Белорусский партизан: Алесь Бяляцкі - Сообщения с тегом "канферэнцыя"\nАдзначэньне 35-годдзя Маскоўскай Хельсінкскай групы 07.11.2013\nПрыхільнікі дэмакратычных пераменаў Тунісу асудзілі рэспрэсіі ў Беларусі 28.10.2013 2\nПасьля сустрэчы з Суэр у Жэневе я вярнуўся ў Менск. А праз два тыдні, 15 сакавіка я дабіраўся зь Менска ў Вену, з Вены ў Парыж і з Парыжа ў Туніс. Сталіца краіны Туніс гэтаксама называецца Туніс. Канферэнцыя, у якой я меў браць удзел, называлася “Пераход да дэмакратыі ў Тунісе”. На ёй зьбіраліся абмяркоўваць шляхі гэтага пераходу і магчымыя перамогі і паразы. З замежнікаў пра “перамогі” зьбіраліся распавядаць палякі, а пра “паразы”, гаворачы пра Беларусь, я.\nУ Менску на газонах яшчэ ляжаў сьнег, а ў Тунісе стаяла позьняя вясна, днём было плюс 22. У гэтай невялікай арабскай міжземнаморскай краіне пры ранейшым рэжыме амаль адсутнічалі незалежныя СМІ, праходзілі зрэжысіраваныя ўладамі “выбары”, актывісты зь няўрадавых арганізацыяў знаходзіліся пад пастаянным прэсінгам, найперш сілавых ведамстваў. Ранейшыя ўлады Туніса, нягледзячы на аўтарытарны рэжым, адсутнасьць у краіне грамадскіх і палітычных свабодаў, тым не менш мелі неблагія стасункі зь Еўрасаюзам, палохаючы еўрапейскіх палітыкаў радыкальнымі ісламістамі. Калі не хочаце мець справу з намі, сьцьвярджалі яны, будзеце тады мець справы з ісламістамі. Тым не менш культурныя, грамадскія, цывілізацыйныя кантакты найперш з Францыяй кшталтавалі туніскія дэмакратычныя эліты. Яны былі даволі шматлікімі, арыентаванымі на еўрапейскія каштоўнасьці і няблага падрыхтаванымі для дэмакратычных зьменаў. Тысячы маладых тунісцаў вучыліся ў Францыі і Італіі, французская мова багата для каго была другой моваю. Нездарма прэзідэнтам FIDH стала журналістка, старшыня туніскай Лігі правоў чалавека Суэр Белхасен. І духоўна, і прафесійна яна была цалкам падрыхтаваная, каб стаць на чале фэдэрацыі, якая аб’яднала каля 200 праваабарончых арганізацыяў з усяго сьвету. Шырыня яе поглядаў, энергія, інтэлект, востры розум і ўменьне глядзець наперад далі добры імпульс для разьвіцьця FIDH у апошнія гады.\nІ вось мы сядзім у вялікай залі, запоўненай грамадскімі актывістамі, якія сабраліся з усіх куткоў краіны Туніс. Тут і праваабаронцы, і актывісткі жаночых арганізацыяў, і прафсаюзьнікі, і блогеры — разнастайны народ. Аўдыторыя сваім складам нагадала мне форумы нашай Асамблеі дэмакратычных няўрадавых арганізацыяў. Я ўважліва ўглядаўся ў іхнія твары, лавіў тон іхніх размоваў. Тутэйшыя перакладчыкі, двое мужчынаў, якія па чарзе перакладалі мне з арабскай мовы на рускую, губляліся, бо ў іхнім ранейшым перакладчыцкім лексіконе не знаходзілася адпаведных словаў, якія гучалі ў прамовах выступоўцаў.\nАле дзьве асноўныя эмоцыі прачытаў я ў вачах і прыкмеціў у паводзінах удзельнікаў канферэнцыі. Па-першае, яны яшчэ не звыкліся з тым, што перамаглі. І гэтая напрацаваная за дзесяцігодзьдзі стрыманасьць у сумоўі, асьцярожнасьць у рухах, абачлівасьць у паводзінах прабіваліся ў грамадзе то там, то сям. Па-другое, зусім супрацьлеглае — надзвычайны запал і эмацыйнасьць у выступах, як быццам бы яны толькі прыйшлі з дэманстрацыяў і мітынгаў і яшчэ не астыглі, не суцішыліся. Гэтае дзіўнае спалучэньне яшчэ больш падкрэсьлівала тое, што зьмены толькі як адбыліся.\nП’янкое віно перамогі плёскалася ў вачох выступоўцаў, яны гаварылі пра пільныя і важныя праблемы, якія неабходна было тэрмінова вырашаць. Гэта і падрыхтоўка новай Канстытуцыі, і праблемы з правасудзьдзем, і неабходнасьць зьменаў у кансерватыўных колах вайскоўцаў і сілавых службаў, і эканамічная сітуацыя ў краіне, дзеля чаго была і пачалася рэвалюцыя, і жаданьні розных слаёў насельніцтва ў сувязі са зьменамі.\nЯ падпаў пад уплыў гэтай салодкай як мёд атмасферы зьменаў і выступаў эмацыйна і разьняволена. Прамаўляў, як засякла на гадзіньніку мая сяброўка Аляксандра, шаснаццаць хвілінаў. Гэта доўга, але зала слухала ўважліва. Я казаў пра тое, што ім, грамадскім лідарам і актывістам, няма чаго спачываць на лаўрах, бо дэмакратычныя зьмены і пераўтварэньні не прыходзяць самі па сабе, а здабываюцца ў выніку цяжкай штодзённай працы. І што гэтую працу павінныя рабіць яны самі, бо ніхто за іх яе не зробіць. Вы павінныя, сказаў я ім, забыцца на сон і адпачынак і працаваць круглыя суткі. Бо інакш рэакцыя можа вярнуцца. Я распавёў ім пра сумны гістарычны досьвед, які атрымалі беларусы за апошнія дваццаць гадоў. Беларусь стала незалежнаю, але дэмакратычныя рэформы на пачатку 90-х гадоў былі нясьмелымі і палавіністымі, яны не набылі незваротнасьць. Кансерватыўная частка былога кіраўніцтва краіны здолела перагрупавацца і аб’яднацца зь іншым лідарам. І адбыўся адкат ад дэмакратычных зьменаў, які працягваецца ўжо болей за паўтара дзесяцігодзьдзі. А ўсё таму, што дэмакратычныя сілы расслабіліся, шмат хто думаў, што зьмены ўжо незваротныя, і памыліўся.\nЗразумела, што казаў я даволі схематычна, для людзей, якія мала што ці нічога не ведалі пра Беларусь, але свой пасыл — заклік быць пільнымі, працаваць, не супакойвацца — я, здаецца, перадаў. Яшчэ я параіў з халоднай галавою і ясным розумам разабрацца, разгледзець усе выпадкі парушэньняў правоў чалавека пры былым рэжыме, колькі б гэта часу і высілкаў ні каштавала. Справядлівасьць мусіць узяць гару, мусяць быць названыя і героі, і каты, і пакутнікі, і здраднікі. Гэта будзе адной з падставаў невяртаньня людзей са старой сістэмы да ўлады. Пасьля выступу ўдзельнікі канферэнцыі дружна пляскалі ў ладкі.\nБыла ў мяне яшчэ адна задума, якую я спадзяваўся зьдзейсьніць у Тунісе на гэтай канферэнцыі. У першы ж дзень прылёту, размаўляючы з Суэр, я папрасіў яе пагаварыць з арганізатарамі з просьбаю ад мяне прыняць зварот да беларускага народа ад імя ўдзельнікаў канферэнцыі. Я меркаваў, што такі зварот у час агульнай паняверкі і ўтрапеньня ў Беларусі быў бы вельмі дарэчным. Суэр з разуменьнем выслухала мяне і паабяцала парупіцца.\nІ вось на канферэнцыі выступае невысокая мілавідная жанчына. Саша распавяла, што гэта адна зь непрымірымых праціўніц былога рэжыму Бен Алі, грамадская дзяячка, якая сядзела ў турме. У Францыі FIDH была арганізаваная кампанія па яе вызваленьні. Зараз яна — сябра камісіі па падрыхтоўцы новай Канстытуцыі Туніса, і яшчэ яна будзе прапаноўваць прыняць зварот да беларусаў.\nЖанчына казала пра бягучыя праблемы Туніса, пра тое, як важна, каб не зьніклі і захаваліся архівы сьпецслужбаў, а потым сказала і пра Беларусь. Выступала яна эмацыйна, цьвёрда, прапанавала зваротам ад удзельнікаў канферэнцыі падтрымаць дэмакратычныя слаі беларускага грамадства, сказала, што гэта быў бы вельмі важны і сімвалічны жэст з боку перамогшай аўтарытарны рэжым маладой туніскай дэмакратыі. Пад канец выступу яна патэтычна заявіла, што “Алесь, які зараз знаходзіцца з намі, там у Беларусі працуе ў небясьпецы. І калі беларускія ўлады будуць перасьледаваць Алеся, то тады Туніс рашуча заступіцца за яго”.\nУ тую хвіліну, калі мне пераклалі гэты сказ, я заўсьміхаўся. Усё ў гэтым яе выказваньні выглядала эмацыйна-перавялічаным. Але зараз вось я думаю, што, гледзячы на мяне, яна штосьці прадчула, убачыла маю недалёкую будучыню сваім набітым вокам нядаўняй зэчкі.\nЗварот прынялі пад бурныя воплескі аднагалосна.\nПадчас канферэнцыі адбыліся яшчэ дзьве цікавыя сустрэчы. Першая, кароткая, была са старшынёй Еўрапарламента Ежы Бузекам. Прадставіў мяне яму польскі амбасадар у Тунісе, з якім мы ў перапынку пазнаёміліся і крыху паразмаўлялі наконт беларускай сітуацыі. Ежы Бузек — стары салідарнасьцёвец, абазнаны і вопытны палітык, які добра арыентаваўся ў беларускіх праблемах. Размаўлялі мы літаральна некалькі хвілінаў перад ягоным выступам на канферэнцыі. Я сказаў, што дэмакратычная грамадскасьць у Беларусі чакае дапамогі ад Еўрасаюза. І я пачуў, што Еўрасаюз настроены рашуча падтрымліваць правы чалавека ў Беларусі. І гэта было самае істотнае.\nЯ ніколі не саромеўся прасіць дапамогі для падтрымкі грамадскіх і палітычных правоў у Беларусі. Бо, па-першае, я прашу гэтую дапамогу не для сябе асабіста. Па-другое, трэба ведаць, што дэмакратычныя краіны ў межах міжнародных дамоў дэкларавалі гатоўнасьць аказваць такую дапамогу краінам і супольнасьцям ва ўсім сьвеце, хто мае ў ёй патрэбу. Па-трэцяе, у міжнародных стасунках яно так, што сёньня дапамагаюць вам, а заўтра будзеце дапамагаць вы. Бо гэтая дапамога спрыяе даверу паміж народамі, міжнароднай стабільнасьці, адкрытасьці і, урэшце, узроўню чалавечага вымярэньня ў краіне-донары. Палякі, якія перанесьлі дзесяцігодзьдзі прыгнёту ад камуністычнай таталітарнай улады, вельмі добра разумеюць каштоўнасьць міжнароднай салідарнасьці. Таму штосьці асабліва ім тлумачыць не выпадае.\nДругая сустрэча прайшла ў наступны дзень канферэнцыі. І адбылася яна зь міністрам замежных спраў Туніса. Ізноў жа падчас перапынку Суэр падвяла мяне да яго, інтэлігентнага, усьмешлівага, з роўнай паставаю для сваіх сталых гадоў дыпламата. Ён, аказваецца, быў даўнім сябрам Суэр, размаўляў па-руску, бо некалі, яшчэ ў часы Савецкага Саюза, быў амбасадарам Туніса ў Маскве. Затым яго звольнілі зь Міністэрства замежных справаў за надта ліберальныя погляды. Моўнага бар’еру ў нас не было, за дзесяць хвілінаў размовы мы пасьпелі багата пра што паразмаўляць. Я прасіў міністра аказваць ціск на беларускія ўлады з патрабаваньнем выконваць міжнародныя абавязкі ў галіне правоў чалавека найперш у ААН. Я рэкамэндаваў Туніскаму МЗС прытрымлівацца ў дачыненьнях зь Беларусьсю пазіцыі, выпрацаванай Еўрасаюзам. Рэкамэндацыя была зразумелай, бо ЕС зьяўляўся найбуйнейшым стратэгічным партнёрам Туніса. Міністр пагадзіўся і паабяцаў. Я пажадаў ягонаму народу посьпехаў у пабудове дэмакратычнага грамадства. Бо кожны станоўчы вынік трансфармацыі аўтарытарнага рэжыму зьяўляецца добрым прыкладам для іншых паднявольных народаў. Мы зь ім цёпла разьвіталіся.\nУ гэтай сустрэчы зь міністрам замежных спраў быў працяг. Праз два месяцы ў Туніс з афіцыйным візітам прыехаў Генеральны сакратар ААН Пан Гі Мун. У размове зь ім міністр згадаў нашую сустрэчу і спытаўся ў Генеральнага сакратара ААН, а ці дастаткова той робіць для спыненьня рэпрэсіяў і парушэньня правоў чалавека ў Беларусі. Мабыць, Пан Гі Мун быў крыху азадачаны. Але пытаньне прагучала сур’ёзна, і ён мусіў сур’ёзна адказваць на яго.\nПадчас абеду ў другі дзень канферэнцыі было крыху часу выйсьці навонкі і абгледзецца. Гатэль, дзе адбывалася канферэнцыя, стаяў на ўзгорку, удалечыні сінела мора. Сьвяціла гарачае сонца, лёгкія аблокі гулялі па небе. Я прайшоў па зьвілістай сьцяжынцы па прыгатэльным садзе. Цьвілі рознымі колерамі, ужо адцвіталі цюльпаны, сьвежай чысьцінёю бялелі нарцысы. Я выйшаў да пляцоўкі невялікага амфітэатра, побач ляжалі і стаялі кавалкі антычных калонаў, якія стваралі мастацкую інсталяцыю і нагадвалі пра старажытную гісторыю Туніса. Непадалёк ад сучаснага Туніса знаходзіўся старажытны горад Карфаген, сталіца Паўночнай Афрыкі і зьлейшы вораг Рыма. Адсюль знакаміты Ганібал дзесяцігодзьдзямі назаляў Рымскай імперыі, і ў гэты бок, празь Міжземнае мора, крычаў рымскі сенатар Катон Старэйшы, заклікаючы рымлянаў: “Карфаген павінен быць разбураны!”. З гэтай зямлі паходзіць знакаміты хрысьціянскі тэолаг Аўгусьцін.\nАле, на жаль, паглядзець на ўсё ж такі разбураны рымлянамі Карфаген часу ў нас не было. Адзінае што, дык гэтага назаўтра ў мяне былі тры гадзіны вольнага часу, і пасьля абеду я не ўседзеў і выбраўся з гатэля, у якім мы жылі, у бок старога горада. Спачатку я прайшоў некалькі кварталаў, забудаваных напачатку XX стагоддзя ў мараканскім стылі ўзорчата-вітых формаў, а затым убачыў муры старога горада. Я ўвайшоў у цёмную змрочную браму і празь яе патрапіў у стары горад. Адразу за брамаю пачынаўся гарадскі базар, усе першыя паверхі дамоў былі занятыя невялікімі крамкамі з самым разнастайным таварам, аўтадэталямі, мэбляю, кілімамі, біжутэрыяй, адзеньнем і абуткам. Яткі з садавіною і гароднінаю стаялі доўгімі радамі пасярэдзіне вуліцаў.\nВось я ўбачыў ганчарную лаўку, зайшоў і набыў гліняны глечык формы, якая нагадвала старажытную амфару. Затым я спыніўся каля кавярні і зьеў булку з катлетаю і цыбуляю, залітую востраю падліваю. Затым прайшоў яшчэ троху і выпіў шклянку апельсінавага соку, які выціснулі ў мяне на вачах. “Ты адкуль?” — запыталася ў мяне дзяўчына, спрытна ўпраўляючыся з апельсінамі. “Зь Беларусі”, — адказаў я. “Менск?” — спыталася яна. “Так, так, Менск”, — заўсьміхаўся я ёй. Адкуль простая гандлярка са старога Туніса ведае горад, дзе я жыву? Яна шчыра ўсьміхнулася мне ў адказ. Усьмешка сьведчыць пра твае намеры, пра твой настрой, усьмешка — гэта як пароль у стасунках паміж людзьмі. Беларусы — стрыманы народ і рэдка пасьміхаюцца першымі. А дарэмна.\nНа вузкіх вуліцах старога горада зусім не было турыстаў, мабыць, гэта нядаўняя рэвалюцыя распалохала іх. Я быў ці не адзіным турыстам-зявакам, як той першы шпак, які прыляцеў на засьнежаную яшчэ суровую зямлю, і людзі зь цікаўнасьцю паглядалі на мяне... Я пасьміхаўся ім. Сваёй усьмешкаю я вітаў туніскі народ, які зьдзейсьніў вось гэткі цуд як “глогавую” ці “язьмінавую” рэвалюцыю. Гэты ціхмяны і нясьмелы народ, які, як казала мне Суэр, вельмі падобны да беларусаў.\nТуніс канферэнцыя Суэр Белхасен\nCям’я еўрапейскіх краінаў разглядае Беларусь як частку Еўропы 23.10.2013 2\nБабруйск, 21 кастрычніка 2012 г.\nДругая паездка ў Варшаву 2 лютага 2011 года была зьвязаная з правядзеньнем канферэнцыі краінаў-донараў для дапамогі ахвярам палітычных рэпрэсіяў і дэмакратычнай грамадзянскай супольнасьці. Як я ўжо згадваў, ідэя такой канферэнцыі належала польскаму міністэрству замежных спраў, падштурхнутаму да актыўнасьці тонам і зьместам заяваў беларускіх уладаў. Тыя ж усіх сабак за падзеі 19 сьнежня вырашылі павесіць на “пятую калону” — беларускую апазіцыю, а таксама на зьнешніх “ворагаў” — Польшчу і Германію.\nПарадаксальнасьць гэтых абвінавачваньняў была ў тым, што якраз Польшча і Германія перад 19 сьнежня і былі прамоўтарамі новай палітыкі ў дачыненьні да беларускага рэжыму. Тактыка гэтай палітыкі заключалася ў актывізацыі эканамічнага супрацоўніцтва і паступовым уцягваньні Беларусі ў сумесныя палітычныя праекты, самым буйным зь якіх зьяўлялася Усходняе партнёрства. Еўрапейскія ідэолагі супрацы зь беларускімі ўладамі сьцьвярджалі, што ўсе папярэднія гады міжнародная ізаляцыя не дала чаканых вынікаў. Яны былі ўпэўненыя, што беларускія ўлады не здолеюць адмовіцца ад выгодных варыянтаў такой супрацы. Вось жа з гэтымі абяцанкамі-цацанкамі ў Менск прыязджалі розныя міністры замежных спраў, у тым ліку і міністры Польшчы і Германіі Сікорскі і Вестэрвэле. А ў выніку яны і аказаліся галоўнымі “ворагамі” беларускай палітычнай стабільнасьці. Бо для поўнай карціны змовы былі патрэбныя не толькі ўнутраныя змоўшчыкі, але і замежныя.\nЯкіх толькі эпітэтаў не атрымаў у свой бок Сікорскі! Да ягонага гонару, ён даволі хутка здолеў ацаніць маштаб той палітычнай катастрофы, якая адбылася ў Беларусі пасьля 19 сьнежня, і адпаведным чынам зьмяніць і сваю рыторыку, і свае дзеяньні.\nКанферэнцыя мела хутчэй міждзяржаўны характар. Яе паўнавартаснымі ўдзельнікамі былі прадстаўнікі краін, гатовых фінансава падтрымаць дэмакратыю і правы чалавека ў Беларусі. Прадстаўнікі беларускай грамадзянскай супольнасьці, у тым ліку і я, былі запрошаныя ў якасьці кансультантаў і рэпрэзентатараў гэтай самай супольнасьці.\nТакога плану канферэнцыя па Беларусі праводзілася ўпершыню. Многія краіны Еўрасаюза, а таксама ЗША і Канада адгукнуліся на гэтае запрашэньне. Гэта паказвала ўзровень устрывожанасьці і заклапочанасьці, якія панавалі ва ўрадах еўраатлантычных дзяржаў у дачыненьні да сітуацыі ў Беларусі.\nРаспачалася канферэнцыя эфектным агульным выступам Радаслава Сікорскага. Пасьля яго пачаліся даклады прадстаўнікоў розных краінаў. Іх было цікава слухаць, бо выступоўцы называлі тыя прыярытэты, якія былі гатовыя падтрымліваць, а таксама сумы, якія іхнія ўрады гатовыя былі тэрмінова выдзеліць на такога рода дапамогу.\nРазмова не ішла пра падтрымку дзейнасьці палітычных партыяў ці іншых палітычных арганізацыяў. Як правіла, такая падтрымка палітычных арганізацыяў за мяжою забаронена заканадаўствам краінаў. Дэкларавалася падтрымка праваабарончым, інфармацыйным, адукацыйным ды іншым ініцыятывам і праграмам падобнага кшталту, накіраваным на ўмацаваньне грамадзянскай супольнасьці Беларусі.\nТакая тэорыя і практыка не аднойчы выклікалі нараканьні з боку беларускіх дэмакратычных апазіцыйных партыяў. Але палітычная барацьба лічыцца ў міжнародных стасунках унутранай справаю краінаў і народаў. Ніхто сёньня не бярэцца займацца “экспартам рэвалюцый”. А вось дапамога дэмакратычным памкненьням, фармаваньню дэмакратычнага сьветапогляду шырокіх слаёў грамадства мае легальную і законную моц. Яна базуецца на міжнародных дамовах і пагадненьнях, падпісаных у тым ліку і Беларусьсю, дзе нашая краіна абавязалася падтрымліваць прынцыпы дэмакратыі і правоў чалавека. Гэтыя прынцыпы ўжо даўно перасталі мець унутраны характар, абмежаваны граніцамі адной краіны. Яны набылі агульны, міжнародны, універсальны характар. Я так падрабязна тлумачу гэта, каб паказаць абгрунтаванасьць і легальнасьць міжнароднай фінансавай дапамогі ў такіх краінах, як нашая сёньняшняя Беларусь.\nРозныя краіны выступалі па-рознаму. І калі тая ж Польшча, Швецыя, Германія даўно заангажаваныя ў разнастайныя праграмы падтрымкі дэмакратыі ў Беларусі, то былі і не зусім звычайныя выступы. Так, прадстаўніца адной зь еўрапейскіх мікракраінаў паведаміла, што іхні ўрад знайшоў магчымасьць тэрмінова выдзеліць 10 тысячаў еўра на падтрымку беларускага незалежнага радыё. Як кажуць, і за гэта дзякуй.\nЗапомніўся выступ кіраўніцы канадскай дэлегацыі, дэпутаткі канадскага парламента, беларускі па паходжаньні, бацькі якой пасьля вайны апынуліся ў Канадзе. Вось жа яна, дачка бедных эмігрантаў, зрабіла там бліскучую палітычную кар’еру. Яна выступала і як беларуска, якая перажывала за сваю далёкую Бацькаўшчыну, і як прадстаўніца дзяржавы-спонсара. Канада вылучыла на адукацыйныя праграмы амаль мільён канадскіх даляраў.\nЦікавы быў і выступ кіраўніка малдоўскай дэлегацыі. Выступаў стары такі чыноўнік, савецкага тыпу дзядзька. Ён доўга мяўся і мармытаў штосьці агульнае пра правы чалавека, а потым сказаў, што Малдова — бедная краіна, для якой вельмі важныя гандлёвыя стасункі зь Беларусьсю. І што грошай Малдова даць не можа, а ўсё, што яна можа, — маральна падтрымліваць дэмакратыю ў Беларусі. І з гэтай нагоды ён і прысутнічае на канферэнцыі. Іншыя ўдзельнікі шчыра пляскалі яму.\nЯ вяртаўся з канферэнцыі з пачуцьцём, што мы, беларусы, у гэтай надзвычай складанай сітуацыі не застанемся адныя. Вядома, што гэтая прадэклараваная дапамога не зьявіцца лекамі ад усіх нашых бедаў. Але гэта яшчэ адзін відавочны знак таго, што сям’я еўрапейскіх краінаў разглядае Беларусь як частку Еўропы, як еўрапейскую краіну, народ якой апынуўся часова ў бядзе і нядолі, і якая патрабуе разнастайнай дапамогі. Для мяне было ясна зразумела, што ні палітычныя вязьні, ані іхныя сем’і, ані студэнты, выгнаныя з вучобы за грамадскую дзейнасьць, не застануцца без дапамогі.\nВаршава канферэнцыя Радаслаў Сікорскі\nПалітычныя сілы ў Польшчы маюць кансалідаваную пазіцыю па Беларусі 21.10.2013 1\n18 кастрычніка 2012 г., Бабруйск\nУ Варшаву за першую палову 2011 года я езьдзіў тройчы. Першая паездка была на канферэнцыю, зладжаную найбольш уплывовай на той час партыяй Грамадзянская платформа, 13 студзеня. І прэм’ер-міністр, і прэзідэнт, і большасьць міністраў — прадстаўнікі гэтай партыі. Усе значныя палітычныя сілы ў Польшчы, як бы яны ні канкуравалі паміж сабой, маюць кансалідаваную пазіцыю па Беларусі. Усе яны выступаюць за падтрымку дэмакратыі, свабоды слова і правоў чалавека ў Беларусі.\nТакая пазіцыя палякаў склалася ў выніку перажытага імі перыяду камуністычнай дыктатуры і шматгадовага змаганьня за сваю свабоду і дэмакратычны лад. Палякі першыя на пачатку 80-х гадоў стварылі магутны масавы рух, незалежны прафсаюз працоўных “Салідарнасьць”, і ўзарвалі, здавалася б, непарушны бастыён дзяржаў прасавецкага камуністычнага блока. І нягледзячы на шматлікія рэпрэсіі і ахвяры, у канцы 80-х гадоў яны першыя скінулі ненавісную ім камуністычную дыктатуру. Таму ў сучаснай палітычнай культуры польскіх грамадскіх і палітычных элітаў прысутнічаюць поўнае разуменьне, што такое дыктатура і аўтарытарны рэжым, непрыняцьце падаўленьня правоў чалавека ў любых формах, шчырая спагада і жаданьне дапамагчы іншым паняволеным народам. Менавіта польскія палітыкі зьяўляюцца пасьлядоўнымі ініцыятарамі падтрымкі дэмакратыі правоў чалавека як у межах Еўрасаюза, так і праз уласнапольскія праграмы і ініцыятывы. У значнай ступені яны накіраваныя на суседнія з Польшчай дзяржавы — Беларусь, Украіну, Малдову, але таксама і на далёкія краіны, такія, як Бірма, Куба, дзе адчуваецца дэфіцыт дэмакратыі.\nДык вось гэтая канферэнцыя была прысьвечана бягучай сітуацыі ў Беларусі. Праходзіла яна ў адным з урадавых памяшканьняў. Прыйшло багата палітыкаў, прадстаўнікоў няўрадавых арганізацыяў, журналістаў. Было, можа, каля 200 асобаў. Цікавасьць да таго, што ў нас адбылося 19 сьнежня і што адбывалася пасьля, спагада, жаданьне дапамагчы былі велізарнымі.\nНе ўсе запрошаныя зь беларускага боку здолелі патрапіць на канферэнцыю. Шэраг выпрабаваньняў і прыгодаў чакалі жонку кандыдата ў прэзідэнты палітычнага зьняволенага Алеся Міхалевіча. Спачатку перад самым ад’ездам у іхняй кватэры ў Менску арганізавалі вобшук. Падчас вобшуку яе папярэдзілі, што лепей ёй гэтым разам нікуды не езьдзіць і сядзець удома. У выніку яна спазьнілася на цягнік, але ўсё ж паехала на машыне. Машыну спынілі на трасе каля Баранавічаў, у Міланы “для праверкі” забралі пашпарт, і на канферэнцыю яна так і не патрапіла.\nУсе астатнія ўдзельнікі з Беларусі, у тым ліку і я, даехалі без праблемаў. І тым больш было незразумела тады, навошта было перасьледаваць бедную Мілану і чаму менавіта яе. Лагічнага адказу ў мяне няма і дасюль. Можна было б зразумець, калі б адлоўлівалі і не пускалі ўсіх беларускіх удзельнікаў канферэнцыі ці самых “важных” і “небясьпечных”. А так усе даехалі, можна сказаць, камфортна. А Мілане адной дасталося за ўсіх. І яе непрыезд яшчэ больш падкрэсьліў і вылучыў усю непрывабнасьць і абсурднасьць сітуацыі ў Беларусі.\nНа канферэнцыі зь беларускага боку выступілі: жанчына, зьбітая дубінкамі на плошчы Незалежнасьці каля Дома ўрада, актывіст каманды аднаго з кандыдатаў у прэзідэнты, якога шукалі пасьля плошчы сьпецслужбы і які, апасаючыся арышту, зьехаў у Польшчу. Таксама выступалі адзін з назіральнікаў палітычнай партыі, якая брала ўдзел у выбарах, і я. Я казаў пра тое, што, на погляд праваабаронцаў, нічога нечаканага ў краіне не адбылося. Так, можа, хто ў Беларусі і за яе межамі і меў ілюзіі наконт магчымых паступовых пазітыўных зьменаў у краіне, але зараз, паралельна зь пераасэнсаваньнем сітуацыі, патрэбна як мага хутчэй арганізаваць дапамогу дэмакратычнай супольнасьці Беларусі па ўсіх неабходных накірунках.\nЗдаецца, сваю місію мы выканалі. Далі агульную аб’ектыўную карціну таго, што адбывалася ў краіне пасьля выбараў, як для шырокай грамадскасьці, так і для палітыкаў Польшчы. І ўжо падчас канферэнцыі была агучаная і ўхваленая ідэя правядзеньня наступнай шырокай канферэнцыі з удзелам краінаў-донараў, якія былі б гатовыя вылучыць фінансавыя сродкі на падтрымку ахвяраў палітычных рэпрэсіяў і дэмакратычнай супольнасьці ў Беларусі ў гэтыя няпростыя і цяжкія часы.\nканферэнцыя Мілана Міхалевіч Польшча


