comiesięcznych akcji (pieszych, rowerowych, kajakowych). Odwiedzimy m.in. Kraków, Warszawę, Toruń i Gdańsk. Każdy może dołączyć i pomóc nam walczyć o mniej plastiku w środowisku.\nKolejnym etapom Wiślanej Odysei będą towarzyszyć lekcje edukacyjne w szkołach, pogadanki dla turystów i lokalnych mieszkańców oraz webinary. W miastach nad Wisłą można oglądać również plenerową wystawę „Plastikowa Odyseja”, prezentującą artystyczne zdjęcia śmieci zebranych na bałtyckich plażach.\nAkcję organizują wspólnie: Dominik Dobrowolski, Credit Agricole i EFL, a patronują jej Wody Polskie i stowarzyszenie Program Czysta Polska.


Maltański łącznik [Steve Berry] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00189 003540 21321913 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-66512-21-4 Data wydania: 2020-04-22\nUrzekające. . . Fani Dana Browna będą się dobrze bawić. Publishers Weekly Kolejna powieść Berryego, która nie tylko jest rozrywką na wysokim poziomie, ale także rodzi głębokie i niepokojące pytania. Fredericksburg Free Lance-Star Po śmierci papieża rozpoczynają się przygotowania do kolejnego konklawe, do Watykanu przybywają kardynałowie. Kastor Gallo, kontrowersyjny kardynał, który popadł w niełaskę Watykanu, ucieka z Rzymu na Maltę. Tak próbuje odszukać dokument z IV wieku, z czasów Konstantyna Wielkiego. Były pracownik Wydziału Sprawiedliwości, Cotton Malone, przebywa nad włoskim jeziorem Como, tropiąc losy legendarnej korespondencji Winstona Churchilla i Benita Mussoliniego, która zaginęła w 1945 roku. Ujawnienie jej treści mogłoby wywrócić do góry nogami historię, jaką zna świat. Śladami Malonea podąża jednak ktoś jeszcze Pościgiem zaczyna interesować się Zakon Maltański, zgromadzenie o ponad dziewięćsetletniej historii, jedyne, które dotrwało czasów współczesnych. Dziś prowadzą przede wszystkim działalność humanitarną, lecz w ich szeregach znajdują się także członkowie starożytnej sekty Secreti, która zamierza wpłynąć na trwające właśnie konklawe.\nTHE MALTA EXCHANGE. Copyright © 2019 by Steve Berry. All rights reserved.Copyright © 2020 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia DragaCopyright © 2020 for the Polish translation by Przemysław Hejmej (under exclusive license to Wydawnictwo Sonia Draga)Projekt graficzny okładki: Mariusz BanachowiczRedakcja: Mariusz KulanKorekta: Edyta Malinowska-Klimiuk, Aneta IwanISBN: 978-83-66512-21-4Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórców i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.Szanujmy cudzą własność i prawo!Polska Izba KsiążkiWięcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.plWYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowicetel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28e-mail: info@soniadraga.plwww.soniadraga.plwww.facebook.com/wydawnictwoSoniaDragaE - wydanie 2020\nBEZPŁATNY FRAGMENT Podziękowania Prolog Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Rozdział 23 Rozdział 24 Rozdział 25 Rozdział 26 Rozdział 27 Rozdział 28 Rozdział 29 Rozdział 30 Rozdział 31 Rozdział 32 Rozdział 33 Rozdział 34 Rozdział 35 Rozdział 36 Rozdział 37 Rozdział 38 Rozdział 39 Rozdział 40 Rozdział 41 Rozdział 42 Rozdział 43 Rozdział 44 Rozdział 45 Rozdział 46 Rozdział 47 Rozdział 48 Rozdział 49 Rozdział 50 Rozdział 51 Rozdział 52 Rozdział 53 Rozdział 54 Rozdział 55 Rozdział 56 Rozdział 57 Rozdział 58 Rozdział 59 Rozdział 60 Rozdział 61 Rozdział 62 Rozdział 63 Rozdział 64 Rozdział 65 Rozdział 66 Rozdział 67 Rozdział 68 Rozdział 69 Rozdział 70 Rozdział 71 Rozdział 72 Rozdział 73 Notka od autora\nDla Elizabeth,mojej żony,mojej wieczności.\nPODZIĘKOWANIA Jak zwykle szczere słowa podzięki kieruję do Johna Sargenta, szefa wydawnictwa Macmillan, a także do Sally Richardson, która ma dla mnie wyłącznie ciepłe słowa. Dziękuję Jen Enderlin, stojącej na czele wydawnictwa St. Martin’s, jak również swojemu wydawcy z Minotaura, Andrew Martinowi. Ogromny dług wdzięczności zaciągnąłem u Hectora DeJeana z Publicity, Jeffa Dodesa oraz wszystkich innych osób z działu marketingu i sprzedaży (zwłaszcza u Paula Hochmana), u Anne Marie Tallberg, absolutnej ekspertki od wydawania popularnych książek, u Davida Rotsteina, który zaprojektował okładkę tejże pozycji, oraz u Mary Beth Roche i jej pełnych innowacyjności kumpli z działu audio.Ponownie kłaniam się Simonowi Lipskarowi, memu agentowi i przyjacielowi, mojej redaktorce Kelley Ragland i jej zastępczyni Maggie Callan – obie są wprost cudowne.Muszę też koniecznie wspomnieć o innych osobach. Są to: Meryl Moss i jej nadzwyczajny zespół wydawniczy (zwłaszcza Deb Zipf oraz JeriAnn Geller), Jessica Johns i Esther Garver, dzięki którym Steve Berry Enterprises wciąż utrzymuje się na fali, a także Rachel Maurizio, wyjątkowa przewodniczka po Malcie.Dziesięć lat temu książkę Wenecka intryga zadedykowałem swojej narzeczonej Elizabeth. Stawiała wówczas pierwsze kroki na niwie wydawniczej, ale uczyła się szybko, ostatecznie stając się pierwszorzędną redaktorką, zwracającą baczną uwagę na warsztat pisarski oraz sensowność fabuły. Obecnie jest współwłaścicielką (razem z niezrównaną M. J. Rose) firmy marketingowo-wydawniczej 1001 Dark Nights, która zajmuje się publikowaniem romansów, pełni również funkcję dyrektora wykonawczego w International Thriller Writers, organizacji zrzeszającej ponad cztery tysiące członków – osiemdziesiąt procent z nich to aktywni autorzy thrillerów.Ta książka jest więc poświęcona Elizabeth, kobiecie niezwykłej, dzięki której lepsze są nie tylko moje powieści, lecz także moje życie.Wiara w Boga nie jest konieczna, aby być dobrym człowiekiem. W pewnym sensie dotychczasowe, tradycyjne pojmowanie Boga jest przestarzałe. Można być uduchowionym, nie będąc religijnym.Nie jest rzeczą konieczną chodzenie do kościoła i dawanie nań pieniędzy. Dla wielu świątynią może być przyroda.Niektórzy z najlepszych ludzi w dziejach nie wierzyli w Boga, podczas gdy wielu dopuszczało się najgorszych zbrodni w Jego imię.PAPIEŻ FRANCISZEK\nPROLOG SOBOTA, 28 KWIETNIA 1945 ROKULAGO DI COMO, WŁOCHYGODZINA 15.30Benito Amilcare Andrea Mussolini zdawał sobie sprawę, że niebawem jego los się dopełni. Zrozumiał to już wczoraj, w chwili, gdy partyzanci z 52. Brygady Garibaldiego zablokowali mu drogę na północ i zatrzymali niemiecki konwój, który szedł mu z pomocą w planowanej ucieczce do Szwajcarii. Dowódca kolumny Wehrmachtu nie taił faktu, że jest zmęczony walką i zamierza uniknąć spotkania z posuwającymi się naprzód oddziałami amerykańskimi, woląc pozbawiony przygód powrót do Trzeciej Rzeszy. Okoliczność ta tłumaczyła, dlaczego z powodu jednego powalonego drzewa i bandy trzydziestu partyzantów do niewoli trafiło trzystu uzbrojonych po zęby żołnierzy niemieckiej regularnej armii.Mussolini rządził Włochami przez dwadzieścia jeden lat, ale gdy alianci zajęli Sycylię, a potem przeprowadzili inwazję na kontynentalną część kraju, jego koledzy z partii faszystowskiej, wspierani przez króla Wiktora Emanuela III, skorzystali z okazji i pozbawili Il Duce władzy. Aby uchronić go przed więzieniem, niezbędna okazała się pomoc samego Hitlera, który uczynił z Mussoliniego głowę Włoskiej Republiki Socjalnej ze stolicą w Mediolanie. Był to zwykły, kontrolowany przez Niemców marionetkowy reżim – sposób na utrzymanie iluzji władzy – ale i on należał już do przeszłości. Alianci, prąc na północ, zajęli Mediolan, co zmusiło Il Duce do ucieczki jeszcze dalej, aż nad jezioro Como i pod granicę szwajcarską, która biegła zaledwie kilka kilometrów od niego.– Jaki spokojny dzień – powiedziała Clara.Przez życie Mussoliniego przewinęło się mnóstwo kobiet. Żona tolerowała owe kochanki, ponieważ rozwód nie wchodził w grę, przede wszystkim z powodów religijnych. Zresztą, cóż by jej przyszło z pozycji byłej małżonki Wodza?Niezbyt wiele.Wśród wszystkich zdobyczy Il Duce Claretta Petacci zajmowała miejsce szczególne. Dzieliła ich różnica wieku wynosząca dwadzieścia osiem lat, ale w jakiś tajemniczy sposób ta kobieta całkowicie rozumiała Mussoliniego. Nigdy niczego nie kwestionowała, nie wątpiła, zawsze okazywała miłość. Przyjechała do Como z własnej woli, aby dzielić z nim los wygnańca.Tylko że ów los nie zapowiadał się zbyt różowo.Rosjanie ostrzeliwali Berlin, Brytyjczycy i Amerykanie parli przez terytorium Niemiec bez żadnych przeszkód, Trzecia Rzesza leżała w ruinach. Hitler kulił się ze strachu w swoim bunkrze pod gruzami stolicy. Oś Rzym–Berlin przestała istnieć. Ta przeklęta wojna, która nigdy nie powinna była wybuchnąć, powoli zbliżała się do końca.A oni przegrywali.Clara stała przy otwartym oknie, pogrążona we własnych myślach. Widok z ich wysoko położonej kwatery sięgał aż po odległe jezioro i wznoszące się wokół niego góry. Spędzili w tym skromnym domostwie noc; wyposażenie pokoju stanowiły zwykłe łóżko oraz dwa krzesła na kamiennej posadzce. W kominku nie płonął ogień, jedyne oświetlenie zapewniała goła żarówka, jarząca się na tle bielonych ścian. Niegdyś, przez długi czas, Mussolini opływał w luksusy i folgował swoim pragnieniom. Dlatego za szczególną ironię uważał, że wraz z Clarą – która szukała kiedyś ukojenia w jego ramionach w wytwornym Palazzo Venezia – wylądowali ostatecznie w tym chłopskim łóżku, na jałowych włoskich wzgórzach.Podszedł do okna, aby stanąć tuż obok niej. Parapet pokrywała gruba warstwa kurzu. Clara wzięła Mussoliniego za rękę, jakby był dzieckiem.– Siedem lat temu – powiedział po włosku – byłem człowiekiem interesującym. A teraz prawie nic ze mnie nie zostało.W jego głosie zabrzmiały apatia i katastroficzna nuta.– Nadal jesteś kimś ważnym – oświadczyła.Zdobył się na słaby uśmiech.– Raczej kimś skończonym. Moja gwiazda spadła. Nie pozostała we mnie najmniejsza wola walki.Ostatnio narastał w nim gniew; stawał się coraz bardziej agresywny, a także niezdecydowany, co nie było dlań typowe. Od czasu do czasu jego apodyktyczna złość wychodziła na wierzch, tyle że nikt się nią nie przejmował. Nikt nie przejmował się tym, co robi, co myśli ani co mówi.Z wyjątkiem Clary.Popołudnie było pochmurne i duszne, w powietrzu niosły się odgłosy odległych wystrzałów. Cholerni rebelianci zmienili ten sielski krajobraz w poligon, rugując z niego najmniejszy przejaw faszyzmu. Gdzieś w dole dostrzegł samochód jadący po meandrującej w górę wąskiej drodze, która wiodła z Azzano. Do chłopskiego domu przywieziono ich z Clarą jeszcze przed świtaniem. Dlaczego? Il Duce nie wiedział. Nie odstępowało ich dwóch brodatych partyzantów w furażerkach z czerwonymi gwiazdami, z pistoletami maszynowymi na ramieniu.Jak gdyby na coś czekali.– Nie powinnaś była tutaj przyjeżdżać – zwrócił się do Clary.Ścisnęła go za rękę.