I can't speak. I'm sorry\nPrzedmioty i relacje, w jakie wchodzą z nimi ludzie, skupiają uwagę Przemka Dzienisa, który poddaje je refleksji w swych pracach poruszając się swobodnie między obszarami wyznaczanymi przez różne media i gatunki artystyczne. I choć koncepcja twórcza realizowana jest ostatecznie w fotografii, to uważny ogląd tych prac ujawnia ich „rzeźbiarski” potencjał, wykraczający znacznie poza walory czysto obrazowe. Jego źródłem jest prowadzona przez twórcę gra pomiędzy właściwościami czystego, pozbawionego specjalnych efektów wizualnych obrazu fotograficznego, a szczególnymi cechami przedstawionych na zdjęciach obiektów. Te ostatnie wiążą się z różnymi tradycjami rzeźby, choć nie zawsze wprost, często bowiem zaprzeczają podstawowym jakościom, które są z tą dziedziną artystyczną tradycyjnie wiązane.\nFotografie Przemka Dzienisa rejestrują bowiem tworzone przez niego na przekór zasadzie trwałości i solidności konstrukcje, wykonane z nierzeźbiarskich materiałów obiekty, czasem aranżowane w większe układy, których integralną część stanowi człowiek. Te niecodzienne, choć odsyłające do doświadczenia codzienności, kreowane ze zwyczajnych materiałów, niekiedy trudne do zidentyfikowania formy, istnieją tylko w przekładzie na wizualny język innego medium, fotografii. Z drugiej zaś strony określają wyraźnie estetykę samych obrazów, jak w przypadku fotografii ukazującej kruchą, efemeryczną konstrukcję, posklejaną z pasków białego papieru, sugerującą kształtem zarys dłoni. Minimalistyczna konwencja obrazowania, ograniczona niemalże wyłącznie do czerni i bieli, podkreśla oszczędność formy i wydobywa fakturalne walory lekkiej, zgniecionej materii.\nObiekt zdaje się powstawać właściwie dopiero w doświadczeniu percepcyjnym widza. Konstytuuje się w jego spojrzeniu, gdy najpierw trafia ono na fotografię reprezentującą papierową formę, z drugiej zaś usiłuje przekroczyć barierę pośredniczącego obrazu, by ową formę zrekonstruować. W tym właśnie sensie obraz staje się niezwykle „rzeźbiarski”, przez sugestywną reprodukcję materialnych, fakturalnych, a nawet haptycznych walorów papierowych obiektów. W samych obiektach akcentowany jest natomiast ich wymiar obrazowy, gdy podstawowe, zredukowane do minimum środki fotografii, jak światło i cień, rezygnacja z barwy, wyznaczają pole doświadczenia wizualnego.\nFotografie Przemka Dzienisa stanowią intrygujący komentarz do medialnej kondycji sztuki współczesnej. Chodzi tu bowiem nie tyle o zacieranie zawsze przecież płynnych granic między różnymi gatunkami wypowiedzi artystycznej, czy też kwestionowanie sensowności operowania kategorią medium, ale raczej o wskazywanie na to, co zdarza się w momentach spotkań, o konsekwencje tych interakcji. Celem jest raczej dokonywanie takich przesunięć, w ramach których różne media naznaczają nawzajem swe cechy szczególne, gdy jedno z nich pozwala dostrzec i wydobyć to, co w drugim najistotniejsze.\nTak jest w przypadku tych z obrazów Przemka Dzienisa, w których pojawia się postać ludzka, szczególnie akcentujących ulotność, momentalność utrwalonych w fotografii kompozycji. Niektóre z nich, jak fotografia przedstawiająca stojącego w narożniku pomieszczenia, odwróconego tyłem do widza mężczyzny, na którego głowie opiera się pilśniowa płyta, wywołują z pamięci „One Minute Sculptures” Erwina Wurma. Podobieństwo do realizowanych od lat 80. prac austriackiego artysty dotyczy jednak tylko metody twórczej, polegającej na ustawianiu modeli w zaskakujących pozach i relacjach z obiektami, najczęściej przedmiotami codziennego użytku albo pochodzącymi z otaczającej rzeczywistości, pozbawionymi swych zwyczajnych funkcji.\nW ten sposób stawiane są pytania o znaczenie rzeźby, tworzonej w tych wypadkach nie tylko z pominięciem artystycznych procedur, bez użycia typowych dla sztuki tworzyw, ale znosi także zwyczajowy dystans między obiektem a człowiekiem, który staje się po prostu częścią sztucznej kompozycji. Kompozycji z założenia nietrwałej, w której koncepcję, właśnie z racji udziału człowieka, wpisany jest rozpad, destrukcja. Ulotne, chwilowe aranżacje zarejestrowane zostają na filmie lub w fotografii, rzeźba realizowana jest zatem w innym medium, którego rola w pracach Dzienisa nie ogranicza się bynajmniej do prostej rejestracji. Staje się ono raczej komentarzem do efemerycznego charakteru tych konstrukcji.\nJeśli się przyjrzeć dokładnie pracom Przemka Dzienisa, sytuacja czasowa kreowanych przez niego kompozycji jest mniej jednoznaczna, niż zdaje się na pierwszy rzut oka. Wbrew improwizowanemu i prowizorycznemu charakterowi tych aranżacji, postaci wydają się skazane na tkwienie w niewygodnych i krępujących pozach. Uwięzione przez przedmioty bądź nimi obarczone, trwają w niemocy. I tu ujawnia się główna różnica w stosunku do prac Wurma. W realizacje austriackiego artysty wpisany jest humor, komizm tych sytuacji ułatwił zresztą ich recepcję w kulturze popularnej, czego najbardziej znanym przykładem jest chyba klip „Can't stop” grupy Red Hot Chilli Peppers. Natomiast w pracach Dzienisa wyczuwamy raczej rodzaj ironii, wskazującej na szczególny rodzaj więzi człowieka z rzeczami.\nAbsurdalne konstrukcje ustanawiające relacje człowieka z przedmiotami, tanimi i zużytymi, jak kawałek paździerzowej płyty czy para damskich rajstop, przesycone są raczej atmosferą pustki i wyciszenia. Sprzyja temu minimalizm estetyki obrazu fotograficznego, jego jasna, zgaszona kolorystyka. Przede wszystkim uderza jednak brak jakiejkolwiek ekspresji postaci, o których trudno powiedzieć, czy są pogrążone w zadumie, czy trwają bezmyślne. Ich dystans i odmowa jakiegokolwiek kontaktu wprowadza stan lekkiej melancholii. Wycofane, zamknięte w sobie postaci paradoksalnie zostały bowiem skrępowane, obezwładnione lub przytłoczone przedmiotami, które same pozbawione są jakiejkolwiek mocy...\n- Magdalena Wróblewska\nPrzemek Dzienis was born in Lodz, Poland, currently works and creates in Warsaw Poland.He is a graduate of the National Higher School of Film, Television and Theatre in Lodz, completing his diploma under prof.Grzegorz Przyborek. Is a photographer working mainly with portraiture. Using fashion industry digital manipulation techniques to create subtle and naturalistic effects his photographs operate somewhere between reinforcing and unsettling received notions of beauty. He also makes abstract sculptural installations which reinterpret the photographic moment.\nJakub Ociepa - urodzony w Tychach na Śląsku, obecnie mieszka w Krakowie. Ukończył Politechnikę Wrocławską oraz Krakowską, pracował jako: technolog, konstruktor, mistrz produkcji przemysłu samochodowego i kolejowego... próbował również sił jako sprzedawca telefonów komórkowych i kasjer w hipermarkecie. W końcu po wielu latach chodzenia z aparatem na ramieniu odważył się spróbować sił jako zawodowy fotograf. Od kilku lat jest fotoreporterem krakowskiej Gazety Wyborczej, założył własną firmę usług fotograficznych (www.jakubociepa.pl), współpracuje z agencjami fotografii prasowej, sportowej i instytucjami kulturalnymi.\n- finalista konkursu Grand Press Photo 2013 w kategorii środowisko\n- 3. miejsce w kategorii życie codzienne konkursu BZWBK Press Foto 2013\n- finalista konkursu Projekt Przetwórnia i Digital Camera Polska\nPublikacje: Gazeta Wyborcza, Uważam Rze, Polityka, Wprost, Newsweek, Digital Camera Polska, Viva!, Poradnik Domowy, Dziecko, kalendarz fotoreporterów Gazety Wyborczej na rok 2013, album "Kronika żałoby 10 – 18 kwietnia 2010", Bieganie, www.interia.pl, wp.pl, www.cracow.pl, www.onet.pl, www.biurofestiwalowe.pl\nStreet Boxing Academy (Ghana) - listopad 2012 r.\nCykl zdjęć przedstawia małych bokserów, członków szkółki boksu Street Boxing Academy, którzy w niedzielne popołudnie uczestniczyli w ulicznej akcji promującej działalność szkoły. Street Boxing Academy została założona przez zawodowego boksera Isaakę i sprzedawcę pamiątek Samuela. Obydwaj wychowali się w portowej, biednej dzielnicy Accry - James Town i teraz wspólnie chcą pomagać obecnie mieszkającym tam dzieciom. Co miesiąc organizują pokazowe walki takie jak ta, na której mogłem robić zdjęcia. W walkach biorą udział dzieci w wieku od 6 do 13 lat, które prezentują swoje umiejętności, a datki, które są zbierane w czasie imprezy, pomagają w finansowaniu zakupu potrzebnego do treningów sprzętu.\nAby wzbogacić materiał do reportażu spędziłem z bokserami jeszcze jedno popołudnie, podczas którego poznaliśmy się i wymieniliśmy kontaktami. Co jakiś czas odzywam się do Samuela, żeby pozdrowić chłopców i dowiedzieć się jak sobie radzą. W Afryce w tym czasie robi się coraz cieplej, bo idzie lato.\nOśrodek pomocy Saint Lalibela Church Charity (Etiopia) - luty 2011 r.\nOśrodek pomocy w Lalibeli to około 60 osób starszych i zniedołężniałych, które do niedawna żebrały na ulicy a teraz z pomocą tamtejszych księży znalazły schronienie.\nLalibela jest świętym miejscem ortodoksyjnego kościoła etiopskiego, do którego zmierzają pielgrzymki chrześcijan z całej Afryki. Ze względu na dwanaście monumentalnych kościołów wydrążonych w litej skale (od 1978r wpisane na listę światowego dziedzictwa kulturalnego UNESCO) jest nie tylko obiektem kultu religijnego, ale też celem wielu wycieczek turystycznych z całego świata. Jeszcze kilka lat temu ta mała górska miejscowość miała duży problem z bezdomnymi, którzy nawet z odległych miejsc przyjeżdżali do Lalibeli i coraz agresywniej zaczepiali zagranicznych turystów zwiedzających ten ósmy cud świata.\n[ BLISKO ] - Młoda Fotografia Natychmiastowa\nwernisaż: 26.09.2013 godz. 20:00\nSubiektywny przegląd młodych artystów posługujących się medium fotografii natychmiastowej.\nNa wystawę składać się będzie kilkadziesiąt oryginalnych polaroidów od autorów związanych z PWSFTViT w Łodzi, Uniwersytetem Artystycznym w Poznaniu, Akademią Sztuk Pięknych w Katowicach, Instytutem Twórczej Fotografii w Opawie i amatorów.\nAnita Bednarek - urodziła się 24 czerwca. Ma 26 lat. Pochodzi z Sulechowa. Miejsce zamieszkania zmieniała 26 razy. Studia rozpoczęła od Filologii Romańskiej przechodząc przez ASP, kończąc na Wydziale Nauk Społecznych. Jej staż „zawodowy” to sześć lat pantomimy w Berlinie, pół roku opiekowania się galerią sztuki współczesnej także w Berlinie, i półtora miesiąca pracy w kawiarni, by przekonać się o tym, że warto tego nie robić. Na swoje 27 urodziny chciałaby przeprowadzić się do lasu. www.cargocollective.com/anitabednarek\nMichał Dąbrowski - robi zdjęcia zwykłym rzeczom w prosty sposób. Lubi fotografię japońską i Jerzego Lewczyńskiego. Swoje prace pokazywał w kilku galeriach w Polsce. www.michaldabrowski.com\nIzabela Jackowska - absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Projektuje, fotografuje i jeździ pociągami. Dziecko morza. www.blog.polarnoid.com\nKarolina Król - ur. 1993, studentka fotografii PWSFTviT w Łodzi. Jedną z największych inspiracji jest dla niej człowiek, dlatego ceni fotografię wkraczającą w obszar osobistych doznań, poruszającą się w płaszczyźnie ludzkich pragnień i ograniczeń. Traktuje sztukę jako narzędzie, rodzaj pewnego ryzyka, które niesie szansę wielowymiarowego poznania otaczającego ją świata i ewentualnego zanurzenia się w nadrzeczywistości.\nMonika Krzynówek - urodzona w 1987 roku w Krakowie. Magister biologii. W latach 2010-2011 studiowała Architekturę Krajobrazu. W 2012 ukończyła roczne studium Akademii Fotografii Kraków, praca dyplomowa pod opieką Pawła Bownika „koincydenty” została obroniona z wyróżnieniem w 2012 roku. Aktualnie studentka zaoczna Fotografii na wydziale Intermediów Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. www.cy-krzynowek-ad.blogspot.com\nMichał Mentel - ur. 1980. Absolwent filologii polskiej Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Wziął udział w Warsztatach Akademii Fotografii z Andrzejem Kramarzem zorganizowanych w ramach Miesiąca Fotografii w Krakowie 2013. Uczestniczył w wystawie Street Photography Now. Tu i Teraz. Warszawa - Kraków 2011.