Granice bohatera - Polisemia – czasopismo naukowe\nGranice bohatera, granice biografii.\nO Twarzy Tuwima Piotra Matywieckiego\nMichael Benton w zakończeniu swej książki Literary Biography. An Introduction szkicuje perspektywy biografistyki przyszłości przekształcającej zastane wzorce i konwencje; perspektywy wychodzące naprzeciw problemom lekturowym i problematyzujące dwoisty charakter gatunku zawieszonego między imperatywem faktograficznym a estetycznym.\nKwestia kluczowa dla biografii to selekcja, reprezentacja i recepcja danych faktograficznych. Bowiem czytelnicy mają skłonność do akceptowania podanych faktów dosłownie, pomijając w procesie lektury to, że reprezentacja czyjegoś życia ma charakter zawsze figuralny. Ostatnie tendencje rozwojowe w biografistyce literackiej, które odwróciły gatunek od podążania śladem chronologii pojedynczego życia od kołyski aż po grób, wyszły na spotkanie z tymi problemami lekturowymi.\nBenton przedstawia cztery nowatorskie biografie, spośród których każda w odmienny sposób problematyzuje poetykę gatunku. Pierwsza, zwana migawką [snapshot], (Charles Nicholl, The Lodger: Shakespeare on Silver Street) skupia uwagę na tylko jednym roku z życia Williama Szekspira, przybliża czytelnika do bohatera poprzez zawężenie perspektywy do drobnego epizodu przedstawionego z bogactwem szczegółów. Druga, dossier, (Jonathan Coe, Like a Fiery Elephant: The Story of B. S. Johnson) przyjmuje fragmentaryczną strukturę analogiczną do prac bohatera biografii – poety B. S. Johnsona. Zawiera w sobie także fragmenty listów, nagrań, niepublikowanych prac bohatera. Trzecia, biografia tematyczna, (Rosemarie Bodenheimer, Knowing Dickens) rezygnuje z porządku chronologicznego na rzecz tematycznej opowieści o różnych aspektach egzystencji Dickensa. Czwarta, biografa wywrócona na lewą stronę [inside-out biography], (Ann Wroe, Being Shelley: The Poet's Search for Himself), poprzez uprzywilejowanie punktu widzenia bohatera w doborze źródeł oraz poprzez porządkowanie biografii nie według chronologii wydarzeń, lecz według porządku czterech żywiołów z antycznej kosmologii, uzyskuje efekt zbliżenia do Shelleya.\nPrzywołane prace cechuje odejście od wzorca chronologicznego, poszukiwanie innej perspektywy dla uzyskania interesującej interpretacji fenomenu danej postaci. W kontekście swego rodzaju kryzysu gatunku biograficznego, na który odpowiedzią próbuje być opisana przez Bentona „biografistyka przyszłości”, warto rozważyć książkę Piotra Matywieckiego Twarz Tuwima. Nie jest ona klasyczną biografią „od kołyski aż po grób”, więcej miejsca niż w klasycznej biografii zajmują lektury wierszy jej bohatera. Czytanie jej jako biografii pozwala, jak sądzę, rozpoznać obecny w niej projekt przeformułowania poetyki biografii. Owo przeformułowanie, a co za tym idzie, przemieszczenie granic gatunku polega na odmiennym ustaleniu granic bohatera, to znaczy obszaru zjawisk dotyczących bohatera biografii objętych zainteresowaniem biografa. Zanim jednak przystąpię do omówienia książki Piotra Matywieckiego, pozwolę sobie na krótką dygresję na temat strategii tytułowania biografii. Pomoże ona lepiej zrozumieć przedmiot niniejszego studium.\nTytuł, czyli synekdocha\nW tytułach prac biograficznych można dostrzec funkcjonowanie figury retorycznej synekdochy; tropu, którego osią działania jest relacja część – całość. Synekdocha może działać w dwóch kierunkach: całość za część i część za całość. Napięcie między tymi wektorami pozwala na wyodrębnienie dwóch strategii retorycznych tytułowania biografii. Pierwsza z nich polega na wysunięciu na pierwszy plan osoby bohatera. W tytule pojawia się imię i nazwisko, czasem samo nazwisko. Często pojawia się dookreślenie gatunkowe: „biografia” lub – sięgające jeszcze dawniejszej tradycji – „życie” (przykłady: Edwarda Jankowskiego Eliza Orzeszkowa, Zdzisława Najdera Życie Conrada-Korzeniowskiego, Andrzeja Franaszka Miłosz. Biografia). Cechą charakterystyczną tej strategii jest swoiste samoograniczenie: tylko nazwisko i ewentualnie dookreślenie genologiczne. Druga strategia (wydaje się, że częstsza) wysuwa na pierwszy plan nie samą postać bohatera, lecz pewne metaforyczne uogólnienie, w którym biograf zamyka swą interpretację życia bohatera. Zazwyczaj tożsamość bohatera zostaje zepchnięta do podtytułu, na przykład: Izabeli Filipiak Obszary odmienności. Rzecz o Marii Komornickiej, Grażyny Borkowskiej Nierozważna i nieromantyczna. O Halinie Poświatowskiej.\nObie te strategie wykorzystują figurę synekdochy, czynią to jednak w odmienny sposób. Pierwsza czyni to zgodnie z wektorem: całość za część. Synekdocha tytułowa jest tu retorycznym zabiegiem ukrywającym retoryczność biografii (tekstu). Wyeliminowanie z tytułu jakichkolwiek precyzujących określeń oraz ewentualne pozostawienie równie niedookreślonego nagiego terminu genologicznego wytwarza efekt całości – pełnego, wyczerpującego, wielowymiarowego ukazania czyjegoś życia „takim, jakie było naprawdę”, daje obietnicę biografii pełnej, projektu niemożliwego. Tytuł projektujący oczekiwanie Całości zastępuje, to znaczy spycha w cień jako nieważne, niezmiennie fragmentaryczny, nieostateczny charakter biografii, która zawsze powstaje w wyniku uwarunkowanej aksjologicznie selekcji materiału i interpretacji, której zapis podlega rozmaitym strategiom retorycznym. Projektowana Całość bohatera zawarta w tytule dokonuje ukrycia faktu, że biograficzna narracja ukazuje tylko część tej całości.\nDruga strategia tytułowania odwraca wektor synekdochy, tym razem jest to część za całość. Przywołując pewne uogólniające formuły interpretacyjne, którymi posługuje się biograf, ujawnia sferę wyborów dokonanych przez autora biografii, przede wszystkim jednak zapowiada ogólny sens wyższego rzędu wyłaniający się z interpretacji danego życia. Część, czyli wybrane fundamentalne doświadczenia bohatera, staje się kluczem do zrozumienia jego osoby. Zostaje podniesiona do roli tropu implikowanej całości.\nTwarz Tuwima wpisuje się w tę drugą strategię (część za całość). Warto się zastanowić, jak tytułowa formuła zakreśla granice problematyki tej książki i jakie usytuowanie wobec bohatera ujawnia.\nObecna w tytule książki Piotra Matywieckiego figura twarzy odsyła do kilku kręgów problemowych, których wspólnym mianownikiem jest pragnienie uchwycenia znaczenia postaci Juliana Tuwima. Po pierwsze, twarz poety a sposób istnienia poety w ikonosferze. Ujawnia ona zapośredniczenia kształtujące dostępność osoby poety dla odbiorców. Po drugie, kwestia relacji między twarzą poety a poezją. Ujawnia ona koncepcję poezji dającą się wyczytać z książki Twarz Tuwima. Po trzecie, twarz Tuwima jako fenomen antynomiczny. Ujawnia ona sposób postrzegania Tuwima. Wreszcie, po czwarte, twarz Tuwima jako figura inności. Ujawnia ona poczucie odmienności społecznej i metafizycznej Juliana Tuwima.\nTwarz Tuwima, jak zauważa Matywiecki, dostępna jest nam tylko w sposób zapośredniczony, utrwalana na fotografiach i opowiadana we wspomnieniach o poecie i anegdotach z nim związanych. Wyłania się z nich jednak zmitologizowany obraz twarzy poety, Tuwim przez wspominających widziany jest tak, jak wydaje im się, że należy widzieć poetę. Zapośredniczająca tę twarz retoryka posągowości oraz fotografie wyzuwające ją z wyrazu, ruchliwości, mimiki stają się jakby pośmiertną maską, całunem, który zmusza do poszukania prawdziwej twarzy Tuwima gdzie indziej.\nPrzejmująca gra naocznej prawdy, zauroczenia lekturami poezji, gra bliskości i wyobcowania, zdaje się oddawać to wszystko, co każdy z nas odczuwa, uzmysławiając sobie wygląd twarzy poety i z pamiętnych wierszy „wyczytując” tę twarz.\nW czytaniu twarzy nie chodzi bowiem o zgoła dziewiętnastowieczną fizjonomikę. Do twarzy poety wiedzie droga okrężna przez jego poezję. Matywiecki nie posługuje się metaforą poezji-twarzy, ale twarzy-poezji. Pisze: „Twarz poety jest jego poezją. (...) Tuwim był poetą swojej twarzy!” (TT, 54-55). To zadziwiające stwierdzenie, kiedy pamiętamy, że mówimy nie o aktorze, mimie czy charakteryzatorze (casus bohatera Doliny radości Stefana Chwina), ale o pisarzu.\nPatrząc w twarz Tuwima, widziano nie tylko charakterystyczne rysy i mimikę, widziano też ją jako oblicze świata pojmowanego poetycko, a więc świata całości i głębi. Widziano ją tak, bo ona uprzednio przed czyimkolwiek spojrzeniem na cokolwiek, wpatrzyła się w świat każdym swoim ostrym rysem, zarysowała świat tak, żeby przygotować go na jej zobaczenie, na wrysowanie tej twarzy w istotę rzeczywistości.\nTuwim był poetą swojej twarzy! Wiersze są jej autoportretami, a ponieważ sięgają do wyobrażeń początku i końca świata, to i twarz poety nabiera takiej pierwotności i ostateczności. (TT, 55)\nIstotą bycia poetą jest gest wpatrzenia się twarzą w świat, wzajemnego odciskania rysów – świata na twarzy, twarzy na świecie. Sekwencja świat-twarz-wiersz pozwala Matywieckiemu zakorzenić poetę w świecie poprzez patrzącą na świat i odciskającą siebie na świecie – a świat na sobie – twarz. Twarz poety jako twarz świata poetycko uchwyconego dostępna w autoportrecie-wierszu jawi się jako nieco niejasna metafora nowoczesnej poezji wpisująca się w Ryszarda Nycza rozpoznanie nowoczesności będącej „subiektywnością poznania, szczególną formą przeżywania świata, która sprawia, iż realność zewnętrzna nie tylko staje się częścią wewnętrznej rzeczywistości, ale też nabiera jej własności: nieustannego przepływu ulotnych, fragmentarycznych, niezgodnych ze sobą chwil przeżywanego doświadczenia”.\nOdczytania twarzy poety obecnej w ikonosferze oraz odczytania jego wierszy (jego twarzy poetyckiej) są przez Matywieckiego traktowane jako oświetlające się wzajemnie konteksty – wyczytywane są zarówno z poezji, jak i wizerunku, wzajemnie się odczytują.\nWidmowość i wyrazistość twarzy Tuwima gdzieś głęboko łączą się z cechami jego poezji, są przez poezję sugerowane, bo trudno je wskazać jako coś konkretnego na wizerunkach! Widmowość i wyrazistość łączą się z cechami poezji, która z bezludnego praświata, genezyjsko jeszcze bezludnego, wydobywa charakterystyczne, ostre konkrety krajobrazowe, przyrodnicze i uplastycznia je jako wymowną twarz rzeczywistości, a przez to uplastycznienie całą rzeczywistość we wpatrującą się twarz człowieczą. (…)\nDwojakim widmem jest twarz Tuwima w naszej świadomości – widmem „słownym” i widmem „fotograficznym”. (TT, 65-66)\nMatywiecki ukazuje fenomen twarzy Juliana Tuwima jako nieuchwytny, wpisując ją w szereg antynomii. Jest to więc jednocześnie twarz płaska posiadająca tylko powierzchnię, a jednocześnie obdarzoną swoistą głębią. Matywiecki określa tę powierzchowność jako sylwetkowość. Właśnie w sylwetkowy sposób Tuwim był przedstawiany przez współczesnych. Sylwetka bowiem jest ogólnikowa, a jednocześnie ostro odcina się od tła (jak Tuwim postrzegany jako jednocześnie reprezentujący typowe cechy poety i typowe cechy Żyda – jednocześnie typowy i odmienny). Sylwetka zarysowuje wyraźnie kontury powierzchni i zakrywa, zaciemnia głębię, wnętrze (jak Tuwim skupiający uwagę na zewnętrznej formie jego relacji ze światem, a jednocześnie uwodzący tajemniczą nierozpoznawalną osobowością). Wreszcie sylwetki wycinane z czarnego papieru i naklejane na białe tło ukazują swoją kruchość i nietrwałość.\nSą groźne, czarne – ale bibułkowate, zwiewne. Los, biografia Tuwima oraz wiele jego wierszy uformowane są z grozy egzystencjalnej i metafizycznej. Ale sama forma tej grozy pierwszym czytelnikom wydawała się ulotna, wycinankowa. (TT, 59)\nW figurze sylwetki mieści się szereg zjawisk opisujących formy egzystencji Juliana Tuwima.\nJeszcze inną antynomią twarzy jest antynomia wyrazistości i widmowości. To twarz, która swymi ostrymi rysami stara się odcinać od świata. Odcinanie się od świata wynika z, jak to nazywa Matywiecki, naznaczenia żydowskością. Ale w swym odcięciu od świata jest ona równocześnie nosicielką cech ogólnych.\nAle jest też aspekt kontrastowy w micie żydowskiej twarzy Tuwima – a może każdej żydowskiej twarzy. Jest to twarz wyostrzona, bo charakterystyczna. Twarz – nosicielka odcinającej cechy: rasistowskiej pewności, że ten oto człowiek, Tuwim, sądząc po twarzy jest Żydem. (...) Rysy są granicami między żydowstwem a człowieczeństwem, między naznaczeniem a tożsamością własną. (TT, 64)\nTwarz wyrazista, bo wyróżniająca się, odcinająca od innych, a jednocześnie widmowa, bo reprezentująca ogólne cechy Innego.\nTwarz Tuwima jest znakiem jego inności. Na twarzy mieści się ów fizyczny symbol odmienności autora Balu w operze – słynna myszka na policzku. Znamię na twarzy interpretuje Matywiecki jako symbol inności poety, to znaczy wykładnik losu Tuwima – człowieka nie stąd.\nZnak na twarzy – „myszka” – upośledzał go i z czasem stał się znakiem upośledzenia mocniejszego niż samo znamię. Artur Sandauer widzi w tym naznaczenie żydostwem i demonizmem, ale trzeba uznać że owa „myszka” zaczęła symbolizować całą wieloraką, wyrazistą, chociaż trudną do określenia odmienność poety wśród ludzi. (TT, 138)\nZnamię na twarzy jest z pozoru drobnym elementem, który całkowicie zmienia jej znaczenie. To cecha twarzy, którą zauważa Georg Simmel.\nW ciele ludzkim twarz ma najwyższą miarę tej wewnętrznej jedności. Podstawowym symptomem i dowodem tego jest fakt, że zmiana, która rzeczywiście lub pozornie dotyczy jednego elementu twarzy, modyfikuje natychmiast cały jej wyraz i charakter.\nDo tego niezwykle szerokiego kręgu kontekstów, w jakich w książce Matywieckiego pojawia się temat twarzy, należy dodać jeszcze jeden – metaforę pisania biografii jako wpatrywania się w twarz jej bohatera (nazwijmy to metaforą fizjonomiczną). Tak rozumiana praktyka biograficzna ujawnia swój wymiar antynomiczny. Rozważania wokół fenomenu twarzy akcentują z jednej strony aspekt zewnętrzności. Kiedy Matywiecki analizuje wizualne reprezentacje twarzy Tuwima, kiedy pisze o reakcjach na tę twarz, czyli o swoistej recepcji osoby poety, wtedy twarz jawi się jako zewnętrzność, jako swego rodzaju scena mitologizacji i autokreacji, a równocześnie (pozostańmy przy metaforyce teatralnej) – jako kurtyna jednocześnie skrywająca i obiecująca istotny, rzeczywisty wymiar osoby. W takim ujęciu twarzy blisko do maski. Z drugiej strony – kiedy pojawiają się rozważania o poezji oraz próby wniknięcia w doświadczenie, czy – mówiąc językiem dzieła Matywieckiego – w los Tuwima, spotkanie z twarzą bohatera biografii jawi się jako naga przestrzeń autentyczności, wewnętrzna rzeczywistość wydobyta spod wykrzywiających ją póz i mitologizacji. Praca biografa w kręgu metafory fizjonomicznej odbywa się więc pomiędzy ową zewnętrznością zwielokrotniającą bohatera w szeregu reprezentacji, recepcji, mitów i wyobrażeń, a wewnętrzną sferą doświadczenia bohatera dostępną tylko w empatycznym spotkaniu twarzą w twarz, ową przestrzenią intymności, w której można wyczytać los bohatera.\nKluczową kategorią dla przedstawienia życia Juliana Tuwima w książce Twarz Tuwima jest kategoria losu. To opisanie losu poety jest przedmiotem dociekań Piotra Matywieckiego. Hanna Buczyńska-Garewicz w książce poświęconej przemianom rozumienia pojęcia losu w filozofii nowoczesnej zauważa, że mimo wieloznaczności i zmian historycznych istnieją pewne stałe wątki znaczeniowe związane z tym pojęciem.\nDo takich należy jego nieuchronność. Losem nazywa się coś nieuniknionego, coś, od czego człowiek jest zależny, a na co nie ma żadnego bezpośredniego wpływu. (…) Losem jest też coś, co zawsze pozostaje w ukryciu, a co ukazuje się jedynie fragmentarycznie poprzez swoje manifestacje. Los jest tajemniczy, nieznany. Rządzi się własnymi prawami, niepojętymi dla rozumu. Nie tylko więc człowiek poddany jest losowi, ale także i rozum nie potrafi go przeniknąć i musi mu się poddać. Brak możności przewidzenia, czyli zasadnicza nieprzewidywalność, jest istotnościowo przynależna do sensu losu. Ponadto, pochodnie wobec niemożności przewidzenia, pojawia się także niemożność zaradzenia jego wyrokom; nawet znajomość losu nie pozwoliłaby uniknąć jego panowania. (…) Wreszcie, los jest odnoszony do życia ludzkiego i pozostaje w ścisłej łączności z dobrobytem (w szerokim sensie well being) człowieka, z jego szczęściem lub cierpieniem.\nOwe aspekty losu: nieuchronność, niepoznawalność, nieprzewidywalność, związek z życiem człowieka pojawiają się w narracji Matywieckiego. Autor monografii akcentuje szczególnie jego niepoznawalność. Pisze, że losem Tuwima była nieświadomość losu. Kreuje też obraz Tuwima jako wyzbytego losu rozumianego jako związek między wnętrzem człowieka a światem zewnętrznym.\nJeśli los ludzki jest węzłem, zadzierzgnięciem jakiejś spójności wnętrza człowieka i świata zewnętrznego – to Tuwim losu nie miał. (TT, 87).\nTaki obraz poety jako człowieka wyobcowanego ze swego losu koresponduje z przewijającym się przez całą książkę przedstawieniem Tuwima jako człowieka „nie stąd”, nie z tego świata, istniejącego jakąś nieobecną obecnością.\nNad tą egzegezą jednostkowego losu poety nadpisane jest ważne dla struktury biograficznej narracji metarozumienie losu. Matywiecki określa swoje rozumienie losu, przeciwstawiając go biografii.\nSpośród pisarzy zorientowanych we własnym życiu jedni są znawcami perypetii, a inni losu, jedni bystrym spojrzeniem socjologa przenikają labirynt własnej biografii, kluczącej między społecznymi i historycznymi warunkami, inni chwytają metafizyczny sens swojego bytu, w małym stopniu zależny od warunków.\nPrzez całe życie Tuwim zachowywał autobiograficzną przenikliwość w obu powyższych aspektach – socjologicznym i metafizycznym. (TT, 88)\nBiografia jest domeną zdarzeń, relacji międzyludzkich pojawiających się w konkretnych warunkach historycznych i społecznych. Los daje się odczytać jako pewien kompleks znaczeń przenikających wszystkie aspekty życia człowieka, pozwalający złożyć w sensowną całość rozproszone, heterogeniczne elementy egzystencji człowieka. Tak rozumiany los pełni rolę swoistego „tekstu życia” [life-text] według terminologii Williama H. Epsteina. Kategoria tekstu życia pozwala na uchwycenie przejścia od należącego do porządku natury życia do należącego do porządku tego, co da się ująć w postaci opowieści-tekstu; przejścia polegającego na składaniu życia w tekst.\nSkładanie [to fold] to właściwy termin na określenie tego, w jaki sposób biograficzne rozpoznanie konwencjonalnie próbuje dyskretnie złożyć życie (tj. pre-tekst) w tekst poprzez ustanowienie ontologicznej przestrzeni pomiędzy tym, co naturalne, a tym, co opowiadalne [narratable], gdzie kulturowe „fakty” umocowane w instytucji dokumentów traktowane są jako pozostałości naturalnych wydarzeń konkretnego życia. (…)\nTym, co ów konwencjonalny manewr zataja, jest fakt, iż owo składanie jest ni mniej ni więcej jak epistemologiczną operacją dyskursywnej konwersji, za sprawą której aktywność życia może być traktowana jako aktywność wielokrotnego kodowania [encoding and then re-encoding] w opowieści oraz przez opowieść.\nKategoria losu jest w książce Matywieckiego swego rodzaju matrycą decydującą o ważności i sensowności wydarzeń i obrazów z życia Tuwima dla jego życia. Specyficzne rozpoznanie głębokiego sensu obecności Tuwima w kulturze polskiej otwiera przestrzeń przekształcania życia poety w całość o znaczeniu symbolicznym.\nSkupienie uwagi nie na życiu, lecz na losie Tuwima, przynosi istotne konsekwencje dla modelu biografii obecnego w Twarzy Tuwima. Bowiem „Los Tuwima stawia w nowym świetle kwestie biografistyki” (TT, 105). Życie Juliana Tuwima, bogate w wydarzenia, relacje międzyludzkie, bogato udokumentowane nie daje się złożyć Matywieckiemu w całość.\nNie każde życie, choćby od wydarzenia do wydarzenia składne, choćby nurtowane dramatycznymi zwrotami losu, choćby nie wiem jak barwne i bogate w anegdoty, daje się „po prostu” opowiedzieć. (TT, 129)\nFragmentaryczność życia Tuwima wyrażana jest w sposób wieloraki: jako anegdotyczność, nie wzbogacająca jednak wiedzy o bohaterze, bowiem sprowadzająca się do stwierdzenia „nic o nim nie wiadomo” (TT, 105). Jako pozbawienie struktury biegu życia w rozumieniu Charlotte Bühler, gdyż zdaniem Matywieckiego „ono nie ma «struktur biegu życia», ma tylko «bieg» – nurt niepojmowalnej wewnętrznej poezji życia i samo życie umykające etycznym i faktograficznym okolicznościom” (TT, 105).. Aż wreszcie określone zostaje po prostu jako złom (TT, 130). Charakter tego życia określa metafora ziarnistości.\nChodzi o właściwość szczególną i bardzo ważną: sens tej biografii nie był ciągły, skupiał się na ziarnach losu, w znamiennych punktach przecięcia wielu wątków życiowych. (TT, 117)\nMatywieckiego jako biografa nie interesuje ani przedstawienie ciągłego przebiegu wydarzeń z życia bohatera (są one zresztą, jak powiada autor Kamienia granicznego, ogólnie znane i opisane, wystarczy zajrzeć do Kalendarium życia i twórczości Juliana Tuwima Janusza Stradeckiego), ani pieczołowite kolekcjonowanie sympatycznych anegdot z Tuwimem w roli głównej (z nich nie ma żadnego pożytku dla zrozumienia zjawiska w kulturze polskiej o nazwie „Julian Tuwim”). Matywieckiego interesują te momenty w życiu poety, te sceny, w których dochodzi do głosu los Tuwima, to znaczy obrazy, wydarzenia, zachowania, przedmioty, w których – i poprzez które – manifestuje się ów „metafizyczny sens bytu”. Owe momenty, sceny, obrazy, które, „należąc do fabularnego porządku życia, zachowują coś z kontemplacyjnego, symbolicznego liryzmu” (TT, 129), Matywiecki nazywa stacjami życiowej drogi. Stacją może być pojedyncze wydarzenie z życia poety, ale również może nią być szereg powiązanych ze sobą wydarzeń rozciągniętych w czasie noszących w sobie pewne znaczenie symboliczne. Przedstawienie drogi życiowej w postaci kolejnych stacji wywołuje także konotacje pasyjne. Matywiecki zauważa, że w owym aspekcie religijnym stacje życia Tuwima mogą być odczytywane jako akty zniewolenia lub dobrowolnej ofiary.\nRozpoznanie losu Juliana Tuwima ujawniającego się w kolejnych stacjach drogi życiowej wymaga odpowiedniej formy. Taką formę Matywiecki znajduje w ekspresjonistycznym dramacie stacyjnym. Życie Tuwima ujmuje w postaci pięciu stacji (niczym pięć aktów) odpowiadających kolejnym etapom życia Tuwima. Kryterium wyodrębnienia poszczególnych etapów to kryterium rytmu biologicznego, na który nałożone zostały ramy historyczne. Mamy stację dzieciństwa, stację okresu międzywojennego, stację wojny i okupacji, stację PRL i stację śmierci. Każda ze stacji-aktów składa się z kilku tak zwanych obrazów – scen i wątków, które nasycają znaczeniem życie bohatera. Zgodnie z poetyką dramatu stacyjnego każdą ze stacji buduje szereg obrazów, scen o symbolicznym znaczeniu. Nie tworzą one ciągłej fabuły, lecz szereg wzajemnie się oświetlających epizodów, które przedziela blackout.\nŻycie Tuwima albo jest czernią przerywaną światłami (ta czerń czasami jest amnezją, która przytrafiała się poecie w nasileniach choroby), albo jest ciągiem świetlistych scen przerywanych czernią. W każdym wypadku dominuje zasada fleszu, oślepiającego rozbłysku, a po nim równie oślepiającego mroku. (TT, 134)\nMetafora teatralna użyta przez Matywieckiego, uwydatniona przez stosowanie terminologii teatralnej, ma za zadanie uwypuklić fragmentaryczność życia Tuwima.\nPrzyjęcie formuły biografii jako dramatu stacyjnego wiąże się ze specyficznym ukształtowaniem narracji. Rola narratora zostaje sprowadzona do roli moderatora i komentatora wypowiedzi świadków życia bohatera tudzież samego bohatera, których głosom przyznana zostaje uprzywilejowana ranga.\n(…) gdybym miał po prostu napisać biografię Juliana Tuwima – nadał bym jej formę ekspresjonistycznego dramatu.\nMusiałbym wtedy patrzeć oczami tłumu, patrzeć z mnóstwa niezgodnych punktów widzenia – każde zdarzenie z życia Tuwima jest przepatrywane ze wszystkich stron i utrzymuje swoją spójność, znamienność i dramatyzm w przedziwnej ekwilibrystyce spojrzeń: wszyscy niby widzą to samo, ale poeta stoi przed nami oślepiony w krzyżujących się reflektorach, pod światłem każdego z reflektorów postać rzuca inny cień – wszystkie cienie są równie ostre, ale łącznie nie tworzą sylwetki realistycznej, a przerysowaną, groteskową, nieomal karykaturalną. (TT, 131)\nSens wydarzeń z życia Juliana Tuwima ujawnia się w konfrontacji różnych głosów. Wynika to w pewnym stopniu z charakteru obecności poety w sferze publicznej; obecności ujawniającej ważkie problemy doświadczenia historycznego mieszkańca Polski w pierwszej połowie XX wieku (antysemityzm, Holokaust, stalinizm), ale ujawniającej też formy bycia poetą, realizacji mitu poety w wieku XX.\nPrzedstawiając stacje i obrazy życia Juliana Tuwima, będę zestawiał je z relacji i wspomnień świadków (czasami samego poety), starając się jak najmniej od siebie dodawać. Świadkowie, ich widzenie spraw i zdarzeń, ich sposób mówienia o nich – należą o tych stacji i obrazów, tworzą ich dramaturgię. A ponieważ najczęściej są to dokumenty wspomnieniowe sporządzane po latach, sam dystans czasowy jest wchłonięty przez stacje życia Tuwima i wzbogaca ich treść. (TT, 137)\nModel biografii realizowany przez Piotra Matywieckiego w książce Twarz Tuwima, rekonstruujący życie swego bohatera z wielu heterogenicznych przekazów i źródeł, poddający namysłowi różnorodne formy obecności bohatera w przestrzeni kulturowej (zarówno jego poezję, wspomnienia o nim, reprezentacje wizualne) można nazwać, odnosząc się do rozróżnienia poczynionego przez Stefana Symotiuka, fenograficznym. Symotiuk w artykule Biografia jako źródło i przedmiot wiedzy przeciwstawia sobie dwa modele pisarstwa biograficznego: konstrukcyjny i fenograficzny. Biografie realizujące pierwszy z nich cechuje jednolitość metodologiczna.\nZasada poszukiwania esencji, pozwalającej jednoznacznie określić i opisać życie jednostki, kontynuowana jest rozmaicie w późniejszej biografistyce konstrukcyjnej. Transhistorycznej jedności poszukuje biografistyka psychoanalityczna, ustanawiając libido jako metafizyczny byt fundamentalny, biografistyka egzystencjalna poszukuje czystej podmiotowości ludzkiej i prasytuacji egzystencjalnej. (...) I nie obserwujemy tu tylko zjawiska aspektowości wszelkiego opisu i poznania lub samopoznania, ale trudności z włączeniem przedmiotu do wielu całości, dyzjunktywność całości.\nW przeciwieństwie do biografistyki konstrukcyjnej, biografistyka fenograficzna nie poszukuje ukrytej istoty swego bohatera, ale buduje obraz bohatera z różnorodnych obecnych w kulturze jego reprezentacji, wyczytuje go, zderzając ze sobą różne dyskursy o bohaterze.\nAle przeciwstawia się temu z interesujących nas kierunków biografistycznych - „fenograficzny”: Można za przedmiot biografii uważać formę zjawiskową pewnej osoby, nie zaś „osobę samą w sobie”. (….)\nMożna powiedzieć,że biografistyka fenograficzna zupełnie odchodzi lub chce odejść od poszukiwania jedności w przedmiocie opisu, bądź za przedmiot uznaje samą różnorodność, której polem istnienia jest perspektywa diachroniczna, ciąg recepcji, modyfikacji i interpretacji poszczególnych elementów zjawiska kulturowego.\nCzyż jednak Twarz Tuwima ze swym zainteresowaniem kategorią losu Tuwima nie próbuje odnaleźć jakiejś ujednolicającej formuły dla opisu życia autora Balu w operze? Zachowując cechy biografistyki fenograficznej, ciążyłaby w ten sposób ku modelowi konstrukcyjnemu. Książka Piotra Matywieckiego reprezentowałaby jakiś typ pośredni. Nie jest jednak tak, że biografistyka fenograficzna wyrzeka się całkowicie poszukiwań jedności w swym bohaterze, jest to jednak jedność innego rodzaju.\nOtóż sądzić można, że dialog lub ta czysta dynamika, napięcie, antynomiczność, którą rozumiemy pod pojęciem dialogu (...) jest tą jednością, której poszukują fenografowie. Można by wówczas powiedzieć, że różnorodne recepcje Sokratesa nie są rozproszonym trwaniem elementów jego dzieła i biografii, ale i istnieniem tego związku, który łączył je w ja Sokratesa, związku, który nie da się ująć w żadną statyczną nazwę czy określenie, ale może istnieć właśnie jako otwartość, zjawisko czasowe, niemożliwe do ujęcia innego niż w czasie.\nAntynomiczność jako forma jedności, formuła spajająca obraz bohatera Twarzy Tuwima, doskonale opisuje książkę Matywieckiego.\nTwarz Tuwima, oryginalną biografię przemieszczającą granice gatunku, można odczytać w kontekście słynnego pytania Virginii Woolf: „mój Boże, jak pisać biografię?”. Dzieło Piotra Matywieckiego zdaje się dawać na to pytanie odpowiedź czworaką. Po pierwsze, pisać, obejmując zainteresowaniem nie tylko bezpieczną sferę faktów dotyczących bohatera, ale również obejmując labirynt oplatających go wyobrażeń, mitów – zarówno narzuconych bohaterowi przez innych, jak i wykreowanych przez niego samego. Po drugie, pisać, szukając bohatera nie tylko w jego życiu, lecz także w jego kreacjach poetyckich, w jego wizualnych reprezentacjach, a nawet w brzmieniu jego nazwiska. Po trzecie, pisząc, nie tyle dokumentować jako skrupulatny skryba wszystkie biograficzne szczegóły i anegdoty, ale użyć wyobrażeniowej mocy przemiany szczegółu w symbol. Pamiętać należy bowiem, że w biografii nieuniknione jest przeplatanie się faktów, fikcji i mitu, a biografia będąca zawsze w pewnym stopniu biomitografią „wskazuje też na inny rodzaj prawdy, którą opowiada mit [biograficzny] – prawdę symboliczną”. Wreszcie, po czwarte, pisać biografię, pamiętając, że „wobec czyjegoś oblicza (nawet jeśli jest ono uschematyzowane, mityczne) musimy odsłonić własne...” (TT, 60), to znaczy pisać, zarysowując własne doświadczenie prowadzące biografa do jego bohatera, odpowiadać „dziełem na dzieło, tekstem na tekst cudzy”.\nM. Benton, Literary Biography. An Introduction, Chichester - Malden 2009, s. 218. [Tłum. autora artykułu.]\nIbidem, s. 219-224. Streszcza ten rozdział książki także Tomasz Cieślak-Sokołowski w artykule: Mój Boże, jak pisać biografię?, „Dekada Literacka” 2010, nr 4-5.\n Jednak to nie od miejsca, w którym pojawia się nazwisko bohatera, zależy przynależność do jednej lub drugiej strategii. Przykładem są książki z serii „Fortuna i fatum” wydawnictwa WAB, które tytułowane są konsekwentnie według schematu: nazwisko bohatera – podtytuł dopowiadający, na przykład: Marka Radziwona Iwaszkiewicz. Pisarz po katastrofie, Hanny Kirchner Nałkowska, albo życie pisane.\nZob. M. Zaleski, Kłopoty z monografią, „Teksty Drugie” 2008, nr 6.\nPojęcie Mieczysława Porębskiego. „Na ikonosferę składają się fakty, fakty pojawiania się obrazów. Wchodzą w jej zasięg obrazy bądź te, które tworzą się na naszych oczach, bądź te, które utworzyły się już wcześniej. Są wśród nich i takie – widniejące na niebie gwiazdozbiory – od których powstania dzielą nas miliony lat świetlnych. Są i te, które przed kilkunastu czy dwudziestu kilku tysiącami lat pojawiły się na ścianach prehistorycznych jaskiń, inicjując nieprzerwany ciąg twórczych poczynań myśli i wyobraźni człowieka. Są te, które niesie nam każda chwila – atakujące nas bezustannie szumy, sygnały, światła, cienie, kolory. Są wreszcie i te, o których pamiętamy, mówimy, które nie przekroczyły jednak nigdy progu dzielącego nasz świat zewnętrzny od świata naszych snów i halucynacji”. Zob. M. Porębski, Ikonosfera, Warszawa 1972, s. 271.\nP. Matywiecki, Twarz Tuwima, Warszawa 2007, s. 54. W dalszej części artykułu cytaty z tej książki oznaczam skrótem TT i numerem strony.\nO historii fizjonomiki w literaturze zob. J. Bachórz, Karta z dziejów zdrowego rozsądku, czyli o fizjonomice w literaturze, „Teksty” 1976, nr 2. O czytaniu twarzy zob. też wybór tekstów w zbiorze: Transgresje. Maski, wybór, opracowanie i redakcja M. Janion i S. Rosiek, t. I i II, Gdańsk 1986, C. Schmölders, Twarz Hitlera. Biografia fizjonomiczna, przeł. M. Chojnacki, Gdańsk 2010.\nR. Nycz, Literatura jako trop rzeczywistości. Poetyka epifanii w nowoczesnej literaturze polskiej, Kraków 2001, s. 21.\nG. Simmel, Estetyczne znaczenie oblicza, w: Idem, Filozofia kultury. Wybór esejów, przekład W. Kunicki, Kraków 2007, s. 131.\nH. Buczyńska-Garewicz, Człowiek wobec losu, Kraków 2010, s. 9.\nWokół tego wątku skupia się omówienie Twarzy Tuwima Elżbiety Sidoruk, Czyśćcowe widmo, „Teksty Drugie” 2009, nr 1-2.\nW. H. Epstein, Recognizing Biography, Philadelphia 1987, s. 33. [Tłum. autora artykułu.]\nZob. Ch. Bühler, Bieg życia ludzkiego, przeł. E. Cichy, J. Jarosz, Warszawa 1999.\nTrzeba pamiętać, że Matywiecki nie pisze dramatu stacyjnego, przyjmuje tylko strukturę dramatu jako model swej biograficznej narracji. Pisze biografię, jak gdyby był to dramat stacyjny. O dramacie stacyjnym zob. przywoływany przez Matywieckiego tekst M. Bataillona, „Die Wandlung” Tollera jako przykład dramatu stacyjnego (Stationen-Drama), przeł. A. i K. Choińscy, w: Ekspresjonizm w teatrze europejskim, przeł. A. Choińska, K. Choiński, E. Radziwiłłowa, Warszawa 1983.\nOczywiście biografistyka konstrukcyjna w tym ujęciu nie ma nic wspólnego z konstruktywizmem niemieckim.\nS. Symotiuk, Biografia jako źródło i przedmiot wiedzy. Wpowadzenie do problematyki, w: Zagadnienia historiozoficzne. Praca zbiorowa pod red. J. Litwina, Wrocław 1977, s. 212.\nM. Benton, op. cit., s. 64.\nW przypadku Piotra Matywieckiego zainteresowanie Tuwimem wynika z osobistych poszukiwań tożsamości polskiego Żyda po Zagładzie. „W moim zainteresowaniu Tuwimem jest motyw osobisty. Przypominam sobie domową atmosferę, w której z dziwnym błyskiem oczu dano mi po raz pierwszy do czytania wiersze Tuwima. Dla mojej matki – Żydówki i ojczyma – Żyda, którzy utracili wszystkich bliskich, Tuwim, który zjawił się po emigracji wojennej w zburzonej Warszawie, był jak znak delikatności, był dowodem istnienia niewinnego świata – polskiego, żydowskiego, ludzkiego. Świata sprzed Zagłady [….]. To kulturowo zasymilowane pokolenie [pokolenie Żydów polskich, do którego przynależy Matywiecki – ludzi urodzonych w czasie II wojny światowej lub zaraz po wojnie – przyp. M. R.] musi do dzisiaj radzić sobie z nieautentycznością i nieoczywistością swojego istnienia, Chodzi tu o życie po Zagładzie, któremu zawsze towarzyszy – chociaż z latami tłumiona – podwójna, sprzeczna świadomość. Gdyby nie Zagłada, byłoby się naturalną kontynuacją formacji duchowej, do której należał Tuwim. A przecież dużo większe było prawdopodobieństwo, ze by się nie istniało, realniejsza była śmierć rodziców w Zagładzie niż ich przetrwanie” (TT, 8).\nM. Zaleski, op. cit., s. 125.