– Moje miejsce jest przy tobie.Podziwiał tę lojalność; żałował, że Czarne Koszule nie posiadały choćby drobnego jej ułamka. Okno dzieliło od ziemi około pięciu metrów, ale Mussolini wyobraził sobie, że stoi teraz znacznie wyżej, na balkonie Palazzo Venezia, jak w roku tysiąc dziewięćset trzydziestym szóstym, gdy wysławiał wielkie włoskie zwycięstwo w Abisynii. Tamtego dnia na placu stłoczyło się czterysta tysięcy ludzi, którzy reagowali szaleńczo, nieprzerwanie, jak zahipnotyzowani. Krzyczeli Duce, Duce, Duce, a on wdychał żar tej masowej histerii.Prawdziwy balsam na duszę.Ale z dawnego Cezara pozostało w nim już bardzo niewiele.Oczywiście nadal miał łysą głowę i wydatny brzuch, lecz oczy, dziwnie teraz pożółkłe, zdawały się z dnia na dzień coraz bardziej udręczone. Nosił dawny mundur, czarną koszulę, szarą bluzę, bryczesy z czerwonymi lampasami, wysokie wojskowe buty oraz zwykłą szarą furażerkę. Wczoraj, gdy zatrzymali ich partyzanci, Il Duce miał na sobie szynel i hełm niemieckiego szeregowca, głupio i nieudolnie próbując się skryć wśród innych.To był błąd.Świadczył o strachu.Niektórzy nazywali go bufonem, inni awanturnikiem w sferze polityki bądź nurzającym się w przeszłości hazardzistą, który gra o wysoką stawkę. Europejczycy ogłosili Mussoliniego człowiekiem, który sprawił, że pociągi kursują punktualnie.A on był po prostu Il Duce.Przywódcą.Najmłodszym w historii człowiekiem sprawującym władzę nad Włochami.– Czekam na koniec tej tragedii – powiedział. – Czuję się dziwnie odseparowany od wszystkiego. Nie jestem już aktorem, raczej ostatnim widzem.Ogarnęło go przygnębienie, które ostatnio często odczuwał; teraz z wielkim trudem starał się z niego otrząsnąć.To nie była odpowiednia pora na użalanie się nad sobą.Samochód cały czas wspinał się z jękiem po stromych serpentynach, między gęstymi zagajnikami cedrów i jodeł; odgłos silnika narastał, w miarę jak pojazd zbliżał się do domu.Mussolini był zmęczony i blady, potrzebował golenia. Sprawiał zaskakująco niechlujne wrażenie, mundur miał wygnieciony i brudny. Co gorsza, Il Duce pozostawał całkowicie zdany na łaskę losu. Gotowy tylko na paniczną ucieczkę.Niczego już nie kontrolował.Samochód zatrzymał się pod domem, sporo niżej.Od strony kierowcy wysiadł mężczyzna ubrany w bladoniebieski mundur kapitana Luftwaffe. Brązowe naszywki na kołnierzu wskazywały, że służy w korpusie łączności. Od wczoraj Wodza otaczał wyłącznie rozlazły chaos, typowy dla pilnujących go partyzantów. Ich niekompetencję zauważył już w ratuszu miejskim w Dongo, dokąd zabrano go najpierw: żaden z jego stróżów nie miał doprawdy pojęcia, co należy z nim począć. Siedział więc w sali, w której unosił się gęsty papierosowy dym i w której prowadzono gorączkowe rozmowy, słuchał Radia Mediolan, jak ogłaszało upadek faszyzmu oraz przekazywało polecenie, aby zatrzymywać wszystkich członków rządu.Imbecyle. Sami idioci.Ale nawet oni bledli w zestawieniu z Niemcami.Mussolini zwlekał z podpisaniem paktu z Rzeszą, jak długo się dało. Hitler był bestią, a jego Mein Kampf stanowiła stek bzdur. Nie lubił tego stukniętego Austriaka i mu nie ufał. Ostatecznie jednak nie mógł ignorować potęgi opinii publicznej, więc w roku tysiąc dziewięćset czterdziestym zgodził się na wojnę.Potworny błąd.Do diabła z tymi aryjskimi gnojkami. Il Duce nie miał najmniejszej ochoty oglądać więcej ich mundurów.A tutaj proszę, jakiś się jednak pojawił.Człowiek w uniformie wszedł do domu, po czym wspiął się po schodach na pierwsze piętro. Mussolini i Clara pozostali przy oknie, ale odwrócili się, gdy drzwi się otwarły i mundurowy wkroczył do pokoju. Il Duce spodziewał się, że tamten strzeli obcasami i zasalutuje, nie doczekał się jednak żadnych oznak szacunku. Przybysz rzucił po włosku, spokojnym tonem głosu:– Chcę z panem porozmawiać. Sam na sam.Był wysokim, chudym mężczyzną o pociągłej twarzy, dużych uszach i ziemistej cerze. Czarne włosy miał zaczesane do tyłu, a jego wąskie, zaciśnięte wargi ocieniał przycięty wąsik. Mussolini analizował w myślach wszystkie elementy tej przykrej sytuacji, szukając możliwości. Przez ostatnie dwadzieścia lat nikt nie ośmielił się go w ten sposób potraktować. Tak pogardliwie. Władza, by się jej bano, musi być absolutna, pozbawiona ograniczeń. Dlatego w pierwszym odruchu miał ochotę kazać przybyszowi się wynosić, lecz otaczająca go próżnia, jaką była niepewność o dalszy los, przemogła dumę.– Poczekaj na zewnątrz – zwrócił się do Clary.Zawahała się i chciała zaprotestować, Il Duce uciszył ją jednak, unosząc dłoń. Nie sprzeciwiała się dłużej, skinęła tylko głową i wyszła z pokoju.Mundurowy zamknął za Clarą drzwi.– Czasu jest mało – rzekł mężczyzna. – Idą po pana Komitet Wyzwolenia Narodowego i Ochotniczy Korpus Wolności.Obie organizacje stanowiły problem, zwłaszcza ta druga, ponieważ składała się głównie z komunistów, którzy od dawna chcieli Włoch tylko dla siebie.– Podjęto decyzję, by pana rozstrzelać. Udało mi się wyprzedzić ich emisariuszy, ale są już blisko.– Wszystko to dzięki pańskim rodakom, Niemcom, którzy mnie opuścili.Mężczyzna wcisnął prawą dłoń do kieszeni płaszcza i wyjął z niej jakiś przedmiot.Pierścień.Wsunął go na serdeczny palec lewej ręki, po czym pokazał matową, niebieskoszarą powierzchnię sygnetu: widniało na niej pięć rzędów liter.SATORAREPOTENETOPERAROTASNagle Mussolini zrozumiał.To nie był zwykły gość.W czasie sprawowania władzy najwyższego przywódcy Il Duce miał do czynienia z dwoma papieżami, Piusem XI i Piusem XII. Trudno powiedzieć, który z nich wydawał się bardziej potulny, z pewnością obaj byli irytujący. Niestety, aby rządzić Włochami, należało mieć Kościół katolicki po swojej stronie, co nie przychodziło tak łatwo. Mussoliniemu udało się zjednać sobie Kościół i zawrzeć z nim trudny sojusz, który teraz – i on także – zaczynał odchodzić w niebyt.– Z pewnością zna pan ten sygnet – powiedział mężczyzna. – Taki sam ukradł pan człowiekowi, którego wcześniej zabił.Sytuacja stawała się coraz jaśniejsza.W tysiąc siedemdziesiątym roku skromna grupka Europejczyków na rubieżach chrześcijańskiego świata założyła szpital pod wezwaniem Świętego Jana Chrzciciela. Tak narodziło się Bractwo Szpitalników Świętego Jana z Jerozolimy. Jego obecna nazwa, po ponad ośmiuset pięćdziesięciu latach przemian, była nieprzyzwoicie długa.Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Świętego Jana z Jerozolimy, z Rodos i z Malty.I kto tu naucza o próżności.– Przemawiam w imieniu Jego Eminencji, samego księcia i wielkiego mistrza zakonu – oznajmił mundurowy. – Który raz jeszcze prosi, aby oddał pan to, co ma w posiadaniu.– Jest pan prawdziwym niemieckim oficerem? – zapytał Il Duce.Tamten kiwnął głową.– Ale rycerzem zakonu stałem się na długo przed powstaniem tak zwanej Trzeciej Rzeszy.Uśmiechnął się.Wreszcie zasłona opadła.Ten człowiek był właściwie zwykłym szpiegiem, co wyjaśniało, dlaczego wrogowie Mussoliniego pozwolili konwojowi przejechać.– Twierdzi pan, że jacyś ludzie już po mnie idą. Dla partyzantów nic nie znaczę. W oczach Niemców jestem tylko żenującą postacią. Jedynie dla komunistów moja głowa ma jakąś wartość. Proszę zatem powiedzieć, cóż takiego pan oferuje, bym odmówił im przyjemności jej zdobycia?– Pańskie wczorajsze sztuczki niczego nie dały.Te słowa sprawiły Mussoliniemu przykrość.Najpierw uciekał z Mediolanu nad Como wąską, wijącą się drogą ponad brzegiem jeziora, mijając dziesiątki wiosek przycupniętych nad spokojnymi wodami. Cernobbio, Moltrasio, Tremezzo, Menaggio. Normalnie byłaby to łatwa, zajmująca najwyżej pół dnia wycieczka, tym razem trwała jednak znacznie dłużej. Il Duce liczył, że będzie na niego czekać pięć tysięcy Czarnych Koszul, jego wojowników, ale zjawiło się zaledwie dwunastu. A potem ukazał się niemiecki konwój, złożony z trzydziestu ośmiu ciężarówek oraz trzystu zaprawionych w bojach żołnierzy, kierujący się na północ ku Austrii. Mussolini wmieszał się w tę karawanę w nadziei, że dotrze do Chiavenny, skąd planował pójść swoją drogą, w stronę Szwajcarii.Ale nigdy tak daleko nie dotarł.Ci cholerni Niemcy sprzedali go w zamian za bezpieczne przejście.Szczęśliwie wiózł ze sobą polisę ubezpieczeniową. Złoto i klejnoty z włoskiego skarbu państwa, a także mnóstwo gotówki oraz dwie teczki wyładowane ważnymi dokumentami, aktami i korespondencją.– Część pańskiego złota mają partyzanci – odezwał się mężczyzna. – Jego większość Niemcy zatopili w jeziorze. A dwie należące do pana walizki zniknęły. Czy w jednej z nich jest to, czego pragnę?– Niby czemu miałbym to panu wyjawić?– Bo mogę uratować pańskie nędzne życie.Il Duce nie mógł zaprzeczyć, że bardzo chce żyć. A jeszcze bardziej, by przeżyła ona.– Co będzie z Clarą?– Ją też mogę uratować.Mussolini rozprostował ramiona za plecami i wysunął żuchwę, jak zwykle to robił. Potem przeszedł kilka kroków po podłodze; podeszwy jego butów zaszurały na krupiastym kamieniu. Po raz pierwszy od dawna czuł, jak przenika go fala własnej mocy.– Ten prześwietny zakon nigdy nie zginie – rzucił. – Jest niczym cnota sama, niczym wiara. Zgadza się?– Owszem. Hrabia de Marcellus wygłosił przed francuską Izbą Deputowanych bardzo elegancką mowę.– O ile pamiętam, starał się o zwrot sporej połaci ziemi, którą Korona odebrała rycerzom. Poniósł porażkę, ale uzyskał za to dekret uznający suwerenność zakonu. Dzięki niemu szpitalnicy są traktowani we Francji jako odrębny podmiot prawa międzynarodowego.– I rzeczywiście nie zginęliśmy – zauważył mężczyzna.– Ku mojemu wybawieniu. – Wpatrywał się w gościa gniewnie. – Niech pan mnie zabierze od tych partyzantów, a pogadamy o Nostra Trinità.Tamten pokręcił głową.– Chyba nie pojmuje pan powagi swojej sytuacji. Jest pan człowiekiem skazanym na śmierć, który ucieczką próbuje ratować życie, zabierając ze sobą każdego lira i każdą uncję złota, jaką zdołał ukraść. – Przerwał. – Niestety, to się nie uda. Oni idą pana zabić. Jestem pańską ostatnią nadzieją. Nie ma pan żadnej innej karty przetargowej z wyjątkiem tej: dać mi dokładnie to, czego chcę.– W tych teczkach, o których pan wspomniał, znajduje się korespondencja bardzo niewygodna dla Brytyjczyków. Nie będą jej chcieli upublicznić.Mężczyzna wzruszył ramionami.– To ich problem.– Niech pan sobie wyobrazi, co zakon mógłby zrobić z tak obciążającymi informacjami.– Mamy z Londynem znakomite stosunki. Chcę tylko pierścienia i dokumentów, które pan ukradł.– Pierścienia? Przecież to zwykły kawałek metalu.Mundurowy uniósł rękę.– Dla nas to coś znacznie więcej.Il Duce pokręcił głową.– Wy, rycerze szpitalnicy, jesteście po prostu wyrzutkami. Wyrzucono was z Jerozolimy, Cypru, Rodos, z Rosji, Malty, teraz gnieździcie się w dwóch pałacach w Rzymie, wzdychając do dawno zapomnianej świetności.– W takim razie mamy ze sobą coś wspólnego.Mussolini wyszczerzył w uśmiechu zęby.– I owszem.Zza otwartego okna dobiegł go odgłos kolejnego samochodowego silnika.Gość również to usłyszał.– Już są – stwierdził mężczyzna.Mussolinim owładnęła nagła determinacja, wzmocniona faktem, że święci cesarze rzymscy, Napoleon, a nawet sam Hitler nie osiągnęli tego, co jemu samemu udało się uczynić.Pokonać papieża.Obecność tego człowieka stanowiła niepodważalny dowód owego zwycięstwa.