Zespół Niespokojnych Rąk: Jak z bajki\nKiedy przychodzi do wymienienia ukochanych baśni, nie muszę się zastanawiać ani chwili. Nie dla mnie ograny do bólu Kopciuszek, nie dla mnie niesamodzielność Śpiącej Królewny czy Śnieżki.\nMoje umiłowane, najbardziej zaczytane baśniepochodzą z tej książki:\nPierwsza z nich to Knyps z czubkiem, druga - Wróżki, zaś trzecia, wielka miłość i pobudzenie wyobraźni - to Ośla skórka.\nPamiętacie ją? Broniąc się przed kazirodczymi zakusami swego ojczyma, księżniczka żądała odeń niemożliwych do zdobycia darów, takich jak skóra złotodajnego osła, suknia barwy księżyca, słońca - czy wreszcie barwy pogody.\nma błękit najczystszej wody,\na błyszczy jak ranna jutrzenka.\nFalbanki jej płyną jak potok\ni cieszy serce i oko\nbarwy pogody sukienka.\nKiedy kupiłam pokazywaną wcześniej włóczkę na szal Color affection, pomyślałam, że ma ona barwę jesiennego nieba - szarobłękitnawą, bardzo zresztą urodziwą. W trakcie dziergania odkryłam jednak, że to niebo nie jest tak jednolite - i że faktycznie jutrzenka ma coś do powiedzenia.\nNiespodzianie spod kolejnych nawojów włóczki wychynęła delikatna, brzoskwiniowa różowość.\nTak więc wracam do mojej chusty barwy pogody, życząc Wam miłego weekendu :)\nNitko, spróbuj, to bardzo satysfakcjonująca i przyjemna rzecz, szycie :)\nAnulku, cieszę się, że wpadłaś :) Trzymaj kciuki za moją edukację krawiecką :)\nDHF, Grażynko, Haniu, JustMe, Urszulko, dziękuję za miłe słowa.\nMiłe słówka, słóweczka\nmają urok, wdzięk rzadki ,\nkażde - wróżka czy wieszczka\nmoże przemienić w kwiatki.\nMiłe słówko, słóweczko\njak klejnoty się ceni,\nw klejnot może zamienić.\nAutor: Truscaveczka o sobota, października 06, 2012\nPrzemiła niespodzianka. Mnie to się zawsze tylko supeł trafi!\nSuper wełna i widać, że jest milutka i mięciutka :)) Pozdrawiam\nMiałam taką książkę :D "Ośla skórka" to też jedna z moich ulubionych bajek.\nMamani pisze... Odpowiedz\ncudna wloczka, az sie chce dotknac i owinac szyje:-)\nponiedziałek, 08 października, 2012


Noclegi Pracownicze Manowo - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 1 ofertę noclegowąofertę (0 w Manowie oraz 1 w okolicy)\nNoclegi pracownicze w Manowie, województwo zachodniopomorskie, powiat koszaliński\nNoclegi pracownicze w miejscowości Manowo. Porównaj możliwość zakwaterowania w Manowie w zależności od standardu oraz ceny. Manowo, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Manowie:


TRADYCJE SZWECJI - wszystko o podr�ach\nJudasze, ciasto z ca�ymi jajkami na twardo i hamburger z bit� �mietan�. Takie s�odycze je si� w Wielkanoc za granic�\nPewnie Was nie zdziwi, �e w Wielkanoc nie wsz�dzie na �wiecie je si� mazurki i baby. Ale to, co jedz� Czesi, Hiszpanie, Anglicy czy Szwedzi, mo�e nieco zaskoczy�. Oto tradycyjne �wi�teczne s�odko�ci z r�nych kraj�w �wiata. Lepiej zapomnijcie o liczeniu kalorii. Zestawienie przygotowa� Travelplanet.pl.\nNorwegii w Polsce i organizator wyjazd�w do Skandynawii. Ofert� wycieczek do Norwegii, a tak�e do Szwecji, Danii, na Grenlandi�, Spitsbergen i Islandi� znajdziemy pod adresem www.fiordy.com . Firma organizuje tak�e autorskie, dostosowane do bud�etu i specyfiki grupy imprezy firmowe. W�r�d propozycji\npozostawieniu dodatkowego nakrycia dla "niespodziewanego w�drowca"? Portugalczycy id� w tej tradycji o kilka krok�w dalej - dla nich �wi�ta Bo�ego Narodzenia to nie tylko czas rado�ci z narodzin, ale tak�e celebrowania pami�ci o tych, kt�rzy odeszli. Podczas wigilii Portugalczycy zostawiaj� dla\nProcesje, jarmarki, pisanie list�w. Wielkanocne zwyczaje na �wiecie\nozdoby i r�cznie zdobione pisanki. Wielkanoc w Szwecji W Szwecji w ostatnie dni Wielkiego Tygodnia dziewcz�ta i ch�opcy, w nawi�zaniu do dawnej tradycji, przebieraj� si� za wied�my i sk�adaj� wizyty s�siadom. Obdarowuj� ich specjalnie dekorowanymi na t� okazj� kartkami, laurkami i Listami Wielkanocnymi\nkayak.pl zap�ac� oni �rednio ok. 595 z�, czyli o 50 z� wi�cej ni� mieszka�cy s�siedniej Austrii. Z najwi�kszymi kosztami musz� liczy� si� smakosze piwa ze Szwecji (ponad 1270 z� za bilet dla jednej osoby w dwie strony) oraz Wielkiej Brytanii (1085 z�). Do�� wysoka cena za przeloty nie zniech�ci�a\nwzniesienia.Mieszka�cy Wysp Owczych s� dumni z bogatej kultury i tradycji swoich wysp, na kt�rych kultywowane s� j�zyk, stroje i obyczaje. Nale�� te� do grupy najzamo�niejszych Europejczyk�w, kt�rzy wzbogacili si� na po�owie ryb - na 1 mieszka�ca przypada tu najwi�cej w Europie samochod�w.Skandynawia wycieczki - Dania\nJesie� w Szwecji. Promem do Karlskrony\np�yn�� w ci�gu dnia, by nie omin�� pi�knych widok�w, a szczeg�lnie tych, gdy prom zbli�a si� i wp�ywa do Karlskrony. Pi�kno przyrody Poniewa� Szwecja kojarzy si� z zimnem, pogoda w Karlskronie mo�e niekt�rych zaskoczy�. Hrabstwo Blekinge, gdzie le�y miasto, to najcieplejszy rejon kraju. Jak wynika ze\n. D�odhpur le�y na skraju pustyni. Wprost o�lepia lazurem bij�cym ze �cian dom�w. Kiedy� tym kolorem malowali swe domostwa bramini, potem sta�o si� to tradycj� D�odhpuru. Nad miastem dominuje wznosz�cy si� na skalistym wzg�rzu masywny fort z pa�acem, a stare miasto otacza dziesi�ciokilometrowy mur. Kuchnia\nparlament, �wi�to narodowe, hymn oraz flag�. Pos�uguj� si� tak�e w�asnym j�zykiem. Siedzib� parlamentu fi�skich Sam�w jest miasteczko Inari, za� stolic� wszystkich Sam�w (r�wnie� z p�nocy Szwecji, Norwegii i P�w. Kolskiego w Rosji) - norweskie Karasjok. W Inari dzia�a lapo�ska rozg�o�nia radiowa w j�zyku\nbo�onarodzeniow� szopk�, w kt�rej - obok znanych nam bohater�w - nie mo�e zabrakn�� postaci zwanej "caganer" - skrzata przykucni�tego w akcie wypr�niania. Tradycja zrodzi�a si� w Katalonii, ale caganera mo�na spotka� tak�e w Walencji i Murcii (a tak�e w niekt�rych miejscach we Francji, W�oszech i w\nsi� pocz�tkiem fascynuj�cej przygody, o kt�rej b�dziemy pami�ta� przez ca�e �ycie. Bogactwo mo�liwo�ci, jakie otwiera przed nami region, jest niewyobra�alne. Marz�c o Skandynawii, przenosimy si� do czterech bardzo r�nych kraj�w. Ka�de z pa�stw posiada inne tradycje, zwyczaje, prawo, pozycje w\n, symbolu Litwy, mo�na wjecha� nowoczesn� kolejk�. Kusz� r�wnie� zak�tki dawnej dzielnicy �ydowskiej i gotyckie zakamarki. Ale Wilno, opr�cz tradycji i historii, ma r�wnie� swoj� drug� twarz: miasta nocnych klub�w, restauracji i zabawy (dzia�a tu ponad 50 chi�skich restauracji). Nie chce si�\nBoga), dr�czona konfliktem wewn�trznym Mo�dawia, ma kilka ukrytych skarb�w. Do najciekawszych nale�� zagubione gdzie� w wioskach lub g��bokich jarach Dniestru cerkwie, twierdze i klasztory. Mo�dawia to tak�e d�uga tradycja winiarska i wra�enie, jakby�my przenie�li si� z powrotem do czas�w �wietno�ci\nnajstarszych jarmark�w: Berliner Weihnachtszeit przy Roten Rathaus, niedaleko Alexanderplatz . Z daleka wida� g�ruj�cy nad budynkami diabelski m�yn, wysoki na 50 m. Jarmark nawi�zuje do dawnych tradycji, zdobi� go dekoracje stylizowane na pocz�tek XIX wieku, co sprawia, �e atmosfera jest tu jedyna w swoim\njesieni� na rynku w Tallinnie pojawia si� wspania�a wielka choinka, rzecz znamienna, �e w�a�nie tu, nad wschodnimi brzegami Ba�tyku narodzi�a si� tradycja stawiania �wi�tecznego drzewka w centrum miejskiego placu. Ku uciesze panien i kawaler�w, kt�rzy mieli wtedy okazj� wsp�lnie bawi� si� wok� niego\n(1344 km2) jest d�uga i w�ska. Z kontynentem ��czy j� jeden z najd�u�szych most�w w Europie, kt�ry przenosi podr�nych w ca�kowicie inn� sceneri�. S�oneczna i wietrzna Olandia jest unikatowa, poniewa� krajobrazowo zupe�nie nie przypomina Szwecji. Tu� obok typowo europejskich kwiat�w rosn� tu gatunki\n�wi�teczne obyczaje. Szwecja\n, �akocie i bombki. Obecnie �ywa choinka wnoszona do domu na kilka dni przed Wigili� nie odbiega wygl�dem od tych w Polsce, Kanadzie czy Austrii. Dzi�ki podlewaniu powinna dotrwa� do Dnia Knuta, 20 dni po Bo�ym Narodzeniu. Tradycja religijna nakazuje, by g��wnym �wi�tem by� 24 grudnia - Wigilia. Dzieci maj�\nPoznaj ca�y glob - na targach turystycznych 23-25 wrze�nia\n, Mauritiusu, Meksyku, Nepalu, Niemiec, Norwegii, Nowej Zelandii, Portugalii, Republiki Po�udniowej Afryki, Rosji, Rumunii, Senegalu, S�owacji, Sri Lanki, Szwecji, Tajlandii, Tunezji, Turcji, Ukrainy, USA (stan Hawaje), W�gier, Wielkiej Brytanii, W�och. Po raz pierwszy pojawi� si� reprezentanci Angoli\nBike Norway, biurach turystycznych i ksi�garniach. Francja ma d�ugie tradycje rowerowe i du�o �cie�ek, a tak�e najwi�ksz� na �wiecie wypo�yczalni� rower�w, czyli paryski Vélib, w ramach kt�rego kilkadziesi�t tysi�cy rower�w udost�pnionych jest w automatycznych punktach. Peda�owa� mo�na zar�wno\nMorze stanowi�o o jej dziejach, wype�nia tera�niejszo�� i kreuje przysz�o��. Nowoczesna stocznia kontynuuje bogate tradycje starej, a obronne funkcje portu ust�pi�y idei otwarcia na �wiat. Karlskrona ma osiem nadmorskich miast partnerskich, jest w�r�d nich Gdynia. *** Od drugiej po�owy XVII w\nwysp� Soedermalm, kt�ra jest dzi� ulubionym miejscem artyst�w. S� tu najciekawsze galerie, wy�mienite restauracje i mn�stwo kameralnych kawiarenek. Sztokholm z pewno�ci� warto odwiedzi� w 2012 roku i wcale nie trzeba mie� pe�nego portfela, by poczu� jego atmosfer�.Norwegia, Szwecja, Dania i Finlandia\ndodatkiem p�czaku i mielonego mi�sa. Na deser dostajemy za� kam� - twar�g z mielonymi ziarnami. Estonia. Setomaa - tradycja Seto Jedziemy na skr�ty, przekraczaj�c kilkakrotnie granic� z Rosj�, by po kilkunastu kilometrach znale�� si� w Saatse. Muzeum tradycji Seto zajmuje du�y drewniany budynek dawnej\nObyczaje kulinarne w Szwecji: Sezon raka, �ledzia i moroszki\npije tran, zajada si� falukorv, rybami i d�emem. Ka�dy posi�ek ko�czy dwoma kawa�kami chrupkiego pieczywa Vasa z chud� margaryn� i twierdzi, �e to jego recepta na zdrowie. *** W drug� �rod� sierpnia rozpoczyna si� w Szwecji Kräftpremiären - wielkie coroczne �wi�to zwi�zane z jedzeniem rak�w\n�wiata i jednym z symboli Szwecji. W muzeum portrety tw�rc�w Biegu Waz�w i jego corocznych zwyci�zc�w, historia biegu, narciarskie tradycje Szwed�w. Pomnik kr�la (najbardziej kochanego) znajduje si� tu� obok na skwerze. Kilkaset metr�w dalej w jednym z park�w stoi niewielka kapliczka - to Vasamonumentet\nMalbork i nie tylko - dla mi�o�nik�w historii i architektury [TRASA WYCIECZKI]\n. Niezwykle ciekawa jest r�wnie� pocysterska katedra w Pelplinie. Podr�uj�c �ladami historii, warto przystan�� przy pomniku w Sztumskiej Wsi oraz odwiedzi� Muzeum Tradycji Szlacheckiej w Waplewie. Jednym s�owem - to wycieczka dla mi�o�nik�w historii i architektury. Najwi�cej miejsc noclegowych\nturyst�w z Wielkiej Brytanii czy Szwecji, kt�rzy pokochawszy tanio�� polskiego piwa, stali si� kiedy� postrachem Krakowa; popisy turyst�w w Nepalu nie ko�cz� si� jednak na knajpianych zadymach i demolkach hoteli, na demonta�u zabytk�w czy na patologicznym wr�cz obsikiwaniu trawnik�w i klomb�w, bo te akurat\nSzwecja. Czekaj�c na Bo�e Narodzenie\n. Papier, s�oma, b�yszcz�ca folia i perforowana blacha to w tych dniach najbardziej poszukiwane materia�y, nie tylko w Szwecji. Podobnie przygotowuje si� do Bo�ego Narodzenia ca�a Skandynawia. Zwyczaj wieszania w oknach b�yszcz�cych gwiazd przyw�drowa� tu z Niemiec na pocz�tku ubieg�ego wieku. W krajach\nkraj�w: Norwegii, Szwecji, Finlandii i Rosji. W j�zyku Saam�w kraina ta nazywana jest Sápmi.Muzyka, r�kodzie�o i wierzenia Saam�w s� �ci�le zwi�zane z natur� - mo�na ich do�wiadczy� w wielu miejscach w Norwegii P�nocnej.Ogr�d zoologiczny inny ni� wszystkiePolarne Zoo znajduje si� w okr�gu Troms\nAnglicy znad Wis�y\nBoles�awa Chrobrego. Dzia�o si� to prawie tysi�c lat temu. Maj�cy wi�c polskie korzenie Knut Wielki by� kr�lem Anglii, Danii, Szwecji i Norwegii. W angielskich podr�cznikach do historii figuruje jako w�adca, kt�ry stworzy� jedno wielkie pa�stwo wok� Morza P�nocnego. Kilkaset lat p�niej na Wyspy trafi�\nziemniak�w, m�ki i t�uszczu (wst�p 70 koron, dzieci 25). Histori�, tradycje i dziedzictwo ca�ego wybrze�a Norwegii poznamy w Norsk Sjofartsmuseum. Jest tu te� wielka kolekcja malarstwa marynistycznego. http://www.norsk-sjofartsmuseum.no *** W centrum miasta przez ca�� zim� trwa Oslo Winter Festival\nPowierzchowne pi�kno powoduje g��bokie uczucia\nTu mieszka nordyckie lato. Wyobra� sobie najbielsze, najziele�sze i najbardziej niebieskie kolory, w�r�d kt�rych s�o�ce ogrzewa stare drewniane budynki, a po gazet� p�yniesz �odzi�. To krajobraz nasycony tradycj� i kultur�, gdzie objadaj�c si� �wie�ymi krewetkami, mo�esz spacerowa� po�r�d bia�ych\ngalerii sztuki. Praga stanowi wspania�y cel kilkudniowego wypadu. Wybierz najciekawsz� stolic� Europy! SONDA� Sztokholm, Szwecja Zbudowany na 14 wyspach Sztokholm jest ascetycznie czysty i porz�dny, ale na pewno nie nudny. Sztokholm to t�tni�ca �yciem stolica z kolorow� star�wk�, eleganckimi\nczterodniowa (trzeba po�wi�ci� jeden dzie� z urlopu) powtarza si� natomiast tak cz�sto, �e wypoczynek w d�ugi majowy weekend przerodzi� si� w now� �wieck� tradycj�. Jako pierwsi dostrzegli okazj� Austriacy - ju� na pocz�tku minionej dekady. Potem oferty posypa�y si� lawinowo. I to nie tylko z region�w i\n) 856 51 21; faks 852 23 44; http://www.satyrykon.com , e-mail: info@satyrykon.com Lindholm Hoje (p�nocna Jutlandia): Na najwi�kszym w Europie P�nocnej cmentarzysku wiking�w w dniach 15-27 czerwca spotkaj� si� wsp�cze�ni wikingowie. Odegraj� sceny z �ycia walecznych woj�w i ich tradycje, a na\nPolska. Mi�dzy Tczewem, Kwidzynem i Malborkiem - dla mi�o�nik�w historii i architektury\n. Niezwykle ciekawa jest r�wnie� pocysterska katedra w Pelplinie. Podr�uj�c �ladami historii, warto przystan�� przy pomniku w Sztumskiej Wsi oraz odwiedzi� Muzeum Tradycji Szlacheckiej w Waplewie. Jednym s�owem - to wycieczka dla mi�o�nik�w historii i architektury. Najwi�cej miejsc noclegowych mo�na znale��\nna Litw�, a nawet do Szwecji. W XIX w. garnki wypar� fajans. Dzisiaj echa dawnej tradycji widoczne s� w ceramice, g��wnie figuralnej. Takich pi�knych ptaszk�w i Jezusik�w frasobliwych jak tu, nigdzie nie wyrabiaj�. Mo�na te� obejrze� piece garncarskie, np. ten przy ul. W�jtowskiej, troch�\nInowroc�aw czyli w s�onej arkadii\n- d�uga na 72 m i szeroka na 25, pomie�ci nawet 3 tys. os�b. Bogaty wystr�j rze�biarski, dzie�o W�adys�awa Marcinkowskiego, nawi�zuje do polskiej tradycji narodowej. Prezbiterium zdobi� liczne malowid�a i z�ota mozaika. W 1929 r. ochrzczony tu zosta� prymas Glemp. Panoram� 77-tysi�cznego miasta ujrzymy z\nU Saam�w, Batsuoj znaczy renifer\nsi� ko�czy, dalej s� ju� tylko g�ry i bagna. Gospodyni Maud Mattsson zaprasza nas do kata na kaw� przy ognisku. Na �rodku (jak we wszystkich domkach i namiotach) znajduje si� ognisko otoczone kamieniami. Ziemi� wy�cielaj� ga��zki brzozowe, na kt�rych le�� sk�ry renifer�w. Siadamy, jak ka�e tradycja\nJastarnia: Na �rodku krowiego ogona\nsi� komercjalizuje. Na szcz�cie mieszka�cy z dum� piel�gnuj� lokalne tradycje. J�zyk kaszubski s�ycha� tu na co dzie� (jego nauk� w��czono do szkolnych program�w), nazwy ulic widniej� po polsku i po kaszubsku, wsz�dzie wida� te� kaszubskie god�o - czarny gryf (p� orze�, p� lew) na z�otym tle\nskuteczno�ci. W Szwecji zachowa�a si� recepta napisana r�k� naszego rodaka Miko�aja Kopernika, gdzie w�r�d sk�adnik�w wymieniony jest bursztyn. Z kolei kiedy zarazy dziesi�tkowa�y Europ�, dym spalanego bursztynu uwa�ano za skuteczn� ochron�, poniewa� - jak zauwa�ono - nigdy nie zdarzy�o si�, aby zaraza\nEuropa Mi�ady J�drysik - przewodnik subiektywny\noczywi�cie kolejki do Kaplicy Syksty�skiej i Luwru, t�umy na pla�ach Costa del Sol i w dyskotekach Ibizy... Ale mamy tak�e nasze prywatne Europy. Oto kilka moich miejsc, w kt�rych mo�e jeszcze Was nie by�o... Lycksele, Szwecja Pierwsze zaskoczenie - w sercu Laponii, 100 km od ko�a podbiegunowego, te� jest\nrybackie to typowe elementu krajobrazu Mierzei Kuro�skiej. Architektura przywodzi na my�l Szwecj�, przypomina te� o dawnej przynale�no�ci p�wyspu do Prus. Mieszka�cy mierzei dumnie piel�gnuj� zar�wno litewskie, jak i niemieckie dziedzictwo, uznaj�c je za integraln� cz�� tej ziemi Ryby w twierdzy Na\nrenifer�w. Na co dzie� trudno rozpozna�, czy kto� jest Szwedem czy Saamem. Coraz cz�ciej jednak nawet wielkomiejscy Saamowie kultywuj� swoje tradycje, a swoje dzieci posy�aj� do saamskich szk�. J�zyk saamski, nale��cy do grupy j�zyk�w ugrofi�skich, na terenie Szwecji ma a� trzy dialekty. R�ni� si� one na\nPrzytulnie obok mnich�w, czyli Oktoberfest w Monachium\ncesarza Niemiec, odgrywali rol� w polityce europejskiej. Przedstawiciele Wittelsbach�w panowali m.in. w Danii, Szwecji, Norwegii, Czechach i Grecji. Sojusz z Bawari�, cho�by przez zwi�zki ma��e�skie z jej ksi���tami, by� ceniony, tak�e przez kr�lewskie rody Rzeczypospolitej. Pe�n� suwerenno�� traci�a na\nKopenhaga dla koneser�w\nJacobsena i okoliczno�ciowy album. Informacje: www.Radissonsas.com , tel. (+45 33) 426 000. U piwnych �r�de� Dania to kraj piwoszy. A �e ��ty nap�j jest tu znacznie ta�szy ni� w s�siedniej Szwecji, w weekendy z kraju po�o�onego po drugiej stronie Sundu ci�gn� tu prawdziwe t�umy. R�wnie� na polskim rynku\nkm. Dzi� wi�kszo�� stron internetowych ma polsk� wersj� j�zykow�, m.in. http://www.zellkaprun.com , http://www.salzburgerland.com . Tradycje narciarskie w tym regionie si�gaj� XIX w. W 1927 r. w Zell am See uruchomiono kolejk� linow� na Schmittenhöhe, a w 1965 r. w Kaprun ruszy�a kolejka na


