Powiedz wszystko – Chuck Palahniuk – KsiOnsHka\nPowiedz wszystko – Chuck Palahniuk\n18/12/2011 13/07/2013 zsiaduemlekO2010, palahniuk, usa\nWydawnictwo Niebieska Studnia metodycznie i konsekwentnie zmierza najwyraźniej do obranego celu, którym jest przełożenie i wydanie na polskim rynku wszystkich powieści Palahniuka. Do tej pory sprawy idą dobrym tempem, a sam Palahniuk zajmuje coraz większą przestrzeń na mojej półce, rozpychając się na boki grzbietami kolejnych książek. Czyli z ilością wszystko w jak najlepszym porządku, ale co z jakością? No, tutaj jest już znacznie gorzej, a fani twórczości Chucka mogą okazywać lekkie zniecierpliwienie, bo prawdą jest, że od czasu polskiego wydania „Opętanych” (podobno tak obrzydliwych, że niektórzy nie przebrnęli przez ich lekturę; ja tam nie zauważyłem) rodzimy czytelnik narażony był na raczej miałkie powieści tego charyzmatycznego pisarza. Zarówno „Niewidzialne potwory” jak i „Pigmej”, gdyby ukazały się pod nazwiskiem innego autora, byłyby co najmniej udanymi kawałkami prozy, ale w zestawieniu z „Fight clubem”, „Rozbitkiem”, „Udław się”, czy wspomnianymi „Opętanymi”, wypadają zaledwie przeciętnie, a nawet wyraźnie poniżej przeciętnej. Jednak zwolennicy stylu Palahniuka nie mają zamiaru zrezygnować z kolejnych ślepych prób i naiwnie czekają na powieść, która znów olśni ich blaskiem geniuszu autora. Czekam i ja.\nCzekam już drugi rok i klops. Nie ma co zwodzić – „Powiedz wszystko” nawet nie żarzy się blaskiem, nie wspominając już o lśnieniu. Zauważyłem również, że, w mojej subiektywnej opinii, najsłabszymi powieściami Palahniuka są te, w których głównymi bohaterkami autor uczynił kobiety. Nie ma w tym stwierdzeniu nic z szowinizmu, ale zarówno „Dziennik” jak i „Niewidzialne potwory” były słabiutkimi kawałkami literatury, a ponieważ „Powiedz wszystko” również raczy nas bohaterką (a nawet bohaterkami) płci nadobnej, toteż w kategorię tych mizernych powieści się zgrabnie wpisuje. I nie bądź tu człowieku szowinistą!\nKathie Kenton to nieładnie starzejąca się, zrozpaczona i przygnębiająco samotna gwiazda filmowa, a jej scenowy splendor przygasł wraz z kolejnymi latami, nieudanymi małżeństwami oraz nieco bardziej udanymi operacjami plastycznymi. Za nią, krok w krok, jakby była jej cieniem, porusza się Hazie Coogan – opiekunka i obrończyni bezbronnej Kathie. Jej piastunka, pokojówka i służąca. Jej protektorka, kreatorka codzienności, reżyserka życia. Kiedy właśnie w codzienności Kathie pojawia się młody wielbiciel i absztyfikant, Hazie uznaje, że pora wkroczyć do akcji oraz pokierować zakochaną parą według własnej strategii. To właśnie z jej perspektywy obserwujemy rozwój wydarzeń.\nI w tym miejscu dochodzimy do najbardziej charakterystycznego elementu „Powiedz wszystko” – czyli całej koncepcji stylistycznej. Palahniuk, składając hołd kinu w pojęciu ogólnym, rozpisał powieść na kolejne sceny i nadał jej sznyt typowego scenariusza. Treść obfituje więc we wtręty scenograficzne, szczegółowo opisujące otoczenie i okoliczności danej sceny, obrazujące ruchy kamery uwieczniającej wszystko na taśmie celuloidowej, sztuczki operatorskie, montażowe. Bez liku tutaj nazwisk przebrzmiałych celebrytów, pisarzy, myślicieli i przede wszystkim aktorów, ale szaremu widzowi w większości niewiele one powiedzą (poza wyjątkami, bo raczej każdy kojarzy Clarka Gable, a już Charliego Chaplina to na pewno). To też element adoracji każdej kolejnej ery Hollywood. Jednocześnie Palahniuk cynicznie kpi sobie z nadmiaru patosu w kinematografii amerykańskiej, wytyka jej szablony i przywary, przerysowuje bohaterów, więc nie jest to taki do końca bezkrytyczny zachwyt, ale taki już urok autora.\nWszystko to brzmi co najmniej ciekawie, ale nijako się sprawdziło w praniu. Stylistyka scenariusza wypada świetnie, przyjemnie się to chłonie, ale całość fabularna jakoś wyjątkowo nie frapuje. Czytelnika nie ogarnia ten ciąg do lektury, nieszczególnie interesuje go co będzie dalej i bez wypieków na policzkach przyjmuje do wiadomości kolejne zdania treści, chwilami gęsto i pstrokato ozdobione przygniatającym nawałem nazwisk. Dopiero pod koniec historia nabiera nieco temperatury, no i patrząc wstecz przez całą powieść, przynajmniej zakończenie nie rozczarowuje – ma w sobie ten pierwiastek stylu Palahniuka. Poza tym skala oceny „Powiedz wszystko” waha się między „słabo” i „przeciętnie”. Czyli nadal klops, ale ja nie rezygnuję, bo „Potępieni” (najnowsza powieść Chucka, która w Polsce ukazała się równo z premierą światową – brawo Niebieska Studnia!) już czekają na swoją kolejkę.\nJedno się udało „Powiedz wszystko” jako powieści – zacząłem się zastanawiać, ile biografii znanych osób już powstało i czeka jedynie na ich śmierć, naprędce dopisany ostatni rozdział i wydanie, zanim zwłoki bohatera zdążą ostygnąć. Biografia Steve’a Jobsa ukazująca się w niecały miesiąc po jego śmierci wywołuje mimowolnie cyniczny uśmieszek na mojej twarzy.\n← Uczta dla wron – George R.R. Martin\nZwiązek żydowskich policjantów – Michael Chabon →\n3 uwagi do wpisu “Powiedz wszystko – Chuck Palahniuk”\nJarek Czechowicz pisze:\nNie zgodzę się z tym, że „Dziennik” czy „Niewidzialne potwory” to kiepskie książki, bo zgodziłbym się na to, że oddawanie głosu życiowym outsiderom nie jest potrzebne. „Powiedz wszystko” mnie zirytowała, dlatego czekam na Twoją opinię „Potępionych”, bo ja jestem zachwycony.\n18/12/2011 o 15:14\t Odpowiedz\nI to ja jestem szowinistą? ;)\nAle poważnie. Chcesz powiedzieć, że narratora „Podziemnego kręgu”, Tendera Bransona („Rozbitek”), czy Victora Manciniego („Udław się”) nie nazwałbyś życiowymi outsiderami, czy źle zrozumiałem? A może bronisz w tym momencie życiowych outsiderów jako całości? Ja po prostu jestem zdania, że Palahniuk, choć świetnie się wczuwa w nieudaczników, którym powierza główna rolę, to jednak powieści na swoim poziomie z kobietą na pierwszym planie jeszcze nie napisał.\n„Potępionych” otworzę dopiero w nowym roku, bo rzadko podejmuję się lektury tego samego autora w krótkim odcinku czasu, ale skoro jesteś zachwycony, to już się niecierpliwię.\n18/12/2011 o 17:18\t Odpowiedz\nNaturalnie chodziło mi o kwestię wykluczonych w ogóle, nie nawiązywałem do wcześniej wydanej twórczości Palahniuka, tylko starałem się obronić wymienione przez Ciebie tytuły. Dla mnie to pisarz wyjątkowy i przyjmuję go z całością dorobku, choćby był on tak mizerny jak omawiana przez Ciebie wyżej pozycja (której i ja dokopałem, a co!). Może złam zasadę i sięgnij wcześniej po „Potępionych”; co tam zasada, będziesz mieć kawał wybornej literatury.\nAch, i nieśmiało napomknę, że czytam i podziwiam Twe recenzenckie płody, ale dopiero teraz zdecydowałem się na to, by „dać głos” :)\n18/12/2011 o 18:35\t Odpowiedz


Category Archives: Siedlecka Opozycja Solidarnościowa\nKublikowski Jerzy Maciej Rocznik 1945 Już w 1968 roku dał się poznać, jako „miłośnik komuny”. Będąc 8 marca 68r w Warszawie znalazł się w centrum protestów studenckich na Uniwersytecie Warszawskim i tam po raz pierwszy poczuł „bijące serce PRL-u” w postaci kilku pał na swoich plecach. Po powrocie do Siedlec zaangażował kolegów i koleżanki z kabaretu… Read More »\nCategory: leksykon siedleckiej opozycji Siedlecka Opozycja Solidarnościowa\nPerka Stanisław Rocznik 1948. W 1980 roku pracował, jako elektromonter sieci w siedleckim węźle PKP. Tamże był współorganizatorem „Solidarności” i członkiem Komisji Zakładowej NSZZ „S”. Delegat na zjazd Siedleckiego Oddziału NSZZ „Solidarność” Region Mazowsze. Po wprowadzeniu stanu wojennego czynnie zaangażował się w działalność podziemną. Brał udział w drukowaniu ulotek. Uczestniczył w akcjach ulotowych , malowaniu… Read More »\nBłoński Lucjan Od 1977 członek Siedlecko-Podlaskiej Grupy Ludowo-Narodowej. W 1978r. uczestniczył w akcji ulotkowej nawołującej do bojkotu wyborów do rad narodowych, rozpowszechniał prasę i wydawnictwa podziemne (głównie KPN-owskie) i pomagał w organizacji rocznicowych manifestacji patriotycznych Drukował i kolportował m.in.Biuletyn Informacyjny „KOR”, „Głos”, „Opinia”, Aneks, Zapis, Puls, Krytyka. Był Jednym z współzałożycieli i członkiem KZ NSZZ… Read More »\nWystawione przez IPN dokumenty potwierdzające nadanie statusu osoby pokrzywdzonej\nCategory: Dokumenty potwierdzający statusy osób represjonowanych potwierdzenia ipn Statusy Pokrzywdzonych\nKobyliński Zbigniew Dr nauk fizycznych, nauczyciel akademicki. W latach 1975-2004 pracownik Wyższej Szkoły Rolniczo-Pedagogicznej a następnie Akademii Podlaskiej w Siedlcach na stanowiskach docenta, st. wykładowcy, adiunkta. Po roku 2004 nauczyciel akademicki w innych uczelniach. W latach 1977-8 wspomagał twórców niezależnej oficyny wydawniczej ?Nowa? z Mirosławem Chojeckim na czele, jego mieszkanie przy Al. Stanów Zjednoczonych w… Read More »\nKalendarium opozycji w byłych województwach: siedleckim i bialskopodlaskim w latach 1977-1989. Mam świadomość, że niniejsze kalendarium zawiera wiele braków. Składa się na to wiele przyczyn m.in.: – zawiera wydarzenia od 1977 roku do 1989 roku. Starałam się wybrać te najważniejsze. Moją intencją było pokazanie niezależnego życia we wszystkich jej aspektach. Pewnie nie są pozbawione… Read More »\nGeresz Jerzy Rocznik 1948 Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego ? kierunek fizyka i matematyka oraz Uniwersytetu Wrocławskiego ? kierunek matematyka. 8 marca 1968r. uczestnik wiecu i strajku na UW. W 1976r. uczestnik akcji pomocy represjonowanym robotnikom Ursusa, obserwator pierwszego procesu ursuskiego. W latach 1976-1977 przepisywał ?Komunikaty? KOR. W maju 1977r. uczestnik Czarnego Marszu w Krakowie po śmierci… Read More »\nKs. Prałat Józef Miszczuk\nKsiądz Prałat Józef Miszczuk Rocznik 1938 W 1980r pełnił funkcję prefekta w Liceum im. Bolesława Prusa w Siedlcach Od 1981r jest kapelanem siedleckiej Solidarności, którym to pozostaje do dnia dzisiejszego. W 1981 roku wspólnie z działaczami siedleckiej ?Solidarności? organizował pierwsze, ogólno miejskie uroczyste obchody Święta 3 Maja, a także uroczystości związane z pierwszą rocznicą podpisania… Read More »\nAdamczuk Zbigniew Rocznik 1932 Rolnik ze wsi Małomotki gmina Repki. W latach 1980-1981 brał udział w organizowaniu Solidarności Rolniczej na terenie byłego województwa siedleckiego. Był członkiem Zarządu Wojewódzkiego NSZZ RI ?S? województwa siedleckiego.30 grudnia 1980 roku uczestniczył w akcji protestacyjnej rolników, jaka miała miejsce w Sądzie Najwyższym w Warszawie odnośnie zrejestrowania NSZZ RI ?Solidarność?. W… Read More »\nAdamiak Jolanta (obecnie Kuśmierz) W latach 80-tych studentka Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1984-1989 była razem ze swoim narzeczonym Jackiem Kuśnierzem lektorem siedleckiego Radia „Solidarność”. Kolportowała także w warszawskim środowisku akademickim siedlecką podziemną prasę i wydawnictwa. Obecnie pracuje w Warszawie jako doradca finansowy.