– Proszę zapytać Piusa XII, jakie to uczucie klękać przede mną – rzucił Il Duce.– Wątpię, by coś takiego miało miejsce.– Nie w sensie dosłownym. W przenośnym tak, klękał. Wiedział, co mógłbym zrobić z jego drogocennym Kościołem. Co nadal mogę zrobić.Właśnie dlatego Watykan nigdy otwarcie nie sprzeciwił się objęciu przez Mussoliniego władzy. Nawet po tym, jak Il Duce uzyskał totalną kontrolę nad krajem, Kościół dalej zachowywał milczenie, ani razu nie wykorzystując swojego ogromnego wpływu na Włochów i nie wywołując rewolty. Żaden król, żadna królowa ani żaden cesarz nigdy nie mieli takiego szczęścia jak on.Wskazał na sygnet na palcu mężczyzny.– Podobnie jak pan, czerpię siłę z postaci Konstantyna Wielkiego. Tylko on i ja odnieśliśmy sukces tam, gdzie inni ponieśli porażkę.Pod domem zatrzymał się samochód, trzasnęły drzwiczki.– Proszę przekazać wielkiemu mistrzowi, że będzie żałował, jeśli mnie nie uratuje – oznajmił Mussolini.– Jest pan głupcem.Gospodarz usztywnił kark.– Jestem Il Duce.Człowiek w niemieckim mundurze zdawał się niewzruszony. Potrząsnął głową i powiedział:– Żegnaj, przywódco.Emisariusz wyszedł.Mussolini stał nadal, wyprostowany, twarzą do otwartych drzwi. Ileż to razy wysyłał ludzi na śmierć? Tysiące? Raczej dziesiątki tysięcy. Teraz rozumiał, jak musieli czuć się bezradni w chwili swojej zagłady.Na schodach zabrzmiały głośne kroki.Do pokoju wkroczył inny mężczyzna – żylasty, czarnooki, ponury – z pistoletem maszynowym w ręku.– Przychodzę pana uwolnić.Il Duce nie wierzył ani jednemu słowu, ale podjął grę:– Mam szczęście.– Musimy iść. Natychmiast.Pojawiła się Clara; podeszła do łóżka i zaczęła macać pościel.– Czego szukasz? – zapytał mężczyzna.– Majtek.– Zostaw. Nie ma już czasu. Musimy iść.Mussolini ujął ją delikatnie pod ramię i skierował ku wyjściu. Czy ona była w ogóle świadoma, co się za chwilę stanie? Wątpił w to, ponieważ jak zwykle zdawała się bardziej zatroskana o niego niż o siebie.Zeszli na parter, opuścili dom, po czym zajęli miejsca na tylnej kanapie sfatygowanego fiata. Kierowca nadal tkwił za kółkiem, z kolei mężczyzna z pistoletem maszynowym nie wsiadł do środka. Stał na prawym stopniu samochodu, z lufą skierowaną w stronę pasażerów.Wóz ruszył wolno stromą drogą ku wiosce. Za nim szło dwóch strażników, pilnujących Mussoliniego minionej nocy. W ślimaczym tempie pokonali ostry zakręt szosy, po czym – gdy ta zaczęła wieść prosto – fiat przyspieszył. Opony świszczały na wilgotnej nawierzchni. Mężczyzna przyklejony do auta od zewnątrz kazał kierowcy zatrzymać się naprzeciwko żelaznej bramy, która przy wąskiej, pochyłej drodze tworzyła niszę szerokości około pięciu metrów i głębokości około dwóch. Brama, zawieszona między wielkimi betonowymi słupami, odgradzała podjazd. Dalej biegł długi, porosły krzewami murek sięgający pasa, który zakrzywiał się do wewnątrz.Mężczyzna z pistoletem maszynowym zeskoczył ze stopnia samochodu i otworzył drzwiczki. Kierowca wysiadł. Po wrzaskliwych komendach dwaj pozostali uzbrojeni ludzie zajęli pozycje: jeden w górnej, drugi w dolnej części szosy. Drzewa zasłaniały widok mieszkańcom leżącego poniżej Azzano.– Wychodzić! – padł rozkaz.Na twarzy Clary odmalowała się udręka, jej oczy, niczym przerażonego ptaka, rzucały spojrzenia na wszystkie strony.Mussolini wysiadł.Clara za nim.– Tam. – Mężczyzna machnął lufą swojej broni w kierunku żelaznej bramy.Il Duce pomaszerował prosto do muru, a potem pod nim stanął. Clara zajęła miejsce u jego boku. Nie zamierzał popełnić tego samego błędu co wczoraj. Nie okaże strachu. Kiedy tamci to zobaczą, relacjonując wydarzenia swoim towarzyszom, sami będą musieli uczynić zeń tchórza.– Benito Mussolini, jesteś zbrodniarzem wojennym. Naród włoski wydał na ciebie wyrok śmierci. Sprawiedliwości stanie się zadość.– Nie! Nie możecie! – krzyknęła Clara. – Nie wolno wam tego zrobić!Przytuliła się do ramienia Mussoliniego.– Odsuń się! – wrzasnął mężczyzna. – Odsuń albo też zginiesz.Ale ona nie ustąpiła. Tamten nacisnął spust.Nic się nie wydarzyło.Partyzant zaczął szarpać zablokowany zamek. Krzyknąwszy, Clara rzuciła się do przodu i obiema rękami chwyciła lufę pistoletu maszynowego.– Nie możecie nas tak po prostu zabić! – zaskowyczała.– Daj mi swój! – ryknął mężczyzna do kolegi.Jeden ze strażników podbiegł i rzucił mu gnata. Niedoszły zabójca, puściwszy pistolet trzymany przez Clarę, złapał nową broń.Mussolini zrozumiał, że ta chwila właśnie nadeszła.Wypełniła go energia.Nie wykonał najmniejszego ruchu, nie zamierzał uciekać ani walczyć.Obiema dłońmi obciągnął marynarkę, wypiął do przodu pierś niczym dziób okrętu. Za plecami trzech mężczyzn, którzy przyjechali go zamordować, zobaczył rycerza szpitalnika w niemieckim mundurze. Szedł drogą w dół. Swobodnym krokiem. Niespiesznie. Nieniepokojony przez tych trzech. Mundurowy zatrzymał się i wpatrywał w rozgrywającą scenę. Dobrze. Niech patrzy.– Magnus ab integro saeclorum nascitur ordo! – zawołał Mussolini.Wątpił, by któryś z tych idiotów znał łacinę.Zrozumieć go mógł wyłącznie szpitalnik.Wielki nowy porządek wieków znów się rodzi.Zaterkotał pistolet maszynowy.Clara dostała pierwsza i zwaliła się na ziemię. Serce Il Duce pękło; nie żyła. W jego kierunku poleciały kolejne kule. Trzy trafiły w korpus, cztery w nogi. Pod Mussolinim ugięły się kolana, opadł do pozycji siedzącej.Jego oczy wpatrywały się po przekątnej w rycerza szpitalnika. Zebrał całą ulatującą zeń energię, aby powiedzieć:– To… jeszcze… nie koniec…Z ust Il Duce buchnęła krew.Przez lewe ramię przewrócił się na mokry bruk. Patrzył w górę, na pochmurne niebo, wciąż żywy. W wilgotnym powietrzu unosił się ciężki zapach kordytu. Jeden ze strażników stanął nad Mussolinim z lufą skierowaną w dół.Il Duce skupił całą uwagę na czarnej kropce.Jak na końcu zdania.Pistolet wystrzelił.\nROZDZIAŁ 1 WTOREK, 9 MAJALAGO DI COMO, WŁOCHYGODZINA 8.40Cotton Malone przyglądał się badawczo miejscu egzekucji.Nieco po godzinie szesnastej dnia dwudziestego ósmego kwietnia tysiąc dziewięćset czterdziestego piątego roku Benito Mussolini i jego kochanka Claretta Petacci zostali zastrzeleni kilka metrów od miejsca, w którym teraz stał. W późniejszych dziesięcioleciach wjazd do Villi Belmonte, znajdujący się przy wąskiej drodze, która na długości prawie kilometra biegła zboczem nad Azzano, stopniowo przekształcał się w kapliczkę. Zachowały się żelazna brama, niski mur, a nawet przystrzyżone żywopłoty. Pewien nowy element stanowił drewniany krzyż, ustawiony obok kamienia po jednej stronie bramy, z nazwiskiem Mussoliniego oraz datą jego śmierci. Po drugiej Malone ujrzał kolejny dodatek – niewielką drewnianą skrzynkę ze szklanym frontem, w której znajdowały się fotografie Il Duce i Claretty. Z żelaznej bramy, ponad krzyżem, zwisał ogromny wieniec świeżych kwiatów. Na transparencie widniał napis EGLI VIVRÀ PER SEMPRE NEL CUORE DEL SUO POPOLO.On będzie zawsze żył w sercach ludu.Jak znaleźć to miejsce, powiedziano Cottonowi na dole, we wsi, i poinformowano go, że lojaliści nieustannie otaczają je czcią. Zdumiewające, jeśli wziąć pod uwagę reputację Mussoliniego jako człowieka brutalnego oraz fakt, że od jego śmierci minęło już kilka dekad.Sam Il Duce stał wtedy przed poważnym problemem.Włochami targały ciągłe zmiany, kraj ogarnął chaos. Niemcy szybko się wycofywali, a partyzanci schodzili z gór. Wojska sprzymierzonych napierały mocno z południa, wyzwalając jedną miejscowość pod drugiej. Jedyna możliwa droga ucieczki wiodła na północ, do Szwajcarii.Do której Mussolini nigdy nie dotarł.Malone stał w chłodzie uroczego, wiosennego poranka.Wczoraj wsiadł do popołudniowego samolotu z Kopenhagi do Mediolanu-Malpensy, a potem wypożyczonym samochodem marki Alfa Romeo skierował się na północ, nad jezioro Como. Lubił wydawać pieniądze na sportowe auta, bo któż nie znajduje przyjemności w kontrolowaniu dwustutrzydziestosiedmiokonnego silnika, osiągającego setkę w cztery sekundy. Cotton odwiedził Como już przed laty; wtedy, podczas tajnej misji dla Magellan Billet, zatrzymał się w niesamowitej Villi d’Este. Jednym z najlepszych hoteli świata. Tym razem nie mógł sobie pozwolić na nocleg w tak luksusowym miejscu.Miał do wykonania specjalne zadanie zlecone przez wywiad brytyjski, ale działał jako wolny strzelec. Jego cel był Włochem, miejscowym handlarzem antyków, który niedawno znalazł się w kręgu zainteresowania MI6. Malone zajmował się zwykłym handlem antykwarycznym typu kupno-sprzedaż, jednak biznes ten, umożliwiający kontakt z rzadkimi książkami, pozwolił mu osiągnąć pewną wiedzę na temat starodruków i zagrożonych zniszczeniem dzieł literackich. W ślad za tym szły umiejętności negocjacyjne. Otrzymane poprzedniego wieczoru informacje skierowały uwagę Malone’a na potencjalną skrytkę handlarza, dlatego zadanie uległo modyfikacji. Gdyby się potwierdziły, Cotton miał po prostu wykraść pewne przedmioty.Znał reguły tej gry.Zwykłe kupno oznaczało pozostawienie za sobą aż nadto śladów, ale jeszcze do wczoraj stanowiło jedyną dostępną dla MI6 możliwość. Skoro jednak to, czego agencja pragnęła, da się zdobyć za darmo, czemu by nie spróbować? Zwłaszcza że ów przedmiot pożądania nie należał do oferującego go Włocha.Malone nie miał złudzeń.Dwanaście lat służby w Magellan Billet oraz kilka kolejnych, gdy współpracował z różnymi agencjami wywiadu jako freelancer, bardzo wiele go nauczyło. Wiedział, że płaci mu się nie tylko za załatwienie sprawy, lecz także za ewentualne konsekwencje, gdyby coś poszło nie tak. Wystarczająco silna motywacja, aby nie popełnić żadnego błędu.W dodatku akurat ta sprawa wydawała się dość intrygująca.W sierpniu tysiąc dziewięćset czterdziestego piątego roku Winston Churchill przybył do Mediolanu pod fałszywą tożsamością pułkownika Wardena. Miał jakoby zamiar spędzić urlop nad brzegami jezior Como, Garda i Lugano. Niekoniecznie dziwna decyzja, skoro od wieków ludzie wybierali się na wakacje nad te krystaliczne alpejskie wody. Fałszywe nazwisko zapewniało mu odrobinę prywatności, choć wtedy Churchill przestał już być brytyjskim premierem, zdecydowanie przegrawszy wybory.Najpierw odwiedził mediolański cmentarz, gdzie pospiesznie pogrzebano Mussoliniego. Stał nad grobem z kapeluszem w ręku przez kilka minut. Dziwne, zważywszy że zmarły był przecież brutalnym dyktatorem oraz jego wojennym przeciwnikiem. Następnie Churchill wyruszył na północ nad Como, gdzie zatrzymał się w pewnej willi nad brzegiem jeziora. W kolejnych tygodniach miejscowi widywali, jak pracuje w ogrodzie, wędkuje i maluje. Wówczas nikt nie zwracał na niego większej uwagi; dopiero kilkadziesiąt lat później historycy zaczęli się temu pobytowi baczniej przyglądać. Oczywiście, wywiad brytyjski od dawna wiedział, o co Churchillowi chodziło.O listy.Jego własną korespondencję z Mussolinim.Listy zaginęły w momencie, gdy Il Duce został ujęty. Były prawdopodobnie