24Option Агляд брокера – усё, што трэба, каб пачаць зарабляць грошы ў Інтэрнэце - BinaryOptionsWatchDog.Гандаль - Трымаць ашуканцаў з гульні\nЛістапада 20, 2016 Каманда Барбос Надзейныя Брокеры 5\nНа працягу некаторага часу, большасць водгукаў аб варыянтах брокерскія даступныя ў інтэрнэце заўсёды былі аб апошніх варыянтаў, да такой ступені, што тыя, якія прыйшлі раней па часе амаль забыліся пра цалкам. Назваць гэта брокер варыянт атавізм, 24Варыянт быў наогул створаны нейкі 6 гадоў таму і да гэтага часу працягвае камандаваць найбольш значную частку на рынку бінарных апцыён.\nЯк менавіта на 24option атрымоўваецца зрабіць гэта, якія некаторыя з асаблівасцяў, якія яны прапануюць, што гэта такое, што прыцягвае і ўтрымлівае іх кліенцкай базы цэлыя? Гэтыя і многія іншыя пытанні асветлены некаторыя праблемы, якія могуць дапамагчы Вам вырашыць, ці варта гандляваць з імі ці не. Магчыма дакладнае меркаванне аб 24option з'яўляецца тое, што вам трэба, каб пачаць працу і зарабляць грошы.\n24Варыянт на першы погляд?\nКалі вы яшчэ не ведалі, 24Варыянт бінарныя апцыёны брокерскія фірмы, якія прадастаўляюць гандлёвая пляцоўка, дзе трэйдары могуць зарабіць грошы. Гэта належыць і кіруецца кіпрскай фінансавай кампаніі, Кампанія rodeler Limited, якая мае сваю штаб-кватэру ў Lymassol. Кампанія rodeler Limited з'яўляецца вядомы фінансавай кампаніі ў большасці краін у Еўропе і вырашыў запусціць свой філіял у 2010. З тых часоў, гэта было доўгі падарожжа для кампаніі, з удзелам складаных задач і паляпшэнняў для дасягнення ўзроўню поспеху, што 24option ганарыцца сёння.\nЦі 24option юрыдычных, або, па меншай меры, рэгулюецца?\nЛюбая брокерская фірма можа мець ўсіх прывабных асаблівасцяў гандлю бінарнымі апцыёнамі – выдатны сайт, прывабныя рысы, выдатныя бонусы і ўсе трэйдары жадаюць. Але адсутнасць рэгламентаванага рэжыму працы, такія як ліцэнзіі, могуць лічыць іх ненадзейнымі большасць трэйдараў. Гэта зусім розныя з 24option. Гэта бінарныя апцыёны гандлёвая фірма, якая рэгулюецца ў некалькіх рэгулююць органаў, у тым ліку і ў cysec. На самай справе, ён у ліку першых брокерскіх гандлёвых фірмаў, якія былі ў ліку рэгуляваных, калі камісіяй прыступіў да назірання за практыкай бінарных апцыён.\nАкрамя таго, яна мае ліцэнзію ў Вялікабрытаніі упраўленнем па фінансавых паводзін Адміністрацыі і ўключаны ў пералік гандлёвых фірмаў у Вялікабрытаніі. У год 2012, 24Варыянт атрымаў сертыфікат на адпаведнасць патрабаванням які прапануе паслугі гандлю па дадзеных Еўрапейскага Саюза, Дырэктыва аб рынках фінансавых інструментаў (Мифид). They were given the green light to seek traders from all parts of Europe as well as the entire globe, за выключэннем Кітая і ЗША.\nЗараз, калі вы ведаеце, што 24option з'яўляецца сілай, каб лічыцца з бінарнымі апцыёнамі, там няма неабходнасці для кемлівасцю. Вы дакладна ведаеце, каго вы маеце справу з. Усё, што трэба ведаць пра іх тое, што яны павінны прапанаваць і будзе гэта выгадна для вас.\nКалі канкрэтны брокер профільнай, адна з самых важных рэчаў, каб глядзець на іх гандлёвую платформу. Гэта на самай справе самае важнае, але ў асноўным недаацэнены большасцю трэйдараў. Гандлёвая Платформа нічога, але карыстацкі інтэрфейс. Яна ўтварае аснову брокер бінарных апцыён. Калі Платформа раздражняе ў адну або іншую бок, карыстальнік не будзе вяртацца на гэты сайт.\n24Опцыя выкарыстоўвае платформу TechFinancials, ізраільская фірма заснаваная. Платформа досыць простая і валодае вялікай эстэтычнай прывабнасцю, што дадае неверагодны вопыт карыстальніка. Ён прапануе шэраг варыянтаў коштаў, якія дазваляюць, што дае магчымасць для 24option прапануюць амаль ідэальны выплаты. Большасць актываў брокера маюць выплаты ад 87% для 91%, што па цяперашніх мерках выплата лічыцца вельмі высокай.\nБольш таго, TechFinancials забяспечвае абнаўленне коштаў у рэальным часе, робячы гэта магчыма для брокера даць толькі да даты выплат па фінансавых рынках. Платформа таксама прапануе прамую цане корму ласкава Reuters на працягу тыдня, з адзіным выключэннем, з'яўляюцца вялікім святах і ў выхадныя дні. Гэта адбываецца таму, што рынкі, звычайна зачыненыя ў гэты час.\nTechFinancials таксама паўнамоцтвы досыць вялікая колькасць іншых Форекс брокераў, і гэтага дастаткова, каб зрабіць хто-то верыць, што цэны на самай справе рэальныя здзелкі. Больш таго, Платформа таксама падтрымлівае розныя актывы, уключаючы акцыі найбуйнейшых сусветных кампаній, такіх як Facebook і Apple. Ён таксама падтрымлівае шырокі спектр валютных пар і інструментаў аналізу, таму трэйдары могуць дамагчыся правільнага іх аналізу перад пачаткам гандлю. Гэтыя інструменты аналізу серыі з дыяграмы, графікі, а таксама некалькі тэхнічных індыкатараў.\nЯкія тыпы апцыён, прапанаваныя?\n24Варыянт, powered by TechFinancials offer a variety of options to suit the needs of every binary options trader. Essentially, варыянты-нейкая форма "дагавор", якія прыходзяць з канкрэтнымі выплатамі. Гэтыя кантракты ўступаюць у сілу як толькі трэйдар вырашае выбраць пэўны тып апцыёна.\n24Опцыя забяспечвае больш 5 тыпаў апцыён з рознымі коштамі, базавых актываў і тэрмін прыдатнасці. Некаторыя з гэтых параметраў ставяцца наступныя:\nВысокая/Нізкая – гэта асноўны Тып параметры. У гэтым варыянце, трэйдар прагназуе канчатковай цаны актыву па адносінах да яго бягучай цане. Гэты варыянт дазваляе гандляваць практычна ўсіх актываў, у тым ліку валютныя пары і акцыі. Выплаты, як правіла, ніжэй па параўнанні з іншымі тыпамі апцыён, але рызыкі counteractively ніжэй, што з'яўляецца абнадзейваючым для асцярожных трэйдараў.\nАдно Дотык/Не Дотыку – гэта хутчэй падобна на высокі/нізкі варыянт у тым, што трэйдар прагназуе цэны, ці будзе яна вышэй або ніжэй пэўнага ўзроўню. Розніца прыходзіць у адзін дотык/не дотыку мае свае прагнозы, грунтуючыся на зададзеных значэннях, звычайна устанаўліваецца брокерам. Яны таксама не ідуць заканчэнні часу як такога, яна можа скончыцца ў любы момант, як толькі ўмова было выканана. Выплаты на самай справе вышэй, чым высокі/нізкі варыянт, але больш рызыкі, каб процідзейнічаць гэтаму.\nМяжы – гэтак жа, як імя прапанаваць, гэты параметр круціцца вакол пэўнай мяжы цану. Ёсць падлогу і столь, гэта, ніжняе значэнне і верхняе значэнне адпаведна. Трэйдары размяшчаюць свае здзелкі, грунтуючыся на тым, што кошт актыву будзе знаходзіцца ў межах зададзеных межаў.\n60 Секунд – гэта таксама называецца Turbo варыянт. Гэта апошняе дадатак на 24option. Існуе не так шмат, каб сказаць пра гэта. Як і мяркуе яго назва, вы робіце вашу гандаль і ў 60 секунд Вы набылі ці страцілі выплату.\nНаколькі спрыяльнымі тэрміны экспирации?\nПасля таго, як паглядзіце на варыянт тыпаў, прапанаваная 24опции, наступная рэч, якую вы маглі б хацець глядзець на гэта тэрміны экспирации. Абраны перыяд часу мае істотны ўплыў на зыход вашых таргоў. У гандлі бінарнымі апцыёнамі, час мае вялікае значэнне і нават долі секунды могуць вызначыць, ці з'яўляецца трэйдар выйграе ці прайграе гандаль.\nГэта, як гаворыцца, 24Варыянты прадугледжаны розныя тэрміны экспирации, у тым ліку доўгатэрміновыя і кароткатэрміновыя. Вы атрымліваеце магчымасць выбраць найбольш спрыяльны час экспирации у залежнасці ад вашых гандлёвых стратэгій і метадаў аналізу.\nКароткатэрміновыя тэрміны экспирации – яны, як правіла, пачынаюць з кароткім 1 другі і можа доўжыцца да гадзіны. 24Варыянт прапануе кароткатэрміновыя тэрміны экспирации наступным чынам: 1 другі, 15 секунд, 30 секунд, 2 хвілін, 5 хвілін, 30 хвілін 1 гадзіну. Гэта лепшыя калі вы вырашылі гандляваць на буйныя акцыі або валютнай пары. Звычайна, кароткатэрміновыя апцыёны прыйшлі з сярэдняй прыбытку і высокія рызыкі.\nПрацяглы тэрмін дзеяння раз – гэтыя серыі ўключаюць у сябе 5 гадзіну часу заканчэння і да канца гандлёвага дня заканчэння. 24option гандлёвая Платформа не падтрымлівае больш мінае тэрмін, які можа доўжыцца да тыдня. Аднак гэта не вялікая праблема, паколькі большасць трэйдараў, як кароткатэрміновыя тэрміны экспирации. Наогул, у 5 гадзіну і да канца гандлёвага дня заканчэння разы даволі добра, і атрымаць працу для тых, хто больш падабаецца экспирации.\n24Варыянт прапануе больш актываў, чым большасць брокераў ў галіны. Брокер мае больш чым 120 актывы па 6 акцыі, таварных біржаў аб'яву валют. Гэта забяспечвае больш 30 валютныя пары, у тым ліку найбольш часта выкарыстоўваюцца і моцных валют, у тым ліку:\nАкрамя таго, 24Варыянт быў найбольш каштоўным таварам у індэксе актываў, у тым ліку:\nШто тычыцца індэксаў, існуе не так шмат прапанаваў, у асноўным таму, што там не так шмат, каб быць прапанаваныя. Некаторыя з прапанаваных паказчыкаў ставяцца з&П 500 і індэкс Доу-Джонса, ММВБ, Індэкс FTSE 100 і павесьце Шэн ад нас, Расія, Вялікабрытанія і Кітай адпаведна. If you are an enthusiast of index trading, тады вы, вядома, будзеце любіць паказчыкаў, прапанаваная кампаніяй 24option. У адваротным выпадку, тут шмат іншых гандлёвых актываў, вы можаце выбраць з.\nЯкія тыпы рахункаў?\n24Варыянт прапаноўвае пяць варыянтаў рахункі, каб выбраць з. Параметр ўліковага запісу ў асноўным вызначаецца ваша крэдытная карта або Банкаўскі баланс. Гэтыя параметры ўключаюць у сябе асноўныя рахункі, Срэбра, Золата, Плаціны і алмазаў.\nПатрабаванні да дэпазіце мінімальныя $250 для асноўнай, так як $15,000 для алмазнай рахункі. Як і з рахункамі іншых брокераў, кожнага рахункі 24option мае свае плюсы, мінусы і асаблівасці.\nАкрамя таго, ёсць таксама дэма-рахунак, які з'яўляецца проста прамой. Гэты рахунак дазваляе апрабаваць розныя гандлёвыя стратэгіі, а таксама даведаецеся, як гандлёвыя інструменты могуць быць выкарыстаны. Гэта хутчэй рэпетыцыйная Платформа, дзе вы можаце здзяйсняць памылкі і плаціць абсалютна нічога! Ён мае ўсе функцыі, прапанаваныя на рэальны гандлёвы кошт, але вы патрабуеце, каб унесці дэпазіт, каб выкарыстоўваць яго. Вы атрымаеце $40,000 віртуальныя грошы без абмежаванняў, ніякіх страт і ніякіх клопатаў. Калі вы толькі пачынаеце, дэма-рахунак-гэта лепшы варыянт для вас, калі вы з'яўляецеся дасведчаным трэйдарам бінарных апцыён.\n24Варыянтаў на самай справе першым брокерам, увесці Ісламскі рахунак, каб зрабіць яго магчымым для тысяч мусульман, якія хацелі б зарабляць грошы ў адпаведнасці з законамі шарыяту. Усё на гэты конт халяль, як Каран загадвае. Мову, які выкарыстоўваецца для гэтай ўліковага запісу на арабскай мове, які добра разумеюць мусульмане.\nПлюсы бінарных апцыён 24option?\n24Варыянт прапануе больш плюсаў для трэйдараў зарабіць грошы ў інтэрнэце:\nЯго гандлёвая Платформа простая і інтуітыўна зразумелая.\nЁн прапануе больш, чым 5 гандлёвыя платформы.\n24Варыянтам з'яўляецца законным і рэгулюецца cysec, такім чынам, бяспечнага для трэйдараў.\nЧас заканчэння спрыяльныя.\nВялікія выплаты за кожную перамогу.\nМінусы на 24option\nАднак, некаторыя мінусы таксама існуюць платформы, хоць і не моцна вялікая праблема:\nДоўгатэрміновыя тэрмінаў экспирации, якія доўжацца да тыдня не ўключаў.\nПадводзячы вынік, там няма ні аднаго брокера, які прапануе шмат, як 24option. Іх сайт з'яўляецца асабліва дзіўным і прыемным. На сайце прадстаўлены ўсе, што вы хацелі б ведаць аб брокераў бінарных апцыён ў простай і яснай форме. Дадаткова, выплаты не дзіўна. Яго, магчыма, адным з лепшых брокераў бінарных апцыён, якія калі-небудзь існавалі!\nЛістапада 21, 2016 у 2:18 ПМ\nЛістапада 21, 2016 у 4:34 ПМ\nСнежня 5, 2016 у 11:47 ПМ\nСтудзеня 13, 2017 у 8:09 я\nСтудзеня 14, 2017 у 2:49 я


