00141 003198 21535765 na godz. na dobę w sumie\nISBN: netpress_klasyka_2479 Data wydania:\nKazimierz Laskowski ZUŻYTY Konwersja: Nexto Digital Services\nSpis treści CZĘŚĆ I. CZĘŚĆ II. EPILOG.\nZUŻYTY (Kartki z życia). Laskowski Kazimierz CZĘŚĆ I. Że się ja też od tego rannego "wiejskiego" wstawania odzwyczaić nie mogę; a co prawda, to nawet na wsi nie zrywałem się tak wcześnie, jak tutaj! To zmiana miejsca, wpływ miejskiego powietrza tak musiały oddziałać na organizm. Tak, tak, niechybnie — nic innego. Szkoda jednak, że sypiać nie mogę, w mojem położeniu każda chwila snu, to skarb prawdziwy, zapominam o kłopotach, nie myślę po prostu. Jak mi się czasem myśleć nie chce! jak nie chce! a tu jak na złość snują się po głowie natrętnie przeróżne kombinacye, uciec od nich nie mogę, zagłuszyć nie mam czem. Żeby chociaż spać można! ale i tego nie. Od tygodnia jak mieszkam w Warszawie, zaledwie szary, posępny, ten miejski świt — o bo tu, stanowczo i słońce inaczej świeci! zajrzy w okna mej izdebki, zrywam się, na równe nogi, sam nie wiedząc po co. Biegnę do okna, patrzę bezmyślnie na zwilgocony bruk uliczny, na ten proletaryat miejski wstający o świcie i snujący się z smutnem obliczem po ulicach, na blaszane dachy kamienic... Brr! jakie to jednostajnie, szare, ponure. A jednak i tutaj ludzie żyją i ja prawdopodobnie żyć będę musiał — przywyknę z czasem, ludzie przyzwyczajają się nawet do arszeniku, tylko wzwyczaić się najtrudniej. Żebym tak mieszkał w zbytku, na pierwszem piętrze, w stylowo umeblowanym pokoju, zapewne nie odczuwałbym nudów, ani bezsenności. Słońce miałoby dłuższą drogę do przebiegnięcia, i później rzucałoby mi złotym promieniem w oczy. Zresztą od czegóż żaluzye? A tutaj na wyżynach trzeciego piętra, gdy się poranny brzask w ciasną izdebkę wtłoczy, tak gburowato oświetla wszystko, że chociaż głowę kocową kołdrą okrywam, pod zamknięte powieki mi wgląda i budzi... Jakby mówiło: wstawaj śpiochu! do pracy! nie pora wylegać się kochanku, gdy majątek dyabli wzięli... Nieznośny weredyk świetlany! nie dosyć mi o tem ludzie nakładli w uszy, jeszcze mi z nieba przykrą prawdą świecić będą w oczy! Stanowczo za ostatni grosz kupię firanki i... choćby ze dwie doniczki kwiatów. Tak zawsze lubiłem zieleń... kwiaty.., a tutaj ani nawet liścia nie ujrzy! Czasem — ot niedawniej jak wczoraj, gdym spojrzał z okna na sinawe, jednostajne dachy kamienic, na tę istną symfonię płaszczyzn, ogarnęła mię dziwna nostalgia za strzechami wiejskiemi, przerosłemi mchu kępkami. Jakaż to tam rozmaitość choćby w układzie słomy! Każde źdźbło mówi do cię, czytasz na poczerniałym kłosie lata jego istnienia, przetrwane słoty i burze — metrykę chaty masz nieomal wypisaną na dachu. A tu nic! zgoła nic! blaszane równouprawnienie. Ale po co ja to wszystko wypisuję? Stało się — najżałośliwsze skargi żadnej zmiany nie sprowadzą, a rozstroją mię jeszcze bardziej. Żeby mi ktoś był przed półrokiem powiedział, że ja chłopak majętny, wychuchany, wypieszczony "oczko w głowie" rodziców, przypuszczalny spadkobierca pańskiej fortuny, będę poszukiwał pracy na miejskim bruku... byłbym mu parsknął w żywe oczy! Bo i któżby mógł przypuścić — że nas jeden niefortunny interes z siodła wysadzi? Nie mam żalu do ojca, lecz pojąć nie mogę, jakim sposobem rozsądnego człowieka można było w tak ryzykowną spekulacyę wplątać? dobrodusznym był do zbytku i zapłacił swą łatwowierność majątkiem i życiem... Przed śmiercią sądził jeszcze, że się dla mnie jakiś okruch z pańskiej fortuny zostanie, z tem przekonaniem nawet umarł, a tymczasem!... Przecież nie mogłem na to pozwolić, aby wierzyciele nasze nazwisko szarpali. Żaden Czarski bankrutem nie był! Popłaciłem wszystko, słuszne i niesłuszne pretensye pozaspakajałem — pozostało mi w spadku "dobre imie," co się w bilansie kupieckim zerem nazywa. Zresztą choćbym był nawet kilka tysięcy rubli uratował... wielka rzecz! Cóżbym ja z tem począł? ja co na swą osobę nieraz dwa razy tyle rocznie wydawałem. Oddając resztki, nie zrobiłem żadnego poświęcenia. Wszystko mi było jedno, tak będę żył z tą garstką grosza, jak bez niej — myślałem. Teraz, prawdę mówiąc, po głębszej rozwadze, żałuję, że zanadto może byłem "correct" w postępowaniu z wierzycielami. Trzeba było urwać coś tym krukom, zdałoby się obecnie, choćby na kupno lepszych mebelków... Siostra praktyczniejsza; ona ze swej części więcej uratowała. Nawet się po niej nie spodziewałem takiej energii. I mnie radziła "po swojemu," ale dobrze; gdybym był poszedł za jej radą, moja eskapada do Warszawy nie byłaby potrzebną... Poczciwa Mania. Swatała mię po prostu z bogatą swą koleżanką, panną Izą Wykolską, córką najbliższego naszego sąsiada. Pamiętam, jak dziś — było to już po wszystkich tych nieszczęśliwych perepetyach — gdy pojechałem z Manią do Wykolskich. Przyjęli nas serdecznie, serdeczniej może, niż zwykle, okazując, że mię sobie życzą. Cóż, kiedy panna Iza ma tak wybitnie zdrową twarzyczkę — żem się aż tego zbytku zdrowia przeląkł. Przytem jechałem tam jedynie dla zadośćuczynienia życzeniu Mani, ale o żenieniu się mowy być nie mogło. I Mania wiedziała o tem, próbowała jednak, czy po stracie majątku nie przyszło upamiętanie i czy jej się nie uda losu brata ustalić... Trzeszczała mi siostrzyczka nad głową przez całą drogę; musiałem wysłuchać całego ekonomiczno-małżeńskiego traktatu, ale gdyśmy pod pałacyk Wykolskich zajechali, gdy uścisnąłem krwistą rączkę panny Izy, przepadła uległość braterska! przed oczyma stanęła, jak żywa, śliczna Wicunia Ostojewiczówna i najlepsze zamiary dyabli wzięli. Mimo usilnych tentacyj Wykolskich, byłem zimny, jak lód. Mania mieniła się na twarzy, dając mi różnemi znakami do poznania, że jest ze mnie niezadowoloną... a ja nic... Po tych niefortunnych konkurach, przez trzy dni nie przemówiła do mnie słowa. Nie wiele robiłem sobie z tego, myśląc, że się udobrucha, lecz, gdy zrobiła mi straszliwą scenę, gdy się z wizytą do Ostojewiczów wybierałem, wiedząc, co mnie tam ciągnie i ja postawiłem sprawę na ostrzu miecza, nagadałem poczciwej, lecz nazbyt praktycznej siostrzyczce i szwagrowi, a podziękowawszy im za dotychczasową gościnność, machnąłem do Warszawy szukać posady. Postąpiłem trochę za gorąco, żal mi teraz, że rozstałem się ze szwagrem i Manią w gniewie; przecież ona z najlepszego serca chciała skojarzyć ów maryaż z Izą... Byłbym teraz obywatelem, co się zowie! panem na kilkudziesięciu włókach pszennej ziemi! ale wzięła się do tego niedość zręcznie, a te wycieczki przeciw Ostojewiczom wzburzyły mię do reszty. Jakie te kobiety przewrotne! najpoczciwsza, dla dopięcia celu, na poczekaniu najpotworniej skłamie — bez zająknienia. I Mania, wiedząc, że się w Wicuni kocham, bez namysłu skłamała, że stary Ostojewicz uprzedził ją, że Wicunia nakoniec zdeklarowała się wyjść za dalekiego kuzyna Zenona, mającego doskonałą posadę w banku. — Widzisz — mówiła, tego jej zapomnieć nie mogę — bogatego chłopaka ciągnęła panna ładnem oczkiem, ale hołysza nie chce, poszukała sobie innego... Kłamstwo wierutne! przyjęto mnie, jak zwykle, ciepło, serdecznie, a gdym się Ostojewicza wprost o Zenona zapytał i to co Mania mówiła złagodziwszy nieco powtórzył, przeżegnał się krzyżem świętym starzec i, chwyciwszy mię za głowę, ucałował, powtarzając: — Miej tylko, panie Antoni, kawałek dachu nad głową i powszedniego kęs chleba, czego ci z serca życzę, a Wicia twoja... Zbeczałem się jak dzieciak, i nuż ze starym snuć plany przyszłości zacząłem. Pochwalili mój zamiar wyjazdu do Warszawy, doradzał to i owo, nawet proponował pożyczkę na pierwszy początek, nim coś znajdę, ale nie przyjąłem. Dość mi było poczciwego serca... Tak, dość było... lecz teraz na zimno biorąc, z twardym losem borykać się, mając tylko dziesięć palców do pomocy, to nie tak łatwa, ani przyjemna rzecz. Niedość chcieć — trzeba umieć zapracować, a ja, przyznaję, że ani wielkiej ochoty nie czuję, ani wiem po prostu, jak się wziąć do tego... Głupia sytuacya! Tak, tak istotnie głupia. Nadaremnie wmawiam w siebie, że się nie kłopoczę. Ta troska, i wewnętrzny niepokój odbierają mi sen, a tych najgęstszą firanką nie zasłoni. Właściwie, to ja się nie troszczę o to, co będę robił — gryzie mię. już sama myśl musu pracy. Co będę robił? mniejsza o to! coś się znaleźć musi. Mam listy polecające, znam języki, na modlę innych sądząc nieinteligentnym, ani tem bardziej, głupim nie jestem, nie uczuwam żadnej obawy, abym posady nie znalazł, tylko... ten mus, samo już poszukiwanie wstręt we mnie budzi, i zabrać się do tego nie mogę. Paradni są ci moralizatorowie, głoszący światu słowem i drukiem: praca to potrzeba ducha ludzkiego! to rozkosz!... Faryzeuszostwo! gra słów! nic więcej! Co do mnie, od tej miłej potrzeby wolałbym się wyłamać, a rozkoszy nie przewiduję. Zdaje mi się, że wszyscy tak samo sądzą, tylko boją się z tem wydać. Taki lapsus moralności nie uchodzi; ogól delektuje się panegirycznymi frazesami o pracy, ale w nie nie wierzy — stanowczo nie wierzy. Człowiek zawsze wierzy w to,co woli mnie przynajmniej nie zdarzyło się Sptkać nikogo, coby nie wolał niepracować. Od lazarona włoskiego do lorda angielskiego wszyscy Wyłamują się od tej konieczności.Udajemy zadowolenie podczas samego aktu pracy — lecz z bijacem gorączkowo sercem oczekujemy jej końca. Pragniemy odpoczynku a to co wymaga natchnienia,co wysila,nuży,rozkosznem byćnie może.I pies na deptakiem kręci ogonem, niemogąc zejść z ruchomych deseczek ,ale wątpię czy "kręcenie ogonem" może być w tym wypadku poczytanem zwierzęciu za oznakę zadowolenia. Jestto może kwietyzm woli, rezygnacya psia, lecz ukontentowanie nigdy! I ludzie toż samo,poddają się,maskują częstokroć tę niewolę uśmiechem, rezygnują z oporu,ale lubić pracy...nie lubią! Mogą sobie o tem "zamiłowaniu" wygłaszać bałwochwalcze dytyramby — ale dokumentu życiowego nie ma ,nie. Według to teoryi tych panów, to chyba jednym ze szczęśliwszych ludzi na ziemi winien być każdy konduktor tramwajów mogący pracować kilkanaście godzin z rzędu, a najżarliwszym zwolennikiem pracy marnotrawca.Kto odkłada na jutro część jutrzejszych dochodów ,kto oszczędza czyni to jedynie dla zdobycia środków umożliwiających odpoczynek. TAk się dziej przynajmniej w większości wypadków — chęć porzucenia szczepi cnotę oszczędności.To nie jest bynajmniej sofizmat. Nawet w pierwiastkowych dziejach ludzkości można znaleźć tysiące na to dowodów. Po co ja jednak rozpisuje się o tem? siebie przekonywać niepotrzebyję, innych nie chcę; bo i na coby się to zdało? Ciekawym mimo to — gdyby tak Szyllerowski "Rozdział darów" ucieleśnić można, gdyby Stwórca, zwoławszy rzesze ludzkie, zaczął podział, ileby się tu rąk po "pracę" wyciągnęło? Ręczę za to, że rozdrapanoby wszystko — a od tego gościńca każdyby się wymówił... Co do mnie, schowałbym obie ręce w kieszeń... Zresztą, mniejsza o to! traktatu filozoficznego pisać nie myślę. Miliony istnień zgodziło się z tym przykrym przywilejem, żyło, wywalczało sobie znośną egzystencyę, ja porządku społecznego nie przekształcę, smutnej konieczności poddać się muszę, przywyknę. Z czasem nawyk owładnie naturą, przyrodzony bunt stłumi. Przecież turkot do potęgujących sen warunków nie należy; młynarz budzi się w ciszy, a chrapi w najlepsze, gdy żarna trzeszczą... ........................................................................................................................ Gdyby mię ktoś zapytał o obecne curiculum vitae, musiałbym chyba odpowiedzieć: "mieszkam na trzeciem piętrze, szukam pracy i piszę pamiętniki z... nudów." I to nawet nie byłoby w zupełności prawdą, bo właściwie pracy jeszcze nie szukam. Nie mogę się na stanowczy krok zdecydować, co dnia mówiąc sobie: jutro. Tak upływa dzień za dniem. Raz przecież skończyć z tem trzeba; wyczekiwanie nie zmieni mego położenia. A jednak coś mię powstrzymuje. Po prostu nie mam ochoty wyjść na ulicę, zdaje mi się, że przechodnie patrzą na mnie jak na raroga, że czytają mi na czole: oto człowiek, co na miejskim bruku poszukuje pracy... Głupstwo! a jednak tak mi się zdaje. Nawet gdy biegnę do trzeciorzędnej restauracyi na obiad — skradam się, niby złodziej pod cudze drzwi. A jak tam obrzydliwie jeść dają! żeby mój wiejski parzygnat podał mi był kiedy takie paskudztwo, wypędziłbym go na cztery wiatry! Skoro tylko obejmę jaką posadę, stanowczo zmienię kuchnię. Podobno wydają w Warszawie prywatne obiady na "prawdziwem maśle;" czytałem o tem w ogłoszeniach "Kuryerka;" muszę sobie coś podobnego wyszukać. Tymczasem trujmy się dalej... Jutro stanowczo pojadę do Werthausera. Od niego rozpocznę. List polecający od hr. Z. ułatwi mi wstęp. Ma to być największy w Warszawie dom bankierski, obracający milionami. Żeby się tak udało tam zawiesić. Ha! spróbować trzeba — korona mi z głowy nie spadnie, pójdę jutro. Bądź-co-bądź przykrem jest takie pukanie do drzwi cudzych z prośbą o pracę. Boć to zawsze prośba. Praca nie jest towarem wymiennym. To się tylko tak mówi — ale w rzeczywistości nie jest. Nabywającemu pracę zawsze się wydaje, iż jest dobroczyńcą, że robi łaskę biorąc towar, który wprawdzie jest mu potrzebny, ale go w każdej porze i w żądanej ilości dostać można. Nie jestto wymiana jednakowych wartości, ale rodzaj kiermaszu "na dobroczynność" na któ- Ładne mam sąsiedztwo — niema co mówić. Całe piętro zajmują rzemieślnicy. Sąsiad szewc kuł nocą młotkiem w podzelówkę, a sąsiadka szwaczka trajkotała do świtu na maszynie. Obudziłem się z bólem głowy. Wstałem zły i ociężały. Zwymyślałem na wstępie za jakąś bagatelę stróżkę przy nastawianiu herbaty i ze dwie godziny przeleżałem w łóżku, rozmyślając: iść? czy nie iść dzisiaj do Werthausera. Przemogłem w końcu apatyę i ubierać się zacząłem — rozumie się w najwytworniejszy garnitur z "lepszych czasów"... gdy po dyskretnem zapukaniu wszedł... pan rządca domu. Zapytałem o powód odwiedzin. Po kilku nizkich ukłonach i przeprosinach za "najście," raczył w końcu wyjaśnić, że sprowadza go do mnie konieczność uzupełnienia meldunku. W karcie meldunkowej jest rubryczka — mówił — którą wypełnić jesteśmy obowiązani. Dotyczy ona rodzaju zajęcia i środków utrzymania lokatora. Otóż właśnie chciałem Pana Dobrodzieja zapytać?... Nie wiedziałem istotnie co mu na to odpowiedzieć; szczęściem, że sam przyszedł mi z pomocą podsuwając: z własnych funduszów. — Z własnych funduszów będzie najlepiej, to do niczego nie obowiązuje — doradzał ckliwo uśmiechając się. — Tak będzie najwygodniej dla Szanownego Pana. Więc napiszemy: "z własnych funduszów — obywatel ziemski." Kiwnąłem milcząco głową na znak zgody, chcąc się go jak najprędzej pozbyć, uśmiechnąłem się nawet, lecz w głębi byłem tale podniecony, że z gustem wyrzuciłbym mego interpelanta za drzwi. Co za ironia? Obywatel ziemski i z własnych funduszów. Ładny obywatel! ładne fundusze! kilka rubli zaledwie, bo tyle mi po zapłaceniu komornego i kupieniu biletów obiadowych pozostało. Nadaremnie tłómaczyłem sobie, że propozycja jego była bez żadnej arrière-pensée powiedziana. Wzburzył mię do reszty ten interview z rządcą domu, zirytowany wyszedłem na mia sto z zamiarem udania się do golarni. I znowu traf szczególny! jakby się wszystko na mnie sprzysięgło — spotykam się, uszedłszy parę zaledwie kroków z kim? z Zenonem! Szedł z teką pod pachą, zamyślony. Sądziłem, że mię nie dojrzał, a może i nie poznał i skręciłem w bok w chęci uniknięcia bądź-co-bądź niemiłego dla mnie spotkania. Choć wiedziałem i przekonany byłem, że stosunek Zenona z Wicunią — był najzwyklejszym wymysłem mojej siostry — jednakże, coś tam na dnie pozostało. Nie lubiłem go. Chciałem umknąć, nie udało się. Dostrzegł mię i zaczął psykać i wołać na cały głos: — Panie Antoni! panie Czarski! Musiałem przystanąć, podszedł ku mnie z otwartemi rękoma i nuż oburącz ściskać. Popatrzyłem mu w twarz. Dziwnie sympatycznym wydał mi się w tej chwili. Pierzchły uprzedzenia i szczerze, serdecznie uścisnąłem mu rękę. Ten człowiek przypominał mi rodzinne strony, to starczyło, żeby za uścisk uściskiem płacić. Ogarnęło mną jakieś wzruszenie. Szczególna rzecz, że każde stworzenie gotowe jest poświęcić coś za uścisk. Nawet dzieci okazują dziwny głód uścisków; podobno noworodki, karmione mamkami sztucznemi, wyciągają drobne rączęta przed siebie, składając je do uścisku piersi, której przecież nigdy niedotykały. Ja tak łaknąłem uścisku przyjaznej dłoni!... Zapomniałem o wszystkiem — widziałem tylko twarz nieobcą. Zenon począł mię wypytywać o wszystko. Opowiedziałem przejście rodzinne, własne dzieje i zamiary. Słuchał z uwagą, z widocznym wyrazem życzliwości w oku. — A to dobrze, panie Antoni, żeś nie opuścił rąk i zjawił się do nas. Mam żal do pana, żeś się zaraz do mnie nie zgłosił. Nie godziło się o starym znajomym, życzliwym znajomym — dodał — zapominać. Masz pan listy polecające do Werthausera? to bardzo dobrze, duże biuro, to zawsze się tam miejsce znajdzie; tem bardziej dla pana... — Jakto dla mnie? — spytałem. — Bo masz pan protekcyę i staroszlacheckie nazwisko, a to u tych panów wiele znaczy. Wierzaj mi. Wzruszyłem ramionami. — A przytem człowiek, tak obyty w świecie, jak pan, znający języki, inteligentny — ciągnął dalej — jest zawsze pożądaną siłą w każdym interesie, a cóż dopiero u Werthausera? To gruba Fisch panie kochany — mówił z wyrazistym gestem — potęga finansowa, semita, ale bardzo przyzwoity, a jaki bystry ho! ho! Znam go dobrze, bo ma w banku na otwartym kredycie znaczne sumy, więc często gęsto miewam z nim stosunki. — Jakiż to człowiek? spytałem. — Bardzo przyzwoity, płaci dobrze, ale wymagający jest niezmiernie. Znam kilku pracowników z jego biura — nie narzekają... , Zresztą pan wejdziesz tam w innych warunkach, a Werthauser, człowiek giętki, znający świat i ludzi, potrafi się odpowiednio zastosować, rozumie się, o ile tego jego interes wymaga. Nie uprzedzaj się pan tylko z góry, prawie pewien jestem, że pana przyjmie z otwartemi rękoma i dobrą posadę obmyśli! Ja ich znam — oni się wszyscy lubią otaczać klejnotami... rodowymi. Nie mogłem temu przeczyć. Szliśmy czas jakiś z sobą pod rękę, rozmawiając jeszcze o tem i owem, lecz o Ostojewiczów żaden z nas nawet jednem słowem nie potrącił. Czy on to uczynił z towarzyskiej delikatności, czy chciał żebym ja pierwszy zaczął na ten temat rozmowę... nie wiem — lecz byłem mu wdzięczny za to milczenie, i gdy podprowadziwszy go pod bank podawałem mu rękę na pożegnanie, prawie że mi przykro było, iż się z nim rozstaję. Prosił, żeby go odwiedzić. — Mieszkam sam — mówił — po kawalersku; proszę pana, jako starego znajomego, a obecnie, jak się spodziewam — i kolegę po fachu, zaglądać często do mnie. We dwóch zawsze nam raźniej będzie, a przynajmniej nagawędzimy się o wspólnych znajomych... Przyrzekłem sobie najsolenniej skorzystać z zaproszenia w jak najkrótszym czasie. Ma racyę, myślałem — we dwóch raźniej nam będzie... Punktualnie o godzinie 10-ej stanąłem przed bramą, pałacu, boć to pałacyk chociaż w ciężkim stylu, a raczej bez stylu — ta posiadłość pana Werthausera. Zrobiło mi się jakoś ckliwo, gdy dotknąłem ręką elektrycznego dzwonka. Wygalonowany, opasły szwajcar, wyjrzawszy pierwej przez okienko umieszczone w ciężkich podwojach dla skontrolowania kto zadzwoni, po chwili z widocznym pośpiechem uchylił drzwi przede mną. Musiałem na nim dobre zrobić wrażenie, bo tytułował mię "jaśnie panem" i kłaniał się w pół, objaśniając, że jaśnie pani przyjmuje, lecz pana bankiera niema w domu, wyjechał do Wiednia przed paru dniami i dopiero dziś wieczorem jest spodziewany... Nie było przeto co robić. Wręczywszy uprzejmemu sługusowi garstkę drobnych (miałbym zato dobre dwa obiady) wyszedłem rad prawie, że się to wszystko jeszcze odkłada. Na wychodnem rzuciłem okiem po zdobnej w złocone kwiatony sieni. Jakież to wszystko pyszne! wspaniałe! począwszy od terrakotowej posadzki, aż do umieszczonego obok drzwi wiodących do apartamentów złoconego napisu: M. Werthauser w interesach osobistych przyjmuje od godziny 4-ej do 6-ej po południu. Więc jutro o czwartej! ............................................................ Alea jacta est! Dziś o kwadrans na piątą zjawiłem się znowu w pałacu Werthausera. Szwajcar przyjął mię nizkim ukłonem, jako już dobrego znajomego i wskazał drogę do kancelaryi pana. Wygolony według angielskiej mody fagas odebrał bilet wizytowy, a ja przysiadłszy na kozetce oczekiwałem, rychło-li niby Jupiter tonans ukaże się sam pan Werthauser. Co to jest? nigdy w życiu tego człowieka nie widziałem, a uczuwałem już jakąś niechęć. Rozejrzałem się po gabinecie umeblowanym dość skromnie jak na takiego bogacza. Zwyczajne krzesła dębowe, wybite zielonym safianem, na ścianach podejrzanej czystości obicie, kilka kart geograficznych, map kolejowych, biurko antique pełne papierów, notatek, złocony ciężki kałamarz, kilka drobiazgów, imitujących japońszczyznę; nic więcej. Po chwili wrócił lokaj, objaśniając, "że pan zaraz służyć będzie." Istotnie niebawem wszedł Werthauser. Nizki, chuderlawy, z białemi jak śnieg bokobrodami, podobniejszym zdał mi się na pierwszy rzut oka do jakiegoś archiwisty, niż do bankiera. Dopiero, gdy rzuciłem okiem na wyciągniętą ku mnie rękę, pulchną, galaretowatą w dotknięciu, upstrzoną hojnie piegami — nie miałem już żadnej wątpliwości, że stojąca przede mną figura to sam pan bankier. Takie ręce! to anatomiczna właściwość zawodu i rasy zarazem... Przyjął mię nader uprzedzająco, a gdy wręczyłem mu list hr. Z... zaledwie rzucił okiem zawołał: — Aha! hrabia Zdziś — przypominam sobie. Przed paru dniami spotkałem go na raucie u księżnej M. (tu wymienił całe nazwisko), wspominał mi o panu... Tak... przypominam sobie. No coś się zrobi... będę chciał, prawdziwie będę chciał... Niechże się pan pofatyguje jutro do kantoru. A wie pan adres? Skinąłem głową... — Między godziną 11-tą a 12-tą zawsze jestem... Będę pana oczekiwał. Ale... ale... — dodał, gdy zabierałem się ku wyjściu — jest u mnie zwyczaj, że każdy pragnący pracować w biurze pisze rodzaj podania. Od formy tej nigdy nie odstępuję, ponieważ w razie, gdyby pan u mnie objął obowiązek, umieściłbym go przypuszczalnie w wydziale korespondencyjnym, przeto życzę sobie, aby pan napisał rzeczoną ofertę w językach, jakimi władasz. Na tem skończyło się posłuchanie. Skłoniłem się i wyszedłem. Nabrałem pewnej otuchy. Nie taki dyabeł straszny, jak go malują! jakoś to będzie... ....................................................................... Cóż to dopiero innych spotykać musi, kiedy ja, mimo listów polecających, przez takie muszę przechodzić opały, i dotychczas żadnej rezolucyi nie otrzymałem. Mam ochotę plunąć na wszystko! Dwa dni z rzędu chodziłem do kantoru Werthausera i stanowczej odpowiedzi uzyskać nie mogę. Zwleka jakby umyślnie. Zaraz nazajutrz po przedstawieniu mu się w domu, stosownie do polecenia, stawiłem się z wykaligrafowanemi ofertami w oznaczonej godzinie w biurze. Co tam ludzi pracuje! a wszyscy zgięci w pałąk, milczący, zatopieni w zajęciu. Wyglądają mi na zapracowanych. Przeszedłem pod natryskiem z ukosa rzucanych spojrzeń przez olbrzymią salę zastawioną biurkami i stołami, przez kilka pomniejszych pokoi, nim się dostałem do pracowni samego szefa. Posłałem przez woźnego oferty. Kazano mi poczekać. Po jakim kwadransie czasu ten sam woźny zaintonował: "pan prosi:" Wszedłem. Skinął mi zaledwie głową, obojętnie jakby mię pierwszy raz w życiu widział. — Czy to pan pisałeś? — spytał sucho. — Rozumie się, że ja — odpowiedziałem nieco zmieszany, bo mnie zarówno pytanie, jak i samo obejście zdziwiły. — Nie zrozumiałeś mię pan. Że to własnoręczne pismo pańskie wierzę, ale czyś pan sam redagował? — dodał patrząc mi bystro w oczy. Przygryzłem wargi, bo mię to powątpiewanie ubodło i skinąłem potakująco głową. Rzucił jeszcze parę razy okiem na przyniesione przeze mnie papiery, wydął wargi. — No to zobaczymy... Przyjdź pan jutro o tej samej porze, przekonamy się... Zadzwonił. Wszedł woźny. — Zawołasz mi pana Fürchtnagla, tylko zaraz — zakomenderował. Był to zarazem znak dla mnie, że audencyę skończono. Ukłoniłem się i wyszedłem. Odetchnąłem z głębi piersi za progiem. Niechże go dyabli wezmą! jak on tu ludźmi pomiata, a w domu słodziutki jak ulepek. Miałem szczere postanowienie nie powracania tu więcej, lecz po namyśle stawiłem się dnia następnego. Co będzie, to będzie — myślałem. Toż samo przyjęcie, a może jeszcze zimniejsze niż wczoraj. Nie zamienił ze mną, żadnego powitalnego słowa, lecz wyjąwszy kilka listów, polecił zredagować odnośne odpowiedzi. — Wolne biurko i utensylia piśmienne znajdziesz pan w sąsiednim pokoju. Po skończeniu proszę mi odnieść, powiedział rozkazującym tonem. Nikt jeszcze tak do mnie nie przemawiał... musiałem się zarumienić z gniewu, bo mi się nagle gorąco zrobiło. Mało brakowało, a byłbym mu papierami w oczy rzucił, ale właśnie wszedł woźny, meldując jakiegoś interesanta. Ochłonąłem i, udawszy się na wskazane miejsce, zabrałem się do roboty. Podniecony — postanowiłem temu lichwiarzowi zaimponować. Wziąłem "na ambit" — jak mawiają chłopi w moich stronach. Trzy godziny przesiedziałem kamieniem, kreśliłem, stylizowałem, poprawiałem, aż nakoniec wykoncypowałem i przepisałem według wskazanej formy pięć listów. Zgrzałem się nad tą robotą jak mysz polna — ale byłem zadowolony. Werthauser prawie był na wychodnem, gdy mu to extemporale wręczyłem. Odczytał jeden z listów, resztę nie czytając włożył pod przycisk. — Za kilka dni otrzymasz pan moją odpowiedź! Do widzenia! — wycedził przez zęby. Była to odprawa na dzisiaj. Wybiegłem z gabinetu wściekły. Za dni kilka!... Co ten stary grat myśli sobie! Przychodzę, ogląda mię na wszystkie boki, jak konia na jarmarku, egzaminuje, wydaje mi rozkazy, jakbym już u niego zarobiony kawałek chleba trawił, a o posadzie ani dudu! Za dni kilka... taka bestya ani sobie pomyśli, czyja będę miał za co te kilka dni przeżyć! Prawie pędem biegłem przez biuro do drzwi wyjściowych. W uszach brzmiały mi ciągle ostatnie wyrazy bankiera: "za dni kilka... za dni kilka"... — czułem na sobie badawcze spojrzenie niedoszłych, czy przyszłych kolegów. Ścigali mig po prostu wzrokiem, domyślając się może, że to nowy kandydat do ich miski... Najuporczywiej patrzył za mną kasyer. Ciekawy homo! najwidoczniej chciał z fizyognomii wyczytać: co mię spotkało? bo przywarł prawie wzrokiem do mej osoby. Odpłaciłem mu pięknem za nadobne i spojrzałem oko w oko. Porzucił obserwacyę i wziął się do wypłaty weksli, czy przekazów, stojącym przed kratkami kasy interesantom. Przyjrzałem mu się uważnie. Przerzucał biegle palcami, licząc półgłosem setki banknotów, a miał przy tej czynności minę łakomej niańki karmiącej pańskie dziecko łakociami, a nie mogącej ich skosztować... W domu zastałem list od szwagra. Odsyłał 200 rs. osiągnięte ze sprzedaży mej wierzchówki; w dopisku siostra donosiła, że "w okolicy wszyscy zdrowi i załączają dla mnie ukłony." Kogo ona miała na myśli — Wykolskich czy Ostojewiczów? ...................................................................................... Tydzień już mija, a Werthauser nie raczył dotąd odpowiedzieć. Nie wiem co o tem myśleć. Mam jednak pieniądze, mogę przeto poczekać; zresztą Zenon, u którego byłem umyślnie, jest przekonany, że Werthauser niechybnie przyjmie mię od "pierwszego." — Ja go znam — mówi — skoro pana wziął na egzamin, bezwzględnie coś dla pana obmyśli. Nie pilno mu może, bo im zwykle nie pilno w takich razach. 0 dobre posady nie tak łatwo, wie dobrze, że pana tak prędko nikt nie zaangażuje, więc umyślnie zwleka, byś się pan później czuł więcej dlań zobowiązanym. To zwykła taktyka. Może Zenon ma racyę. Niesłusznie byłem doń uprzedzonym, jest mi szczerze życzliwym. Dziś odwiedził mię w mieszkaniu bardzo wcześnie. Myślał, że mię po południu trudno będzie zastać — a ja przecie nigdzie nie wychodzę. Siedzę, leżę w łóżku, czytam. Znudził mię "Disciple" Bourgeta, przysiadłem przy stoliku i rozpocząłem czytać, nie wiem już po raz który "Bez dogmatu" Sienkiewicza. Żaden dotąd typ w wszechświatowej belletrystyce nie zajął mię tak silnie jak Płoszowski. Mówią, że nieprawdziwy. Dyabła tam! każdy z nas ma kawałek Płoszowskiego w sobie — jeśli nie w mózgu to w sercu... A jaki to śliczny ten. rymowany czterowiersz. Dziwię się tylko, że kwiaty Pod twemi stopami nie rosną! Ty zloty mój ptaku skrzydlaty, Ty raju! ty maju! ty wiosno! Skusiło mię coś sparafrazować tę cudną zwrotkę. Wyjąłem gabinetową fotografię Wicuni z albumu i podpisałem: A ja się dziwię, że kwiaty Śmią wobec ciebie zakwitać! W tęczowe stroić się szaty, Rosę w kielichy swe chwytać! Dziwię się rosie niebieskiej, Ze perlić kwiatów śmie wnętrze, Gdy cudnych źrenic twych łezki, Są stokroć czystsze i świętsze! Na tej wierszokleckiej robocie złapał mię wchodzący Zenon. Podskoczyłem ku niemu z nieudaną radością. Dostrzegł fotografię, której nie zdołałem usunąć. — Pozwolisz pan?—zapytał, i nim zdążyłem zaprotestować, wziął już fotografię wraz z dopiskiem w rękę. Patrzał chwilę z niejakiem wzruszeniem, przeczytał wierszyk, uśmiechnął się... — Wicunia Ostojewiczówna — rzekł z cicha. — Wybacz, panie Antoni, byłem może niedyskretny? — dokończył pytająco. — Bynajmniej! — odpowiedziałem dla konwenansu. gdyż w istocie podrażniła mię ta ciekawość. Podsunąłem mu krzesełko — przysiadł. Moment milczeliśmy obydwaj nieco zakłopotani. — To moja kuzynka. Czy pan się w niej istotnie kochasz? — rozpoczął po małej przerwie. — A pan? — odrzekłem w miejsce odpowiedzi. Spojrzał na mnie badawczo i zamyślił się... — Ja?... Będę wobec pana szczerym. Wicunia Ostojewiczówna, to przecież moja dość blizka kuzynka, jej ojciec z moją matką stryjeczno-stryjeczni. Oprócz węzłów pokrewieństwa i zażyłej znajomości, łączył nas poniekąd i interes materyalny. Posag mej matki — kilkanaście tysięcy rubli jest do tej pory ulokowany na Ostojni. Po śmierci ojca, ja z obowiązku synowskiego musiałem regulować interesa matki. Kto podsunął pierwszy myśl małżeństwa z Wicunią, na pewno nie wiem, prawdopodobnie projekt wyszedł od matki mojej. Mnie podobał się bardzo i rozpocząłem stosowne kroki. Stanowisko moje materyalne, sperandy na przyszłość wobec zawikłanych interesów Ostojni... od lat kilku bardzo nieregularnie odbieraliśmy procent — dodał nawiasowo — wszystko to upoważniło mię do przypuszczeń, że trudności nie napotkam. Z Wicią od dziecka byliśmy bardzo dobrze. Zdawało mi się, że mi sprzyja. Do otwartych wyznań nie przyszło, ale stosunek był tak jasny, że... Oczekiwałem tylko na awans. Tak rzeczy stały do chwili pierwszej pańskiej bytności w Ostojni. Ma się rozumieć, że rywalizacya z człowiekiem majętnym, dla takiego jak ja gryzipiórka nie była możliwą. Dostrzegłem to na szczęście dość wcześnie, Wicia nie zmieniła się w postępowaniu, lecz Ostojewicz dał mi to wyraźnie do zrozumienia. Więc usunąłem się z drogi... — mówił z niejakiem odcieniem goryczy w głosie. Urwał, a ja nie wiedziałem, jak rozpoczętą na drażliwy temat rozmowę w dalszym ciągu prowadzić. Żal mi się zrobiło Zenona. Milczałem, czekając, aż sam on urwany wątek nawiąże. — Tak! tak! panie Antoni — zaczął znowu, sadząc się na ton żartobliwy — wlazłeś mi w drogę i przyznaję otwarcie, miałem żal do pana. Wicia była bardzo odpowiednią party ą. dla mnie. Przystojna, ślicznie wychowana, przy stosunkach, jakie mają Ostojewicze, byłaby idealną panią domu, ideałem żony dla człowieka, mającego zamiar prowadzić dom otwarty — zmuszonego żyć w świecie, zawiązywać znajomości. Na mojem stanowisku, to rzecz konieczna — inaczej do niczego dojść bym nie mógł. Ładna, elegancka żona w domu, w sferach, w których się obracam, to skarb panie Antoni. Cała finansiera bywałaby u mnie!... — Więc najskrajniej szy utylitaryzm powodował tylko panem? — spytałem. — Utylitaryzm? hm! I pan, panie Czerski, po paru latach życia — wyrzekł z naciskiem — przyjdziesz do tychże samych przekonań. Utylitaryzm... powiadasz? Czyż istnieje inna jaka pobudka ludzkich pragnień? Spojrzał pytająco. — Chcesz pan powiedzieć — rozumował — że każdy człowiek instynktownie dąży do "ideału?" ale gdzie go szuka? W spotęgowanej rozkoszy, w nagromadzeniu potrzebnych mu danych... Ów wysławiany idealizm to zwyczajny obłudnik, świętoszek, kryjący za jedwabną maską ideału najutylitarniejsze chęci. Nasze instynkta moralne zawsze z jednego wypływają źródła: z żądzy, pożytku, rozkoszy i szczęścia, a czy je przecedzić przez batysty ideału, czy przez zgrzebną powązkę utylitaryzmu, to wszystko jedno — panie Antoni! wszystko jedno. Zresztą po waszemu nawet sądząc, starając się o Wicie, nie hołdowałem w zupełności utylitarnym wierzeniom. Ostojewiczówna panna, biedna bez posagu. Majątek zadłużony, żyją nad stan, to się smutnie skończyć musi — dodał, spoglądając badawczo, jakie to na mnie wrażenie zrobi. — Tak. Ostojewicz nie tęgo stoi w interesach, zwierzał mi się z tera nieraz — przerwałem obojętnie. — A panna przyzwyczajona do... względnego dostatku. Człowiek za którego wyjdzie, będzie się. musiał z tem liczyć — napomknął. Udawał spokój — ale widocznem było, że go rozmowa ze mną dużo kosztowała. Nie był to spokój wahadła, które po wielu oscylacjach, odnalazło wreszcie środek ciężkości. Zenon tego środka jeszcze nie znalazł, choć udaje, że mu w duszy nic się już nie kołysze. Odchodząc, ścisnął mi rękę, równie serdecznie, jak przy powitaniu. Odprowadziłem go ku drzwiom, uścisnął mię raz jeszcze, a gdy wychyliłem głowę, patrząc jak schodzi ze schodów, odwrócił się nagle i zawołał: — Tylko śmiało, panie Antoni! życzę powodzenia na każdem polu. Co do mnie niektóre rachunki z życia zapisałem na manco. Wyrzekaj się! wyrzekaj! — pomyślałem. Masz ty nurt w piersiach, co ci prędzej, czy później w lodowatej skorupie toń wykuje... ............................................. Bardzo mi się zdały te dwieście rubli. Ładniebym wyglądał, oczekując zmiłowania Werthausera. Po trzech tygodniach zwłoki, coś na dwa dni przed "pierwszym" — jak to z góry przepowiedział Zenon, raczył sobie przypomnieć i wezwał mię do kantoru. Nastąpił cudowny wykład przyszłych mych obowiązków. Z godzinę gadał mi o tem i owem. Z tej finansowo-mentorskiej paplaniny spanoszeńca dowiedziałem się, że obejmuję specyalnie dla mnie utworzoną posadę przybocznego korespondenta z pensyą 75 rubli miesięcznie i gratyfikacyą zależną od uznania pryncypała, że mam być w biurze od godziny 9-ej rano do 7-ej wieczorem z godzinną przerwą na obiad, a w niedzielę i święta tylko do godziny 2-ej. To "tylko" w kontrakcie, jaki podpisać musiałem, podkreślone jest czerwonym atramentem. Zapewne dla zwrócenia uwagi na ten ogrom względności! A jakie to znakomite są te adnotacye o "spełnianiu obowiązku..." Klasyczna, dobrowolna umowa! dalibóg! opiewająca bez ogródek, iż chlebodawca w każdym czasie zwolnić od zajęć może, a pracownik powinien prosić o zwolnienie z obowiązków przynajmniej na miesiąc czasu przed terminem odejścia. Inaczej... tu następują cytaty paragrafów prawnych. Ciekawy dokument! zachowam go dla spadkobierców zstępnych, jeśli ich kiedy mieć będę! Przyznać mu jednak muszę, że pod jednym względem znalazł się bardzo a 'propos. Nigdy się tego nie spodziewałem! Gdy już umowę podpisałem, zapytał mię i to w formie nader dyskretnej: czy nie potrzebuję pieniędzy? zaznaczając, abym w tego rodzaju potrzebie zawsze się do niego udawał. Rozumie się podziękowałem bez namysłu — ale przyznaję, że mię to ujęło. ................................................ Najtrudniej zadowolić samego siebie. Doprawdy że umysł ludzki wyprawia czasem małpie skoki. Gniewało mię poszukiwanie pracy, kląłem Werthausera, że zwlekał z decyzyą, a teraz dyabli mię biorą, że już klamka zapadła. Ile razy wchodzę z papierami do gabinetu szefa, zbiera mię ochota powiedzieć mu: "pisz pan na Berdyczów! i bywaj zdrów!" A właściwie to narzekać nie powinienem. Ten człowiek widocznie mię wyróżnia i przy każdej sposobności okazuje swe zadowolenie. Tylko ten mus, ten mus! Strasznem jest jednakże to wyrzeczenie się do pewnego stopnia własnej woli. Człowiek przekształca się w jakąś maszynę o pięciu zmysłach. W oznaczonej godzinie wstaje, ubiera się, wychodzi, ze świadomością, iż jutro tożsamo robić będzie, że mu nie wolno niesłyszec uderzeń zegara, że jak automat musi swe kroki skierować w wyznaczoną stronę; nawet na myśl, nałożono mu jarzmo, z którego daremnie się wyrywa. Br! tak się to zdaje! ale w tych powijakach obowiązku nic nie funkcyonuje swobodnie. Obowiązek! obowiązek! ten obowiązek pojęty jako wykonanie zakupionej pracy, nuży choćby monotonią swoją, a nie pochłania całego naszego "ja." To tylko "nadwaga" krępująca ruchy wyścigowca. ...................................................... Figle mi czasem płata ta moja szlachecka gęba. Wychodzę z biura prawie że wyczerpany zupełnie kilkugodzinną pracą — o bo Werthauser z założonemi rękoma siedzieć nie pozwoli! a tu sypie dryndziarz... przystaje, uchyla czapki... "Gdzie jedziem jaśnie panie?" — pyta. Z miny mu widać, iż rad jest że na dobrego pana natrafił... Zdarzało mi się to parę razy i przyznaję, że byłem do pewnego stopnia zażenowany. Czasami zbierała mię ochota wskoczyć w wehikuł i machnąć jak to mówią w Warszawie — gdzie za miasto. W porę jednak powstrzymywałem zapęd. Dorożkarz krzywił się, wzruszał pogardliwie ramionami pomrukując półgłosem "a to pasazir." Drobnostka! bo co mnie wreszcie sąd takiego dryndziarza obchodzić może... a jednak przykro mi było. Ja jeszcze tej "pańskości" utemperować w sobie nie mogłem. Dajmy na to w restauracyi, gdzie jadam obiady, służba ma mię, za wielkiego pana, usługuje na wyskoki, a ja czasem czarnej kawy nie piję, żeby sutszy trinkgeld zostawić. Za to w domu dyabelnie wziąłem na oszczędność. Kupiłem benzynową maszynkę i sam sobie przyprawiam kolacyę. Mam nawet niejakie kulinarne zdolności, na przykład befsztyk smażę arte. Ale... ale... zapoznałem się z sąsiadką. Zowie się Stefa Ceglarska — jest staniczarką. Śliczne stworzenie, tylko dyabelnie pracą wy trenowane — skóra i kości. Ładna jest, bardzo ładna, ma w całej postaci jakąś powiewność zmęczenia. Robi na mnie wrażenie wychudzonego anioła. W zapadłych jamach ocznych, błyszczą błękitne źrenice, jak omyte rosą pęki niezabudek, płowe o rdzaw em połysku włosy spadają w kędziorach na czoło. A jakie usta! usta półotwarte, wilgotne, różowe wargi; przez naskórek widać prawie jak krew pulsuje! Tak ponętnych, wabiących do całusa usteczek nie widziałem w życiu! i taka uroda jest staniczarką (to jakiś podgatunek krawiecczyzny), zarabia dwadzieścia pięć rubli miesięcznie, mieszka w norze, odżywia się lurowatą kawą i więdnie. Rad jestem, że ją poznałem; bądź-co-bądź to przyjemny socius doloris... Zawarliśmy przymierze zaczepno odporne na punkcie... herbaty. Zrobiliśmy składkę na cukier i herbatę, Stefa nastawia samowarek, puka w ścianę na znak, że uczta gotowa, ja zbiegam do sklepiku po bułki i zasiadamy do śniadania. Według wszelkich przepisów sprawiedliwości, przyjęcie powinno być raz u mnie. Stefa nie chce się zgodzić na taki podział pracy, więc seanse herbaciane odbywamy w jej izdebce. Zaczyna mnie to bawić. Lubię Stefę. Pochodzimy z innych sfer towarzyskich, a jednak jest coś, wytwarzającego łącznik między nami, a nie wypływającego z fizyologicznego źródła. Podobną myśl odrzucam od siebie, czyżby tylko erotyczny pociąg miał własność zbliżania do siebie różnopłciowych osobników? Nie, nie! co do Stefy stanowczo nie. W innych warunkach prawdopodobnie anibym na nią spojrzał. To potrzeba zarobkowania wytworzywszy pewne podobieństwo położenia, rozsiała ziarno obopólnej sympatyi. Żal mi jej po prostu, uczuwam litość dla tej wątłej dziewczyny, schylonej kilkanaście godzin nad maszyną i polubiłem ją za to, że mam się nad kim litować. ..................................................... Wczoraj wypłacono nam miesięczne pensye. Pierwszy raz miałem w ręku zarobione znojnie pieniądze. Kolegom z biura wręczał należne kwoty kasyer, mnie zawołał do siebie Werthauser i sam odliczył siedmdziesiąt pięć rubli. Uległem dziwnemu uczuciu i dumy i wstydu zarazem. Spostrzegł to Werthauser i żartobliwie zauważył, że miałem minę młodej mężatki, zmuszonej po raz pierwszy znajomym wyjawić "nowinę." Miał racyę, dalibóg! O! mój pryncypał to widocznie subtelny obserwator. ...................................................... Woźny z kantoru przyniósł mi wieczorem wezwanie szefa, abym dzisiaj nie do biura, lecz do prywatnego mieszkania Werthausera poszedł, gdyż pan słaby, z domu nie wyjdzie, a chce mi kilka ważnych zleceń zakomunikować. Na razie nie zdziwiło mnie to, byłem przecież "przybocznym" korespondentem, lecz po głębszym namyśle powziąłem niejako wątpliwość w nagłe zasłabnięcie Werthausera. Za zdrowo mi wczoraj wyglądał. Prawdopodobnie chce mnie w jakiś ważniejszy interes wtajemniczyć, a nie życzy sobie, aby konferencyę zauważyli oficyaliści biurowi. Przypuszczenie okazało się prawdziwem. Werthauser, gdy wszedłem do jego gabinetu, wydał mi się zupełnie zdrowym, tylko nieco zgorączkowanym. Chodził, a raczej biegał drobnym krokiem, tam i z powrotem, a ujrzawszy mnie wchodzącego, z niezwykłą serdecznością wyciągnął ręce na powitanie. — Niecierpliwie oczekiwałem pana, jestem nieco słaby — bąknął nawiasowo — a interes wielkiej wagi... Mówił to szybko, jakby zaniepokojony, a badawczo mierzył mnie od stóp do głów, nerwowo obracając w palcach zapalone cygaro. — Jestem na pańskie rozkazy, panie prezesie. (Werthausera tytułowano prezesem), — Siadaj pan! panie Czarski, siadaj! — rozpoczął, podsuwając rai fotel. — Mam z panem wiele do pomówienia. Zamyślił się — jakby rozważał od czego ma Siedziałem jak na rozżarzonych węglach, zaciekawiony niezmiernie. — Mój panie Antoni — począł znowu po chwilowej przerwie, — miesiąc upłynął od czasu, jak mam przyjemność nazywać pana swym współpracownikiem. Nawykłem do otwartości, otóż ubiegły miesiąc był miesiącem próby, z której pan wyszedłeś zwycięsko. Jesteś pan człowiekiem inteligentnym, wtajemniczasz się łatwo w bieg interesów... Zaczął bębnić palcami po biurku, — Mam do pana zupełne zaufanie — mówił dalej, nie spuszczając ze mnie oczu — i zdaje mi się, że będę mógł panu w krótkim czasie lepsze stanowisko zaofiarować. Skłoniłem się na znak podziękowania. — Mamy różne interesy i potrzebujemy ludzi zdolnych. Wkrótce zawakuje wyższa posada w wydziale przedsiębierstwa kopalń węgła, przeznaczyłem ją dla pana, lecz tymczasem chciałem panu powierzyć interes wielkiej wagi... interes familijny — dodał szybko — na pomyślnem przeprowadzeniu którego wiele mi zależy. Liczę na pańską pomoc i dyskrecyę... panie Czarski! Podał mi rękę. Nie wiedziałem co na to odpowiedzieć, przeczuwałem jednak, że speranda przyszłej posady od dobrego wywiązania się z "familijnego interesu" zależy. — Rzecz ma się tak — przemówił znowu Werthauser. — Mój syn... Ale otóż i on... Bardzo dobrze będziemy wspólnie radzili... W drzwiach wiodących do sąsiedniego saloniku ukazał się właśnie pierworodny syn Werthausera, Leon, którego do tej pory nie znałem. — Mój syn Leon — pan Czarski — rekomendował stary. Przyjrzałem się bacznie młodej latorośli Werthausera. Wysoki, chuderlawy, brunet, nadzwyczaj modnie ubrany, ale wybitnie semickiego typu, pan Leon ze wzrokiem utkwionym w ziemię nie robi sympatycznego wrażenia. Wydał mi się też człowiekiem, który oscyluje między cnotą a prokuratoryą. To musi być "ptaszek!" — pomyślałem. — Z panem Czarskim — mówił w dalszym ciągu, zwracając się do syna stary Werthauser — musimy być zupełnie otwarci. Zresztą jestem przekonany, że nie zawiedzie naszego zaufania, a na rzetelną wdzięczność w razie dobrego skutku liczyć może. Skłoniłem głową. — Bardzo będziemy panu obowiązani — wtrącił sucho Leon. — Otóż mój syn, kochany panie Antoni przed paru laty otworzył interes bankierski, w którym ulokował znaczny kapitał... Nie będę obwijał w bawełnę: interesa tego rodzaju potrzebują wielkiej baczności i rozwagi — inaczej można się zaplątać w niebezpieczną, spekulacyę. Ostatnia ewentualność spotkała właśnie mego syna. Niezręczna operacya, z której się wycofać nie może, naraża go na grube straty, na kompletne fiasco. Uniknąć tych smutnych następstw nie można inaczej jak przez likwidacyę całego interesu. Kwestya tylko w tem, mówił szybko stary Werthauser, aby likwidacyę tę wywołać, upozorować koniecznością... Do tej chwili nie pojmowałem zupełnie, jaką rolę ja w tej likwidacyi odgrywać będę. — Trzeba to upozorować koniecznością, bo ja — dodał zwracając się do syna — nie myślę już więcej topić pieniędzy. Otóż, panie Czarski, do pana jako do człowieka honoru, na którego w zupełności liczyć możemy, uciekamy się o pomoc. Krótko mówiąc, mój syn wystawi panu weksli na sto dwadzieścia tysięcy rubli, pan to weksle niewykupione w terminie zaprotestujesz, zaskarżysz w sądzie handlowym i ogłosimy upadłość... Ostatnie wyrazy wypowiedział prawie szeptem, oglądając się dokoła, czy kto nie podsłuchuje. Nie zdawałem sobie jeszcze dokładnie sprawy, czego ten człowiek ode mnie żąda, zrozumiałem jednak, że podobne zwierzenia robią jedynie ludzie przyparci do muru. — Będzie to fikcya, tak fikcya, dlatego też potrzebujemy człowieka, któremu ufać można, że nie zrobi nadużycia. Później cała sprawa się wyklaruje i wszystko będzie w porządku. To nawet długo nie potrwa — kilka miesięcy najwyżej. Czy zgoda? Pytanie było obcesowe, a ja już zrozumiałem jasno, że obmyślana przez Werthausera operacya, będzie najzwyklejszem podstępnem bankructwem... Zrobiło mi się gorąco. Wzburzyła się krew we mnie, na myśl samą. że ten człowiek śmie mi współudział w niecnym czynie proponować. Więc ja mam być narzędziem, z pomocą, którego dwaj łotrzy okradną ludzi z ciężko zapracowanego grosza? — pytałem sam siebie. Zaparło mi w gardle tak, że nie mogłem słowa wyksztusić. Może lepiej się stało, że nie mogłem się na natychmiastową odpowiedź zdobyć, bo byłbym z pewnością niezbyt parlamentarnie znajomość z Werthauserami raz na zawsze zakończył, a tak kto wie jeszcze co będzie. Werthauser sam spostrzegł, iż zbyt natarczywie domagał się odpowiedzi i począł stopniowo wycofywać się, dając mi kilka dni czasu do namysłu. — Rozumiem — mówił — że pan potrzebuje rzecz cał\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zuzyty-ebookRO/p16090i37807" target="_blank" title="Zużyty [Kazimierz Laskowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zużyty [Kazimierz Laskowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


