Diecezja Płocka - Nowa ewangelizacja w Diecezji Płockiej\nDEKRETY SYNODALNE >\nNOWA EWANGELIZACJA W NAUCE I ŻYCIU KOŚCIOŁA – Istota – Fundament- Podmiot – Osoby – Adresaci – Cele – Metody i środki\nPOTRZEBA NOWEJ EWANGELIZACJI W KOŚCIELE PŁOCKIM, JEJ STRUKTURY I FORMY – Potrzeba – Struktury i formy\nZARZĄDZENIA, WSKAZANIA I POSTULATY – Postulaty, dotyczące struktur diecezjalnych – Prezbiterzy, osoby konsekrowane i alumni w nowej ewangelizacji – Wspólnoty, ruchy i stowarzyszenia katolickie – Świeccy – Nowa ewangelizacja w parafii\nEwangelizacja i misja Kościoła\n1. Dzieło ewangelizacji stanowi istotę misji Kościoła. „Nie ma prawdziwej ewangelizacji – nauczał już bł. Paweł VI – jeśli Imię, nauczanie, życie, obietnica, królestwo i tajemnica Jezusa z Nazaretu, Syna Bożego nie jest ogłoszona. Kościół jest dla ewangelizacji” (EN 14; 22). Dziś, podobnie jak w czasach Chrystusa, aktualny jest Jego nakaz: „Idźcie i czyńcie uczniów” (Mt 28,19). Ta sama Ewangelia jest jednak głoszona wciąż nowym ludziom, w nowych sytuacjach i nowych warunkach życia. Ewangelia nie zmienia się, ale zmienia się świat i człowiek, któremu ma być głoszona. Właśnie dlatego XLIII Synod Płocki zdecydowanie wspiera dzieło nowej ewangelizacji i poświęca mu niniejszy dokument.\nNOWA EWANGELIZACJA W NAUCE I ŻYCIU KOŚCIOŁA\n2. Terminu „nowa ewangelizacja” używa się na oznaczenie dążenia do odnowy, którą Kościół podejmuje, aby sprostać wyzwaniom współczesnego kontekstu społecznego i kulturowego. W ścisłym sensie dotyczy ona obszarów i kultur tradycyjnie chrześcijańskich, na których wiara i świadectwo zostały znacznie osłabione i którym potrzebny jest odnowiony zapał misyjny. Odpowiedzią Kościoła na te wyzwania nie jest rezygnacja, zamknięcie się w sobie, lecz „postawienie w centrum postaci Jezusa Chrystusa, zaproszenie do spotkania z Tym, który daje Ducha Świętego i siły do zwiastowania Ewangelii na nowe sposoby, zdolne przemówić do współczesnych kultur” (NEIL 5).\n3. Św. Jan Paweł II użył po raz pierwszy wyrażenia „nowa ewangelizacja” podczas pielgrzymki do Polski w czerwcu 1979 roku w sanktuarium Krzyża Świętego w Mogile – Nowej Hucie. Chociaż „zmieniają się czasy – mówił wtedy Ojciec święty – chociaż na miejscu dawnych podkrakowskich pól stanął ten potężny kombinat, chociaż żyjemy w epoce zawrotnego rozwoju wiedzy o świecie materialnym i takiego też rozwoju techniki, ta podstawowa prawda o życiu ducha ludzkiego, która wyraża się poprzez krzyż, nie odchodzi w przeszłość, nie dezaktualizuje się, nie staje się wczorajsza. [...]. Tam, gdzie stawia się krzyż, powstaje znak, że rozpoczyna się ewangelizacja [...]. Z tą myślą postawiono też ów pierwszy krzyż w podkrakowskiej Mogile – w pobliżu Starej Huty. Kiedy postawiono opodal tego miejsca nowy, drewniany krzyż, było to już w okresie Millennium. Otrzymaliśmy znak, że na progu nowego tysiąclecia – w te nowe czasy i nowe warunki wchodzi na nowo Ewangelia. Że rozpoczęła się nowa ewangelizacja, jak gdyby druga, a przecież ta sama co pierwsza. Krzyż trwa, choć zmienia się świat”. Kilka lat później, w 1983 roku, w Południowej Ameryce, św. Jan Paweł II wezwał Kościół, aby w nowym kontekście życia świata patrzeć w przyszłość,„podejmując nową ewangelizację: nową w swym zapale, w metodach i w środkach wyrazu”. Odtąd określenie „nowa ewangelizacja” na stałe wpisało się w pontyfikat Papieża Polaka. Wystarczy tylko stwierdzić, że ponad 300 razy zostało użyte przez niego w homiliach i przemówieniach.\n4. Dzieło św. Jana Pawła II podjął i kontynuował papież Benedykt XVI. Obecna godzina – wskazuje się w Lineamentach zwołanego przez niego Synodu na ten temat – jest bez wątpienia godziną nowej ewangelizacji, „która pojawia się nie jako kolejny «ruch» czy «organizacja wewnątrzkościelna», ale jako styl duszpasterski, który winien przyjąć z wdzięcznością cały Kościół. Chodzi o to, aby zarówno wszystkie instytucje kościelne, jak i każdy chrześcijanin, który doświadczył osobistego spotkania ze Zmartwychwstałym, podjął z nową gorliwością posługę dzielenia się ze światem radosną nowiną o Jezusie umarłym, zmartwychwstałym i uwielbionym, Jedynym Zbawicielu, Panie i Mesjaszu. Dotyczy ona przede wszystkim ochrzczonych [...], którzy żyją w nowej sytuacji egzystencjalnej i kulturalnej, w nowych kontekstach, w ramach których naruszona została de facto ich wiara i świadectwo, z tej wiary i świadectwa zrezygnowali, czasem zwrócili się przeciw niej” (86). Weszli oni w symbiozę ze światem, który „odsunął pytanie o Boga poza własny horyzont”. Dlatego – podkreśla się w dokumencie – należy odważyć się przywrócić pytanie o Boga w tym świecie; odważyć się przywrócić jakość i motywację wiary naszym Kościołom o pradawnej historii, dokonać „rekonstrukcji tożsamości chrześcijańskiej”.\nBenedykt XVI utworzył Papieską Radę ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji (2010), zwołał XIII Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów „O nowej ewangelizacji” (2012), rzucił ideę „dziedzińca pogan”, udzielił zdecydowanego wsparcia „ewangelizacji wielkich miast”, stworzył list apostolski „Porta fidei”, zwołał Rok Wiary, ukazał – między innymi konsekrując bazylikę Sagrada Familia w Barcelonie – jak wielkie znaczenie ma w nowej ewangelizacji droga odnajdywania Boga, pogłębiania relacji z Chrystusem przez piękno (via pulchritudis). Wszystko to stało się wyraźnym impulsem dla Kościoła, aby w nowym kontekście, w nowy sposób, nowymi środkami podjął on misję ewangelizacyjną.\nPapież Franciszek – Evangelii gaudium\n5. W harmonii z prostym stylem pełnienia posługi Piotrowej przez papieża Franciszka stoi adhortacja Evangelii gaudium, programowy dokument jego pontyfikatu (2013). Cechą charakterystyczną każdej prawdziwej ewangelizacji – podkreśla Franciszek – zawsze jest nowość. „Chrystus jest «odwieczną Dobrą Nowiną» (Ap 14,6) i jest «wczoraj i dziś, ten sam także na wieki» (Hbr 13,8), a Jego bogactwo i piękno są niewyczerpane. Zawsze jest On młody i jest źródłem nowości. [...] Może zawsze, dzięki swej nowości, odnowić nasze życie i naszą wspólnotę tak, że chociaż propozycja chrześcijańska przemierza mroczne epoki i słabości Kościoła, nigdy się nie starzeje. Może również rozbić uciążliwe schematy, w których zamierzamy Go uwięzić, i zaskakuje nas swą nieustanną boską kreatywnością. Za każdym razem, gdy staramy się powrócić do źródeł i odzyskać pierwotną świeżość Ewangelii, pojawiają się nowe drogi, twórcze metody, inne formy wyrazu, bardziej wymowne znaki, słowa zawierające nowy sens dla dzisiejszego świata. W rzeczywistości każda autentyczna działalność ewangelizacyjna jest zawsze «nowa»”(11).\n6. Nowa ewangelizacja jest zatem – przepełnionym świadectwem i miłością – radosnym proklamowaniem w mocy Ducha Świętego wcielonego, ukrzyżowanego, zmartwychwstałego i żyjącego Jezusa Chrystusa jako jedynego Zbawiciela i Pana całego rodzaju ludzkiego oraz każdego człowieka. Dotyczy ona zwłaszcza „dawno założonych Kościołów”, „terenów tradycyjnie chrześcijańskich, którym potrzebny jest odnowiony zapał misyjny, wyrażający nowe, ofiarne otwarcie na dar łaski” (Benedykt XVI, List apostolski w formie motu proprio Ubicumque et Semper, Rzym 2010). O ile w szerokim znaczeniu nazywa się „ewangelizacją” zwyczajną pracę duszpasterską, to „nowa ewangelizacja” kieruje się do osób, które nie przeżyły dogłębnie daru Chrztu Świętego, nie nawróciły się, zaniechały praktyk chrześcijańskich, ulegając procesowi zobojętnienia, sekularyzmu, a niekiedy nawet ateizacji. „Nowa ewangelizacja polega na wypracowaniu takich sytuacji, miejsc życia, działań duszpasterskich, które pozwolą tym osobom wyjść z «wewnętrznej pustyni»” (IL 86). Jednak prawdziwa ewangelizacja zawsze niesie w sobie nowość, bowiem zawsze ma na celu autentyczne nawrócenie jednostki i taką przemianę wspólnoty ludzkiej, aby lepiej odzwierciedlała Królestwo Boże.\n7. Fundamentem nowej ewangelizacji jest Pięćdziesiątnica, Zesłanie Ducha Świętego. „W dniu Pięćdziesiątnicy – naucza papież Franciszek – Duch sprawił, że Apostołowie wyszli ze swych ograniczeń i zostali przemienieni w głosicieli wielkich dzieł Bożych […]”. Nie była to jednak rzeczywistość jednorazowa: „Duch Święty, dodaje Papież, obdarza siłą do głoszenia nowości Ewangelii śmiało, na głos, w każdym czasie i miejscu, także pod prąd” (EG 259). Taką nową Pięćdziesiątnicą był Sobór Watykański II, u którego progu św. Jan XXIII modlił się: „O, Duchu Święty, posłany przez Ojca w imieniu Jezusa, Ty, który swą obecnością towarzyszysz Kościołowi i nieomylnie Nim kierujesz; prosimy Cię, racz wylać pełnię swoich darów na Sobór Powszechny. Odnów swoje cuda w naszych czasach i uczyń je czasami nowej Pięćdziesiątnicy”. Taką nową Pięćdziesiątnicą był niewątpliwie niezłomny pontyfikat św. Jana Pawła II, który pragnął, by Wielki Jubileusz Roku 2000 stał się dla ludzkości i Kościoła nowym doświadczeniem Ducha Świętego i prawdziwego otwarcia Jego mocą drzwi Chrystusowi; by ponowoczesny świat przyjął przesłanie Ewangelii o Bożym Miłosierdziu.\n8. Jak u początków Kościoła, tak również dzisiaj Duch Święty obdarza wspólnotę Kościoła specjalnymi charyzmatami dla ewangelizacji, obejmującej całą ludzkość. Wierzymy, że owocem Jego obdarowania są przede wszystkim żywotne formy jednoczenia się wierzących, które stanowią nowe ruchy i wspólnoty kościelne. To On ożywia życie wierzących, aby stali się świadkami Ewangelii w świecie.Doświadczenie Ducha Świętego prowadzi do osobistego spotkania z Chrystusem i przemienia chrześcijanina w „misjonarza”. W każdym ochrzczonym, od pierwszego do ostatniego – o ile otworzy się na moc Ducha Świętego – działa Jego uświęcająca moc, skłaniająca do ewangelizowania (por. EG 119).\n9. Pierwszorzędnym podmiotem ewangelizacji jest zawsze Duch Święty i sam Chrystus. Drugorzędnym podmiotem jest cały Kościół, uobecniany w Kościołach partykularnych. Papież Franciszek podkreśla w Evangelii gaudium, że zdolny ewangelizować jest tylko Kościół „w drodze”; Kościół – lud Boży, który z natury jest misyjny i który działa w „kluczu misyjnym” (EG 34). Taki również powinien być każdy, zgromadzony wokół swego biskupa, Kościół partykularny.