Стеклокерамическая варачная панэль Electrolux EHS60300P - Водгукі\nСтеклокерамическая варачная панэль Electrolux EHS60300P Каментары\nКухонная тэхніка - гэта той прадукт, з якім мы сутыкаемся штодня ў побыце. І як ён будзе служыць нам, спрашчаць нам жыццё, скарачаць ці нам час на прыгатаванне ежы, усё абавязкова залежыць толькі ад нашага выбару. Такім менавіта з'яўляецца стеклокерамическая варачная панэль ад вядомай маркі Elect...\nДобры тэлевізар. LED-тэлевізар LG 32LJ600U3 месяцыТэлевізары\nМистичные гукі, якія зыходзяць ад халадзільніка сапсавалі ўсё ўражанне. У астатнім халадзільнік вельмі нават нядрэнны. Падрабязна выкажу усе плюсы і мінусы мадэлі Bosch KGN36VL14R.каля 2 месяцаўХаладзільнікі\nСамая лепшая мадэль! Недарагая, нескладаная, але ўсе функцыі пры ёй, і надзейная +++ і Ўсё, што Вам трэба ведаць аб посудамыйных машынах.2 месяцыПосудамыйныя машыны\nПакуль гэта лепшая сокавыціскалка, якая ў мяне была! Бязмерна рада свайму набыцці і магу толькі рэкамендаваць яе!каля 2 месяцаўДробная кухонная тэхніка\nдобрая мультиварка за невялікі кошт2 месяцыДробная кухонная тэхніка