ukryte wraz z innymi dokumentami w dwóch teczkach, które ostatni raz widziano dwudziestego siódmego kwietnia tysiąc dziewięćset czterdziestego piątego roku. Plotka głosiła, że skonfiskowali je miejscowi partyzanci, po czym przekazali je – według jednych – komunistom, według drugich – Niemcom. Powiadano również, że zostały zakopane w ogrodzie willi, którą wynajął potem Churchill.Nikt nie wiedział niczego na pewno.Jednak w sierpniu czterdziestego piątego wydarzyło się coś, co wymagało interwencji samego Winstona Churchilla.Cotton wsiadł z powrotem do alfy romeo i kontynuował jazdę w górę stromej drogi. Dom, w którym Mussolini i jego kochanka spędzili ostatnią noc, stał niedaleko. Malone czytał wiele sprzecznych ze sobą relacji na temat owej fatalnej soboty. Historycy do dziś nie znali wielu szczegółów wydarzeń, na przykład (i przede wszystkim) nazwiska zabójcy, które zatarł upływ czasu. Parę osób przypisywało sobie ów zaszczyt, brakowało jednak absolutnej pewności, kto pociągnął za spust. Jeszcze większa tajemnica skrywała to, co się stało ze złotem, klejnotami, pieniędzmi oraz dokumentami, które Mussolini zamierzał zabrać ze sobą do Szwajcarii. Zgadzano się zasadniczo, iż część tego bogactwa została zatopiona w jeziorze, ponieważ po wojnie miejscowi rybacy natrafiali czasem na złoto. Z kolei jeśli chodzi o dokumenty, nigdy nie ustalono wiarygodnego miejsca ich ukrycia. Sytuacja zmieniła się dopiero dwa tygodnie temu, kiedy to do ambasady brytyjskiej w Rzymie przyszedł mejl wraz z zeskanowanym listem.Od Churchilla do Mussoliniego.Nastąpiła wymiana wiadomości, w wyniku której wpłynęły jeszcze cztery skany. Za całą tę piątkę nie wyznaczono ceny, ale Cotton otrzymał pięćdziesiąt tysięcy euro na podróż nad Como tytułem wynagrodzenia za wykorzystanie swych umiejętności negocjacyjnych oraz szczęśliwy powrót z całym pakietem.Dom, którego szukał, wznosił się wysoko na górskim grzbiecie, bezpośrednio ponad drogą, która biegła do granicy szwajcarskiej, oddalonej o mniej więcej dziesięć kilometrów. Okolicę porastały lasy, w których podczas wojny kryli się partyzanci, prowadząc bezustanną kampanię podjazdową zarówno przeciwko faszystom, jak i Niemcom. Ich bohaterskie działania, których zwieńczeniem był niespodziewany triumf w postaci ujęcia samego Mussoliniego, przeszły do legendy.Dla Włoch druga wojna światowa zakończyła się właśnie tutaj.Malone znalazł dom – skromny, dwupiętrowy sześcian – którego kamienne ściany pokrywały plamy pleśni, a pochyły łupkowy dach ocieniały wysokie drzewa. W licznych oknach odbijało się pełnym blaskiem wczesnoporanne słońce; żółty wapień zdawał się tracić swą barwę, skąpany w jasnym świetle. Po obu stronach głównego wjazdu tkwiły białe ceramiczne charty. Na dobrze utrzymanym dziedzińcu tu i ówdzie rosły cyprysy oraz starannie przystrzyżone żywopłoty – jedne i drugie były najwyraźniej obowiązkowym elementem zdobniczym wszystkich domostw nad jeziorem Como.Malone zaparkował samochód i wysiadł z niego wprost w głęboką ciszę.Za willą wznosiły się wzgórza, a dalej serpentyna drogi wciąż wspinała się w górę. Na wschodzie, pomiędzy kolejną partią drzew zmieniających wiosenne światło w zielone cętki, dostrzegł granatową plamę jeziora, leżącego nieco ponad kilometr niżej. Po jego lustrzanej powierzchni bezgłośnie mknęły łodzie, w tę i z powrotem. Powietrze było tu zauważalnie chłodniejsze, a z pobliskiego ogrodu dobiegał zapach glicynii.Cotton odwrócił się ku frontowym drzwiom, nagle zaalarmowany.Grube drewniane skrzydło było lekko uchylone.Malone ruszył przez podjazd. Pod jego stopami chrzęścił biały żwir. Stanął tuż przed wejściem i lekko pchnął drzwi, nie przekraczając progu. Żadnego elektronicznego alarmu, cisza. Nikt też się nie pojawił, ale Cotton od razu zauważył ciało spoczywające twarzą w dół na lastrykowych płytkach. Wypływała spod niego karmazynowa plama.Malone nie zabrał ze sobą broni. Według informacji, które otrzymał, dom powinien być pusty, właściciel miał wrócić dopiero późnym popołudniem. MI6 nie tylko namierzyło nadawcę mejli, lecz także zdołało sporządzić szybką charakterystykę potencjalnego sprzedawcy. Nic w niej nie sygnalizowało zagrożenia.Cotton wszedł do środka i zbadał puls leżącego człowieka.Brak.Rozejrzał się dookoła.Przestronne pokoje sprawiały przyjemne wrażenie. Ich tapetowane ściany ozdobiono wielkimi obrazami olejnymi, pociemniałymi wraz z upływem czasu. W powietrzu unosiła się woń stęchłych kwiatów, świecowego wosku i tytoniu. Malone zauważył też spore biurko z drewna orzechowego, fisharmonię z palisandru, obite jedwabiem sofy i fotele. W ściany jedną obok drugiej wbudowano misternie inkrustowane szafki o szklanych frontach, zapełnione różnymi przedmiotami niczym w muzeum.W całym domu panował jeden wielki nieład.Półotwarte szuflady, pochylone pod dziwnym kątem, zamęt na półkach, kilka zbitych gablot, fotele obrócone do góry nogami, niektóre ponacinane i rozdarte. Zasłony, zerwane z karniszy i zwinięte, leżące w stosach.Najwyraźniej ktoś tu czegoś szukał.Nic nie zakłócało ciszy, z wyjątkiem papugi w pozłacanej klatce. Klatka kiedyś musiała stać na marmurowym piedestale, a teraz walała się po podłodze, zmiażdżona i połamana; sam piedestał przewrócono. Ptak wydawał z siebie głośne, podekscytowane piski.Malone przetoczył zwłoki na plecy i zobaczył dwie rany postrzałowe. Ofiara miała od czterdziestu pięciu do pięćdziesięciu lat, ciemne włosy i gładko wygoloną twarz. Właściciel willi był mniej więcej w tym samym wieku, ale jego rysopis, który Cotton otrzymał, nie pasował do ciała na podłodze.Coś zastukotało.Twardo i wyraźnie.U góry.A potem usłyszał ciężkie kroki.Ktoś tam ciągle był.Kryjówka, której szukał Malone, znajdowała się na drugim piętrze domu. Skierował się ku schodom i wszedł po nich, mijając półpiętro. Kamienne stopnie pokrywał dywanowy bieżnik, dobrze tłumiący odgłos skórzanych podeszew; żaden dźwięk nie zdradzał pozycji Malone’a. Na pierwszym piętrze usłyszał kolejny hałas, jak gdyby jakiś ciężki mebel walnął o podłogę. Ten, kto przeszukiwał pomieszczenie, był nieświadomy obecności agenta.Malone zdecydował się szybko zerknąć, aby ocenić sytuację.Skradał się dalej.Pośrodku drewnianej podłogi korytarza leżał wąski zielony dywanik. Na jego drugim końcu półotwarte okno wpuszczało do środka poranne słońce i trochę wiatru. Cotton zbliżył się do pokoju, skąd dobiegał hałas – tego samego, który kazano mu zlokalizować. Ten, kto go ubiegł, musiał być dobrze poinformowany. Malone zatrzymał się w otwartych drzwiach i zaryzykował jedno szybkie spojrzenie do wnętrza.Zobaczył potężnego niedźwiedzia.Ważył co najmniej kilkaset kilogramów.Huk musiał wywołać przewrócony regał. Zwierzę badało teraz jego zawartość, by po chwili pozrzucać wszystko z półek; wąchało też każdy toczący się po podłodze przedmiot. Stało zwrócone zadem do drzwi, łbem w kierunku jednego z półotwartych okien.Malone musiał się ewakuować.Nagle niedźwiedź przerwał plądrowanie i uniósł głowę, węsząc.Niedobrze.Zwierzę pochwyciło zapach człowieka, odwróciło się, po czym wydało gardłowy warkot.Cotton miał ułamek sekundy, by podjąć decyzję.Podobno w obliczu ataku niedźwiedzia należy paść na ziemię, twarzą w dół. Tyle że rady tej udzielali niewątpliwie ludzie, którzy nigdy nie znaleźli się aż tak blisko włochatej bestii. Czy Malone powinien teraz rzucić się ku schodom? A może do pokoju po drugiej stronie korytarza? Jeden błąd podczas ucieczki na parter, a misiek go załatwi. Wybrał pokój; skoczył w lewo i wpadł do środka dokładnie w chwili, gdy zwierzę zaszarżowało ze zdumiewającą jak na swą posturę szybkością. Cotton zatrzasnął od wewnątrz drzwi małej sypialni, w której rogu stał ogromny kaflowy piec. Pomieszczenie miało dwa, teraz uchylone okna wychodzące na tył willi.Potrzebował chwili na zastanowienie.Niestety, niedźwiedź miał inne zdanie.Drzwi wpadły z hukiem do środka.Malone rzucił się do jednego z okien i wyjrzał na zewnątrz. Grunt znajdował się dobre dziesięć metrów niżej. To oznaczało w najlepszym razie skręconą kostkę, a może złamaną kość, jeśli nie gorzej. Niedźwiedź stał w progu, jakby się wahał. Potem groźnie zaryczał.Czyli nie ma innego wyjścia.Malone zauważył biegnący tuż poniżej okna gzyms, szeroki na około dwadzieścia centymetrów. Wystarczy, by postawić stopę. Wyszedł na zewnątrz, rozpłaszczył dłonie na ciepłym kamieniu ściany i przycisnął do niej plecy. Niedźwiedź zaatakował: wystawił łeb za okno, po czym machnął uzbrojoną w ostre pazury łapą. Cotton przesuwał się cały czas w lewo, manewrując tak, by znaleźć się poza zasięgiem bestii.Wątpił, by zwierzę poszło w jego ślady.Co i tak nie rozwiązywało problemu.Jak postąpić dalej.\nROZDZIAŁ 47 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 48 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 49 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 50 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 51 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 52 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 53 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 54 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 55 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 56 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 57 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 58 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 59 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 60 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 61 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 62 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 63 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 64 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 65 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 66 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 67 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 68 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 69 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 70 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 71 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 72 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nROZDZIAŁ 73 Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nNOTKA OD AUTORA Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Maltanski_lacznik-ebookRO/p00649949i006" target="_blank" title="Maltański łącznik [Steve Berry] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Maltański łącznik [Steve Berry] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Jakub Wawrzyniak: Na wiosnę cel jest jeden - zdobyć mistrzostwo Polski - Sport WP SportoweFakty\nJakub Wawrzyniak: Na wiosnę cel jest jeden - zdobyć mistrzostwo Polski\nLegia Warszawa mimo porażki ze Śląskiem we Wrocławiu została mistrzem jesieni. Na wiosnę drużyna Jana Urbana ma jeden cel - obronić pierwszą pozycję w tabeli.