Eleganckie ubrania ciążowe - Naturikon\nSebastian 14 listopada 2020\t Brak komentarzy\nWspółcześnie wiele pracujących kobiet, nawet w czasie ciąży jest aktywnych zawodowo. W takich przypadkach jednak musimy w znacznym stopniu dostosować się do zmian, jakie zachodzą w naszym organizmie. Niewątpliwie pracując musimy także zadbać o to, aby odpowiednio wyglądać w czasie wykonywania obowiązków. Z tego właśnie powodu możemy znaleźć ofertę eleganckich ubrań ciążowych.\nKupujemy eleganckie ubrania ciążowe\nJeżeli więc w czasie ciąży normalnie uczestniczymy w życiu zawodowym, warto aby nasza garderoba była dostosowana do okoliczności. Obecnie coraz więcej modeli odzieży ciążowej tworzonych jest z myślą o przyszłych mamach, które wciąż pracują zawodowo. W sklepach znajdziemy ubrania ciążowe eleganckie. W ten sposób mamy możliwość nie tylko dobrze wyglądać w miejscu wykonywania swojej pracy, ale równocześnie także lepiej się czuć. Jeżeli nie możemy zdecydować się na określone produkty, warto sprawdzić jaka jest oferta sklepów internetowych w odzieżą ciążową. Znajdziemy w nich bowiem nie tylko najbardziej wygodne modele ubrań, które sprawdzą się na co dzień, ale także takie, które będziemy mogły zakładać do pracy. W ten sposób wykonując swoje obowiązki zawodowe będziemy czuć się nieco bardziej komfortowo. Zwłaszcza, że nasze tradycyjne ubrania do pracy w pewnym momencie przestaną pasować i będziemy zmuszeni poszukać nowszych modeli.\nJak widać, pracujące przyszłe mamy mają możliwość znalezienia najodpowiedniejszych dla siebie ubrań. W takich przypadkach możliwe będzie skorzystanie z ofert sklepów internetowych, w których uda nam się kupić znacznie bardziej eleganckie modele odzieży ciążowej. Dodatkowo nie będziemy tracić wiele czasu na zakupy, co jest niezwykle istotne w przypadku pracujących osób, które wolą wygodnie zrobić zakupy korzystając z możliwości Internetu.\nProste prezenty imieninowe


Elewacje i wnętrza wykończone cegłą - Projektoskop.pl\nProjektoskop » Budowa domu » Elewacje » Elewacje i wnętrza wykończone cegłą\nCegłę w roli materiału wykończeniowego można spotkać zarówno na elewacjach jaki i we wnętrzach. Dzięki doskonałym parametrom technicznym i estetycznym, architekci proponują zastosowanie jej w najróżniejszych stylach, nie tylko do obiektów tradycyjnych, rustykalnych czy industrialnych. Klinkier doskonale podkreśli zarówno wystrój wnętrz współczesnych, jaki i aranżacji w stylu glamour.\nElewacje z klinkieru, tak jak wnętrza, mogą być klasyczne, nowoczesne lub po prostu… niespotykane. Efekt zależy od formatu, koloru i faktury cegieł, a także rodzaju wiązania między nimi. Klinkierowe wyroby oferują w tym zakresie bardzo duży wachlarz możliwości.\nPrzeczytaj: Międzynarodowe Targi Budownictwa Ekologicznego BUD-ECO 2010\nJak wybrać kolor klinkieru?\nWiększość inwestorów w pierwszej kolejności zwraca uwagę na kolor klinkieru. Barwa jest najważniejszym wyznacznikiem wyboru materiału wykończeniowego, ponieważ ma bardzo silne oddziaływanie. We wnętrzu wpływa na nastrój domowników, natomiast na elewacji decyduje o odbiorze architektury. Kolor cegły sprawia, że budynek wydaje się lekki i przyjazny, masywny i bezpieczny, bądź modny i nowoczesny.\nAby wybrać idealny kolor klinkieru do wykończenia elewacji lub wnętrza, wystarczy zajrzeć na strony internetowe wiodących producentów klinkieru i wybrać jeden z kilkudziesięciu oferowanych tam wariantów. Warto wiedzieć, że jedną powierzchnię można wykończyć różnymi barwami.\nStruktura zewnętrzna cegły może mieć wiele opcji wykończenia. Wśród najpopularniejszych faktur wymienia się powierzchnie gładkie, ryflowane, piaskowane, łupane, ciosane i drapane. Szerokie spektrum wyboru daje niemal nieograniczone możliwości aranżacyjne inwestorom i projektantom.\nŚciana z cegieł klinkierowych o nieregularnej powierzchni wygląda niezwykle efektownie. Światło załamuje się we wgłębieniach, tworząc ciekawy kontrast w zestawieniu z gładką powierzchnią tynku. Efekt starego, łupanego muru uzyskamy wybierając cegły piaskowane lub formowane ręcznie.\nPrzeczytaj: 10 błędów podczas testowania instalacji elektrycznych według Fluke\nfot. elewacja z cegieł\nDo wykończenia elewacji w stylu nowoczesnym najlepiej sprawdzi się gładki i foremny klinkier, w kolorze czarnym lub białym. Do spoinowania można zastosować prawie niewidoczną, wąską fugę w odcieniu użytego klinkieru.\nWybierając cegły klinkierowe należy zwrócić uwagę także na ich format. Większe elementy podkreślą rozmiar obiektu, z kolei mniejsze są bardziej dekoracyjne.\nEfekt ostateczny zależy także od rodzaju i sposobu przewiązania cegieł na płaszczyźnie ściany. Wiązanie może być np. bardziej swobodne – dzikie lub regularne – gotyckie (przeznaczone np. do tradycyjnych fasad), wozówkowe, holenderskie, krzyżowe, blokowe lub wedyjskie.\nOstatnim elementem stylizacji jest kolor spoiny, którą wybieramy w zależności od efektu, który chcemy osiągnąć. Ten sam klinkier wygląda całkowicie inaczej z jasną i z ciemną spoiną. Zasada jest prosta – fuga kontrastująca barwą z materiałem podkreśli cegły w murze, a kolor spoiny zbliżony odcieniem do klinkieru pozwoli stworzyć jednolitą, prawie gładką powierzchnię.\nKolor fugi można dobrać w hurtowni, przy pomocy wzorników lub przy użyciu wirtualnych narzędzi doboru materiałów dostępnych na stronach niektórych producentów cegieł, m.in. na www.roben.pl.\nDwie różne twarze cegły marki Röben – Sydney kontra Darling\nDarling – cegła klinkierowa czerwono-żółta cieniowana


