Perły architektury złapane w sieci | biznes.meble.pl\nPerły architektury złapane w sieci\nJuż od kilku lat specjalistyczny wortal www.sztuka-architektury.pl organizuje plebiscyt Polska Architektura XXL podsumowujący najważniejsze osiągnięcia polskiej architektury poprzedniego roku. Na początku maja 2010 zakończyła się kolejna jego edycja.\nGłosami internautów i ekspertów wybrane zostały perły architektury 2009 roku.\nPierwszym etapem plebiscytu było zebranie typów od zaproszonych ekspertów oraz zgłoszenia czytelników. Dzięki temu wyłoniona została grupa wiodących wydarzeń, która została poddana pod głosowanie internautów i ekspertów.\nNa liście nominowanych budynków i wydarzeń 2009 roku znalazło się blisko pięćdziesiąt propozycji w dziewięciu kategoriach: kultura i nauka, stare i nowe, biura, dom i mieszkanie, przestrzeń publiczna, ekologia, sport, wydarzenie oraz nadzieja 2009 r. Zaproszonymi przez nas ekspertami byli: Urszula Gołota – kustosz działu architektury współczesnej w Muzeum Architektury we Wrocławiu, Maciej Gardiasz – architekt i wiceprezes szczecińskiego oddziału SARP, Bartosz i Michał Haduch – publicyści i architekci z krakowskiej pracowni NArchitekTURA, Marcin Kościuch – architekt z pracowni Ultra Architekci, wiceprezes poznańskiego oddziału SARP oraz Piotr Kuczia – architekt pracujący w Polsce i Niemczech.\nCzas na podsumowanie wyników.\nW kategorii „kultura i nauka” za najlepszy uznany został budynek Biblioteki Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu zaprojektowany przez pracownię Neostudio, Consultor Sp. z o. o. i APA Jacek Bułat. Forma budynku, usytuowanego w sąsiedztwie wielkich realizacji pruskich z początku dwudziestego wieku, w bezpośrednim sąsiedztwie Opery i Zamku Cesarskiego, na tyłach Collegium Maius, jest próbą pogodzenia sprzeczności i połączenia tego, co najbardziej wartościowe w historycznej tkance miasta z nowoczesną, powściągliwą formą i rozwiązaniami funkcjonalnymi odpowiadającymi na potrzeby współczesnych użytkowników.\nNajlepszym biurowcem okazał się kameralny budynek firmy Knauf w Brzeziu pod Opolem. Powstał on w wyniku gruntownej modernizacji hali magazynowo-warsztatowej z lat 70-tych ubiegłego wieku, a autorami interwencji, w wyniku której przeciętny obiekt przemysłowy zamienił się w nowoczesny biurowiec o czystych, minimalistycznych formach, byli architekci z Pracowni Architektury M. i A. Domicz.\nSpośród nominowanych budynków o funkcji mieszkaniowej z największym uznaniem spotkała się „Złamana stodoła” ( fot. 1 ) w Bielanach Wrocławskich. Zaprojektowany przez wrocławską pracownię PAG Tomasza Głowackiego dom, którego forma wpisuje się w popularny od kilku lat w designie i architekturze nurt zestawiania motywów zaczerpniętych z tradycyjnej, ludowej wytwórczości i elementów w pełni nowoczesnych.\nOd samego początku zdecydowanym faworytem publiczności w kategorii „ekologia” był niewielki kościółek Votum Aleksa w Tarnowie nad Wisłą, którego autorami są architekci z młodej, warszawskiej pracowni Beton. Niewielki, usytuowany nad brzegiem rzeki budynek ujmuje zarówno skromną, minimalistyczną formą harmonijnie wpisującą się w krajobraz wiślanej skarpy, jak i tradycyjnymi, przyjaznymi środowisku naturalnemu rozwiązaniami i materiałami – drewnianą konstrukcją i osikowym gontem na dachu.\nW kategorii „przestrzeń publiczna” najwięcej głosów zdobył zaprojektowany przez JEMS Architektów pawilon na Skwerze Hoovera w Warszawie, ukończony wprawdzie pod koniec roku 2008, ale oficjalnie otwarty w styczniu 2009 r. Będący ukoronowaniem rewitalizacji Krakowskiego Przedmieścia niewielki, podłużny budynek o lekkiej, przeszklonej fasadzie i masywnej tylnej elewacji z piaskowca jest ukłonem w stronę architektury modernistycznej, a jednocześnie świetnie wpisuje się w zabytkowe otoczenie reprezentacyjnego traktu stolicy.\nNajlepszym obiektem sportowym okazała się hala sportowa w Bytomiu, zrealizowana według projektu wrocławskiej firmy Maćków Pracownia Projektowa, zaskakująca formą i gamą kolorystyczną nietypową dla tego typu budynków. Architekci sięgnęli tu po odważne zestawienie antracytowej blachy na elewacjach oraz złotej na części ścian i suficie holu wewnątrz budynku, a jedną ze ścian rozcięli dynamicznym, przeszklonym pęknięciem.\nMiniony rok – mimo że kryzysowy – obfitował w ciekawe wydarzenia i projekty. Dlatego wybór wśród kandydatów do tytułu „wydarzenia” i „największej nadziei” 2009 roku nie był łatwy. Pierwszy z nich przypadł Polska! Year – kulturalnej inwazji Polski na Wielką Brytanię. Wydarzenia kulturalne i artystyczne organizowane w Londynie, Edynburgu, Glasgow, Belfaście, Liverpoolu, Oxfordzie i wielu innych miastach umożliwiły brytyjskiej publiczności kontakt z pracami polskich artystów, polskimi filmami, spektaklami i muzyką. Sporo uwagi poświecono także architekturze, prezentując min. wystawy: „Open: Poland – architektura i tożsamość” będącą próbą analizy ważniejszych współczesnych budynków i awangardowych projektów zmieniających oblicze polskich miast, „Polska architektura awangardowa i wydawnictwa architektoniczne w latach 1920-40” oraz „Renoma: Reflection of Wrocław City”, przybliżającą losy zbudowanego w 1930 r. domu towarowego Wertheim (dzisiejsza Renoma), zmodernizowanego na podstawie projektu Maćków Pracowni Projektowej (realizacja to była nominowana w naszym plebiscycie w kategorii „nowe i stare”).\n„Największe nadzieje” 2009 r. wzbudził ubiegłoroczny laureat nagrody Pritzkera, Peter Zumthor, który zapowiedział, że podejmie się wykonania projektu przebudowy dawnej kieleckiej synagogi na centrum spotkań i religii. Reakcji miłośników architektury trudno się dziwić – nazwisko Zumthora wydaje się gwarancją stworzenia przemyślanej, dopracowanej w każdym szczególe architektury najwyższej próby.\nOprócz plebiscytu publiczności zorganizowane zostało także głosowanie ekspertów. Była to ta sama grupa osób, która doradzała przy wyborze nominacji. W niektórych kategoriach głosy specjalistów potwierdziły opinie publiczności.\nByło tak zarówno w przypadku podwrocławskiego domu „Złamana stodoła”, który w swojej kategorii okazał się bezkonkurencyjny, hotelu Andels w Łodzi i hali sportowej w Bytomiu.\nPodobnie jak publiczność, eksperci głosowali także na realizację w przestrzeni publicznej, za najlepszą uznając warszawski Skwer Hoovera, a także w dziedzinie ekologii, (zieloną) palmę pierwszeństwa przyznając kościołowi w Tarnowie nad Wisłą. W kategorii „wydarzenie roku” typowany przez Czytelników Polska! Year zajął ex equo pierwsze miejsce z innym prestiżowym eksportem kultury polskiej na Wyspy – instalacją Mirosława Bałki w hali turbin Tate Modern. Podobnie było z „nadzieją roku”. Tu zapowiedź przebudowy kieleckiej bożnicy przez Petera Zumthora podzieliła się najwyższym stopniem podium z planami budowy Centrum Dialogu „Przełomy” w Szczecinie, zaprojektowanego przez katowicką pracownię KWK Promes Roberta Koniecznego.\nZdecydowane różnice pojawiły się tylko w dwóch kategoriach: architektury biurowej i obiektów służących kulturze i nauce.\nW pierwszej z największym uznaniem ekspertów spotkał się zespół eleganckich, prostych budynków biurowych „Cristal Park” w Warszawie, zaprojektowany przez JEMS Architektów, w drugiej zaś szala zwycięstwa przechyliła się na korzyść Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie – budynku-śmigła realizowanego według koncepcji niemieckiej pracowni Pysall.Ruge Architekten i Bartłomieja Kisielewskiego.\nKolejny plebiscyt Polska Architektura XXL już za rok.\nTagi: architektura, laureaci, plebiscyt, podsumowanie, sztuka architektury\nKONKURS DIAMENT MEBLARSTWA 2010 – LEK NA WZOCNIENIE\nUmowa MTP z Targami Bydgoskimi SAWO\n21 sierpnia Międzynarodowe Targi Poznańskie podpisały umowę z Targami Bydgoskimi SAWO w sprawie organizacji Targów Gospodarki Leśnej, Przemysłu Drzewnego i Ochrony Środowiska EKO-LAS. Umowa zakłada wspólna organizację Targów Gospodarki Leśnej i Przemysłu Drzewnego i Ochrony...\nPrywatna stacja pogodowa we wnętrzu - ciekawy design i funkcjonalność\nNowa, niewielka stacja pogodowa WS 9723 firmy La Crosse Technology należy do grupy produktów stosunkowo mało znanych w Polsce, za to bardzo popularnych w Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych. Jest to nowoczesne i wielofunkcyjne urządzenie, które doskonale sprawdza się w domu, biurze i...\nTargi Stylo-Dom w Wieliczce zakończone\nW październikowej, 1. edycji, targów Stylo-Dom w Wieliczce zaprezentowało się 60 firm z Wieliczki, Krakowa i okolic, Małopolski, Śląska, a także z Czech. Na ich stoiskach, podczas dwóch targowych dni, można było zobaczyć pełną gamę produktów do budowy oraz wyposażenia domu i...\nCaya Design podsumowała Meble Polska 2014\nWśród targowych propozycji dominowały przede wszystkim premierowe projekty mebli wypoczynkowych m.in. model VENTO z szezlongiem, ubrany już w wiosenną tkaninę w ciepłym turkusowym kolorze, narożnik BRAVO, którego siedziska i oparcia doskonale prezentowały się modnej obecnie tkaninie w...\nZmiany w Grupie Kapitałowej PAGED\nPołączenie spółek meblowych jest etapem realizowanej od 2002 r. strategii rozwoju Grupy Kapitałowej Paged polegającej m.in. na uproszczeniu struktury (powiązań kapitałowych) i powstania jednego, silnego, wielozakładowego podmiotu gospodarczego, którego skala działalności pozwoli na...\nMarka Pierre Cardin - Diamond\nJedną z najbardziej wyjątkowych propozycji dostępnych w salonach sieci KOMFORT są dywany marki Pierre Cardin, zaprezentowane po raz pierwszy podczas Targów Wystroju i Aranżacji Wnętrz Decor 2008 w Warszawie. Luksusowa kolekcja Diamond marki Pierre Cardin, dostępna w sklepach sieci KOMFORT,...\nGTV - Wkłady na sztućce\nPoznaj znaczenie słów: wygoda, funkcjonalność i pojemność. Dzięki wkładom GTV możesz dowolnie kształtować wnętrze szuflady i dostosowywać je do swoich potrzeb. Zalety wkładów: Wykonane z nierdzewnej stali, łatwo się myją, zapewniając trwałość, czystość i higienę. Dowolny i...\nFabryka Mebli Bach - Ława ANDRZEJ1\nŁawa Andrzej1 charakteryzuje się ona precyzją wykonania. Jest optymalnie zwymiarowana, dzięki czemu może stanowić stolik przy nowoczesnych kanapach, a także typową ławę przy której można wygodnie usiąść w fotelach. Wymiary: dł. 90cm, szer. 90cm, wys. 47cm. Wykonanie: płyta...\nKLER - CORO W080\nJego stylistyka osadzona jest w niezwykle popularnym w Europie Zachodniej geometrycznym, minimalistycznym wzornictwie. CORO to zestaw modułów do swobodnego kształtowania strefy wypoczynku. Oszczędna forma znakomicie dopasowuje się do każdego typu architektury. Prostopadłościany jak ogromne...\nVilleroy & Boch - NewWave Animals of the World\nZ tej okazji marka Villeroy & Boch dodała kolekcji skrzydeł w postaci czterech motyli z czterech tropikalnych krajów świata – z Kolumbii, Kostaryki, Kuby i Brazylii. Teraz dzięki porcelanowym filiżankom i kubkom z charakterystycznie zakręconym uchem z linii NewWave Animals of...\nSzkło profilowe na topie\nSzkło profilowe stało się modnym produktem i coraz częściej wykorzystywanym. Należy to przypisać możliwościom, jakie otwiera ono dla artystycznej kreacji w połączeniu z licznymi...\nArchiwa magazynu ″Form″\nWspaniały prezent dla projektantów, architektów i studentów przygotowało niemieckie czasopismo "Form - The making of design". Z okazji obchodzonych w tym roku 50. urodzin otwiera archiwa...\nNowa strona internetowa OSSA\nOSSA to Ogólnopolskie Stowarzyszenie Studentów Architektury powstałe w 1997 roku z inicjatywy studentów, których pragnieniem było poszerzanie horyzontów i nabycie doświadczenia zawodowego....


Badanie będzie realizowane na próbie 100 000 mieszkań, które zostały spisane w Narodowym Spisie Powszechnym Ludności i Mieszkań 2021.\nAnkieterzy statystyczni będą kontaktować się telefonicznie, z numeru: 22 828 88 88 z pełnoletnią osobą, która w spisie była pierwszym respondentem. W trakcie wywiadu będą zadawane pytania dotyczące m. in. miejsca zamieszkania 31 marca 2021 r. poziomu wykształcenia, własności mieszkania, sposobu realizacji spisu.\nUdział w badaniu kontrolnym jest obowiązkowy na mocy art.27 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o Narodowym Spisie Powszechnym Ludności i Mieszkań w 2021 r. Każdy uczestnik badania będzie mógł zweryfikować tożsamość ankietera samodzielnie poprzez stronę internetową spis.gov.pl lub dzwoniąc na infolinię 22 279 99 99 (koszt połączenia zgodny z taryfą operatora).