\nArtur Długosz 08 Grudnia 2012, 08:54\n- Dziennikarze na pewno ocenią to spotkanie, wystawią nam noty. Zobaczymy jak kibice postrzegają ten mecz. Wydaje mi się, że najbardziej sprawiedliwym wynikiem byłby remis - nie wiem czy bramkowy, czy też nie. W drugiej połowie było mało tych sytuacji. Danijel Ljuboja miał jedną dosyć przypadkową po akcji Artura Jędrzejczyka. Później tak naprawdę jeden stały fragment gry po którym Śląsk strzelił bramkę i wygrał - powiedział po piątkowym meczu Jakub Wawrzyniak, obrońca stołecznego zespołu i reprezentacji Polski. Jedyną bramkę w spotkaniu, która zadecydowała o zwycięstwie WKS-u, strzelił Tomasz Jodłowiec, stoper mistrzów Polski.\nLegia przezimuje na pierwszym miejscu w tabeli, a nad goniącymi ją rywalami i tak będzie miała kilka punktów przewagi. - Nie przypominam sobie, aby Legia Warszawa w przerwie zimowej miała tak dużą przewagę. Na obecną chwilę jest to siedem punktów, a w najgorszym przypadku będą cztery. W spokoju święta przeżyjemy. To jest czas wolny dla nas, rozjedziemy się do domu, a na wiosnę cel jest jeden - zdobyć mistrzostwo Polski - zaznaczył Wawrzyniak.\nOn sam nie wyszedł już na drugą połowę spotkania. Co było tego powodem? - Łydka, łydka. Niestety nie wyleczyłem na tyle po ostatnim meczu i odezwało się - powiedział piłkarz portalowi SportoweFakty.pl.\nSawczenkos 10-12 18:55 Zgłoś komentarz\nKuba Wawrzyniak jeden z najbardziej drewnianych piłkarzy w Polskiej lidze, ale jak akcję jakąs zrobi, to się ręce same składają do oklasków. I najlepsze jest to, że nie ma w Polsce\ndrugiego takiego zawodnika, który na lewej stronie obrony by mógł grać. I to jest po prostu jakaś parodia.\nWarszawa Piłka nożna Legia Warszawa Polska Jakub Wawrzyniak PKO Ekstraklasa


Zysk i S-ka, premiera: 15 lutego\nRichard Flanagan, Klaśnięcie jednej dłoni\nLiterackie, premiera: 18 lutego\nCaleb Sharf, Kompleks Kopernika. Kosmiczny sens naszego istnienia we Wszechświecie planet i prawdopodobieństw\nPrószyński i S-ka, premiera: 4 lutego\nAnita Amerrezvani, Równa słońcu\nAlbatros, premiera: 10 lutego\nAnita Amirrezvani po mistrzowsku opowiada swoją historię, zapełniając ją wyrazistymi, pełnymi odwagi i pasji, postaciami, które pałają żywą rządzą władzy i zrobią wszystko, by ją zdobyć.\nCarson McCullers, Serce to samotny myśliwy\nTim Weaver, Zniknęli na zawsze\nAlbatros, premiera: 26 lutego\nREBIS, premiera: 16 lutego\nCzarna Owca, premiera: 17 lutego\nLaura Barnett, Wersje nas samych\nCzarna Owca, premiera: 3 lutego\nWersje nas samych to trzy różne wersji historii znajomości Evy i Jima. Wszystkie łączy moment ich pierwszego spotkania. Kiedy nieznajomej dziewczynie psuje się rower, Jim oferuje jej pomoc nie wiedząc, że to zdarzenie będzie miało decydujący wpływ na całe późniejsze życie ich dwojga.\nMałgorzata Saramonowicz, Xięgi Nefasa. Trygław. Władca losu\nZnak, premiera: 3 lutego\nXII wiek, Polska. Gorliwi wyznawcy Kościoła z krzyżem na piersi i litanią na ustach tępią wiarę w starych bogów. Kraj stoi na skraju przepaści. Jeśli Bolesław nie doczeka się syna, straci tron. Jego tajemniczy kronikarz Nefas jest świadom zagrożenia. Zwraca się do mrocznych kapłanów Trygława, prosząc, by odmienili Przeznaczenie. Wkrótce przekona się, co uczynił...\nMichael Dobbs, House of Cards. Ostatnie rozdanie\nZnak, premiera: 3 luty\nFrancis dzięki swojej przebiegłości i bezwzględnym wybiegom wygrał wszystko, co na scenie politycznej było do wygrania. Dla niego to jednak wciąż za mało. Tylko miesiące dzielą go od tytułu najdłużej urzędującego premiera Wielkiej Brytanii. Wyniki sondaży są jednak coraz gorsze. Groźba utraty władzy staje się realna. Francis musi posunąć się dalej niż kiedykolwiek, by nie utracić swojej pozycji. Nawet niebezpieczny pomysł wywołania międzynarodowego konfliktu stanie się opcją wartą zaryzykowania...\nMAG, premiera: 17 lutego\nOd piętnastu lat, jakie upłynęły od czasu wydarzeń, które położyły kres jego poprzedniemu życiu, Bastard Rycerski z rodu Przezornych żyje na dobrowolnym wygnaniu, uważany za zmarłego przez niemal wszystkich, którzy byli mu bliscy. Nieprawy potomek królewskiego rodu zamieszkał w chacie na pustkowiu, z dala od intryg i niebezpieczeństw stolicy. Jest zadowolony z takiej egzystencji, wychowuje przybranego syna i dzieli swą samotność z wiernym towarzyszem – wilkiem Ślepunem. Chociaż dochodzą go pogłoski o okrutnych prześladowaniach ludzi posiadających magię Rozumienia, nie chce wtrącać się do tego konfliktu. On już oddał wielkie usługi swojemu królestwu i poświęcił dla niego wszystko to, co było mu najdroższe. Zasłużył sobie na odrobinę spokoju. Jednak nie jest mu dane go zaznać, gdyż przeznaczenie znów wyciąga po niego swą dłoń. W środku lata do jego chaty przybywają goście, a wraz z nimi przeszłość. Wróżka Dżina przepowiada mu, że odzyska dawno utraconą miłość. Cierń – starzejący się królewski skrytobójca i dawny nauczyciel Bastarda – ma własne powody, by pragnąć jego powrotu do Koziej Twierdzy. A kiedy Błazen, dawny Biały Prorok, zjawia się ponownie, tym razem jako bogaty i czarujący lord Złocisty, namawia Bastarda do powrotu i podjęcia misji Katalizatora, który czyni innych bohaterami i na zawsze zmienia bieg wydarzeń.\nJohn Brunner, Ślepe stado\nMAG, premiera: 3 lutego\nChristopher Priest, Odwrócony świat\nFabryka Słów, premiera: 19 lutego\nRobert B. Baer, Zabójstwo doskonałe\nŚwiat Książki, premiera: 17 lutego\nSarah McCoy, Dzieci kartografa\nNic Pizzolatto, W drodze nad Morze Żółte\nMarginesy, premiera: 3 lutego\nCzarne, premiera: 17 lutego\nJesús Hernández, Nazistowskie bestie. Kaci z SS\nBellona, premiera: 11 lutego\nJednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli absolutnego zła jest SS, skrót od nazwy organizacji kierowanej przez Reichsführera Heinricha Himmlera i stanowiącej filar aparatu represji nazistowskich Niemiec. Te runiczne znaki, w połączeniu z czarnym mundurem członków formacji, budziły przerażenie na terenie całej Europy, pozostawiając w historii nie-zatarty ślad z uwagi na ogrom swych zbrodni. W niniejszej pracy czytelnik będzie miał okazję stwierdzić, jak daleko zdolni byli posunąć się ludzie Himmlera na ścieżce wybrukowanej niegodziwością, bez żadnych etycznych czy moralnych hamulców. Opowiedziano tutaj życie czterech postaci będących przykładami mężczyzn i kobiet, którzy dzięki władzy, jaką dawała im przynależność do SS, dali upust swoim najdzikszym instynktom. Najbardziej zaskakującą cechą niemal u wszystkich z nich jest prozaiczna normalność, z jaką przebiegało ich życie do chwili, gdy pojawił się w nim nazizm, a po entuzjastycznym przyjęciu jego ideologii przemienili się w zabójców.\nTomasz Kubicki, Pod obuchem zagłady. Polacy i Żydzi pod okupacją niemiecką 1939–1942\nBellona, premiera: 18 lutego\nOd lat trwa w przestrzeni społecznej, wywołując niekiedy silne emocje, dyskurs dotyczący stosunków polsko-żydowskich. Ścierają się różne stanowiska i opinie, często graniczne i ekstremalne. Autor, sięgając do bogatego zbioru prasy konspiracyjnej Polskiego Państwa Podziemnego, uwzględniając zarówno najważniejsze tytuły, jak i te pozostające na uboczu głównego nurtu związanego z rządem, podjął się próby rekonstrukcji wojennych losów obu narodów. Czy w tej ogniowej próbie, kiedy życie ludzkie dla okupantów nie było żadną wartością, kiedy dorobek życia, pokoleń, przemijał nieraz w sekundę – Polacy i Żydzi potrafili się dostrzec? Jeśli tak, jak wyglądał ten obraz? Dla Żydów: segregacja – koncentracja – Treblinka. Dla Polaków: praca niewolnicza, łapanki, rozstrzelania, Palmiry. Dzieliło ich wiele: pochodzenie, zawiedzione aspiracje, wzajemne animozje, spory, historia. Połączył ich głód, strach, ale i trud dnia codziennego, w końcu opór przeciw Niemcom.\nMUZA, premiera: 10 lutego\nDavid Quammen jest doświadczonym dziennikarzem oraz autorem wielu książek z pogranicza przyrody i medycyny. Potrafi w zajmujący sposób przekazywać wiedzę, co umożliwia czytelnikowi zrozumienie mechanizmów funkcjonujących w środowisku naturalnym, m.in. przełamywanie bariery międzygatunkowej przez wirus, np. przenikanie chorób ze zwierząt na ludzi i odwrotnie.\nAutor stara się pokazać czytelnikowi warunki, w których rodzi się wirus ebola (i pokrewne mu, równie niebezpieczne patogeny); w przystępny, angażujący emocje sposób naświetlić mechanizm jego działania, a także naszkicować ryzyko i konsekwencje rozprzestrzeniania się wirusa.\nWirusy odzwierzęce budzą grozę, zainteresowanie nimi rozpala się na nowo wraz z kolejnymi nowo odkrytymi patogenami. SARS, MERS, nowe odmiany co pewien czas mobilizują nas do sięgania po informacje o nich. Podane w taki sposób, jak w Eboli, są przeznaczone dla szerokiego grona odbiorców.\nInformacje, z których korzystał Quammen, w większości pochodzą z pierwszej ręki – przygotowując dokumentację do książki, autor przeprowadził wywiady z najważniejszymi naukowcami zajmującymi się wirusem ebola. Czytelnik otrzymuje też informacje o pracach nad szczepionką przeciwko eboli i mechanizmie jej działania.\nWyjątkową zaletą Eboli jest to, że mimo mocnej podstawy w faktach, trzyma czytelnika w napięciu niczym doskonały kryminał. Medyczne mini wykłady przeplatane są zarysowanymi z reporterskim sznytem autentycznymi historiami osób, które zakaziły się wirusem. Co czuły? W jakich warunkach do tego doszło? Gdzie, poza afrykańskim lasem deszczowym, można zarazić się ebolą?\nJonathan Holt, Carnivia. Rozgrzeszenie\nAkurat, premiera: 10 lutego\nTrzecia część doskonałej trylogii, która zachwyca miłośników thrillerów na całym świecie. Tym razem piękna i niezależna kapitan włoskiej policji musi rozwiązać zagadkę okrutnego rytualnego mordu: znaleziona na jednej z najpopularniejszych weneckich plaż ofiara ma poderżnięte gardło i ucięty język. Śledztwo prowadzi w mroczne zakamarki obu Wenecji: tej prawdziwej i tej wirtualnej. Kapitan Kat Tapo nie zawaha się skorzystać z mniej lub bardziej chętnie udzielanej pomocy swoich wrogów, kochanków, przełożonych, szpiegów i hakerów, by dotrzeć do prawdy, choć – tak jak w poprzednich częściach trylogii – jest to prawda z gatunku tych, których lepiej, a na pewno bezpieczniej, było by nie znać...\nClive Cussler i Justin Scott, Złodziej\nAmber, premiera: 16 lutego\nJacek Łukawski, Krew i stal. Kraina martwej ziemi\nSQN, premiera: 17 lutego\nŁukasz Orbitowski, Wigilijne psy i inne opowieści\nJohn D. Barrow, Początek Wszechświata\nCopernicus Center Press, premiera: 18 lutego\nJak narodził się wszechświat?\nCo to jest początkowa osobliwość?\nW Początku wszechświata John Barrow, światowej sławy fizyk teoretyk, w przystępny sposób wprowadza czytelnika w meandry myśli i koncepcji kosmologicznych, które przez dziesięciolecia rewolucjonizowały świat nauki. Autor podejmuje namysł nad problemami rozszerzającego się modelu wszechświata, osobliwości początkowej, powstania galaktyk, koncepcji czasu, odkryć dokonanych przez sondę COBE oraz teorii strun. Szeroki zakres zagadnień i ich komplementarne wyjaśnienie zainteresują zarówno znawców zagadnień kosmologicznych, jak i początkujących poszukiwaczy sensu wszechświata.