Klątwa – Zamiast do szuflady…\nNie byłam zachwycona przeprowadzką. W stolicy miałam przyjaciół, znajomych i ugruntowaną pozycję w szkole, na którą pracowałam od początku nauki. Mając czternaście lat, czułam się za stara, aby pewne rzeczy zaczynać od nowa, w zupełnie dla mnie nowym miejscu. Michasiowi – mojemu o trzy lata młodszemu bratu – było wszystko jedno. Dzieciak… Nie miałam więc przy sobie nikogo, kto czułby to, co ja.\nJednak odwrotu nie było; ojciec dostał awans – miał być zastępcą ordynatora w nowo otwartej filii szpitala. To zbyt ważna sprawa i szansa na polepszenie sytuacji rodziny, by z tego nie skorzystać – tak mówił.\nPrzyszłościowa powstała dosłownie w szczerym polu. Najpierw wybudowano osiedle „Tęczowe Bloki”, gdzie mieliśmy zamieszkać. Szybko wzniesiono tam zespół szkół, przedszkole ze żłobkiem, kościół, centrum handlowe i oczywiście szpital. Później domów zaczęło przybywać i powstawały kolejne dzielnice nowego miasta.\nMama jest nauczycielką biologii i etyki; szybko dostała zapewnienie pracy w szkole na naszym osiedlu. Już w wakacje miała czuwać nad urządzeniem świetlicy.\nKiedy rok szkolny dobiegł końca, spakowaliśmy resztę rzeczy, a firma transportowa wuja Stefana miała zawieźć je na miejsce. Kochany wuj – wszystkim się zajął tak, żebyśmy przyjechali na gotowe.\nW sobotni poranek spakowaliśmy bagaż podręczny z resztą ubrań oraz drobiazgów i całą rodziną wsiedliśmy do samochodu.\n– Córeczko, rozchmurz się – mama próbowała mnie pocieszyć i zmusić do rozmowy. – Mamy teraz z tatą kilka dni wolnych; spędzimy je razem, pozwiedzamy nowe okolice.\n– Szkoła na pewno jest gorsza od przeciętnej w stolicy; planowałam iść do dobrego liceum i na studia. A teraz? Co ze mną będzie?\n– Kochanie, nie dramatyzuj – mama westchnęła – teraz nawet przeciętne szkoły umożliwiają dostanie się na wiele kierunków. A ta w Przyszłościowej na pewno umożliwi ci zrealizowanie marzeń. A z twoim zapałem do nauki, wszystko jest możliwe. Ale teraz masz wakacje. No, Lenka, uśmiechnij się.\n– W domu mogłabym spędzić wolne z przyjaciółmi albo moglibyśmy pojechać gdzieś razem, jak w poprzednich latach.\n– Tak, wszystko za rok – nadąsałam się jeszcze bardziej. W oczach miałam łzy.\n– Kochanie – tym razem mama zwróciła się do ojca. – Czy my na pewno jedziemy we właściwym kierunku?\nPrzez całą dotychczasową drogę gapiłam się na własne kolana, mama popatrywała to na mnie, to na Michasia, który przez cały czas grał zawzięcie w grę elektroniczną. Na drogę patrzył więc cały czas jedynie prowadzący samochód tata. Teraz jednak wszyscy rozejrzeliśmy się badawczo dookoła. Jechaliśmy przez dość gęsty las – aż dziw brał, że była tu droga asfaltowa.\n– To faktycznie dziwne; GPS nie pokazuje tutaj i w promieniu dobrych kilku kilometrów aż tak gęstych terenów zalesionych. – Ojciec zaczął przyciskać guziki na urządzeniu. W końcu zaklął siarczyście ku uciesze Michasia i zgorszeniu mamy. – Tak się właśnie kończy bezwzględne zaufanie tak zwanej technice w pokazywaniu właściwej, najkrótszej drogi. Chyba, że sprzedawca wcisnął nam sprzęt z nieaktualnym oprogramowaniem.\n– Tak czy siak może powinniśmy zawrócić? – zasugerowałam.\n– Nie, jedziemy na wschód, czyli we właściwym kierunku; musimy tylko wyjechać z tego lasu. O cholera! – ojciec zahamował gwałtownie. Jakieś sto pięćdziesiąt metrów przed nami stało oznaczenie zamknięcia drogi.\n– Cóż, nie mamy wyjścia. Tu można jedynie skręcić w prawo.\nOjciec ruszył powolutku, skręcił i jechał znacznie wolniej, niż do tej pory, bo i droga do najwygodniejszych nie należała.\nNagle, tuż przed nami pojawiła się staruszka – zupełnie znikąd! Ojciec zatrzymał wóz.\n– Dzień dobry! Nie podwieźć gdzieś pani? Wprawdzie nie mamy wiele miejsca, ale z tyłu siedzą dzieci, więc damy jakoś radę.\n– Dziękuję młodzieńcze, ale mieszkam tu, niedaleko – wskazała bliżej nieokreślony kierunek grubym kijem, którym się podpierała idąc.\n– A dokąd dojedziemy tą drogą?\n– Do Międzyknieja.\n– No tak; to taka maleńka, ale dość stara mieścina.\n– A Przyszłościowa? Tęczowe Bloki?\nTym razem to staruszka się zdumiała.\n– Żyję na świecie jakiś czas; nigdy stąd nie wyjeżdżałam, ale nie słyszałam o czymś takim. Na pewno nie w promieniu czterdziestu kilometrów.\n– Ale przecież… – tata znów rzucił okiem na GPSa. – Co takiego?! To dziadostwo zepsuło się już chyba doszczętnie! Co mnie podkusiło, że to kupiłem?! – gdyby nie mama, huknąłby w sprzęt pięścią.\n– Nie mamy tradycyjnego atlasu samochodowego?\n– Pożyczyłem twojemu bratu, żeby nie miał problemu z dojazdem. Co za ironia losu – tata uśmiechnął się krzywo. – I tak nie mamy wyjścia; musimy dojechać do tej mieściny i tam rozpytać o trasę.\nOjciec zaczął rozglądać się za staruszką, by jej podziękować, kobieta jednak zdążyła już odejść i zniknąć między drzewami. Wzruszył więc ramionami i pojechaliśmy dalej. Po pięciu minutach las zaczął gwałtownie rzednąć, a po kolejnych dwóch wjechaliśmy do miasteczka.\nWystarczająco szerokie do jazdy samochodem były tylko główne ulice. Wszystkie zostały wyłożone kocimi łbami. Najwyższe domy miały trzy kondygnacje – nie było ich wiele i w większości mieściły nieliczne urzędy.\nOgólnie miasteczko przypominało raczej miejscowość wypoczynkową lub uzdrowiskową, do której przyjeżdża się przede wszystkim ukoić skołatane i nadwerężone nerwy i poprawić stan zdrowia. Życie zdawało się tu toczyć bardzo ospale – może tak właśnie było albo po prostu trafiliśmy na sjestę lub dodatkowo część mieszkańców wyjechała na urlop.\n– Może zjemy coś, a przy okazji zapytamy o drogę? – zaproponował tata.\n– Bardzo dobry pomysł – od razu ożywiliśmy się nieco.\n– Tu chyba można zaparkować.\nWysiedliśmy, tata trzy razy upewniał się, czy zamknął auto i weszliśmy do restauracji.\nLokal nie był duży, ale urządzony według mnie bardzo gustownie, choć nieco staromodnie. Przy dwóch stolikach siedziało kilku gości delektujących się obiadem.\nWybraliśmy większy stół przy oknie.\n– Państwo przejazdem? – podeszła do nas starsza kobieta, podając wszystkim karty menu.\n– Tak; mam na imię Jerzy; to moja żona, Joanna i nasze dzieci: Lena i Michał.\n– A ja jestem Helena – wszyscy mi mówią po imieniu, więc i was o to proszę. Bardzo mi miło. – uśmiechnęła się przyjaźnie. – Co podać?\n– Zjadłbym pizzę – pisnął Michaś.\n– No dobrze; w drodze wyjątku zamawiajcie, co chcecie, tylko nie puśćcie mnie z torbami – zaśmiał się tata.\nZwykle jestem na ciągłej diecie – trzymam linię, choć mama ciągle każe mi nie przesadzać – ale tym razem nie mogłam przegapić takiej okazji. Zamówiłam ogromną zapiekankę z podwójną ilością sera.\nRodzice zdecydowali się na coś bardziej zdroworozsądkowego, prosząc o tradycyjny obiad z dwóch dań.\nKiedy skończyliśmy, tata z pewnym niepokojem poprosił o rachunek. Ku jego zdziwieniu, nie opiewał on nawet na połowę sumy, której się spodziewał.\n– Pieniądz ma wartość relatywną, zależnie od czasów – uspokoiła go Helena. – A my tu nie jesteśmy zachłanni.\n– Chciałbym jeszcze spytać o jedno. Jak dojechać do Przyszłościowej?\nHelena zmarszczyła czoło, jakby usilnie myślała.\n– Już chcecie jechać? – posmutniała. – Szkoda. Taka miła z was rodzina; miałam nadzieję, że zatrzymacie się u nas na jakiś czas.\n– Niestety, trochę nam się spieszy.\n– Przyszłościowa, Przyszłościowa… – kobieta myślała z wysiłkiem. – Niestety, nie słyszałam nigdy o takiej miejscowości.\n– Niedawno wybudowano jej pierwsze osiedle. Może nazwa Tęczowe Bloki coś pani powie?\n– Niestety nie – kobieta bezradnie rozłożyła ręce.\n– Cóż, dziękujemy tak czy owak. Obiad był pyszny. Dzieciaki, wracamy do samochodu. Zawrócimy i dojedziemy z powrotem do autostrady. Być może pomyliłem zjazdy.\nWsiedliśmy i tata przekręcił kluczyk w stacyjce. Samochód zacharczał, zatrząsł się i ucichł. Kiedy powtórzyło się to trzy razy, ojciec zbladł.\n– Nie mamy paliwa? – Michaś, nie wiedzieć czemu, miał istnego fioła na punkcie odwiedzania stacji i tankowania.\n– Nie, na nowym baku przejechaliśmy dopiero pięćdziesiąt kilometrów.\nOjciec wysiadł i zajrzał pod maskę.\nZ restauracji wyjrzała Helena i przydreptała do nas wyraźnie zaniepokojona.\n– Cholera, jak pech do pech; nie wiem, co się dzieje. Samochód dopiero wyszedł z przeglądu i wszystko było w porządku. Zresztą jest prawie nowy, a my szanujemy samochody – tata był naprawdę zmartwiony. – Nie znam się jednak na tym – wskazał na urządzenia pod maską.\n– Mój syn ma warsztat. Pomoże wam – jest solidny i tani. Idę po niego. Olga! Zajmij się restauracją! Będę za dziesięć minut!\n– Państwem też się zajmę. Cierpliwości! – i już jej nie było; znikła za rogiem. Patrzyliśmy po sobie bardziej zaskoczeni, niż zaniepokojeni awarią.\nHelena wróciła po pięciu minutach z młodym mężczyzną.\n– To właśnie państwu zepsuł się samochód; zajmiesz się tym Mikołaju?\n– Zaraz zerknę – mężczyzna zanurkował pod maską. Nie szukał długo. Sprawa była chyba dość poważna, bo gwizdnął przez zęby.\n– To może potrwać, ale jest do naprawienia. Możliwe, że uda się załatwić sprawę na gwarancji.\n– Ile to będzie trwało?\n– Powinienem się uwinąć w ciągu tygodnia. Dziś zdążę wykonać jeszcze kilka telefonów w tej sprawie, ale wszystko ruszy na dobre w poniedziałek.\n– A koszta?\nMężczyzna przedstawił przewidywane kwoty, gdyby gwarancja nie wypaliła.\n– Tak tanio? – na twarzy taty odmalowała się ogromna ulga.\n– Wystarczająco. Proszę wypakować wszystko z auta. Zaraz je sholuję do siebie.\n– Zaraz za rogiem jest tani pensjonat.\n– Dzięki Bogu – mama wyglądała na wyczerpaną. – Dzieciaki, zabieramy się do pracy.\nW ciągu godziny załatwiliśmy wszystkie sprawy – począwszy od zabezpieczenia samochodu, po zameldowanie się w pensjonacie i wniesienie wszystkich bagaży do pokoju. Właściwie był to niewielki apartament złożony z dwóch pokoików, kącika kuchennego, gdzie można było zrobić sobie coś do picia i jakieś proste dania oraz łazienki. Popołudnie wlokło się niemiłosiernie. Postanowiłam pójść na spacer, a mama uprosiła mnie, żebym wzięła ze sobą Michała. Ze zdumieniem stwierdziłam, że nie mam nawet nic przeciwko; zwykle lubiłam zwiedzać sama nowe tereny, ale to miasteczko było jakieś dziwne, jakby tutejszy czas zupełnie innym, specyficznym torem.\nSzliśmy powoli główną ulicą.\n– Hej… – usłyszałam nagle za plecami. Odwróciłam się zaskoczona – w końcu nikogo tu nie znaliśmy.\nPrzede mną stała jasno– i długowłosa dziewczyna, może trochę starsza ode mnie, szczupła, mojego wzrostu, o pociągłej twarzy i bladej cerze. Uśmiechała się nieśmiało.\n– Jesteście tu nowi?\n– A ty zawsze tak bezpośrednio zaczepiasz nieznajomych? Nie boisz się?\n– Przepraszam; nie chciałam się narzucać – zbierała się do odejścia; zrobiło mi się nieswojo.\n– Zaczekaj, to ja przepraszam. Mam na imię Lena, a to mój brat, Michał; jesteśmy tu z rodzicami przejazdem. Zepsuł nam się samochód.\n– A to pech – dziewczynie zdawało się być szczerze przykro. – Ja jestem Julka.\n– Przyłączysz się do nas? Idziemy na spacer.\n– Chętnie. Oprowadzę was.\nSzliśmy powolutku, delektując się słońcem i ciepłem. Ostatnio pogoda nas nie rozpieszczała; pół wiosny padało i było pochmurno.\n– Widzicie, miasteczko jest niewielkie. Samochodem da się jeździć tylko po trzech głównych ulicach.\n– To jak tu żyjecie?\n– No wiesz, normalnie wychodzi się z domu, wsiada do auta i jedzie.\n– Tutaj da się wszędzie dojść pieszo. Nawet starsze osoby i dzieci nie mają z tym problemu.\n– A kiedy przychodzi do wyjazdu gdzieś dalej?\n– Czasem przejeżdża autobus. A z przystanku jest wszędzie tak samo daleko, a raczej blisko.\n– A tam? Co to jest?\n– Park. Niestety prywatny.\n– Ale zaniedbany – pokręciłam głową.\n– Świetny! – pisnął Michaś. – Można by się bawić w dżunglę.\n– Czyje to jest?\n– OK, opowiem wam; nawet jeśli zatrzymacie się tu na krótko, powinniście wiedzieć to i owo o tym miejscu. Ale najpierw chodźcie; usiądziemy gdzieś i zamówimy coś do picia.\nWybrałyśmy pobliską kawiarenkę i kiedy stanęły przed nami pełne szklanki, Julia zaczęła opowiadać:\n– Pośrodku parku, który widzieliśmy, stoi ogromna rezydencja. To jedna z najstarszych budowli w mieście, o ile wręcz nie najstarsza. Od zawsze należała do rodziny, która ufundowała początek budowy Międzyknieja.\nPodobno pewna dziewczyna, córka jednych z pierwszych tutejszych mieszkańców, zakochała się w młodym paniczu – dziedzicu dóbr rodziny. Problem w tym, że jej rodzice już ją komuś przyobiecali. Natomiast – ku powszechnemu zdumieniu – bogacze nie mieli nic przeciwko ewentualnemu małżeństwu ich potomka z kobietą z niższych sfer. Matka dziewczyny jednak się uparła: nie pozwoli na związek i już. Córka uciekła więc do ukochanego, a rodzicielka ją przeklęła. Dlatego każde pierworodne dziecko w rodzinie zawsze było dotknięte chorobą lub ułomnością, piętnującą jego wygląd.\nKobieta, która rzuciła klątwę podobno nie może do dziś dnia zaznać spokoju, a jej duch błąka się po pobliskim lesie.\n– Spotkaliśmy w lesie dziwną staruszkę, która znikła nagle, nie wiadomo gdzie…\n– Wiesz, to ostatnie to tylko legenda – Julia machnęła ręką.\n– A dlaczego park wokół rezydencji jest aż tak zaniedbany?\n– Prawie cała rodzina opuściła miasto. Mieszka tu tylko matka ze swym pierworodnym synem. Ją czasem się widuje, jego nie. Podobno czasem wychodzi, ale tylko nocą.\n– Tylko jedna osoba go widziała, a raczej widuje – nasz najstarszy lekarz. Rodzina ma swojego prywatnego medyka. Tylko on może znać odpowiedź na twoje pytanie.\n– Nic, obowiązuje go przecież tajemnica zawodowa. Wiem tylko, że choroba strasznie oszpeca nieszczęśnika.\nW tym momencie na placu pojawiła się grupka złożona z trzech wyrostków i dwóch młodych mężczyzn. Julia zamilkła i skuliła się. Gestem nakazała mi i Michasiowi spokój i żebyśmy nie patrzyli w tamtą stronę.\n– Cześć mała – zaczepił ją jeden z wyrostków – Kiedy się ze mną umówisz?\n– Nigdy! – głos dziewczyny drżał lekko.\n– Nie bądź taka twarda, bo starą panną zostaniesz – wszyscy zachichotali.\n– Mam jeszcze czas, ale dzięki za troskę – Julka nabrała trochę pewności siebie.\n– A co to za laska z tobą siedzi? – zapytał drugi wyrostek.\nWyrostek, który na mnie wskazał, splunął z rezygnacją i natychmiast przestał się mną interesować.\n– Dobra. Zbieramy się chłopcy. Do widzenia paniom – najstarszy z grupki wyraźnie nakazał pozostałym odejście, ku naszej ogromnej uldze.\n– Na rany! Kto to był?!\n– Bracia Drwale. Są może nieco nieokrzesani, ale to dobrzy rzemieślnicy. Pewnie głównie dlatego ludzi przymykają oczy na niektóre ich zachowania. Podobno zdarzyło się kilkakrotnie, że balansowali w swych działaniach na granicy prawa, ale póki co nie dali nikomu powodu do zgłoszenia sprawy władzom.\n– Przyczepili się do ciebie?\n– Do mnie i do kilku innych dziewcząt, które nie mają na razie pary i do kilku młodych samotnych kobiet.\n– Pozwalacie im na to?!\n– A co możemy zrobić? Chodzą zawsze przynajmniej we dwóch.\n– No dobrze, ale są jeszcze inni mieszkańcy miasta. Co na to wasi rodzice?\n– Póki co żadnej z nas nie spotkało ze strony braci nic złego, więc…\n– Więc wszyscy czekają, aż coś się stanie? – spytałam z goryczą.\n– Nie mów tak! Znajdę sobie kogoś albo wyjadę. Może jedno i drugie. Każda z nas poradzi sobie w ten, czy inny sposób.\n– Nie gniewaj się, proszę. Po prostu aż mi skóra ścierpła, na myśl, że oni…\n– Wiem; nikomu o tym do tej pory nie mówiłam, ale też bywam przerażona. Najważniejsze, żeby jednak tego nie okazywać przy nich…\n– Głodny jestem – Michał uniósł głowę znad gry, w którą grał uparcie od jakiegoś czasu.\n– O rany, faktycznie, musi być już strasznie późno. Wracamy do pensjonatu.\n– Gdzie was znajdę?\n– W pensjonacie „Pod Czerwoną Dachówką”. Dziękuję za historię i spacer. Spotkamy się jutro?\n– Postaram się. Do zobaczenia!\n– Gdzie się tak długo podziewaliście? – ku mojemu zdumieniu rodzice nie byli źli, a jedynie trochę zaniepokojeni naszą długą nieobecnością.\n– Przepraszam. To moja wina. Zagadałam się z Julią, dziewczyną stąd, która oprowadziła nas po mieście i opowiedziała przy okazji to i owo.\nKiedy Michaś poszedł spać, opowiedziałam rodzicom wszystko, czego dowiedziałam się od nowej znajomej i o sytuacji, której byłam świadkiem. Dodałam to i owo o moich obawach z tym związanych.\n– Porozmawiamy o tym jutro z panią Heleną – zdecydował tata. – A swoją drogą ciekawi mnie ten chory nieszczęśnik. Chętnie bym go poznał. Może potrzebuje specjalistycznej opieki lekarskiej, której z jakiegoś powodu – może wstydu, a może niewiedzy i ignorancji – nikt mu nie zapewnia.\n– Możemy w poniedziałek spróbować podejść do tej rezydencji – mama podchwyciła myśl ojca. Jako humanistka nie mogła przejść obojętnie obok cierpienia innych.\n– Zobaczymy co nam o tym wszystkim powie jutro Helena. A teraz idziemy spać; chyba wszyscy jesteśmy wykończeni.\nTej nocy spałam niespokojnie. Śniła mi się postać w długim, ciemnym płaszczu, z kapturem nasuniętym tak, że w ogóle nie było widać twarzy, spacerującą w księżycową noc po parku okalającym rezydencję. Nagle postać znalazła się tuż przy mnie.\n– To przecież nie ja – usłyszałam cichy głos. – To nie moja wina. I to, że tak wyglądam. Chcę wreszcie zacząć żyć…\nW tym momencie się obudziłam. Świtało. Sen był tak przejmujący i realistyczny, że nie mogłam już więcej zasnąć. Ukojenie przyniosła mi dopiero ulubiona muzyka z MP3.\nNie przyznałam się do w połowie nie przespanej nocy. Pozostali natomiast spali do oporu, więc na śniadanie poszliśmy dopiero koło dziesiątej. Nie mogłam się doczekać rozmowy z Heleną i z trudem wytrzymałam tych kilka godzin bez popędzania rodziny. Kobieta zaproponowała nam coś na ząb i z zainteresowaniem słuchała mojej opowieści o wczorajszych wydarzeniach.\n– Tak, to wszystko prawda – powiedziała, kiedy dotarłam do końca opowieści. – Drwale zachodzą nam w pewien sposób za skórę, ale póki co nie ma podstaw ani do ich aresztowania, ani wygnania z miasta. Takie jest prawo.\n– Wszędzie bywają takie typy – westchnął tata.\n– Dzień dobry; nie ma tu Julii? – w drzwiach stał przystojny, wysoki chłopak, o gęstej, nieco przydługiej czuprynie.\n– Nie, dziś jej nie widziałam – pani Helena uśmiechnęła się do gościa. – Ale słyszałam, że będą mieć gości na obiedzie, więc może jest w domu.\n– Dzięki! – chłopak odwrócił się na pięcie i wybiegł.\n– To Łukasz. Podkochuje się w Julii.\n– Nie mówiła mi, że ma adoratora – byłam nieco zawiedziona.\n– Za wami, młodymi, czasem trudno nadążyć – pani Halina uśmiechnęła się kiwając głową.- Może sama jeszcze tego nie wie albo nie zdaje sobie sprawy? Za Łukaszem szaleje większość nastolatek w miasteczku. To nie tylko ładny, ale i porządny chłopak. I pochodzi z dobrej rodziny. Jego wybranka będzie szczęściarą.\nPóźniej rozmowa zeszła na inne tematy, problemy dorosłych. Udało mi się wymknąć, tym razem samej.\nChciałam znaleźć Julkę i wypytać jeszcze o to i owo. Zobaczyłam ją z daleka; ją i Łukasza. Coś krzyczała, jakby się od niego opędzała. Ukryłam się w bramie pobliskiego domu. Widziałam, że dziewczyna biegnie w moją stronę, a za nią chłopak. Nie chciałam się w to mieszać, a jednocześnie czułam, że powinnam trzymać rękę na pulsie.\n– Daj mi spokój! – usłyszałam tuż obok siebie. – Wybij to sobie z głowy!\n– Wiesz przecież; tłumaczyłam ci już! Odczep się!\nJulia pobiegła dalej, już nie oglądając się za siebie. Nie zauważyła mnie na szczęście. Chłopak jednak przystanął tuż przy bramie. Słyszałam jego ciężki od biegu oddech. Syknął coś wściekły, ale nie zrozumiałam słów. Odwróciła się po chwili i poszedł w kierunku, z którego przed chwilą nadszedł z Julką.\n„Albo po prostu go nie chce albo z niego wcale nie taki złoty chłopak” – przemknęło mi przez myśl. – „A jeśli chodzi o to drugie?”. Tylko Julka mogła mi to wyjaśnić. Tego dnia, mimo wielu prób, nie udało mi się już jej znaleźć.\n– Fochy nastolatki – pani Helena była pewna swego. – Pewnie to niewinna kłótnia. Łukasz to dobry chłopak, muchy nie skrzywdzi. Każdy ci to powie. Julka też w porządku dziewczyna, ale nastolatka i normalne, że się boczy. Ty pewnie też się od kawalerów nie możesz opędzić?\n– Ja?! – obruszyłam się, ale zauważyłam znaczące spojrzenie mamy, odetchnęłam więc głęboko i dalej mówiłam już spokojnie. – Ja mam jeszcze na to czas. Mam znajomych i przyjaciół i to mi na razie odpowiada. Po szkole chcę iść na studia; później się pomyśli.\n– Może to i lepiej – matka mówiła z ulgą w głosie. – Dzisiaj zbyt wiele dziewczynek za wcześnie zaczyna, jak by to ująć… Za bardzo zażyłą znajomość z chłopcami. Często nie kończy się to dla nich zbyt dobrze.\n– Nie o tym mówiłam. W końcu liczy się wzajemny szacunek – pani Helena zamyśliła się na chwilę. – Fakt, nie tylko czasy się zmieniają, ale i obyczaje co i rusz inne.\nWieczorem Michaś i ojciec poszli wcześnie spać, mogłam więc na spokojnie porozmawiać z mamą.\n– W głowie mi się nie mieści, że mamy tu jeszcze przesiedzieć tyle dni. Nudy. W dwie godziny da się tę mieścinę przejść wzdłuż i wszerz.\n– Kochanie, potraktuj to jako wakacje. Dopiero co żaliłaś się, że nigdzie w tym roku razem nie wyjeżdżamy.\n– Do tej pory bywaliśmy jednak w ciekawszych miejscach. Teraz nawet nie damy rady zorganizować żadnego wypadu.\n– Może jest tu gdzieś wypożyczalnia rowerów i…\n– Nie, niestety nie. W ogóle jest tu jakoś dziwnie, nie sądzisz?\n– No tak, mają tu przekonania co najmniej jak sprzed stu lat. I te tajemnice…\n– Ciekawostki lokalne, kochanie. Chcą zainteresować turystów sobą i miasteczkiem.\n– Jakoś mało tu tych przejezdnych.\n– Sezon się jeszcze nie zaczął na dobre.\nTo brzmiało rozsądnie. Machnęłam więc ręką, ale nadal odczuwałam niepokój. Chciałam stamtąd jak najszybciej wyjechać, ale nie miałam wyjścia – musieliśmy czekać. Siła wyższa… A raczej przeklęty grat.\n– Może pójdziemy na spacer razem, całą rodziną? – zaproponował ojciec. – Kiedy spacerowaliśmy rodzinnie po raz ostatni? Później czeka nas pracowity rok i nie wiadomo, kiedy znów będzie taka okazja…\nPrzystaliśmy na to chętnie. Pogoda była piękna, w sam raz na wspólną przechadzkę. Wyszliśmy więc i spokojnym krokiem ruszyliśmy ku centrum.\n– O, tam jest ten park z rezydencją – wskazał Michaś.\n– Ale gąszcz. Podejdźmy bliżej.\n– E, tam nie ma nic ciekawego – wzruszyłam ramionami.\n– No co ty, Lenka, widziałaś kiedyś takie drzewa?\n– Co z tego, jak i tak nie można tam wejść?\n– Hej, cicho! Popatrzcie! – mama wskazała na coś pomiędzy drzewami.\nMusiałam wytężyć wzrok, by dostrzec coś w gęstwinie, przez którą nie przebijały się promienie słoneczne. Wreszcie udało mi się zobaczyć to, na co wskazywała mama. Pomiędzy dwoma rosłymi drzewami stała postać – wypisz, wymaluj jak ta z mojego niedawnego snu… U jej stóp leżała dziewczyna. Po kurtce poznałam, że to Julia.\nPrzechodzący za naszymi plecami nieliczni ludzie, zaczęli się zatrzymywać i już po chwili zrobiło się zbiegowisko.\nTo, co się działo później, przypominało średniowieczny sąd nad czarownicą.\nZatrzymano go; nawet się nie bronił. Przy eskorcie wrzeszczącego i wygrażającego tłumu, przetransportowano go do tutejszego aresztu.\nJulia była nieprzytomna. Tata pomagał ją badać. Miała rozciętą skórę na głowie, jakby w coś uderzyła i to w wyniku tego zdarzenia mogła stracić świadomość. Lekarze podejrzewali wstrząs mózgu. Ubranie Julii było w nieładzie, jakby ktoś ją szarpał. Kilka siniaków na rękach i nogach sugerowało, że ktoś próbował zrobić jej dużą krzywdę. Jednak nie było wyjścia – pozostawało czekać, aż Julia się ocknie i w miarę swoich możliwości i stanu, opowiedziała, co się wydarzyło. Jej matka cały czas siedziała przy łóżku i trzymała dziewczynę za rękę.\nOjciec uparł się, żeby odwiedzić więźnia, ze względu na to, co o nim mówiono. W drodze wyjątku – jako, że był lekarzem – wpuszczono go do celi bez większych problemów. Przy spotkaniu była obecna także matka nieszczęśnika.\nKiedy ojciec wyszedł budynku aresztu, był blady jak płótno. Słyszałam jego rozmowę z tutejszym lekarzem.\n– To porfiria i to jeden z najcięższych przypadków, jakie widziałem, zarówno na żywo, jak i na filmach, czy w książkach.\n– Jak to? Przecież jest pan lekarzem!\n– To nie do wiary! – ojciec aż trząsł się z oburzenia. – Ten człowiek powinien być pod ścisłą opieką lekarską przez cały czas!\n-Teraz potrzebuje raczej pomocy prawnej, choć dowody i świadkowie przemawiają przeciwko niemu do tego stopnia, że to tylko dla porządku…\n– Z osądzeniem trzeba jeszcze poczekać, aż dziewczyna się obudzi. Mam wrażenia, że większość ludzi, nawet pan, panie doktorze, już zaczęliście budować stos.\n– Nie jestem prawnikiem. W tym przypadkiem jestem równy innym i jednym z nich – obruszył się miejscowy lekarz. – Ale chętnie posłucham, jak dziewczyna potwierdza nasze podejrzenia.\n– Póki co powinien go obejrzeć jednak specjalista!\n– Ależ pan uparty!\n– Ja – w przeciwieństwie do pana – mówię jako lekarz i jednocześnie człowiek. Mój zawód zobowiązuje mnie do niesienia pomocy.\n– Powinien pan też zostać adwokatem.\n– Może i tak; mam duże poczucie sprawiedliwości, w przeciwieństwie do wielu innych ludzi.\nOjciec odwrócił się bezceremonialnie i chciał odejść, ale w tej chwili podeszła do niego matka więźnia.\n– Dziękuję panu; jak do tej pory, tylko pan upomniał się o prawa mojego syna.\n– Jaki on jest? – Nie mogłam się opanować i wyrzuciłam z siebie to pytanie, jak tylko tata do nas podszedł.\n– Ma na imię Wiktor. Jest chory na porfirię, stąd jego wygląd.\n– Co robił poza w domu w ciągu dnia, skoro podobno nigdy o tej porze nie opuszczał domu?\n– Nie wiem; na pewno pytano go oto w pierwszym przesłuchaniu. Mi nic nie powiedziano ze względu na śledztwo. Ale na pewno dowiemy się wszystkiego z czasem.\n– Staram się nic na ten temat nie myśleć. Nie znam ani jego, ani Julii i nie było mnie przy tym wydarzeniu.\n– Wszyscy plotkują. Mam wrażenie, że są skłonni go skazać za sam wygląd. Jednocześnie traktują go jak miejscową, straszną ciekawostkę.\n– Masz dużo racji; i to jest przykre. A lekarz jest dość dziwny. Kiedy mu powiedziałem, co dolega Wiktorowi, był zaskoczony i zdawał się nie znać nazwy choroby. Rozumiem, że mógł się z nią do tej pory nie spotkać osobiście w swojej praktyce, ale żeby jako lekarz zupełnie o niej nie słyszał? Bardzo dziwne.\n– Można by odnieść wrażenie, że czas się tu zatrzymał dobrych kilkadziesiąt lat temu, a pod pewnymi względami jeszcze dawniej.\n– Oj, Lenka, naczytałaś się science fiction i fantasty – mama machnęła na mnie ręką. Byłam trochę zła, że tylko ja zauważam tu pewne rzeczy.\n– Wiem, miasteczko leży na uboczu – kontynuował tata w zamyśleniu. – Ale z drugiej strony, żyjemy przecież w cywilizowanym kraju. Mamy gazety, periodyki, telefony, nie mówiąc o telewizji, czy Internecie… No i są też uniwersytety i naukowcy… Ludzie nie mają dziś problemu z wyjazdem do innego kraju, aby się uczyć – zwłaszcza, jeśli chodzi o medycynę.\n– Mam wrażenie, że nikt albo prawie nikt nie wytyka stąd nosa dalej, niż do okolicznych lasów – westchnęłam od niechcenia. – Nie widzę, żeby mieli tu gazety. O wszystkim, co się dzieje w miasteczku, dowiadują się od siebie nawzajem i od miejscowych władz.\n– Pani Helena twierdzi, że telewizja i radio to strata czasu – wtrącił Michaś. – A jak powiedziałem jej o komputerze i Internecie, to powiedziała, że mam niezłą wyobraźnię.\n– Odbiorniki radio i telewizji ma tu chyba tylko kilka osób. Zresztą, podobno, są tu trudności z odbiorem sygnału.\n– A satki nikt nie ma?\n– Nie. Dziwne…\n– Telefony też są tylko w urzędach, pensjonatach i niektórych punktach usługowych.\n– Pani Helena była zdziwiona, kiedy powiedziałam jej, że potrafimy z mamą godzinami gadać z koleżankami przez komórkę.\nZapadło kłopotliwe milczenie. Podzieliliśmy się ze sobą naszymi spostrzeżeniami, tylko na razie nie wiedzieliśmy, co z naszą wiedzą zrobić i jak ma się ona do całego wydarzenia. W każdym razie brak dostępu do wiedzy i świata zewnętrznego oraz nieznajomość choroby Wiktora, mogły być ze sobą powiązane. Trudno było tutejszego lekarza posądzać o tak dużą ignorancję, gdyby odebrał wykształcenie nawet na przeciętnym uniwersytecie w dzisiejszych czasach.\nPrzez kolejne dwa dni sytuacja zupełnie się nie zmieniła. Przyglądałam się dyskretnie ludziom i przysłuchiwałam ich rozmowom. Zdumiewał mnie ich brak wiedzy o świecie i o rzeczach oczywistych, o których rozmawiałam na co dzień z koleżankami.\nInteresowałam się psychologią, socjologią, filmem i aktualnościami i sama zdobywałam wiadomości na te tematy. Reszty dopełniała szkoła. Ze zdumieniem stwierdziłam, że słaby uczeń w moim wieku, wie o niebo więcej od tutejszych ludzi, chociażby o stosunkach międzyludzkich, czy zdrowiu. Dodatkowo, jeśli ktoś ogląda od czasu do czasu średniej jakości seriale kryminalne i sensacyjne oraz dramaty, mógł snuć trafne domysły na temat Julii. Tutaj gadano po prostu bzdury.\nNie znałam Wiktora, nawet dobrze go nie widziałam. Ale Łukasza i Drwali owszem. Nie mówiąc już o tym, że słyszałam, jak odnosili się do dziewczyny, leżącej w tej chwili w szpitalu bez przytomności. Kiedy jednak zaczynałam insynuować coś na ich temat, ludzie reagowali dziwnie; albo nie zwracali w ogóle uwagi albo zapadało kłopotliwe milczenie. A raz nawet jakaś gruba kobiecina wydarła się na mnie, że rzucam podejrzenia na – jak to ona określiła – „porządnych obywateli, którzy pracują na swoje utrzymanie i przynajmniej nie chowają się przed ludzkim wzrokiem”.\n– To przeklęta rodzina – dorzucił ktoś twardo cedząc słowa. – Trzeba jednak przyznać, droga Brygido – tu zwrócił się do grubaski – że mają powody, by się mścić na wszystkich dookoła. A szczególnie na Julii i jej rodzinie.\n– Co takiego?! – zrobiłam wielkie oczy.\n– No tak; rodzina Julii pochodzi z innej linii tej samej rodziny, co Wiktor. Klątwę rzuciła ich wspólna krewna, a Julia jest potomkinią młodszego brata Angeliny – tej, od której wszystko się zaczęło przez jej miłość do Edwarda.\nW tym momencie przyszedł po mnie tata i nie mogłam zadać kolejnych pytań. Zresztą ludzie zaczęli niecierpliwie kręcić głowami, pomrukując z dezaprobatą, że ktoś plotkuje z przejezdnymi na tematy niewygodne dla miejscowych.\n– Julia się obudziła – szepnął tata, by nikt z zebranych nie słyszał. – nie chce z nikim rozmawiać. Ale prosiła, żebyś przyszła.\nByłam zaskoczona. Dlaczego ja? Właściwie ledwo się znałyśmy; rozmawiałyśmy tylko kilka godzin i niewiele o niej wiedziałam. Poszłam jednak chętnie, ciekawa, co Julia powie.\nKiedy weszłam, dziewczyna – podparta dwiema poduchami – na wpół leżała i na wpół siedziała na łóżku pod oknem. Była blada, a oczy miała podkrążone. Dopiero kiedy się odezwałam, oderwała wzrok od ściany, w którą się wpatrywała.\n– Ach, to ty… – wymamrotała.\n– Jak się czujesz? – wiedziałam, że to głupie pytanie, bo jak mogła się czuć po czymś takim, ale chciałam jakąś zacząć rozmowę.\n– Nadzwyczaj dobrze.\n– Wiem, że trudno ci o tym mówić…\n– Co dzisiaj mamy?\n– Środę. Jest czwarta po południu.\nJulia na chwilę opadła na poduszkę, ale po chwili podniosła się gwałtownie.\n– Boże, chyba nie pomyśleli, że to on…\n– Że to on, że Wiktor…\n– Praktycznie wszyscy tutejsi są pewni, że właśnie on… Że cię pobił i że…\n– Nie! Właśnie nie! Wręcz przeciwnie!!!\n– Julka! Spokojnie, proszę…\n– Nie mogę; muszę im powiedzieć. Proszę, daj mi pić i zawołaj kogoś, z kim powinnam o tym porozmawiać.\nSpełniłam jej prośbę – podałam szklankę wody, poczekałam aż zaspokoi pragnienie i wezwałam śledczego, który już czekał na korytarzu.\n– Niech Lena zostanie – poprosiła.\n– W porządku – policjant usiadł na taborecie przy łóżku i wyjął notes – to nawet dobrze, że będzie niezależny świadek. Mów spokojnie, ja poczekam w razie czego. Co pamiętasz?\n– Pamiętam i jestem pewna tego, kto chciał mnie skrzywdzić, a kto pomóc. Szczegóły są jeszcze zamglone, ale na pewno wskażę właściwego winnego.\n– To Łukasz… To on chciał mnie skrzywdzić.\nŚledczy zbladł nieco; nie takiej odpowiedzi się spodziewał, ale widział oczy Julii i wiedział, że mówi prawdę.\n– Jesteś absolutnie pewna?\nJulia napiła się jeszcze wody i zaczęła mówić.\n– Łukasz przyczepił się do mnie jakiś czas temu. Wiem, że zawsze uchodził w mieście za przykładnego, dobrego chłopaka, który dobrze się zapowiadał. Podobał się dziewczętom; ganiały za nim, jak opętane. Jeśli, którąś chciał mieć, nie musiał jej zdobywać – była jego, na najmniejsze skinienie i jeszcze była z tego powodu szczęśliwa. Brał i rzucał z dnia na dzień. Jedne płakały z tego powodu, inne były szczęśliwe, bo chodziło im tylko o przygodę z Łukaszem. Czuły się dowartościowane, że taki chłopak zwrócił na nie uwagę.\nTymczasem, jeśli kogokolwiek można nazwać w tym miasteczku potworem, to właśnie jego. Lubi krzywdzić mniejszych i słabszych – wie, że żadna z jego ofiar mu się nie przeciwstawi i go nie wyda, bo i tak nikt by w to nie uwierzył. Łukasz zawsze dostawał to, co chciał. Upatrzył sobie mnie; mówił, że mu się podobam. Ale nie chciał ze mną chodzić, tylko się ze mną przespać… raz, dwa razy, nie wiem ile. Ja nie chciałam, nie jestem taka. Zaczęłam się więc od niego opędzać. Z początku grzecznie prosiłam, potem zaczęłam go traktować oschle i unikać, jeśli się dało. W poniedziałek rano dopadł mnie przy parkanie. Ogłuszył czymś, a kiedy się obudziłam, byliśmy w parku. Dobierał się do mnie w dość agresywny sposób. Zaczęłam się bronić, ale cios w głowę zrobił swoje. Czy krzyczałam? Nie pamiętam. Wiem, że starałam się okładać go pięściami i kopać. Bił mnie, znów trafił w głowę. Nagle puścił i uciekł. Jak przez mgłę zobaczyłam, że nachyla się nade mną Wiktor. Zaczęłam tracić przytomność; głowa mnie bolała, w uszach szumiało… Z oddali słyszałam jeszcze krzyki ludzi, a później już nic, ciemność… I obudziłam się tutaj. Nie wiem, co się stało z Łukaszem, ale Wiktor nie skrzywdził ani jego, ani mnie.\n– Chłopaka nikt nie widział od niedzieli wieczorem – powiedział śledczy – Jego ojciec zgłosił w poniedziałek rano zaginięcie syna. Kto mógłby wiedzieć, co się z nim stało?\nObejrzeliśmy się w stronę drzwi. Stał w nich trzeci z braci Drwali.\n– Pogoniliśmy go stąd. Doprowadziliśmy go do domu, kazaliśmy się spakować i wyrzuciliśmy. Na czole wypaliliśmy mu znak gwałciciela – ku przestrodze dla każdego, kto będzie musiał mieć z nim do czynienia.\n– Dziękuję – Julia popatrzyła na siedemnastolatka z wdzięcznością. Po chwili opadła na poduszkę. – Chciałabym teraz odpocząć.\n– Tak, oczywiście; dziękuję. Być może będę musiał jeszcze z tobą porozmawiać, jak uzupełnię przesłuchanie Wiktora i wysłucham wersji wszystkich braci Drwali, ale to dopiero za kilka dni.\nSiedziałam z Julką do wieczora. Później pozwolono matce zabrać ją do domu. Nakazano bezwzględny spokój i kontrolę lekarską.\nW czwartek wypuszczono Wiktora. I on wrócił do siebie. Ojciec rozmawiał z nim i jego matką przez kilka godzin. Później pozostawił lekarzowi rodzinnemu wskazówki, co powinien zrobić w pierwszej kolejności po naszym wyjeździe.\nPod wieczór Mikołaj przyszedł i powiedział, że samochód jest gotowy do dalszej podróży. Zdawało mi się, że pani Helena nagle posmutniała. Podeszłam więc do niej i zapytałam, co się stało.\n– Nic, kochanie; po prostu szybko przywiązuję się do nowych znajomych. Ale na was już czas.\n– Może moglibyśmy jeszcze…\n– Nie! – głos pani Heleny przez chwilę stał się niemal ostry, ale po chwili znów złagodniał. – Wasz czas w naszym mieście właśnie mija. Wykonaliście swoje zadanie.\n– Jesteś bystrą dziewczynką. Zapewne zauważyłaś, że czas biegnie u nas innym torem, niż ten wam znany. Żyjemy – jak to się u was mówi – w rzeczywistości równoległej. Życie u nas rządzi się nieco innymi prawami, niż u was.\n– Ale co my mamy do tego?\n– Jak każdy przejezdny, wnieśliście pewne potrzebne nam nowości. Twój ojciec wyjaśnił, na co choruje Wiktor i jakiej opieki medycznej potrzebuje. Julka zyskała wreszcie przyjaciółkę myślącą inaczej, niż jej wszystkie tutejsze rówieśniczki i odważyła się dzięki temu powiedzieć całą prawdę o Łukaszu. Tak a propos, ten chłopak zawiódł nas wszystkich… – pani Helena znów posmutniała.\n– Wiem, kochana; takie życie bywa. Trzeba się z tym oswoić. Nie zawsze wszystko jest takie, na jakie wygląda na pierwszy rzut oka.\nRano spakowaliśmy się i wyjechaliśmy. Tata bez problemu znalazł drogę prowadzącą do autostrady. Z zadowoleniem stwierdził, że GPS działa bezbłędnie. Już po dwóch godzinach byliśmy na miejscu.\n– O, jesteście wreszcie! – brat mamy właśnie wychodził z klatki schodowej. – Nie mogliście trafić? – zaśmiał się. – Ale co tam! Nie będę przecież robił draki z powodu godzinnego spóźnienia.\n– Godzinnego?! – wytrzeszczyliśmy na niego oczy ze zdumienia.\n– No co? Nie cieszycie się, że mimo wszystko nie straciliśmy tego ostatniego tygodnia? – zapytałam; zrozumiałam bowiem, że faktycznie czas płynął dla nas zupełnie innym trybem przez ostatnich kilka dni. Wzięłam od wuja klucze, którymi dzwonił nam nad głowami i – jako, że pozostali wciąż stali z otwartymi ze zdumienia ustami – jako pierwsza weszłam do środka.\nNie wracaliśmy później do zawiłości czasowych tego tygodnia. Rodzice byli nieco zakłopotani, kiedy próbowali coś na ten temat mówić, ustalać, czy po prostu wyjaśniać i zrozumieć. Szybko dali za wygraną i każde zajęło się swoją pracą.\nMichaś szybko znalazł sobie nowych kolegów i jakby zapomniał, jak zaczął się nowy etap jego życia.\nA ja? Przestałam być pewna, że chcę studiować prawo. Może pójdę na filozofię? A może coś skrajnie odmiennego? Może będzie to fizyka lub coś, co pozwoli mi zgłębiać tajemnice czasoprzestrzeni.