DERMACOL PODKŁAD FLUID KRYJĄCY MAKE UP COVER 213 - Laroxy.pl\nPodkład wysoce kryjący, hypoalergiczny, korygujący niedoskonałości skóry w kolorze 213, przeznaczony do pielęgnacji każdego rodzaju cery. Ujednolica wygląd skóry. Zapewnia nawilżenie, nie podrażniając i nie obciążając skóry. Chroni przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych. Nadaje błysku, zakrywa pory, zaczerwienienia. Produkt wodoodporny z filtrem SPF 30. Działanie:Niweluje zaczerwienieniaZakrywa sińce i cienie pod oczamiBez efektu maskiTrwałyWodoodpornyWyrównuje kolorytStosowanie:Nałóż na wchłonięty krem. Można stosować z innym podkładem.Skład: CI 77891, Paraffinum Liquidum, Paraffin, Cera microcristallina, Petrolatum, Alumina, Glyceryl Stearate, Silica Silylate, Perfum, +/-: CI 77492, CI 77421, CI 77499.\nPodkład wysoce kryjący, hypoalergiczny, korygujący niedoskonałości skóry w kolorze 213, przeznaczony do pielęgnacji każdego rodzaju cery. Ujednolica wygląd skóry. Zapewnia nawilżenie, nie podrażniając i nie obciążając skóry. Chroni przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych. Nadaje błysku, zakrywa pory, zaczerwienienia. Produkt wodoodporny z filtrem SPF 30.\nPędzel do podkładu o płaskim kształcie.