\nCzyTam, premiera: 29 lutego\nRobert McCammon, Łabędzi Śpiew. Księga I\nPapierowy Księżyc, premiera: 17 lutego\nSiostra, która w gruzach Manhattanu znajduje dziwny szklany artefakt, będący katalizatorem przemian... Joshua Hutchins, były zapaśnik, który chroni się przed opadem promieniotwórczym na stacji benzynowej w Nebrasce... I ona, dziewczynka obdarzona szczególnym darem, która wędruje wraz z Joshem do miasta w Missouri, gdzie zacznie uzdrawiać.\nLecz przedwieczna moc, która zniszczyła Ziemię, wciąż zaciąga rekrutów do swej nieznużonej armii. Nie zawaha się sięgnąć po uzdrowicielkę...\nRobert McCammon, Łabędzi Śpiew. Księga II\nNa skraju jałowej równiny w Kansas były zapaśnik, nazywany ongiś Czarnym Frankensteinem, słyszy głos: „Chroń dziecko!”...\nNa wypalonej przez atom pustyni, w świecie mutantów i łupieżczych armii, ostatni ludzie na Ziemi są zarazem pierwszymi... Trzy grupy ocalałych dążą do miejsca wskazanego im przez przeznaczenie; miejsca, w którym rozegra się ostatnia bitwa między zagładą a życiem.\nKatarzyna Chojecka 1 lutego 2016 14:29\nALe piękności znalazłaś :) Na Artefakty mam już oko od jakiegoś czasu, ciekawią mnie też Xięgi Nefasa, właśnie na nie czekam :)\nWiedźma 2 lutego 2016 11:22\nJak wygram w totolotka, to kupię sobie wszystkie książki z serii Uczta Wyobraźni i Artefakty. A potem dokupię trochę czasu, by je wszystkie przeczytać, a co! ;)\nInsane 1 lutego 2016 14:58\nMiło, że prezentujesz inne książki niż wszyscy :) Interesuje mnie Klaśnięcie jednej dłoni.\nMirya 91 1 lutego 2016 16:07\nCiekawi mnie autor Robin Hobb i seria Artefakty wydawnictwa MAG :)\nWiedźma 2 lutego 2016 11:25\n*Autorka Robin Hobb :) A jej książki gorąco polecam, pisze świetnie :) Radzę jednak zacząć od trylogii "Skrytobójca", a później sięgnąć po "Złocistoskórego", jako że ta druga seria jest w pewien sposób kontynuacją pierwszej.\nKarolina Małkiewicz 1 lutego 2016 16:26\nAbsolutnie koniecznie muszę dorwać najnowszą Rosamund Lupton, yay! Z kolei "Serce to samotny myśliwy" polecam, czytałam lata temu, ale wspomnienie pozostało ;)\nWiedźma 2 lutego 2016 11:26\nSkoro polecasz, to tym bardziej będę miała ją na uwadze :)\nMarianna K 1 lutego 2016 16:40\nJa czekam na "Krew i stal. Kraina martwej ziemi" :)\nLara Notsil 1 lutego 2016 17:25\nMAG znowu zaszalał z okładkami XD\nWiedźma 2 lutego 2016 11:27\nJak zawsze... jak zawsze ;)\nMagia słowa 1 lutego 2016 18:06\nPrzeczytałabym Wersje nas samych! :D Wydaje się bardzo ciekawa ;)\nWiedźma 2 lutego 2016 11:28\nPrawda? Coś na zasadzie: "co by było, gdyby..." :)\nDżejEr Carmen 1 lutego 2016 19:54\nZ każdym miesiącem przybywa mi serii, które chciałabym przeczytać. Na przykład mam całą Hobb do nadrobienia. I ten Cichowlas mnie zaciekawił, całkiem lubię tego autora, choć na razie przeczytałam tylko jedną książkę, której był współautorem. Ale kojarzę oba nazwiska i może się skuszę na tą książkę ;)\nWiedźma 2 lutego 2016 11:31\nHobb pisze bardzo dobrze. Spodobała mi się jej trylogia "Skrytobójca" i dlatego z niecierpliwością czekam na "Złocistoskórego" :)\nAnn RK 2 lutego 2016 09:04\nNajbardziej ciekawią mnie Flanagan, Weaver i Lupton. :)\nWiedźma 2 lutego 2016 11:32\nŚwietny wybór :) Na Flanagana też mam ochotę, ale chciałabym najpierw przeczytać "Ścieżki północy". Co prawda książki nie są ze sobą powiązane, ale tak jakoś chciałabym zachować tę kolejność ;)\nMeg Sheti 2 lutego 2016 20:52\nPodoba mi się wznowienie Łabędziego Śpiewu, może w końcu uda mi się przeczytać.\nCzekam również na Pół wojny, a Ślepe stado również brzmi dobrze!\nWiedźma 3 lutego 2016 21:18\nTeż liczę na to, że uda mi się przeczytać dwuksiąg McCammona :)\nSimon 3 lutego 2016 13:57\nPrzede wszystkim dybię na artefakty i orbitowskiego i może na pizollatto :)\nWiedźma 3 lutego 2016 21:21\nJeszcze nic z Artefaktów nie czytałam, ale to MAG, więc myślę, że to dobre książki :)


Trzy historyczne wizerunki Mahometa, które wzburzyły muzułmanów - WP Książki\nO największych skandalach związanych z publikacją podobizn Mahometa informowały wszystkie niemal media w Polsce. Premiera nowej książki "Strzały w Kopenhadze" – poświęconej szwedzkiemu rysownikowi Larsowi Vilksowi, od lat zmagającemu się z szykanami, groźbami karalnymi, a nawet z udaremnionymi zamachami na swoje życie – to dobry pretekst, by opowiedzieć o przypadkach nie tak głośnych, ale równie kontrowersyjnych. I głęboko osadzonych w historii.\nGdy chodzi o podobizny Mahometa, naprawdę niewiele trzeba, by wzbudzić ogromne kontrowersje. Dwie dekady temu przekonała się o tym redakcja niemieckiego tygodnika "Der Spiegel". Główny artykuł grudniowego numeru z 1999 roku zilustrowano obrazem Theodora Hosemana. I nie była to wcale nowa grafika, sporządzona na potrzeby magazynu, ale… klasyczne dzieło sztuki, pochodzące z połowy XIX stulecia.\nW tekście umieszczono podobizny czterech "moralnych apostołów": Jezusa, Konfucjusza, Immanuela Kanta i właśnie Mahometa. Ostatni z wizerunków zaczerpnięto z malowidła "Die Berufung Mohammeds durch den Engel Gabriel".\nObraz ten był już publikowany przez "Spiegela" wcześniej, nie wzbudzając żadnych protestów. Tym razem jednak okładką zainteresowała się turecka stacja telewizyjna "Show TV", prowokując zmasowaną kampanię, która szybko rozprzestrzeniła się na cały kontynent.\n"Redaktorzy zostali zasypany wściekłymi listami i petycjami z podpisami muzułmanów z całej Europy, którzy czyli się obrażeni ilustracją” – informował "Spiegel" dwa miesiące później. – "Turecki nadawca upublicznił numer telefonu jednego z członków redakcji, który nie miał nic wspólnego z opublikowanym materiałem. Od tej pory otrzymuje on każdego dnia liczne telefony, w których jest niekiedy werbalnie lżony, a nawet grozi mu się śmiercią".\nPark Building na terenie kampusu uniwersytetu Utah. To na jego klatce schodowej znajduje się mural Richardsa. Zdjęcia samego dzieła sztuki nie udało nam się namierzyć (University of Utah/CC ASA 3,0)\nŹródło: Park Building na terenie kampusu uniwersytetu Utah. To na jego klatce schodowej znajduje się mural Richardsa. Zdjęcia samego dzieła sztuki nie udało nam się namierzyć (University of Utah/CC ASA 3,0)\nJak wspominał rzecznik szkoły, Fred Esplin w materiale opublikowanym parę lat później przez "The Daily Utah Chronicle": "Grupa studentów przyszła wyrazić obiekcje, wobec tego, że przedstawiono ich proroka Mahometa. Wtedy po raz pierwszy zwrócono naszą uwagę na tę kwestię".\nPodobnie jak w przypadku niemieckiego dzieła sztuki, chodziło o grafikę ni mniej, ni więcej, tylko historyczną. Już w 1940 roku na kampusie umieszczono mural znanego malarza Lee Greene’a Richardsa, przedstawiający symboliczne reprezentacje "różnych pól kultury". Znalazły się na nim między innymi podobizny Karola Darwina i Arystotelesa. A poza tym: także i Mahometa. Było to, jeśli wierzyć lokalnej prasie, "jedno z najważniejszych dzieł na terenie szkoły".\n"Widz może teraz interpretować ten wizerunek tak, jak sobie życzy" – stwierdził rzecznik Fred Esplin.\nXV-wieczny fresk z bolońskiej bazyliki (domena publiczna)\nŹródło: XV-wieczny fresk z bolońskiej bazyliki (domena publiczna)\n"Islamistyczna grupa terrorystyczna powiązana z Al-kaidą jest podejrzewana o prowadzenie przygotowań do wysadzenia najważniejszego kościoła w mieście, by usunąć obrazę w postaci XV-wiecznego fresku przedstawiającego Mahometa, dręczonego w piekle przez diabły" – informował dziennik "The Guardian".\nWspomniane dzieło sztuki znajduje się w bazylice San Petronio i zdaniem specjalistów zostało zainspirowane przez słynną "Boską komedię" Dantego.\nPrzed sądem stanęło czterech Marokańczyków i jeden Włoch. Nie udowodniono im żadnego powiązania z siatkami terrorystycznymi. Okazało się, że zostali zatrzymani po tym, jak zauważono, że filmują fresk i omawiają "jakąś formę ataku". Mężczyźni tłumaczyli, że są tylko turystami, choć nagrano wypowiadane przez nich "wrogie i agresywne" komentarze.\nKamil Janicki - Redaktor naczelny "Ciekawostek historycznych". Historyk, publicysta i pisarz. Autor książek wydanych w łącznym nakładzie ponad 200 000 egzemplarzy, w tym bestsellerowych “Pierwszych dam II Rzeczpospolitej”, “Żelaznych dam”, "Dam złotego wieku", "Epoki hipokryzji" i "Dam polskiego imperium". W maju 2018 roku ukazała się jego najnowsza książka: "Epoka milczenia".\nSpór wokół granic wolności słowa a religią we współczesnym świecie opisuje książka "Strzały w Kopenhadze", autorstwa Niklasa Orreniusa. Kliknij i kup z rabatem.\nZainteresował Cię ten artykuł? Na łamach portalu CiekawostkiHistoryczne.pl przeczytasz również o tym, dlaczego muzułmanom nie wolno pić alkoholu.


Jaki linux zadziała w trybie RAID - Jaki Linux wybrać - Linuxiarze.pl Forum\nJaki linux zadziała w trybie RAID\nAutor Wątek: Jaki linux zadziała w trybie RAID (Przeczytany 1390 razy)\n« dnia: Luty 04, 2018, 12:13:09 pm »\npiszę, gdyż od dłuższego czasu chciałem zainstalować jakiegoś linuxa na laptopie, nawet przez chwile używałem ubuntu, ale miałem go na dysku HDD. Niestety dysk SSD nie był widoczny podczas instalacji. Jeśli przełączę w BIOSIE tryb Sata Operation na AHCI to instalator wykrywa dysk, jednak po zainstalowaniu nie jest możliwe zbootowanie. Wyczytałem gdzieś na angielskim forum, że moja płyta główna wykrywa ten konkretny dysk tylko w trybie RAID, tyle że żaden linux nie wykrył tego dysku w tym trybie. W Windowsie poradziłem sobie z tym problemem załadowując podczas instalacji sterownik Intel Rapid Storage i wówczas w okienku wyboru dysku pojawił się dysk. Wobec tego moje pytanie brzmi: czy jest jakiś linux, który posiadałby jakieś wbudowane sterowniki umożliwiające wykrycie dysku? Albo ewentualnie jakiś sposób na to żeby najpopularniejsze dystrybucje wykrywały dysk? Poszukuję dystrybucji linuxa, która umożliwiłaby zainstalowanie matlaba, i/lub jakichś podstawowych gier typu LoL poprzez playonlinux na przykład, no i żeby dobrze współdziałała z Windowsem.\nMój sprzęt to Dell Alienware 15 r2\nProcek: i7 6820HK\nDyski: HDD 1TB 7200RPM i SSD 512GB na PCiE (Samsung Sm951)\nOdp: Jaki linux zadziała w trybie RAID\n« Odpowiedź #1 dnia: Luty 04, 2018, 02:18:27 pm »\nKtóre Ubuntu testowałeś? Może trzeba po prostu jakiejś nowszej dystrybucji, np. Ubuntu 17.10 albo Manjaro.\n« Odpowiedź #2 dnia: Luty 04, 2018, 07:47:21 pm »\nTestowałem ubuntu 17.10, Deepin, Elementary OS, Linux mint i żadnego nie byłem w stanie zainstalować i uruchomić z dysku ssd. Problemem jest ten RAID, bo w AHCI elegancko wykrywa i sie instaluje, ale przez to że w tym trybie dysk jest niewidoczny na płycie głównej nie chce bootować po instalacji. Gdzieś na angielskim forum przeczytałem, że to jakaś dziura w biosie i ten dysk będzie działał tylko w trybie RAID. No i ogółem w tych lapkach chyba jest domyślnie RAID.