Vlahović, de Paul, Kessie, de Roon, Simy. Podsumowanie sezonu Serie A\nweszlo.com / Serie A\nOpublikowane 25.05.2021 16:45 przez\nKolejny rok zmagań na włoskim podwórku za nami. Mistrzem Serie A 2021 został Inter Mediolan, wyprzedzając sąsiadów z Lombardii – Milan i Atalantę. W gronie najlepszych piłkarzy rozgrywek na pewno umieścilibyśmy więc połowę składu Nerazzurrich. Zapewne znalazłoby się tam miejsce także dla liderów ofensywnej machiny z Bergamo, którzy znów wykręcali znakomite liczby. Ale kto podbił nasze serca, jednocześnie będąc nieco w cieniu innych zawodników? Wybraliśmy pięciu piłkarzy, którzy zachwycili Italię. W ofensywie, jak Dusan Vlahović, Simy i Rodrigo de Paul oraz defensywie, jak Franck Kessie czy Marten de Roon.\nPodsumowanie sezonu 2020/2021 Serie A\nSezon ligowy zamieniamy na sezon ogórkowy, więc czas na podsumowanie rozgrywek Serie A. Można chyba stwierdzić, że był to jeden z ciekawszych sezonów pod względem tego ilu nowych bohaterów nam dostarczył. Oczywiście jedenastkę sezonu zdominowaliby tacy gracze jak Romelu Lukaku, Achraf Hakimi czy Nicolo Barella, jednak warto spojrzeć na ligę włoską trochę szerzej. Dlatego przygotowaliśmy piątkę zawodników, którzy przykuli naszą uwagę w ciągu minionych kilku miesięcy.\nAbsolutny numer jeden tego sezonu, jeśli chodzi o odkrycia. Do 15 grudnia gość miał tylko jedną bramkę w obecnych rozgrywkach Serie A. Zdecydowanie nie spełniał oczekiwań. A później? Worek rozwiązał się tak, że licznik Serba zatrzymał się na 21 trafieniach w sezonie. To dopiero czwarty obcokrajowiec w historii Violi, któremu udało się przekroczyć próg 20 bramek w trakcie pojedynczego turnieju. I przede wszystkim: najmłodszy tak skuteczny piłkarz w Italii od ponad 50 lat. Mimo młodego wieku pewnie wykonuje rzuty karne (6/6). Inne atuty? Zerkamy w liczby, kilka z nich warto wyciągnąć.\n12. miejsce w Serie A pod względem kontaktów z piłką w polu karnym rywala (157)\n4. miejsce w lidze jeśli chodzi o wygrane pojedynki w powietrzu (114, trzeci najlepszy wynik wśród napastników)\n12. miejsce w Italii pod względem wywalczonych rzutów wolnych (69)\nVlahović to typowy egzekutor. Strzela praktycznie tylko z “szesnastki”, zwykle lewą nogą lub głową. Dziewięć razy zapewniał Fiorentinie prowadzenie, sześć remis. “L’Ultimo Uomo” wybrało go najlepszym młodym zawodnikiem ligi. – Wciąż mówiono o jego potencjale i tym, że potrzebuje czasu. W listopadzie śmiano się, że jego strzały to postrach dla gołębi na stadionie. Cesare Prandelli go odblokował. Jego talent nie jest już określany tylko potencjałem. Jakość napastnika określa to, jak wykańcza dośrodkowania. A Vlahović wykazuje się w tym elemencie zabójczą precyzją. Jest trudny do zatrzymania. Dzięki dobrej technice potrafi wydostać się z tłoku rywali. Wciąż może poprawić grę tyłem do bramki czy technikę prowadzenia piłki, ale jest solidny i w tym zakresie – pisze o nim analityczny włoski portal.\nSerb jest silny, szybki i wybiegany. Jeśli wybierzemy tylko piłkarzy, którzy rozegrali ponad 3000 minut w sezonie, jest na 21. miejscu w Serie A pod względem pokonywanego dystansu w trakcie meczu (średnio 10,1 km). Jest także bardzo pewny siebie. – On jest szalony. Naprawdę szalony. Kiedyś opowiadał mi, że jest Ibrahimoviciem z Belgradu i będzie grał w największych klubach świata. Lubię jego arogancję. Myślę, że stanie się silnym zawodnikiem – mówił o nim Valeri Bojinov, jeden z odkrywców jego talentu.\nSam zainteresowany jest wielkim fanem Zlatana. Dostał od niego koszulkę z życzeniami udanej kariery. Po serbsku, unikalnie. Napastnik uważa jednak, że to niesie ze sobą dużą odpowiedzialność, bo media często go do niego porównują. A porównaniom trzeba sprostać. Wkrótce Vlahović może jednak czerpać lekcje od swojego idola. Milan przymierza się do kupienia go za 40 milionów euro. Serb mówił włoskim mediom, że Stefano Pioli jest dla niego jak ojciec, więc Rossoneri mogą być dla Dusana pierwszym wyborem.\nI słusznie, bo szkoda, żeby taki talent grał tylko we Florencji.\nTylko dwóch piłkarzy z Afryki zdołało strzelić minimum 20 bramek w pojedynczym sezonie Serie A. Jednym z nich był Samuel Eto’o, snajper wielkiego Interu Mediolan. A drugim? Weah? West? Otóż nie. Drugim z nich był Simy Nwankwo, skromny chłopak ze skromnego Crotone. Kumpel Arkadiusza Recy z szatni. 29-latek, dla którego był to dopiero trzeci sezon w lidze z TOP 5 w Europie. I który strzelił w nim dokładnie dwukrotnie więcej bramek niż w dwóch poprzednich latach. Co więcej, tylko dwóch piłkarzy w historii ligi włoskiej zdołało załadować 20 bramek w sezonie, w którym ich zespół spadł z ligi.\nNigeryjczyk miał przede wszystkim kapitalną wiosnę. W marcu strzelił więcej bramek niż Robert Lewandowski czy Karim Benzema. Sporo bramek nabił dzięki “jedenastkom”, ale nie było to jego jedynym atutem. Po prostu potrafił odnaleźć się w polu karnym. Ciekawe jest to, że mimo iż jest “tyczkowaty” (198 cm wzrostu – przyp.), tylko raz trafił do siatki głową. Zresztą Simy wygrał jedynie 1/3 pojedynków w powietrzu, co dobitnie pokazuje, że nie każdy wysoki piłkarz musi świetnie grać głową. Napastnik Crotone miał jednak inne atuty. To prawdziwy lis pola karnego – średni dystans strzałów, po których trafiał do siatki to 10,7 metra. Nikt z czołowych strzelców nie pakował piłki do bramki z bliższej odległości. Co jeszcze?\nTylko dwóch piłkarzy, którzy zdobyli minimum 10 bramek w lidze, miało lepsze ratio gol/celne strzały. U Simy’ego było to 0,50, czyli co drugi celny strzał Nigeryjczyka kończył się golem\nPonad połowa jego bramek dawała Crotone prowadzenie (5 razy) lub remis (6 razy)\nOczywiście jego dorobek mógł być trochę większy. Według “Sofa Score” zmarnował 11 “big chances”. Tyle że nie jest to jakiś porażający wynik. W Serie A było 13 zawodników, którzy spartolili więcej takich sytuacji, w tym Lautaro Martinez czy Zlatan Ibrahimović. A koniec końców to Simy jest piątym (wspólnie z Ciro Immobile) strzelcem ligi.\nCo dalej? Sporo mówi się o tym, że Nigeryjczyk spienięży sezon życia kontraktem w egzotycznym miejscu. Szkoda, że nie sprawdzi się w średniaku z ligi włoskiej, ale cóż – zasłużył.\nCzy Franck Kessie aby na pewno jest nieoczywistym bohaterem tego sezonu? Mimo wszystko tak. Przez długi czas mówiło się, że to Zlatan Ibrahimović odbudował Rossonerich. Tymczasem Iworyjczyk nawet w ostatnim spotkaniu udowodnił, że bez niego Milan nie byłby w miejscu, w którym jest. Ksywa “Prezydent”, nerwy ze stali i profesura w środkowej strefie boiska. To wszystko cechy pomocnika, którego “La Gazzetta dello Sport” wybrała drugim najlepszym piłkarzem sezonu.\n– To on przeprowadził zespół przez najtrudniejsze momenty sezonu. Jego 13 bramek pozwoliło zdobyć Milanowi 11 punktów. Sześciokrotnie wybierany graczem meczu – pisał o nim włoski dziennik.\nOczywiście 13 goli Kessiego robi wrażenie, jednak trzeba pamiętać, że aż 11 z nich to rzuty karne. Z drugiej strony: Rossoneri mieli z nimi problem, gdy pudłował Zlatan, a Iworyjczyk dźwignął ciężar strzałów z wapna, więc to kolejny plus na jego konto (choć nieomylny nie był). Jeśli chodzi o statystyki indywidualne, w kilku kategoriach kręcił się tuż przy TOP 10 Serie A (pressingi, podania w tercję ataku). Ciekawe jest to, że był czwartym najczęściej blokującym strzały i podania piłkarzem ligi (drugi był Bartosz Bereszyński). Wśród piłkarzy Milanu nie miał sobie równych.\nPodania w tercję ataku\nPodania pod pressingiem rywala\nStworzone sytuacje strzeleckie\nWe wszystkich tych kategoriach był najlepszym albo jednym z trzech najlepszych piłkarzy Rossonerich. Ciekawe jest też to, że Kessie sprawia wrażenie czołgu, a jednak był czwarty w zespole pod względem wjazdów z piłką pod pole karne rywala.\nPatrząc na historię jego występów w poprzednich latach, pod wieloma względami poprawił swoje liczby. Absolutnie kluczowy piłkarz dla Stefano Piolego. “L’Ultimo Uomo” twierdzi, że trener Milanu mógł liczyć na niego nawet w najbardziej delikatnych momentach. Było to widoczne zwłaszcza wiosną. – Najlepszy mecz w roku zagrał prawdopodobnie na Old Trafford przeciwko Manchesterowi. Potem, w ważnym spotkaniu z Atalantą, także dźwignął presję. Poza odzyskiwanymi piłkami uwagę przykuwa to, że Kessie zawsze uzupełnia kolegów, oferuje każdemu pomoc. Dzięki temu stykowe sytuacje kończyły się z korzyścią dla jego zespołu – pisał analityczny portal po spotkaniu z La Deą.\nKto wie, czy to nie najlepszy transfer Rossonerich w ostatnich latach? Nowoczesna, skuteczna “szóstka” to przecież mózg i sekret sukcesów każdej drużyny.\nRusłan Malinowski czy Rodrigo de Paul? Wybór był bardzo trudny. Ale jednak – Malinowski to najlepszy asystent ligi. Ciężko mówić o nim per “nieoczywisty”. De Paul to z kolei gość, który od lat przerasta Udinese, ale wciąż w nim gra. A Zebrette to przecież dopiero 14. drużyna Serie A. Mimo to Argentyńczyk został wybrany przez “LGdS” szóstym najlepszym piłkarzem w lidze. Powody takiej decyzji? 27-latek zachwyca w wielu klasyfikacjach.\n18 goli i asyst – wyrównany osobisty rekord indywidualny\n10. piłkarz ligi według średniej pokonanych kilometrów (10,7 na mecz)\n98 podań w pole karne – najwięcej w lidze\n264 podania progresywne – 3. miejsce w lidze\n89 kluczowych podań – 2. miejsce w lidze\n20 stworzonych sytuacji bramkowych – 3. miejsce w lidze\n164 stworzone okazje strzeleckie – 2. miejsce w lidze\n1099 kontaktów z piłką w tercji ataku – 2. miejsce w lidze\n112 udanych dryblingów (67%) – najwięcej w lidze\n145 wejść z piłką w tercję ataku – najwięcej w lidze\nSami widzicie – ta lista jest naprawdę długa i ciężko znaleźć drugiego piłkarza, który widniałby na podium czy pierwszym miejscu w tych kategoriach. Rodrigo de Paul ewidentnie przerasta ligę grając w Udinese. Wiadomo, że jest mu łatwiej, bo większość ofensywnych działań jest na jego barkach. Poza bramkami i asystami jest także liderem klasyfikacji xGBuildup w tym zespole, uwzględniającej udział w akcjach bramkowych z wyłączeniem goli i ostatnich podań. Ciekawostka jest też taka, że jest jednym z najczęściej trafiających w słupek/poprzeczkę piłkarzy Serie A (5 razy). W ekipie Zebrette wyróżniał się także pod względem odbiorów, zablokowanych podań i strzałów czy skutecznych pressingów. – Myślę, że jestem już kompletnym piłkarzem. Równie dobrym w ofensywie i w destrukcji – stwierdził na łamach “LGdS”. Z Argentyńczykiem jest trochę jak z Piotrem Zielińskim. Ciężko ulokować go na boisku w jednej roli, wymyka się ramom.\n– Być może początek sezonu 18/19 dawał nadzieję, że jego rola na boisku to cofnięty napastnik, albo inna pozycja bliska bramki. Myślę jednak, że bliżej mu do ‘mezzali’. Głównym atutem de Paula jest umiejętność utrzymywania się przy piłce i transportowania jej w okolice bramki. Drybling, kontrola techniczna i “szybka noga” pozwalają mu poruszać się nawet w gąszczu rywali. Dlatego lepiej pasuje do roli kreatywnej ‘mezzali’ niż ‘dziesiątki’ – pisze o nim “L’Ultimo Uomo”.\nJedno jest pewne – Udine jest już dla niego za ciasne. Wyłączając pierwszy, średnio udany sezon, przez cztery kolejne wypracował łącznie 61 bramek dla tego klubu (gole + asysty). To 37% wszystkich goli Zebrette w tym okresie. Chcą go wszyscy. Juventus, Inter, Milan, Napoli, kluby zagraniczne także. De Paul może więc wsiąść w taksówkę i stwierdzić, że wszędzie go potrzebują. Pytanie tylko – który kierunek ostatecznie obierze?\nBohater statystyczny, tak byśmy Holendra nazwali. Co ciekawe to nie Marten de Roon, a jego kumpel z drugiej linii Atalanty – Remo Freuler – został wybrany 10. najlepszym zawodnikiem Serie A według “La Gazzetta dello Sport”. Włoski dziennik pisał, że Freuler do spółki z de Roonem jest arcyważny w układance Gian Piero Gasperiniego, bo trzyma ofensywną machinę w defensywnych ryzach. Dziwi jednak, że Włosi stawiają Freulera nad de Roonem, bo Holender dominuje nad kumplem z szatni w wielu statystykach. A co ważniejsze: dominuje w nich także w skali całej ligi. Dlatego my doceniamy właśnie jego. Liczby mówią same za siebie:\nNajwięcej prób odbiorów (95) i udanych odbiorów (67)\nNajskuteczniej pressujący zawodnik – 231 skutecznych pressingów\n7. miejsce pod względem przejętych piłek (69)\n3. miejsce jeśli chodzi o podania w tercję ataku (247)\n8. miejsce pod względem progresywnych podań (199)\nByć może Freuler jest ciut konkretniejszy w samych liczbach, bo ma więcej bramek i asyst, ale jednak de Roon zdaje się wykonywać większą pracę na boisku. Widać także, że robi postęp. To jego najlepszy sezon w Serie A pod względem podań w tercję ataku, skutecznych pressingów i przejętych piłek. W pozostałych przytoczonych statystykach miał jeden, minimalnie lepszy rok. Był także w czołówce ligi pod względem kontaktów z piłką. Można więc uznać, że 30-latek jest w swoim piku.\nWarto będzie sprawdzić, czy przełoży się to na dobry występ Holendrów na EURO. Ale jak wiadomo – to już trochę inny system gry, a de Roon jest wręcz skrojony pod to, co chce grać La Dea i świetnie asekuruje ofensywnie grających defensorów. – Jestem najniższej ustawionym pomocnikiem. Zawsze powtarza mi, że jego pomocnik musi grać jak obrońca, ale kiedy ma piłkę, staje się rozgrywającym – tłumaczył niedawno w wywiadzie z “The Athletic”.\nCiężko wyobrazić sobie de Roona w jakiejś innej drużynie niż Atalanta Bergamo. A przynajmniej nie w tak ważnej roli.\nAC Milan Atalanta Bergamo Crotone Dusan Vlahović Fiorentina Franck Kessie Marten de Roon Rodrigo de Paul Simy Nwankwo Udinese Calcio\nTrzydzieści sześć lat, a więc ponad 15 tysięcy dni czekali kibice z Radomia na to, żeby znów zobaczyć “Zielonych” w najwyższej klasie rozgrywkowej w kraju. Nie będzie pewnie przesadą powiedzieć, że wielu fanów albo nie było nawet na świecie gdy Andrzejewski z Sajewiczem strzelali bramki w Ekstraklasie, albo nie mają prawa pamiętać tego inaczej niż […]\n“Radomiak jest w stanie ograć połowę ligi”\n“Tylko dwóch piłkarzy z Afryki zdołało strzelić minimum 20 bramek w pojedynczym sezonie Serie A. Jednym z nich był Samuel Eto’o, snajper wielkiego Interu Mediolan. A drugim? Weah? West?”\nJa też strzelałem, że West, ale jednak okazało się, że nie. Zabrakło mu 19 goli.\nSimy Nwankwo na tej focie wygląda jak brat bliźniak Snoop Doga po roku w Rosji. Szanuję.\nSimy fajny gość. Król strzelców Serie B z poprzedniego sezonu 🙂\nNa mnie największe wrażenie zrobili Vlahovic i Simy Nwankwo. Wgl włoska liga ostatnimi czasy jest jedną z przyjemniejszych do oglądania dla postronnego kibica.\nCo prawda w Europie od wielu lat jest dupa z majonezem, ale sama liga ma swój urok (nawet pomimo ostatnio długiej hegemonii jednego klubu).\njaki niby West mialby wg Was strzelic 20 goli w sezonie Serie A? Taribo West, ktory byl stoperem? I wymieniacie go w jednym szeregu z Weah i Eto?