W przerwie między kolejnymi odcinkami serii „O co chodzi z tą Portugalią?”, która cieszy się - jak już wiemy - ogromną popularnością, postanowiliśmy na chwilę zmienić temat. Będzie trochę historii, będą wspomnienia, w naszym oku zakręci się łezka, a my sami popatrzymy z pewnej (dość niewielkiej, bo ponad rocznej) perspektywy na wszystko co zrobiliśmy dla Was do tej pory - najpierw jako Wzory Portugalii, a teraz jako Sun Patterns. Cieszymy się, że jesteście tu z nami, że czytacie i zapraszamy do prześledzenia kilku refleksji na temat powstania każdej z naszych dotychczasowych kolekcji plakatów inspirowanych portugalskimi kaflami azulejos oraz ich niesamowitym i niepowtarzalnym wzornictwem! Jak już pewnie czytaliście w pierwszej części cyklu „O co chodzi z tą Portugalią?”, w portugalskich kaflach azulejos zakochaliśmy się naprawdę od pierwszego wejrzenia - podczas pierwszej wizyty w Lizbonie. Szczerze mówiąc - nie wiedzieliśmy na ich temat zbyt wiele i dopiero napotykane na ulicach wzory sprawiły, że zainteresowaliśmy się tym wyjątkowym wzornictwem. Już od października 2014 roku kolekcjonowaliśmy pierwsze zdjęcia robione przez nas na ulicach Portugalii. W grudniu 2015 Katarzyna Łuka stworzyła kalendarz, a więc pierwszy projekt ze zdjęciami kafli. To stało się bezpośrednim impulsem do założenia Wzorów Portugalii, które wystartowały już na początku lutego 2016. Pierwsza kolekcja wydruków, którą pokazaliśmy Wam wtedy, nosiła nazwę „From Azulejos With Love”. Lubimy spoglądać z perspektywy czasu na ten okres, bo od tamtej pory naprawdę wiele się zmieniło. Pierwsze plakaty drukowane były na papierze fotograficznym, a samej kolekcji nie towarzyszył jeszcze żaden wiodący temat, który pojawił się w naszych pracach dopiero później. Szybko nabraliśmy apetytu i postanowiliśmy, że pomysł warto kontynuować i rozwijać\nNa przełomie maja i czerwca 2016 wpadliśmy na pomysł inny od dotychczasowych i postanowiliśmy pozbawić kolejną kolekcję oryginalnego lizbońskiego kontekstu i przenieść kafle azulejos w bajkowy świat barwnej abstrakcji. Zbliżały się wakacje, a lato w Lizbonie trwało już ponad miesiąc, tak więc uznaliśmy, że ocean jest tym, co inspiruje nas w tym momencie najbardziej. Tak właśnie zrodziła się kolekcja „Ocean Flowers”, na którą złożyło się dziesięć barwnych i różnorodnych plakatów. Każdy z nich - jak w wypadku wszystkiego, co wcześniej stworzyliśmy - był reprodukcją pięknego portugalskiego wzornictwa kafli azulejos. Tematycznie jednak zanurzyliśmy się w fantastyczny świat bajek o życiu podwodnych stworzeń. Plakatom towarzyszyło dziesięć napisanych przez Kubę Łukę opowieści, których bohaterami są ośmiornice, ukwiały, rozgwiazdy, koniki polne i inne morskie zwierzęta. Niedługo przypomnimy je wszystkie na tym blogu z okazji nadchodzącego lata. Jesień 2016 przyniosła wiele zmian. Całe lato zaprzątaliśmy sobie głowę najróżniejszymi sprawami, które były znaczące dla dalszego kierunku, który chcieliśmy obrać. Postanowiliśmy, że pomimo wielu fanów, których mieliśmy jako Wzory Portugalii, niezbędna będzie zmiana nazwy i zdecydowaliśmy, że od tej pory będziemy występować jako Sun Patterns. Chcieliśmy ogłosić tę nowinę wraz z serią nowych plakatów i tak oto, na przełomie listopada i grudnia gotowa była kolekcja pięciu zimowych wzorów „Winter Blue”. Tak jak poprzednio, skorzystaliśmy z naszych bardzo bogatych zbiorów zdjęć kafli azulejos, poszukując wszystkiego, co skojarzy nam się z najzimniejszą porą roku (co nie jest łatwe, zważywszy na słoneczne pochodzenie kafli), z założeniem, że teraz pokażemy światu plakaty niebieskie (lub też takie, w których ów kolor dominuje). Zastanawialiśmy się jak możemy przedstawić zimę i jaki temat przewodni będzie do niej najbardziej pasował. Warto tutaj zaznaczyć, że nie jest to ulubiona pora roku na świecie, tak więc postanowiliśmy udać się w tereny znane z dzieciństwa, a więc (ponownie) w świat bajek i baśni. Tym razem wybraliśmy zimowe opowieści znane jeszcze z dzieciństwa, takie jak Dziadek Mróz (Jack Frost), czy Królowa Śniegu (Snow Queen). Przy okazji kolekcji „Winter Blue” mieliśmy też okazję trochę poeksperymentować - pojawiły się nowe formaty plakatów, a także małe wydruki (20x20cm) w eleganckich czarnych ramkach z szybą z pleksi.


