Czy pies w mieszkaniu to dobry pomysł? - Po godzinach - Forum - Wątek - Polki.pl\nCzy pies w mieszkaniu to dobry pomysł?\nnapisał/a: koniczynka4 2013-12-15 12:09\nHej dziewczyny! Dzieci nas męczą w sprawie psa - prezentu świątecznego. Czy pies w mieszkaniu, nie domu, to nie jest najgorszy z możliwych pomysłów? Jakie są Wasze doświadczenia?\nnapisał/a: eenax 2013-12-16 10:21\nJa nie wyobrażam sobie mieć w mieszkaniu psa.\nDla mnie pies jest za bardzo towarzyski (musi mieć dużo kontaktu z swoim właścicielem a nie siedzieć 8-10 godzin sam w mieszkaniu) i musi mieć dużo wolnej przestrzeni do wybiegania (no po za typowymi pieskami "kanapowymi" jak yorki czy cziłała).\nnapisał/a: abernaciak 2013-12-16 12:27\nJeśli nie macie działki, na której spędzalibyście sporo czasu w lecie, lepiej nie decydujcie się na psa - to dla niego męczarnia. No chyba, że zależy wam na jakiejś miniaturce, która nie potrzebuje aż tak dużo ruchy jak psy o większych gabarytach...\nnapisał/a: Sonia104 2013-12-16 13:05\npies tak jeżeli jesteś absolutnie pewna. z doswiadczenia wiem ze dzieci prosza o psa obiecują a potem nie ma komu wyjść na dwor i obowiązek spadnie na ciebie, wiec jeżeli to jest tylko pomysl dzieci a ty nie jestes przekonana absolutnie odradzam\nnapisał/a: wkwasniak 2013-12-16 14:52\nMusicie dokładnie przeanalizować wszystkie za i przeciw.\nDziewczyny mają rację - nie można być pewnym w 100%, że dzieci będą pilnować wszystkich obowiązków. Dlatego musicie być przygotowani na to, że przybędzie Wam pracy - wyprowadzania psa na spacery, karmienia, wizyt u weterynarza, itd.\nZastanówcie się też, ile czasu mieszkanie "stoi puste". Jeśli nie ma Was calymi dniami, pies będzie nieszczęśliwy. No i najlepiej wybrać rasę, która nie potrzebuje ogromnych przestrzeni;)\nnapisał/a: - 2013-12-16 17:37\nPies to doskonałe rozwiązanie dla rodzin z dziećmi, gdyż wspomaga ich rozwój. Małe dzieci, np. szybciej uczą się mówić.\nJesli chodzi o psa w mieszkaniu, polecam niewielkiego pieska, który nie wymaga zbyt wielkiej ilosci ruchu. Kanapowce są stworzone do bycia w mieszkaniu, a np. pieski Chihuahua większosc zycia spędzają na spaniu :)


Choroby epidemiczne nawiedzały Nidzicę praktycznie od momentu jej założenia w 1381 roku, co zresztą nie było niczym wyjątkowym w średniowiecznych miastach. Kronikarze wspominają, że zaraza dotknęła młode miasto już 17 lat po tym jak nadano mu prawa miejskie. Kolejna nawiedziła gród nad Nidą sześć lat po bitwie pod Grunwaldem, jednak najgroźniejsza okazała się epidemia dżumy, szalejąca na Mazurach od 1708 do 1711 roku.\nDżuma 1710 - 1711\nZarazę mieli przywlec w te tereny pielgrzymi powracający z Torunia do Białut na Działdowszczyźnie, a więc miejscowości leżącej 18 km od Nidzicy. Aby nikt nie opuścił dotkniętej chorobą wsi, dookoła Białut wzniesiono palisadę. W ten sposób chciano zwalczyć zarazę w zarodku. W efekcie tylko nieliczni mieszkańcy Białut, którzy w porę uciekli do lasu, przeżyli czas zarazy. Podobna tragedia rozegrała się w 1708 roku w Olsztynku. Tu rolę palisady pełniło wojsko, które otoczyło miasteczko i nie pozwalało nikomu opuścić jego granic. Olsztynka nie skazano jednak na zagładę. Po pierwszym etapie izolacji, kiedy w mieście zapanowały nędza i głód, do Olsztynka pospieszyła pomoc z sąsiednich miejscowości. Szacuje się, że mimo podejmowanych starań medycznych i różnych zabiegów magicznych stosowanych przez ówczesną ludność, na tę chorobę – roznoszoną głównie przez szczury i pchły – zmarło aż 200 tysięcy spośród 600 tysięcy mieszkańców Prus Książęcych. Najbardziej ucierpiały najbiedniejsze tereny mazurskie. Zmarłych grzebano najpierw wokół kościołów, później, w miarę zwiększającej się liczby ofiar, na wydzielonych cmentarzach. Symbolem dżumy stał się charakterystyczny ubiór ochronny noszony w XVI–XVIII w. przez lekarzy w czasie epidemii, z maską w kształcie dzioba, do którego wkładano wonne olejki tłumiące fetor rozkładających się zwłok.\nDo Nidzicy dżuma zawitała w 1710 roku i do stycznia 1711 roku pochłonęła ponad 200 ofiar. W mieście mieszkało wówczas od 800 do 1000 osób. Zaraza pochłonęła zatem jedną piątą lub nawet jedną czwartą mieszkańców naszego miasta. Nidzicę, zgodnie z edyktem królewskim na temat zadżumionych miejscowości, otoczono rowami i palisadami, a strażnicy mieli rozkaz strzelać do wszystkich osób, które chciały wejść lub potajemnie opuścić miasto. Było ono otoczone kordonem sanitarnym do września 1711 roku.\nOgromne straty w ludności (ponad 10 tysięcy zagród chłopskich straciło gospodarzy) przyczyniły się do zaburzenia dotychczasowych układów społeczno-narodowościowych na Mazurach. Po ustaniu epidemii dżumy do spustoszonego regionu sprowadzono Salzburczyków, czyli wyznawców kalwinizmu, którzy byli zmuszeni emigrować z Austrii. Przybyli oni do Prus w 1732 roku w liczbie około 12 tysięcy i, choć od epidemii dżumy minęło prawie 20 lat, osiedlano ich tam gdzie nadal nie odtworzono stanu zaludnienia i stopnia zagospodarowania sprzed epidemii. Wokół Nidzicy, w lasach i polnych nieużytkach pojawiły się w tym okresie, dawno nie widziane tu żubry i niedźwiedzie.\nKolejna epidemia, która zdziesiątkowała mieszkańców Nidzicy, wybuchła w 1817 roku w Kalkucie. Stamtąd kupcy, żeglarze i żołnierze przenieśli ją do niemal każdego zakątka na ziemi. W 1830 roku cholera, bo o niej mowa, dotarła do Rosji, gdzie zabiła co dwudziestego Rosjanina. Zakaźna choroba przewodu pokarmowego, wywołana zazwyczaj spożyciem jedzenia lub wody skażonych przecinkowcem cholery, dotarła na teren Królestwa Polskiego w 1831 roku wraz z rosyjskimi żołnierzami tłumiącymi powstanie listopadowe. Pojawienie się epidemii na terenach Królestwa Polskiego i Litwy zbliżyło ją bezpośrednio do granic Prus Wschodnich. W obliczu bliskiego zagrożenia władze powołały Królewską Komisję do Zwalczania Cholery. Oprócz wydania specjalnej instrukcji w języku niemieckim i polskim na temat postępowania w czasach zarazy, jednym z pierwszych rozporządzeń komisji było zamknięcie granicy państwa i założenie kordonu sanitarnego na całej jej długości. Rozporządzenie pozwalało na przekraczanie granicy w kilku specjalnie wyznaczonych punktach. W rejencji królewieckiej, do której należała Nidzica, granicę południową Prus Wschodnich można było przekraczać przez „Napiórki pod Niborgiem (Neidenburg) i przez Opaleniec pod Wilborgiem czyli Willenbergiem”. Niedługo potem zamknięto przejście w Opaleńcu koło Wielbarka, a jedynym przejściem w tej części Prus Wschodnich zostały wspomniane „Napiórki”, czyli dzisiejsze Napierki.\nW miejscach przejść granicznych zarządzono zorganizowanie zakładów kwarantanny. Zabroniono przekraczania granicy poza wyznaczonymi punktami, a za naruszenie przepisów grożono nawet karą śmierci. Podwójny kordon wojskowy strzegł całej długości granicy. Pilnowano przede wszystkim leśnych dróg i ścieżek prowadzących z Prus Wschodnich do Królestwa Polskiego. Szczególną uwagę polecono zwracać na handlujących Żydów i na włóczęgów. Wzmocniono również nadzór nad karczmami i domami noclegowymi. Ich gospodarze musieli dokładnie badać dokumenty podróżnych, a w razie jakichkolwiek podejrzeń składać doniesienia do miejscowych władz. Do Prus nie można było wwozić starych ubrań, bielizny, pościeli, materaców, wełnianych i innych nakryć nocnych. Były to bowiem przedmioty szczególnie mocno „wciągające jad”. Zabraniano organizowania pielgrzymek, a w miejscowościach przygranicznych odwoływano tradycyjne jarmarki. To rozporządzenie dotyczyło również bezpośrednio Nidzicy, która ze względu na swoje przygraniczne położenie była miejscem popularnych i znanych jarmarków.\nJak radzono sobie z epidemią? Każdy dom, w którym ktokolwiek zachorował na cholerę musiał być odizolowany i pilnowany przez straże. Granicę izolacji należało oznaczyć liną. Przy większym niebezpieczeństwie trzeba było natychmiast izolować całą miejscowość, a kordon obsadzić wojskiem. Psy, koty i inne zwierzęta musiały być zabite. Drób służący za pożywienie powinien mieć krótko obcięte pióra. Miejsca publiczne takie jak szkoły, teatry, restauracje miały być zamknięte, natomiast kościoły mogły być otwarte. Należało pilnować, aby w sklepach nie gromadziło się jednocześnie zbyt wielu ludzi. Organizowano również specjalne szpitale i proponowano cały zestaw zaleceń profilaktycznych. Zalecano codzienne spacery na świeżym powietrzu, pieszo lub konno. Niemniej ważny miał być regularny sen o właściwej porze oraz odpowiednia dieta. Stanowczo zakazywano spożywania alkoholu i kwaśnych potraw. W przypadku napojów wyskokowych wyjątek uczyniono jedynie dla wina i koniaku. Wymienione wskazania i nakazy dotyczyły jednak niewielkiej części uprzywilejowanej ludności. Przeważająca większość miejscowych, przede wszystkim mieszkańcy miasteczek i wsi, żyli niezwykle skromnie, a ich dieta i sposób dbania o własne zdrowie były ograniczone do minimum. Ubogie warunki życia, brak nawyków higienicznych i sanitarnych, skromne wyżywienie oraz nieodpowiedzialność osób, które miały troszczyć się o wprowadzenie w życie zarządzeń Komisji do Zwalczania Cholery, zaowocowały rozwojem epidemii na terenie Warmii i Mazur.\nW naszej części Mazur cholera nasiliła się na początku sierpnia 1831 roku. W Szczytnie wraz z chorobą szerzyły się strach i rozpacz. W kronice Pasymia czytamy, że dzięki pracy trzech medyków sprowadzonym przez landrata Berga zmarło tylko 132 z 400 chorych. W tym czasie większość mieszkańców Nidzicy – jak opisuje to w monografii miasta J. Gregorovius – nosiła w celu ochronnym plastry ze smoły na piersi i codziennie nacierała sobie okolice żołądka olejkami eterycznymi i spirytusem winnym. Szczególnie ceniono sobie nieosoloną papkę z kaszy lub ryżu z dodatkiem sproszkowanego gummi arabicum, którą podawano chorym, kiedy tylko pojawiły się u nich niepokojące objawy. Wskutek nieznajomości prawdziwej przyczyny cholery, oprócz słusznych zaleceń dotyczących utrzymywania czystości oraz niektórych rozsądnych zarządzeń o izolacji i kwarantannie, wydawano w dobrej wierze szereg rad i rozporządzeń niemających żadnego znaczenia dla zahamowania epidemii. Na ten przykład w Nidzicy, dla oczyszczenia powietrza palono często na rynku stos z krzaków jałowca. Co więcej, mimo przeciwskazań dotyczących spożywania napojów wyskokowych zwartych w instrukcji sporządzonej przez Komisję do Zwalczania Cholery, szybko pojawiło się przekonanie, że alkohol zabija zarazki. Tym samym ulice Nidzicy zapełniły się pijanymi mieszkańcami. Niestety dopiero odkrycie przez Roberta Kocha w 1883 roku przecinkowca cholery i opisanie procesu roznoszenia choroby sprawiły, że można było z nią skutecznie walczyć. Zanim jednak osiągnięto ten poziom wiedzy, mimo podjętych środków profilaktycznych (w Królewcu wydawano nawet specjalną gazetę Cholera Zeitung) epidemia zebrała ogromne żniwo.\nEpidemia najbardziej dotknęła ludność miast. Najwyższą śmiertelność w stosunku do liczby mieszkańców na terenie Prus Wschodnich wykazały miasta takie jak: Pasym, Ryn, Nidzica, Ostróda. W całym powiecie nidzickim na trzydzieści tysięcy mieszkańców cholerą zaraziło się 639 osób z czego 363 osoby zmarły. W samej Nidzicy od 20 czerwca do 30 września 1831 roku zachorowało 356 osób, umarło 218. Szacuje się, że całe Prusy Wschodnie straciły na skutek epidemii ok. 15 tysięcy mieszkańców. Według rozporządzeń płynących z Królewca koniecznym było znalezienie miejsca na specjalne cmentarze dla zmarłych na cholerę. Miejsce to miało się znajdować z dala od zabudowań i być dobrze ogrodzone. Zmarli przewożeni byli przez specjalny personel. Wózki do przewożenia ciał miały mieć tak zbudowane skrzynie, aby można było wkładać do nich zwłoki przy pomocy tępych, żelaznych haków, a po przewiezieniu przenosić ciała do grobu bez konieczności dotykania ich. Grób musiał mieć co najmniej jeden sążeń głębokości (około 2 m), a po wrzuceniu do niego zwłok musiał być posypany niegaszonym wapnem. W Szczytnie zmarłych na cholerę chowano w zbiorowych mogiłach poza granicami miasta. W Nidzicy ofiary epidemii zostały pochowane w dwóch miejscach: większość zmarłych grzebano na cmentarzu epidemicznym w pobliżu drogi do Zagrzewa, pozostałą część pochowano na cmentarzu na Górce Garncarskiej, nazywanej współcześnie Górką Warszawską.\nGóra Garncarzy, określana tak od nazwy rzemiosła, którym parali się osiedlający się tam mieszkańcy Nidzicy, była pierwotnie wsią miejską, wzmiankowaną już w dokumentach lokacyjnych miasta. W XIV wieku wybudowano tam kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny, a wokół niego założono cmentarz. W tym samym czasie na terenie Nidzicy funkcjonował – istniejący zresztą do dziś – drugi kościół, zwany „miejskim” (Kościół św. Wojciecha). Wieś podmiejska z kościołem i cmentarzem rozciągały się przed południową bramą miasta zwaną „polską”, dlatego też bardzo szybko całe to przedmieście zaczęto nazywać „polskim”. Również cmentarz na Garncarskiej Górze określano jako „polski cmentarz”. Dzisiaj na Górce Warszawskiej próżno szukać śladów po dawnym kościele. Świątynia została spalona w 1664 lub 1784 roku, a jej ruiny rozebrano ostatecznie w roku 1828. W miejscu kościoła pozostał jednak cmentarz użytkowany do 1830 roku, kiedy to pochówki przeniesiono do nowo założonego cmentarza ewangelickiego przy dzisiejszej ul. Warszawskiej. Podczas epidemii cholery w 1831 roku to tam pochowano jednak część zmarłych mieszkańców miasta. W kolejnych latach cmentarz był nieużytkowany.\nWyjątkiem był rok 1848, w którym pochowano tam powiatowego radcę sądowego Ferdynanda Tymoteusza Gregorovius’a (ojca Juliusa i Ferdynanda), dzięki któremu odbudowano i podźwignięto z ruin nidzicki zamek. Został on pochowany obok swojej pierwszej żony Wilhelminy Karoliny Doroty Kausch, córki radcy wojennego z Mariampola, zmarłej w 1831 roku, zapewne właśnie podczas epidemii cholery. Później cmentarz stopniowo odchodził w zapomnienie. Swoiste memento dla nekropolii odegrała budowa w jej bezpośrednim sąsiedztwie, oraz częściowo na jej terenie, osiedla bloków mieszkalnych. Sam pamiętam, jak w szkole podstawowej, kiedy budowano bloki przy ulicy Warszawskiej, chodziliśmy z kolegami na to wzgórze, aby szukać czaszek. W wykopach i zepchanej ziemi widać było dużo ludzkich kości. Nikt z nas nie miał jednak świadomości, dlaczego jest ich w tym miejscu tak dużo. Dziś na górce, która zimą służy dzieciom do zjeżdżania na sankach, znajduje się ozdobny kamień będący fragmentem jakiegoś grobowca. Adam Płoski – historyk pochodzący z Nidzicy w jednym z artykułów snuje hipotezę, że być może jest to kamień nagrobny F. Gregoroviusa. Często można również spotkać opinie, że jest to fragment obelisku poświęconego ofiarom epidemii cholery, która zaatakowała nasze miasto w XIX wieku. W świetle każdej z tych teorii warto zatrzymać się w tym miejscu i, wspominając dawne historie, wyszeptać z wiarą: Od powietrza, głodu, ognia i wojny, wybaw nas Panie!\nAchremczyk Stanisław, Historia Warmii i Mazur, t. I, Olsztyn 2010.\nOlkowski Zbigniew, Epidemia cholery azjatyckiej w Prusach Wschodnich w latach 1831-1832, Komunikaty Mazursko-Warmińskie, 1968, nr 4, s. 531-572.\nCholera w Nidzicy dziesiątkuje mieszkańców, www.neidenburg-nibork-nidzica.blogspot.com/