To, że z Poznania do Berlina jest bliżej niż do Warszawy wie każdy, szanujący się Poznańczyk. Bliżej, nie tylko, odległością mierzoną w kilometrach, ale również kulturową. Setki lat sąsiedztwa (w tym i zaborów) spowodowały, że Poznańczyk w Berlinie czuje się bardziej swojsko niż w Warszawie. Nawet niemiecka kuchnia jest bardzo zbliżona do naszej, tradycyjnej – wielkopolskiej. Niestety niewiele z tego wynika. A szkoda, bo bliskość Berlina w szczególe, a Niemiec w ogóle stwarza nam wielkie możliwości. Niestety jakoś nie umiemy z tego czerpać korzyści. A te są i to całkiem spore.\nW Berlinie, który odwiedzam regularnie, drugim językiem zaczyna być język... rosyjski. Polski słychać tam stosunkowo rzadko. Zbyt rzadko. Rosjanie, pomimo odległości, wiz i innych obostrzeń jakoś lepiej potrafią się wkomponować w Berlin. Powstaje tam wiele sklepów dla Rosjan, wychodzą rosyjskie gazety, funkcjonują rosyjskie knajpy, hotele itd. I dobrze – nie mam nic przeciwko temu, tym bardziej, ze płynnie mówię po rosyjsku. Martwi mnie jednak niezaradność naszych rodaków – a widać ją na tle dynamicznych Rosjan. W całym Berlinie są raptem 2 sklepy z polską żywnością, a i to – skromniutkie. A mogłoby być 20 albo i 100. Ten rynek leży odłogiem, a wystarczyłby 1 dynamiczny człowiek, który taki interes z właściwym rozmachem (Niemcy lubią rozmach) rozkręci. Czy w Berlinie jest jakaś przyzwoita knajpa z polskim (Wielkopolskim!) żarciem nie wiem, ale obawiam się, ze takiej tam nie ma, a utrzymałoby się tam takowych ze 20. Wielkopolska, tradycyjna kuchnia bardzo Niemcom odpowiada i na pewno chętnie by tam jadali. Ale żarcie to tylko wierzchołek góry lodowej, bo interesy, pardon „geszefty” można robić w Berlinie (i innych germańskich miastach) w każdej, niemal, dziedzinie. Nie prosperuje wam sklep? Warsztat? Firma? Jazda do Berlina! Skolonizujmy to miasto. Tam potencjalnych klientów więcej i, co najważniejsze, są (i będą) nieporównywalnie bogatsi. Biurokracji też mniej, a co ważniejsze wszystko można załatwić normalnie i legalnie, bo urzędnicy są uczciwi i życzliwi, a skorumpowany urzędnik – idiota to taka polska specyfika.\nO Niemcach krąży wiele legend i mitów jak np. że są nieżyczliwymi nam polakożercami. To całkowita nieprawda! Znam dobrze ten kraj – zjeździłem go wzdłuż i wszerz. Nigdy, ale to nigdy nie miałem jakichkolwiek nieprzyjemności – przeciwnie - zawsze spotykałem się z, zupełnie bezinteresowną, życzliwością.\nA i tych, którzy w Berlinie robić geszeftów nie chcą też serdecznie namawiam do odwiedzania tego fascynującego miasta. Pod względem kulturowym jest to skarbnica taka, ze grzech z niej nie korzystać, – kto bywał w berlińskich muzeach, parkach, galeriach, a nawet w ZOO dobrze wie, o czym mówię. Kto nie był – niech jedzie! Naprawdę warto! Samych mostów jest tu więcej niż w... Wenecji!\nBerlin to kopalnia. Kopalnia o wielkich możliwościach – biznesowych, kulturalnych, rozrywkowych i innych. Kopalnia, z której nie potrafimy korzystać, a leży tuż za naszą granicą – dziś już otwartą. A więc kochani – Na Berlin! Maja nas wyprzedzić ruskie?


Strachy - Maria Ukniewska | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nDom Zaczarowany Maria Ukniewska\nKsiążka przeczytana jeszcze w liceum, teraz powrót po latach i muszę stwierdzić, że nic nie straciła ze swojej drapieżności. Opowieść o tanecznej karierze Teresy i jej podobnych zagubionych dziewczynek wciąga od pierwszej do ostatniej strony.\nSięgnęłam, bo uwielbiam XX-lecie międzywojenne. Nie zawiodłam się. Żywe, dosadne dialogi, autorka nie szczędzi i nie przebiera w słowach, chce, mam wrażenie, oddać całego ducha tamtejszej epoki.\nPoznajemy życie tancerek rewiowych, tzw. girlasek, ich codzienne rozterki. To kolorowe stroje, piękne układy taneczne, oklaski na stojąco, ale przede wszystkim walka o utrzymanie, romanse, cierpienie i liczne aborcje w nieludzkich warunkach. Strach - o siebie, o licznych wielbicieli, o choroby. Wszędobylski lęk.\nO tym jest książka. Serdecznie polecam.\nPoznajemy życie tancerek rewiowych, tzw. girlasek, ich codzienne rozterki. To kolorowe stroje, piękne układy taneczne, oklaski na stojąco, ale przede wszystkim walka o utrzymanie,...\nJak na książkę napisaną 80 lat temu - rewelacyjna. Nawet teraz wiele, oj wiele autorek, nawet tych "dobrze się sprzedających" mogłoby się uczyć od pani Ukniewskiej warsztatu pisarskiego. Żywy język, ciekawy temat, brak dłużyzn, ciekawie opowiedziana historia. Sięgając po tę książkę trochę bałam się, że nie będę w stanie przez nią przebrnąć dlatego, że była napisana tak dawno. Tymczasem - całkowite zaskoczenie! Tę książkę po prostu się czyta!\nJak na książkę napisaną 80 lat temu - rewelacyjna. Nawet teraz wiele, oj wiele autorek, nawet tych "dobrze się sprzedających" mogłoby się uczyć od pani Ukniewskiej warsztatu pisarskiego. Żywy język, ciekawy temat, brak dłużyzn, ciekawie opowiedziana historia. Sięgając po tę książkę trochę bałam się, że nie będę w stanie przez nią przebrnąć dlatego, że była napisana tak...\nOpowieść o szesnastoletniej dziewczynie, która musi w przyspieszony sposób wydorośleć, m.in. poprzez pracę jako tancerka w teatrach. To taka trochę bajka, "Pretty woman" osadzona w realiach Polski w dwudziestoleciu międzywojennym. Pomimo tego, że jest bardzo chaotycznie napisana książkę dość dobrze się czyta, wszystkie lęki i problemy młodej dziewczyny są sugestywnie opisane, łatwo się z nią identyfikować. Tylko na końcu miałam wrażenie, że autorce już się nie chciało dalej pisać i pragnęła czym prędzej ją skończyć. Tym niemniej polecam, jeśli to prawda, że autorka pisała na podstawie swoich doświadczeń, książka daje niezły pogląd, jak żyło się w tamtych czasach i jaka była bieda wśród zwykłych ludzi.\nOpowieść o szesnastoletniej dziewczynie, która musi w przyspieszony sposób wydorośleć, m.in. poprzez pracę jako tancerka w teatrach. To taka trochę bajka, "Pretty woman" osadzona w realiach Polski w dwudziestoleciu międzywojennym. Pomimo tego, że jest bardzo chaotycznie napisana książkę dość dobrze się czyta, wszystkie lęki i problemy młodej dziewczyny są sugestywnie...\nStrachy to ksiazka opisująca w barwny sposób drugą stronę medalu międzywojennego życia - świat brudny, brutalny, odpychający. Podobnie u Uniłowskiego okazuje się, że był to przerażający okres: legalne aborcje, puszczalstwo, ogromna nędza, wyśic szczurów. Ludzie zachowują się jak zwierzęta (ku mojejmu zdziwieniu dość podobnie do obecnych czasów), zazwyczaj przeważają instynkty zamiast emocji i bezinteresowności. Kobiety (w zasadzie dziewczyny) pragną bogatych mężczyzn, którzy mają je ubierać i utrzymywać. Meżczyźni zaś zapraszają kobiety jedynie w celu zaspokojenia samczego popędu. Momentami jest to wręcz obrzydliwe\nKsiazka przedstawia "sumę" strachów m.in strach przed łamaniem norm społecznych, strach przed uczuciem. Można doszukać się również wiele smaczków (np. wzmianka o Słonimskim). Bogata i rozbudowana pozycja dla wszystkich maniaków 20-lecia. Polecam\nStrachy to ksiazka opisująca w barwny sposób drugą stronę medalu międzywojennego życia - świat brudny, brutalny, odpychający. Podobnie u Uniłowskiego okazuje się, że był to przerażający okres: legalne aborcje, puszczalstwo, ogromna nędza, wyśic szczurów. Ludzie zachowują się jak zwierzęta (ku mojejmu zdziwieniu dość podobnie do obecnych czasów), zazwyczaj przeważają...\nCzytałam tę książkę jak jeszcze chodziłam do szkoły podstawowej, czyli na końcu lat siedemdziesiątych. I nagle sobie o niej przypomniałam i teraz o niczym innym nie myślę, tylko o tym żeby ją znowu przeczytać. Ciekawe, czy będzie mi się podobać tak, jak wtedy.\nPrzeczytałam. Podobała mi się chyba bardziej niż kiedyś. Fajny był klimat dwudziestolecia międzywojennego, fajna była Teresa Sikorzanka, dobrze się czytało. Jedyna wada to beznadziejne zakończenie.\nPrzeczytałam. Podobała mi się chyba bardziej niż kiedyś. Fajny był klimat dwudziestolecia międzywojennego, fajna...\nMoże i jest to stara książka, może i jest napisana językiem, którego dziś nikt nie używa, ale porusza dzisiejsze problemy. Opowiada o strachu i wątpliwościach spotykanych te ileś lat po tym, jak "strachy" zostały opublikowane.\nKobiety, które muszą utrzymać całe rodziny mając -naście lat. Wątpliwości etyczne i moralne. Dylematy dotyczące tego, co nadaje życiu sens. I samego życia, które zostało poczęte.\n"Strachy" to historia Teresy, która pracuje w teatrze. Odgrywa taneczne role w kabarecie. Jest pewna siebie, z wiekiem coraz piękniejsza. I pomimo tego, że ma tylko 15 lat, kiedy ją poznajemy - utrzymuje matkę i młodsze rodzeństwo.\nPo drodze spotyka wiele kobiet takich, jak ona sama. Choć uważa je za przyjaciółki, wie, że niektóre na te miano nie zasługuje. W świecie, w którym każdy dąży do tego, by coś zdobyć, niekiedy nie ma miejsca na dobre uczucia i stosunki z innymi.\nŻycie Teresy zmienia się drastycznie, kiedy poznaje Paulinę. Okazuje się, że dziewczyna jest w ciąży i stara się to ukryć. Postanawia ciążę usunąć, pomimo stopnia zaawansowania, w jakim się znajduje. I od tego momentu zaczynają Teresę nawiedzać koszmary i strach jest tym, co wypełnia wszystkie jej dni...\nSą też mężczyźni. Z dobrymi zamiarami i nie. Wszystkich kusi, jednego tylko Teresa kocha.\nI o tym właśnie jest historia. O miłości, ale i zawodach miłosnych. Wewnętrznych dylematach. O moralności, która czasem zostaje zagłuszona...\nJest to dobra i ciekawa opowieść, ale na pewno nie miałabym ochoty przeczytać jej po raz drugi.\nKobiety, które muszą utrzymać całe rodziny mając -naście lat. Wątpliwości etyczne i moralne. Dylematy dotyczące tego, co nadaje życiu sens. I...\nKsiążkę tę omyłkowo podrzuciła mi pewna osoba bardzo zakłamana,Z tym większą radością przeczytałam ją w 1959r,podczas długiego pobytu w szpitalu,Radość dopiero była większa,jak okazało się,że to nie była dla mnie książka.Ha,ha,ha...\nPrzeczytałam tylko ze względu na interesujący mnie okres Dwudziestolecia i światek kabaretu, ale nie mogę powiedzieć, żebym poczuła się jakoś specjalnie usatysfakcjonowana: więcej tu obyczajówki niż teatru i więcej problemów niezbyt zamożnych kabaretowych girls. Powieść widocznie się postarzała - postacie i ich problemy nie przystają już do współczesnej rzeczywistości, a i sama narracja nie zachęca do lektury.\nOczywiście, wszystko dobrze się kończy w myśl zasady "Od girlsy do żony".\nPrzeczytałam tylko ze względu na interesujący mnie okres Dwudziestolecia i światek kabaretu, ale nie mogę powiedzieć, żebym poczuła się jakoś specjalnie usatysfakcjonowana: więcej tu obyczajówki niż teatru i więcej problemów niezbyt zamożnych kabaretowych girls. Powieść widocznie się postarzała - postacie i ich problemy nie przystają już do współczesnej rzeczywistości, a i...\nRzeczywiście, zgodnie z tytułem - książka "straszna". Lata międzywojenne kojarzą się głównie z baśniową prozą Schulza, uroczymi zdjęciami w sepii, zabawnymi kabaretami, wielonarodową i różnorodną Polską... Ale ten czas to także wielka nędza, dzieci umierające w męczarniach na choroby dziś łatwe do wyleczenia, prostytucja, aborcja na porządku dziennym, przedmiotowe traktowanie kobiet.\nCzytając tę książkę odnosi się wrażenie, że mimo wszystko chyba lepiej jest żyć na początku XXI wieku.\nRzeczywiście, zgodnie z tytułem - książka "straszna". Lata międzywojenne kojarzą się głównie z baśniową prozą Schulza, uroczymi zdjęciami w sepii, zabawnymi kabaretami, wielonarodową i różnorodną Polską... Ale ten czas to także wielka nędza, dzieci umierające w męczarniach na choroby dziś łatwe do wyleczenia, prostytucja, aborcja na porządku dziennym, przedmiotowe...\nDodaj cytat z książki Strachy