\nParafia w centrum\n10. W centrum nowej ewangelizacji znajduje się parafia, rozumiana nie jako administrator usług religijnych, ale jako wspólnota wspólnot, miejsce spotkania rodzin, wsparcie dla grup czytania słowa Bożego i nowego zaangażowania świeckich, środowisko prawdziwego doświadczenia Kościoła, dzięki sprawowanym i przeżywanym w niej głęboko czynnościom sakramentalnym.\nRzeczywistość w rozwoju\n9. Jest więc oczywiste, że nowa ewangelizacja staje się dzisiaj obowiązkiem wielu innych podmiotów: rodzin, katechetów, wspólnot i stowarzyszeń chrześcijańskich. Chodzi o rzeczywistość w nieustannym rozwoju, w której protagonistą jest Duch Święty. Bez Ducha Świętego, który jest duszą wszelkiej działalności apostolskiej, ewangelizacja zmienia się w propagandę. „Techniczne środki ewangelizacji są dobre, ale choćby były absolutnie doskonałe, nie zastąpią cichego tchnienia Ducha. Również najlepsze przygotowanie głosiciela nie da wyniku bez Niego”(EN 75).\n10. Pierwszym ewangelizatorem w diecezji jest biskup. Jemu, jako następcy Apostołów, powierzone zostało zadanie, by być dla świata żywym obrazem pełnego odwagi i mocy przesłania Ewangelii.\n11. W misji, właściwej dla biskupa, partycypują duchowni, którzy wraz z nim tworzą jedno prezbiterium w służbie ludu Bożego, aby głosić żywe słowo Chrystusa. Jest to podstawowy imperatyw prezbitera, od którego nie można się uchylać (por. Dz 4,20). Prezbiterzy, na mocy swoich święceń, są inicjatorami i promotorami nowej ewangelizacji. Powinni oni pomagać wiernym odkrywać ich charyzmaty i właściwie nimi kierować, aby włączać ich w dzieło budowania żywej wspólnoty Kościoła.\n12. W dziele nowej ewangelizacji szczególną rolę mają do spełnienia zakony kontemplacyjne, które poprzez szczególną intencję modlitwy i podejmowaną walkę duchową poświęcą się odnowie wiary ludu Bożego i nowemu zaangażowaniu w jej przekazywanie młodym pokoleniom.\n13. Wszyscy członkowie Kościoła, włączeni przez chrzest w kapłańską, prorocką i królewską misję Chrystusa, są współodpowiedzialni za Kościół i jego misję w świecie. Wielu nie podejmuje się tego zadania, bo zobowiązuje ono do życia zgodnego z Ewangelią i jego ciągłej weryfikacji, a to wymaga trudu. Synod przypomina, że zadaniem każdego w Kościele jest stała i konsekwentna aktualizacja wszystkich trzech wymiarów ewangelizacyjnego powołania i odpowiedzialności. Udział w tym potrójnym urzędzie Chrystusa, który wywodzi się z komunii kościelnej, winien być przeżywany i realizowany we wspólnocie i dla wspólnoty (ChL 14).\nNiezastąpiona rola ruchów i wspólnot\n14. Szczególną rolę do odegrania w dziele nowej ewangelizacji mają ochrzczeni, żyjący doświadczeniem wiary w parafiach, stowarzyszeniach i ruchach kościelnych (por. LG 33).\n15. Nie można realizować nowej ewangelizacji bez nowych ewangelizatorów. Bycie ewangelizatorem, to powołanie do tego, aby wszyscy mogli usłyszeć Ewangelię Jezusa, uwierzyć w Niego i wzywać Jego imienia. Nie można zrzucać tego obowiązku na prezbiterów i osoby zakonne – na mocy chrztu św. każdy wierzący w Chrystusa jest wezwany, aby stał się wiarygodnym nosicielem Dobrej Nowiny. Ewangelizator jest narzędziem dynamizmu, zrodzonego przez Zmartwychwstanie Chrystusa. W obliczu pojawiających się trudności winien on kierować się głębokim zaufaniem do Ducha Świętego i nieustanie wzywać Go, ponieważ „Duch przychodzi z pomocą naszej słabości” (Rz 8,26; por. EG 280).\nUprzywilejowane miejsce ubogich\n16. Nowa ewangelizacja jest zaproszeniem do postawienia ubogich w centrum drogi Kościoła. „Jesteśmy wezwani do odkrycia w nich Chrystusa, do użyczenia im naszego głosu w ich sprawach, ale także do bycia ich przyjaciółmi, słuchania ich, zrozumienia ich i przyjęcia tajemniczej mądrości, którą Bóg chce nam przez nich przekazać”(EG 198). Jesteśmy wezwani do uznania uprzywilejowanego miejsca ubogich pośród Ludu Bożego.\n17. Zawarta w adhortacji apostolskiej Christifideles laici Jana Pawła II diagnoza, że „całe kraje i narody, w których niegdyś religia i życie chrześcijańskie kwitły i dały początek wspólnocie wiary żywej i dynamicznej, dzisiaj wystawione są na ciężką próbę, a niekiedy podlegają procesowi radykalnych przemian wskutek szerzenia się zobojętnienia, sekularyzmu i ateizmu” (4), wskazuje na adresatów nowej ewangelizacji w naszym świecie: ochrzczonych, którzy nie zostali wystarczająco zewangelizowani, nie mają swej własnej chrześcijańskiej tożsamości albo ją z różnych powodów utracili (VD 96). Synod z roku 2012 w Orędziu do Ludu Bożego podkreśla nadto: „nie myślmy, że nowa ewangelizacja nie dotyczy naszej osoby (…) ponieważ wezwanie do ewangelizacji przekłada się na wezwanie do nawrócenia”. W sensie szerokim nowa ewangelizacja odnosi się także do wszystkich ludzi w ogóle nieznających Ewangelii (EN 51) i do wyznawców religii niechrześcijańskich (EN 53).\nObszary nowej ewangelizacji w świetle Evangelii gaudium\n18. Papież Franciszek w Evangelii gaudium wymienia trzy zasadnicze obszary nowej ewangelizacji. W pierwszej kolejności jest to „obszar duszpasterstwa zwyczajnego, które powinno być w większym stopniu ożywiane ogniem Ducha, aby rozpaliło serca wierzących regularnie uczestniczących w życiu wspólnoty i gromadzących się w dniu Pańskim, by karmić się Słowem Bożym i Chlebem życia wiecznego. Do tego obszaru należy także zaliczyć wiernych, którzy zachowują żywą i szczerą wiarę katolicką, dając jej wyraz na różny sposób, chociaż nie uczestniczą często w kulcie. Duszpasterstwo to ma na celu wzrost wierzących, tak by coraz lepiej całym swoim życiem odpowiadali na miłość Bożą” (14). Dalej papież wskazuje na środowisko „osób ochrzczonych, które jednakże nie żyją zgodnie z wymogami chrztu świętego, nie przynależą całym sercem do Kościoła i nie doświadczają już pocieszenia płynącego z wiary oraz tych, którzy nie znają Jezusa Chrystusa lub zawsze Go odrzucali” (EG 14).\n19. „U początku bycia chrześcijaninem – stwierdza Benedykt XVI w pierwszym punkcie encykliki Deus Caritas est – nie ma decyzji etycznej czy jakiejś wielkiej idei, ale spotkanie z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę, a tym samym decydujące ukierunkowanie. Św. Jan przedstawił w swojej Ewangelii to wydarzenie w następujących słowach: <Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w niego wierzy... miał życie wieczne> (3, 16)” (zob. też: VD 11; NEIL 18; EG 7). „Wiara chrześcijańska – podkreśla w tym samym duchu dokument przygotowujący Synod poświęcony nowej ewangelizacji – to nie tylko doktryna, wiedza, zbiór reguł moralnych, tradycja. Wiara chrześcijańska to rzeczywiste spotkanie, relacja z Jezusem Chrystusem. Przekazywać wiarę oznacza tworzyć w każdym miejscu i czasie warunki umożliwiające takie spotkanie między ludźmi i Jezusem Chrystusem. Celem wszelkiej ewangelizacji jest urzeczywistnienie tego spotkania, zarazem wewnętrznego i osobistego, publicznego i wspólnotowego” (NEIL 18). Celem właściwym nowej ewangelizacji jest zatem nawrócenie, które prowadzi – mocą łaski Bożej – do poznania Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela, do spotkania z Nim w wierze, modlitwie i życiu sakramentalnym we wspólnocie Kościoła oraz do chrześcijańskiego życia osobistego w przenikniętych miłością bliźniego relacjach rodzinnych, zawodowych i społecznych.\nŚrodowiska życia chrześcijańskiego\n20. Celu nowej ewangelizacji nie należy redukować do samego wzrostu poziomu praktyk chrześcijańskich. Wymaga ona poważnego i dogłębnego zrozumienia przyczyn, które sprawiły, że świat chrześcijański znalazł się w sytuacji zobojętnienia i sekularyzmu. W tym kontekście jednym z głównych celów nowej ewangelizacji powinno być sprzyjanie powstawaniu środowisk życia chrześcijańskiego, które: wspierają wiarę jej członków; przenikają chrześcijańskim świadectwem przestrzeń społeczną; umacniają wspólnotę ochrzczonych w stałym i wiernym dążeniu do dawania świadectwa o wyznawanej wierze w życiu publicznym. Niezbywalnym celem nowej ewangelizacji jest to, aby przede wszystkim rodzina odgrywała coraz bardziej czynną rolę w procesie życia wiarą i jej przekazywania.\nProblem stale aktualny\n21. „Problem tego, «jak ewangelizować»– pisał w adhortacji Evangelii nuntiandi bł. Paweł VI – „pozostaje stale aktualny, bo sposoby ewangelizowania zmieniają się w zależności od okoliczności czasu, miejsca i kultury ludzi. Te różnice domagają się od nas ich odkrycia i przystosowania” (EN 40). Jako formy ewangelizacji bł. Paweł VI wymieniał: piękno i kształt liturgii, pierwszeństwo świadectwa, konieczność wykorzystywania nowych środków przekazu, pobożność ludową.\nEwangelizacja nowa w swym zapale, w metodach i w środkach wyrazu\n22. „Patrzcie w przyszłość – wołał św. Jan Paweł II – podejmując Nową Ewangelizację: nową w swym zapale, w metodach i w środkach wyrazu”. Nowy zapał rodzi się z osobistego spotkania z Jezusem Zmartwychwstałym – spotkania, które prowadzi do nawrócenia serca. Owocem tego winno być pragnienie przekazywania innym radości wiary. Nowe metody głoszenia Ewangelii powinny odpowiadać mentalności współczesnego człowieka i zmieniać się w zależności od wieku, stylu życia i doświadczenia odbiorców. Nowymi środkami wyrazu, obok zawsze aktualnego świadectwa życia i męczeństwa są: środki społecznej komunikacji, w tym zwłaszcza nowe media, właściwie zastosowane zasady pedagogiki i mądra apologia wiary. Nowa ewangelizacja wymaga również umiejętności rozeznania aktualnych znaków Ducha, krytycznego badania jej kontekstu oraz wnikliwej obserwacji sytuacji duszpasterskiej.