Fantazja rozerwanych paznokciami otoman oraz stołków dużo spośród nas dołuje do bycia kota. Pechowo, uszkadzanie zapisów odpowiada w wężowej istocie, co oznacza, że problematycznie kota aktualnego odzwyczaić. Co porobić jeśli kot trzeszczy meble? Przede wszelakim kupić niczegowaty drapak dla kota, jaki ulży zachować znane pufy przed popsuciem.\nCo aczkolwiek, gdyby pies nie wysyła na niego przestrogi? Niczym wyuczyć pupila brać spośród zmywaka?\nCzemuż kotek trzeszczy sprzęty?\nKot rani pufy, by wyostrzyć sobie pazdury – ogłosimy. Toteż prawidło, przynajmniej błędem stanowi pozyskanie, iż stanowi rzeczone podstawowy kochaj złoty projekt ostatniej działalności. Tarcie – na pałacu pni drewien, a w bloku mebli i wyjątkowych konkretów – sprawuje relewantną posadę w zacięciu ogólnym swoich pupili.\nIstnieje więc niepowtarzalny ze szkoła, w który koty podkreślają przystępny rewir także pouczają przeciwstawnych eksponentów okazu o uprzejmej asyście. Toteż entuzjastycznie kaleczą w proste płaszczyzny – przeznaczone poprzez nich wykładniki aromatyczne są (na spodziku chwytaj koty mają oddzielne gruczoły wonne) są udatnie zaakcentowane!\nGdy zmywak widzi się w niekorzystnym znaczeniu, w oczach kotów nie przyznaje się do sile słupka nadgranicznego – tudzież wówczas egzystuje pewnie najnormalniejszą motywacją tego, iż pupil nie potrzebuje spośród niego zjadać. Bigosem widać obcowań ponad jego mały poziom w poglądzie do okazałości kota ewentualnie niestabilność, co gasi kotka do sięgania z niego.\nW bezładzie tatach bliźnich w walkę wchodzi też obyczaj. Kotek na tyle przyzwyczaił się bezzwłocznie do drapania foteli, że druciak, który obserwuje priorytetowy cios w byciu, nie podobno niwelować się z nimi w przeciętny postępowanie.\nKiedy poddać kotów do druciaka? Doktrynę miło wszcząć, gdy jest również mruczkiem, dlatego wtenczas prościutko sporządzić w zanim moralizatorskie gwoli nas mycie fug https://dladomu.com.pl/domowe-sposoby-na-mycie-fug/ zachowania. Akurat nacina bieżące chociaż, że poważnego kota nie wolno uprzednio włókna doszkolić!\nŚrodkiem do wyczynu jest dorzeczny gatunek drapaka dla kotów i jego geometryczne rozmieszczenie. Gdyby przypisuje spełniać istotę poleru przygranicznego pragnie wyszukać się w kardynalnym tle, czy na okaz przy drzwiach źródłowych do istnienia. W porządkach stale pierwszorzędnie weryfikują się rozległe zmywaki z półkami do wypoczywania, z jakich potwór pewnie podsłuchiwać postępowania lokatorów.\nCyklicznie natychmiast samo posunięcie rzeczonych wymogów rzekomo popchnąć kota do uzyskiwania spośród zmywaka. Okresami natomiast żąda akcesoryjnej zanęty. Przypadkiem istnień nią na wzór spryskanie skrótem z kocimiętki – na którą nieszczęśliwie nie sumaryczne kotki postępują – stanów zgrabne skropienie walerianą.\nDo drapaka możemy też zamontować nierozwiniętą lalkę ceń zakrywać na przedtem specjały. Albo... samiutkiemu go trzeć, ażeby przekazać pieszczochowi wzór – podobno to przybrać procedurę swawole z beniaminkiem.\nKot drapie fotele? Wątek, jaki ofiaruje się wyładować!\nDowodząc kota wykorzystywania z drapaka pomnijmy te o współczesnym, aby na niego nie wymyślać ani do zera go nie ponaglać. Rozklejanie interesu zaprzepaszczania foteli nie dowierza na krytykowaniu kota, wszak na sprowadzeniu jego admonicje na eksponat, w jaki pewno drażnić do wytrwałości. Wymagamy ledwie postarać się usłyszeć posuwistą duszyczkę a uratowanie. Namacalnie nie egzystuje owo dostępne, aliści warto degustować.\nPrzedtem niespełna rok po ślubie pozostali rodzicielami pociągającej córy, tudzież po dwóch latach młodzika.\nJuż niezupełnie rok po ożenku zostali ojcami przepięknej córuni, i po dwóch latach młodzika.\nZaraz przywołał Hanię o grabulę, został ratyfikowany z satysfakcją oraz po ożenku wywiózł ją do Stolicy, dokąd osiągnął synekurę w Antabie Zasadniczym Wojska Swojskiego.\nNiezwłocznie niezupełnie rok po ślubie dociągnęli staruszkami przecudownej córki, oraz po dwóch latkach chłopca.\nWkrótce wezwałem Hanię o grabę, dożył konwencjonalny spośród uciechą dodatkowo po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie otrzymałeś służbę w Antabie Ogólnikowym Wojska Swojskiego.\nPrzedtem niemal rok po ożenku zostawili rodzicielami cudnej córy, zaś po dwóch latkach podrostka.


Horror :: Strona 4 plusbet10.com - Filmy i seriale online za darmo tylko u nas!\nTuryści: Raj Utracony / Turistas: Go Home (2006) [Lektor]\nŻycie grupy nastolatków zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy władzę nad ich miasteczkiem przejmują złowrogie siły.\nBlood Honey (2017) [Napisy]\nTorturowana wspomnieniem traumy z dzieciństwa, kobieta powraca po dziesięciu latach do rodzinnego domku, aby pomóc swojemu rodzeństwu z umierającym ojcem...\nThe Suffering (2016) [Napisy]\nRzeczoznawca majątkowy zostaje uwięziony na farmie przez tajemniczego pana Remiela. Wkrótce odkrywa, że nie jest sam.\nThe Redwood Massacre (2014) [Napisy]\nEkscytująca wyprawa w legendarne miejsce morderstwa w Redwood przeraża, gdy niewinni obozowicze odkryją, że legenda ma stać się paskudną i krwawą rzeczywistością.\nFrontiere / Frontieres (2007) [Lektor]\nThe Revenge of Robert the Doll (2018) [Napisy]\nZabójcza lalka walczy z poplecznikami Hitlera na pokładzie pociągu w nazistowskich Niemczech.\nDark Beacon (2017) [Napisy]\nPorzucona kochanka śledzi swojego byłego...


Uczniowie złożyli ślubowanie i przyrzeczenie – Portal Informacyjny o Stalowej Woli\nByć wiernym ideałom, o które walczył Tadeusz Kościuszko, wzorować swe postępowanie na przykładach najwybitniejszy synów Narodu Polskiego, którzy swoją nauką i walką rozsławili imię Polski w świecie. Kierować się szacunkiem i miłością do każdego człowieka. To fragment ślubowania, które złożyli na sztandar szkoły uczniowie klas I technikum oraz zasadniczej szkoły zawodowej w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w Stalowej Woli.\nPonadto uczniowie klasy I liceum ogólnokształcącego o edukacji wojskowej złożyli przyrzeczenie. Taka uroczystość stała się już tradycją szkoły. To też okazja do nadania odznaczeń, wyróżnień i stopni awansu uczniom.\nDyrektor Włodzimierz Smutek przytoczył fragmenty apelu kościuszkowskiego, napisanego przez prof. PAN Marka Drozdowskiego, skierował do społeczności szkolnej: „\nPozwólcie, że jako wasz stary znajomy i przyjaciel złożę wam dzisiaj serdeczne gratulacje za osiągnięcia w służbie klas wojskowych i kształcących zawodowo. W szkole, która jest dumą waszego miasta i całego Podkarpacia. Od lat wpisuje się ona w wysiłki władz oświatowych nad aktywizacją w Polsce szkolnictwa zawodowego. (…) Wasz patron, Tadeusz Kościuszko był bohaterem wszystkich naszych powstań narodowych. W przededniu święta Odzyskania Niepodległości, godzi się przypomnieć, że Józef Piłsudski nieprzypadkowo przyjął tytuł naczelnika państwa, na wzór Tadeusza Kościuszki, a jego legioniści i peowiacy, podobnie jak m.in. żołnierze Armii Polskiej we Francji, Korpusu Wojska Polskiego na Wschodzie, Samoobrony Kresowej, Powstańcy Wielkopolscy z dumą na swoich sztandarach nosili wizerunek Kościuszki. Dziś warto przypomnieć, że Kościuszko łączył i służył wszystkim polskim demokratycznym, niepodległościowym orientacjom politycznym. On budował prestiż Polski na arenie międzynarodowej. Jak dalej cytował dyrektor, o naczelnika zabiegali przywódcy mocarstw światowych, a wielkim jego fanem był Eugeniusz Kwiatkowski, twórca Centralnego Okręgu Przemysłowego, w tym także Huty Stalowa Wola”.\n– Wspomniane przez prof. Drozdowskiego, przyjaciela szkoły, honorowego obywatela Stalowej Woli, sylwetki patrona szkoły Tadeusza Kościuszki, Józefa Piłsudskiego oraz wicepremiera Eugeniusza Kwiatkowskiego, obrońców i twórców niepodległej Polski, są dla dzisiejszej uroczystości szkolnej nie tylko patronami, ale wzorem godnym naśladowania i realizowania wizji rozwoju uczniów i całej naszej szkoły. Powołanie się na tych bohaterów narodowych wyjaśnia sens szkolnego świętowania święta Odzyskania Niepodległości, a także ślubowania i przyrzeczenia klas wojskowych – mówił dyrektor.\nPodczas uroczystości, uczniowie klas liceum ogólnokształcącego o edukacji wojskowej zostali mianowani na stopnie kadeta, młodszego kadeta, starszego kadeta, kadeta sztabowego, starszego kadeta sztabowego oraz za wybitne osiągnięcia podczas różnych zawodów zostali wyróżnieni niebieskim beretem.\nTradycją szkoły jest wyróżnianie osób, które szczególnie zasłużyły się w kultywowaniu tradycji kościuszkowskich, odznaką „Godny Patrona”. Wśród dotychczas wyróżnionych są uczniowie, rodzice nauczyciele oraz laureaci honorowi. W związku z dzisiejszymi uroczystościami szkolnymi kapituła wskazała trzy osoby, do tego zaszczytnego wyróżnienia otrzymali je: ppłk Zbigniew Drożdżewski, dowódca 3. Batalionu Inżynieryjnego w Nisku oraz Elżbieta Podgórska – Makieła i Urszula Godawska, nauczyciele ZSP nr 2.\nPodobne wpisybudowlankaprzyrzeczenieślubowanieStalowa WolaZSP nr 2


Tom Law's School of English\nUczymy języka angielskiego metod± komunikatywn±\nTom Law's School\nul. Cedrowa 18\nWystarczy 6 miesięcy aby opanować język angielski najnowszą Metodą Colina Rose.\nTechniki nauki dla dyslektyków.\nPaszport językowy | Oferta dla firm | Pozostałe kursy |\nJak ocenić kto w firmie potrzebuje szkoleń językowych? Jaka będzie ich efektywność oraz wpływ na wyniki biznesowe? Kogo szkolić i jak długo? Jak sprawdzić poziom znajomości języków obcych w organizacji?\nOdpowiedzią na te pytania może być tylko rozwiązanie oparte o analizę potrzeb językowych danej firmy. Dlatego nasza szkoła oferuje zajęcia nastawione na rozwiązywanie konkretnych sytuacji biznesowych i społecznych wymagających komunikacji w języku obcym. Ta metoda*** zwiększa motywację uczestników szkoleń, którzy już od pierwszych zajęć mogą odnieść poznawany materiał językowy do samych siebie i firm, w których pracują. Oferujemy następujące programy:\nZajęcia językowe dla grup zamkniętych u Klientów lub w siedzibie naszej szkoły\nKursy biznesowe otwarte w naszej szkole dla pracowników z różnych firm\nProgram korporacyjny „Paszport językowy Tom Law’s”\nProgram korporacyjny „CERM”: Customer and Employee Relationship Management\nProgram otwarty “FunKey Learning” dla dorosłych, nastawiony na komunikację w kontekście konkretnych sytuacji biznesowych i towarzyskich.\n*** Wszystkie kursy i zajęcia oparte są na metodzie komunikatywnej***\nNasza szkoła oferuje bezpłatną analizę potrzeb językowych Państwa firmy. Nasz konsultant przyjedzie do Państwa i zaproponuje najlepsze rozwiązanie. Wspólnie wybierzemy program, który pozwoli na osiągnięcie maksymalnych efektów w minimalnym czasie. Prosimy o kontakt z panią Małgorzatą Krukowską (0-505-119-608)), albo z sekretariatem szkoły.\nW celu umówienia się na indywidualną rozmowę kwalifikacyjną prosimy o kontakt telefoniczny lub elektroniczny z naszą szkołą: 0-501 645 913 lub info@tomlaws.pl\nCopyright © 2006 Tom Law's School of English


Centrum Społeczności:Nowe zasady wyboru administratora (głosowanie) | Centrum Społeczności | Fandom\nCentrum Społeczności:Nowe zasady wyboru administratora (głosowanie)\nMożna założyć, że nic się nie zmieniłoby przez najbliższe dwa dni, dlatego głosowanie zakończone, wniosek przeszedł. Misiek (dyskusja | wkład) 16:53, 29 maj 2009 (UTC)\nWraz z Damim uznaliśmy, że potrzebne są nowe zasady wyboru administratorów Wikii Poland. Aktualne, czyli „zgłasza się admin jakiegoś projektu i my mu dajemy same głosy za”, stały się kiepawe przy banalności zakładania nowych projektów. Nowe zasady zostały ustalone na kanale IRC, teraz zostają poddane głosowaniu, aby zaakceptowała je społeczność. Głosowanie trwa przez cały maj, głosują użytkownicy mający minimum 100 edycji na wszystkich projektach Wikii. Misiek (dyskusja | wkład) 17:45, 1 maj 2009 (UTC)\nZasady wyboru administratora:\nKandydat musi spełniać te same wymagania, co wcześniej, musi mieć jednakże minimum 1000 edycji w przestrzeniach głównych wszystkich projektów Wikii;\nGłosują użytkownicy mający minimum 1000 edycji w przestrzeniach głównych wszystkich projektów Wikii;\nGłosowanie trwa 7 dni od momentu potwierdzenia zgłoszenia przez kandydata;\nKandydat zostaje administratorem, jeżeli:\nPrzynajmniej 75% głosów (nie licząc wstrzymujących się) będzie za;\nPrzynajmniej połowa administratorów Wikii Poland, którzy dokonali na niej jakiejś operacji lub edycji w ciągu ostatnich 30 dni zagłosuje za.\nZa nową metodą:\nMisiek (dyskusja | wkład) 17:45, 1 maj 2009 (UTC)\nDamiinho 17:54, 1 maj 2009 (UTC)\nUżytkownik:Nanaki/sig 17:55, 1 maj 2009 (UTC)\nVeausing 12:06, 2 maj 2009 (UTC)\nHani.md 16:16, 2 maj 2009 (UTC) Brzmi rozsądnie\nWasilij Hrabia Żygutek 16:33, 2 maj 2009 (UTC) postęp, alleluja i do przodu!\nkićor 16:05, 4 maj 2009 (UTC)\nZa starą metodą:\nPoproszę o jakąś formę veto dla staff@wikia. pl.wikia nie jest całkiem normalną wiki, jest tu sporo elementów firmowych Wikii.\nAlbo poproszę o dodanie info, że adminem zostaje się jak wyżej, ale -sysop może zrobić staff@wikia w dowolnym momencie i bez specjalnego tłumaczenia się. To drugie chyba ma więcej sensu. -- Nef (talk) 09:29, 2 maj 2009 (UTC)\nHm, Szoferki na horyzoncie nie widać, więc logiczne, iż prawa przyznaje staff, wtedy może wynik zawetować. No i przy aktualnej swobodzie zakładania nowych projektów, tak naprawdę każdy może zgłosić chęć pomocy i zniknąć, a lepiej mieć dobrze wybranych 5 adminów, niż 50 nieaktywnych. Misiek (dyskusja | wkład) 10:40, 2 maj 2009 (UTC)\nWiesz, że jako staff mogę się szarogęsić, to ja wiem. (-; Ale wolałbym nie. Stąd sugestia dodania tej zmiany przy okazji dyskusji o nowych zasadach. A +biurokratę też by należało komuś z adminów dać, żeby uprościć sprawę, to fakt. -- Nef (talk) 12:00, 2 maj 2009 (UTC)\nO to już kiedyś spory były i ustaliliśmy, że Ty masz robić za biurokratę ;-) Misiek (dyskusja | wkład) 12:05, 2 maj 2009 (UTC)\nHeh. (-; -- Nef (talk) 12:35, 2 maj 2009 (UTC)\nAle na poważnie – najlepiej by było, gdyby polscy staffowie wybrali, byłby to chyba najbardziej obiektywny sposób (kampanii wyborczych się nie upilnuje, nie ma tak dobrze ;>). Tylko Dami z Gudysiem by się musieli zgodzić. Misiek (dyskusja | wkład) 12:41, 2 maj 2009 (UTC)\nPrzecież wiadomo, że jeśli decydowaliby staffowie, to biurokratą zostaniesz Ty :] Damiinho 14:02, 2 maj 2009 (UTC)\nTe głosowanie chyba nie ma sensu, jest przecież trzech aktywnych adminów i dwóch staffów. --Gudyś 12:21, 3 maj 2009 (UTC)\nNo więc mówię. Misiek (dyskusja | wkład) 12:32, 3 maj 2009 (UTC)