Uzupełnienie różnic programowych – Oświata i Prawo\nStartPorady EkspertaUzupełnienie różnic programowych\nUczeń zmienił szkołę. W gimnazjum, z którego przybył, nie zrealizował w klasie I plastyki i techniki. Aktualnie uczęszcza na technikę z obecną klasą I, ale nie może uczestniczyć w plastyce. Czy ma współpracować indywidualnie z nauczycielem? Jak to udokumentować? Czy powinien zdawać egzamin kwalifikacyjny?\nUcznia gimnazjum do klasy programowo wyższej przyjmuje się na podstawie świadectwa ukończenia klasy programowo niższej w szkole publicznej lub szkole niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej tego samego typu oraz odpisu arkusza ocen wydanego przez szkołę, z której uczeń odszedł.\nJak zatem z tego wynika, nie ma podstaw do przeprowadzenia egzaminów klasyfikacyjnych uczniowi gimnazjum zmieniającemu szkołę.\nPrzypadki, kiedy uczeń może przystąpić do egzaminów klasyfikacyjnych, zostały ściśle określone w rozporządzeniu w sprawie warunków i trybu przyjmowania uczniów do szkół publicznych oraz przechodzenia z jednych typów szkół do innych oraz w rozporządzeniu w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych.\nNatomiast różnice programowe z zajęć edukacyjnych realizowanych w klasie, do której uczeń przechodzi, są uzupełniane na warunkach ustalonych przez nauczycieli prowadzących dane zajęcia. Jeżeli do klasy programowo wyższej w gimnazjum przyjmuje się ucznia na podstawie świadectwa ukończenia klasy programowo niższej w szkole tego samego typu, to ewentualne różnice programowe, które mogą wystąpić, uzupełnia się na warunkach ustalonych przez nauczycieli prowadzących poszczególne zajęcia. Należy pamiętać, że nauczyciel musi mieć podstawę do ustalenia śródrocznych lub rocznych ocen klasyfikacyjnych. Jeżeli uczeń nie uzupełni różnic programowych, to nauczyciel nie będzie miał takiej podstawy.\nDyrektor powinien tak zmodyfikować tygodniowy rozkład zajęć, aby uczeń przynajmniej w jakimś zakresie mógł uczęszczać na te zajęcia techniki i plastyki z klasą programowo niższą. Dopiero wówczas zaistniałaby podstawa do przeprowadzenia egzaminów klasyfikacyjnych, gdyż nauczyciele nie mieliby podstaw do ustalenia śródrocznej lub rocznej oceny klasyfikacyjnej z powodu nieobecności ucznia na zajęciach przekraczającej połowę czasu.\nPodstawa prawna:§ 19 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20 lutego 2004 r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania uczniów do szkół publicznych oraz przechodzenia z jednych typów szkół do innych (DzU z 2004 r. nr 26, poz. 232 z późn. zm.);§ 17 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (DzU z 2007 r. nr 83, poz. 562 z późn. zm.).


