Пентагон закупіць амаль 500 знішчальнікаў F-35 - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 25 верасня 2020, Пятніца, 1:10\nПентагон закупіць амаль 500 знішчальнікаў F-35\nСамалёты будуць пастаўлены «па самым нізкім кошце за ўсю гісторыю праграмы».\nМіністэрства абароны ЗША заключыла кантракт з амерыканскай фірмай Lockheed Martin на вытворчасць і пастаўку 478 сучасных малапрыкметных шматфункцыянальных знішчальнікаў-бамбавікоў F-35. Як гаворыцца ў паведамленні канцэрна, апублікаваным у аўторак, 29 кастрычніка, агульная сума кантракту складзе 34 млрд даляраў (больш за 30 млрд еўраў), паведамляе DW.\nПры гэтым, адзначылі ў Lockheed Martin, самалёты будуць пастаўлены "самым нізкім коштам за ўсю гісторыю праграмы". Кошт аднаго знішчальніка не перавысіць 80 млн даляраў. У сярэднім, кошты зніжаны больш чым на 12 працэнтаў.\nУ рамках заключанага пагаднення 291 самалёт будзе пастаўлены амерыканскім вайскоўцам, 127 - атрымаюць міжнародныя партнёры праграмы F-35, яшчэ 60 самалётаў знішчальнікаў прызначаныя замежным вайскоўцам заказчыкам. Міжнароднымі партнёрамі праграмы вытворчасці F-35 з'яўляюцца, між іншым, такія дзяржавы як Вялікабрытанія, Італія, Аўстралія і Нарвегія.\nТурцыю выключылі з праграмы F-35\nЯк нагадвае агенцтва dpa, Турцыя была летам выключана з праграмы, пасля таго, як урад Эрдагана заключыла дамову пра набыццё расейскіх зенітна-ракетных сістэм С-400. У ЗША асцерагаліся, што Анкара можа перадаць Расеі тэхналагічныя сакрэты найноўшага знішчальніка. Таксама было абвешчана, што Вашынгтон адмовіўся ад падрыхтоўкі на тэрыторыі Злучаных Штатаў турэцкіх пілотаў для палётаў на знішчальніках F-35.\n23.09 Белорусы против самозванца 152,181\n24.09 Штучны інтэлект зрывае маскі з беларускіх карнікаў 94,376\n19.09 Беларускія кіберпартызаны: Віжы не пройдуць нашу праверку 91,742\n20.09 Міліцыянты пачалі масава прасіць выкрасліць іх імёны з апублікаванага ў інтэрнэце спісу супрацоўнікаў МУС 90,271


Канвертаваць Еўра (EUR) і Veritaseums (VERI) : Калькулятар абменнага курсу\nГэта Еўра і Veritaseum пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 15 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Еўра. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Veritaseum валюты па змаўчанні. Націсніце на Veritaseums або Еўра канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nЕўра гэта валюта, у Андора (Нашай эры, І), Аўстрыя (AT, AUT), Бельгія (БЫЦЬ, BEL), Эстонія (EE, EST), Еўропа (Еўрасаюз, Еўрапейскі Саюз), Фінляндыя (FI, FIN), Францыя (FR, FRA), Германія (DE, DEU), Грэцыя (GR, GRC), Ірландыя (IE, IRL), Італія (IT, ITA), Люксембург (LU, LUX), Латвія (LV, LVA), Манака (MC, MCO), Мальта (MT, MLT), Нідэрланды (NL, НЛД), Партугалія (PT, PRT), Сан - Марына (SM, SMR), Славенія (SI, SVN), Славакія (Славацкай Рэспублікі, SK, SVK), Іспанія (ES, ESP), Ватыкан (Святы Пасад, В.А., ПДВ), Французская Гвіяна (GF, GUF), Гвадэлупа (GP, GLP), Марцініка (MQ, MTQ), і Ўз'яднанне (Паўторна, REU). The Veritaseum гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал EUR можа быць запісаная €. Сімвал VERI можа быць запісаная VERI. Еўра дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Еўра Апошняе абнаўленне 13 верасень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Veritaseum Апошняе абнаўленне 15 верасень 2019 ад coinmarketcap.com. EUR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. VERI каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Сара Лундберг “Птушка ўва мне ляціць, куды захоча” ("Koska", 2019 г.), 5/5. – Telegraph\nСара Лундберг “Птушка ўва мне ляціць, куды захоча” ("Koska", 2019 г.), 5/5.\nt.me/bellitra May 13, 2019\nЯк часта дарослыя недаацэньваюць дзяцей. Гэтыя фразы накшталт “вырасцеш — зразумееш”, нібыта дзеці — гэта нейкія недаразвітыя людзі. А яны не горшыя за нас і таксама разумеюць сур’ёзныя рэчы. У кожнага з іх унутры цэлы свет, які трэба ўмець бачыць і цаніць.\nДзяўчынка Бэрта заўжды любіла маляваць, і гэта ў яе добра атрымлівалася. Але здараецца так, што ты нарадзіўся не ў той час і не ў тым месцы. Швецыя, пачатак ХХ стагоддзя. Дзяўчыне з простай сялянскай сям’і было складана атрымаць мастацкую адукацыю. А як ствараць нешта прыгожае, калі ніхто ў цябе не верыць? І адзіны чалавек, якому ты магла даверыцца, самы блізкі і родны, памірае. Сухоты забралі ў Бэрты маці, а разам з ёй і надзею на лепшую будучыню. Але Бэрта не перастае думаць і адчуваць свет па-свойму, бо ніхто не можа забараніць ёй быць сабой.\nКніга пра адзіноту і выбар свайго шляху ў жыцці, пра мастацтва, якое становіцца часткай жыцця, пра страх страціць блізкага чалавека, пра жаданне стаць вольнай птушкай, а таксама пра сталенне.\nНа гэтую кнігу аўтарку натхніла гісторыя жыцця шведскай мастачкі Бэрты Хансан, яе працы, дзённікі і лісты. Але можна не ведаць гэтую мастачку і ўсё роўна атрымаць ад кнігі велізарнае задавальненне, бо яна ўніверсальная.\nМяне даўно так не ўражвалі дзіцячыя кнігі. Яна цудоўная і зместам, і ілюстрацыямі, якія хочацца разглядаць бясконца. Яркія, сакавітыя, добра перадаюць атмасферу кнігі, бо паміж імі і тэкстам створаны ідэальны баланс: светлыя і натхняльныя ў добрыя моманты, змрочныя і дарослыя на старонках, дзе адбываецца нешта непрыемнае.\nКніга мае абмежаванне 12+, але я лічу, што з ёй варта знаёміць дзяцей нашмат раней, каб разумелі, як важна заставацца сабой, нягледзячы на абставіны.\nДзякуй Надзі Кандрусевіч за пераклад і за тое, што данесла гэтую кнігу да беларускага чытача!\nі не лічыць нязграбнай дзівачкай”.\nКупіць кнігу: http://knihi.by/knihi/lundbierh-sara-ptuska-uva-mnie-lacic-kudy-zachoca


Жыццё і творчасць Анатоля Вялюгіна\nРукапісы не гараць. Анатоль Вялюгін: паэзія не любіць сытага жыцця і спакою\n27 декабря 2013 в 10:05\n27 снежня 2013 года спаўняецца 90 гадоў з дня нараджэння вядомага беларускага паэта, празаіка, кінадраматурга, перакладчыка, лаўрэата Літаратурнай прэміі імя Янкі Купалы, Дзяржаўнай прэміі Беларусі, заслужанага дзеяча культуры Беларусі Анатоля Сцяпанавіча Вялюгіна.\nНарадзіўся будучы пісьменнік у вёсцы Машканы Багушэўскага раёна (цяпер Сенненскі раён) Віцебскай вобласці ў сям’і фельчара. Прапрадзед Анатоля Вялюгіна ўдзельнічаў у вайне 1812 года і меў мянушку Камандышка, відаць, паводле назвы кургана Камандышкі, што быў за рэчкай Абалянкай на Сенненшчыне. Дзеда звалі Цярэшка Вялюга. Як пісаў паэт у сваім аўтабіяграфічным нарысе, пасля дзедавай смерці, калі бацьку забрывалі ў салдаты, царскі прыстаў дадаў у канцы прозвішча яшчэ адну літару, так Вялюгі параўтварыліся ў Вялюгіных. Перад самай рэвалюцыяй бацьку мабілізавалі на Балтыйскі флот, дзе ён скончыў ваенна-фельчарскую школу. Вярнуўшыся з грамадзянскай вайны на радзіму, ён падзяліў з братамі бацькоўскую спадчыну – невялічкі надзел зямлі, араў поле і лячыў людзей. Маці Вялюгіна, Мар’я Васільеўна, ў свой час вучылася ў гімназіі, працавала настаўніцай. Калі сям’я паехала на заработкі ў Данбас, маленькага Толю пакінулі ў бабкі на хутары Кляпчэва, дзе яго гадавала цётка Анюта. Лесавічка, знаўца лекавых траў, менавіта яна вучыла хлопчыка тонка адчуваць прыгажосць роднай прыроды, захапляцца хараством родных мясцін. Мацерыкамі свайго маленства называў Анатоль Вялюгін Машканы, Івоны, Ракіты, хутар Кляпчэва.\nПачатковыя веды юнак набываў у Ракіцкай школе, потым вучыўся ў Машканскай сямігодцы, якую скончыў у 1938 годзе. Вельмі рана ў Анатоля Вялюгіна абудзілася жаданне выказаць свае думкі і пачуцці ў вершах, якія запісваліся ў патаемны сшытак і чакалі свайго часу. А пакуль у часопісе “Іскры Ільіча”, у газетах “Піянер Беларусі” і “Віцебскі рабочы” друкаваліся яго нататкі і замалёўкі.\nПрыехаўшы ў Мінск дэлегатам Усебеларускага з’езда дзяткораў, Анатол Вялюгін упершыню ўбачыў паэтаў, вершамі якіх захапляўся з маленства. Як успамінаў пісьменнік, “паэзія паланіла мяне, не давала спакою і на рабфаку ў Віцебску, і ў Мінску, дзе вучыўся на літаратурным факультэце педагагічнага інстытута”. Яго першая паэтычная публікацыя – верш “Матчына песня” – з’явіўся ў 1938 годзе на старонках часопіса “Полымя рэвалюцыі”.\nВерш “Матчына песня”. "Полымя рэвалюцыі", 1938 год, № 7–8\nАле малады літаратар не абмяжоўваўся толькі напісаннем вершаў, не без поспеху праяўляў свае творчыя здольнасці і ў празаічных жанрах: пісаў нарысы, апавяданні, якія з’яўляліся ў перыёдыцы.\nАпавяданне “Русак”, “Навела, забітая на паляванні”. Чарнавы аўтограф. 1939 і 1940 гады\nВучобу ў інстытуце Вялюгін спалучаў з работай у рэдакцыях газет “Звязда”, “Чырвоная змена”, “Піянер Беларусі” (1939–1941 гады).\nСустрэча з вядомымі пісьменнікамі Валянцінам Катаевым і Уладзімірам Лугаўскім падштурхнула юнака да паездкі ў Маскву, дзе на той час, як ён лічыў, існавала добрая школа паэзіі, а таксама меліся рэальныя магчымасці для больш шырокага знаёмства з тэатрам, жывапісам, кінамастацтвам. Восенню 1940-га года Анатоль Вялюгін, спазніўшыся з паступленнем у Літаратурны інстытут, стаў вольным слухачом сцэнарнага факультэта Усесаюзнага інстытута кінематаграфіі, дзе сярод іншых выкладчыкаў чытаў лекцыі Аляксандр Даўжэнка, які зрабіў вялікі ўплыў на далейшае фарміраванне светапогляду юнака. “Вялікі паэт кіно”, – так пісаў пра яго Анатоль Вялюгін.\nВайна застала Анатоля Вялюгіна ў Мінску. Разам з роднымі ён эвакуіраваўся на Урал. Там, правучыўшыся некалькі месяцаў у Свярдлоўскім педінстытуце, быў прызваны ў армію, скончыў Луганскую авіяшколу, удзельнічаў у баях на Сталінградскім фронце, атрымаў раненне.\nУ шпіталі ён вярнуўся да паэзіі, напісаў некалькі вершаў на рускай мове, якія былі змешчаны на старонках уральскіх газет. Цяжкія карціны ваеннага ліхалецця назаўсёды адбіліся ў яго памяці. Па ўспамінах паэта, “той час пакінуў не толькі суровыя засечкі на целе – раны зажываюць, глыбіні памяці ніколі не супакояцца”.\nНавелы “Бяссмерце”, “Тры Максімы”, “Дзяўчынка ў шпіталі”. Чарнавы аўтограф. 1941 год\nУ канцы мая 1945 года Анатоль Вялюгін вярнуўся ў Мінск, працаваў у рэдакцыі толькі што адноўленай газеты “Літаратура і мастацтва” (1945–1946 гады), там жа друкаваў свае вершы. У 1946 годзе яго прынялі ў Саюз пісьменнікаў Беларусі, а ў 1947 годзе выйшла з друку першая кніжка паэта “Салют у Мінску”.\nУ 1946 годзе па прапанове Пятруся Броўкі, на той час галоўнага рэдактара часопіса “Полымя”, Анатоль Вялюгін стаў працаваць рэдактарам аддзела паэзіі (1946–1984 гады).\nПісьмо Анатоля Вялюгіна да рэдакцыйнай калегіі часопіса “Полымя” у сувязі з адыходам з пасады загадчыка аддзела паэзіі і верш “На адыход Анатоля Вялюгіна” неўстаноўленай асобы. 1983 год\nМногім пачынаючым беларускім паэтам ён даў літаратурную пуцёўку ў жыццё, па вялюгінскім радку вучыліся маладыя паэты культуры верша.\nКніга Рыгора Барадуліна “Амплітуда смеласці” (1983 год) з дарчым надпісам аўтара Анатолю Вялюгіну\n“Паэзія – гэта далёкія вятрыстыя шляхі, вечная шчаслівая дарога. Паэзія не любіць сытага жыцця і спакою. Паэзія адразу памірае ў абывацельскім катэджы і чыноўніцкім кабінеце. Яна патрабуе, каб ёй падуласны творца добра ведаў радаслоўную Яе Вялікасці, інакш ён будзе адкрываць даўно адкрытыя амерыкі. А таго творцу, які хоць і верна служыў ёй, але на нейкі час са строгага паста сышоў і здрадзіў, яна карае страшнай карай забыцця”, – пісаў Вялюгін у сваім жыццяпісу.\nАнатоль Вялюгін – аўтар кніг паэзіі “Негарэльская арка” (1949 год), “На подступах”, “На зоры займае” (1958 год), “Насцеж” (1960 год), “Адрас любві” (1964 год), “Вершы і балады” (1969 год), “Верасовы ўзятак” (1974 год) і іншых. Па сцвярджэнні даследчыкаў, творчасці пісьменніка ўласцівы “яркая метафарычнасць, асацыятыўная вобразнасць, філігранная апрацоўка слова”.\nКнігі паэзіі “Негарэльская арка”, “На зоры займае”, “Насцеж” , “Адрас любві”. 1949 – 1969 гады\nУ 1964 годзе за паэму “Вецер з Волгі” паэту была прысуджана Літаратурная прэмія імя Янкі Купалы.\nПаэма “Вецер з Волгі” і дыплом лаўрэата Літаратурнай прэміі імя Янкі Купалы. 1963, 1964 гады\nШмат паэтычных падарункаў зрабіў Анатоль Вялюгін і маленькім чытачам. Яго пяру належаць зборнікі і паэмы “Галубы” (1949 год), “Тры гудкі” (1951 год), “Дзіцячы сад” (1954 год), “Вада і вуда” (1967 год).\nЗборнікі вершаў “Галубы”, “Тры гудкі”. 1949, 1951 гады\nЗа зборнік вершаў “Голуб на вежы” (1957 год) паэт атрымаў званне лаўрэата першай ступені Усебеларускага фестывалю моладзі.\nДыплом лаўрэата першай ступені Усебеларускага фестывалю моладзі за зборнік вершаў “Голуб на вежы”. 1957 год\nАнатоль Вялюгін пакінуў свой яскравы след і ў кінематаграфіі. З 1969 года пісьменнік уваходзіў у склад сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі Беларускага Тэлефільма (Дзяржаўны камітэт па тэлебачанні і радыёвяшчанні пры Савеце Міністраў БССР).\nСцэнарый тэлевізійнага фільма “Супраць неба – на зямлі”. Чарнавы аўтограф. 1971 год\nПа яго сцэнарыях былі зняты двухсерыйны мастацкі фільм “Рэха ў пушчы” (1977 год), мастацкі фільм “Глядзіце на траву” (па матывах апавяданняў Янкі Брыля, 1983 год), звыш 40 дакументальных стужак, з іх больш за дзесяць – паўнаметражных.\nТворчая картка члена Саюза кінематаграфістаў СССР. 1974 год\nНародны паэт Беларусі Пімен Панчанка лічыў Анатоля Вялюгіна стваральнікам беларускага паэтычнага дакументальнага фільма. Як адзначала крытыка, у фільмах, знятых па яго сцэнарыях, “шчодра адчуваецца дыханне паэзіі, почырк сталасці паэта”. І як пацвярджэнне таму гучаць словы самога Вялюгіна: “Я ніколі не адчуваў і не адчуваю, што “кіно адбірае ў паэзіі душу”. Наадварот – вучыць трапнасці зроку і думкі, маштабнасці і ашчаднасці ў слове адзіна патрэбным”.\nКніга паэзіі Пімена Панчанкі “Крык сойкі” (1976 год) з дарчым надпісам аўтара Анатолю Вялюгіну\nУ 1968 годзе за сцэнарый хранікальна-дакументальнага фільма “Генерал Пушча” Анатоль Вялюгін быў адзначаны Дзяржаўнай прэміяй Беларусі.\nДыплом лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Беларусі. 1968 год\nУ 1969 годзе яму далі званне заслужанага дзеяча культуры Беларусі.\nПасведчанне заслужанага дзеяча культуры Беларусі. 1969 год\nАнатоль Вялюгін быў складальнікам і рэдактарам “Анталогіі беларускай паэзіі” (1961 год), “Анталогіі ўкраінскай савецкай паэзіі” (1975 год), шматлікіх зборнікаў, сярод якіх “Мы іх не забудзем” (1949 год), “Крывёю сэрца” (1967 год).\nМногія творы паэта перакладзены на рускую, украінскую, балгарскую мовы. Асобныя яго вершы (“Бярозка”, “Закасі мае вёсны”, “Сын зямлі на віхурнай арбіце”), дзякуючы Ігару Лучанку, ператварыліся ў песні.\nСярод дзяржаўных узнагарод Анатоля Вялюгіна – ордэны Айчыннай вайны 2-й ступені, “Знак пашаны”, медалі, Ганаровыя граматы Прэзідыума Вярхоўнага Савета Украінскай ССР, Літоўскай ССР, Латвійскай ССР.\nУ Анатоля Вялюгіна, як у сапраўднага, таленавітага літаратара, было шмат творчых задумак, якія ён спадзяваўся здзейсніць: “Я думаю аб дрэве жыцця. Думаю пра скарочаныя адлегласці апошніх гадоў. Мяне непакояць страты і пралікі ў перабытым часе. … Як мала зроблена, і часам не так, як належыць, і колькі планаў наперадзе!... Трэба спяшацца”.\nАпошняя кніга паэзіі “Заклён на скрутны вір” была падрыхтавана Вялюгіным яшчэ пры жыцці, але, на жаль, ён так і не ўбачыў яе надрукаванай – кніга выйшла ў свет у 1995 годзе ўжо пасля смерці паэта.\nКніга паэзіі “Заклён на скрутны вір”. 1995 год\nАнатоль Вялюгін пайшоў з жыцця 24 кастрычніка 1994 года.\nУ Цэнтральнай навуковай бібліятэцы імя Якуба Коласа Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі зберагаецца асабісты архіў і частка бібліятэкі пісьменніка.\nРукапісы не гараць. Максім Гарэцкі: Жыццё праляцела, як адзін дзень >>>\nРукапісы не гараць. Як з простага хлопца з вёскі вырас сусветна вядомы батанік >>>\nРукапісы не гараць. Знакаміты беларус на шляху барацьбы за родную краіну >>>\nТемы: Рукапісы не гараць, белорусское кино, история Беларуси, книги, культурное наследие, СМИ\nГорода: Витебск, Минск, Сенно