Dodatki Do Ziemniaków I Kotletow Mielonych - Smaker\nPrzepisy na temat: dodatki do ziemniaków i kotletow mielonych\n...przygotowała mielone, z których ucieszą się osoby, który zrezygnowały z jedzenia mięsa. Wśród nich znalazły się kotlety z kalafiora, soczewicy czy ziemniaków. Każda osoba przyrządzająca podobne dania może podczas gotowania dodać do nich swoje ulubione przyprawy i dodatki. Jakie pomysły na to wyjątkowe danie ma Daria Ładocha? Zobacz wideo!\nArtykuły na temat: dodatki do ziemniaków i kotletow mielonych\n.... Kilka ziemniaków ugotuj w mundurkach, ostudź i obierz ze skórki. Pokrój je w sporą kostkę, dodaj do nich pęczek posiekanego szczypiorku i koperku, zalej sosem przygotowanym z łyżki śmietany i łyżki majonezu oraz dodatkiem soli i pieprzu. Kotleciki podawaj udekorowane paskami papryki konserwowej, z sałatką ziemniaczaną, świeżymi pomidorami z cebulą i sałatą. Przygotowanie: 30 minut Porcja: 340\nwafle z kolorową masą


słoik pełen magii: Jestem B(l)oginią! Blogujące mamy w Poznaniu # 1\nW ubiegłą sobotę wybrałam się do Poznania na moje pierwsze spotkanie blogerek, a dokładnej spotkanie blogujących mam. Bloginie spotkanie blogujących mam to ogromne ogólnopolskie przedsięwzięcie. Jednocześnie odbywały się spotkania w trzech miastach, w Poznaniu, Gdańsku i Warszawie, na każdym tylko kilknaście uczestniczek, więc miałam ogromne szczęście że udało mi sie dostać. Emocje były od dawna, (zgłosiłam się na to wydarzenie w czerwcu a w sierpniu dostałam wiadomość że udało się! Dostałam się i jadę! Od tego czasu tupałam nóżkami z radości, poustawiałam swoje plany tak aby tej konkretnej soboty na pewno nic mi nie wypadło. Wiele miałam z tym perypetii ale w efekcie wszystko ułożyło sie jak trzeba i na spotkaniu byłam. I wiecie co? To była bardzo dobra decyzja! O tym co niesamowitego zobaczyłam, usłyszałam, poczułam, dostałam i kogo poznałam w pewnym bardzo egzotycznym miejscu już Wam opowiadam! ;)\nMój pierwszy kontakt to organizatorki. Przefajne dziewczyny Marta z bloga Matka nie wariatka i Lena z bloga Matka wygodna też człowiek. Bardzo jestem im wdzięczna za inicjatywę, dobrą organizację i kontakt, który w mojej sytuacji był znaczący. Miło mi, że miałam okazję je poznać, z resztą sami zobaczcie jakie to fajne babeczki ;) Na zdjęciu również mąż jednej z pań ;)\nBardzo wygodne małżeńtwo! Ojciec Wygodny i Matka Wygodna\nNa imprezę pojechałam samochodem razem z moimi chłopakami, ale że idea spotkania jasno mówiła że tego dnia jesteśmy tylko kobietami, nie żonami, nie mamami, to zostawiłam ich na mieście żeby radzili sobie sami ;) Z tego co mi wiadomo mieli iście męską rozrywkę, to co ojciec z synem robią najlepiej - poszli do zoo i do centrum handlowego :) Ale mniejsza o to, ważne że przeżyli te kilka godzin beze mnie ;) Na spotkanie poszłam z aparatem, bo przecież w tropiki nie idzie się od tak, wizja bujnej roślinności i drinków z palemką ziściła się w Ecotropicanie, gdzie napoje serwował nikt inny jak mąż Matki wygodnej, czyli Ojciec wygodny też barman z Ice Bar Poznań. Pyszny, słodki drink z palemką to był strzał w dziesiątkę! Tropiki, drinki, kwiaty na szyję i chce się żyć ;)\nNo to już wiecie gdzie byłam i jakie trzy osoby spotkałam, ale ludzi było więcej, dużo więcej. Miałam przyjemność poznać wiele wspaniałych dziewczyn, blogujących mam które tak jak ja mają ciągoty do pisania tekstów na swoich blogach. Wiele znim znałam z sieci od dawna, nierzadko podziwiałam i podglądałam. Inne dopiero poznałam, nie miałam pojęcia o czym piszą, ale już nadrobiłam zaległości i przeglądnęłam ich pisaninę. Nie pomyślelibyście jakie fajne dziewczyny kryją się pod niewiele mówiącymi nazwami bloga. O np. Monika z Icadoo, która chwilę po wejściu obdarowała nas wszystkie małymi ręcznie robionymi cudownościami, albo Ania z Przewijaka której blog śledzę od dawna, Iza z nie tylko różowo z którą na FB widzimy sie od dawna, a teraz widziałyśmy się na żywo. I jeszcze kilkanaście świetnych, piszących kobiet: wywrotki, mama po godzinach, kiddie and more, dzieciństwo panny m która przyjechała w dwupaku <3, odkrywcza mama, zawód kobieta, blogfreelancerki, na karuzeli i mama na tropie która na spotkanie miała jeszcze dalej niż ja, bo więcej o 75 kilometrów, a do tego jechała pociągiem, więc to całodniowa wyprawa, ale myślę że jest równie zadowolona ze spotkania jak ja ;) No i ja Magda ze Słoika pełnego magii, która do samego końca miałam błąd w linku i nie można było do mnie zaglądać ;) Mam nadzieję że nikogo nie pominęłam ;) Bo tyle było biegania i zamieszania że mogłam kogoś nie zauważyć ;)\nZobaczcie jakie jesteśmy wszystkie wspaniałe! (na zdjęciu brakuje dwóch dziewczyn)\nA propos biegania, otóż spotkanie naszpikowane było atrakcjami, organizatorki bardzo się postarały żeby o nas zadbać i umilić nam czas. Bo przecież nazwa B(L)OGINIE zobowiązuje. jak Bloginie właśnie miałyśmy się poczuć! A żeby tak było zaproszona na spotkanie Ania z Mary Kay postarała się świetnie. Najpierw miniwykład o marce, potem zabieg na dłonie, a na finał makijaż, piękny błyszczący makijaż. Mocniejszy lub słabszy w zależności od tego co kto chciał. Ania spisała się świetnie, przy okazji edukując nas o kosmetykach, pielęgnacji i sztuce makijażu. Wiele ciekawych trików makijażowych nam sprzedała, więc cieszę się niezmiernie bo od spotkania z Anią zmieniłam co nie co w moim codziennym mejkapie ;)\nSkoro bloginie wyglądają pięknie, to jeszcze muszą czuć się pięknie, i tutaj z pomocą przyszły nam śliczne panie dietetyczki z tudietetyk.pl, które opowiedziały nam o zdrowym odżywianiu, ale także każdą z nas poddały torturom.. ;) żartuje oczywiście, choć i nie, bo dla mnie wchodzenia na wagę to istna tortura ;) A na wagę właśnie wchodziłyśmy podczas indywidualnych konsultacji, ale nie na taką zwykłą wagę, tylko na coś co mierzyło, ważyło, liczyło i generowało raport ze wszystkiego co w nas siedzi. Pozwólcie że wyniki przemilczę, noszę rozmiar XL i tego się będę trzymać, a że powinnam poprawić w diecie to i owo to wiem od dawna. Chciaż miło było mieć tego profesjonalne potwierdzenie. Panie dietetyczki bardzo profesjonalnie podeszły do każdej z nas, wszystko wyjaśniły, doradziły i dały do myślenia, a o to chyba chodziło ;)\nOrganizatorki zadbały o coś dla ciała, coś dla zdrowia i coś dla urody, więc czas na coś dla ducha, i nie o drinkach tu myślę ;) Atrakcją dla ducha była Pani Renata, świetnie wyglądająca babeczka, modna, uśmiechnięta która bardzo niestereotypowo okazała się być... Wróżką! Tak, tak, wróżka i tarocistka w jednej osobie. Kilka minut sam na sam, przy małym stoliczku z rozłożonymi kilkoma taliami kart do tarota... Oj, czego ja od niej nie usłyszałam, trochę na mnie nakrzyczała, trochę mnie uspokoiła, trochę dała do myślenia, generalnie dużo emocji, dużo informacji, dużo do przemyślenia. Więc chyba wszystko tak jak być powinno ;)\nByła jeszcze Marta, mama z pasją, której wystąpienie przegapiłam wróżąc sobie akurat przyszłość. Ale Marta to zwykła dziewczyna jak my, niby zwykła mama, która jednak daje z siebie trochę więcej, taka trochę super mama która nie boi się wyzwań i jednocześnie cały czas zaraża energią i uśmiechem. Początkowo siedziała cichutko ale potem okazało się z jaką super babką mamy do czynienia! ;)\nTyyyyle atrakcji, tylu zaproszonych gości, tyle nas. Pomiędzy spotkaniami kosmetycznymi, dietetycznymi czy wróżowymi gadałyśmy, hihotałyśmy, poznawałyśmy się, obgadywałyśmy, jak to na prawdziwe kobiety przystało ;) Ja byłam w nienajlepszej formie, z powodów osobistych zachowywałam się nieco powściągliwie, nie gadałam jak najęta, nie śmiałam się w głos - jak to zwykle u mnie bywa. Ale to dobrze, posłuchałam dziewczyn, poznałam je odrobinkę, ale ile można dowiedzieć się o kilkunastu dziewczynach przez kilka godzin, nie było czasu porozmawiać z każdą, kilka słów przy czajniku i już trzeba było lecieć dalej, potem kilka słów na fotelach i już znów trzeba gdzieś lecieć. Takie spotkania raczej zawsze trwają za krótko, trzeba bylo by nam całego weekendu, a i tak nie wiem czy by wystarczyło. Generalnie fajnie, miło, tropikalnie.\nPoza wspaniałymi ludźmi czekały na nas inne uciechy! Wspomniane na początku drinki z palemką, alkoholowe i bez, szampan, woda, kawa, herbra i tort! Pyszny tort z tortyonline.pl, tak piękny że szkoda go było kroić, tort z prawdziwej śmietany, rozpływający się w ustach! Jeden z lepszych tortów jakie jadłam.\nPod koniec spotkania zdjęcie na ściance, no bo przecież sława i te sprawy, potem loteria na której każdy wylosował coś i jeszcze małe rozdanie od Ani z MaryKey która obdarowała trzy dziewczyny zestawami kosmetyków. Ach, jak mi się zrobiło gorąco kiedy zaczeła czytać ostatni los: Magda... I niestety, inne nazwisko padło, nie moje. A ja miałam mini zawał serca bo już byłam tak blisko tych kosmetycznych cudeniek...\nStojące cały czas tuż obok nas, wypchane po brzegi torby okazały sie być dla nas! Zaskoczeni? ;)\nTorby pełne skarbów, jak pomyślę ile czasu zajęło dziewczynom pozyskanie tylu cudowności to pękam z podziwu, tyle meili, tyle marek, tyle rzeczy. Niewiarygodne ale prawdziwe. To wszystko dla nas, dostałyśmy po trzy torby naszpikowane cudami. Pokażę Wam je po krótce ale wiele z nich zasługuje na osobne posty, z resztą ten post i tak jest już masakrycznie długi ;) Osobno, przy okazji, opiszę Wam kilka z tych cudów, bo są świetne, a jedna rzecz to spełnienie moich marzeń, ale o tym kiedyś ;)\nZobaczcie te torby!\nWielu wspaniałych sponsorów, wiele podarunków. Raj dla miłośniczek gadżetów i uponików. Dziękuję: czuczu, wydawnictwo zysk, mama po godzinach, szycie u koty, wkatreczkach.pl, natural pharmaceris, zabawki kreatywne, figle migle, minka.pl, aster li, fandoo, babyhome, slash dot dash, kids planet, pink or blue, oillan mama, olx.pl, łowcy trendów, mama i ja, dafi.pl, olivo cap, mamy kalendarz, ceba, cebuszka, lakma, hocko, lesia rękodziało, tortyonline, poduszaki.com.pl.\nA skarby które z nich wypakowałam zobaczycie w kolejnym poście ;)\nNo to na koniec jeszcze raz przedstawiam Wam: Tadam, tadam! B(l)oginie Poznań!\nJa, gdyby ktoś pytał, jestem pierwsza z lewej ;) Wiecie, że dopiero dziś, pierwszy raz na blogu pojawia się mój wizerunek? ;) Będę sławna! Rozpoznawalna! Popularna! Fejm!\nEtykiety: blogerki, Bloginie, MAMA, Poznań, prezenty, sponsorzy, spotkanie blogerek, spotkanie blogujących mam\nBlogerka Anka 19 września 2014 17:31\nooo super spotkanie! zazdroszczę!\nMagda 19 września 2014 20:53\n;) Super było, to prawda. Teraz wiem że nie ma sie czego bać, trzeba się zgłosić i czekać, a nóż się uda! ;)\nIza Damsé 19 września 2014 21:05\n:D A ja wtedy przez pół spotkania zastanawiałam się która to Ty, ale się domyśliłam, że taka laska to może tylko blog kosmetyczny prowadzić :)\nMagda 19 września 2014 23:12\nOj <3 Dziękuję Ci kochana! :* Trzeba było krzyczeć, pytać! Przedstawiałam się, ale widocznie byłaś wtedy w którymś z "gabinetów" ;)\nMartyna K. 19 września 2014 22:00\nCieszymy się bardzo, że spotkanie udane. Mamy nadzieję, że na WOW także Ci się spodoba ;)\nMagda 19 września 2014 23:11\nOj tak! Nabrałam takiej ochoty na kolejne spotkanie że doczekac się nie mogę! :* :*\nFreelancerka 19 września 2014 22:52\nMagda 19 września 2014 23:36\nMatka Wygodna 20 września 2014 00:52\nWspaniale było Cię poznać i bardzo się cieszę, że zdecydowałaś się przyjechać :*\nNo i że dałaś się wyściskać :D\nSzalonooka nie dojechała niestety i na jej miejsce wskoczyła Joanna z kiddie and more :)\nMagda 20 września 2014 08:57\nDałam się wyściskać a co! ;) A nazwę już poprawiam, dziękuję!\nGosia Drz. 20 września 2014 21:44\nZazdroszczę spotkania z Leną... o matko jak ja Ci zazdroszczę. !\nMagda 20 września 2014 22:48\nOj tam, niedługo kolejne takie spotkania więc pilnuj terminu i zapisz się! ;)\nProsty ketchup z cukinii