Grad pieniędzy z prywatyzacji - Puls Biznesu - pb.pl\nZ tegorocznej prywatyzacji jest do wzięcia nawet 5,5 mld zł — twierdzi minister skarbu. W cztery lata chce dostarczyć do budżetu 25-30 mld zł.\nGros przychodów z tegorocznej prywatyzacji Ministerstwo Skarbu Państwa (MSP) chce uzyskać ze sprzedaży resztówek — przekonywał wczoraj Aleksander Grad po spotkaniu z posłami z sejmowej komisji skarbu, którym relacjonował prywatyzacyjne plany na rozpoczynający się rok. Szef MSP szacuje, że — mimo zapisania w budżecie wpływów na poziomie 2,3 mld zł całkiem realne jest uzyskanie nawet 5,5 mld zł w tym roku, a 25-30 mld zł na przestrzeni czteroletniej kadencji. Poważny zastrzyk gotówki ma dać m.in. sprzedaż niewielkich pakietów akcji sprywatyzowanych już banków, np. Pekao, BPH czy BZ WBK.\nNajwiększe spółki, których prywatyzację MSP chce w tym roku dopiero rozpocząć, to firmy energetyczne.\n— Przygotowania do prywatyzacji Enei i Polskiej Grupy Energetycznej są już bardzo zaawansowane. Pierwsza zadebiutuje na giełdzie w I kwartale, a druga w IV — zapewniał wczoraj posłów Jan Bury, wiceminister skarbu odpowiedzialny za energetykę.\nZ tych prywatyzacji MSP nie zobaczy jednak ani grosza — przynajmniej w I etapie. Jak twierdzi Aleksander Grad, minister skarbu, na początku spółki tylko podwyższą kapitał o 10-20 proc. — zależnie od programu inwestycyjnego, który przedstawią zarządy.\n— Decyzję o sprzedaży akcji skarbu państwa podejmiemy po uzyskaniu rekomendacji doradców. Na razie nie jest przesądzone, jakie pakiety wchodzą w grę — twierdzi Aleksander Grad.\nNa wpływy resort skarbu ma szansę, jeśli znajdzie nowego inwestora dla Zespołu Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin (PAK). Taki inwestor mógłby kupić nie tylko akcje elektrowni od Elektrimu i skarbu państwa, ale też zasilające PAK kopalnie węgla brunatnego, które są w całości państwowe. Do takiego rozstrzygnięcia jest jednak na razie bardzo daleko, bo skarb państwa nie zdecydował jeszcze, jak postąpi z PAK. Przesądzone jest tylko że spółka kontrolowana przez Zygmunta Solorza-Żaka nie pozostanie strategicznym inwestorem w elektrowni.\n— Sprzedaż kolejnych akcji Elektrimowi przez skarb państwa nie wchodzi w grę. Decyzji wymaga jedynie ścieżka wyjścia Elektrimu z PAK. Myślę, że to nie tylko moja opinia, ale też pana Solorza — mówi Aleksander Grad.\nMinister poinformował, że jego spotkanie z głównym akcjonariuszem Elektrimu, pośrednio kontrolującym PAK, odbędzie się we wtorek.\n— Nie podoba mi się sposób postępowania poprzedników w tej sprawie. Podejmowano próby zaangażowania w przejęcie PAK państwowych spółek, nie ustalając wcześniej wspólnego scenariusza z obecnym inwestorem. Ja zamierzam od tego zacząć — zapowiada minister.\nPO musi kontynuować drogowe projekty PiS\nWysyp ozdrowieńczych pomysłów\nMSP , Sprzedaż , Gazele Biznesu , Budżet , Państwo , Inwestor , Inwestorzy , Prywatyzacja , Przygotowanie\nGospodarka / Grad pieniędzy z prywatyzacji