Nike SB Dunk Low nadchodzą w wersji „Wheat Mocha”\nStrona główna Styl Sneakers Nike SB Dunk Low nadchodzą w wersji „Wheat Mocha”\nNie ma praktycznie tygodnia w 2020 roku kiedy nie pisalibyśmy od kolejnej nowej propozycji Nike SB. Dziś na przykład zapoznamy Was bliżej z nową wersję butów Dunk Low, które nadchodzą w typowo zimowej kolorystyce „Wheat Mocha”.\nNie ma w zimie nic bardziej klasycznego jak miodowe Timberlandy. Tego chyba nikt nie podważy. Sportowe marki, jak chociażby Nike SB, często korzystają z zastosowanych w nich kolorów i montują je w swoich własnych sylwetkach.\nDzisiejszy bohater został wykonany z zamszu, przy czym panel na boku wydaje się być ciut bardziej szorstki niż pozostałe elementy cholewki. Oczywiście całość skąpano w kolorze miodowym. Wszelkie dodatki jak zapiętka, Swoosh, sznurowanie wraz z językiem czy nawet wyściółka, są w kolorze miodowym. Całość będzie stała na ciemnobrązowej podeszwie z miodowym spodem, co wieńczy myśl designerów z Oregonu.\nButy pojawią się w oficjalnym sklepie internetowym Nike już 5 grudnia bieżącego roku. Do tego czasu zapoznajcie się z dołączonymi fotografiami.\nNike SB Dunk Low „Wheat Mocha”\nNadchodzą świeże Nike SB Dunk Low w kolorystyce „Court Purple”\nNie ma tygodnia czy miesiąca bez kolejnych świetnych nowości od Nike SB. Dziś nie będzie kolaboracji, a jedynie regularne wydanie w postaci modelu Nike...


policja – Strona 2 – To Nasz Region\nTa przejażdżka nie powinna się zdarzyć!\nDrogi w naszym regionie zapraszają do podróżowania – niestety to zaproszenie często przyjmują ci, którzy pod żadnym pozorem nie powinni wsiadać za kierownicę.\nPuławy, Wyróżnione anonimowy świadek, gmina kurów, klementowice, lubelskie, lubelskie info, pijany kierowca, policja, powiat puławski, puławy info\nPolicyjny pościg i fałszerstwo – takich kłopotów narobił sobie 21-latek\nCzy można uciec przed odpowiedzialnością? Próbował tego młody motocyklista z gminy Opole Lubelskie, jednak ostatecznie przekonał się, że kłamstwo ma krótkie nogi.\nOpole Lub., Wyróżnione fałszerstwo, gmina opole lubelskie, kpp w opolu lubelskim, motocyklista, policja, pościg\nPo zderzeniu auto wylądowało do góry kołami!\nWieczorny wypadek skończył się dachowaniem. Miał on miejsce na skrzyżowaniu ulic Żwirki i Wigury oraz Czesława Tańskiego w Dęblinie.\nRyki / Dęblin, Wyróżnione dachowanie, dęblin, policja, wypadek drogowy\nRadomscy „poszukiwacze” w akcji\nFunkcjonariusze z Sekcji Poszukiwań i Identyfikacji Osób Wydziału Kryminalnego Komendy w Radomiu mają na swoim koncie kolejne zatrzymania. Poszukiwane osoby, dotychczas nieuchwytne, wpadły w ręce wymiaru sprawiedliwości.\nRegion, Wyróżnione kwp w radomiu, policja, poszukiwany przestępca, radom, sekcja poszukiwań i identyfikacji osób, zatrzymanie\nNIEWYBUCH w powiecie ryckim\nKolejne, potencjalnie wybuchowe znalezisko w naszym regionie. Tym razem na pocisk artyleryjski z czasów II wojny światowej natknęli się pracownicy udrażniający rowy melioracyjne w miejscowości Stare Zadybie w gminie Kłoczew.\nRyki / Dęblin, Wyróżnione gmina kłoczew, jednostka wojskowa w dęblinie, niewybuch, pocisk artyleryjski, policja, powiat rycki, stare zadybie\nOpolscy funkcjonariusze oddali to, co najcenniejsze\nCzy pamiętacie Państwo ostatnią honorową akcję poboru krwi w Opolu Lubelskim? Było to już drugie spotkanie z Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Lublinie zorganizowane przez opolską komendę.\nOpole Lub., Wyróżnione krew, krwiodawcy, opole lubelskie, policja, pomoc, rckik w lublinie, terenowa zbiórka krwi\nKradli ubrania z galerii! Jak ominęli zabezpieczenia?!\nDo nietypowej sytuacji doszło ostatnio w lubelskiej dzielnicy Majdanek. Jeden z mieszkańców zauważył dwóch mężczyzn, którzy do zaparkowanego w krzakach auta pakowali dziwnie wyglądające torby.\nRegion, Wyróżnione galeria handlowa, kradzież ubrań, lublin, majdanek, policja, złodzieje\nWypił butelkę z procentami, wsiadł za kółko i ruszył w trasę\nPonad trzy promile alkoholu w organizmie miał kierowca ciężarówki, który jechał całą szerokością drogi S17. Takie zdarzenia, dla własnego bezpieczeństwa, musimy zgłaszać odpowiednim służbom.\nPuławy, Wyróżnione pijany kierowca, policja, puławy, puławy info, puławy wiadomości\nUderzył w tył samochodu i uciekł!\nZgłoszenie o kolizji w m. Elżbieta (gm. Opole lubelski) otrzymał ostatnio dyżurny opolskiej policji.\nOpole Lub., Wyróżnione elżbieta, gmina opole lebelskie, lubelska policja, opole lubelskie info, pijany kierowca, policja, policja Opole Lubelskie, wiadomości opole, wiadomości policyjne, wypadek\nPosłuchaj, jakie prezenty trafiły do puławskiego szpitala!\nKradzież na puławskim placu budowy!\nZmiany w puławskim szpitalu! Koniecznie przeczytaj!\nPrzygody w Kazimierzu Dolnym i w Janowcu! Czekają nie tylko na dzieci\nKORONAWIRUS: Sprawdź, co się zmieni 30 maja!\nSzykuje się rocznicowe widowisko – chcesz w nim wystąpić?\nKozienicki Dom Kultury chce wyłonić nowe literackie talenty\nO jakich prezentach marzą dzieci? Mogą to namalować i powalczyć o nagrody