Zło kroczy ulicami - lastinn\n28-08-2007, 18:47 #1\n22 Nachgeheim 2522r. Droga przed Middenheim, wieczór.\nDzień zmierzał ku końcowi niewielka karawana składała się w głównej mierze z krasnoludzkich rzemieślników głównie kamieniarzy zbliżała się do zachodniej bramy Middenheim. Wraz z nią podróżowała mieszana trupa cyrkowców, dwa wozy kupca z Nuln. Na niewielkim wózku podróżował wesolutki rozmowny niziołek, chwalący się wszystkim, iż ma zamiar otworzyć w Middenheim najlepszą gospodę „restaurację, jakiej to miasto nie widziało” w pobliżu zawsze plątało się olbrzymie kudłate psisko Rudol. Porównywanie wielkości psa i jego pan sprawiało wielką radość zwłaszcza krasnoludzkiej eskorcie „Borger ty i twój pies to cały szlachetny rycerz, wsadzić cię na niego i kopie do ręki włożyć i już możesz na smoki szarżować”. Wesołe te przekomarzania trwały już prawie od samego Altdorfu i podnosiły morale podróżnych a miały, co podnosić.\nW karawanie dla bezpieczeństwa podróżowali dwaj młodzieńcy wyróżniający wśród podróżnych jeden z nich wyglądał na weterana szukającego zajęcia a drugi na obieżyświata, który to z niejednego pieca chleb jadł. Do dziwnej tej kompani na ostatnim przedostatnim popasie przed miastem dołączył elf dźwigający pięknie wykonany łuk z towarzyszącym mu sokołem. Cała trójka odstawała zachowaniem od podróżnych tak bardzo, iż po krótkim czasie nawiązała się pomiędzy nim jakaś nić porozumienia.\nCzasy były niespokojne najazd sił Archaona, który po spustoszeniu Kisleva uderzył na Imperium spowodował wielkie szkody we wschodnich jego prowincjach. Ledwo kilkanaście dni wcześniej udało się przerwać oblężenie „Grodu Urlyka”. Przemierzając ziemie Nordlandu, członkowie karawany nękani byli atakami band chaosu, zielonoskórych i nielicznych banitów z przeszło pięćdziesięciu członków eskorty przy życiu pozostało trzydziestu, wóz rzemieślników i trzy wozy kupieckie wraz z ich właścicielami pozostały spalone na trakcie. Co rusz byli światkami okrucieństwa wojny, spalone sioła, heretycy, kultyści i przypadkowe niewinne ofiary ozdabiały przydrożne drzewa. Trupy ludzi i nie tylko gnijące w pobliżu traktów. Nawet podjeżdżając rampą do miasta widzieli stosy spalonych ciał należących do członków oddziałów Archaona, smużki dymu roznosiły smród gnijącego mięsa w promieniu kilometrów od grodu.\n- Hola panie krasnoludzie, a gdzie to jedziecie - z zadumy Lilawandera, Wolfganga, Otta, wyrwał ostry głos dowódcy skierowany do przywódcy karawany starego siwego krasnoluda. Znajdowali się przed wschodnią rogatką miasta, drogę zaś karawanie zagradzał szlaban i trójka strażników miejskich doskonale wyposażonych jak to bywa w czasie wojny.\n- Droga jest jedna, więc do miasta - odpowiedział opierając się o bojowy młot.\n- Zamknięta musicie podjechać pod południowy wiadukt i wejść bramą południową.\n- A dlaczego mam drogi nadkładać wjedziemy jak ludzie wschodnia bramą – rzekłszy to mocniej chwycił swój młot.\n- Nie było moim zamiarem obrazić przedstawiciel naszych sprzymierzeńców, ale wschodni wiadukt jest w naprawie i całkowicie jest zamknięty dla ruchu tylko wozy dowożące materiały do naprawy mogą nim podążać, a najbliższą bramą jest brama południowa – powiedział strażnik, uśmiechając się, zdejmując hełm i ocierając spocone czoło- duchota wielka bije od tych stosów i wszyscy zdenerwowani jakoś są wybacz panie, więc moje być może zbyt grube słowa.\n- Wdzięczny jestem za tak miłe powitanie, ale macie rację ten smród jest okropny, zatem wybaczam, niepamięć i wy moje zachowanie puśćcie w niepamięć.\nDojechawszy do południowej rampy Lilawander, Wolfgang, Otto, postanowili opuścić karawanę wiedząc, iż szybciej podejdą na nogach niż podjadą wozami.\nW kilka godzin później zbliżyli się do bramy. Zniszczenia murów były spore część z nich zawaliła się pod ogniem machin albo magii. Na resztkach murów wisiały ciała wczepione w nie metalowymi hakami zastępującymi ręce.\n- Witamy mieście, kopytkowe dwie sztuki złota od nogi wiem, że dużo, ale jak widzicie miasto to grodem jest warownym i na naprawę szkód przeznaczone będzie - powiedział strażnik nadstawiając rękę, potem szybko chowając w okutej szkatułce specjalnie przygotowanej na myto.\nWkroczyli wreszcie do Middenheim, w raz z ostatnimi promieniami słońca. W pobliżu bramy późnej pory kręciło się kilka osób zarabiających na życie oprowadzeniem po mieście.\n- Panowie, nie potrzebujecie może przewodniczki znam cale miasto – około dwunastoletnia dziewczynka ubrana w czyste, lecz znoszone ubranie nieśmiało zbliżyła się do nich.\n22 Nachgeheim 2522r. Wieczór ulice Middenheim.\nChloe Maddenryk i Celahir Ringĕril powracali właśnie po mile spędzonym w „Płonącym kominku” obiedzie. Poznali się w czasie oblężenia Middenheim gdy to młoda medyczka zwróciła uwagę na jednego z najemników pełniących rolę polowych sanitariuszy. Wiele razy to Celahir dostarczał na własnych plecach rannych, którzy trafiali na stół do Chloe. Nagle z pobliskiej uliczki dało się słyszeć zduszone okrzyki.\nOstatnio edytowane przez Cedryk : 28-08-2007 o 23:41.\n28-08-2007, 19:38 #2\nOtto obrócił się aby spojrzeć na na dziewczynkę, nie wyglądała na żebraczkę, raczej na córkę jakiegoś biednego rzemieślnika. Na co wskazywało dość zużyte, lecz czyste ubranie. Sam Otto był wysokim mężczyzną miał śniadą cerę, ciemno brązowe włosy i zielone oczy. Jego lewy policzek przecinała blizna. Miał na sobie ciemno zielony płaszcz z kapturem, czarne spodnie, zwykłą wełnianą koszulę i wysokie, skórzane buty. Oprócz tego nosił na sobie zbroję kolczą, przy pasie miał zwykły długi miecz. Przy sobie miał również tarcze oraz kuszę.\n""Hmm... przydałby się ktoś kto pokazałby nam drogę do jakiejś karczmy. W tym mieście zbyt łatwo się zgubić jak na mój gust. Trzeba jednak zachować ostrożność, nawet tak niewinnie wyglądająca osoba może nas wprowadzić w pułapkę. ""\nJednak na głos powiedział coś innego.\n-Więc mówisz, że możesz nas oprowadzić? Panowie myślę, że przewodnik przydałby się nam nie sądzicie? Rozumiem, że twoja oferta nie jest darmowa, przechodząc do rzeczy ile chcesz? -\nOstatnio edytowane przez John5 : 29-08-2007 o 18:24.\n28-08-2007, 21:05 #3\n- Opłata jest różna w zależności gdzie chcecie się dostać, w jakiej to jest dzielnicy no i od pory, ale od kilkunastu miedziaków, do kilku szylingów, za cały dzień oprowadzania po Middenheim biorę półtora złotego Karla – odpowiedziała uśmiechając się w waszym kierunku.\n28-08-2007, 21:32 #4\nWolfgang spojrzał na dziewczynkę i rzucił lakonicznie\nPosłał jej czujne spojrzenie swoich różnokolorowych oczu. Jedno miał zielone drugie niebieskie. Jego bujne czarne włosy aż prosiły się o strzyżenie. Regularne rysy, słaby zarost i lekko orli nos nadawały jego twarzy srogi ale jednocześnie przystojny wygląd. Wolfgang to wysoki, szczupły ale barczysty i wysportowany na oko może z 25letni młodzieniec.\nMiał na sobie czarno szare pasiaste szarawary, wysokie buty oraz czarny kaftan sięgający do kolan z długimi rękawami zwężającymi się na przedramionach. Spod lekko rozpiętego kaftana wystawała granatowa koszula. Szeroki pas z prostą klamrą miał wiele sakiewek i skrytek oraz wisiał przy nim długi miecz. Przez ramię miał przewieszoną solidną skórzaną torbę oraz kuszę. Na klatce Wolfganga kołysał się łańcuszek ze srebrnym krukiem a mały palec zdobił srebrny sygnet z dziwną czaszką.\nWysłuchawszy dziewczynki. Spojrzał na kompanów porozumiewawczo. Raczej żaden z nich wcześniej nie był w Middenheim i nie znali miasta a mała raczej jakoś strasznie ich nie naciągała. „Jakby co pogada się z nią inaczej.”- pomyślał\n- Jesteśmy zmęczeni długą podróżą. Na początek może zaprowadź nas do jakiejś taniej ale przyzwoitej karczmy. Jak ci na imię? –spytał sympatycznym tonem.\n28-08-2007, 22:05 #5\nMłody elf delikatnie, opuszkami palców, dotknął cienkiej blizny przecinającej jego policzek. Swędziała go, co należało zrzucić na karb chłodnego wiatru, który objął jego i Chloe, kiedy wracali z obiadu w „Płonącym kominku”. Zdążył się do niej przyzwyczaić, ale bynajmniej nie polubić. Aż strach pomyśleć, co by było gdyby Vardamir nie użył swojej magii, z pewnością zajmowałaby pół twarzy… - pomyślał. Jego skórzane, zapinane na wiele klamer buty uderzając o podłoże wydawały głuchy stukot. Pod skórzną, czarną kurtką ukrywał kolczą koszulkę, ot na wszelki wypadek. Odgarnął do tyłu ciemne, odrobinę kręcące się włosy i spojrzał swoimi zielonymi oczami na Chloe. Był szczęśliwy, że ją poznał, szczególnie w tych trudnych, ogarniętych wojną czasach, kiedy ludzie spoglądali na siebie nieufnie. Pyszny obiad, smakowało Ci? Może skoczymy na kieliszek dobrego, czerwonego wina? Co Ty na to Chloe? - zaproponował z uśmiechem. Nagle w uliczce obok usłyszał stłumiony krzyk. Przystanął i złapał za rękę Chloe – Słyszałaś? Cofnij się, nie chcę, żeby cos Ci się stało… Przez chwilę bił się myślami – iść dalej, czy sprawdzić co się dzieje. Nie musi zgrywać bohatera, przecież i tak wiele zrobił już dla mieszkańców Middenheim… Spojrzał jeszcze raz na towarzyszkę i powiedział niespokojnym głosem – Poczekaj tu, zaraz wrócę…Wyjął miecz i idąc wolnym krokiem, ostrożnie zbliżał się do źródła krzyku.\n[wybaczcie, że włosy na rysunku są inne, niz opisałem, ale lepszego nie mogę znaleźć]\nOstatnio edytowane przez 3killas : 28-08-2007 o 22:11.\n29-08-2007, 02:44 #6\nLilawander przyjrzał się dziewczynce, w jego stronach było by to nie do pomyślenia, żeby dziecko narażało się na kontakt z obcymi tylko po to by zarobić parę groszy. "Dziwni są ci ludzie..."\nZ drugiej strony bardzo pragnął wypocząć w schludnym i przyjemnym miejscu w którym dodatkowo nie ograbią go z resztek pieniędzy jakie miał przy sobie. Kopytkowo wystarczająco zdarło z niego, uświadamiając jednocześnie wspaniały sposób na czerpanie zysków i ograniczanie wstępu tym, których na to nie stać. Gdyby tak wprowadzić to w stronach rodzinnych i ustalić stawkę nie do przekroczenia byłby to najlepszy sposób na ograniczenie kontaktów i jednocześnie w pełni zgodny ze zwyczajami ludzkimi...\nUbrany był niepozornie jak na profesję, którą podążał. Zielono szare szaty podróżne wraz z łukiem bardziej pasowały do rangera niż do jakiegokolwiek maga. Jedynie jego towarzysze poznali się na elfie i wiedzieli, że w jego przypadku pozory mogą bardzo, ale to bardzo mylić. Przy boku miał torbę z którą nigdy się nie rozstawał.\nJego lodowate spojrzenie przez moment przeszyło na wskroś dziewczynkę doszukując się jakiegokolwiek oszustwa bądź pułapki, chwilę później jednak, jego oczy przybrały łagodny i miły wyraz wystarczający by uspokoić nerwy nowego przewodnika. Lilawander nie znał miasta a myśl o przetrząsaniu każdej karczmy w poszukiwaniu czystego i miłego miejsca napawała go obrzydzeniem, dobrze wiedział, że w tak dużym mieście musiałby spędzić co najmniej pół dnia, by znaleźć właściwą karczmę. Nie wtrącał się jednak w rozmowę towarzyszy, całkiem dobrze sobie radzili. W tym czasie skoncentrował się na przechodniach otaczających ich. Nie chciał paść ofiarą złodzieja, których w Imperium było aż za dużo. Pozatym nigdy dotąd nie był w tak ogromnym mieście i miał okazję przyjrzeć się z bliska tak wielkiej aglomeracji, co też czynił z nieskrywanym podziwem na twarzy.\nOstatnio edytowane przez Eliasz : 29-08-2007 o 02:47.\n29-08-2007, 09:31 #7\nLilawander, Wolfgang, Otto\n- Amanda. To zależy panie co chcecie zobaczyć, czy też gdzie się udać gospody, gospody z noclegami czy też tylko noclegi bo ta pora już, czy też macie chęć miło spędzić czas, ale biorąc pod uwagę porę to pewnie noclegu szukacie polecam gospodę Kowadło Dalgrumman'a - powiedziała rezolutnie uśmiechając się spod postrzępionej grzywki – w prawdzie prowadzona jest przez krasnoluda ale dzięki temu spokojnie chociaż jest, zaś najtańszych gospod nie polecam uchodźcy którzy napłynęli przed atakiem wszystkie zajęli i nie tylko je.\nIdąc ulicą za waszą przewodniczką wszędzie widzicie zniszczenia dokonane przez wojnę i przez rzesze uchodźców, panuje odór śmierci i odpadków, wylęknieni przechodnie przemykają chyłkiem ulicami. Lilawander nie przypomina sobie tego miasta wszakże był w nim już kiedyś krótko, ale zapamiętał jego charakter trochę szalony, lecz zarazem wesoły. Wszakże ulice nawet po zmroku wypełnione były ludźmi dało się słyszeć muzykę płynącą z uchylonych drzwi zajazdów gospód i zamptuzów. Teraz otaczała ich cisza. Powolnym głaskaniem uspokajał siedzącego na jego ramieniu sokoła.\nPod ścianami i na skrzyżowaniach ulic dostrzegł z przerażeniem rzesze żebraków składających się w dużej mierze z inwalidów wojennych i dzieci. "Jakże może przetrwać Imperium, jeśli w taki sposób traktuje swoją przyszłoś" pomyślał, wrzucając po kilka miedziaków małym żebrakom, ale szybko zaprzestał tego widząc, że i tak wszystkim nie pomoże.\nPodążając słabo oświetlonymi ulicami z niepokojem zauważyli, iż tylko nieliczne latarnie olejowe są zapalone, a światło dają tylko nielicznie rozmieszczone pochodnie i łuczywa. Zastanawiający również jest brak patroli straży miejskiej. Zapytana o to dziewczynka zdziwiona odpowiedział ze śmiechem.\n- W mieście praktycznie całe zapasy oleju zostały wykorzystane w obronie przed potworami Archaona i dlatego ulice tak są oświetlane, a kupców od przerwania oblężenia niewielu jeszcze do miasta dotarło. Straż pod nieobecność garnizonu miejskiego pilnuje i murów i miasta i dlatego tak niebezpiecznie jest po zmroku. - odpowiedziała ściszając pod koniec głos.\nPrzechodząc jedną z węższych ulic zauważyliście jakąś grupę ludzi i usłyszeliście podniesione głosy.\nChloe Maddenryk i Celahir Ringĕril\nPodążając za głosem wszedł do wąskiej ulicy gdzie próbowano kogoś powiesić. Gdy przyjrzał się dokładniej spostrzegł, iż sześciu dostatnio ubranych młodzianów starło się powiesić kilkunastoletnią dziewczynkę w rozszarpanej znoszonej sukni. Lina biegła przewieszona przez belkę podtrzymującą zadaszony krużganek biegnący nad ulicą. Mała broniła się dzielnie z licznych ranek sączyła się w blasku pochodni szkarłatna krew, rękami starała się rozpaczliwie rozluźnić zaciskającą się pętlę.\n- Teraz ci będzie dobrze - powiedział jeden z nich kopiąc wierzgającą dziewczynkę w brzuch, pozostali ciągnęli za linę i wreszcie oderwali nogi małej od bruku.\nOstatnio edytowane przez Cedryk : 29-08-2007 o 09:45.\n29-08-2007, 11:40 #8\nHumor Chloe zdecydowanie się podniósł, co było ostatnio rzadkim zjawiskiem w tych czasach i w tym mieście. Najedzona po sutym obiedzie w „Płonącym kominku”, co było kolejnym rarytasem po ciężkim oblężeniu, w towarzystwie Celahira, nie miała co narzekać na swój los. W końcu mogła chwilę odsapnąć, jedynie torba na jej ramieniu dosłownie przypominała jej o ciężarze swoich obowiązków. Medykamenty pobrzękiwały cicho w rytm jej kroków gdy szła uliczkami razem ze swoim kompanem. Była nader zadowolona z tego towarzystwa. Nie tyle co czuła się bezpiecznie, ale po prostu darzyła go ogromnym zaufaniem, a co za tym idzie sympatią. Wszak komu można teraz zaufać? A nuż okazuje się, że twój kompan przy piwie jest kultystą, że kolejny jest zwykłym draniem gotowym palnąć cię w łeb i ograbić, a następni… następni są gorsi jeden od drugiego. Ot tak mówiąc krócej, Chloe zyskała dobrego kompana, za co była błogosławionej Shallyi bardzo wdzięczna.\nRównie wdzięczna była Celahirowi za propozycję wypadu na wino. W gardle ją suszyło, a miała dość picia sikaczy, jakimi musiała się zadowolić podczas oblężenia . Otworzyła usta by wyrazić swoją aprobatę gdy zduszony krzyk dał się usłyszeć zza rogu. Celahir zareagował natychmiast. Chloe przyjrzała się jego niespokojnej twarzy.\n–" Poczekaj tu, zaraz wrócę…"\n-O nie, co to, to nie…. – zaprotestowała idąc za nim. Chloe zaczęła instynktownie pakować się w kłopoty. Cóż, tłumacząc to pokrótce, instynkt dziewczyny działał opacznie… można było to uznać za pewien talent.\nCelehir powoli skradał się w kierunku odgłosów, za nim zaś dreptała Chloe pobrzękując ta swoją torbą. Zasadniczo mogła by nawet maszerować w wojskowych butach. Dziewczynka wrzeszczała wyjątkowo głośno, a i oprawcy klęli głośno. Tym razem to Chloe spojrzała swymi czarnymi oczyma niepewnie na elfa. Nie wiedzieć kiedy zaczęło nerwowo bawić się swoimi rudymi kosmykami włosów. W końcu odchrząknęła.\n-Khym, panowie, w czymś problem?\nTak, Chloe kochała pakować się w kłopoty. Bogowie, miejcie ją w opiece….\n29-08-2007, 11:52 #9\n- Zmykaj dziewko, bo i z tobą poigramy, należy jej się stryczek wiedźmie, zresztą nic to was nie powinno obchodzić lepiej zmykajcie, aby nie podzielić jej losu. Przeszkadzasz nam w dobrej zabawie. I co to przez twoje czary nie wychodziło nam będziesz miała za swoje dziewko - to mówiąc wyjmuje rapier i jego koszem uderza dziewczynkę w nerki. Na wskutek ciosu mała zaczyna się kręcić w koło na linie nieporadnie próbując się uwolnić widać, iż ma mało powietrza. Młodzian triumfalnie wznosi rapier ku nocnemu niebu i nim potrząsa. Dociera do was zapach przetrawionego wina.\nOstatnio edytowane przez Cedryk : 13-02-2008 o 16:48.\n29-08-2007, 13:03 #10\nŻal się jej zrobiło dziewczyny. Z medycznego punktu widzenia duszenie było wielkim dyskomfortem. Przy odrobinie szczęścia może złamie sobie kark, ale pętla wyglądała na dobrze zrobioną.... bidula. No i ten smród był niemiłosierny ale… wiedźma? Może i wiedźma… Ale tak traktować ludzi się nie godzi, zwłaszcza dziewki, zero szacunku. Zresztą co to, oni jej grożą. Przecież ona jest uczona, medyk! Studiowała w Altdorfie na najlepszej akademii! Nie zdziwiła by się gdyby jednemu z nich podczas walk opatrywała rany. Beszczelni paniczkowie. Chloe fuknęła zdenerwowana\n-Hejże! Powoli! Co to mają być za samosądy! – Chloe nagle się nastroszyła – Jaśnie panowie są wyświęceni żeby samemu karę wymierzac, he? Jeśli ona wiedźma, to przed oblicze sigmarytów ją weźcie, a nie jak chłopi chcecie ją tu powiesić! Prawo imperialne mówi o takich przypadkach! A nie jakieś cyrki jak w Bretonni! Odetnijcie ten sznur!\nTupnęłą nogą. Podobnie zachowywała się w domu, gdy była mała, kiedy to piastunka nie chciała dac jej dodatkowej porcji placków z miodem. Tyle, że tutaj sytuacja była „nieco” inna. No i pozostwało pytanie – kogo ona tu bardziej pakuje w tarapaty – siebie czy biedną dziewkę? Chloe momentalnie zadała sobie to pytanie i zbladła. Uśmiechnęła się nerwowo.\n-Bo panowie szlachetni, prawda? Nie uchodzi wam zajmować się takimi sprawami, prawda? Nie godzi się brudzić szlachetnych rąk, prawda? My... ją zaprowadzimy pod sąd, panowie. A szlachetni panowie będą mogli oglądać płonące stosy, prawda? Ale nie możemy pozwolić by się musieli parać zawodem kata, prawda? Panowie? Prawda?\nBogowie miejcie w opiece je obie…\nOstatnio edytowane przez Mayer : 29-08-2007 o 13:13.