Przekąska Diabetyka: Wiśniowy Pudding Chia - Cukrzyca.pl\nPrzekąska Diabetyka: Wiśniowy Pudding Chia\nPrzekąska diabetyka: Wiśniowy Pudding Chia.\nDoskonała na wysokie temperatury, gdy nie ma się zbytnio apetytu na gorące potrawy.\nIdealna, gdy najdzie ochota na coś zakazanie słodkiego.\nDieta cukrzycowa to kluczowy element leczenia cukrzycy typu 1 jak i 2. Odpowiednio dobrany jadłospis potrafi sprawić, że codzienne życie diabetyka będzie łatwiejsze i przyjemniejsze. Zwłaszcza, gdy przygotowanie posiłku jest tak przyjazne jak w przypadku tego puddingu.\nSkładniki na wiśniowy pudding chia:\nWiśnie bez pestek mrożone 75 g ¾ porcji\nNasiona chia 10 g 2 łyżeczki\nJogurt naturalny 113 g ¾ sztuki\nJogurt wyłóż na gotowy pudding chia.\n153 1,5 0,8\nDieta diabetyka poprawia jakość życia diabetyka oraz zmniejsza ryzyko rozwoju powikłań towarzyszących cukrzycy. Jak osoba z cukrzycą powinna się odżywiać?…