Przysmaki dla psa - czy podawać psu? - Projekt 9m\nPrzysmaki dla psa – czy podawać psu?\nby Redakcja\t| Posted on 8 października 2021 17 marca 2022\nPies do prawidłowego rozwoju potrzebuje idealniej zbilansowanej diety. Musimy więc być pewni, że zapewniamy mu wszystko, czego potrzebuje do rozwoju zaopatrując się w pełnowartościową karmę, jednak to nie wszystko. Przysmaki dla psa to również element, w który powinniśmy się zaopatrzyć, aby pies rozwijał się zdrowo i miał doskonałą odporność. Jednak musimy mieć na uwadze, że kluczem jest tutaj skład produktów, który musi być w pełni naturalny, pozbawiony nie tylko konserwantów i barwników, ale także wszelkich innych ulepszaczy. Naturalne gryzaki to bardzo dobra alternatywa, kiedy chcemy być pewni, że nasz pies otrzyma od nas to, czego potrzebuje, jeśli chodzi o naturalne dostarczenie białka. Nie możemy zapominać, że jest to niezbędny budulec dla kości i zdrowego uzębienia naszego pupila.\nPrzysmaki dla psa z naturalnym składem znajdziemy w sklepie uniszki.pl. Plusem jest nie tylko naturalny skład, ale także duży wybór, co pozwoli nam dobrać te odpowiednie dla naszego pupila. Musimy mieć świadomość, że każdy pies ma zupełnie inne preferencje, jeśli chodzi o zapach i smak, który okaże się tym ulubionym. Zanim więc trafimy na ten, który rzeczywiście świetnie wpisze się w oczekiwania naszego pupila, musimy często działać metodą prób i błędów.\nGryzaki dla psów z alergią pokarmową\nPrzysmaki dla psa występują w wielu różnych opcjach do wyboru, co pozwoli nam dobrać idealne nie tylko do preferencji smakowych naszego psa, ale także przede wszystkim uwzględniając także nietolerancję na niektóre składniki. Musimy być pewni, że dajemy psu dokładnie to, co nie tylko doskonale się sprawdzi, ale także nie spowoduj dolegliwości związanych z układem trawiennym, co jest kluczowe. Tylko tak dostarczymy muu białka, jednak nie powodując u niego dolegliwości, które są tak uciążliwe. Jednak warto je podawać nie tylko w ramach uzupełniania diety, ale także jako alternatywę dla zabawy. Pies, kiedy wybierzemy odpowiednią przekąskę będzie mógł mieć zajęty czas na bardzo długo. Oczywiście, kiedy dobierzemy taką, która sprawdzi się także ze względu na wpisanie się w preferencje smakowe naszego pupila, co jest równie ważne.\nKiedy podajemy przekąski i gryzaki?\nKażdy właściciel, jeszcze zanim zdecyduje się podawać dla psa naturalne gryzaki powinien dowiedzieć się, kiedy najlepiej jest je podawać. Nie mogą one zastępować karmy, która poza białkiem dostarczy mu także inne do rozwoju rzeczy. Musimy więc mieć na uwadze, że tylko produkty, które są naturalne, a także podawane między posiłkami się sprawdzą, oczywiście jeśli uwzględnimy wybierając je także preferencje smakowe pupila, a także te związane z ewentualnymi alergiami pokarmowymi. Nie możemy bowiem podawać tego, co wzmaga objawy alergii i powoduje dyskomfort. Jednak w sklepie znajdziemy tak wiele różnych gryzaków i przekąsek, że z łatwością dobierzemy te idealne nie tylko, jeśli chodzi o ulubiony smak, czy zapach, ale także wielkość. Musimy mieć na uwadze, że małe psy nie poradzą sobie ze zjedzeniem dużej przekąski i wtedy warto kupować te mniejsze. Tylko tak będziemy w stanie zapewnić psu rzeczywiście to, co jest trafne i dobre dla konkretnie naszego pupila. Warto więc dowiedzieć się, jaki wybór w naszym przypadku okaże się najlepszy, aby serwować pupilowi to, co rzeczywiście nam się sprawdzi pod każdym względem. Bogaty wybór w sklepie z całą pewnością pozwoli nam dostosować idealną opcję, z której będzie szczęśliwy nasz pupil.


Czasami trzeba mierzyć siły na zamiary. Jeśli jedziesz w obcisłych spodeneczkach na rowerze, nie atakujesz ciężarówki… to przecież normalne. Ale nie dla tego cwaniaczka, który najwyraźniej miał zbyt dużo adrenaliny.\nAkcja ma miejsce w Singapurze, Pasir Ris Rise. Ulica jest dosyć zatłoczona, a do tego trafia się jeszcze rowerzysta… a w zasadzie to dwóch, ale ten jeden zachowywał się akurat bardzo poprawnie. Ale jeden chciał się zabawić i postanowił, że będzie blokował ciężarówkę.\nA kierowca ciężarówki – no wiadomo, że był zły. Bo kto by w takiej sytuacji nie był? Przy pierwszej lepszej okazji rowerzysta zebrał salwę pięknych klaksonów. To najwyraźniej go zdenerwowało. Postanowił, że się odwinie.\nRowerzysta zaczął pedałować i po chwili uderzył w lusterko ciężarówki, uszkadzając go. Kierowca tejże nie czekał nawet sekundy – momentalnie wjechał na szeryfa. Rowerzysta poleciał z impetem na trawnik przy drodze. Brawa, oklaski na stojąco! Może następnym razem się ogarnie i pojedzie tak, jak należy?\ncwaniak, instant karma, karma, rower, rowerzysta, Singapur, szeryf, wypadek


Profesjonalne usługi doradcze i nie tylko - Karta Na Ratunek\nHome » Spółki » Doradztwo » Profesjonalne usługi doradcze i nie tylko\n2018-07-31|Kategoria: Spółki / Doradztwo\nMasz własne przedsiębiorstwo? Od czasu do czasu musisz przewieźć jakieś niebezpieczne towary? Zdajesz sobie sprawę z tego, że w przypadku takich transportów musisz w szczególny sposób zadbać o bezpieczeństwo i wszystkie formalności? Jeśli szukasz specjalistów, którzy pomogą Ci w tym zakresie to zapraszamy do kontaktu. Dobrze wiemy na czym polega aktualizacja kart charakterystyki, znamy się na wszystkich obowiązujących przepisach i z przyjemnością przejmiemy na swoje barki obowiązki związane z przygotowaniem produktów do transportu. Odwiedź naszą stronę, zobacz jakie mamy doświadczenie i już dziś zdecyduj się na współpracę. Zaoferujemy Ci korzystne warunki, odpowiemy na wszystkie pytania i będziemy Cię wspierać nie tylko w temacie jakim jest aktualizacja kart charakterystyki. Znakujemy, klasyfikujemy i wykonujemy etykiety. Jednym słowem działamy kompleksowo, liczymy na długoterminową współpracę i podpowiemy Ci na przykład jak postępować w przypadku kontaktu z jakimiś towarami niebezpiecznymi.\nDimlab - fototapety dla dzieci i dorosłych\nDimlab to drukarnia cyfrowa, w której stawiamy na wysoką jakość i technologie przyjazne środowisku naturalnemu. Szukasz miejsca, w którym stworzysz unikalne fototapety dla dzieci, szklane panele do salonu, bądź też stylowe plakaty i reklamy dla swojej firmy? Dimlab to odpowiedź na twoje potrzeby. Zapewniamy k...\nNaprawa kas fiskalnych może się okazać niezbędna po pewnym czasie działania tych urządzeń. Trzeba pamiętać o tym, że tego typu działań mogą się podejmować tylko certyfikowani specjaliści. Naprawa kas fiskalnych w wykonaniu naszej firmy może się okazać absolutnie najlepszym wyborem dla ciebie. Śmiał...\nNawet dla dentysty lepsza jest opcja wykonywana zakupów przez internet. Wtedy bowiem niczego nie musi się obawiać i wszystko wygląda tak, jak nam się to wydawało. Zatem chętnie odwiedzimy ten sklep stomatologiczny online. Już na pierwszy rzut oka widać, jak wiele ciekawych i dobrej jakości rzeczy możemy tut...\nNasza firma prowadzi jeden z największych sklepów internetowych, specjalizujących się w sprzedaży kosmetyków i środków do pielęgnacji ciała. Są to przede wszystkim produkty bazujące na naturalnych ekstraktach roślinnych i ekologicznych recepturach m.in. naturalne szampony, środki do pielęgnacji rąk i tw...\nUnimot - hurt paliw, gazów i olejów.\nNa co zwrócić uwagę wybierając łańcuszki srebrne ?\nFaworki w opakowaniach


Zakupy się lumpeksie? Za 80 zł ubierzesz się od stóp do głów | Dziennik Łódzki\nKatarzyna Chmielewska, Katarzyna Zajko, Joanna Woźniak 2 stycznia 2012, 4:50\nPolacy coraz częściej kupują ubrania w lumpeksach DziennikŁódzki/archiwum\nPowraca moda na odzież używaną. Miesięcznie do Polski sprowadza się tysiące ton ubrań z zachodniej Europy. Łódź znów jest polskim centrum lumpeksów. To już jednak nie przybytki dla ubogich, których nie stać na nowe ubrania. To miejsca, gdzie modnie jest kupować. To także wielki biznes, całkiem dochodowy.\n- Co miesiąc sprzedajemy do sklepów w całej Polsce ok. stu ton używanej odzieży - szacuje Jarosław Grzybek, właściciel hurtowni używanej odzieży o ogólnopolskim zasięgu "Szperaczek".\n- Nasza firma mieści się na Śląsku i tutaj mamy najwięcej klientów, wielu jest też na Podkarpaciu i w Małopolsce. Przyznaję, że również w Łodzi jest bardzo duży rynek. Ciągle powstają nowe sklepy.\nNajwięcej second handów znajdziemy w okolicach skrzyżowania ulic Gdańskiej i Legionów oraz przy ul. Wschodniej. W sklepach tego typu w Łodzi można ubrać się od stóp do głów za ok. 80 złotych, wraz ze wszystkimi dodatkami. W poszczególne dni tygodnia sklepy oferują promocje, dzięki którym zapłacimy jeszcze mniej.\n- Z reguły wybieram się na zakupy w poniedziałki, ponieważ wtedy jest dostawa - mówi Kasia, studentka piątego roku socjologii.\nW poniedziałki na ulicy Wschodniej przed ciucholandami ustawiają się kolejki. Oprócz niskich cen, klientów przyciąga również niepowtarzalność sprzedawanych rzeczy.\n- Nasz sklep często odwiedzają plastycy, aktorzy teatralni oraz osoby znane z telewizji - nie ukrywa pani Karolina, kasjerka w sklepie z używaną odzieżą. - Dzięki temu nasze ubrania pojawiają się nawet na deskach teatrów.\nSkąd moda na używaną odzież? Psycholog społeczny Zbigniew Nęcki uważa, że to wyraz buntu.\n- Starsze pokolenie nie wyobraża sobie noszenia ubrań po kimś. Młodzi buntują się przeciwko salonowej elegancji. To taki szpan na brak szpanu, nonszalancja. Młodzi ludzie nie chcą być wymuskani, chcą pokazać, że są minimalistami. Nie potrzeba im wiele do szczęścia. Nie bez znaczenia są wzorce z mediów. Celebryci też chodzą trochę jakby obdarci - tłumaczy.\nSkąd docierają do nas ubrania? - Skupujemy towar od firm z Norwegii, Anglii, Holandii, Szkocji. Norweski towar to rzeczy ciepłe w stylu sportowym. Spod Londynu przyjeżdżają perełki - stroje etniczne, m.in. tureckie. Najlepszej jakości ubrania pochodzą ze Szkocji. Szczególnie atrakcyjna jest tamtejsza konfekcja dla dzieci.\npozd 05.05.2015 16:28:24\nNa początku artykułu: "Powraca moda na odzież używaną." Gdyby ludzie więcej zarabiali nikt by tam nie kupował. Nie znam osoby, która chętnie kupowałaby i ubierała się w nowe rzeczy.\nJak ludzie mają mało kasy to kupują tanie rzeczy.\nTakie sklepy są dobre jak się idzie na imprezę przebieraną, nic więcej.\nModaland 26.05.2014 10:52:01\nJesli macie ochote zanlezc dobre lumpeksy, ocenic je lub pochwalic sie nowy ciuchami zakupionymi w ciucholandach, zobaczyc co znalezli inni polecam strone www.modaland.pl\nluxus 15.10.2012 08:47:05\nBieda aż piszczy więc ludzie kupują ubrania w ciucholandach. I tu jest cała prawda. Większość Polaków nie stać na zakupy w sklepach dlatego też szukają alternatywy. Jakie to jest przykre i upokarzające na "zielonej wyspie" cudów.\nlumpeksiara 12.06.2012 23:32:24\nWszystkie mamy ( i nie tylko ) zapraszam do niedawno otwartego sklepu z używaną odzieżą w Zgierzu (LuStyl), przy ulicy Narutowicza! Doskonałe ciuszki dla małych dzieci, jaki i dla starszych, w dobrej cenie (odzież wyceniana), niezniszczone, gdzie w sklepie trzeba zapłacić jakieś 70, 80 zł, tam kupisz za 7,8 zł. Oprócz tego dla kobiet również się coś znajdzie bardzo ciekawego w przystępnej cenie. Co wtorki dostawa i czynne od 10-18, w pozostałe dni 10-17. I oczywiście różnego rodzaju wyprzedaże. Super torebki, buty, tuniki, bluzki i sukienki, również dużo spodni! GORĄCO POLECAM!!!\nokonek 03.01.2012 18:43:33\nchoc prawda jest taka, ze w tym chaosie czasem jakas "perelke" da sie wypatrzyc. bo co prawdda wole kupic cos z outletu, ale bedac na bazarku stoisko z uzywanymi ciuchami tez zdaza mi sie "zaliczyc". a w koncu jakie to ekologiczne?\nlondyn 02.01.2012 13:24:42\nhaha..to nie moda a koniecznosc bo ludzie nie maja kasy, ja wrzucam czasem do worka zuzyte ciuchy w ktorych juz nie bede chodzil i wystawiam przed drzwi i to byc moze laduje w sklepach w Lodzi...nie musicie dziekowac lodzianie:)\nnini 02.01.2012 10:17:01\nz której Łódź słynie - buahaaaahaa\njwz 02.01.2012 07:55:15\nJest dobrze i będzie jeszcze lepiej. Przecież POlacy z zielonej wyspy ubierają się jak donosi TVN u Armaniego a nie w lumpeksach\nstefan 02.01.2012 07:23:47\nSraty bździaty, a kogo tu stać na markowe, nowe ubrania?! Tylko elyty z PO.