Odsunąć się i stać z boku – Forex, fundusze, inwestowanie, gra na giełdzie, komentarze – blogi.bossa.pl\nForex, fundusze, inwestowanie, gra na giełdzie, komentarze - blogi.bossa.pl > Trystero > Odsunąć się i stać z boku\nAutor: Trystero 16.04.2018 1 Komentarz\nGetback, relacje inwestorskie\nPrzez pierwsze miesiące 2017 roku Getback angażował uwagę inwestorów i mediów finansowych – zarówno przez swoje problemy finansowe jak i przez nieudolną komunikację z rynkiem. Afera, którą rozpętał zarząd spółki dzisiejszego poranka wyniesie Getback do grona negatywnych legend warszawskiego rynku akcyjnego.\nPrzygotowujących się do sesji giełdowej inwestorów spółka zaskoczyła komunikatem o prowadzeniu rozmów z bankiem PKO BP i Polskim Funduszem Rozwoju o udzieleniu spółce finansowania kredytowo-inwestycyjnego do kwoty 250 mln. Komunikat ukazał się na ESPI o godzinie 7:17 i zawierał sformułowanie, że jest przekazywany po uzgodnieniu niniejszej informacji ze wszystkimi zaangażowanymi stronami. Jednak już niecałą godzinę później informację tę zdementował prezes PFR – Paweł Borys. Niedługo później informację o prowadzonych rozmowach zdementował bank PKO. O godzinie dziewiątej pojawił się na PAP oficjalny komunikat PFR, który zawierał między innymi takie zdanie: W związku z komunikatem spółki GetBack SA nr 39/2018 z dnia 16.04.2018 r. PFR SA zawiadomi niezwłocznie Komisję Nadzoru Finansowego o potencjalnym ryzyku manipulacji kursem akcji GetBack SA (…) poprzez rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji na temat udziału PFR SA w negocjacjach z Getback SA.\nKurs akcji Getback zanurkował i był równoważony na poziomie -17% gdy GPW zawiesiła obrót akcjami i obligacjami Getback po godzinie trzynastej. Z historii Getback, zarówno tej dzisiejszej jak i z ostatnich kilku miesięcy, inwestorzy mogą wyciągnąć kilka cennych lekcji.\nZachowanie kursu Getback przypomina o ostrzeżeniu Howarda Marksa: inwestorzy zdecydowanie nie doszacowują zasięgu ruchów na rynku. Dotyczy to nawet tych inwestorów, którzy poprawnie prognozują kierunek ruchu.\nJestem sobie w stanie wyobrazić inwestorów, który po debiucie i początkowych wzrostach kursu Getback wyrobili sobie negatywną opinię o spółce i oparli ją o przekonanie o niestabilnym (niebezpiecznie zlewarowanym) modelu biznesowym Getback i mimo to przedwcześnie otwarli długie pozycje na spółce bo uznali, że 50% albo 70% spadek od maksimów uczynił ze spółki atrakcyjną okazję inwestycyjną. Mogli nie docenić gwałtowności i siły trendu spadkowego na akcjach Getback. Wielu inwestorów traktuje istotny spadek kursu akcji, rzędu 70% czy 90%, jako samodzielny sygnał pojawienia się okazji inwestycyjnej i otwarcia długiej pozycji. To błąd. Taki sam jak traktowanie istotnego wzrostu ceny jako sygnału do zajęcia krótkiej pozycji.\nNiedoszacowywanie może też obejmować skalę problemów w spółce. Na przykład, gdyby ktoś wczoraj zapytał mnie czy wyobrażam sobie, że zarząd Getback mógłby mieć gorszą reputację i mniejszą wiarygodność na rynku to odpowiedziałbym, że obie te wartości są skrajnie niskie. Jednak dzisiaj rano okazało się, że nawet reputację zarządu Getbacku można jeszcze sponiewierać publikacją informacji o prowadzeniu negocjacji z dwoma kluczowymi instytucjami finansowymi w Polsce, która niemal natychmiast zostaje przez te instytucje zdementowana.\nTrzecia lekcja z historii Getbacku może wydać się banalna: ludzie popełniają katastrofalne błędy. Wielu inwestorów oraz komentatorów ma problem z przyjęciem wyjaśnienia odwołującego się do niekompetencji ekonomicznych czy politycznych decydentów. W debacie publicznej funkcjonuje karykaturalna wersja argumentu cui bono? (na czyją korzyść?). Jest ona popularna w kontekście konfliktu w Syrii. Część komentatorów argumentuje, że reżim Assada nie może stać za atakiem chemicznym bo taki atak nie leżał w interesie reżimu, wręcz przeciwnie, jest dla niego wielkim zagrożeniem. Tak jakby obowiązywała we wszechświecie zasada głosząca, że autorytarni przywódcy nigdy nie popełniają idiotycznych błędów*.\nMyślę, że niezwykle trudno jest wyjaśnić dlaczego Getback zdecydował się opublikować informację o prowadzeniu negocjacji z PKO i PFR w sytuacji gdy takich rozmów nie prowadzono i w której każdy rozsądny człowiek powinien spodziewać się zdecydowanego zaprzeczenia ze strony tych instytucji. Co więcej, komunikat pojawił się na dwie godziny przed otwarciem notowań: PKO i PFR miały relatywnie dużo czasu na reakcję.\nGdyby komunikat Getback ukazał się w trakcie sesji to kilkadziesiąt minut, które upłynęłoby do zdementowania tych informacji mogłoby zostać wykorzystanie do manipulacji kursem spółki. Ktoś mógłby na tej dezinformacji skorzystać. Ale jaki sens miało publikowanie tej informacji przed sesją giełdową?\nMoim zdaniem najrozsądniejszym rozwiązaniem tej zagadki jest stwierdzenie, że ludzie znajdujący się w długotrwałym stresie często fatalnie oceniają sytuację i podejmują katastrofalne błędy. Takie sytuacje się zdarzają. Na giełdowych forach często czytam argument, który można streścić zdaniem “ale ktoś to kupuje! głupi jest?”. Nie przeceniałbym użyteczności takiego rozumowania. Inwestorzy, członkowie zarządu spółek, regulatorzy i politycy popełniają od czasu do czasu katastrofalne błędy. Po drugiej stronie giełdowych transakcji mogą stać inwestorzy, którzy popełniają właśnie poważny błąd.\n* Proszę zwrócić uwagę, że nie udowadniam, że reżim Asada jest odpowiedzialny za atak ale pokazuję, że fakt, że atak nie leżał z jego długoterminowym interesie nie jest mocnym dowodem, że nie miał z nim nic wspólnego.\nFabian 17.04.2018 - 05:21\nW Polsce króluje zakorzeniona od bardzo dawna tzw. "kultura wschodnia". Tu zachodnie standardy słychać tylko w przemówieniach i obietnicach, stan codzienny zaś to "karłowatość moralna". Dlatego giełda też nie jest wyjątkiem. Szulernię widać tu w wielu momentach. Nadzór jest tylko scricte teoretyczny.


Najbardziej przydatne produkty do ogrodu - Blog Wenko-sklep.pl\nPiękny ogród wymaga sporo pracy, za to w sezonie odwdzięcza się plonami i tym, że jest prawdziwą ozdobą Twojego domu. Możesz ułatwić sobie prace ogrodowe, dzięki kilku sprytnym gadżetom. Przygotowaliśmy dla Ciebie kilka ciekawych propozycji akcesoriów, które pomogą w pielęgnacji ogrodu.\nO ogród należy dbać przez cały rok — tylko wtedy kwiaty, krzewy i drzewka ozdobne będą cieszyć oko i zdobić posesję. Zabiegi pielęgnacyjne i ochronne w ogrodzie wykonujemy w określonej kolejności. Każda pora roku rządzi się innymi prawami i wymaga wykonywania zupełnie innych prac. Zdecydowanie najwięcej pracy mamy wiosną, to wówczas przygotowujemy ogród do sezonu. Poniżej znajdziesz listę ogrodowego “to do” i propozycje sprytnych i niedrogich gadżetów, które ułatwią Ci pracę.\nAkcesoria, które przydadzą się w każdym ogrodzie\nDo osłaniania roślin przed mrozem i opadami śniegu najlepsza jest agrowłóknina. To uniwersalne rozwiązanie, które możesz wykorzystać do ochrony krzewów, drzewek i sadzonek. Gdy rośliny już osiągną dojrzałość, zadbaj o plony. Mszyce i ślimaki to niepozorne szkodniki, które sieją zniszczenie w ogrodach kwiatowych i warzywnikach.\nAby chronić pomidory przed mszycami i dodatkowo przyspieszyć ich wegetację zastosuj specjalną foliową osłonę. Pozwala ona roślinie oddychać, a jednocześnie stwarza idealny klimat dla rozwoju owoców. Folia ochronna na pomidory zatrzymuje wilgoć, chroni krzaki przed szkodnikami i zniszczeniem podczas intensywnych opadów np. gradu. Aby ślimaki nie niszczyły Ci upraw ustaw niewielkie płotki. Takie ogrodzenie skutecznie je zatrzyma — ominą Twoją sałatę i nie niszczą roślin ozdobnych. Płotki na ślimaki rozstawiasz raz do roku, dzięki nim nie musisz używać środków chemicznych, które mogą być niebezpieczne dla zwierząt domowych i małych dzieci.\nPielęgnację truskawek i poziomek ułatwią sprytne stojaki. To prosty gadżet, dzięki któremu Twoje plony będą obfitsze. Stojak utrzymuje liście i owoce ponad glebą. Dzięki temu łatwiej usuniesz z grządek chwasty. Truskawki, które leżą bezpośrednio na ziemi, szybciej gniją. Są również narażone na atak pleśni, która niszczy zbiory.\nAkcesoria ogrodowe służą też do tego, aby ułatwić Ci pracę. Do przesadzania roślin w tarasie wykorzystaj specjalną matę — dzięki niej szybciej posprzątasz ziemię, liście i odcięte korzenie. Taką matę możesz wykorzystać również w roli małej plandeki do przykrycia mebli ogrodowych czy suszącego się drewna kominkowego. Prace ogrodowe ułatwi Ci również wiadro z organizerem — jego przegródki będą idealne na drobne narzędzia i akcesoria. Jeśli w Twoim ogrodzie jest zbiornik na deszczówkę, chroń go umiejętnie. Siatka na beczkę z wodą będzie odpowiednia — woda bez kłopotu przedostanie się do pojemnika, w przeciwieństwie do dużych zanieczyszczeń. Liście w zbiorniku na deszczówkę sprawiają, że woda psuje się i zaczyna brzydko pachnieć. Rośliny powinno się podlewać odstaną, ale czystą wodą.\nPrzed zimą zadbałeś o to, aby Twoje rośliny nie ucierpiały podczas mrozów. Po zimie trzeba usunąć kopce i zabezpieczenia, którymi drzewka ozdobne były osłonięte. Termin odsłonięcia roślin zależy od pogody, jeśli wiosna jest chłodna — nie należy się z tym spieszyć. Przecież przymrozki zdarzają się jeszcze w maju. Sadzonki roślin, które są podatne na przemrożenie, np. truskawki czy poziomki warto wiosną okrywać. Nie tylko ochronisz je w ten sposób przed chłodem, ale też przyspieszysz ich wegetację.\nZanim rozpoczniesz wysiew roślin jednorocznych — przygotuj glebę. Spulchnij ją, wyrównaj i pozostaw na tydzień, aby osiadła. Wówczas możesz przygotować grządki. W pierwszej kolejności wysiej te rośliny, których nasiona są odporne na niskie temperatury.\nDrzewka ozdobne sadzimy wiosną, ale zanim pączki na sadzonkach nabrzmiewają. Po posadzeniu przytnij korony roślin — ten zabieg pomoże roślinie przyjąć się w nowym miejscu i sprawi, że będzie się ona bujnie rozwijać. Część sadzonek, które przygotowałeś w domowych inspektach, przesadź do gleby — pomidory wysadzamy dopiero w kwietniu. Również z roślinami cebulowymi trzeba czekać do kwietnia.\nOchrona przed przymrozkami, intensywnym wiatrem czy opadami to tylko część zabiegów. Aby cieszyć się pięknymi kwiatami i obfitymi zbiorami warzyw i owoców trzeba zapewnić ochronę przed szkodnikami i chorobami. Nie obawiaj się stosowania oprysków — dziś dostępne są ekologiczne preparaty bez szkodliwej chemii. Alternatywą dla oprysków są również mechaniczne osłony, które w sposób humanitarny chronią rośliny przed szkodnikami.\nSilne środki chwastobójcze nie są polecane do stosowania w przydomowych ogródkach. Zdecydowanie lepszym rozwiązaniem będzie ręczne pielenie i nadawanie kształtu rabatom przy pomocy obrzeży ogrodowych i narzędzi do nadawania kształtu trawnikowi.\nPielęgnacja trawnika nie musi być trudna\nWażnym obszarem ogrodu jest bujny i równo przystrzyżony trawnik. Jest przestrzenią do zabawy dla dzieci i bazą, na której planujemy rozmieszczenie rabat i roślin ozdobnych. Trawa, jeśli nie jest odpowiednio kontrolowana, rozrasta się na rabatki. Aby tego uniknąć i równo zaznaczyć koniec trawnika. Precyzyjne przycięcie trawnika ułatwi Ci proste, ręczne narzędzie — obcinarka na teleskopowym uchwycie. Do zaznaczenia granicy między trawnikiem a ścieżką lub rabatą wykorzystaj obrzeża. Do wyboru masz kamienne, drewniane i plastikowe obrzeża trawnikowe — możesz je więc dopasować tak, aby pasowały do pozostałych elementów infrastruktury w Twoim ogrodzie.\nPielęgnacja trawnika wymaga kilku zabiegów — regularnego koszenia, grabienia liści i skoszonej trawy oraz pielenia. Dzięki temu Twój ogród będzie wyglądać schludnie przez cały rok. Piękny ogród wymaga pracy, ale jest to relaksujące zajęcie na świeżym powietrzu. Dla wielu osób uprawa roślin ogrodowych to ulubione hobby. Wśród akcesoriów ogrodowych z pewnością znajdziesz dla niej praktyczny prezent. Z naszymi gadżetami i narzędziami ogrodowymi prace ogrodowe wykona zdecydowanie łatwiej i szybciej.\n144,99 zł139,99 zł