Urządzamy Dom Nadziei w Gliwicach - Dom Nadziei - ośrodek i poradnia dla uzależnionej młodzieży\nTy urządzisz Dom Nadziei! Dom Nadziei - ul. Główna 30 - Gliwice - Łabędy\nJeszcze tylko stoliczek i łóżeczko, szafa i biureczko…Urządzamy Dom Nadziei.\noj jak tu pusto! nie mamy mebli 🙁\nŻeby „Dom Nadziei” mógł pomagać młodzieży potrzebujemy wyposażenia\nRemont i modernizacja budynków dobiega powoli końca. To jest spełnienie naszych marzeń o większym domu w którym będziemy mogli pomagać więcej i więcej młodych ludzi będzie mogło znaleźć wsparcie i właściwą drogę w swoim życiu. Tutaj będziemy mogli rozwinąć działalność również poprzez poradnię zdrowia psychicznego na miejscu oraz hostel dla młodzieży, która kończy terapię i podejmuje pracę. Więcej o remoncie i postępie prac przeczytacie tutaj.\nTUTAJ BĘDZIE SIĘ DZIAŁO WIELE DOBRA! Sytuacja na chwilę obecną jednak jest bardzo trudna, bo nie mamy pieniędzy na wyposażenie, a meble w takiej placówce muszą spełniać standardy dla placówek terapeutycznych. Stąd wielka prośba do Was ! POMÓŻCIE URZĄDZIĆ NOWY DOM NADZIEI!\nPokaż światu, że Ty też pomagasz!\nWpłać na wyposażenie domu\nDlaczego to takie wyjątkowe? Bo marzymy abyś to Ty urządził razem z nami Dom Nadziei. Zobaczył realne efekty swojego wsparcia i czuł się dobrze z tym, że nas wspierasz. Bo najważniejsza jest świadomość, że inwestując w dobro faktycznie masz wpływ na rzeczywistość. Chcemy by wszyscy czuli się tu jak w domu – nie tylko nasi wychowankowie, ale i pracownicy, wolontariusze i Ty, kiedy nas odwiedzisz i wszyscy darczyńcy. Twoja pomoc zmienia życie wielu pogubionych ludzi na lepsze i piękniejsze.\ntyle wynosi wstępny kosztorys wyposażenia ośrodka\nStoliki, ławki, biurka, łóżka, szafy, regały, fotele, krzesła, całe wyposażenie kuchni, która musi spełniać wszystkie wymagania sanitarne, stoły i krzesła do jadalni, wyposażenie poradni, sal terapeutycznych, biura. Staramy się znaleźć jak najtańsze oferty, które spełniają wymagania dla mebli w placówkach użyteczności publicznej i będziemy zamawiać etapami.\nNa łóżka i materace zebraliśmy na zrzutka.pl 13 669,50 zł to pozwoliło nam na zakup 18 szt nowych łóżek i materacy – reszta łóżek zostanie pozyskana z naszych starych piętrowych drewnianych łóżek. Bardzo dziękujemy!\nKażdego roku pomagamy ponad 600 ludziom\n“Czułam, że ktoś we mnie uwierzył. Moim problemem był strach, robiłam wszystko co powinnam, ale nie mówiłam o uczuciach... Uwierzyłam, że zmiana jest możliwa.”\nNikola neofitka z 2020\n"Tutaj dowiedziałem się co to jest praca nad sobą."\nPiotr neofita z 2020\n"Dom Nadziei" to dla mnie móc na nowo się uśmiechać, obchodzić dzień dziecka i matki nie na cmentarzu... wstać z najcięższych upadków"\nAnna mama podopiecznej z 2019r\n"Uważam, że pobyt mojego syna w ośrodku uratował mu życie, które niewątpliwie mógł stracić biorąc narkotyki."\nAleksandra mama podopiecznego z 2015 r. pacjentka poradni do 2016 r.\n"Dom Nadziei" dał mi dom - prawdziwy dom. Dziękuję\nTomasz neofita z 2016 roku\n"Dom Nadziei jest miejscem, w którym tak jakby zacząłem widzieć, zacząłem na prawdę żyć, cieszyć się z relacji."\nMartin neofita z 2015 roku\n"Dom Nadziei jest miejscem do którego przychodzimy bo nie dajemy sobie rady z sobą samym, nie potrafimy rozmawiać z innymi na trzeźwo"\nSebastian neofita z 2014 roku\nDom Nadziei, to nie tylko budynek, to przede wszystkim stan mojego ducha. Harmonia, spokój, myśl o bezpieczeństwie mojego dziecka.\nElżbieta matka neofity, który ukończył terapię w 2011 roku\nNIGDY NIE STRACILIŚMY NADZIEI NA NOWY DOM\nLiczymy na to, że zechcesz z nami go urządzić\nDzięki Twojemu wsparciu wielu pogubionych młodych ludzi będzie miało szansę zmienić swoje życie i leczyć się w godnych warunkach.\nPotrzebna kwota na zakup wyposażenia ośrodka\nMasz siłę zmieniać świat! Do tej pory zebraliśmy na wyposażenie wraz z kwotą zebraną na zakup łóżek 30.06.2021\nzrzutka na łóżka\nDZIĘKUJEMY ZEBRALIŚMY 13 669,50 zł\nŻeby zakupić łóżka do pokoi wychowanków potrzeba\nMasz siłę zmieniać świat! do tej pory zebraliśmy na łóżka: 27.04.2021 godz. 14:00 zrzutka zakończona\ndołóż na materace potrzeba 3283 zł - na zrzutka uzbieraliśmy 30.06.2021godz. 12:00 zrzutka zakończona\n“Czułam, że ktoś we mnie uwierzył. Moim problemem był strach, robiłam wszystko co powinnam, ale nie mówiłam o uczuciach. Przekonałam się, że strach ma wielkie oczy. Trzeba po prostu uwierzyć w terapię. Na ABC kontaktu poznałam moje wartości, że emocjonalność to jest moja zaleta. Odnalazłam Boga. Poszłam do spowiedzi. Uwierzyłam, że zmiana jest możliwa. Zaufałam”\nNikola neofitka 2020\nKiedy przyszedłem do Domu Nadziei byłem smutny i nieufny. Nie chciałem się leczyć. Tutaj dowiedziałem się co to jest zaufanie, terapia i praca nad sobą. Dziękuję rodzicom, że byli ze mną i mnie wspierali. Przez ten rok stałem się bardziej pewny siebie i odważny.\nPiotr neofita 2020\n„Dom Nadziei” to dla mnie móc na nowo się uśmiechać, obchodzić dzień dziecka i matki nie na cmentarzu, pokochać siebie na nowo i móc patrzeć z uśmiechem do lustra, to spać spokojnie, uwierzyć, że jest się wartościowym, wstać z najcięższych upadków …”\nTa garstka wspaniałych ludzi we współpracy z Panem Bogiem – czynią cuda”\nAnna mama Karoliny\nMój syn był w ośrodku 8 m-cy, ale praca terapeutów i czas który spędził w Domu Nadziei owocuje do dziś . To czego doświadczyliśmy w tym miejscu jest bezcenne, bo czy można wycenić życie dziecka ? Uważam, że pobyt mojego syna w ośrodku uratował mu życie, które niewątpliwie mógł stracić biorąc narkotyki.\nKiedy szukaliśmy ośrodka w którym mógłby podjąć terapię i przeczytałam – katolicki ośrodek to pomyślałam, że ktoś będzie oceniał czy jesteśmy dobrymi katolikami. Nikt tutaj nie oceniał mojego życia.\nJedynym warunkiem była nasza dobrowolna chęć do zmiany, bo nie tylko leczył się mój syn, ale również ja. Gdy dziecko bierze narkotyki choruje cała rodzina. Spotkałam tu bardzo dobrych terapeutów, którzy czasem jednym zdaniem potrafili zmienić mój błędny tok postrzegania rzeczywistości. Do tej pory myślałam, że jak wszystko za syna załatwię i wyciągnę z kłopotów to mu pomagam, a to wręcz odwrotnie. Pomagałam mu w ten sposób uniknąć konsekwencji tego co robił. Syn z kolei potrzebował uwierzyć w to, że sam potrafi podejmować właściwe decyzje i radzić sobie w życiu.\nNikt tutaj nie oceniał mojego życia.\nW Domu Nadziei panuje szczególna atmosfera – to nie tylko życzliwość i zrozumienie, ale czuje się tutaj działanie „siły wyższej”…może to dzięki Kaplicy, która znajduje się wewnątrz budynku, a może to właśnie wyjątkowy zespół terapeutów tworzy ten klimat. Mówiąc niekonwencjonalnie – przyłożyli mi takim dobrem, że do dziś mnie trzyma. Szczególnie jestem wdzięczna mojemu terapeucie z poradni – Łukaszowi Herduś, że pomógł mi odnaleźć drogę którą nadal podążam. To nie jest tak, że teraz w życiu mam tylko pięknie i cudownie, kłopoty i problemy też się pojawiają, ale teraz potrafię sobie z nimi już inaczej radzić.\nDom Nadziei jest miejscem, w którym tak jakby zacząłem widzieć, zacząłem na prawdę żyć, cieszyć się z relacji. Przede wszystkim pokazało mi, że mogę żyć normalnie bez narkotyków – cieszyć się z tego, co robię i kim jestem. Docenić siebie i ludzi wokół mnie. Zrozumieć, że tak naprawdę Ci ludzie są najważniejsi i relacje z nimi warto pielęgnować. Dom Nadziei jest niesamowitym miejscem, w którym doświadczyłem mnóstwa ciepła, bliskości jak i również nabyłem sporo zdolności przydatnych w codziennym życiu jak np. gotowanie. Było tez sporo przykrości. Pokonałem trudności i wiele razy było mi ciężko, tego nie da się opisać. Włożyłem ogromną pracę i przezwyciężyłem swoje słabości. Ośrodek to bardzo specyficzne miejsce 🙂 Teraz podejmuje sam decyzje o swoim życiu. To w jakim miejscu stoję i to, że cieszę się z życia na trzeźwo, zawdzięczam DOMU – DOMU NADZIEI!:).\nDom Nadziei jest miejscem do którego przychodzimy bo nie dajemy sobie rady z sobą samym, nie potrafimy rozmawiać z innymi na trzeźwo, docenić samego siebie czy też w swoim życiu nie natrafiliśmy na kogoś kto poświęcał by nam swój czas. Jestem osobą która ukończyła terapię w tym miejscu, który teraz nie potrafię nazwać inaczej jak prawdziwy dom 😉 Włożyłem dużo wysiłku i wiele kosztowało osiągnięcie tego co mam .. Ale mogę zaświadczyć całym sobą że ten dom jest najlepszym co mnie w życiu spotkało 😉 Nabyłem wiele umiejętności, robiłem tam rzeczy których nigdy nie odważyłbym się zrobić, poznałem ludzi dla których jestem ważny i Oni są mi bardzo bliscy.. Krótko mówiąc moje życie obróciło się do góry nogami 😉 A to wszystko zawdzięczam FUNDACJI DOM NADZIEI 😉\nJestem matką 19 letniego Adama. Mój syn kilka miesięcy temu zakończył leczenie w Katolickim Ośrodku „Dom Nadziei” w Bytomiu. Dom Nadziei, to nie tylko budynek, to przede wszystkim stan mojego ducha. Harmonia, spokój, myśl o bezpieczeństwie mojego dziecka. Wszystko to, co pozytywnie się kojarzy z domem rodzinnym. Tym fizycznym i tym wewnętrznym, będącym w sercu. No i nadzieja że syn wyjdzie na prostą, że stanie się lepszym człowiekiem, że sobie poradzi w trudnym dorosłym życiu, a przeszkody pojawiające się w przyszłości bez problemu przeskoczy, a może ich nawet nie zauważy, bo przecież rósł w duchu przez cały czas terapii.\nWszystko co wynoszę z ośrodka i z czym będzie mi się kojarzył Dom Nadziei, jest jak z prawdziwego domu. Łzy, rozpacz, dramat dzieci i rodzin, ale też radość, spokój i myśl o tym, że każdy kto przejdzie przez tę terapię będzie miał przed sobą szczęśliwe jutro. Dziękuję Bogu i wspaniałym terapeutom za ofiarowanie synowi i całej rodzinie DRUGIEGO ŻYCIA


Eudajmonizm zrozumiany, metal progresywny – akord lidyjski E7(#11) | Blog Piotra Koca\nEudajmonizm zrozumiany, metal progresywny – akord lidyjski E7(#11)\n30 wrz. 2015 | Akordy, filozofia, Gitara, Skale gitarowe | 0 komentarzy\nPowiem Wam szczerze, że zastanawiam się o czym mógłbym tutaj pisać w kolejnych tekstach. Kwestie filozoficzne i teologiczne się zamknęły i nie bardzo mi się chce po raz kolejny odpowiadać na te same (moim zdaniem naiwne) argumenty teistyczne. Wątek Niewidzialnego Różowego Jednorożca postrzegam jako dość trywialny – nie jest to dla mnie ekscytujące intelektualnie.\nSprawa eudajmonizmu na płaszczyźnie biologicznej ma się podobnie. Aktualnie setki już prac naukowych potwierdzają hipotezę, że emulacja stylu życia jaskiniowca daje pozytywne efekty zdrowotne. Sprawa jest jasna, niekontrowersyjna i przez to też nie może pobudzać intelektualnie. Dalej pisałem o szczęściu i medytacji w kontekście filozofii orientalnych. Prawdę pisząc, po kilku latach medytowania, też w tej kwestii nie widzę specjalnych kontrowersji, które mogłyby wnieść żywą intelektualną pasję do następnych tekstów. Pewnym wezwaniem może być próba krótkiej syntezy tego w formie jednego tekstu gdzie głównymi ideami byłby szeroko pojęty minimalizm (też metafizyczny), prostota i uważność. Pewnie kolejny tekst będzie temu poświęcony.\nJeśli już mamy wystarczająco wydajny przepis na zdrowie, szczęście a nawet światopogląd to gdzie jest jeszcze jakiś dostatecznie obszerny temat, który może być intelektualnie stymulujący? Pozostają dwie dziedziny: nauka i sztuka. Połączenie obu tych obrządków (nauki i sztuki) najlepiej objawia się w muzyce. Od czasów Pitagorasa wiemy, że muzyka jest działem matematyki. Szczególnie dobrze to widoczne jest w zakresie współczesnej harmonii.\nWracamy więc do wątku gitarowego stawiając sobie takie oto pytanie. Jak niebanalnie zharmonizować skalę lidyjską dominantową? Skąd ten wybór? Skala lidyjska dominantowa zawiera w sobie niebywały potencjał ekspresji w różnych gatunkach muzyki, począwszy od muzyki ludowej, poprzez heavy metal, skończywszy na jazzie. Kiedyś już pisałem o tej skali. Dzisiaj popatrzymy na nią nieco inaczej. Skala lidyjska dominantowa znana jest też jako:\nskala akustyczna albo\nw naszym kręgu kulturowym pojawia się jako skala charakterystyczna muzyki góralskiej.\nFormalnie można ją postrzegać na różne sposoby:\njest to czwarty modus skali molowej melodycznej (w wersji wznoszącej)\njest to skala lidyjska z obniżonym siódmym stopniem\newentualnie można widzieć też skalę lidyjską dominantową jako skalę durową z podniesionym czwartym i obniżonym siódmym stopniem. W stosunku do gamy durowej: 1 2 3 4b 5 6 7b\nlicząc interwały w półtonach, skala lidyjska dominantowa wygląda następująco: 2221212\nPotencjał artystyczny tej skali jest niebywały. Mamy aż dwa trytony: pomiędzy pierwszym i czwartym stopniem oraz pomiędzy trzecim i siódmym stopniem. Jest więc metal, jest jazz i nie ma nudy związanej z muzykowaniem w banalnej dychotomii tradycyjnego dur mol. Skala lidyjska dominantowa jest formalnie skalą durową ale nie ma w niej wiele wesołości. Na gryfie gitary lidyjska dominantowa (góralska, akustyczna) układa się ergonomiczne. Tu mamy w tonacji e-góralskiej:\nJeśli lubisz, jazz, metal albo podhalański folklor to możesz spędzić, chodząc po gryfie według powyższego schematu, godziny a nawet dnie bez żadnego ryzyka nudy. Jest to absolutnie niebanalny zestaw dźwięków.\nNo i teraz pojawia się ciekawe teoretyczne zagadnienie jak harmonizować tą skalę? Co z jej wyjątkowości warto uwzględnić w harmonizacji? Po chwili zabawy z gitarą (w tonacji e) przekonujesz się, że jest to dźwięk A#. Tworzymy więc odpowiedni akord toniczny, który nazwiemy lidyjskim. Lecimy: pryma, tercja, kwinta i septyma (jazz!) dają to w tym przypadku dźwięki E, G#, B (czyli nasze H – używam notacji anglosaskiej) oraz D. Do tego dodajemy A# który traktujemy w tym kontekście jako undecymę zwiększoną (#11).\nPodsumowując, akord lidyjski, który stanowi tutaj naturalną tonikę to pięciodźwięk E, G#, B, D, A#. Jak się oznacza tak skonstruowane zwierzę? Konkretnie jest to E7add#11. Na kolejnym stopniu skali czyli F# możemy zbudować analogiczną konstrukcję dostając F#7add#11. Na gryfie wygląda to tak.\nW kolejnych tekstach uzupełnimy harmonię o pozostałe 5 akordów. Brzmienie tych banalnych w opalcowaniu akordów jest absolutnie niebanalne co należy sprawdzić osobiście. Ogrywając powyższą progresję akordów można spędzić spokojnie kolejny miesiąc. Czego Wszystkim i sobie życzę (spokoju).\nKościelna skala lidyjska i balet "Harnasie"\nW sobotę wieczorem byliśmy w krakowskim klubie Kwadrat na charytatywnym koncercie death metalowym. Sympatyczna luźna…\nPosejdon, Wotan, Światowid i heavy metal czyli kazanie na 12 niedzielę po Zielonych Świętach\nPo przyjeździe w lipcu na Grunwald na miejscu wypolerowałem swój hełm. Potem leżąc przy namiocie…