Кастрычнiцкiя эцюды Рушчыца — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n16.10.2015 21.08.2019 admin553Комментарии on Кастрычнiцкiя эцюды Рушчыца\n“…Жадаю быць добрым сынам сваёй Айчыны, для яе працаваць, ёй аддаць свой плён, сябе, бо люблю яе ўсім сэрцам сваім і ёй толькі належу і целам, і душой…”\nУ 145-ы год са дня нараджэння мастака Фердынанда Рушчыца на яго радзіме, у вёсцы Багданава, ды і па ўсёй Валожыншчыне дрэвы не спяшаліся развітацца з лістотай. Да Пакроваў заставаўся тыдзень, а краявіды радавалі густой зелянінай, толькі злёгку пацягнутай пазалотай восеньскіх фарбаў. Здавалася, што наваколле наўмысна закансервавалася для пленэру мастакоў “Зямля і неба Фердынанда”…\nУ той дзень сонца шчодра разлілося яркім святлом з самай раніцы, дазволіўшы мастакам разгледзець хараство прыроды і пакінуць яго адбітак на палатне. Гатовыя ж карціны ўпрыгожаць музей Рушчыца. Экспазіцыю плануецца адкрыць да 2016 года. Свае работы з пленэру рыхтуюць народныя мастакі Беларусі Кастусь Качан, Алесь Суша, Уладзіслаў Васюк, Ігар Бархаткоў, Аляксандр Лубнеўскі і мастак з Беласточчыны Уладзіслаў Пятрук. Дарэчы, госць з Польшчы прызнаўся: калі атрымаў запрашэнне ад беларускіх калег па цэху, то вельмі здзівіўся, бо быў упэўнены, што Фердынанд Рушчыц польскага паходжання. Адкрыццём для гэтага немаладога чалавека стала і тое, што Міхал Клеафас Агінскі і Станіслаў Манюшка таксама нарадзіліся, жылі і працавалі на Беларусі.\nПадчас пленэру мастакі з раніцы разышліся ў пошуках натхнення па наваколлі, а бліжэй да полудня сабраліся ў мясцовым Доме культуры. Культработнік Сяргей Сівы і Святлана Матус, а таксама настаўніцы Алена Каравайская і Святлана Буйко падрыхтавалі невялічкую, але вельмі кранальную і дасціпную прэзентацыю жыцця і творчасці Фердынанда Рушчыца.\nУсплёск эмоцый выклікала сцэна дыялогу мастака са сваім нашчадкам, ролю якога сыграў школьнік Уладзіслаў Яблонскі. Хтосьці з прысутных не ўстрымаўся і ўсклікнуў: “Паглядзіце, якое падабенства ў тварах артыстаў і самога мастака!..”\nІ сапраўды, хочацца верыць, што мы годныя спадчыннікі нашых слаўных прашчураў!\nмастацкага музея Рэспублікі Беларусь Уладзімір ПРАКАПЦОЎ:\n– Хачу падзякаваць гасцінным гаспадарам, якія аказалі дапамогу ў правядзенні пленэру: начальніку аддзела культуры, ідэалагічнай работы і па справах моладзі райвыканкама В. М. Адамовічу, старшыні сельвыканкама М. І. Траццяк, настаўніцы С. М. Буйко, работнікам культуры, а таксама ўсім тым, хто цікавіцца асобай Фердынанда Рушчыца. Гэта выбітны сын нашай зямлі, і мы павінны не толькі ганарыцца ім, але і шмат папрацаваць: стварыць музей, аднавіць сядзібу. І, вядома ж, вывучаць яго багатую спадчыну. У славутай Траццякоўская галерэі захоўваецца дыпломная работа мастака “Вясна”. Гэта карціна з нагоды юбілею Рушчыца некаторы час будзе выстаўляцца ў нашым музеі. Можна будзе пазнаёміцца і з работамі яшчэ аднаго выдатнага мастака з Беларусі – Станіслава Жукоўскага, імя якога таксама патрэбна вярнуць яго землякам.\nКіраўнік Беларускага саюза мастакоў\n– Мяне асабліва радуе тое, што на радзіме славутага земляка вядзецца вялікая асветніцкая работа і культурнае выхаванне дзяцей і моладзі. Падрастаючае пакаленне павінна добра знаць багатую гісторыю свайго краю, сваіх славутых землякоў. Духоўнасць – гэта той пласт, без якога немагчыма станаўленне нацыі, яе жыццёвых прынцыпаў. За нашымі плячамі – старажытная, тысячагадовая спадчына, якую нельга адкінуць, забыць, зруйнаваць. Веру, што з’явіцца патрэба аднавіць у Багданаве той драўляны касцёл у барочным стылі, сядзібу Рушчыца.\nА самых юных удзельнікаў мерапрыемства заклікаю запомніць гэты дзень. Пройдуць дзесяцігоддзі, і вы абавязкова раскажаце сваім дзецям, што з гэтымі вядомымі мастакамі вы сустракаліся, што вас сабраў разам славуты Фердынанд Рушчыц.