Pokémon w Polsce #3: Karcianka - PokeSerwis.pl\nStrona główna PTCG Pokémon w Polsce #3: Karcianka\nPokémon w Polsce #3: Karcianka\nChociaż Polska nie jest najlepszym miejscem, jeśli chodzi o dostępność wszelakich produktów i dóbr Pokémon, nie jest też najgorszym. Dla przykładu, karty Pokémon są w Polsce ogólnodostępne. Oferują je zarówno sklepy stacjonarne, jak i internetowe. Co więcej, w zasadzie dostajemy wszystkie zestawy i produkty (przynajmniej te większe), i wcale nie odbiegamy pod tym względem od krajów zachodnich. Zobaczmy więc, jak wygląda Karcianka Pokémon w Polsce.\nKarcianka Pokémon w Polsce opiera się na Sklepie ISA\nJak już wspomniałem, polskie sklepy spisują się dobrze, jeśli chodzi o dostępność towarów. Oficjalny dystrybutor kart Pokémon na Polskę to Sklep ISA. Jest to sklep internetowy, prowadzący sprzedaż zarówno detaliczną, jak i hurtową. To właśnie od ISA inne sklepy pobierają dodatkówki, talie i zestawy PTCG. Jako, że jest to oficjalny dystrybutor, to u nich należy spodziewać się najwcześniej świeżo wydanych na Zachodzie produktów. Jednakże, nie zawsze pojawiają się szybko – jak Shiny Mega Gyarados Box, a jeszcze inne, jak np. Mythical Pokémon Collection – Celebi, nie ukazują się w Polsce w ogóle.\nSą i inne sklepy – jednym z nich jest jest Graal. Podobnie jak ISA, posiada wybór produktów PTCG w korzystnych cenach. W dodatku, posada sieć sklepów stacjonarnych na terenie Warszawy. Mniej znanych sklepów oferujących karty Pokémon jest więcej. Co więcej, karty Pokémon są też dostępne w Polsce z drugiej ręki, na przykład na Allegro.\nLogo sklepu Graal\nMimo, że Pokémony nie są takim hitem jak na przełomie tysiącleci, Karcianka Pokémon w Polsce ma wielu fanów i kultowy status. Nad Wisłą jak najbardziej się w nią gra. Społeczność fanów gry jest aktywna i często spotyka się, by rozgrywać mecze i turnieje. Główna grupa na Facebooku zrzesza ponad czterystu członków, co jest niezłym wynikiem – amerykańska ma… sześćdziesięciu siedmiu. Ponadto, istnieją mniejsze grupy, w których fani PTCG umawiają się na spotkania i mecze w swoich miejscowościach. Co więcej, istnieją ogólnopolskie turnieje, a nawet ranking graczy. Ostatnio, polscy gracze wzięli udział w mistrzostwach Europy w Londynie. Znanym serwisem zdaje się być Ptcg.eu.\nDo tego, warto pamiętać o Pokémon Trading Card Game Online. Gra jest zupełnie darmowa i pozwala na mierzenie się z graczami z całego świata.\nThe Pokémon Company International (TPCI) zarządza m.in. PTCG\nGłówna strona: ptcg.eu\nGrupa na Facebooku: https://www.facebook.com/groups/PokémonTCGPolska/\nPokémon Trading Card Game Online: http://www.Pokémon.com/us/Pokémon-tcg/play-online/\nPoprzedni artykułOficjalny Turniej Pokemon Sun/Moon (WGSP)\nNastępny artykułKoniec anime Pokémon Generations


Silniejsza od atomowej. Jak działa bomba wodorowa? - Dziennik.pl\n7 września 2017, 14:13 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nPowstanie bomby wodorowej związane jest głównie z postacią Edwarda Tellera - amerykańskiego badacza z dziedziny fizyki teoretycznej. Kwestię broni termojądrowej podejmował on już w 1942 roku. Rok później został członkiem projektu Manhattan w laboratorium Los Alamos na terenie Nowego Meksyku. Celem programu było skonstruowanie bomby atomowej. Z racji faktu, że Teller uznawał za lepsze rozwiązanie budowę „superbomby”, tzn. bomby wodorowej, wkrótce odmówił udziału w badaniach i opuścił Nowy Meksyk.\nPowrócił dopiero w 1950, by wesprzeć inicjatywę prezydenta Trumana, który chciał stworzenia bomby wodorowej. U źródeł projektu leżała udana próbna eksplozja atomowa, której dokonało ZSRR rok wcześniej. 1 listopada 1952 amerykańscy fizycy pod kierunkiem Edwarda Tellera i Polaka Stanisława Ulama doprowadzili do pierwszego wybuchu bomby termojądrowej "Ivy Mike"na Oceanie Spokojnym. Szacowano, że osiągnęła ona moc co najmniej 15 milionów ton trotylu, czyli kilkaset razy więcej niż bomba zrzucona na Hiroszimę. W wyniku eksplozji doszło do "wyparowania" wyspy Elugelab będącej celem ataku, po której pozostałość stanowi jedynie krater w archipelagu Wysp Marshalla.\nGłówna różnica między ładunkami polega na tym, w jaki sposób wyzwalana jest energia. W przypadku bomby atomowej dochodzi do rozszczepienia atomów. W bombach wodorowych ma natomiast miejsce synteza jądrowa prowadząca do łączenia dwóch mniejszych jąder atomowych w jedno. W rezultacie bomba wodorowa osiąga zdecydowanie większą moc, prowadząc do wybuchów o szerszym zasięgu.\nNukemap, czyli interaktywna platforma wykorzystująca Google Maps pozwala na oszacowanie skali oddziaływania zdetonowanego ładunku na terenie wybranego miasta. Bomba o mocy 100 kiloton zrzucona w centrum Londynu spowodowałaby powstanie kuli ognia o promieniu 500 m. Wszystkie budynki w odległości kilometra zostałyby doszczętnie zniszczone. Wybuch ładunku nad miastem przyczyniłyby się do śmierci około 130 tysięcy osób i zranienia ponad 350 tysięcy.\nKorea Pólnocna broń jądrowa bomba wodorowa\nahha, traktat o nietestowaniu broni podpisaly kraje ktore juz ta bron maja w wyniku przeprowadzonych wczesniej testow :)))) banda hipokrytow na stolkach, bardzo dobrze ze sa kraje ktore sie nie podporzadkowuja tym globalnym bandytom\n100 kt to żadna bomba wodorowa.. Moce bomb wodorowych mierzy się w megatonach.\nEdward Teller był Węgrem.. pisząc artykuł powinno się takie rzeczy sprawdzić


Poznajemy świat zmysłów\nStrona główna ? Wspomaganie rozwoju dziecka ? Poznajemy świat zmysłów. Format A5\nPoznajemy świat zmysłów. Format A5\nPoznajemy świat zmysłów format A5 to książeczka w której dziecko ma możliwość spostrzegania o możliwościach poznawczych swojego ciała. Zadaniem dziecka jest dopasowanie odpowiednich obrazków do zmysłów. Na każdej karcie znajduje się 6 obrazków, 4 z nich pasują do danego zmysłu.\nKsiążka zalaminowana, zbindowana, w formacie A5, zawiera 5 szt. kart aktywności i 30 szt. zalaminowanych i wyciętych obrazków ( pasujących do zmysłów)\n- 30 szt. zalaminowanych obrazków\nRZEPA SAMOPRZYLEPNA W NASZYM SKLEPIE DOSTĘPNA W ZAKŁADCE AKCESORIA (OBOK ZAKŁADKI OPIS PRODUKTU). DO ZESTAWU POTRZEBNE JEST OK.2-3 METRÓW.\nMuzyczne memory kolor dźwięk przyciski kieszonkowe\nPoznajemy zawody. Nazywam i odpowiadam


Właściciele zegarków Apple Watch mogą uczestniczyć w badaniu Apple Heart Study, aby zidentyfikować nieregularny rytm serca\nTu jesteś:Home»Apple Watch»Właściciele zegarków Apple Watch mogą uczestniczyć w badaniu Apple Heart Study, aby zidentyfikować nieregularny rytm serca\nBy appleworld 30 listopada 2017 0 komentarzy\nFirma Apple ogłosiła dzisiaj, że wypuszcza aplikację oraz rozpoczyna program Apple Heart Study oparty na ResearchKit, który wykorzystuje czujnik tętna Apple Watch do gromadzenia danych na temat nieregularnego rytmu serca, powiadamiając użytkowników, którzy mogą być dotknięci migotaniem przedsionków.\nW ramach badania, jeśli zidentyfikowany zostanie nieregularny rytm serca, uczestnicy otrzymają powiadomienie na swoim urządzeniu Apple Watch i telefonie iPhone, bezpłatną konsultację z lekarzem prowadzącym badania i plaster elektrokardiograficzny (EKG) w celu dodatkowego monitorowania.\n„Każdego tygodnia otrzymujemy niewiarygodne listy od klientów o tym, jak Apple Watch wpłynęło na ich życie, w tym o tym, że mają migotanie przedsionków. Te historie inspirują nas i jesteśmy zdecydowani zrobić więcej, aby pomóc ludziom zrozumieć ich zdrowie” – powiedział Jeff Williams, dyrektor operacyjny Apple . „Współpracując ze społecznością medyczną, nie tylko możemy informować ludzi o pewnych stanach zdrowia, ale mamy również nadzieję, że uda im się dokonać postępów w dziedzinie nauki o sercu”.\nAby obliczyć puls i rytm serca, czujniki Apple Watch wykorzystują zielone diody LED migające setki razy na sekundę, a światłoczułe fotodiody wykrywają ilość krwi przepływającej przez nadgarstek.\nApple nawiązał współpracę z Uniwersytetem Medycznym Stanford w celu przeprowadzenia badań.\nChociaż zaburzenia rytmu serca nie zawsze są objawami poważnej choroby, to migotanie przedsionków jest główną przyczyną udaru, która może prowadzić do śmierci. Wiele osób nie doświadcza żadnych oznak swojej dolegliwości, więc często są one niezdiagnozowane.\nNiestety program Apple Heart Study jest obecnie dostępny jedynie przez App Store w Stanach Zjednoczonych dla klientów, którzy ukończyli 22 lata i mają Apple Watch Series 1 lub nowszy. Sama aplikacja wymaga iPhone’a z systemem iOS 11 lub nowszym. Być może kiedyś doczekamy się go również w Polsce, choć znając Apple, nieprędko.\nPoprzedni artykułApple jak co roku zamierza wspierać Światowy Dzień walki z AIDS\nNastępny artykuł Apple udostępnia publicznie iOS 11.2