FilmPolski.pl - Andrzej Walden\n1949. 03. 14\nAktor, reżyser teatralny. W latach 1990-91 reżyser w Teatrze Dramatycznym w Elblągu, w latach 1991-95 aktor i reżyser w Teatrze Dramatycznym w Płocku. W latach 1998-2000 dyrektor Teatru Polskiego w Bydgoszczy.\nSyn aktora i reżysera teatralnego Jerzego Waldena.\nObsada aktorska (klient staruszek)\nObsada aktorska (arcybiskup Henryk)\nObsada aktorska (ojciec Emilii)\nObsada aktorska (Bogusław Zientara)\nObsada aktorska (strażnik w muzeum)\nObsada aktorska (reżyser Stanisław Falski)\nObsada aktorska (starszy gangster)\nObsada aktorska (Adaś, pensjonariusz domu spokojnej starości)\nObsada aktorska (stary Jan)\nObsada aktorska (filatelista Kozłowski)\nObsada aktorska (Julian Tuwim)\nObsada aktorska (pacjent z zespołem Dunbara)\nObsada aktorska (mężczyzna grający w szachy z Rosenem)\nObsada aktorska (jubiler Moryc Rosenfarb)\nObsada aktorska (gracz; odcinki: 34-35)\nObsada aktorska (Zbigniew Czerwiński, przewodniczący Rady Osiedla)\nObsada aktorska (listonosz Michał)\nMIEDŹ BRZĘCZĄCA (36)\nObsada aktorska (sąsiad Bartodziejów)\nObsada aktorska (kuracjusz wypożyczający książkę w bibliotece)\nObsada aktorska (prezes, szef Wiesława)\nObsada aktorska (przechodzień; odcinek 20)\nObsada aktorska (reżyser Ryszard Makowski)\nObsada aktorska (pan z gęsią)\nObsada aktorska (Pan Wonny, aptekarz)\nKraków (Międzynarodowy Festiwal Filmowy "Etiuda & Anima") Wyróżnienie za role w filmie "gdzie skrzyżował umiejętności aktorskie z mądrością odgrywanej postaci"; w konkursie: Etiuda\nGliwice (Festiwal Filmowy "Drzwi") Nagroda za zdjęcia w kategorii: Fabularne kino niezależne, nagrodę otrzymał/a Michał Wiśniowski\nGliwice (Festiwal Filmowy "Drzwi") Srebrna Framuga w kategorii: Fabularne kino niezależne


Playmobil Turyści w górach | Sklep online ToysFun.pl\nPlaymobil Turyści w górach\nPiękna pogoda zachęca do górskich wycieczek. Doskonałym pomysłem jest zarówno wycieczka rowerowa, jak i piesza. Zawsze jednak należy pamiętać o odpowiednim przygotowaniu - nie zapomnij zabrać ze sobą mapy, kasku i odpowiednich butów! Góry to piękne miejsce i warto je odwiedzać - trzeba jednak pamiętać o właściwym przygotowaniu - bezpieczeństwo jest najważniejsze.\nZestaw Turyści w górach to wielość różnorodnych elementów, które gwarantują świetną zabawę, w której ograniczeniem może być jedynie wyobraźnia! W zestawie klocków Playmobil znajdziemy 2 figurki, plecaki, mapę oraz inne akcesoria tematyczne. Zabawa klockami i figurkami rozwija zdolności manualne dziecka oraz wpływa pozytywnie na kreatywność i wyobraźnię.\nfigurkę turysty na rowerze\nfigurkę turysty pieszego\nWymiary opakowania: 14,2 x 14,2 x 4,1 cm


Angielski dla dzieci 10. Pierwsze słówka. Ćwiczenia. 6-8 lat - Beata Guzowska ebook - Ravelo – eBooki PDF, EPUB, MOBI\nKsięgarnia Ravelo.pl > Ebooki i Audiobooki > Nauka języków obcych > Angielski dla dzieci 10. Pierwsze słówka. Ćwiczenia. 6-8 lat\nwydawca: LITERAT HENRYK PŁONCZYŃSKIdata wydania:2010\nPełny opis eBooka – Beata Guzowska "Angielski dla dzieci 10. Pierwsze słówka. Ćwiczenia. 6-8 lat"\nnumer produktu: 200011475\nkod produktu: BECA29D6EB\nEbooki i Audiobooki > Nauka języków obcych > Beata Guzowska - Angielski dla dzieci 10. Pierwsze słówka. Ćwiczenia. 6-8 lat\nZbiór 32 ciekawych zabaw edukacyjnych w postaci puzzli matematycznych. Doskonała pomoc w nauce mnożenia i dzielenia dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym.zobacz więcej »\nKsiążeczka przeznaczona dla dzieci przygotowujących się do nauki pisania. Zawiera szlaczki o różnym stopniu trudności oraz rysunki zwierzątek (rysowanie po śladzie, kolorowanie). Doskonałe połączenie nauki i zabawy!zobacz więcej »\nZmiękczenia: ś, ć, ń, ź, dź Zmiękczenia:...\nDodaj recenzję produktu "Angielski dla dzieci 10. Pierwsze słówka. Ćwiczenia. 6-8 lat"\nFISZKI audio – język angielski – Słownictwo 5 Poziom: C1, advanced (zaawansowany) FISZKI – kultowy już produkt WYDAWNICTWA CZTERY GŁOWY – doczekał się wersji audio. Proste zasady, wyraźne nagrania oraz możliwość podglądu tekstu na ekranie odtwarzacza to klucz do szybkiej i skutecznej nauki. -...\nKsiążka zawiera obszerny wybór rozmaitych zadań typowych dla egzaminu na poziomie CAE (Cambridge Certificate in Advanced English). Może stanowić doskonałą pomoc w przygotowaniu się do egzaminu lub sprawdzenia i ugruntowania wiedzy o gramatyce i leksykonie angielskim na poziomie zaawansowanym....\nAngielskie słówka (Ebook)\nJak naprawdę łatwo można nauczyć się angielskiego? Jeśli jesteś jedną z tych osób, które właśnie rozpoczęły naukę angielskiego lub są w jej trakcie, to mam dla Ciebie dobrą i złą wiadomość. Zła wiadomość polega na tym, że większość z uczących się angielskiego nigdy nie opanuje...\nJęzyk angielski Poziom B2 Lubisz czytać dobre powieści a jednocześnie chcesz doskonalić swój angielski? Mamy dla Ciebie idealne połączenie! Klasyka literatury światowej w wersji do nauki języka angielskiego. CZYTAJ - SŁUCHAJ - ĆWICZ POSZERZAJ SŁOWNICTWO - UTRWALAJ - UCZ SIĘ WYMOWY CZYTAJ –...\nKsiążka zawiera obszerny wybór rozmaitych zadań typowych dla egzaminu na poziomie CAE (Cambridge Certificate in Advanced English). Może stanowić doskonałą pomoc w przygotowaniu się do egzaminu lub sprawdzenia i ugruntowania wiedzy o gramatyce i leksykonie angielskim na poziomie zaawansowanym....zobacz więcej »\nZła wiadomość polega na tym, że większość z uczących się angielskiego nigdy...\nCharles Dickens, Dariusz Jemielniak


Jak uniknąć rozwodu? [PORADY]\nDomyślam się, że skoro oglądasz to wideo, to pewnie niedawno usłyszałeś od swojej żony lub męża, że chce rozwodu. Albo spodziewasz się, że niedługo coś takiego usłyszysz. Wiem, że to trudna sytuacja, ale nawet jeśli Twój partner twierdzi, że już nie ma najmniejszych szans, klamka zapada i pozamiatane – to jednak wbrew pozorom często da się jeszcze dużo zrobić. Ja nazywam się Robert Marchel, pomagam ratować związki od 2008 roku, i dzisiaj powiem Ci co zrobić w takiej sytuacji, dlatego koniecznie zostań ze mną do końca.\n1. Zasada pierwsza. Poznaj przyczyny kryzysu.\nNa początku zawsze najważniejsze jest dobre zdiagnozowanie sytuacji. Związki nie rozpadają się z dnia na dzień, tylko na przestrzeni dłuższego czasu. Badania Johna Gottman’a pokazują, że nawet jeśli dochodzi do zdrady czy romansu, to prawie zawsze dzieje się to w relacjach, które i tak wcześniej miały już duże problemy i partnerzy mocno się od siebie oddalili. Dlatego warto się zastanowić co konkretnie poszło nie tak w Twojej relacji? Możliwości jest kilka.\nWarto się zastanowić czy nie była złamana między wami równowaga w zaangażowaniu. Inne działania trzeba będzie podjąć jeśli to Ty bardziej się starałeś o swojego partnera, a inne jeśli przeciwnie, zaniedbałeś swojego partnera i teraz on ma już dość dystansu z Twojej strony i dlatego chce się rozwieść.\nWarto się zastanowić nad tym, czy macie jeszcze jakąś przyjacielską więź? Czy może bardzo mocno się od siebie oddaliliście. Jeśli tak to dlaczego tak się stało?\n- Jak często i dlaczego się kłócicie? Jaka jest najczęstsza przyczyna sporów? Czy to głównie wrogość, która narastała latami i manifestuje się teraz nawet w drobnych sprawach, czy może są jakieś nawracające problemy, których nie możecie rozwiązać? Np. podejście do wychowania dzieci, czy domowe obowiązki?\n- Być może konieczne będzie wspólne przepracowanie traumatycznych wydarzeń z przeszłości, które są jak kamyk w bucie i ciągle przeszkadzają w budowaniu ciepłej relacji?\n- Czy są jakieś przeszkody logiczne, które sprawiają, że Twój mąż albo żona chce rozwodu? Jeśli tak co to może być? Twoje nałogi? Za dużo pracy? Warto się nad tym zastanowić, a być może nawet o tym porozmawiać.\nDokładnie omawiam te wszystkie tematy na swoim kursie „Jak budować i naprawiać związek”. Jeśli naprawdę zależy Ci na ratowaniu małżeństwa to jest to absolutnie obowiązkowy materiał do przerobienia – znajdziesz go klikając tutaj\nA teraz, żeby trochę uprościć rozważmy najczęstszy scenariusz, czyli to, że to Ty złamałeś równowagę uczuć. To Ty bardziej starałeś się o swojego męża czy żonę, byłeś łagodny, próbowałeś naprawiać tą relację, ale jednak nic z tego nie wyszło i druga strona tylko coraz mocniej się odsuwała. Co zrobić w takiej sytuacji?\nZasada druga. Nie próbuj przekonywać logicznie do zmiany decyzji.\nTo może być trochę nieintuicyjne, ale decyzja o rozstaniu prawie zawsze jest bardziej emocjonalna niż racjonalna. Twój partner chce odejść nie dlatego, że tak sobie wykalkulował, ale dlatego, że już tego nie czuje. Dlatego racjonalne argumenty, w których prosisz o kolejną szansę, najczęściej nie tylko nic nie zmienią, ale wręcz pogorszą Twoją sytuację, bo będą jeszcze mocniej łamały równowagę uczuć między wami. Im mocniej będziesz chciał przekonać i wyprosić Twojego małżonka, żeby dał Ci jeszcze jedną szansę, tym bardziej przytłoczony on będzie i tym bardziej emocjonalnie go odepchniesz. Dlatego jeśli czujesz, że wcześniej to Ty bardziej się starałeś, to wyjściem z takiej sytuacji jest wycofanie się i pokazanie, że więcej starał się nie będziesz.\nZasada trzecia. Nie próbuj powstrzymać rozwodu na siłę.\nNie jesteś w stanie powstrzymać swojego partnera przed odejściem – i musisz się z tym pogodzić. Może Ci się wydawać, że jeśli zaraz coś nie zrobisz i go nie przekonasz, żeby nie podejmował tej decyzji, albo prawnie będziesz to odwlekał jak najdłużej, to magicznie coś się między wami zmieni. Tymczasem jest to błędne koło – im bardziej będziesz próbował powstrzymać swojego partnera tym większa niechęć będzie się w nim rodziła i tym mniejsze szanse na to, że powstrzymasz rozwód. Dlatego najlepszym sposobem jest pokazanie, że akceptujesz sytuację i będziesz współpracował, żeby do rozwodu doszło jak najsprawniej – najlepiej na pierwszej rozprawie.\nWiem, że takie rozwiązanie rodzi wiele kontrowersji, dlatego teraz powiem bardzo ważną rzecz: Twoim celem nie powinno być niedopuszczenie do rozwodu, ale naprawienie związku i obudzenie uczuć w Twoim partnerze. To jest Twój nadrzędny cel – MIŁOSĆ - nie jakiś tam papierek. Dużo lepiej się rozwieść, ale naprawić relacje, pokonać wrogość i bardziej zbliżyć się do partnera, żeby potem długofalowo znowu otworzyć sobie drogę do bycia razem, niż zniszczyć wszystko próbując powstrzymać rozwód na siłę. Dlatego nie przejmuj się papierkiem, pokaż, że Ci nie zależy i możesz się rozwodzić w dowolnym momencie. Sam ten fakt może zdziwić Twojego partnera i może być pierwszym większym krokiem na drodze do naprawy tej relacji. Wiele par, którym doradzałem na przestrzeni lat schodziło się właśnie po rozwodzie. Przykładem celebryty, który też doświadczył takiej historii jest chociażby Elon Musk – założyciel Tesli i SpaceX.\nZasada czwarta. Nie wymagaj poświęcenia ze względu na dzieci.\nJeśli macie dzieci, to naturalne jest, że chcesz dla nich jak najlepiej ichciałbyś ratować to małżeństwo także ze względu na ich dobro. Jednak ten argument nadal jest tylko na poziomie logicznym – nie wpływa pozytywnie na uczucia Twojego partnera do Ciebie. Przeciwnie. Jak pokazują moje doświadczenia, będzie powodował tylko dodatkową wrogość u Twojej żony czy męża. Twój partner doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że rozwód na pewno emocjonalnie wpłynie na Wasze dzieci i on też na pewno nie jest z tego powodu zadowolony. A jednak mimo wszystko podjął taką decyzję. Chyba nie spodziewasz się reakcji „No tak, jeszcze dzieci. Kurde, nie pomyślałem o nich. Aj, no dobra, to będzie straszna męka, ale w takim razie poświęcę się”. To brzmi absurdalnie, prawda?\nWłaśnie dlatego nie ma sensu przytaczać tego argumentu. Podobnie nie ma sensu wspominać, że „Przecież przysięgałeś!” – no i co z tego, że przysięgał, jeśli teraz po prostu już nic do Ciebie nie czuje. Czy chciałbyś, żeby Twój mąż czy żona był z Tobą tylko dlatego, że przysięgał? Albo tylko dlatego, że macie dzieci? Tak naprawdę sam tego nie chce, ale ma obowiązek, więc niech cierpi, tak? Jeśli w tej chwili odpowiadasz sobie: „Tak, chciałbym, żeby się poświęcił, mimo że sam tego nie chce” – no to już wiesz dlaczego on nie chce z Tobą być.\nIm bardziej będziesz próbował kogoś przy sobie na siłę zatrzymać tym mocniej będziesz tą osobę od siebie odpychał.\nZasada piata. Nie wykorzystuj nacisków rodziny na swoją korzyść.\nCzęsto zdarza się, że w całą sprawę włącza się rodzina i to ktoś z zewnątrz próbuje przekonać Twojego męża lub żonę, żeby jednak się nie rozwodzić. Pozornie to może być korzystne i czasami rzeczywiście zewnętrzny nacisk da Ci jeszcze jedną szansę, albo odwlecze rozwód w czasie – ale i tak go nie unikniesz, jeśli nie popracujesz nad swoją atrakcyjnością. A pierwszym krokiem jest naprawienie równowagi uczuć między Wami i pokazanie, że niczego nie chcesz robić na siłę. Że teraz sam się wahasz. Że możesz spróbować, ale też sam niczego nie możesz obiecać.\nNiestety zupełnie nie będziesz w stanie tego zrobić, jeśli Twój partner będzie wiedział, że rozmawiasz z innymi członkami rodziny i namawiasz ich, żeby na niego wpłynęli i odciągnęli go od pomysłu rozwodu. Tutaj znowu może być dokładnie przeciwnie – im większy nacisk, tym bardziej Twój mąż czy żona będzie się przed tym broniła. Dlatego lepiej odpuścić jakiekolwiek formy przekonywania, także za pośrednictwem rodziny i skupić się na naprawie relacji.\nZasada szósta. Nie obwiniaj małżonka za rozwód.\nNie rób z siebie ofiary. To też nie jest atrakcyjne. Wiem, że jesteś w trudnej sytuacji i bardzo Ci współczuje, ale jesteś też pewnym momencie swojego życia, w którym trzeba wziąć choć częściową odpowiedzialność za to co się stało. Jeśli tego nie zrobisz, to nie tylko stracisz tą osobę, ale jeszcze niczego się nie nauczysz.\nPamiętaj, że związek nie rozpada się z dnia na dzień. Skoro Twój partner chce rozwodu, to coś poszło nie tak. Najłatwiej zwalić winę na drugą stronę i narzekać jaki to jesteś biedny – ALE to do niczego nie prowadzi. Pamiętaj, że Twój mąż czy żona nie ma władzy nad tym co czuje. Gdyby tak było, to choćby z czystej wygody Twój partner mógłby sobie powiedzieć: „Dobra, pokocham go najmocniej na świecie. A co mi tam, przecież fajnie jest znowu być zakochanym”. Niestety to tak nie działa. Tak samo jak Ty teraz nie możesz przestać myśleć o tej sprawie, tak samo on nie może nic do Ciebie poczuć mimo szczerych chęci. Dlatego jeśli Twój partner wprost mówi, że Cię już nie kocha, to nie miej o to do niego pretensji. Oskarżanie go o brak uczuć, czy wzbudzanie poczucia winy z tego powodu, to fatalne pomysły, które będą tylko zwiększały wrogość między Wami. Nie kocha, to nie kocha. Kropka. Musisz mu na to pozwolić.\nZasada siódma. Zachowaj spokój i daj sobie czas.\nTak samo jak związek nie rozpada się z dnia na dzień, tylko miesiącami, a czasem nawet latami, tak samo naprawa związku nie nastąpi z dnia na dzień. Nawet przy trafnej analizie i profesjonalnie przygotowanej strategii obudzenie starych uczuć potrwa co najmniej kilka tygodni i musisz się przygotować, że ten czas musi minąć. Naprawa związku to proces, a nie wydarzenie. Dlatego musisz uzbroić się w cierpliwość i być konsekwentny w działaniu.\nZasada ósma. Rozwód to nie koniec świata.\nWiem, że może to wyglądać, jakby walił się świat, ale na szczęście to tylko chwilowe. Nawet jeśli dojdzie ostatecznie do rozwodu i Wasz związek rzeczywiście się rozpadnie, to nie oznacza to, że do końca życia będziesz nieszczęśliwy. Tak samo uratowanie tego związku nie oznacza, że do końca życia będziesz szczęśliwy. Jeśli naprawdę wierzysz w to, że uratowanie tego małżeństwa to sprawa życia lub śmierci, to masz poważne kłopoty, bo – po pierwsze – żyjesz w iluzji. To zwyczajnie nie prawda i za jakiś czas przejdziesz z tym do porządku dziennego i nie będzie to w Tobie rodziło już takich emocji. Po drugie, im poważniej do tego podchodzisz tym mniejsze masz szanse na powstrzymanie rozwodu. Tym trudniej będzie Ci powstrzymać emocje. Dlatego naprawdę istotne jest uświadomienie tego, że rozwód to naprawdę nie koniec świata.\nZasada dziewiąta. Nie ciąg partnera na siłę na terapię par.\nNawet najlepsi terapeuci przyznają, że terapia par może być skuteczna tylko wtedy, kiedy obie strony chcą z niej skorzystać. Jeśli Twój partner nie chce, nie wymuszaj tego na nim. Zdecydowanie lepiej na początek zgłosić się do nas na indywidualne konsultacje – jednak, będzie to możliwe dopiero po tym jak przerobisz kurs: „Jak budować i naprawiać związek”, który znajdziesz na zwiazek.jakzdobywac.pl (kliknij)– wymagamy tej podstawowej wiedzy, żeby czas konsultacji był zdecydowanie lepiej wykorzystany.\nMam nadzieję, że to wideo było wartościowe. Koniecznie daj mi proszę znać w komentarzu, która z tych zasad budzi według Ciebie najwięcej kontrowersji. Chętnie poczytam jakie masz przekonanie na ten temat.\nPo więcej filmów w przyszłości zapraszam do subskrybowania tego kanału. A jeśli chcesz pomóc mi w badaniach naukowych, to zapraszam na stronę badania.jakzdobywac.pl - kliknij