Wielki finał Jutronautów 2019 - Incredible Inspirations\n23 listopada odbyła się finałowa gala trzeciej odsłony programu, obejmująca panele dyskusyjne, warsztaty oraz wystawy, na których można było doświadczyć przyszłości. Jutronauci dyskutowali m.in. o tym, jak możemy stawić czoło wyzwaniom takim, jak ocieplenie klimatu, wszechobecny plastik, automatyzacja pracy czy opieka zdrowotna. Dla najmłodszych gości organizatorzy przygotowali warsztaty z LEGO Hidden Side, które łączą zabawę klockami z rozszerzoną rzeczywistością.\nNagrodę w kategorii nowe technologie, biznes, startupy, której mentorem był Sebastian Kulczyk, otrzymała Alicja Szałas – założycielka platformy edukacyjnej Enkids, łączącej uczniów i nauczycieli języków obcych z całego świata. Szałas nie ukrywała wzruszenia. – Jestem nieprzytomnie wdzięczna mojemu zespołowi, który wkłada nadludzką pracę, żebyśmy stworzyli platformę edukacyjną jutra – mówiła.\nZ kolei wręczający nagrodę w imieniu Kulczyka Jarosław Sroka, członek zarządu Kulczyk Investments, mówił: – Postawiliśmy na edukację. Pomyśleliśmy, że jeżeli nie zadbamy o to, by nasze dzieci były wykształcone w sposób nowoczesny, to nie zadbają o los swoich rodziców, jak i swoich dzieci.\nW kategorii plastic free zwyciężyła Weronika Banaś, a jej mentorem był Maciej Konopka, grafik i projektant opakowań przyszłości oraz adiunkt na Wydziale Wzornictwa ASP w Warszawie. – Ta kategoria wymaga interdyscyplinarności, wyjścia poza ramy myślenia – mówił mentor Maciej Konopka, grafik i projektant opakowań przyszłości oraz adiunkt na Wydziale Wzornictwa ASP w Warszawie.\n– Mam nadzieję, że moja praca wreszcie pozwoli mi wprowadzić rozwiązania, które rzeczywiście zmienią to, jak postrzegamy materiały i opakowania, oraz zmienią projektowanie na lepsze – przyznała Banaś.\nNagrodę w kategorii moda, rękodzieło, sztuka wręczała mentorka Katarzyna Konieczka – projektantka mody, która współpracowała z takimi gwiazdami jak Lady Gaga czy Fergie oraz z magazynem „Vogue”. „Bilet za horyzont” trafił do Katarzyny Lipecky – rzeźbiarki. W uzasadnieniu Konieczka podkreślała, jak wiele emocji udało się zawrzeć laureatce w jej pracach, i przyznała, że właśnie ten ładunek emocjonalny wpłynął na jej wybór. – Teraz marzę, żeby się zatopić w pracowni i tworzyć – przyznała Lipecky.\nW kategorii przemysł 4.0, automatyka, robotyka – której mentorował Jędrzej Kowalczyk, prezes polskiego oddziału FANUC – wygrał Marcin Kordas. – Wykonując ten jeden krok na scenę, który jest symbolicznym oddaniem pracy, jaką włożyliśmy w nasze projekty, wkraczamy w przyszłość, a dzięki temu może zyskać całe społeczeństwo – tłumaczył Kordas. Kowalczyk dodał, że wszystkie zgłoszenia, które otrzymał w tej kategorii, sprawiły, że dalsze działanie w robotyce ma sens.\nMarzena Rudnicka, założycielka Krajowego Instytutu Gospodarki Senioralnej, to mentorka w kategorii społeczeństwo, projekty społeczne, demografia. Nagroda trafiła ostatecznie do Katarzyny Pado, pracującej nad projektem, który ma pomóc w komunikacji z osobami z demencją. – Potrafiła zobaczyć potrzeby osób, które już z racji chorób związanych z wiekiem nie potrafią o nich powiedzieć, bo zwyczajnie już ich nie pamiętają – wyjaśniała Rudnicka. Pado z kolei dodała: – Mam nadzieję, że dzięki temu programowi uda nam się zwrócić większą uwagę na osoby z demencją, bo one tego potrzebują.\nFinał Jutronautów to jednak nie tylko konkurs stypendialny. W kilkugodzinnej dyskusji Jutronauci rozmawiali także o tym, jak możemy stawić czoło wyzwaniom przyszłości, takim jak ocieplenie klimatu, wszechobecny plastik, automatyzacja pracy czy opieka zdrowotna.\n– Wszystko robimy kosztem środowiska, a energia jest tego głównym źródłem. Co najgorsze, my tę energię marnujemy w niewiarygodny sposób – mówił Szymon Malinowski, profesor fizyki atmosfery z Uniwersytetu Warszawskiego w panelu o ekologii przyszłości. Ale jutronauci zastanawiali się też nad mniej dystopijnymi zagadnieniami. Rozważali m.in., czy szczęście można mieć na żądanie. Stwierdzili, że szybki i gorączkowy tryb życia, jaki dziś wielu z nas prowadzi, może wiązać się ze społeczną izolacją. – Smartfony, przyszłość i szczęście nie muszą się wykluczać – wyjaśniał Michał Niewęgłowski, trener, nauczyciel medytacji i twórca aplikacji do medytacji Intu. Podczas panelu o przyszłości pracy spierali się z kolei, czy w przyszłości będziemy krócej pracować i czy e-sportowiec albo youtuber to odpowiednia kariera dla dziecka.\n„Jutronauci” to unikalny program, który powstał w 2017 r. dzięki współpracy „Gazety Wyborczej” z Sebastianem Kulczykiem. Już trzeci rok z rzędu na łamach „Gazety Wyborczej” i na Wyborcza.pl/Jutronauci można było poznać osoby, których praca i pomysły mają szansę wpłynąć na przyszłość nas wszystkich. Ich nieprzeciętne umysły pozwalają spojrzeć poza horyzont aktualności. To jutronauci – wyjątkowe osoby z pozornie odległych od siebie światów, które już dziś wdrażają idee przyszłości i mierzą się z najważniejszymi pytaniami stojącymi przed naszą cywilizacją. Jak co roku, „Gazeta Wyborcza” przez cztery miesiące – od września do listopada publikowała cykl artykułów przedstawiających ludzi jutra i ich wyjątkowe projekty.\nW ramach trzeciej edycji programu odbyły się również inspirujące spotkania dyskusyjne, podczas których ludzie jutra opowiadali o wyzwaniach przyszłości oraz oraz dzielili się doświadczeniami i projektami już dziś pozwalającymi zmieniać rzeczywistość.\nPierwsze z nich odbyło się 10 października we Wrocławskim Parku Technologicznym. Podczas spotkania o swoich wyzwaniach opowiadał antropolog Bartłomiej Brach, eksplorujący współczesną kulturę – trolling, fascynację dresem czy formatowanie przez porażki, który w tych i wielu innych zagadnieniach szuka odpowiedzi na pytania o kształt jutra. Z kolei o tym, co dla nas oznacza robotyzacja i jak będzie wyglądał – już wkrótce – świat, w którym roboty zautomatyzują pracę i produkcję mówił Jędrzej Kowalczyk, prezes zarządu firmy FANUC. Na wrocławskim spotkaniu nie zabrakło także inspiracji z zakresu największego wyzwania przyszłości – biomedycyny i biotechnologii. Miron Tokarski, współtwórca biotechnologicznego start-upu Genomtec opowiadał o przełomowych rozwiązań diagnostycznych i terapiach onkologicznych, które mają szansę zrewolucjonizować walkę z coraz powszechniejszymi zagrożeniami nowotworowymi. Zapraszamy do przeczytania pełnej relacji z wrocławskiego wydarzenia oraz obejrzenia filmowego podsumowania spotkania.\nKolejne spotkanie w ramach trzeciej edycji Jutronautów odbyło się 24 października na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Jutronauci podzielili się z gośćmi swoimi doświadczeniami i projektami, a mentorzy konkursu stypendialnego „Bilet za horyzont” opowiadali o wyzwaniach przyszłości. W dyskusji wzięli udział Maciej Konopka, projektant i grafik oraz Marta Rudnicka, prezeska Krajowego Instytutu Gospodarki Senioralnej. O projektach przyszłości mówiła również ekoinnowatorka Maria Kurańska, Agata Frankiewicz – założycielka platformy promującej ładne przedmioty z odzyskanych materiałów oraz Tomasz Żurkiewicz – finansista i architekt transakcji. Polecamy relację z tego spotkania.