Stephen King - Później premiera książki, polska data wydania\nDataPremiery.pl » Książki » Fantastyka » Stephen King - Później\nJamie od najmłodszych lat widuje zmarłych. I nie przypomina to tego, co wszyscy znamy z genialnego filmu z Bruce'em Willisem. Jamie może zobaczyć to, czego nikt inny nie widzi, i poznać sekrety, których nikt inny nie zna. Ale cena, jaką musi płacić za swoje nadnaturalne zdolności, jest bardzo wysoka. Wiedziała o tym matka Jamiego, Tia, kiedy namawiała go, aby nikomu nie mówił, co potrafi. Jednak taki talent nie może długo pozostać niezauważony. I Jamie wkrótce będzie musiał pomagać policji w śledztwie w sprawie, w której pewien morderca groził uderzeniem zza grobu.\nMasz ochotę na dreszcz emocji, ale nie masz czasu na czytanie 1000-stronicowej powieści? To idealna lektura przed snem. Tylko nie myśl, że po niej zaśniesz...\nKiedy książka Później ukaże się?\nKsiążka Później zostanie wydana 10 marca 2021 (data wydania w Polsce). Żeby zobaczyć inne daty należy wybrać odpowiednią flagę. W ustawieniach konta można zmienić domyślnie wyświetlany region dla premier z różnych kategorii.\nChcę nabyć książkę Później. W którym miejscu można nabyć ten produkt?\nW którym miejscu mogę obejrzeć najświeższe wieści odnośnie książki Później?\nŻeby ocenić książkę trzeba nadać konkretną wartość w pięciopunktowej skali, a następnie zatwierdzić wybór kliknięciem. Głos mogą oddać tylko zarejestrowani użytkownicy serwisu.\nPremiera książki Później nie dostała jeszcze oceny. Użytkownicy mogą oceniać tytuły jeszcze przed pojawieniem się ich na rynku, wyrażając w ten sposób swoje oczekiwania. System umożliwia późniejszą modyfikację przyznanych głosów – w tym celu użytkownik powinien wybrać inną wartość w polu "Ocena". Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika.\nAutorem jest Stephen King. W celu wyświetlenia listy książek tego autora przejdź do pola "Informacje" i kliknij w jego nazwisko albo kliknij utaj.\nKsiążka została wydana przez firmę Albatros. Lista innych książek tego wydawcy dostępna jest utaj.\nKiedy premiera Stephen King - Później? Kiedy wychodzi Stephen King - Później?\nData wydania książki zaplanowana została na 10.03.2021. Nowa książka Stephen King z 2021 roku to główny temat tego artykułu i tej podstrony. U nas znajdziesz fragmenty tego utworu literackiego. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2021 roku.\nZobacz również: Kiedy wychodzi Project Phoenix? | G.I. Joe 3 data wydania | Tales of the Walking Dead - sezon 1 kiedy wyjdzie?\nData ostatniej aktualizacji: 2021-03-04 00:34:59\nNowa książka Stephen King - Później data premiery


e-rehabilitacja.net - galeria - obraz E-R#WN-9421-PIC-165\nUsunęliśmy warianty, w których częstość występowania alleli wynosi ponad 1% w ustalonych bazach danych, w tym dbSNP, projekt 1000 genomów i serwer wariantu National Heart, Lung i Blood Institute Exome. Pozostawiono 4719 rzadkich lub nowych wariantów, które były obecne u co najmniej jednego z trzech dotkniętych członków rodziny. Odfiltrowaliśmy te warianty, aby zidentyfikować heterozygotyczne warianty wspólne dla trzech dotkniętych członków r...\nW związku z tym oczekuje się, że stosowanie starszych kontroli bez choroby Alzheimera w przeszłości doprowadziłoby do zwiększenia zdolności statystycznej do wykrywania wariantów ryzyka tej choroby. W związku z tym zbadaliśmy związek rs75932628-T za pomocą próbek z poznawczo nietkniętych kontrolnych osób w podeszłym wieku, co ustalono na podstawie oceny CPS. W analizie próbek z takich kontrolnych, którzy mieli co najmniej 85 lat, iloraz szans ...\nPrzed zabiegiem operacyjnym wziernikujemy pęcherz; można to zrobić na stole operacyjnym tuż przed. operacją. Millin posługuje się cystoskopem, którego teleskop ma szeroki kąt odchylenia; taki cystoskop ułatwia dokładne obejrzenie ujścia moczowodów części gruczołu krokowego i cewki moczowej. Przed przystąpieniem do operacji pozałonowej sposobem Millina, opróżniamy pęcherz moczowy, a w przypadkach gruczolaka włóknistego i raka gru...\nPonieważ coraz więcej osób uzyskuje własne informacje o zagrożeniach genetycznych, firmy sprzedające takie produkty mogą czuć się zmuszone do testowania klientów genetycznie w celu stratyfikacji ryzyka klienta. Ewentualnie możemy ewentualnie zrezygnować z subemisji ubezpieczeniowej opartej na ryzyku i przyjąć bardziej jednolity system ustalania cen łączący ryzyko. Standardowym argumentem za regulacją klasyfikacji ryzyka jest to, że nieuczciw...


Pióro Wieczne Waterman Hemisphere Stalowe GT + TABLICZKA | sklep Sovenir.pl\nPióro Wieczne Waterman Hemisphere Stalowe GT + TABLICZKA\nPióro wieczne Waterman wykonane ze szczotkowanej stali o eleganckim, satynowym połysku ze złotymi wykończeniami oraz tabliczką z grawerem w środku pudełka\nPióro wieczne wyposażono w szczotkowany stalowy korpus o delikatnym dotyku a stalówkę wykonano z wysokiej jakości stali nierdzewnej. Ponadczasowy design i kolorystyka pióra dodaje mu efektywności i elegancji.\nDwukanałowy system podawania atramentu pozwala na używanie zarówno tłoczka z atramentem butelkowym jak i naboi atramentowych. (akcesoria piśmiennicze dostępne na naszych pozostałych aukcjach). Stalówka zaprojektowana jest by zapewnić komfort pisania osobom lewo i praworęcznym.\nNabój startowy Waterman (niebieski)\nWykończenie pióra tj. klips, pierścienie oraz stalówka platerowane są 23 karatowym złotem.


Archeolog na probostwie - Kielce\nArcheolog na probostwie\nNauka Technika Cywilizacja Świętokrzyskie\nWysłano dnia 12-09-2010 o godz. 23:58:47 przez rafa 1348\nZiemia świętokrzyska słynie z pięknych krajobrazów, ale przede wszystkim jest ciekawa pod względem archeologicznym. Ksiądz Stanisław Skurczyński był jednym z wielu, którzy interesowali się archeologicznymi znaleziskami. Jemu właśnie poświęcona jest wystawa „Archeolog na probostwie” w Kamienicy pod Trzema Herbami Muzeum Narodowego Kielcach.\nEksponaty pochodzące ze zbiorów muzealnych odzwierciedlają działalność człowieka w różnych okresach geologicznych, od paleolitu schyłkowego po wczesne średniowiecze włącznie. W latach 60. prawie całą swą kolekcję archeologiczną, liczącą ponad 100 tys. zabytków, ks. Skurczyński przekazał Muzeum Świętokrzyskiemu w Kielcach oraz nowo powstałym placówkom muzealnym w Szydłowie i Pińczowie. Dzięki temu wielki dorobek tego niepospolitego Człowieka stał się własnością ogólnospołeczną – użyteczną dla nauki i kultury.\nDo najznaczniejszych jego znalezisk należą zespoły z okresu wpływów rzymskich, jak np. grób książęcy z situlą jako popielnicą i bogatym wyposażeniem ze Stawian (pow. Pińczowski), dwa groby kowali z Szańca (pow. Buski) i Korytnicy (pow. Jędrzejowski), zawierające bogaty inwentarz narzędzi żelaznych oraz groby wojowników. Oprócz wymienionych odkrył wiele innych cennych stanowisk, w tym parę dużych cmentarzysk kultury łużyckiej (Balice, Janowice), grobów kloszowych (Korytnica, Rzeszutki), osadę ze starszej fazy wczesnego średniowiecza w Borkach pod Kielcami, czy wreszcie grodzisko w Gnojnie.\nKs. S. Skurczyński urodził się w Pińczowie, od najmłodszych lat interesował się archeologią, prowadził wiele badań terenowych. Odkrył wiele cennych stanowisk archeologicznych w ponad stu miejscowościach południowej i zachodniej części Kielecczyzny. Odznaczał się wyjątkową wręcz intuicją odkrywczą. W czasach międzywojennych wygłaszał wiele pogadanek z zakresu pradziejów Kielecczyzny, dużo pisał m.in. do „Dawnej Kultury”, „Z otchłani wieków” oraz do „Pamiętnika Kieleckiego”.\nOd sierpnia roku 2002 strona została wyświetlona 157882124 razy (0.05) © 2002-2018


Zdalny dostęp a systemy sterowania przemysłowego – pokusa dla cyberprzestępców\nJednakże w przypadku sieci przemysłowych tego typu rozwiązanie nie działa. Najnowsze doniesienia pokazują, jak zdalny dostęp jest wykorzystywany przez cyber-napastników. Mowa tu o przypadku, kiedy rosyjscy hakerzy mimo istnienia najlepszych zabezpieczeń mogli dostać się do swoich celów za pośrednictwem zapór ogniowych, szyfrowanych VPN i "bezpiecznych" rozwiązań zdalnego pulpitu. Podczas tej trwającej miesiąc akcji udało im się przechwycić ważne informacje, dowiedzieć, jak funkcjonują systemy elektroenergetyczne i zrozumieć ich specyfikę zabezpieczeń.\nRozwiązanie tego problemu wymaga zarówno wiedzy, jak i technologii. Możliwa jest bezpieczna zdalna kontrola pod kątem technologicznym z dostępem do danych przemysłowych w czasie rzeczywistym. Jednokierunkowe bramki bezpieczeństwa, sztandarowy produkt Waterfall sprawia, że firmy korzystające z tej technologii nigdy nie były zagrożone atakiem tego rodzaju.\nProblem zdalnego dostępu jest powszechny. Kłopot polega na tym, że skoro dostawcy zapewniający zdalne wsparcie mają dostęp do systemów użytkowych w dowolnym momencie - o dowolnej porze dnia i nocy z dowolnego miejsca na świecie, równie dobrze mogą tego dokonać cyber-przestępcy. Technologie zdalnego dostępu są z natury dość niepewne. Dostawcy "bezpiecznego" zdalnego dostępu wskazują często na enkrypcję gazillion-bit w swoich połączeniach VPN jako „gwarancję” bezpieczeństwa. Ale jeśli spojrzymy na rosyjskie ataki, wszystkie połączenia pomiędzy grupami atakującymi i sieciami dostawców zostały zaszyfrowane, podobnie jak wszystkie połączenia między zaatakowanymi dostawcami a sieciami utility.\nRozwiązania VPN szyfrują z powodzeniem ataki tak jak legalną komunikację."Bezpieczni" dostawcy dostępu zdalnego mogą wskazać, że wybrani dostawcy i obszary utilities nie zdołały wdrożyć "bezpiecznych" mechanizmów uwierzytelniania dwuskładnikowego. Teoria mówi, że przy uwierzytelnianiu dwuskładnikowym, skradzione hasło nie jest wystarczające, aby uzyskać dostęp do celu - atakujący musi także wykraść urządzenie do uwierzytelniania fizycznego, takie jak USB, a czasem telefon komórkowy. Problem polega na tym, że tylko teoretycznie nie ma różnicy między teorią a praktyką.\nMimo że tzw. "bezpieczny" zdalny dostęp w praktyce nie istnieje, przedsiębiorstwa rutynowo wdrażają bezpieczny zdalny monitoring i zabezpieczają zdalne technologie wsparcia. Bramki jednokierunkowe Waterfall to sprzęt fizycznie zdolny do przesyłania informacji tylko w jednym kierunku. Gdy bramki są jedynym połączeniem między siecią systemu sterowania i wszystkimi sieciami zewnętrznymi, nie jest fizycznie możliwe przesyłanie poleceń i ataków zdalnego sterowania do chronionej sieci. A zatem rosyjscy hakerzy byliby w stanie wykraść każde hasło do każdego konta na każdym komputerze, ale nie zdołaliby włamać się do jednokierunkowo chronionych sieci systemu sterowania. Dzięki jednokierunkowemu sprzętowi zapewniającemu fizyczną ochronę dla sieci , oprogramowanie Unidirectional Gateway replikuje historię, OPC i inne serwery do zewnętrznych sieci, w których dostawcy mogą uzyskać dostęp do replik w celu bezpiecznego, ciągłego zdalnego monitorowania.\nOprogramowanie Unidirectional Remote Screen View replikuje widoki ekranu w czasie rzeczywistym za pośrednictwem sprzętu Unidirectional Gateway do zewnętrznych sieci, w których integratorzy systemów i inni dostawcy mogą wyświetlać ekrany i udzielać porad w czasie rzeczywistym. Osoby korzystające z tych narzędzi są jedynymi, które mogą wprowadzać zmiany. Warto podkreślić, że sieci chronione jednokierunkowo są odporne na ataki zdalnie sterowane, niezależnie od stopnia ich wyrafinowania.\nW przypadku pytań dotyczących produktów Waterfall, zapraszamy do kontaktu.