Wojciech Zink - encyklopedia.biolog.pl\nKategoria:Stacje i przystanki kolejowe w Milanówku\nWiÄ™zienie CiÄ™Å¼kie na ÅšwiÄ™tym KrzyÅ¼u\nWojciech Zink w encyklopedii\nWojciech Zink, pierwotnie Albert (Adalbert) Zink (ur. 23 kwietnia 1902 w Bydgoszczy, zm. 9 września 1969 w Olsztynie) – warmiński duchowny katolicki, obywatel niemiecki, po II wojnie światowej polski, dziekan i prepozyt kapituły warmińskiej, rządca diecezji warmińskiej z tytułem wikariusza generalnego prymasa Polski. W 1953 roku podczas aresztowania prymasa Wyszyńskiego przez stalinowców jako jedyny rządca diecezji odważył się przeciwko temu zaprotestować.\nObelisk upamiętniający Adalberta (Wojciecha) Zinka w Ogrodzie Sprawiedliwych w Warszawie\nBył synem Antoniego (z zawodu mistrza garncarskiego, urzędnika kolei, urodzonego w Berlinie) i Warmiaczki Augusty z Tyżaków (inne formy nazwiska: Tyzak, Tyczack, urodzonej w Worytach koło Gietrzwałdu). Miał troje rodzeństwa – siostrę Marię (z poprzedniego małżeństwa matki, po II wojnie światowej pracującą jako gospodyni domowa lekarza z Biskupca), brata Jana (ur. 23 czerwca 1894, zm. 19 maja 1936 w Purdzie Wielkiej, w czasie I wojny światowej żołnierza Wehrmachtu w stopniu lejtnanta, po studiach w seminarium "Hosianum" w Braniewie księdza katolickiego – święcenia w 1922, duszpasterza w Sztumie, Gietrzwałdzie, Opaleńcu, Stanclewie i Purdzie Wielkiej); o trzecim z jego rodzeństwa brak wiadomości.\nW dzieciństwie kilkakrotnie zmieniał miejsce zamieszkania ze względu na pracę ojca. W 1912 rozpoczął naukę w gimnazjum w Nakle nad Notecią, skąd w 1916 (po śmierci ojca, zmarłego w wieku 48 lat 15 lutego 1916 wskutek zaczadzenia) przeniósł się do Miejskiego Gimnazjum w Gdańsku. Tamże w 1919 zdał egzamin dojrzałości. Podjął następnie studia w Seminarium Duchownym "Hosianum" w Braniewie, wspierany finansowo przez wuja Franciszka Tyżaka, właściciela dużego gospodarstwa rolnego w Podlejkach koło Gietrzwałdu. 10 lutego 1924 przyjął święcenia subdiakonatu. Ze względu na brak wymaganego prawem kanonicznym wieku do święceń prezbiteratu skierowany został do pomocy duszpasterskiej w Gietrzwałdzie, gdzie u boku ks. Jana Hanowskiego odbywał praktyki pastoralne oraz uczył się języka polskiego. 8 lutego 1925 we Fromborku został wyświęcony na kapłana przez biskupa warmińskiego Augustinusa Bludau.\nPierwszą placówką duszpasterską ks. Zinka była parafia w Gryźlinach, gdzie pełnił funkcję wikariusza (1925–1927). Analogiczną posługę pełnił we Wrzesinie (1927–1935). Przez kilka miesięcy w 1935 administrował parafią w Barczewku (zastępował ciężko chorego proboszcza Franciszka Gemsa, który niebawem zmarł), by wreszcie w październiku tegoż roku objąć samodzielne probostwo w Lesinach Wielkich. Sprawował też opiekę duszpasterską w parafii Wielbark, gdzie dwa razy w miesiącu odprawiał nabożeństwa i głosił kazania w języku polskim (do wejścia w życie zakazu używania języka polskiego w sierpniu 1939). Na początku II wojny światowej pełnił posługę kapelana w Szpitalu Mariackim w Olsztynie. W 1940 znalazł się w grupie warmińskich duchownych (razem m.in. z Leonem Kamińskim i Pawłem Dziendzielewskim), skierowanych przez biskupa Maximiliana Kallera na pewien czas do pracy w diecezji chełmińskiej, gdzie zabrakło polskich księży po serii aresztowań. Biskup gdański Karol Maria Splett, będący zarazem administratorem diecezji chełmińskiej, powierzył Zinkowi administrację parafii w Łasinie. Ks. Zink pracował tam krótko, od lutego do maja 1940. Powrócił następnie do Lesin Wielkich, gdzie pozostał niemal do końca wojny, pełniąc dodatkowo od października 1941 funkcję wicedziekana dekanatu mazurskiego.\nPo wkroczeniu Armii Czerwonej w styczniu 1945 szukał schronienia u wuja w Podlejkach (córka Franciszka Tyżaka Katarzyna pracowała już wcześniej u niego jako gospodyni), tam też został aresztowany i zesłany do obozu w Iławce Pruskiej (potem Bagrationowsk). Zwolniony z internowania w marcu 1946, zgłosił się do administratora diecezji ks. Teodora Benscha; ten, ze względu na wcześniejsze obsadzenie parafii w Lesinach innym duchownym, skierował ks. Zinka do pracy w Gietrzwałdzie. Zink przybył do Gietrzwałdu w charakterze rezydenta, wspomagał w pracy duszpasterskiej wikariusza ks. Waldemara Borowskiego, a także kierował uroczystościami pogrzebowymi zmarłego właśnie (13 marca 1946) proboszcza ks. Franciszka Klinka. 1 maja 1946 przeniósł się do Olsztyna, gdzie z nominacji ks. Benscha został sekretarzem kurii. Pełnił również ponownie funkcję kapelana Szpitala Mariackiego w Olsztynie (do października tegoż roku). W październiku 1946 został dodatkowo notariuszem kurii, a w październiku 1948 znalazł się w gronie zespołu konsultorów generalnych, powołanego przez administratora Benscha na żądanie prymasa Hlonda wobec faktycznego zaprzestania działalności przez kapitułę warmińską. 23 kwietnia 1949 Zink otrzymał godność radcy duchownego. Współpracował z administratorem Benschem w powojennej odbudowie diecezji warmińskiej.\n26 stycznia 1951 władze państwowe odsunęły administratorów diecezji na Ziemiach Odzyskanych. Na Warmii, którą opuścić musiał Teodor Bensch oraz wikariusz generalny Mieczysław Karpiński, brakowało właściwego gremium do wyboru nowego rządcy diecezji (kapituły), ale zadania tego pod naciskiem władz podjęli się konsultorzy diecezjalni. Już w dniu usunięcia Benscha konsultorzy zebrani w Olsztynie – Zink, Leon Kamiński, Stanisław Majewski, Stefan Zajkowski, Stanisław Kobyłecki i Stanisław Chrzanowski – wybrali na wikariusza kapitulnego Wojciecha Zinka, który zaakceptował postawiony warunek władz przyjęcia obywatelstwa polskiego; wybór ten był jednak obciążony wadą nieważności – elektorzy nie zdawali sobie sprawy z sekretnej nominacji drugiego wikariusza generalnego, dokonanej przez Benscha (mianował on ks. Józefa Łapota, rektora "Hosianum"), a także wbrew przepisom prawa kanonicznego działali pod przymusem czynników zewnętrznych, w tym przypadku władz państwowych. Mimo tych wad de facto wybór Zinka (i innych rządców diecezjalnych w Polsce) został uznany przez prymasa Stefana Wyszyńskiego, który w obawie przed schizmą nie mianował nowego administratora, ale ks. Zinkowi powierzył zarząd diecezji w charakterze prymasowskiego wikariusza generalnego, czym uprawomocnił obowiązki nałożone na niego wcześniej przez konsultorów diecezjalnych. Prymas udzielił także swojemu wikariuszowi uprawnień udzielania sakramentu bierzmowania i niższych święceń duchownych.\nJako rządca diecezji Wojciech Zink kontynuował działalność poprzednika w odbudowie diecezji po okresie wojennym. 1 sierpnia 1951 decyzją prymasa Wyszyńskiego reaktywowana została kapituła warmińska (w liczbie pięciu kanonii rzeczywistych i jednej honorowej), a w lutym 1952 w jej skład został włączony ks. Zink, który otrzymał godność dziekana (jak się później okazało nieważnie, gdyż na syberyjskim zesłaniu żył ks. Alojzy Marquardt, będący dziekanem kapituły już przed wojną). Zink troszczył się o seminarium duchowne (wzrosła liczba kleryków, na potrzeby szkoły zaadaptowano część budynków parafii przy ul. Jagiellońskiej w Olsztynie), a także katechizację i kształcenie katechetów świeckich. Do diecezji przyjmował wielu nowych księży, m.in. przybywających z Wołynia i ziemi wileńskiej, starał się łagodzić napięcia związane z konfliktami o wpływy w diecezji między grupami księży (także przedwojennymi kapłanami warmińskimi); w celu ujednolicenia pracy duszpasterskiej wydał specjalny regulamin, określający wzajemne stosunki, prawa i obowiązki proboszczów i wikariuszy. Na mocy udzielonych przez prymasa pełnomocnictw tworzył i wizytował nowe parafie. Utrzymywał stały kontakt z Wyszyńskim, zarówno osobisty, jak i listowny i telefoniczny; czterokrotnie gościł prymasa w diecezji, m.in. na wakacyjnym wypoczynku na plebanii w Orzechowie w sierpniu 1952.\nSwoją działalnością duszpasterską i organizatorską naraził się władzom państwowym. Odmawiał konsultacji w sprawie nominacji proboszczowskich, a kilka stanowisk w kurii pozostawił nieobsadzonych w formie protestu wobec nacisków. Odsunięcie ks. Zinka ze stanowiska rządcy diecezji zostało przesądzone po odmowie podpisania i rozpowszechniania deklaracji Episkopatu Polski, wystosowanej po aresztowaniu Stefana Wyszyńskiego we wrześniu 1953. Wieczorem 2 października 1953 Zink został wezwany na rozmowę do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Olsztynie, a gdy tam potwierdził swoje stanowisko, jeszcze tej samej nocy został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. Oskarżono go m.in. o "sabotowanie poleceń władz", "wykorzystywanie wszelkiego rodzaju świąt i uroczystości w celu szerzenia antypaństwowych nastrojów wśród księży i społeczeństwa", "szerzenie wśród duchownych nieprawdziwych informacji w sprawie procesu biskupa Czesława Kaczmarka i aresztowania prymasa". Zink, wywieziony do Warszawy i osadzony w więzieniu na Rakowieckiej, spędził w areszcie 16 miesięcy. Jego sąsiadami w celach byli biskupi Kaczmarek i Antoni Baraniak, z którymi nawiązał nietypowy kontakt – za pomocą śpiewanych po łacinie komunikatów, które strażnicy brali za modlitwy. Należy dodać, że część biskupów, którzy podpisali deklarację (w tym przewodniczący Episkopatu Michał Klepacz), usiłowało oczernić warmińskiego wikariusza, wypominając mu przede wszystkim niemieckie pochodzenie. Odpowiedzią na to oskarżenie stały się później wspomnienia kardynała Wyszyńskiego, który napisał, że we wrześniu 1953 "prymasa bronił jedynie Niemiec i pies" (owczarek prymasa ugryzł jednego z funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa).\nW sprawie zwolnienia ks. Zinka występował m.in. jego następca na czele diecezji warmińskiej, ks. prof. Stefan Biskupski, chociaż znany był bardziej z ugodowego stosunku do władz państwowych. Zink został uwolniony 1 lutego 1955, kapituła warmińska przyznała mu pensję na prawach ordynariusza (1800 złotych) oraz zezwoliła na utrzymywanie w Olsztynie mieszkania; nie mógł jednak powrócić do diecezji. Do czerwca 1955 przebywał w Pawłowie koło Lublina, następnie do listopada 1955 w sanatorium pocztowców w Zakopanem, gdzie kurował się z nabytej w więzieniu gruźlicy. Od listopada 1955 przebywał w Warszawie i rezydował w gmachu nuncjatury. Szansa na powrót do diecezji warmińskiej pojawiła się w związku z wydarzeniami października 1956; w grudniu tegoż roku Zink został mianowany pełnomocnikiem nowego zwierzchnika diecezji, biskupa Tomasza Wilczyńskiego, do objęcia rządów kościelnych i 5 grudnia przejął obowiązki z rąk ks. Stefana Biskupskiego. Ingres biskupa Wilczyńskiego do konkatedry olsztyńskiej miał miejsce 16 grudnia 1956. Zink, mianowany także tymczasowym wikariuszem generalnym, w maju 1957 otrzymał godność wikariusza na stałe, a w kurii zajmował się sprawami ludności autochtonicznej, a także mimo początkowych oporów z drugiej strony, kontaktami z władzami państwowymi.\nW lipcu 1958 otrzymał najwyższą godność prałacką w kapitule – prepozyta. 19 maja 1960 papież Jan XXIII mianował go protonotariuszem apostolskim (infułatem). Ks. Zink zaliczał się do najbliższych współpracowników biskupa Wilczyńskiego, utrzymywał również kontakt z prymasem Wyszyńskim. Uczestniczył w licznych uroczystościach w katedrze fromborskiej, m.in. odpustach i instalacjach nowych kanoników. W sierpniu 1961 jako prepozyt gościł na uroczystościach 700-lecia kapituły warmińskiej kardynała Wyszyńskiego i sześciu innych biskupów. Jemu też przypadł w sierpniu 1965 obowiązek telegraficznego zawiadomienia Stolicy Apostolskiej o nagłej śmierci biskupa Wilczyńskiego; zwołał wówczas także specjalne posiedzenie kapituły, która powołała na wikariusza kapitulnego dotychczasowego biskupa pomocniczego Józefa Drzazgę (późniejszego biskupa warmińskiego). 6 marca 1966 we Fromborku Zink odczytał po łacinie i po polsku brewe papieskie Cathedrale templum Varmiense, na mocy którego katedra fromborska została podniesiona do rangi bazyliki mniejszej. W czerwcu tegoż roku witał na Warmii prymasa i innych gości, przebywających na uroczystościach 1000-lecia chrztu Polski. W kwietniu 1967 uroczystą mową przywitał na Warmii legata papieskiego Agostino Casaroli.\nPod koniec lat 60. nasiliły się problemy zdrowotne ks. Zinka. W tym samym okresie władze kościelne zamierzały obsadzać stanowiska wikariuszy generalnych jedynie biskupami pomocniczymi, by osłabić żądania kierownictwa państwowego, które chętnie widziałoby na tych stanowiskach zaufanych księży (tzw. księży-patriotów). W związku z tymi planami, a także stanem zdrowia i podeszłym wiekiem, Zink spodziewał się odsunięcia z funkcji wikariusza generalnego (w rozmowach prywatnych kategorycznie odrzucając możliwość dobrowolnej rezygnacji) i rozpoczął w 1967 lub 1968 budowę domku w Gietrzwałdzie, gdzie planował przenieść się jako emeryt. Mimo szybkiego ukończenia prac budowlanych nie zdążył tam jednak zamieszkać. Ostatnim przejawem jego działalności publicznej był udział w konsekracji nowego biskupa pomocniczego warmińskiego Juliana Wojtkowskiego 22 sierpnia 1969 w Warszawie, przy której towarzyszył prymasowi Wyszyńskiego i współkonsekratorom Józefowi Drzadze i Janowi Obłąkowi w charakterze prezbitera-asystenta. W drodze powrotnej z Warszawy nie czuł się dobrze (miał obrzęk nóg świadczący o problemach z krążeniem ) i trafił do Szpitala Mariackiego (późniejszego Szpitala Miejskiego) w Olsztynie, gdzie zapadł w śpiączkę. Został wprawdzie wybudzony, ale zmarł kilka dni później we wrześniu 1969. Przyczyną zgonu była marskość wątroby. W rozmowie z ks. Sławomirem Brewczyńskim, zawartej w publikacji Ks. Adalbert (Wojciech) Zink. Rządca diecezji warmińskiej w latach 1951-1953 biskup Julian Wojtkowski przytacza wersję, że śmierć ks. Zinka przyspieszyło rozczarowanie po braku nominacji biskupiej, na którą miał mimo wszystko liczyć.\nWojciech Zink pochowany został w Gietrzwałdzie. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył biskup Józef Drzazga, uczestniczyli także biskupi Jan Obłąk, Lucjan Bernacki i Bernard Wycisk, przedstawiciele 10 kapituł katedralnych oraz liczni księża diecezjalni (około 400). Telegram z kondolencjami nadesłał prymas Wyszyński.\nWe wspomnianej wyżej rozmowie biskup Wojtkowski podkreślił, że Zink mimo warmińskiego pochodzenia, posługiwał się poprawnym językiem polskim, w którym potrafił formułować podniosłe kazania i dokumenty pasterskie, pozostała mu natomiast charakterystyczna, twarda wymowa niektórych głosek. Bezpodstawne były zarzuty jego oskarżycieli z grona hierarchów katolickich w latach 50., że deklaracji Episkopatu w sprawie aresztowania prymasa nie podpisał, bo nie znał języka polskiego.\nSławomir Brewczyński, Ks. Adalbert (Wojciech) Zink. Rządca diecezji warmińskiej w latach 1951–1953, Olsztyn 2006\nJan Wiśniewski, Powojenne czterdziestolecie Diecezji Warmińskiej, w: "Posłaniec Warmiński" z 15–28 grudnia 1985 i 16 grudnia 1985 – 11 stycznia 1986 (numer podwójny)\nJulian Wojtkowski, Wojciech Zink, w: Słownik biograficzny kapituły warmińskiej (pod redakcją Jana Guzowskiego), Wyższe Seminarium Duchowne Metropolii Warmińskiej "Hosianum", Olsztyn 1996\nLucyna Żbikowska, Odwaga księdza infułata Wojciecha Zinka, w: "Nasz Dziennik" z 16–17 grudnia 2006 (wersja elektroniczna)\nNa podstawie artykułu: "Wojciech Zink" pochodzącego z Wikipedii