Piotr SENDECKI: Wspomnienie z okresu dojrzewania. Tomasz Wiszniewski (1958 – 2016)\nPiotr SENDECKI: Wspomnienie z okresu dojrzewania.\nPrzed ponad dwoma laty (20 listopada 2016 r.) zmarł reżyser Tomasz Wiszniewski, autor m.in. filmu „Wszystko będzie dobrze”. Ten zwłaszcza obraz wrył się głęboko w moją pamięć i to nie tylko z racji świetnej roli Roberta Więckiewicza, który wtedy ukazał w pełni swój kunszt aktorski, ale także z powodu głębokiego przesłania filmu, jego humanizmu i duchowości – wolnej jednak od nachalności i dydaktyzmu – pisze Piotr SENDECKI\nTomasz był synem znanego lubelskiego aktora Włodzimierza i bratankiem wybitnego dokumentalisty Wojciecha, przedwcześnie zmarłego. Wyrastał w atmosferze artystycznej, stryj był jego idolem od najmłodszych lat. Pamiętam – było to pod koniec liceum – zaproszenie na filmy Wojciecha Wiszniewskiego, na zamknięty pokaz w ramach dyskusyjnego klubu filmowego (DKF-u): prezentowane były tzw. pułkowniki, tj. filmy z zapisem cenzorskim, niedostępne w powszechnej dystrybucji, o telewizji nie wspominając. W większości kultowe dzieła dokumentalne czy lekko fabularyzowane, a wśród nich „Robotnicy ’71”, „Historia pewnej miłości”, „Sztygar na zagrodzie”, „O człowieku, który wykonał 552% normy”, „Elementarz”, „Stolarz” – fascynowały prawdą przekazu, obnażającą opresyjną i beznadziejną rzeczywistość realnego socjalizmu, jego zakłamanie, pogardę dla człowieka. Filmy te weszły do szerszego obiegu w okresie pierwszej Solidarności, w roku, w którym ich autor przedwcześnie zmarł. Wtedy Tomek studiował już w łódzkiej Filmówce reżyserię, spotkał na swej drodze Romana Polańskiego i Wojciecha Hasa.\n.Zanim doszło do tych spotkań, Tomek – lublinianin z urodzenia – uczył się w Liceum im. Zamoyskiego, w którym stawiał swoje pierwsze kroki reżyserskie. Prowadził uczniowski teatr autorski, stworzony z rówieśnikami, w rywalizacji z równie ambitnymi kolegami, konkurującymi na niwie teatralnej o palmę pierwszeństwa. Tworzył własne scenariusze przedstawień, z których jedno nosiło tytuł „Pupa”. Odwoływało się do kultowego, a wówczas prawie niedostępnego dzieła Gombrowicza, przy czym wpływ lektury „Ferdydurke” nie sprowadzał się tylko do tytułu, a dotyczył w ogóle problemu dojrzewania, konfliktów pokoleniowych i pierwszych uniesień miłosnych. Oprócz „Ferdydurke” czytaliśmy wówczas „Bakakaj”, zbiór młodzieńczych, debiutanckich opowiadań Gombrowicza, opublikowanych w 1933 r. pod tytułem „Pamiętnik z okresu dojrzewania”, wznowiony w PRL w 1957 na fali październikowej odnowy. W znacznej części konstrukcja „dramatu” nawiązywała do Gombrowicza, ale posiadał swą oryginalną warstwę, opartą na właściwych wiekowi rozmowach o sprawach istotnych i na autentycznym materiale w postaci młodzieńczych listów miłosnych, które znalazły się w sztuce za moim pośrednictwem. Role dramatis personae grali Agnieszka, sam reżyser i jeszcze jeden kolega, którego obraz w mojej pamięci już się zamazał. Reżyser chciał wciągnąć także innych do udziału w przedstawieniu, ale bezskutecznie. Nie udało mu się namówić do aktorstwa Jarka Salomonowicza (który przedwcześnie odszedł), mającego również pewien wpływ na dramaturgię. Jarek należał do naszego kręgu przyjacielskiego, wyróżniał się wnikliwą inteligencją, ciętym dowcipem, oczytaniem, błyskotliwością, pewną tajemniczością kryjącą wewnętrzną walkę. Stanowiliśmy przez parę lat trójkę przyjaciół, która rywalizowała o tę samą dziewczynę – wyraźnie z tego zadowoloną. A poza tym chodziliśmy do teatru, na koncerty, na wystawy do galerii Labirynt, nowatorsko prowadzonej przez Andrzeja Mroczka, do lubelskiego BWA. Wtedy Mroczek jako kurator organizował wystawy promujące młodych artystów, zapraszał na filmy artystyczne, połączone z prelekcją i dyskusją.\nNa jednym z takich spotkań włączyliśmy się z właściwą wiekowi młodzieńczemu zapalczywością w dyskusję na temat „Psa andaluzyjskiego” Buñuela: Tomasz spierał się ze wszystkimi o przesłanie tego surrealistycznego filmu, o jego miejsce w historii i znaczenie dla sztuki. Kłóciliśmy się, kto jest większym reżyserem – Bergman czy Buñuel. Oglądaliśmy w DKF-ach szokujące tematyką „Piękności dnia” z zachwycającą i uwielbianą Catherine Deneuve, „Dyskretny urok burżuazji”, „Mroczny przedmiot pożądania”, Bergmanowskie „Milczenie”, „Szepty i krzyki” (z Harriet Andersson, Liv Ulman), „Jesienną sonatę” (z Ingrid Bergman, Liv Ullman). Wymądrzaliśmy się na temat tych dzieł głównie na podstawie przeczytanych recenzji, gdyż same filmy były długo niedostępne, a wchodziły do ograniczonego rozpowszechniania ze znacznym opóźnieniem, z reguły do wspomnianych klubów filmowych, stanowiących w PRL-owskiej rzeczywistości okno na światowe kino. Trochę snobowaliśmy się tymi filmami, wystawami, koncertami, dyskusjami, ale był to snobizm pozytywny – pobudzający, generujący samokształcenie, poznawanie, rozwój…\n.Inspirowani przez Wiszniewskiego śledziliśmy, kiedy i gdzie będzie wyświetlane „Wielkie żarcie” Ferreriego, film, który trafił do kin studyjnych w okresie zbliżonym do wydarzeń radomskich, a w każdym razie w tym czasie funkcjonował w naszej świadomości. Ten dekadencki, prowokacyjny obraz ukazywał historię czterech bogatych mężczyzn, którzy spotykają się w kapiącej zbytkiem willi w celu popełnienia samobójstwa z przejedzenia. Hedonistyczna orgia wymyślnego obżarstwa i seksu, odbywająca się w ekskluzywnym entourage’u pałacu arystokraty – w konfrontacji z przaśną rzeczywistością PRL, z niedoborami podstawowych produktów bytowych, wprowadzeniem kartek na żywność i ogłoszoną w czerwcu 1976 podwyżką cen podstawowych produktów żywnościowych – zdawała się być kwintesencją surrealizmu.\nZ podchmielenia nadrealizmem wyprowadzała nas jednak szybko brutalna rzeczywistość, trzeźwiąca skutecznie z rojeń nad konsumpcjonizmem, materializmem i hedonizmem świata. Właśnie rozgorzała – tak to wtedy odbieraliśmy – krwawa rozprawa komunistycznego systemu z robotnikami Radomia i Ursusa, protestującymi przeciwko podwyżkom i spadkowi poziomu życia. W zalążku tliła się coraz poważniej niezgoda na istniejący system, co władza komunistyczna dobrze już wtedy rozpoznała: świadczyły o tym siła reakcji, tortury, okrutne i nieludzkie traktowanie – mówiąc językiem Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka, o której stosowaniu w Polsce jeszcze się wtedy nikomu nie śniło. Nie dostrzegaliśmy wówczas, że w istocie podłożem jest wewnętrzna walka o władzę tocząca się w aparacie partii komunistycznej, sprytnie inspirowana przez służby wojskowe i cywilne, znające świetnie – i wykorzystujące – nastroje społeczne, niezadowolenie ludzi i ludzkie słabości.\nZ szeptanych informacji i z Wolnej Europy dowiadywaliśmy się o bestialskich represjach stosowanych przez milicję, których symbolem były „ścieżki zdrowia”, o bezprawnych aresztowaniach i masowych zwolnieniach z pracy. Tak zwane środki masowego przekazu, będące tubą propagandy komunistycznej, usiłowały urabiać opinie korzystne dla władzy; przodowali prezenterzy dziennika telewizyjnego, informacyjnych serwisów radiowych, posługując się kłamstwem, zjadliwymi komentarzami. Organizowane były akcje propagandowe, pełne zakłamania i obłudy wiece na stadionach, potępiające „warchołów”. Ściągano na nie całe załogi zakładów pracy, uczniów i studentów. Po stronie władzy – w charakterze mówców piętnujących protesty robotnicze, sławiących zalety socjalizmu i składających hołdownicze przysięgi wierności partii przewodniczce – występowały całkiem ochoczo osoby zajmujące wyższe pozycje społeczne czy zawodowe, naukowcy, pisarze, aktorzy. Byli wśród nich, niestety, także prawnicy, przedstawiciele mojej przyszłej profesji: kilku partyjnych adwokatów, których później poznałem, a którzy jawili się jako ludzie przyzwoici, ojcowie kochający swoje rodziny, dbający o dzieci, pomocni sąsiadom i znajomym, skłonni wygłaszać tyrady o moralności, tacy „specjaliści od etyki”.\nLudzi takich, podatnych na koniunkturalne włączanie się w działania po stronie władzy, spotykaliśmy w autorytarnym systemie PRL, pozbawionym barier dla ochrony praworządności i mechanizmów demokratycznych. Pojawiają się oni i obecnie, również w kraju formalnie demokratycznym, lecz o niedojrzałej kulturze politycznej, nieugruntowanych standardach funkcjonowania systemu podziału władz, praworządności, przestrzegania konstytucji, poszanowania praw mniejszości i uznania dla walorów pluralizmu w życiu społecznym. W takich warunkach triumfują osoby z zapędami autorytarnymi, owładnięte totalistyczną – czarnej, brunatnej czy czerwonej maści – wizją państwa i życia społecznego, znające jedyną prawdziwą odpowiedź na wszystkie problemy życia, dzielące społeczeństwo na patriotów (swoich) i obcych (kosmopolitów, proeuropejskich liberałów), ludzi lepszego i gorszego sortu, na tych, co stoją tu, a kiedyś byli tam, traktujące osoby inaczej myślące jako obce, wrogie, jako owych „warchołów”, jak ich nazywano na stadionowych wiecach w 1976 roku.\nDo dziś powracają obrazy udokumentowanego aktywnego udziału w stadionowych wiecach, ślady ze wspierania opresyjnego stanu wojennego; zapisane są oportunistyczne i służalcze wypowiedzi, wiadome są pełnione koniunkturalnie funkcje w aparacie władzy oraz otrzymane gratyfikacje, przywileje, nominacje i zaszczyty. Żyją one w świadomości i wracają jak odnalezione w rodzinnym albumie zdjęcie „kochanego tatusia” czy „dobrotliwego dziadzia” w… mundurze esesmana: nie wiadomo, skąd się wzięło, a jeśli już jest w albumie, to ta podniesiona ręka oznaczała – jak w starej anegdocie – „hola, hola, panie Hitler”.\nRozprawialiśmy z Tomaszem o tym gorąco, roztrząsaliśmy etyczną stronę zachowań, postawy koniunkturalne i te dające świadectwo prawdzie, uczciwości. Dyskusja nabierała nieraz wysokiej temperatury – zapewne także z osobistych powodów, z uwikłań i powiązań. W argumentacji pojawiała się Hannah Arendt z esejami o naturze zła, Erich Fromm z analizami mechanizmów „ucieczki od wolności”. Te lektury o formacyjnym charakterze nadawały ton dyskusji, kształtowały postawy, a i dzisiaj pozostają wartościową lekturą, skłaniającą do myślenia o otaczającej rzeczywistości.\nKatalizatorem przemian świadomości naszego pokolenia były zmiany w konstytucji na początku 1976 roku, które wprowadzały zapisy o przewodniej roli PZPR i wieczystej przyjaźni z ZSRR. Żyliśmy wówczas heroicznym i samotnym protestem posła Stanisława Stommy oraz wydarzeniami Czerwca 1976 roku w Radomiu i Ursusie. Oddziaływały też silnie krystalizujące się wtedy różne formy oporu społecznego, powstanie KOR-u, SKS-u, ROPCiO, które po czterech latach zaowocowały Solidarnością i nawiązaniem wcześniej nieistniejącego sojuszu inteligencji z robotnikami. Wywoływało to gorące dyskusje, podsycane rozmowami o filmach Wojciecha Wiszniewskiego oraz bieżącymi wydarzeniami (procesy radomskie, milicyjne ścieżki zdrowia), informacjami z codziennych nasłuchów Wolnej Europy.\n.Opresyjna rzeczywistość konkurowała często z kinem i teatrem, ale ich nie przesłaniała. Tomek zachwycał się Kubrickowską „Mechaniczną pomarańczą” (z Malcolmem McDowellem w roli Alexa), która we mnie – już widzącym siebie jako prawnika, obrońcę praw człowieka – wywoływała sprzeciw związany z etycznym wymiarem stosowania terapii Ludovica: ta fikcyjna technika resocjalizacyjna polegać miała na wlewaniu do organizmu zbrodniarza płynu wywołującego wstręt do agresji, ale także do seksu i muzyki, co w naszym młodzieńczym życiu wydawało się czymś szczególnie niepojętym. Muzyka – stanowiła ważny element filmu: słuchaliśmy „Dziewiątki” Beethovena i „Sarabandy” Haendla, przetworzonych przez syntezator Mooga, i porównywaliśmy je z wersjami oryginalnymi. Inne jeszcze filmy pochłaniały Tomka, wciągającego otoczenie w swoje pasje: „Absolwent” Mike’a Nicholsa z Dustinem Hoffmanem i Anne Bancroft, z muzyką Simona & Garfunkela i Dave’a Grusina, ze słynną piosenką „Mrs. Robinson”, która brzmi w uszach tak, jakby to było wczoraj. Podśpiewywaliśmy „O Lucky Man!” ze słynnego filmu Lindsaya Andersona, również z McDowellem w roli smutnego Micka Travisa. Tomasz upodabniał się nawet fizycznie do aktora, który był dla nas takim Jamesem Deanem lat 70. Wszystkie te kultowe filmy z McDowellem łączył wątek surrealistyczny, czasami kafkowski: samotność jednostki zderzającej się z bezduszną machiną, wymuszającą podporządkowanie; absurdalność obrazu człowieka z przyszytym tułowiem świni, przekraczający tabu obraz kobiety karmiącej Travisa piersią w kościele niczym Madonna z Dzieciątkiem… Tomasz prowadził wywód na temat związków Buñuelowskiego „Psa andaluzyjskiego” z Andersonowskim „O Lucky Man!”; dostrzegał pokrewieństwo twórców, łączył oba obrazy, które dzieliło ponad 50 lat, w sekwencyjny ciąg twórczy. Zachwycaliśmy się muzyką Alana Price’a, śpiewaliśmy piosenki dawnego Animals, sytuowanego w naszej hierarchii na szczycie, jednocześnie kpiliśmy z idolów naszych kolegów – z popularnego wtedy brytyjskiego popu (Smokie, Garry Glitter, Sweet, Bee Gees), określając go jako kwintesencję szmirowatego kiczu (czyniliśmy wyjątki dla Davida Bowiego i Deep Purple).\nZainteresowania nie ograniczały się do teatru czy filmu. Chodziliśmy na wernisaże wystaw do Labiryntu i BWA. Z tego okresu pamiętam oglądane wspólnie prezentacje twórczości Józefa Robakowskiego, Jana Berdyszaka, Lachowiczów, Teresy Murak, Marka Sapetto, Jacka Siennickiego, a także pierwsze informacje o Kōjim Kamojim, a trochę później jeszcze o młodych wówczas twórcach – Leonie Tarasewiczu, Tomaszu Tatarczyku, Mirosławie Bałce, Krzysztofie Bednarskim… Jednak przede wszystkim wpatrywaliśmy się w artystycznego guru, którym był kurator i późniejszy dyrektor BWA, wspomniany już Andrzej Mroczek, promujący artystów współczesnych, ceniący wysoki warsztat plastyczny, a nade wszystko sztukę konceptualną, performatywną. Tworzenie sztuki na żywo, interakcje autora z odbiorcą stały się żywiołem Tomasza. Świeża była pamięć słynnego happeningu pod nazwą „Ból Tomka Kawiaka”, polegającego – dziś powiedzielibyśmy – na ekologicznym proteście przeciwko obcięciu do pnia gałęzi, a w istocie poranieniu drzew rosnących przy ul. Narutowicza w Lublinie. Kawiak wspominał, że niemal niemożliwe w tamtych czasach było nabycie reglamentowanych w aptekach bandaży, a zatem pocięto na kawałki – posagowe jeszcze – prześcieradła babki Kawiaka i obandażowano nimi w nocy poranione konary drzew.\nWiszniewski, który mieszkał z rodzicami przy ul. Narutowicza, chwalił się, że widział ten nowatorski akt twórczy przez okno mieszkania, dodając swojej wypowiedzi szczególnej mocy jako bezpośredni świadek. Uważał się za znawcę happeningu, co uzasadniał swoim bezpośrednim doświadczeniem, gdy spieraliśmy się o to, co było ważniejsze dla współczesnej sztuki: czy Kantor dyrygujący we fraku falami Bałtyku na sopockiej snobistycznej plaży, czy Kawiak bulwersujący prowincjonalną społeczność Lublina niezrozumiałym, dla większości wręcz absurdalnym działaniem w sferze publicznej. Byliśmy zgodni, że oba happeningi poruszały, nie pozwalały być obojętnymi, a Tomasz był oczywiście za prymatem Kawiaka. Chętnie przyjmowaliśmy pozę besserwisserów, deprecjonujących – ze szczególną łatwością i zapalczywością właściwą niedojrzałemu wiekowi – wszystko, co uważaliśmy za chłam, komercję, chałturę. Jednocześnie chłonęliśmy filmy, książki (popularnych wtedy Ibero-Amerykanów – Cortázara, Marqueza, Carpentiera) czy ambitniejszą muzykę.\n.W preferowanym tonie było używanie z luzacką manierą angielskich zwrotów, których nauczyliśmy się w wakacje 1976 roku na obozie językowym UNESCO w Puławach. W charakterze native speakerów uczestniczyli w nim młodzi nauczyciele i uczniowie – nasi rówieśnicy z Anglii, Szkocji i Irlandii Północnej, w której w tym czasie były zamachy IRA. Irlandka Caroline z Belfastu opowiadała z przejęciem o toczącej się wojnie domowej, o podzielonym na tle religijno-narodowościowym i politycznym społeczeństwie, o terroryzmie występującym po obu walczących stronach, brutalności policji i wojska; nasłuchiwała wiadomości BBC z troską o los najbliższych. Szkotka Malindy rozprawiała o aktorstwie, które chciała studiować, recytowała Szekspirowskie sonety – ich zrozumienie było nie lada wyzwaniem również dla Tomka, uważającego się za eksperta także od teatru. Były i inne gwiazdy naszego pokolenia, z którymi się kolegowaliśmy, jak Ewelina – znana w całej Polsce z udziału w kultowym programie telewizyjnym prof. Bardiniego, uczącego amatorów, jak śpiewać piosenki, jak zachowywać się na scenie, oglądanego wówczas powszechnie. Odwiedzał ją Tomek, syn Stanisława Jerzego Leca, którego aforyzmami sypaliśmy wtedy jak z rękawa. Było w dobrym stylu znać ich co najmniej kilkanaście.\nZ angielskimi nauczycielami i kolegami po zakończeniu obozu – jako przedstawiciele polskiej młodzieży – pojechaliśmy z Wiszniewskim w nagrodę za osiągnięcia językowe na wycieczkę do Krakowa i Zakopanego. Co prawda nie zafundowano nam Cracovii, jak gościom z Wielkiej Brytanii, ale znaleźliśmy lokum u mojej znajomej krakowianki. Chłonęliśmy Kraków, oprowadzani przez Haneczkę (taką formę swego imienia preferowała), z którą zaprzyjaźniłem się rok wcześniej na podobnym obozie lingwistycznym, tyle że niemieckim. Haneczka, dziewczyna o niepospolitej urodzie i rzadkim intelekcie, rozprawiała o nieznanej mi wówczas artystce Marii Jaremiance, której mały obrazek miała w domu. Tomasz, dla którego Jaremianka też była nowością, chwycił w lot opowieść, interpretującą jej abstrakcyjną sztukę, wyraził te same wrażenia, budując relację z Haneczką, co nie przeszło bez zgrzytu. Naruszona została moja niepisana przewaga w wyrobieniu w sztukach plastycznych, oparta wszak na uczęszczaniu na wykłady prof. Woźniakowskiego na KUL, o dłuższej znajomości z Haneczką nie wspominając, a tu Tomasz znalazł linię porozumienia z Haneczką, i to w tej „zastrzeżonej” dziedzinie!\n.Takie to były młodzieńcze ambicje, które jednak nie przeradzały się w zawiść, lecz owocowały ostatecznie pożyteczną myślą, by czerpać pełną garścią z kontaktów z innymi, przebywać w towarzystwie osób dających z siebie coś nowego, rozwojowego, inspirującego. Tak było z Tomaszem, który swą inteligencją, bystrością umysłu i umiejętnością szybkiego przyswajania i przetwarzania wzbudzał podziw. Różniliśmy się zainteresowaniami. Zdaje się, że więcej wtedy czytałem, miałem dostęp do literatury drugiego obiegu, w miarę często otrzymywałem na dzień lub dwa „Kulturę” paryską, byłem już po lekturze Sołżenicyna – „Archipelagu GUŁag”, „Zagrody Matriony”, „Jednego dnia Iwana Denisowicza”, „Oddziału chorych na raka”. Czytałem i przeżywałem Odojewskiego „Zasypie wszystko, zawieje” i Mackiewiczowską „Kontrę”, a zaraz potem książki Koestlera, Michnika (kultowa książka „Kościół, lewica, dialog”), „Główne nurty marksizmu” Leszka Kołakowskiego. Te lektury dla Tomasza były czymś zupełnie nowym, wcześniej nieznanym, może nawet czasem obcym, a razem z filmami Wojciecha, ukazującymi – wbrew obłudnym hasłom – pogardę systemu dla szarego człowieka, jego pustkę aksjologiczną, zaczęły robić swoje w kształtowaniu świadomości politycznej i wrażliwości społecznej Tomasza.\nWkrótce rozpoczęliśmy studia, nasze drogi zaczęły się rozchodzić i już nie powróciliśmy do młodzieńczej przyjaźni. Jeszcze zdążyliśmy świadkować Jarkowi na jego ślubie: Tomasz na cywilnym, a ja na kościelnym, co zdarzało się wyjątkowo, a wynikało z naszych rozbieżnych odniesień do religii. Tym bardziej zaskoczyło mnie głęboko religijne przesłanie filmu „Wszystko będzie dobrze”, za który Tomasz w 2007 roku dostał Złote Lwy – nagrodę dla najlepszego reżysera podczas 32. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Film o chłopcu Pawełku, który postanawia – przy wsparciu towarzyszącego mu nauczyciela-alkoholika (Więckiewicz) – przebiec 350 km do Częstochowy, by taką indywidualną pielgrzymką wyprosić u Matki Boskiej Częstochowskiej zdrowie dla umierającej na raka matki, otrzymał też szereg innych nagród: Więckiewicz za najlepszą rolę, a Michał Lorenc – za muzykę. Wiszniewski na festiwalu reżyserii w Świdnicy otrzymał wyróżnienie honorowe za „reżyserską głębię w portretowaniu ludzkich charakterów”, a sam film był bardzo dobrze odbierany w środowiskach związanych z Kościołem, tak tych otwartych, jak i klerykalnych. Czy było to w pełni zgodne z intencją twórcy? Może tak, a jeśli nawet nie w pełni, to przecież dzieło odrywa się od swego ojca i wiedzie niezależny byt, często wbrew zamierzeniom.\n.Parę razy spotkaliśmy się na festiwalu filmów w Kazimierzu. Był już wtedy uznanym reżyserem, a ja adwokatem, który znajdował coraz więcej czasu dla pozazawodowych zainteresowań. Wtedy przez chwilę rozmawialiśmy tak, jak przed niemal 20 laty: całym sobą żył filmem i teatrem, mówił z pewną nutą nostalgii o swych kontaktach z Romanem Polańskim, któremu asystował przy reżyserowaniu głośnego „Amadeusza” w Teatrze Ochoty. Istotną postacią dla Wiszniewskiego, jego najważniejszym nauczycielem był Wojciech Has – przewodnik intelektualny i niedościgły mistrz, którego cenił najwyżej. Wspomniał o reżyserowaniu w Teatrze TVP na początku lat 90. sztuki „Szalbierz” Györgya Spiró, zaliczonej do Złotej Setki Teatru Telewizji. Mówił o pierwszym filmie pełnometrażowym pod tytułem „Kanalia”, z Adamem Ferencym w roli głównej, za który aktor otrzymał nagrodę na Festiwalu Filmowym w Gdyni, o spocie „Stop AIDS” – zwieńczonym nagrodami na festiwalach w Portorożu i Florencji.\nNiechętnie odpowiadał na pytania o reżyserowanie „Klanu”, a z pasją o pracy z Bobem Hoskinsem – hollywoodzką gwiazdą – którego zaangażował do głównej roli w filmie „Gdzie żyją Eskimosi”. Ten dobrze zrobiony film o człowieku, który na zlecenie poszukuje dziecka w ogarniętej wojną Bośni, by sprzedać je na organy, o zaprzyjaźnieniu się cynicznego drania (Bob Hoskins) z chłopcem – potencjalnym dawcą-ofiarą – niósł głębokie humanistyczne przesłanie i refleksję nad nieokiełznaną wrogością narodów, bestialstwem i ludobójstwem w sercu Europy, co zdawało się tak niewiarygodne w XX wieku, po Holocauście, napiętnowanych zbrodniach faszyzmu i komunizmu (choć nie do końca i niekonsekwentnie). Naszkicowana w tle narracja o wojnach na Bałkanach po upadku Jugosławii przywodziła na myśl relacje Caroline z ogarniętej wojną domową Irlandii Północnej sprzed 20 lat; o wojnie trwającej przez długie lata w centrum Europy – i to tej lepszej cywilizacyjnie, cieszącej się rządami prawa i tolerancji, chroniącej prawa człowieka. W Polsce film Tomka nie spotkał się z szerszym oddźwiękiem. Nie najlepsze przyjęcie dziwiło zwłaszcza dlatego, że film premierę miał na festiwalu w Sundance (2002) i uzyskał nagrodę dla najlepszego filmu europejskiego na Festiwalu Filmowym w Awinionie.\nRangi reżyserskiej Wiszniewskiego dowodzą aktorzy, których zatrudniał, a należeli do nich m.in. Robert Więckiewicz, Bogusław Linda, Dominika Ostałowska, Krzysztof Stroiński, Janusz Gajos, Andrzej Zieliński, Magdalena Schejbal, Katarzyna Gniewkowska, Adam Ferency oraz wspomniany Bob Hoskins. Przed paroma laty rozmawialiśmy o Tomaszu z Juliuszem Machulskim, który był producentem filmu „Wszystko będzie dobrze”. Mówił o talencie Tomasza – nie do końca spełnionym, o jego sprawności reżyserskiej i o nim jako człowieku, wewnętrznie skomplikowanym, stale niespokojnym i poszukującym, z elementem samozniszczenia.\n.Jak zawsze, gdy odchodzą ci, z którymi wiążą się młode lata, wspólne przeżycia czy zażyłości, pozostaje żal o niedokończone rozmowy, o to, że wiele z nich się nie odbyło i że już nigdy się nie odbędą. Najbardziej jednak doskwiera świadomość, że wraz ze śmiercią odchodzi też cząstka nas, że wygasa – choćby domniemana – pamięć o nas, tkwiąca w tych, co odeszli. Świadomość tego może będzie pewnym usprawiedliwieniem dla egocentrycznej narracji, która we wspomnieniu o zmarłym nie jest w stanie oderwać się od narratora. Myśląc o zmarłym, odnosimy się wszak z reguły do tego, jak go odbieraliśmy w kontekście sytuacyjnym spotkań, rozmów, przeżyć, lektur, zainteresowań i… „pamięci z okresu dojrzewania”, przypominającej dawne zauroczenie dziełem Gombrowicza.\nMateriał chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie wyłącznie za zgodą wydawcy. 2 listopada 2018\nFot. Mikolaj Grynberg / FORUM\nReżyser sztuka więto Zmarłych wspomnienie Wszystkich Świętych