Gala Animacji na Festiwalu Muzyki Filmowej w Krakowie - relacja | Catus Geekus - szerokie spektrum popkultury\nGala Animacji na Festiwalu Muzyki Filmowej w Krakowie – relacja\nStając w obliczu popularnego towarzyskiego pytania „jakiej muzyki słuchasz?” lubię mówić, że mój gust muzyczny jest eklektyczny. Bo to tak ładnie brzmi. I kojarzy się z eklerką. O wiele trafniej byłoby jednak stwierdzić, że słuchana przeze mnie muzyka to taka zupa śmietnik albo miszmasz dźwięków, bo moje uszy rezonują z bardzo szerokim spektrum gatunków. Gdyby jednak przyprzeć mnie do muru i wymusić podanie jednego ulubionego typu muzyki, musiałabym powiedzieć, że jest to muzyka filmowa, wraz z orbitującym na jej obrzeżach musicalem. Muzyka filmowa to trochę niezdecydowany gatunek, rozkraczony nad dwoma skrajnościami – za mało poważny, aby zaliczyć go w poczet muzyki klasycznej, a jednocześnie wciąż zbyt symfoniczny, aby uznać go za muzykę popularną. Na całe szczęście nikt się tym nie przejmuje, kiedy trzeba zorganizować dla takiej muzyki festiwal – imprezę na najwyższym poziomie, ogłoszoną przez samego Hansa Zimmera „najlepszym festiwalem muzyki filmowej na świecie”.\nFestiwal Muzyki Filmowej w Krakowie jest właściwie jedyną imprezą muzyczną, którą się interesuję i na którą od lat wielu regularnie jeżdżę. Na studiach marzłam na krakowskich błoniach, oglądając Władcę Pierścieni z muzyką na żywo, mdlałam z zachwytu na bruku hali ocynkowni ArcelorMittal przy dźwiękach koncertu Joe Hisaishiego (do dzisiaj twierdzę, że było to najbardziej niezwykłe i intensywne doświadczenie muzyczne mojego życia), a po tym jak festiwal przeniósł się do nowej Tauron Areny odwiedziłam Galę Seriali i pokaz Star Treka z muzyką na żywo. W tym roku moją uwagę przykuł jeden punkt programu, bo co jak co, ale taki kreskówkowy nerd jak ja nie mógł nie pojawić się na imprezie nazwanej Galą Animacji.\nŹródło. Fot. Robert Słuszniak\nProblem z tego rodzaju koncertami, grającymi na hodowanych przez lata fanowskich emocjach, polega na tym, że na ich ostateczny odbiór spory wpływ ma to, czy widziało się te wszystkie filmy z programu. Nie ukrywam, że od kiedy złota era filmów rysunkowych zamieniła się w epokę 3D wiele filmów po prostu sobie odpuszczam, bo animacje komputerowe muszą się sporo namęczyć, żeby zaskarbić sobie moją sympatię. W związku z tym, nie byłam w stanie cieszyć się z każdego utworu, niektóre wlatywały jednym uchem, a wylatywały drugim, za to te kilka hitów mojego dzieciństwa (i nie tylko), które uderzyły dokładnie w te włókna serca, w które miały uderzyć – to dopiero były niesamowite przeżycia (i łzy. Całkiem sporo łez, co tu dużo kryć).\nNaprawdę trudno jest spamiętać kolejność i listę wszystkich utworów, jakie zagrano tego wieczoru, pozwólcie więc, że będę się podpierać moją kulawą pamięcią i oficjalnymi materiałami prasowymi, ale nie oczekujcie tu zachowania chronologii, raczej ogólnych wrażeń, na temat utworów, które w jakiś sposób wbiły mi się w pamięć. Koncert otworzyła suita z Epoki Lodowcowej 2 i piosenka Still Dream ze Strażników Marzeń, w wykonaniu sopranistki Wioletty Chodowicz. Oba filmy są mi raczej obojętne (patrz: uwaga o animacji 3D), więc na nich dopiero rozgrzewałam uszy. Ogólnie rzecz biorąc to duża część koncertu skupiała się raczej na tych nowszych produkcjach, niestety – komputerowych. Pierwszy gwałtowny wybuch emocji na sali miał miejsce, gdy na scenę wyszła Katarzyna Łaska i zaśpiewała Mam tę moc. I w tym miejscu muszę się oficjalnie pokajać, bo od kilku miesięcy mam serdecznie dość tej piosenki, jak i całej Krainy Lodu (nagranie na YT), więc z początku szłam w zaparte powtarzając w myślach: Boże, tylko nie to, ileż można tego słuchać. Zapomniałam jednak jak wielką moc mają (huehue) utwory odtwarzane na żywo, z orkiestrą symfoniczną i fragmentami filmu na ekranie – tym bardziej, że Łaska (która przecież śpiewała piosenkę w polskiej wersji filmu) ma naprawdę niesamowity głos i nawet na żywo, przed tysiącami ludzi zaśpiewała fenomenalnie – do samego końca! A trzeba w tym miejscu powiedzieć, że Mam tę moc jest dość trudnym utworem, zwłaszcza w końcowej partii i osobiście za udane wykonanie uznaję tylko takie, które zakończy się czystą, ostatnią nutą (a nie wiem, czy pamiętacie – tej nie dała rady nawet sama Idina Menzel na rozdaniu Oscarów dwa lata temu).\nW międzyczasie na ekranie wyświetliła się wiadomość od Micheala Giacchnino, który pozdrawiał z prób orkiestry do soundtracku z nadchodzącego Star Trek: Beyond (a ponieważ na koncercie byłam z Aeth z bloga Wiedźma na Orbicie, możecie sobie wyobrazić tą serię pisków, które zaatakowała mnie z lewej strony), po czym orkiestra zagrała suitę ze Zwierzogrodu (nagranie na YT), co było małą niespodzianką bo utwór nie pojawił się wcześniej na setliście koncertu dostępnej w internecie. Niedługo później moje biedne serce zostało wystawione na kolejną próbę, ponieważ na scenę wyszła Magdalena Wasylik (która odpowiadała za piosenki Anny w polskiej wersji Frozen) i słowiczym głosem odśpiewała Once Upon a December z Anastazji (nagranie na YT). Boże drogi, jakie to było piękne! Najprostsza droga do wywołania u mnie problemów kardiologicznych to wykonanie utworu z jakiejkolwiek niedocenianej, niedisnejowskiej animacji lat dziewięćdziesiątych – strasznie cieszy mnie to, że organizatorzy nie zapomnieli również o takich filmach (choć, z typowym dla siebie cynizmem muszę dodać, że było ich zdecydowanie za mało).\nFinał pierwszej części zamknął chyba najbardziej oklaskiwany i wypisany wielkimi literami na plakacie występ Edyty Górniak. I tu, przyznam szczerze, musiałam przeżuć kilka słów gorzkiego rozczarowania, bo wykonanie bardzo różniło się od tego, co wszyscy znamy z oryginalnego nagrania. Nie tego się spodziewałam. Nie mam nic do samej Górniak, ba! uważam, że ma jeden z najlepszych głosów polskiej muzyki rozrywkowej, ale w tym, co pokazała na koncercie mocno widać, że od jej debiutu minęło już ponad dwadzieścia lat, w ciągu których mocno ugruntował się jej status gwiazdy estrady, czy może raczej – pierwszej polskiej divy. Jej najnowsza interpretacja Kolorowego Wiatru (nagranie na YT) to niesamowicie zmanierowana seria przydechów, koziego wibrato i nadliczbowych falbanek w miejscach, w których są zupełnie niepotrzebne. Brakowało w tym płynności i chociażby jednego fragmentu, który nie ugiąłby się przytłoczony wokalnymi ozdobnikami i, co tu dużo kryć, przeszarżowanym aktorstwem. Całość wypadła bardzo gwiazdrosko i, niestety, blado, a mnie samej chciało się strasznie śmiać, bo Górniak brzmiała dokładnie tak jak ja, kiedy śpiewam do szczotki w łazience i dla beki udaję wielką piosenkarkę, krztusząc się i tracąc dech w zachwycie nad własnym talentem.\nŹródło. Fot. Paulina Frączek/lovekrakow.pl\nI mniej więcej to właśnie próbowałam opowiedzieć Aeth w przerwie, kiedy na korytarzu przydybał nas reporter RMFu i zaczął wypytywać o wrażenia z koncertu (jeśli mieliście okazję usłyszeć na antenie, że ktoś chrzani coś naprędce bez ładu i składu – tak, to była moi). Przy okazji przemiły skądinąd dziennikarz zadał nam obu pytanie, na które nieco się zatchnęłyśmy z oburzenia, a mianowicie: „Dlaczego dorosłe osoby przychodzą na koncerty z muzyką do filmów dla dzieci?”. Wrażenia i brak czasu nie wpływają dobrze na takie dyskusje, więc wspomnę o tym tutaj – od lat wielu walczę z tym, żeby nie definiować widowni filmów animowanych jedynie jako dzieci. W ogóle określanie animacji mianem „filmów dla dzieci” jest wysoce krzywdzące i – pośrednio – deprecjonujące dla tych wszystkich fanów, którzy animacje kochają, a od dawna dziećmi już nie są. I nie ma nic dziwnego w tym, że ludzie powyżej pewnego wieku oglądają i kochają animacje. Naprawdę nie powinniśmy musieć się z tego tłumaczyć.\nKoniec dygresji. Po przerwie zaczęła się część druga – o wiele lepsza, o wiele bardziej emocjonująca i o wiele bardziej szkodliwa dla mojego organizmu. Po pierwsze – pojawiła się w niej suita z Sindbada: Legendy siedmiu mórz, kolejnego, zdawałoby się, zapomnianego filmu, z racji tego, że nie tknął go złoty palec koncernu Disneya. Fantastyczny utwór, w którym zawarto wszystkie możliwe tematy muzyczne typowe dla filmu przygodowego. Muzyka z produkcji Dreamworks i Universalu była w czasie koncertu wykonywana o wiele częściej niż ta z filmów Disneya – później przyszła pora również na Jak ukraść księżyc i Minionki (na które znów zareagowałam obojętnie, jako że fenomen żółtych przydupasów jest mi całkowicie obcy). Z innych, mniej ważnych trójwymiarowych animacji pojawiły się również Smerfy (światowa premiera suity), Angry Birds i Odlotowa Przygoda (o której nigdy w życiu nie słyszałam, ale jeśli wierzyć materiałom video wyświetlanym w tle – w tym filmie NASA ma skafandry w rozmiarze dziecięcym). Dopiero później, na sam finał, zaczął się emocjonalny rollercoaster.\nŹródło. Fot. Wojciech Wandzel\nOto bowiem mikrofon przejęła ponownie Kasia Łaska i partnerujący jej Marcin Jajkiewicz, aby zaśpiewać razem singiel Celine Dion i Peabo Bysona do Pięknej i Bestii (nagranie na YT). Przymknęłam nieco ucho na fakt, iż Jajkiewicz ze swoim nieco cieńszym głosem, strasznie starał się powtarzać wyjcze wstawki Bysona z oryginału i słychać było, jak bardzo się męczy, ale ostatecznie piosenka i tak wypadła wspaniale – jednak co Menken to Menken. Chwilę później rozpoczął się długo wyczekiwany przeze mnie fragment z Jak Wytresować Smoka (nagranie na YT) i tu z wrażenia trudno było mi już usiedzieć w miejscu – soundtracki Johna Powella do obu części filmu są dla mnie najlepszym przykładem na to jak powinno się pisać muzykę nie tylko do animacji, ale do filmów kinowych w ogóle, a usłyszenie ich na żywo, z orkiestrą i chórem, było czymś niesamowitym – tylko bywalcy koncertów znają to uczucie basu rezonującego w ciele i gęsiej skórka na rękach. A potem było już tylko gorzej, na wielki finał zaplanowano bowiem When You Believe z Księcia Egiptu (nagranie na YT), nie w wersji singlowej, ale filmowej, tej ze wstawką dziecięcej żydowskiej piosenki w środku. Mam ogromny problem z tą piosenką – polega on na tym, że ta piosenka mi coś robi. Robi z głową, robi z ciałem, z oczami zwłaszcza (no pocą się, no) – bo jest absolutnie, totalnie przepiękna. To prawdopodobnie najpiękniejsza piosenka filmowa, jaka kiedykolwiek powstała. A danie jej na sam koniec, na wielki finał, jako tę wisienkę na torcie w specjalny sposób grzeje mi serce – bo miło widzieć, że dla innych osób, jest ona tak samo wartościowa.\nFestiwal Muzyki Filmowej jest dla mnie wyjątkowy nie tylko ze względu na repertuar, ale również niezwykłą atmosferę – w zapowiedziach kolejnych dyrygentów i kompozytorów przemyka jakieś, takie miłe odczucie, że oni się wszyscy znają, a filmowa branża muzyczna to taki mniejszy światek, w którym wszyscy żyją ze sobą blisko i bardzo się lubią (no, przynajmniej chcę w taką wizję wierzyć). Zresztą, da się to też zauważyć w relacji pomiędzy publiką, a wykonawcami – wystarczy tylko wspomnieć, że Diego Navarro, taki „etatowy” dyrygent festiwalu, jest w Krakowie witany chyba największymi brawami ze wszystkich artystów. Muszę również pokiwać z głową uznaniem nad prowadzącymi, a zwłaszcza nad tłumaczem – Piotrem Krasnowolskim. Bardzo możliwe, że już o nim słyszeliście – został prawdziwą gwiazdą ostatniego konkursu Chopinowskiego, po tym jak bezbłędnie i bez przygotowania przetłumaczył przemówienie jury. W każdym razie, jako osoba niejako siedząca w branży tłumaczeniowej, bardzo chcę wspomnieć, że słuchanie tego gościa przy pracy to prawdziwa przyjemność – nie powtarza słowo po słowie oryginalnej wypowiedzi, bez względu na presję czasu potrafi formułować piękne, staranne zdania oddając jednocześnie jej sens i stylistyczne ozdobniki, a przy tym w ogóle nie pozwala sobie na pauzy czy choćby zacinające „yyy”. Klasa, klasa i jeszcze raz klasa.\nŻródło. Fot. Wojciech Wandzel\nChoć nie wszystkie odegrane utwory pochodziły z moich ulubionych filmów, cały koncert zostawia niesamowite wrażenie – sama możliwość słuchania muzyki symfonicznej na żywo, niezależnie od tego z jakich produkcji ona pochodzi, sprawia, że nie sposób wyjść z takiego wydarzenia zupełnie niewzruszonym. Jeśli zaś miałabym wyrazić jakieś egoistyczne nadzieje, co do tego jakie koncerty związane z animacjami zobaczyłabym w ramach FMFu w przyszłości to marzy mi się koncert z muzyką wyłącznie z klasycznych filmów animowanych, z okolic złotej dekady lat 90-tych, bez tych robionych komputerowo. A już chyba absolutnym szczytem marzeń byłby całe osobne wydarzenie poświęcone wyłącznie muzyce z filmów Disneya – z ekipą Accantusa na wokalach.\nO, to, to, dokładnie, słowo „zmanierowany” najlepiej pasuje do występu Górniak. Byłam z siostrą i obie byłyśmy „Kolorowym wiatrem” bardzo zawiedzione, Edyta musiała pokazać, jaką to ona jest wielką divą. Chyba tego należało się spodziewać.\nTeż największe emocje wywołały we mnie piosenki z animacji z lat 90. (ach, marzyłby mi się taki koncert, na przykład z Accantusem!), bo faktycznie część utworów z tych najnowszych animacji mnie po prostu znudziła (Smerfy albo Angry Birds…). When you believe to było po prostu coś pięknego. Ciary, ściśnięte gardło i prawie łzy wzruszenia. Muzyka z „Księcia Egiptu” w ogóle za każdym razem mnie zachwyca.\n„później przyszła pora również na Jak ukraść księżyc i obie części Minionków”\nRacja – poprawiłam. To tylko udowadnia jak mało mnie interesuje cała seria 😛