Koszty podróży służbowej dotyczącej nabycia środka trwałego a zapisy w księdze - GazetaPodatkowa.pl - GOFIN Wydawnictwo Podatkowe\nAktualnie jesteś: Gazeta Podatkowa (strona główna) » Gazeta Podatkowa NR 15 (1681) z dn. 20.02.2020 » Koszty podróży służbowej dotyczącej nabycia środka trwałego a ...\nW lutym 2019 r. zakupiliśmy maszynę produkcyjną, która będzie stanowiła środek trwały. Dwóch pracowników pojechało ciężarowym samochodem służbowym do sprzedawcy, aby ją odebrać. W związku z podróżą zostały


Oddychaj z głową! | zmianywzyciu.pl\nCzy umiesz prawidłowo oddychać?\nWydaje Ci się, że oddychanie to umiejętność najzupełniej naturalna i nie musisz jej ćwiczyć. Tymczasem rytm Twojego oddechu zmienia się w zależności od nastroju, stanu emocjonalnego, aktualnej sytuacji czy stanu zdrowia. W stresujących sytuacjach oddychasz płytko, a kiedy jesteś zrelaksowany, długość Twojego oddechu automatycznie się wydłuża.\nKontrola oddechu jest jednym z prostych sposobów na radzenie sobie z codziennym stresem, może być również świetną formą medytacji. Ma także wiele innych zalet.\nMożesz świadomie kontrolować swój oddech. Dlaczego warto to robić? Oto niektóre z ważniejszych powodów.\nDzięki świadomemu praktykowaniu głębokiego oddychania dwa razy dziennie, Twoje życie jest nie tylko dłuższe, ale ma także lepszą jakość. Prawidłowy oddech wpływa pozytywnie na Twoją równowagę – zarówno na poziomie fizycznym, jak i emocjonalnym.\nDzięki prawidłowemu oddychaniu lepiej pracuje Twój układ limfatyczny, usuwasz więcej toksyn z organizmu. Dzieje się tak dlatego, że przy głębokim oddechu nabierasz około dziesięciu razy więcej powietrza niż przy oddechu płytkim. Dzięki temu nie tylko opóźniasz procesy starzenia swojego organizmu, ale także dostarczasz swojemu mózgowi więcej tlenu, który jest niezbędny do jego prawidłowej pracy.\nNajpierw powoli przeczytaj poniższy opis i wyobraź sobie po kolei, jak wykonujesz kolejne kroki.\nNastępnie przejdź do działania i powtórz całość trzy razy.\nJeśli do tej pory nie oddychałeś głęboko, możesz czuć lekkie zawroty głowy. Wówczas przerwij i po chwili wróć do ćwiczenia. Daj sobie czas, aby przyzwyczaić się do takiego sposobu oddychania.\nA więc – oddychaj!\nUsiądź prosto, ale wygodnie na krześle. Rozluźnij ramiona. Jeśli chcesz, możesz zamknąć oczy.\nPołóż delikatnie jedną rękę na splocie słonecznym, drugą na klatce piersiowej.\nWciągnij powietrze nosem do płuc, licząc powoli do trzech. Poczuj, jak Twoja ręka powoli unosi się na klatce piersiowej. Zatrzymaj.\nTeraz licząc do trzech, nabierz powietrza do przepony. Poczuj, jak Twoja ręka unosi się powoli na brzuchu.\nZatrzymaj oddech i policz do sześciu.\nTeraz, licząc powoli do trzech, wypuść powietrze ustami z przepony, a potem licząc do trzech, wypuść powietrze z płuc. Poczuj, jak Twoja dłoń opada wraz z wydechem na brzuchu, a potem na klatce piersiowej.\nWróć do początku. Wciągnij powietrze nosem do płuc…\nCałość powtórz trzy razy.\nOddychaj w ten sposób codziennie rano po obudzeniu i wieczorem przed zaśnięciem.\nJuż po kilku powtórzeniach powinieneś nabrać odpowiedniej wprawy.\nTaki sposób oddychania jest także świetnym wstępem do głębokiej medytacji. Jeśli jeszcze nie próbowałeś medytować – potraktuj tę technikę oddychania jako świetny początek.\nCo jeszcze zyskasz dzięki głębokiemu świadomemu oddychaniu?\nPoprawi się Twoja koncentracja, zrelaksujesz się, wyciszysz, nabierzesz dystansu, uspokoisz. W dłuższej perspektywie poprawią się Twoja pamięć i koncentracja, półkule Twojego mózgu będą lepiej ze sobą współpracować, Twój układ nerwowy będzie pracował bardziej harmonijnie, a Ty będziesz zrelaksowany każdego dnia.\nWięcej technik oddychania i radzenia sobie z codziennym stresem znajdziesz w książce pod tytułem „Od stresu do sukcesu. 9 sposobów na szczęśliwe życie” www.odstresudosukcesu.pl\noddychanie świadomeoddychanie mindfullnes nastres odstresudosukcesu agatalimanowka 9sposobównaszczęśliweżycie\nCena: 33.00 zł kup Cena: 28.00 zł kup


Katalog stron SEO - rozbudowane wpisy, linki bezpośrednie - darmowy katalog stron\nProjekt polegał na wykonaniu międzynarodowego katalogu stron przyjaznego wyszukiwarkom. Dzięki zastosowaniu mod_rewrite, systemu tworzenia przyjaznych adresów, wszystkie wpisy są szybko indeksowane przez wyszukiwarki. Dzięki użyciu wildcard, możliwe jest dodatkowo tworzenie wpisów specyficznych dla danego kraju, dzięki czemu katalog jest jeszcze bardziej przydatny dla stron www.\nProjekt został oparty na systemie CMS mojego autorstwa, dzięki czemu będzie możliwa ewentualna jego rozbudowa w przyszłości bez konieczności przebudowy całej strony. Do katalogu dodano już wyświetlanie ilości odwiedzin robotów, a także obsługę subdomen z kodami krajów. Do katalog stron został dołączony panel administracyjny, umożliwiający zarządzanie wpisami użytkowników.


Dlaczego jeszcze nie ruszyła budowa wschodniej obwodnicy? - Oleśnica - MojaOlesnica.pl\nDlaczego jeszcze nie ruszyła budowa wschodniej obwodnicy?\nAktualności21.05 o 08:21Komentarzy: 34\nChoć przetarg na budowę wschodniej obwodnicy rozstrzygnięto w 2018 roku, to prace nadal nie ruszyły. Dolnośląska Służba Dróg i Kolei we Wrocławiu podała przybliżony termin rozpoczęcia inwestycji.\nMimo że minęło już wiele czasu, prace jeszcze nie ruszyły. Wcześniej winę za ten stan rzeczy ponosił brak uzgodnień z państwowym przedsiębiorstwem Wody Polskie, jednak ten problem udało się rozwiązać.\n- Inwestycja jest na etapie opracowania dokumentacji projektowej. W tej chwili czekamy na wydanie przez Dolnośląski Urząd Wojewódzki decyzji ZRID (Zezwolenia na Realizację Inwestycji Drogowej). Planowany termin rozpoczęcia robót budowlanych to przełom II i III kwartału tego roku, ale może on ulec zmianie z powodu trwającego stanu epidemii - napisał portalowi MojaOlesnica.pl Leszek Loch, dyrektor Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei.\nBrawo Szwedzi22.05 o 01:01\nSzwedzki model walki z Covid19 najlepszy - pozbyli się obciążenia dla państwa czyli starczyków, nie wyhamowali gospodarki jak te niedołęgi PiSlamowskie i wszystko gra\nMichu22.05 o 00:31\nJuż uszatek z deweloperami zaciera rączki. A mogło być podwrocławskie lotnisko dla awionetek i miejsca pracy...\nPamparampam21.05 o 21:54\nOd początku pisze ze budimex nie podoła a jeszcze poprawek na 10 lat bedzie. Sprawdzcie szpital na borowskiej. Do dzis poprawiają\nX21.05 o 21:48\nBrawo, pan Lider\nLider 21.05 o 20:29\nTeraz nie ma czasu na budowy obwodnic , trzeba walczyć z koronawirusem i tak kierować pieniądze, a nie jak w Szwecji olać wszystko bo gospodarka najważniejsza.\nHa,ha21.05 o 19:10\n.21.05 o 19:09\nTam powinni postawić biedronkę\nxyz21.05 o 18:56\nNie rozumiem dlaczego grzybiarz mnie wyzywa od miernot w komentarzach. Czy jemu wolno..... Kim on w ogóle jest, że się tak wymądrza. Widzę, że znalazł obrońcę. Jeżeli coś podaje się dla informacji społeczeństwa to powinno to być od razu czytelne a nie pouczanie kogoś, znajdź sobie....itd.\nAjron21.05 o 17:31\nJa wam mówię, tam na tym lotnisku jeszcze Rusłany będą lądować, ku uciesze okolicznych mieszkańców\nowiec 21.05 o 16:35\nta jasne i 4 ronda w wysokości wielkiego muru ...