Synergia Systemów IT: ERP + MES + SCADA - Radom, artykuł - tworzywa.org\nTemat: Praktyczne wsparcie w procesie wyboru zaawansowanych rozwiązań informatycznych w przedsiębiorstwie\nTermin: 11-03- 2014\nMiejsce: Radom, Hotel Gromada - Centrum ***, 26-600 Radom, ul. Narutowicza 9\nStrona konferencji: http://synergia-it.pl\nPrzedsiębiorstwa dystrybucyjne i produkcyjne, które zmagają się z problemami zarządzania, uzyskają cenne informacje w obszarze systemów informatycznych. "Zapraszamy kadrę menadżerską przedsiębiorstw, której przedstawimy potencjał rozwiązań klasy ERP dostępnych na rynku polskim. Zaprezentujemy system Xemi – wielomodułowy, zintegrowany system wspierający zarządzanie przedsiębiorstwem." – mówi Łukasz Kubas, Członek Zarządu BPC.\nZ punktu widzenia przedsiębiorstwa produkcyjnego kluczowe jest zarządzanie i bieżący dostęp do danych z obszaru produkcji. Na spotkaniu zostanie podjęty ten temat, a w szczególności planowanie produkcji z optymalnym wykorzystaniem zasobów ludzkich, materiałów oraz maszyn i urządzeń. Zapraszamy kadrę zarządzającą obszarem produkcji.\nCoraz więcej przedsiębiorstw zwraca również uwagę, na zautomatyzowanie obiegu dokumentów w przedsiębiorstwie. Ma spotkaniu poruszymy temat elektronicznego obiegu dokumentów, ze szczególnym uwzględnieniem automatyzacji obiegu faktur kosztowych.\nkonferencja szkolenie BPC E-Technology BPC Business Penetration & Consulting Synergia Systemów IT ERP MES SCADA Radom\nSYNERGY DAY 2015 Synergia Systemów IT: ERP + MES + SCADA - Poznań Synergia Systemów IT: ERP + MES + SCADA - Tychy Synergia Systemów IT: ERP + MES + SCADA - Poznań Synergia Systemów IT: ERP + MES + SCADA - Kraków SYNERGY DAY 2015


Książki na beatyfikację i rocznicę śmierci papieża Polaka\nWiadomości24 » Cywilizacja » Religia » Książki na beatyfikację i rocznicę śmierci papieża Polaka\nData dodania: 2011-04-02 14:03\nBieżący i kolejny miesiąc to czas, w którym czytelnik znajdzie sporo książek poświęconych Janowi Pawłowi II. Wydawnictwa przygotowały sporo nowości.\nPrzypadająca dziś szósta rocznica śmierci Jana Pawła II oraz nadchodząca beatyfikacja, są dobrą okazją, by czytelnik buszujący po księgarniach przyjrzał się pozycjom poświęconym Janowi Pawłowi II. Z pewnością znajdzie coś dla siebie. W najbliższym czasie ukażą się albumy, wspomnienia, biografie oraz książeczki dla dzieci.\nWydawnictwo św. Stanisława BM jest spadkobiercą tekstów Karola Wojtyły. Już w pierwszych miesiącach tego roku wypuściło aż 7 książek "papieskich". Jedną z nich jest książka pt. "Błogosławiony Jan Paweł II. Odpowiem na twoje pytania" pod redakcją Małgorzaty Pabis, która w encyklikach, książkach i przemówieniach "poszukuje odpowiedzi na najbardziej palące pytania dotyczące kondycji ludzkiej" - jak pisze wydawca.\nNajwięcej książek poświęconych papieżowi wydał Biały Kruk, bo aż ponad 90, a wśród nich albumy ze zdjęciami Adama Bujaka (od lat 60-tych fotografował Karola Wojtyłę). Kilka wznowień oraz eseje Leszka Kołakowskiego przygotował Znak, a w kwietniu ukaże się powieść Pawła Zuchniewicza pt. "Papież z Polski. Nasz święty". Wydawnictwo WAM przygotowało publikację Joanny Wilkońskiej "Błogosławiony Jan Paweł II. Historia życia". Ma to być historia życia Ojca Świętego przeplatana jego osobistymi wspomnieniami, wspomnieniami przyjaciół i współpracowników.\n"Droga Karola Wojtyły" to biografia Jana Pawła II wydanej przez Świat Książki. Autorem jest wieloletni korespondent z Watykanu Jacek Moskwa. Biografia przygotowywana jest od początku roku - w kwietniu ukaże się jej trzeci tom pt. "W trzecie tysiąclecie 1990-1998" .\nEdycja św. Pawła ma do zaoferowania coś wyjątkowo ciekawego - kolejny tom z serii przewodników po ulubionych przez Karola Wojtyłę trasach turystycznych. Będą to nie tylko opisy szlaków, ale także wspomnienia jego przyjaciół i osób, które spotykał na trasach swoich wędrówek.\n"Lolek, Wujek Karol, biskup Wojtyła. Polskie lata Papieża" to seria beletryzowanej biografii autorstwa Pawła Zuchniewicza wydanej przez Prószyński i S-ka, zaś "Habemus papam" to jej trzeci tom.\nCiekawą pozycja przygotowało Wydawnictwo M. "Nieznane oblicze pontyfikatu" pióra Grzegorza Polaka to przedstawienie relacji Jana Pawła II z kościołem grekokatolickim i starokatolickim. Zaś Centrum Myśli Jana Pawła II przedstawia sylwetki kolegów, przyjaciół, mentorów Karola Wojtyły, którzy wpłynęli na jego życiowe wybory,na jego myślenie, formację intelektualną i moralną.\nTagi: książki Jan Paweł II beatyfikacja Ojciec Święty rocznica śmierci Jana Pawła II Papież-Polak\nniewiem dla czego ,ale zawsze gdy widze Jana Pawla ,czuje nie pochamowana moc i dar od niego\nCiagle aktualne : Barbara Romer- Kukulska " Jego roze ...cztery ".


6223C-1529-55A Blancpain Villeret\nZegarki/Blancpain/Villeret/Blancpain Villeret Niebieski/Skóra\nAlternatywne numery modeli:6223C-1529-55A\tCofnij do « Blancpainzegarki\nCena Rynkowa 72110 zł\t65139 zł\tWysyłka zwykle w, 2-8 tygodni Informacje o przesyłce* 6223C-1529-55A nie ma na magazynie, ale zostanie wysłany tak szybko, jak tylko otrzymamy go od agenta/dostawcy. Zazwyczaj trwa to około 2-8 tygodni od potwierdzenia zamówienia. Należy pamiętać, że wysokiej klasy zegarki są często dostępne w ograniczonych ilościach i ich czas dostawy może się różnić.* Numer przesyłki jest wysyłany e-mailem w dniu, w którym zegarek zostaje wysłany z naszego magazynu. Potem czas dostawy może się zmienić w zależności od kraju zamieszkania i zazwyczaj w Europie zajmuje tylko kilka dni.\t2 lata Oficjalna gwarancja na cały świat\tOficjalna Gwarancja Producenta\nTarcza:Niebieska / Cyfry rzymskie\nBezel:18 karatowe białe złoto / Szczotkowana/polerowana


Galanteria skórzana – eleganckie dodatki do ubioru nie tylko dla kobiet | Na Tapecie\nGalanteria skórzana – eleganckie dodatki do ubioru nie tylko dla kobiet\nDobrej jakości galanteria skórzana od zawsze była eleganckim dodatkiem idealnie wykańczającym stylizację. Czarna sukienka, prosta marynarka, czy klasyczna koszula uzupełnione o jeden element wykonany ze szlachetnego surowca naturalnego, nabiorą zupełnie nowego charakteru. Ważne jednak, aby akcesoria tego typu były naprawdę dobre gatunkowo. Istotne jest również wykonanie i wykończenie. Źle obrobiona skóra może wyglądać niechlujnie.\nDodatki, które powinny znaleźć się w damskiej i męskiej szafie\nMyśląc o galanterii zazwyczaj do głowy w pierwszej kolejności przychodzą nam torebki, jednak zakres produktów z tej kategorii jest znacznie szerszy. Żadna szafa, ani damska, ani męska nie obejdzie się bez pasków, portfeli, portmonetek, kosmetyczek oraz toreb podróżnych. Efektowne akcesoria wykonane ze skóry naturalnej dodadzą naszemu wizerunkowi niesamowitej klasy. Pod poszczególnym adresem internetowym https://wojewodzic.com.pl/ znajdziemy mnóstwo produktów tego typu. Zarówno kobiety, jak i mężczyźni znajdą tu przystępne cenowo wyroby, które dopasują do swoich potrzeb. Staranność wykonania, doskonały dobór materiałów oraz elementów wykończeniowych zapewni nam perfekcyjny wygląd. Pamiętajmy, że nasi rodzimi producenci skórzanych gadżetów często mogą zaoferować nam o wiele wyższą jakość, niż marki sygnowane nazwiskami wielkich projektantów. Mniejsze firmy proponują nam trwałość i dokładność, na którą nie stać masowej produkcji rozpowszechniającej swój towar na cały świat. Poza tym kupując u krajowych przedsiębiorców, stawiamy na oryginalność i niebanalne projekty, które wyróżnią nas z tłumu.\nJak zaopatrzyć salon odzieżowy w potrzebne meble i akcesoria?\nCzym warto wspomagać nasz organizm?


Boazeria drewniana w domu - dekoracja wnętrza | Pakobud Łódź\nBoazeria to z francuskiego słowo oznaczające “obłożenie drewnem”. Mocno popularna w latach 80. znów wraca na salony jako modny, nowoczesny i klasyczny sposób dekoracji ścian, sufitów czy podłóg. Coraz więcej młodych ludzi woli zainwestować w ekologię i naturę niż w oklepaną farbę na ścianę czy płytki do podłóg. Boazeria nie musi być nudna, obecnie istnieje wiele alternatywnych sposobów na jej przyozdobienie przy wykorzystaniu różnego koloru farby do jej pomalowania. Obecnie sporo osób posiada w swoim mieszkaniu czy domu białą boazerię, która idealnie komponuje się ze skandynawskim stylem dekorowania wnętrz. Przeczytaj poniższy artykuł i dowiedz się, dlaczego drewniana boazeria jest tak niezwykła!\nBoazeria otrzymywana jest z drewnianych desek o różnej szerokości. Nasi specjaliści powtarzają, iż jej jakość jest niezwykle ważna, a drewno musi być odpowiednio wysuszone, ponieważ tylko dzięki temu możliwe jest wykonanie solidnej i w pełni wytrzymałej boazerii drewnianej. Otrzymuje się ją głównie z drzewa dębowego, sosny, modrzewia, czy świerku, a także z tych bardziej egzotycznych drzew, jakimi są iroko, tima lub bossa. Boazeria idealnie nadaje się do dekoracji ścian, sufitów czy podłóg oraz można pomalować ją na każdy wybrany przez nas kolor, aby stylowo komponowała się z domowymi akcesoriami. Oprócz farby możemy użyć również oleju, lakieru lub wosku. Jednak surowa boazeria także przedstawia się bardzo atrakcyjnie, wszystko zależy jednak od naszych upodobań.\nCzym kierować się przy wyborze odpowiedniej boazerii do dekoracji domu?\nWarto pamiętać, iż boazeria to drewno, w związku z czym należy zwrócić szczególną uwagę na jego jakość i cel dekoracji. Nie we wszystkich miejscach w mieszkaniu należy kłaść tę samą boazerię, ponieważ przez nadmierną wilgotność może ulec szybkiemu zniszczeniu. Warto także wiedzieć, iż drewno boazerii, szczególnie sosnowe ulega stopniowemu ściemnieniu. Jest to jego naturalny i niemożliwy do zatrzymania proces. Zazwyczaj jego kolor zmienia się z bardzo jasnego na lekko pomarańczowy. Ponadto drewno takie jak sosna, dąb, świerk czy modrzew bywa bardzo wrażliwe na wilgoć oraz temperaturę powietrza. Przy wyborze boazerii do kuchni czy łazienki warto wybierać drewno z krajów egzotycznych, ze względu na jego wysoką odporność na wszystkie czynniki zewnętrzne.\nDlaczego warto zdecydować się na boazerię w domu?\nBoazeria wykonana z odpowiednio przygotowanej tarcicy drewnianej jest idealnym motywem do nadania większego charakteru Twojemu wnętrzu. Jest to stylowe, klasyczne i równocześnie nowoczesne rozwiązanie do dekoracji każdego mieszkalnego pomieszczenia, nawet o niewielkich rozmiarach. Dom i drewno to najlepszy, naturalny i ekologiczny model wybierany przed coraz większą populację ludzi młodych i starszych. W obecnych czasach biała boazeria stała się bardzo popularna, ze względu na gustowny skandynawski styl dekoracji. Co ważne, drewno idealnie trzyma ciepło, izoluje dźwięki, jest łatwo odnawialne i szybkie do oczyszczenia z jakichkolwiek zabrudzeń oraz jest bardzo atrakcyjne cenowo.\nDługoletnia, stara boazeria ulega lekkiemu zniszczeniu. Należy zatem wykonać odpowiednie ruchy, aby odpowiednio ją odnowić poprzez zmatowienie, zagruntowanie oraz pomalowanie, bądź użyć oleju, lakieru czy wosku. Do zmiany koloru można również zastosować lakierobejcę, lecz niestety na boazerii może pozostawić ślady słojów.\nTagi: biała boazeria, boazeria, boazeria drewniana, boazeria jak odnowić, boazeria sosnowa, dekoracja domu, dom i drewno, drewno\nJak chronić palety drewniane przed pleśnią? Drewno w domu i ogrodzie – suszenie drewna