Jak zabezpieczyć się w razie zgubienia bagażu?\nYou are at:Home»Ubezpieczenia»Jak zabezpieczyć się w razie zgubienia bagażu?\nBy finanseimy on\t 15 marca 2017 Ubezpieczenia\nUrlop to taki czas w ciągu roku, do którego należy się bardzo dokładnie przygotować, żeby później nie mieć sobie do zarzucenia, że cokolwiek zakłóciło nasz wypoczynek. W związku z tym, bardzo ważne jest to, aby poza samym znalezieniem miejsca docelowego pomyśleć o tak istotnej kwestii jak ubezpieczenie.\nUbezpieczenia niezbędne w trakcie podróży\nW trakcie podróży, niezależnie od tego, gdzie się wybieramy, najważniejsze będzie to, aby stosownie się zabezpieczyć pod względem formalnym. Z tego też powodu ważne jest, aby sprawdzić, co ma do zaoferowania firma taka jak bm.pl a propo ubezpieczeń turystycznych, ponieważ po przejrzeniu całej oferty dojdziemy do wniosku, że mamy w czym wybierać. To oferta profesjonalna, przystosowana do indywidualnych oczekiwań Klientów oraz tego, gdzie się oni wybierają. Naturalnie, należy pomyśleć o odpowiednim ubezpieczeniu turystycznym pod względem zdrowotnym, dla siebie i swoich bliskich. Na drugim zaś miejscu należy dokładnie przemyśleć, w jaki sposób chcielibyśmy zabezpieczyć posiadany bagaż. W razie bowiem, gdybyśmy go zgubili będziemy mogli liczyć na rekompensatę. Już więc w trakcie przygotowań do wyjazdu należy zatroszczyć się o to, aby bagaż był właściwie ubezpieczony.\nWykupiona polisa na bagaż ma go chronić nie tylko przed zagubieniem, ale również przed zniszczeniem, czy lekkimi uszkodzeniami. To powinno być ważne dla tych osób, które decydują się zana wakacje zabrać wartościowe przedmioty. Ochrona bagażu przed kradzieżą jest dodatkową opcją, na jaką można się zdecydować w ramach takiego ubezpieczenia. Towarzystwa ubezpieczeniowe oferują ubezpieczenie bagażu w postaci pakietów odnoszących się do ubezpieczenia kosztów leczenia na czas podróży i assistance, w ramach nieprzewidzianych wypadków. Ubezpieczenie może obejmować nawet jeden dzień, aż do roku, w zależności od tego, gdzie ktoś postanowi się ubezpieczyć. Suma ubezpieczenia bagażu obejmuje wartość przewożonych rzeczy, a także odległość od miejsca zamieszkania do celu podróży. Oczywiście, samo ubezpieczenie nie zwalnia podróżującego od stosownego zabezpieczenia bagażu.\n25 sierpnia 2016 3\n20 sierpnia 2015 1297