\n23. Nowa ewangelizacja to nie tylko nowe metody, ale przede wszystkim nowe myślenie ożywiane wiarą. W związku z tym trzeba wciąż odkrywać sposoby zwiastowania Ewangelii, dostosowane do adresatów. Naszą powinnością jest również stwarzanie źródeł, do których można zapraszać spragnionych ludzi i tam umożliwiać im spotkanie Jezusa. Odpowiedzialność za to spoczywa na każdym uczniu Pana – każdemu powierzone jest zadanie dawania świadectwa, aby Ewangelia mogła wejść w życie wszystkich; dlatego wciąż wymaga się od nas świętości życia. Może ją przekazać tylko ten, kto żyje Ewangelią.\n24. Wobec postępującego sekularyzmu i zobojętnienia religijnego jednym z głównych wymogów nowej ewangelizacji staje się głoszenie kerygmatu, czyli misterium Chrystusa Umarłego, Zmartwychwstałego i Uwielbionego. Kerygmat nie jest wykładem teologicznym, moralizowaniem ani katechizowaniem – jego główny cel polega na przedstawieniu i ukazywaniu Jezusa Chrystusa jako Bożej odpowiedzi dla człowieka potrzebującego wyzwolenia z niewoli i grzechu, aby przejść ze śmierci do życia w Chrystusie. Kerygmat – podkreśla papież Franciszek w Evangelii gaudium – powinien „zajmować centralne miejsce w działalności ewangelizacyjnej i w każdej próbie odnowy Kościoła […]; jest ogniem Ducha udzielającego się pod postacią języków i sprawiającego, że wierzymy w Jezusa Chrystusa, który przez swą śmierć i zmartwychwstanie objawia nam i komunikuje nieskończone miłosierdzie Ojca” (EG 164). W ustach ewangelizatora „nieustannie rozbrzmiewa pierwsze orędzie: «Jezus Chrystus cię kocha, dał swoje życie, aby cię zbawić, a teraz jest żywy u twego boku codziennie, aby cię oświecić, umocnić i wyzwolić»” (EG 164).\n„Gdy mówimy – kontynuuje papież Franciszek – że to orędzie jest «pierwsze», nie oznacza to, że jest na początku, a potem się o nim zapomina albo zastępuje się je innymi treściami, które je przewyższają. Jest pierwszym w sensie jakościowym, ponieważ jest głównym orędziem, tym, do którego trzeba stale powracać i słuchać na różne sposoby i które trzeba stale głosić podczas katechezy w tej czy innej formie, na wszystkich jej etapach” (EG 164). W dziele nowej ewangelizacji w Kościele Płockim czynimy swoimi inne jeszcze słowa Papieża z tej adhortacji: „Nie można myśleć, że w katechezie [i innych formach ewangelizacji] należałoby zaniechać kerygmy na rzecz formacji, która miałaby być bardziej «solidna». Nie ma nic bardziej solidnego, bardziej głębokiego, bardziej pewnego, bardziej treściwego i bardziej mądrego od przepowiadania początkowego [kerygmatu]. Cała formacja chrześcijańska jest przede wszystkim pogłębieniem kerygmy, która coraz bardziej i doskonalej się ukonkretnia i nigdy nie przestaje rzucać światła na pracę katechetyczną [czy duszpasterską]. [...] Jest to orędzie odpowiadające na żarliwe pragnienie nieskończoności, które drzemie w każdym ludzkim sercu” (EG 165).\n25. „Centralny charakter kerygmy – uświadamiamy sobie dalej za papieżem Franciszkiem – domaga się pewnych cech charakterystycznych przepowiadania, niezbędnych dzisiaj w każdym miejscu: aby wyrażało ono zbawczą miłość Boga, uprzednią wobec wszelkich naszych zobowiązań moralnych i religijnych; żeby nie narzucało ono prawdy i odwoływało się do wolności; żeby miało pewne cechy radości, bodźca, żywotności i harmonijnej pełni nie sprowadzającej przepowiadania do kilku doktryn, czasem bardziej filozoficznych niż ewangelicznych” (EG 165).\n26. Istotnym narzędziem nowej ewangelizacji jest także inicjacja mistagogiczna. Polega ona – przypomina papież Franciszek – „na dowartościowaniu liturgicznych znaków inicjacji chrześcijańskiej. Wiele podręczników i programów nie uwzględniło jeszcze konieczności odnowy mistagogicznej, która mogłaby przyjąć różne formy, zgodnie z rozeznaniem każdej ze wspólnot wychowawczych. Spotkanie [ewangelizacyjne], katechetyczne jest głoszeniem Słowa i jest na nim skoncentrowane, ale potrzebuje zawsze odpowiedniego środowiska i atrakcyjnej motywacji, posługiwania się wymownymi symbolami, włączenia w szeroki proces rozwoju oraz integracji wszystkich wymiarów osoby we wspólnotowym procesie słuchania i odpowiedzi” (EG 166).\n27. Metodą nowej ewangelizacji jest ukazywanie „drogi piękna” (via pulchritudinis), ponieważ mamy być radosnymi zwiastunami dobra i piękna, jaśniejącego w życiu wiernym Ewangelii. „Głoszenie Chrystusa oznacza ukazywanie, że wierzyć w Niego i iść za Nim jest nie tylko rzeczą prawdziwą i sprawiedliwą, ale także piękną, zdolną napełnić życie nowym blaskiem i głęboką radością, nawet pośród trudnych doświadczeń […] Jeśli, jak twierdzi św. Augustyn, kochamy tylko to, co jest piękne, Syn, który stał się człowiekiem, objawieniem nieskończonego piękna, jest w najwyższym stopniu godny miłości i pociąga nas ku sobie więzią miłości” (EG 167).\n28. W cywilizacji „zranionej anonimowością” nowi ewangelizatorzy muszą uczyć się „sztuki towarzyszenia” (por. EG 169). Wymaga ona sztuki słuchania rozumienia, oczekiwania, uległości wobec Ducha Świętego, cierpliwości, zdolności serca, umożliwiającej bliskość, bez której nie ma prawdziwego spotkania duchowego. Autentyczny ewangelizator nie zgadza się z fatalizmem lub małodusznością; zachęca do powstawania, przyjmowania krzyża, wychodzenia zawsze na nowo, by głosić Ewangelię. To właśnie ona czyni nas zdolnymi do wzbudzenia zaufania, otwarcia i gotowości rozwoju.\n29. Nowy ewangelizator – naucza Biskup Piotr Libera – nierobi hałasu wokół swojej osoby; nie eksponuje siebie. Nowa ewangelizacja, nie jest także ruchliwością dla ruchliwości; nie jest wykluczaniem innych; nie jest tworzeniem nowego dla nowego. Jej dzieła nie poprowadzą „duchowi średniacy” ani świeccy bardziej sklerykalizowani niż niejeden ksiądz. „Nowa ewangelizacja, to poszukiwanie gestów i słów dobrego, prostego świadectwa, bez sztuczności, bez narzucania się, bez puszenia się swoją wiedzą. To szkoła wychodzenia poza mury kościołów dla znalezienia zobojętniałych; to odrzucenie wygody, legalizmu, skostniałego ładu i dworskiego ceremoniału, żeby tym zobojętniałym, letnim otworzyć drogę powrotu. To wrażliwość na poszukujących, zmęczonych, ubogich i wykluczonych. To poszukiwanie i dawanie miejsca w Kościele mądrym, ciekawym, pełnym wewnętrznego pokoju liderom” (Homilia, wygłoszona 29 X 2013 roku, podczas Eucharystii z okazji święta patronalnego Szkoły Nowej Ewangelizacji Diecezji Płockiej pw. św. Łukasza, 7). Jedyną motywacją ich posługi winna być miłość do Chrystusa i wypływająca z niej miłość człowieka.\nW KOŚCIELE PŁOCKIM,\nJEJ STRUKTURY I FORMY\n30. Diecezja Płocka przeżywa jubileusz 940-lecia swego powstania. Jest osadzona w tradycji, spajającej katolicyzm z państwowością polską, jej historią i narodem. Dzięki wytrwałej pracy ewangelizacyjnej kolejnych biskupów, pokoleń prezbiterów i wielu rodzin chrześcijańskich życie i kultura Mazowsza północnego i Ziemi Dobrzyńskiej jest przeniknięta religijnością. Jednak również nasza Diecezja potrzebuje nowej ewangelizacji. Także na jej terenach bowiem zdecydowanie zmienił się dzisiaj kontekst wiary oraz adresaci, do których kierowane jest słowo Boże. Pomimo, że Polska ćwierć wieku temu odzyskała niepodległość i zewnętrzną wolność, nie można tego samego powiedzieć o wielu ludzkich sercach. Pontyfikat św. Jana Pawła II wstrzymał na jakiś czas „pełzającą sekularyzację”, ale już dekadę po śmierci wielkiego papieża Polaka daje ona o sobie znać. Rozpowszechnia się konsumpcyjny styl życia, mentalność hedonistyczna, egoizm i powierzchowność. W życiu niemałej liczby osób, zwłaszcza młodych, szerzy się „praktyczny postmodernizm” i polityczna poprawność. Ulegają oni „sekularystycznemu atakowi”, skierowanemu przez dominujący nurt mediów przeciwko rzekomo nieracjonalnej wierze w Boga i katolickiej wizji: płciowości, rodziny, wychowania, życia społecznego itp.\nNiewiara i rytualizm\n31. Konsekwencją tych przemian jest zobojętnienie, synkretyzm religijny, ateizm, przybierający niekiedy postać wulgarnego antyklerykalizmu. Wiara pewnej liczby chrześcijan prywatyzuje się. Od Kościoła żąda się, aby zapewniał usługi kulturalne i sakramentalne. W dominującym nurcie kultury doszło do atrofii zmysłu kontemplacji. Wielu spala się w pogoni za sukcesem i szuka szybkich rezultatów. W tej sytuacji pewna część członków Kościoła nie potrafi przeżywać swojej wiary jako osobistego związku z Jezusem Chrystusem, ograniczając religijność do zachowań rytualnych. Tezę tę potwierdzają wyniki badań socjologicznych, pokazujące niski poziom praktyk religijnych i ignorancję religijną, negowanie dogmatów oraz zasad moralnych (PRSDP, s. 94-96). Osłabiona jest rodzina, szerzy się zjawisko związków partnerskich. Niepokojem napawa powiększająca się liczba osób zniewolonych duchowo, nękanych i dręczonych przez szatana. Niebezpieczeństwo stanowią także sekty i ruchy religijne oferujące „atrakcyjne drogi zbawienia”. Jednocześnie jest faktem, że liczni wierni świeccy naszej Diecezji prowadzą pogłębione życie duchowe; poszukują swego miejsca w ruchach i wspólnotach, a włączając się w ich działalność czują się coraz bardziej świadomi swojej roli i miejsca w Kościele.\nWspólnoty podejmujące nakaz ewangelizacyjny Jezusa Chrystusa\n32. Kościół Płocki idzie drogą nowej ewangelizacji nie tylko dlatego, że zmienił się kontekst, w którym nie wystarcza już „duszpasterstwo oczekujące”, „zwyczajne administrowanie”, ale przede wszystkim dlatego, że – posłuszny i wierny nakazowi Chrystusa: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16,15) – chce być Kościołem „w drodze”, Kościołem „otwartych drzwi” (EG 46); Kościołem w „permanentnym stanie misji” (EG 25). Poprzedni, XLII Synod Diecezji Płockiej nie podejmował zagadnienia nowej ewangelizacji. W okresie, który minął od jego zakończenia, prężnie rozwijały się już jednak wspólnoty, które opierały swoją formację na kerygmacie i misji ewangelizacyjnej. Można je podzielić na wspólnoty: modlitewne, ewangelizacyjne, charytatywne i formacyjne. Do kategorii wspólnot modlitewnych zalicza się Koła Żywego Różańca i inne wspólnoty o wyraźnym charakterze modlitewnym. Grupę wspólnot ewangelizacyjnych tworzą: Ruch Rodzin Nazaretańskich, Katolicka Odnowa w Duchu Świętym, Ruch Światło-Życie, Wojsko Gedeona i wspólnoty wewnątrzparafialne, jak na przykład Wspólnota Ewangelizacyjna Woda Żywa z Mławy. Do wspólnot charytatywnych należą: Parafialne Zespoły Caritas, Katolickie Stowarzyszenie Wspierania Dzieł Miłosierdzia i Ewangelizacji „Serce za Serce”, Katolickie Stowarzyszenie Pomocy im. Św. Brata Alberta w Płocku. Do grup formacyjnych zaliczamy głównie: Akcję Katolicką, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Diecezji Płockiej, Klub Inteligencji Katolickiej, Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, Katolickie Stowarzyszenie Civitas Christiana i Wspólnotę Krwi Chrystusa. Niemało inicjatyw i działań z tego zakresu było również podejmowanych w ramach duszpasterstwa ogólnego.