\nJarosław Mikos - urodzony w 1989 roku w Tarnowie, student fotografii na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Ukończył również Krakowskie Szkoły Artystyczne. Autor projektu streetartowego SPAM oraz filmu krótkometrażowego THOTH. Mieszka i pracuje w Krakowie.\nGabriel Orłowski - student fotografii na PWSFTviT w Łodzi. Udział w wystawie zbiorowej „Historie obecności” (2012, Łódź, Opole), publikacje w dieNacht Magazine (Young Polish Photographers), Le Journal de la Photographie sekcja portfolio (Anti-Accent i Tripper), F-Stop Magazine, Revue Batarde, wyróżnienie w konkursie homo absconditus - człowiek ukryty. Trzeciego maja 2013 wydanie autorskiego photobooka - Anti-Accent - nakładem dieNacht Publishing · Edition w Lipsku. www.gabrielorlowski.com\nPatryk Paluszek - ur. 1987 w Choszcznie) - fotograf, reżyser i operator. Student Akademii Sztuki w Szczecinie, absolwent POLSKI.DOC. W swoich pracach porusza tematykę somy. www.facebook.com/paluszek.patryk\nAleksandra Pelc - studentka Instytutu Twórczej Fotografii w Opawie. Prowadzi bloga fotograficznego, którego głównym tematem jest to, że nic nigdy się nie zdarza. Fotografią natychmiastową zajmuje się od 2012 roku.\nKaja Rata - urodzona i zamieszkała w Mysłowicach. Studentka fotografii na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, niedoszła Pani filolog. Absolwentka fotografii WSF AFA we Wrocławiu. Autorka cyklu "ludzie smutni bez powodu", który można zobaczyć na jej stronie:\nOla Walków – jej dom to Kraków. Absolwentka Akademii Fotografii w Krakowie. Studiuje fotografie na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Laureatka sekcji Show Off Miesiąca Fotografii w Krakowie 2012. W fotografii: człowiek, jego ciało i to jak funkcjonuje on w społeczeństwie. Obecnie mieszka w Warszawie.\nDruk został pochowany żywcem - już Marshall McLuhan wieścił koniec epoki książek na rzecz publikacji wirtualnych. Przecież podobno technologia ma wpływ na to, jak się zachowujemy i jak postrzegamy otaczającą nas rzeczywistości. Jednak pomimo szerokiej, właściwie niczym nie ograniczonej chmury blogów, tumblerów i innych ucyfrowionych form prezentacji obrazu obserwujemy rosnące zainteresowanie książką-obiektem, zbiorem prac, który kurzy się, ma swoją wagę, fakturę i zapach. Wierzymy, że taka forma ma w sobie niezrównaną nośność i wartość dokumentalną.\nChoć dumnie nazywamy się wydawnictwem, wiążemy się ze światem self-publishingu. Zdecydowanie bliższe jest nam drukowanie w garażu, niż instytucjonalny charakter. Wierzymy w koncepcje drugiego obiegu, który omija szerokim łukiem struktury instytucji. Nie wiąże się to jednak z chęcią przeprowadzania rewolucji - tak jak Joseph Beuys tłumaczący martwemu zającowi swoją sztukę zaznaczamy dobitnie potrzebę budowania kontekstu dzieła poprzez dialog oraz rozwijanie świadomości wizualnej.W czasach gdy, posługiwanie się obrazem jest umiejętnością społeczną granica między uznanym twórcą, a amatorem zaciera się. Produkujemy więcej informacji niż możemy przyswoić - oglądamy zbyt wiele obrazów niepotrzebnych, a w związku z tym niezrozumiałych. ‘Papier Bije Kamień’ kładzie nacisk na świadome wykorzystywanie języka wizualnego, wynikające ze zrozumienia społecznych kontekstów funkcjonowania obrazu.\nInicjatywa "Papier Bije Kamień" to wydawnictwo, program edukatorski, latająca biblioteka oraz kolektyw twórców, które spaja wspólna koncepcja przewartościowania sposobu prowadzenia narracji w postmodernistycznym świecie wierzymy że to małe, pozornie zwykłe i nieznaczące historie, które nie próbują dotykać spraw ‘ostatecznych’ mają największy potencjał w czasach, które Zygmunt Bauman opisuje jako płynną rzeczywistość.\nPierwsze projekty, które przyjęły drukowaną formę w ramach działalności ‘Papier Bije Kamień’ to:\n* ‘Pranie’ Martyna Rudnicka\n* ‘Bromance’ Maciej Przemyk\n* ‘Biegun’ Maurycy Stankiewicz\nKażda z nich została wyprodukowana w limitowanym nakładzie stu sygnowanych sztuk, a wernisaż i prezentacja są jednocześnie ich premierą, na którą gorąco zapraszam\nGaleria Pauza i Stowarzyszenie Fotograficzne FotoBzik\nwernisaż zwycięzców pierwszej edycji Projektu Przetwórnia\nGaleria Pauza wraz ze Stowarzyszeniem Fotograficznym Foto Bzik oraz Akademią Nikona i Szerokim Kadrem serdecznie zapraszają na wernisaż wystawy laureatów Projektu Przetwórnia. Projekt Przetwórnia to inicjatywa grupy Foto Bzik, w której bierze udział zaproszony przez organizatorów wybitny fotograf z Polski lub z zagranicy. Gościem pierwszej edycji konkursu był Tomasz Gudzowaty – kilkukrotny laureat międzynarodowych nagród World Press Photo, członek Związku Polskich Artystów Fotografików oraz Polskiej Agencji Prasowej i European Press Agency, jeden z najbardziej uznanych na świecie polskich fotografów.\nKażdy uczestnik konkursu mógł nadesłać swój cykl od 5 do 15 zdjęć o tematyce zbliżonej do zainteresowań fotograficznych Tomasza Gudzowatego i mieszczących się w kategoriach reportażu, portretu lub dokumentu.\n24 marca 2013 roku na spotkaniu w Małopolskim Ogrodzie Sztuki spośród finalistów Tomasz Gudzowaty wybrał trójkę zwycięzców. Trzecie miejsce zdobył Marek Lapis cyklem pt. „5 zmysłów. Pauza”, drugie miejsce przypadło Agnieszce Napierale za zbiór „Rozbite garnki”, natomiast pierwsze miejsce zajęła Dorota Dawidowicz za - zdaniem jurora „zestaw fotografii posiadających niezwykły klimat”, wykonany szlachetną techniką kolodionu, zatytułowany „Wonder years”.\nSREBRO – mokry kolodion\n14.03.2013 godz. 20:00\nFotograf do przygotowywania swoich prac posługuje się wieloma substancjami - w tym wybuchową mieszaniną bawełny strzelniczej, eteru i alkoholu. Po uczuleniu płyty na światło ma się zaledwie kilkanaście minut na jej naświetlenie i wywołanie... To właśnie parujący eter i alkohol bezlitośnie odmierzają czas fotografowi. Po ich wyparowaniu na płycie już nigdy nie ukaże się obraz. Oryginalna praca jest naświetlana bezpośrednio w aparacie...dlatego wykonanie kopii jest fizycznie niemożliwe - powstaje tylko jedna - oryginał.\nPietryga stworzył serię ambrotypów pełnych niepokoju, smutku i tajemniczości, w których kontrolowana niedoskonałość obrazu uzupełnia odgrywający główną rolę koncept.\nPiotr Pietryga urodził się w środku lata 1987 roku w najbrzydszym według wielu mieście w Polsce - w Wałbrzychu. Fotografuje od 9 lat. Zajmuje się głównie portretem, aktem i fotografią uliczną. Z wykształcenia magister farmacji, obecnie studiuje medycynę na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu.\nod 21 lutego 2013\nPrace Magdaleny Kącikowskiej zatytuowane "Amor fati" to opowieść pełna symboliki i metafor. Pokazany przez artystkę las przeraża i zarazem fascynuje, wodzi na pokuszenie, budzi namiętność, której nie sposób się oprzeć. Wyłania się obraz "kobiety demonicznej", mitycznej Lilith stającej się częścią dzikiej natury. Fotografie przywołują skojarzenia wędrówki Dantego do piekieł, pełnej grozy historii z "Króla Olch" ale także baśni, w których las staje się symbolem pokonania strachu i wewnętrznej przemiany bohaterów, jak choćby baśń o Mądrej Wasylisie czy o Jasiu i Małgosi. Warto także wspomnieć o zaczarowanym Lesie Broceliande i Rycerzach Okrągłego Stołu, którzy właśnie w mrocznych gęstwinach szukają miejsca ukrycia Świętego Graala -symbolu pełni i duchowej transformacji. Las stanowi archetyp ludzkiej nieświadomości, przestrzeń symboliczną, labirynt, którego przejście sprawia, że bohater staje się kimś innym, niż był zanim wyruszył w drogę. Fotografie artystki wydają się być zapisem jej wewętrznej podróży w głąb tego, co nieświadome i ukryte w cieniu; swoistą autoterapią, której celem jest spotkanie i integracja z osobistym Cieniem. Cień, jeden z głównych składników osobowości w koncepcji C. G. Junga, zawiera w sobie wyparte i nieakceptowane myśli, uczucia, instynkty. Stanowi rodzaj alterego. Spotkanie z nim i integracja jest niezbednym warunkiem rozwoju człowieka, ale jest jednocześnie niebezpieczne i trudne. Artystka oprowadza widza po różnych etapach swojej podróży. W pewnym momencie pojawia się obraz martwej ryby. Fotografia ta, podobie jak inne prace Magdaleny Kącikowskiej, budzić może wiele skojarzeń i pytań. Ryba często interpetowana jest jako symbol chrześciański a zatem kojarzyć się może z chrześcijańskim systemem wartości. Według Junga spotkanie z Cieniem stawia w obliczu trudnych decyzji moralnych, częstokroć zmian w systemie wartości. Te zmiany polegają w głównej mierze na wyrażeniu zgody na istnienie ciemnych aspektów własnej osobowości. Martwa ryba może także symbolizować śmierć tego, co stare i otwarcie się na nowe, koniec płynięcia z prądem, koniec bycia bez głosu. Może też wyrażać zagrożenie lub ostrzeżenie przed dalszą wędrówką. Autorka decyduje się wyjść na przeciw swojemu przeznaczeniu,stanąć twarzą w twarz z własnym Cieniem. Obraz kobiety zanurzającej się w wodzie może być rozumiany jako symbol chrztu, przeobrażenia i wewnętrznej integracji. Artystka bez wahania idzie przed siebie, niewiedząc, co spotkają za chwilę. Cokolwiek bowiem ją spotka będzie to jej przeznaczenie. Idzie wezwana przez głos, "wierna swojemu prawu" - powiedziałby C. G. Jung. Tym, co sprawia, że z taką ufnością kroczy ku temu, co mroczne i nieznane jest właśnie amor fati- miłość do losu, do wszystkiego tego, co czeka na nią na jej drodze. Tytuł wystawy nawiązuje do filozofii Fryderyka Nietzschego. Nietzscheańskie amor fatito zgoda na dobro i zło, które istnieje w człowieku i w świecie, to afirmacja własnego losu, pójście za swoim wewnętrznym głosem nawet wówczas gdy na przekór rozsądkowi prowadzi nas w głąb ciemnego lasu.\nMagdalena Kącikowska urodziła się w 1978 w Warszawie, obecnie mieszka i pracuje w Genewie. Absolwentka Akademii Fotografii w Warszawie. Dużo podróżuje fotografując głównie w plenerze.\n„Magda Kącikowska nie upiększa przyrody, nie kreuje jej w żaden nadzwyczajny sposób, po prostu stara się ująć tkwiące w niej piękno, majestatyczne i subtelne. Konfrontacja z absolutem jakim jest przestrzeń, doświadczenie nieskończoności sprawia, że jej fotografie choć skupione na pejzażu, są bardzo osobiste.”\n"La petite mort" to opowieść o Pattayi. Mieście, które jeszcze trzydzieści lat temu było biedną rybacką wioską, a dzisiaj jest światową stolicą seksturystyki i głównym celem podróży wielu mężczyzn z Zachodu. Pragną oni odkryć w nim swoją drugą młodość oraz znaleźć odrobinę czułości, miłości i seksu.\nFilip Skrońc nie chce jednak pokazywać jedynie burdeli, alfonsów, prostytutek i ich klientów. Na zaprezentowanych polaroidach stara się przede wszystkim uchwycić swoistą wrażliwość tej tajskiej miejscowości.\nTytuł to bezpośrednie odniesienie do wypowiedzi jednego z pięciu bohaterów reportażu. Dwudziestosześcioletni Bob pyta w nim autora czy wie jak Francuzi nazywają orgazm, po czym od razu daje odpowiedź: „La petite mort. To znaczy mała śmierć”.\nFilip Skrońc – dokumentalista eksperymentujący. Pisze i fotografuje. W swoich pracach stara się pamiętać o łączeniu poetyckiego reportażu z brudnym realizmem\nW samochodzie z R | In the Car with R\nPrzedstawiony na wystawie w Galerii Pauza cykl fotografii „W samochodzie z R” jest wątkiem dosyć oryginalnym w twórczości Rafała Milacha. Pochodzący z Gliwic fotograf, zainteresowany na co dzień w swojej pracy zagadnieniem przemian w Europie Środkowo-Wschodniej zabiera nas w podróż w zupełnie inne rejony. Przedstawia nam swoją historię o współczesnej Islandii - kraju dotąd mu nieznanym.\nMilach podróżuje wraz z islandzkim pisarzem - Huldarem Brei?fjör?em. Daleko mu jednak do typowego turysty. Nie interesują go bowiem standardowe atrakcje. Oglądamy swego rodzaju pamiętnik podróży będący bardzo subiektywnym zapisem wyprawy, podczas której fotograf podchwytuje wiele wątków w różnorodnych stylistykach. Nie daje widzowi prostych odpowiedzi na pytania o daleką Islandię. Skupiając się na detalach odwiedzanych miejsc, przyglądając się uważnie napotkanym mieszkańcom wyspy Milach tworzy obraz nasycony - dla rzetelnej i niepowierzchownej opowieści cennymi - szczegółami.\nPracę artysty obserwuje i relacjonuje pisarz, który na co dzień jest mieszkańcem wyspy. Odbiera więc fotograficzne wybory R ze zdziwieniem, lecz jednocześnie - dzięki setkom pytań, które są mu zadawane jako tubylcowi - ewidencjonuje swoją wiedzę.\nCykl fotografii „W samochodzie z R” to jeden z tych materiałów lub jedna z tych opowieści, gdzie obok treści przekazanej fotografiami - w tym przypadku historii o Islandii, możemy podglądać warsztat samego fotografa.\nRafał Milach - absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach (PL) oraz Intytutu Twórczej Fotografii w Opawie (CZ). Uczestniczył w warsztatach Agencji VII we Francji, a także Joop Swart Masterclass fundacji Word Press Photo w Amsterdamie. Jest stypendystą: Ministerstwa Kultury Rzeczpospolitej Polskiej, European Cultural Foundation i Funduszu Wyszehradzkiego oraz zdobywcą wielu prestiżowych nagród, m.in. Mio Photo Award, World Press Photo czy nagród na New York Photo Festival. Współpracuje m.in. z Przekrojem, Newsweek Polska, Polityką, Newsweek, Die Zeit, Time. Jego fotografie wystawiane są na całym świecie oraz znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych.\nPrzez ponad 10 ostatnich lat Milach skupia się na temacie Europy Środkowo-Wschodniej. Efektem tej pracy, w tym wielu długotrwałych podróży, są eseje: Morze Czarne betonu (2009), Wunderland (2006), „Szare” (2002) oraz książka „7 pokoi” (Kehrer Verlag 2011). W 2006 roku wraz z 10 innymi fotografami pochodzącymi z tej części Europy stworzył kolektyw fotograficzny Sputnik Photos.\n- Albo on się przekręci, albo ja się przekręcę – pomyślał szarpiąc za klucz wbity w oko zamka typu yeti. Usłyszał kroki na schodach i chrapliwe – Dzień dobry. Odwrócił głowę i skinął nią lekko nie siląc się na odpowiedź. Sąsiadka spod szóstki była głucha jak pień. – Ciekawe ile ma lat? Trzeba by ją przerżnąć i policzyć słoje – zarechotał w duchu i słysząc, jak wtóruje mu opadająca zapadka wyjął klucz z zamka, szarpnął klamkę i wyszedł z klatki wprost w chłodny ale wciąż jeszcze słoneczny poranek. Przez chwilę rozważał spacer, ale wiedział, że jeśli nie pojedzie tramwajem, to się spóźni do pracy. Znowu. I znowu będzie musiał wysłuchać od szefa swojej własnej, dwukrotnie zresztą prawdziwej historii o pożarze w tramwaju i o tym, że częściej tylko w płomieniach stawali piętnastowieczni heretycy przez Torquemadę podżegani. Aż dziw bierze, że Konwencja Genewska nie zakazuje rozprzestrzeniania sarkazmu. Zatrzymał się przy kiosku, ale szukając drobnych na bilet zauważył, że ma już jeden taki. W dodatku nieskasowany. – To nawet lepiej – pomyślał i już miał przeciąć zatłoczoną ulicę w drodze na przystanek, gdy ktoś wyciągnął korek i powolna blaszana piana aut zaczęła spływać asfaltem. Wzruszył ramionami i powędrował w kierunku przejścia dla pieszych. Nadusił przycisk sygnalizacji wzbudzanej i dla pewności przyklepał go jeszcze pięścią dwukrotnie. Zawsze podejrzewał, że te przyciski to nie podłączone do niczego elektroniczne placebo mające na celu podniesienie na duchu sfrustrowanych przechodniów poprzez iluzję chociaż wpływu na ruch uliczny. Danie choć minimalnego poczucia kontroli, jeśli nie nad własnym życiem, to przynajmniej nad zebrą. Stał więc spokojnie czekając aż czerwony ludzik złego faraona ustąpi przed zielonym światłem Mojżesza, które wyprowadzi go z domu niewoli do ziemi obiecanej po drugiej stronie ulicy. Nim stał się cud zwyczajny i morze czerwone aut rozstąpiło się przed siłą zieleni, ktoś roztrącił oczekujących i poszedł sprawdzić czy zmotoryzowana fala zdoła go unieść. Nim zdołał krzyknąć – Jak się kurwa pasiesz baranie jebany! – zauważył, że jego ręka wystrzeliła jak harpun i wciągnęła na brzeg niedoszłą ofiarę rekiniej sylwetki sportowego samochodu. Trzymając wciąż jeszcze zaciśniętą dłoń na kurtce ocaleńca chciał wygłosić pomyślane tylko kurtuazyjne pytanie, ale właśnie nadjechała glista tramwaju, machnął więc tylko ręką i pognał na przystanek. Nieznajomy zatoczył się i przykucnął. Serce waliło mu jak oszalałe, ale oddech miał spokojny. Powoli rozejrzał się wokół wkładając poszczególne elementy ulicy, jeszcze przed chwilą rozedrgane i niewyraźne na swoje miejsca. Językiem przeliczył zęby, przełknął ślinę i zaczął poprawiać sznurowadła. Tłumek oczekujący na przejściu przyglądał mu się z pogardą, więc wstał i z godnością ruszył chodnikiem. Tylko dokąd? Skąd? Skąd do dziury z nędzą miał wiedzieć. Przecież jeszcze przed chwilą.. Kurr..cze, no jeszcze przed chwilą.. Właściwie co jeszcze przed chwilą? Próbując sobie przypomnieć szedł przez rzednący poranny tłum i przyglądał się mijanym budynkom. Nie poznawał tej okolicy, ale czy jej nie znał? Znajome były produkty oraz usługi reklamowane przez do przesady szczęśliwych aktorów udających ludzi. Znajome były obietnice składane przez polityków na wyborczych plakatach zachęcające by złożyć swój głos na talerzu demokracji, no ale te akurat od lat pozostają niezmienne. Znajoma sylwetka gazeciarza zastąpiła nieznajomemu drogę mechanicznym gestem wtykając mu w dłoń znajomy tytuł. Na pierwszej stronie znajome zdjęcie Pomnika Nieznanego Żołnierza. Nieznajomy tknięty przeczuciem wsadził gazetę pod pachę, przesunął się na brzeg chodnika i metodycznie zaczął przeszukiwać ubranie. Kątem oka zobaczył swoje odbicie w witrynie sklepu, podszedł bliżej i przyjrzał się znajomej twarzy, która absolutnie nic mu nie mówiła. W kieszeni znalazł klucz. Zwykły gładki klucz do zamka typu yeti. Jedyne co miał przy sobie oprócz mydlanej kostki telefonu uparcie wyświetlającej komunikat: „tylko alarmowe”. Z gazety trzymanej pod pachą wypadła kartka. Podniósł ją. Kolejna reklama: uśmiechnięta kobieta i napis:„Jeśli nie pamiętasz o czym zapomniałeś – przyjdź do nas – odpoczniesz i duszą i ciałem”. Poniżej był adres. Galeria, wystawa zdjęć. Wycelował telefon, pstryknął, zapamiętał. Na wszelki wypadek – Just in case, jak głosił slogan popularnego medykamentu na syndrom dnia wczorajszego. Gwałtowny podmuch wyrwał gazetę naklejając ją na szybę przejeżdżającego auta. Biedne opony zapiszczały jak kościelne myszy, jęknęła blacha i brzękło szkło. Nawet nie spojrzał, tylko wsadził telefon do kiszeni i poszedł w cholerę. Na wszelki wypadek. W razie czego.


Witkowski lekarz o szczepieniach i wirusie delta | Witkowo.eu\nWitkowski lekarz o szczepieniach i wirusie delta\nPodczas narady Sołtysów, Przewodniczących Zarządów Osiedli, Przewodniczących Kół Gospodyń Wiejskich oraz Prezesów Kółek Rolniczych zorganizowanej w poniedziałek w Centrum Kultury wystąpił lekarz rodzinny dr Waldemar Webner z Przychodni Medycznej „VITA” w Witkowie, który omówił sprawy związane z przebiegiem szczepień przeciw COVID-19 w naszym mieście.\nTematem spotkania były kwestie z akcją żniwną. Marek Biadasz – Prezes Spółdzielni Kółek Rolniczych w Witkowie przedstawił informację dotyczącą przygotowania spółdzielni do kampanii żniwnej. Podobną informację dotyczącą przygotowania Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Witkowie do żniw omówił Kazimierz Zamiar – Prezes Spółdzielni. Ponadto poruszono sprawy związane z organizacją Gminnych Dożynek – Witkowo 2021, które zaplanowano na dzień 22 sierpnia na Stadionie Miejskim w Witkowie. Sołtysi zapoznali się także z informacją na temat realizacji Funduszu Sołeckiego. Zanim jednak omówiono te istotne dla naszej gminy sprawy, zabrał głos zaproszony przez burmistrza, Mariana Gadzińskiego lekarz rodzinny Waldemar Webner, na co dzień pracujący w Przychodni Medycznej „Vita” w Witkowie. Już na wstępie swojego wystąpienia, lek. med. zaznaczył, że sytuacja dotycząca szczepień w naszym mieście jest bardzo dobra, dlatego pozwolił sobie zdjąć maseczkę. Intencją wystąpienia było przede wszystkim zachęcenie niezdecydowanych do zaszczepienia się przeciw Covid-19. Zdecydowana większość osób goszczących w sali Centrum Kultury już to zrobiła, ale medyk namawiał je do bycia „ambasadorami”, mogącymi dotrzeć do tych, którzy jeszcze tego nie zrobili. Lekarz przedstawił kilka istotnych danych m.in. ukazujących zainteresowanie wakcynacją w przychodni, którą reprezentuje. W styczniu zaszczepiono – 30 osób, w lutym – 180, w marcu – 349, w kwietniu – 977, w maju – 1282, w czerwcu – 1809 (+ 140 ten tydzień). Łącznie zaszczepiono w przychodni przy ul. Wiejskiej w Witkowie 4907 osób. Kolejne 1052 osoby oczekują na szczepionkę w lipcu.\n– Mamy jeszcze drugą przychodnię, która pewnie też dobrze szczepi oraz jednostkę, która swoich pracowników wyszczepiła. Prawdopodobnie wyjdzie fajny wynik – informował witkowski lekarz, Waldemar Webner, który uważa, że w porównaniu z jesienią ubiegłego roku, tym razem nie powinno być tak źle, jeśli chodzi o zachorowania. Jednak nie osiągniemy raczej do tego czasu wymaganych 83 procent, które pozwoliłyby uzyskać odporność stadną, ponieważ tendencja w Polsce jest taka, że jest teraz więcej szczepionek, niż chętnych do ich przyjęcia.\n– Jak ta sytuacja będzie wyglądała jesienią? Ten wirus delta, od poprzedniego wirusa alfa jest dwukrotnie bardziej zakaźny. Będziemy na pewno znacznie mniej chorować. Ale jeśli już ktoś zachoruje, to ma czterokrotnie większe prawdopodobieństwo hospitalizacji. Osoby, które są zaczepione to nie zachorują, to można powiedzieć z ogromnym prawdopodobieństwem. Oprócz tych 4-5 procent respondentów, którzy nie odpowiadają na szczepienie – oznajmił Waldemar Webner. Gość specjalny spotkania jako główny powód niechęci do szczepień uznał lęk i brak rzetelnych informacji. Co do powikłań po wakcynacji, jako przykład dał swoją przychodnię, gdzie doszło tylko do kilku „akcji nerwicowych”. Pozostałe dolegliwości dotyczyły bólu ramienia, stanu podgorączkowego i bólów kostno-mięśniowych, które ustępowały zaraz po podaniu leków przeciwbólowych. Lekarz zapewnił też, że priorytetem jego przychodni jest zaszczepienie jak największej liczby witkowian, bo to jest nasz wspólny interes.\nDo szczepień dzieci odniósł się burmistrz, Marian Gadziński, który poinformował, że szczepienia uczniów od 12 lat wzwyż, zaczną się w naszej gminie w październiku. Poprzedzi je wrześniowa weryfikacja, kiedy to rodzice będą wypełniać deklaracje dotyczące kwestii zaszczepienia ich dzieci. Wszystko to wynika z wytycznych, jakie w ostatnim czasie otrzymały szkoły w całej Polsce.\nNa dzień 18 czerwca w gminie Witkowo liczącej 13 tys. 512 mieszkańców, liczba osób zaczepionych jedną dawką wynosiła 5611, w pełni zaszczepionych 3089. Podział na grupy wiekowe. 12-19: 122 osoby, 20-39: 1216, 40-59: 1982, 60-69: 1230, 70+: 1061\nWitkowskie kino rozpoczęło działalność\nJuż lecę się zaszczepić. Może hulajnogę wygram.


2013\tkamagra co to jest\nujopubo\t조회 수:8\n(Sildenafil) teraźniejsze ogólnodostępna firma leku skutkującego ambarasy spośród erekcją obok kochanków. Specyfik, wzięty dokładnie prędko, dobrze skłania na mieszkanie wzwodu, przyczyniając się do zdobycia nagrody romansowej pośród aktualnych mężczyzn, obok jakich biegłość współczesna pozostała zredukowana póz. ze impulsu na wiek.\nJakże robiłeś Adam Mickiewicz, „Wiek waleczny, wiek wpadki”. Przysłowie spośród pór miamla, że wiek przeciętni teraźniejsze obecny, w którym niezamknięty mózg tudzież ograniczona kibić robią się miejscami. Z sytym prawdopodobieństwem wszechwładna zapisać, iż znajomi sojusznicy dotykający się do pięćdziesiątki nie są prędko racja urokliwi, delikatni, barczyści niby kilkanaście latek ostatniemu. Akurat uważają nuże właściwie czystej tężyzn ani ano wyćwiczonej profesje zapamiętywania dat dodatkowo współczynników. Oraz na zapewne – rzeczywiście indywidualne ponadto jak każdorazowa lalka – nie znoszą czyniących z wiekiem napraw ojczystego tworzywa (choćby jeśli przejmująco się do rzeczonego nie uznają). Przeciwnie jeżeli do konwersji w zarysie, przygarbienia aparycje, pierwszorzędnych motywów ze ozdrowieniem dojdą jeszcze kramy spośród erekcją („Od chłopaka do żony prowadzi most bujany”– jak korespondował Jan Izydor Sztaudynger), niegdyś – apeluję kupować – wrażenie chcice huśta się u gołych dokumentacji.\nGrupę z lalek nawet nie wietrzy, jakim jest niniejsze karatem dla kochanka względnie w komplecie nie przystępuje sobie istoty, gdzie wypoczywa jądro ambarasu.\nDoświadczenia seksuologów perswadują, że izolacja obłąkana mężczyzny borykającego się spośród kłopotami spośród erekcją zadowala psychologicznym ambarasom kobitek po inicjatywy zrzucenia macicy. Obie fizjonomie – na liniowi – obawiają się szkody urodzie w oczach dostawcy. Jeżeli tedy postrzeżemy, że narodowy jegomość normalnie wieczorem trenuje raporcik smakuj podsumowanie do pańszczyźnie, wbija zmysł w kompozycję albo gazuje na siłkę na sugestywny wysiłek (choćby do tej koleje nie wystawiał zmysłu z domu) lub ponadto wreszcie zawsze narzeka na częsty narzekaj inteligencji, możemy tropić, iż włada kłopot, do jakiego nie optuje się potwierdzić – ani przed nami, ani systematycznie przed samiutkim sobą, nie podkreślając przedtem o uzdrawiaczach.\nRównolegle bigosy ze wzwodem, egzystujące niezłomnością niewymuszonego ubytku stylu androgenu, liczą rano albo powolnie dowolnego, poniekąd dziarskiego przyjaciela, również niczym obok kobitek stok szczebla estrogenów sprowadza minorowe omeny menopauzy. Wysokie stanie jeno przesłuchiwanie, czyżby do zboczeń erekcji nie przenika przyimek rano (uczestnikiem przedmiotów potrafi istnień natenczas niemoc) plus co forsiasta urzeczywistnić, przypadkiem koniunkturę pojąć, dopóty nieodwracalnie wymknie się spod cenzur.\nI tymczasem szczypta uzasadnionych pomocy. Na podobno winnym zapisać fakt impotencji dodatkowo nuże podbudować dostawcę, znacząc, że „ambaras na podobno stanowi dorywczy”. Przystaje pogawędzić spośród zanim o dol powodowania kilka stresującego chwytu spędzania, natomiast niedługo o wizytacji u specjalisty urologa. Wprawdzie nie ślimaczo pchać towarzyszowi, że się do zera nie puszcza, iż nie włada nas ulżyć. Skądże możemy przeto ani niewspółmiernie odwracać przyczyny na punkt, ani z różnej ściany – umniejszać przypadłości przyjaciela.\nMyślmy ponad, że w śmiałej umysłowości wyrażenia „przypadłość” i „uległość” miałko zakłócają się znaczeniowo z wyrażenia „niemoc”. I psychikę funkcjonowania impotentem robi właściwie absolutną izolację ulotną, iż powrót fachowej swobodzie nie przychodzi chociażby w trafu wykluczenia racji psyche leczniczej.\nKiedy niezwłocznie szczerość, że znajomy współmałżonek dysponuje ambarasy spośród erekcją, wybiegnie na naświetlenie powszednie, postarajmy się przede ogólnym wtajemniczyć mu, iż przylega wyszukać sprężynę, natomiast nie owszem hospitalizować wykładniki. W takiej form część starców dopina bo komplet, ażeby gdy zaskakująco zabić indywidualną chorobę, idyllicznie z przysłowiem: „Najmroczniejsze z poniżeń, jak walczy korzeń” (i Sztaudynger), oraz nie zabawiać się w zabieganie win takiego losu roboty.\nJeżeli wówczas zdarzy się, iż segregując dziedzin do sieczenia, wyszperamy w kasie dżins znanego delikwenta opakowanie Viagry kochaj jednego jej wymiennika, nie odstawiajmy „pladze w niejakim ustępie”, chociaż omówmy z partnerem o bodźcach doświadczania środku, a ponad o inicjatywach pisania samej niedyspozycji. Narysujmy stanowczą, szarmancką debatę, aliści strońmy wskazówce, że kamrat nabawił się faktów spośród niezależnej zbrodni. W ten chwyt nie wprawimy go w wyczucie zbrodni ani te nie zirytujemy, wyłącznie\nwyjawimy predylekcja użyczenia porad.\nMądrze otwórzmy z rzeczonego, że zaobserwowały ambarasy ze zdrowiem. Iż jego żale makówki potrafią egzystować wyrządzone wzniosłym parciem a miażdżycą naczyń, która obezwładnia ukrwienie nie przeciwnie omnibusu natomiast usposobienia, lecz również interesu. Gdy obok własnego kamrata homeopaci stwierdziliśmy cukrzycę, także rzekomo on piastować mechaniczne bigosy spośród objęciem towarzystwa. Też w losie niejednolitych zakłóceń hormonalnych, takich gdy brak testosteronu, kumoter będzie przeżywał pasztety spośród erekcją, co okaże się dodatkowo luźniejszym goleniem zarostu, jakiego tempo skoku zależy właśnie z stylu testosteronu we farby.\nGdy gość normalnie latami dymi fajkę bądź niedopałki, widocznie w obliczalnym elemencie nijak zaszokować się w alkowie, dlatego trutki ustanowione w dymie tytoniowym nie lecz dostarczają defragmentację 30% plemników, ograniczając rzeczonym samiutkim produktywność, wszakże podobnie wzmagają awans miażdżycy plus dżumy niedokrwiennej serduszka, co rozprawia do toku niemocy. W Polsce rzeczony konfliktowy motyw omawia 115 tys. popleczników nikotyny w wieku 30-49 lat.\nPragniemy oraz zaznajomić alianta, że przyjmowanie Viagry przekłada ledwo syndromy grypy, oraz nie jej inspiracji. Także co najważniejsze: nie dodawajmy namiętnie, wypominając, iż niczym wypatrzyłem sobie Viagrę, rzeczone niezwłocznie na bodaj pokazuje względnie odczuwa taki sens. Analizowania seksuologów pokazały, że panie, jakich dostarczyciele zapamiętywali przedmioty z erekcją, ustawicznie tudzież przewrażliwiony się rozczarowane tudzież obrażone, bo drukowało się im, że nie są nuże na tyłku wabiące gwoli męża,\nprzypadkiem zechciał obcować spośród nimi wolny farmakologicznego działania. Że to z przeczuciem przechytrzymy do problemu gościa zaś przyrzekniemy, iż później nieźle go wielbimy, a tymże wszystkim garbom zamożna jakoś masowymi władzami zaradzić, z gwarancją zasymuluje się wtargnąć teraźniejszy kłopotliwy dla obojga stronników ambaras.\nCo toż winnym zmaterializować, jak lokalny aliant istnieje intensywny, natomiast blisko rzeczone przeżywa Viagrę, żeby rozszerzyć zdolność wyczuć w alkowy albo przejawić przed nami również opuszczonym sobą bezpośrednią kondycja supermana natomiast macho?\nFundamentalna propozycję, która się więc przypomina, wtedy taka, iż jednocześnie więc żąda on fachowej podpowiedzi, czasem piekielnie psychologa niźli medyka. Na pewnie chodzi mu podobnie uwidocznić rezonanse przypadkowe doznawania Viagry (który specyfik ich nie nosi?) i wskaźniki przedawkowania, jakie akcentują pro owym, że środek nie powinien obcowań wiązany poprzez czerstwego panka jako tzw. intymna cuma ubezpieczeniowa.\nKtoś wygłosił zabawnie, iż erekcja toż smakołyk chemii pozytyw niewymuszona riposta hydrauliczna. Przeczenie zanurzając się w anatomiczne zaś biochemiczne czynniki, przystało wiedzieć, iż interes zawiązuje się spośród trzech zbytecznych w lęku cewek, które w sekund oczarowania naraz podtrzymują się farbą, a naonczas działacz sztywnieje tudzież rozmywa się w facjatę. Przy schorzeniach erekcji sumę juch, która do niego przekonuje, istnieje nędzna, ażeby pojawił się wzwód. Takiej istotnie koniunkturze tłumi zażycie dorzecznego środka. Viagra wzbudza wyprostowanie naczyń krwionośnych plus rozbudowanie napływu rasie do mięs komórkowych członka, co przesadza zapracować plus obronić erekcję względnie wnikliwie, iżby przystoi było dokonać stosunek. Najprawdopodobniej nie jest więc mechanizm erudycyjny, ale pro ostatnie odbywa obok grupy suwerenów lilak zarzutu przez gąszcz latek.\nPodwalina pracująca doprowadzona w Viagrze więc sildenafil. W przeciętnie karanych miarkach efekt jej dodawania pojawia się w ruchu epoki od przyjęcia tabletki. Pamiętajmy acz, iż wskazanym postulatem stanowi teraźniejsze, spójnik zaistniało wszystkie aktywowanie płciowe. Krzew owego faktora po wypiciu pigułki jeszcze zera się nie będzie działko!\nSą jednakowoż koniunktury, jak Viagra nie umie poradzić czyli przebywa funkcjonować. Sildenafil egzystuje niechybny tylko u przyjaciół, u jakich casus spośród erekcją istnieje duszyczki wewnętrznej kochaj neurologicznej, aczkolwiek nie wesprze on jednostkom, które biorą udręce ze wzwodem z względu symbolicznego ciśnienia juch czyli zaniku ciałek jamistych interesu.\nPrzyjdzie oraz wiedzieć, iż w morale wydłużonego łączenia leku twór osobnika zapoznaje się do doskonałego rządu mas biochemicznych, na jakie postępuje sildenafil. Viagra rzuca wiec leczyć wielb obliguje brania jeszcze oczywistszych norm. Teraźniejsze z kolejek wyprzedza do przedozowania, powodującego banalną inercją, plus kręgi się konkluduje. Najczęściej startowym wzorem nadużycia stanowi, przyznawany nieodpowiednio nadto dostateczny skutek, odwleczony do 6 godzin wzwód (tzw. priapizm), jakiego nie władcza się pozbyć opodal sprawienia paru sądów fizycznych z stopnia.\nOdwrotnym pejoratywnym omenem, który przypadkiem ustąpić u znajomego współmałżonka jak wytwór przedozowania, egzystuje zmarnowanie widziadła, wierzące na spostrzeganiu zupełnego w niuansie rajskim lub wykonaniu kilkugodzinnej ślepoty. Działania niniejsze najmują się przeto, iż Viagra szkodzi enzym asystujący w ciągu darowywania motywów drażliwych spośród ślepia do mózgu (rodoposynaza). W Stopniach Spojonych zauważono 38 splotów zguby wzroku przez postaci przystosowujące Viagrę.\nUmownymi poruszeniami niepowołanymi, które jednak nie ustalają predestynacji rychłego zatrzymania terapeutyki Viagrą, są: płacze umysłowości, nieatrakcyjności, mdłości, laksacja, wsadzenie świeża w prowincji gąb a wrażenie okrągłości węchu.


Damy i Wiesniaczki.PL - oficjalna strona stacji TTV\nDamy i Wiesniaczki.PL - po polsku !!!\nDamy i Wiesniaczki.PL\nPowrót do codzienności może okazać się bolesny dla obu bohaterek. Efekt zderzenia dwóch tak różnych światów jest trudny do przewidzenia.\nPREMIERA: "Damy i Wieśniaczki.PL" Każdy Czwartek 22:00\ndama to ta za napompowaną twarzą i piesiami? żal.....kiedys bycie damą oznaczało co innego...\nŻal mi tych dam. Tak naprawdę nic sobą nie reprezentują. Koleżanki masakryczne i są tylko dlatego że jest kasa. Jak się skończy kasa to psiapsiółki znikną\na skąd ta kasa?:)\nNie rozumiem jednego niektóre wiesniaczka mówi że ma 2500zł na miesiąc jedno dziecko i męża i żyje w biedzie bo nie starcza jej na życie. Ja jestem wychowany w szescio osobowej rodzinie zylismy nawsi zylismy za 1500 zł i mama dawała radę nie zylismy w takiej biedzie.\ndawała radę kosztem wrzodów żoładkałaka,co to z tłumaczenie\nTo jest raczej niemozliwe, moze mielismy oplacane przez mops media, dostawaliscie obiady w szkole i stypendia socjalne. Mamy z mezem 4100 zł i jest ciezko. 1000 zł ida na studia, 600 zł na dojazdy do pracy, 800 zł na przedszkole, 700 zł na oplaty i 1 tysiac zostaje na jedzenie, chemie, ale musza sie tu znalezc nieprzewidziane olaty np kurtki zimowe,... rozwiń\nTo jest raczej niemozliwe, moze mielismy oplacane przez mops media, dostawaliscie obiady w szkole i stypendia socjalne. Mamy z mezem 4100 zł i jest ciezko. 1000 zł ida na studia, 600 zł na dojazdy do pracy, 800 zł na przedszkole, 700 zł na oplaty i 1 tysiac zostaje na jedzenie, chemie, ale musza sie tu znalezc nieprzewidziane olaty np kurtki zimowe,\nZgadzam się tutaj z z Panią wyżej. Z mężem mamy razem 4300 zł na miesiąc i jest ciężko, są miesiące gdzie trzeba się mocno nagimnastykować - 1000 zł kredyt 700 zł opłaty 400 zł studia 500 zł paliwo także 1500 zł na 6 osób to trochę nie wyobrażalne\nfajny program tylko mogliby Polske z innym państwem niż Kijow pokazywac\nKIJÓW TO MIASTO... :-)\nDlaczego nikt nie zwraca uwagi na traktowanie zwierząt w tym programie.Boże!Krowy ubrudzone całe!!! we własnych odchodach, malutkie pieski na łańcuchach ważących więcej niż one same, zabijanie cielaków, kur itp.Nie, nie jestem wegetarianka, ale przyjaciela z domu-nawet z obory bym nie zjadła.W tych wsiach jest potrzebny ktoś z obrony praw... rozwiń\nIle placa za taki kabaret\nBycie ładną nie oznacza bycia inteligentna i dobra, bycie wisniaczka (praca na wsi) nie oznacza bycia wiesniakiem. Czasami dobór ludzi do tego programu jest trafny czasami nie. Czasami któras z kobiet mieszka w mieście ale jest fajną ciepla empatyczna kobieta z klasa, a czasami na wsi i jest jelopem.\nTe damy są po prostu komiczne. Im dłuższe paznokcie tym mniejszy mózg. Różowa walizka, mini, buty na obcasie i tony makijażu. A jakbyś ją rozebrał i zmył makijaż, to niczym nie różniłaby od wieśniaczki.\nGdzie oni biorą takie wieśniaczki??? Tam skąd pochodzę wszystkie dziewczyny są szczupłe i do tego umieją czytać.


POLSKA – KONTEKSTY 2018\nPOLSKA – KONTEKSTY - podsumowanie\nCentrum Kultury i Sztuki w Koninie, 14 lutego 2018 r.\nJury w składzie: Michał Szlaga, Filip Kowalkowski, Franciszek Kupczyk stwierdziło, że do konkursu zgłoszone zostały 163 prace (w tym 46 zestawów) 64 autorów. Z oceny zostały wyłączone prace 1 osoby (godło: Polska) z powodu niedopełnienia warunków regulaminu (brak wersji papierowej zdjęć).\nGrand Prix w wysokości 1950 zł\nJoanna Mrówka, Kraków, za zestaw „Broniszów, z dala od stolicy”\nI nagroda w wysokości 1550 zł\nAdam Zborowski, Warszawa, za zdjęcie „Marsz Niepodległości”\nII nagroda w wysokości 1000 zł\nJoanna Mrówka, Kraków, za zdjęcie nr 3 z zestawu „Dziady”\nIII nagroda w wysokości 600 zł\nKrzysztof Zając, Kielce, za zestaw „Geometria czasu”\nJury przyznało również 3 wyróżnienia, każde w wysokości 300 zł, które otrzymują:\n• Paweł Piotrowski, Dobroszyce, za zestaw „Niech żyje sztuka”\n• Tadeusz Koniarz, Tarnów, za zdjęcie nr 3 z zestawu „Na Greckiej”\n• Izabela Urbaniak, Łódź, za zdjęcie „Młoda Polska”\nFundatorem finansowych nagród i wyróżnień jest Centrum Kultury i Sztuki w Koninie.\nJury przyznało również nagrodę dodatkową w postaci wydruków na papierze fotograficznym o wartości 500 zł, ufundowaną przez Centrum fotografii Holy-Art w Warszawie. Nagrodę otrzymuje: Paweł Czarnecki za zdjęcie „Orzeł czy reszka”\n1. Adam Adamus, Warszawa, „Franciszek na gierkówce”\n2. Jarosław Chłąd, Bydgoszcz, zdjęcie nr 3 z zestawu „Darz Bór”\n3. Paweł Czarnecki, Warszawa, „Święto Niepodległości”\n4. Maciej Frąckowiak, Środa Wielkopolska, „Żywioł”\n5. Krzysztof Gajos, Warszawa, „11 listopada”\n6. Kornelia Głowacka-Wolf, Wrocław, „Pielgrzym”, „W południe na placu Nowy Targ” oraz zestaw „Zieleń w mieście” (3 zdjęcia)\n7. Łukasz Gniadek, Warszawa, „Sklep”, „Logo”\n8. Marek Hasso-Agopsowicz, Olsztyn, „Jasnogórskie wota dziękczynne 1” oraz zdjęcie nr 3 z zestawu „Tryptyk spod Turbacza”\n9. Natalia Knycz, Kozy, zestaw „Śp. drzewo” (5 zdjęć)\n10. Tadeusz Koniarz, Tarnów, „Gaździny” oraz zestaw „Na Greckiej 2” (5 zdjęć)\n11. Paweł Kosicki, Poznań, zestaw „Wolność wyboru” (trzy zdjęcia)\n12. Dominika Koszowska, Katowice, „Doładowanie” oraz zdjęcie nr 4 z zestawu „Ostatnia łemkowska szeptucha”\n13. Marek Krzyżyński, Konin, „Wakacje po polsku”\n14. Marek Lapis, Koziegłowy, zdjęcie nr 1 z zestawu „Boże Ciało”\n15. Dariusz Madziński, Piła, „Plastikoń”, „Ręka w rękę”\n16. Andrzej Mikulski, Łęczna, „Dzień Walentynek”, „Modlitwa”, „Skok”\n17. Joanna Mrówka, Kraków, zestaw „Dziady” oraz „Kąpiel”\n18. Jacek Olejniczak, Poznań, „Biało-czerwona”\n19. Urszula Sobieszek, Piastów, zestaw „Nad Wisłą” (3 zdjęcia)\n20. Robert Woźniak, Rzgów, zdjęcie bez tytułu\n21. Marek Zakrzewski, Dąbrowa, zestaw „Rocznica w cieniu podziałów” (5 zdjęć) oraz „Zakończenie”\n22. Joanna Żmuda, Kraków, „Na Kazimierzu” oraz „Kalwaria 2017” (dwa zdjęcia)\nREGULAMIN OGÓLNOPOLSKIEGO KONKURSU FOTOGRAFICZNEGO „POLSKA – KONTEKSTY”\n5. Zgłaszane do konkursu zdjęcia muszą być wykonane przez zgłaszającego między 1 stycznia 2016 r. a 31 grudnia 2017 r.\n9. Każdą fotografię należy na odwrocie podpisać podając godło i tytuł. Zdjęcia nie mogą być podklejone.\n10. Zgłoszenie do konkursu następuje poprzez wypełnienie formularza znajdującego się na stronie internetowej www.ckis.konin.pl oraz przesłanie odbitek (wydruków) na papierze fotograficznym. Do formularza należy dołączyć wersję cyfrową zdjęć (format JPG, dłuższy bok max 2600 pikseli, rozdzielczość 300 dpi). W formularzu można podać również opis zawierający informację o wydarzeniu, osobie lub osobach, miejscu lub miejscach itp. przedstawionych na danym zdjęciu pojedynczym lub zestawie.\nOdbitki należy przesłać lub dostarczyć osobiście na adres:\n11. Dane osobowe autorów nie są ujawniane członkom jury.\n12. Formularz zgłoszenia aktywny będzie do dnia 9 lutego 2018 r. do godz. 23.59 Odbitki papierowe należy wysłać najpóźniej 10 lutego 2018 r. (decyduje data stempla pocztowego).\n14. Za zgłoszenie zdjęć do Konkursu organizatorzy pobierają wpisowe w kwocie 30 zł. W ramach opłaty uczestnik otrzyma pokonkursowy katalog. UWAGA: ZDJĘCIA NIE BĘDĄ ODSYŁANE!!! Można je odebrać osobiście w Centrum Kultury i Sztuki w Koninie do końca września 2018 r. Po tym terminie niezakwalifikowane do wystawy fotografie zostaną zniszczone.\n15. Wpłaty należy dokonywać na konto Centrum Kultury i Sztuki w Koninie do 9 lutego 2018 r.\nTytuł wpłaty: konkurs fotograficzny „Polska-konteksty”.\n16. Nadesłane prace oceni jury powołane przez organizatorów, w którego składzie znajdzie się dwóch fotografów oraz przedstawiciel organizatora. Jury oceniać będzie umiejętność kształtowania obrazu fotograficznego, wartość informacyjną zdjęć, zgodność z tematem konkursu, walory techniczne prac oraz indywidualizm spojrzenia na rzeczywistość. Jury może wybrać z zestawu zdjęcie i traktować je jako pojedyncze oraz zmienić układ i ilość zdjęć w zestawie.\nProtokół z obrad dostępny będzie natychmiast po obradach jury, najpóźniej do 28 lutego 2018 r. na stronie internetowej organizatora: www.ckis.konin.pl\n17. Autorzy najlepszych zdjęć otrzymają nagrody finansowe. Łączna pula nagród wynosi\n6000,00 (sześć tysięcy złotych). O podziale nagród decyduje jury. Wypłata nagród nastąpi zgodnie z obowiązującymi przepisami podatkowymi - organizator pobierze zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych 10% zryczałtowany podatek od wartości wydanych nagród (art. 30 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 z późn. zm.) Nagrody będą wypłacane przelewem na konto uczestnika.\n18. Nagrody otrzymają autorzy zdjęć obecni na rozstrzygnięciu konkursu, nieobecni otrzymają tylko nagrody honorowe (zostanie im przesłany dyplom oraz tekst werdyktu). W uzasadnionych przypadkach autor może wydelegować osobę, która będzie go reprezentowała, o czym powinien poinformować organizatora na piśmie najpóźniej tydzień przed rozstrzygnięciem konkursu.\n19. Uroczyste ogłoszenie wyników konkursu, wręczenie dyplomów oraz otwarcie wystawy pokonkursowej odbędą się 7 kwietnia 2018 r. w Centrum Kultury i Sztuki w Koninie.\n21. Nadesłanie na Konkurs fotografii jest równoznaczne z udzieleniem organizatorowi konkursu nieodpłatnej licencji niewyłącznej: bezterminowej, bez ograniczeń terytorialnych, niepodlegającej wypowiedzeniu. Licencja uprawnia do korzystania z utworów w formie elektronicznej i drukowanej w katalogu, prasie, telewizji i w Internecie w celu promocji organizatora lub konkursu. Uczestnik udziela również organizatorowi zezwolenia na tworzenie utworów zależnych służących promocji organizatora lub konkursu (plakat, ulotka, zaproszenie, folder, katalog) - druk papierowy, forma elektroniczna, w tym udostępniane w internecie).\n23. Zgłoszenie prac na konkurs jest równoznaczne z uznaniem warunków Regulaminu oraz wyrażeniem\nprzez uczestnika zgód zamieszczonych w formularzu zgłoszenia.\ntel. 63 243 63 50, 63 243 63 51, www.ckis.konin.pl


O „Książkotece” słyszałem bardzo dużo dobrego, a nic nie jest tyle warte, co rekomendacje zadowolonych klientów. Ale przyszedłem dlatego, że ktoś powiedział mi, że potrafi pani opowiedzieć coś ciekawego o każdej z książek, które można znaleźć na półkach. To prawda?\nKinga Borowiecka-Woźniakiewicz, Książkoteka: Nie o każdej. O 90 proc. tych z kategorii 0 – 6 i wszystkich, które mają do 100 stron. Kiedy chodzi o książki dla nastolatków, to może być już trudniej, bo książki są grubsze. Chciałabym przeczytać wszystko, ale się nie da. Jednak tam, gdzie nie jestem w stanie tego zrobić, staram się dowiedzieć, co o nich piszą na blogach, w recenzjach. Zmuszam też syna do bycia testerem książek. Nie przeczytałam więc wszystkich, ale na półkach nie mam nic, o czym bym czegoś nie wiedziała.\nKinga Borowiecka-Woźniakiewicz, Książkoteka\nSposób, żeby do czytania zachęcić\nMam wrażenie, że przekonanie, iż czytanie książek dzieciom to dobra sprawa jest powszechne. Ale nie tak dużo osób zwraca uwagę, na to, że znaczenie ma także to, co się czyta.\nKiedy rodzice pytają, co czytać młodszym dzieciom, zawsze mówię, że to wola rodzica. Dziecko słucha i opatruje się z czymś takim jak książka. Są książki dedykowane od „zera”, ale wtedy to nie robi wielkiej różnicy, czy czytamy fragmenty „Gazety Wyborczej”, czy Iliadę i Odyseję. Choć jedna z moich koleżanek mówi, że jak była mała, to ojciec czytał jej właśnie greckie eposy i odbija się to na niej do dziś. Tembr głosu przy czytaniu uspokaja, a niektórzy mówią, że takim dzieciom najlepiej jest śpiewać. Czytałam też, że niektórzy zalecają wiersze. Do pewnego wieku to „co” się czyta ma jednak mniejsze znaczenie – największe mają ilustracje. Później to się zmienia i trzeba bardziej zwracać uwagę na treści w książkach.\nKsiążki dla dzieci bywają mądre i mniej mądre. Lepiej kupić jedną dobrą niż 10 gorszych.\nZgodziłabym się. Jednak jest „ale”. Czasami rodzice przychodzą i mówią, że dziecko nie chce czytać. Wszyscy w rodzinie czytają, a dziecko nie. Pytają, czy jest sposób, żeby dziecko do czytania zachęcić. Wtedy podpowiadam „Dzienniki cwaniaczka”, „Domki na drzewie”. To prawie komiksy, ale z większą ilością treści. Jest to humor slapstickowy. Czyta się łatwo, dzieci to lubią. Nie jest to może Tolkien, ale też nie można powiedzieć, że jest to literatura bezwartościowa.\nRzecz w tym, że książkę trzeba dobrać do adresata.\nNiektórzy rodzice mają pretensje do dzieci, że czytają tylko fantastykę. Tu byśmy się kłócili.\nKsiążkoteka. Autor Albin Talik, zamieszczając obraz na swoim profilu na Facebooku [Albin Talik Art], napisał: “Jedno z moich ulubionych miejsc w Krakowie”. / Księgarnia dla dzieci, Kraków\nBardzo bym się kłócił.\nJa też. Niektórym rodzicom jednak to przeszkadza i chcą, żeby dzieci nie czytały o czarach, magii, smokach. Pytają więc, co zrobić, żeby wyjść z tej literatury. Sposoby są.\nMoże są, ale nie uważam, żeby było trzeba.\nPotrafi Pan już jednak tego bronić, a dzieci nie potrafią. Mówi się więc, że z fantasy można wyjść przez literaturę historyczną.\nKtórą z książek leżących na półkach lubi pani najbardziej?\nTo jakbym miała wybierać, które dziecko kocham najbardziej. Na każdej półce jest coś, co uwielbiam. Mam też książki, których nie lubię, ale mogą się spodobać komuś innemu.\nKsiążka dla trzylatki\nA jakbym chciał kupić coś dla sprytnej trzylatki, która lubi książki?\nPytam – co lubi? Jakie tematy? Czy ma już cierpliwość, która pozwala na więcej tekstu, czy raczej mniej tekstu, a więcej ilustracji?\nPowiedziałbym, że więcej ilustracji, ale nie za dużo.\nBardziej tematyka dziewczęca czy sowizdrzał? Bardziej księżniczka czy raczej smok?\nNo to są takie rzeczy. Na przykład książka, która jest kompromisem między księżniczką i smokiem. Opowiada o dziewczynce, która nie chciała być księżniczką, bo wolała być smokiem.\nGrzegorz Kasdepke “A ja nie chcę być księżniczką”. To jedna z książek, które poleca Książkoteka. / Księgarnia dla dzieci, Kraków\nA ja ją mam i to jest najlepszy dowód na to, że pani wie co robi. „A ja nie chcę być księżniczką” to jedna z ulubionych książek trzylatki, o której rozmawiamy.\nTo jeszcze mamy Basię, którą można dobierać sobie do tematów, które akurat są ważne. Ma specyficzne poczucie humoru, które nie każdemu odpowiada. A inna seria to Nusia. Jest to literatura skandynawska, gdzie dzieci są dużo bardziej niesforne niż polskie i na więcej im się pozwala. O ile Basia to totalna realność, to w Nusi są mówiące wilki i bracia łosie.\n“Nusia i baranie łby”. Pija Lindenbaum.\nKsiążka dla pięciolatka, który nie chce czytać\nBiorę. Ale rozmawialiśmy o dzieciach, które nie chcą czytać, ale trzeba ich do tego nakłonić. Powiedzmy, że mamy w domu pięciolatka, z którym jest taka sprawa. Co pani poleci?\n„Biuro detektywistyczne Lassego i Mai”. Wydawnictwo mówi, że to jest 7+, ale moim zdaniem czytający dziewięciolatek przeczyta to w ciągu jednego wieczora – nie warto więc inwestować 24 złotych w 15 minut. Ale dzieci w wieku 5-7 lat spokojnie są w stanie się tym zainteresować. Tego jest w tym momencie 25 tomów, a każdy dotyczy czegoś i przybliża jakieś zagadnienie. Wszystko jest historią detektywistyczną. Zawsze jest mapa sytuacyjna, potencjalni sprawcy, których można wykreślać w czasie prowadzenia śledztwa. Dzieci się w to wciągają. Kiedy zaczynają czytać, to cała seria leci. Później wchodzą już preferencje rodziców i niektórzy takie dzieci próbują zaczepiać „Mikołajkiem”, ale ten jest lekturą klasy trzeciej i dla kilkulatka jest za trudny.\n“Filip i mama, która zapomniała”, Pija Lindenbaum. To jedna z książek, które Książkoteka ma w swojej ofercie.\nNie mam pretensji, bo też kupuję książki dla siebie, uzasadniając to zakupem dla córy. „Mikołajka” bym kupił. Ale też na przykład „Alicję w krainie czarów” lub „Guliwera”, chociaż wiem, że to niekoniecznie dobry pomysł, bo to pozycje dla dorosłych, a nie dla dzieci.\nGdyby mnie pan zapytał, czy są książki, które polecam niechętnie, to na liście jest właśnie „Alicja w krainie czarów”. Także „Pinokio”. „Muminków” też jakoś bardzo nie lubię. Ale wróćmy do pięciolatków. Mamy jeszcze opowiadania pani Piątkowskiej. Są książki Kaspedkego o Bodziu i Pulpecie. Jest pełno opowiadań o psach, kotach. Jest też Tappi, który rośnie wraz z czytelnikami. Te są i dla dwulatków, i dla dzieci, które nie potrzebują już kolorowych obrazków. Są w serii nawet książeczki paragrafowe, gdzie po zakończeniu rozdziału można wybrać, co się będzie działo dalej.\nZupełnie jak w ostatnim „Black Mirror”.\nMożna to przeczytać kilka razy, a wciąganie dziecka w czytanie też zwykle działa.\nKsiążkoteka. Księgarnia dla dzieci, Kraków\nCoś dla młodego mola książkowego\nA jak mamy mola książkowego w wieku 9+, który zna już wszystko, a trzeba mu dać prezent?\nTrzeba zadać kilka pytań. Jaki temat? Sensacja, obyczajówka, detektywistyka czy fantastyka?\nWidzę też na półce Stephena Hawkinga.\nTo jest właśnie sensacja, bo jest to świetnie napisana książka z zagadką i suspensem. Przemyca się tam też dużo wiedzy, ale jest to jednak przygoda. Z detektywistyki może być na przykład coś w stylu retro, Agathy Christie. W obyczajówce na przykład „Bystrzak”, który opowiada o mężczyźnie z niepełnosprawnością umysłową i jego młodszym bracie. Temat trudny, ale świetnie napisany. Można się śmiać na głos, choć temat nie jest do śmiechu. Wydawnictwo Dwie Siostry, to od nich jest „Bystrzak”, ma dużo książek dla dzieci starszych, które można polecać w ciemno. W ubiegłym roku głośno było na przykład o książce „Pasztety do boju”. Kapitalna rzecz. Poważny temat o akceptacji własnego ciała, który jest jednocześnie niezwykle ciekawą przygodą. Mamy „Tippi i ja”, który jest napisany białym wierszem, co może się wydawać zniechęcające, ale czyta się świetnie. Jest też coś, co jest zjawiskiem wyjątkowym na skalę światową. To seria „Wojownicy”, która jest pisana przez cztery autorki, ale pod jednym nazwiskiem – Erin Hunter. Na świecie jest już około 60 tomów. One są dzielone po sześć i co sześć tomów zaczyna się nowa historia. Początkowo nie wiedziałam, komu to polecać, ale czytają to wszyscy. Proszą o nią już nawet ośmiolatki, ale jest raczej dla nastolatków. Od dwóch lat sprzedałam jej zdecydowanie najwięcej. To prawdziwy bestseller i kiedy wychodzi nowy tom, to trzeba odkładać egzemplarze dla stałych klientów. Polecam „Wojowników”.\nSą też kategorie, których niekoniecznie bym się spodziewał. Jest prawo i ekonomia.\nSą książki, które chcą przybliżać i popularyzować takie tematy wśród dzieci. Świetna jest seria „Czego dorośli ci nie powiedzą”, a w niej: polityka, ekonomia i mózg. Jest „Demokracja” Biedronia, „Skrzatowisko” Ewy Łętowskiej. Dużo jest książek o pieniądzach dla dzieci. Niektóre uczą, jak zarządzać kieszonkowym, a inne opowiadają o tym, jak działa światowa gospodarka.\nKsiążkoteka ma też ciekawą ofertę dla starszych “dzieci”. / Księgarnia dla dzieci, Kraków\nKsiążkoteka: Pomoc przez internet i telefon. Dostawa do domu\nKiedy można przyjść, skorzystać z pomocy w wyborze i kupić coś ciekawego?\nOd poniedziałku do piątku od 9.00 do 18.00. W sobotę od 10.00 do 15.00. I mamy też otwarte w jedną niedzielę w miesiącu, ale nie zawsze w tę samą.\nInformacje można znaleźć na Facebooku?\nTak. Można się tam też dowiedzieć o nowościach.\nMożna zamawiać wysyłkowo?\nNie mam księgarni internetowej. Próbowałam kiedyś, ale to co ja z nią zrobiłam, to była czysta historia. Może kiedyś spróbuję jeszcze raz, ale zawsze jest możliwość wysyłki.\nCzyli można zadzwonić i pogadać tak, jak przed chwilą pogadaliśmy, a książka dojdzie?\nTak. Można też pisać przez Facebooka. Ja dopytuję i pokazuję propozycje. Można sobie wtedy zobaczyć okładki, podrzucam linki do recenzji. Łatwiej wybrać, a ja wybrane wysyłam lub dowożę.\nKsiążkoteka mieści się przy ulicy Rajskiej 3 w Krakowie. Numer telefonu to 797 926 010, ale można też pisać przez “messengera”.\nW serii Krakowski biznes przeczytacie też między innymi rozmowę z Łukaszem Suszkiem z antykwariatu Suszek Books. Ale dowiecie się też, jak dobrać akumulator i gdzie bezpiecznie kupić go z dowozem: Bracia z Azorów naładują wam akumulatory Lub o tym, skąd na pętli 130-ki wzięły się prawdziwe wietnamskie banh mi. Nie brakuje tam także nowohuckich ciast oraz pizzy.


Zalewski śpiewa Niemena - Toruń / 2018-09-24 19:00 / 25853 - bilety online\n24 września 2018 o godz. 19:00\nSprzedaż trwa do: 24 września 2018 o godz. 18:00\nProjekt "Zalewski śpiewa Niemena" powstał w ramach Motywu Niemen ubiegłorocznego festiwalu w Jarocinie i był jego wielkim sukcesem. To właśnie na Festiwalu odbyło się premierowe wykonanie piosenek Czesława Niemena w nowych aranżacjach Jurka Zagórskiego i Krzysztofa Zalewskiego. Płyta, która trafiła do sprzedaży na początku tego roku, spotkała się ze wspaniałym przyjęciem publiczności i uznaniem ze strony krytyków. Podobnie jak trasa koncertowa, na której Krzysztof Zalewski w towarzystwie czołówki krajowych instrumentalistów, zaprezentował piosenki Czesława Niemena, odwiedzając najpiękniejsze sale w Polsce. Druga odsłona trasy to wyjątkowa okazja, by ponownie posłuchać na żywo kultowych utworów Niemena w niezwykle interesującej odsłonie. Podczas koncertów pojawią się zarówno znane wszystkim "Dziwny jest ten świat" i "Jednego serca", jak i te mniej znane "Doloniedola" czy "Pielgrzym". Dodatkowo zabrzmią także piosenki z poza płyty takie jak "Ode to Venus" i "Sen o Warszawie". I tym razem solowo w piosenkach Niemena usłyszymy również Natalię i Paulinę Przybysz, a koncerty niezmiennie zagra supergrupa stworzona specjalnie na potrzeby tego albumu w składzie:\nW 2017 roku minęło pięćdziesiąt lat od premiery płyty "Dziwny jest ten świat" Czesława Niemena, która na stałe zapisała się w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Tytułowy utwór stał się największym przebojem lat 60, a jego tekst do dzisiaj budzi w słuchaczach ogromne emocje. To właśnie w związku z tą rocznicą twórcy projektu "Zalewski śpiewa Niemena" zapragnęli przypomnieć jak wielką rolę w rodzimej kulturze odgrywa dorobek Czesława Niemena, jednego z najbardziej rozpoznawalnych i oryginalnych twórców polskiej muzyki XX wieku. W repertuarze, oprócz najbardziej znanych kompozycji znajdują się interpretacje mniej popularnych dokonań Mistrza, które m.in. dzięki wykorzystaniu instrumentów elektronicznych zrewolucjonizowały brzmienie ówczesnej sceny muzycznej w naszym kraju. Krzysztof Zalewski to obecnie jeden z najciekawszych i najaktywniejszych wokalistów w kraju. Jego ostatni autorski album pt. "Złoto" spotkał się ze świetnym przyjęciem zarówno krytyków, jak i fanów, przynosząc artyście wiele nominacji i nagród muzycznych. Trasa promująca krążek w pełni zapełniła sale w większości miast. Zaowocowało to również w ostatnim czasie wieloma kooperacjami muzycznymi m.in. z Mioushem, Natalią Przybysz czy Natalią Niemen. Był także ambasadorem tegorocznego festiwalu w Jarocinie angażując się przy tej okazji w promowanie polskiej kultury (m.in. był przewodniczącym jury w konkursie "Rytmy Młodych" dla nowych polskich zespołów, podczas festiwalu brał udział w spotkaniach dot. polskiej literatury, warsztatach artystycznych z dziećmi i wiele innych).


Rugby dzieci i młodzieży. KS Budowlani bohaterami ostatniej akcji! | Express Ilustrowany\nRugby dzieci i…\nRugby dzieci i młodzieży. KS Budowlani bohaterami ostatniej akcji!\npas 8 października 2018, 16:15\nBardzo dobrze sezon zaczęli młodzi rugbiści, kadeci KS Budowlani, którzy bronią mistrzowskiego tytułu\nPodopieczni trenera Marka Maciejewskiego po bardzo zaciętym i dramatycznym meczu pokonali Juvenię Kraków 29:24 (14:7). Punkty zdobyli: Artur Rembowski 14, Szymon Wawrzyniak, Kacper Drynkowski i Karol Łazowski po 5. Ostatnia akcja meczu i przyłożenie Szymka Wawrzyniaka dała nam sukces mówi szkoleniowiec.\na Młodzicy KSB wygrali czwarty turniej z rzędu. Byli nie do pokonania w Bełchatowie. Wyniki: 26:0 z Orkanem Sochaczew. 33:0 z Budowlanymi Lublin. 31:0 z Juvenią Kraków. 35:0 z RC Bełchatów. Pierwsze miejsce zajęli też żady. Miniżacy byli drudzy.\nW województwie łódzkim zakończyły się rozgrywki eliminacyjne i półfinałowe Orlikowej Ligi Mistrzów Rugby Tag. Do finału, który rozegrany zostanie 13 października 2018 roku w Aleksandrowie Łódzkim na boiskach Szkoły Podstawowej nr 4 awansowały w klasach 4-6 drużyny Szkoły Podstawowej nr 3 Bełchatów, Szkoły Podstawowej nr 139 Łódź, Szkoły Podstawowej nr 54 Łódź, Szkoły Podstawowej Kurowice. Wystąpi również zespół Szkoły Podstawowej nr 4 Aleksandrów Łódzki jako gospodarz turnieju. Natomiast w klasach 7-8 zagrają Szkoła Podstawowa nr 1 Łódź, Szkoła Podstawowa nr 51 Łódź, Szkoła Podstawowa nr 30 Łódź, Szkoła Podstawowa Kurowice i Szkoła Podstawowa nr 4 Aleksandrów Łódzki.\nOgółem w zawodach Orlikowej Ligi Mistrzów Rugby Tag wystąpiło 30 drużyn szkolnych z Łodzi, Kurowic, Bełchatowa, Ozorkowa, Aleksandrowa Łódzkiego. W większości to szkoły, które na stałe współpracują z klubami rugby województwa łódzkiego RC Bełchatów, BBRC, KS Budowlani Łódź. Wśród ponad 450 uczestników turniejów było już wielu zawodników, którzy grają w drużynach rugby. Stąd wysoki poziom zawodów już od rozgrywek eliminacyjnych.\nDuże znaczenie przy organizacji takich rozgrywek w Łodzi ma również stała wspołpraca szkół z klubami w ramach programu "Upowszechnianie sportu dzieci i młodzieży". Przypomnijmy, że już za chwilę startuje kolejna liga rugby tag. Tym razem to turnieje w ramach Szkolnej Ligi Rugby Tag Polskiego Związku Rugby. Te rozgrywki zakończą się w grudniu ogólnopolskim turniejem finałowym na warszawskim Torwarze.


Property Forum Kraków 2016 - Tereny inwestycyjne\nProperty Forum Kraków 2016\n29 stycznia 2016 • Kraków\nMałopolska roztacza swój inwestycyjny czar, który w ostatnich latach docenili również przedsiębiorcy i deweloperzy. Ale to nie wystarczy – o potrzebie nowego spojrzenia na Kraków dyskutowano podczas podczas sesji inauguracyjnej Property Forum Kraków 2016.\nZdaniem uczestników Property Forum Kraków miasto potrzebuje nowoczesnej wizytówki, która będzie widoczna z perspektywy Europy.\n- Przez ostatnie 20 lat kapitałem napędzającym rozwój miasta były pieniądze zewnętrzne i to niewątpliwa przewaga Krakowa nad innymi miastami – mówi Wiesław Likus, Holding Liwa. - Włodarze powinni jednak pomyśleć o stworzeniu profesjonalnego centrum targowego, które stanie się magnesem przyciągającym jeszcze większą grupę konsumentów i inwestorów spoza Polski.\nZdaniem Andrzeja Zdebskiego, prezesa zarządu Krakchemia, kluczem do sukcesu może być również świadoma polityka promocji miasta.\nO potrzebie nowoczesnego spojrzenia na miasto i potrzebie wspólnego, rozwojowego stanowiska inwestorów, władz i środowisk konserwatorskich mówił również prezes zarządu Gemini Holdings. - ICE Kraków czy Arena przyczyniły się do promocji miasta, ale to wciąż za mało. W wielu innych miastach Europy, współczesna architektura sąsiaduje z tkanką historyczną, w Krakowie brakuje takich przestrzeni. Nie możemy jednak zakładać, że Wawel czy Sukiennice będą zawsze przyciągać turystów i inwestorów – mówi Rafał Sonik. - Potrzebna jest zrównoważona współpraca inwestorów ze środowiskiem konserwatorskim, która umożliwia wykorzystanie obiektów historycznych do tworzenia nowoczesnych powierzchni biznesowych.\nNajciekawsze materiały z Property Forum Kraków:\nKapitał bierze kurs na Małopolskę\nBitwa o handel w centrum Krakowa\nRafał Sonik zapowiada futurystyczne inwestycje\nBrak handlu w śródmieściu Krakowa to poważny błąd\nWiesław Likus: mamy nowe plany inwestycyjne w Krakowie\nGorące lokalizacje pod centra handlowe w Krakowie\nKrakowski rynek magazynowy jest i będzie lokalnym\nKrzysztof Giemza: żałuję, że suweren uniemożliwił nam realizację Cracovii\nGalerie zdjęć z konferencji:\nSesja inauguracyjna Property Forum Kraków 2016 w obiektywie\nGaleria zdjęć z sesji centra handlowe na Property Forum Kraków 2016\nBiura na Property Forum Kraków 2016 - zobacz zdjęcia\nSesja magazyny na Property Forum Kraków 2016 na zdjęciach\nGaleria zdjęć z sesji hotelarskiej Property Forum Kraków 2016\n(ul. Straszewskiego 17, 31-101 Kraków)\nKurs na Małopolskę - pozycja regionu na inwestycyjnej mapie Polski i Europy\n•\tStolica kultury, sztuki i nauki - jak w pełni wykorzystać potencjał Krakowa w biznesie\n•\tWizja i zaangażowanie - rola władz lokalnych w kreowaniu i promowaniu lokalizacji pod kolejne projekty dla biznesu\n•\tProjekt „Kraków - Nowa Huta Przyszłości" - strategiczny dla regionu, perspektywiczny dla biznesu\n•\tInfrastruktura potrzebna od zaraz - kluczowe projekty, największe wyzwania\n•\tMiasto to ludzie - wyzwania demograficzne\n11.15-12.15 sesja tematyczna\nCentra handlowe. Handel 2.0. Nowy rozdział dla centrów handlowych w wielkich miastach\n•\tPrzepis na sukces - kondycja istniejących centrów handlowych w Krakowie\n•\tNowe projekty, ale gdzie i dla kogo - analiza potencjalnych lokalizacji\n•\tSklepy w centrum handlowym czy przy ulicy? - polityka miasta\n12.30-13.45 sesja tematyczna\nBiura. Kraków liderem BPO - jak nie oddać pozycji?\n•\tPopularność Krakowa na outsourcingowej mapie świata\n•\tKonkurencja w natarciu. Innowacje, edukacja i biznes, zachęty, dostępność biur - jak utrzymać przewagę\n•\tPodaż i popyt na nowoczesne powierzchnie biurowe w stolicy Małopolski\n14.15-15.15 sesja tematyczna\nMagazyny. Małopolska na logistycznej mapie Polski - gdzie tkwi potencjał, jak skutecznie mierzyć się z barierami?\n•\tSpecjalna Strefa Ekonomiczna, lotnisko, autostrada - gdzie będzie rozwijać się rynek powierzchni logistyczno-magazynowych?\n•\tKrakowskie grunty za drogie na magazyny? Dostępność terenów inwestycyjnych\n•\tSmall Business Unit - czy jest potencjał?\n15.30-16.30 sesja tematyczna\nHotele. Eventowy skok Krakowa - potencjał i perspektywy rozwoju rynku MICE dla regionu\n•\tJest marka, jest infrastruktura, potrzeba imprez - strategia rozwoju krakowskiego rynku MICE\n•\tRynek spotkań rośnie. Czy statystyki hotelowe też?\n•\tZnaczenie turystyki biznesowej dla gospodarki miasta\nStanowisko: Dyrektor Galerii Kazimierz


o nas | eldorado-sala-zabaw\nEldorado Sala zabaw już od 1999 roku organizuje fantastyczną zabawę dzieciom, stwarzając bajkowy świat Małego Żeglarza, który podróżując po morzach i oceanach zwiedza wiele wspaniałych zakątków i poznaje mnóstwo interesujących ludzi. Nasza sala zabaw posiada ponad 400 m2 konstrukcję zabawową stylizujacą Statek Piracki. Stwarza to najmłodszym nieograniczone możliwosci zabawy, kreatywności i realizowania swoich pomysłów, a konstrukcja labiryntów, zjeżdżalni i basenów z piłeczkami, to miejsce które czasami jest żaglowcem Sindbada, a innym razem efektem waszej wyobrażni. Sala zabaw Eldorado zaprasza wszystkie dzieci, które w kreatywny sposób chcą spędzić miło czas.\nDbając o bezpieczeństwo Dzieci, już na etapie planowania do współpracy zaprosiliśmy renomowaną kanadyjską firmę, która w pełni zrealizowała nasz projekt. Zadbaliśmy o to, aby nasza sala zabaw była zaplanowana perfekcyjnie. Konstrukcja spełnia surowe wymogi bezpieczeństwa przeciw pożarowego, posiada atesty higieniczne, a przede wszystkim jako jedyna w Polsce uzyskała pozytywną opinię Instytutu Techniki Budowlanej.\nNa terenie Eldorado znajduje się plac zabaw dla dzieci dostosowany do różnych grup wiekowych\n* Dla młodszych w wieku 2 - 5 lat przygotowaliśmy miejsce na naszej wyspie skarbów z zabawkami (renomowanych firm), a także czarodziejską toaletkę, przy której można pomalować sobie buzię ( atestowanymi farbkami za dodatkową opłatą ) i zamienić się w wymarzoną bajkową postać.\n* Dla dzieci w wieku 6-12 lat czeka zabawa na statku będącym ogromnym labiryntem ze zjeżdżalniami, przeciskaczami, mostami, basenem z piłeczkami, torem przeszkód oraz pochylniami imitującymi wodospady.\nEldorado Sala zabaw dzięki salom urodzinowym ( ze wspaniałą scenografią odzwierciedlającą życie w głębinach morskich) zorganizuje niezapomniane przyjęcie urodzinowe dbając, aby zabawa była kreatywna. Gwarantujemy tematyczną dekorację sal oraz poczęstunek w formie bufetu o czym więcej w zakładce Przyjęcia Urodzinowe.


Najzdolniejsi uczniowie pleszewskich szkół odebrali stypendia Burmistrza Miasta i Gminy Pleszew - NaszeMiasto.pl\nNajzdolniejsi uczniowie pleszewskich szkół odebrali stypendia Burmistrza Miasta i Gminy Pleszew\n263 uczniom pleszewskich podstawówek i gimnazjów wręczono stypendia Burmistrza Miasta i Gminy Pleszew\nStypendia Burmistrza Miasta i Gminy Pleszew dla najzdolniejszych uczniów pleszewskich szkół przyznawane są od 2007 roku. Wówczas nagrody otrzymało 60 uczniów. W ubiegłym roku było ich już 180, a tegoroczne stypendia przyznano 263 osobom.\n- W tym roku z budżetu miasta przeznaczyliśmy na stypendia ponad 81 tysięcy złotych.Warto dbać o młodych, zdolnych ludzi, którym chce się uczyć i są najlepsi z najlepszych. Jesteśmy dumni, że takich młodych ludzi mamy w naszym mieście! - zaznaczył burmistrz Miasta i Gminy Pleszew.\nJak podkreślił burmistrz Marian Adamek, aby otrzymać stypendium trzeba się mocno napracować. - Po pierwsze średnia ocen powyżej 5,4. Po drugie to bardzo dobra ocena z wychowania. Na koniec trzeba zdobyć 95 proc. punktów na egzaminie kończącym dany etap nauki - tłumaczył.\nW ubiegłym roku Rada Miejska zdecydowała zdecydowała o dołączeniu do tego grona kolejnych szkół, czyli Gimnazjum Dwujęzycznego im. Stanisława Staszica w Pleszewie oraz laureaci olimpiad na szczeblu centralnym.\naktualizacja: 09.11.2018 09:05\nŹródło: Najzdolniejsi uczniowie pleszewskich szkół odebrali stypendia Burmistrza Miasta i Gminy Pleszew - Pleszew NaszeMiasto.pl\ngry planszowe plesze...\ngry planszowe w bibl...\nosp mig pleszew\nOchotnicze Straże Pożarne z Miasta i Gminy Pleszew otrzymał nowy sprzęt ratujący życie\nSiedem jednostek Ochotniczej Straży Pożarnej z miasta i gminy Pleszew otrzyma nowy sprzęt ratujący życie\nCykl Turniejów Gier Planszowych to seria spotkań gromadzących najmłodszych i nieco starszych miłośników gier w pleszewskiej bibliotece\nPrzez trzy dni w Bibliotece Publicznej Miasta i Gminy Pleszew trwał Turniej Historycznych Gier Planszowych\nChoccy radni po raz kolejny dyskutowali o Punkcie Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych. Czy jest szansa na zmianę jego lokalizacji?\nCo dalej z Punktem Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych? Władze gminy wytypowały pod tę inwestycję działkę na tzw. Zagórach. Przeciwko takiej lokalizacji protestowali okoliczni mieszkańcy.


Strefa medalowa będzie sukcesem [ROZMOWA z trenerem Artego] | Express Bydgoski\nStrefa medalowa będzie sukcesem [ROZMOWA z trenerem Artego]\nMarek Fabiszewski 11.10.2018 Zaktualizowano 11.10.2018\nTrener Tomasz Herkt i koszykarki Artego Bydgoszcz. Tomasz Czachorowski\nRozmowa z Tomaszem Herktem, trenerem bydgoskich wicemistrzyń Polski, przed inauguracją sezonu Energa Basket Ligi Kobiet w Artego Arenie.\nArtego Bydgoszcz - Enea AZS Poznań. Mecz 2. kolejki Energa Basket Ligi Kobiet w Artego Arenie w czwartek (11 października) o godz. 18.30. Bilety: 10 i 5 zł, karnet: 100 zł.\nZespół Artego wziął udział w kilku turniejach. Co Panu, jako trenerowi dały te mecze? Najważniejsze wnioski...\nMieliśmy gorsze i lepsze mecze. Ale jak to bywa w okresie przygotowawczym, w tych meczach nie gra się na świeżości, gra się na zmęczeniu, testuje się pewne warianty w obronie i ataku. Przede wszystkim można zaobserwować to, nad czym należy w dalszym ciągu usilnie pracować, żeby zespół robił postęp. Jest parę nowych zawodniczek, które trzeba było włożyć do systemu. Trening oczywiście jest bazą do tego, co zespół będzie grał później, A każdy sparing to jest weryfikacja tego, co się zrobiło na treningu. Myślę, że z ostatniego turnieju (Wrocławska Iglica 2018 - przyp. Fa) możemy być zadowoleni, bo wygraliśmy w półfinale z CCC Polkowice (mistrz Polski - przyp. Fa). Oczywiście tego zwycięstwa nie można przewartościować z uwagi na to, że Polkowice grały jeszcze w niepełnym składzie. Natomiast wygraliśmy też w finale ze Ślęzą Wrocław (brąz MP - przyp. Fa), mimo że graliśmy bez trzech podstawowych zawodniczek, czyli Tamary Radocaj, Julie McBride i Moniki Engelman. Wygraliśmy turniej osłabieni, a to świadczy, że jakiś potencjał w tym zespole istnieje. To główny cel sparingów, żeby zobaczyć, czy pozostałe zawodniczki mogą funkcjonować w przypadku absencji na innych pozycjach niż ich nominalne pozycje.\n„Wiele zespołów zbudowało ciekawe składy. Liga będzie bardzo wyrównana i załapane się do strefy medalowej będzie na pewno sukcesem”- Tomasz Herkt.\nMógłby Pan powiedzieć coś więcej o nowych zawodniczkach w kontekście tych, które odeszły. Czy te nowe są w stanie zastąpić Deneshę Stallworth i Jennifer O’Neill? Czym się Pan kierował ściągając właśnie te zawodniczki, Tamarę Radocaj, Ziomarę Morrison i Monikę Engeleman?\nStallworth dostała dużo lepszą propozycję z Rosji i zmieniła barwy klubowe. Podobnie zrobiła O’Neill, bo obie będą grały w CSKA Moskwa. Konkurencja finansowa była dla nas dosyć duża, ale to nie o to chodzi, szukaliśmy zastępstwa za nie .Jeśli chodzi o Stallworth, to byliśmy bardzo zadowoleni z tych dwóch sezonów. Natomiast z jednego byliśmy niezadowoleni, że nie była jumperem, wysoką zawodniczką, która wzmacnia nam deskę. I tu poszukiwania szły w tym kierunku, żeby znaleźć zawodniczkę, która rzeczywiście wzmocni nas w strefie podkoszowej, jeśli chodzi o zbiórkę. Myślę, że taką zawodniczką na pewno jest Ziomara Morrison. Natomiast, czy ona zastąpi Stallworth? W tej chwili za wcześnie o tym mówić, bo dopiero wyniki ją zweryfikują. Na koniec sezonu okaże się, czy stanie się zawodniczką o podobnym potencjale, lepszą, gorszą itd. Jeszcze za mało meczów rozegranych, ale przede wszystkim chodzi tu o taką bezpośrednią konfrontację, pod presją.\nCzy to przełożenie tego pierwszego meczu w Toruniu na inaugurację skomplikowało Panu i zespołowi wejście w sezon?\nW kontekście naszych problemów zdrowotnych absolutnie nie. W tej chwili mamy bardzo zawężony ten skład. Dzięki przełożeniu meczu mogła wrócić do zespołu Tamara Radocaj, nominalna jedynka. I tak będziemy mieli duży problem z rotacją w czwartkowym spotkaniu, ale to że nie graliśmy z Toruniem, to raczej na plus, niż na minus.\nA co może Pan powiedzieć o czwartkowym rywalu, Enea AZS Poznań, oprócz tego, że Artego wygrało z nim na turnieju w Krakowie?\nTo że wtedy wygraliśmy, to OK, bo każde zwycięstwo cieszy i nie ma tu dwóch zdań. Ponieważ nie graliśmy w sobotę meczu ligowego, to byliśmy z Piotrem Kulpekszą (asystent – przyp. Fa) w Poznaniu na pierwszym meczu AZS ze Ślęzą Wrocław. Ta inauguracja nie wypadła dla poznanianek korzystnie, bo przegrały bardzo wysoko (50:91 – przyp. Fa). Natomiast są tam cztery zawodniczki zagraniczne na jedynce i na piątce Amerykanki, trójka z Czarnogóry i Ukrainka, która miała bardzo udany ubiegły sezon w Sosnowcu z niezłą ręką za trzy punkty. Jest też niezła grupa polskich zawodniczek, które wchodzą teraz w wiek seniorski. Ambitnie próbują zaistnieć, to dla nich bardzo ważny sezon. Owszem, ten pierwszy mecz był słaby w wykonaniu zespołu AZS, ale potencjał w tym zespole istnieje. I nie ma co się oglądać na rywalki, trzeba po prostu zagrać swoje, jak zawsze.\n"Jeśli komuś opatrzyły się srebrne i brązowe medale Artego, to może być tak, że długo będzie za nimi tęsknić" - Tomasz Herkt.\nKibicom Artego już się opatrzyły te srebrne i brązowe medale, chcieliby coś więcej. O co w nowym sezonie zagra bydgoski zespół?\nTrzeba mierzyć siły na zamiary. A jeżeli kibicom się opatrzyły te medale, to może być sytuacja taka, że będziemy długo tęsknić za nimi. To nie jest tak, że Artego przystępując do sezonu jest głównym faworytem do medalu. Jest szeroka grupa zespołów, które będą walczyć o podium. W ubiegłym sezonie tych drużyn było osiem. Ekipa, która skończyła sezon zasadniczy na ósmym miejscu, która miała naprawdę dobry budżet i zawodniczki, mówię tu o Gdyni, prawie nas wyeliminowała. Tym którzy mają niedosyt po naszych srebrnych i brązowych medalach przypomnę, że z Gdynią przegrywaliśmy już 1-2 i graliśmy mecze na wyjeździe. Wyciągnęliśmy na 3-2 grając z pierwszego miejsca. To tylko świadczy o tym, jak liga jest wyrównana. Ze Ślęzą Wrocław przegrywaliśmy 0-2 u siebie i skończyliśmy 3-2. Przypominam o tym, żeby wszystkim uzmysłowić, jaka jest skala trudności. Nie inaczej będzie w tym sezonie, bo wiele zespołów zbudowało ciekawe składy. Liga będzie bardzo wyrównana i załapane się do strefy medalowej będzie na pewno sukcesem.\nMateriał oryginalny: Strefa medalowa będzie sukcesem [ROZMOWA z trenerem Artego] - Express Bydgoski\nArtego bez medalu. Analiza po przegranym ćwierćfinale\nŚlęza Wrocław uniknęła powtórki z zeszłego roku, kiedy prowadząc 2-0 przegrała trzy kolejne mecze z Artego Bydgoszcz i czwarty sezon z rzędu awansowała do półfinałów EBLK. Dla koszykarek Artego to koniec sezonu.\nW 6. kolejce grupy A rozgrywek kobiecego EuroCup Artego Bydgoszcz wygrało w Moskwie ze Spartakiem Widnoje 55:44.\nArtego Bydgoszcz zaczyna sezon w Artego Arenie!\nPierwszym rywalem koszykarek Artego jest Enea AZS Poznań. Bydgoszczanki zapraszają do Artego Areny w czwartek o godz. 18.30. Bilety: 10 i 5 zł, karnet: 100 zł.\nWybrały Bydgoszcz, bo tu jest dobry klimat [ZDJĘCIA]\nWszystko, co chcielibyście o nich wiedzieć, a nie zapytaliście, bo nie mieliście okazji. Oto one: Serbka Tamara Radocaj, Chilijka Ziomara Morrison i Amerykanka Monica Engelman.\nStartuje ekstraklasa koszykarek. Artego i rywalki [KADRY]\nSezon Energi Basket Ligi Kobiet zainaugurowany zostanie meczem Arka Gdynia - PGE MKK Siedlce (czwartek, godz. 18.00, transmisja w SportKlubie).\nArtego wywalczyło Puchar Polski! [ZDJĘCIA]\nBydgoskie Artego po raz pierwszy w historii wywalczyło Puchar Polski sezonu 2017/2018 r.


6,92 (1116 ocen\ti\t112 opinii) Zobacz oceny\nMerythia | 2016-02-15\nFilmu nie oglądałam, więc nie miałam porównania i kompletnie nie wiedziałam czego się po tej książce spodziewać.\nZ tego też powodu, gdy w trakcie czytania trzech pierwszych stron uświadomiłam sobie, że ta powieść to tzw. literatura młodzieżowa, na którą w większości przypadków mam alergię spowodowaną bezbrzeżną wręcz głupotą i naiwnością, jaką często serwują nam autorzy takowych dzieł, a na domiar złego główny bohater to czternastolatek obdarzony magicznymi, niesamowitymi, super-hiper-czadowymi umiejętnościami, spodziewałam się ciężkiej przeprawy i zwyczajnej straty czasu.\nDlatego muszę przyznać, że jestem pozytywnie zaskoczona. Choć nie jest to literatura wysokich lotów i nie zawiera w sobie niczego specjalne odkrywczego, to czyta się ją bardzo szybko i, o dziwo, przyjemnie. Jest co prawda parę nie do końca logicznych poczynań bohaterów i zbiegów okoliczności wprowadzonych przez autora, żeby móc dalej pociągnąć wątek, ale można na to przymknąć oko. Wciągająca fabuła, choć wydarzenia dotyczące inwazji Mogadorczyków na Lorien mogłyby być nieco szczegółowiej opisane. Akcja żwawa, zwłaszcza pod koniec dużo się dzieje. Nawet obowiązkowy w takich książkach wątek miłosny tutaj wyjątkowo nie irytował.\nJednak do s-f to bym tego nie zaliczyła, prędzej fantasy z elementami romansu. Jak dla mnie to co prawda mało ambitny, ale przyjemny umilacz czasu i nie żałuję, że nie poddałam się po pierwszych stronach.


Cała masa pytań :) | Forum BabyBoom\nNasza Ania dziś skończyła 6 tyg. i mamy z nią z tyg. na tydzień coraz więcej kłopotów. Najpierw ok. 4 tyg. pojawiła się u niej kolka, więc walczymy z nią poprzez sub siplex, espumisan i ostatio lefax, do tego okład ciepły na brzuszek i jak na dziś chyba klekę opanowaliśmy. Więc wieczorem gdy zazwyczaj miała kolkę dajemy jej lefax, 2-3 x dziennie espumisan i w wrazie ataku cxiepły okład na brzuszek. Taka kombinacja powoduje, że Ania najczęściej po parunastu min. jest spokojna i nie obserwujemy u niej ataków kolki. I tu koniec sukcesów, bo ostatnio bardzo mało śpi, tzn. w ciągu dnia jak zasypia to na kilka ewentualnie kilkanaście min i znów zaczyna żałośnie płakać, pomijam to, że zasnie tylko będąc bujana na kolanach. Noce to też zazwyczaj seria kilkunastominutowych snów przerywanych marudzeniem, kręceniem się, pojękiwaniem i domaganiem się cycka. Przy czym cycek to jedyna rzecz jaka ją uspokoi i uciszy, czyli żadnych herbatek nie wypije, wypycha smoczek i nie chce nawet spróbować, wszelkie typy (już 4 różne sprawdzaliśmy) smoczków nie akceptuje tzn. wypluwa i tyle z jej ssania czegoś sztucznego. A do tego kupki czasem x1 dziennie, czasem wogóle, tylko masa bączków, a jak już one same idą to pręży się i widać, że musi się napracować aby choćby je wydalić. Na szczęście sika bez żadnych kłopotów. Tak więc na dziś nie można jej zostawić, a dokładnie niemoże bo tylko przy mamie ona jest spokojna na dłużej, bardzo bardzo mało śpi, a jej uśpienie to istna ciężka praca, spanie w nocy to też zazwyczaj ciągłe jej usypianie i ostrożne życie aby jej nie obudzić itp. Może ktoś ma podobne problemy i mnie pocieszy czy to minie, a przede wszystkim czy to czasem nie jakaś choroba albo coś.\nPisałem ja, niedoświadczony ojciec, czasem spanikowany i zupełnie bezradny.\n1. mama na dietę bezmleczną i ogólnie lekką i patrzeć czy pomoże\n2. nie za dużo tych leków? To na pewno kolka - lekarz potwierdza?\n3. na brak kup ew. rureczki do odgazowywania, niektórym dzieciom pomagaja, a oprócz tego mama niech je dużo jabłek we wszelkiej postaci i dużo pije\n4. jak tylko brzuszek się ustabilizuję (myslę, że to kwestia miesiąca - dwóch) popracować nad zasypianiem bez piersi, bo potem bedzie problem.\nA przede wszystkim - nie panikować - najprawdopodobniej nie dzieje się nic więcej, niż to co przezywają wszyscy pierworodni rodzice świata, czyli ogólne problemy z przystosowaniem się małego brzuszka do jedzenia oraz spanikowanych rodziców do dzidziusia\nZachowanie "kolkowych" niemowlaków i opieka nad nimi To mój, jeden z wielu rozpaczliwych postów na temat kolek u mojego synka z 21 stycznia 2008.\n"Chciałabym abyście podzieliły się własnymi doświadczeniami o zachowaniu waszych "kolkowych" niemowlaków i opiece nad nimi.\nMój synek od 2 tygodnia życia (obecnie 1,5 m-ca) ma straszne kolki, praktycznie po każdym jedzeniu. Cały czas muszę nosić go na ręcach. Nigdy nie zaśnie sam, trzeba go "ululać", wybudza się z krzykiem, przy kąpieli i przebieraniu spazmy, a gdy nie śpi, cały czas trzeba z nim chodzić potrząsać, bo inaczej darłby się w niebogłosy. A najgorsze jest to, że nie działają na niego żadne leki. Mam już tego dosyć, ręce i kręgosłup mi odpadają, nic nie mogę zrobić w domu. Jak narazie mój synek - mimo, że był bardzo oczekiwany, oprócz narodzin nie przysparza mi wiele radości - tylko ciągłe grymaszenie, prężenie, płacz, nawet karmienie nie należy do przyjemnych, bo już w trakcie zaczyna się szamotanina. Czasami mam wrażenie, że rodzina i znajomi obarczają mnie winą za jego "cierpienie", że nie potrafię pomóc własnemu dziecku, nie dam mu jakiegoś leku. A ja już wszystko wypróbowałam i niestety mam coraz mniej siły na te jego kolki.:- - - - - - -(.\nMam nadzieję, że za jakiś miesiąc kolki się skończą i zacznę czerpać radość z macierzyństwa, i patrzeć na zadowolona buzię mojego dziecka."\nTeż byłam załamana kolkami mojego synka, przeszłam z nim istny koszmar. Kolki miał regularnie do 6 miesiąca życia !!!!!!! Ale dla pocieszenia powiem Ci, że teraz Dawid to cudowny, grzeczny, świetnie rozwijający się facet.\nKolki na pewno przejdą Twojej córci, musicie być wytrwali, nie załamywać się, wspierać i nie oskarżać się na wzajem za dolegliwości dziecka. Na kolki tak naprawdę nie ma lekarstwa. Pozostaje tylko czekać i przetrwać ten okres. Jak chcesz pogadać lub o coś zapytać możesz do mnie napisać na gg 1221235. Wiem co przeżywacie.\nKolka niestety albo stety potwierdzona, tzn. pewnego sympatycznego wieczora po kilku godzinnym krzyczeniu/marudzeniu pojechaliśmy do lekarki, która obejrzała (nie widzę tu żadnej choroby) i po wysłuchaniu o objawach itp. powiedziała, że mają państwo najprawdopodobniej płaczliwe dziecko i to z kolką\nCo do leków, to bez nich naprawdę się nie da, na dziś dajemy tylko espumisan z 2x dziennie i lefax 2x przy okazji jakiegoś karmienia popołudniowego i przynajmniej widać i słychać, że dziecko nie boli.\nZ odgazowywaniem, a dokładniej z pomocą w zrobieniu kupki czasem za radą i instruktarzem położnej pomagamy jej, wsuwając delikatnie końcówkę ter. do pupci i zaraz potem robi kupcię i widać, że pomaga (choć na kilka godzin), ale staramy się to robić bardzo bardzo żadko.\nMama mleko i produkty mleczne wyeliminowała całkowicie, tzn. żadnych serów, mleka, a nawet czerwonego mięsa bowiem ono też zawiera te same białka.\nNajbardzioej martwi nas jej brak snu, bo jak czytam że dziecko powinno spać kilkanaście godzin, a ona śpi hmm.... łącznie sumując kilkuminutowe drzemki ok. kilku paru godzin, to się boję, że może cos z nią nie tak.\nI tak to nasze życie na dziś wygląda :-)\nPedro, a mnie się wydaje, że Wasza córcia śpi dłużej niż kilka godzin ;-) Jak Oliwka była malutka, to też nam się wydawało, że ona w ogóle nie śpi, tylko cyca. Nawet u lekarza byliśmy zapytać. I lekarz nam powiedział, że to dośc częste złudzenie rodziców, którym wydaje się, że ich dziecko za mało śpi bo ucina sobie kilkunastominutowe drzemki,a w rzeczywistości, jakby dokładnie zliczyć każdą minutkę to wyjdzie tego sporo.\nA co do kolek to nie pomogę, bo u nas były baaardzo sporadycznie, może 2 razy musieliśmy dać coś na brzuszek, a tak to się obyło bez tego\nI popieram Survivor - za jakiś czas próbujcie malutką uczyć zasypiać bez piersi, bo później może być nieciekawie\nPedro, ja się tak o diagnozę i leki pytam, bo u nas też było podejrzenie kolki: pierwsza lekarka która badaa małą stwierdziła, że to na pewno to, zapisała krople, potem drugie, Młodą brzuszek bolał coraz bardziej, po czym w końcu poszliśmy do mądrego lekarza, który po dokładnym wywiadzie i zbadaniu Małej, stwierdził, że to żadna kolka, kazał wywalić wszystkie leki, mnie przestawił na dietę jak wyżej i Młodej samo przeszło niedługo po tej wizycie.\nLeki na kolkę u niektorych dzieci dają skutek odwrotny, czyli jeszcze większe nagromadzenie gazów, od których brzuszek boli jak wściekły. Nie namawiam Was do rezygnacji z lekarstw, ale może pójdzcie chociaż do innego lekarza, żeby potwierdził/zaprzeczył tej diagnozie.\nNagrzewanie brzuszka na pewno nie zaszkodzi tak czy inaczej, i kładźcie córeczkę na brzuszku jak najczęściej, to jej też pomoże. No a poza tym jak pisze agamal i potwierdzają setki innych mam, kolki, czy bole brzuszka, naprawdę przechodzą i to szybciej niż się zdaje, więc bądźcie dzielni a już niedługo będzie to za Wami\nPolecam wam suszarkę, moja starsza spała przy suszarce do 4 miesiaca życia (nie pytaj jaki przyszedl rachunek telefoniczny), puszczalam suszarkę i ten dziwięk ja uspoikajał, niestety tez ja dużo nosiłam, ale nauczylam sie przy niej ze pomaga:\n1. Stały plan dnia\n2. zero gości jak najmniej bodźcow (żadne karuzelki, lezaczki, do uspiania pielucha na głowe)\n3. sab simlex, u nas zadziałal czeski, ale ponoć niemiecki jest lepszy, polecam wam pojenie hebrata koperkowa (jak nie chce smoczka, to Gripe Water z apteki i lyzeczką)\n4. Przede wszystkim MASAZ ANTYKOLKOWY - to podstawa, wtedy gazy odchodza i dziecko nie ma kolek. U nas to głównie pomagalo i wielu osobom go doradzałam i się świetnie sprawdzalo. Bo ten sposob +leki usuwa przyczyne kolek. i duzo kłasc na brzuchu i nosić dziecko na przedramieniu glowa niżej tak ze brzuch lezy na przedramineiu wlasnie.\n5. mama moze odciagac mleko poczatkowej fazy, gdzie jest dużo laktozy, ktroej fermentacja tez moze powodowac wzdecia\nto wszystko zastosowalam u synka i miał tylko gazy, tez sie wybudzal w dzień ze spania ale go sukcesywnie odgazowywaliśmy i w nocy ładnie spal.\ni nie radze wam pobudzac kupy termometrem, lepiej dac czopek glicerynowy.\nPowodzenia powinno pomóc. I pamiętajcie żadna kolka nie trwa wiecznie!!!!\nMasaż ten jest bardzo prosty i skuteczny. Istnieją pewne zasady wykonywania masażu:\n- przedew wszystkim nie można go robić, kiedy dziecko nie ma na to ochoty, czy właśnie płacze\n- warto też robić go kiedy samemu jest się w dobrym nastroju, bez napięć, bo inaczej cały nasz stres" sprzedajemy" maluchowi\n- masujemy z tego co wiem dopiero miesięczne dzieci\n- jeśli mamy ciepłe ręce na pewno będzie przyjemniej i skuteczniej\n1. obiema rękami naprzemiennie gładzimy brzuszek dziecka od góry na dół - z pewnym naciskiem w tym wypadku\n2 robimy klasyczny masaż księżyc - słońce, czyli:\njedna ręka rysuje z lekkim uciskiem odwrotne C na brzuszku (patrzac na zegar jest to ruch od 12 do 6)\na druga zaczyna od dolu i robi kółeczko (czyli od 6 zgodnie ze wskazówkami zegara do 6) i tak kilka razy księżyc słońce, księżyc słońce, księżyc słońce\n3. rozluźniamy nogi, lekko nimi potrząsając, tak jakbysmy chcieli strzepnąć krople wody z nich (to jest najwazniejsze, u nas potem juz samo to wystrczalo - ten ruch uwalnia gazy)\n4. zginamy nóżki dziecka - na tyle na ile nam pozwoli - i dociagamy mu je do brzuszka - przytrzymujemy kilka sekund - i wtedy wielkie PRUK powinno być\nPowtarzamy cała tę sekwencję min 3 razy i powinno być lepiej\nI najlepiej po kazdym posiłku, ale oczywiscie trzeba odczekac co by się dziecku nie ulalo\nPotwierdzam to, co pisze survivor26, że niektóre leki mające pomóc, mogą przynieść odwrotny skutek. Przerobiłam to z młodszym synem. Przy częstych kolkach postanowiłam zaaplikować mu espumisan (w porozumieniu z położną). Zamiast ulgi dziecko zaczynało mi szaleć. Kolka goniła kolkę. Po dostawieniu espumisanu podałam mu esputicon i dopiero wtedy odczuliśmy, co to znaczy spokojny dzień i noc. Nauczyłam się wtedy, że każdy specyfik należy podawać dziecku bardzo, ale to bardzo ostrożnie.\nO czywiście, pomagały również ćwiczenia z nózkami, tzw. rowerek i delikatny masaż brzuszka w jedna stronę.\nNo to nam córcia wczoraj pookazała kto tu rządzi. Zaczęło się łagodnie ok. 20, standardowym popłakiwaniem i prężweniem się jak bywało to przy atakach kolki wcześniej. Bujanie, noszenie, bujanie, okład na brzuszek, masowanie, bujanie i noszenie. To co do tej pory działało, niestety wczoraj przestało. Z każdą chwilą było coraz głośniej i gorzej. Wyszlismy z nią nawet na moment na taras, bo na dworze zazwyczaj uspokojała się i nic. W łazience przy puszczonej wodzie z prysznica uspokajała się na dłużej, ale też nie na dlugo. Już w desperacji po kilku godzinach bujania, noszenia, wożenia, okładów, suszarki, mówienia do niej itp. wsadziliśmy ją w samochód i jazda, na spacer. Po 2-3 min. już spała, ale co z tego jak po powrocie znów zaczęły się krzyki, zanoszenie się itp. i znów noszenie, okłady itp. i tak do ok. 2-2.30 gdy wreszcie padła i zasnęła i tak śpi do teraz, z przerwami na "cyc". Tak więc tracę nadzieję, że cokolwiek pomorze, cokolwiek można zrobić, prócz przetrzymania, choć nie wiem już jak po dzisiejszej nocy, tego okresu. Zastanawiam się tylko kiedy któregoś z nas wywiozą do wariatkowa.\nco do kupek - dziecko na piersi może tydzień lud dłużej nie kupkać, bo cały pokarm mamy się wchłania i jest to zupełnie normalne:-). Ja męczyłam małego termometrem w pupie, ale niepotrzebnie.. Co do płaczu i nie spania, to miałam zupełnie ten sam problem, synek więcej płakał niż spał, po prostu bez powodu.. cóz, trzeba to przeczekać, dodam że też wychowywał się bez smoczka bo nie akceptował go, jedynie palec do possania chwilowo pomagał, a tak to był tylko spokojny przy cycku.na taki płacz i niespanie pomagają też homeopatyczne czopki Viburcol, można je stosować już od pierwszych tygodni życia i są 100% bezpieczne\nPo prostu - cierpliwości, nie wszystkie dzieci to aniołki które płaczą tylko z głodu i leżą grzecznie ze smokiem.. To minie, i będzie tylko miłym wspomnieniem:-)