różne ładne rzeczy: 310.\nŚcierka zwana kratką Vichy\nGdy tak sobie przeglądałam w ciuchlandzie szmatki na wieszaku moją uwagę zwróciła pewna ścierka. Wprawdzie nie miała klasycznych, typowych dla pomieszczeń kuchennych barw (czerwień i biel) ale pomyślałam: dla przyszłej kury domowej nada się. Póki co można dodać skórę i trampki i udawać, że jest grungowo:p\nŹródlo pochodzenia: trampki - Berska, legginsy - Calzedonia, sukienka - sh, ramoneska i bluzka - Tesco (F&F)\nPs. Wiecie co jest fajne w prowadzeniu bloga? Masa pozytywnej energii, którą dostaję od Was w mailach, komentarzach i słowach od znajomych podczytujących. Wsparcie w nowej roli, które dostaję od innych dziewczyn blogujących - wsparcie bardzo realne, w postaci spotkań face-to-face, rozmów, książek, akcesoriów. To jest dopiero COŚ.\nRysia 24 lipca, 2011\nMam identyczną sukienkę tylko, że jeansową. W kratkę też wygląda fajnie :)\nAnnkaf 24 lipca, 2011\nrobaczek 24 lipca, 2011\nANONIMOWY: hmmm, trzeba umieć przyjmować komplementy: no pewnie:)\nRYSIA: wygląda troszkę ścierkowato, ale spodobał mi się krój:D\nANNKAF: i w dodatku niedroga bo z ciuchlandu:)\ntytuł posta zupełnie nietrafiony, to NA PEWNO nie jest kratka Vichy...pozdrawiam\nMACADEMIAN GIRL 25 lipca, 2011\nŚwietne buty i masz bardzo fajną fryzurę!! :))\nprześlicznie wyglądasz :) zastanawiam się też nad pewnym fenomenem - raz widać Twój brzuszek, a z niektórych zdjęć w życiu nie pomyślałabym, że jesteś w ciąży :) w każdym razie ten stan Ci służy :)\na mogę zadać niedyskretne pytanie, kim jesteś z zawodu? Ciekawe, czy to, co mi się wydaje to prawda\nrobaczek 25 lipca, 2011\nANONIMIE: a jak w takim razie wygląda kratka Vichy? posiłkowałam się niedawnym wpisem u Mr Vintage oraz googlem i wydawało mi się, że to właśnie to\nMACADEMIAN GIRL: dzięki:)\nANIA: dziękuję:) cały sekret polega na tym, że mój ciążowy brzuch jest mały i zgrabny więc wystarczy odrobina luźniejsza bluzka/sukienka i już cała ciąża niknie:P\nBardzo jestem ciekawa co Ci się wydawało apropo mojego zawodu?? (jestem po socjologii, zajmuję się badaniami rynku)\nagakry 25 lipca, 2011\nskąd znam ten look? :)))))))\ndzięki za spotkanie :) konieczne następne trzeba zaaranżować :)\nmłody regularnie memła słonia :)\nponiżej kontakt do dziewczyny od laktacji\nLekarz Aleksandra Hadyś, Certyfikowany Doradca Laktacyjny. ul. Ogrodowa 8h/140. Józefosław 05-509. www.laktamedica.pl tel. 505 099 682.\nto nie zgadłam:P obstawiałam grafika/architekta patrząc na zdjecia z wystrojem Twoich wnętrz :)\nrobaczek 26 lipca, 2011\nAGAKRY: hahah, czyli jesteś żywym dowodem na to, że to co tu pokazuję to moje zwykłe stroje a nie stylizacje czy outfity:) spotkanie nastawiło mnie bardzo pozytywnie co do przyszłości, więc powtórzę z przyjemnością! (dzięki za namiary)\nANIA: tym zajmuję się hobbystycznie (szczególnie wystrojem wnętrz)... może kiedyś zawodowo:) (ps. wszystkiego najlepszego z okazji imienin!)\nEwa 28 lipca, 2011\nAgnieszka 29 lipca, 2011\nzaraz ścierka... bardzo spoko ciuch.\nKlopsiula 31 lipca, 2011\nAniu, bardzo fajnie wyglądasz, widać, że dobrze Ci w aktualnym stanie. A tak w ogóle to gratuluję, bo chyba jeszcze nie miałam okazji :) Krateczka bardzo przyjazna, ja w ciąży śmigałam we flanelowym kraciaku po starszej siostrze ;)\nrobaczek 31 lipca, 2011\nEWA: bez reklamy proszę\nAGNIESZKA: ale ta kiecka ma przecież wzór taki jak ścierki:DD\nKLOPSIULA: aaa, dzięki:) rzeczywiście, póki co ciąża nie daje się mocno we znaki