Уладзімір Набагез — Вікіпедыя\n20 кастрычніка 1919(1919-10-20)\nв. Сялец, Навагрудскае ваяводства, Польская Рэспубліка\n11 студзеня 2011(2011-01-11) (91 год)\nЯнка і Андрэй\nУладзімір Набагез (20 кастрычніка 1919 — 11 студзеня 2011) — беларускі грамадскі дзеяч. Сябра Замежнага сектару ЦК Беларускай незалежніцкай партыі, Амерыканскай медыцынскай асацыяцыі, Рады БНР і Беларуска-амерыканскага задзіночання (БАЗА). Доктар медычных навук.\nНарадзіўся 20 кастрычніка 1919 года ў в. Сялец Навагрудскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы (цяпер — Навагрудскі раён) у сялянскай сям'і. Бацька ваяваў у Першую сусветную ў Расійскай арміі і атрымаў два Георгіеўскія крыжы. Вучыўся ў Навагрудскай беларускай гімназіі разам з будучымі сябрамі па навуке і грамадскай дзейнасці – Барысам Рагулем і Язэпам Сажычам.\nУ верасні 1939 г. па выбуху Другой сусветнай вайны быў мабілізаваны ў Войска Польскае – пра гэту падзею казаў «пратрымалася наша войска некалькі дзён — ішлі ланцугом, бы бараны». Трапіў у нямецкі палон, але ў ліпені 1941 г. быў вызвалены намаганнямі беларускіх дзеячаў. Працаваў у Беларускім прадстаўніцтве пры нямецкім Арбайтсфронце ў Кёнігсбергу. Па сканчэнні вайны паступіў на медыцынскі факультэт Марбурскага ўніверсітэту, далучыўся да Беларускага студэнцкага згуртавання. У 1949 г. перабраўся ў Лювенскі ўніверсітэт (Бельгія), які скончыў з дыпломам доктара медыцыны. Спяваў у студэнцкіх хорах, у тым ліку ў хоры Міколы Равенскага ў Лёвене, меў бас.\nУ 1956 г. пераехаў у ЗША, пасяліўся спачатку ў г. Нью-Брансуік у штаце Нью-Джэрсі. Працаваў у мясцовым шпіталі, атрымоўваў веды ангельскай мовы і амерыканскай медычнай практыкі. Перабраўся на доктарскую працу ў Нью-Ёрк, здаўшы патрэбныя залікі на доктарскую працу. Працаваў у мясцовым шпіталі. У Нью-Ёрку далучыўся да беларускай эміграцыі. Быў сябрам Рады БНР, Беларуска-амерыканскага задзіночання (БАЗА), а таксама сябрам Замежнага сектару Беларускай незалежніцкай партыі. Быў старшынём аддзелу БАЗА ў Нью-Ёрку у 1964—1968 гг. Браў актыўны ўдзел у рэлігійным жыцці парафіі св. Кірылы Тураўскага ў Брукліне. Пазнаёміўся і ажаніўся з канадкай французскага паходжання Ёландай, якая працавала медсястрой. Потым распачаў прыватную практыку ў в. Уолдэн (Нью-Ёрк), дзе купіў дом і участак зямлі. Нарадзіліся двое сыноў — Янка і Андрэй. Займаўся дабрачыннасцю, фундаваў розныя праекты і быў сябрам Фонда Ротарі (Paul Harris Fellow).\nНа пачатку 1990-х гадоў Набагез наведаў родныя мясціны і Наваградак, дзе жыла ягоная сястра, і адшукаў магілу дзеда, пахаванага ля самага наваградскага замчышча. Янка Запруднік пазней пісаў пра Уладзіміра Набагеза:\n«Др. Уладзімір Набагез праз усё жыццё захаваў беларускі патрыятызм, які ён вынес з наваградскага асяродздзя. Адзначаўся моцнай сілай волі і адначасна сціпласцю у дачыненні да свае асобы. Меў добрую памяць. Вельмі цікава распавядаў пра свае прыгоды ў ваенным часе: польска-нямецкі фронт, палон, праца перакладчыка, сувязь з суродзічамі на ваенным раздарожжы ў Нямеччыне, шуканне выхаду ў паваенным разбродзе. “Валодзя, дык ты апішы ўсё гэта. Гэта ж так цікава!” “А што там надта пра сябе расказваць буду. Падумаеш, важная асоба!” – адмахваўся ён ад такіх падказак.».\nПамёр 11 студзеня 2011 г. Пра ягоную смерць паведаміла Наша Ніва і New York Times.\n↑ Янка Запруднік Дзеячы БНР. Уладзімер Набагез. Архівавана з першакрыніцы 21 красавіка 2019.\nПамёр доктар Уладзімір Набагез – беларускі грамадскі дзеяч у ЗША\nНекралог VLADIMIR A. NABAGIEZ\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Уладзімір_Набагез&oldid=3661172"


правілы — Generation.by\nПублікацыі па цэтліку: правілы :\n«Пяцьдзесят» тысяч беларускіх рублёў калекцыянеры купляюць за 120\nЗмены ў беларускім правапісе ад 2010 году зрабілі купюру ў 50 тысяч беларускіх рублёў мэтай баністаў (калекцыянераў папяровых купюр) з усяго свету.\nгрошы, беларуская мова, правілы, Алесь Аркуш\nМенскім раварыстам далі волю\nПачатак роварнага сэзону ў Менску супаў з добрымі навінамі з ДАІ: аўтаінспэкцыя дазволіла езьдзіць па веладарожцы на праспэкце Незалежнасьці без спыненьня на пешаходных пераходах. Цяпер адзінай перашкодай для раварыстаў на другой па памерах велатрасе Менска засталіся сьветлафоры.\nровары, Менск, правілы\nБольшасьць абітурыентаў жадаюць праходзіць прафсумоўе у БДУ\nУ астатніх навучальных установах жадаючых прайсьці сумоўе ў разы меней. У БДУ на «асобныя» спэцыяльнасьці ўжо зарэгістраваліся больш тысячы абітурыентаў. Найбольшаю папулярнасьцю карыстаюцца правазнаўчыя спэцыяльнасьці. У БДУ ставіцца пытаньне аб стварэньні дадатковай камісіі. \nпрафсумоўе, абітурыенты, правілы прыёму, БДУ, лічбы, клініка\nЗарэгістравацца на прафсумоўе абітурыенты змогуць у сакавіку\nРэгістрацыя абітурыентаў на сумоўе па тых спэцыяльнасьцях, на якіх яно патрэбнае для паступленьня, будзе праводзіцца ў сакавіку. Патрабаваньні і пытаньні сумоўя будуць падрыхтаваныя да канца лютага.\nпрафсумоўе, абітурыенты, правілы прыёму, адукацыя\nУдакладняюцца некаторыя правілы прыёму на 2008/2009 навучальны год\nСёньня на прэсавай канфэрэнцыі першы намесьнік міністра адукацыі Беларусі Аляксандр Жук зрабіў некалькі важных заяваў: наконт колькасьці бюджэтных месцаў і правілаў паступленьня на платную форму. Ён таксама ўдакладніў, калі будзе распрацаваны парадак правядзеньня папярэдняга сумоўя для паступленьня на «адмысловыя» спэцыяльнасьці, пералічаныя ў Загадзе №70.\nабітурыенты, правілы прыёму, Мінадукацыі\nЧарговыя зьмены правілаў прыёму ў ВНУ і ССНУ чакаюцца ў 2008\nМіністэрствам адукацыі па даручэньні прэзыдэнта падрыхтаваны праект адпаведнага дакумэнта. Цяпер ён знаходзіцца на разглядзе. У 2005 Лукашэнка абяцаў стварыць канчатковую сыстэму прыёму ў ВНУ і ССНУ, якая ня будзе зьмяняцца. З тых часоў правілы зьмяняліся штогод. Магчыма, і абітурыенты 2008 будуць паступаць з улікам чарговых зьменаў.\nадукацыя, абітурыенты, правілы прыёму, законы\nIn 0.1592 seconds.


Ці быць дзяржаве «Паўночная Македонія»? - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nЦі быць дзяржаве «Паўночная Македонія»?\nЯк Грэцыя прымусіла Македонію змяніць назву краіны.\nАфіны і Скоп'е дасягнулі прагрэсу ў перамовах у спрэчным пытанні пра назву Македоніі. Прэм'ер-міністр Грэцыі Алексіс Цыпрас 12 чэрвеня праінфармаваў грэцкага прэзідэнта Пракопіса Паўлопуласа пра тое, што Афіны прызнаюць суседнюю дзяржаву пад назвай "Паўночная Македонія". Але перш гэты крок павінен ухваліць грэцкі парламент, піша dw.com.\n"Пастанова грэцкага боку дазволіць захаваць этнічную і культурную ідэнтычнасць", – заявіў, у сваю чаргу, прэм'ер-міністр Македоніі Зоран Заеў. Зрэшты, ягоны аптымізм падзяляюць далёка не ўсе: у Скоп'і ў пачатку чэрвеня прайшла шматтысячная акцыя пратэсту супраць перайменавання краіны. Яна стала адказам на планы ўрада правесці рэферэндум пра новую назву дзяржавы.\nЧаго асцерагаюцца Афіны\nСпрэчка вакол назвы Македоніі паўстала ў 1991 годзе пасля абвяшчэння незалежнасці гэтай былой югаслаўскай рэспублікі. Афіны непакоіліся, што ў выпадку замацавання назвы Македонія за суседняй краінай Скоп'е можа абвесціць тэрытарыяльныя прэтэнзіі на паўночнагрэцкі рэгіён, які гістарычна называецца Македоніяй. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны кіраўнік Югаславіі Іосіп Броз Ціта выказаў меркаванне, што прыбярэжная частка Грэцыі, уключаючы горад Салонікі, павінна належаць Югаславіі.\nПраз грэцкую пазіцыю афіцыйная назва Македоніі ў ААН з 1993 года – "Былая Югаслаўская Рэспубліка Македонія". Акрамя таго, праз нязгоду Афінаў урад у Скоп'і не можа пачаць перамовы пра ўступленне ў Еўразвяз. Грэцыя таксама наклала вета на ўступленне Македоніі ў NATO. Калі бакі здолеюць дамовіцца, Македонія зможа прэтэндаваць на сяброўства ў NATO і пачне паскораную падрыхтоўку да гэтага працэсу.\nЦі быць "Паўночнай Македоніі"?\nКаментуючы прагрэс у пытанні назвы Македоніі, грэцкі прэм'ер Цыпрас у інтэрв'ю аднаму з мясцовых каналаў заявіў: "Гэта вялікая дыпламатычная перамога, але і вялікі гістарычны шанец". Раней фігуравалі наступныя варыянты назвы: Іліндэнская Македонія, Верхняя Македонія, Македонія-Скоп'е. Назву "Паўночная Македонія", калі бакі пра яе канчаткова дамовяцца, Цыпрас мяркуе erga omnes, гэта значыць, паводле міжнароднага права, абавязковай для ўсіх дзяржаваў. Але ці адбудзецца фактычнае перайменаванне, пакуль не зусім ясна, паколькі больш за 140 краінаў свету раней прызналі балканскую дзяржаву менавіта пад назвай Рэспубліка Македонія, якая фігуруе і ў македонскай Канстытуцыі.\n"Менавіта ад erga omnes – неабходнасці прызнання новай назвы ўсімі краінамі свету – залежыць, ці пачне дзеянне пагадненне, дасягнутае паміж Афінамі і Скоп'ем", – кажа ў інтэрв'ю DW Ёргас Цагопулас, дацэнт кафедры міжнародных стасункаў Універсітэта Фракіі.\nАсцярожна ацэньвае перспектыву пагаднення пра змену назвы краіны і Канстанцінас Філіс, дырэктар даследчай працы ў Афінскім інстытуце міжнародных стасункаў: "Асноўны напрамак, у якім рухаюцца бакі ў працэсе перамоваў, я расцэньваю пазітыўна". Пры гэтым існуюць некаторыя пытанні, якія пакуль застаюцца адкрытымі, напрыклад, ці прызнае Грэцыя македонскую мову і ці магчыма "паўночнамакедонскае" грамадзянства. Усё гэта павінна быць дакладна пазначана ў пагадненні, якое маюць намер падпісаць прадстаўнікі бакоў, тлумачыць Філіс.\nСтасункі з Македоніяй залежаць ад грэцкага парламента\nПаводле некаторых звестак, Цыпрас і ягоны македонскі калега Заеў павінны на днях падпісаць гістарычны дакумент у ходзе сустрэчы, якая меркавана адбудзецца на возеры Прэспа. Але перад гэтым міністр замежных справаў Македоніі Нікола Дзімітраў наведае Берлін. Між тым грэцкі міністр замежных справаў Нікас Котзіяс агучыў сваю пазіцыю ў гэтым пытанні ў інтэрв'ю грэцкаму тэлевізійнаму каналу Kontra Channel: "Нам трэба пагадненне на стагоддзі, з якім будуць згодныя народы".\nГрэцкі міністр задаволены вынікамі перамоваў з суседняй рэспублікай. Ён падкрэслівае, што ў Грэцыі атрымалася дамагчыся свайго ў пытаннях прызнання існых межаў, тэрытарыяльных дамаганняў, пазіцыі адносна спекуляцый пра нацыянальныя меншасці, а таксама статусу erga omnes для новай назвы Македоніі.\nМіж тым супраць падпісання дамовы з суседняй дзяржавай выступаюць грэцкія правыя папулісты з партыі "Незалежныя грэкі" – малодшага партнёра ў кіроўчай кааліцыі Цыпраса. Гэтая партыя супраць любога кампрамісу з Македоніяй. Кіраўнік "Незалежных грэкаў" і міністр абароны Грэцыі Панос Каменос нават экстрана склікаў прэс-канферэнцыю пасля таго, як стала вядома, што бакі дасягнулі прагрэсу ў перамовах аб назве Македоніі.\nКаменос заявіў, што нічога не змянілася ў спрэчцы пра назву Македоніі, і прыгразіў дэпутатам ад сваёй партыі выгнаць іх з партыйных шэрагаў, калі яны прагаласуюць за падпісанне пагаднення. Пры гэтым ён запэўніў, што застанецца ў складзе кіроўнай кааліцыі, нават калі Цыпрас пойдзе на кампраміс і падпіша пагадненне з македонскім бокам.\nБез галасоў "Незалежных грэкаў" прэм'ер Цыпрас не зможа атрымаць неабходную для падпісання дакумента большасць у парламенце і вымушаны будзе звярнуцца па падтрымку да парламенцкай апазіцыі, прадстаўленай сацыялістамі.\n14.02 Польшча спыняе падтрымку беларускага апазіцыйнага сайта Charter97.org 58,144\n11.02 У Стоўбцах школьнік нажом забіў настаўніцу і вучня 44,761\n15.02 Лукашэнка абвясціў пра гатоўнасць аб'яднацца з Пуціным хоць заўтра 33,874\n14.02 Сочынскі шабаш для асабліва абраных 33,248


Прызначаны генеральны сакратар НАТА - Рэпарцёр ЕС\nСакавік 29, 2014\nУ сакавіку 28 Паўночнаатлантычны савет прыняў рашэнне прызначыць Джэнса Стальтэнберга генеральным сакратаром НАТА і старшынёй Паўночнаатлантычнага савета, пасля перадачы Андэрсу Фогу Расмусэну. Стольтенберг возьме на сябе абавязкі генеральнага сакратара з 1 2014 у кастрычніку, калі тэрмін дзеяння Фога Расмуссэна заканчваецца праз пяць гадоў і два месяцы пад кіраўніцтвам Альянсу.\nГенеральны сакратар НАТА dз'язджаць\nДжэнс Стальтенберг нарадзіўся ў Осла 16 у сакавіку 1959. Ён правёў сваё дзяцінства за мяжой з дыпламатам, бацькам, маці і двума сёстрамі.\nСтолтенберг мае ступень бакалаўра эканомікі ў Універсітэце Осла. Пасля заканчэння 1987 ён пачаў працаваць у статыстыцы Нарвегіі.\nУ 1990 ён быў прызначаны прэм'ер-міністрам Грамам Гарлемам Брундландам у якасці дзяржаўнага сакратара па навакольным асяроддзі. У 1993 ён быў абраны дэпутатам парламента ў Осла, а таксама быў прызначаны міністрам гандлю і энергетыкі. Ён служыў міністрам фінансаў ад 1996 да 1997.\nСтольтенберг упершыню быў абраны прэм'ер-міністрам у 2000, ва ўзросце 40. Пасля наступных выбараў ён сышоў з пасады і быў лідэрам апазіцыі да 2005, калі ён у чарговы раз стаў прэм'ер-міністрам, на гэты раз для кааліцыйнага ўрада, які ён займаў да 2013. У цяперашні час ён з'яўляецца кіраўніком Нарвежскай працоўнай партыі, а таксама парламенцкім лідэрам партыі.\nСтольтенберг правёў шэраг міжнародных заданняў. Яны ўключаюць у сябе старшыню групы высокага ўзроўню ААН па агульнай сістэме ўзгодненасці і Кансультатыўную групу высокага ўзроўню па пытаннях фінансавання змены клімату. У цяперашні час ён з'яўляецца спецыяльным пасланнікам ААН па змяненні клімату.\nНягледзячы на тое, што Стольтенберг быў прэм'ер-міністрам, выдаткі на абарону Нарвегіі няўхільна павялічваліся, у выніку чаго Нарвегія сёння з'яўляецца адным з саюзнікаў з найбольшымі выдаткамі на ахову на душу насельніцтва. Стольтенберг таксама ўнёс важную ролю ў пераўтварэнне нарвежскіх узброеных сіл, надаючы вялікую ўвагу развіццю магчымасцяў высокага класа. Пад яго кіраўніцтвам урад Нарвегіі ўнёс нарвежскія сілы ў розныя аперацыі НАТА.\nПадчас свайго пасады прэм'ер-міністра Стольтенберг часта заклікаў НАТА засяродзіцца на праблемах бяспекі, блізкіх да тэрыторыі Саюзнікаў.\nСтолтенберг з'яўляецца прыхільнікам пашырэння трансатлантычнага супрацоўніцтва, у тым ліку больш эфектыўнага падзелу цяжараў у Атлантыцы. Ён бачыць НАТА і ЕС у якасці дадатковых арганізацый у плане забеспячэння міру і развіцця ў Еўропе і за яе межамі.\nСтолтенберг жанаты на Інгрыдзе Шулеруда. Разам у іх двое дарослых.\nКаментуючы прызначэнне наступнага генеральнага сакратара НАТА, прэзідэнт партыі АЛДЕ сэр Грэм Уотсан сказаў: "Ад імя еўрапейскіх лібералаў я хацеў бы аддаць належнае адыходзячаму генеральнаму сакратару Андэрсу Фогу Расмусэну, які на працягу апошніх пяці гадоў даказаў сам быць здольным і здольным генеральным сакратаром НАТА.\n«Як мы бачылі, калі ён служыў прэм'ер-міністрам Даніі, ягоныя дасягненні ў значнай ступені. За апошнія пяць гадоў ён паспяхова кантралюе поўную інтэграцыю дзевяці новых дзяржаў-членаў у НАТА і кіраваў паспяховымі аперацыямі пад кіраўніцтвам НАТА, напрыклад, у Лівіі ў 2011. Ён таксама зарэкамендаваў сябе ў якасці добрага пасярэдніка ў сённяшніх неапісаных глабальных водах кібер-пагроз і тэрарызму. Я хацеў бы пажадаць яму поспехаў у будучых намаганнях.\n"Я не сумняваюся, што Джэнс Стальтэнберг апынецца працавітым пераемнікам, і я жадаю яму ўдзячнасці на пасадзе".\nФог Расмусэн, былы прэм'ер-міністр Даніі з лістапада 2001 па красавік 2009 і лідэр партыі партыі ALDE Венстар, узяў на сябе абавязкі ў НАТА 1 у жніўні 2009. У снежні 2013 яго мандат быў прадоўжаны да 30 у верасні 2014 пасля атрымання адабрэння ад Паўночнаатлантычнага савета.\nПадобныя тэмы:Гру Харлем БрундтландІнгрыд ШулерудЕнс СтолтэнбергНАТОГенеральны сакратар НАТА прызначаеПаўночнаатлантычны савет\nКітай заклікае НАТО спыніць перабольшванне "тэорыі пагрозы Кітая"