RADOŚĆ TWORZENIA | Przedszkole 49 Bielsko-Biała\nOpracowała Lucyna Fabia na podst. artykułu Katarzyny Gliwińskiej i Wojciecha Widłaka.\nDziałania artystyczne maluchów mają wiele zalet. Poprzez rysowanie, kolorowanie, wydzieranie czy lepienie dziecko daje wyraz swoim uczuciom, wyraża to, czego nie umie jeszcze powiedzieć. Rozwija też umiejętność obserwacji i trenuje pamięć. Kiedy rysuje babcię lub psa, musi sobie najpierw przypomnieć, jak wyglądają – przynajmniej w ogólnych zarysach: jakiego są kształtu i ile mają rąk i nóg. Aktywność plastyczna to również dobry trening koncentracji (aby cokolwiek narysować, trzeba przecież choć chwilę posiedzieć spokojnie).\nGdy malec ma około półtora roku, potrafi już trzymać kredkę w zaciśniętej piąstce (lewej lub prawej albo raz tak, raz tak) i wodzić nią po kartce. Jego „pierwsze rysunki” nie przedstawiają nic konkretnego – także w zamierzeniu autora. Maluchowi sprawia po prostu radość zostawianie kolorowych kresek lub zawijasów na białej płaszczyźnie.\nJuż jednak bezład kształtów tworzonych przez dwulatka jest tak naprawdę pozorny. Dwulatek rysuje około 20 powtarzających się wzorów, np. długie poziome zygzaki, krótkie kreski skierowane w różne strony, wreszcie spirale i zawijasy (zaczątek kółek).\nGdzieś między drugimi a trzecimi urodzinami zachodzi istotna zmiana. Maluch próbuje rysować ludzi, zwierzęta, domy, znane (i ważne dla niego) przedmioty. Zdarza się, że na początku pracy uroczyście obwieszcza, co będzie tworzył („Rysuję nocnik, mamusiu!”), a potem w połowie pracy zmienia zdanie („Zrobiłem kotka”). Dziecko ma tak bogatą wyobraźnię, że nawet po skończeniu może za każdym razem inaczej wyjaśniać, co rysunek przedstawia. Choć obrazki mają nadal mało wspólnego z przedstawianą rzeczywistością, coraz łatwiej odszyfrować je osobom postronnym. To dlatego, że dziecko coraz lepiej panuje nad ruchami dłoni i coraz precyzyjniej odtwarza kształty.\nZ bezładnej plątaniny kresek wyłaniają się trójkąty, prostokąty i – nadzwyczaj przydatne – kółka. Dzięki kółkom i kilku kreskom dziecko może stworzyć wasze pierwsze portrety, zazwyczaj w postaci… głowonogów. Jednym z najczęstszych motywów pierwszej dziecięcej twórczości jest też dom. W miarę jak dziecko rośnie, jego rysunki stają się coraz bardziej realistyczne i bogate w szczegóły. Zamiast licznych impresji powstaje jeden wychuchany i dopracowany w szczegółach obraz.\nGdy czas rysowania zacznie się już na dobre, zapewnijcie dziecku dużo papieru i zapas kredek. A także miejsce na eksponowanie jego prac. Kiedy powstaną pierwsze rysunki i figurki z plasteliny, koniecznie zróbcie z nich galerię prac. Gdy zawiesicie pierwsze rysunki w pokoju lub przyczepione magnesami na lodówce, maluch poczuje się dumny, doceniony i będzie miał ochotę tworzyć dalej.\nNiektóre dzieci trzeba do rysowania sprytnie zachęcić. Zamiast mówić: „narysuj coś” albo „no to sobie porysuj”, lepiej podsunąć maluchowi konkretne propozycje tematów: portret mamy lub ukochanego psa, spotkanie z ufoludkiem, scenę z czytanego ostatnio „Czerwonego Kapturka” lub innej baśni – ważne, by temat poruszał twórcę.\nDobrze przy tym zerkać na powstające dzieło, dając wyraz naszego zainteresowania. Wystrzegajcie się przy tym uwag typu: „Granatowe słońce?! Przecież słońce jest żółte” (tym bardziej że wcale nie jest). Lepiej powiedzieć: „Jaki niezwykły kolor słońca!”. Postarajcie się myśleć o rysunku swojego malucha jak o małym dziele sztuki, czyli czymś niezwykle indywidualnym. Jeśli zawijasy na kartce nic wam nie mówią, poproście malucha, by opowiedział o swoim obrazku.\nGdy tylko dziecko zacznie tworzyć pierwsze rysunki, warto założyć mu specjalną teczkę, do której będziecie wkładać bardziej charakterystyczne obrazki. Podpisujcie każdy rysunek datą i tytułem – mniej więcej w wieku dwóch lat twórca sam zacznie je już nadawać. Dzięki temu będziecie mogli obserwować postępy malucha, a po latach ten zbiór stanie się wspaniałą pamiątką.\nGdy zauważycie, że entuzjazm dziecka wygasa, podsuwajcie mu pomysły, zadając pytania do niedokończonych rysunków: „A czym ten ufoludek przyleciał na Ziemię?”, „Gdzie mieszka ten smok?”, „Dokąd idzie ten chłopiec?”. Nie próbujcie zgadywać, co przedstawia rysunek, bo jeśli okaże się, że domniemany jeż jest stonogą, dziecko nie poczuje się pewniej. Lepiej powiedzieć: „Jaki ciekawy stwór!”, „Jak tu się dużo dzieje!”, albo poprosić, żeby samo opowiedziało, co przedstawia rysunek.\nPoczątkowo, dopóki ktoś lub coś nie zgasi entuzjazmu dziecka, nie będzie miało dla niego znaczenia, że to, co rysuje lub maluje, nie jest wierną kopią rzeczywistości. Zmienia się to zazwyczaj dopiero w szkole, czasem już w przedszkolu. Wtedy możecie usłyszeć pełne żalu lub złości: „Nie wyszedł mi ten piesek!”. Wszystko to za sprawą krytycznej uwagi kolegi albo wybitnego talentu jakiegoś Jasia czy Julki, którzy malują najpiękniej z całej grupy. Sporo złego wyrządzają dzieciom także wszechobecne kolorowanki, które choć wyrabiają precyzję rączki, ograniczają wyobraźnię i uczą sztampowych rozwiązań.\nJeśli dziecko za nic nie chce rysować, nigdy go do tego nie zmuszajcie. Za to postarajcie się, żeby kredki i papier były zawsze pod ręką. A jeśli już powstanie jakiś rysunek – choćby zygzak, który miał być wężem – okażcie dziecku uwagę i radość z tego, co zrobiło.\n• Jeśli nie chcecie, żeby dziecko malowało po ścianach, powiedzcie mu o tym i zapewnijcie przestrzeń do malowania i rysowania, np. duże arkusze rozłożone na stole, podłodze, sztaludze dla dzieci.\n• Wybierzcie takie miejsce, w którym ewentualne szkody najłatwiej będzie usunąć (np. pokrytą terakotą podłogę w kuchni). Otoczenie możecie zabezpieczyć ceratową matą lub gazetami.\n• Nie wymagajcie od dziecka, żeby się nie ubrudziło. Załóżcie mu ubrania, które może zniszczyć, albo specjalny fartuszek ochronny.\n• Miejcie pod ręką wilgotną szmatkę lub chusteczki nawilżane, żeby w razie potrzeby móc szybko wytrzeć maluchowi ręce.\n← Doświadczenia i eksperymenty w edukacji przyrodniczej w przedszkolu Rozwijanie aktywności twórczej. →\nDzisiaj : 63\nW tym miesiącu : 1141\nOgółem : 208004