można pytać - Forum dyskusyjne zespołu DROPSY\nForum Forum dyskusyjne zespołu DROPSY Strona Główna -> PYTANIA DO DROPSÓW\nWysłany: Śro 19:50, 30 Sie 2006 Temat postu:\nkiedy zapowiada się jakiś koncert??\nWysłany: Czw 17:15, 31 Sie 2006 Temat postu:\nWysłany: Pią 12:48, 01 Wrz 2006 Temat postu:\nA co może zrobić zespół który chciałby wziąć udział w koncercie? Czy jest w ogóle taka możliwość\nWysłany: Sob 11:42, 02 Wrz 2006 Temat postu:\noczywiście, ze jest taka możliwość. zapraszam do kontaktu z markiem tycem. w ogóle zależy nam, zeby młodych kapel było jak najwięcej. przykład all my heroes ( koncert we włoszech ! ) pokazał, że do odwaznych świat należy. i staż sceniczny nie ma tu nic do rzeczy.\nWysłany: Sob 12:37, 02 Wrz 2006 Temat postu:\nA ja mam takie pytanie: czy wiadomo juz kto napewno zagra na tym koncercie?\nWysłany: Nie 11:22, 03 Wrz 2006 Temat postu:\nJak mozna sie skontaktowac z Markiem Tycem...z checia zgloszenia zespolu na koncert???????\nWysłany: Nie 17:33, 03 Wrz 2006 Temat postu:\ntrzeba pójść do kina i porozmawiać. plan jest taki, zeby zagrali all my heroes, dropsy, all my life ( dawniej 3/4 !) i jeszcze ktoś z nowego dworu lub błonia. jesli zgłosza sie młode nasielskie kapele, to tez maja szanse. mam tu nA MYśLI TE GRAJąCE PRóBY W NOK-U, ALE NIE TYLKO.\npoza tym kontakt z zespołem dropsy podany jest na stronie [link widoczny dla zalogowanych]\nWysłany: Wto 19:43, 05 Wrz 2006 Temat postu:\na wie ktoś może czy zgłaszały się te dziewczyny? taki zespół, tam są same dziewuchy? fajnie grają. nie znam nazwy\nWysłany: Śro 16:12, 06 Wrz 2006 Temat postu:\nw kapeli "zaraz" są dwie dziewcynki, ale to chyba nie o nie chodzi. pierwsze słyszę o takim projekcie.wygląda na to, ze się nie zgłaszały. no to niech sie zgłoszą !\nSkąd: Miejscowy człek\nWysłany: Czw 12:38, 07 Wrz 2006 Temat postu:\n(...)A i jeszcze pare slow do szanownego pana Jacka dziekuje ze zasugerowanie iz ALL MY HEROES wcale tak zle nie graja!Naprawde dali niezly koncert!\nI w związku z tym pytanie do Pana Jacka: Jak Pam mógł!? Dobre chęci ale nieładnie zabrzmiało. Ale mniejsza z tym. Nie o to chodzi. Tak po prostu chciałem sobie napisać pytanie jakieś czy po prostu zagadać. Wogóle to wpadłem na ten pomysł jak Mareki Pan Marek mi powiedział że ktoś się na forum pytał jak sięz nim można skontaktować No ale może nie jest z miasta to jest usprawiedliwiony.\nA teraz co innego. Na koncercie zagra jeszcze najprawdopodobniej zespół CONCRETE z Nowego Dworu Maz., czyli jeden z laureatów "nagrody" przeglądu SMEnterReg Błonie 2006, na którym (do wiadomość dla zupełnie zielonych) nasielskie zespoły też występowały i co więcej podobały się.\nOsobiście chciałbym jeszcze na jakimś koncercie w NOK zobaczyć zespoły:\nMaypole z Milanówka\nNatural High z Błonia\nNa prawde fajne zespoły. Powiedzcie z resztą co o nich myślicie (w końcu tematem forum są pytania, więc zadaję je waśni). Poszukajcie na MySpace i wp.\nMoja wypowiedź na forum mija się trochęz tematem, ale mam nadzieję, że to nie problem. Pozdrowionka dla wszystkich\nWysłany: Czw 15:02, 07 Wrz 2006 Temat postu:\n[quote]I w związku z tym pytanie do Pana Jacka: Jak Pam mógł!? Dobre chęci ale nieładnie zabrzmiało. Ale mniejsza z tym. Nie o to chodzi. Tak po prostu chciałem sobie napisać pytanie jakieś czy po prostu zagadać. Wogóle to wpadłem na ten pomysł jak Mareki Pan Marek mi powiedział że ktoś się na forum pytał jak sięz nim można skontaktować No ale może nie jest z miasta to jest usprawiedliwiony. [quote]\nnie za bardzo rozumiem : co jak mogłem ? sugerować, że all my heroes to interesujący zespół ? skoro pojechali grać do włoch, to znaczy, ze dobra z nich kapela. nie widzę inaczej .jurorzy w błoniu mysleli podobnie jak ja.\nniewykluczone, że natural high pojawi się na którymś z koncertów organizowanych w noku. nam też sie podobała ich muza i show sceniczny. na maypole obiecujemy zwrócić uwagę.\nWysłany: Czw 21:38, 07 Wrz 2006 Temat postu:\ntaka wakacyjna przerwa... proszę dajcie czadu!! żebyćmy popamiętali koncert na długo (do następnego) a potem dawajcie jeszcze więcej z siebie! nie zwalniajcie!\nWysłany: Pon 16:37, 11 Wrz 2006 Temat postu:\ndamy czadu na pewno !\njuz wiadomo, że w piątek, 15 września w noku o godz. 18. 30 koncert, na którym wystapią :\n1. all my heroes\n3. concrete ( nowy dwór maz.grają naprawdę ostro, pierwszy raz w nasielu ! )\n4. all my life ( dawniej "3/4", typical trad rock )\nwjazd 5 zeta.\nzapraszamy i dobrej zabawy życzymy !\nps. mam nadzieję, że będzie nas wielu. ostatnio nie bywa z tym najlepiej.\nWysłany: Wto 20:02, 12 Wrz 2006 Temat postu:\nElita z reguły nie jest liczna\nWysłany: Śro 18:12, 13 Wrz 2006 Temat postu:\nchyba ze chodzi o łże-elity\nForum Forum dyskusyjne zespołu DROPSY Strona Główna -> PYTANIA DO DROPSÓW Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


<iframe src="https://www.googletagmanager.com/ns.html?id=GTM-5M5K252" height="0" width="0" style="display:none;visibility:hidden"></iframe>\nszybki kontakt: +48 517 907 665\nStabilizacja i zabezpieczenie osuwisk\nRoboty ogólnobudowlane i drogowe\nOchrona prywatności Użytkowników jest dla "TRANSWIERTEL" SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ szczególnie ważna. Z tego względu Użytkownicy Serwisu www.transwiertel.pl mają zagwarantowane wysokie standardy ochrony prywatności. "TRANSWIERTEL" SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ jako Administrator danych dba o bezpieczeństwo udostępnionych przez Użytkowników danych.\nCelem Administratora jest również należyte informowanie Użytkowników o prawach i obowiązkach związanych z przetwarzaniem danych osobowych, szczególnie wobec treści przepisów o ochronie danych osobowych określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27.04.2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej jako „RODO”). Dlatego też, dbając o ochronę prywatności Użytkowników Serwisu, w niniejszym dokumencie Administrator informuje o podstawach prawnych przetwarzania danych osobowych przekazanych przez Użytkowników w związku z korzystaniem przez nich z Serwisu www.transwiertel.pl (dalej jako „Serwis”), sposobach zbierania, przetwarzania i ochrony danych osobowych, a także o prawach Użytkowników.\nUżytkownikiem jest każda osoba fizyczna, której dane dotyczą, korzystająca z serwisu internetowego www.transwiertel.pl lub usług elektronicznych dostępnych za pośrednictwem Serwisu.\nAdministratorem danych osobowych udostępnionych przez Użytkownika w Serwisie www.transwiertel.pl jest "TRANSWIERTEL" SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, Świdnik 58, 33-312 Tęgoborze, NIP 7342928281, (dalej jako „Administrator”).\nKorzystanie z Serwisu www.transwiertel.pl przez Użytkownika oznacza, że Użytkownik akceptuje, że Administrator gromadzi oraz wykorzystuje dane osobowe zgodnie z niniejszą Polityką Prywatności.\nW przypadku chęci skorzystania przez Użytkownika z przysługujących mu praw jako podmiotu danych osobowych, może on się skontaktować z Administratorem za pomocą następujących danych kontaktowych: "TRANSWIERTEL" SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, Świdnik 58, 33-312 Tęgoborze, biurons@transwiertel.pl.\nW celu uzyskania jakichkolwiek informacji dotyczących niniejszej Polityki Prywatności, Użytkownik może skontaktować się z Administratorem danych osobowych: "TRANSWIERTEL" SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, Świdnik 58, 33-312 Tęgoborze, z wykorzystaniem następujących danych kontaktowych: biurons@transwiertel.pl.\nPonadto istnieje również możliwość kontaktu drogą pocztową pod adresem: Świdnik 58, 33-312 Tęgoborze.