Родныя вобразы / В. Быкаў. «Пайсці і не вярнуцца»\nАнтон чакаў Зоську – а што яму яшчэ заставалася, не бегчы ж наўздагон за гэтым баламутам-сяржантам. Вядома, і сяржант, і Зоська цяпер былі яму непатрэбны. Здаецца, ён выкруціўся з найбольшае бяды, адкараскаўся ад самасуду, уцалеў ад паліцэйскай кулі і нават займеў вінтоўку забітага на рэйках Салея. З Зоськай, напэўна, усё ўжо скончана – нашто яму Зоська? Хаця... Хто ведае, што будзе далей, але вось яна выбегла з-за хвоек з залітай крывёю шчакой, і нешта ў Антона хваравіта сцялася ад аднаго толькі выгляду яе прывабнага, а цяпер перакошанага балючай грымасай твару.\n– Бінт ёсць?\nБінта, аднак, у яе не аказалася, у яго таксама не знайшлося ў кішэнях нічога здатнага для перавязкі. Трэба было разадраць што-небудзь з бялізны, але не распранацца ж тут, пад носам у паліцаяў. Перш за ўсё належала зашыцца ў лесе, калі пашчасціла ўжо адарвацца ад даганятых: кожная хвіліна была дадзена Богам для паратунку.\n– Во чорт! – вылаяўся Антон, услухоўваючыся ў недалёкія, на ўзлеску, галасы паліцаяў, – яшчэ, чаго добрага, кінуцца па слядах. Зоська ўсё заціскала далонню рану, трудна дыхала, і ён схапіў яе за руку.\n– Як? Трываць можаш?\nЯна нешта сказала, але ён не пачуў і павалок яе праз хвойны гушчар далей ад узлеску, у глыб гэтага маладога хвойніку, пакуль той не абклалі паліцаі. Абкладуць, тады зноў прабівайся з боем, што можа скончыцца новай крывёй, калі не пагібеллю абаіх.\nАле неяк нечакана хутка хвойнічак скончыўся, яны выбеглі на рэдкаваты ўзлесак, і Антон дазволіў сабе спыніцца, каб перавесці дыханне. Зоська адразу ўпала на прысыпаны снегам мох, а ён спярша агледзеўся. Наперадзе ляжала нешырокае снежнае поле, зводдаль цямнелася паласа новага ўзлеску. Разглядзець яго здалёк было цяжка – густа сыпаў снег. Але снег цяпер, можа быць, дарэчы, падумаў Антон, ён схавае сляды, замгліць, дасць уцячы ад пагоні. Трохі аддыхаўшыся, Антон павярнуўся да Зоські, якая, схіліўшы галаву, бокам ляжала між хвоек.\n– Ну, ты як?\nЯна не адказвала, толькі, сціскаючы зубы, ціха стагнала. Плячо яе плюшавага сачка было ў крыві, хустка з правага боку таксама прамокла загусцелай плямай крыві, на якую наліпалі сняжынкі. Антон прысланіў да сухога сучка вінтоўку і рашуча расхінуў свой кажушок. Выцягнуўшы з-пад світэра падол сподняй кашулі, ададраў ад яе нешырокі шкумат і прысеў перад Зоськай.\n– Ану дай!\nЗдаецца, усё ж дзяўчыне пашэнціла – куля трохі зачапіла галаву, а калі б узяла глыбей, дык перавязка ўжо не спатрэбілася б. Моршчачыся ад крыві, якая ўсё сачылася з раны, Антон абматаў свой шкумат па залепленых снегам і крывёй валасах, як-колечы завязаў канцы, Зоська, дужа збялеўшы, ціхенька стагнала, яе правае вока, брыво і нават шчака заплывалі мяккай сінюшнай пухлінай. Перавязваючы яе, Антон увесь час адчуваў нейкае дзіўнае, непадуладнае яму пачуццё, перамешанае са спагадай і амаль неадольнай фізічнай гідлівасцю.\n– Нічога! – слаба суцешыў ён, скончыўшы перавязку. – Галоўнае – ногі цэлыя! Куды-небудзь дойдзем.\nЯна сама асцярожна завязала на ягоны ласкут сваю хустку, ад чаго яе галава стала нязграбна-вялікай. З Антонам яна не размаўляла, відаць, ледзьве адольваючы боль, і ён не даймаў яе роспытамі. Ён болей услухоўваўся ў невыразныя гукі лесу і аднастайны шум хвой, з трывогай ловячы галасы паліцаяў. Але тыя, мабыць, адсталі, лес быў спакойны, роўна шархацеў снег па кажушку на плячах.\n– Як, ісці можаш?\nЗамест адказу Зоська зрабіла нямоглую спробу падняцца, і ён падаў ёй руку, памог стаць на ногі.\nЗ кароткімі супынкамі яны перайшлі поле і ўперліся ў новую сцяну хвойніку, якая рабіла тут плаўны выгінасты паварот, як Зоська раптам спынілася, пераламалася ўся на сярэдзіне, і Антон, азірнуўшыся, зразумеў: яе бралі ваніты. Пакуль яна скаланалася ў сутаргах, ён разгублена стаяў насупраць, думаючы, што як бы не давялося несці яе на плячах. Але не давялося, Зоська пакрысе абціхла, выпрасталася, і яны пайшлі далей. Праўда, яна ўвесь час адставала, змушаючы Антона прытрымліваць свой крок, і ішла нібы п’яная, спатыкаючыся, гатовая на кожным кроку ўпасці. Руку не апускала ад галавы, глядзела адно сабе пад ногі, адставала, і Антон цярпліва чакаў яе ў часе супынак, калі яна дагоніць яго. Напэўна, ёй трэба было б адпачыць, але ён імкнуўся адысці як мага далей ад чыгункі, а пасля... Але ён і сам мала разумеў, што будзе пасля.\nМінуўшы хвойнік, яны доўга брылі па голай снегавой роўнядзі невядома куды. Антон даўно ўжо не пазнаваў мясцовасці, напэўна, ён тут ніколі не быў, і ішоў абы-куды. Снег не пераставаў. Снегавая завея секла з абодвух бакоў, і ён думаў, што напрамак вытрымліваў правільна. Бачнасць вакол была кепская, а сярод раўніннага поля і зусім не стала нічога відаць – у густой белай імгле толькі мільгалі, скакалі, несліся сняжынкі. Але вось трошкі ў баку ад яго напрамку штось зашарэла цьмянай круглаватаю плямай – здалося, стажок ці, можа, сцірта саломы. Аднак спакваля Антон здагадаўся, што гэта адзінокае дрэва ў полі. Падумаўшы, што пара адпачыць, ён збочыў да гэтага дрэва і, трохі пратупаўшы, праз сетку завеі ўбачыў здаля і другое высокае дрэва, а за ім рад дрэў ніжэйшых, цені будынін, саламяную страху з комінам. Здаецца, яны прыбрылі да вёскі. Вёска цяпер была ім дарэчы, у ёй, мабыць, прыйдзецца пакінуць Зоську. Але – калі б ноччу. Удзень паяўляцца ў незнаёмай вёсцы – заўжды вялікая рызыка, тым болей пад носам у немцаў.\nШырока ступаючы ў неглыбокім снезе, Антон падышоў да дрэва і спыніўся. Гэта была старая раскошная груша-дзічка з цэлым воблакам калючага сучча, што раскінулася на мяжы двух зямельных надзелаў. Пад грушай напаўзамеценая снегам грувасцілася вялікая крушня камення, сабранага з поля. Калі сесці ніжэй, дык за крушняй можна было затуліцца ад ветру і старонняга вока, іншага прытулку паблізу нідзе не было відаць.\n– Вунь вёска, бачыш? – кіўнуў Антон Зосьцы, калі тая прыплялася да грушы.\n– Княжаводцы, – нейкім незнаёмым голасам ціха сказала Зоська. Антон уважліва зірнуў на яе і здагадаўся: гэта ад пухліны, якая скарэжыла ўвесь правы бок яе твару.\n– Што, знаёмая вёска?\n– Знаёмая. Улетку тут у сяброўкі была.\n– Во і добра. Ёсць дзе прытуліцца. Пацямнее – пойдзем. А пакуль сядай, трэба чакаць.\nЁн вывернуў з-пад снегу плоскі вялікі камень на краі крушні, і Зоська з гатоўнасцю апусцілася на яго, зноў, быццам ад зубнога болю, левай шчакой паклала галаву на далоні.\n– Ляснула тваё заданне, – сказаў Антон, сядаючы на другі камень побач. – I маё таксама. Што рабіць?..\nЦіха стогнучы, Зоська маўчала, і ён, павярнуўшы затвор, зірнуў у магазінную каробку вінтоўкі. Там было ўсяго два патроны і стрэленая гільза ў патронніку. Гільзу ён выкінуў на снег, патроны ўціснуў глыбей у каробку. Два патроны, вядома, мала, амаль нічога, хіба што на крытычны выпадак. Добра, аднак, што здабыў вінтоўку. Праўда, сам ледзьве не трапіў у паліцэйскія лапы, але вінтовачку ўсё ж падхапіў. Шкада, не паспеў памацаць у Салея ў кішэнях, мабыць, там знайшоў бы якую пару абоймаў. Але і так ледзьве дабег да хвойніку. Ва ўсякім выпадку з вінтоўкай ужо можна будзе вярнуцца ў атрад, вось толькі што ён скажа ў атрадзе аб сваёй трохдзённай адсутнасці? Чорт, як няскладна ўсё атрымалася! I трэба ж было яму выбраць такі недарэчны момант. Не, каб пачакаць пару дзён у лагеры і дачуцца аб тым, што здарылася пад Сталінградам. Але хто мог думаць, што справы ў Сталінградзе абернуцца такой нечаканасцю і ў такі менавіта час? Ды і Зоську ніколі раней не пасылалі ў Скідзель, як можна было ўпусціць такі здатны шанец? Эх, Зоська, Зоська! Гэта яна па-дурному парушыла ўсе ягоныя планы і ледзьве не загубіла яго і сябе таксама... А можа, яна ўратавала сябе і яго? – раптам падумаў Антон. Калі на ўвазе мець Сталінград, дык сапраўды ўтрымала ад згубнага апошняга кроку. Ведала роўна столькі, колькі ведаў і ён, а глядзі, здагадалася... Што значыць жаночае адчуванне! У яго ж такога адчування не аказалася, і ён ледзьве не сунуўся ў гэты паліцэйскі мурашнік у Скідзелі. Цяпер няцяжка было ўявіць, чым бы ўсё скончылася, калі б ён прывалокся да таго ж Капыцкага. Вось і атрымліваецца, што Зоська была разумнейшая за Антона і хоць бы ўскосным чынам ратавала яго.\nАдвярнуўшыся ад ветру, Антон цярпліва сядзеў на камені, падняўшы каўнер кажушка, вінтоўку паклаў на калені. У гэтай беганіне, мітусні і перастрэлцы ён не заўважыў, колькі мінула часу, і думаў, што неўзабаве пачне вечарэць. Але пакуль што было відна, усё сыпаў снег, і праз якія-небудзь паўвярсты ад грушы відаць былі голыя кроны дрэў і стрэхі хат у Княжаводцах. Трэба было яшчэ пачакаць. Ён не адчуваў сцюжы, і каб не вецер, дык у кажушку яму наогул было цярпіма сярод гэтага завейнага поля пад грушай.\nВось як толькі Зоська?\n– Яна дзе жыве, сяброўка твая? – Антон павярнуўся да Зоські. – З якога канца?\nЗоська марудна прыўзняла абсыпаную снегам галаву і коратка зірнула на яго з пакутным выразам на апухлым твары.\n– А табе што?\n– Ну, як падысці? Калі з гэтага канца, дык можна рызыкнуць і цяпер. Каб не цягнуць да ночы.\nЯна зноў апусціла няўклюдна абвязаную галаву левым бокам на рукі і ледзь чутна спыталася:\n– Спяшаюся, а як жа. Пагуляў, і годзе. Трэба за справу брацца.\n– Скідзель недалёка. Пятнаццаць кіламетраў.\n– А нашто Скідзель? Мне ў атрад трэба.\n– Во як! Значыць, перадумаў?\n– А хоць бы і перадумаў. Ты ж чула: замінка ў вайне палучылася. Немцаў ад Сталінграда пагналі. А там у іх лепшыя сілы.\nЗоська маўчала, і ён пачаў падцягваць самаробны рэмень на вінтоўцы. Відаць, гэты Салей быў такі партызан, як і яго вінтоўка з іржавым, забітым гразёй затворам і трэснутым пасяродку прыкладам, рэмень замест трэнчыка быў прывязаны да ложа матузом. Трэба будзе ўсё гэта прывесці ў належны выгляд, інакш які ж ён партызан з гэткаю зброяй. Цяпер, калі, на бяду ці на шчасце, у яго сарвалася з гэтым Скідзелем, Антон нават ажывеў неяк, нягледзячы на перажытае, – усё ж ён вяртаўся да труднага, але звыклага жыцця ў лесе, сярод сваіх, знаёмых людзей. Але як яны паставяцца да яго пасля такой доўгай самавольнай адлучкі – гэта пытанне, як стрэмка ў целе, сядзела ў яго трывожнай свядомасці. Ён яшчэ нічога да канца не дадумаў, але ўжо адчуваў, што ўсё будзе залежаць ад Зоські. Зоська можа яго ўратаваць, а можа і загубіць, калі ён вернецца ў атрад. Значыць, перш за ўсё трэба наладзіць адносіны з Зоськай.\n– Зося, а Зося! Ты на мяне не сярдуй, – сказаў ён амаль з просьбай у голасе. – Я ж хацеў як лепей. Для цябе і для сябе.\n– А я і не сярдую. Што на цябе сердаваць!\n– Во маладзец! – сказаў ён узрадавана. – Прыйдзем да сваіх, паправішся... Мы яшчэ паладзім з табой, праўда?\n– Не ўжо, мы не паладзім.\n– Гэта чаму? Я ж цябе...\n– Памаўчы лепш, – глуха перапыніла яна, і ён падумаў: няўжо так пакрыўдзілася? Ці вельмі баліць рана? Рана, вядома, кепская, як бы Зоська, калі нават і выжыве, не засталася трохі вар’яткай. Галава ўсё ж не мяккае месца ззаду. Галаву перш за ўсё берагчы трэба, таму, мабыць, салдатам на фронце выдаюць каскі. Разумныя людзі прыдумалі. Калі пашкоджаны чэрап, дык можна і памерці, гэта няважна, што пакуль стаіш на нагах і пры памяці. Памёр жа вунь ад такой раны ў галаву партызан з першага ўзвода Сажнёў, хаця перад тым двое сутак быў на нагах і чуў сябе някепска.\n– Слухай, Зоська, – сказаў ён мякчэй, амаль ласкава. – Ты ўчора казала, што можаш напісаць камандзіру. Ну пра мяне вобшчам...\n– Што напісаць? – не зразумела яна.\n– Ну ты гаварыла... Што я памагаў табе і так далей. Што прыкрыў групу там, на «жалезцы». Бо калі б не я, яны б там усіх, як Салея. Ты ж бачыла, так жа?..\n– А нашто пісаць? – холадна сказала Зоська. – Ты што, мяне ўжо закапваеш?\n– Я не закапваю. Але ж ты застанешся, – кіўнуў ён на вёску. – А мне ў атрад.\n– Ужо як-небудзь і я дабяруся ў атрад.\n– Але пакуль ты дабярэшся, мяне могуць... Як я там апраўдаюся?\n– Пра што ж ты думаў раней?\n– Раней пра іншае думаў. Пра цябе, між іншым, – пачаў злавацца Антон.\nЁн і сапраўды адчуваў сябе бадай што пакрыўджаным яе незгаворлівасцю. Во ўжо даў Бог звязацца з гэтым упартым дзяўчом, з якім немагчыма нават дамовіцца. Проста дзіўна, адкуль бярэцца ў ёй гэтая казліная ўпартасць. Мяркуючы па яе знешнасці, ніколі не падумаеш, што характар яе такой каменнай цвёрдасці, – на выгляд такая лагодная, без грубага слова, заўжды з гатоўнасцю падтрымаць добры жарт. А тут... Скула зрабілася, а не дзеўка. Такія яму яшчэ не трапляліся. Заўжды ён умеў з імі ладзіць, калі не адразу, дык спакваля, і дамагчыся свайго праз лагоднае слова, вясёлы жарт. З жанчынамі яму заўжды шэнціла, і ён нярэдка звяртаўся да іх у цяжкі момант свайго жыцця. А тут сарвалася...\nСнег усё сыпаўся з неба, але быццам цішэйшы стаў вецер, і, здаецца, пачало нарэшце цямнець. Поле хутка засцілалі прыцемкі, траціла скупое святло абкладзенае хмарамі неба. У Антона замерзлі ў сырых ботах ногі, і ён устаў з каменя, пачаў, тупаючы, грэцца пад грушай. Дрэвы і дахі ў Княжаводцах усё яшчэ віднеліся за полем, але ён ведаў, што праз гадзіну ці меней зробіцца цёмна. Ён адвядзе Зоську ў вёску, знойдзе яе сяброўку, можа, там будзе спакойна, і Зоська застанецца ў знаёмых. Яму ж трэба прабірацца ў атрад. Снег пакуль неглыбокі, за ноч ён адмахае кіламетраў трыццаць, мясцовасць па той бок Нёмана яму добра знаёмая. Але перш чым расстацца з Зоськай, трэба дамагчыся ад яе паперу, што ён памагаў ёй у разведцы, а не прападаў немаведама дзе трое сутак. Канешне, ён разумеў, што і з такой паперай не проста выкруціцца, але з дапамогай Зоські ўсё, можа, абыдзецца. Без яе ж яму поўны капут, самому яму не апраўдацца.\n– Ужо цямнее, – спакутаваным голасам сказала Зоська, прыўзняўшы галаву.\nНапэўна, ужо можна было, не баючыся, выходзіць са свайго сховішча ў поле. Пакуль яны дашкандыбаюць да вёскі, сцямнее і яшчэ болей, але Антон бавіў час: яму хацелася напаследак дамовіцца з Зоськай.\n– Зараз пойдзем, – сказаў ён. – Давай руку, уставай, пагрэй ногі.\nЁн памог ёй падняцца з каменя, і яна, хіснуўшыся, ледзьве ўтрымалася на нагах. Антон падхапіў яе пад руку, але, нецярпліва варухнуўшы локцем, яна адхіліла яго дапамогу.\nШто ж, калі ласка, давай сама, калі можаш. Толькі яна не спяшалася сама, звярнуўшы набок галаву, спярша нязручна ўгледзелася ў яшчэ прыкметныя абрысы Княжаводцаў.\n– Я пайду ў вёску, – глуха сказала яна, адвярнуўшыся. – А ты ідзі за Нёман.\n– Нашто? – здзівіўся Антон. – Спярша давяду цябе, устрою...\n– Гэта не трэба, – сказала яна.\n– Чаму? – насцярожыўся ён. Упартае нежаданне ягонай дапамогі чымсьці азадачвала Антона, але ён яшчэ не здагадваўся, што было прычынай гэтага нежадання.\n– Я пайду адна.\n– Не, адну я цябе не пушчу.\nЯна яшчэ пастаяла, згорбіўшыся і хваравіта трымаючы руку на павязцы, і раптам моўчкі апусцілася на ранейшы свой камень.\n– Во яшчэ фокусы! – сказаў ён. – Ты што, начаваць тут збіраешся?\n– Ідзі за Нёман! – ціха, але цвёрда сказал яна. – Пасля я пайду ў Княжаводцы.\n– Ах, во як! – здагадаўся Антон. – Значыць, не давяраеш?\n– Не давяраю.\n– Да-а, – некалькі збянтэжана сказаў ён і таксама сеў на камень вышэй.\nАказваецца, магчыма і такое, падумаў Антон. Ён прыкрываў яе агнём на чыгунцы, не кінуў у хвойніку, убярог ад паліцэйскай пагоні. Ён, можна сказаць, уратаваў яе, рызыкуючы сваёй галавой, а яна не давярае яму. Яна не хоча паказаць, куды пойдзе ў Княжаводцах, каб ён не выдаў яе сяброўку, ці што? Але ён ужо не збіраўся ісці да немцаў, ён вяртаўся ў атрад – чаго ж ёй яшчэ трэба?\nЗ намаганнем падаўляючы ў сабе злосць супраць дзяўчыны, якая сёння не пераставала здзіўляць яго сваімі выхадкамі, ён раптам адчуў меру яе варожасці да сябе, і яму стала страшна. З такім пачуццём да яго яна раскажа ў атрадзе пра ўсё, што з імі сталася, і яму напэўна нездабраваць. Калі там дазнаюцца пра яго няздзейснены план адносна Скідзеля, пра намер наведаць Капыцкага, яго проста завядуць у роў, дзе ён назаўжды і застанецца. Менавіта цяпер, калі справы на фронце далі надзею, калі ён рашыў заставацца да канца партызанам, калі ён размежаваўся з немцамі і Капыцкім, ён можа загінуць ад рук сваіх жа таварышаў. I толькі таму, што недзе ўсумніўся, па маладосці захацеў выжыць і, можа, у цяжкі час не саўладаў з нервамі.\nI пагубіць яго тая самая, з якой ён гатовы быў звязаць назаўжды свой лёс і праз якую, мабыць, ледзьве не зрабіў сваё самае вялікае глупства.\nАле ж не зрабіў – во што, мабыць, галоўнае. Гаварыў, праўда. Але ці мала што можа нагаварыць чалавек, калі яму смажаны певень балюча ў зад клюне!\n– Ну добра, – памякчэла сказаў Антон пасля доўгага пакутнага роздуму. – Добра... Я пайду за Нёман. Але ты абяцай мне памагчы.\n– Чым? – адрывіста запыталася Зоська, не павяртаючы галавы. Аберуч яна абапіралася на каменне.\n– Не кажы нікому, што я хацеў з табой... у Скідзель. Яна зрабіла спробу павярнуцца да яго на камені, але толькі павяла плячыма. Цяжкая яе галава немачна імкнулася долу.\n– А што я заместа скажу? Што праспала з табой ноч у аборы? Што не дайшла да Скідзеля, бо заначавала на хутары? Што праваліла гэта заданне, бо даверылася табе? Што я дурніца, ідыётка і прадажніца, якую трэба пад суд?\nЗдаецца, яна заплакала, угнуўшы галаву і калоцячыся, і ў гэты раз ён не пашкадаваў яе – настала чарга шкадаваць самога сябе. Сапраўды, перспектыва перад ім вырастала зусім незайздросная, трэба было тэрмінова штосьці рабіць для свайго паратунку. Але ён не ведаў што і самотна сядзеў пад крушняй, тужлівым позіркам сноўдаючы па вечаровай прасторы поля. Наўкола амаль ужо сцямнелася, дрэвы і стрэхі ў Княжаводцах знікалі ў паўзмроку, вецер санлява шархацеў снегам у калючым голлі на грушы.\n– Во ты, значыць, якая! – са стрыманай злосцю сказаў Антон. – За сябе дрэйфіш? Праваліла заданне! I хочаш праваліць маё жыццё?\n– За сваё жыццё ты сам будзеш адказваць. Ты яго так скіраваў. Ці ж я мала цябе адгаворвала?\n– Дапусцім, я памыліўся. Прызнаю. Але не памыляецца той, хто нічога не робіць. Хто на печы сядзіць. А мы на памылках вучымся. Хто гэта сказаў? Ты ж адукаваная, павінна ведаць. I яшчэ ты жанчына, ты павінна быць добрай. А не такой злосніцай.\n– Мая дабрата мяне і загубіла, – ціха сказала Зоська.\n– Ну во! – падхапіў Антон. – Сама прызнаеш. Дык чаму ж ты і мяне загубіць хочаш? Я ж табе не вораг!\n– Бываюць свае горш за ворагаў, – ціха сказала Зоська. – Ворага можна забіць. А ў свайго не стрэліш.\n– А, во як! Ты ўжо гатова і страляць! Гэта за што? За мой клопат? За тое, што я цябе ратаваў?\nАнтон ускочыў на ногі – яе бязглуздыя словы даводзілі яго да шаленства. Ён – горшы за ворага!.. Ён увесь калаціўся ад злосці пры адных толькі ўспамінах аб перажытым з ёй за апошнія суткі. Колькі разоў ён яе выручаў, колькі памагаў ёй, колькі напакутаваўся ад яе дурных выхадак! Канешне, ён не забыўся, што было і іншае, што ён прымяніў грубасць, і яна мела права пакрыўдзіцца. Але цяпер ён не хацеў памятаць гэта. Ён памятаў толькі зробленае ім дабро і абураўся ад думкі, што за гэта яго дабро яна імкнулася адплаціць яму злом. I яшчэ шкадуе, што не мела магчымасці стрэліць!\n– Сучка ты подлая! – крыкнуў ён з ціхай ярасцю, і яна, адхіснуўшыся, знерухомела на камені.\nПраз якую хвіліну, не сказаўшы ні слова ў адказ, Зоська з натугай паднялася на ногі і, падтрымліваючы рукой галаву, кудысьці пайшла вакол крушні. Антон з нянавісцю пазіраў на яе ззаду, яна была для яго агідная, і ён у думках сказаў сабе, што не пакліча яе нізашто. Няхай, як знае, ратуе сябе сама, а хоча – хай гіне, яго дзела малое. Хутчэй за ўсё і загіне. За першай жа хатай у вёсцы налезе на паліцая і заўтра са звязанымі рукамі апынецца ў Скідзелі. Але хай, ён бедаваць не будзе. З яго ўжо хопіць. Ад гэтага часу ён ёй не таварыш і знаць яе болей не хоча.\nПрасачыўшы, як яна хісткім няпэўным крокам абышла крушню, беручы кірунак да вёскі, Антон са злосцю закінуў за плячо вінтоўку. Яму трэба было ў другі бок – да Нёмана, у лес. Іхнія шляхі назаўжды разміналіся, і ён не шкадаваў.\nЁн прайшоў дзесятак крокаў ад грушы і разгублена спыніўся ад новае думкі: а раптам ёй пашанцуе? Яна знойдзе ў вёсцы знаёмую і раскажа ёй пра ўсё, што здарылася паміж імі. Рана ці позна пра гэта стане вядома ў атрадзе... Не, ён не мог дапусціць, каб яна прыйшла ў вёску. Для яго гэта было раўназначна самагубству.\n– Зося! – не сваім голасам крыкнуў Антон. – Зося!!\nЗоська быццам не чула і не азірнулася. Яе цёмная з нязграбнай галавой постаць паволі аддалялася ад грушы, і Антон ускінуў вінтоўку. Ён разумеў, што ў магазіне ўсяго два патроны, але вока яго заўжды было зоркае, а рука дастаткова цвёрдая. Баючыся ўпусціць яе ў прыцемках, ён таропка прыцэліўся ў чорную спіну, і плаўна націснуў на спуск.\nСтрэл, бліснуўшы чырвоным агнём, на секунду асляпіў яго, Антон апусціў вінтоўку і ўгледзеўся ў змрок. Зоська цёмнаю плямаю нерухома ляжала на снезе, раскінуўшы рукі. Не адрываючы ад яе позірку, ён перазарадзіў вінтоўку, але другога стрэлу, напэўна, ужо не спатрэбілася. Зноў жа апошні патрон трэба было пакінуць на які крайні выпадак.\n– Во! Так будзе лепш, – са злосцю сказаў ён сабе, вылаяўся, плюнуў на снег і хутка пакрочыў цераз поле ў лес.