Культура - Еўрабачанне: з Тэль-Авіва ў Амстердам\nФэст мацнее, гэта відавочна. Робіцца ўсё больш уплывовым і масавым. Расце агульны ўзровень канкурсантаў, само шоу даўно на належным узроўні. На сцэну выходзяць зоркі і суперзоркі — скажам, Джасцін Цімбэрлэйк ці Мадонна. Тыдзень “Еўрабачанне” трымаецца ў топе стужак навін і сацсетак. У нейкіх краінах за сваіх прадстаўнікоў перажываюць як за людзей, што адстойваюць гонар Радзімы, недзе за конкурсам сочаць са спартыўным азартам, недзе — як, напрыклад, у Швецыі, нацыянальны адборачны тур даўно стаў асобным бліскучым фестывалем з самымі моцнымі песнямі года. А ў Італіі ўдзел у “Еўрабачанні” — гэта прыз для пераможцы легендарнага фестывалю ў Сан-Рэма.\nАкрамя таго, усе хочуць стаць гаспадарамі конкурсу, бо гэта шанс для папулярызацыі краіны на міжнароднай арэне… Вось у Вялікабрытаніі, кажуць, мала заўважаюць гэтае спаборніцтва, пра што сведчаць яе вынікі ў канцы турнірнай табліцы. Аўстралія ж, наадварот, з вялікім задавальненнем далучылася да еўрапейскага кантыненту ў гэтай вясёлай забаве і штогод радуе выдатнымі артыстамі і песнямі.\nСкептыкі любяць прыніжаць “Еўрабачанне” аргументам, што там, маўляў, няма хітоў, няма зорак, што гэта ўсё састарэлае, аднаразовае… Калісьці так яно, можа, і было. Але скептыкі адсталі ад жыцця — “Еўрабачанне” ўжо многа гадоў радуе моднымі трэкамі ды рушыць за трэндамі сусветнай поп-музыкі, але пры гэтым не дае засумаваць дзякуючы крэатыўнасці і нацыянальнай адметнасці розных творцаў. Так што калі вы не любіце “Еўрабачанне”, вы проста “не ўмееце яго гатаваць”. Разнастайныя песні, артысты, чалавечыя лёсы, правалы з узлётамі, палітычныя падаплёкі, інтрыгі, сюрпрызы, азарт, святочная атмасфера — усё гэта разам як захапляльны спектакль.\nНа агульную думку, фэст у Тэль-Авіве прайшоў выдатна — і па атмасферы, і па ўзроўні саміх канцэртаў. Напружаная сітуацыя на Блізкім Усходзе і розныя пагрозы ў бок Ізраіля і песеннага свята ніяк не паўплывалі на настрой, і госці адчувалі сваю поўную бяспеку. Пра шоу арганізатары паклапаціліся не толькі з тэхнічнага боку — яны прыдумалі вельмі душэўную, а часам проста феерычную праграму. Згадайма хаця б такую кранальную рэжысёрскую знаходку, як “Камера пацалункаў” падчас выступлення пераможцы “Еўрабачання — 98” Даны Інтэрнэшнл. Усіх расчуліў і захапіў пазаконкурсны нумар ізраільскага гурта “Шалва”, які складаецца з людзей з абмежаванымі фізічнымі магчымасцямі і які перамог у нацыянальным ізраільскім адборы, але ў выніку адмовіўся ад удзелу ў конкурсе з-за шабата.\nКанешне, і ад выступленняў самой Нэты Барзілай, якая падарыла гэтае свята сваім суайчыннікам, патыхала радасцю. Гэткімі ж мілымі і ўсмешлівымі былі і вядучыя конкурсу разам з супермадэллю Бар Рафаэлі.\nФеерычным атрымаўся нумар, калі на сцэну адзін за адным выходзілі ўдзельнікі і пераможцы конкурсу розных гадоў: блок адкрыла Канчыта Вурст, а закрыла спявачка Галі Атары, якая перамагла ад Ізраіля ў далёкім 1978 годзе — яна пры падтрымцы залы выканала сваю славутую на ўвесь свет Hallelujah. Апагеем феерыі было выкананне хіта Сярдзючкі “Лаша тумбай” леташнім сярэбраным прызёрам Элені Фурэйра з Кіпра, ды і сама Верка з мінулагодняй пераможнай песняй Нэты Барзілай.\nСтоп-кадр, калі ўсе пяць артыстаў разам стаялі на сцэне, стаў хітом у інтэрнэце. З левага боку — Канчыта Вурст у купальніку, калготках і на высокіх абцасах, з правага — Верка Сярдзючка з зоркай на галаве, паміж імі пераможца 2015 года швед Монс Сельмерлёў, Элені Фурэйра з мінімумам адзення і Галі Атары, якой цяпер 65 гадоў. Бліскучая карцінка, у якой сабраліся асноўныя архетыпы конкурсу: якасны сучасны еўра-поп у асобе шведа Сельмерлёва, Элені Фурэйра як прадстаўніца прыгожых прывабных спявачак, фрыкі і трансвестыты (куды ж без іх?) і ўзор канкурсантаў даўніх гадоў — калі на конкурсе яшчэ “проста спявалі”, прычым нават пад жывы аркестр. Усе ацанілі дасціпнасць сцэнарыстаў фіналу.\nУ пэўным сэнсе феерычным было і выступленне Мадонны з дарагой яскравай пастаноўкай, якую ў зале “Еўрабачання” слухалі стоячы і з авацыямі. Але жывыя спевы легенды выклікалі ў многіх расчараванне.\nАртысты не вінаватыя\nШто тычыцца Беларусі, то яна сёлета адзначылася не толькі песнямі. Спачатку прагрымеў скандал, калі расійскі кампазітар Віктар Дробыш, прадзюсар нашай канкурсанткі Зены, публічна выказаўся ў недапушчальным для Еўропы тоне і нават пакпіў з “Еўрабачання”. Стаўкі Зены ў букмекераў — і да таго невысокія — абрынуліся да апошняга месца. Цяпер, дарэчы, той жа Віктар Дробыш абяцае Еўрапейскаму вяшчальнаму саюзу судовую справу, але перажывае ён не за сваю падапечную Зену, а за тое, што расійскі артыст Сяргей Лазараў не атрымаў свае “законныя”, як лічыць кампазітар, 12 балаў ад беларускага журы.\nЗ беларускім журы звязаны інцыдэнт, які на скандал не цягне — з-за неасцярожных слоў прэсе пра тое, як ішло галасаванне, яго дыскваліфікавалі, і балы, якія падтрымалі аўтсайдараў, для абвяшчэння даслалі з Еўрапейскага вяшчальнага саюза. Дзякуючы гэтай сітуацыі 12 балаў “ад Беларусі” атрымаў Ізраіль — а не іншая краіна.\nБеларускі ж канкурсант паўдзельнічаў у конкурсе па звыклай схеме — ціха, на перыферыі ўвагі букмекераў і публікі, з маленькімі радасцямі мясцовага маштабу — накшталт нечаканага выхаду ў фінал. Да самой Зены, зразумела, ніякіх прэтэнзій: яна са сваёй задачай справілася, і нават лепей, чым чакалася.\nІ ўвогуле, гэта заганная практыка — выказваць прэтэнзіі артыстам: іх выбралі такімі, якія яны ёсць. Але гледзячы і слухаючы канкурсантаў з іншых краін, ацэньваючы тое, за што цяпер аддае свае галасы еўрапубліка, са шкадаваннем згадваецца іншы ўдзельнік нашага нацыянальнага адбору — Mirex&BLGN, які, на мой погляд, на сёлетнім конкурсе быў бы абсалютна на сваім месцы.\nІнтрыгі фінальнай табліцы\nФаварытам фестывалю стаў Дункан Лоўрэнс з Нідэрландаў, ён жа і перамог. Меладычныя, баладнага тыпу песні сёлета адваявалі сваё права быць у трэндзе. У нашых шыротах не ўсе ацанілі гэты нумар — не было ніякага экшна, як у нас любяць, ды і слоў многія не разумеюць. А вось масавую еўрапейскую публіку кранула не толькі мелодыя, але і змест кампазіцыі, прысвечанай любімаму чалавеку, які заўчасна пакінуў гэты свет. Пры гэтым сама мелодыя запамінальная і проста хітовая.\nАле ж інтрыга трымалася да канца. Поўнае права на перамогу меў італьянец Мамуд з шыкоўнай песняй, якая адразу застаецца ў галаве, і таксама з сур’ёзным, не забаўляльным зместам. Але ў выніку — толькі другое месца. Сяргей Лазараў заняў трэцяе, не здолеўшы ўзяць запланаваны рэванш за 2016 год. Па шчырасці, сёлетняя кампазіцыя і нумар расійскага артыста моцна саступалі яго колішняй конкурснай песні, так што і “бронза” мне падаецца вялікай удачай. Асабліва калі паглядзець на тых, хто заняў месцы ніжэй — там спрэс сапраўдныя шлягеры, яскравыя нумары.\nПесня юнага швейцарца Лука Хэні гатовы хіт летняга сезона — а ён жа яшчэ і танцуе! У Швецыі і Азербайджана вельмі моцныя і пранікнёныя мужчынскія нумары з актуальным гучаннем. Аўстралія хоць і заняла “толькі” дзявятае месца, але сёлета запомніцца нават лепей, чым хто іншы — спявачка з акадэмічным сапрана Кейт Мілер-Хайдке і яе касмічны нумар проста зачароўвалі, ажно немагчыма было адвесці вачэй. І яна магла б стаць пераможцай.\nНарвежскі гурт KEiNO па галасаванні прафесійных журы нават не ўвайшоў у Топ-10, але глядацкі плебісцыт узняў калектыў на пятую выніковую прыступку, і таму галасаванне за Нарвегію стала сенсацыяй конкурсу. А ўвогуле, журы здзіўляла — на другое месца ў іх выйшла прадстаўніца Паўночнай Македоніі Тамара Тодэўская з мілай, мабыць, сэрцу прафесіяналаў вакальнай кампазіцыяй. Але балы ад гледачоў расставілі ўсё па месцах, і Тамара апусцілася на восьмую прыступку. А па версіі журы перамог швед Джон Лундвік, які па суме балаў стаў толькі шостым.\nНямала ўвагі гэтым разам атрымалі і прадстаўнікі Ісландыі — Hatari. Гурт здзіўляў, шакаваў, правакаваў — у сэнсе, быў цалкам у фармаце “Еўрабачання”, калі згадваць хаця б фінаў Lordi. Таксама мог бы стаць пераможцам, калі б Фартуна павярнулася да яго тварам, і калі б не скандалы па-за сцэнай. Hatari маглі і не дапусціць на конкурс з-за іх выказванняў на тэму палесціна-ізраільскага канфлікту. Пашкадавалі, пусцілі, але па заканчэнні фіналу ісландскія маладзёны ўсё роўна зладзілі скандальчык, вывесіўшы сцяг Палесціны. І цяпер абмяркоўваецца нават магчымая дыскваліфікацыя Ісландыі на наступны год.\nНе хапала на конкурсе ўкраінскіх артыстаў — цікава, як бы там выглядала Maruv са сваім трэкам. Вартая абмеркавання і тэма, чаму вельмі годныя выступленні Іспаніі, Германіі, таго ж Ізраіля амаль не атрымалі балаў ні ад журы, ні ад гледачоў. А як неверагодна сціплы і па вакале, і па эфектах нумар Славеніі вырваўся на высокія пазіцыі?\nМожна згадаць, як праз некалькі дзён пасля заканчэння фестывалю перападлічылі балы, і наша Зена ў выніку стала не 25-й, а 24-й. Як яшчэ паступаюць заявы, патрабаванні пакараць, адмяніць, пераправерыць.\nАле 64-ы конкурс песні “Еўрабачанне” ўжо стаў гісторыяй. Цяпер — паўгода зацішша, а потым ізноў — інтрыгі, скандалы, сюрпрызы… Ды, на шчасце — таксама і новыя песні ды новыя імёны.


30 студзеня можна ўбачыць ваенную драму «Вазьму твой боль» | zviazda.by\nХатняя старонка » Калейдаскоп » Тэлетыдзень » 30 студзеня можна ўбачыць ваенную драму «Вазьму твой боль»\n30 студзеня можна ўбачыць ваенную драму «Вазьму твой боль»\nПісьменнік, публіцыст, драматург, сцэнарыст, рэдактар, літаратурны крытык — у гэтых творчых іпастасях рэалізоўваў сябе Іван Шамякін. Яго кнігі «Крыніцы», «Трывожнае шчасце», «Сэрца на далоні», «Снежныя зімы» і многія іншыя даюць чытачу магчымасць убачыць і зразумець лёс беларускага народа ў ХХ стагоддзі. Сёлета класік адзначыў бы 100-гадовы юбілей. І якраз у яго дзень нараджэння, 30 студзеня, на сацыякультурным канале зможам убачыць ваенную драму «Вазьму твой боль», якая з'яўляецца экранізацыяй аднайменнага рамана пісьменніка.\nЗняў кінастужку рэжысёр Міхаіл Пташук у 1980 годзе, а летась кінафільму споўнілася ўжо 40 гадоў. Хто глядзеў фільм, той згадае выканаўцаў галоўных герояў, сярод якіх Уладзімір Гасцюхін, Стэфанія Станюта, Галіна Яцкіна, Ірына Малышава, Аляксандр Чарэднік і многія іншыя. Трэба адзначыць, сам пісьменнік умеў быць аб'ектыўным і ацэньваць ігру акцёраў у фільмах паводле сваіх твораў. І ў выпадку з роллю Івана Батрака, якую на экране ўвасобіў Уладзімір Гасцюхін, класік адзначаў, што менавіта такім і стаў бачыць свой персанаж, хоць першапачаткова ўяўленне пра яго было іншае. Што ж да сюжэту, то там гледачы разам з дзеючымі асобамі аказваюцца ў эпіцэнтры гісторыі, калі ў вёску пасля доўгага пазбаўлення волі вяртаецца былы паліцай Рыгор Шышковіч, які быў прызнаны вінаватым у смерці маці і сястры саўгаснага кіроўцы Івана Батрака. За службу ў паліцыі здраднік адбыў доўгі тэрмін у турме, але застаўся жыць, таму што яго віну ў расстрэле даказаць не змаглі. Сустрэча з Шышковічам заставіла Івана зноў перажыць падзеі той жахлівай восені, калі ён, схаваўшыся пад печчу, бачыў, як паліцаі расстрэльвалі яго родных. З таго моманту жыццё Івана ператвараецца ў кашмар. Хоць некаторыя з вяскоўцаў і лічаць, што Шышковіч ужо атрымаў па заслугах, але Батрак не верыць у гэта — і аказваецца, што недарэмна…\nЯк сам літаратурны твор, так і фільм у свой час выклікалі шэраг спрэчак сярод аўдыторыі. На вялікім экране шырокая публіка ўпершыню ўбачыла яго 3 лютага 1981 года. Здымкі кінастужкі праходзілі на радзіме Міхаіла Пташука ў Ляхавіцкім раёне, дзе з'яўляліся на свет многія фільмы рэжысёра карціны. У працэсе работы не абышлося і без надзвычайных здарэнняў. Так, Уладзімір Гасцюхін згадваў, як у эпізодзе, дзе ён кіраваў камбайнам, раптам выявілася, што машыну не ўдаецца спыніць... На шчасце, усё абышлося, ніхто не пацярпеў. Як і падчас пажару ў доме, з якога давялося ратаваць акцёра Барыса Пятруніна, які іграў ролю Івана Батрака ў дзяцінстве. Калі казаць пра акцёрскі склад, то ў гэтым фільме ён сапраўды ўдалы. Выканаўца ролі Рыгора Шышковіча акцёр Іван Мацкевіч увасабляў свайго персанажа як у маладым, так і ў сталым узросце, але ў абодвух выпадках аднолькава пераканаўча, настолькі, што аўдыторыя неўзлюбіла экраннага героя... А вось у ролі маці маленькага Івана першапачаткова бачылі актрысу Любоў Палішчук, але ў выніку вобраз валявой жанчыны дастаўся Любові Віралайнен.\nУ аснову рамана і экранізацыі пакладзены падзеі рэальнага жыцця, але ход іх і развіццё творцы неаднойчы пэўным чынам карэкціравалі ў працэсе. Так, напрыклад, фінал твора Іван Шамякін некалькі разоў перапісваў. Між тым, фільм «Вазьму твой боль» быў тады не першай экранізацыяй напісанага пісьменнікам, бо знялі ўжо «Хлеб пахне порахам», «Сэрца на далоні», «Крыніцы», «Гандлярка і паэт» і іншыя кінаверсіі яго літаратурных работ. Стваральнікаў гэтага фільма ўзнагародзілі Дзяржаўнай літаратурнай прэміяй БССР, адзначыўшы такім чынам аўтара сцэнарыя Івана Шамякіна, рэжысёра Міхаіла Пташука, кампазітара Сяргея Картэса, акцёра Уладзіміра Гасцюхіна, аператара Віталія Нікалаева, мастака Юрыя Альбіцкага.\nІ сёння гэты кінатвор — як і яго літаратурная версія — сталі сапраўднай класікай нашай беларускай культуры. Не прапусціце кінапаказ 30 студзеня на тэлеканале «Беларусь 3».\nЗагаловак у газеце: Героі кніг на экране


19.05.2022 / 23:04\nБылы гулец зборнай Украіны па футболе беларускага паходжання Арцём Мілеўскі патлумачыў, чаму ён падчас вайны не далучыўся да тэрытарыяльнай абароны, як ягоны сябар Аляксандр Аліеў.\nАрцём Мілеўскі ў форме мінскага «Дынама»\n«Так, Саша (Аліеў) клікаў мяне ў тэрабарону. Але я не магу страляць у людзей. Кім бы яны ні былі. Ізраіль там, не ведаю, Расія. Яны, вядома, кончаныя. Тое, што яны нарабілі…\nЯ не буду ні ў каго страляць. У Сані свой выбар, свой шлях. Я дапамагаю па-іншаму. То разгружаем што-небудзь, то кефір, хлеб камусьці прынясем на ахову. Хто чым. У кожнага свой выбар. І кожны дапамагае па-свойму. То, можа, Саша быў і пакрыўджаны. Але мы ўсё роўна разам, мы жывыя», — сказаў Мілеўскі.\nЦіханоўская выказала спачуванні з нагоды гібелі камандзіра батальёна «Волат» 1


На гары Гедыміна ў Вільні пахаваны лідар антырасійскага паўстання 1863 года | Новы Час\nПра гэта піша svaboda.org са спасылкай на Міністэрства культуры Літвы.\nПарэшткі знайшлі на пляцоўцы гары Гедыміна археолагі Літоўскага нацыянальнага музею. «Паводле папярэдніх звестак, адны з выяўленых парэштак, магчыма, належаць кіраўніку паўстання 1863 году Серакоўскаму», — гаворыцца ў прэс-рэлізе міністэрства.\nЗыгмунт Серакоўскі быў адным з кіраўнікоў паўстання ў 1863-64 гг. У кароткім часе ён сабраў буйны атрад з 5 тысяч чалавек, але ў баі быў разбіты ўрадавымі войскамі. Суд прысудзіў яму смяротнае пакаранне праз павешанне. Серакоўскі быў пакараны ў 1863 годзе ў Вільні на Лукіскім пляцы.