Piękny uśmiech dziecka to nie tylko kwestia estetyki. Jak dbać o zdrowie jamy ustnej ucznia? - Mały uczeń\nPiękny uśmiech dziecka to nie tylko kwestia estetyki. Jak dbać o zdrowie jamy ustnej ucznia?\nOd wielu lat prowadzone są badania mające na celu monitorowanie stanu uzębienia uczniów w Polsce. Ich wyniki są zatrważające – u niemal 90% polskich dzieci w wieku 5–7 lat i starszych stwierdza się występowanie próchnicy przynajmniej jednego zęba. Dla porównania – we Francji jest to 22%. Dlaczego zęby polskich uczniów są w tak złym stanie? Składa się na to wiele czynników, z których najważniejsze to brak wiedzy na temat profilaktyki oraz leczenia. Co musi wiedzieć o próchnicy każdy rodzic? Jakie mity krążą o próchnicy?\nCzym jest próchnica i jak do niej dochodzi?\nPróchnica jest bakteryjną chorobą polegającą na demineralizacji (odwapnieniu) tkanek zęba. Najpierw uszkodzeniu ulegają warstwy zewnętrzne, twarde: szkliwo i zębina. Z czasem uszkodzenia sięgają głębszych partii zęba i dochodzi do całkowitego jego zniszczenia. Za rozwój próchnicy odpowiedzialne są bakterie bytujące w jamie ustnej. W początkowym stadium uszkodzeniu ulegają twarde tkanki zęba, szkliwo i zębina. Nieleczona sięga głębszych partii zęba – miazgi – i niszczy całą jego strukturę. Za rozwój próchnicy odpowiedzialne są kwasy organiczne wytwarzane przez bakterie bytujące w jamie ustnej. Zmiana pH w ustach z lekko zasadowego na kwaśne sprzyja większemu niszczeniu szkliwa i powstawaniu próchnicy. Dlatego tak ważne jest, aby dbać o właściwą dietę i higienę.\nW wielu badaniach naukowych potwierdzono wpływ nieleczonej próchnicy i innych chorób przyzębia na powstawanie licznych schorzeń: migrację bakterii do innych części organizmu i infekcje, zaburzenia odporności, przewlekły stan zapalny mogący prowadzić do chorób autoimmunizacyjnych itd.\nDlaczego dzieci chorują na próchnicę?\nOgromny procent występowania próchnicy zębów u dzieci związany jest z nieprawidłową higieną jamy ustnej oraz błędami dietetycznymi. Zbyt rzadkie i za krótkie mycie zębów, używanie nieodpowiednich past do zębów oraz brak wystarczającej kontroli rodziców i opiekunów sprawiają, że wiele dzieci myje zęby nieefektywnie. Oficjalne zalecenia mówią o konieczności mycia zębów po każdym większym posiłku. Idealnie by było, gdyby dzieci myły także zęby po przekąskach – szczególnie tych zawierających cukier. Dlaczego?\nSpożycie pokarmów i napojów zawierających cukry proste powoduje spadek pH w ustach na skutek rozkładania tych cukrów przez bakterie. Przy pH poniżej 5 następuje demineralizacja szkliwa (normalne pH śliny człowieka to 6,5–7,4). Rozwój próchnicy zależy od tego, przez jaki czas szkliwo jest narażane na działanie kwasów oraz jak podatne jest na niszczenie.\nNapoje i soki – sprzymierzeńcy próchnicy\nTo, że słodycze źle wpływają na zęby, wie chyba każdy rodzic. Jednak okazuje się, że sama świadomość szkodliwości cukru to za mało. Dietetycy i stomatolodzy zwracają uwagę, że dzieci w wieku szkolnym spożywają zbyt wiele przekąsek w ciągu dnia. Uwaga! Do przekąsek zalicza się także zawierające cukier napoje, takie jak soki, słodzone wody smakowe czy słodzone herbaty. Tymczasem między posiłkami dzieci powinny pić wyłącznie wodę źródlaną lub nisko- albo średniomineralizowaną. Każdy łyk picia zawierającego cukry proste, nawet te naturalnie występujące w owocach, powoduje spadek pH w jamie ustnej i niszczenie szkliwa. Nawet zdrowe przekąski, takie jak owoce, musy owocowe czy suszone owoce, z punktu widzenia profilaktyki próchnicy powinny być ograniczane, a nie dostępne do ciągłego podgryzania.\nDzieci powinny spożywać trzy główne posiłki dziennie i maksymalnie dwie przekąski. Po każdym posiłku najlepiej umyć zęby, a jeśli to niemożliwe – przepłukać je wodą lub płynem do jamy ustnej przeznaczonym dla dzieci, np. GUM JUNIOR. Pamiętaj, że kwasy dostarczane wraz z owocami także wpływają na demineralizację zębów. Między posiłkami dzieci powinny pić wyłącznie wodę.\nŚlina – ekspert od zadań specjalnych\nŚlina ma znacznie więcej funkcji niż tylko nawilżanie jamy ustnej oraz wspomaganie rozdrabniania pożywienia. Neutralizuje pH w jamie ustnej i usuwa z zębów pozostałości pożywienia. Ślina, jako nośnik jonów wapnia i fluoru, bierze udział w remineralizacji szkliwa oraz zapobiega osadzaniu się płytki nazębnej. Niektóre choroby i leki mogą hamować produkcję śliny i wpływać na nadmierne wysuszenie jamy ustnej. Jednak w przypadku dzieci najczęstszą przyczyną zbyt małej ilości śliny jest odwodnienie! Z tego powodu trzeba codziennie dbać o prawidłową podaż płynów, a przede wszystkim wody.\nDuża suchość śluzówek, zła dieta oraz leki, w tym także antybiotykoterapia – to czynniki negatywnie wpływające na naturalny mikrobiom jamy ustnej. Trzeba pamiętać, że w jamie ustnej znajduje się wiele gatunków bakterii, z których część stanowi fizjologiczną mikrobiotę zasiedlającą to środowisko.\nInne przyczyny próchnicy – refluks, wady zgryzu…\nOprócz nieprawidłowej diety oraz higieny na rozwój próchnicy u dzieci mogą mieć wpływ także inne czynniki. Refluks żołądkowo-jelitowy wcale nie jest rzadkim problemem u dzieci, chociaż nieczęsto jest prawidłowo diagnozowany. Jednak cofanie się kwaśnej treści żołądkowej do jamy ustnej powoduje niszczenie szkliwa. Jeśli dziecko skarży się na nieprzyjemny smak w ustach po jedzeniu, często mu się odbija, ma mdłości i bóle w nadbrzuszu – warto udać się do lekarza gastroenterologa.\nRozwojowi próchnicy sprzyjają też wady zgryzu. Ciasno ułożone lub zachodzące na siebie zęby dają większe pole do gromadzenia się płytki nazębnej, będącej pierwszym krokiem do próchnicy. Utrudniają także właściwą higienę jamy ustnej. Oprócz opieki ortodonty warto zaopatrzyć się w specjalistyczne szczoteczki do zębów oraz produkty do czyszczenia powierzchni międzyzębowych i trudno dostępnych miejsc. Choroby cywilizacyjne, jakimi są insulinooporność i cukrzyca, coraz częściej są diagnozowane u dzieci i także mogą predysponować do występowania próchnicy.\nSzkodliwy mit – „zębów mlecznych się nie leczy”\nPierwsze zęby stałe zaczynają się pojawiać u dzieci najczęściej między 5. a 7. rokiem życia. Przez okres 2–3 lat (czasami dłużej) zęby stałe towarzyszą zębom mlecznym. Badania pokazują, że dzieci, u których występowała próchnica zębów mlecznych, są dużo bardziej narażone na pojawienie się jej na zębach stałych. Regularne kontrole u stomatologa pozwalają wykryć już niewielkie zmiany na zębach mlecznych i wdrożyć odpowiednie leczenie. Częstym błędem rodziców jest pierwsza wizyta u dentysty dopiero wtedy, kiedy dziecko skarży się na ból zębów. Zdecydowanie lepiej jest zacząć przygodę ze stomatologiem od profilaktycznych kontroli, podczas których nie będą konieczne inwazyjne zabiegi.\nJeśli na działania profilaktyczne jest już za późno i doszło do wymagającego leczenia rozwoju próchnicy, wybierz gabinet specjalizujący się w stomatologii dziecięcej.\nZdarza się, że leczenie zębów z zaawansowaną próchnicą wymaga podania płytkiej narkozy. Dlatego im szybciej zacznie się leczenie, tym mniejsze prawdopodobieństwo inwazyjnych zabiegów.\nChorób jamy ustnej jest znacznie więcej, a część z nich często występuje u dzieci. Kandydoza, czyli grzybica jamy ustnej, atakuje śluzówki i najczęściej jest powikłaniem po antybiotykoterapii lub skutkiem zaburzeń odporności albo niedoborów witamin. Jeśli w jamie ustnej dziecka zauważysz białe plamy przypominające ścięte mleko, a dodatkowo skarży się ono na ból, pieczenie lub traci apetyt, udaj się do lekarza. Po odpowiedniej diagnostyce zostaną wdrożone leki przeciwgrzybicze. Warto wówczas także zastosować naturalne środki sprzyjające budowaniu odporności. Inną często występującą u dzieci chorobą są afty jamy ustnej. Afty to nadżerki albo owrzodzenia błony śluzowej. Mogą być pojedyncze, ale zdarza się, że dzieci np. w czasie choroby i z osłabioną odpornością mają ich bardzo dużo. Jest to bardzo bolesne, przez co dzieci odmawiają spożywania posiłków. Afty mogą pojawić się także w wyniku przygryzania np. policzków, a także w przypadku niedoborów witamin, np. B12, kwasu foliowego czy cynku. Leczenie aft jest głównie objawowe, stosuje się leki przeciwzapalne i przeciwbólowe. Jeśli jednak problem nawraca, należy skonsultować się z lekarzem, aby wykluczyć potencjalne poważniejsze choroby oraz niedobory pokarmowe.\nJak dbać o jamę ustną dziecka – poradnik dla rodzica\nPrzede wszystkim, zadbaj o zdrowie swoich zębów. Bakterie odpowiedzialne za próchnicę mogą przenosić się na dziecko i zwiększać ryzyko wystąpienia próchnicy u niego.\nOd pojawienia się pierwszego mlecznego zęba zacznij dbanie o higienę jamy ustnej. Stosuj specjalnie przeznaczone dla niemowląt szczoteczki do zębów.\nEdukuj dziecko w zakresie prawidłowego mycia zębów i nadzoruj je. Często popełnianym błędem jest szybkie porzucenie asystowania dziecku przy myciu zębów na rzecz jego „samodzielności”. Tymczasem nawet dzieci w wieku szkolnym wymagają kontroli lub pomocy przy myciu zębów, ponieważ często robią to nieprawidłowo – pomimo przygotowania teoretycznego.\nWybieraj dobre szczoteczki i pasty do zębów – takie, które zadbają też o zdrowie dziąseł, np. GUM JUNIOR. To, czy szczoteczka dla dziecka ma wizerunek ulubionego bohatera, a pasta ma pyszny smak, może być zachętą do mycia zębów, jednak nie zawsze jest najlepszym wyborem w kwestii jakości. Wybieraj szczoteczki dopasowane wielkością do wieku dziecka i o dobrze dobranej twardości. Możesz w tym celu skonsultować się z lekarzem stomatologiem.\nPostaw na profilaktykę – odbywaj regularne wizyty u stomatologa, nawet jeśli dziecko nie skarży się na ból zęba.\nLecz zęby mleczne – nie jest prawdą, że ich się nie leczy, skoro i tak zaraz wypadną.\nJeśli stomatolog zasugeruje taką potrzebę, możesz rozważyć lakowanie zębów stałych lub fluoryzację. Nie są to jednak zabiegi, które należy wykonywać rutynowo.\nBakterie jelitowe – najlepsi przyjaciele każdego dziecka!...\nDrugie śniadanie na pierwszym miejscu!\nMiód - właściwości lecznicze i odżywcze