Расцяжэнне звязкаў на назе: сімптомы і лячэнне\nРасцяжэнне звязкаў пэндзля рукі: сімптомы і лячэнне\nРазрыў звязкаў плечавага сустава: сімптомы і лячэнне\nHome / Парывы звязкаў / Як вызначыць і лячыць расцяжэнне звязак на назе?\nЯк вызначыць і лячыць расцяжэнне звязак на назе?\nРасцяжэнне звязкаў на назе - гэта вельмі распаўсюджаная траўма, прычым сутыкаюцца з ёй не толькі спартсмены, але і звычайныя людзі розных узростаў. Як жа распазнаць расцяжэнне і вылечыць яго?\nШто такое расцяжэнне звязкаў і чаму яно ўзнікае\nЗвязкі ўяўляюць сабой эластычныя і даволі трывалыя пучкі соединительнотканных валокнаў, якія выконваюць функцыю змацавання костак. Найбольш буйныя звязкі ніжніх канечнасцяў ўваходзяць у склад каленнага і галёнкаступнёвага суставаў. Яны забяспечваюць нармальную рухомасць сустаўных сучляненняў і ўмацоўваюць іх. Таму калі ў суставе па якім-то прычынах адбываюцца рэзкія або паталагічныя руху, звязкі ад гэтага моцна расцягваюцца. Але ў рэчаіснасці так званае расцяжэнне практычна заўсёды суправаджаецца разрывам некаторага колькасці асобных коллагеновых валокнаў.\nЗ-за чаго гэта адбываецца?\nРасцяжэння бакавых звязак каленнага сустава ўзнікаюць у выніку празмерна моцнага адхіленні галенкі ўнутр або вонкі.\nПярэдняя і задняя крыжападобныя каленныя звязкі пашкоджваюцца, калі удар па галёнцы даводзіцца ззаду або спераду.\nТравматизация звязкаў галёнкаступнёвага сустава звычайна адбываецца, калі ступня «падхінаецца» вонкі.\nПрыкметы расцяжэння звязкаў\nПры расцяжэнні звязкаў на назе ўзнікаюць наступныя сімптомы:\nпрыпухласць у вобласці здзіўленага сустава, аж да моцнай азызласці;\nпачырваненне і павышэнне тэмпературы скуры ў месцы траўмы;\nгематома (сіняк), якая звычайна з'яўляецца крыху ніжэй расцягнутай звязкі;\nпры спробе здзейсніць рух у траўмаваныя суставе ўзнікае моцная боль, асабліва калі менавіта такі характар руху выклікаў расцяжэнне звязак;\nпры націсканні на мяккія тканіны ў вобласці расцягнутых звязкаў таксама ўзнікаюць балючыя адчуванні;\nболь з'яўляецца падчас хады, а менавіта ў той момант, калі чалавек наступае на здзіўленую канечнасць.\nЧасам у момант сярэдняй або моцнай траўмы можа быць чутны ціхі бавоўна - такі гук суправаджае разрыў коллагеновых валокнаў.\nВарта адзначыць, што даволі часта расцяжэнне звязак блытаюць з поўным іх разрывам або пераломам нагі, паколькі сімптомы ўсіх гэтых станаў шмат у чым падобныя. Усё ж існуюць некаторыя прыкметы, якія часам дапамагаюць адрозніць адну траўму ад іншай.\nНапрыклад, у выпадку пераломаў балючыя адчуванні непраходзяць нават у стане спакою, у той час як пры расцяжэння болю суціхаюць, калі чалавек не рухаецца. Акрамя таго, пры пераломе ногі не атрымоўваецца паварушыць пальцамі, можа адсутнічаць або моцна пагаршацца адчувальнасць скуры ніжэй месцы меркаванага пералому. Акрамя гэтага, боль ўзмацняецца пры націсканні на костка ў зоне траўмы, а калі злёгку пастукаць па назе паказальным пальцам (напрыклад, па пятцы), балючыя адчуванні прыкметна ўзмацняюцца. Відавочнымі сімптомамі пералому з'яўляецца паталагічная рухомасць канечнасці, яе дэфармацыя або зрушэнне (яно можа быць характэрна і для вывіху, калі адбылося ў суставе). Нарэшце, пры пераломе косткі чутны храбусценне, а бавоўна звычайна адсутнічае.\nНашмат складаней бывае адрозніць расцяжэнне звязкаў і іх поўны разрыў. Што тычыцца скаргаў, то розніца пры расцяжэнні і разрыве заключаецца ў тым, што разрыў характарызуецца больш выяўленымі хваравітымі адчуваннямі і парушэннем рухальнай актыўнасці. Каб адрозніваць простыя расцяжэння і поўныя парывы, лекары праводзяць спецыяльныя пробы.\nЯк вызначыць расцяжэнне\nЗ мэтай дыягностыкі парываў бакавых каленных звязкаў лекар фіксуе вонкавую або ўнутраную паверхню каленнага сустава і спрабуе адхіліць галёнка вонкі або ўнутр. Калі галенка моцна адхіляецца, гэта паказвае на разрыў.\nДля выяўлення разрыву крыжападобных каленных звязкаў чалавек кладзецца на спіну, пашкоджаную згінае нагу ў калене пад прамым вуглом. Траўматолаг абхапляе рукамі галёнка справа і злева і з ўмеранай сілай спрабуе зрушыць яе наперад і назад. Пры разрыве большеберцовая костка ссоўваецца («сімптом высоўнай скрыні»).\nПраз некаторы час пасля разрыву бакавых або крыжападобных звязкаў каленнага сустава, калі праходзіць боль і рух у назе аднаўляецца, звяртае на сябе ўвагу няўстойлівасць ў калене, як быццам пры хадзе нага «правальваецца». Пры разрыве звязкаў галёнкаступнёвага сустава падчас хады адзначаецца зрушэнне ступні ў подошвенную бок або ўнутр.\nУ выпадку расцяжэння ў абавязковым парадку робіцца рэнтген пашкоджанай канечнасці. На рэнтгенаўскіх здымках звязкі не бачныя, таму выявіць іх разрыў або расцяжэнне такім чынам не атрымаецца, аднак рэнтгенаграфія дазваляе выключыць наяўнасць пералому. Пры падазрэнні на разрыў крыжападобных або бакавых звязак каленнага сустава лекар можа зафіксаваць нагу ў пэўным становішчы перад тым, як рабіць рэнтгенаўскі здымак. У выніку на ім будзе відаць паталагічнае зрушэнне костак і сустаўных паверхняў, характэрнаедля разрыву пэўных звязкаў. У выпадку разрыву звязкі надколенника на здымку лекар ўбачыць яго зрушэнне ўверх. Акрамя таго, пры разрывах на здымку выяўляецца пашырэнне сустаўнай шчыліны, чаго пры простых расцяжэння звычайна не бывае.\nУ некаторых выпадках акрамя рэнтгена лекары рэкамендуюць правесці ультрагукавое даследаванне пашкоджанага сустава. Пры разрывах на УГД вызначаецца наяўнасць вадкасці ў суставе, у той час як расцяжэння да такіх наступстваў не прыводзяць. Часам робіцца МРТ здзіўленага сустава. Такое даследаванне дае магчымасць праверыць, звязкі і ацаніць ступень іх пашкоджанні.\nЯк лячыць расцяжэнне звязак на назе\nПры звычайным расцяжэнні варта праводзіць наступныя лячэбныя мерапрыемствы:\nпрымаць прызначаныя лекарам абязбольвальныя і супрацьзапаленчыя сродкі;\nзабяспечыць траўміраванай канечнасці поўны спакой хоць бы на працягу 1-2 сутак, пры гэтым нага павінна знаходзіцца на невялікім узвышшы;\nпрыкладваць на здзіўленую вобласць лёд у пакеце кожныя 2-3 гадзіны на 15-20 хвілін (праводзіць такія працэдуры пажадана першыя 2-3 дня пасля траўмы) або рабіць кантрасныя ванначкі з гарачай і халоднай вадой;\nфіксаваць сустаў шляхам накладання эластычнага бінта;\nпасля знікнення болю і ацёку рабіць спецыяльную лячэбную фізкультуру.\nАсобна варта згадаць пра бінтаванне і нашэнне спецыяльных накаленнікаў пры траўме звязкаў каленнага сустава. Бінтаванне траўміраванага сустава не павінна быць занадта тугім і працяглым, паколькі гэта можа парушыць кровазварот ў канечнасці і запаволіць працэсы рэгенерацыі. Спорт нельга выкарыстоўваць занадта часта і доўга, паколькі гэта прыводзіць да атрафіі цягліц, якія павінны падтрымліваць сустаў.\nКансерватыўнае лячэнне пры поўным разрыве звязкаў таксама часам магчыма і акрамя апісаных мерапрыемстваў яно мае на ўвазе поўную иммобилизацию канечнасці пры дапамозе гіпсу, а таксама внутрисуставные ін'екцыі абязбольвальных і супрацьзапаленчых прэпаратаў. Але нярэдка пры разрывах звязкаў даводзіцца звяртацца да аператыўнаму лячэнню, асабліва калі пасля завяршэння кансерватыўнай тэрапіі назіраецца нестабільнасць у суставе.\nІснуюць розныя метады хірургічнага лячэння разрыву звязкаў, але ўсе яны заснаваныя або на сшивании рэшт разарванай звязкі, або на пластыцы - ўмацаванні пашкоджанай звязкі. Пры кансерватыўнай лячэнні разрыву звязкаў і пасля хірургічнага ўмяшання патрабуецца больш працяглая імабілізацыі канечнасці, чым пры лячэнні расцяжэння, таму непрацаздольнасць у выпадку парываў можа складаць некалькі месяцаў.\nКалі непісьменна лячыць расцяжэнне або разрыў звязак на назе,можа развіцца дэстабілізацыя сустава, якая пацягне за сабой збой працы ўсяго сустаўнага комплексу.\nЗ-за гэтага можа парушацца нармальнае рух канечнасці, у выніку разаўецца артроз. Пасля завяршэння курсу лячэння патрабуецца паўторна наведаць траўматолага, каб пераканацца ў адсутнасці якіх-небудзь ускладненняў.