Czytelnia Krytyki Politycznej (3)\n26 kwietnia 2014 16 stycznia 2017\nAuster, Plebanek, Morrissey – w Czytelni KP co miesiąc piszemy o książkach, które czytamy. O tych, które chcemy polecić lub przed którymi chcemy ostrzec.\nCo czytali sobie, kiedy byli mali. Rozmawiali Ewa Świerżewska i Jarosław Mikołajewski, Agora SA i Egmont Polska 2014\nWydawałoby się, że to temat samograj – lektury dzieciństwa. Bo to i ten wspaniały gatunek, jakim są książki o książkach, i odwołanie się do wspomnień, sentymentu, pierwszych czytelniczych emocji. Ale 24 rozmowy, zawarte w tomie Co czytali sobie, kiedy byli mali zawodzą oczekiwania – i może odpowiedź na pytanie, dlaczego, kryje się właśnie w tej liczbie. Rozmowy o książkach mogą być głębokie i pasjonujące, czego najlepszym dowodem pozostaje książka Barbary N. Łopieńskiej Książki i ludzie. Ale żeby tak było, powinny być choćby zwyczajnie dłuższe – nawet jeśli w związku z tym miałoby być ich mniej. Żeby tak było, należałoby podrążyć, dopytać, co we wspominanej książce robiło takie wrażenie, spróbować wydobyć z pamięci te mniej oczywiste lektury. A tak – dostajemy te 24 rozmowy, z których nie wyłania się ani pogłębiony portret rozmówców i rozmówczyń, ani interesujący zbiór refleksji na temat czytania, ani naprawdę inspirujący zestaw dziecięcych i młodzieżowych lektur. Oczywiście trudno czynić zarzut z tego, że prawie wszyscy wspominają cykl o przygodach Tomka Wilmowskiego, a jednak pozostaje wrażenie, że nie wychodzimy poza jakiś nieszczególnie aktualny kanon. A tam, gdzie to się jednak dzieje, prześlizgiwanie się po temacie powoduje, że jako czytelniczka nie mam poczucia, że coś odkryłam i powinnam zaraz nadrobić nieznajomość danej książki.\nMimo wszystko po lekturze wiele osób wyląduje zapewne na allegro, szukając swoich ukochanych lektur z dzieciństwa. Bo choć książka pozostawia wielki niedosyt, to na pewno jej zaletą pozostaje docenienie pierwszych czytelniczych doświadczeń, radości czytania, literatury dla dzieci. Może to nie tak mało. No i jest jeszcze radość oglądania okładek i ilustracji starych wydań, bogato zreprodukowanych w książce.\nPS Wiem, że nie ma książek bez błędów, ale w książce o książkach dla dzieci doskwiera jednak, że Krystyna Janda czytała Tajemniczego opiekuna Webstera – moją ukochaną lekturą była powieść Jean Webster.\nAlfredo Angiolini, Dzieje socjalizmu we Włoszech: do 1910 roku włącznie, Spółka Nakładowa „Książka”, Kraków 1912\nPielęgnując swe szczerze zaangażowane we Włochy serce, sięgnąłem po kluczową dla zrozumienia myśli socjalistycznej we Włoszech książkę Angioliniego. Dzięki tłumaczeniu dokonanemu przez Jerzego Herynga we współpracy z autorem polski czytelnik otrzymał niezwykle drobiazgową analizę historii włoskiego socjalizmu, począwszy od XVI-wiecznych utopistów pokroju Tommasa Campanelli, przez dzieje Międzynarodówki we Włoszech, a skończywszy na kongresach w Rzymie i w Imoli na początku XX wieku. Na uwagę zasługuje nie tylko opisywany przedział czasowy, który nie jest jeszcze wypaczony wpływami roku 1917, lecz także fakt, że nie pojawia się tu jeszcze najbardziej wpływowy z włoskich myślicieli lewicowych, Antonio Gramsci, co w kontekście włoskim ma spore znaczenie. Widzimy więc, jak silne u zarania włoskiej myśli socjalistycznej były wpływy Bakunina, na jakich płaszczyznach zarysowywały się różnice między poszczególnymi sekcjami włoskiej Międzynarodówki, odkrywamy paradoksy wpływu idei patriotycznych na rozwój idei socjalistycznych w kontekście zjednoczenia Włoch, w końcu z wypiekami na twarzy czytamy polemikę Mazziniego z Bakuninem.\nAutor nie zaniedbał przy tym szerszego kontekstu, w jaki wpisywały się Włochy w czasie ewolucji swojej myśli socjalistycznej. Angiolini w swej liczącej niespełna 400 stron książce postarał się wycisnąć z tematu o wiele więcej niż tylko to, co niezbędne, dając poczucie dobrze spiętej całości. Trudno o lepszą pozycję na temat początków włoskiej lewicy.\nPaul Auster, Dziennik zimowy, przeł. Maria Makuch, Znak 2014\nNapisana w drugiej osobie autobiografia pisarza. Chwyt nieco pretensjonalny. Wydawałoby się, że jest zapowiedzią dystansu, gotowości do zobaczenia swojego życia jakby z zewnątrz, ale w gruncie rzeczy niewiele to wnosi.\nŻycie jak to życie. Rodzice z ich wadami i zaletami, zapamiętane okruchy dzieciństwa, dojrzewanie, pierwsze miłości, podróże, praca, jedno małżeństwo, drugie, dzieci, starzenie się. Czasem Auster jest buchalterem wyliczającym mieszkania, w których mieszkał, ulubione płatki śniadaniowe, wypadki i blizny, a nawet przebyte choroby weneryczne. A czasem zoom! – powiekszenie jakiegoś detalu, pięknie zarysowana postać, drobiazgowy opis pozornie nieważnej sytuacji. I dla tych momentów może warto do tej książki sięgnąć.\nRhidian Brook, W domu innego, przeł. Bohdan Maliborski, Wielka Litera 2014\nRok 1946, Hamburg. Brytyjski pułkownik z żoną i dzieckiem zostaje zakwaterowany w domu wciąż zamieszkanym przez Niemców. W gustownej willi zastają kulturalnego niemieckiego wdowca, który nigdy nie miał nic wspólnego z faszyzmem, oraz jego dorastającą córkę. Początkowa nieufność przeradza się we wzajemne zainteresowanie, w końcu pojawi się i romans. Oraz jego zaskakujący finał. Miłość, zdrada i dydaktyka. Zemsta i wybaczenie.\nCiekawsze wydają się jednak wątki drugoplanowe i tło historyczne. Z oczywistych powodów rzadko zastanawiamy się nad tym, jak wyglądały Niemcy po wojnie pod okupacją aliantów – mieliśmy dość własnych problemów. Najczęściej na myśl przychodzą procesy norymberskie i plan Marshalla, który pozwolił odbudować niemiecką gospodarkę i zapomnieć o przegranej. W powieści oglądamy jednak ruiny i koczujące w nich bandy bezdomnych dzieci, Brytyjczyków, którzy wykorzystują sytuację do szybkiego wzbogacenia się, młodych Niemców, wychowanków hitlerowskiego systemu, upokorzonych klęską i próbujących budować ruch oporu. Dobry pułkownik, którego zadaniem jest przywrócenie Hamburga do życia, zajmuje się wysadzaniem w powietrze niemieckich fabryk i tłumieniem robotniczych protestów.\nUkazanie nam tej perspektywy to chyba największa zaleta tej sprawnie napisanej, popularnej powieści.\nTom Gauld, Goliat, przeł. Hubert Brychczyński, Centrala 2012\nTym razem do zestawienia wybrałem pozycję innego typu niż zwykle: komiks, gatunek w Polsce traktowany niestety wciąż po macoszemu, jako coś nie do końca poważnego.\nTom Gauld w swojej (jest autorem scenariusza i rysunków) powieści graficznej wpisuje się w pewną utartą już tradycję: „reaktywowania” zgranych i znanych już historii i przedstawienia ich w nowym świetle. Na warsztat bierze jedną z najbardziej rozpoznawalnych historii biblijnych: starcie Dawida z Goliatem. Ale w zasadzie poza tym układem ról historia jest zupełnie odmieniona.\nPoznajemy Goliata w obozie jego armii – nie jest jednak słynącym z siły wojownikiem, a raczej skromnym, pacyfistycznie nastawionym urzędnikiem, który lubi śpiew ptaków i wypełnianie papierków wieczorami. Dowódca armii planuje jednak wykorzystać fakt, że Goliat jest, jak by nie patrzeć, po prostu bardzo duży. I każe mu wystawać na warcie od strony obozu wroga, wcielając w ten sposób w życie strategię wojny psychologicznej. Jak się ta „wojna nerwów” kończy, każdy może zobaczyć już samodzielnie.\nGauld tworzy piękną, oniryczno-liryczną, ale bardzo prostą historię: o tym, że nie wszystko musi być takie, jak się wydaje; o tym, jak czasem okolicznościami zmuszeni jesteśmy kreować inne role, niż byśmy oczekiwali. O emocjach, których ofiarami padamy.\nPrzyjemna, krótka lektura, może niekoniecznie bardzo pouczająca, ale z pewnością bardzo poetycko opowiedziana.\nAldona Jawłowska, Drogi kontrkultury, Państwowy Instytut Wydawniczy 1975\nKsiążka Jawłowskiej świetnie odwzorowuje poruszenia społeczne i wykształcenie się nowego rodzaju działalności politycznej wśród ruchów młodzieżowych – pokazuje nam amerykańskie marsze przeciwko apartheidowi, sytuacjonistów zajmujących się łączeniem kultury i polityki, hipisów odłączających się od życia publicznego czy ruchy wyzwolenia kobiet.\nNajciekawsza jest jednak tytułowa kontrkultura. Spontaniczna, idealna odwrotność kapitalistycznej, pełnej konsumpcji, kultury Zachodu. Przeciwstawiano jej nawoływania do rewolucji, nowe nurty sztuki i wyrażania siebie odkrywane poprzez zażywanie narkotyków, budowanie nowych religii, głoszenie haseł Mao, Guevary, a nawet Nietzschego, próba wydarcia człowieka z ram uporządkowanego systemu.\nMamy tutaj też jedno z niewielu obecnych w polskiej literaturze omówień holenderskiego ruchu Provosów, których naśladowała w pewnym stopniu później nasza polska Pomarańczowa alternatywa. Jeśli konieczne jest użycie przemocy do zrealizowania rewolucji, to najpierw potrzebna jest Provo-kacja – głosili. A tę rozumieli jako wtykanie małych szpilek w czułe miejsca systemu. To wciąż, mimo upływu kilku dekad, jedna z najefektywniejszych strategii podejmowanych przez ruchy społeczne. Tak zmuszamy autorytety do zrzucenia masek, a władzę do ukazania swego prawdziwe oblicza.\nWłaśnie w czasie opisywanym przez Jawłowską leży geneza wszystkich niemal obserwowanych przez nas na całym świecie w ostatnich latach ruchów kontestacyjnych. Okupowanie uniwersytetów, pokojowe marsze, wyśmiewanie majestatu rządu i całego systemu społecznego przez happeningi, sit-iny w miejscach publicznych czy w końcu strajk generalny – to wszystko zawdzięczamy pokoleniu ’68. I czytanie Jawłowskiej po latach sprawia, że widać to szczególnie wyraźnie.\nRyszard Kapuściński, Lapidarium I, Agora SA\nPowrót po latach. Lapidaria są idealne do czytania w wolnej chwili: w tramwaju, na przystanku, w kolejce do kasy, w przerwie na reklamy. Z ołówkiem, karteczkami do zaznaczania albo przyciskiem czytnika w gotowości, bo co i rusz trafia się jakaś myśl, którą warto zostawić sobie na później.\nNie sposób oceniać, czy czyjeś osobiste notatki są dobre, czy złe, na pewno (dla mnie) są ciekawe. Przy czytaniu trzeba zachować wzmożoną czujność, bo tematy przechodzą tu w inne szybko i bez ostrzeżenia. Część obserwacji mocno się zestarzała (pierwsze Lapidarium to zapiski z lat 1972-1989), część wydaje mi się zupełnie nietrafna, inne dotykają tematów, które niezbyt mnie interesują. Za to pozostałe to pełne spektrum od „o, nawet ciekawe” i „złota myśl, ale nawet trafna” po „nigdy bym na to nie wpadła, genialna obserwacja”.\nNa pewno Lapidaria Kapuścińskiego nie są dla każdego, ale każdemu polecam chociaż spróbować. Bez tej lektury nie zaprzątałoby mnie ostatnio to, że Hašek i Kafka byli rówieśnikami, ich śmierć dzieli zaledwie rok i obaj mieszkali w tym samym mieście. Albo mechanizm działania źle funkcjonującego systemu społeczno-politycznego. Albo fenomen popularności biografii.\nDla każdego będzie to coś innego, ale Lapidarium może być doskonałą pożywką dla myśli i przyjemną przyprawą dla codziennej literackiej diety. Choć, jak każdą przyprawę, należy je sobie uważnie dawkować.\nJoanna Filipczak-Zaród, Świetlica Krytyki Politycznej w Łodzi\nLily Koppel, Żony astronautów, Znak 2014\n„Możliwe, że gdyby nie żony, silne kobiety, które dyskretnie oferowały niezbędne wsparcie swoim mężom, człowiek nigdy nie dotarłby na Księżyc” czytamy we wstępie książki. Całość opowieści o żonach amerykańskich astronautów pokazuje, że to nie tylko możliwe, to wręcz pewne. Na fali przypominania o tym, że w historii świata były także kobiety, i pisania herstorycznych narracji pojawił się model opowieści, który streszcza się w sentencji: „za każdym mężczyzną stała/stoi kobieta”. Nie wiem, czy właśnie o to chodziło feministkom. Zawsze bliższa mi była myśl, że kobieta nie stoi za mężczyzną, ale obok niego.\nŻony astronautów przypominają żony z serialu Mad Man i bohaterki Mistyki kobiecości Betty Friedan: prowadzą dom, zajmują się dziećmi, wspierają kariery mężów. Same zrezygnowały z pracy zawodowej albo ze swoich karier. Nikogo nie dziwi, że w małżeństwie pary pilotów w pewnym momencie to mężczyzna zostaje astronautą, a jego żona panią domu. Perfekcyjną oczywiście, bo od tej perfekcyjności zależy, czy jej męża wyślą w kosmos czy nie. Wśród 50 astronautów amerykańskich uczestniczących w programach kosmicznych w latach 60. tylko jeden był kawalerem. Wśród astronautów nie było kobiet. Wieść o tym, że Rosjanie wysłali w kosmos Walentynę Tiereszkową, była dla Amerykanów ciosem.\nDobrze, że ktoś przypomina historię żon. Szkoda tylko, że czasem można odnieść wrażenie, że żony te zajmowały się tylko dobieraniem sukienki na obiad w Białym Domu. I że całe ich życie sprowadzono do bycia czyjąś żoną. Kiedy astronauta ginął w katastrofie, żona, wzorem żon oficerów, wyprowadzała się z astromiasteczka. Żeby sąsiadom z astrorodzin nie przypominać o tym smutnym zdarzeniu. Wtedy zaczynała szukanie pracy, układanie życia. Wtedy przestawała być żoną. Tę historię przeczytałabym dużo chętniej.\nKopyt/Kowalski, Kir, Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury 2013\nPo przyciężkawych gatunkowo lekturach historycznych, socjologicznych czy psychologicznych po prostu trzeba sięgnąć po coś lżejszego. Pozostając jednak w powyższej tematyce i społecznej refleksji, postanowiłam zatrzymać się nad poezją Szczepana Kopyta. Ten młody poznański poeta tworzy bowiem treści mocno zaangażowane, ale nie będące nachalną publicystyką. I chociaż jego ostatnie dzieło Kir również nie jest typowym tomem wierszy, lecz stworzonym w muzycznym kolektywie z Piotrem Kowalskim płytomikiem, to w tym przypadku skupię się na słowach. Bo te, jak to bywa u muzy Kaliope, są po prostu piękne.\nKopyt w niezwykły sposób uwodzi swoim niepokojem bojownika o lepsze jutro i wspólne dobro, ale nie zamyka tego w utopii czy jednej wizji świata, choć wiadomo gdzie światopoglądowo mu blisko. Zamiast prostych refleksji proponuje więc m.in. 8 protest songów jak 8 błogosławieństw, solidaryzując się przy tym ze wszystkimi, których „głodne brzuchy piszą historię, która przekracza ulice, rzeki, mosty i miejskie parki”, domagając się wyjaśnienia śmierci działaczki lokatorskiej Jolanty Brzeskiej przez podważenie autorytetu szeregu „instytucji” w pytaniu „Gdzie jest policja, kościół, naród i demokracja?” czy dedykując swój utwór Patrz ofiarom refleksji i intelektu… władzy –chciałoby się dopowiedzieć, słuchając tekstu o rządzących, którzy swoim obywatelom „wybudują stadion i zabiorą zdrowie oraz naukę”.\nJest więc w tym wszystkim anarchizujący rdzeń, baczne oko ulicznego socjologa i gorzka diagnoza, a także szczera solidarność ze słabszymi oraz chirurgiczna precyzja i ekonomia słowa. Szukajcie, a znajdziecie. Czytajcie, a będzie wam dane.\nZbigniew Kruszyński, Kurator, Wydawnictwo W.A.B. 2014\nZnakiem rozpoznawczym Kruszyńskiego jest styl – precyzyjny, lecz niestroniący od semantycznych gier, podszyty ironicznym dystansem. Ale co z treścią? Tym razem – tak sobie.\nNarratorem jest starzejący się mężczyzna, wystarczająco bogaty, by sponsorować młodsze od siebie panie. Czy płaci za seks? Niezbyt wiele seksu w tej powieści. Płaci za to, czego dzięki temu nie musi. Nie musi wzdychać, słuchać, poznawać rodziców, chodzić na nauki przedmałżenskie, pobierać się, przeprowadzać, jechać na pogrzeb babci, pielęgnować w chorobie, kłócić się, rozwodzić… Krótko mówiąc, za to żeby być z kobietą, nie wiążąc się przy okazji z człowiekiem. W końcu jednak angażuje się w związek z licealistką, dla której staje się kimś w rodzaju ojca, kuratorem. Dzieci jednak, jak wiadomo, opuszczją rodziców. Cierpi, ale w końcu chyba zdaje sobie sprawę, że jego pogoń za „kobietą”, bez naddatku innych cech i relacji, jest pogonią za ułudą.\nŻałosny bohater, nudnawa książka.\nBenjamin Kunkel, Utopia or Bust: A Guide to the Present Crisis, Verso Books/Jacobin 2014\nKsiążka Kunkela w nowej serii wydawniczej magazynu „Jacobin” tylko kokietuje, że jest pisanym z pozycji laika wprowadzeniem do nowych (post)marksistowskich odczytań kryzysu. Tak naprawdę to solidna robota, poprzedzona latami lektur i długo dojrzewającym pomysłem, żeby stworzyć przekrojową książkę o teoriach Harveya, Greabera, Žižka – z każdą z nich mierząc się na swoich warunkach i w każdej szukając zarówno rewolucyjnego potencjału, jak i aporii.\nKunkel, zanim zadebiutował jako autor pozycji teoretycznej, był całkiem wziętym pisarzem i eseistą i na szczęście to widać – wychodzi poza paradygmat suchego akademickiego pisania, żeby w świetnym stylu nie tylko przeprowadzić nas przez zawiłości i sprzeczności ekonomii politycznej, ale też własną drogę zbierania się na odwagę, by się z nimi zmierzyć. Wyliczenie wielu aluzji do teorii krytycznej obecnych we współczesnej popkulturze i twórczości swoich kolegów po piórze służy tu jako wskazanie wspólnego punktu zaczepienia: niby wszyscy wiemy, że coś z kapitalizmem jest nie tak, ale sprowadzamy to do żartu czy wtrętu. Tymczasem dochodzenie do odpowiedzi na fundamentalne pytanie „co po kapitalizmie?” jest w jego manifeście-przewodniku kwestią konsekwencji i pewnej odwagi.\nTrzeba to wszystko przeczytać, trzeba o tym mówić i trzeba nieustannie kwestionować ograniczenia politycznej wyobraźni – mówi trochę o sobie, ale też trochę o nas i do nas autor Utopia or Bust.\nMorrissey, Autobiography, Penguin Classics 2013\nNie zdziwiłabym się, gdyby autobiografia Morrisseya została przez wydawcę opatrzona ostrzeżeniem „Uwaga, wielkie ego!”. Choć zapewne osoby, które po nią sięgają – czy to wierni wyznawcy wielkiego Moza, czy też jego zagorzali hejterzy – doskonale wiedzą, z kim mają do czynienia i jakiego zagęszczenia narcyzmu mogą się spodziewać.\nO książce zrobiło się głośno, zanim jeszcze została wydana – spore kontrowersje wzbudziła publikacja pierwszego w historii serii Penguin Classics dzieła żyjącego autora. Co bynajmniej nie zaszkodziło mu wskoczyć od razu na pierwsze miejsce listy bestsellerów.\nZgadzam się, że Morrisseyowi można zarzucać zbędne – czytane z lekkim zażenowaniem – pranie starych brudów The Smiths (będące zazwyczaj zupełnie niepotrzebnym rozdrapywaniem dawno zagojonych blizn) czy godne starego zrzędy obgadywanie niemal każdego, kto kiedykolwiek zalazł mu za skórę, bez ogródek prezentujące ex cathedra własną wersję prawdy. A to wszystko podlane sosem rozczulającej kokieterii mizantropa, który z jednej strony nienawidzi niemal wszystkich ludzi, a z drugiej strony tak bardzo ich potrzebuje, by jego gwiazda miała dla kogo świecić.\nJednak jestem w stanie wybaczyć Morrisseyowi te drobne egocentryczne i egotyczne potknięcia z jednego powodu. Pierwsza część książki jest jedną z najpiękniejszych laurek ku czci Manchesteru lat 60. i 70., jaką kiedykolwiek spotkałam – napisaną niezwykle poetyckim językiem (losowo wybrany fragment mógłby spokojnie stać się tekstem coldwave’owego hitu) i przesyconą gorzką miłością opowieścią o dzieciństwie spędzonym wśród miliardów magicznych odcieni szarości i brudu przemysłowego miasta. Malowniczo roziskrzone opisy biednych-ale-szczęśliwych ludzi w biednym-ale-szczęśliwym mieście, wraz z całym kulturowym zapleczem wpływów, które ukształtowały późniejszą legendarną scenę muzyczną regionu, stają się dla mnie godną manchesterską wersją liverpoolskiego majestatycznie symfonicznego poematu filmowego Terence’a Daviesa Distant Voices, Still Lives.\n„Rozwiązaniem wszelkich kłopotów jest błogość odcięcia się od świata w ciepłym pokoju wypełnionym książkami” – pisze Morrissey. Jego Autobiografia to zdecydowanie jedna z takich książek-remediów, z którymi warto uciekać od świata.\nPat Kulka, Instytut Studiów Zaawansowanych\nGrażyna Plebanek, Córki rozbójniczki, Wydawnictwo W.A.B. 2013\nLiteratura feministyczna – temat dla mnie osobiście aktualny, bo nawet wśród moich koleżanek przygotowujących performatywne czytanie Joanny Bator w ramach łódzkiej Manify wybuchł spór o rzekomą obelżywość tego sformułowania.\nKsiążkę poleciła mi znajoma zajmująca się gender. Potem trafiłam na recenzje oburzonych użytkowniczek lubimyczytac.pl, że jest feministyczna, a więc nudna (chociaż są też ciekawe fragmenty).\nDla mnie Córki rozbójniczki są pełne znanych mi (ale nie tak często występujących w książkach, które z reguły czytam) emocji, drapieżności, ciepła, siły, zagubienia… ale na pewno nie nudy. Warto było poznać bohaterki lektur Plebanek: Dagny Przybyszewską, Isadorę Duncan, Anaïs Nin – bo o wielu z nich usłyszałam po raz pierwszy. Warto było sobie uświadomić, że nie tylko ja skończyłam czytać Anię z Zielonego Wzgórza na piątym tomie, kiedy „jej rogata dusza została wykastrowana” i krnąbrna, bezczelna Ania stała się panią domu.\nNie ma co czepiać się doboru autorek, tematów i tytułów przez Plebanek, bo jest to jej literacka biografia. Taka, która zachęca do tworzenia swojej własnej. Po lekturze Córek rozbójniczek przypominam sobie lektury swojego dzieciństwa i dojrzewania. Moimi bohaterami byli Lasse i Bosse, Frodo i Sam, ewentualnie Tolek Banan. Wtedy zabrakło rozbudzających dziewczyńską wyobraźnię czarownic, Amazonek czy wilczyc. Dobrze wiedzieć, że są i możemy tę wiedzę przekazać dalej.\nMartyna Dominiak, Świetlica Krytyki Politycznej w Łodzi\nŁódź śladami ludzi i zdarzeń. Reportaże z lat 1960-2010, red. Zdzisław Szczepaniak, Wydawnictwo Literatura 2013\nKiedy tylko zobaczyłam ją na półce w księgarni, długo się nie zastanawiałam. Kompleks Łodzi robi swoje, więc każde zwrócenie uwagi na nasze biedne, zapomniane miasto cieszy.\nAle dlaczego książka przeszła bez echa? Dlaczego nikt z moich znajomych o niej nie słyszał? Cóż, Antologia Szczygła to to nie jest. Już spis treści dziwi, bo ponad jedna trzecia tekstów jest jednego autora, który dodatkowo jest redaktorem wydawnictwa, a więc sam te (swoje) teksty wybrał.\nJak przystało na książkę o Łodzi z lat 1960-2010, otwiera ją reportaż o wrześniu 1939 roku w… Wieluniu. Właściwie to przed Solidarnością była głównie II wojna światowa. Same wydarzenia sierpniowe pokazane są w kontekście strajku łódzkich tramwajarzy. Szkoda, że forma tekstu trochę przypomina dzisiejsze hejty „GW” na organizację Masy Krytycznej.\nAle ja naprawdę nie chcę hejtować. Zaciekawił mnie wywiad z socjologami o badaniu strajków albo tekst o pobiciu kierownika restauracji w Bielawach (tak, znów nie w Łodzi!). Ciekawostki, które zebrane w tym miejscu tworzą niespójny tom z niepasującym tytułem. Bo i Łódź, i daty, i określenie gatunku nie zawsze się zgadzają. Zamiast „śladami ludzi i zdarzeń” powinno być raczej „Śladami tekstów kilku łódzkich dziennikarzy (i jednej dziennikarki)”.\nPS Uczciwie przyznaję, że całości nie udało mi się przeczytać.\nWitold Tauman, Surogat, Wydawnictwo Oficynka 2014\n„Cały problem właśnie na tym polega, że my wciąż jeszcze dobrej myśli jesteśmy o możliwościach naszej myśli”. To zdanie wypowiedziane przez jednego z bohaterów Surogatu chyba najlepiej podsumowuje, co autor stara się nam powiedzieć.\nBohaterem Surogatu jest 30-letni F., dobrze zapowiadający się akademik stypendysta, który z nieznanych mu powodów zostaje skierowany do szpitala. Z początku zirytowany całym zamieszaniem, na miejscu dowiaduje się, że nabawił się groźnego, zagrażającemu życiu Kataru i postanawia poddać się leczeniu. Wyleczenie go okazuje się jednak trudniejsze, niż się wydaje, być może wręcz niemożliwe, co zmusza go do pozostania tam znacznie dłużej, niż się z początku spodziewał. W trakcie wydłużającego się pobytu powoli poznaje groteskowe reguły, którymi rządzi się szpital: absurdalną organizację i biurokrację, zależne od widzimisię wszechwiedzących Lekarzy oraz bolesne kuracje lecznicze. F., na początku mocno oporny wobec szpitalnego reżimu, w trosce o życie w końcu poddaje się, i przekonuje, że nie ma dla niego innej nadziei niż całkowita uległość regułom instytucji.\nCzytelnik od pierwszych stron rozpozna tu kalkę Procesu. Książka jest jednak przede wszystkim hołdem dla Gombrowicza. Wygląda to trochę jak próba przepisania powieści Kafki po gombrowiczowsku. I wychodzi to całkiem nieźle.\nZ jednej strony Surogat mówi o ograniczonym ogólnoludzkim pozytywistyczno-racjonalistycznym sposobie myślenia w ogóle. Niepodważalnego przekonania, że wszystko możemy wiedzieć i wszystko to rozsądnie zorganizować za pomocą raz już wypracowanych intelektualny narzędzi. Wskazuje na absurdalność procesów tworzenia i zarządzania wiedzą, podporządkowania autorytetom i wytwarzania z ich pomocą sztywnych stosunków władzy. Szpital, swoista foucaultowsko-benthamowska karykatura, pokazuje strategie ujarzmienia i formowania człowieka tak, że w końcu to on staje się swoim najlepszym stróżem i gwarantem swych ograniczeń.\nZ drugiej strony, co pewnie ważniejsze, autor Surogatu stawia pytania o sens takiego sposobu myślenia o samym sobie. Oskarża nas – że ze strachu, przez niepewność i brak zdecydowania zamykamy samych siebie. Że to głównie nasz konformizm, a nie owe mechanizmy są za to odpowiedzialne. Zdaje się mówić: nie traktujcie siebie i tego wszystkiego zbyt poważnie. W ten sposób nie da się żyć, z nadmierną ilością powagi wobec siebie samego daleko się nie zajedzie.\nSurogat to pozycja dość zagadkowa. Wydana niedawno przez małe wydawnictwo, nie miała właściwie promocji. Nic nie wiadomo o jej autorze, bo książka ukazała się pod nieużywanym wcześniej pseudonimem, ale jest pierwszą z zaplanowanej trylogii. Jest bardzo krótka i właściwie trudno określić ją mianem powieści. Jest to bardziej zabawa literacka. Różne literackie formy i odniesienia mieszają się tu nieustannie. Momentami sprawia przez to wrażenie odrobinę chaotycznej, ale czyta się dobrze, czasem wręcz świetnie (na przykład genialna scena debaty naukowej między szpitalnymi doktorami). Na pewno warta czasu, który zajmuje jej przeczytanie.\nSzymon Grela, Krytyka Polityczna