Гатуем шакшуку — усходнюю яечню з памідорамі\n01.06.2019 / 08:52 Гатуем шакшуку — усходнюю яечню з памідорамі\nНе спыняюся здзіўляцца разнастайнасці нацыянальных кухняў. І справа не толькі ў адрозненні прадуктаў, якія можна знайсці ў той ці іншай краіне, але і ў традыцыях. Возьмем, напрыклад, сняданак. У Італіі ці Францыі ён традыцыйна салодкі — маленькі круасан і кава, а ў Англіі падобны на сапраўдны абед з кілбаскамі і фасоляй.\nМне бліжэйшы варыянт пасярэдзіне — каша ці яйкі і ў дадатак трошкі салодкага. Але нядаўна я ўлюбілася ва ўсходні сняданак — шакшуку, ці па-простаму яечню з памідорамі. Само слова перакладаецца як «сумесь», таму не дзіўна, што сустракаецца безліч рэцэптаў шакшукі — з нутам, кілбаскамі, сырам, шпінатам. Сёння мы з вамі зробім класічны варыянт з цыбуляй і перцам, але памятайце, што эксперыментаваць тут можна бясконца!\n1 невялікі балгарскі перац;\n4 вялікія салодкія памідоры ці слоік памідораў у сваім саку;\nЦыбулю дробна наразаем. Памідоры і перац рэжам кубікамі.\nНа патэльні разаграём алей і смажым цыбулю, праз некалькі хвілін дадаём перац і даём трохі пастаяць на агні.\nУкідаем памідоры і тушым усё хвілін 5, пакуль большасць вадкасці не выпарыцца. Солім і перчым, дадаём папрыку і перац чылі, калі вы любіце стравы вастрэйшыя.\nРобім 4 лункі ў памідорнай сумесі і разбіваем у кожную па яйку. Накрываем накрыўкай і даём падсмажыцца ад 5 да 10 хвілін (час залежыць ад таго, любіце вы цвёрды жаўток ці больш вадкі). Перад падачай пасыпаць свежай пятрушкай.


Самакіраванне можа пачацца са свята ў сваім двары\nРасказваем пра КОТГСы, якія ствараліся яшчэ тады, калі гэтага слова ніхто не ведаў, колькі іх ужо ў Беларусі і як да іх можна далучыцца.\nСупольнасць неабыякавых суседзяў у сталічным мікрараёне Брылевічы паўстала яшчэ ў 2017-м годзе. Тады слова «КОТГС» мала хто ўжываў. Некалькі актывістаў вырашылі, што «няма сэнсу ў пошуку месца, дзе вам будзе добра, а ёсць сэнс навучыцца ствараць гэта добра». Яшчэ да афіцыйнай рэгістрацыі органа самакіравання актыўныя жыхары Брылевічаў стварылі дзіцяча-бацькоўскі клуб «Брылікі», потым сталі арганізоўваць святы ў сваім раёне.\nУ нейкі момант актывісты зразумелі, што рабіць нешта ў горадзе найлепей у партнёрстве з мясцовымі ўладамі, а для гэтага патрэбна прылада ўзаемадзеяння. Цяпер дзякуючы актывістам КОТГСа ў Брылевічах усталяваныя вулічныя трэнажоры, упарадкоўваюцца дзіцячыя пляцоўкі, праходзяць майстар-класы, канцэрты, конкурсы. Але самае галоўнае, што мясцовыя жыхары самастойна вызначаюць тут свае патрэбы і шукаюць магчымасці, як іх задаволіць.\n– Цяпер у нас шмат практычнага досведу і ёсць свае прапановы па патрэбных зменам у заканадаўстве, каб самакіраванне было больш эфектыўным, – расказвае адна з удзельніц КОТГСа ў Брылевічах.\nХочаце каб і ў вашых пад’ездах, дварах і раёнах было прыгожае, утульна, бяспечна і было чым заняцца? Тады нырайце ў другую хвалю кампаніі па стварэнні народнага самакіравання.\nСтварэнне Калегіяльных органаў тэрытарыяльнага грамадскага самакіравання (КОТГСаў) прадугледжана законам ва ўсіх адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінках краіны. Ніякіх указак зверху: КОТГСы фармуюцца выключна самімі грамадзянамі.\nНавошта патрэбныя КОТГСы?\nКаб бараніць народную творчасць у сваіх дварах.\nКаб арганізоўваць тыя імпрэзы, якія сапраўды цікавыя і важныя людзям.\nКаб ствараць народныя дружыны аховы правапарадку.\nКаб рабіць яшчэ шмат чаго важнага.\nНа першым этапе кампаніі па фармаванні КОТГСаў, якую запусцілі Каардынацыйная Рада і партнёры, людзі стваралі лакальныя ініцыятыўныя групы, удакладнялі межы тэрыторый, на якіх могуць фармавацца КОТГСы, збіралі інфармацыю пра ўжо створаныя ўладамі КОТГСы і іх сябрах.\nЗ пачатку кампаніі мы атрымалі больш за 200 заяў на пачатак фармавання КОТГСаў. КОТГСы ўжо ствараюцца ўва ўсіх буйных гарадах краіны: Гродне, Магілёве, Віцебску, Баранавічах, Мазыры, Пінску, Маладзечна і шмат якіх іншых. У той жа час, парадку 80% кампаній па стварэнні КОТГСаў вядзецца ў сталіцы.\nЦяпер мы рыхтуемся да пасяджэнняў ініцыятыўных груп для пераабрання ўпаўнаважаных, за якіх у наступным будуць збірацца подпісу для іх абрання ў кіраўніцтва КОТГСаў.\nСтварайце КОТГСы і самі абірайце сваю ўладу, якая будзе дзенічаць у інтарэсах людзей.\nУсе інструкцыі і падтрымку па фарміраванні КОТГСаў вы знойдзеце на сайце kotos.org.


Засталося менш за месяц да галоўнай спартыўнай падзеі 2019 года - II Еўрапейскіх гульняў 2019 у Мінску. Алімпійскі агонь - сімвал хуткіх спартыўных падзей - 3 мая адправіўся ў доўгі шлях да Мінска з Рыма. Полымя ўжо перасекла мяжу Беларусі і дасягнула Мірскага замка, дзе нядаўна прадставілі ўзнагародныя і памятныя медалі другіх Еўрапейскіх гульняў.\nПраграма II Еўрапейскіх гульняў у Мінску\n21 чэрвеня адбудзецца ўрачыстая цырымонія адкрыцця Еўрапейскіх гульняў, якая абяцае быць вельмі цікавай і запамінальнай. У гэты ж дзень пачнуцца і самі спаборніцтвы. Спартсмены будуць змагацца ў 15 відах спорту.\nГрафік змаганняў выглядае так:\nСтральба з лука - з 22 па 27 чэрвеня ўключна\nДынамічная лёгкая атлетыка - 23, 25, 26, 28 чэрвеня\nБадмінтон - з 24 па 30 чэрвеня ўключна\nБаскетбол 3*3 - з 21 па 24 чэрвеня ўключна\nПляжны футбол - з 25 па 29 чэрвеня ўключна\nБокс - з 21 па 26 чэрвеня і з 28 па 30 чэрвеня ўлучна\nВеславанне на байдарках і каноэ - з 25 па 27 чэрвеня ўключна\nВеласіпедны спорт. Шаша - з 22 і 23 чэрвеня\nВеласіпедны спорт. Трэк - з 27 па 30 чэрвеня ўключна\nМастацкая гімнастыка і акрабатыка - 22 і 23 чэрвеня\nСкачкі на батуце - 24 і 25 чэрвеня\nСкачкі на батуце і аэробіка - 24 і 25 чэрвеня\nСпартыўная гімнастыка - 27, 29, 30 чэрвеня\nДзюдо - з 22 па 25 чэрвеня ўключна\nКаратэ - 29 і 30 чэрвеня\nСамба - 22 і 23 чэрвеня\nКулявая стэндавая стральба - з 22 па 28 чэрвеня ўключна\nНастольны тэніс - з 22 па 29 чэрвеня ўключна\nБарацьба - з 25 па 30 чэрвеня ўключна\n30 чэрвеня адбудзецца ўрачыстая цырымонія закрыцця, дзе абвесцяць вынікі і ўзнагародзяць пераможцаў.\nКвіткі на цырымоніі адкрыцця і закрыцця, а таксама на самі спаборніцтвы па кожным відзе спорту можна купіць на сайце VETLIVA. Для замежных турыстаў будзе зручна набыць спецыяльны пакет на Еўрапейскія гульні, у які апроч квітка на змаганні ўключана пражыванне, харчаванне і карта госця, якая дазволіць наведаць самыя цікавыя музеі Мінска са зніжкай.\nVETLIVA папярэджвае: Не губляйце квіток на спаборніцтвы! Згублены квіток не падлягае аднаўленню. Пашкоджаны квіток можна аднавіць у любой з кас на спартыўных аб'ектах і ў Галоўным білетным цэнтры.\nЯк прыехаць на II Еўрапейскія гульні ў Мінску?\nГеаграфічнае становішча сталіцы Беларусі, Мінска, дазволіць дабрацца з любой кропкі Еўропы, Блізкага Усходу і Цэнтральнай часткі Расіі ўсяго за 3 гадзіны!\nКаб прыехаць у Беларусь на Еўрапейскія гульні скарыстайцеся:\nАэрапортам. У Мінск вас могуць даставіць 60 прамых авіярэйсаў з розных кропак свету. Дарога ад аэрапорта да цэнтра Мінска займае каля гадзіны.\nЦягніком. Цягнік даставіць вас прама ў цэнтр горада на Цэнтральны чыгуначны вакзал. Побач знаходзіцца станцыя метро пл. Леніна.\nАўтобусам. Аўтобус давязе вас да Цэнтральнага аўтавакзала, які суседнічае з чыгуначным і станцыяй метро пл. Леніна.\nАўтамабілем. Ад мяжы да Мінска вы можаце дабрацца ўсяго за 3,5 гадзіны. Плата за праезд па платных дарогах для легкавых аўтамабіляў адменена з 10.06.2019 па 10.07.2019.\nVETLIVA нагадвае: Калі вы збіраецеся наведаць Беларусь, скарыстаўшыся магчымасцю бязвізавага ўезду, уважліва прачытайце ўмовы бязвізу для замежнікаў.\nПравілы наведвання спаборніцтваў\nДругія Еўрапейскія гульні ў Мінску - значная падзея ў свеце спорту. Таму будзьце гатовыя да вялікай колькасці людзей і прыязджайце на мерапрыемствы загадзя. Стадыёны, дзе будуць праходзіць змаганні, будуць адкрыты за 1,5 - 2 гадзіны да пачатку спаборніцтваў. Нудзіцца не прыйдзецца! Побач са спартыўнымі комплексамі будуць арганізаваны фудкорты, фотазоны з талісманам Гульняў, забаўкі і кропкі продажаў з фірмовымі сувенірамі.\nШто НЕЛЬГА праносіць з сабой на спартыўны аб'ект:\nШкляную і іншую тару ёмістасцю больш за 0,5 літра\nПрадукты харчавання і напоі, уключаючы алкагольныя. Выключэнне складае харчаванне для груднога дзіцяці, калі яно наведвае мерапрыемства з бацькамі.\nПарасоны даўжынёй больш за 25 см у зачыненым выглядзе\nЛюбых жывёл акрамя сабак-павадыроў. Для праходу з апошнімі неабходна мець пры сабе дакументы, якія пацвярджаюць статус жывёлы.\nЛекі больш за 1 упакоўку і больш 3 найменняў\nАзнаёміцца з поўным пералікам забароненых прадметаў і рэчываў можна на афіцыйным сайце Еўрапейскіх гульняў.\nДзе купіць квіткі на II Еўрапейскія гульні і колькі яны каштуюць?\nКвіткі на Еўрапейскія гульні 2019 можна купіць у касах спартыўных аб'ектаў і ў іншых месцах, але лягчэй зрабіць гэта не выходзячы з хаты на сайце VETLIVA! Вы можаце купіць як проста квіток на цырымонію адкрыцця, закрыццё ці спаборніцтвы па віду спорту, яукі цікавіць вас больш за ўсё, так і пакет, што ўключае пражыванне, харчаванне і карту госця.\nПадарунак ад VETLIVA: усім, хто набыў квіток на Еўрапейскія гульні 2019 у Мінску, дорым наведванне музея «Краіна Міні» бясплатна!\nУ спецыяльных раздзелах сайта вы знойдзеце ўсю неабходную інфармацыю пра паслугі:\nКвіткі без пражывання можна купіць тут. Кошт квіткоў вар'іруецца ад 29 да 259 беларускіх рублёў\nКвіткі з пражываннем, харчваннем і картай госця, прадстаўлены тут. Іх кошт вар'іруецца ад 250 да 920 беларускіх рублёў\nСпяшайцеся! Чым менш застаецца часу да Еўрапейскіх гульняў, тым хутчэй раскупляюцца квіткі!\nБеларусь і Албанія будуць супрацоўнічаць у сферы турызму


Метад біялагічнай зваротнай сувязі незаменны ў працэсе рэабілітацыі\nГалоўная ➠ Пацыент ➠ Метад біялагічнай зваротнай сувязі незаменны ў працэсе рэабілітацыі\nАпублікавана 28.10.2010 13:29\nПадчас правядзення рэабілітацыйных мерапрыемстваў вельмі эфектыўным для аднаўлення функцый арганізма з'яўляецца выкарыстанне метаду біялагічнай зваротнай сувязі, які заключаецца ў правядзенні працэдур з фіксацыяй змен у працы таго ці іншага органа.\nГэты метад заснаваны на прымяненні спецыяльных прылад, набыць якія можна на сайце Витаскан. Прыборы рэгіструюць змены ў функцыянаванні арганізма падчас рэабілітацыі, дзякуючы чаму ў чалавека з'яўляецца магчымасць рэгуляваць гэтыя працэсы, нармалізаваць і ўдасканальваць функцыі арганізма, умацоўваючы тым самым сваё здароўе.\nГомеастатычных функцыі рэгулюе сістэма гамеастазу ў залежнасці ад патрэбаў арганізма. Пры гэтым чалавек з дапамогай глядзельнай, тактыльнага і слыхавога аналізатара атрымлівае інфармацыю аб працы вегетатыўнай сістэмы, і з часам пачынае свядома ўплываць на яе функцыянаванне.\nПрылады фіксуюць частату сардэчных скарачэнняў, узровень цягліцавага напругі, тэмпературу скурных пакроваў і актыўнасць галаўнога мозгу. Для гэтага на целе чалавека ў пэўных кропках размяшчаюцца датчыкі, ўлоўліваюць электрычныя ваганні нават маленькай інтэнсіўнасці. Чалавек працяглы час атрымлівае дадзеныя з прылад, і на працу раней некантраляваных органаў пачынае ўплываць кара галаўнога мозгу, што робіць гэтыя працэсы ўсвядомленымі. Пры гэтым пацыент робіцца актыўным удзельнікам лячэбнага працэсу.\nДля развіцця правільнай самарэгуляцыі хворы чалавек павінен атрымліваць інструкцыі спецыялістаў, якія дапамогуць правільна дзейнічаць пры зменах тых ці іншых функцый арганізма. У пацыента павінна быць моцная матывуюцца складнік у форме розных спосабаў заахвочвання.\nПадчас сеансу чаргуюцца перыяды працы і адпачынку, дзякуючы чаму арганізм не стамляецца, а ў чалавека не знікае цікавасць да лячэбнага працэсу. Працягласць кожнага сеансу можа працягвацца 60 хвілін, праводзіцца яны могуць да трох разоў у тыдзень. Поўны курс лячэння складаецца з сарака сеансаў.\nМетад прымяняецца ў кардыялогіі, алергалогіі, пульманалогіі, псіхіятрыі, неўралогіі, траўматалогіі і пры захворваннях многіх іншых сістэм арганізма.\nЛекарам упершыню атрымалася правесці аперацыю на сасудах галаўнога мозгу\nПраслухоўванне класікі падчас лячэння рака спрыяе больш хуткаму акрыянню\nЛекары тэстуюць растваральныя стэнты для пацыентаў з захворваннямі сэрца\nСістэма кантролю мозгу дапамагла парализованному чалавеку хадзіць\nАпосум дапаможа навукоўцам распрацаваць проціяддзе ад змяіных укусаў