Oaza zieleni, spokoju i piękna w Landwarowie - Kurier Wileński\nStrona główna W kraju Oaza zieleni, spokoju i piękna w Landwarowie\nOaza zieleni, spokoju i piękna w Landwarowie\nKażda rzeźba w ogrodzie ma swoją historię Fot. Alina Sobolewska\nO istnieniu tej oazy dowiedzieliśmy się przypadkowo, od przyjaciół „Kuriera”. W Landwarowie, (rejon trocki) praktycznie w centrum miasta, wśród szarych domów wielomieszkaniowych radzieckiego budownictwa, znajduje się prawdziwa wiejska zagroda, w której gospodarzami są Krystyna i Franciszek Markunasowie i którzy stworzyli świat pełen zieleni, pamiątek oraz wspomnień.\nMówiący piękną polszczyzną pan Franciszek o sobie zaczyna opowiadać, sięgając czasów przyjazdu na Ziemię Trocką swego ojca, również Franciszka, z Koszedar.\n– Mój ojciec od swego chrzestnego ojca w prezencie otrzymał 25 hektarów ziemi i spod Koszedar przybył do miejscowości Zawiasy nieopodal pięknych Rykont. Nosił nazwisko Markunas, potem nazwisko straciło końcówkę i przez wiele lat był Markun. Wraz z żoną Moniką Kimberówną pochodzącą z majątku w Burbiszkach założył rodzinę i wybudował piękny dom. Był bardzo dobrym gospodarzem, budowlańcem, który miał duszę artysty. Mój rodzinny dom znajdował się nad rzeką i już w 1937-1939 latach przyjmował tak zwanych „wakatników”, czyli wczasowiczów — opowiada pan Franciszek.\nPamięta wysokiego urzędnika policji z Wilna odpoczywającego w ich domu, który przyjeżdżał luksusowym samochodem.\n— Były to początki prawdziwej turystyki wiejskiej — dodaje z uśmiechem nasz rozmówca.\nRodzina przeżyła wojnę, dom udało się zachować. O tych czasach przypomina przestrzelony obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej, który jako rodzinna relikwia jest przechowywana do dziś w domu pana Franciszka.\n— Mój ojciec był bardzo pomysłowy i pracowity, to mu zawdzięczam dostrzeganie piękna w otaczającym świecie. Mówił mi: synu, każdy kamień ma swoją twarz, sztuką jest ją dostrzec… Tu, w domu jest wiele kamiennych ścian, które są równe i nigdy nie były szlifowane. Zwyczajnie są ułożone twarzą do ludzi — dodaje nasz rozmówca.\nGospodarze zagrody Franciszek i Krystyna Markunasowie oraz wnuk Edwardas Fot. Alina Sobolewska\nJednak właśnie ten piękny dom nieopodal Rykont i uporządkowane otoczenie stało się powodem zesłania ojca pana Franciszka. W 1949 roku został wywieziony na Sybir, do Irkucka. Sześć lat spędził w głębi Rosji, wrócił w 1955 roku.\n— Był bardzo wierzącym człowiekiem, ufał Bogu w każdej sytuacji, nie narzekał, pracował najlepiej, jak potrafił. Po powrocie, po kilku latach pracy w kołchozie otrzymał działkę w Landwarowie i tu wybudował dom, który stoi tu do dziś — opowiada gospodarz przy ulicy Konduktorskiej 2B.\nPana Franciszka życie również nie rozpieszczało. Kiedyś w młodości marzył o lotnictwie, jednak pierwsze podejście na studia skończyło się fiaskiem. Wpis o ojcu, który był zesłany, zamykał drogę na przyszłość. Jednak, jak twierdzi nasz rozmówca, świat jest pełen dobrych ludzi, dzięki ich pomocy trafił do zakładu wojskowego do Wilna, tak zwane „Tri piatiorki”, później studiował w Moskwie technologię mas plastycznych i po otwarciu zakładu „Plasta” w Wilnie zaczął pracować jako kierownik działu. Tam też pracował do emerytury.\nMieszkał w Wilnie, w dzielnicy Lazdynai. Piękne mieszkanie jednak nie cieszyło go. Gdy wyszedł na emeryturę, to miał bardzo dużo wolnego czasu, a obserwacja sąsiadów grających w słynnego „kozła”, jakoś go nie bawiła. Więc wraca do Landwarowa i powoli rozpoczyna rekonstrukcję domu rodzinnego, domu ojca nie zmienia. Szanuje jego styl i charakter. Za namową zaprzyjaźnionego budowlańca znosi stare budynki gospodarcze i przy rodzicielskim domu buduje „niby chlew”, jednak bardziej przypominający dom. I chociaż potem miał z tym wiele kłopotów, nawet proces sądowy, sprawę udało się załatwić.\n— Czasy, Bogu dzięki, się zmieniały, przyszła pierestrojka, na wiele spraw zaczęto patrzeć inaczej i wszystkie potrzebne pozwolenia udało się nam uzyskać. Potem przyszła kolej na jeszcze jeden budynek. Skoro pierwszy miał być domem, więc powstała potrzeba zabudowania gospodarczego. I tak powstała, jeżeli można to tak ująć, wiejska zagroda — mówi z dumą gospodarz.\nSala przy łaźni pełna autentycznych pamiątek Fot. Alina Sobolewska\nKażdy skrawek ziemi jest tu pomysłowo wykorzystany, kwiaty, drzewa, rzeźby, ogród, w którym uprawiane są ekologiczne warzywa i owoce. Wszystko wykonane rękoma gospodarza. Zapytany, w jaki sposób projektuje, czy miał jakieś szkice, rysunki, pan Franciszek jedynie uśmiecha się.\n— Wszystko mam w głowie. Zaczynając realizować jakiś swój pomysł, wiem, jak to będzie wyglądało w końcowym wariancie. Gdy zdobędę jakąś stara rzecz, otrzymam w prezencie czy kupię, wiem, w którym miejscu będzie — w domu czy w ogrodzie.\nPan Franciszek oprowadza po swej posiadłości, każdy kamień ma tu swoją historię. Obok — żona Krystyna, rodowita wilnianka z domu Adamowicz, która dla ukochanego sprzed ponad pół wieku zrezygnowała z wyjazdu z rodziną do Polski. Wyjechali wówczas rodzice i rodzeństwo. Została na Litwie sama.\nPani Krystyna przyszłego męża poznała na ostatnim roku studiów. Studiowała medycynę. Spotkali się u zaprzyjaźnionego księdza w Rykontach, którego gosposia, osoba wykształcona i bardzo inteligentna, była mamą chrzestną siostry pani Krystyny.\nPan Franciszek poszedł pomóc panience wody ze studni przynieść i… tak rozpoczęła się miłość, która trwa już 56 lat. Wychowali trójkę dzieci, mają pięcioro wnuków. Stanowią parę, której można pozazdrościć wzajemnego szacunku, zrozumienia i tolerancji.\nPaństwo Markunasowie twierdzą, że małżeństwo to wybór — wybór człowieka do oddania się w niewolę drugiemu. Osiągnięcie sukcesu w rodzinie jest uwarunkowane ciężką pracą oraz wieloma wyrzeczeniami — niezależnie od czasu czy miejsca. Radość przeplatała się kiedyś ze łzami, a sukcesy często okupione były bólem i problemami, które być może były inne niż te, które spotykają dziś na swojej drodze młode małżeństwa, ale na pewno nie były mniejsze. Dziś, po pięćdziesięciu sześciu wspólnych latach, małżonkowie zgodnie twierdzą, że mimo wszystko było warto.\n— Dziś młodzież ma nieco inne podejście do tej spawy, mają przyjaciół, partnerów. Długo zastanawiają się, nie śpieszą do ślubu. To ich wybór – rozważa filozoficznie nasz rozmówca.\nPodwórko jest prawdziwym dziełem sztuki Fot. Alina Sobolewska\nPani Krystyna, zapytana czy podzielała pasję architektoniczną męża, mówi krótko:\n„Oj, różnie było…”.\nJednak dziś przebywając w tej oazie piękności i spokoju, wydaje się, że czas tu się zatrzymuje. Znika gdzieś pośpiech, codzienne troski i zmartwienia. Panuje taka wyjątkowa aura, która uspokaja i skłania do refleksji.\nDzieci i wnukowie również tu przyjeżdżają, jednak nie tak często, jakby dziadkom się chciało. Bardziej wolą inne, dalekie kraje.\n— Zresztą rozumiem. Kiedyś również wyjechałem z domu na miesiąc takim rejsem wycieczkowym po Morzu Śródziemnym, zwiedziłem Egipt, Grecję, Hiszpanię, Indie – w domu do dziś mam wiele pamiątek z tamtej podróży… — wspomina pan Franciszek.\nPiękny dom z salonem, którego okna są upiększone witrażami. Łaźnia i piękne pokoje wypoczynkowe, perfekcyjne połączenie naturalnych materiałów, kamienia i drewna. Autentyczne pamiątki zachowane od kilku pokoleń. Przytulny basen. Spacerując po majątku państwa Markunasów można uczyć się historii oraz podziwiać pomysłowość i pasję gospodarzy.\nSkąd tyle energii, zapału do pracy? Obserwując piękne kamienne pomieszczenia, widać, że nie lada fizycznego wysiłku wymagało to od gospodarza.\n— Było siły, było. Mój ojciec zawsze mawiał, że ruch jest najlepszym lekarstwem. Żona lekarz zawsze to potwierdzi. Wysiłek fizyczny sprawia, że czujemy się zdrowo… Ważne jest również pozytywne nastawienie do świata i poczucie humoru – powiedział na zakończenie Franciszek Markunas.\nPoprzedni artykułOdroczono rewolucję łupkową\nNastępny artykułKolejna kontrowersyjna śmierć w tzw. sprawie pedofilskiej


Mikrodermabrazja: Warszawa a inne miasta\nDiamentowy masaż skóry\nTagi: mikrodermabrazja , mikrodermabrazja diamentowa , mikrodermabrazja Warszawa , oczyszczanie skóry , peeling , przebarwienia skóry , zabiegi na skórę\nMikrodermabrazja i masaż: od tego zacznij pielęgnację skóry wiosną\nIdzie wiosna, czas zdjąć zimową powłokę zmęczenia i szarości ze skóry. Ruch na świeżym powietrzu, witaminy, dobra dieta czasami jednak nie wystarczą. Żeby skóra nabrała blasku polecamy zabieg mikrodermabrazji.\nPo pierwszym razie byłam mikrodermabrazją zachwycona. Mam stosunkowo grubą skórę, trochę jak słoń, ale ze skłonnością do pękających naczynek. Do tego mocno zanieczyszczoną\ni z widocznymi rozszerzonymi porami. Nigdy nie mogłam jej idealnie doczyścić. Po pierwszej mikrodermabrazji wpatrywałm się w lusterko jak zaczarowana. Gładkie czoło i skóra na nosie. To co polecają kosmetyczki - wykonanie pięciu, sześciu zbiegów w serii co dziesięć dni, jak najbardziej się sprawdza. Gdy masz problemy z łojotokiem i krostami - połącz terapię z kwasami. To naprawdę czyni cuda.\nMikrodermabrazja polega na ścieraniu zewnętrznych warstw skóry przy pomocy mikronizowanych kryształów tlenku glinu, korundu lub specjalną głowicą diamentową. Proszek zostaje pod ciśnieniem wypchany z dermabrazora i tworząc coś w rodzaju „burzy piaskowej" ściera skórę. Jest świetnym przygotowaniem do peelingu.\nMikrodermabrazja nie wywołuje powikłań, nie niesie ryzyka przebarwień i blizn, a efekty są widoczne od razu i można wrócić do normalnej aktywności. Nie boli - choć za pierwszym razem można odczuwać nieprzyjemne ciągnięcie skóry.\nMikrodermabrazja pogrubia naskórek, wzmaga syntezy kolagenu i elastyny - to dlatego stosuje się ją do odmładzania skóry, korekcji zmarszczek i blizn, eliminacji plam przebarwieniowych, czyszczenia skóry, leczenia trądzika.\nCeny w Warszawie wahają się od 120 nawet do 400 złotych (w zabiegu uwzględnia się maskę i masaż), w innych miastach jest często taniej: nawet od 80 zł. Wszystkie salony proponują rabat, gdy mikrodermabrazję wykupi się jako serię zabiegów.\nSięgnij po aloes, bawełnę lub algi\nJak prawidłowo stosować peeling?\nJak prawidłowo robić peeling, żeby nie zaszkodził skórze? Niestety, jeśli peeling jest źle dobrany lub robiony zbyt często, może uczynić więcej szkody, niż pożytku. Oto kilka wskazówek, jak stosować ten popularny kosmetyk.\nWakacje w pełni, a letnia pogoda sprzyja eksponowaniu pięknego, gładkiego ciała. Nadszedł w końcu sezon na szorty, bikini i kobiece sukienki. Aby bez obaw odsłaniać najbardziej seksowne części kobiecego ciała skorzystaj z...\nPeeling domowej roboty może okazać się twoim ulubionym kosmetykiem - jest tańszy niż ze sklepu, przyjemny w użyciu, przygotujesz go w kilka minut. Ponadto wcale nie musisz martwić się o sztuczne dodatki - jest w stu...


Aktualności » Złoty jubileusz Ojca Innocenzo Dantego\nZłoty jubileusz Ojca Innocenzo Dantego\nStrona główna › Aktualności › Złoty jubileusz Ojca Innocenzo Dantego\n29 czerwca 2021 roku Ojciec Innocenzo Dante – paulista który doprowadził do odnowienia działalności Towarzystwa Świętego Pawła w Polsce – obchodzi złoty jubileusz 50 lat kapłaństwa.\nPauliści przybyli do Polski w 1934 roku i dosyć szybko rozpoczęli prężną dzielność wydawniczą. Niestety zawierucha, najpierw wojenna a potem komunistyczna sprawiła, że polska wspólnota paulistów praktycznie przestał istnieć. Włoscy księża zostali zmuszeni do opuszczenia Polski, w Częstochowie został jedynie młody kleryk Alojzy Łabędź, który samotnie kontynuował dzieło Zgromadzenia. Jego nagła śmierć w styczniu 1967 roku zakończyła zupełnie, przynajmniej tak się wydawało istnienie Zgromadzenia w Polsce. Jednak ziarno rzucone w ziemię, wkrótce miało przynieść plon obfity.\nZaledwie kilka lat później młody włoski ksiądz Innocenzo Dante zaczął myśleć o podjęciu misji w Polsce. Od myśli szybko przeszedł do czynu i po uzyskaniu aprobaty przełożonego generalnego zaczął organizować podwaliny pod trudny proces odnowienia Zgromadzenia w Polsce. Pierwszy raz przyjechał do Częstochowy w 1977 roku. Przy nieocenionej pomocy Sióstr Uczennic Boskiego Mistrza, zaczął poznawać polskie środowisko kościelne i gromadzić wokół siebie młodych, zainteresowanych życiem i apostolstwem paulistów. Już w 1978 roku do postulatu wstąpiło pierwszych trzech mężczyzn. Dzień 22 lutego 1978 roku został uznany za datę oficjalnego odnowienia Zgromadzenia w Polsce.\nKs. Dante przez długie lata nie mógł oficjalnie zamieszkać w socjalistycznej Polsce, więc regularnie przyjeżdżał do Polski. Takich podróży samochodem, odbył wówczas około dwieście. W tym czasie pierwsi pauliści studiowali w seminarium częstochowskim w Krakowie, a ojciec Dane nadzorował budowę domu w Częstochowie, który został oficjalnie oddany do użytku w 1984 r. Dynamicznie rozwijająca się wspólnota szybko rozpoczęła prowadzenie działalności apostolskiej.\nKs. Dante nie zważając na trudności związane z ówczesnym niełatwym dla Kościoła czasem, konsekwentnie realizował dzieło odnowienia Zgromadzenia. Założył kolejne wspólnoty zakonne w Masłońskim i Lubinie, zorganizował studio nagrań, stworzył podwaliny wydawnictwa Edycja Świętego Pawła. Przede wszystkim jednak, dla młodej zakonnej wspólnoty był ojcem, przyjacielem, wzorem, który potrafił zaczepić w tych młodych ludziach entuzjazm, radość głoszenia Ewangelii nowymi środkami, miłość do charyzmatu przekazanego przez Założyciela.\nZa to wszystko Towarzystwo Świętego Pawła w Polsce, w dzień złotego jubileuszu kapłaństwa ojca Innocenzo Dantego, wyraża ogromna wdzięczność Bogu i dostojnemu jubilatowi. Ojcu Innocenzo życzymy wszystkiego, co najlepsze na kolejne lata życia.