Od dziś Twoje filmy i seriale VOD wyjada z Tobą za granice np. na wakacje - NoweMEDIA\nNowe Media/News/Od dziś Twoje filmy i seriale VOD wyjada z Tobą za granice np. na wakacje\nniedziela, 01 kwietnia 2018 19:40\nPłacisz abonament za filmy i seriale? Wyjechałeś kiedyś na wakacje np. do Hiszpanii i zdziwiłeś się ze nie masz już dostępnych filmów online, za dostęp do których zapłaciłeś w Polsce? Teraz to się zmieni! Od 1 kwietnia 2018 roku wchodzi w życie unijne rozporządzenie w sprawie transgranicznego przenoszenia na rynku wewnętrznym usług online.\nRozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1128 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie transgranicznego przenoszenia na rynku wewnętrznym usług online w zakresie treści ma na celu zapewnienie odbiorcom w krajach członkowskich UE dostępu do takich samych treści, do jakich odbiorca ma w kraju zamieszkania.\nChodzi zatem o to, że jeżeli ktoś płaci w kraju gdzie na co dzień mieszka za jakieś usługi online, to w razie tymczasowego opuszczenia kraju zamieszkania i wyjechania do innego kraju członkowskiego UE – np. wyjazd na urlop, wyjazd służbowy, itp. – dostawca tych treści musi zapewnić odbiorcy dostęp do tych samych treści, co „w domu”, również podczas wyjazdu i – tymczasowego – przebywania w innym kraju unijnym, niż kraj zamieszkania.\nCo ważne, w przypadku usług odpłatnych w formie pieniężnej, dostawcy usług maja obowiązek zapewnienia transgraniczności dostępu do tych usług obligatoryjnie – od dnia dzisiejszego, tj. 01.04.2018 roku (w pierwotnym tekście rozporządzenia widniała data stosowania 20 marca 2018 roku, jednakże była to błędna data, która została poprawiona odpowiednim sprostowaniem).\nWięcej o rozporządzeniu rozwinę w tym miejscu wkrótce.\nPoprawiane: środa, 11 kwietnia 2018 13:36\nPrzeglądane 220 razy\n#DudaUłaskawił - dudaizacja prawa i mediów czyli #dudapomoc #rewolucje\n« Od dziś koncesje na używanie komputerów i ich rejestracja w Urzędzie Celno-Skarbowym?


imperium: "Najlepszy czarny charakter w grach" / 29.05.2008\nWedług mnie najlepszym czarnym charakterem był mistrz Li z Jade Empire - na pozór miły, spokojny dziadek, a jednak nie :) Innym był Baal z Diablo II: Expansion Set :)\nimperium: "Disciples - seria" / 29.05.2008\nGrałam w Disciples II, a konkretniej - w Mroczne Proroctwo - dawno temu, ale wciąż to pamiętam. Uwielbiam mroczne klimaty, tak więc gra spodobała mi się niemal natychmiast. Grafika była niezła, ale ścieżka dźwiękowa moim zdaniem była jeszcze lepsza... :) Rzucanie czarów było...\nimperium: "W co gramy?" / 29.05.2008\n1. Jade Empire - ach, te style walk... Podoba mi się też możliwość wyboru między ścieżką Zaciśniętej Pięści a Drogą Otwartej Dłoni. No i ścieżka dźwiękowa... 2. Diablo II: Expansion Set - możliwość pokonania Baala, Harrogath... Tyle możliwości, tyle broni i stopnie...\nimperium: "Saga Diablo" / 29.05.2008\nJa rzadko ostatnimi czasy gram w Diablo II: Expansion Set. Chociaż dodatek jest niezły, nuży mnie już powtarzalność rozgrywek. Zabij tego, zatłucz tamtego... Miałam kiedyś druida na poziomie 50, ale się skasował :( A szkoda. Najbardziej lubię druidów właśnie, a także amazonki....\nimperium: "Jade Empire" / 29.05.2008\nGrałam w tą grę. Jest moją ulubioną :) Całą grę przeszłam Świetlistą Jen Zi. Jeśli chodzi o Wu Kwiat Lotosu, postać nie przypadła mi do gustu, ponieważ była zbyt... szybka, niewygodna. Ze stylów walki najbardziej polubiłam Legendarne Uderzenie. Z innych - styl walki kosturem,...\nosada: "[Andrzej Pilipiuk] - twórczość" / 29.05.2008\nosada: "[Jarosław Grzędowicz] - twórczość" / 29.05.2008\nPan Lodowego Ogrodu... Małe arcydzieło. Dosłownie połknęłam pierwszą część i właśnie czytam drugą. Historie - oddzielne, raz Drakkainen, raz młody następca Tygrysiego Tronu... Mam wrażenie, że Grzędowicz zrobił jak Tolkien: Podzielił książkę. Wyszło mu to znacznie lepiej...\nosada: "[J.R.R. Tolkien] - twórczość" / 29.05.2008\nTolkien... Mistrz fantasy. Po raz pierwszy przeczytałam "Hobbita" w wieku 12 lat. Później sięgnęłam po inne książki za namową brata. "Drużyna Pierścienia" mnie po prostu urzekła. Tolkien opisał te postaci tak, jakby istniały naprawdę. Jakby całe Śródziemie istniało (a szkoda,...\nosada: "Czym kierujesz się przy zakupie..." / 29.05.2008\nJa rzadko kupuję książki. A jeśli już... Przede wszystkim muszę uznać, iż ta książka naprawdę mi się podoba i nie znudzi, jeśli przeczytam ją jeszcze kilka razy. Nie kupię przecież czegoś, co mnie nudzi ani po to, by postawić sobie na półce, by kurzyła się przez wiele,...\nosada: "[Maja Lidia Kossakowska] - twórczość" / 29.05.2008\nPrzeczytałam. Książka Kossakowskiej jest po prostu świetna - a niewiele jest takich, które przypadły mi do gustu :) Jak dotąd nie spotkałam się z takim przypadkiem, jak pisanie o aniołach. Ale Kossakowskiej się udało. Znakomicie pokazała nam postaci Kamaela, Daimona, Michała i...\nosada: "W parku, w łóżku, przy biurku.." / 29.05.2008\nW wannie? Praktykuję ten pomysł od któregoś roku życia :D Nie obawiam się, że zamoczę książkę. Wystarczy po prostu mieć stołek ^^ I mocno trzymać książkę. Jeżeli chodzi o inne miejsca, czasami chodzę sobie poczytać do ogródka, na huśtawkę. Miłe miejsce, w cieniu... Jak...\nosada: "[Terry Pratchett] - twórczość" / 29.05.2008\nPratchetta czytam od 12 roku życia ^^ Książki Terry'ego mnie rozbawiają do łez. Nie dość, że pełno tam humoru, to jeszcze ten sarkazm, aluzje... Przypisy też są świetne ^^ Postaci, wykreowane przez Pratchetta, są po prostu znakomite. Moją ulubioną jest Niania Ogg (i może jeszcze...\nosada: "[C.S. Lewis] - twórczość" / 29.05.2008\nCzytałam, gdy miałam ok. 13 lat. Książka tchnie... jakby to określić? Ciepłem, radością. Przynajmniej ja tak odczuwam :) Mam cały cykl Opowieści. Najlepszą książką była, według mnie, "Podróż Wędrowca do Świtu". Lubię też inne, ale nie aż tak bardzo ^^ W dodatku Lewis...\nosada: "[G.R.R. Martin] - twórczość" / 29.05.2008\nSzukałam Gry o Tron przez całe trzy lata, ale w końcu ją mam :) Moim zdaniem Martin jest naprawdę dobrym pisarzem. Świetnie pokazał Winterfell, Królewską Przystań... Postaci są naprawdę świetne! Niektóre osoby w książce mnie po prostu denerwowały. Przykładem może być...\nSkąd wiem? To proste, po prostu przeprowadzam wywiad w bibliotece i wybieram książki ^^ Poza tym tak się składa, że moi znajomi raczej mało co czytają. Zdaję sobie sprawę z tego, że są różne opinie. :) Problem polega na tym, że ja nie wiem, co mogę sądzić o danej książce,...\nosada: "Zakupy w księgarni" / 29.05.2008\nKsięgarnie? Co najdziwniejsze, zawsze, gdy obok jakiejś przechodzę, muszę wejść do środka ^^ Nawet, jeśli nie mam pieniędzy. :( Osobiście rzadko kupuję w księgarniach. Wolę antykwariaty (jest taki w Oświęcimiu) w dodatku można tam znaleźć naprawdę niezłe "rarytasy", i to...\nosada: "Przyb(ó)dówka Gildii Magów" / 31.05.2008\n-Khy, khy! - Zakrztusił się człowiek. Spróbował splunąć. -Nie pluj! - Wrzasnęła Leryn. - Inaczej Illness nas zabije. Czytałeś regulamin? -E... -Jak się więc nauczyłeś magii, skoro nawet nie znasz zasad? - Zdziwiła się czarodziejka. - To jest przyb(ó)dówka Gildii! -A ty?...\nosada: "[J.R.R. Tolkien] - twórczość" / 31.05.2008\n"Pamiętam współczucie z Frodem tego ogromnego ciężaru i tego gorejącego Oka..." Co najdziwniejsze, ja nic z tego nie odczuwałam ^^ Jeśli już, to raczej przy fragmentach z resztą Drużyny. Bo, szczerze, wędrówka Froda i Sama mnie raczej nużyła. No, ale co kto lubi ^^ Do...\nosada: "[Jarosław Grzędowicz] - twórczość" / 31.05.2008\nCzemu Cyfral mnie denerwuje? Z wielu, wielu powodów... 1. Nudzi. 2. Wymądrza się. 3. Postać irytująca. 4. Jest taaaaka "dobra"... Męczy mnie ta postać, a jej kwestie są nudne. Moim zdaniem lepiej by było, gdyby w ogóle Cyfral nie było. ^^\nosada: "Nicki" / 31.05.2008\nLeryn? Nie wiem, chyba z jakiejś książki czy komiksu (!) to wzięłam. A tak konkretnie to nie pamiętam zbyt dobrze (ostatecznie nicka wybrałam chyba z 5 lat temu! ;)), ale imię to bardzo mi się spodobało. ^^