To heal better: how the EU helps Brest Regional Children's Hospital\nЗ лістапада 2020 года ў Брэсцкай дзіцячай абласной бальніцы не карыстаюцца кіслароднымі балонамі. Тут працуе сучасная кіслародная станцыя. Таксама ў бальніцы з'явіўся новы рэанімацыйны аўтамабіль, зараз закупляюцца пяць апаратаў ШВЛ.\nУсё гэта – падтрымка ЕС згодна з Праграмай трансгранічнага супрацоўніцтва «Польшча – Беларусь – Украіна 2014–2020», у якой брастаўчане ўдзельнічаюць у межах праекта «Свабодны доступ да медыцынскіх паслуг у трансгранічным рэгіёне». Партнёр брастаўчан – Аўтаномны грамадскі дэпартамент аховы здароўя ў Ласіцах (Польшча). Агульны аб'ём фінансавання склаў 1 104 148,80 еўра.\n«Гэта вельмі важны праект для Брэста»\nКаардынатар праекта дацэнт Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Пушкіна Аляксандр Панько сапраўды зацікаўлены ў тым, каб у брэсцкіх дзяцей было якаснае медабслугоўванне – ён бацька траіх дзяцей-школьнікаў:\n«Гэта вельмі важны праект для Брэста. Я хацеў, каб Брэсцкая абласная бальніца, якая абслугоўвае дзяцей усёй вобласці, мела лепшыя магчымасці для медыцынскай дапамогі дзецям. Я зацікаўлены ў гэтым і асабіста, і як прафесіянал».\nПанько напісаў не адзін міжнародны праект. Як эксперт, кансультант і каардынатар з 2005 па 2021 год удзельнічаў больш як у 30 міжнародных праектах экалагічнай і сацыяльнай накіраванасці.\nЁн кажа, што праекты пры падтрымцы ЕС – гэта магчымасць прыцягнуць бязвыплатныя сродкі на вырашэнне важных задач:\n«ЕС фінансуе праект на 90%, астатнія 10% – сродкі беларускага бюджэту. Такая дапамога дазваляе вырашыць некаторыя праблемы, якія чакаюць сваёй чаргі. Каб напісаць добры праект, трэба мець досвед. Важна знайсці надзейнага партнёра, які разумее значнасць праекта».\nПанько ведаў пра магчымасці, што адкрывае праграма трансгранічнага супрацоўніцтва, у прыватнасці пра важны яе аспект – бяспеку ў рэгіёне, і прыйшоў з ідэяй да кіраўніцтва Брэсцкай абласной бальніцы:\n«Праблема здароўя на пэўнай тэрыторыі сама па сабе трансгранічная, а бяспека ў дадзеным выпадку разглядаецца з пункту гледжання задавальнення розных сацыяльных патрэбаў насельніцтва. Праект накіраваны на паляпшэнне ўмоваў аказання медыцынскай дапамогі ў прыватнасці, а глабальна – якасці жыцця.\nКалі я звярнуўся да кіраўніцтва бальніцы з гэтымі ідэямі, даведаўся, што ў першую чаргу неабходна палепшыць для аказання меддапамогі. Выявілася, трэба было вырашыць пытанне з падачай кіслароду. Так з'явілася кіслародная станцыя – у праекце і ў рэчаіснасці».\nБалоны з кіслародам насіць не трэба – працуе аўтаматыка\nСяргей Коўшык узначаліў дзіцячую бальніцу два гады таму, да гэтага кіраваў дарослай клінікай у Брэсце. Ён хірург, цяпер, праўда, займаецца толькі адміністрацыйнай працай. Кажа, што сумаваць па хірургіі няма калі.\nЧаго вартае адно толькі будаўніцтва новага корпуса бальніцы. Ён з гонарам паказвае на будынак, у якім поўным ходам ідзе адстройванне:\n«У гэты корпус пераедзе рэанімацыя, аддзяленні кардыярэўматалогіі, паліятыўных хворых, неданошаных немаўлят. Абсталяванне і будаўніцтва каштавалі мясцоваму бюджэту 46 млн рублёў. Усе аддзяленні новага корпуса будуць забяспечаныя сучаснай падачай кіслароду, таму для нас вельмі важная падтрымка ЕС, якая дазволіла абсталяваць кіслародную станцыю».\nКіслародная станцыя, на якую паводле праекта пайшло 800 тысяч рублёў, працуе з лістапада і забяспечвае ўсю бальніцу.\nПатрэба ў кіслародзе значна павялічылася ў сувязі з пандэміяй COVID-19. Сяргей Коўшык тлумачыць: штодня кісларод неабходны ў рэанімацыі, для апаратаў штучнай вентыляцыі лёгкіх (ШВЛ), у аперацыйным блоку. Вядома, усе падраздзяленні бальніцы, у якіх быў неабходны кісларод, і раней былі ім забяспечаныя. Працавала старая балонавая сістэма. Яна і цяпер распаўсюджаная на раённым узроўні аказання меддапамогі. У Брэсцкай вобласці ў бальніцах карыстаюцца балонамі ў 14 з 16 раёнаў.\nАле такая сістэма мае шэраг нязручнасцяў. Балоны трэба запраўляць, неабходна разлічваць іх колькасць, што пры пандэміі вельмі цяжка, захоўваць у спецыяльных памяшканнях, мець у рэзерве. Балон важыць не менш за 60 кг, яго транспартаванне патрабуе намаганняў і асаблівых мер бяспекі: кісларод знаходзіцца пад ціскам. Да таго ж дзіцячая бальніца знаходзіцца ў густанаселеным раёне – відавочна сістэму варта было замяніць.\nКіслародная станцыя размясцілася ў будынку, дзе раней захоўваліся балоны. Памяшканне адрамантавалі, паставілі абсталяванне, якое цісне паветра ў ёмістасці, аддзяляе кісларод ад іншых кампанентаў, канцэнтруе і накіроўвае яго ў падраздзяленні бальніцы, дзе ён неабходны.\nКалі ў закрытым памяшканні паветра мала, яго бяруць звонку – ёсць спецыяльная вентыляцыя.\nСяргей Коўшык кажа, што сістэма дазваляе мець і рэзерв кіслароду, якога хопіць на суткі. На рэзервовыя ёмістасці пераключыць аўтаматыка.\nПраца кіслароднай станцыі практычна выключае ўплыў чалавечага фактару, здымае пытанне з падвозам балонаў, пазбаўляе ад праблемы недахопу кіслароднай падтрымкі пацыентам.\n«Перавагі такой сістэмы ў большай бяспецы. Ёсць магчымасць выпрацоўваць столькі кіслароду, колькі трэба, мець запас. Зручнасць абслугоўвання відавочная – няма неабходнасці транспартаваць балоны», – сказаў галоўны ўрач бальніцы. Важнасць кіслароднай падтрымкі прадэманстравала эпідэмія COVID-19.\nПандэмія ўнесла і карэктывы ў памеры фінансавання праекта, адзначыў Аляксандр Панько: «Паўгода таму праект працягнулі да 31 жніўня 2021 года. Брэст і Ласіцы дадаткова атрымалі больш за 115 тысяч еўра, за якія закупілі абсталяванне, у тым ліку сродкі індывідуальнай абароны для медперсаналу, стэрылізатары і бактэрыцыдныя апрамяняльнікі (абеззаражваюць паветра). У Брэсце плануецца закупіць у межах праекта пяць апаратаў ШВЛ».\nГэтыя апараты да ўсяго вельмі патрэбныя для паліятыўнай дапамогі дзецям, паляпшэнне якасці якой – яшчэ адзін кампанент праекта.\nКолькасць паліятыўных дзяцей расце\nДзяцей на паліятыўным уліку ў цэлым па краіне ўсё больш. Часцей за ўсё ў паліятыў (калі цяжкахворае дзіця нельга вылечыць, а можна толькі падтрымаць, паляпшаючы якасць жыцця) трапляюць дзеці з неўралагічнымі і анкалагічнымі захворваннямі.\nЯк адзначыла намеснік галоўнага ўрача Брэсцкай дзіцячай абласной бальніцы Юлія Жарко, колькасць паліятыўных дзяцей, якія знаходзяцца на ўліку, павялічылася з 98 у 2017 годзе да 245 на 1 студзеня 2020 года.\nКолькасць такіх хворых расце, бо паляпшаецца медыцынская дапамога – і жыццё дзяцей падаўжаецца:\n«За кошт якаснага дагляду і аказання медыцынскай дапамогі дзеці з цяжкімі паталогіямі жывуць даўжэй. Прэнатальная дыягностыка развітая нядрэнна, і часта медыкі кажуць пра тое, што рэкамендуецца перапыніць цяжарнасць, калі плод мае цяжкія заганы развіцця. Бацькам тлумачаць наступствы, але многія пішуць адмову ад перапынення цяжарнасці».\nСем'ям, дзе з'яўляецца цяжкахворае дзіця, неабходна аказваць мультыдысцыплінарную падтрымку, кажа Юлія Жарко: «Важна псіхалагічна дапамагчы бацькам. У нас з'явілася другая стаўка псіхолага, і зараз з бацькамі цяжкахворых дзяцей працуюць два спецыялісты».\nДапамога паліятыўным дзецям аказваецца дома і ў бальніцы. Такія дзеці патрабуюць перыядычных абследаванняў, забору аналізаў, кансультацый вузкіх спецыялістаў.\n«Шпіталізуем дзіця на некалькі дзён і вырашаем пытанні, – дадаў Сяргей Коўшык. – Зараз функцыянуюць два боксы (пяць месцаў) для шпіталізацыі паліятыўных дзяцей. На паліятыўных ложках аказваецца дапамога ў канцы жыцця. Не кожны з бацькоў гатовы бачыць, як памірае яго дзіця. Бывае, што ў сям'і ёсць іншыя дзеці, зусім невялікая кватэра, і тады прывозяць да нас. У нас таксама ляжаць дзеці, калі бацькі хочуць на пэўны час узяць сацыяльную паўзу».\nУ бальніцы ў рамках праекта ЕС закупілі мэблю і тэлекамунікацыйнае абсталяванне для Клуба сваякоў.\n«Важна аб'яднаць бацькоў цяжкахворых дзяцей, у якіх падобныя праблемы, дапамагчы ім змірыцца з цяжкай жыццёвай сітуацыяй, бо яны доўгі час знаходзяцца ў наймацнейшым стрэсе. У клубе будуць праходзіць сустрэчы, кансультацыі. Праз эпідэмію каранавіруса працэс запаволіўся, але для падтрымкі сям'і выкарыстоўваецца тэлемедыцына, падтрымка па тэлефоне. Мы стараемся дапамагаць сем'ям дома», – адзначыў галоўны ўрач бальніцы.\n14 дзяцей на ШВЛ жывуць дома\nПрыклад падтрымкі паліятыўных дзяцей па-за стацыянарам – апараты ШВЛ даюцца ў карыстанне дома і абслугоўваюцца за кошт бальніцы.\nУ 2017 годзе толькі адно дзіця ў Брэсцкай вобласці знаходзілася дома на ШВЛ, у 2018 годзе – ужо чатыры, у 2019-м – 11, зараз – 14. Гэтыя лічбы азначаюць не столькі тое, што дзяцей, якім патрэбная ШВЛ, стала больш, колькі тое, што апараты сталі больш даступнымі для карыстання дома. Для дзіцяці і сям'і важна, што дзеці жывуць дома, а не ў бальнічнай рэанімацыі.\n«Пацыентаў і нас турбавалі тэхнічныя моманты, дагляд абсталявання, аднак гэта вырашальныя пытанні. З канца 2017 года мы складаем дамову бязвыплатнага карыстання і даем дзецям (у асноўным гэта паліятыўныя хворыя) апараты ШВЛ дадому, прычым гарантуем за свой кошт тэхнічнае абслугоўванне і расходныя матэрыялы. Ёсць і спецыяліст, які кансультуе дзяцей дома», — распавяла Юлія Жарко.\nУ межах праекта ЕС «Свабодны доступ да медыцынскіх паслуг у трансгранічным рэгіёне» цяпер ідзе закупка пяці партатыўных апаратаў ШВЛ, электрааспіратараў і кіслародных канцэнтратараў, якія будуць выкарыстоўвацца адпаведна патрэбам пацыентаў, адзначыла Жарко:\n«Часта паліятыўныя дзеці маюць патрэбу ў выкарыстанні электрааспіратараў, у іх ёсць праблемы з глытаннем. Дзеці на ШВЛ маюць трахеастомы, куды ўстаўляецца трубка апарата. Трубку неабходна прачышчаць, для гэтага выкарыстоўваецца электрааспіратар, так што ён неабходны ўсім дзецям на ШВЛ. Выпіска з бальніцы з апаратам адбываецца толькі пасля навучання бацькоў. Некаторыя ўсё адно не спраўляюцца, і дзеці вяртаюцца да нас. Часам гэта адбываецца з-за побытавых праблемаў, напрыклад, калі ў аднапакаёвай кватэры жыве сям'я з некалькімі дзецьмі».\nНа новыя апараты ШВЛ у Брэсцкай абласной бальніцы вялікія планы. Калі іх атрымаюць, змогуць сфармаваць падменны фонд, што вельмі важна, сказала Жарко:\n«Здараецца, што ў нейкага дзіцяці пагаршаецца стан, і яго пераводзяць на ШВЛ. У гэты час у іншага апарат ломіцца. Рэзерв дазваляе пазбегнуць чаргі, адразу замяняць няспраўны».\n20-40 выездаў рэанімацыйнага аўтамабіля па вобласці штотыдзень\nУ некаторых выпадках да паліятыўных дзяцей прыязджаюць дадому вузкія спецыялісты. Здараецца, што брыгада едзе на рэанімацыйным аўтамабілі.\nУ Брэсцкай дзіцячай абласной бальніцы два рэанімацыйныя аўтамабілі. Адзін з іх закуплены ў рамках праекта ЕС у канцы 2019 года за 135 тысяч еўра і абслугоўвае выезды рэанімацыйнай брыгады.\n«Гэтая машына, – кажа галоўны ўрач, – мае гідраўлічную платформу. Сістэма так збалансаваная электронікай, што пры руху пацыент практычна не адчувае штуршкі. Расстаноўка сядзенняў па тэхнічным заданні зробленая зручна для аказання меддапамогі. У машыне ёсць транспартны інкубатар, які абсталяваны падачай кіслароду, электрааспіратарам. Інкубатар можна прыбраць, калі трэба перавозіць вялікае дзіця. Ёсць транспартны апарат ШВЛ».\nСяргей Коўшык прывёў прыклад, калі без такой машыны немагчыма абысціся:\n«Паліятыўнаму трохмесяцаваму дзіцяці патрэбная дапамога хірурга. Такое дзіця належыць перавозіць у спецыяльна абсталяваным аўтамабілі. Бывае, адно дзіця ў Мінск перавозім, іншае – у Пружаны. У нас быў выпадак, калі адначасова неабходна было адправіць рэанімацыйны аўтамабіль у Пінск (іх машына была на рамонце) і перавезці дзіця ў Мінск. У той жа час патрабавалася брыгада ў Кобрын. У нас па вобласці 20-40 выездаў рэанімацыйнага аўтамабіля штотыдзень, і заўсёды гаворка ідзе пра дапамогу цяжкім дзецям. Машына абсталяваная ўсім неабходным для падтрымкі жыццёвых функцый, часам перавозім дзяцей на ШВЛ».\nАкрамя Брэсцкай абласной бальніцы ў праграме трансгранічнага супрацоўніцтва ўдзельнічаюць і іншыя ўстановы аховы здароўя, напрыклад, Мінская абласная бальніца і раённая бальніца Жабінкі (Брэсцкая вобласць).\nБольш падрабязна пра праграму трансгранічнага супрацоўніцтва «Польшча – Беларусь – Украіна 2014–2020» можна прачытаць на сайце і на афіцыйнай старонцы ў Facebook.