Document.Editor 2016.5 - dobreprogramy\nOpisywane narzędzie do złudzenia przypomina wspomnianą składową pakietu biurowego Microsoft Office. Pozwala na edytowanie i zapisywanie formatów FlowDocument, DOCX (tylko tekst) oraz HTML. Co ważne, możliwa jest praca nad wieloma dokumentami jednocześnie dzięki opcji szybkiego przełączania między plikami dostępnymi w zakładkach.\nDocument.Editor oferuje dostęp do podstawowych opcji, takich jak możliwość otworzenia wybranego dokumentu czy też wyświetlenia listy ostatnio otwieranych plików. W trakcie pracy nad dokumentem możemy cofać i powtarzać wykonane czynności, kopiować treść pliku i wkleić ją w innym, dowolnym miejscu, a także usuwać wybrane słowa, akapity czy zdania poprzez zaznaczenie dowolnego fragmentu (można również szybko zaznaczyć cały tekst i skopiować go lub usunąć).\nZa pomocą Document.Editor wstawimy do dokumentu rozmaite grafiki, odnośniki, pliki tekstowe, symbole, tabele, linie poziome, nagłówki, stopki, a nawet datę i czas. Poszczególne elementy dostosujemy wedle preferencji, określając między innymi kolor i rozmiar czcionki, wybierając pogrubienie, kursywę czy też podkreślenie tekstu.\nDocument.Editor zawiera także opcję sprawdzania pisowni, zamiany tekstu na mowę, tłumaczenia wyrazów i sprawdzania ich definicji. Dodatkowo narzędzie pozwala na eksportowanie dokumentów do Wordpress, Xps, e-maili, serwerów FTP czy archiwów danych.\n10 wrz 2016 Anna Rymsza


Routery sieciowe - przegląd cz. 2 - 8level WRT-150 :: PCFoster.pl\nUrządzenia nie tylko dla domu\nAutor: Michał Jankowski | Data: 2011-08-22 09:00:00\nA A A | 202158 | 13\nW zeszłym miesiącu na naszym vortalu pojawił się test routerów z wysokiej półki, których cena oscylowała w granicach 300-500 PLN. Z uwagi na spore zainteresowanie tym tematem postanowiliśmy podjąć się ponownemu zestawieniu kilku urządzeń, jednak tym razem zdecydowanie bardziej przekrojowo. Do naszej redakcji trafiły tym razem produkty od firmy 8level, AirLive, Linksys oraz Netia. Większość z nich to jeszcze ciepłe, niedawno wprowadzone na rynek routery, o których pewnie nie każdy słyszał. W poniższym przeglądzie zaprezentujemy Wam ich możliwości i pomożemy dokonać wyboru przed zakupem. Zapraszam do lektury.\nCisco Linksys - oprogramowanie\nNetia Spot - oprogramowanie\n8level WRT-150 - oprogramowanie\nAirLive - oprogramowanie\nPierwszym routerem, który na rynku dostępny jest dopiero od sierpnia tego roku jest model WRT-150 od firmy 8level. Urządzenie to zostało zapakowane w bardzo sztywny, sporej wielkości karton na którego froncie znajdziemy zdjęcie kupowanego modelu, informacje o zastosowanych technologiach oraz duże logo producenta. Na odwrocie mamy przykład wykorzystania WRT-150 oraz krótką specyfikację techniczną w czterech językach (również po polsku). W środku oprócz samego routera znajdziemy również zasilacz sieciowy, zestaw instrukcji obsługi, małą płytę CD oraz kable ethernetowy.\nProdukt swoim wyglądem prezentuje się bardzo skromnie. Na froncie urządzenia umieszczono duże logo 8level z hasłem „NEXT LEVEL IN NETWORKING”, a poniżej czarny panel z diodami kontrolnymi, które informują nas o statusie pracy urządzenia. Całość wykonana jest z biało-czarnego plastiku wysokiej jakości, który jest dobrze spasowany.\nZ tyłu jak widzicie na zdjęciach mamy jedną antenkę Wi-Fi, obok gniazdo zasilania, 4x port LAN, 1x WAN, przycisk reset (zagłębiony) oraz guzik WPS.\nPo bokach nie mamy żadnych dodatkowych portów, za to są otwory wentylacyjne.\nNa spodzie widzimy kolejne kratki, które mają polepszyć przepływ powietrza. W narożnikach przyklejono cztery gumowe nóżki, a między nimi zastosowano otwory, dzięki którym możemy powiesić WRT-150 na ścianie. W centralnym punkcie znajduje się naklejka, na której znajdziemy dane dostępowe do routera.\nProducent podaje na swojej stronie, że WRT-150 to połączenie Access Pointa (punktu dostępowego), przełącznika o czterech portach, firewalla oraz routera z translacją NAPT. Dodatkowo wspomina o możliwości dzielenia Internetu oraz plików. O tych i innych funkcjach przeczytacie na kolejnej stronie, natomiast teraz spójrzmy na możliwości techniczne routera.\nModel ten pracuje zgodnie ze standardami 802.11n(Draft 2.0)/b/g w trybie 1T1R, co pozwala osiągnąć prędkość bezprzewodowej transmisji nawet do 150 Mbps. Do szyfrowania wykorzystuje WPA2 (AES).\nZostał on również wyposażony w QoS, które pozwala na kontrolowanie łącza i zarządzenia podziałem pasma między usługami.\nNa koniec spójrzcie na specyfikację techniczną:\nKolejna świetna robota :) Też kocham ten design Cisco :)\nRouter wifi spełniający domowe warunki przeciętnego polaka (czyli wymienione w artykule) można kupić za.. 60zł? No powiedzmy, że 100zł. A za pozostałe 400.. hulaj dusza.\nKilka switch-ów oraz routerów już testowałem, zdecydowanie polecam te które swój wewnętrzny system operacyjny mają oparty o Linuxa. Np. firmy D-Link: świetne produkty za przystępną cenę.\nE4200 to jest porażka, wprowadzili MIMO 3x3 i co z tego, skoro w oprogramowaniu obcięto mnóstwo opcji. Gdzie jest zakładka zaawansowanych opcji bezprzewodowych, może nie każdy chce działać w debilnym trybie "auto". A przecież poprzednicy np. WRT610N mieli to dobrze opracowane, po co było zmieniać.\njedno pytania do AirLive : Pierwsze zdanbie o wyglądzie routera to "Samo urządzenie prezentuje się dosyć skromnie." ..\na 2 zdjecia dalej w podsumowaniu wyglądu routera jest "Całość prezentuje się naprawdę bardzo dobrze. Router został wykonany solidnie z dużą dbałością o szczegóły. Nawet najbardziej wymagający użytkownicy będą zadowoleni z jego walorów estetycznych."\nto które zdanie jest prawdziwe ?\n@up, jedno nie wyklucza moim zdaniem drugiego...\nBardzo przyjemne zestawienie w którym znalazł się nawet Netia Spot :D Jestem zaszokowany :D\nŻe Wam się chciało tyle tych screenow robić :P\nMam dwa airlivy w domu i jestem przekonany, że nie ma lepszych ruterków! Mają najmocniejsze radio i dają radę tam, gdzie inne wymiękają :)\nAirLive rządzi. Najlepsze rutery na rynku, nie D, tp czy szity tego typu za parę złotych.


Duchniewicz: Więcej milionów na drogi na Wileńszczyźnie! - Wiadomości Znad Wilii Duchniewicz: Więcej milionów na drogi na Wileńszczyźnie! - Wiadomości Znad Wilii\n26 czerwca, 2020 10:45\nDuchniewicz: Więcej milionów na drogi na Wileńszczyźnie!\nNie przypominam sobie innego ministra, który nie zważając na skandale, tak uparcie trzymałby się swego stanowiska. Nie jestem jednak prokuratorem, więc nie mnie oceniać zarzuty stawiane Jarosławowi Narkiewiczowi. Natomiast jego działalność na stanowisku ministra komunikacji ocenić mogę.\nDyrektor Dyrekcji Dróg Samochodowych Vitalijus Andrejevas wprost oskarżył Narkiewicza o nieprzejrzyste dzielenie pieniędzy, przeznaczonych na walkę ze skutkami epidemii koronawirusa. Ministerstwo Komunikacji przyznało 16 milionów euro na łatanie dróg w różnych litewskich samorządach, z tego milion na remont trzech dróg na Wileńszczyźnie: drogi z Szklar do Ołony w rejonie trockim, drogi przez Dajnowę oraz drogi prowadzącej przez Turgiele w rejonie solecznickim.\nLitewskie media nie po raz pierwszy donoszą o tym, że Ministerstwo Komunikacji, którym kieruje przedstawiciel Akcji Wyborczej Polaków na Litwie-Związku Chrześcijańskich Rodzin, przyznaje pieniądze na remonty dróg w nieprzejrzysty sposób. Wiele pisano w swoim czasie o wyasfaltowaniu drogi pod dom premiera Sauliusa Skvernelisa, o asfaltowaniu dróg w rejonie trockim. Jarosław Narkiewicz ciągle podkreśla, że walczy z korupcją w Ministerstwie Komunikacji i problemami, co po sobie pozostawił Rokas Masiulis. Wspomina jakieś niesprecyzowane grupy interesów, które próbują mu w tym przeszkodzić. Być może rzeczywiście tak jest. Ale jednocześnie nie ulega wątpliwości, że np. wyasfaltowanie drogi do domu premiera – to nie był zwykły projekt infrastrukturalny. Bo przecież nie wyasfaltowano np. o wiele krótszej ulicy Vokės w Pogirach, przy której mieszka nie mniej ludzi, czy jakąś inną drogę, o której wyasfaltowanie od dawno mieszkańcy w rejonie wileńskim zabiegają. Powstaje więc wrażenie, że decyzje ministra są bardziej powiązane z nadchodzącymi wyborami sejmowymi niż z jakimiś przejrzystymi kryteriami i zasadami.\nNie podoba mi się jednak bardzo, że opisując te sytuacje litewscy dziennikarze ciągle podkreślają, że pieniądze zostały przyznane na remont dróg w miejscowościach „zwarcie zamieszkałych przez Polaków“. Niektórzy czytelnicy mogą bowiem zrozumieć to w ten sposób, że Polacy na Litwie są jakoś z tymi możliwie nieprzejrzystymi decyzjami związani. A tak nie jest. Minister i jego koledzy z partii – to nie wszyscy litewscy Polacy!\nLitewscy politycy, publicyści, politolodzy non stop narzekają na zacofanie gospodarcze Wileńszczyzny i polskiej mniejszości narodowej, nawet konserwatyści postulują przeznaczenie w region Litwy Południowo-Wschodniej większych inwestycji i chcą tworzyć w tym celu specjalne fundusze. Jednak, gdy te inwestycje nareszcie się pojawiają – np. inwestycje w infrastrukturę drogową – natychmiast odzywają się głosy o „uprzywilejowaniu“ Polaków na Litwie.\nJestem zdania, że bardzo dobrze się stało, że Ministerstwo Komunikacji znalazło pieniądze na remont dróg na Wileńszczyźnie. Powiem więcej: tych pieniędzy trzeba o wiele więcej niż milion euro! Infrastruktura dróg samochodowych jest na Wileńszczyźnie jedną z najgorszych w kraju. To po prostu skandal, że w 2020 roku, w XXI wieku, nadal ponad połowę dróg lokalnych w rejonie solecznickim i ponad 2/3 w rejonie wileńskim stanowią drogi o nawierzchni gruntowej!\nNatomiast, oczywiście, nie może być tak, że pieniądze na te remonty są przyznawane nieprzejrzyście, że nie ma — jeśli prawdziwe są doniesienia medialne — żadnych kryteriów na podstawie których ta lub inna droga jest wciągana na listę remontowanych za „koronawirusowe” pieniądze. Bo nie może być tak, że pieniądze na remonty dróg są przyznawane z uwagi na to, gdzie mieszka premier czy skąd kandyduje minister. Przejrzystość w pracy polityków i zaufanie mieszkańców do ich decyzji – to sprawa najważniejsza.\nJestem pewien, że przejrzyste kryteria rozdysponowywania środków na remonty dróg lokalnych pozwoliłyby na wyasfaltowanie nie nędznych 4 czy 5 kilometrów, tylko dziesiątków kilometrów „żwirówek” na Wileńszczyźnie. I cala Wileńszczyzna powiedziałaby ministrowi „dziękujemy”, nie zważając na to jaką opcję polityczną popiera i w jakim języku mówi. Niestety jak dotychczas wiele SŁYSZYMY od Jarosława Narkiewicza i innych kolegów z AWPL-ZChR o tym, że minister chce dobrze i bardzo niewiele WIDZIMY rzeczywistych zmian na lepsze.


Jak długo można trzymać geokreta? - Opencaching Polska - Forum\nJak długo można trzymać geokreta?\nRejestracja: piątek 14 sierpnia 2009, 00:23\nPost autor: bartek_kam » poniedziałek 31 sierpnia 2009, 22:46\nWyjąłem kilka dni temu geokreta ze skrzynki. Miałem go za chwilę przenieść do innej, ale nie udało się znaleźć czasu. Teraz zaczyna się rok szkolny, więc dopiero w piątek/sobotę będę mógł go gdzieś wrzucić. Wobec tego zastanawiam się, jak długo, według "zasad etycznych", można trzymać geokreta u siebie?\nPost autor: Irrachim » poniedziałek 31 sierpnia 2009, 22:56\nhmm. .. Pamiętam że niektórzy trzymali po 3-4 tygodnie, ale ja zasadniczo odkładam po max. tygodniu\nPost autor: Highlander » poniedziałek 31 sierpnia 2009, 23:07\nSą ludzie który geokreta trzymają od dwóch miesięcy... i to takiego który jest elementem układanki prowadzącym do pewnej skrzynki OC. Więc można powiedzieć że tydzień to pikuś.\nRe: Jak długo można trzymać geokreta?\nPost autor: wallson » poniedziałek 31 sierpnia 2009, 23:34\nbartek_kam pisze: Wobec tego zastanawiam się, jak długo, według "zasad etycznych", można trzymać geokreta u siebie?\nKrety żyją po to aby podróżować Przebywanie zbyt długo w jednym\nmiejscu źle działa na ich psychikę. 2-3 tygodnie to dawka dla kreta chyba\njeszcze znośna. Generalnie bez stresu jednak, krety czasem trafiają do\nskrzynek które nikt nie odwiedza przez kolejne kilka miesięcy. Warto też\npotrzymać kreta jeżeli np. za miesiąc szykujesz dłuższą podróż. Jeżeli\nzabierzesz wtedy kreta ze sobą będzie mu z pewnością bardzo miło\nPost autor: Hippocampus » wtorek 01 września 2009, 08:23\n2-3 tygodnie... hmm to dlatego bezustannie gubią się u mnie, bo pewnie rozpaczliwie szukają drogi ucieczki. W takim razie muszę się zlitować i wypuścić na wolność\nPost autor: Irrachim » wtorek 01 września 2009, 08:25\nWłaśnie - mój krecik został wywalony (ktoś zabrał go w długą podróż) z Pomorza gdzieś za Lublin. W trasie był 4 tygodnie. Problem w tym że ta skrzynka poprzednie znalezienie miała 3 miesiące temu.\nHippocampus pisze: 2-3 tygodnie... hmm to dlatego bezustannie gubią się u mnie, bo pewnie rozpaczliwie szukają drogi ucieczki. W takim razie muszę się zlitować i wypuścić na wolność\nTym bardziej że miałeś w łapach tylko jednego GK\nPost autor: lukas_jaceq » wtorek 01 września 2009, 20:13\nA do której skrzynki? to moze go dalej wysle w podróz ??\nPost autor: Liszewski.36 » środa 07 października 2009, 19:15\nTen ktoś to ja! jeśli nadal masz ochotę zabrać go z tamtąd to czemu nie, w ostatecznosci moge go z powrotem zabrac na Pomorze w njablizszym czasie : http://www.opencaching.pl/viewcache.php?cacheid=6610\nPost autor: spanish inquisition » poniedziałek 12 października 2009, 11:22\nOsobiście najdłużej trzymałem kreta ok. miesiąc, ale po wcześniejszm uzgodnieniu tego faktu z jego właścicielem\nMyślę że tydzień - dwa, to maks ile chciałbym, żeby mój krecik leżał u kogoś w plecaku. Chyba dobrą praktyką byłoby pisanie w logu o podjęciu kreta kiedy orientacyjnie zamierza się go zakopać. Ale bez przesady, cieszmy się że ludzie w ogóle logują podjęcie, bo niestety zdarzają się wypadki, że jest inaczej, a krety przepadają bez wieści...\nPost autor: shchenka » poniedziałek 12 października 2009, 11:36\nMoim zdaniem można trzymać długo, bo różnie to bywa. Geokrety mają to już w swojej naturze, że tylko część życia spędzają pod ziemią, a cześć w podróży. Niektóre z moich geokretów odnajdywały się po niemal roku.\nPost autor: etnamars » poniedziałek 12 października 2009, 11:49\nJak najbardziej zgadzam się ze shchenka.\nSytuacje zdarzają się różne:\n1. mam chwilowe "szczęście do mikro" i nie mam gdzie GK upchnąć\n2. wiem, że za dwa miesiące będę jechać na drugi koniec Polski, tam kreta wrzucę\n3. po prostu chwilowo nie mam czasu na zabawę (w naszym przypadku nie występuje )\nMyślę że tak jak geocaching uczy pokory i cierpliwości, to właściciele GK cieprliwie powinni czekać na ruchy swoich GK, a nosiciele nie powinni traktować ich jak "gorącego węgla" - wrzucając na szybko gdzie popadnie.\nPost autor: filips » poniedziałek 12 października 2009, 12:02\nMyślę, że ze strony użytkowników GK nie ma szczególnego ciśnienia na szybkie wprowadzanie kretów w dalszy obieg. ja czasem trzymam krety dość długo, czekając na właściwego kesza czy okazję dłuższych przenosin.\nZ kolei słyszałem, że trzymanie TB nie należy do dobrego tonu i już po niedługim czasie (np 1 tydzień) zdarzało się dostać monit ponaglający.\nPost autor: Żywcu » poniedziałek 12 października 2009, 12:07\nfilips pisze: Z kolei słyszałem, że trzymanie TB nie należy do dobrego tonu i już po niedługim czasie (np 1 tydzień) zdarzało się dostać monit ponaglający.\nPotwierdzam, taki monit otrzymałem i już nie przenoszę.\nPost autor: spanish inquisition » poniedziałek 12 października 2009, 12:21\netnamars pisze: Jak najbardziej zgadzam się ze shchenka.\nZgadzam się o tyle, że nie ma co wrzucać kreta byle gdzie, żeby tylko się go pozbyć oraz że pokora to nader wartościowa cecha\nZ drugiej strony jednak w moim krótkim doświadczeniu spotkałem się już z kilkoma sytuacjami, że geocacherom brakuje sumienności - zapominają o logowaniu, czasem podjętego kreta ciepną gdzieś na dno szafy a potem o nim zapomną. Dlatego właśnie nie miałbym oporów żeby zareagować, gdybym po 2-3 tygodniach nie wiedział co się dzieje z moim GK.\nZabawa nie tylko ma uczyć cierpliwości, ale także odpowiedzialności - nie chcę / nie mam czasu bawić się w krety, to poprostu ich nie zabieram - nie ma przymusu. Inna sprawa to perspektywa podróży i możliwość wywiezienia kreta, myślę że w dobrym tonie jest wtedy informacja dla właściciela kreta. Ostatecznie w zabawie chodzi też o interakcje między użytkownikami, a nie tylko o zaliczanie skrzynek/kilometrów i wymianę fantów.\nPost autor: etnamars » poniedziałek 12 października 2009, 12:49\nspanish inquisition pisze: Ostatecznie w zabawie chodzi też o interakcje między użytkownikami, a nie tylko o zaliczanie skrzynek/kilometrów i wymianę fantów.\nOczywiście tylko jak spojrzysz na statystykę to krety przebyły już prawie 3mln km - raczej trudno się spodziewać, żeby choć niewielka część ich ruchów była ustalana między użytkownikami. Oczywiście zdarzają się akcje typu wywóz w Bieszczady, na Mazury czy za granicę - ale tworząc geokreta zakładam, że raczej więcej go nie zobaczę. I nie mam zamiaru ingerować w jego podróż, nawet jeśli ma misję - niech podąża gdzie użytkownicy go zaniosą.\nŻywcu pisze: filips napisał(a):\nOj Panowie, tylko czekać na kolejne wypowiedzi o budowaniu niechęci wobec użytkowników jedynego właściwego serwisu (GC)