Boję się chodzić do szkoły! - Zapytaj Monikę - BRAVO.pl\nLokalizacja: BRAVO.pl > Zapytaj Monikę > Boję się chodzić do szkoły!\nBoję się chodzić do szkoły!\nNie wiem, czy chodzić do szkoły… Jeden chłopak cały czas mnie prześladuje, wyzywa, robi siarę… Co z tym zrobić - cały czas siedzę w domu i nie chodzę do szkoły, bo udaję chorą.\n- Asia, 15 lat\nUdawanie choroby nie rozwiąże Twojego problemu, może nawet przysporzyć nowych kłopotów, gdy pojawią się zaległości w nauce… Z drugiej strony trudno wymagać od Ciebie abyś mogła normalnie funkcjonować w szkole w tak stresujących warunkach! O tym co się dzieje powinnaś jak najszybciej poinformować rodziców a Ci powinni porozmawiać z wychowawcą klasy lub dyrektorem szkoły. Możesz również sama porozmawiać np. z pedagogiem szkolnym. Wygląda na to, że stałaś się ofiarą przemocy ze strony tego chłopaka i konieczna jest interwencja dorosłych. Nie poddawaj się tylko koniecznie szukaj pomocy!\nWychodź z domu jakaś koleżankę ulewaj go lub mu dowal xddd\npier**dolnij mu ;p\nklepnij go po przyjacielsku u mordke...\nej laska weź mu a) przylej, b)pociągnij za: -włosy -ucho c)wywal mu tekstem prosto w twarz d)wylej na niego np.jogurt pitny Twist i z słodkim uśmiechem powiedz "sorry" kreśląc w powietrzu cudzysłów POWODZENIA!!!!!!!!!!!!!!!!\nPoprostu idź normalnie do szkoly mi klasa dokucza jakos daje se rade tez sie boje . Moze chodz do koszly z jakas kumpela lub powiedz mu ze jak sie nie odwali to pozaluje i bedzie mial prze***mbane\nkapusiem nie mozesz byc bo to bd jeszcze większa kapa\nKolejne strony: 1 2 3 4 ... 7 8 9 > >>


azja - Strona 2 z 11 - banknoty24.pl\nBangladesz wydaje dwa nowe banknoty okolicznościowe\nAdministrator 6 marca 2020 Azja, Okolicznościowe\nBangladesh Bank w dniu 18 marca 2020 roku wyemituje dwa nowe banknoty okolicznościowe o nominałach 100 i 200 taka. Upamiętnią one setną rocznicę urodzin Sheikh Mujibur Rahman (1920–1975) – byłego prezydenta oraz premiera Bangladeszu, uznawanego za Ojca Narodu. Nowe banknoty obiegowe (2020): źródło: https://www.facebook.com/NumismaticsBDzdjęcia pochodzą ze strony: https://www.facebook.com/NumismaticsBD\nMjanma : Ujawniono wizerunek nowego banknotu obiegowego o nominale 1000 kiat\nAdministrator 22 grudnia 2019 Azja, Obiegowe\nCentral Bank of Myanmar ujawnił wizerunek nowego banknotu obiegowego o nominale 1000 kiat. Zostanie on wyemitowany w dniu 4 stycznia 2020 roku. Na banknocie pojawi się wizerunek Aung San (1915-1947) – generała, premiera oraz dowódcy Birmańskiej Armii Narodowej. Obecnie w obiegu są banknoty o nominałach: 50 pia oraz 1, 5, 10, 20, 50, 100, 200,\nBangladesz zmienił kolor banknotu obiegowego o nominale 50 taka\nAdministrator 16 grudnia 2019 Azja, Obiegowe\nBangladesh Bank w dniu 15 grudnia 2019 roku wyemitował nowy banknot obiegowy o nominale 50 taka. Banknot w porównaniu do poprzedniej wersji zmienił kolor z purpurowego na pomarańczowy. Zmiana została podyktowana tym, że będące do tej pory w obiegu banknoty o nominale 10 i 50 taka miały podobną kolorystykę i były mylone w obiegu. Obie\nKazachstan zastąpi banknot obiegowy o nominale 200 tenge monetą\nAdministrator 21 października 2019 Azja, Obiegowe\nNarodowy Bank Kazachstanu zastąpi banknot obiegowy o nominale 200 tenge monetą, która zostanie wydana w 2020 roku. Banknoty o nominale 200 tenge pozostaną w obiegu do czasu ich naturalnego zużycia bądź ogłoszenia ich demonetyzacji. Wprowadzenie monety 200 tenge ma związek z niską żywotności banknotu o tym nominale a tym samym wysokich kosztach jego produkcji. Banknot\nKambodża wydaje nowy banknot okolicznościowy o nominale 15000 rieli\nAdministrator 7 października 2019 Azja, Okolicznościowe\nNarodowy Bank Kambodży (NBC) w październiku 2019 roku wyemituje nowy banknot okolicznościowy o nominale 15000 rieli. Banknot zostanie wydany z okazji 15 lecia koronacji obecnego króla Kambodży – Norodom Sihamoni. Koronacja odbyła się 29 października 2004 roku. Wydanie banknotu ogłoszono dekretem, który został podpisany w dniu 7 października 2019 roku przez premiera. Awers: Norodom Sihamoni\nHong Kong wydał trzy nowe banknoty obiegowe o nominale 100 dolarów\nAdministrator 4 września 2019 Azja, Obiegowe\nBank of China (BoC), The Hongkong and Shanghai Banking Corporation (HSBC) oraz Standard Chartered Bank (SCB), które są zrzeszone w The Hong Kong Monetary Authority (HKMA) w dniu 3 września 2019 roku wyemitowały trzy nowe banknoty obiegowe o nominale 100 dolarów. Jest to trzeci wyemitowany nominał z nowej serii banknotów. Do tej pory wydano banknoty\nSingapur wydał nowy banknot okolicznościowy o nominale 20 dolarów\nAdministrator 6 czerwca 2019 Azja, Okolicznościowe\nMonetary Authority of Singapore w dniu 5 czerwca 2019 roku wyemitował nowy banknot okolicznościowy o nominale 20 dolarów z okazji dwusetnej rocznicy powstania państwa Singapur. Na awersie widnieje Yusof bin Ishak – pierwszy prezydent kraju w latach 1965–1970 oraz budynki byłego Sądu Najwyższego i ratusza. Na rewersie są wizerunki ośmiu osób, które wniosło znaczący wkład\nIndie wydają nowy banknot obiegowy o nominale 20 rupii\nAdministrator 28 kwietnia 2019 Azja, Obiegowe\nReserve Bank of India (RBI) w dniu 26 kwietnia 2019 roku ujawnił wizerunek nowego banknotu obiegowego o nominale 20 rupii. Dominującym kolorem nowego banknotu jest żółty. Jest to siódmy nominał z nowej serii banknotów, która jest wprowadzana do obiegu od końca 2016 roku. Do tej pory wydano: 10, 50, 100, 200, 500 i 2000 rupii.


Jak spędzić weekend - artykuły | Nasze Miasto\nJak spędzić weekend w Małopolsce? Gdzie warto się wybrać? Sprawdźcie zestawienie dziesięciu najlepszych imprez.\n23 lutego 2017, 12:26\ngdzie ze znajomymi kraków\nJak spędzić weekend w Krakowie? Gdzie warto się wybrać? Sprawdźcie zestawienie dziesięciu najlepszych imprez w naszym mieście.\n23 lutego 2017, 10:57\nJak co tydzień przygotowaliśmy dla Was kilka propozycji na spędzenie najbliższego weekendu. Sami zobaczcie.\nNie macie planów na najbliższy weekend? Mamy dla Was kilka propozycji imprez, które będą zorganizowane na terenie województwa lubelskiego.\nWeekend 14-15.03 w Bydgoszczy. Gdzie się wybrać?\nPrzed nami kolejny, bogaty w atrakcje weekend. Sprawdźcie co się dzieje w naszym mieście.\n13 marca 2015, 11:55\n18 lutego 2015, 15:53\nPrzygotowaliśmy dla Was zestawienie najciekawszych wydarzeń na Górnym Śląsku, w których w ten weekend możecie wziąć udział za darmo.\nDługi weekend w Tomaszowie. Dzieje się w mieście i okolicach!\nOto ponad dziesięć propozycji spędzenia wolnego czasu w długi weekend w Tomaszowie i okolicach. Zaczynamy dzisiaj Międzynarodowym Festiwalem Folklorystycznym w Opocznie, gdzie gwiazdami będą zespoły z Senegalu i Europy. Na weekend średniowieczny zaprasza Inowłódz, klub 6Na9 w Tomaszowie na koncert Black Radio, Rzeczyca na spektakl "Opis Obyczajów III" z Karolakiem i Boczarską w roli głównej, Smardzewice na Sobótki, ale to jeszcze nie koniec... Szczegóły na plakatach.\nWeekend w Tomaszowie. Jak spędzić ten i kolejny weekend w mieście?\nZaplanuj weekend w Tomaszowie. Będzie się wiele działo w mieście podczas dwóch ostatnich majowych weekendów. Na początek Dzielnicowy Ośrodek Kultury proponuje popołudnie z mamą i tatą. Moc atrakcji zaplanowano też w Tomaszowie na zbliżający się Dzień Dziecka.\ndzień matki tomaszów\nCo robić w weekend w Warszawie - 10 najciekawszych propozycji\nCo robić w weekend w Warszawie? To pytanie pojawia się w każdy piątek. Chociaż za oknem wiosennie, pogoda ma się zmienić w niedzielę. W sobotę pogodna aura będzie sprzyjać wycieczkom rowerowym i grillowaniu w plenerze. Co robić w weekend? Mamy dziesięć propozycji!\n21 marca 2014, 16:39\n14 lipca 2011, 18:16


Porsche Cayman GT4 Rallye trafi do produkcji - w auto motor i sport\nPorsche potwierdziło, że model Cayman GT4 Rallye, pokazany pół roku temu jako pojazd koncepcyjny, trafi do produkcji. Zdecydowało o tym ponad 100 zamówień od potencjalnych klientów.\nPrzypomnijmy, że Cayman GT4 Rallye w wydaniu koncepcyjnym opierał się na Porsche Caymanie GT4 Clubsport poprzedniej generacji. Wykorzystywał potężny sześciocylindrowy silnik o pojemności 3,8 litra i mocy 380 koni mechanicznych.\nTeraz wiemy już na pewno, że produkcyjna wersja Rallye będzie oparta o pokazany niedawno model 718 Cayman GT4 Clubsport, o którym pisaliśmy na początku stycznia. Jaki silnik trafi do rajdowej wersji 718 Caymana?\nPorsche podaje w komunikacie prasowym, że do napędu Caymana GT4 Rallye wykorzystany zostanie silnik z nowego Clubsporta. Mowa o wzmocnionej sześciocylindrowej jednostce 3,8 litra, która teraz generuje moc 425 KM i 425 Nm maksymalnego momentu obrotowego.\nNiemiecki producent przyznaje, że za decyzją o wprowadzeniu modelu do produkcji seryjnej było bardzo pozytywne przyjęcie prototypu, który wziął udział w Rajdzie Niemiec w 2018 roku, z Romainem Dumasem za kierownicą. Auto spodobało się nie tylko fanom, ale może przede wszystkim zespołom, kierowcom i organizatorom.\nProdukcja Porsche Caymana GT4 Rallye ruszyć ma w tym roku, by móc od początku sezonu 2020 startować w rajdach. Wcześniej musi zdobyć niezbędne homologacje, zgodne z wymaganiami FIA R-GT.\nDla tych, którzy nie potrzebują rasowego auta rajdowego, ale chcą pojeździć na torze w aucie o możliwie zbliżonej specyfikacji, Porsche oferuje model 718 GT4 Clubsport w dwóch odmianach. Jedna z nich to 718 Cayman GT4 Clubsport Trackday, który kosztuje od 134 000 euro plus VAT. Druga to bardziej wyczynowa wersja Competition, którą wyceniono na 157 000 euro plus VAT.\nObie te wersje można już zamawiać. Dostawy samochodów dla kierowców i zespołów z całego świata rozpoczną się w lutym 2019 r.


Grudzień, 2017 | Witryna\nKażdy doskonale zdaje sobie z tego sprawę, że ekologia jest niesłychanie ważna w życiu. Gdyby nie było na świecie ekologów, ludzi, którym nie jest obojętny los natury i przyrody, w owym czasie prędzej czy później zaczęłaby ona obumierać. Człowiek swoimi działaniami nieraz przyczynia się do tego, że z dnia na dzień, natura rozpoczyna odczuwać efekty uboczne. Na pewnomowa jest tutaj o przesadnych liczbach spalin, które emitowane są podczas jazdy samochodem [ Read More ]\nBędzie znacząca grupa figur, którym kafelki łączą się z ponurymi i odpychającymi środkami szpitalnych sal. Ich zielonkawy odcień naprowadza na myśl same negatywne chwile. Jest to przyczyna, dla jakiego urządzając osobiste mieszkania kolosalnym łukiem omijają ten rodzaj materiału, nie pragnąc by ich dom stał się zimnym, mało przytulnym miejscem. Jednakże płytki pod żadnym pozorem nie muszą być sterylnym, nieprzyjemnym tworzywem. Z roku na rok dojrzewa moda na dopieszczanie mieszkań kafelkami [ Read More ]


Prosze o STRESZCZENIE SZCZEGÓŁOWE KSIAZKI "CZARNOK... - Zadane.pl\nProsze o STRESZCZENIE SZCZEGÓŁOWE KSIAZKI "CZARNOKSIEZNIK Z ARCHIPELAGU" PROSZE NIE WYSYLAC MI LINKOW DO STRESZCZEN NA INTERNECIE, PONIEWAZ NIE SA ONE BARDZO KROTKIE. DAJE AZ 250 PKT. STRESZCZENIE KROTKIE TYPU 10 - 15 ZDAN ZGLASZAM JAKO SPAM. PROSZE O JAK NAJSZYBSZA ODPOWIEDZ\nprzez Skudlaty 17.12.2009\nOpisane zostały w niej losy młodzieńca, Geda-Krogulca, który odkrywa swój niezwykły talent magiczny, będący przyczyną jego chwały, lecz także przysparzający mu cierpienia. Dzięki swym zdolnościom odpiera najazd wrogiego ludu Kargidów na rodzinną wioskę na wyspie Gont, a następnie, gdy pobiera nauki u mistrza Ogiona Milczącego, kierując się pychą wyzwala zło-Cień z krainy umarłych. Jego dalsze losy- nauka na wyspie Roke, gdzie trafia w poszukiwaniu sławy, wędrówka bez kresu po morzach i wyspach Archipelagu, a nawet swoiste magiczne pojedynki ze smokami, stanowić będą jedynie konsekwencje ówczesnego przywołania. Bo Cień staje się przekleństwem Geda, zmuszając go wpierw do ucieczki, zaś ostatecznie do stawienia czoła przeciwnikowi. Młodzieniec, wyruszając w poszukiwanie Zła, przyjmuje konsekwencje własnych czynów, dojrzewa, pojmuje, że Cień, pozbawiony imienia, stanowi część jego samego, że nie można zamknąć oczu na mroczną stronę własnej osobowości.\nCałą powieść podzielić można na dwie części- jedna z nich opowiada o konsekwencjach, płynących z ulegania własnej słabości, w drugiej przedstawiony został punkt zwrotny w życiu Geda, jego walka, zakończona "pojedynkiem" z Gebbethem. Szczególny styl Ursuli Le Guin, język wyzbyty patosu, czyni tę opowieść przejmującą, chroni od przemienienia się w typową opowiastkę z morałem.\nGed odpływa z Roke po ukończeniu nauk, świadom, iż Cień, który przyzwał powtórnie, powodując się pychą i który zabił Arcymaga, będzie go tropił na wszystkich szlakach Ziemiomorza. Szukając schronienia poprzestaje na skromnym bytowaniu w niewielkiej wiosce- Low Torning.Jednakże we śnie ukazał mu się Gebbeth, w skutek czego Krogulec odpływa stamtąd i, pokonawszy smoka, zagrażającego wiosce, udaje się przed siebie. W swej ucieczce trafia na Dwór Terrenon, siedlisko zła, skąd umyka pod postacią ptaka. Wycieńczony, znajduje schronienie w chacie dawnego mistrza, Ogiona. Pojawia się refleksja, czy dokonany wybór- sława przedłożona nad spokój i mądrość- był słuszny. Ogion uświadamia Geda, iż tylko stawiając czoła Złu może je pokonać, tak więc młodzieniec wyrusza w pościg. Role się odwracają- Gebbeth ucieka, a młody Czarnoksiężnik ściga go przez całe Ziemiomorze. Po drodze przystaje na wyspie, zamieszkiwanej przez dwojga ludzi, brata i siostrę. Kobieta ofiarowuje mu połówkę pierścienia, którego historia będzie tematem kolejnej książki (Grobowce Atuanu). Do ostatecznego spotkania z Gebbethem dochodzi na Morzu Otwartym, daleko poza ostatnią ludzką osadą.Ged przyjmując w siebie Zło, nazywając je własnym imieniem, staje się wolny.