Rekrutacja do oddziałów przedszkolnych na rok szkolny 2017/2018 | sp5ketrzyn.pl\nWritten on Marzec 28th, 2017 by sp5ketrzyn\nSzkoła Podstawowa nr 3 w Kętrzynie ogłasza rekrutację do oddziałów przedszkolnych\nRodzice dzieci obecnie uczęszczających do oddziałów przedszkolnych w Szkole Podstawowej nr 3 w Kętrzynie nie biorą udziału w rekrutacji, składają deklarację o kontynuowaniu wychowania przedszkolnego na nowy rok szkolny w terminie od 23.03.2017r. do 31.03.2017r.\nDeklaracje można odebrać u nauczycielek w grupie.\nSZANOWNI RODZICE NOWYCH KANDYDATÓW DO ODDZIAŁÓW PRZEDSZKOLNYCH W SZKOLE PODSTAWOWEJ NR 3 W KĘTRZYNIE\nRekrutacja do oddziałów przedszkolnych w Szkole Podstawowej nr 3 w Kętrzynie na rok szkolny 2017/2018 odbywa się na zasadach, które zostały określone w ustawie z dnia 14 grudnia 2016r. Prawo Oświatowe (Dz.U. z 2016r.poz.59), Zarządzeniu Nr44/2017 Burmistrza Miasta Kętrzyn z dnia 17 marca 2017r. w sprawie ustalenia harmonogramu czynności w postępowaniu rekrutacyjnym oraz w postępowaniu uzupełniającym na rok szkolny 2017/2018 oraz kryteriów określających rekrutację do przedszkoli, oddziałów przedszkolnych i szkół podstawowych, dla których organem prowadzącym jest Gmina Miejska Kętrzyn.\nPostępowanie rekrutacyjne do oddziałów przedszkolnych na rok szkolny 2017/2018 przeprowadza się na wolne miejsca.\nRekrutacją objęte są dzieci w wieku od 3 do 6 lat, czyli urodzone w latach 2011-2014. /Dzieci 6 letnie mają obowiązek rocznego przygotowania przedszkolnego./ Postępowanie rekrutacyjne jest prowadzone wyłącznie na wniosek rodzica/prawnego opiekuna dziecka.\nFormularze rekrutacyjne są wydawane w Szkole Podstawowej nr 3 w Kętrzynie.\nKRYTERIA PRZYJĘĆ DO ODDZIAŁÓW PRZEDSZKOLNYCH:\n1. Do oddziałów przedszkolnych w Szkole Podstawowej nr 3 w Kętrzynie przyjmuje się kandydatów zamieszkałych na terenie Gminy Miejskiej Kętrzyn.\n2. W przypadku, gdy liczba kandydatów zamieszkałych na terenie Gminy Miejskiej Kętrzyn jest większa niż liczba wolnych miejsc, na pierwszym etapie postępowania rekrutacyjnego brane są pod uwagę kryteria ustawowe, które mają jednakową wartość, określone w ustawie Prawo Oświatowe :\n3. W przypadku równorzędnych wyników uzyskanych na pierwszym etapie postępowania rekrutacyjnego lub jeżeli po zakończeniu tego etapu przedszkole nadal dysponuje wolnymi miejscami, na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego brane będą pod uwagę następujące kryteria:\n1) Kandydat uczęszczał do żłobka – 3 pkt.\n2) Rodzeństwo kandydata uczęszcza do publicznego przedszkola -4 pkt.\n3) Oboje rodziców/opiekunów prawnych pracujących/studiujących w trybie dziennym lub samotna matka/ojciec /opiekun prawny pracujący lub studiujący w trybie dziennym – 5 pkt.\nHarmonogram czynności w postępowaniu rekrutacyjnym oraz postępowaniu uzupełniającym na rok szkolny 2017/2018 do przedszkoli i oddziałów przedszkolnych, dla których organem prowadzącym jest Gmina Miejska Kętrzyn\n« KONKURS PLASTYCZNY „ZACZYTANA SZKOŁA”