Вопыт выкарыстання Artrovex, тэст крэму да і пасля выкарыстання\nГэтую гісторыю нам расказала Zorina з горада Sofia (Bulgaria). Дзяўчына падзялілася тым, як крэм для суставаў Artrovex выратаваў яе маму ад жудасных пакут.\nДобры дзень! Хачу расказаць вам гісторыю пра тое, як усяго за 1 месяц у мне атрымалася вылечыць маю маму ад хранічнай хваробы суставаў.\nЗ-за чаго былі ўсе праблемы\nМая мама вельмі моцна пакутавала артрытам з маладосці. Калі бацька сышоў у іншую сям'ю, ёй давялося адной выхоўваць мяне і маіх 3 сясцёр. Спачатку яна працавала на металургічным заводзе, дзе даводзілася цягаць цяжкія расходныя матэрыялы для вытворчасці. Тут яна пачала зарабляць праблемы з суставамі, якія да такіх нагрузак былі ніяк не гатовыя.\nПраз некаторы час артрыт абвастрыўся, і мама больш не змагла працягваць працаваць на заводзе, таму пайшла гандляваць на рынак. Улетку ўсё было добра, але зімой і восенню хворыя суставы проста не давалі ёй нармальна жыць. Якія толькі мазі, таблеткі, уколы, настоі, кампрэсы яна не рабіла. Што-то давала часовы эфект, а што-то і зусім не было эфектыўным. На дарагіх лекараў і лячэнне грошай не было, а нас па-ранейшаму трэба было забяспечваць, таму мама працягнула губіць сваё здароўе, прадаючы абутак.\nАднойчы яна вярнулася з працы з моцнай прастудай, аказалася, у яе грып. Хварэла мама доўга і цяжка, але слава Богу ўдалося вылечыць яе хвароба. Але з таго часу суставы былі пачырванелымі ўжо ўвесь час. Доктар сказаў, што інфекцыя трапіла ў вадкасць паміж суставамі, і акрамя фізіятэрапіі і мазяў нічога прапанаваць для лячэння не змог. Мы з сёстрамі шукалі розныя народныя сродкі, каб хоць як-то палегчыць пакуты маці, так як падчас абвастрэнняў яна нават не спала начамі. Але ўсе нашы намаганні былі марнымі.\nЯк жа нас усё-ткі дапамог крэм Artrovex\nАднойчы я ехала ў аўтобусе з жанчынай, у якой былі прыкметна павялічаны суставы на руках. Мы з ёй пачала размаўляць на тэму артрозу, і яна мне сказала, што суставы трэба было берагчы ззамаладу, а цяпер ужо нічога не дапаможа. Тады яшчэ адна жанчына дастала з сумкі крэм Artrovex і пераканала мяне, што гэта сродак сапраўды дапаможа маёй маці. Аказалася, што гэтая пажылая жанчына таксама пасля траўмы атрымала артроз, і дзеці замовілі ёй у інтэрнэце Artrovex, пасля якога яна практычна не ўспамінае пра болі ў суставах, але заўсёды возіць з сабой ўпакоўку (так ёй спакайней).\nЯ загарэлася ідэяй дастаць маме гэты крэм, думала, што кошт яго будзе зааблочнай, але, аказалася, купіць яго нескладана, ды і кошт цалкам прымальная. Я прачытала склад, аказалася, ён цалкам натуральны. Таму без асцярогі прывезла маме крэм. Цяпер я купляю яго ёй пастаянна. Пасля першай тыдня маму было не пазнаць – яна нават у твары змянілася. Пастаянная ныючы боль у суставах пакінула яе, яна нарэшце-то змагла не проста нармальна выспацца, але і нават выйшла на прагулку ў парк. Праз 3-4 тыдні мы і самі заўважылі, як пухліна стала змяншацца.\nЦяпер мая мама таксама заўсёды носіць ўпакоўку Artrovex з сабой на выпадак, калі раптам боль адновіцца, але абвастрэнняў не было ўжо больш за 3 месяцаў. Гэта проста нейкая прыродная «бомба». Эфектыўнасць крэму ўжо пацвердзілася не толькі на прыкладзе маёй мамы, але і ўсіх яе пажылых сябровак. Ён вельмі добра здымае запалення і болевы сіндром. Я раю ўсім людзям, якія маюць праблемы з суставамі: не спяшайцеся адпраўляцца на стол да хірурга, не губіце свой арганізм усялякімі хімікатамі і не марнуйце грошы на кучу бескарысных мазяў – лепш купіце для сваёй аптэчкі крэм Artrovex, і вы назаўжды забудзецеся аб праблемах з суставамі.


UNICON Convention - UniCon 2015. «Спакуха!»: «Аўтаспынам па галактыцы» прэзентавалі па-беларуску - Репортаж Наша Нива\nВы здесь: Home О нас UniCon в СМИ UniCon 2015. «Спакуха!»: «Аўтаспынам па галактыцы» прэзентавалі па-беларуску - Репортаж Наша Нива\nUniCon 2015. «Спакуха!»: «Аўтаспынам па галактыцы» прэзентавалі па-беларуску - Репортаж Наша Нива\nКультавы раман Дугласа Адамса «Аўтаспынам па галактыцы» пасля доўгіх гадоў чакання выйшаў у перакладзе Паўла Касцюкевіча.\nПрэзентацыя, якая прайшла падчас фестывалю фэнтэзі, коміксаў і камп’ютарных гульняў UniCon, сабрала ля стэнда купку міжгалактычных персанажаў, а таксама людзей з ручнікамі на шыі.\nСупрацоўнікі выдавецтва «Логвінаў», у якім пабачыў свет пераклад, выклалі на прылавак роўна сорак дзве кнігі.\nПеракладчык Павел Касцюкевіч сустрэў прыхільнікаў «Падарожнай кніжкі для аматараў галактычнага аўтаспыну» ў шапачцы з фольгі і вітаннем «Спакуха!» – менавіта так слэнгава гучыць знакамітае «Don’t paniс!» у беларускай версіі.\n«Я аматар гэтай кнігі, хаця не магу сказаць, што вялікі фанат, я чытаў яе ўсяго пяць разоў, не больш, і фільм глядзеў, можа, разы тры», —сказаў ён.\nПрэзентацыя прайшла ў фармаце «перакладчыцкага спойлера»: Павел Касцюкевіч расказаў, якія адпаведнікі падбіраў для знакавых паняццяў кнігі, і, трэба сказаць, часам ён дзейнічаў даволі радыкальна. Напрыклад, галоўны герой Форд Прэфект – госць з Бетэльгейзэ-5 – атрымаў новае імя, цяпер яго завуць Фольксваген Гольф. Рэч у тым, што іншапланетнік абраў сабе прозвішча, якое яму здавалася пашыраным на Зямлі: Ford Prefect — распаўсюджаная марка аўтамабіля ў Англіі 1970-х, перакладчык памяняў яе на больш знаёмую беларускаму вуху.\nУвогуле беларускія актуаліі ён смела ўлучыў у галактычныя: «Галактычны банк, у якім шарыкавыя асадкі адмывалі свае грошы, называецца «З’ешНеЭканомБанк», а трылогію усегалактычных філасофскіх хітоў пра Госпада Бога я прыпісаў філосафу Валенштайну-Акудовіцу».\nНайлепшы алкагольны кактэйль у Сусвеце стараннямі Касцюкевіча быў названы «Пангалактычным Мазгатрушчам». А «Самы паскудны верш», які воган зачытвае героям перад тым як выкінуць іх з касмічнага карабля, паддаўся абеларушванню толькі мазгавым штурмам падчас Перакладчыцкай майстэрні пад кіраўніцтвамАндрэя Хадановіча.\n«Верш перакладалі 20 чалавек, мы проста кідалі самыя брыдкія словы і запісвалі іх на паперы», – успамінае перакладчык. Прачытаць мярзотны твор, а таксама даведацца пра іншыя перакладчыцкія хітрыкі можна тут.\nБеларускі пераклад знакамітага фантастычна-іранічнага рамана «Аўтаспынам па Галактыцы» цяпер можна купіць у кнігарні «логвінаЎ».\nОригинал Аляксандра Дорская, фота Зарыны Кандрацьевай, budzma.by