Pan od książek: Małgorzata Narożna (Fika) [wywiad] - Szczecin\nPan od książek: Małgorzata Narożna (Fika) [wywiad]\n18.08.2018 09:07 / ostatnia modyfikacja: 20.08.2018 08:25\nTym razem w cyklu Pan od książek gościliśmy w kluboksięgarni FiKa. Rozmawiałem z właścicielką, księgarką, a przede wszystkim pasjonatką książek – Małgorzatą Narożną.\nFiKa powstała cztery lata temu. Początkowo mieściła się w gmachu głównym Muzeum Narodowego w Szczecinie. Parę miesięcy temu „przeprowadziła” się na al. Jana Pawła II. W ostatnich dniach zmieniła lokalizację na tej ulicy o 33 kroki.\nSamo miejsce to nie tylko punkt sprzedaży książek. FiKa przyciąga m.in. dzieci na wiele atrakcyjnych warsztatów i spotkań autorskich. Wokół księgarni powstało również pewne środowisko, co widoczne jest w napotykanych autorach, przewodnikach miejskich, którzy często spędzają tam czas.\nMałgorzata Narożna jest pasjonatką książek, przede wszystkim literatury dziecięcej. Ten segment wydawniczy od ok dekady wspaniale rozwija się w Polsce, co widoczne jest choćby na półkach FiKi. To jednak tylko część wątków poruszonych w tej rozmowie.


Ubezpieczenia na życie oraz majątkowe i turystyczne w Szczecinie\nNasze biuro zapewni Tobie silną pozycję podczas negocjacji z bankami i zakładami ubezpieczeń, nie tylko w Szczecinie.\nUbezpieczenia Twojego samochodu,\nna życie, mieszkaniowe. W Szczecinie\noferty skrojone na miarę Twoich potrzeb.\nOdpowiadamy na najtrudniejsze pytania\no hipotekę. W Szczecinie i okolicach\ndoradzimy nawet w Twoim domu.\nMultiagencja Ubezpieczenia-Kredyty w Szczecinie – odpowiedzialność oparta na doświadczeniu\nUbezpieczenia-Kredyty to znajdująca się w Szczecinie w województwie zachodniopomorskim multiagencja ubezpieczeniowa specjalizująca się w udzielaniu kredytów gotówkowych oraz hipotecznych, wszelkiego rodzaju ubezpieczeń oraz pożyczek.\nNa rynku funkcjonujemy od 2008 roku. Nasza działalność jest owocem wieloletniego doświadczenia naszych przedstawicieli zdobywanego w instytucjach finansowych i ubezpieczeniowych. Bogatą wiedzę z dziedziny finansów, rachunkowości i bankowości wykorzystujemy podczas negocjacji dotyczących pożyczek i kredytów gotówkowych, analizy ryzyka oraz potrzeb naszych klientów.\nubezpieczenia na życie (grupowe, posagowe, zabezpieczające spłatę kredytu),\nubezpieczenia majątkowe (AC, OC, samochodu, mieszkania lub domu, sprzętu elektronicznego),\nZyskanie kredytu hipotecznego lub pożyczki najczęściej wiąże się z przeprowadzaniem licznych rozmów, podpisywaniem niezliczonych dokumentów i załatwianiem innych, często problematycznych formalności, które zabierają Twój czas. Agenci Ubezpieczenia-Kredyty oferują profesjonalna opiekę podczas tego procesu. Za Ciebie zajmiemy się m.in.:\nzłożeniem i wypełnieniem potrzebnych dokumentów,\nkontaktem i współpracą z biurami, bankami oraz zakładami ubezpieczeń,\nodbiorem dokumentów z powyższych instytucji,\npomocą w tłumaczeniu dokumentów,\npomocą w napisaniu umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości,\nsprawdzaniem ksiąg wieczystych,\nwieloma innymi czynnościami, wymaganym do realizacji kredytu, pożyczki, ubezpieczenia.\nDoświadczeni agenci ubezpieczeniowi w obronie Twoich interesów – Szczecin\nNasi klienci korzystając z naszych usług, niejako powierzają nam opiekę nad życiem swoim, swoich najbliższych i dobytkiem zgromadzonym na przestrzeni całego życia. To daje nam poczucie odpowiedzialności za naszą pracę. W pełnieniu naszych obowiązków i zapewnianiu jak najlepszych warunków oferty pomagają nam 23 banki, 11 sprawdzonych instytucji pozabankowych oraz 23 firmy ubezpieczeniowe, z którymi współpracujemy, w tym Proama, TUZ, Aviva, Gothaer, Allianz i wiele innych.\nPotrzebujesz ubezpieczenia majątkowego, kredytu lub pożyczki szybko, w konkurencyjnej cenie i, przede wszystkim, na jasnych, przystępnych dla każdego warunkach? Zgłoś się do multiagencji Ubezpieczenia-Kredyty. Skontaktuj się z nami mailowo, telefonicznie lub osobiście w naszym biurze w Szczecinie. Spotkamy się z Tobą w dogodnym dla Ciebie miejscu i czasie – możemy nawet odwiedzić Cię w Twoim domu!


Przewartościowanie Genowe . - strona 2 - Człowiek wczoraj i dziś - Forum Ezoteryczne Ezodar\nDziecko uczy się już w łonie Matki do 6 roku życia ,ponieważ przejmuje od Ojca Część Energii wraz z nasieniem ,a potem w łonie matki czuje cały czas wibrację dookoła ,jak się urodzi to powinno otrzymywać wiele Miłości i Zrozumienia.\nGdyż dzieci to tak naprawdę dar od Boga i Rodzice Mają Wielki Obowiązek i Odpowiedzialność Wychować go Na Mądrego i Dobrego Człowieka.\nnie pisalam, zeby wybierac za nas czy nasze dzieci - tylko dac prawo wyboru - czyli np. kupowac dziecku to, co lubi\njak chlopak lubi garnuszki, a dziewczynka walic mlotkiem w radio- to nie zabierac\nniech one wybieraja, nie my im\na, ze dzieci czesto biora przyklad z doroslych - praktyka uczy najlepiej (stety lub niestety)\nkiedys - jak kobieta chciala studiowac czy pracowac, to nie mogla\npotem juz mogla, ale niektore zawody czy kierunki jej odradzano/byly zle widziane\nu panow - pan-przedszkolanka, pan-pielegniarz,-salowy\nchodzi o to, zeby nie zamykac drogi\nkazdy jest indywidualnoscia sam w sobie i niech wybiera, co lubi i potrafi - bez naciskow spolecznych czy rodziny\nwarto miec szacunek dla innego czlowieka, bo tak to rozumiem - szacunek dla jego/jej wyborow i swobode dla tegoz\nEdytowane 16 Kwiecień 2011 przez alathea\nZgoda.nie mozna zmieniac czlowieka i m/z nie czesto to sie udaje.\nTyle ze piszecie ,jak byc powinno a nie jak jest.\nJest duzo par,malzenstw opierajacych sie na partnerstwie i ok.\nDzisiejsze czasy tego wymagaja.\nJednak jest wiele ,zwlaszcza mezczyzn wykorzystujacych silniejsza pozycje dzisiejszych kobiet.\nUciekaja od odpowiedzialnosci za rodzine,czy po rozwodzie nawet za dzieci.\nUciekają od odpowiedzialności... A ja znam nawet takich, którzy specjalnie wiążą się z kobietą zarabiającą więcej od nich. Taki facet ma z tego czysty zysk, kobieta jest wykorzystana, ale najczęściej sama tego nie czuje...\nJeśli się daje wykorzystać to mzoe mieć pretensję tylko do siebie.\nWłaśnie chodzi o to, że nie widzi tego zupełnie i nie ma pretensji do nikogo. Jednak z boku wygląda to strasznie: facet po prostu żeruje na niej. A i do tego zdradza ją, jednak ona tego też nie chce widzieć. Różnie bywa... Ludzie mają wiele zboczeń.\nCzyli pozwala na to.\nNie nam to oceniać, ezoterycy pewnie powiedzieliby, że taka ich karma, albo, że spłaca dług karmiczny. Dla innych będzie to kwestia doświadczenia.\nJa uważam, że jesli naprawdę chcemy coś w życiu zmienić to zmienimy i tyle. A jeśli wolimy tkwić w iluzji, lub z wygody i przyzwyczajenia trzymamy się jakiś schematów, ludzi, miejsc, to też nie ma co żałować, współczuć czy na siłę zmieniać.\nSiła Wewnętrzna /Moc /Charakter /Pełna ,Dojrzała Osobowość\nTermin ?osobowość?, podobnie jak wiele innych podstawowych pojęć humanistyki, mimo wielu prób zdefiniowania zachowuje niejasność i wieloznaczność. Pojęcie to jest używane w różnych znaczeniach zarówno w języku potocznym, jak i w filozofii, antropologii, historii, psychologii, socjologii i wielu innych naukach humanistycznych. W tej pracy zajmę się szczegółowo pojęciem osobowości w znaczeniu psychologicznym.\nOsobowość człowieka kształtowana jest przez cechy biofizyczne jak też poprzez proces socjalizacji, która przystosowuje człowieka do życia w zbiorowości, umożliwia porozumienie się i inteligentne działanie w jej ramach, uczy jak się zachować, by osiągnąć cele życiowe. Socjalizacja jest to wchodzenie w kulturę, co rozumie się jako poznawanie i przyjmowanie przez jednostkę tradycji i wzorów kulturowych wyznaczających sposób jej zachowania się.\nZygmunt Freud ? jest twórcą najstarszej teorii osobowości; teorii dynamicznej ? według której osobowość jest organizacją sił dynamizujacych zachowanie (dążenia, popędy, potrzeby społeczne). Popęd seksualny, tj. Instynkt życia (Libido) i popęd agresji, tj. instynkt śmierci (Id) są w konflikcie z normami społecznymi, które prezentuje Superego. Konflikt ten jest źródłem wszelkich zachowań, których ostateczny kształt nadaje racjonalne Ego.\nLibido, popęd seksualny (płciowy) (z łac. "żądza")- zachowanie mające na celu zaspokojenie potrzeby bliskości cielesnej, rozkoszy. Freud rozumiał libido jako formę energii za pośrednictwem której popędy życia spełniają swoje funkcje jako zaburzenia osobowości.\nI podobna cecha , to tzw.coś czyli charyzma\nCharyzma (gr. chárisma ?dar?) ? termin zaczerpnięty z teologii, gdzie określał jednostki obdarowane łaską boską, ?darem bożym?, obecnie rozumiany jest jako:\nTermin charyzma jest używany w odniesieniu do lidera i cech, w jakie został on wyposażony czy które posiada, nie nawiązując do celów, do jakich on zmierza, czy motywów, jakimi się kieruje. Władza lidera nie jest ograniczona normami prawnymi, opiera się na jego autorytecie, a wsparta jest wąską grupą ludzi osobiście przez lidera wybranych.


Czy i jaka PC w dużej piwnicy - Instalacje - Forum budowlane - BudujemyDom.pl\n20 maja w Instalacje\nChciałem zapytać o przeciwwskazania do umieszczenia PC w nieogrzewanej piwnicy. Posiadam stary dom z dużą piwnicą i zastanawiałem się jak tą powierzchnię najlepiej wykorzystać aby kupić pompę która będzie ekonomiczna? Czy jest sens kupić PC typu split i mieć obydwa moduły w piwnicy i do tego duży bufor ciepła?\n3 569 postów\n4 minuty temu, Sebbar napisał:\nCzy jest sens kupić PC typu split i mieć obydwa moduły w piwnicy i do tego duży bufor ciepła?\nTrochę nie jasno opisałem ale jestem totalnym laikiem...zastanawiam się nad:\n1. Czy jest sens agregat z PC powietrze ustawić w środku piwnicy?\n2. Czy jeśli mam dużo miejsca w piwnicy to jestem w stanie to jakoś wykorzystać i zamiast drogich kompaktowych monobloków założyć tańszego splita?\n3 Dodatkowo wykorzystać przestrzeń i dać b. duży pojemnik z wodą jako bufor?\n11 minut temu, Sebbar napisał:\nA jaka przyświeca Ci idea buforowania tak dużej ilości wody?.\nNo i chodzi Ci o wodę cwu czy do ogrzewania domu?.\n1 570 postów\nTo nie jest problem, żeby to było w piwnicy - ale trzeba się liczyć z większymi stratami ciepła na samym zasobniku CWU jak i na zwiększonej odległości puntów poboru do zasobnika\nBufory się rzadko stosuje, zwykle się puszcza bezpośrednio na podłogówkę lub grzejniki. W niektórych instalacjach stosuje się mały bufor (100l) ale nie jest on buforem, ale raczej sprzęgłem hydraulicznym.\nPoza tym mam wrażenie, że nie do końca rozrózniasz bufor ciepła od zasobnika CWU. To 2 różne sprawy.\n2 godziny temu, aaaa napisał:\nPC miałaby zastąpić ekogroszek więc całe OC już tam jest, drogi do przebycia do pierwszego grzejnika czy łazienki/kuchni nie ma aż tak dużo, podłogówki nie mam, instaluje przewymiarowane grzejniki na miejsca starych małych...\nRozumiem, że dwie różna sprawy, dwa duże baniaki :-) mam dużo miejsca więc myślałem żeby ten bufor duży wstawić\n23 minuty temu, aaaa napisał:\nnie właśnie nie są, zagłębione są mniej więcej w 2/3, normalnie mam jeszcze okna nad gruntem, tutaj przy okazji rodzi się pytanie bo do tej pory kotłownia na ekogorszek i wentylacja odbywała się na zasadzie starych drewnianych okien czasem uchylonych czasem nie...wiem tragedia. Pytanie czy jeśli się zdecyduję na PC to jak podejść do kwestii wentylacji w tym pomieszczeniu o ile w ogóle?\nJak grzejniki będą przewymiarowane, to moim zdaniem nie ma konieczności instalacji dodatkowo bufora do CO. Ewentualnie - można to tak przygotować, że w przyszłości da się to łatwo dołożyć, jeśli okaże się , że jednak warto dołożyć. Bufor to spory dodatkowy koszt, nie wiem czy to ma sens. To trzeba by policzyć, a ze względu na sporą ilość zmiennych jest to dosyć trudne.\nCo do wentylacji - w każdym pomieszczeniu powinna być sprawna wentylacja\nSkoro wcześniej było tak jak było, to zmiana na PC nic tutaj nie zmieni na minus\nZ tą wentylacją to myślałem sobie:\nim pomieszczenie w którym PC i bufor jest cieplejsze tym lepiej - więc skoro dotychczas było zimno to jak wstawie szczelne okno to już nie bedę wychładzał tą wentylacją bo PC teoretycznie nie potrzebuje?