Zlot Chorągwi - www.4shnpm.fora.pl\nWysłany: Pon 8:50, 11 Lip 2011 Temat postu: Zlot Chorągwi\nW całym tym obozowym zamieszaniu zapomniałam zupełnie o zgłoszeniach na Zlot Chorągwi! Odbywa się w dniach 3-4 września, ale zgłaszać się trzeba już. Myślę, że warto tam być, poznać wędrowników z innych hufców, może nawiązać jakąś współpracę? Co Wy na to? Koszt to 40zł (dokładnie 39,99 ), wpłacać trzeba do 15 lipca, ale jeśli dla kogoś jedynym problemem byłaby kasa, to zawsze można założyć z pieniędzy drużyny. Dajcie znać, co o tym myślicie.\nczemuż i nie ja mogę jechać\nWysłany: Pon 11:58, 11 Lip 2011 Temat postu:\nja odpadam, mam już na ten weekend coś innego...\nWysłany: Pon 22:08, 11 Lip 2011 Temat postu:\nNiestety nie ma mnie wtedy w kraju:D


Buty turystyczne Scarpa Mojito Trail GTX - ocean/light ocean | 8a.pl\nNie posiadamy tak dużej ilości produktu "Buty turystyczne Scarpa Mojito Trail GTX - ocean/light ocean" jakiej oczekujesz.\nDługość wkładki ok. (cm) - 27,5* 27,5* 28* 28* 28,5 29 29,5* 29,5* 30* 30* 30,5 31 31,5\nNa stopę ok. (cm) - 26 26,5 27 27,3 27,5 27,8 28 28,5 29 29,3 29,5 30 30,5\nButy turystyczne Scarpa Mojito Trail GTX to kultowy model z oferty włoskiego producenta w hikingowej odsłonie dedykowanej do szybkiego pokonywania szlaków z niewielką ilością ekwipunku. Właściwości wodoodporne zapewnia membrana GORE-TEX®. Świetna trakcja jest zasługą wykorzystania podeszwy Vibram® XS Trek, z kolei za tłumienie drgań i wstrząsów odpowiada ACTIVimpact Technology.\nModel, który oglądasz, posiada minimalistyczny design charakterystyczny dla całej serii Mojito. Zastosowany laminat GORE-TEX® Extended Comfort nadaje konstrukcji właściwości wodoodpornych oraz sprawia, że wilgoć powstająca na skórze podczas wysiłku jest na bieżąco odprowadzana. Prezentowany model posiada przyjazny środowisku charakter, co podkreśla konstrukcja PFC Free oraz membrana odznaczona certyfikatem bluesign®.\nButy GORE-TEX Scarpa Mojito Trail GTX posiadają cholewkę wykonaną z zaimpregnowanego zamszu, która zabezpieczy stopy przed wilgocią. Gumowe nakładki stanowią skuteczną ochronę przed kontuzjami, jednocześnie nie podnosząc wagi butów. Podszewka tego modelu wykonana z tkaniny pozwala na sprawny transport wilgoci z dala od skóry oraz poprawia oddychalność całej konstrukcji. Producent zastosował w tym modelu również podeszwę Salix, na którą składa się podeszwa środkowa z pianki EVA, wstawka ESS Shank oraz podeszwa zewnętrzna Vibram® XS Trek. Ta ostatnia podzielona została na specjalne strefy i zapewnia bardzo dobrą trakcję na każdym rodzaju podłoża.\nW konstrukcji prezentowanego obuwia producenta zastosował autorskie rozwiązania. ACTIVfit System dba o anatomiczne dopasowanie buta do stopy, z kolei amortyzacja ACTIVimpact Technology sprawia, że drgania i wstrząsy są efektywnie tłumione, a Twój marsz jest płynny i komfortowy.\nButy Scarpa Mojito Trail GTX - najważniejsze cechy:\nKultowy model Mojito w wersji hikingowej;\nMembrana GORE-TEX® Extended Comfort z certyfikatem bluesign®;\nACTIVfit System zapewnia anatomiczne dopasowanie konstrukcji buta do stopy;\nACTIVimpact Technology to rozwiązanie poprawiające amortyzację;\nKonstrukcja podeszwy Salix dba o stabilność, przyczepność i amortyzację;\nAmortyzująca pianka EVA o średniej gęstości w śródpodeszwie;\nWspierająca wstawka ESS Shank;\nPodeszwa zewnętrzna Vibram® XS Trek zapewnia bezproblemową adaptację do każdego rodzaju terenu;\nPodeszwa zewnętrzna podzielona na specjalne strefy odpowiadające za napęd, hamowanie, zwiększoną przyczepność oraz stabilność;\nKonstrukcja wolna od związków PFC.\n445 g (rozmiar 42,0)\nScarpa Mojito Trail GTX - opinie klientów