sob., 08/03/2014 - 09:35\nW styczniu tego roku po ponad dwuletniej przerwie w odpoczywaniu w końcu udało mi znaleźć chwilę czasu na dłuższe wolne od pracy i wybrać się na zasłużony urlop do Tajlandii. To co widziałem postaram opisać poniżej.\nMoje relacje z poprzednich wyjazdów możecie przeczytać o tutaj:\nWyjazd do Tajlandii planowałem praktycznie zaraz po powrocie z Egiptu. Niestety perturbacje na tle zawodowym spowodowały, że nie mogłem sobie pozwolić na dłuższy urlop. W końcu przyszedł czas, że pojawiła się okazja. Szybciutko wskoczyłem na net i zacząłem przeglądać oferty biur podróży na stronie wakacje.pl. Znalazłem interesującą mnie ofertę i wysłałem zapytanie e-mailem do wakacje.pl oraz Rainbow Tours. Z Rainbow Tours odpowiedź pojawiła się błyskawicznie więc wycieczkę zarezerwowałem bezpośrednio w biurze podróży. Dopiero po kilku dniach jakaś Pani zadzwoniła do mnie z wakacje.pl i zaczęła przedstawiać swoje oferty. Grzecznie podziękowałem Pani za „błyskawiczną” odpowiedź i powiedziałem, że wycieczkę zarezerwowałem bezpośrednio w biurze podróży. No cóż. Kto ma refleks szachisty ten traci w tym biznesie.\nSzóstego stycznia 2013r zima była w miarę łagodna. Temperatury były na lekkim plusie i nic nie zapowiadało, żeby to wkrótce miało się zmienić. Do Warszawy dotarliśmy wcześnie rano. Samochód jak zwykle zostawiliśmy na naszym ulubionym parkingu przy ulicy Szyszkowej 48. Korzystanie z tego parkingu jest bardzo wygodne, ponieważ obsługa zawozi na lotnisko wraz z bagażami a potem po przylocie zabiera z lotniska i przywozi na parking. Ponadto dla stałych klientów mają zniżki. Po przybyciu na lotnisko okazało się, że obecnie odprawy wyglądają już inaczej niż w ubiegłych latach. Już nie idzie się do stoiska biura podróży tylko bezpośrednio do odprawy bagażowej. Tam dostaje się bilety i wszystkie niezbędne wskazówki. Po odprawie bagażowej, paszportowej i niezbędnych zakupach w strefie wolnocłowej, (Trzeba było kupić prowiant na drogę. Obecnie LOT nie daje nic do jedzenia ani do picia w klasie ekonomicznej podczas lotu. Za wszystko trzeba zapłacić.) siedzieliśmy i słuchaliśmy opowieści naszych współpodróżnych o wrażeniach z poprzednich podróży. Jedni Państwo opowiadali wrażenia z pobytu w kraju w Ameryce Południowej w którym wszelkie narkotyki są legalne i można nimi legalnie handlować. Z opowieści tych Państwa wywnioskowałem, że obywatelom tego kraju nie żyje się najlepiej. W końcu przyszedł czas na przejście do samolotu. Przy rękawie czekał na nas Dreamliner. Szczerze powiedziawszy, to po nagonce jaką media urządziły na te samoloty, wchodząc na pokład tego giganta w którym miałem spędzić najbliższe 10h swego życia, (miałem nadzieję że nie ostatnie) czułem się trochę nieswojo. Okazało się, że Dreamliner jest dość wygodnym samolotem. Pomimo, że jestem sporawym facetem, to miałem gdzie podziać nogi, a pokładowy system rozrywki wyposażony w kilka filmów, seriali, trochę muzyki i gierek ratował pasażerów od zanudzenia się na śmierć podczas lotu. Niestety tym razem przypadły nam miejsca pośrodku samolotu i nie mogłem zarejestrować śladu z trasy lotu za pomocą GPS tak jak to robiłem w latach poprzednich. Po środku samolotu nie ma niestety zasięgu. Choć samolot jest w miarę wygodny to tyle godzin podróży jednak robi swoje. Gdy samolot wylądował i w końcu stanąłem na twardej posadce lotniska w Bangkoku to byłem uradowany, że lot w końcu dobiegł końca. Po wylądowaniu odprawa paszportowa, która wcale nie przebiegła zbyt szybko, odbiór bagażu i szukanie na lotnisku swego rezydenta. W końcu siedzieliśmy w autokarze a nasz rezydent przedstawiał nam wszystkie podstawowe informacje o Tajlandii. Dowiedzieliśmy się też, że doba hotelowa zaczyna się od godziny 14:00 i prawdopodobnie nie uda się od razu dostać pokoi. Dodam tylko że do Tajlandii przylecieliśmy około godziny 4 nad ranem.\nNa śniadanie dotarliśmy niedługo przed godziną 6:00. Trasę którą jechaliśmy z lotniska do restauracji w której zjedliśmy śniadanie można zobaczyć na mapce pod poniższym linkiem\nmapa – droga z lotniska w Bangkoku do restauracji w której zjedliśmy śniadanie\nPo śniadaniu ruszyliśmy w drogę do hotelu. Trasę możemy zobaczyć pod poniższym linikem\nmapa – droga z restauracji do hotelu Grand China\nOczywiście zgodnie z tym co powiedział nam rezydent, gdy dotarliśmy do hotelu Grand China, wolnych pokoi nie było. Co prawda były szanse na to, że dostaniemy pokoje trochę wcześniej niż o 14, ale na ile wcześniej to nie było wiadomo. Po prawie dziesięciu godzinach lotu, wszyscy byli skonani i w głębi ducha „klęli” na złą organizację wycieczki przez Rainbow Tours. Tutaj muszę napisać, że Rainbow Tours z synchronizacją przylotu i noclegu dało ciała na całego. Ludzie zmęczeni, przepoceni po całonocnym locie najchętniej wzięliby prysznic i poszli spać a tu zonk. Postanowiliśmy nie narzekać i wyjść na miasto zobaczyć jak wygląda dzielnica chińska Bangkoku bo właśnie tam zatrzymaliśmy się. Gdy wyszliśmy z hotelu uderzyło w nas gorąco i wilgoć. Z wszystkich stron dobiegał charakterystyczny zapach przepalonego oleju. Miasto spowijane było przez jakby taką lekką mgiełkę. Od razu czuło się, że to miasto jest inne od tego z czym spotykamy się na co dzień w Europie. Zmęczenie ustąpiło pod naporem ciekawości. Ruszyliśmy na pierwsze indywidualne zwiedzanie. To co zobaczyliśmy przedstawiam na zdjęciach poniżej.\nCzas tak szybko mijał, że okazało się, że była już prawie 8:00 a o tej właśnie godzinie, nasz rezydent Pan Darek zorganizował nam, abyśmy się nie nudzili w oczekiwaniu na pokoje, pozaplanowe zwiedzanie świątyni Złotego Buddy. Po przejściu kilku przecznic musieliśmy wracać do hotelu\nsob., 08/03/2014 - 09:40\nPo przyjściu do hotelu i spotkaniu z naszą grupą, ruszyliśmy do świątyni Złotego Buddy. Świątynia ta po Tajlandzku nazywana Wat Traimit. Nazwę swoją zawdzięcza posągowi Buddy wykonanemu ze szczerego złota. Posąg ma ponad 3m wysokości i waży 5,5 tony co przy kursie złota za 1g 47.10zł daje nam wartość 259 050 000 PLN. U nas ten posąg to pewnie już dawno ukradliby .\nNasi przewodnicy czyli Pan Darek i miejscowy przewodnik na którego mówiliśmy Joe ustawili się po obu krańcach grupy i ruszyliśmy piechotą w drogę. Idąc patrzyliśmy już na obudzony Bangkok. Moją uwagę przykuły plątaniny kabli porozwieszane na słupach. Zastanawiałem się jak tamtejsi elektrycy mogą się połapać w tym bałaganie.\nWszędzie w około ktoś coś sprzedawał. W odróżnieniu od krajów arabskich, w Tajlandii sprzedawcy nie są nachalni. Może spokojnie podejść, pooglądać i zdecydować czy się kupi daną rzecz, czy nie. Nad ulicami w wielkich ilościach wisiały kolorowe kule. Wyglądało to baśniowo.\nBardzo szybko zorientowałem się, że w Tajlandii zapalenie się zielonego światła nie oznacza, że możemy wejść na przejście dla pieszych a samochody zatrzymają się i nas przepuszczą. Jakże było wielkie moje zdziwienie, gdy pomimo zielonego światła dla pieszych a czerwonego dla samochodów, w czasie gdy byłem już na przejściu dla pieszych zauważyłem jak samochód pędzi prosto na mnie i przeraźliwie trąbi. Pewnie kierowca tego samochodu chciał powiedzieć: „Zjeżdżaj z drogi przybłędo europejska. Myślisz, że jak masz zielone światło to możesz bezkarnie wejść na drogę a ja ciebie przepuszczę? Tutaj takich jak ty przejeżdżamy na pasach dla pieszych ” Na szczęście obeszło się bez wypadku\nDrogę z hotelu do świątyni Złotego Buddy można zobaczyć na poniższej mapce\nmapa – droga pomiędzy świątynią Złotego Buddy a hotelem\nŚwiątynia Wat Traimit to wyglądająca nowocześnie budowla\nPrzed wejściem do świątyni oczywiście nie mogło zabraknąć zdjęcia panującego w Tajlandii króla\nTajlandzki król to ponoć bardzo lubiana postać przez Tajów i ciesząca się wielką popularnością. Pomimo tak wielkiej miłości narodu Tajskiego do swego władcy, krytykowanie go jest surowo zakazane i karane bardzo surowo. No cóż. Podobno prawdziwa cnota krytyki się nie boi.\nW necie można znaleźć news\nOliver Rudolf Jufer, 57-letni Szwajcar, został skazany na dziesięć lat więzienia za obrazę tajskiego króla Bhumibola Adulyadeja. Farbą w sprayu pomalował w dzień urodzin króla pięć plakatów z jego podobizną. Za każdy plakat dostał cztery lata więzienia. Sąd zredukował mu karę o połowę, ponieważ Jufer przyznał się do winy.\nPodobno potem tajlandzki monarcha darował winy i ułaskawił szwajcara.\nWewnątrz świątyni możemy oczywiście zobaczyć wspaniały złoty posąg\nPo powrocie ze zwiedzania, okazało się, że pokoje w hotelu nadal nie są gotowe. Ludzie koczowali gdzie się da. My poszliśmy do sali w której obsługa hotelowa pozwoliła dla naszej grupy poczekać na wolne pokoje. Położyłem się na podłodze i usnąłem. Ze snu wyrwał mnie czyjś głos: „są już wolne pokoje”. Zeszliśmy do recepcji a tam już nasz rezydent rozdawał klucze. Pokoje były przestronne i porządnie urządzone.\nPoleciałem szybciutko pod prysznic a potem usnąłem jak kamień. Ze snu wyrwał mnie dzwonek budzika. Wieczorem byliśmy umówieni z naszym rezydentem na kupowanie wycieczek fakultatywnych.\nPo zebraniu pojechaliśmy windą na 23 piętro gdzie był taras widokowy i basen. Z tarasu widokowego rozpościerał się cudowny widok na nocny Bangkok.\nPóźnym wieczorem poszliśmy spać. Następnego dnia czekał na nas dzień pełen zwiedzania.\nsob., 08/03/2014 - 09:53\nZ powodu zmiany czasu, w Tajlandii jest przesunięty o sześć godzin, pomimo potwornego zmęczenia, obudziłem się o drugiej w nocy i już nie mogłem zasnąć. Przeleżałem w łóżku do rana. Z rana szybkie śniadanko w hotelu a potem wyruszyliśmy na zwiedzanie. Na pierwszy ogień poszedł Bazar Kwiatowy. To taka wielka tajlandzka kwiaciarnia\nPotem z bazaru kwiatowego przeszliśmy na uliczny warzywniak. Wszędzie było pełno znanych i nieznanych u nas warzyw, pomiędzy nami przeciskali się miejscowi handlarze z wózkami. Wszystko wyglądało tak inaczej jak u nas, tak egzotycznie.\nOczywiście nawet na bazarze nie mogło zabraknąć najpopularniejszych środków lokomocji w tym kraju, czyli skuterów.\nPo wyjściu z bazaru udaliśmy się w kierunku Wat Pho, czyli Buddyjskiej świątyni w której znajduje się ogromny, liczący 46m posąg przedstawiający wizerunek Buddy w pozie leżącej. Z tego powodu świątynia Wat Pho nazywana jest również świątynią leżącego lub odpoczywającego Buddy. W tej świątyni najbardziej malowniczymi i przykuwającymi wzrok obiektami są stupy, czyli obiekty sakralne w kształcie ostrosłupa służące jako relikwiarz, czyli pojemnik na prochy spoczywającej tam osoby.\nStupy są bardzo różnych rozmiarów. Od bardzo małych do takich które są wyższe od kilkupiętrowych budynków\nPrawie każdej bramy pilnują zbrojne posągi przywiezione z Chin które mają odpędzać złe duchy\nW Wat Pho znajduje sponad tysiąc wizerunków Buddy a największy z nich jest naprawdę ogromny.\nBudynki sakralne są bardzo kolorowe i egzotyczne\nNa terenie świątyni jest też symbol płodności. Podobno mężczyznom dodaje on „wigoru” a kobietom które mają problemy z zajściem w ciążę, pomaga doczekać się upragnionego potomstwa.\nPałętaliśmy się po różnych zakamarkach świątyni podziwiając sakralne budowle\nNastępnym punktem programu był kompleks pałacowy. Tam to było dopiero eldorado dla miłośników architektury Buddyjskiej.\nPo zwiedzaniu kompleksu pałacowego byliśmy kompletnie padnięci, szczególnie, że temperatura wahała się w okolicach 30st C i była duża wilgotność powietrza. Na szczęście następnym punktem programu był rejs po rzece Chao Phraya, a to wiązało się ze zwiedzaniem na siedząco.\nTym razem podziwialiśmy Bangkok od strony rzeki.\nPodczas rejsu zatrzymaliśmy się na karmienie rybek. Setki sumowatych ze smakiem wcinało słodką bułkę którą wrzucaliśmy im po kawałku.\nNa koniec rejsu przepłynęliśmy obok kościoła Katolickiego Santa Cruz\noraz meczetu Somdet Chao Phraya\nŁódź wysadziła na przystani nieopodal hotelu. Resztę drogi przeszliśmy pieszo.\nTrasę zwiedzania jaką przebyliśmy podczas drugiego dnia zwiedzania można zobaczyć na poniższej mapce\n[Mapa – drugi dzień zwiedzania bangkoku\nKoniec dnia spędziliśmy na basenie na 23 piętrze hotelu Grand China, oraz na podziwianiu widoków z tarasu widokowego. W dzień ten dziesięciomilionowy kolos spowija smog.\nsob., 08/03/2014 - 10:03\nsob., 08/03/2014 - 10:10\nTeż byłam na tej wycieczce kilka lat temu chętnie powspominam.\nsob., 08/03/2014 - 11:31\nFajnie się czyta i ogląda ,chętnie się również przyłączę\nsob., 08/03/2014 - 12:06\nsob., 08/03/2014 - 14:39\njeste,przeczytałam i na maxa przez te wasze relacje tęsknię za Bkk\nsob., 08/03/2014 - 15:59\nNa koniec dnia wybraliśmy się na kolację do jednej z wielu restauracji w Bangkoku. Kolacja była połączona z przedstawieniem. Sztuka którą zademonstrowano nam podczas kolacji w formie skróconej jest bardzo znana w Tajlandii i jest nawet szkolną lekturą. Fabuły nie będę opisywał ponieważ, gdyby nie streszczenie przed sztuką przez naszego rezydenta, to pewnie nikt nie domyśliłby się o co w tym wszystkim chodziło. W każdym bądź razie, moim skromnym zdaniem, ta sztuka była zbyt egzotyczna dla przeciętnego polskiego widza. Fragment możecie Państwo zobaczyć na filmiku poniżej\nTo był już ostatni dzień naszego pobytu w Bangkoku. Wieczorem spakowaliśmy walizki i poszliśmy spać. Następnego dnia tuż po śniadaniu ruszyliśmy na północ. Drogę którą przebyliśmy możemy zobaczyć na poniższym linku\nDroga na północ – etap I\nPierwszy postój to był zajazd przydrożny w miejscowości Bang Chang\nZ tego co zauważyłem to w Tajlandii bardzo popularnym kwiatkiem jest storczyk. Można go spotkać praktycznie wszędzie. Również w przydrożnych zajazdach\nPo krótkim „rozprostowaniu kości” ruszyliśmy dalej. Kolejny punkt wycieczki to pływający targ w Damnoen Saduak. Drogę którą przebyliśmy w kolejnym etapie podróży zobaczymy pod poniższym linkiem\nDroga na północ – etap II\nGdy dotarliśmy do Damnoen Saduak to od razu poszliśmy na przystań, tam wsiedliśmy do czekających już na nas łodzi i ruszyliśmy na przejażdżkę po kanałach.\nPłynąc podziwialiśmy otaczające nas widoki. Na mnie, ten punkt imprezy przygotowanej przez Rainbow Tours, zrobił bardzo dobre wrażenie\nPłynąc, w pewnym momencie, moją uwagę przykuł domek z kwiatami. Pewnie fajnie jest mieszkać w gorącym klimacie tuż nad wodą\nPo przejażdżce łodzią przyszedł czas na zakupy na pływającym targu. Oczywiście ten targ nie pływa\npoza małymi jego fragmentami znajdującymi się na łodziach\nPo zakupach, wsiedliśmy do autobusu i ruszyliśmy dalej.\nDroga na pólnoc – etap III\nOdcinki które pokonywaliśmy autokarem były dość spore, więc po przejechaniu każdych kilkuset kilometrów byliśmy szczęśliwi, że możemy wysiąść i „rozprostować kości” Tym razem wysiedliśmy dopiero w miejscowości Kanchanaburi i zaczęliśmy od zwiedzania muzeum budowy kolei birmańskiej.\nKolej birmańska została wybudowana przez japońskiego okupanta, siłami niewolniczej pracy alianckich jeńców wojennych, podczas II wojny światowej w latach 1942 – 1943. Podczas budowy kolei w wyniku okrutnego traktowania i przez choroby tropikalne, życie straciło wiele tysięcy ludzi. W muzeum na wielu wystawach można zobaczyć w jaki sposób byli żołnierze alianccy pracowali budując kolej dla japońskiego oprawcy. Możemy tam też zobaczyć na jednej z wystaw napis który w moim wolnym tłumaczeniu z angielskiego brzmi:\nJeszcze nigdy życie tak wielu nie znaczyło tak niewiele\nObok muzeum jest cmentarz jeńców którzy stracili życie z rąk japończyków.\nZa cmentarzem alianckim znajduje się cmentarz chiński\nPotem zostaliśmy przewiezieni nad rzekę Kwai a tam wsiedliśmy na tratwę na której mieliśmy już przygotowany pyszny obiad i tą tratwą ruszyliśmy w kolejny rejs. Jedząc obiad mogliśmy podziwiać otaczające nas widoki.\nNasz rejs zakończył się przy moście kolejowym na rzece Kwai.\nPamiętacie taki stary film pod tytułem Most na rzece Kwai . W tym filmie jest pokazane jak budowano most, oczywiście nie ten ze zdjęcia powyżej ale podobny który został zniszczony w wyniku bombardowania.\nWysiedliśmy z tratwy, a że mieliśmy chwilę przerwy to postanowiliśmy pozwiedzać indywidualnie miejscowość Tha Ma Kham.\nNa moście spotkaliśmy wycieczkę z jednej ze szkół tajlandzkich. Aby rozpoznać jaki uczeń jest z jakiej klasy to wymyślono tam, że każda z klas ma inny kolor koszulek\nNastępnie załadowaliśmy się w autobus i ruszyliśmy dalej. Po drodze zatrzymaliśmy się gdzieś w dżungli na spotkanie z małpkami.\nJedna Pani z naszej wycieczki zachowywała się dość powściągliwie z oddawanie małpkom wszelkiego jedzenia które posiadała, więc małpka ją zaatakowała, odebrała jedzonko i przy okazji trochę podrapała. Na szczęście nie stało się tej Pani nic poważnego. Spotkanie z małpkami miało miejsce o w tym miejscu .\nPo niefortunnym spotkaniu z małpkami dotarliśmy naszym autokarem na dworzec kolejowy a tam po dłuższym oczekiwaniu na pociąg i załadowaniu się do niego ruszyliśmy na przejażdżkę koleją śmierci.\nPociąg jak i tory wyglądały tak jakby nie były remontowane od czasów II wojny światowej\nGdy wysiedliśmy z pociągu na jednej ze stacji kolei śmierci to ruszyliśmy autokarem w drogę powrotną do Kanchanaburi\nTam nocleg mieliśmy w hotelu RS. W tym hotelu tak jak i wcałej Tajlandii nie mogło zabraknąć orchidei.\nNiestety ten hotel był chyba najgorszym hotelem podczas człej wycieczki i firma Rainbow Tours powinna się zastanowić czy nie zapewnić noclegów kolejnym turystom w innym hotelu. Następnego dnia ruszyliśmy w dalszą podróż\nsob., 15/03/2014 - 18:58\nNastępny dzień rozpoczął się jak zwykle śniadaniem. Śniadanie zaserwowano nam w restauracji na świeżym powietrzu. W porannym chłodku pyszne jedzonko smakowało jeszcze lepiej. Tuż obok stolików rozpościerał się fajny ogród. Jedyny minus takiego rozwiązania to komary które dawały o sobie znać gryząc gdzie się da. Niby nic wielkiego ale nie zapominajmy, że Tajlandia leży w obszarze tropikalnym gdzie występuje malaria. Co prawda malarii na południu kraju nie ma, ale my już nie znajdowaliśmy się tak bardzo na południu. Co prawda zagrożenie załapania tego złośliwego pierwotniaka było znikome ale nie zerowe.\nPo śniadaniu ruszyliśmy w dalszą drogę na północ. Niestety podczas drogi jeden z naszych współtowarzyszy podróży poczuł się źle i musieliśmy zajechać do szpitala. Poczekalnie w tajlandzkich izbach przyjęć są podobnie zatłoczone jak i u nas.\nNaszemu choremu turyście udzielono fachowej pomocy i już po godzinie ruszyliśmy dalej. Z tego co później opowiadał nasz współtowarzysz podróży to udzielający mu pomocy lekarz nie zechciał pieniędzy za swoją pomoc.\nPo ponad godzinie drogi zatrzymaliśmy się na pierwszy postój na stacji paliw Shell. Jak widać paliwa w Tajlandii są tańsze niż u nas. Widoczną na zdjęciu poniżej cenie należy podzielić przez około 10.\nPo półgodzinnej przerwie ruszyliśmy dalej. Nie przejechaliśmy zbyt dużego odcinka drogi gdyż czekała na nas pierwsza smakowita atrakcja turystyczna tego dnia. Każdy mógł kupić i skosztować pysznego chrupiącego szczurka prosto z grilla.\nPomimo szczerych zachęt ze strony naszego rezydenta pana Darka i naszego miejscowego przewodnika Joe, nie zauważyłem aby ktokolwiek skusił się i spróbował pysznego szczurka. Nie zauważyłem też aby oni sami też zajadali się szczurkami. Ze względu, że nie było chętnych na degustację to ruszyliśmy dalej. Zatrzymaliśmy się dopiero w miejscowości Ayutthaya w świątyni Wat Mongkol Bophit.\nDrogę którą przebyliśmy można zobaczyć pod linkiem poniżej\nDroga na północ - etap IV\nPierwsze co przykuło naszą uwagę to olbrzymia głowa Buddy. Wierni przyklejali do niej złote papierki.\nObok głowy Buddy była świątynia w której był Budda z maszynką do przepowiadania przyszłości. Jestem prawosławnym chrześcijaninem więc nie skorzystałem z wróżby, natomiast moja żona traktując to jedynie jako dobrą zabawę skorzystała. Wróżba była napisana w taki sposób, że można było ją dopasować prawie do każdej sytuacji.\nObok świątyni z wróżbą były ruiny świątyni Wat Pra Si Sanphet. Można było tam podziwiać wiele starożytnych budowli.\nWejście do zabytkowych ruin było tak zorganizowane, że aby tam się dostać to koniecznie trzeba było przejść przez bazar\nNastępnym punktem zwiedzania w miejscowości Ayutthaya była zabytkowa świątynia Wat Mahathat.\nKto tam był to widział na własne oczy jak mocno jest tam zakorzeniony Buddyzm\nNiestety pozostałości świątyni są w dość marnym stanie.\nObok ruin rosło pięknie kwitnące drzewo\nPo zwiedzeniu Wat Mahathat idąc do autokaru i przechodząc przez ulicę Chikun moją uwagę przykuły ładne latarnie.\nPo załadowaniu się do autobusu ruszyliśmy w dalszą drogę. Noc spędziliśmy w hotelu La Paloma w miejscowości Phitsanulok lecz przed pójściem spać wybraliśmy się na mały spacerek po tej miejscowości\nW tym hotelu spędziliśmy tylko jedną noc i z samego rana zaraz po śniadaniu ruszyliśmy na dalsze zwiedzanie.\nJako pierwsza atrakcja tego dnia przewidziana była świątynia Wat Phra Si Rattana w miejscowości w której nocowaliśmy. Znajduje się tam drugi co do świętości w Tajlandii posag Buddy. Gdy wejdzie się do tej świątyni i chce się zrobić zdjęcie Buddzie to należy klęknąć o czym skwapliwie przypomina obsługa świątyni. W świetle jupiterów, Budda mienił się wszystkimi odcieniami złota.\nTuż obok buddy medytował mnich.\nPodobnie jak w większości buddyjskich świątyń wszędzie można było zobaczyć mnóstwo rożnego rodzaju Buddów.\nOczywiście nie mogło zabraknąć wszechobecnego monarchy\nSzczerze powiedziawszy miałem już trochę dosyć oglądania budynków sakralnych. Tutaj mała sugestia dla organizatorów tej wycieczki. Wplećcie w plan wycieczki trochę więcej podziwiania przyrody ponieważ baśniowość Tajlandii nie polega jedynie na świątyniach buddyjskich. W tym kraju jest również piękna przyroda która też zapewne spodobałaby się dla wielu gdyby Rainbow Tours zechciało ją pokazać.\nRuszyliśmy ku następnemu punktowi wycieczki a były nim ruiny świątyni Wat Mahathat w miejscowości Sukhothai oddalonej o jakieś 80km. Jest to najważniejszy zespół świątynny parku historycznego i jednocześnie starówki miejscowości Sukhothai.\nDrogę którą przebyliśmy z miejscowości Phitsanulok do Sukhothai można zobaczyć na poniższej mapce.\nDroga na pólnoc - etap V\nDziś z niegdyś wspaniałej świątyni pozostały jedynie ruiny\nlecz siedzący pośród pozostałości kolumn Budda, zdaje się być niewzruszony biegiem czasu i burzliwymi dziejami królestwa.\nObserwując starożytne ruiny możemy jedynie domyślać się jak wspaniale niegdyś wyglądały te budowle\nW tym samym parku historycznym znajduje się również Wat Si Sawai. Przechodząc przez mostek możemy zobaczyć kwitnące lotosy czy jakieś tam lilie. Nie znam się na nazwach ale kwiatki wyglądają bardzo ładnie.\nW końcu nasze intensywne zwiedzanie dobiegło końca. Czekaliśmy jedynie na maruderów którzy nie zdążyli zobaczyć wszystkiego. Oczekiwanie umilała zimna fanta no i widok pięknych palm\nW końcu załadowaliśmy się do autokaru i ruszyliśmy dalej. Po męczącym zwiedzaniu organizator imprezy przygotował dla nas pyszny lunch w prawdziwie tropikalnej scenerii.\nPyszny obiadek jedliśmy na świeżym powietrzu wśród tropikalnej roślinności. Od słońca chronił nas zbudowany z liści palm dach który opierał się na palach. Ścian nie było wcale. Wtedy przypomniała mi się moja wyprawa do Sri Lanki (Perły Cejlonu). Była to jak dla mnie najciekawsza i najlepiej zorganizowana wycieczka jak dotąd. Tajlandii (przynajmniej tam gdzie byłem) brakowało tej soczystości, egzotyki i wszechobecnej przyrody. W Sri Lance wystarczyło zejść tylko trochę z drogi aby spotkać dwumetrowego warana a spotkanie ze słoniem spacerującym ze swym panem na ulicach nie należało do rzadkości. Sri Lankę będę zawsze miło wspominał jako kraj który bardzo wysoko postawił poprzeczkę (zachęcam do przeczytania mojej relacji z pobytu w tym kraju). Tutaj właśnie jedliśmy obiadek w knajpce bardzo podobnie zbudowanej jak większość knajpek na Cejlonie. Było czuć zapach przyrody i wiatr we włosach. Zewsząd dobiegał śpiew ptaków. Nieopodal stolików było stoisko z lokalnym alkoholem a dla chętnych pani nalewała tajski bimberek pędzony z ryżu. Po wypiciu kieliszka takiego trunku było czuć jak przyjemne ciepełko rozchodzi się po jelitach. Szkoda, że do Polski można spoza UE wwozić jedynie 1L mocnego alkoholu na osobę. Ograniczeni idiotycznymi przepisami dokonaliśmy skromnych zakupów i znów ruszyliśmy w dalszą drogę.\nZa oknem autokaru było coraz bardziej zielono choć nie tak soczyście jak na Cejlonie.\nPo kilku godzinach jazdy zatrzymaliśmy się na rozprostowanie kości w malowniczym miejscu nad jeziorem Phayao. Gdy tam przybyliśmy słońce właśnie miało schować się za górami na horyzoncie po drugiej stronie jeziora. Wszystko to wyglądało bardzo baśniowo i malowniczo.\nTuż obok jeziora była kawiarnia która serwowała kawę równie baśniową i malowniczą co widok zachodzącego słońca nad tropikalnym jeziorem.\nAż szkoda było pić taką kawę, lecz niestety takie dzieło sztuki można było utrwalić jedynie na zdjęciu lub filmie. Dodam tylko, że kawa smakowała równie dobrze co wyglądała. Polecam wszystkim będącym w okolicy wstąpienie na kawkę do tej kawiarenki serwującej napoje na świeżym powietrzu.\nTa kawiarenka znajduje się w miejscy które możemy zobaczyć pod linkiem poniżej\nMapa - połażenie kawiarenki\nPo rozprostowaniu kości i wypiciu kawki ruszyliśmy w dalszą drogę. Późnym wieczorem dotarliśmy do hotelu Golden Pine w miejscowości Chain Rai.\nDrogę jaką przebyliśmy z miejscowości Sukhothai do Chain Rai można zobaczyć na poniższej mapce\nDroga na północ - etap VI\nJak zapewne zauważyliście był to ładny kawałek liczący 426km. Organizator trochę przesadził. Niektórym od długotrwałej jazdy autokarem popuchły nogi. Jedna z dziewczyn która siedziała u nas z tyłu następnego dnia powiedziała „Nigdy nie sądziłam, że kostka może być wklęsła” Na szczęście najdłuższy odcinek drogi mieliśmy już za sobą. Przed snem chcieliśmy pooddychać trochę świeżym powietrzem więc trochę czasu spędziliśmy nad hotelowym basenem\nDodam tylko, że Golden Pine to był chyba najlepszy hotel podczas całego objazdu. Spać poszliśmy późnym wieczorem\nsob., 15/03/2014 - 19:08