Iwona Bielska i Mikolaj Grabowski - historia milosci. Jak sie poznali? Wywiad w magazynie VIVA! | Viva.pl\nIwona Bielska i Mikołaj Grabowski: razem w życiu, razem na scenie. Oto niezwykła historia miłości pary\n„Nie było między nami sporów. Ciągle mieliśmy jakieś rzeczy wspólne”\nBeata Nowicka • 23 marca 2022 13:40\nJak spotkaliśmy się w szkole teatralnej – ja byłem na reżyserii, a Iwona na aktorstwie – przez myśl mi nie przeszło, że możemy być razem. Ona wydawała mi się nieosiągalna. W 1983 przyjrzeliśmy się sobie dogłębnie. Po czym dosyć szybko na świecie pojawił się nasz syn”, wspomina Mikołaj Grabowski moment, w którym zrozumiał, że Iwona Bielska to ta jedyna. Jak rozwinęła się ich wspaniała relacja?\nIwona Bielska i Mikołaj Grabowski - historia miłości\nIwona Bielska w 1977 roku ukończyła PWST w Krakowie i zadebiutowała w Teatrze im. Juliusza Słowackiego. Najpierw zdawała do łódzkiej Filmówki, ale nie dostała się przez... głos. „Powiedzieli, że mam chory głos, guzy na strunach i mam dać sobie spokój. No więc dałam”, wspominała w rozmowie z magazynem „Wysokie Obcasy”. W późniejszych latach związana była z warszawskim Teatrem Rozmaitości, łódzkim Teatrem Nowym, oraz Teatrem STU i Starym Teatrem w Krakowie. Na koncie ma również wiele ról na dużych i małych ekranach, w takich tytułach jak „Wilczyca” Marka Piestraka, „Pułkownik Kwiatkowski” Kazimierza Kutza, „Córki dancingu” Agnieszki Smoczyńskiej i „Polityka” Patryka Vegi. Za rolę w „Weselu” Wojciecha Smarzowskiego otrzymała nagrodę Orła.\nMikołaj Grabowski w latach 80. dołączył do zespołu Teatru im. Juliusza Słowackiego, współpracował także z innymi scenami, w tym z Teatrem im. Stefana Jaracza w Łodzi i Pantheater Kampnagel w Hamburgu. Przez dziesięć lat był dyrektorem krakowskiego Starego Teatru. Jest również pedagogiem i aktorem.\nW latach 80. Iwona Bielska i Mikołaj Grabowski spotkali się w Teatrze im. Słowackiego. Zakochali się w sobie, wzięli ślub, a w 1984 roku urodził się ich syn Michał. Wtedy postanowiła się wycofać. „Uznałam, że to czas dla syna. Ani mnie nie brakowało grania, ani innym nie brakowało mnie”, tłumaczyła w wywiadzie z magazynem „Claudia”. Michał Grabowski odnosi sukcesy jako operator filmowy – zdobywcą prestiżowej nagrody im. Michaela Ballhausa za zdjęcia do filmu „LOMO”. Zajmuje się też reżyserią światła w teatrach.\nOna – fantastyczna aktorka teatralna i filmowa, kobieta charyzmatyczna. On – znakomity reżyser i aktor, nazywany „łowcą nagród”. Razem w życiu i na scenie od 39 lat. Z Beatą Nowicką – i poczuciem humoru – porozmawiali o fanie Eugeniuszu, stawie z watahą amurów, zazdrości i zaufaniu, wyprawach na golfa, małżeńskich krzykach i pewnym wyścigu rowerowym. Wywiad z Iwoną Bielską i Mikołajem Grabowskim ukazał się w magazynie VIVA! w grudniu 2019 roku.\nCzytaj także: Nela i Artur Rubinstein – ona zawsze chciała być u jego boku. Z miłości i z zazdrości\nIwona Bielska i Mikołaj Grabowski wywiad VIVA!\nPrzez ogromne okno patrzę na ogród i staw. Zachodzi słońce, ptaki śpiewają, widać ruiny zamku... A jednak zadam to pytanie: Jesteście tu Państwo szczęśliwi?\nMikołaj: To jest nasze miejsce.\nIwona: Dziwne miejsce, któreśmy wypatrzyli, wymyślili, zbudowali, wychowali tu syna i zostali.\nZgrabna definicja życia z tego wyszła. Przypadek czy przeznaczenie?\nIwona: Myśleliśmy, że postawimy tu mały drewniany domek na lato, ale w naszym życiu nic nie toczy się normalnie. Wszystko jest grą przypadków i – w gruncie rzeczy – szczęśliwych zbiegów okoliczności. Dowiedzieliśmy się, że aby cokolwiek tu postawić, trzeba mieć zezwolenie kilku instytucji, bo to był pas ochronny ruin zamku Tenczyn. W pierwszej z nich – jak się okazało – kierownikiem był wielki fan spektaklu „Opis obyczajów” według księdza Kitowicza, który graliśmy wtedy w Teatrze Stu. Jak nas zobaczył w swoim gabinecie, krzyknął: „Jezus Maria! Ja nie wytrzymam, Grabowscy u mnie?!” i zaczął z pamięci recytować obszerne fragmenty przedstawienia. Kiedy skończył, zagailiśmy: „Chcielibyśmy postawić domek, taki malutki, drewniany...”. A on na to: „Nie zgadzam się! Nie zgadzam się! To nie będzie drewniany domek. Nie będzie malutki. Tam będziecie państwo mieszkać! Pod jednym warunkiem, ja ten dom zaprojektuję” (śmiech).\nTo jest dowcip?\nIwona: Gdzie tam dowcip. Nasz fan skazał nas na mieszkanie tutaj, bo faktycznie zaprojektował ten dom.\nMikołaj: To miał być dwór, ale zaprotestowaliśmy.\nIwona: „Panie Eugeniuszu, błagamy! To za duże!” (śmiech). W 1996 zrobiliśmy tu pierwszą Wigilię.\nMikołaj: To było nieprawdopodobne przeżycie, cudowna zima i radość, że jesteśmy we własnym domu. Ja urodziłem się i wychowałem w Alwerni, osiem kilometrów stąd.\nZobacz też: Barbara i Jacek Bursztynowiczowie opowiedzieli o swojej miłości. Zdradzili receptę na udany związek\nTo był dla Pana symboliczny powrót do krainy dzieciństwa?\nMikołaj: Mój powrót tutaj nie był rozmyślny. Nigdy nie uważałem, że ja coś muszę mieć w życiu. To, że się tu znalazłem, nie było też ucieczką z miasta. Po prostu zrymowaliśmy się z Iwoną, jeśli chodzi o...\n... potrzebę życia na wsi?\nMikołaj: Tak. I ta wieś zaraz na początku zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Tu nie było nawet płotu, trawnika, tylko pole, droga i ruiny zamku w tle. Kiedyś siedziałem w kuchni, spoglądałem przez okno na tę drogę, trochę się zawiesiłem, patrzę, kura idzie. Idzie, idzie, tu dziubnie, idzie, tu się zatrzyma, idzie, dziubnie, przeszła. Wpadłem w jakiś trans, bo ten spokój, ta powolność sprawiły, że czas mi się rozciągnął. Patrzę, idzie sąsiadka. Idzie, kuleje, idzie, przystaje, rozgląda się, idzie, nigdzie się nie śpieszy, przeszła. Znowu czas się rozciągnął. Patrzę, druga kura idzie. Idzie, staje, dziobie, nasłuchuje, idzie, przeszła... Chyba z godzinę patrzyłem na to, co dzieje się na tej drodze.\nMikołaj: Nic się nie działo. Dwie kury i sąsiadka (śmiech). Ale ten stan był niezwykły. Poczułem się zresetowany. Tego mi brakowało. Kiedy przeczytam świetną książkę, ona mnie zachwyci i pobudzi moją wyobraźnię, ale nie wyciszy. Wyciszenie polega na skupieniu się na detalu, na jakimś obrazku, na zatrzymaniu samego siebie, na „zapadnięciu się” w sobie. Wieś mi o tym przypomniała, bo ja w ten sposób – prawdopodobnie – obcowałem sam z sobą, kiedy byłem mały.\nZachwyca mnie Państwa staw. Dotąd widywałam tylko banalne baseny.\nMikołaj: Dawniej była tam drewniana studnia i mały staw, do którego spływały wody z góry zamkowej. Teraz poszerzony i pogłębiony ma prawie 30 metrów. Dobrze się w nim pływa. Przez lata różnymi sposobami utrzymywaliśmy go w porządku, ale zarastał, pojawiły się glony, rośliny wodne, aż w końcu nasz ogrodnik powiedział: „Panie, trzeba tam wpuścić ryby. Takie amury to wszystko zjedzą”. No i w czerwcu wpuściłem 70 sztuk, które dzisiaj są już wielkie i mają setki młodych. Watahy pływają.\nI Pan pośród tej watahy ryb pływa? To bardzo filmowa scena.\nMikołaj: (śmiech) Jak tylko wejdę do wody, od razu uciekają. Ale będę musiał je odławiać, bo faktycznie dotknęła nas klęska urodzaju. Muszę chyba kupić wędkę. Na szczęście amur jest pyszną rybą. Na wsi wystarczy trawa i staw i jest mnóstwo roboty. Mam nawet traktor.\nMa Pan traktor...?\nMikołaj: Traktorek do koszenia trawy, pokażę pani.\nIwona: Może chciałaby pani zostać przewieziona? (śmiech).\nMikołaj: Namawiają mnie teraz, żebym kupił takie urządzenie, które samo kosi.\nIwona: Zlituj się, o czym ty opowiadasz?\nMikołaj: Opowiadam o najnowszych osiągnięciach technicznych.\nIwona: Przestań, tylko pies się zdenerwuje.\nCzytaj także: W Warszawie Mieczysław Fogg żył z żoną Ireną, w Szczecinie z kochanką Zofią\nJesteście Państwo 35 lat razem i podobno się nie kłócicie. Muszę przyznać, że zaczynam w to wierzyć.\nIwona: Ja krzyczę na Mikołaja.\nMikołaj: Iwona ma duży temperament. Inaczej nie grałaby posłanki P.\nIwona: E tam, grała. Jestem może minutę na ekranie. W każdym razie kiedy krzyczę, Mikołaj mówi: „Ale czemu takim głośnym głosem”. I to pomaga.\nMikołaj: Wziąłem to od pewnej starszej kobiety, która lata temu wsiadła – a nie powinna – do wagonu „dla młodzieży szkolnej i nauczycielstwa”. Dojeżdżałem tym wagonem do Wadowic, do liceum. Przyszedł konduktor, który słynął z tego, że był bardzo nieprzyjemny i wrzaskliwy, i zaczął się na nią wydzierać. Ona mu na to: „Już stąd idę, idę” i na odchodnym: „Ale czemu takim głośnym głosem...” (śmiech).\nNo tak, poczucie humoru to podstawa. Jak się zaczęło to Państwa długie, wspólne pożycie? Słyszałam, że był Pan bardzo nieśmiały?\nMikołaj: Nieśmiały, owszem. Nie bardzo wierzyłem, że mogę być superatrakcyjnym mężczyzną dla superatrakcyjnej kobiety. W związku z tym, nawet jak spotkaliśmy się w szkole teatralnej – ja byłem na reżyserii, a Iwona na aktorstwie – przez myśl mi nie przeszło, że możemy być razem, w ogóle się do tego pomysłu nie przymierzałem, uważałem, że nie mam żadnych szans. Ona wydawała mi się nieosiągalna. Zresztą od razu była chwytana przez różnych ważnych aktorów.\nIwona: (śmiech) No zaraz... Chwytana za co?!\nMikołaj: Była rozchwytywana. Spojrzeliśmy sobie w oczy, kiedy zostałem dyrektorem Teatru Słowackiego. Wie pani, ona po prostu poszła na dyrektora.\nIwona: Na stanowisko poszła, łapcywa była (śmiech).\nMikołaj: W 1983 przyjrzeliśmy się sobie dogłębnie. Po czym dosyć szybko na świecie pojawił się nasz syn.\nWzruszył się Pan?\nMikołaj: Bardzo. Doktorem w klinice był były teść mojego brata Andrzeja, więc oczywiście dowiedziałem się od razu. Akurat byłem w teatrze i, jak to zwykle bywa, koledzy przynieśli wódkę, więc do szpitala poszedłem nieco zanietrzeźwiony...\nIwona: ...i teraz to trzeba opowiedzieć z mojej strony. Jest rok 1984, ciężka komuna, duża sala, a w niej chyba 30 jęczących kobiet. Nagle pojawia się doktor Maciek i mówi: „Dzień dobry paniom. Teraz docent Grabowski będzie miał wizytę”. Ja patrzę, a mój mąż w przekrzywionej masce i zielonej czapeczce na głowie podchodzi wcale nie do mnie, tylko do pierwszej pani: „Jak się pani czuje?”. Ona na to, że dobrze. Wszystkie pacjentki obszedł, zanim doszedł do mnie.\nMikołaj: Tobie chyba powiedziałem jedno słowo: „Dziękuję”.\nIwona: „Dziękuję” i „Ładnie pani wygląda”. Bo ja oczywiście pojechałam rodzić w pełnym makijażu. Pamiętam, że Maciek wrócił z wakacji, dzwoni i pyta: „Co urodziłaś?”. Ja: „No nic”. „Jak to nic?! Natychmiast do szpitala!”.\nBył Pan zazdrosny o żonę?\nIwona: Nie był. Nigdy.\nMikołaj: Iwona była i jest zbyt atrakcyjna, żeby nie być zazdrosnym. Z tego, co pamiętam – bo już jestem starszym człowiekiem – bywały takie momenty. Ale ja nie żyję w stanie podwyższonej gotowości emocjonalnej. W związku z tym nie przeżywałem tego w sposób radykalny.\nA jak Pan opierał się pokusie? Wokół dyrektora najważniejszych scen w Krakowie z pewnością krążyło mnóstwo pięknych kobiet. Zresztą większość Państwa zaprzyjaźnionych małżeństw nie przetrwało próby.\nMikołaj: Myślę, że jednak oboje mieliśmy do siebie duże zaufanie. I zaspokajaliśmy własne potrzeby emocjonalne w tym stadle. Nie czuliśmy konieczności szukania przygód na mieście. Byliśmy owładnięci wspólną ideą: a to syn, a to dom, a to pies... Pierwszy pies zajmował nam pół życia, anegdoty można o nim opowiadać cały dzień. Ciągle uciekał z domu, znajdowaliśmy go po trzech tygodniach w innym mieście, sto kilometrów od domu.\nIwona: To był beagle, Gramek, pokażę pani fotografię zrobioną przez Jaśka Frycza. Nie ma piękniejszego psa.\nMikołaj: Na tym to polegało, że nie było między nami sporów, jeśli chodzi o kierunek dnia, tygodnia, miesiąca, roku. Ciągle mieliśmy jakieś rzeczy wspólne. Często było tak, że ja mówiłem: „Wiesz, musimy zrobić to i tamto”, a Iwona na to: „Właśnie w tej sekundzie o tym myślałam”. Albo odwrotnie. Nie wiem jak, ale przez długie lata nam się udawało, choć rzeczywiście jest to dość trudne.\nMikołaj: Bo nie zawsze się udaje. Przychodzi starszy wiek i to muszę powiedzieć szczerze – każdy z nas trochę zamyka się w sobie. Starszy człowiek zawsze zamyka się w sobie. Zaczyna myśleć więcej o sobie.\nIwona: To znaczy Mikołaj nie tyle zamyka się w sobie, co zamyka się w golfie.\nMikołaj: Zamykam się w sobie. Tobie jeszcze to nie grozi, jesteś w swoich 60. latach, a ja jestem już w 70., w związku z tym wiem, że ten proces następuje. Widziałem to po mojej mamie, ojcu, po starszych ludziach i teraz czuję, że ten proces zaczyna mnie dotyczyć. Rzeczywiście w jednym kompletnie nie rymuję się z potrzebami Iwony, mianowicie ja jestem pasjonatem golfa, ona nie. To nas nieco dzieli w tym sensie, że kiedy idę na turniej, to jestem poza domem sześć, siedem godzin.\nIwona: Albo trzy–cztery dni.\nMikołaj: Kiedy wyjeżdżam na turniej, na przykład do Szczecina. To rzadkość. Golf jest, niestety, pułapką dla grającego, bo wciąga w sposób chorobliwy. Golf wymaga poświęcenia i czasu, jeśli ktoś na poważnie, nawet amatorsko, chce się w to bawić. Po każdej rundzie, nawet nieudanej, gracz ma potrzebę poprawienia swoich rezultatów, w związku z tym musi ćwiczyć i jeździć na turnieje.\nIwona: Najkrócej mówiąc, to jest uzależnienie.\nMikołaj: Oczywiście to nie jest sport tylko dla starych emerytów z Florydy, którzy mają pieniądze i czas. To jest sport dla wszystkich, nieprawdopodobnie piękny i wciągający. Ja zacząłem grać, mając lat 58, więc nigdy nie będę dobrym graczem, ale ambicje mnie zżerają.\nIwona: Byłeś w reprezentacji Polski seniorów. Nie bądź taki skromny.\nPrzyzwyczaiła się Pani?\nZobacz też: Grażyna i Adam Torbiccy są małżeństwem od 40 lat. Jak wygląda ich relacja?\nRoztrząsają Państwo błędy, porażki swoje lub cudze?\nMikołaj: Może wyniosłem to z domu – moja mama przechodziła do porządku dziennego nad rzeczami, które się zdarzyły. Widocznie uważała, że skoro coś się zdarzyło, to już jest po i nie ma na to żadnego wpływu. Roztrząsanie tego, rozgrzebywanie nie ma najmniejszego sensu. Mama myślała cały czas w kategoriach teraźniejszości i przyszłości. Co się dzieje i co może będzie się działo.\nIwona: Grabowscy w ogóle nie mają natury plotkarskiej. Ja przy Mikołaju tym nasiąkłam, nigdy nie było u nas: „A wiesz, on to, a tamta tamto...”. Nie komentowano życia innych, a Mikołaj z Andrzejem są nadzwyczaj oszczędni w słowach. Mówiła pani, że Mikołaj jako dyrektor był otoczony różnymi osobami... On jest hermetyczny, niepodatny na to, że ktoś przyjdzie i będzie opowiadał jakieś plotki.\nMikołaj: Rozumiem, bo to jest ludzkie, że ktoś chce podlizać się dyrektorowi, ale ja tego nie komentowałem ani radośnie, ani złośliwie.\nIwona: W związku z tym za jego dyrekcji w teatrze nie było żadnych grup uprzywilejowanych czy nieuprzywilejowanych. Była oczywiście grupa aktorów – w swoim mniemaniu – niedowartościowanych. To standard w tym zawodzie. Ale były to, myślę, czasy twórczego spokoju w teatrze, tylko praca była ważna. Rozmawiało się raczej o tym, co się robi, a nie kto z kim i dlaczego.\nKiedy pracował Pan z żoną, czuł Pan jakąś różnicę, choćby emocjonalną?\nMikołaj: To jest kwestia bardzo delikatna. Kiedy pracowałem z bratem Andrzejem czy z Iwoną, nie miało żadnego znaczenia, że są moją rodziną, bo uwagi daję im takie same jak każdemu innemu aktorowi czy aktorce. Natomiast to, że między nami istnieje pewna zażyłość, oczywiście ma jakiś wpływ na przebieg prób. Iwona jest karną aktorką, poza tym zawsze strasznie bała się prób, a już na pewno premier. Bała się, że będzie niewyrazista, że nie zrobi dobrze roli... Tego lęku jest w niej bardzo dużo i czasem ją to ogranicza, zamyka, blokuje. Całkiem niepotrzebnie. Człowiek oczywiście nie musi chwalić się natrętnie wszystkimi swoimi osiągnięciami, ale nie powinien też bać się samego siebie. A Iwona ciągle robiła wrażenie, że jest sama sobą przestraszona.\nIwona: Zawsze chciałam, żebyś nie musiał się mnie wstydzić.\nMikołaj: Nigdy się nie wstydziłem, bo zawsze byłaś i jesteś świetną aktorką.\nJest Pani fantastyczną aktorką. Pamiętam wiele Pani niezwykłych ról.\nMikołaj: No właśnie. Mimo że wiele osób mówi: grasz bardzo dobrze, grasz świetnie, jesteś wyjątkowa, to ona i tak nie wierzy. Gdzieś w niej jest jakiś feler polegający na tym, że nie ma zaufania do samej siebie.\nIwona: A ty masz?\nMikołaj: Ja mam bardzo ograniczone, ale po prostu się tym nie przejmuję.\nIwona: Ja już też coraz mniej.\nMikołaj: Może zapadło mi w pamięć jedno zdanie mojego ojca, które dotyczyło co prawda urody, ale przeniosło się na całą sferę postępowania. Któregoś dnia, nie wiem, w jakich okolicznościach, ojciec powiedział: „Mikołaj, ja się nie będę całe życie przejmował tym, że nie jestem przystojny”.\nIwona: A ty z kolei powiedziałeś bardzo mądre zdanie: „Iwuśka, ja już się z nikim nie będę ścigał”.\nZastanawiam się, czy artysta kiedykolwiek przestaje się ścigać?\nMikołaj: „Ścigactwo” w naszym zawodzie zaczyna się gdzieś około 25. roku życia, kończy blisko 65. Ja mam prawie 73 lata i oczywiście cały czas myślę, że jeszcze zrobię najlepszy spektakl, którego w życiu nie zrobiłem. Prawdopodobnie go nie zrobię, ale muszę mieć taką wiarę. Natomiast ten wyścig szczurów prawdopodobnie zaczyna przeżywać nasz syn Michał. Nie wiadomo, czy mu się uda, czy nie, ale robi wszystko, żeby mu się udało, i ma na to duże szanse. Festiwale, konkursy, nagrody, w pewnym momencie byłem nazywany „łowcą nagród”, bo gdzie się nie pojawiłem ze swoim spektaklem, to nagroda. Ale przychodzi czas, kiedy człowiek już nie musi albo nie powinien, bo wie, że i tak nie przeskoczy.\nTo jest ulga czy rozgoryczenie?\nMikołaj: Jakiś rodzaj żalu. Cały czas myślę: No szkoda. Ale z drugiej strony, rany boskie, przecież nie przeskoczę swojego wieku. Nie będę ścigał się z facetem, który ma 30–40 lat i wchodzi na rynki teatralne ze swoimi pomysłami. Czy one są nowe, czy stare, zużyte czy świeże, wszystko jedno, teraz lansuje się jego, nie mnie. I co ja mam zrobić? Muszę, zazdroszcząc tego, że ktoś inny biegnie, powiedzieć, że ja też, truchtem bo truchtem, ale dolecę.\nIwona: Nasz syn brał kiedyś udział w wyścigu rowerowym. Miał z sześć lat, blond kręcone włoski, na rowerku wyglądał jak amorek. Był tak zachwycony, że startuje, że po drodze stawał, rozmawiał sobie z ludźmi, podziwiał trasę. Cieszył się tym. Na metę dojechał ostatni, za co dostał owacyjne brawa. W związku z czym był przekonany, że wygrał (śmiech). Kiedy go zapytałam: „Misiu, dlaczego zatrzymywałeś się, rozmawiałeś z jakimś panem?”, odparł zdziwiony: „Ja pędziłem!”. Na naszej ścianie do dziś wisi jego piękny dyplom za zajęcie 74. miejsca.\nZobacz też: Była moim aniołem – mówi o Irenie Jarockiej jej mąż prof. Michał Sobolewski\nTAGI #wideo #Viva! wywiad #magazyn VIVA! #Historia miłości #Archiwum VIVY! wywiady #niezwykłe historie\nZwiązek Elżbiety Starosteckiej i Włodzimierza Korcza przetrwał już pół wieku. Oto historia ich miłości\nHistoria miłości Alżbety Lenskiej i Rafała Cieszyńskiego to gotowy scenariusz na film...\nZofia Zborowska i Andrzej Wrona: „Dość dużo przeszliśmy już jako rodzina”\nZakochani już prawie rok są rodzicami! Oto ich niezwykła historia miłości\nWzajemne uzależnienie i opresja. Oto historia Susan Sontag i Annie Leibovitz\nDlaczego przez tyle lat były razem – mimo wszystko?\nJerzy Zelnik stracił głowę dla Barbary Brylskiej. Dlaczego ich związek się rozpadł?\nKrzysztof Tyniec z żoną Jagodą są razem już 50 lat. Jako nastolatki poznali się... w kościele!\n„Uczucie nadal jest piękne i nie wygasa…”