19 сакавік 2016, 09:15\nПачну сёньняшнюю размову з аднаго зь лістоў на гэтую тэму. Наш слухач Дзьмiтры Аўчыньнiкаў жыве ў расейскім Новасыбірску, але выдатна валодае беларускай мовай і цікавіцца ўсім, што адбываецца на Бацькаўшчыне. Ён піша:\n«Беларуска-расейскія адносіны разьвіваюцца па сьпіралі, і пэўныя сюжэты ў іх раз-пораз паўтараюцца. Інфармацыйныя, эканамічныя, малочныя ды іншыя войны чаргуюцца з пэрыядамі замірэньня і сяброўства. Новы час, новыя абставіны, канешне, уносяць у гэтыя звыклыя сюжэты некаторыя новыя, адметныя рысы. Якія, зрэшты, не мяняюць сутнасьці.\nУсё гэта, па вялікім рахунку, сьведчыць пра тое, што г.зв. братэрская інтэграцыя дзьвюх краінаў будуецца выключна на рацыянальнай ды прагматычнай падставе. Ніякай сэнтымэнтальнасьці ў ёй даўно няма. Прынамсі на вышэйшым узроўні. Сярод шараговых людзей сытуацыя трошкі іншая, аднак, як сьведчаць дадзеныя сацыялягічных апытаньняў беларусаў, у апошнія гады іх стаўленьне да Расеі збольшага вызначаецца бягучай каньюнктурай двухбаковых дачыненьняў. Гэта істотна адрозьніваецца ад сытуацыі 90-х гг., калі людзі шчыра імкнуліся да збліжэньня з РФ, бачылі ў гэтым магчымасьць рэінкарнацыі СССР. Цяпер прыязнае стаўленьне беларусаў да Расеі абумоўліваецца яе роляй галоўнага спонсара беларускай сацыяльнай мадэлі, яе фінансавай дапамогай, якая, прынамсі дагэтуль, мела вялізныя памеры, — піша ў сваім лісьце на Свабоду Дзьмітры Аўчыньнікаў з Новасыбірску. — Цяпер сытуацыя мяняецца. Расея паглыбляецца ў зацяжны крызіс, і ўжо відавочна ня ў стане марнаваць мільярды на падтрымку хаўрусьніка, які да таго ж па шэрагу пытаньняў вядзе сваю гульню, найперш у міжнароднай палітыцы. Гэтую тэзу цудоўна ілюструе нулявы вынік апошніх сочынскіх перамоваў Лукашэнкі з расейскім вышэйшым кіраўніцтвам. Між іншым, менавіта разьлік на эканамічныя даброты з расейскага боку быў галоўным чыньнікам уступленьня Беларусі ў шэраг інтэграцыйных праектаў пад патранатам Расеі. Найперш гаворка пра Эўразійскі эканамічны саюз, які запрацаваў зь першага студзеня 2015 г. і на які асабіста Аляксандар Лукашэнка меў вялізныя спадзевы. Але выглядае на тое, што гэты амбітны праект скончыцца пшыкам. Прынамсі, першы год яго функцыянаваньня выявіўся надзвычай няўдалым. І, улічваючы, што большасьць нэгатыўных фактараў, найперш падзеньне коштаў на нафту, — доўгатэрміновы трэнд, чакаць эканамічнага росквіту чальцам гэтага хаўрусу не выпадае.\nШто ж цяпер рабіць Лукашэнку? Ягоная 20-гадовая палітыка па інтэграцыі з Расеяй мела два абгрунтаваньні. Па-першае, ён сам — носьбіт ідэалёгіі славутага «русского мира» з усімі ягонымі атрыбутамі ды каштоўнасьцямі. Па-другое, разумее, што апроч Расеі, больш няма адкуль чакаць значных эканамічных прэфэрэнцыяў. У Захаду шмат іншых праблемаў, а Кітай — занадта спэцыфічны партнэр, які выдае толькі г.зв. «зьвязаныя крэдыты», якія мала спрыяюць вырашэньню праблем айчыннай эканомікі. Так што, па сутнасьці, абшару для манэўру ў беларускага кіраўніцтва няма», —\n— напісаў у сваім лісьце на Свабоду Дзьмiтры Аўчыньнiкаў з расейскага Новасыбірску.\nНіякага крутога развароту на Захад Лукашэнка ніколі за дваццаць два гады свайго прэзыдэнцтва не рабіў і яўна не зьбіраецца рабіць у той неакрэсьленай будучыні, якая яму яшчэ адведзена на гэтай пасадзе. Вядома, з грашыма ў Масквы цяпер туга, на шматмільярдныя пазыкі ды субсыдыі разьлічваць ня варта. А хіба лягчэй ёй было ў сярэдзіне ды напрыканцы 90-х? Але ж усё роўна дапамагала. Не грашыма — дык таннымі нафтай і газам, ня новымі пазыкамі — дык сьпісаньнем ці адтэрміноўкай старых. І нішто ня сьведчыць пра тое, што гэтая даўняя завядзёнка перастане дзейнічаць.\nАўтар наступнага ліста — наш сталы слухач Аляксей Былінскі з Рэчыцы — зьвяртае ўвагу на праблему імклівага абясцэньваньня беларускага рубля і росту камунальных тарыфаў. Ён піша:\n«Цяперашняя цана на даляры ў Беларусі наўмысна завышана. Прычынай гэтага стала бязьдзейнасьць і няздольнасьць да кіраваньня дзяржавай тых людзей, якія ўжо доўгі час застаюцца ля руля краіны. Вярхушка ўлады панабірала валютных крэдытаў, надрукавала пад іх беларускіх рублёў, а цяпер спрабуе выняць іх з абароту шляхам падвышэньня камунальных тарыфаў. Свае праблемы перакладаюць на плечы простага народа.\nПастанову пра рост цэнаў на паслугі жыльлёва-камунальнай гаспадаркі рыхтавалі некампэтэнтныя асобы, якія слаба разьбіраюцца ў спэцыфіцы гэтай галіны. Калі ўзьнікла патрэба ў скарачэньні выдаткаў бюджэту, дык найперш чыноўнікі павінны скараціць свой апарат ды зьнізіць раздутыя аклады — іншага шляху няма», —\n— напісаў у сваім лісьце на Свабоду Аляксей Былінскі з Рэчыцы.\nЦяжка разьлічваць, спадар Аляксей, што беларускія чыноўнікі добраахвотна пойдуць на такую самаахвярнасьць. У дэмакратычных краінах у падобных сытуацыях праблему вырашаюць шляхам выбараў і зьмены ўлады. У аўтарытарнай Беларусі спадзяваньне хіба толькі на волю аднаасобнага валадара. Пакуль, аднак, на фінансавыя інтарэсы сваіх набліжаных ён замахвацца не адважваецца. Востра неабходныя ва ўмовах крызісу грошы можна было б здабыць, увёўшы падатак на раскошу (напрыклад, на тыя ж драздоўскія палацы) — але ўлада замест гэтага залазіць у кішэні да народа, падвышаючы камунальныя тарыфы і ўводзячы падаткі на «дармаедаў».


Мясцовыя выбары на Падляшшы: ці спраўдзяцца абяцанні? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n2014 год на Падляшшы прайшоў пад знакам выбараў у органы мясцовага самакіравання. У выбарчай кампаніі кандыдаты спаборнічалі ў абяцаннях і сваіх ідэях, як палепшыць жыццё людзей. Высокі вынік паказала Польская сялянская партыя, прадстаўнік якой Мечыслаў Башко стаў маршалкам ваяводства, – паведамляе наш карэспандэнт Лукаш Леанюк.\nМіраслаў Башко родам з Сакольскага павету, праблемы беларусаў Падляшша яму вядомыя. Сам нярэдка карыстаецца беларускай гаворкай. Таксама многія сябры Сялянскай партыі паспрабуюць развіць гміны, гарады і паветы. Мікалай Яноўскі, вядомы палітычны дзеяч з Гайнаўшчыны і сябра Сойміка ваяводства, бачыць шанец развіцця Падляшша ў прыцягненні грошай з еўрапейскіх праграмаў:\n– Наш рэгіён ажыве, будзе патрабаваць нашай моладзі, якая выехала за межы краіны, будзем імкнуцца, каб яна вярнуліся.\nЗатрымаць міграцыю ў вясковых гмінаў і прыцягнуць маладых людзей працоўнымі месцамі. Думку Мікалая Яноўскага падзяляе новы бурмістр Міхалова Уладзімір Канончук:\n– Колькасць насельнікаў у нашай мясцовасці памяншаецца. Варта папрацаваць, каб людзі, якія імнуцца з’ехаць з вёсак, заставаліся ў родных мясцінах.\nЧарговай неспадзяванкай выбараў быў слабы вынік Форума падляшскіх меншасцяў у выбарах у гарадскую ўправу горада Беласток. У сваю чаргу ў Бельску Падляшскім вялікую перамогу атрымала мясцовая суполка «Бельская кааліцыя». Бурмістрам горада, і гэта без другога тура, стаў Яраслаў Бароўскі, а ў гарадской радзе сябры кааліцыі маюць 9 з 21 мандата.\nЦі абраныя войты, бурмістры, прэзідэнты і радныя споўняць свае абяцанні і ці будуць клапаціцца пра інтарэсы сваіх выбаршчыкаў – пра гэта дазнаемся на працягу новага 2015 году.\nДва кандыдаты на пасаду войта Бельска


9 саветаў, як захаваць сваю вопратку як новую - SANTE PLUS MAG - TELES RELAY\nХто не хоча купляць новую вопратку? Мы ўсе не можам чакаць, каб надзець іх і пакрасавацца з імі.Улічыце, аднак, лепш іх мыць хаця б адзін раз, перш чым насіць.На жаль, пасля некалькіх выкарыстання і мыцця адзенне губляе свой бляск і псуецца, па меншай меры, гэта адбываецца, калі вы не ведаеце гэтых 9 парад, з якімі мы вас пазнаёмім.\nЯк захаваць новую вопратку\nНашэнне новага адзення адчувае сябе цалкам задавальняючым. Гэта задавальненне пагаршаецца, бо адзенне губляе бляск пры агрэсіўным выкарыстанні і мыцці. Аднак гэта зусім не непазбежна, даведайцеся, як захаваць сваю вопратку як мага даўжэй.\n1. Пакладзеце кубікі лёду ў сушылку\nГэты прыём ідэальна падыходзіць для таго, каб пазбавіцца ад маршчын у вашай вопратцы і разгладзіць іх без асаблівых высілкаў. Сапраўды, цяпло праса часам можа быць занадта агрэсіўным. Проста пакладзеце 3 кубікі лёду ў сушылку і запусціце гарачую праграму. Вада будзе выпарацца і разгладжваць вопратку натуральным шляхам.\nкрыніцы ледзяных крыніц: Brightside\n2. Лязо брытвы для пазбаўлення ад таблетак\nПілінг можа з'явіцца на вашых любімых шэрсцях з воўны або кашмір. Каб пазбавіцца ад іх, вы можаце выкарыстоўваць лязо брытвы і акуратна саскрабці, каб пазбавіцца ад гэтых непрывабных маленькіх шарыкаў. Калі, нягледзячы на гэты савет, вы заўважылі, што больш няма чаго рабіць і што ваша адзенне здаецца занадта зношанай, выкідаць яе няма неабходнасці. Ён існуе8 геніяльных спосабаў яго паўторнага выкарыстання.\nЛязо брытвы Крыніца: Brightside\n3. Выкарыстоўвайце пар для дэфармаваных шапак і шапак\nКапялюш альбо кепка, якія страцілі сваю першапачатковую форму, хутка забываюцца. Тым не менш, дзякуючы гэтаму простаму прыёму зрабіць іх падобнымі на новыя вельмі проста. Проста пастаўце іх над рондалем з кіпенем. Пара паступова ажывіць вашы галаўныя ўборы.\nКрыніца пара: Brightside\n4. Аднавіце колер адзення соллю\nУсім вядома, што колер адзення даволі хутка пагаршаецца пры мыцці. Надыходзіць момант, калі іх першапачатковае ззянне - гэта толькі далёкі ўспамін. Аднак вы будзеце рады даведацца, што вы можаце гэта выправіць. Дадаючы 150 г солі ў цыкл мыцця, ваша адзенне верне свой бляск.\nКрыніца солі: Brightside\n5. Зашпілі кашулі перад тым, як мыць іх\nХаатычнае закідванне адзення ў пральную машыну зусім не пажадана, калі вы хочаце клапаціцца пра яе. Калі гаворка ідзе менавіта пра вашы кашулі, нядрэнна знайдзіце час, каб зашпіліць іх, перш чым мыць. Гэта дазволіць пазбегнуць зачаплення гузікаў на іншай вопратцы і пашкоджання.\nКрыніца белага адзення: Brightside\n6. Чысціце вопратку навыварат\nУ пральнай машыне альбо ў сушылцы пажадана чысціць вопратку навыварат. Акрамя больш эфектыўнага мыцця, колеры вашай адзення будуць захаваны для вашага найбольшага шчасця.\n7. Пазбаўцеся ад непрыемнага паху абутку пры дапамозе харчовай соды\nКалі вы яшчэ не ведаеце,харчовая сода - карысны прадукт для многіх спраў. Каб выдаліць непрыемны пах з абутку, а не выкарыстоўваць прамысловы прадукт, дастаткова некалькіх лыжак харчовай соды. Дазвольце пасядзець ноч, перш чым пачысціць нутро чыстым ручніком.\nКрыніца бікарбаната: Brightside\n8. Аддайце перавагу халоднай мыцця\nПраўда, гарачая вада палягчае выдаленне плям, але колер непазбежна пагаршаецца. Таму рэкамендуецца халоднае мыццё, калі вы хочаце захаваць арыгінальныя колеры адзення.\n9. Пазбягайце занадта агрэсіўнай сушкі\nКалі вы выкарыстоўваеце сушылку, лепш не карыстацца занадта высокай тэмпературай і не пакідаць іх у машыне занадта доўга. Увогуле, натуральная сушка на сонца - рэкамендаваны спосаб клапаціцца пра сваю вопратку і захоўваць яе колер.\nГэты артыкул упершыню з'явіўся на https://www.santeplusmag.com/9-astuces-pour-conserver-vos-vetements- recommend-neufs/\nАмерыканская зорка Анджэліна Джолі наведала лагер бежанцаў у Буркіна-Фасо | AFP - Відэа