Workflow - zautomatyzuj wykonywane czynności | AppleCenter.pl\nKażde elektroniczne urządzenie byłoby bezużyteczne bez odpowiednio dopracowanego oprogramowania. Sam system iOS jak możemy zauważyć na przestrzeni lat strasznie się rozwija, chociaż patrząc na jego możliwości to rozwój zastosowanych w nim funkcji jest mniejszy w porównaniu z konkurencją lecz trzeba przyznać każda nowa funkcja jest przemyślana i na pewno potrzebna.\nOczywiście sam system iOS, też byłby niczym gdyby nie masa dostępnych aplikacji o których odpowiednie dopasowanie do naszych wymagań i zastosowań stara się ogromna ilość deweloperów.\nWorkflow: Powerful Automation Made Simple otwiera nam okno na nowy wymiar możliwości które możemy wykonać dzięki mobilnym aplikacjom. Aplikacja działa na zasadzie składania poszczególnych czynności, tworząc jedną akcję którą możemy wywołać w dowolnym miejscu dzięki udogodnieniom jakim są rozszerzenia dostępne w systemie iOS 8.\nAkcje możemy tworzyć sami lub też skorzystać z tych które są dostępne w galerii aplikacji. Oczywiście te już dostępne możemy dowolnie edytować dostosowując je do własnych potrzeb.\nDla rozjaśnienia działania samej aplikacji zaprezentuje rozwiązania dostępne w bibliotece programu które lekko edytowałem:\n1. Workflow dzięki któremu możemy składać animację .gif z dostępnych zdjęć z biblioteki.\nJak już wspomniałem każdą akcję możemy dowolnie edytować dodając kolejny czynności które nasz workflow będzie musiał wykonać. Ja na przykład dodałem do niego możliwość automatycznego wysłania utworzonego pliku .gif na serwer Dropbox.\n2. Kompresja wybranych elementów do pliku o nazwie załącznik.zip oraz przesłanie go do wybranego adresata na adres e-mail.\nTutaj edytując Workflow dodałem aby automatycznie plik .zip był zapisany pod nazwą załącznik. Opcjonalnie możemy dodać również adresatów do których załącznik może być przesłany. Sami możemy też dołożyć do tego workflow akcję, dzięki której np. nasz załącznik po utworzeniu i wysłaniu na adres e-mail również zostanie wrzucony na serwer Dropbox.\nOczywiście nie musimy korzystać tutaj z gotowych zadań dostępnych w galerii programu, możemy dowolnie tworzyć wybrane przez siebie układając je z dostępnych w programie funkcji które są podzielone na kilka kategorii.\nLista tych kategorii wygląda następująco:\n1. Apps – wszystkie akcję które możemy wywołać w programach,\n2. Calendar – operację które możemy wykonać w kalendarzu np. szybko dodać nowe wydarzenie,\n3. Contacts – operację na kontaktach np. znajdź kontakt, zadzwoń itp.,\n4. Documents – operację na dokumentach np. skompresuj do pliku .zip, wydrukuj, utwórz z wybranego pliku plik .pdf,\n5. Maps – możliwość wywołania akcji z aplikacji mapy firmy Apple np. nawigacja do wybranej pozycji,\n6. Music – wywołanie zdarzenia z aplikacji muzyka np. znajdź utwór, wstrzymaj, odtwórz itp.,\n7. Photos & Video – akcje które możemy wywołać w galerii zdjęć np. zrób zdjęcie, przytnij, obróć, utwórz plik .gif, itp,\n8. Scripting – operacje na plikach, urządzeniu i samych akcjach np. zmień nazwę, ustaw jasność wyświetlacza, zmień głośność,\n9. Sharing – wszelkiego rodzaju akcję, które umożliwiają nam udostępnianie treści np. udostępnij na facebook’u,\n10. Text – operację na tekście, np. tłumacz zaznaczony tekst, odtwarzanie tekstu,\n11. Web – wszelkiego rodzaju operację głównie na adresach internetowych np. dodaj do listy czytelnia, otwarcie linku w innej przeglądarce itp.\nTworzenie akcji polega na dodaniu jedna po drugiej każdej z czynności które mają się wykonać.\nNa opisanym wcześniej przykładzie, sprawdźmy dokładnie z jakich elementów się składa:\nW celu wywołania gotowej akcji należy w aplikacji kliknąć ikonę udostępniania (zrzut 1), następnie klikamy Run Workflow (zrzut 2) i wybieramy jedną z wcześniej utworzonych przez nas akcji (zrzut 3). Po czym w otwartym oknie wszystkie poszczególne elementy wybranego workflow zostaną wykonane.\nMożliwości tej aplikacji są ogromne, mógłbym tutaj godzinami opisywać poszczególne elementy aplikacji, tworząc zarówno proste jak i zaawansowane akcję dzięki którym ułatwimy i znacznie skrócimy wykonywane przez nas zadania na urządzeniu. Sam dopiero zaczynam przygodę z Workflow, lecz jak tylko uda mi się stworzyć jakieś ciekawe workflow dzięki któremu będziemy mogli zrobić coś naprawdę fajnego od razu się z Wami podzielę (sama aplikacja umożliwia także udostępnianie utworzonych przez nas akcji innym użytkownikom). Osoby które już korzystają z tej aplikacji zapraszam do podzielenia się wrażeniami.\nSama aplikacja jest niestety płatna, ale szczerze powiedziawszy warta każdego centa. Polecam!\nPowiązane z:aplikacje ios\nNowe reklamy prosto od Apple\nBendgate 2! Galaxy S6 wygina się bardziej niż iPhone 6 Plus