\nStruktury i formy\n33. Wkrótce po utworzeniu przez Benedykta XVI Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji Biskup Płocki mianował konsultanta ds. nowej ewangelizacji w Diecezji Płockiej, którym została Iwona Zielonka, a w odpowiedzi na wezwanie papieża Franciszka (EG 20) do podjęcia większego wysiłku ewangelizacyjnego i zjednoczenia sił rozmaitych wspólnot diecezjalnych powołał Diecezjalną Radę Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich oraz Młodzieżową Radę Duszpasterską (zob. Statut Diecezjalnej Rady Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich Diecezji Płockiej).\n34. W 2011 roku powstała Szkoła Nowej Ewangelizacji Diecezji Płockiej pod wezwaniem św. Łukasza Ewangelisty. Służy ona wszystkim wspólnotom i ruchom kościelnym poprzez szkolenie liderów nowej ewangelizacji. Od 2010 roku, w ścisłej współpracy z Wydziałem Katechetycznym Kurii Diecezjalnej, metodą Szkoły prowadzona jest ewangelizacja i formacja do ewangelizacji wszystkich świeckich i zakonnych katechetów w Diecezji.\nKatedra płocka centrum ewangelizacyjnym\n35. Znaczącym ośrodkiem ewangelizacyjnym jest katedra płocka i parafia katedralna. W niej właśnie działa Diecezjalna Szkoła Nowej Ewangelizacji pw. św. Łukasza Ewangelisty. Dużą liczbę uczestników gromadzą zainicjowane i prowadzone przez tę szkołę katedralne czuwania przed Zesłaniem Ducha Świętego i przed Niedzielą Miłosierdzia Bożego.\nWspólnoty i ruchy w nowej ewangelizacji\n36. W nurt nowej ewangelizacji od lat zdecydowanie włącza się prowadząca od kilkunastu lat rekolekcje ewangelizacyjne Katolicka Odnowa w Duchu Świętym, Ruch Światło-Życie i Wojsko Gedeona. Wspólnoty te posiadają odpowiednie programy rekolekcji ewangelizacyjnych oraz kadry, przygotowane do ich realizacji. Podobne wysiłki podejmuje Diecezjalne Duszpasterstwo Młodzieży „Studnia” i rozwijające się dynamicznie wspólnoty młodych: Laboratorium wiary, działające w ramach Ruchu Rodzin Nazaretańskich, salezjańskie Duszpasterstwo Akademickie „Petroklezja” czy „Chadashim”. W kilku miastach Diecezji odbywają się „Wieczory Chwały”, zapoczątkowane przed laty przez duszpasterstwo salezjańskie.\nPłocka Szkoła Ewangelizatorów\n37. Program duszpasterski Kościoła w Polsce, przygotowujący do obchodów 1050-lecia chrztu, poleca przeprowadzenie w każdej parafii rekolekcji kerygmatycznych. Mają być one głoszone przez ekipy, złożone z prezbiterów i świeckich, którzy przeszli odpowiednią formację. Od 2013 roku w Kościele Płockim prowadzona jest formacja takich ekip, koordynowana przez Iwonę Zielonkę (zob. Wytyczne dotyczące rekolekcji kerygmatycznych w parafiach Diecezji Płockiej). Powstał również rodzaj programu pilotażowego – Program formacji ekip kerygmatycznych „Płocka Szkoła Ewangelizatorów”, przygotowujący ekipy do prowadzenie rekolekcji kerygmatycznych w każdej parafii, którego autorem również jest Iwona Zielonka. W realizację projektu zaangażowali się odpowiedzialni za: Wydział Duszpasterski i Wydział Katechetyczny w Kurii Diecezjalnej, Radę Ruchów i Stowarzyszeń Diecezji Płockiej, a także za stałą formację kapłańską oraz dwaj proboszczowie. W jej wyniku powstało 19 ekip kerygmatycznych, złożonych z 22 prezbiterów i 85 świeckich z różnych wspólnot i ruchów katolickich oraz kilku parafii, w tym trzy ekipy młodzieżowe. Realizowanie programu rekolekcji rozpoczęło się w Adwencie 2014 roku, potrwa ono 5 lat.\nZARZĄDZENIA, WSKAZANIA I POSTULATY\nPostulaty, dotyczące struktur diecezjalnych\nWydział Nowej Ewangelizacji\n38. Mając na uwadze powyższe wskazania i ciążący na Kościele Płockim nakaz nowej ewangelizacji, poleca się powołanie przy Kurii Diecezjalnej Płockiej Wydziału ds. Nowej Ewangelizacji. Jego zadaniem będzie wspieranie Biskupa Płockiego w koordynacji działań ewangelizacyjnych.\n39. Zrzeszenia katolickie działające na terenie Diecezji delegują swoich przedstawicieli do Diecezjalnej Rady Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich (zob. Statut Diecezjalnej Rady Ruchów i Stowarzyszeń Diecezji Płockiej).\nZachęta do współpracy\n40. Synod zachęca do współpracy z osobami odpowiedzialnymi w Diecezji za nową ewangelizację i duszpasterstwo ogólne, zwłaszcza proboszczów, a także wikariuszy, osoby życia konsekrowanego oraz odpowiedzialnych za ruchy, stowarzyszenia i wspólnoty oraz za formację stałą.\n41. Podstawowym zadaniem, stojącym przed Diecezją Płocką, w dziele nowej ewangelizacji jest formacja ewangelizatorów. Synod wzywa, aby realizować to zadanie w sposób skoordynowany i odpowiedzialny.\nPrezbiterzy, osoby konsekrowane i alumni\nw nowej ewangelizacji\n42.Prezbiter, podobnie jak cały Kościół, powinien mieć świadomość, że „sam musi być nieustannie ewangelizowany”(PDV 698). Dlatego Synod postuluje wprowadzenie w Diecezji rekolekcji kerygmatycznych dla prezbiterów. Zaleca się, aby każdy kapłan przynajmniej raz na pięć lat wziął udział w tego rodzaju rekolekcjach. Wskazane jest, aby rekolekcje prowadzili przygotowani do tego prezbiterzy, mający doświadczenie ewangelizacyjne wraz z zespołami ewangelizacyjnymi. W przeprowadzeniu rekolekcji należy korzystać z metod i form podejmowanych przez Szkoły Nowej Ewangelizacji, Katolicką Odnowę w Duchu Świętym czy Ruch Światło-Życie lub z innych form rekolekcji ewangelizacyjnych. Ich kształt i program winien mieć akceptację Delegata ds. stałej formacji duchowieństwa i Kurii Diecezjalnej Płockiej.\nXLIII Synod postuluje, aby w posłudze kapłańskiej bardziej dowartościować:\na. aspekt kerygmatyczny w głoszeniu homilii i nauk rekolekcyjnych;\nb. model pracy duszpasterza jako formatora ewangelizatorów;\nc. wizję parafii jako ośrodka formacyjnego dla ewangelizatorów;\nd. praktykowanie systematycznej modlitwy w grupach parafialnych, szczególnie modlitwy do Ducha Świętego.\nEwangelizacja w liturgii\n44. Wiara rodzi się ze słuchania, a jej „piękno musi na nowo zajaśnieć, zwłaszcza w czynnościach Liturgii świętej”,przede wszystkim w Eucharystii, która jest tajemnicą wiary i źródłem nowej ewangelizacji. Synod przypomina zatem prezbiterom, że podstawowym miejscem ewangelizacji jest liturgia, począwszy od chrztu, Pierwszej Komunii Świętej, bierzmowania, aż po Eucharystię pogrzebową. Zaleca się zatem, aby wykorzystywali oni te nabożeństwa do budowania wiary osób uczestniczących w życiu Kościoła często jedynie podczas tych nabożeństw. Synod zachęca też do wyjaśniania znaków i obrzędówliturgicznych podczas sprawowania liturgii i w ramach katechezy dorosłych.\n45. Szczególną rolę w liturgii odgrywa homilia, która – jak naucza papież Franciszek – „jest podjęciem już podjętego przez Pana dialogu ze swoim ludem” (EG 137). Każdy głosiciel powinien jednak pamiętać, że czytania niedzielne zabrzmią w całym swoim blasku w sercu ludu, jeśli najpierw zabrzmiały tak w sercu pasterza”(EG 149). Winien onnadto „rozpoznać serce swojej wspólnoty, by szukać, gdzie jest żywe i żarliwe pragnienie Boga, a także gdzie ten dialog, pełen miłości, został przytłumiony lub nie mógł okazać się owocnym”(EG 137). Prezbiterzy zobowiązani są zatem do ciągłego uświadamiania sobie znaczenia homilii, którą należy dobrze przygotowywać, aby przez zaniedbania nie lekceważyć słowa Bożego i nie okazywać braku szacunku wobec wiernych. Jest to często jedyna okazja do formowania świeckich i wzbudzenia w nich pragnienia głębszego poznania Pisma Świętego i treści wiary.\nSłowo Boże i moc Ducha\n46. Synod zachęca prezbiterów do codziennej lektury Pisma Świętego, aby odnawiać swoją relację ze słowem Bożym, które wzbudza wiarę i nawraca (Rz 10,17). „Każdy misjonarz Ewangelii powinien zawsze pamiętać o tej prawdzie, że to Pan porusza serca swoim słowem i swoim Duchem, powołując ludzi do wiary i do wspólnoty w Kościele. Paweł pozostawia nam niezwykle cenną naukę, płynącą z jego doświadczenia. Aby ewangelizacja była skuteczna, potrzebuje siły Ducha, który ożywi przesłanie i napełni tego, kto je głosi, ową «wielką siłą przekonania», o której mówi Apostoł (1 Tes, 1,5). Powinny mu towarzyszyć znaki, gesty, jak przepowiadaniu Jezusa. Słowo, Duch i przekonanie — w ten sposób pojmowane — są zatem nierozłączne i razem przyczyniają się do skutecznego szerzenia ewangelicznego przesłania”. Niech przez odnowione przepowiadanie prezbiterzy ofiarują wierzącym, także oziębłym lub niepraktykującym, nową radość oraz nową ewangelizacyjną żywotność. Jego centrum i jego istota jest zawsze ta sama: Bóg, który objawił swoją ogromną miłość w Chrystusie umarłym i zmartwychwstałym. On czyni swoich wiernych zawsze nowymi.\nZachęta skierowana do osób konsekrowanych\n47. Synod zachęca członków Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, a także wdowy i dziewice konsekrowane, do zaangażowania w nową ewangelizację, zwłaszcza przez wierność właściwemu im charyzmatowi i nauce Kościoła.\nAlumni w nowej ewangelizacji\n48. W proces nowej ewangelizacji powinni być wprowadzeni kandydaci do kapłaństwa. Dlatego już na etapie seminaryjnym wskazane jest, aby:\na. przygotowywać alumnów do posługi w ruchach i stowarzyszeniach kościelnych;\nb. kształtować otwartość i przekonanie, że wspólnoty kościelne stanowią jedną z ważnych form pracy duszpasterskiej;\nc. uczyć odpowiedzialności za formację członków ruchów i stowarzyszeń.