Filmowa Stolica Lata 2018 - Inauguracja 26 czerwca - Warsaw Now! Najciekawsze Wydarzenia i Miejsca w Warszawie\n5 czerwca 2018 Warsawnow News, Za darmo 0\nW tym roku na Inauguracji Filmowej Stolicy Lata zabierzemy Was do tętniącej życiem Afryki. Pokażemy film z Republiki Południowej Afryki pod tytułem „CHAPPIE” w reżyserii Neila Blomkampa – film stojący w jednym szeregu z „Dystryktem 9” czy „Elizjum”, w którym technologia, pytanie o człowieczeństwo oraz Afryka tworzą charyzmatyczną całość. Do udziału w filmie reżyser zaprosił Hugh Jackmana, Sharlto Copley’a oraz artystów z Die Antwoord, Ninja oraz Yo-Landi Visser. Będzie to jednocześnie pierwszy film całego cyklu poświęconego kinematografii afrykańskiej. We współpracy z festiwalem AfryKamera oraz przy wsparciu miasta stołecznego Warszawy w ramach kampanii „Warszawiacy się nie boją” przygotowaliśmy program na całe wakacje, który pokaże ten niesamowity i tętniący życiem kontynent. Filmy, które pokażemy zostały wybrane z różnych krajów afrykańskich oraz z różnych kręgów kulturowych i pokazują w możliwie pełny sposób wielość kultur, religii i obyczajów, przy jednoczesnej uniwersalności tematyki, którą podejmują. Tworzymy okazję do podpatrywania ogromnej i fascynującej Afryki, do przyglądania się tym, którzy w niej żyją oraz do oswajania inności. Przede wszystkim jednak filmy te mają przenieść nas w odmienny świat, oczarować i przysporzyć niezapomnianych wrażeń.\nSeanse odbywać się będą we wtorki, aż do końca wakacji o godzinie 21:45 w lipcu oraz 21:15 w sierpniu 2017 roku.\nZ okazji Światowego Dnia Środowiska Warszawa rozbłyśnie na zielono


Dlaczego górnicy mają przywileje? - Praca Discussions on Forum o problemach w związkach i innych\nDlaczego górnicy mają przywileje?\nmajkafromuk styczeń 2016\nSkąd się to wzięło że mają wysokie emerytury po kilku latach pracy no i różnego rodzaju barbórki, trzynaste, czternaste pensje i węgiel za darmo? Dlaczego oni jeżdżą za darmo na wczasy?\nPrzecież to zwykła praca fizyczna, nie wymaga większego wykształcenia. Dlaczego górnicy nie zarabiają jak inni w PL 2000 zł na rękę i ciężko nie muszą harować?\nmaryska85 styczeń 2016\nNie wiem mnie też to zawsze zastanawiało. Pracują naprawdę krótko, znam górnika który ma 49 i jest na emeryturze. Pracował 26 lat. A inni pracują ponad 40 i jeszcze do emerytury odliczają lata...\nkirika styczeń 2016\nTo nie sprawiedliwe. Taka prawda. Na chłopski rozum przecież patrząc skoro górnik pracuje 25 lat a inny 50 lat to górnik powinien mieć DWA RAZ NIŻSZĄ EMERYTURĘ. A mają dwa razy wyższą!\nnatala95 styczeń 2016\nNie sprawidliwe? To dlaczego jak idzie pochód strajkujących górników nie idzie pochód strajkujących obywtateli przeciwko strakującym górnikom?\nFakt, faktem że do górniczych emerytur się dopłaca. Składka na ZUS to 19,52% podstawy wymiaru. Górnik zarabiający 4000 na rękę (5 645,42 brutto) zapłaci 1044,976184 zł ZUS-u. Przez 25 lat daje to kwotę 313492,86 zł. A teraz podzielmy to przez średnią długość życia mężczyzny 73 lata, od 50 lat kiedy przechodzą na emeryturę mamy 33 lata na emeryturze. emerytura należna: 1135,84 zł\nA mają znaczenie więcej....\nEmerytury to natomiast jednak jeden z przywilejów: jest ich jednak znacznie więcej. Choćby czas pracy górnik ma liczone od odbicia karty do wejścia do zakładu do wyjścia w budowlańcy często mają liczone dopiero w momencie dojazdu do miesca pracy a szaf dowozi ich nawet po godzine w jedna strone.Dlatego z 8h robi sie 10h. I kto tu pracuje ciezko...\nFranc luty 2016\nBo opłacane przez zachód związki zawodowe chcą zarżnąć polską gospodarkę.\nmartazdarta kwiecień 2016\nFakt, jest to glupie bo przez to polskie kopalnie maja problemy.\nAle kopalnie sa na slasku. A slazacy nie sa z reguly robotni...\nverka22 kwiecień 2016\nAle teraz Pani Szydło coś tam ucięła górnikom, w TV mówili że nie będzie 15 pensji w roku tylko chyba 14. Żeby chociaż im przedłużyli wiek emerytalny do tych 50 lat to by było jeszcze w miarę sprawiedliwe a nie 44 lata i emeryturka.\nFranc maj 2016\nSwoją drogą ciekawe dlaczego solidarna solidarność nie walczy o 30 lat pracy dla każdeog...\nmaryska85 lipiec 2016\nNo właśnie taka solidarność w Polsce, dziś byłam na pogrzebie kogoś z dalszej rodziny kto miał 62 lata... i emerytury nie dożył. Niestety jak wielu nie dożył. Ale czarnym humorem była obecność na tym pogrzebie jego dwóch braci: emerytów górniczych, którzy mieli po 59 i 57 chyba lat. Oboje na emeryturze gdzieś od 2005 i 2007 roku...\nyolaa lipiec 2016\nU mojej kolezanki, ktora mieszka w samym centrium slaska: Jastrzebiu Zdroju doszlo do niespotykanej sytuacji. W rodzinie ma gornikow, ojciec pracowal na dole jako gornik a teraz jest na emeryturze i dalej pracuje. 10000 zl / miesiecznie lekko. Jego brat, ktory 25 lat temu wyjechal do Niemiec niedawno... kupil od nich auto.\nverka22 lipiec 2016\nHehe... a to fajna sytuacja wiekszosc polakow sprowadza auto z niemiec\nramonka20 listopad 2017\nA teraz podostawali po 10 tysięcy na rękę za utracony węgiel...


Instrukcja obsługi INDESIT IDVA 835 suszarki - 19 opinii o INDESIT IDVA 835 Obejrzyj testy, próby i porównania z Suszarki INDESIT IDVA 835\nDiplotop – porównanie produktów - gromadzi opinie i testy użytkowników INDESIT IDVA 835Dzięki nieocenionej bazie danych, 19 opinii o Suszarki INDESIT IDVA 835, Diplotop porównuje Suszarki INDESIT IDVA 835 z jego konkurentami, aby wybrać najlepszy produkt.\nPobierz przewodnik lub podręcznik użytkownika dla INDESIT IDVA 835.\nOpinia o INDESIT IDVA 835\nUżytkownicy INDESIT IDVA 835 uważają, że jest bardzo przyjazny użytkownikowi.Użytkownicy uważają, że produkt jest bardzo niezawodny., Użytkownicy niemalże są zgodni w tej kwestii. Jeśli masz wątpliwości lub potrzebujesz pomocy, forum Diplofix pomoże Ci wybrać między INDESIT IDVA 835 i innymi produktami.\nProdukt jest uważany przez użytkowników za dużo bardziej wydajny niż produkty konkurencyjne., W tej kwestii użytkownicy są jednomyślni. Produkt jest uważany za wartościowy dzięki swojej cenie Unikniesz niemiłych niespodzianek, jeżeli obejrzysz instrukcję dla INDESIT IDVA 835 przed zakupem.\nCzy IDVA 835 jest łatwy w użyciu?\n19 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że INDESIT IDVA 835 jest bardzo łatwy w obsłudze.\nCzy IDVA 835 jest bardzo wydajny?\n19 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że INDESIT IDVA 835 jest w swojej kategorii na najwyższym poziomie technicznym, oferuje najwyższą jakość lub możliwości.\nCzy IDVA 835 jest solidny i wytrzymały?\n19 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że uważasz INDESIT IDVA 835 jako produkt bardzo solidny, który będziesz mógł używać długo zanim się uszkodzi.\nCzy IDVA 835 ma dobry stosunek ceny do jakości?


Jaskółki wygrywają za 3!! - Unia Tarnów Żużel Jaskółki wygrywają za 3!! - Unia Tarnów Żużel\nJaskółki wygrywają za 3!!\nStrona główna / Wiadomosc / Jaskółki wygrywają za 3!!\nW zakończonym przed chwilą spotkaniu tarnowskie Jaskółki pokonały Stelemet Falubaz Zielona Góra 58:32. Zdecydowanie najlepszym zawodnikiem spotkania był Maciej Janowski, który zdobył płatny komplet punktów. W zespole gości liderem był Piotr Protasiewicz.\nBardzo dobrze zaprezentował się także Martin Vaculik i Janusz Kołodziej. Szczegółowa relacja wieczorem.


stołówka, kawiarnia, plac zabaw, zaplecze rehabilitacyjne, boisko do koszykówki, stoły do tenisa stołowego, siłownia, zielone tereny rekreacyjne z ławeczkami (parasole z krzesełkami i stołami), namiot, grille.\n(2-os. standardowe) łazienka i balkon, telewizor, radio, lodówka, czajnik, internet Wi-Fi, sprzęt plażowy.\nwyżywienie 3 x dziennie - serwowane, jedno wejście do miejskiego Aquaparku (90 min.).\nDoba hotelowa 1700-1000, (od kolacji do śniadania). Dopłata do pokoju 1-os. 150 pln/7 dni Dopłata do pakietu 10 zabiegów rehabilitacyjnych 200 pln/7 dni (możliwe tylko po 22.08.2020). Zniżki osoby dodatkowe na wspólnym spaniu/7 dni -150 pln (terminy od 20.06 do 22.08.2020), -100 pln (po 22.08.2020). Dziecko do lat 3 bez świadczeń 100 pln/7 dni. Opłata klimatyczna (płatna na miejscu) ok.2 pln/os./doba. Dla dzieci plac zabaw dla dzieci, animacje w okresie wakacyjnym. Parking dozorowany, ogrodzony i oświetlony (płatny 7-10 pln/doba). Zwierzęta akceptowane (7-10 pln/doba).