O nauczaniu matematyki. Wykłady dla nauczycieli i studentów. Tom 1 - Michał Szurek - eBook - Księgarnia Medyczna PZWL\nO nauczaniu matematyki. Wykłady dla nauczycieli i studentów. Tom 1 (eBook)\nO nauczaniu matematyki. Wykłady dla nauczycieli i studentów. Tom 1. Uczę świadomie, a więc lepiej i ciekawiej. Dodawanie i odejmowanie. Mnożenie i dzielenie O nauczaniu matematyki. Wykłady dla nauczycieli i studentów to pozycja, która pomoże czytelnikowi uporządkować swą wiedzę, dostarczy praktycznych wskazówek i pomysłów na lekcje oraz nietypowych zadań. Książki są zapisem treści wykładów prowadzonych przez dr. hab. Michała Szurka na uniwersytetach Jagiellońskim i Warszawskim. Lekki styl, dygresje, ciekawostki i komentarze zapewniają lekturę i pożyteczną, i zajmującą.\nSłowa kluczowe: edukacja matematyka nauczyciele\nJęzyk polski. Kalendarz szóstoklas...\n18,17 zł 19,70 zł\nJuż lubię czytać Ćwiczenia w czyta...\nBarbara Romeyko-Hurko, Grażyna Giełdon\nKalendarz gimnazjalisty. Kurs przy...


Jaki rower wybrać? Dla dorosłego - Portal Informacyjny rzeszowska24.pl\nPrevious Article Jak rozplanować budżet na garderobę?\nNext Article Paczkomaty blisko Ciebie w Rzeszowie\nKażdy z nas doskonale wie, że jazda na rowerze ma bardzo wiele zalet.\nWiększość z nas w dzisiejszych czasach posiada rower i regularnie go używa, aczkolwiek wielu posiadaczy jednośladów zastanawia się nad kupnem nowego roweru. Powodów zmiany roweru jest wiele. Praktycznie co roku zmienia się tzw. moda, zmieniają się standardy jakości i wyposażenia nowych jednośladów i dlatego wielu z nas chce być w tej kwestii na bieżąco.\nPo podjęciu decyzji o wymianie sprzętu stajemy przed dylematem - jaki rower wybrać... Odpowiedni rower gwarantuje komfort i przyjemność z jazdy co skutkuje częstym korzystaniem z tego środka lokomocji.\nRodzajów jednośladów jest wiele, ale w przeważającej większości przypadków przy zakupie roweru będziemy jednak wybierać pomiędzy czterema głównymi typami rowerów:\nrowerem górskim - obecnie najpopularniejszym typem roweru w Polsce\nrowerem miejskim - idealnym do poruszania się w miastach\nrowerem trekkingowym/turystycznym - przeznaczonym do szeroko rozumianej turystyki rowerowej\nPrzyjmując, że przyszły użytkownik roweru potrafi na nim jeździć przy zakupie roweru należy zwrócić uwagę na rozmiar koła oraz rozmiar ramy.\nDo wyboru mamy kilka rozmiarów kół:\nRowery 29 cali , Rowery 28 cali , Rowery 27.5 cala oraz Rowery 26 cali\nKupując rower sprzedawca na pewno doradzi nam jak wybrać odpowiedni rozmiar. Możemy oczywiście samemu ustalić, czy wybrany rower jest odpowiedni dla nas.\n- należy wsiąść na rower, oprzeć piętę jednej nogi na pedale, który znajduje się na dole. Noga musi być wyprostowana w kolanie. Jeżeli tak nie jest, możemy to wyregulować wysokością siodełka. Jeśli natomiast to się nie uda - oznacza to, że rama ma zły rozmiar i musimy wtedy wybrać inną.\n- stajemy okrakiem nad ramą, przed siodełkiem. Górna rura ramy powinna znajdować się 2-7 cm poniżej krocza.\n- możemy wyliczyć długość nogi - stojąc w butach o cienkiej podeszwie, mierzymy długość po wewnętrznej stronie od ziemi do krocza. Od tego wymiaru odejmujemy 33-38 cm. Uzyskany wynik jest wymiarem ramy. (odległość od środka mechanizmu korbowego do środka górnej rury).\nGeneralna zasada - musi nam się dobrze i wygodnie siedzieć na rowerze. Sylwetka, którą przyjmiemy powinna być wygodna.\nMożna również skorzystać z wyprzedaży i kupić odpowiedni rower w atrakcyjnej cenie. Rowery wyprzedaż