\nZaleca się nadto, aby w ciągu formacji seminaryjnej klerycy, poczynając od roku propedeutycznego, uczestniczyli w rekolekcjach ewangelizacyjnych. Winny to być rekolekcje co najmniej 3-dniowe. Alumni powinni przygotowywać się także do podjęcia ewangelizacji w ramach praktyk duszpasterskich (rekolekcje ewangelizacyjne, kursy Szkoły Nowej Ewangelizacji, ewangelizacje uliczne, udział w spotkaniach małych grup ewangelizacyjnych w parafiach itp.).\nWspólnoty, ruchy i stowarzyszenia katolickie\n49. Sam Kościół ciągle musi być ewangelizowany – Ecclesia semper evangelizanda! Orędzie Biskupów do ludu Bożego, ogłoszone na zakończenie Synodu o nowej ewangelizacji, zaleca, by tworzyć nowe otwarte wspólnoty, w których wszyscy znaleźliby swój dom; by „sprzyjać konkretnym doświadczeniom wspólnoty, które przez żarliwą moc miłości – «Zobacz, jak się kochają!» (Tertulian, Apologetyk, 39, 7) – przyciągałyby pozbawiony złudzeń wzrok współczesnej ludzkości”.\nWyjście z zamknięcia\n50. Sobór Watykański II stwierdza, że ruchy i stowarzyszenia „nie są celem dla siebie samych, ale winny służyć posłannictwu Kościoła w odniesieniu do świata. Ich skuteczność apostolska zależy od ich zgodności z celem Kościoła, świadectwa życia chrześcijańskiego i ducha ewangelicznego poszczególnych członków i całego zespołu” (DA 19). Synod zachęca zatem, by wystrzegać się hermetycznego charakteru wspólnot, co może wpływać na brak ich szerszego oddziaływania i wyobcowanie z życia parafii i społeczności.\n51. Zaleca się, by zrzeszenia wiernych świeckich, współpracując z Radą Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich Diecezji na płaszczyźnie wymiany informacji i koordynacji współpracy między poszczególnymi strukturami, uczestniczyły w przedsięwzięciach i wydarzeniach ogólnodiecezjalnych i lokalnych.\n52. Zrzeszenia świeckich o charakterze diecezjalnym i ponaddiecezjalnym powinny uzyskać na prowadzenie działalności w Diecezji akceptację Biskupa Płockiego, który wyznacza dla nich moderatora diecezjalnego lub asystenta kościelnego (KPK 317).\nDuszpasterze i asystenci kościelni\n53. Ruchy i stowarzyszenia mają odpowiedzialnych za nie duszpasterzy lub asystentów kościelnych, których mianuje Biskup Płocki. Duszpasterze winni podjąć wysiłek wspomagania tych wspólnot, a przede wszystkim zachęcania ich do rozwoju w komunii i misji Kościoła (por. ChL 31).\n54. Odpowiedzialność duszpasterska za ruchy i stowarzyszenia działające w danej parafii spoczywa na proboszczu (administratorze), którego wspomagają wikariusze. Spełniając swą posługę odnośnie do zrzeszeń laikatu, prezbiterzy czynią to z mandatu Biskupa Płockiego.\n55. Synod postuluje, aby ruchy i stowarzyszenia katolickie, które prowadząc właściwą sobie działalność w Diecezji Płockiej kierują się własnymi statutami i regulaminami, zatwierdzonymi przez Stolicę Apostolską, Konferencję Episkopatu Polski bądź Biskupa Płockiego, dokonały ich aktualizacji.\nKryteria kościelnego charakteru wspólnot\n56. Ruchy i stowarzyszenia kościelne w Diecezji winny uwzględniać w swych programach i w swej działalności kryteria charakteru kościelnego, czyli:\na. dążenie do świętości i odnowy życia chrześcijańskiego;\nb. szerzenie wiary w jedności z magisterium Kościoła i jego apostolskimi celami;\nc. zakorzenienie w misji Kościoła lokalnego i jej uwydatnianie;\nd. dawanie świadectwa ewangelicznej jedności przez wzajemne wspieranie się ruchów, stowarzyszeń i grup w dziele apostolstwa (por. ChL 30).\nJedność z duszpasterzami\n57. Zaleca się, aby wierni świeccy, skupieni we wspólnotach kościelnych, działali w parafii w ścisłej jedności z jej duszpasterzami i współpracowali z nimi, w miarę możliwości, we wszystkich dziełach apostolskich i misyjnych swojej parafii (zob. DA 10).\nWspólnota miejscem formacji i wzrastania w wierze\n58. Synod zachęca wiernych świeckich, aby poprzez udział w ruchach, wspólnotach i stowarzyszeniach apostolskich pogłębiali swoją wiarę i formację (por. ChL 62; 2PSP, Sól ziemi. Powołanie i posłannictwo świeckich, 36). Dokonuje się to poprzez wprowadzenie w znajomość Pisma Świętego, jego duchową lekturę, modlitwę słowem Bożym (lectio Divina), mistagogię sakramentalną, modlitwę indywidualną i wspólnotową, kierownictwo duchowe, pogłębione nauczanie teologiczne, życie wspólnotowe i formację do ewangelizacji – wyjścia „na zewnątrz” wspólnoty, by zdobywać „nowych” uczniów Chrystusa. Pomocą w tym dziele służy Szkoła Nowej Ewangelizacji Diecezji Płockiej pw. św. Łukasza.\nPomoc w rekolekcjach kerygmatycznych\n59. Podczas rekolekcji kerygmatycznych w parafii ruchy i stowarzyszenia powinny się w nie zaangażować w zakresie wskazanym przez proboszcza.\nZaangażowanie w ewangelizację\n60. Synod zachęca wiernych świeckich do uczestnictwa w strukturach krzewiących i wspomagających nową ewangelizację, na przykład w Szkole Nowej Ewangelizacji, czy też we wspólnotach i stowarzyszeniach, których naczelnym zadaniem jest ewangelizacja.\n61. Synod przypomina prezbiterom, że powinni traktować świeckich jako koniecznych współpracowników w dziele ewangelizacji (zob. DK 9; por. 2PSP, Sól ziemi. Powołanie i posłannictwo świeckich, 10 i 37), jako „sprzymierzeńców” i „rodzaj energii nuklearnej Kościoła w wymiarze duchowym”. Ta nowa kategoria ewangelizatorów, to nie tylko pomocnicy, ale współodpowiedzialni za Kościół, gdyż „bez świeckich nie będzie nowej ewangelizacji”.\nOstrzeżenie przed zbytnią koncentracją\nna nadzwyczajnych charyzmatach\n62. Synod przestrzega wiernych przed zbytnią koncentracją na znakach, nadzwyczajnych charyzmatach i manifestacjach podczas spotkań modlitewnych i Eucharystii. Sprawując posługę uzdrawiania i uwalniania należy ściśle stosować się do przepisów liturgicznych i innych zaleceń Kościoła.\nŚwieccy w dziele nowej ewangelizacji\n63. Synod zachęca ochrzczonych do wielkodusznej odpowiedzi na wezwanie Chrystusa do ewangelizacji. W tym celu należy dawać wszystkim ochrzczonym możliwość podejmowania współodpowiedzialności za Kościół i współpracy w jego posłannictwie (zob. KK 31 i 33; por. 2PSP, Sól ziemi. Powołanie i posłannictwo świeckich, 4 i 6; EG 103).\n64. Synod przypomina, że nowa ewangelizacja dokonuje się także przez świadectwo życia – obecność, która zmusza obojętnych bądź niewierzących do refleksji. Dawanie radosnego świadectwa o Ewangelii nie jest zatem obowiązkiem czy przywilejem tylko niektórych. Chrześcijanin jest bowiem ze swej natury christoforos – niosącym Chrystusa i nie może nie głosić Tego, którego spotkał, poznał i pokochał (por. Dz 4,20). Nawet jeśli jesteśmy jak mała trzódka (Łk 12,32), możemy dać świadectwo ewangelicznego orędzia zbawienia i jesteśmy powołani, aby być „solą i światłem” nowego świata (por. Mt 5,13-16).\n65. Podstawą misji chrześcijan w świecie jest powołanie do świętości, którą wierni świeccy realizują w warunkach życia rodzinnego, zawodowego i społecznego (KK 31). Synod przypomina, że katolicy winni podejmować życie według Ducha, naśladując Jezusa Chrystusa i odpowiadając na Jego wezwanie do dawania świadectwa chrześcijańskiego życia (por. ChL 16-17; 2PSP, Sól ziemi. Powołanie i posłannictwo świeckich, 4 i 12).\nNowa ewangelizacja w parafii\nCentrum misyjnego posyłania\n66. Synod przypomina, że parafia jest formą obecności Kościoła na określonym obszarze, środowiskiem słuchania słowa Bożego, wzrostu życia chrześcijańskiego, dialogu, przepowiadania, ofiarnej miłości, adoracji i celebracji. Wszyscy jej członkowie winni podejmować ciągły wysiłek, aby ożywiać swego ducha misyjnego i stawać się coraz pełniej wspólnotą wspólnot i centrum misyjnego posyłania (EG 28).\nParafia ewangelizowana i ewangelizująca\n67. Parafia jako „wspólnota ewangelizacyjna przez dzieła i gesty wkracza w codzienne życie innych, skraca dystans, uniża się aż do upokorzenia, jeśli to jest konieczne, i przyjmuje ludzkie życie, dotykając cierpiącego ciała Chrystusa w ludzie. W ten sposób ewangelizatorzy mają «zapach owiec», a one słuchają ich głosu” (EG 24). Każda parafia powinna doświadczyć nowej ewangelizacji i stać się podstawowym miejscem formacji i działania laikatu. Na poziomie parafialnym proces ewangelizacyjny powinien zawierać kilka następujących po sobie etapów: głoszenie kerygmatu, katecheza i droga inicjacji, życie liturgiczne i sakramentalne oraz diakonie w Kościele.\n68. Nie należy redukować nowej ewangelizacjido jakiegoś programu lub też do wytycznych duszpasterskich, ponieważ domaga się ona radykalnego nawrócenia w wymiarze egzystencjalnym i zmiany dotychczasowych form duszpasterskich. Papieże Benedykt XVI i Franciszek podkreślali wielokrotnie potrzebę nawrócenia pastoralnego. Wymaga to specyficznej formacji odpowiedzialnych za duszpasterstwo, aby mieli na względzie nowe sposoby ewangelizowania i przyjmowania nowych charyzmatów.\nWnikanie w słowo Boże\n69. Homilie, katechezy i wszelkie działania, aby doprowadzić innych do wiary, powinno przenikać Pismo Święte. Synod zachęca parafie i małe wspólnoty chrześcijańskie do poważnego studium Biblii, do lectio divina i innych form modlitewnego czytania Pisma Świętego (por. DV 21-22).\n70. Synod poleca, aby przynajmniej raz na pięć lat w parafiach dużych, a w mniejszych – co 7 lat odbyły się rekolekcje ewangelizacyjne.\nEwangelizacja struktur parafialnych\n71. Wskazane jest, by w miarę możliwości organizować wyjazdowe rekolekcje ewangelizacyjne dla członków struktur parafialnych. Zaleca się, by uczestniczyli w nich duszpasterze, członkowie Parafialnej Rady Duszpasterskiej, Parafialnej Rady Gospodarczej, katecheci i inni pracownicy parafialni (organista, kościelny, zakrystian i inni) oraz liderzy wspólnot kościelnych.\nProgramy ewangelizacji osób pracujących na rzecz rodziny\n72. Wskazane jest stworzenie programu formacji, spotkań, rekolekcji ewangelizacyjnych dla małżeństw i rodzin. Należy zwrócić szczególną uwagę na ludzi młodych, przygotowujących się do małżeństwa oraz na młode rodziny. W tym kontekście jawi się pilna potrzeba ewangelizacji osób pracujących na rzecz rodziny, w tym szczególnie doradców życia rodzinnego i osób pracujących w poradniach rodzinnych. Synod zachęca do organizowania dla nich rekolekcji kerygmatycznych i formacji do ewangelizacji. Należną troską należy również otoczyć związki niesakramentalne.