3. MR. MONK AND THE UFO - Detektyw Monk\nForum Detektyw Monk Strona Główna -> Sezon 8\nWysłany: Sob 10:10, 22 Sie 2009 Temat postu: 3. MR. MONK AND THE UFO\nBędzie wątek związany z UFO.\nTo ja trochę rozwinę temat Adrian Monk oraz Natalie wracają z wesela. Kiedy przejeżdżają przez pustynię w Nevadzie ich samochód się psuje. Monk próbując złapać zasięg w telefonie komórkowym dostrzega UFO... W tym samym czasie w pobliskim miasteczku znika kobieta...\nOstatnio zmieniony przez mariuszdl dnia Nie 17:38, 23 Sie 2009, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sob 20:14, 22 Sie 2009 Temat postu:\nJa już po seansie. I muszę powiedzieć, że ostatni sezon rozpoczyna się wyśmienicie dwa poprzednie odcinki wspaniałe i czekam na kolejne\nA co do tego epizodu...Monk i Niezidentyfikowany Obiekt Latajacy tego jeszcze nie było. Na początku się zastanawiałem, czy nie trafi z powrotem do psychiatryka xD lol\nOgólnie jak już mówiłem odcinek na wielki plus, a szczególnie ci UFO fani i ich\nShow us your belly button\na także kiedy Monk idzie przez tą pustynie i\nYou win dirt!\nWysłany: Śro 19:37, 26 Sie 2009 Temat postu:\nO żesz kurcze ! Tak powiem. Początek 8 sezonu jest nieziemski (bez podtekstów z tytułem odcinka ). Każdy nowy epizod jest lepszy od poprzedniego !\nZnowu fabularnie mamy coś a'la drugi sezon (totalnie wykiwali mnie w pole scenarzyście kto zabił). Co więcej znowu mamy coś w stylu Sharona+Monk. Natalie nieźle dawała radę w tym EPku. Zajebajeczna końcówka. No i co zwróciło moją uwagę, to naprawdę koncertowa gra aktorska Tony'ego - wiadomo że on i tak świetnie gra Monka, ale to co było w tym odcinku to była czysta maestria.\nNo i pobudka w hotelu i dwukrotne wyglądanie przez okno - spadłem z krzesła ze śmiechu. Ach Ci amerykańscy "Internet People"\nWysłany: Czw 15:57, 27 Sie 2009 Temat postu:\nŚwietny odcinek i faktycznie co chwilę nas scenarzyści zmylali\nForum Detektyw Monk Strona Główna -> Sezon 8 Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