Pozytywnie Zasupłane od 5 lat - Gmina Rzgów\n/ Aktualności / Pozytywnie Zasupłane od 5 lat\nPozytywnie Zasupłane od 5 lat\n- Jesteście panie naprawdę pozytywnie zasupłane w swej pasji – powiedział wiceburmistrz Mateusz Kamiński w piątek 12 lutego w hallu Hali Sportowej na otwarciu wystawy dla uczczenia 5. rocznicy powstania Koła Rękodzieła Artystycznego „Zasupłane”. Na ekspozycji znalazło się prawie 200 prac wykonanych w wielu technikach: koronka filetowa, frywolitka, druty, kanwa, richelieu, szydełko, haft płaski, haft krzyżykowy, koronka klockowa, hardanger, decoupage, malarstwo olejne, filc na mokro, filc na sucho, drewno osikowe.Ta wystawa zorganizowana przez Gminny Ośrodek Kultury w Rzgowie będzie czynna do połowy marca.\nW styczniu 2011 r. Wojciech Skibiński, dyrektor GOK zaapelował o zgłaszanie się artystek, które znają już lub chciałyby się uczyć różnych technik koronczarskich. Tak powstało Koło Rękodzieła Artystycznego „Zasupłane”, pierwotnie nazwane kołem robótek ręcznych... Skupia dziś 10 twórczyń, nie tylko koronczarek, bo jest też uzdolniona dziewczyna wykonujaca bajecznie kolorowe, oryginalne maskotki z filcu. W skład koła wchodzą: Krystyna Makiewicz, Krystyna Bednarska, Krystyna Sumera, Jadwiga Kaczorowska, Jolanta Makiewicz, Marianna Dublewska, Henryka Kosińska (przewodnicząca), Lilianna Godzińska, Monika Starzomska oraz Izabela Bolonek.\nW trakcie przygotowań do jubileuszowej wystawy pojawił sie oryginalny pomysł ściągnięcia prac wykonanych przez inne mieszkanki gminy, które do tej pory publicznie nie chciały zdradzać sie ze swym talentem. I tak mozemy podziwiać prace wykonane na szydełkach przez Danutę Szymczak i Zofię Król, ozdoby wielkanocne i szydełkowe Haliny Pacześ oraz koronke siatkową, czyli filet Marii Wojtasiak-Szumidaj. Pani Maria wyuczyła rzgowskie koronczarki rzemiosła, bo w jej rodzinie rękodzielo jest przekazywane z pokolenia na pokolenie. Na ekspozycji warto zwrócić uwagę na jej pracochłonny obrus w technice filet, stanowiący wierną rekonstrukcję 60-letniego obrusa. Rekonstrukcja wymagała miesiąca żmudnej pracy.\nInną nowinką na wystawie był kompletny strój ludowy na manekinie. Do tej pory Zespół Pieśni i Tańca Rzgowianie zamawiał stroje w innych ośrodkach. Teraz jest bardzo prawdopodobne, że ubiorami zajmą się rzgowskie koronczarki!\nPomysł W. Skibińskiego zorganizowania zespołu artystek rzemiosła zaowocował zachowaniem już istniejących i odrodzeniem rzadkich dyscyplin rękodzielniczych od szydełkowania i koronki klockowej po haft krzyżykowy i haft richelieu, nie mówiąc o frywolitkach, które to określenia mężczyznom raczej nic nie mówią. Przewodniczący Rady Miejskiej Jarosław Świerczyński, który prywatnie dużo podrózuje za granicą przyznał, że spotkał się z wieloma przykładami doceniania rękodzieła artystycznego, również w wymiarze finansowym. To są przecież unikaty, a wysiłek twórcy trzeba sowicie wynagrodzić.\nTrzeba w nieskończoność powtarzać o ubiegłorocznym sukcesie naszych pań z koła Zasupłane. W czerwcu prace trzech rzgowskich artystek rzemiosła trafiły na V Ogólnopolską Wystawę Rękodzieła Artystycznego „Z Nici Ariadny” w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Na wystawie zgromadzono wówczas 500 prac, wykonanych przez 195 rękodzielników z całego kraju.\nSerweta Jolanty Makiewicz ze Rzgowa stała się logo wystawy i katalogu ubiegłorocznej edycji „Z Nici Ariadny”. Na prestiżową wystawę trafiły także „Warkocze” - serweta wykonaną na drutach przez Henrykę Kosińską, szefową koła „Zasupłane”, a także szydełkowe zazdroski (zasłonki) Marianny Dublewskiej.


Czy warto zainwestować w dom z bali - Portal Budowlany\nStrona główna \_ Budowa \_ Charakterystyka domów z bali\nDomy z bali stanowią dzisiaj bardzo atrakcyjną alternatywę dla tradycyjnych, murowanych budynków. Ich niewątpliwą zaletą jest szybkość budowy, a czas to dzisiaj niepodważalna wartość. Cenimy szybkie rozwiązania, nie lubimy na nic czekać, dlatego domy z bali są niezwykle popularne i cenione. Co trzeba o nich wiedzieć?\nW jaki sposób budowane są domy z bali?\nDomy z bali budowane są w technologii zrębowej. Podstawowym elementem są oczywiście drewniane bale, które układa się poziomo, tworząc tzw. wieńce – wyjaśnia nasz ekspert z firmy Domtop Zgierz.\nElementem charakterystycznym takich domów są „jaskółcze ogony”, powstałe z końcówek skrzyżowanych belek. Całą konstrukcję umacniają pionowe kołki drewniane, zwane dyblami. O ile w kwestii budowy stosowane są jednakowe rozwiązania, o tyle w temacie dachu można sobie pozwolić na więcej możliwości. Wybór rodzaju zadaszenia należy do właściciela domu – może wybrać dachówkę ceramiczną bądź cementową, blachę dachówkową czy gonty bitumiczne. Budowa domu z bali trwa około 2-4 tygodni, co jest ekspresowym wynikiem w porównaniu do murowanych domów. Trzeba jeszcze pomyśleć o jego ociepleniu i tutaj stosuje się najczęściej wełnę mineralną.\nDlaczego warto mieć dom z bali?\nDomy z bali są nie tylko szybkie w budowie. Mają również wiele innych zalet, spośród których na pierwszym miejscu wymienić można ich piękno i charakterystyczny klimat, jaki się z nimi wiąże. Domy z bali urzekają swoim stylem, są budynkami ekologicznymi i mają pozytywny wpływ na zdrowie. Są naturalnie ocieplone, a jeśli odpowiednio o nie dbamy, mogą nas cieszyć przez długie lata. Cena także jest bardzo atrakcyjna i pozwala na dogodne urządzenie wnętrza, z racji poczynionych oszczędności.\nWybór domu z bali wcale nie jest prosty, ponieważ wybierać możemy spośród wielu projektów – dodaje nasz rozmówca z firmy Domtop Zgierz.\nZazwyczaj są bez piwnic, ale mają podpiwniczenia. Co ważne, można nie tylko wybrać konkretny plan, ale nawet stworzyć zupełnie indywidualny koncept, biorąc pod uwagę wszystkie elementy domu. W projekcie uwzględnijmy wszystkie koszty, a już niedługo będziemy cieszyć się własnym gniazdkiem.\nTagi: domy z balikonstrukcjerodzaje domów


Kubeczki urodzinowe - Urodzinowo\nOrganizując przyjęcie dla najmłodszych wybierz kubeczki urodzinowe z bohaterami bajki, którą uwielbia Twoja pociecha.W naszym sklepie znajdziesz kolorowe kubeczki papierowe dla dzieci z najpopularniejszymi bajkowymi postaciami. Na pewno spodobają się wszystkim uczestnikom przyjęcia.\nJednorazowe kubeczki papierowe z nadrukami są w pełni bezpieczne dla najmłodszych.\nKubeczki urodzinowe można skomponować z dostępnymi u nas jednorazowymi talerzykami, serwetkami i drewnianymi sztućcami.\nPrzykrywki, wieczka do pucharków płaskie, 25 szt.\nPrzykrywki, wieczka do pucharków wypukłe, 25 szt.\nPucharki do deserów, przekąsek, lodów perłowe, 12 szt.\nPucharki do deserów, przekąsek, lodów srebrne, 12 szt.\nPucharki do deserów, przekąsek, lodów, 25 szt.\nPucharki, szklanki na deser, przekąski, 10 szt.\nKubeczki urodzinowe Błyszczące Balony, 8 szt.\nKubeczki urodzinowe Klocki, 8 szt.\nKubeczki urodzinowe Latające Baloniki, ekologiczne 8 szt.\nKubeczki urodzinowe z kotkiem, Kocie Party\nKubeczek Ananas ze słomką, dekoracja\nKubeczek kokos ze słomką, dekoracja\nKubeczki jasno różowe Holo Urodziny, 6 szt.\nKubeczki urodzinowe z Jednorożcem, Unicorn (200 ml), 8 szt.\nKubeczki urodzinowe białe ECO, 50 szt.\nKubeczki urodzinowe białe ECO, 6 szt.\nKubeczki urodzinowe białe Ekologiczne, 6 szt.\nKubeczki urodzinowe białe ze złotą obwódką\nKubeczki urodzinowe białe, biodegradowalne\nKubeczki urodzinowe Indiańskie Party\nKubeczki urodzinowe Koparka, na budowie , 8 szt.\nKubeczki urodzinowe Kraft Baloniki, 12 szt.\nKubeczki urodzinowe Kraft ECO, 6 szt.\nKubeczki urodzinowe miętowe ze złotą obwódką, 6 szt.\nKubeczki urodzinowe niebieskie ze złotą obwódką, 6 szt.\nKubeczki urodzinowe Panda\nKubeczki urodzinowe Party, srebrne 14 szt.\nKubeczki urodzinowe Party, złote 14 szt.\nKubeczki urodzinowe Pastelowe Party, kolor czerwony, 14 szt.\nKubeczki urodzinowe Pastelowe Party, kolor lawendowy, 14 szt.\nKubeczki urodzinowe Pastelowe Party, kolor różowy, 14 szt.\nKubeczki urodzinowe Pastelowe Party, kolor zielony, 14 szt.\nKubeczki urodzinowe Pastelowe Party, miętowe, 14 szt.\nKubeczki urodzinowe Peppa Pig (200 ml), 8 szt.\nKubeczki urodzinowe różowe ze złotą obwódką, 6 szt.\nKubeczki urodzinowe Safari, 8 szt.\nKubeczki urodzinowe Słonik i Baloniki, ekologiczne 8 szt.\nKubeczki urodzinowe z Tygryskiem, 6 szt.\nKubeczki urodzinowe z Zebrą, 6 szt.\nKubeczki urodzinowe Happy Birthday różowe złoto\nKubeczki urodzinowe Happy Birthday różowe złoto, 6 szt.\nKubeczki urodzinowe różowe złoto\nKubeczki urodzinowe złote 6 szt\nKubeczki papierowe urodzinowe ciemno różowe 6 szt.\nKubeczki papierowe urodzinowe czerwone 6 szt.


Ministerstwo Środowiska: kto dostanie dotację na gospodarkę wodno-ściekową? - Ochrona środowiska\nMinisterstwo Środowiska: kto dostanie dotację na gospodarkę wodno-ściekową?\nPiotr Toborek • 23 lutego 2015 - 09:04\nZdjęcie z robót przy kanalizacji (fot: aqua.com.pl)\n17 projektów z zakresu gospodarki wodno-ściekowej ma szansę na dofinansowanie z Programu Infrastruktura i Środowisko (POIiŚ) na kwotę 93 mln złotych.\nJanusz Ostapiuk, podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowiska zatwierdził dwie listy rankingowe przedsięwzięć złożonych w ramach kolejnego konkursu Priorytetu I – Gospodarka wodno-ściekowa.\n• projektów z aglomeracji z przedziału 10-15 tys. mieszkańców – tu na liście rankingowej znalazło się 9 inwestycji o łącznej całkowitej wartości ponad 79,7 mln zł oraz łącznej wnioskowanej kwocie dofinansowania UE ponad 42,7 mln zł (na liście są projekty z Częstochowy, Świerklańca, Nasielska, Janowa Lubelskiego, Twardogóry, Pawłowa, Wierzawic, Długołęki, Izabelina);\n• projektów z aglomeracji powyżej 15 tys. mieszkańców - tu na liście rankingowej znalazło się 8 projektów o łącznej całkowitej wartości ponad 74,4 mln złotych oraz łącznej wnioskowanej kwocie dofinansowania UE ponad 50,7 mln zł (na liście znalazły się: Łapy, Wejherowo, Pruszcz Gdański, Kutno, Grudziądz, Legionowo i Konstancin Jeziorna).\nWartość całkowita 17 projektów umieszczonych na listach rankingowych to ponad 154 mln zł, zaś suma wnioskowanego dofinansowania UE - ponad 93 mln zł.\nZainteresowanie wnioskodawców przekroczyło wysokość środków przewidzianych w konkursie, w związku z czym Ministerstwo Środowiska zdecydowało się na jej zwiększenie do maksymalnego możliwego w chwili obecnej poziomu.\nStarsza, 2015-02-23 18:01:28\nMam nadzieję że chodzi o wiejska gminę Wejherowo!!!Już u nas kładą rury wodne i gazowe!!!Nareszcie, tylko kiedy będą odwadniać i kląśc kanalizęMMy wspaniałych ludzi zarządzających naszą gminą, Pan wójt Skwarło i jego zastępca SUPER MEN Pan Milewski!!! to wspaniałe że myślą o naszym polu które było o...grodem a potem okazało się że ziemia już się zmęczyła jabłkami a zaczął się okres odzyskania wolności, ale różnie to bywa ale teraz mamy wspaniałych i mądrych ludzi w wiejskiej gminie Wejherowo, która dba o nas w Kąpinie!!!!Bardzo im dziękujemy za to wsparcie, żyć sie chce jak są obok tacy mądrzy i wspaniali ludzie!!!! rozwiń


Izrael atakował Palestyńczyków pociskami z uranem – Prawy.pl\nWiększość kul i ładunków wybuchowych użytych przez izraelską armię przeciwko palestyńskiej ludności cywilnej podczas inwazji dokonanej przez państwo żydowskie na Strefę Gazy w 2009 r. zawierała uran – orzekli lekarze, którym udało się zgromadzić obszerny materiał dowodowy. Podobnie było podczas tegorocznej agresji.\nWedług międzynarodowych ekspertów oraz lekarzy obecnych podczas ostatniego ataku na Strefę Gazy, Tel Awiw po raz kolejny użył DIME (Dense Inert Metal Explosive), przenoszonej przez rakiety amerykańskiej produkcji, wycelowane w najbardziej zaludnione części Strefy Gazy. Kiedy w 2009 r. izraelska armia użyła znajdującego się jeszcze w fazie eksperymentalnej DIME, nie do końca było wiadomo jakie będą konsekwencje porażenia wbijającymi się w ciało drobnymi cząsteczkami metalu. Zapewne gdyby nie były chemicznie aktywne, to dla ofiar istniałaby szansa na wyzdrowienie, jednakże – jak się okazało – zawierały one uran.\nWobec ludności cywilnej Izrael zastosował również broń termobaryczną, paląc całe dzielnice i nie patrząc na to, czy znajdowała się tam ludność cywilna, czy też nie. Eksperci poinformowali, że siły izraelskie używają też innych, trudnych do zidentyfikowania typów broni, a także karabinowych pocisków podkalibrowych zawierających zubożony uran lub inne chemicznie aktywne cząsteczki.\nLiczba ofiar izraelskiego terroru w Strefie Gazy będzie zatem zwiększała się z roku na rok, nawet jeżeli nie dojdzie do kolejnych ataków. Zarówno bowiem uran, jak i inne chemicznie aktywne cząsteczki użyte w pociskach, są silnie kancerogenne, a to oznacza, że nawet draśnięcie może okazać się brzemienne w skutkach.\nPokrewne tematy:izrael, karabinowe pociski podkalibrowe, Strefa Gazy, uran\n18 listopada 2017 at 00:32


Yankee Candle Wosk Red raspberry Waga : 22 g zapach soczystych malin intensywny zapach czas palenia 8 godzin wykonana z prawdziwego wosku Wosk Red raspberry renomowanej marki Yankee Candle to produkt, który zapewnia niezwykłe doznania\nKod katalogowy: 19568\nWosk Red raspberry renomowanej marki Yankee Candle to produkt, który zapewnia niezwykłe doznania zapachowe.\nProdukt posiada aromat soczystych malin.\nJeden z lepszych zapachów jakie do tej pory miałam ;) Wosk pachnie świeżymi malinkami ;) Polecam jak najbardziej ;)\nBardzo dobry zapach na wszystki 4 pory roku. Wosk ma bardzo ładny kolor, pięknie prezentuje się w kominku, pachnie idealnie jak intensywne, czerwone, dojrzałe maliny. Zapach długo utrzymuje się w pomieszczeniu. Polecam\nCudownych zapach prawdziwych malin, zapach utrzymuje się cały dzień nie zużywając nawet połowy tarty.\nPiękny, intensywny zapach. Na pewno zakupię więcej zapachów tych wosków :)\nWosk jest cudowny,pięknie pachnie i jest na długo.Trzeba tylko mieć odpowiedni podgrzewacz a zapach już się będzie przepięknie roznosił.Zakupię inny zapach też.