\nKerygmat i katecheza\n73. Ważne jest, by pamiętać o różnicy między pierwszą ewangelizacją, czyli głoszeniem kerygmatu, a katechizacją. Kerygmat prowadzi do odrodzenia się w wierze, katecheza zaś do wzrostu na miarę Chrystusa. Kerygmat jako podstawa ewangelizacji rodzi wiarę. Dopiero na tym fundamencie można budować katechezę, rozumianą jako całościowe nauczanie Kościoła. W ewangelizacji stawiamy człowieka przed wyborem Chrystusa, jako jedynego Zbawiciela i Pana, w katechizacji porządkujemy i pogłębiamy jego wiarę oraz wprowadzamy w głąb życia Kościoła.\n74. Zachęca się katechetów, by pielęgnowali osobistą formację do ewangelizacji i korzystali z nowych metod i środków ewangelizacyjnych.\nPromowanie inicjatyw ewangelizacyjnych dla młodzieży\n75. Zachęca się, by promować w parafiach inicjatywy ewangelizacyjne, skierowane do młodzieży gimnazjalnej, ponadgimnazjalnej, studiującej czy pracującej: Wieczory Chwały, młodzieżowe ekipy ewangelizacyjne, rekolekcje ewangelizacyjne i kursy Szkoły Nowej Ewangelizacji; informować o zagrożeniach duchowych; tworzyć przy parafiach miejsca przyjazne dla młodzieży; wykorzystywać do ewangelizacji portale społecznościowe; wspierać młodzieżowe wspólnoty formacyjne. Nastolatkowie, studenci i młodzi rozpoczynający pracę i szukający sensu swojego życia mogą stać się dynamicznymi protagonistami nowej ewangelizacji.\nNowe narzędzia i środki w ewangelizacji dorosłych\n76. W odniesieniu do osób dorosłych zaleca się wykorzystanie w ewangelizacji nowych narzędzi i środków wyrazu, przygotowanie dla zainteresowanych kursów lub szkoleń w formie e-learningu, prowadzenie rekolekcji radiowych lub internetowych, rozwijanie kultury katolickiej oraz organizowanie tzw. „ewangelizacji ulicznych”.\n77. Synod zachęca osoby starsze i chore do angażowania się we wspólnoty, w grupy dzielenia i wsparcia.\nXLIII Synod Diecezji Płockiej kieruje słowa podziękowania do osób świeckich i duchownych, którzy podejmują posługę w dziele nowej ewangelizacji Diecezji Płockiej. Wiara umacnia się, gdy jest przekazywana (RM 2; por. ChL 14; 2PSP, Sól ziemi. Powołanie i posłannictwo świeckich, 10). Wiara, pozwalająca dostrzegać wciąż na nowo cuda, które czyni dla nas Bóg, stara się także rozpoznawać znaki czasu. Zobowiązuje ona każdego członka Kościoła do stawania się żywym znakiem obecności Zmartwychwstałego w świecie. Radosne odkrycie osobowej relacji z Bogiem Ojcem, Bogiem Synem i Bogiem Duchem Świętym owocuje takim świadectwem wiary, które przyciąga do wspólnoty uczniów Chrystusa tych, którzy do tej pory Boga w niej nie poznali. Ewangelizacja bowiem nie jest dziełem jednego człowieka, prywatną inicjatywą, ani też nie jest dziełem tylko duchowieństwa – ewangelizuje Kościół jako wspólnota.\nZaproponowane przez Synod wskazania mają na celu pobudzenie wszystkich członków Kościoła Płockiego do pełnego zapału zaangażowania w dzieło nowej ewangelizacji, „aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie, jako głowie” (Ef 1,10) „i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca” (Flp 2,11). Wraz z papieżem Franciszkiem przyzywamy wstawiennictwa Maryi, Gwiazdy Nowej Ewangelizacji, Pani Mazowieckiej:\n„Wyproś nam dziś nowy zapał zmartwychwstałych,\nDaj nam świętą odwagę szukania nowych dróg,\ndar piękna, które nie zaniknie (EG 288)”.\nDzieje, organizacja i wspólnota Kościoła Płockiego\nDuszpasterstwo w służbie człowiekowi\nŹródło i szczyt. Życie liturgiczne i sakramentalne w Diecezji Płockiej\nObrona i promocja rodziny w Diecezji Płockiej\nPrezbiter - pasterzem i przewodnikiem powierzonej mu wspólnoty\nFormacja do kapłaństwa w Kościele Płockim\nDobra doczesne Kościoła Płockiego\nTroska o materialne dziedzictwo kulturowe Kościoła Płockiego\nKościół Płocki wobec kultury i środków społecznego przekazu\nKościół Płocki w trosce o dialog ekumeniczny i międzyreligijny


PressReader - Gazeta Wyborcza - Wysokie Obcasy: 2017-11-25 - ŻEGNAJ, LALECZKO\nLewe zwolnienie to początek, teraz zaczyna się gra\nGazeta Wyborcza - Wysokie Obcasy - 2017-11-25 - CHORE SPRAWY - TEKST GRZEGORZ SZYMANIK RYSUNKI MACIEJ SIEŃCZYK\nrugą godzinę obserwujemy z agentem Miszą okno i drzwi. Żeby się nie zanudzić, zmieniamy się – raz ja okno, on drzwi, raz on drzwi, a ja okno. Okno i drzwi, okno i drzwi, oknoidrzwioknodrzwi. Kiedy głowa układa mi się do snu, agent Misza wymierza karczycho. Ostrzegał przecież, że nie będzie jak na filmach. To nie „Sokół maltański”, tu nie ma żadnego gangu przemytników. Musimy się dowiedzieć, czy człowiek za oknem i drzwiami na pewno ma przepuklinę.\nDTelefon w folii\nZdrowy Polak udaje chorego z wielu powodów. Szef nie dał urlopu, jest wredny, trwa redukcja. W domu jest ściana do pomalowania, chciałoby się pójść na pielgrzymkę, pojechać na zawody płukania złota do Złotoryi, pobiec w maratonie albo zbliżają się święta i sylwester. Wpada inna fucha – drukarz dorabia przy kładzeniu kostki brukowej, motorniczy tramwaju jeździ jako kierowca prywatnego autobusu.\nLewe zwolnienie Polak najczęściej bierze na kręgosłup, w modzie są też zwolnienia od psychiatry. Ale można skromniej: kierownik gdańskiej firmy IT w ciągu pół roku w każdym miesiącu przez pięć dni był na zwolnieniu od dentysty. Tłumaczył, że cierpi zpowodu próchnicy. Na chorobowym chodził na mecze siatkówki.\nCena za lewe zwolnienie się waha. 57-letni lekarz z Gdańska brał od 50 do 300 zł, ceniony internista spod Opoczna od 20 do 50, a 62-letni lekarz ze Śląska przyjmował alkohol i papierosy.\nDetektyw z agencji detektywistycznej Lampart: – Niektórzy bardzo się angażują. Mieliśmy przypadki, że lekarz udzielał szczegółowych instrukcji, rozrysowywał plan, kiedy przyjść po następny kwit, żeby wykiwać ZUS. Lewe zwolnienie to początek, teraz zaczyna się gra. „Telefon owijam folią aluminiową, że niby nie mam zasięgu” – radzi użytkownik 999 na forum prawnym, „doświadczony wurlopach zdrowotnych”. „Wczasie zwolnienia niby trzeba być w domu, w razie kontroli ZUS-u, ale ja potrafię wymyślać dobrą wymówkę, dlaczego nie mogłem otworzyć”.\nWinę można zrzucić na pogodę („Dzwonek wdrzwiach szwankuje, kiedy pada deszcz”), pesymizm („Nie wierzę wsłużbę zdrowia, pojechałem wykupić kwaterę na cmentarzu”), na groźną teściową („Musiałem ją podwieźć, a mojej teściowej się nie odmawia”) albo niezbędne zakupy (dołączony do wyjaśnień paragon: masło, bułki, 0,7 l wódki).\n999: „Na czas zwolnienia rezygnuję z internetu, bo można wpaść przez przypadek”.\nPewna filharmonia zgłosiła się do ZUS-u, bo zauważyła, że jej muzyk na zwolnieniu wstawia na Facebooka zdjęcia, jak koncertuje po Polsce z innym zespołem.\nKontrolerzy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pracowników na chorobowym namierzali też przez zamieszczone wsieci listy startowe maratonu i rankingi przełajowego wyścigu rowerowego.\nTrzeba dobrze żyć z sąsiadami i kolegami. ZUS codziennie dostaje donosy. „Życzliwi” weszli wXXI wiek, dodają teraz załączniki, nagrania i zrzuty z portali (np. jak kolega na zwolnieniu występuje na scenie). Ale i z tego można wybrnąć. Po donosie, że „sąsiad na zwolnieniu grabił siano na hali”, pracownik odwołał się do sądu pracy. Wytłumaczył, że był tak chory, że nie mógł podnieść się z łóżka, a sąsiad go nie lubi, bo mają konflikt o miedzę. Wygrał.\nNajtrudniejszy przeciwnik wudawaniu chorego nie ma rąk ani oczu, tylko procesor i dysk twardy. To komputer wsiedzibie ZUS-u.\nWojciech Andrusiewicz, rzecznik ZUS-u: – Jeśli pracuje się w dwóch miejscach, a zwolnienie bierze w jednym, to nam w komputerze ZUS-u od razu wyświetla się to na czerwono. Sygnałem do kontroli jest też na przykład kilkanaście zwolnień wroku.\nNiedawno wciągu sześciu miesięcy kontrolerzy ZUS-u odwiedzili 265 tys. osób na zwolnieniach. Odebrano zasiłki na 7 mln zł od 10 tys. symulujących. Niektórzy pracodawcy uważają, że kontrole ZUS-u są niewystarczające – w38-milionowym kraju na stanowiskach kontrolerów pracują jedynie 102 osoby. Po mo-


Próchnica międzyzębowa. Jak rozpoznać i zapobiegać? - Dentonet\nPublikacja: 14 stycznia 2021, 09:57\nSkąd się bierze próchnica międzyzębowa?\nJak rozpoznać próchnicę ukrytą między zębami?\nW jaki sposób możemy przeciwdziałać jej powstawaniu?\nW jaki sposób szczoteczka soniczna pomaga nam lepiej zadbać o czyste przestrzenie między zębami?\nIrygator do zębów zamiast nici dentystycznej?\nPasty do zębów zapobiegające próchnicy\nPróchnica to powszechna choroba, która dotyka ponad 90% społeczeństwa. Do jej powstania przyczyniają się bakterie próchnicze znajdujące się w płytce nazębnej oraz cukry, jakimi te bakterie się żywią. Bakterie przetwarzając dostępne w jamie ustnej cukry, wytwarzają następnie kwasy, które zapoczątkowują proces tworzenia się próchnicy. Próchnica najszybciej rozwija się wtedy, gdy zaniedbujemy higienę jamy ustnej, to znaczy szczotkujemy zęby za krótko i niedokładnie. Do tego ubytki próchnicze lubią tworzyć się najczęściej między zębami, czyli w miejscach niewidocznych gołym okiem. Co możemy zrobić aby zapobiec jej powstawaniu i jak rozpoznać próchnicę międzyzębową na jej wczesnym etapie?\nCzy zastanawiałeś się ile płytki nazębnej i resztek jedzenia może znajdować się pomiędzy zębami? Naprawdę sporo. I co ciekawe, to właśnie w tych zakamarkach odkłada się jej najwięcej. Niestety, te obszary są też najczęściej pomijane podczas mycia zębów. Ciasne przestrzenie i wszelkiego rodzaju zagłębienia i rowki na powierzchni zębów trzonowych to idealne warunki do namnażania bakterii i odkładania płytki nazębnej. Zalegająca przez długi czas aktywna płytka bakteryjna stopniowo osłabia szkliwo zębów, ostatecznie doprowadzając do powstania ubytków między zębami. Taką próchnicę międzyzębową bardzo trudno wykryć. Bo zwyczajnie nie widać jej gołym okiem.