Lestar Akumulator wymienny LAWu 12V 9Ah AGM VRLA - porównaj ceny z Najtaniej.co\nŻelowe akumulatory AGM VRLA kolekcji LAWu znamionują się wydłużonym okresem eksploatacji, całkowitą bezobsługowością, wysokim prądem rozruchowy, wytrzymałością na podwyższone i niskie temperatury otoczenia. Asygnowane zwykle do używania w systemach zasilania awaryjnego UPS, oświetlenia awaryjnego, systemach automatyki. Akumulatory mogą byćstosowane w aplikacjach, w których akumulatory pracują cyklicznie. Dla głębokości rozładowania do 50% posiadają około 400 cykli pracy. Projektowana żywotność wynosi 3-5 lat dla 20-25°C.\nSystem uszczelnienia akumulatora mieści jednokierunkowy zawór ciśnieniowy zwany VRLA (valve regulated lead acid). Otwiera się przy nadmiernym wzroście ciśnienia nagromadzonych gazów (zjawisko to może nastąpić np. W trakcie przeładowywania akumulatora) i bezpiecznie odprowadza powstały gaz na zewnątrz, uniemożliwiając rozsadzeniu hermetycznej pokrywy.\nAkumulatory serii LAW VRLA są realizowane w technologii: AGM - (Absorbed Glass Mat). Elektrolit w postaci żelu jest uwięziony w separatorach z włókna szklanego o wielkiej porowatości (elektrolit jest w postaci żelu, powstałym po wymieszaniu kwasu siarkowego ze specjalną kamionką). Z powodu, że jest brak elektrolitu w postaci płynnej akumulatory wytwarzane w technologii AGM, są niejednokrotnie nazywane akumulatorami żelowymi. Zaletą akumulatorów żelowych jest dobra niepodatność na ubytek elektrolitu podczas pracy elektrycznej, a także śladowe samorozładowanie.\n- Ładowanie: - 20 ~ 50 poziomów C\n- Przechowywanie: - 20 ~ 50 poziomów C\n- Wysokość kompletna: 100 mm\nNajtaniej.co > Komputery > Podzespoły komputerowe > Obudowy i zasilanie > Akumulatory żelowe AGM >\nAkumulator AGM żelowy MWP MWS 5-12 (12V 5Ah)\nAkumulator AGM żelowy MB 7,2-12 F1 (12V 7,2Ah)\nAkumulator AGM żelowy MB 40-12 (12V 40Ah)\nAkumulator AGM OPTI 100Ah


Wiadomości: Grand Slam: Krótka przygoda polskiej pary w Corrientes\nStrona Główna > Aktualności > siatkówka plażowa > Grand Slam: Krótka przygoda polskiej pary w Corrientes\nGrand Slam: Krótka przygoda polskiej pary w Corrientes\n22 maja 2013 16:27\nPolski kobiecy duet - Kinga Kołosińska i Monika Brzostek - wystartował w kwalifikacjach do turnieju z cyklu Grand Slam w argentyńskim Corrientes. Przygoda biało-czerwonych z turniejem była krótka. Polki uległy parze Bieneck/Großner 0:2.\nPo udanych turniejach w Azji, przygoda Kingi Kołosińskiej i Moniki Brzostek z zawodami w Ameryce Południowej skończyła się już na drugiej rundzie kwalifikacji. Przeszkodą nie do przejścia okazały się nasze zachodnie sąsiadki. Obie pary, aby znaleźć się w głównej drabince, musiały rozegrać tylko jedno spotkanie. Polki i reprezentantki Niemiec w pierwszej rundzie eliminacji otrzymały wolny los. Pojedynek o main draw znacznie lepiej otworzyły Niemki, które dość pewnie rozstrzygnęły premierowego seta na swoją korzyść. W drugiej partii biało-czerwone nawiązały z przeciwniczkami bardziej równorzędną walkę. Jednakże i w tej odsłonie meczu ręce w górę, w geście triumfu, mogły unieść Viktoria Bieneck i Julia Grossner. Para z Niemiec od jutra walczyć będzie w głównej drabince turnieju w argentyńskim Corrientes. Z kolei duet Kołosińska/Brzostek może się już przygotowywać do kolejnych turniejów zarówno pod egidą CEV-u, jak i FIVB.\nOd jutra swoją przygodę z turniejem w Corrientes rozpoczną Polacy. Na starcie zabraknie czwartej pary ostatnich zawodów w Szanghaju, Michała Kądzioły i Jakuba Szałankiewicza. Polscy kibice będą mogli ściskać kciuki ze duety Fijałek/Prudel oraz Kantor/Łosiak. Dla drugiej z wymienionych par będzie to okazja do rehabilitacji za nieudany początek sezonu. Zarówno w Fuzhou, jak i Szanghaju Piotr Kantor i Bartosz Łosiak żegnali się z zawodami już na etapie kwalifikacji.\nKołosińska/Brzostek – Bieneck/Großner 0:2\nGrand Slam, Kinga Kołosińska, Monika Brzostek, plażówka\nPolacy rozpoczynają rywalizację w plażowych ME\nfot. Paulina Michalak\nGstaad WT: Kanadyjki na najwyższym stopniu podium\nPlażowe MŚ U-19: Rosyjskie duety najlepsze\nAgata Ceynowa: Jesteśmy jak ogień i woda\nGstaad Major: Złote medale dla Norwegów, brązowi Nicolai i Lupo\nNatalia Gruszczyńska: Uzupełniamy się i możemy na sobie polegać\nfot. Plaża Open\nJędrzej Brożyniak: Piątek trzynastego może być jak niedziela


Uzgodniona bryła muzeum - rp.pl\nStołeczny Zarząd Rozbudowy Miasta zaakceptował ostateczną koncepcję Muzeum Sztuki Nowoczesnej.\nPublikacja: 11.06.2010 16:45\nFoto: Fotorzepa, Rob Robert Pasternak\n– Architekt Christian Kerez będzie musiał teraz przystąpić do realizacji projektu budowlanego oraz przedstawić wymaganą dokumentację, w tym kosztorys inwestorski. Ma również trzy miesiące, by postarać się o pozwolenie na budowę – tłumaczy Paweł Barański, dyrektor SZRM.\nRatusz chce ogłosić przetarg na budowę muzeum jesienią przyszłego roku. Budynek stanie dokładnie nad planowanym w tym miejscu podziemnym tunelem drugiej linii metra. Zgodnie z życzeniem władz miasta w muzeum swoją siedzibę znajdzie Teatr Rozmaitości.\nDla widzów w sali teatralnej Christian Kerez zaplanował 520 miejsc. Dzięki obrotowej konstrukcji sceny tę liczbę będzie można dowolnie zmieniać w zależności od potrzeb.\nWiększa będzie też przestrzeń ekspozycyjna z częścią specjalnie zarezerwowaną np. na pokazy filmowe. Eksponaty mają być oświetlane jasnym światłem o różnym natężeniu.\nInwestycja na pl. Defilad może pochłonąć dwa razy więcej pieniędzy. Według wstępnych planów, miała kosztować 27o mln zł. Tę kwotę ustalono, gdy nikt nie planował wewnątrz budowy teatru.


Krąży, krąży wstrętny wirus i nie przestaje... | Gazeta Lubuska\nKrąży, krąży wstrętny wirus i nie przestaje...\nAndrzej Flügel 7 czerwca 2020, 16:22\nKrąży wstrętny wirus... Archiwum\nKiedy było epicentrum obostrzeń, wielu - i nie ma się czemu dziwić - uległo strachowi. Fatalnie i przygnębiająco wyglądały puste ulice miasta. Ludzie nakręcali się telewizyjnymi widokami z Włoch, Hiszpanii i Francji, a widok trumien i masowych grobów w Nowym Jorku działał na wyobraźnię. Pan Bogdan to absolutnie rozumiał i nie miał żadnych pretensji gdy kiedyś nie został wpuszczony do windy przez spanikowaną panią, która pokazała mu wiszące na ścianie zarządzenie o tym, że razem mogą jechać nią tylko rodziny. Nie dziwiło go trzymanie dystansu i omijanie się na chodniku szerokim łukiem. Obrazki z wciąganiem na pierwsze piętro koszyka z jedzeniem przez starszego, samotnego pana po zrobieniu mu zakupów przez znajomych było znakiem czasów. Pan Bogdan też się dostosował i wspólnie z żoną świątecznego ,,zajączka” powiesili wnukom na płocie machając im tylko z daleka. Wszyscy byli bombardowani informacjami ile żyje wirus na plastiku, ile na drewnie, a ile na metalu\nTak było. Jednak w miarę upływu czasu wirus jakoś zaczął nam powszednieć. Komunikaty, które na początku szokowały, straszyły liczbą zakażonych i tych, którzy zmarli przestały aż tak walić w głowę i stały się elementem dnia codziennego. Dziś pięciuset pozytywnych? Wczoraj było 460. No, no... To straszne, ale zaczęliśmy traktować je niemal jak komunikat o stanie wód czy prognozę pogody.\nPotem rząd zaczął luzować. Od tego momentu wielu z nas doszło do wewnętrznego przekonania, że władza musi mieć większą wiedzę niż zwykły obywatel, więc skoro luzuje, to coś w tym jest. Zaczęły się więc spotkania, grille i imprezy. Maseczki, początkowo tak solidnie noszone, teraz u wielu zjechały pod brodę. Zaczęli się pojawiać ludzie którym nie chciało się ich już zakładać skoro wyskoczyli po mleko czy chleb. Wszystko to zbiegło się z kolejnym luzowaniem, mimo iż statystyki zakażonych i zmarłych pozostały praktycznie niezmienne. Kiedy władza ogłosiła, że od soboty dopuszczalne będą wesela na 150 osób, w kościołach nie będzie limitu osób, ruszą kina i teatry wielu uznało, że to już koniec. Hurra, wracamy do tego co było! Ale taka już jest ludzka natura, że popadamy ze skrajności w skrajność. Pan Bogdan sam się przekonał po sobie. Zaliczył ostatnio bardzo fajne spotkanie w gronie rodziny i znajomych. Zapomniał o przepisach oraz o tym co mówią w telewizji profesorowie czego należy unikać i przywitał się jak za dawnych czasów. Dopiero żona przypomniała mu o czym trzeba pamiętać. Bo ten cholerny wirus ciągle jest i gdzieś tam krąży między nami...