Міжпакаёвыя шторы: разыначка вашага інтэр'еру | Інтэр'Ерныя Штучкі\nПаступова забываючы аб шэрасці і аднастайнасці пакояў савецкага часу, многія па-ранейшаму маюць прыхільнасць да наглуха зачыненым дзвярным праходах.І калі для спальні або дзіцячай гэта цалкам апраўдана, то гасцёўня, пярэдні пакой або кухня могуць толькі выйграць, калі дзвярны праём будуць упрыгожваць міжпакаёвыя шторы. Тым больш што іх выраб - гэта цудоўнае поле для праявы вашых творчых здольнасцяў і індывідуальнасці.\nШторы на дзвярной праём: перавагі і недахопы\nАфармленне дзвярнога праёму заслонай мае такія перавагі:\nзручна праходзіць з пакоя ў пакой;\nэканоміцца прастора (няма неабходнасці ўсталёўваць мэбля ў залежнасці ад таго, у які бок адчыняюцца дзверы);\nпакой візуальна пашыраецца;\nможна выкарыстоўваць незвычайныя матэрыялы для афармлення дзвярнога праходу, надаваць яму незвычайную форму;\nгэта эканомней, чым ўстаноўка дзвярэй.\nШторы на дзвярной праём дазваляюць мякка размежаваць прастору кухні і гасцінай, гасцінай і калідора, гасцінай і пярэднім пакоі. Яны могуць схаваць некаторыя недахопы памяшкання і прыкметна упрыгожыць яго.\nАднак варта памятаць, што шторы не будуць даваць дастатковай гукаізаляцыі і перашкаджаць пранікненню пахаў, напрыклад, з кухні. Не рэкамендуюцца шторы замест дзвярэй і на пакоі, якія патрабуюць адзіноты (дзіцячую, ванную, спальню).\nЯк падабраць шторы для аркі\nАрачны праход сам па сабе з'яўляецца ўпрыгожваннем любой абстаноўкі, таму дызайнерская задача ў дадзеным выпадку зводзіцца да таго, каб падкрэсліць яго. Шторы для аркі павінны паўтараць яе форму, і, вядома, адпавядаць стылю і каляровай гаме памяшкання. Калі ў вас дзвярны праход мае любую іншую нестандартную форму - напрыклад, трапецападобную, то абавязкова абыграйце яе пры дапамозе фіранак.\nЧасцей за ўсё для аркі выкарыстоўваюць шторы з бамбука і дрэва, тканіны або асобных нітак, якія ствараюць эфект вадаспаду і часам ўпрыгожаных шклярусам або пацерамі. Фіранку замацоўваюць на адмысловым гнуткім карнізе.\nАсноўныя віды міжпакаёвых штор\nДля вырабу фіранак на міжпакаёвыя дзверы выкарыстоўваюцца самыя разнастайныя матэрыялы: ракавінкі, ніткі, бліскаўкамі, вузкія пацеры, тканіна, бамбук, пластык, шкло, дрэва, металічныя, гліняныя дэталі.\nДля афармлення дзвярных праходаў часцей за ўсё выкарыстоўваюцца наступныя віды міжпакаёвых штор:\nкласічныя фіранкі з цяжкіх або лёгкіх матэрыялаў, якія струменіліся да самай падлогі;\nламбрекены - шматузроўневыя шторы, якія маюць напусков і лініі рознага кірунку;\nфранцузскія - яны збіраюцца ў папярочныя зморшчыны па ўсёй даўжыні;\nмадэль фіранак "рукаў біскупа" ўяўляе сабой прамое палатно, якое збіраецца ніжэй сярэдзіны з вялікім напуском, якія нагадваюць рукаў;\nяпонскія - у выглядзе шырмаў на трывалым каркасе.\nДзверы са шкла часта ўпрыгожваюць шторамі, якія збіраюцца складкамі ў сярэдзіне даўжыні. Такая мадэль называецца "пясочныя гадзіны". Звычайныя шторы таксама дапамогуць схаваць пакой ад старонніх вачэй.\nАдным з самых папулярных спосабаў афармлення дзвярнога праходу з'яўляюцца рулонныя шторы. Палатно тканіны адпавядае па сваіх памерах дзвярнога праёму і рэгулюецца пры дапамозе Ланцужковая механізму. Пакоя ў стылі мінімалізм і хай-тэк можна аформіць пры дапамозе пластыкавых штор. Яны асабліва пацешаць тых гаспадынь, якія прывыклі дамагацца крышталёвай чысціні памяшкання.\nЯшчэ адным арыгінальным спосабам афармлення дзвярнога палатна з'яўляюцца магнітныя шторы, якія мацуюцца пры дапамозе двухбаковага скотчу або дэкаратыўных кнопак. Асноўнае прызначэнне гэтых фіранак - не дапускаць пранікнення назойлівых насякомых ў памяшканне. Такія шторы звычайна выкарыстоўваюцца на верандзе, лоджыі, балконе або ў дачных дамах.\nВыбіраем шторы з тканіны\nЗ дапамогай тканкавых фіранак можна пакоі надаць любы настрой, стыль і вобраз. Гэтаму спрыяе разнастайнасць расфарбовак і матэрыялаў: ад лёгкага цюлю, паветранай органзы, далікатнага шоўку - да цяжкага і раскошнага аксаміту. Не варта спыняцца толькі на тканінах для штор, сярод матэрыялаў для пасцельнай бялізны вы таксама можаце знайсці свой варыянт.\nКалі вам неабходна часта пераходзіць з аднаго пакоя ў іншую, не варта браць занадта цяжкую тканіну. Калі ж нейкая шчыльная тканіна асабліва спадабалася, набудзьце падхваты, каб прыбіраць шторы з праходу.\nПарады па дызайне\nПерш за ўсё вырашыце, чаго вы хочаце дасягнуць: пашырыць невялікую пакой ці падкрэсліць праход незвычайнай формы, прыцягнуць увагу да дзвярэй ці пакінуць яе адносна незаўважнай. Гэта дапаможа вызначыцца з дызайнам шторы.\nДзвярную скрынку можна схаваць ламбрекеном.\nВыбіраючы шторы з яркай тканіны, для пачатку купіце невялікі адрэз ўпадабанага матэрыялу, і прынясіце дадому. Калі тканіна будзе добра гарманаваць з інтэр'ерам, тады купляйце палатно патрэбнага памеру. З адрэзу вы зможаце пашыць падхваты для штор.\nШторы з бамбука: стыльна і зручна\nБамбук - вельмі трывалы і даўгавечны матэрыял, які не патрабуе спецыяльнай апрацоўкі фарбамі або лакамі, таму адно з асноўных уласцівасцяў вырабаў з яго - бяспека для здароўя. Гэты матэрыял амаль не назапашвае пыл, не выгарае на сонца і валодае антыбактэрыйным эфектам.\nУсе гэтыя ўласцівасці бамбука ў злучэнні з яго лёгкасцю зрабілі яго вельмі папулярным матэрыялам, з якога робяць масу рэчаў. Шторы з бамбука зробяць ваша памяшканне нашмат арыгінальней і цікавей, і, што прыемна, даглядаць за такімі запавесамі будзе нескладана. Выбіраючы гэты матэрыял для фіранак, улічыце, што ён павінен абавязкова паўтарацца ў мэблі, шпалерах або прадметах дэкору.\nКалі вы хочаце стварыць афрыканскі або ўсходні стыль, то бамбукавыя фіранкі на дзвярах будуць з парога апускаць у атмасферу экзатычных далёкіх краін.\nШторы з дрэва: універсальны варыянт афармлення дзвярнога праёму\nШторы, вырабленыя з дрэва, маюць шэраг пераваг:\nіх можна пафарбаваць у любы колер;\nза імі лёгка даглядаць;\nмаецца багаты асартымент фактуры, формы і відаў пляцення;\nэстэтычны вонкавы выгляд.\nТакія фіранкі вырабляюцца з драўляных пацер і нітак. Пацеры могуць быць у выглядзе рознакаляровых трубачак, ромбікаў, кольцаў, сэрцайкаў. Шторы прыемна напрамкі і варушацца пры найменшым павеве ветрыку, адпужваючы насякомых і ствараючы прахалоду ў гарачую пару года.\nТакія фіранкі падыходзяць практычна да любога кірунку ў дызайне інтэр'еру, але лепш за ўсё яны глядзяцца ў пакоях у этнічным або вясковым стылі. Арганічна ўпішуцца яны ў абстаноўку ў стылях рэтра і кантры, дарэчныя будуць і ў становішчы, аформленай у класічным або модерновый стылі.\nЭксклюзіўныя фіранкі на дзвярной праём: даступна і проста\nПрыгожыя і арыгінальныя фіранкі на дзвярной праём можна зрабіць самастойна з самых разнастайных матэрыялаў: гузікаў, каменьчыкаў, пацер або ракавінак, якія нанізваюцца на трывалыя капронавыя ніткі або лёску. Многія такія шторы ўзрушаюча глядзяцца ў яркім сонечным святле: яны зіхацяць і пераліваюцца і невялікія пад дзеяннем ветру.\nЗ нітак або вяровак можна сплесці нитевые фіранкі для дзвярнога праёму. Па-сапраўднаму багемнай стане пакой, калі вы зробіце для яе заслону з рознакаляровых пёраў.\nТакім чынам, выкарыстанне фіранак замест дзвярэй - гэта магчымасць незвычайна і нядорага аформіць памяшканне. Важна толькі так падабраць дызайн і колер запавес, каб яны спалучаліся з становішчам пакоя і ўдала абгульвалі форму дзвярнога праходу.\n← Балдахін на дзіцячую ложачак - утульны казка для малыша\nСтыль Праванс у інтэр'еры хаты →\nШефлера: сыход за кветкай у хатніх умовах, абразанне і прычыны хвароб\nКухонны гарнітур для маленькай кухні: фатаграфіі і парады\nСвяточны экстэр'ер або як упрыгожыць сад да новага года і Каляд\nТэлевізар на сцяне - гэта не толькі модна, але і зручна!\nКласіфікацыя і мантаж вадасцёкаў для даху\nЦікавая мэбля для дзіцячай пакоя ў дызайне інтэр'еру\nРазнавіднасці маскітнымі сетак на вокны


Розніца паміж варожай і інструментальнай агрэсіяй\nКлючавая розніца - варожая супраць інструментальнай агрэсіі\nВарожая і інструментальная агрэсія - гэта дзве формы агрэсіі, паміж якімі можна вызначыць ключавую розніцу. Перш чым асэнсаваць сэнс гэтых дзвюх формаў, спачатку спынімся на агрэсіі. Агрэсія ставіцца да гвалтоўнага паводзін ці думак у адносінах да іншых. Калі мы кажам, што хтосьці рэагаваў агрэсіўна, гэта падкрэслівае, што спосаб, якім чалавек паводзіў сябе альбо рэагаваў, быў гвалтоўным. З дапамогай гэтага асноўнага разумення звернемся да ключавой розніцы паміж варожай і інструментальнай агрэсіяй. Ключавая розніца паміж варожай і інструментальнай агрэсіяй заключаецца ў яе мэты. Пры варожай агрэсіі мэтай з'яўляецца нанесці шкоду іншаму чалавеку. У інструментальнай агрэсіі мэтай з'яўляецца чагосьці дасягнуць. У гэтым галоўнае адрозненне. У гэтым артыкуле мы разгледзім далей гэтыя два паняцці.\nШто такое варожая агрэсія?\nВарожая агрэсія абазначае такую форму агрэсіі, пры якой індывід бурна рэагуе на сітуацыю. Гэта можа стаць пагрозай, выкліканай іншай ці нават абразай. Сацыяльныя псіхолагі лічаць, што варожая агрэсія звычайна з'яўляецца імпульсіўнай рэакцыяй, а не планавай дзейнасцю. Гэта рухае эмоцыямі.\nІндывід, якому пагражае іншы чалавек альбо пацярпеў іншы чалавек, рэагуе агрэсіўна, каб нанесці шкоду іншаму чалавеку альбо прычыніць яму боль. Тут адзіны намер - прычыніць боль і пакуты. Знешняга матыву няма. Даследаванні паказалі, што мужчыны, як правіла, выкарыстоўваюць варожую агрэсію больш, чым жанчыны.\nНапрыклад, уявіце падлетка, які ўступае ў бойку ў той момант, калі яго абражае іншы. Гэты падлетак выкарыстоўвае варожую агрэсію, бо яго рэакцыя абумоўлена эмоцыямі.\nШто такое інструментальная агрэсія?\nІнструментальная агрэсія - гэта яшчэ адна форма агрэсіі, пры якой індывід наўмысна дзейнічае агрэсіўна для дасягнення пэўнай мэты. У адрозненне ад варожай агрэсіі, чалавек рухаецца не эмоцыямі, а неабходнасцю дасягнення пэўнай мэты.\nДля прыкладу, уявіце дзіцяці, які здзекуецца над іншымі, каб атрымаць свае грошы. У гэтым выпадку маляня дзейнічае пэўным чынам наўмысна, каб дасягнуць мэты збору грошай. Сацыяльныя псіхолагі падкрэсліваюць, што жанчыны звычайна ўжываюць інструментальную агрэсію больш, чым мужчыны ў паўсядзённым жыцці.\nУ чым розніца паміж варожай і інструментальнай агрэсіяй?\nВызначэнні варожай і інструментальнай агрэсіі:\nВарожая агрэсія: Варожая агрэсія абазначае такую форму агрэсіі, пры якой чалавек жорстка рэагуе на сітуацыю.\nІнструментальная агрэсія: Інструментальная агрэсія - гэта форма агрэсіі, пры якой індывід наўмысна дзейнічае агрэсіўна для дасягнення пэўнай мэты.\nХарактарыстыкі варожай і інструментальнай агрэсіі:\nВарожая агрэсія: У варожай агрэсіі мэта складаецца ў тым, каб нанесці шкоду іншаму.\nІнструментальная агрэсія: у інструментальнай агрэсіі мэта дасягнуць чагосьці.\nВарожая агрэсія: Варожая агрэсія імпульсіўная і не плануецца.\nІнструментальная агрэсія: Інструментальная агрэсія звычайна плануецца.\nВарожая агрэсія: Варожую агрэсію ў асноўным выкарыстоўваюць мужчыны.\nІнструментальная агрэсія: інструментальную агрэсію ў асноўным выкарыстоўваюць жанчыны.\nВарожая агрэсія: Індывіда рухае эмоцыя.\nІнструментальная агрэсія: Індывіда рухае не эмоцыя, а мэта.\n1. «Францыска дэ Гоя і Люсьентэс - Паядынак з гарратазосам» Франсіска Гоя - . [Public Domain] праз Commons\n2. ChamberlaineandPaugusAtLovewellsFightEgragraving from John Gilmary Shea Гісторыя дзіцяці Злучаных ШтатаўГесса і Макдавіта 1872 г. [Public Domain] via Commons\nРозніца паміж гліконатам жалеза і сульфатам жалезаРозніца паміж будучыняй і будучыняйРозніца паміж дзяўчынай і жанчынайРозніца паміж хімічным зрухам і пастаянным злучэннемАдрозненне паміж макра і функцыяй убудовы\nТайсан Ф'юры супраць Браўнаgauche vs antiгладыятар супраць спартанскагапяцідзесяты аловак супраць яблычнага алоўкапарата супраць чапаці