\nWiększość z nas podczas codziennej rutyny pielęgnacyjnej skupia się wyłącznie na czyszczeniu zębów, które są łatwo dostępne dla szczoteczki. Zwykle najwięcej uwagi poświęcamy zębom przednim i tym od strony policzkowej. Pomijamy niewygodne do szczotkowania wewnętrzne powierzchnie zębów i bardzo często nie czyścimy przestrzeni między zębami. Niestety samą szczoteczką nie jesteśmy w stanie dobrze wyczyścić tych miejsc. Nawet jeśli mamy wrażenie że nasze zęby są czyste i gładkie, to zapominając o myciu obszarów między zębami, z czasem możemy doprowadzić do powstania głębokich ubytków, które dadzą o sobie znać za późno. Aby je oczyścić potrzebujemy specjalnych akcesoriów, które dotrą do ciasnych szczelin między zębami i usuną z nich zalegające bakterie i płytkę nazębną. W ich lepszym oczyszczeniu pomogą też szczoteczki soniczne.\nJak już wyżej wspomniano, bardzo trudno wykryć próchnicę międzyzębową. Przez długi czas rozwija się ona niezauważona i daje o sobie znać dopiero kiedy ubytek jest już dość duży i sięga głębiej w strukturę zęba. Może wtedy uwidocznić się na zewnątrz. Niepokojącym objawem jest ból odczuwany po spożyciu zimnych lub słodkich pokarmów. Na bardzo zaawansowanym etapie może dojść nawet do pęknięcia zęba czy odłamania jego fragmentu, na przykład podczas jedzenia. Próchnica międzyzębowa jest o tyle podstępna, że może jednocześnie obejmować dwa sąsiednie zęby. Aby rozpoznać próchnicę międzyzębową na jej wczesnym etapie niezbędne są regularne kontrole u stomatologa. Przynajmniej raz na pół roku. Podczas przeglądu jamy ustnej, dentysta może zlecić wykonanie zdjęcia rtg, aby móc rozpoznać ukryte zmiany próchnicze. Ważna jest też samoobserwacja. W wykryciu ubytków między zębami może pomóc nam nić dentystyczna. Kiedy nić strzępi się lub haczy, a wcześniej nie miało to miejsca, to znaczy że coś niepokojącego dzieje się pomiędzy zębami. Warto wtedy zgłosić się do stomatologa, który pogłębi diagnostykę i wykryje przyczynę problemu.\nAby zapobiec próchnicy międzyzębowej musimy działać wielokierunkowo. Z jednej strony powinniśmy ograniczyć spożywanie słodkich produktów, które w swoim składzie zawierają cukry proste, z drugiej strony bardzo ważne jest aby myć zęby regularnie. Najlepiej minimum 2 razy dziennie przez 2-3 minuty – rano i wieczorem. Stomatolodzy nie bez powodu zalecają aby myć zęby z taką częstotliwością. Na naszych zębach płytka nazębna tworzy się bowiem przez cały czas. Nie możemy całkowicie zahamować procesu jej tworzenia, ale poprzez odpowiednio częste jej usuwanie możemy znacząco zmniejszyć ryzyko powstawania próchnicy. Systematyczne szczotkowanie zębów i nitkowanie przestrzeni międzyzębowych jest o tyle ważne, że przez naszą jamę ustną przechodzi wszystko co zjadamy. Drobne cząsteczki pokarmu osadzają się na naszych zębach i łatwo wchodzą pomiędzy nie. Dla bakterii to istny raj. Wykorzystują bowiem cukry zawarte w resztkach jedzenia i rozkładają je do kwasów. Kwasy obniżają pH w naszej jamie ustnej, co powoduje wypłukiwanie z naszego szkliwa cennych składników budulcowych, takich jak jony fosforanowe czy wapniowe.\nWiększość z nas dobrze wie, że szczoteczka do zębów i nić dentystyczna lub szczoteczka międzyzębowa to niezbędne akcesoria, które pomagają nam w codziennej pielęgnacji jamy ustnej. Jeśli jednak zwykła szczoteczka manualna nie daje nam zadowalających efektów, warto sięgnąć po szczoteczkę soniczną. Usuwa kilkukrotnie więcej płytki nazębnej, docierając przy tym lepiej do przestrzeni między zębami. Dobrym wyborem jest też irygator do zębów, który skutecznie usuwa zanieczyszczenia spomiędzy zębów i z obszarów poniżej linii dziąseł.\nChoć wydawać by się mogło, że szczoteczka ma małe znaczenie w usuwaniu płytki nazębnej między zębami, to szczoteczka soniczna jest tu wyjątkiem. Niewątpliwą jej zaletą jest to, że w ciągu jednej minuty potrafi wykonać kilkadziesiąt tysięcy ruchów, dzięki czemu skutecznie rozprawia się z bakteriami i płytką nazębną, znajdującą się nie tylko na powierzchni zębów, ale również w miejscach trudno dostępnych. W połączeniu z nicią dentystyczną lub irygatorem pomaga w sposób kompleksowy zadbać o zdrowie całej jamy ustnej. Drgające z dużą częstotliwością włosie szczoteczki wytwarza z pasty, wody i śliny tysiące malutkich pęcherzyków, w których transportowane są aktywne składniki pasty. Są one następnie wtłaczane do głębiej położonych miejsc w jamie ustnej. Przenikają przestrzenie międzyzębowe, z łatwością docierają do kieszonek dziąsłowych i oczyszczają te miejsca z nagromadzonych bakterii i płytki nazębnej. Dzięki technologii sonicznej składniki pasty są efektywniej wykorzystywane i mogą lepiej zadziałać w trudno dostępnych miejscach. Na przykład fluor, który dotrze do przestrzeni międzyzębowych będzie skuteczniej chronił je przed próchnicą. Oprócz tego że szczoteczka soniczna dociera o wiele głębiej i lepiej wykorzystuje składniki pasty do zębów niż jej klasyczna wersja, to dodatkowo za sprawą fal dźwiękowych skuteczniej rozbija łańcuchy bakterii i opóźnia ich ponowne namnażanie. Dzięki temu na naszych zębach wolniej odkłada się płytka bakteryjna, a zęby są dłużej czyste. Szczoteczki soniczne mogą pracować z różną prędkością. Im więcej ruchów wykonują tym dokładniej czyszczą nasze zęby, lepiej radzą sobie z usuwaniem przebarwień i łatwiej czyszczą trudno dostępne miejsca. Świetnym przykładem są tu szczoteczki soniczne SEYSSO. W ciągu minuty wykonują od 62 tysięcy do 96 tysięcy drgań na minutę, dzięki temu są dostosowane do różnych wymagań jamy ustnej. To jedne z najszybszych szczoteczek sonicznych na rynku. Każdy model wyposażony jest w bardzo pojemny akumulator, zapewniający bardzo długi czas pracy bezprzewodowej, nawet do 10 tygodni.\nIrygator do zębów za pomocą wąskiego strumienia wody pod ciśnieniem i drobnych pęcherzyków powietrza usuwa resztki jedzenia i płytkę nazębną z wszelkich trudno dostępnych miejsc w jamie ustnej. Zapobiega w ten sposób powstawaniu próchnicy na przykład w przestrzeniach międzyzębowych. Zaletą irygatora jest to, że jest łatwy w użyciu i pozwala na szybkie oczyszczenie całej jamy ustnej. Znakomicie sprawdzi się u osób, które mają kłopot z używaniem nici dentystycznej i na przykład trudniej jest im nitkować zęby zlokalizowane w tylnej części jamy ustnej. Siłę strumienia wody możemy łatwo dostosować do wrażliwości i potrzeb naszych zębów i dziąseł. Wyższe wartości ciśnienia będą lepszym wyborem przy oczyszczaniu ciasno stłoczonych zębów, aparatu ortodontycznego czy innych zakamarków w obrębie protez czy implantów. Niskie ciśnienie wody oczyści wrażliwe miejsca w jamie ustnej, na przykład kieszonki dziąsłowe, które wymagają delikatniejszej pielęgnacji.\nFluor już od bardzo dawna stosowany jest w pastach do zębów w celu zapobiegania próchnicy. Liczne badania naukowe potwierdzają jego skuteczne działanie. A jak działa? W sposób bezpośredni oddziałuje z cząsteczkami hydroksyapatytu, który jest budulcem szkliwa naszych zębów. W wyniku tej reakcji powstaje stabilniejszy i trwalszy związek o nazwie fluoroapatyt. Fluoroapatyt sprawia, że szkliwo zębów jest bardziej odporne na działanie kwasów i proces demineralizacji. Fluor odgrywa również bardzo ważną rolę w hamowaniu namnażania bakterii próchniczych. Do tego wspomaga proces remineralizacji zębów, sprawiając że nasze zęby szybciej ulegają odbudowie. W pastach do zębów fluor występuje pod postacią fluorków. Są to najczęściej fluorek sodu, monofluorofosforan sodu lub aminofluorek. Szczególnie skuteczny w działaniu jest aminofluorek. Działa w sposób natychmiastowy i tworzy na powierzchni zębów jednolitą warstwę ochronną. Działa długotrwale, dzięki czemu nasze zęby są skuteczniej chronione przed próchnicą. W pastach do zębów dla dorosłych stężenie fluoru może być różne, najczęściej waha się między 1000 a 1500 ppm. Warto jeszcze wspomnieć o innych substancjach, które również przeciwdziałają próchnicy. Jedną z nich jest hydroksyapatyt, łatwo dostępne źródło jonów wapnia i fosforu, czyli składników budujących szkliwo naszych zębów. Hydroksyapatyt przede wszystkim remineralizuje szkliwo zębów, a także pomaga zwalczać próchnicę w jej początkowej fazie, kiedy widoczne są białe plamy. Na powierzchni zębów tworzy rodzaj warstwy ochronnej. Dzięki niej znacząco zmniejsza się przyczepność bakterii do naszych zębów, czego efektem jest lepsza ochrona przed próchnicą. Im drobniejsze cząsteczki hydroksyapatytu (na przykład nanohydrokysapatyt) tym lepsze rezultaty możemy osiągnąć. Ksylitol to kolejny związek, który pomaga chronić zęby przed powstawaniem ubytków. Zmniejsza liczbę bakterii próchniczych znajdujących się w jamie ustnej. Zwiększa również produkcję śliny, która pomaga szybciej usuwać resztki pokarmu i przywraca jednocześnie prawidłowe pH w jamie ustnej. Ksylitol wspomaga również proces odbudowy szkliwa zębów.\nProdukcja śliny ma niebagatelne znaczenie w zapobieganiu próchnicy. Dlatego warto wspierać jej naturalne właściwości ochronne i oczyszczające. Ślina odpowiada między innymi za zwalczanie niepożądanych bakterii, dba o to by w naszej jamie ustnej panowało odpowiednie pH, czyli żeby nie było ono za kwaśne. Do tego jest nośnikiem ważnych składników mineralnych, które budują szkliwo. Dzięki temu nasze zęby są bardziej odporne na atak kwasów produkowanych przez bakterie. By zwiększyć produkcję śliny, warto spożywać produkty, które wymagają od nas gryzienia, na przykład surowe warzywa jak marchew, papryka czy kalarepa. Żucie gumy także pobudza ślinianki do wytwarzanie większej ilości śliny. Dlatego dobrze sprawdzi się żucie bezcukrowych gum przez kilka minut po posiłku. Kluczowe jest również nawodnienie organizmu. Pamiętajmy o regularnym piciu wody.\nTagi: irygator stomatologiczny, nitkowanie zębów, próchnica międzyzębowa, próchnica międzyzębowa objawy


Mieszkanie Profesora Ludwika Chmaja 11, Rzeszów – 49,9m², 1. piętro, 2 pokoje · SonarHome\n49,9m², 1. piętro, 2 pokoje\nMieszkanie Profesora Ludwika Chmaja 11 49,9m², 1. piętro, 2 pokoje\n💰 Szac. cena ofertowa 410 578 PLN\n📐 Metraż 49,9\n🚌 Odległość od centrum miasta 1.69\nSprzedaż mieszkania – Rzeszów, Dąbrowskiego, Profesora Ludwika Chmaja 11\nChcesz sprzedać bezpośrednio mieszkanie w Rzeszowie pod adresem Profesora Ludwika Chmaja 11?\n2-pokojowe mieszkanie, o powierzchni 49,9m², znajdujące się na 1. piętrze w 4-piętrowym budynku z 2015 roku. Mieszkanie posiada miejsce postojowe, balkon i komórkę lokatorską.\nwycena na dzień 2020-05-07\nSzacowana cena za m² wynosi 8228 PLN (na dzień 2020-05-07).\nDo przygotowania powyższej wyceny wykorzystaliśmy 226 ofert w promieniu 5908m.\notodom.pl 48.6PLN/m² 7 408 PLN/m²\nnieruchomosci-online.pl 49.0PLN/m² 7 715 PLN/m²\nPod adresem Profesora Ludwika Chmaja 11 znajduje się budynek wielorodzinny.\n349 073 PLN\n331 491 PLN\nPodobne mieszkania na sprzedaż w okolicy Profesora Ludwika Chmaja 11\notodom.pl · 50.3m² · 360 000 PLN · 7 158 PLN/m²


Waga platformowa SBS-PF-100A1 - 100kg 10g | expondo.pl\nWaga plaformowa - 100 kg / 10 g - LED\nNr artykułu: EX3086\nPowierzchnia ważąca: 30,5 x 40,5 cm\nElektroniczna waga platformowa Steinberg Systems SBS-PF-100A1 Sprzęt niemieckiej marki...więcej\nElektroniczna waga platformowa Steinberg Systems SBS-PF-100A1\nSprzęt niemieckiej marki Steinberg Systems powstał z materiałów najwyższej jakości. Charakteryzuje się długą żywotnością i niezawodnością. Waga platformowa umożliwia określenie ciężaru przedmiotów o maks. masie 100 kg, z dokładnością do 10 g. Sprawdzi się w magazynach, centrach logistycznych, na zapleczach itp.\nWaga platformowa SBS-PF-100A1 z terminalem – charakterystyka\nPlatforma ważenia (ze stali nierdzewnej) od góry pokryta została antypoślizgową warstwą, dzięki czemu załadowane przedmioty stabilnie trzymają się powierzchni. Platforma od spodu posiada dodatkowe wzmocnienie.\nTerminal wykonano z wytrzymałego tworzywa sztucznego. Przyjazny panel starowania (z numeryczną klawiaturą) zapewnia intuicyjną, wygodną obsługę. W razie potrzeby głowica może być zdjęta ze statywu.\nTrzy wyświetlacze LED doskonale sprawdzą się w zaciemnionych pomieszczeniach. Prezentują one cyfry o wysokości 15 mm. Wyświetlacze pokazują:\nCenę za kilogram\nErgonomiczna konstrukcja usprawnia i przyspiesza proces określania masy. Do najważniejszych rozwiązań należą:\nSzeroki zakres funkcji sprawia, że obsługa modelu SBS-PF-100A1 jest prosta i komfortowa. Waga platformowa Steinberg Systems posiada następujące opcje:\nSprzęt pobiera energię z gniazdka (230 V) lub zasilacza 6 V / 4 Ah (w zestawie). Opisywana waga platformowa daje możliwość pracy w trakcie ładowania akumulatora. Model SBS-PF-100A1 może być eksploatowany w miejscach związanych z branżą handlową, przemysłową, usługową itp. Urządzenie wyróżnia się atrakcyjnym stosunkiem jakości do ceny.\nWytrzymała konstrukcja – powierzchnia ważąca ze stali szlachetnej, terminal z solidnego tworzywa sztucznego\nWygodne ważenie – platforma pokryta antypoślizgową warstwą\nŁatwe odczytywanie parametrów – trzy wyświetlacze LED, cyfry o wysokości 15 mm\nErgonomia – zdejmowany terminal, wysoki statyw, nóżki z regulacją wysokości\nBezpieczeństwo – ostrzeżenie przed przeciążeniem\nEnergooszczędność – tryb uśpienia\nNr katalogowy 3086\nMateriał powierzchni ważącej Stal nierdzewna z antypoślizgową warstwą\nZakres ważenia od 0,4 do 100 kg\nCzas pracy na akumulatorze do 20 godz.\nWymiary platformy 40,5 cm x 30,5 cm\nWymiary (DxSxW) 51,00 x 31,00 x 71,00 cm\nWymiary wysyłki (DxSxW) 71,00 x 18,00 x 31,00 cm\nWaga wysyłki 9,75 kg\nWaga platformowa - 60 kg / 20 g


Gastronomia - Usługi gastronomiczne, Katalog firm\nProfesjonalne usługi gastronomiczne dla klientów prywatnych oraz dla firm. Obsługujemy imprezy okolicznościowe takie jak: -wesela -chrzciny -komunie -stypy -jubileusze Zapewnimy pyszne jedzenie również na imprezy firmowe: -bankiety -otwarcia -pikniki firmowe -imprezy...\nPure Food z Olsztyna to zespół fachowców od dietetyki, których połączyła chęć zdrowego oraz smacznego żywienia. Chcemy oferować wyborne posiłki serwowane jako dieta pudełkowa dla większej grupy konsumentów, dlatego stworzyliśmy Pure Food, jakie na terenie Olsztyna obsługuje...\nDussmann Catering to cateringi przygotowywane na różne okazje a także restauracje dla pracowników firm. W restauracjach pracownicy mogą liczyć na zdrowe i smaczne posiłki każdego dnia, a do tego przygotowywane jak w domu. Ponadto firma oferuje cateringi, które cieszą się dużym...\nOd lat specjalizujemy się w tworzeniu wybornych potraw dla Klientów. Specjalizujemy się w komponowaniu cateringu dietetycznego - w zależności od Twoich priorytetów dietetycznych, możesz liczyć na to, że skonstruowany przez nas catering będzie dobrany do Twoich wymogów. Jeśli...\nCulaccino oferuje wyjątkowy trójkołowiec, inspirowany legendarnym Piaggio Ape P501 (rocznik 79), który będzie stanowił wyjątkową atrakcję na wszelkiego typu imprez. Nasz trójkołowiec jest wyjątkowym mobilnym barem posiadający 3 nalewaki i zapewniający wyjątkowe wino musujące...\nSerdecznie zapraszamy po zestawy świąteczne, które są doskonałym niespodzianką dla wszystkich osób. Zachęcamy do składania zamówienia w naszej firmie, która już od wielu lat posiada dla Was indywidualnie dobraną ofertę, dzięki czemu jesteście z nas tak bardzo zadowoleni. Nasze...\nSerdecznie rekomendujemy Wam zestawy upominkowe dedykowane firmom, jak również odbiorcom indywidualnym. Z naszej oferty może skorzystać każda osoba, która chce zamówić wyjątkowe kosze świąteczne, którymi okaże swoją pamięć, czy nawet bliskie i ciepłe uczucia. Przyrządzimy dla...\nCzy kochacie dostawać prezenty? Na pewno tak. Obojętnie od tego, czy mamy Gwiazdkę, urodziny, czy też idziemy na weselę - zawsze uwielbiamy dostawać prezenty. Jeżeli sami potrzebujecie znaleźć atrakcyjną inspirację na prezent to polecamy Wam nasze kosze upominkowe, które zawsze bardzo...\nPragniesz nieszablonowej oprawy eventu czy imprezy okolicznościowej? Dzięki naszym kultowym samochodom do zadań specjalnych, Twoja impreza pozostanie na długo w pamięci zaproszonych gości. Doświadczenie gastronomiczne i duże możliwości eventowe samochodów The Carbar zaskoczą...\nJesteśmy firmą cateringową z ponad 15-letnim stażem. Stale się rozwijamy podnosząc tym samym swoje umiejętności i zdobywając potrzebne doświadczenie. Gastro Team to firma, której można zaufać! Dzięki posiadaniu dużych możliwości sprzętowych i kadrowych możemy organizować...


Na trasie realizowanej drogi stoi kamienica, w której kilka lat temu sprzedano kilkanaście mieszkań. Był to najprawdopodobniej wypadek przy pracy stosownych służb miejskich z prezydentami miasta na czele. Choć przebieg drogi znany był od wielu lat to z niewiadomych powodów mieszkania zostały sprzedane ich najemcom. Po nabyciu swoich mieszkań ich właściciele ochoczo i w dobrej wierze przystąpili do remontów. Ku ich zdziwieniu po upływie kilku zaledwie lat, pod koniec 2006 r. i na początku 2007 r., spółka powołana do budowy drogi wystąpiła do nich z ofertami nabycia przez Miasto Gliwice uprzednio sprzedanych mieszkań za cenę „odpowiadającą ich wartości rynkowej określonej przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego”. Ofertę sporządzono na motywach art. 114 ust. 1 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. dalej. GospNierU), który zobowiązuje do przeprowadzenia rokowań z właścicielami. Właściciele lokali mieszkalnych wzięli pod pachę przedłożone im oferty nabycia mieszkań i ruszyli na lokalny rynek nieruchomości, do lokalnych biur pośrednictwa. Czasu na namysł mieli niewiele, ponieważ dano im go jedynie 14 dni. W niezwykle prosty i oczywisty sposób przekonali się, że przedstawione im ceny są znacznie niższe od cen ofertowych, z którymi spotkali się w biurach pośrednictwa. Gremialnie odpowiedzieli odmownie na złożone im, wadliwe oferty nienawiązujące do stanu rynku nieruchomości. Odpowiedź z urzędu nadeszła pod koniec lutego. Bez zbytnich ceregieli wyjaśniono w niej, że „w związku z zarzutami o nieaktualność wyceny zwrócono się do rzeczoznawcy majątkowego o dokonanie powtórnej analizy rynku”, a dodatkowo, że „obecnie przygotowywane są przez rzeczoznawcę majątkowego aktualizacje wartości mieszkań...”. Innymi słowy potwierdzono urzędowym pismem, że oferta złożona właścicielom mieszkań była chybiona. Wywołane zamieszanie, edycja urzędowych pism, czynności rzeczoznawcze okazały się niewiele warte. Udało się natomiast wprowadzić nerwowość i stan napięcia do życia kilkunastu rodzin właścicieli mieszkań.\nPo dwóch miesiącach inwestor publiczny przedłożył właścicielom mieszkań aneksy do ofert. Z aneksów wynika wyraźnie, że rzeczoznawca rzeczywiście dokonał „aktualizacji”. Polegała ona na tym, że wartości mieszkań z pierwszej oferty podciągnięto przeciętnie o 48% w górę. Nie trzeba być ekspertem, by stwierdzić, że hojne podciągnięcie wartości miało niewiele wspólnego ze zmianami na rynku mieszkań. Była to w istocie korekta uprzednio popełnionego błędu. Błędu wielokrotnego oraz dosyć grubego. Swobodne podejście do swoich obowiązków grupy osób wynagradzanych za publiczne pieniądze spowodowało, że kilkanaście rodzin wpadło w zrozumiałą panikę. Na całe szczęście żadne wiążące decyzje nie zapadły. Tok sprawy mógł toczyć się dalej.\nPo „tuningu” wartości dokonanym przez rzeczoznawcę właściciele nieruchomości lokalowych otrzymali następne oferty. Z treści ofert wynika, że proponowana w nich cena odpowiada „wartości rynkowej określonej przez uprawnionego rzeczoznawcę”. Ponieważ każdy z nas może znaleźć się w podobnej sytuacji, warto się zastanowić, czy cena proponowana w rokowaniach powinna odpowiadać wartościom rynkowym nieruchomości.\nCena umowna odszkodowania winna być określona w takiej wysokości, by właściciele poszczególnych nieruchomości byli w stanie odtworzyć posiadane prawa. Zasadę tę wskazuje [...]