Seksowne pończochy z koronkowym wykończeniem |❤ SENSUALNIE24\nKuszące pończochy z szeroką koronką Ailay czarne S/M\nJoylace pas do pończoch L/XL\nLubrykant Pjur Original Rainbow Edition 100 ml\nPończochy 810-STO-1 Obsessive czarne L/XL\nKażda kobieta powinna posiadać w swojej szafie... POŃCZOCHY! Czy istnieje coś bardziej seksownego i dodającego odwagi? Kuszące, koronkowe, podniecające i niezwykle kobiece pończochy to doskonała alternatywa dla kobiet, które nie lubią rajstop. 810-STO-1 od Obsessive wykończone są cudowną, kobiecą, szeroką koronką. Zmysłowe pończochy są świetnym dodatkiem do spódnicy lub ulubionej sukienki. Mężczyźni uwielbiają podziwiać swoje partnerki w seksownych pończochach, które uzupełniają erotyczną stylizację zmysłowej bielizny. Sprawdzą się świetnie jako dodatek do gorsetu lub ulubionego pasa do pończoch.\nczarne pończoszki z pięknym, koronkowym wykończeniem,\nnie są samonośne,\nSeksowne pończochy Obsessive 838-STO-3 czerwone L/XL


Designerskie blachy perforowane - ile kosztują bliźniaki\nHome » Aranżacja » Materiały Budowlane » Designerskie blachy perforowane\nDodane: 2016-09-02 :: Kategoria: Aranżacja / Materiały Budowlane\nFirma Perfopol specjalizuje się w produkcji blach zróżnicowanych pod względem rozmiarów i grubości. Każdy klient zainteresowany rozwiązaniami z propozycji, na pewno odszuka blachy perforowane odpowiadające indywidualnym oczekiwaniom. Wszystkie produkty z asortymentu charakteryzują się solidnością wykonania. To przede wszystkim zasługa zespołu doświadczonych specjalistów, którzy znają się na swojej pracy i z wielkim zaangażowaniem podchodzą do każdego zlecenia. Nowoczesny park maszynowy sprawia, że polecane przedsiębiorstwo produkcyjne jest w stanie podjąć się każdego, nawet najbardziej skomplikowanego zadania. Dostępne do kupienia blachy perforowane charakteryzują się funkcjonalnością i wytrzymałością na działanie różnych czynników atmosferycznych.\nAm Trans - azbest


Krzysia i turniejowe turbulencje - mobi, epub , eBook | Księgarnia Gandalf.com.pl\nKrzysia i turniejowe turbulencje - mobi, epub\nKrzysia i turniejowe turbulencje (miękka) 12.67 zł\nKrzysia i turniejowe turbulencje - mobi, epub - opis produktu:\nCzas ucieka... Co w tej sytuacji zrobi Krzysia?\neBook, multiformat: mobi, epub Krzysia i turniejowe turbulencje - mobi, epub pochodzi z wydawnictwa Literówka. Autorem książki jest Frances Watts. Należy do gatunków: dla dzieci i młodzieży, literatura przygodowa.\nFrances Watts - przeczytaj też\nKrzysia i oblężenie zamku - mobi, epub\nKrzysia i ptasie klopoty - mobi, epub Strażniczka mieczy\nKrzysia i tajemnica mieczy - mobi, epub\n-10% Krzysia i turniejowe turbulencje - mobi, epub ebook


Tesco z naukowcami - Archiwum - Portal informacyjny Handelextra.pl\nTesco podpisało umowę z Politechniką Warszawską.\nDotyczy ona współpracy w zakresie badań związanych z budownictwem energooszczędnym. Politechnika zobowiązała się wspierać projekt od strony naukowej, badawczej i doradczej. Tesco w zamian za to umożliwi studentom realizację praktyk i staży oraz organizację wspólnych szkoleń i warsztatów.\nKilka lat temu Tesco (w tym polski oddział firmy) zadeklarowało, że do 2020 r. zredukuje emisję dwutlenku węgla o połowę. Stawia na wykorzystanie w swoich obiektach odnawialnych źródeł energii. We wszystkich sklepach Tesco używa świetlówek energooszczędnych, czujników zmierzchowych, świetlików oraz zegarów sterujących oświetleniem. W Polsce działa też sześć sklepów w pełni energooszczędnych, wyposażonych w panele słoneczne, wiatraki i gruntowe wymienniki ciepła oraz odzyskujących wodę deszczową.\nPolem jego współpracy z Politechniką ma być przede wszystkim tematyka związana z przemysłowym wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii w sklepach i magazynach Tesco oraz edukacja ekologiczna. Umowę zawarto na czas nieokreślony.


Pożyczki Chwilówki bez Zaświadczeń. Chwilówki bez Zaświadczeń Online\nPożyczka dla bezrobotnych online przez internet. Potrzebujesz pożyczyć gotówkę? Jeśli słyszałeś o tanich dobrych pożyczkach przez internet to właśnie do nas trafiłeś. Pożyczki na dowód, chwilówki bez żadnych zaświadczeń, kredyt bez bik i krd czy pożyczki chwilówki bez zaświadczeń.\nZałatwisz u nas wszystko szybko i dyskretnie. Pożyczki chwilówki bez zaświadczeń z długimi terminami spłaty. Jeśli tego właśnie potrzebujesz to zapraszamy.\nTanie chwilówki bez odsetek na dowód\nTo jest SZOK! Nie potrzebujesz żadnych zaświadczeń aby otrzymać pożyczkę gotówkową w tej chwili! Chwilówki bez zaświadczeń i na dowolny cel, po prostu złóż wniosek! Aby odnieść sukces i uruchomić własną działalność gospodarczą nie wystarczy tylko pomysł. Przyszły przedsiębiorca będzie potrzebował finansowego lub niefinansowego wkładu, który pokryje koszty założenia działalności. Przy niektórych rodzajach spółek handlowych lub cywilnych, same koszty administracyjne przekraczają kilka tysięcy złotych.\nJeśli ktoś jest bezrobotny, taka kwota będzie dla niego duża, a żaden bank nie udzieli mu kredytu. Oszczędności także nie zawsze są wystarczające. Właśnie z tego powodu, warto zapukać do instytucji para bankowych. Chociaż firmy takie, udzielające pożyczki chwilówki bez zaświadczeń lub kredytów internetowych uznawane są przez niektórych za nie do końca bezpieczne, to wiele spośród takich firm oferuje lepsze warunki, niż z pozoru znane i sprawdzone instytucje.\nJAK WZIĄĆ POŻYCZKĘ ONLINE? – składasz prosty, niezobowiązujący na tym etapie wniosek (zajmie Ci to 5 minut), czekasz 15 minut na weryfikacje wniosku, odbierasz pożyczoną gotówkę z własnego konta. Proste? Jasne że proste, a do tego u nas pożyczasz tanio i pewnie! Warto choć raz spróbować, zanim pochopnie ocenimy taką firmę, zwłaszcza iż wiele z nich, oferuje pierwsze pożyczki chwilówki bez zaświadczeń całkowicie bezpłatnie. Klient musi się więc martwić tylko terminowym spłaceniem zadłużenia, a nie oprocentowaniem.


Domy stojaki na rowery bramy garażowe fotele gabinetowe elewacje\nmateriały biurowe sklep\nKażdy z nas na pewnym etapie życia pożąda posiadać własne własne M. Jeśli już zdecydujemy się zakupić nieruchomość, trzeba zastanowić się czy lepszym wyjściem będzie domek, bądź mieszkanie. Ceny inwestycji są podobne, Wobec tego trzeba prawidłowo przetrawiać sprawę.\nDecydując się na kupno mieszkania możemy wybierać wśród lokali z rynku wtórnego bądź pierwotnego. Własne M to wygodne rozwiązanie, dlatego, że nie potrzebujemy martwić się o grzanie, kanalizację itp., jednakże za ścianą posiadamy sąsiadów, co może tworzyć uciążliwość, nawet jak nieruchomość posiada ogromny metraż. Domy mają to do siebie, że jest wokół nich więcej pracy – odśnieżanie podwórka, koszenie murawy, obcinanie gałęzi, musimy zadbać także o opał, by móc ogrzać dom. Każde z alternatyw posiada minusy i plusy, to czy wybierzemy dom, czy też mieszkanie w dużym stopniu musi zależeć od naszych upodobań a także stylu życia. Jeżeli często jesteśmy poza domem, wyjeżdżamy, mamy bardzo aktywny a także prędki tryb życia, wygodniej będzie nam w mieszkaniu. Kiedy przewidujemy założenie rodziny, posiadamy stałą pracę, która nie postuluje od nas częstych zmian miejsca pobytu, ubóstwiamy prace w ogrodzie, lepiej zdecydować się na zakup albo budowę budynku. Posiadanie budynku to sporo pracy, lecz mieszka się bardziej wygodnie, gdyż nie dzielimy domku z nikim, prócz naszych najbliższych. Mieszkając w bloku na nieszczęście jesteśmy narażeni na szereg uciążliwości, zawsze jest niebezpieczeństwo, że przytrafi nam się złośliwy, przykry sąsiad, który może wydajnie uprzykrzać nam życie, a będziemy zmuszeni widywać go praktycznie codziennie.


10 najlepszych hoteli przyjaznych zwierzętom w Villach\nNajlepsze hotele przyjazne zwierzętom w Villach, Austria\n17 z 82 obiektów jest dostępnych w Villach\nNr 1 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 2 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 3 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 4 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 5 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 6 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 7 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 8 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 9 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 10 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 11 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 12 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 13 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 14 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 15 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 16 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nNr 17 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 17 Hotele przyjazne zwierzętom w Villach\nBrakujące:W VillachZwierzęta dozwolone\nNr 7 spośród 29 kwater specjalnych w Villach\nNr 9 spośród 33 pensjonatów w Villach\nJakie są najlepsze hotele przystosowane do zwierząt w pobliżu lokalizacji Droga Alpejska w Villach?\nPopularne hotele przystosowane do zwierząt w pobliżu lokalizacji Droga Alpejska w Villach to:\nCzy są hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach, które posiadają basen?\nPopularne hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach, które oferują basen, to:\nJakie są najlepsze hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach?\nNajlepsze hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach to:\nKtóre hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach posiadają siłownię?\nDostęp do siłowni oferują gościom następujące hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach:\nKtóre hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach są romantyczne?\nTe hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach określane są przez podróżnych jako romantyczne:\nKtóre hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach są odpowiednie dla rodzin?\nRodziny, które odwiedziły lokalizację Villach, polecają następujące hotele przystosowane do zwierząt:\nCzy są hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach, które oferują bezpłatne śniadanie?\nBezpłatne śniadanie oferują gościom następujące hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach:\nKtóre hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach oferują bezpłatny parking?\nTe hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach oferują bezpłatny parking:\nCzy są hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach, które posiadają spa na terenie obiektu?\nTe hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach posiadają spa:\nJakie są popularne czterogwiazdkowe hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach?\nTe czterogwiazdkowe hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach pozwalają zasmakować luksusu w podróży:\nJakie są popularne trzygwiazdkowe hotele przystosowane do zwierząt w lokalizacji Villach?


Dodano: 30 stycznia 2007, 17:09 0\nSamopoczucie Polaków ośrodek ocenia każdego roku, zadając respondentom dziewięć pytań, dotyczących częstości doświadczania przez nich pozytywnych i negatywnych stanów emocjonalnych.\nW ocenie CBOS mijający rok przyniósł dalszą poprawę samopoczucia Polaków. "Obecnie jest ono najlepsze w całym analizowanym okresie, obejmującym lata 1988-2006" - podano w komunikacie z badania.\nWedług CBOS, w stosunku do przełomowego roku 1989 umocniły się pozytywne emocje - znacznie wzrosły odsetki badanych często odczuwających zadowolenie z tego, że coś im się w życiu udało (zadowolonych przybyło z 29 do 49 proc); pewność, że wszystko układa się dobrze ma obecnie 48 proc (a miało 28 proc), dumę z własnych osiągnięć wyraża 40 proc. (wtedy 24 proc).\nJednocześnie - podkreśla ośrodek - u obywateli osłabły uczucia negatywne. Z 70 do 45 proc. zmalał odsetek osób często doświadczających zdenerwowania i rozdrażnienia, zniechęcenia, znużenia (z 59 do 35 proc), wściekłości (z 41 proc. do 23) oraz stanów depresyjnych (z 36 do 23 proc.).\nAnkietowani zauważają w swoim otoczeniu przede wszystkim lęk, obawę przed przyszłością, niepewność jutra (36 proc., o 5 punktów mniej niż rok temu) oraz - znacznie rzadziej - ogólne niezadowolenie, brak wiary w jakąkolwiek poprawę (17 proc.), a także apatię, rezygnację, pogodzenie z losem (15 proc., o 3 punkty więcej niż przed rokiem).\nCBOS podaje, że prawie nie zmieniły się odsetki ankietowanych wielokrotnie doznających uczucia bezradności (obecnie 34 proc., dawniej 29 proc.) oraz mających poczucie, że jako obywatele są lekceważeni przez władzę (dziś 30 proc., a dawniej 28 proc.).\nCo czwarty badany dostrzega odprężenie i zadowolenie, którym towarzyszy przede wszystkim poczucie, że jest trochę lepiej (19 proc.), oraz - znacznie rzadziej - wiara w lepsze jutro (6 proc.). Z badań przeprowadzonych w latach 1988-2006 wynika, że przemianom w Polsce towarzyszy stopniowa poprawa samopoczucia rodaków. Pozytywne zmiany zachodzą także w postrzeganiu przez Polaków nastrojów swojego środowiska społecznego.\nOstatnie badanie "Aktualne problemy i wydarzenia" zrealizowano w dniach 1-4 grudnia na liczącej 1015 osób reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski.