Вераніка Цапкала з дзецьмі знаходзіцца ў Кіеве | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nВераніка Цапкала з дзецьмі знаходзіцца ў Кіеве\nПаплечніца Святланы Ціханоўскай Вераніка Цапкала знаходзіцца ва Украіне, паведаміў БелаПАН кіраўнік прэс-службы штаба Валерыя Цапкалы Аляксей Урбан.\nПаводле яго слоў, Вераніка з дзецьмі ўсю ноч правяла на расійска-ўкраінскай мяжы — іх не выпускалі з Расіі, дзе яна знаходзілася з мінулай нядзелі. „Яна запатрабавала тлумачэнняў, і ёй сказалі: у базе на вас стаіць пазнака, што вы ў вышуку. Яна тлумачыла, што гэта можа быць звязана з вышукам яе мужа Валерыя Цапкалы. Ёй паабяцалі гэта праверыць. Правяралі некалькі гадзін”, — расказаў Урбан.\nВыпусцілі Вераніку Цапкалу з Расіі толькі пад раніцу, адзначыў ён. Яна з дзецьмі правяла на мяжы каля шасці гадзін. „Цікава яшчэ і тое, што спачатку ім паставілі штамп, а калі яны ўжо дасягнулі нейтральнай зоны, вярнулі назад. Вялі перамовы з Масквой. Каля 8.50 яны ўжо былі ў Кіеве — я размаўляў з Валерыем”, — дадаў Урбан.\n15 жніўня стала вядома аб тым, што ў Беларусі распачатая крымінальная справа ў дачыненні да Валерыя Цапкалы па артыкуле „атрыманне хабару”. Ён абвешчаны ў міжнародны вышук.\nВалерый Цапкала выехаў з Беларусі ў канцы ліпеня з двума дзецьмі, паколькі яму паступіла інфармацыя аб затрыманні, якое рыхтуецца. Цапкала спачатку быў у Расіі, затым перабраўся ва Украіну.


Чароўны свет вобразаў | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\nЧароўны свет вобразаў\n28.08.2010 172 nneditor Комментариев нет\n… Два яркакрылыя эльфы ляцяць побач. Здаецца, вось-вось яны бясшумна апусцяцца на самую прыгожую кветку. Блішчаць іх крылы, а галоўкі дружна імкнуцца наперад. І гэта не казачны сюжэт “Дзюймовачкі”, а рукатворнае хараство, аўтары якога – вучні Нясвіжскай гімназіі. Падобных работ у галерэі дэкаратыўна-прыкладной творчасці, якая размешчана на другім паверсе вучэбнага корспуса, ні многа, ні мала – 300.\nРазнастайных па матэрыялах і афармленні, спалучэнні колераў, тэхн- іцы выканання. Сярод іх – вышыўка крыжыкам і стужачкамі, бацік, бісерапляценне, аб”ёмная аплікацыя, работы з салёнага цеста, дэкупаж, тарцаванне… Усё проста немагчыма пералічыць, застаецца толькі захапляцца шырокім дыяпазонам дзіцячай творчасці. А нак іроўвае і натхняе на добрую справу настаўніца выяўленчага мастацтва і працы Ірына Барысаўна Курачка (на здымку), асоба нераўнадушная, апантаная і ўлюбёная ў чароўны свет вобразаў і малюнкаў. Яна рада, калі бачыць, з якой ахвотай школьніцы бяруцца за новыя работы, як цярпліва і ўважліва наклейваюць паеткі, кавалачкі сурвэтак, каб потым убачыць карціну, што цешыць вока і радуе душу. І не толькі выканаўцаў, але ўсіх, хто меў шчасце пабачыць галерэю прыкладной творчасці дзяцей і пазнаць прыгожае.\n– Мне прыемна, што многія вучані- цы з ахвотай ствараюць розныя па-мастацку годныя работы, – расказвае Ірына Барысаўна. – Вы паглядзелі б, як яны энергічна працуюць, стараюцца, каб атрымалася незвычайна і прыгожа. Іншы раз спаборнічаюць паміж сабой, кожная хоча дабіцца найлепшага выніку. І гэта цудоўна, бо дзеці заняты добрай справай, у іх выпрацоўваецца мастацкі густ, жаданне зрабіць цуд сваімі рукамі. Я лічу, што патэнцыял вучняў яшчэ не вычарпаны, ёсць магчымасць для творчага росту. Штогод прыбаўляецца на 50 работ, цікавых і неардынарных, выкананых з любоўю. Але засмучае той факт, што іх бачаць толькі вучні і настаўнікі гімназіі, ну і яшчэ ўдзельнікі семінараў. На мой погляд, у такім горадзе, як Нясвіж, варта адкрыць галерэю дзіцячай творчасці, з невялікай платай за ўваход. А выручаныя грошы ішлі б на пакупку матэрыялаў, бо даводзіцца за свае набываць тыя ж сурвэткі, паеткі, фарбы, бісер\nМіж іншым, І.Б.Курачка мае рацыю і стварэнне такой галерэі дало б магчымасць шырокай аўдыторыі пазнаёміцца з творчасцю дзяцей, прыцягнуць увагу турыстаў, якія маглі б купіць пэў- ныя работы. Паверце, яны варты таго, каб заплаціць за іх 30-40 тысяч рублёў, бо выкананы акуратна і прыгожа, і дома будуць выглядаць дастойна, і ў якасці падарунка. Пакуль жа настаўніца і вучні шукаюць усякія магчымасці для стварэння сваіх шэдэўраў.\nУ майстэрні абслугоўваючай працы я ўбачыла вялікія пано-карціны, якія заварожваюць погляд: “Нясвіжскае поле”, “Мая гімназія – мой гонар”, “Кветкі Беларус і”, “Малітва за Беларусь”, “Арганайзер”. Яны маюць свой “твар” і кампаз іцыю. Зыходныя матэрыялы для іх – сурвэткі, паеткі, тайваньская гліна (якая, дарэчы, не танная), стужачкі рознакаляровыя. А самае галоўнае – жаданне, цярпенне і ўменне дзяцей, якія ствараюць гэта хараство. А яшчэ ў запасніках юных майстроў народнай творчасці шэраг работ з упаковачнага матэрыялу. Спатрэбіўся зарыфлены і просты кардон, каробкі з-пад зубной пасты. Не ведаючы, і не паверыш, што яны паслужылі асновай для карцінак “Ундзіна” (любімая турыстамі скульптура ў нашым парку), “Зіма”, “Дождж”. Дарэчы, пра выкарыстанне паўторнай сыравіны дзеці пішуць навуковыя работы, чым уносяць свой пасільны ўклад у барацьбу за экалагічны стан горада і раёна.\nА яшчэ дзяўчынкі набываюць тут практычныя веды – вучацца шыць кухонныя шторы, фартухі, ручнікі. На стэндах змешчаны іх міні-узоры, цікавыя па форме і колеравай гаме. Чаго варты адны назвы: “Цэзар”, “Спікапск ія”, “Калабок”… Усё гэта робіцца пад непасрэдным кіраўніцтвам чалавека з яркім тэмпераментам творцы, зацікаўленага ў развіцці і ўдасканаленні вучнёўскіх здольнасцей. А яна, Ірына Барысаўна Курачка, для гэтай ролі вельмі прыдатная, бо сама мастак не толькі ў душы.\nЯе цудоўныя, арыгінальныя работы неаднаразова прыцягвалі ўвагу наведвальн ікаў на раённых выставах дэкаратыў на-прыкладной творчасці. Асабіста мяне ўразілі белыя анёлачкі з мяккага шкла, якія, здавалася, вось-вось узмахнуць крылцамі і паляцяць. Над імі І.Б.Курачка шчыравала дома ў вольны час (якога, дарэчы, мала). Па словах майстрыхі, стварэнне падобных работ – своеасаблівая рэлаксацыя пасля працоўных будняў і напружання. Між іншым, першая прафесія ў яе жыцці – іканапісец. А пачыналася ўсё пасля Адэскага педуніверсітэта, мастацкаграф ічны факультэт якога Ірына закончыла. Спачатку працавала ў Ахтырскім (Сумская вобласць, Украіна) Доме піянераў, кіравала студыяй “Народны дызайн”, была членам рэспубліканскага савета па дзіцячым дызайне. Потым было замужжа, нараджэнне дзяцей, перавод мужа ў вёску. І выдаўся час адраджэння праваслаўя і цэркваў. Апошн ія патрабавалі рэстаўрацыі, у тым ліку – ікон. Заказ на выкананне адной з іх паступіў Ірыне Барысаўне. Яна спачатку разгубілася, бо ніколі такой справай не займалася. Але паблізу не было спецыял істаў, і давялося згадзіцца. А бабуля Ірыны сказала, што да малявання іконы трэба прыступаць з благаславення свяшчэнніка, падрыхтавацца духоў- на, пасціцца. Усё гэта было зроблена, і маладая мастачка ўзяла пэндзэль і фарбы. Яна працавала, а муж у той час чытаў Евангелле. І што дзіўна…\n– Як бы хто вадзіў маю руку, – успамінае Ірына Барысаўна. – Я намалявала людзей, нашу вёску і маці Божую. Толькі вочы яе атрымаліся вялікія надта – прапорцыі яшчэ не ведала. Ран іцай паспрабавала паправіць вочы, паменшыць, але не змагла падысці. Ікона мяне не пускала… Я тры дні хварэла, потым ікону занеслі ў царкву. Людзі былі ўражаны ўбачаным. Пачала чытаць гістарычную і духоўную літаратуру, рыхтавала сябе духоўна. Было шмат заказаў на іконы, я малявала і адчувала небывалы ўздым. Грошай за работу не брала, так прынята.\nПраз колькі гадоў эканамічная і пал- ітычная сітуацыя ва Украіне ўскладні- лася. Сям”я Курачкі вырашыла змяніць месца жыхарства і выбрала Беларусь. Дарогі прывялі ў Сейлавічы, дзе перасяленцам прадаставілі жыллё з выгодам і. Муж, Сяргей Іванавіч – інжынерэлектрык СВК “Сейлавічы”. А вось Ірыне Барысаўне не адразу ўдалося знайсці работу, потым далі месца бібліятэкара. Як чалавек творчы, на грамадск іх пачатках наладзіла ў вёсцы дзіцячую мастацкую студыю. Праз паў- года вынік яе работы змаглі ўбачыць усе жадаючыя аднавяскоўцы: на выставе былі змешчаны маляўнічыя работы вучняў, а старшыня сельскагаспадарчага кааператыву С.М.Пілішчык шчыра падзякаваў І.Б.Курачку. Калі з”явілася вакансія ў гімназіі, яна ахвотна згадзілася. І цяпер сваю творчую энергію, няўрымслівасць, веды і вопыт перадае падрастаючаму пакаленню. А тое, што мае магчымасць быць у Нясв іжы, вельмі радуе настаўніцу.\n– Як убачыла першы раз гэты цудоў ны горад – проста закахалася ў яго, – гаворыць яна. – Мне ён стаў блізкім і родным, як і Сейлавічы, як уся Беларусь. Маім дзецям таксама падабаецца тут. Сын Саша працуе электрыкам, вучыцца на завочным аддзяленні Беларускага аграрна-тэхнічнага універсітэта. Дачка Даша – педагог-арганізатар у Сейлавіцкай СШ, студэнтка-завочніца БДПУ імя Максіма Танка. Я рада, што нам знайшлося месца ў рабоце і жыцці, магчымасць займацца любімай справай і творчасцю. Апошняй захапляюцца і мае дзеці.\nУ планах І.Б.Курачкі – стварэнне новых 50-і (!) відаў работ для вучняў, іх асваенне для творчага росту і радасці.\nСіноптыкі расказалі аб надвор’і на доўгія выхадныя


Главная База знаний "Allbest" История и исторические личности Эканоміка Беларусі ў перыяд спроб эканамічных пераўтварэнняў (50 – 60-ыя гг.) i ў 70-ыя – першай палове 80-ых гг.\nЭканоміка Беларусі ў перыяд спроб эканамічных пераўтварэнняў (50 - 60-ыя гг.) i ў 70-ыя - першай палове 80-ых гг.\nВерасень 1953 г. - распрацоўвацца сістэма эканамічных і сацыяльных мер (рашэнні аб развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці прамысловых і харчовых тавараў для народа, развіцці бытавога і гандлёвага абслугоўвання насельніцтва і шэраг іншых).\nАсваенне цаліны. Удзельнічала 35 тыс. юнакоў і дзяўчат з Беларусі. За 1954-1956 гг. было ўзнята каля 36 млн. га цалінных зямель (30% пасяўных плошчаў СССР). Вынік - адмова ад інтэнсіўных метадаў пад'ёму сельскай гаспадаркі.\n- Развіваўся транспарт. Уводзіўся новы яго від - трубаправодны. У 1952 г. у Мінску ўвайшла ў строй першая тралейбусная лінія.\nЗмена сістэмы кіравання эканомікай (галіновае кіраванне змянялася тэрытарыяльным). 10 мая 1957 г. Вярхоўны Савет СССР прыняў Закон аб ліквідацыі ўсіх агульнасаюзных прамысловых міністэрстваў (міністэрства электрастанцый, абароннае, авіяцыйнае, судабудаўнічае, радыётэхнічнае, хімічнае заставаліся). Замест міністэрстваў ствараліся саўнаргасы - саветы народнай гаспадаркі ў рамках буйных адміністрацыйных раёнаў. У межах БССР быў створаны адзіны саўнаргас. Мэты: умацаваць гарызантальныя сувязі паміж прадпрыемствамі; перанесці аператыўнае кіраванне прамысловасцю і будаўніцтвам на месцы; паскорыць укараненне дасягненняў навукова-тэхнічнага прагрэсу; ліквідаваць залішнюю цэнтралізаванасць. Вынік: аблегчылася развіццё мясцовай і лёгкай прамысловасці, ускладнілася развіцце цяжкай.\nУ 1958 г. ліквідаваны МТС, на іх базе створаны рамонтныя майстэрні, тэхніка прададзена калгасам. Вынік: лепшае выкарыстоўванне тэхнікі; пагаршэнне фінансавага становішча бедных калгасаў; ад'езд ў горад інжынерна-тэхнічных работнікаў былых МТС.\n- Ліквідаваны севазвароты, паслаблена ўвага да лугоў і культурных пашаў, пачалася "кукурузная ліхаманка" - як следства шаблонных указанняў з цэнтра па структуры пасяўных плошчаў, агратэхніцы і тэхналогіі вырошчвання, складзеных без уліку мясцовых умоў.\n- Праводзілася меліярацыя, асушана 957 тыс. га зямельных плошчаў. Буйныя памеры набыла хімізацыя - пастаўкі ўдабрэнняў сельскай гаспадарцы ўзраслі амаль у 1,9 раза, у т.л. калійных больш чым у 2,6 разоў. Для ўнясення ўдабрэнняў і апрацоўкі палёў хімікатамі пачала выкарыстоўвацца авіяцыя.\n- Сітуацыя ў с/г карэнным чынам змянілася. Калгасы цяпер не былі крыніцай, за кошт якой будавалася прамысловасць. С/г стала адным з буйнейшых аб'ектаў капіталаўкладанняў. Але, пачаўшыяся мерапрыемствы па згортванню рэформы прывялі да стагнацыі, застоя, а потым да перадкрызісных з'яў.\n- стварэнне новай галіны прамысловасці - нафтаперапрацоўчай;\nАпераджальнае развіццё атрымалі новыя неметалаёмістыя галіны - прыборабудаванне і электроніка. За 1959-1965 гг. выпуск электронікі ўзрос у 5 разоў, удзельная вага прадукцыі прыборабудавання, радыёэлектронікі і электронікі ў аб'ёме машынабудавання павялічылася ў 4 разы.\nВысокія тэмпы развіцця захавала машынабудаванне і металаапрацоўка. Асаблівасць - будаўніцтва комплексаў звязаных паміж сабой машынабудаўнічых і металаапрацоўчых прадпрыемстваў па выпуску канструктыўна і тэхналагічна аднароднай прадукцыі. Такіх падэтальна спецыялізаваных прадпрыемстваў за 1959-1965 гг. было пабудавана 35 (завод аўтаагрэгатаў у Баранавічах, завод карданных валаў у Гродна, рысорны і маторны заводы ў Мінску). У 1965 г. машынабудаванне Беларусі забяспечана ўласным чыгунным і стальным ліццём, на 2/3 пакоўкамі і штампоўкамі, на 97% гумаватэхнічнымі вырабамі.\nНа прыканцы сямігодкі адбылася змена кіраўніцтва краіны. У кастрычніку 1964 г. Першым сакратаром ЦК КПСС быў абраны Л.І.Брэжнеў, Старшынёй СМ СССР быў прызначаны А.М.Касыгін. Пачалося рэфармаванне гаспадаркі. Першы крок - рэфармаванне с/г. Другі крок - паляпшэнне стану ў прамысловасці. Вераснёўскі (1965 г.) пленум ЦК КПСС - “Аб паляпшэнні кіравання прамысловасцю, удасканаленні планавання і ўзмацненні эканамічнага стымулявання прамысловай вытворчасці”. Асноўныя палажэнні:\n1. Удасканаліць сістэму планавання ў прамысловасці. Скарачэнне планавых паказчыкаў са 100 да 8. Асноўны паказчык - аб'ём рэалізаванай прадукцыі (раней аб'ём валавай прадукцыі). Прадпрыемству зацвярджаліся: асноўная наменклатура прадукцыі, фонд зарплаты, сума прыбытку і рэнтабельнасці, аб'ём капіталаўкладанняў і інш. Астатнія паказчыкі прадпрыемствы планавалі самастойна.\nНа працягу 50-60-х гг. значны эканамічны ўздым суправаджаўся павышэннем матэрыяльнага і культурнага ўзроўню жыцця беларускага народа і высокімі тэмпамі развіцця сацыяльнай сферы. Узрос нацыянальны даход - як вынік - вырасла доля, якая выдзялялася на задавальненне матэрыяльных і культурных патрэб асобы. Павышэнне дабрабыту адбывалася ў формах:\n14 чэрвеня 1956 г. новы пенсійны закон павялічыў памеры пенсій і пашырыў кола асоб, якія сталі мець права на пенсію. Мінімальны памер пенсіі - 30 руб., максімальны - 120 руб. Расходы на выплаты пенсій выраслі у два разы. У 1965 г. быў прыняты закон аб пенсіях калгаснікам (гэта 500 тыс. чалавек), мінімальны памер - 12 руб., максімальны - 102 руб. 1967 г. - Указ ВС СССР "Аб далейшым паляпшэнні пенсійнага забеспячэння", яшчэ 250 тыс. працоўных сталі атрымоўваць павышаныя ці звычайныя пенсіі.\nреферат "Эканоміка Беларусі ў перыяд спроб эканамічных пераўтварэнняў (50 – 60-ыя гг.) i ў 70-ыя – першай палове 80-ых гг." скачать\nДругие документы, подобные "Эканоміка Беларусі ў перыяд спроб эканамічных пераўтварэнняў (50 – 60-ыя гг.) i ў 70-ыя – першай палове 80-ых гг."


Тэарэтычныя асновы гісторыка-літаратурнага працэсу\nУ кнізе тэарэтычна асэнсоўваецца феномен пераходнага перыяду ў сучаснымлітаратурным працэсе, эпоха кардынальных змен у жыцці беларускага соцыума, выяўляюцца глыбінныя зрухі ў мастацкім мысленні і вызначаецца напрамак развіцця нацыянальнай культуры і літаратуры. З’ява пераходнасці, найбольш паспяхова распрацаваная філосафамі, сацыёлагамі, палітолагамі, эканамістамі, гісторыкамі, прыцягвае ўвагу і літаратуразнаўцаў.\nЗробленыя назіранні, ацэнкі і навуковыя высновы, практычныя рэкамендацыі і пажаданні будуць спрыяць працэсу паглыблення фундаментальных даследаванняў літаратуразнаўцаў, вучоных з іншых гуманітарных дысцыплін, могуць быць выкарыстаны ў навукова-педагагічным працэсе ВНУ і СШ Рэспублікі Беларусь, зацікавяць аматараў мастацкага слова.\nКолькасць старонак 363 с.\nТэгі: вучэбная літаратура, Кнігі да 6 руб., літаратура.Катэгорыі: Вучэбная літаратура, Іншыя выдавецтвы, Навукова-папулярная, Усе кнігі.\nФеномен пераходнага перыяду: праблемы тыпалогіі.\nМастацкая рэфлексія беларускай літаратуры якфактар актывізацыі творчых пошукаў.\nПостмадэрнізм і актуальныя праблемы нацыянальнай літаратуры.\nЖанчына ў соцыуме: гендэрны аспект (па творчасці беларускіх паэтэс ХХ — пачатку ХХІ ст.)\nБеларуская гумарыстычная літіратура ХІХ — пачатку ХХ ст. у святле сучасных літаратуразнаўчых канцэпцый.\nАксіялогія творчасці маладога пісьменніка ў святле варыятыўнасці мастацтва (да тэорыі пытання).\nСэмкіў Расціслаў. Як пісалі класікі


Джота дзі Бандонэ\n1266 ці 1267\nДжота дзі Бандонэ, Джота (італ.:Giotto di Bondone; 1266 або 1267, Коле-ды-Веспіньяна(?), Італія — 8 студзеня 1337) — італьянскі жывапісец, прадстаўнік Протарэнесансу.\nНарадзіўся каля 1267 года меркавана недалёка ад мястэчка Вік'ё, размешчанага на ўсход ад Фларэнцыі, у вёсцы Кале ды Веспіньяна. Ёсць і іншыя здагадкі аб даце нараджэння Джота аж да 1275 года. Вазары сцвярджаў, што Джота нарадзіўся ў 1276 годзе. Але найбольш верагодна, што мастак памёр у 1337 (паводле Антоніа Пучы(англ.) бел.) ва ўзросце сямідзесяці гадоў. Бацька будучага мастака насіў імя Бандоне (пам. 1311/1313) і быў селянінам. Пазней Джота набыў у Веспіньяна землі і дамы. Па іншай версіі Джота нарадзіўся ў Фларэнцыі, у прыходзе царквы Санта-Марыя-Навэла(руск.) бел., у квартале Святога Панкрата. Неаднаразова ў фларэнтыйскіх дакументах мастак згадваецца як del popolo di Santa Maria Novella. Яго ж бацька, па гэтай версіі, быў кавалём. Імя Джота, магчыма, скарачэнне ад Анджыялота альбо Амбраджота.\nЦыкл пачынаецца з «Выгнання Іакіма з храма(польск.) бел.» — падзеі, звязанай з нараджэннем Марыі. Затым паказаны эпізоды з жыцця Багародзіцы і Хрыста. Завяршаецца цыкл «Сашэсцем Святога Духа(польск.) бел.», што сімвалізуе ролю царквы ў распаўсюджанні Свяшчэннага Пісання. Над уваходам размешчана фрэска «Страшны суд(польск.) бел.», на супрацьлеглым баку — «Дабравешчанне(польск.) бел.». На сценах з правага і левага бакоў выявы ідуць у тры ярусы. Евангельскія сюжэты трактуюцца ў іх як рэальныя падзеі, увасабляючы сапраўдныя пачуцці людзей. Сакральнае адыходзіць на другі план, бо перад мастаком стаіць задача паказаць звычайнае жыццё ва ўсім багацці яго праяўленняў:дабрыня і спагада, высакародства і пакорлівасць, смутак і адчай, пакуты, гнеў, здрада.\nУ пачатку XIV стагоддзя Джота дзі Бандоне выканаў размалёўкі(італ.) бел. ў царкве Бадзія (1300-02, Фларэнцыя), а таксама некалькі алтарных абразоў, сярод якіх найбольш вядомы «Мадонна Аньісанці(польск.) бел.» (1310-20, Фларэнцыя). У размалёўках капэл Перуцы(руск.) бел. (каля 1320) і Бардзі(руск.) бел. (1320-25) у фларэнційскай царкве Санта-Крочэ дасягнуў арганічнай сувязі з архітэктурай, стрыманасці каларыту і манументальнасці вобразаў.\nЛазука, Б. Гісторыя сусветнага мастацтва. Ад старажытных часоў па XVI стагоддзе / Б. А. Лазука. — Мн.:Беларусь, 2010. ISBN 978-985-01-0894-4\n(Джота дзі Бандонэ)\nBAV: ADV11349444, ADV11433714 · BNC: a10092948 · BNE: XX893056 · BNF: 11943568d · GND: 118539477 · ICCU: IT\_ICCU\_CFIV\_023311 · ISNI: 0000 0001 2125 1587 · LCCN: n81071909 · NDL: 00440981 · NKC: jn19990002696 · NLA: 35126164 · NTA: 069526494 · NUKAT: n97700218 · LIBRIS: 188261 · SUDOC: 027381668 · VIAF: 27073355 · ULAN: 500010766\nДжота дзі Бандонэ Інфармацыю Аб\nДжота дзі Бандонэ Каментары\nДжота дзі Бандонэ beatiful post thanks!\nДжота дзі Бандонэ Вы праглядаеце суб'ект\nДжота дзі Бандонэ што, Джота дзі Бандонэ хто, Джота дзі Бандонэ апісанне


Беларусам у Францыі раяць звязацца з блізкімі - 14.11.2015, Sputnik Беларусь\nУ МЗС далі тэлефоны гарачай лініі для турыстаў і беларускай амбасады, па якіх можна даведацца пра дадзеныя аб сваіх блізкіх. 14.11.2015, Sputnik Беларусь\nздарэнні, галоўнае, у свеце, парыж\n11:11 14.11.2015 (абноўлена: 12:00 16.11.2015)\n© REUTERS / Philippe WojazerПострадавший во время теракта в Париже\nУ МЗС далі тэлефоны гарачай лініі для турыстаў і беларускай амбасады, па якіх можна даведацца пра дадзеныя аб сваіх блізкіх.\nМІНСК, 14 ліс — Sputnik. Міністэрства замежных спраў Беларусі параіла грамадзянам рэспублікі, якія ў цяперашні час знаходзяцца ў Францыі, звязацца са сваімі блізкімі.\n"Рэкамендуем змешчаным у Францыі грамадзянам нашай краіны выконваць указанні ўладаў і выйсці на сувязь з роднымі і блізкімі ў Беларусі", — гаворыцца ў паведамленні беларускага знешнепалітычнага ведамства ў афіцыйным акаўнце ў Twitter.\nУ міністэрстве таксама далі тэлефон гарачай лініі прэфектуры Парыжа для турыстаў (+33 (0) 145 55 8000) і тэлефон для экстранай сувязі з беларускай амбасадай (336 097 84140) — толькі для грамадзян, родныя якіх знаходзяцца ў сталіцы Францыі і не выходзяць на сувязь.\nРаней МЗС Беларусі паведаміў, што звестак аб беларускіх грамадзянах, якія пацярпелі падчас пятнічных тэрактаў у Парыжы, пакуль няма. Там таксама падкрэслілі, што пасольства Беларусі ў Парыжы сочыць за сітуацыяй.\nУзброеныя напады і выбухі практычна адначасова адбыліся ў сямі раёнах Парыжа. У найбуйнейшым у гісторыі Францыі тэракце, паводле папярэдніх звестак, загінулі 140 чалавек.\nВосем тэрарыстаў, па інфармацыі французскіх СМІ былі знішчаныя ў часе нападаў у Парыжы, адзін — меркавана з тэрарыстычнай групоўкі "Ісламская дзяржава" — затрыманы.


Беларускі Партызан :: Бацька польскага прэзыдэнта лічыць, што Польшча павінна прыняць уцекачоў\nБацька польскага прэзыдэнта лічыць, што Польшча павінна прыняць уцекачоў\n«Галодных накарміць, хто хоча піць – напаіць, гасьцей у дом прыняць, а голых апрануць».\nНа здымку: Анджы Дуда\nПапулярная газэта «Super Express» паведамляе, што бацька прэзыдэнта Польшчы, прафэсар Ян Тадэвуш Дуда сказаў журналісту ў інтэрвію, што зяўляецца прыхільнікам таго, каб Польшча прыняла ўцекачоў з Сырыі.\n«Галодных накарміць, хто хоча піць – напаіць, гасцей у дом прыняць, а голых апрануць», – нагадвае Дуда-старэйшы вучэнне Каталіцкага касьцёла. «Я католік, і лічу, што трэба паступаць па хрысціянску, міласэрна. Польшча павінна прыняць уцекачоў», – зазначае бацька прэзыдэнта Анджэя Дуды, паведамляе Польскае радыё.\nПаводле прафэсара Дуды, «мы іх ня можам пакінуць у патрэбе, іх трэба прыняць». Адначасова Ян Тадэвуш Дуда гаворыць, што польскія спэцслужбы павінны праверыць кожнага чалавека, які трапіць у Польшчу як уцякач, каб знайсьці ў іх шэрагах магчымых ісламістаў. Польскія журналісты зазначаюць, што такім чынам Ян Тадэвуш Дуда трапіў у апазыцыю да поглядаў свайго сына Анджэя Дуды й кіруючай у Польшчы кансэрватыўнай партыі «Права і справядлівасць», кандыдатам якой быў актуальны прэзыдэнт краіны.\nНагадаем, афіцыйная Варшава адмаўляецца прымаць уцекачоў, якія знаходзяцца ў Еўропе, перш за ўсё ў Грэцыі й Італіі. Такое абавязацельства ўзяў на сябе папярэдні ўрад права-цэнтрыскай «Грамадзянскай плятформы». Еўразьвяз абвінавачвае Польшчу ў адсутнасці агульнаэўрапейскай салідарнасьці й лічыць, што Варшава ня мае права адмаўляцца ад таго, што раней абяцала. Таму на днях Брусэль пачаў уводзіць у жыцьцё супраць Варшавы санкцыі за адмову прыняць у сябе ўцекачоў, паведамляе «Super Express».\nПапулярная газэта «Super Express» паведамляе, што бацька прэзыдэнта Польшчы, прафэсар Ян Тадэвуш Дуда сказаў журналісту ў інтэрвію, што зьяўляецца прыхільнікам таго, каб Польшча прыняла ўцекачоў з Сырыі. «Галодных накарміць, хто хоча піць – напаіць, гасьцей у дом прыняць, а голых апрануць», – нагадвае Дуда-старэйшы вучэньне Каталіцкага касьцёла.\n«Я католік, і лічу, што трэба паступаць па хрысьціянску, міласэрна. Польшча павінна прыняць уцекачоў», – зазначае бацька прэзыдэнта Анджэя Дуды. Паводле прафэсара Дуды, «мы іх ня можам пакінуць у патрэбе, іх трэба прыняць».Адначасова Ян Тадэвуш Дуда гаворыць, што польскія спэцслужбы павінны праверыць кожнага чалавека, які трапіць у Польшчу як уцякач, каб знайсьці ў іх шэрагах магчымых ісламістаў.\nПольскія журналісты зазначаюць, што такім чынам Ян Тадэвуш Дуда трапіў у апазыцыю да поглядаў свайго сына Анджэя Дуды й кіруючай у Польшчы кансэрватыўнай партыі «Права і справядлівасьць», кандыдатам якой быў актуальны прэзыдэнт краіны.\nНагадаем, афіцыйная Варшава адмаўляецца прымаць уцекачоў, якія знаходзяцца ў Эўропе, перш за ўсё ў Грэцыі й Італіі. Такое абавязацельства ўзяў на сябе папярэдні ўрад права-цэнтрыскай «Грамадзянскай плятформы». Еўразьвяз абвінавачвае Польшчу ў адсутнасці агульнаэўрапейскай салідарнасьці і лічыць, што Варшава ня мае права адмаўляцца ад таго, што раней абяцала. Таму на днях Брусэль пачаў уводзіць у жыцьцё супраць Варшавы санкцыі за адмову прыняць у сябе ўцекачоў, паведамляе «Super Express».\nДата стварэння навіны 26.06.2017


Павел Вінаградаў з’язджае з Мінска, каб не стаць “паліталкаголікам” | Салідарнасьць\nПавел Вінаградаў з’язджае з Мінска, каб не стаць “паліталкаголікам”\nАктывіст апазіцыі Павел Вінаградаў, вядомы частымі затрыманнямі і суткамі арышту, вырашыў пераехаць да бацькі ў Беразіно. Асноўная прычына — пагроза трапіць у Лячэбна-працоўны прафілакторый.\n“Ёсць палітзняволеныя, ёсць палітпрызыўнікі, а я вось быў бы першым паліталкаголікам”, — расказвае Павел Вінаградаў у гутарцы з Еўрарадыё.\nАктывіст ужо мае тры адміністрацыйныя арышты за “стан алкагольнага ап’янення”. Цяпер яны абскарджваюцца, аднак у пазітыўны для сябе вынік Вінаградаў не верыць. У выніку праваахоўнікі змогуць атрымаць магчымасць адправіць яго на медыцынскае абследаванне ў ЛПП, а потым пасля першага ж пратакола “за п’янку” актывіст увогуле можа стаць кліентам гэтай медыцынска-папраўчай установы.\n“Лібералізацыі ў нас пад выбары 2015 года не прадбачыцца. Таму я думаю, што лепш з’ехаць. У ЛПП я не хачу”, — гаворыць Вінаградаў, які працягваў жыць у сталіцы, нягледзячы на затрыманні і намёкі аб тым, што яму варта з’ехаць.\nУ Мінску Павел прабудзе яшчэ каля двух тыдняў. Чым зоймецца ў Беразіне, пакуль не ведае. На добры заробак там разлічваць не прыходзіцца.\n“У мяне ёсць тры хадавыя рабочыя спецыяльнасці — цырульнік, слесар і зваршчык. Але нават калі мне моцна пашанцуе, то я ў Беразіно буду зарабляць максімум 300 долараў”, — гаворыць ён.\nЖонка Паўла Святлана пакуль застанецца ў Мінску — трымае праца. Ці вернецца Вінаградаў у сталіцу і калі, актывіст не ведае.\n“Як што якое раптам адбудзецца важнае, то я гатовы. Але пакуль не магу сказаць, калі дакладна змагу вярнуцца”, — дадае Вінаградаў.\nНагадаем, праваабаронцы вельмі заклапочаны захаваннем сеткі ЛПП у Беларусі як узаконенага спосабу выкарыстання прымусовай працы. Паводле іх меркаванняў, ЛПП - перажытак савецкай сістэмы, які акрамя Беларусі захаваўся толькі ў Таджыкістане і непрызнанай Прыднястроўскай малдаўскай рэспубліцы. Да таго ж апошнім часам ёсць падставы меркаваць, што ўлады могуць выкарыстоўваць ЛПП для абмежавання свабоду грамадскіх актывістаў напярэдадні і падчас палітычных кампаній.