POMPY CIEPŁA - komfort, wydajność i ekologia - Electrotile\nPompa ciepła w Electrotile\nPołączenie pompy ciepła oraz instalacji fotowoltaicznej z pewnością pozwoli zwiększyć stopień wykorzystania na własne potrzeby całej wyprodukowanej energii elektrycznej.\nTo połączenie jest niezwykle korzystne nie tylko dla Twojego portfela, ale i dla środowiska. Przede wszystkim wytwarzanie energii elektrycznej i cieplnej z odnawialnych źródeł znacząco redukuje emisję szkodliwych substancji do środowiska.\nWażnym aspektem są również dofiannsowania. Skorzystaj z programu Czyste Powietrze i odbierz do 18 500 zł dofinansowania na pompę ciepła i instalację fotowoltaiczną.\nPompa ciepła zapewnia idealną temperaturę w mieszkaniu oraz produkcję ciepłej wody użytkowej w prosty, tani i ekologiczny sposób, dzięki wykorzystywaniu ciepła z otoczenia, podczas gdy inne źródła ogrzewania stają się coraz droższe i nie są ekologiczne.\nDlatego odpowiednio dobrana pompa ciepła może stanowić jedyne źródło ciepła w budynku i z pewnością wystarczy do ogrzewania, jak i przygotowania wody użytkowej.\nJakie są zalety pompy ciepła ?\nInnowacyjny, niskoenergetyczny system.\nPompy ciepła Aquarea to rozwiązanie bez wątpienia bezpieczniejsze, tańsze oraz bardziej ekologiczne od kotłów gazowych, olejowych czy innych systemów elektrycznych.\nPompy Aquarea T-CAP zapewniają komfort w domu nawet przy ekstremalnie niskich temperaturach zewnętrznych dochodzących do – 20°C.\nW asortymencie znajdziecie szeroki wybór pomp ciepła o różnym przeznaczeniu:\nnowe instalacje i domy pasywne: Panasonic Aquarea High Performance\nobiekty zlokalizowane w klimacie charakteryzującym się ekstremalnie niskimi temperaturami: Panasonic Aquarea T-CAP\ndomy z tradycyjnymi, wysokotemperaturowymi grzejnikami: Panasonic Aquarea HT\nPompa ciepła z Electrotile\nWybierz firmę która już od 11 lat utrzymuje silną pozycję w sektorze odnawialnych źródeł energii, posiadamy 30 własnych ekip montażowych i realizujemy 200 projektów miesięcznie na terenie całej Polski.\nDzieki pompie ciepła przede wszystkim:\nzmniejszysz rachunki za ogrzewanie o 80%\notrzymasz bezpłatny projekt instalacji\ndowiesz się o przysługujących Ci dofinansowaniach\nnasi specjaliści bez wątpienia dobiorą idealne rozwiązanie do Twoich potrzeb\nuzyskasz wsparcie przy kredycie lub leasingu\nPodsumowując, połączenie pompy ciepła oraz instalacji fotowoltaicznej z pewnością pozwoli zwiększyć stopień wykorzystania na własne potrzeby całej wyprodukowanej energii elektrycznej.


Dieta kopenhaska - Forum SFD - strona 31\nIlość wyświetleń tematu: 1343172\nNapisał(a) 6 July 2003 1:16 PM\nSzacuny 0 Napisanych postów 104 Na forum 18 lat Przeczytanych tematów 927\nHm... dietę kopenhaską stosowałam wiele lat temu... 2x.. i było to niestety zabójcze dla mego organizmu... Raz wytrwałam tydzień, raz 10 dni..,a moi rodzice byli bliscy wezwania do mnie pogotowia. Uwidoczniło się u mnie totalne osłabienie organizmu, słaniałam się na nogach (w 4 dniu gdzieś tak zaczynałam być głodna), miałam mroczki przed oczami, a serce waliło w zastraszającym tempie...itp, itd. Od tego czasu stałam się przeciwniczką tej diety. Z drugiej strony, gdy czytam teraz te wszystkie posty nabieram przekonania, że gdybym miała tą wiedzę co teraz mogłabym uniknąć wielu czynników ubocznych lub zminimalizować je do stanu, który nie wpływałaby tak ujemnie na mój organizm i jego normalne funkcjonowanie w ciągu dnia. Czy zdecydowałabym się na nią dzisiaj? Nie wiem.. Może gdyby nadwaga była moim głównym problemem (teraz jest O.K.) zaczęłabym nad nią się zastanawiać... Mój obecny problem, to jednak LENISTWO.. Powinnam ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć, by ujędrnić swoje ciało (latka lecą - 29 i doprowadzić pewne partie mojego ciała do tego stanu, któryby mnie zadowolił.. Wszystko to wiem... Nie potrafię jednak zacząć... (\nNapisał(a) 6 July 2003 1:27 PM\nJogger, moje normalne jedzenie to dieta 1500 kcal. Zawiera duzo bialka, troche tluszczu, a produkty weglowodanowe jadam tylko 2 razy w tygodniu. Mam nadzieje, ze to nie spowoduje efektu jojo po kopenhaskiej.\nDzis jestem w piatym dniu tej szalonej diety. Czuje sie ok. Mysle, ze dla organizmu, ktory do czasu stosowania diety byl odzywiony odpowiednio, dieta ta jest szokiem, ale nie spowoduje tego o czym pisala dziewczyna w poscie przede mna. Choc nie powiem .. czuje lekkie oslabienie.\nPonawiam pytanie z mojego wczesniejszego postu. Czy 14 dzien tej diety przewiduje powstrzymanie sie od jedzenia?\nNapisał(a) 6 July 2003 1:52 PM\nOsłabienie jest naturalne, gdyż masz niski poziom glikogenu. 14-ty dzień już jest normalny. Po diecie przelicz, o jaki procent spadła Ci waga, i o taki sam procent zmniejsz swoje 1500.\nNapisał(a) 6 July 2003 4:42 PM\nCzy podczas Kopenhagi moge pic Cole-light??Oczywiscie miedzy posilkami tak zeby jeśćć min.2godz po jej wypiciu.Z góry thx za odp.\nNapisał(a) 6 July 2003 6:21 PM\nJogger, a chce Ci sie wytlumaczyc dlatego akurat tak?\nI dzieki za poprzednie odpowiedzi. Podziekowalam rowniez sogiem..zreszta nie pierwszy raz juz.. :)\nNapisał(a) 6 July 2003 11:21 PM\nUff.. przebrnąłem przez tego posta.. :)\nNa początek miłe przywitanko.. hello :)\nTeraz pozdro dla tej pani co dostaje motorka po xenadrince.. ;)\nNo i też dla tej co to się z wózkiem i bobasem 10kg siłuje :)\nNo i wszystkich innych :)\nFajne jesteście.. i żadna dieta Wam nie potrzebna!\nMusicie uwierzyć w siebie ;)\nTeraz treść właściwa:\nJogger mistrzu powiedz mi czy jest sens wchodzenia na tą dietę jeżeli wcześniej ostro się jechało na ECA.. tzn jestem jakiś 8 tydzień z krótkimi przerwami (zazwyczaj 3dni co 3 tygodnie ładowania tak żeby uzupełniać stale minerały i witaminy ze szczególnym naciskiem na wapń).. choć nigdy nie pijałem kawy to myślę, że po takim cyklu ECA, jedna kawa nie doprowadzi do termogenezy.. powiedz jak uważasz Ty..\nNapisał(a) 6 July 2003 11:53 PM\nWszystko zależy od odpowiedzi tarczycy na ECA. Jeśli reakcja już spadła, to kawa jest faktycznie za słaba. Możesz kombinować inaczej: rano ECA, potem aeroby na czczo, potem dopiero kawa dla podtrzymania lipolizy jako śniadanko, i potem już klasycznie\nNapisał(a) 6 July 2003 11:55 PM\nWszystko zależy od odpowiedzi organizmu na ECA. Jeśli reakcja już spadła, to kawa jest faktycznie za słaba. Możesz kombinować inaczej: rano ECA, potem aeroby na czczo, potem dopiero kawa dla podtrzymania lipolizy jako śniadanko, i potem już klasycznie\nNapisał(a) 7 July 2003 12:10 AM\nOK, i generalnie produkty kofeinowe powinno się stosować pomiędzy posiłkami.\nNapisał(a) 7 July 2003 12:30 AM\nzałóżmy że ważysz 60kg, przy 1500kcal trzymasz stałą wagę, czyli spalasz 25kcal na kg masy ciała. Tracisz raptem 3kg na wadze, przy wadze 57kg zachowując poziom metabolizmu spalasz 57*25=1425kcal, jedząc 1500 75 masz do odłożenia niby niewiele, ale miesięcznie to 30*75=2250g kcal czyli 250g tłuszczu i dodając zatrzymanie wody masz prawie 1kg z powrotem.


Policyjna akcja na drogach regionu\nOpublikowano: piątek, 15/01/2021 - 14:23\nPolicjanci z drogówki prowadzili przedwczoraj akcję sprawdzając przejścia dla pieszych przez ruchliwe jezdnie lub miejsca, na których w przeszłości dochodziło do potrąceń. Sprawdzali też w jaki sposób poruszają się piesi w mniejszych miejscowościach, zlokalizowanych przy głównych szlakach komunikacyjnych. Wszystko po to, aby ograniczyć liczbę wypadków z udziałem niechronionych uczestników ruchu drogowego.\nPrzekraczanie drogi w miejscach niedozwolonych oraz niestosowanie się do obowiązku posiadania elementów odblaskowych poza obszarem zabudowanym - to główne wykroczenia popełniane przez pieszych na sokólskich drogach. Natomiast błędy kierowców to przede wszystkim wyprzedzanie bezpośrednio przed oraz na przejściach dla pieszych.\nPolicjanci przypominają, że wcześnie zapadający zmierzch i trudne warunki drogowe mają ogromny wpływ na bezpieczeństwo. Pieszy powinien zdawać sobie sprawę, że wchodząc na jezdnię w trudnych warunkach pogodowych tuż przed jadący pojazd często nie daje kierowcy szansy na odpowiednią reakcję.\n„Przypominany o noszeniu po zmierzchu elementów odblaskowych, nie tylko poza obszarem zabudowanym, ale również na ulicach miasta, dzięki którym stajemy się lepiej widoczni. Odblaskami mogą być przedmioty doczepiane do ubrania, opaski, czapki, czy też kamizelki. Ważne jest umieszczenie ich w odpowiednich miejscach - na wysokości kolan, dłoni, w okolicy środka klatki piersiowej i pleców - wówczas będziemy mieli pewność, że jesteśmy dobrze widoczni dla innych” – czytamy na stronie sokolka.policja.gov.pl.