Mundra – książka\n"Mundra" to zapis dziesięciu rozmów z położnymi. Najstarsza ma ponad dziewięćdziesiąt lat i pierwsze porody przyjmowała podczas II wojny światowej, najmłodsza – dwadzieścia sześć i pracowała w szpitalu w Tanzanii. Należą do różnych środowisk, mają odmienne doświadczenia i światopogląd. Opowiadają o cudzie narodzin, o ogromnej sile, którą natura obdarzyła każdą matkę, ale także o ciemnej stronie swojego...\nMundial Opowieści niesamowite – książka\nPIERWSZA TAKA KSIĄŻKA O FUTBOLU DLA DZIECI Kapitan reprezentacji Francji powalający „z byka” rywala w finale mistrzostw świata... Tajemnicza choroba tuż przed rozstrzygającym meczem…. Piłkarskie oszustwo stulecia i wyjątkowy pojedynek dwóch gigantów futbolu... O tym wszystkim dowiecie się z tej książki. Leo Messi, Cristiano Ronaldo, Neymar, Luis Suárez, a także Zinedine Zidane, Ronaldo, Diego Maradona… Mundial....\nPostępowanie przedszpitalne w obrażeniach ciała – książka\nOczekiwana I część książki z medycyny ratunkowej przygotowana przez znanych i cenionych autorów. W książce opisano najważniejsze zagadnienia dotyczące postępowania na miejscu zdarzenia, w czasie transportu oraz przekazywania pacjenta zespołowi urazowemu SOR. Każdy z rozdziałów napisany jest według schematu: wprowadzenie, procedury postępowania, najczęstsze błędy i pułapki, uwagi dla lekarza oraz działania...\nCzy mnie się wydaje, czy tu jest bardzo gorąco? – książka\nCharo Izquierdo Galarreta Laura de


Prezent na urodziny dla fanów emocji - INklouds\nKurs spadochronowy – spełnienie marzeń\nNiektórzy często powtarzają, że chętnie skoczyliby ze spadochronem. Zwykle jednak bliskie osoby wiedzą, czy na pewno chcieliby to zrobić, czy tylko deklarują bez pokrycia. Jeśli urodziny obchodzi fan mocnych wrażeń, kurs spadochronowy z pewnością sprawi, że ucieszy się z prezentu jak nigdy dotąd.\nWarto oczywiście przed wykupieniem takiego kursu (we Wrocławiu jest kilka miejsc, gdzie można zapisać się na niezbędny do samodzielnego skakania kurs AFF) zorientować się, czy jego przyszły uczestnik nie ma lęku wysokości lub innych przeciwwskazań dla tego typu wyczynów. nie każdy, kto lubi adrenalinę, będzie tak samo zadowolony uprawiając wszystkie dostarczające jej sporty, a jeśli istnieją przeciwwskazania lub silny lęk – prezent zamiast stać się spełnieniem marzeń, spowoduje zakłopotanie.\nDlaczego nie skok tandemowy?\nPopularne skoki tandemowe z instruktorem mają oczywiście swoje zalety. Są sporo tańsze, a przede wszystkim odpowiednie dla tych osób, które jeszcze nigdy nie skakały, więc wykupienie dla nich kursu spadochronowego będzie nieco ryzykowne. Pojedynczy skok pozwala doświadczyć swobodnego spadania z wielkiej wysokości, będąc jednocześnie pod fachową opieką człowieka, dla którego spadochrony stanowią codzienność.\nWadą tego rozwiązania jest jego jednorazowość. Jeśli jubilat od lat marzy o skakaniu, albo próbował już i przypadło mu to do gustu, kurs AFF pozwoli mu zdobyć uprawnienia niezbędne, by samemu skakać. W programie kursów jest też zwykle możliwość ćwiczenia i doskonalenia swoich umiejętności w tunelu aerodynamicznym. Kurs spadochronowy otwiera więc drzwi do samodzielnego skakania.\nCo jeszcze można zaproponować jako trafiony prezent dla wielbiciela adrenaliny? Istnieje bardzo wiele takich możliwości. Popularne są skoki na bungee, a dla fanów motoryzacji przejażdżki z kierowcami rajdowymi. Wszystko zależy od tego, co dokładnie lubi obdarowywana osoba.\nDecydując się na wykupienie kursu spadochronowego lub skoku w tandemie, lepiej podpytać dyskretnie bliskich jubilata, co sądzi on o tej formie rekreacji – o ile samemu się tego nie wie. Inaczej prezent może okazać się nie do końca trafiony.\ncatapultconsultingsolutions.com adwokaci katowice http://ladnytaras.pl


Steam Machines - gala bez celebryty | przystajnik\nSteam Machines – gala bez celebryty\nPublished date 11 listopada, 2015\nWiwat – nowa epoka rozpoczęła się parę godzin temu. Zapowiadana na 10 listopada 2015 roku premiera rozwiązań Valve mających otworzyć przed graczami jeszcze bardziej świetlaną przyszłość właśnie się odbywa. Trudno nie skonstatować dwóch kwestii – zamaszystej akcji promocyjnej z ciekawymi tytułami gier dla SteamOS i Linuksa oraz… Brak na cokolwiek skromnej ale jednak gali gwiazd wieczoru, czyli samych Steam Machines. Ze sprzętu imprezę ratuje tylko Steam Controler. To tłumaczyć dość stonowany charakter tej premiery.\nJeden z trzech Świętych Graali\nChyba wielu graczy spodziewało się większej pompy oraz wyraźniejszego i agresywnego marketingu. Było nie było Steam Machines mają przekonać do siebie dotychczasowych graczy z PC oraz nowych klientów „sklepowych”. Bez sugestywnego wrzeźbienia się w świadomość użytkowników, ciężko będzie wymagać, by konsumenci rzucili się na jeszcze ciepłe Steam Machines. Do tego, teoretyczna premiera tych urządzeń nie została uraczona jakimiś nowymi i wybitnymi tytułami, które również zachęciłby do zakupu. Na dzień dzisiejszy pozostaje nam cieszyć oko trzema zaprezentowanymi hipotetycznymi modelami, których jeszcze nie możemy kupić. Z drugiej strony promocja na gry z racji tej premiery – nie – premiery jest jak najbardziej realna i atrakcyjna. Wśród tytułów które można zakupić po atrakcyjnej cenie znajdziemy takie pozycje jak:\nAlien: Isolation, ARK: Survival Evolved, The Binding of Isaac: Rebirth, Borderlands 2, XCOM: Enemy Unknown, Amnesia: The Dark Descent, Middle-earth: Shadow of Mordor, Metro Redux Bundle (Metro 2033 Redux/Metro: Last Light Redux), Borderlands: The Pre-Sequel, BioShock Infinite, The Talos Principle, Portal 2, Dying Light, DiRT Showdown, The Stanley Parable, SOMA, Serious Sam 3 BFE Gold, Audiosurf 2, Braid, Super Meat Boy, Axiom Verge, Dust: An Elysian Tail, Octodad: Dadliest Catch, The Long Dark, BattleBlock Theater, Shovel Knight, GALAK-Z.\nTrudno po tych opóźnieniach wróżyć, na czym polega trudność z wdrożeniem Steam Machines. Ubogość oferty? Obecne 1600 tytułów dla SteamOSa i Linuksa może wygląda ubogo przy prawie 6000 pozycji dla wiodącego systemu, ale nie zapomninajmy, że cała ta rzecz dokonała się w niecałe dwa lata. Poza tym ruch w bazie danych zawierającej przygotowywane gry pod SteamOS/Linuksa jest ogromny. Sami producenci sprzętu są też pozytywnie i z nadzieją nastawieni do koncepcji SteamOS:\n11 listopada, 2015 o 15:45\nNa Linuxa jest już tyle ciekawych gier (w tym większość popularnych w e-sportach) że całkowicie przestałem używać Windowsa. Linux wystarczy.\n11 listopada, 2015 o 17:34\nMi tam brakuje Tomb Raidera i Fallouta 4. :/\n11 listopada, 2015 o 18:32\nNiestety Bethesda nie przepada za pingwinkiem. Prawie wszystkie firmy zdały sobie sprawę z tego, że z Linuksa nie idzie wyciągnąć sporo szmalu, a szkoda…\nChociaż za Izaka, Metro, CS’a, Terrarię i Starbounda ogromne dzięki dla Valve, bo mogłem się w 100% uwolnić od Windy 😀\n11 listopada, 2015 o 18:53\nMnie od windy uwolniło skończenie Just Cause 2, genialna gra, szkoda że 3 części też nie będzie na Linuksie. :/\n12 listopada, 2015 o 15:35\nAkurat JC2 nie miałem okazji skończyć, bawiłem się w robienie zadymy w koło. Do tej pory myślę nad kupieniem jakiegoś używanego dysku 250 GB i zainstalowanie na nim Windy, tylko do wygodnego grania w kiiiilka gierek (np. World of Tanks, który działa niby dobrze, ale gubi ogrom tekstur czołgów, czasem po 4 minutach się pojawią, czasem nie), czy też Just Cause’a 3 i Fallouta 4. No ale taki nasz mniejszościowy los.\nMoże założymy organizację i będziemy walczyć o swoje prawa, czy coś w tym stylu 😀\n13 listopada, 2015 o 10:37\nSteam Machines mają być rozszerzeniem wizji PC, a konkurencją dla konsol. Nie konkurencją dla Windows PC 🙂\nCPU-X 2.1.1 i prawda o naszym sprzęcie\nOperacja na żywym obrazie – ImagePlay 6.0.0


Fototapety – kiedyś i dziś – fototapety i obrazy\nObecnie fototapety są tym typem naściennych ozdób w polskich domach i mieszkaniach, który cieszy się ponadprzeciętnym powodzeniem. Ten fakt kompletnie nas niw dziwi, wszak ilość modnych, intrygujących, znakomicie wpisujących się w nowoczesne przestrzenie modeli jest godzien uwagi. Nie zawsze jednak tak było. Na pewno wielu Czytelników bardzo dobrze jeszcze pamięta te modele fototapet, które można było oglądać w latach osiemdziesiątych też dziewięćdziesiątych .Widać bardzo wyraźnie, że wiele zmieniło się tu na plus, a współczesne fototapety z dawnymi łączy już chyba tylko nazwa!\nTrzeba przyznać, że w latach dawniejszych z całą pewnością nie można było mieć w tej kwestii do czynienia z wysoką jakością wykonania, było bowiem niestety wręcz przeciwnie. Wtedy fototapety miały bardzo krótki żywot, niszczyły się szybko, a intensywność ich kolorów malała właściwie z każdym miesiącem .Warto wspomnieć także kila słów a temat obowiązujących wówczas printów. Niestety było tak, ze ich wybór nie należał do szerokich, zatem okazywało się, że gdyby ktoś przeszedł się po jednym tylko polskim bloku (a konkretniej w poszczególnych jego mieszkaniach), spotkałby dokładnie te same egzemplarze. Nikt nie myślał wtedy o tym, jak ową sytuacje zmienić, a ludzie cieszyli się z tego, co mieli.\nMinęło jednak trochę czasu i sytuacja owa zmieniła się na szczęście o sto osiemdziesiąt stopni. Obecnie mamy do czynienia z zupełnie inną sytuacją. Modeli stylowych ,stworzonych z wielką dbałością o detale fototapet są tysiące, ciągle pojawiają się też nowe printy, które szybko zyskują ogromna popularność. Kupuje się je zarówno do polskich domów i mieszkań, jak i biur, salonów fryzjerskich czy też kosmetycznych albo też gabinetów SPA ,sklepów i butików.\nBardzo wyraźnie widać pewien trend – jeśli chodzi o polski świat fototapet, wszystko zmienia się na lepsze. Jesteśmy zatem przekonani, że wielki boom na tego typu naścienne dekoracje będzie trwał nadal i (co za tym idzie) mieszkańcy naszego kraju będą mieć coraz lepiej udekorowane przestrzenie!