Daj sobie pomóc i zawierz się mocy feromonów! | Świat informacji\nHome »» Bez kategorii »» Daj sobie pomóc i zawierz się mocy feromonów!\nPreparat Alluramin posiada w prywatnym składzie feromony naturalnego pochodzenia. Znajdziemy tu chociażby feromony: androstenole i androstadienony, które wpływają, iż mężczyzna postrzegany jest jako wysoce udany, dobry i opiekuńczy. Alluramin został opracowany z zdrowych pierwiastków, które zapewniają bezpieczeństwo. Androstadienon to bezwonna pochodna testosteronu, emitowana przez panów wraz z następnie w czasie pobudzenia. Podstawa ta odpowiada za aktywację mózgu pań i dodaje obok nich kochanie. Dzięki niemu ślubnej będą przy człowiekowi bardziej rozluźnione też będą chodziły go jak wysoce silnego.\nTo dzisiaj Androstadienon jest podstawę Alluraminu. Pozostałe feromony, które zaczynają w sklep mieszanki to m. in. 3A: Andostenol – dzięki niemu kobiety lepiej oceniają mężczyzn. Pomaga on korzystanie kontaktów oraz sygnalizuje młodość oraz zdrowie. Zatem zwany jest ice breakerem. Androstenon – tenże feromon wzbudza respekt. Kobiety preferują szybkich oraz pewnych siebie panów, toteż dodaje on, iż mężczyzna daje się stanowić wyjątkowo znany. Andristeron – powoduje zmniejszanie niepokoju u pań oraz rozluźnia je. Dzięki niemu partnerki będą uważały mężczyznę, jako ogromnego i opiekuńczego samca, który będzie w bycie zaopiekować się ich wspólnym potomstwem.\nJeśli idzie o wykorzystywanie Alluramin badania pokazują, iż kobieta podświadomie wybiera samca, który będzie mógł opiekować się nią i jej dziećmi. Pozostałych składników producent nie chce znaleźć przez względy na konkurencję. Alluramin stanowi w 100% naturalnym preparatem, toteż jego przypisywanie jest wygodne, a co za tym idzie — żeby go zakupić nie trzeba być recepty. Alluramin można kupić na kartce internetowej wytwórcy.\nPreparat Alluramin ma strona dostępnego w użyciu sprayu, jaki przynależy rozpylić na wszystkim ciele, zgoda na nadgarstkach, szyi natomiast na łokciach. I klatce piersiowej.\nJedno rozpylenie daje rezultat choćby do dwunastu godzin. Przynależy stosować raz dziennie. Jedno opakowanie Alluraminu ma pojemność 14 ml. Pojedyncze opakowanie średnio wystarcza na blisko jeden miesiąc. Po półrocznym, nieprzerwanym stosowaniu, ciało niejako zapamięta zapach feromonów oraz samo tworzy je pisać. Więc warto na wstęp zaopatrzyć się w ogromniejsza miara Alluramin, warto sięgnąć z rabatów i reklamie, które producent proponuje.\n«« Niesamowita moc, która polepszy Twój wizerunek w oczach innych pań! Feromony, które uczynią ludzkie życie towarzyskie lepszym! »»


Za Chiny Ludowe » Blog Archive » Wrzeszcze, wiec jestem\nWrzeszcze, wiec jestem\nZe cos sie ze mna dzieje, podejrzewalam, gdy przestaly mna wstrzasac mdlosci za kazdym razem, gdy ktos obok mnie charcząc plunal na ulice. Po prostu przeszly jak reka odjal, moge nawet w czasie takich charchow, gromadzenia, formowania i odpluwania swobodnie jesc, nie musze wykonywac nadludzkich wysilkow, zeby rzecz zatrzymac w buzi.\nMoje podejrzenia, ze cos sie zmienia, wzmocnila sytuacja sprzed tygodnia. Gdy moja regularna oprawczyni, banzhang (gospodarz klasy) studiow doktoranckich uraczyla mnie kolejnym klamstwem, ktore mialo uratowac jej kolege przed pisaniem artykulu ”razem z tym laowajem” (oklamala mnie co do woli profesora w tej sprawie, zwalajac nieuchronny problem, jaki bym miala postępując wedle jej wskazowek, na moje “nierozumienie chinskiego”), poszlam do niej i zaczelam sie drzec. Na poczatku miala swoja zwykla arogancko-znudzona mine, to zaczelam sie drzec jeszcze glosniej i z jeszcze wieksza wsciekloscia. Akurat przyszlo mi latwo, bo zlosci uzbieralo mi sie tyle, ze ledwo widzialam na oczy i po raz drugi chyba w zyciu doświadczyłam, że wyrazenie “zolc zalewa” nie jest metaforą, ale opisem tego, co ma przed oczami czlowiek ogarniety skrajna wsciekloscia. Arogancka dziewucha, ktora traktowala mnie zawsze jak pozbawiony odczuc opozniony w rozwoju chodzacy problem i mafan, pod wplywem wrzasku stopniala i poryczala sie. I zaczela przepraszac. Dopiero jak sie wydarlam, dotarlo chyba do niej, ze pomimo dziwnego wygladu jestem…istotą ludzką (tytulowe wrzeszcze, wiec jestem). Ale najdziwniejsze bylo to, ze po takim wrzasku wszedzie indziej (w Polsce, nie mowiac o Tajwanie, gdzie taki darcie twarzy to ekspresowy sposob na jej utrate) spalilabym sie ze wstydu, miala wyrzuty sumienia i wdawalabym sie w inne podobne niuanse. A tu po prostu wyszlam i poszlam do biblioteki (pewnie tylko za pare dni wypadnie mi resztka wlosow, ktora jeszcze sie ostala po przedostatnim seansie upupiania).\nAle, świadomość, że coś się naprawdę zmieniło, uderzyła wczoraj, gdy zanoslam do reklamacji buty, ktorych obcasy po miesiacu od kupna ulegly rozkladowi zupelnemu. Kobieta w sklepie na sam dzwiek slowa “reklamacja” zaczela machac rekoma, robic skrajnie znudzona mine, zajmowac sie czym innym, udawac, ze nie slyszy i odganiac mnie jak natretna muche i mowic, ze to nie ich problem, ze to ja pewnie zle po ulicy chodzilam. Wtedy stanelam na srodku sklepu i rzucilam tymi butami o ziemie, co juz dało pewien efekt, jako, ze wszyscy zaczeli sie patrzec. Po czym wydarlam sie tak, ze nigdy bym sie o to nie podejrzewala. “To sa buty? To smieci, nie buty! Prosze popatrzec (do innych klientow) co tutaj sprzedaja, (do obslugi) sami sobie w tym chodzcie” i inne zenujace bazarowe teksty. Efekt byl natychmiastowy, im bardzej bylam chamska i przekupkowata, tym oni badziej grzeczni. Stanelo na tym, “ze nie trzeba sie tak denerwowac, buty oddadza do naprawy, zmienia obcas na zrobiony z innego lepszego materialu, a jak nie bede zadowolona, to zastanowimy sie nad innym rozwiazaniem”. Ciekawe, czy do nich w dziecinstwie tez rodzicie szczekali, a nie mowili (vide: dwa posty nizej), ze teraz trzeba zaszczekac, zeby zobaczyli/usłyszeli w czlowieku czlowieka. Albo przynajmniej sprawę do załatwienia.\nJak opowiedzialam o tym ostatnim zdarzeniu znajomej Tajwance (0 stopni, a ja przyszlam w trampkach, no bo przeciez cholerne buty w naprawie, wiec musialam skladac geste wyjasnienia, pic gaoliang w duzych ilosciach celem rozgrzania i takie tam), posluchala, pokiwala glowa, uścisnęła moja dloń i powiedziala: “gratulacje, zostalas zharmonizowana”.\nP.S. H4rmonijne spol3czenstwo - jeden z centalnych konceptow dzisiejszej polityki chinskiej, bardzo lansowany. Na plakatach promujacych tenze, splecione rece z wystajacymi mankietami mniejszosciowych strojow ludowych, przepuszczanie z usmiechem starszych osob w autobsach, podnoszenie papierkow i wrzucanie ich do kosza, ogolna milosc wszystkich do wszystkich. Samo slowo “harmonia” znajduje sie jednak na liscie slow filtrowanych w internecie, po tym, gdy ludzie zmodyfikowali jego znaczenie i wyrazeniami typu “ten serwis internetowy zostal zharmonizowany” zaczeli okreslac zamykanie i blokowanie stron i internetowych.\nTags: być laowaiem, twarz/utrata twarzy\n← “Kreatywność to dusza postępu narodu”\nte wasze święta są takie romantyczne →\nNo prosze, w koncu pojawila sie bratnia dusza, a juz myslalem, ze tylko ja jeden jestem narwanym laowaiem, rozwrzeszczanym, zalewajacym sie zolcia i krwia…\nMoim znajomi, gdy widza, jak zalatwiam tu sprawy, to patrza na mnie jak na nienormalnego, nie zdajac sobie zupelnie sprawy, ze to po prostu metoda, ktora przez lata okazala sie jedna z najskuteczniejszych przy zalatwianiu spraw tutaj. Inna rzecz, ze pewnie w niektorych sytuacjach moznaby skorzystac z lagodniejszych srodkow perswazji, ale jesli ma sie AK47, to po co korzystac z kija?\nW kazdym razie witaj w klubie!\nWrzaski się sprawdzają, ale czasem lepszą metodą jest zimna, bezwzględna cierpliwość. Wiadomo, że petenta/klienta (a zwłaszcza laowaiskiego), który chce coś “dziwnego” załatwić, najlepiej spławić. Jak się klient nie daje, to mu w końcu trzeba sprawę załatwić (chociaż czasem trzeba dość długo wytrzymać – mój rekord to 3 dni).\nPS. Xiaobai, mam do Ciebie sprawę – gdybyś mogła jakiś kontakt podać (np. w prywatnej wiadomości na sinoforum), byłbym niezmiernie zobowiązany.\nYLK – rzeczywiście jest pokusa do strzelania do much z giwery. Aż ostatnio usłyszałam o sprawie, którą chciałam załatwić “siłowo”: “daj spokój, do normalni ludzie, z Syczuanu nie z Szanghaju, załatwią ci to i bez wrzasku”. No, to witam w klubie, aczkolwiek niechętnie. Co mówi teoria rozwiązywania spraw darciem gęby jeśli chodzi o radzenie sobie z wizerunkiem siebie samego jako gruboskórnego pieniacza? Czy to też z czasem mija? (podobnie jak przejmowanie się odczuciami innych osób?)\nYao, a co mówi teoria bezwzględnej cierpliwości, gdy podczas takiego załatwiania traktują cie jak powietrze, nie reagują na pytania i nawet nie nawiązują kontaktu wzrokowego? Boję się, że bogatym w tradycje urzędnicze Pekinie to faktycznie daje efekt, tu trzeba zrobić bazar.\nZasada podana zostala przez Sunzi’ego – musisz znac siebie i przeciwnika, wowczas wygrasz wszystkie bitwy. Trzeba wiec zorientowac sie, z kim ma sie do czynienia. Pare lat i rzut okiem pozwoli Ci dosc dobrze ocenic sytuacje i nie walic od razu z grubej rury. Ja to czesto reaguje na dialekt i akcent – szanghajski dziala na mnie jak plachta na byka…;)\nTeoria bezwzględnej cierpliwości mówi, że należy ignorować wszystkie komunikaty drugiej strony, odrzucać wysuwane (durne) propozycje i niezmiennie powtarzać, co się chce. Na ignorowanie ze strony przeciwnej najlepsze jest usadownienie się w takim miejscu, gdzie się ewidentnie przeszkadza (pośrodku biura, przed okienkiem – połączone z blokowaniem dostępu następnym w kolejce itp.) połączone z powtarzaniem co pięć minut swoich żądań.\nNiedawno zastosowałem na poczcie inną taktykę: atak z totalnego zaskoczenia. Pani w okienku nie chciała mi wysłać paczki tak, jak ja chciałem (czyli opcją o 50% tańszą), bo – jak oświadczyła – paczka jest za duża, wg “przepisów” musi być o kilka centymetrów z każdej strony mniejsza. No to ja zażądałem okazania tych przepisów na piśmie bezczelnie twierdząc, że “każdy przepis musi być gdzieś zapisany, w jakimś okólniku czy innym urzędowym piśmie i ja chcę to zobaczyć”. Był to śmiertleny cios\nHe he, stary numer przeze mnie rowniez czesto stosowany – mowia ci, ze jest przepis, a Ty na to “no to pokazcie, bo inaczej nie przyjmuje go do wiadomosci”. A kiedy pokaza – co sie rzadko zdarza, ale jednak – mowie im, ze 规定是死的人是活的, i targ zaczyna sie od nowa….:)\nI dobrze zrobiłaś! Duszenie w sobie złości nie jest ani zdrowe ani skuteczne, wiesz o tym doskonale. A przy okazji masz szansę “wychować” mały wycinek społeczeństwa, który myli zachowanie twarzy z naciąganiem Zauważyłam ostatnio, że moja praca w roli “ścigacza długów” spowodowała u mnie podniesienie o kilka decybeli tonu głosu – tylko tak można dotrzeć do Klientów:)\nV. myślę, że nikogo nie wychowam, bo po nawrzeszczanych (podobnie jak wrzeszących) to wszystko spływa jak po kaczce. A wrzeszczący po mandaryńsku laowaj to taka osobliwośc (podobnie jak kwiatki które gryzą podlewającego czy żółw robiący sobie ochraniacz na skorupę na drutach), że się właściwie nie mieści w siatce poznawczej i jako taki pewnie zostanie wyparty lub zaliczony w poczet majaków. Chociaż….jak poszłam odebrać cholerne buty, ta sama pani, co się wtedy ode mne opędzała, już w progu się uśmiechała i pobiegła po naprawione buty, wytłumaczyła jak naprawili etc..\nA Ty jako wrzeszczący windykator – wiem, że cierpisz, ale dałabym mnóstwo, żeby to zobaczyć (bo to gdzieś razem z tym żółwiem…)\ndawno nie zaglądałem na Twojego bloga a tu T A K I E zmiany w Kasi zachodzą!!! Ja Ciebie proszę Kasiu, Ty się tak nie harmonizuj do końca. Niech w Tobie “Naszej Kasi Kochanej” (słowa Szymka) choć odrobina zostanie .\nZa późno. Zdjęcie z bloga też już nieaktualne (teraz mam mine jakbym zaraz miala kogos pogonic), musze zmienić\nNatomiast jak zasugerowałam to w poście “szczekająca miłość” nadal uważam bicie dzieci i ciągnięcie je za ucho za naganne – więc może Szymek by jednak wyszedł ze spotkania obronną ręką?