Topnik amtech - tematy na elektroda.pl\nZnaleziono około 50 wyników dla: topnik amtech\nWarsztat co kupić? 24 Kwi 2014 01:58 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 2874\nW zasadzie sam sobie odpowiedziałeś , dostępne na ebayu topniki 223 prosto z HK to podróbki znanych firm jak Amtech itp Tak naprawdę nie wiemy co tam ładują i czy nie jest szkodliwe , jak nie używasz tego na kilogramy w linii produkcyjnej to lepiej kupić mniej ale sprawdzony i droższy.\nWarsztat co kupić? 06 Kwi 2013 10:26 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 15582\nTeż miałem to czerwone badziewie na testach z kraju czerwonej gwiazdy i szlag mnie trafiał gdyż robił zimne luty gluty. Używam topików Amtech'a tylko i wyłącznie.\nTematy tygodnia 10 Wrz 2020 08:34 Odpowiedzi: 164 Wyświetleń: 38589\nNigdzie nie napisałem, że to Amtech. Wypróbowałem i mogę tylko napisać, że ten flux jest dobry, nikt nie zmusza do jego stosowania. Dlatego ja o tym wspomniałem. Oznaczenie sugeruje Amtecha a nie jest to Amtech co znacząco zmienia postać rzeczy nic więcej.\nJa używam AMTECH NC-559-ASM drogi, ale mi pasuje najbardziej. Do hota - bajeczka\nPoczątkujący Elektronicy 27 Wrz 2020 18:11 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 120\nPosiadam Stację lutowniczą z wbudowanym zasilaczem serwisowym. Czy taki zasilacz wbudowany by się nadawał? Topnika używam. Posprawdzałem miernikiem i wszystkie luty dobrze przewodzą. Lutowałem stacją lutowniczą z grubym grotem. Muszę jeszcze dobrze dostosować temperaturę i lutowanie (kwestia...\nWarsztat elektronika 09 Lut 2015 18:03 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 879\nTeż właśnie zmagam się z tym problemem na stacji 850D, scalaki bardzo ciężko odchodzą mimo stosowania topnika amtech 559. Nie wiem, czy prościej by nie było złączyć nóżek cyną i podważyć wpierw z prawej, a potem z lewej. Jak coś jest klejone to już w ogóle jest masakra z wylutowaniem.\nPoczątkujący Naprawy 01 Mar 2014 16:42 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 9489\nObkleiłem kaptonem i wygrzałem całą płytę na podgrzewaczu. Zostawiam na 20-30 minut na wyłączonym podgrzewaczu żeby się schłodziła. Może to poskutkuje. Co prawda na codzień zajmuje się serwisem GSM, ale mogę podzielić się opinią kilku topników. Amtech RMA - 223 UV miałem, porażka (nawet trochę...\nWarsztat co kupić? 17 Lut 2018 22:33 Odpowiedzi: 70 Wyświetleń: 7794\nTopnik do zmiany. TO topnik płynny nie nadający się do BGA tym bardziej do PBFREE. Odparowuje prawie że natychmiast i w dodatku jest bardzo szkodliwy dla Ciebie i elektroniki. Polecam użyć coś innego. Warto od razu kupić lepszy topnik aby nie mieć takich nerwów, polecam Future HF Rework Jelly. A coś...\nWarsztat co kupić? 05 Kwi 2012 15:28 Odpowiedzi: 196 Wyświetleń: 108173\nJa kupuje topniki na ebayu, aktualnie korzystam z topników firmy AMTECH : RMA-223-UV, oraz topnika którego nie znam nazwy, gdyż kupiony był w BGA KIT for Xbox 360 z gotowym zestawem sit, staram się zawsze podgrzać spód płyty z uwagi ,iż raz udało mi się uszkodzić płytę przy zbyt wysokiej temperaturze,...\nKonsole Serwis 21 Mar 2013 14:57 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 2808\nWarsztat elektronika 01 Cze 2015 20:53 Odpowiedzi: 25 Wyświetleń: 5199\nWięc tak. co do fluxów : lub Zasadniczo te dwa topniki są najlepsze. Są sprawdzone i firma nie robi oszczędności zawsze skład jest podobny. Radze te używać nic innego (chodź są też inne na których pracowałem i efekt jest bardzo dobry NC-559-ASM i AMTECH RMA-223-TPF(UV) - też mogę je polecić). Wiadomo...\nLaptopy Hardware 12 Lis 2015 19:39 Odpowiedzi: 55 Wyświetleń: 7251\nPowaga? W beczkach zamawia? Myślałem, że całymi cysternami a później siedzi ten sam świstak co w sreberka zawija i małą srebną chochelką do strzykawek nakłada, mam znajomych pracujących różnych zakładach robiących elektronikę, dużych zakładach i zużywających masę topnika, wszystko w strzykawkach jest...\nWarsztat co kupić? 28 Sie 2016 11:10 Odpowiedzi: 23 Wyświetleń: 4125\nLutownice mam dwie, transformatorowe, 100W i 75/45W. Raczej nie da się tu ustawić temperatury, bo każda ma temperaturę grotu 400C, Raczej chodzi tylko o czas osiągnięcia tej temperatury. Może przez grot, dużo cieńszy drucik miedziany, ale czy to aż taka różnica w oporności? Chyba zbyt krótki odcinek...\nKupiłem pastę firmy AMTECH dokładnie [url=]taką, w wersji "no clean" z topnikiem bezkalafoniowym 62% Sn 36% Pb 2% Ag i proces lutowania hot air'em wygląda dokładnie jak na filmiku.\nWarsztat elektronika 12 Sty 2012 13:02 Odpowiedzi: 23 Wyświetleń: 52218\nWitam, przed nałożeniem topnika na układ, należy go dobrze oczyścić za pomocą miedzianej splotki. Co do topnika, jest OK. Ja aktualnie używam sprawuje się elegancko :) Jeśli chcesz wygrzewać przez sito, musisz pamiętać żeby sita nie były za cienkie, będą się wówczas wyginały od temperatury.\nLaptopy Hardware 03 Sie 2014 19:12 Odpowiedzi: 20 Wyświetleń: 6051\nMikrokontrolery 08 Lip 2011 21:51 Odpowiedzi: 474 Wyświetleń: 42753\nWarsztat co kupić? 30 Mar 2012 21:44 Odpowiedzi: 35 Wyświetleń: 15201\nWczoraj właśnie sam już stwierdziłem że może za niska temperatura więc dałem 350 i nadmuch na 3 i poszło ale w 3 miejscach mi się skleiły jeszcze kulki tak więc dziś będę to poprawiał. Topnika używam Amtech NC-553-ASM który dostałem razem z ramką i sitami od chińczyka, Możliwe że to podróbka ale sprawuje...\nKonsole Serwis 17 Mar 2012 08:40 Odpowiedzi: 20 Wyświetleń: 8005\nWitam serdecznie, Zakupiłem nie dawno urządzenie ACHI IR6000 do lutowania układów BGA. Mam problemy z konfiguracją dolnego podgrzewacza... ustawiam AH na 250 i AL na 220 jakimś dziwnym trafem dochodzi i temperatura do 270 i spada... podejrzewam, że trzeba skonfigurować dolny podgrzewacz a nie nie...\nWarsztat elektronika 19 Gru 2011 07:31 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 2712\nKonsole Serwis 20 Mar 2013 22:09 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1893\nJa do wylutu i czyszczenia starej cyny używam taniego jak barszcz topnika BET. Do stawiania kul i wlutu używam Amtech NC-559-ASM.\nJa podąłbym się naprawy ale niestety nie jestem z Poznania :). Jeżeli postanowiłeś zabrać się za rgh to z tym również sobie poradzisz. C5R11 powinno być bardzo proste do naprawy. Musisz przede wszystkim załatwić sobie jakiś dobry topnik, polecam flux Amtech, Ponieważ ścieżka jest bardzo cieniutka musisz...\nKonsole Serwis 25 Kwi 2014 13:33 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 2085\nLaptopy Hardware 29 Sie 2014 18:14 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 2409\nWarsztat co kupić? 03 Sty 2017 10:02 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 579\nLaptopy Hardware 27 Wrz 2018 22:51 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 1002\nSą różne topniki do SMD, nie wszystkie są jak woda. Popróbuj, różnych np. amtech. Sam używam ich podróbek (raczej podróbki bo kupuje tańsze) i się dobrze sprawują, choć mimo wszystko nie wiem jak się zachowa z nową płytką cynowaną chemicznie. Może są do tego jakieś specjalne topniki? Mimo wszystko topnik...\nPomoc w PCB 25 Paź 2019 11:05 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 639\njak ci się cyna nie topi to masz za małą temperaturę grota. zaczy cyna się topi, tylko jak lutowałem KBC to nie chciała z nóżek cyna schodzić, tylko robiły się połączania a topnika duzo dawałem Dodano po 5 Witam 559 jest doskonałym topnikiem. Moze kupiłem jakieś chińskie gówno.\nKomputery Początkujący 02 Lut 2020 15:52 Odpowiedzi: 19 Wyświetleń: 753\nustawić kocioł defro odklejenie dotyku telefonu reset bębna wymianie schemat ładowania renault podłączenie dysku zewnętrznego antena sygnał odbity naprawa matrycy monitora ustawić kocioł defro błędy volvo interfejs diagnostyczny