05 ліпень 2017, 12:19\nПольскія турысты абыякава праходзяць міма шыльды Дзяржынскаму\nЦі разумее гэта начальства? Дзе там! Пра турыстаў яно памятае. Але пачынае разважаць аб не сваіх справах. Пра пасадачныя месцы ў пляцоўках харчаваньня, пра лічбу «койко-мест» у гасьцініцах. Прызнае, што мы яшчэ не на вышыні. Але ж гэта справа бізнэсу!\nЦі разумеюць патрэбу ў мэмарыяльных дошках самі гараджане? Гэта яшчэ пытаньне. Мы прывыклі зьвяртаць увагу на дробязі звычайна. Нехта вось настойліва прапануе ангельскую мову ў транспарт. Едзе аўтобус на мясакамбінат ці тралейбус на камбінат будаўнічых матэрыялаў, а ўнутры прыпынкі на мове Шэксьпіра аб’яўляюць… Сэнс?\nДля турыстаў, кажуць. Турыстаў, скажу я вам, прывозяць вялікімі аўтобусамі і вялікімі групоўкамі водзяць па вуліцах. Асноўныя турыстычныя зь іх, гэта — Ажэшкі, пешаходная Савецкая і кароткая Замкавая. І што яны бачаць на сьценах, якія сьляды беларускай прысутнасьці ў гісторыі? Ды ніякіх. Канечне, экскурсавод раскажа што трэба. Але зусім ня кожны і не заўсёды. У палякаў будзе свой гід, які распавядзе толькі пра польскія памяткі, у літоўцаў, натуральна, свой.\nАле калі, дапусьцім, сьцены самі гавораць, то нікуды ня дзенесься. Любы адзіночны турыст зможа ўбачыць, што ў горадзе рабілася таксама беларуская гісторыя. Аднак шыльдаў няма. Ні на Замкавай, ні на Савецкай. На Ажэшкі толькі дзьве, з савецкіх часоў: самой польскай пісьменьніцы і Фэліксу Дзяржынскаму. Але палякам ён зусім ня мілы.\nДнямі вядуць вялікую польскую групу і гід кажа: а вось, дарэчы, «шыльдачка» Дзяржынскаму. Так прымяншальна сказала. Хаця шыльда насамрэч самая манумэнтальная ў горадзе. Але палякі ані. Прайшлі побач міма, нават галавы не павярнуўшы ў бок барадатага профілю.\nДый для Горадні што Дзяржынскі? Праездам правёў нараду падчас шабельнай навалы на Варшаву. Да беларускай гісторыі ніякага дачыненьня.\nБыў нядаўна зроблены рэвэранс у бок літоўцаў: на камяніцы на Савецкай збоку прыгожую зрабілі шыльду настаўніку гімназіі пры цары. Нядоўгі час выкладаў лаціну і грэцкую. Літовец, іхні мовазнаўца. Але я ніколі аб ім ня чуў, пакуль шыльду ня ўбачыў.\nУвесь плён начальства — шыльда на расейскай мове царскаму губэрнатару з падмочанай рэпутацыяй. Шыльду Каліноўскаму яно больш за дваццаць год трымае пад сукном.\nКамяніца на Савецкай, на якую ня вешаюць шыльду Кастусю Каліноўскаму\nАднак гісторыкі толькі чакаюць, калі да іх зьвернецца начальства. Яны кажуць: вось толькі адна камяніца на Савецкай, якую можна было шыльдамі завешаць, столькі там беларускіх арганізацый знаходзілася ў 1919 годзе! І, між іншым, рэдакцыя газэты «Беларусь». Гісторыкі за апошнія гады вывучылі кожны дом: што адбывалася, калі, хто жыў, усё ў кнігах ёсьць — бяры чытай. Не чытаюць.\nПалацык на Савецкай, дзе працавалі беларускія арганізацыі ў 1919 годзе\nНя думаю, што існуе рэскрыпт заціраць беларускія сьляды ў Горадні, дакладней — упарта замоўчваць іх. Але ў рэчаіснасьці гэта робіцца пасьлядоўна: каб ніякіх узгадак пра спробы беларускай дзяржаўнасьці, пра асобаў, якія іх рабілі, якія імкнуліся наладзіць беларускае жыцьцё, адкрывалі школы, газэты. Нават не дазваляецца пісьменьнікаў савецкага часу адзначыць, ушанаваць. Нічога!\nЗадача, пастаўленая пры СССР, па-ранейшаму дбайна выконваецца: горад савецкі, кропка! Польскія, літоўскія ды іншыя турысты ходзяць па Горадні і пераконваюцца, што нічога беларускага тут не было. Што праўда, на Савецкай плошчы ў былыя часы павесілі шыльды на расейскай мове аб мітынгах і дэманстрацыях за далучэньне да БССР. Дваццаць год назад адна зьнікла, другая яшчэ на месцы.\nШыльда на плошчы Савецкай: «за аб’яднаньне з БССР»\nГораду няма чаго сказаць турыстам сваімі голымі сьценамі, тым больш у апраўданьне таго, што ён нібыта беларускі, ня польскі, ня царскі і не літоўскі.\nАднак памятную шыльду на доме без начальства не павесіш, а яно робіць выгляд, што праблемы няма, у яго «койко-места» ў галаве.


Публікацыі па тэме «глабальнае пацяпленне» | Новы Час\nПачынаючы з 2050 года на Паўночным полюсе ў перыяд летняга раставання практычна не будзе лёду — згодна з новымі дадзеных кліматычнага мадэлявання, яго плошча будзе складаць менш за мільён квадратных кіламетраў (супраць цяперашніх шасці мільёнаў). Раней адпраўной кропкай для безлёднага лета лічыўся прыблізна 2100-ы год, але цяпер навукоўцы прааналізавалі дынаміку марскога лёду па сучасных ўзаемазлучаных мадэлях на перыяд да 2100 года, абапіраючыся на розныя сцэнары антрапагенных выкідаў вуглякіслага газу, і перасунулі гэты тэрмін на 50 гадоў бліжэй.\nУ Антарктыдзе выяўленыя новыя падлёдныя вазёры\nДаследнікі з Аўстралійскага антарктычнага дывізіёна здолелі выявіць пад Усходне-антарктычным ледзяным шчытом новыя буйныя падлёдныя вазеры. Пакуль яны выяўлены пры дапамозе дыстанцыйнага метаду, у будучыні навукоўцы разлічваюць правесці бурэнне ледніка і даследаваць падлёдныя вазёры непасрэдна.\nЛукашэнка адклаў на чатыры гады рэалізацыю Парыжскага пратаколу\nЦяпер захады ў рэалізацыі Парыжскага пагаднення аб клімаце трэба прыняць толькі к 2022 году, паведамляе Радыё Свабода.\nПрадстаўнікі каля 200 краін ўзгаднілі меры па рэалізацыі Парыжскага пагаднення па клімаце. З-за доўгіх перамоваў закрыццё саміту прыйшлося перанесці на больш позні тэрмін.\nУ Берліне і Кёльне адбыліся масавыя пратэсты экаактывістаў\n3 снежня ў Польшчы пачнецца Канферэнцыя ААН на тэму глабальнага пацяплення. Каля ведамства канцлера ФРГ у Берліне, а таксама ў Кёльне прайшлі шматтысячныя акцыі праціўнікаў кліматычнай палітыкі Германіі.\nЗа апошнія гады стабільна павялічваецца колькасць дзіцянятаў, якіх нараджаюць самкі гарбатых кітоў (Megaptera novaeangliae) у антарктычных водах. Даследчыкі звязваюць гэта з адступленнем льдоў з-за пацяплення клімату.\nГлабальнае пацяпленне знішчыць траціну ўсіх паразітаў на Зямлі\nАмерыканскія кліматолагі папярэджваюць, што глабальнае пацяпленне парушыць раўнавагу экасістэм.\n«Галоўны фактар змены клімату — не чалавек». 12 тэзаў беларускага кліматолага\nЧалавек перабольшвае сваю ролю: натуральныя фактары змены клімату застаюцца галоўнымі... Чалавеку хочацца кіраваць прыродай, але жаданне і рэальнасць — гэта розныя рэчы.\nЦяперашняя вясна выдалася халоднай, і ў сувязі з гэтым людзі ўсё часцей сталі ўспамінаць пра глабальнае пацяпленне, дакладней пра тое, што з ім здарылася і куды ж яно знікла.


Галоўная ➠ Перавагі ➠ Тонкасці ландшафтнага дызайну\nАпублікавана 23.03.2011 14:21\nЯк паказвае сучасная практыка, на сённяшні дзень, усё часцей можна пачуць пра такое паняцце, як ландшафтны дызайн. І гэта можна лёгка растлумачыць, бо ландшафтным дызайнам прынята называць, усё тое, што размяшчаецца каля будынка.\nПры стварэнні ландшафтнага дызайну прасторы www.modern-light.ru дапамагае прыгожа і выгадна асвятляць яго. Сюды можна аднесці розныя архітэктурныя аб'екты, мэбля, і г. д. Пры гэтым неабходна разумець, што ўсё гэта павінна не проста быць размешчана каля вашага дома, але і гарманічна ўпісвацца ў агульную кампазіцыю тэрыторыі. І толькі тады можна будзе сапраўды атрымліваць асалоду ад непаўторнасцю ландшафтнага дызайну.\nБольш за тое, вы павінны разумець, што дадзеная праца ставіцца да адной з працаёмкіх, і тут ніяк не абысціся без дапамогі сучасных дызайнераў. Яны дапамогуць вам стварыць непаўторны від дызайну, які будзе ідэальна ўпісвацца ў агульную карціну тэрыторыі, а менавіта тое, аб чым мы гаварылі.\nЯк вы самі ўжо змаглі зразумець, мэтай ландшафтнага дызайну прынята лічыць добраўпарадкаванне тэрыторыі. І калі падысці да гэтага пытання з усёй сур'ёзнасцю, выяўляючы пры гэтым свае смакавыя перавагі і фантазію, то вы можаце разлічваць на тое, што тэрыторыя вакол дома, стане неапісальна прыгожай, арыгінальнай і непаўторнай.\nПрафесійны дызайнер ў першую чаргу агледзіць тэрыторыю, пасля чаго складзе прыкладны план. Ён павінен атрымаць як мага больш запытаў заказчыка, а менавіта яго перавагі якія ён хоча ўбачыць у выніковым выніку.\nДраўляныя хаты з прафіляванага бруса


Мінчуку, які на рэпетыцыі парада круціў геніталіямі, далі 2 гады\nМінчуку, які на рэпетыцыі парада круціў геніталіямі, далі 2 гады ці справядлівы прысуд? 30\nПаўла Труханава прызналі вінаватым у хуліганстве і гвалце ў дачыненні да супрацоўніка міліцыі. Самі пацярпелыя прэтэнзіі да 33-гадовага мінчука не мелі, паведамляе Tut.by.\nУ пятніцу, 1 верасня, суд Цэнтральнага раёна Мінска вынес абвінаваўчы прысуд. Бліжэйшыя два гады Павел Труханаў правядзе за кратамі, яго прысудзілі да пазбаўлення волі з адбываннем пакарання ў папраўчай калоніі ва ўмовах агульнага рэжыму.\n«Абвінавачаны прызнаны вінаватым у наўмысных дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак і выказваюць відавочную непавагу да грамадства, якія адрозніваюцца па сваім змесце выключным цынізмам. Акрамя таго, ён прызнаны вінаватым у гвалце ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў з мэтай перашкодзіць яго законнай дзейнасці», — гаворыцца ў афіцыйным паведамленні, размешчаным на сайце Вярхоўнага суда.\nПавел Труханаў асуджаны па двух артыкулах Крымінальнага кодэкса: ч. 1 арт. 339 КК «Хуліганства» і арт. 364 «Гвалт альбо пагроза прымянення гвалту ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў». Напярэдадні пракурор прасіў прызначыць мужчыну пакаранне ў выглядзе трох гадоў пазбаўлення волі.\nЧытайце таксама: У пацярпелыя прымусова запісалі мінакоў? Судзяць мінчука, які зняў штаны на рэпетыцыі парада\nСтранно, что так мало дали. Тут целый букет злостного хулиганства.\n01.09.2017 / 17:05\nгэта быў мастацкі акт.. за мастацтва не судзяць\nпрысуд выглядае як сярэднявечная інквізіцыя\n01.09.2017 / 17:16\nЗа што 2 гадЫ ? Хлопец проста паказаў свае адносіны да непатрэбных трат народных грошай на парад.


Магічная Мапа ад Яўгена Калмыкова - Новости - Туризм и Отдых\nКожны горад мае сваю душу. І яе не пабачыш у рэкламных буклетах, даведніках ці постарах. Душа горада — гэта мясціны з асаблівай энергетыкай і гісторыяй, а то і містыкай.\nЯны часцей не навідавоку: схаваныя на гарадскіх ускрайках, у прамзонах, «спальных» кварталах, а калі і заўважныя, то «нераскрытыя», недаацэненыя большасцю. Але менавіта такія мясціны, прыватныя гарадскія таямніцы, ствараюць адметнасць горада. І сёння такія месцы называе прадусар гурта «Ляпис Трубецкой» Яўген Калмыкоў.\nМоладзевы цэнтр «Время» Палаца культуры Трактарнага завода\nПершыя музычныя клубы пачыналіся на тэрыторыі гэтай кавярні, якая знаходзілася пад зямлёй ПК трактарнага завода. Там я працаваў вядоўцам дыскатэк, пасля гэта пачало называцца «дыджэй», «эмсі». Гэта быў час развалу Савецкага Саюза, трэба было выжываць, карміць маладыя сем’і, вось там мы прыдумлялі розныя праекты, збіралі першых бізнэсоўцаў горада і нешта для іх ладзілі, напрыклад сабачыя баі. Пітбулі, бультэр’еры прыязджалі да нас з Украіны, Расіі, ну і беларускія былі. Мы ставілі рынг проста ў цэнтры памяшкання, і сабакі біліся, вось гэта была тэма! Нам яна не падабалася, але была вельмі прыбытковая.\nДвор на вуліцы Фабрычнай\nДзяцінства маё было актыўным, мяне выгадаваў двор, які, вядома, для мяне магічнае месца. Я жыў на вуліцы Фабрычнай у Завадскім раёне, недалёка ад кінатэатра «Ракета». Вучыўся ў школе нумар 40, якая знаходзілася побач з домам. У гэтай школе вучыўся мой бацька, мае дзядзькі і цёткі, таму і дырэктар, і завуч, і настаўнік фізкультуры ведалі, каму на мяне скардзіцца. Мне нядаўна споўнілася 46 гадоў, і я пабываў у сваім двары: там мала што змянілася, пабудавалі пару 16-павярховых дамоў, а так увесь ландшафт захаваўся.\nПершая лаўка ад доміка РСДРП\nШмат усялякіх гісторый адбывалася на гэтай лаўцы ў маім юнацтве. Так, як там устаўляў алкаголь, больш не ўстаўляў нідзе. Для моладзі і калякультурнага асяроддзя гэта было знакавае месца, дзе прызначалі стрэлку, а пасля ўжо разбрыдаліся кампаніямі хто куды. Там былі шыкоўныя прафесійныя збіральнікі шклатары. Сярод іх былы палкоўнік, які расказваў абавязкова пошлыя анекдоты, асабліва калі побач былі дзяўчаты: тады яго немагчыма было спыніць. Начамі мы плавалі голымі ў рацэ, трэба было даплыць да карабля, пасядзець, пагарэзіць і плыць назад. З тых лавачак мяне ўпершыню забіралі ў міліцыю. І першыя каханні адбываліся таксама там.


Голуб міру — Вікіпедыя\nГолуб міру — выраз, які атрымаў папулярнасць пасля завяршэння Другой сусветнай вайны ў сувязі з дзейнасцю Сусветнага кангрэса прыхільнікаў міру. Першы Сусветны кангрэс прыхільнікаў міру праходзіў у 1949 годзе ў Парыжы і Празе. Эмблема гэтага кангрэса была намаляваная Паблам Пікасам. На эмблеме намаляваны белы голуб, які трымае ў дзюбе галінку алівы.\nЯшчэ ў старажытнасці голуб лічыўся знакам урадлівасці, а пазней і міру. Старажытныя людзі меркавалі, што ў голуба няма жаўцяка, а жоўць лічылася чыннікам злога, сварлівага норава. Галубы лічыліся святымі птушкамі і веснікамі багоў у краінах Усходу.\nУ хрысціянстве галуб разглядаўся як сімвал Святога Духу. У Бібліі галубка, выпушчаная Ноем, прынесла яму аліўкавую галінку як знак прымірэння стыхіі. Гэта лічыцца знакам даравання людзям. У сярэднявечча голуб быў абавязковым атрыбутам Звеставанні, Вадохрышчы, Спаслання Святога Духу і Сёмухі. Лічылася, што д'ябал і вядзьмаркі могуць прымаць любыя абліччы, акрамя голуба і авечкі.\nУ Старажытным Рыме знакам міру лічыліся галубкі Венеры, якія звілі сабе гняздо ў перакуленым шлеме Марса. З-за сваёй адданасці нашчадзі голуб сімвалізаваў мацярынскія пачуцці. Часам голуб з'яўляўся знакам мудрасці. У яўрэяў голуба звалі «Ёна». Прарок, пасланы Госпадам у Ніневiю, насіў імя Ёна. У Кітаі голуб — знак старасці і даўгалецця. Галубкі, якія цалуюцца — сімвал закаханых.\nЭтымалагічныя тэрміны Архівавана 27 верасня 2007.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Голуб_міру&oldid=4011395"\nАпошнія змены 15 студзеня 2022 а 13:41\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:41, 15 студзеня 2022.