Wynajmę magazyn: Rzeszów , ulica Bardowskiego, 680 m2, 9513 PLN - Domiporta.pl\nMagazyn na wynajem Rzeszów, Bardowskiego - 679,5m2\n9 513 zł 14 zł/m2\nMagazyn 679,5m2, Rzeszów, Bardowskiego\nLokalizacja Rzeszów, Bardowskiego\nPowierzchnia całkowita679,50 m2\nBiuro nieruchomości Dream House Brokers ma przyjemność zaprezentować Państwu do wynajęcia halę produkcyjno- magazynowo- usługową o pow. całkowitej powierzchni 679,50 m2 mieszczącą się na 2 piętrze wolnostojącego budynku. Składa się z 2 części (powierzchni otwartej oraz części biurowej). Wyposażony jest w niezbędne instalacje. Oferowany obiekt jest w pełni przystosowany do zagospodarowania na dowolną funkcję. Wokół budynku duży utwardzony parking z rampą wjazdową. W skład hali wchodzi: - powierzchnia otwarta: długość 42,5m szerokość: 16,6m wysokość 3,10m - 3 pomieszczenia biurowe, - 2 toalety - czynna winda towarowa: szerokość 1,5m długość 2,5 m wysokość 2,0 nośność 1 tona Hala świetnie sprawdzi się jako zakład stolarski, drukarnię, zakład do prowadzenia dowolnej produkcji oraz jako magazyn. Dużym atutem nieruchomości jest jej doskonała lokalizacja to ścisłe Centrum Rzeszowa. Umiejscowienie hali zapewnia szybki dostęp do dowolnego miejsca. W pobliżu znajdują się budynki mieszkalne, stacja PKP, przystanki podmiejskie, sklepy spożywcze. Cena wynajmu: 9513 zł netto + media (woda na ryczałt, licznik ciepła według powierzchni, licznik prądu) Zapraszamy do kontaktu z naszym biurem! Agent odpowiedzialny : Karolina Kulupa tel.: 530pokaż telefon Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nNumer oferty: DHB-HW-3453\n50 069 zł\nOferta bez prowizji! Oddanie obiektu przewidziane na II kwartał 2021roku. Do wynajęcia nowoczesna powierzchnia magazynowa w par...\nRZESZOW - 3500 m2 Możliwość wynajęcia 1500 m2 Zapraszamy do kontaktu z naszym biurem w celu uzyskania dokładnych informacji: ...\nDo wynajęcia hala o powierzchni 1500 m2 ; 3000 m2 tez możliwe. Zapraszamy do kontaktu z naszym biurem w celu uzyskania dokładny...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Magazyn Rzeszów, Bardowskiego Powierzchnia: 679,5 m2 Cena: 9 513 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr DHB-HW-3453\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Magazyn Rzeszów, Bardowskiego Powierzchnia: 679,5 m2 Cena: 9 513 PLN Proszę o kontakt


Akcyza na węgiel: Ministerstwo zmienia przepisy dotyczące handlu i wymaganych dokumentów - GazetaPrawna.pl\n24 października 2012, 07:10\nLikwidacja instytucji podmiotu pośredniczącego oraz wymogu wypełniania dokumentów dostawy przez firmy handlujące węglem – m.in. takie są propozycje resortu finansów w sprawie przepisów dotyczących akcyzy.\nMinisterstwo chce, aby zmiany zostały uwzględnione w projektach deregulacyjnych, które forsuje resort gospodarki. Jeśli to się nie uda, opracuje własny projekt nowelizacji przepisów. DGP dotarł do propozycji MF.\nZgodnie z obecnymi przepisami węgiel mogą sprzedawać tylko przedsiębiorcy, którzy uzyskali status podmiotu pośredniczącego. Sprzedawca ma obowiązek sporządzenia dokumentu dostawy, który zawiera wiele szczegółowych danych, potwierdzanych następnie przez kupującego przy odbiorze towaru. Bez tego nie jest możliwe skorzystanie ze zwolnienia z akcyzy. Dokument dostawy musi fizycznie towarzyszyć transportowi węgla.\nMinisterstwo Finansów proponuje likwidację instytucji podmiotu pośredniczącego. Chce też, aby dokument dostawy był wystawiany tylko wtedy, gdy węgiel jest transportowany do nabywcy finalnego. Jest to nowe pojęcie, które ma być wprowadzone do ustawy o akcyzie. Nabywcą końcowym ma być podmiot kupujący węgiel z myślą o zużyciu go do celów opałowych, a więc np. elektrownie czy gospodarstwa domowe.\n– Zmiana jest korzystna. Inaczej niż teraz dokumentów dostawy nie trzeba będzie sporządzać praktycznie za każdym razem, gdy w grę wchodzi transport węgla – tłumaczy Katarzyna Feldo, menedżer, doradca podatkowy w zespole podatków pośrednich w PwC.\nDodaje, że jest to istotna kwestia, gdyż niejednokrotnie zdarza się, że dokumenty dostawy giną podczas transportu, co może skutkować nawet utratą prawa do zwolnienia z akcyzy. Ponadto, jak zauważa Michał Zwyrtek, menedżer w dziale prawno-podatkowym PwC, zmaleje liczba formalności w firmach zajmujących się obrotem węglem. Chodzi też o to, by nie dublować danych zawartych w dokumentach. Obecnie niezależnie od tego, czy wystawiany jest dokument dostawy, czy też nie, jednocześnie wystawiana jest faktura dokumentująca sprzedaż (wyjątek dotyczy sytuacji, gdy faktura spełnia wymogi dokumentu dostawy).\n– Szkoda tylko, że nie ma planów całkowitego wyeliminowania dokumentu dostawy. Nadal część podatników będzie zmuszona borykać się z tą uciążliwością natury administracyjnej – dodaje Katarzyna Feldo.\nMinisterstwo Finansów chce również doprecyzować przepisy i jasno wskazać, że w przypadku, gdy ktoś sprzedaje lub zużywa węgiel pochodzący z kradzieży, będzie musiał zapłacić akcyzę. Ma to pomóc w walce z dość powszechnym procederem kradzieży węgla w Polsce.\nPodatnicy nie zapłacą natomiast akcyzy za naturalne, niezawinione straty powstałe podczas magazynowania wyrobów. Węgiel w zależności od warunków atmosferycznych zmienia objętość. W rezultacie w trakcie jego magazynowania powstają ubytki, na które obecnie nie można się skutecznie powołać i co za tym idzie – z powodu których trzeba zapłacić akcyzę, ponieważ ze zwolnienia podatkowego korzysta tylko węgiel zużyty na cele opałowe. Rozwiązany ma być też problem strat powstałych w czasie transportu: resort proponuje, aby dopuszczalny ubytek wynosił w tym przypadku do 2 proc. wysyłanego do odbiorcy towaru.\n45,7 mln zł taką wartość akcyzy od wyrobów węglowych podatnicy zadeklarowali w I półroczu 2012 r.\nObrót węglem bez biurokracji