Рэмус фон Войрш — Вікіпедыя\nМарцін Вільгельм Рэмус фон Войрш\n4 лютага 1847(1847-02-04)\nзамак Пільсніц пад Брэслау, Каралеўства Прусія\n6 жніўня 1920(1920-08-06) (73 гады)\nтам жа, Германія (Веймарская рэспубліка)\nАрмейская група «Войрш», Група армій Войрша\nАўстра-пруская вайна 1866 года\nМарцін Вільгельм Рэмус фон Войрш на Вікісховішчы\nРэ́мус фон Войрш (ням.: Martin Wilhelm Remus von Woyrsch; 4 лютага 1847, замак Пільсніц пад Брэслау, Каралеўства Прусія — 6 жніўня 1920, замак Пільсніц пад Брэслау) — прускі афіцэр пяхоты, каралеўскі генерал-фельдмаршал (1917). Доктар Honoris causa Брэслаўскага ўніверсітэта.\n2 Цикавыя факты\nПаходзіў са шляхецкай прускай сям'і.\nПасля сканчэння сярэдняй школы пайшоў у войска. 5 красавіка 1866 года трапіў да 1-га гвардэйскага пяхотнага палка. У тым самым годзе атрымаў чын лейтэнанта на сямітыднёвай вайне з Аўстрыяй. Удзельнічаў у франка-прускай вайне (1870—1871), пасля служыў у Генеральным штабе (1878—1879 і 1882—1889). У 1896 — палкоўнік Гвардзейскага фузілернага палка. Праз год атрымаў чын генерала. У 1901 годзе камандуючы 12-й Дывізіі. У 1903—1904 гадах камандзір VI Корпуса у Брэслау, у 1905 — генерал пяхоты. У 1911 годзе пасля 45 гадоў службы быў звольнены з арміі.\nУ сувязі з пачаткам Першай сусветнай вайны 2 жніўня 1914 года прызначаны камандзірам Сілезскага ландвернага корпуса (Landwehrkorps Woyrsch, пазней Armee-Abteilung Woyrsch; 2 ландверныя дывізіі і 72 гарматы), што дзейнічаў на Усходнім фронце пад аўстра-венгерскай камандаю. Яго мэтай было захаванне Сілезыі ад нападу расійскага войска.\n25 кастрычніка 1914 года ўзнагароджаны ордэнам Pour le Mérite.\nУ 1915 годзе адзначыўся пад час аперацыі пад Равай-Рускай, забеспечваючы адыход аўстрыйскага войска. 23 ліпеня 1915 атрымаў дубовыя галінкі да ордэна Pour le Merite.\nКорпус пераназваны ў 1916 на Групу армій Войрш (Heeresgruppe Woyrsch). Атрымаў шмат перамогаў, напрыклад пад Торунем.\nУ 1916 падчас Скробава-Гарадзішчанскай аперацыі пад Баранавічамі стрымаў наступ расійскіх войскаў, чым не даў развіць поспех Брусілаўскага прарыву.\nУ 1917 за Скробава-Гарадзішчанскую аперацыю атрымаў чын генерал-фельдмаршала. Група арміі была распушчана ў снежні 1917 года, пасля Кастрычніцкага перавароту. Войрш быў звольнены з войска па ўласнай просьбе.\nЦикавыя факты[правіць | правіць зыходнік]\nУ падмурку аднаго з дамоў в. Лінова Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці знойдзены камень з надпісам Woyrsch Stem 1916. Хутчэй за ўсё гэты камень мае дачыненне да генерал-фельдмаршала Рэмуса фон Войрша. Магчыма, гэты камень пастаўлены ў гонар нейкай ваеннай аперацыі на тэрыторыі в. Лінова або прыезду генерал-фельдмаршала ў 1916 годзе. Пытанне, адкуль і якім чынам гэты камень трапіў у падмурак дома, застаецца адкрытым.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Рэмус фон Войрш\nGND: 117665096 · ISNI: 0000 0000 1063 2141 · NLP: A27787540 · VIAF: 74636058 · WorldCat VIAF: 74636058\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Рэмус_фон_Войрш&oldid=3114597"\nКавалеры Ваеннага ордэна Святога Генрыха\nКавалеры ордэна Данебраг\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 14:35, 21 сакавіка 2018.


Спорт и туризм : Островецкая правда\nГлавная→Новости→Спорт и туризм\n10:32 / 17.11.2011\nМаладыя сем”і змагаліся за званне самай спартыўнай\nДзень у суботу выдаўся па-сапраўднаму лістападаўскі – небам надоўга завалодалі цёмныя хмары, з якіх час ад часу імжэла нешта падобнае на лёгкі дождж. Аднак нават такое дрэннае надвор’е не спалохала і не сапсавала настрой арганізатарам і ўдзельнікам раённага фестывалю сярод сямейных каманд “Тата, мама і я – спартыўная сям’я!”\nСпаборніцтва такога... Читать далее\n10:18 / 16.11.2011\nТыдзень postfactum: за мяжой рацыянальнага\nТакі хакей не патрэбны!\nУвесь мінулы тыдзень спартыўная грамадскасць не толькі Беларусі, а і ўсёй прасторы былога СССР, абуралася інцыдэнтам, які здарыўся напрыканцы матча чэмпіянату кантынентальнай хакейнай лігі паміж мінскім “Дынама” і камандай “Віцязь” з падмаскоўнага горада Чэхава. Неспартыўныя паводзіны гасцей і іх трэнера выліліся ў... Читать далее\n08:55 / 07.11.2011\nБеларусь турыстычная: навошта нам Парыж? Паедзем у Нясвіж!\nРазглядваючы яркія фотаздымкі замежных палацаў і экзатычных пейзажаў, мы іншы раз са шкадаваннем падлічваем свае даходы, і, разумеючы, што адпачыць за мяжой нам не давядзецца, застаёмся сядзець ля тэлевізара і зайздросціць жыхарам далёкіх краін. Аб тым, што добра правесці выхадныя дні можна ў Беларусі, многія нават не задумваюцца. І дарма!\nЖаданне... Читать далее\n15:15 / 21.10.2011\nАстравецкія каратысты прывязлі з Гродна чатыры бронзавыя медалі і адну залатую\nЧацвёрты год працуе пры дашкольным цэнтры № 1 секцыя каратэ Какусінкай, якую вядзе Дзмітрый Куцько. Узрост спартсменаў, якія тут займаюцца, – ад пяці да сарака гадоў. Вядома, дарослыя не спаборнічаюць з дзятвой – яны трэніруюцца ў розных узроставых групах, але ставяцца да каратэ аднолькава заўзята.\nЗа тры гады дзейнасці клуба ў... Читать далее\n15:08 / 30.09.2011\n“Сярэбраныя” лёгкаатлеты і “бронзавыя” стрытбалісты\nЗ добрымі вынікамі, кубкамі і граматамі вярнуліся астравецкія спартсмены з абласной фінальнай спартакіяды сярод сельскіх жыхароў.\nСпаборніцтва праходзіла па сямі відах спорту. Лепш за ўсё астраўчане прадэманстравалі хуткасць і трэніраванасць у лёгкай атлетыцы. Тут удзельнічала каманда з пяці чалавек – дзвюх жанчын і трох мужчын. Трокеніцкая “маланка” Яніна Філіповіч на стометроўцы... Читать далее\n15:56 / 14.09.2011\nУспаміны пра лета: Крымскі адпачынак\nКрым, што б там пра яго ні гаварылі, вабіць сваёй прыгажосцю. Толькі тут побач можна знайсці лес, стэп, горы і мора. Прыгажосць – не адвесці вачэй! Таму і цягне туды штогод.\nАдзінае, што кожны раз псуе настрой – гэта ўкраінскія дарогі. Хаця сёлета мы былі прыемна здзіўлены тым, што нарэшце... Читать далее\n15:22 / 13.09.2011\nТыдзень postfactum: перарваны палёт "Лакаматыва"\nТрагедыя пад Яраслаўлем, якая здарылася 7 верасня, адсунула на другі план усе астатнія падзеі мінулага тыдня.\nУ 16.02 гэтага дня пры ўзлёце з аэрапорта “Тунашма” пацярпеў крушэнне самалет з 45-ю пасажырамі на борце. 8 з іх з’яўляліся членамі экіпажа, а 37 былі ігракамі мясцовай каманды “Лакаматыў”,... Читать далее\n11:35 / 31.08.2011\nЗборнай Астравецкага раёна па футболу пакуль не шанцуе\nЗ мая гэтага года распачаўся чарговы чэмпіянат Гродзенскай вобласці па футболе, які лічыцца трэцяй лігай чэмпіянату Рэспублікі Беларусь. Пасля 19-гадовага перапынку сёлета ў чэмпіянаце прымае ўдзел і астравецкая каманда. Паглядзець, як гуляюць сабраты па мячы, і адначасова паказаць, на што здольныя самі, вырашыла зборная Астравецкага раёна “Меліяратар”.\nПаколькі ідэйным натхняльнікам, арганізатарам... Читать далее\n10:51 / 31.08.2011\nТыдзень postfactum: БА-ТЭ!\nПознім вечарам у мінулую сераду, здаецца, уся Беларусь, нягледзячы на асабістыя футбольныя сімпатыі, скандзіравала назву лепшай беларускай каманды.\nБАТЭ зноў у групавым этапе Лігі чэмпіёнаў УЕФА!\n10 гадоў таму аб падобным мы не маглі і марыць. За шчасце было проста паназіраць за футбольным святам, на жаль, на... Читать далее\n09:42 / 29.08.2011\nТры па тры пытанні аб турызме на Астравеччыне\nСяргей ШЭІН, начальнік аддзела фізічнай культуры і турызму Астравецкага райвыканкама.\n— Па якіх трох прычынах варта наведаць Астравецкі раён?\n— Па-першае, Астравеччына – гэта рэгіён, больш за палову тэрыторыі якога пакрываюць лясы. Тут шмат азёр і рэк з празрыстай, чыстай вадой. Напрыклад, Сарачанскія азёры – маляўнічы, некрануты куточак прыроды, якім захапляюцца ўсе... Читать далее\n1 2 ...\t188 189 190 191 192 ...\t197 198


Прадстаўніцтва ЕЗ: Мы хочам паляпшэння адносінаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПрадстаўніцтва Еўразвяза ў Менску пракаментавала выказванне кіраўніка беларускага МЗС Уладзіміра Макея пра жаданне Беларусі падпісаць базавы дакумент з ЕЗ.\n„Калі доўгачаканы прагрэс, які быў дасягнуты ў адносінах ЕЗ і Беларусі ў 2015 годзе, захаваецца і атрымае далейшае развіццё, выкарыстанне ўзмоцненых механізмаў узаемадзеяння ў адносінах ЕЗ і Беларусі можа быць разгледжанае”, – зазначылі ў прадстаўніцтве.\nНагадаем, 3 студзеня ў інтэрв’ю тэлеканалу „Беларусь 1” Макей заявіў, што Беларусь хоча будаваць адносіны з ЕЗ на аснове новага базавага дакумента. „Сёння мы развіваем нашае супрацоўніцтва на аснове пагадненняў, якія былі заключаныя паміж Савецкім Саюзам і Еўрапейскай эканамічнай супольнасцю”, – дадаў ён.\nМакей таксама заявіў, што прыпыненне Еўразвязам санкцый адносна Беларусі пасля прэзідэнцкіх выбараў 2015 года беларускі бок разглядае толькі як прамежкавы крок. „Канчатковым крокам павінна быць поўная адмена адпаведных абмежавальных мер, якая вывела б супрацоўніцтва з нашымі еўрапейскімі партнёрамі на новы ўзровень”, – сказаў міністр, падкрэсліўшы непрымальнасць новых умоў для поўнай адмены санкцый.\nНа сёння Беларусь застаецца адзінай краінай – партнёрам ЕЗ, якая дагэтуль не мае з ім пагаднення пра партнёрства і супрацоўніцтва.\nУ лістападзе 2015 года кіраўнік прадстаўніцтва ЕЗ у Менску Андрэа Віктарын заявіла, што падпісанне пагаднення аб партнёрстве паміж Беларуссю і Еўразвязам было б лагічным крокам, але пакуль казаць пра гэта рана.\nЯна нагадала, што перамовы аб заключэнні такога пагаднення вяліся яшчэ ў 1995 годзе, але ў 1997-м працэс быў замарожаны. „Так, нам патрэбныя рамачныя ўмовы для нашага супрацоўніцтва, гэта быў бы важны крок. Мы хочам паляпшэння адносінаў і адкрытыя да гэтага, мы рухаемся крок па кроку. Мы прапаноўваем штосьці, але мы таксама глядзім, якая цікавасць беларускага боку, якія пазітыўныя крокі робяцца ім, і затым мы разам прасоўваемся наперад”, — сказала Віктарын.


Пояс для чулок - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Пояс для чулок\nКалі папрасіць мужчын ўявіць сабе сэксуальна апранутую жанчыну, то абсалютная большасць з іх ўявіць прыгажуню ў панчохах. Нездарма гэты прадмет жаночага гардэроба лічыцца адным з самых прывабных. Узмацніць гэты страшэнны эфект кожная жанчына здольная з дапамогай паясы для панчоха. Гэтая рэч выглядае неверагодна сэксуальна. Зараз гэтая дэталь не нясе ніякай практычнай функцыі: звычайна панчохі трымаюцца на ножцы дзякуючы сіліконавым устаўкам. Прыгожыя карункавыя паясы для панчоха жанчыны набываюць выключна для спакушэння мужчын. І звычайна гэта ім удаецца.\nЯк выбраць пояс для чулок?\nЗвяртаем увагу на камплекты ніжняга бялізны, у якіх прадугледжаны такі аксэсуар. Дызайнеры ўжо прадумалі за вас усе тонкасці, вам застаецца толькі атрымліваць асалоду ад іх бездакорнай працай.\nКалі вы плануеце куплю асобна, то майце на ўвазе, што прасцей падбіраць бялізну да пояса. Справа ў тым, што асартымент камплектаў значна шырэй, чым выбар паясоў.\nКалі ж вы ўсё ж такі падбірае шырокі або вузкі пояс для чулок да канкрэтных трусікаў і бюстгальтара, то арыентуйцеся па тканіны. Да атласнай камплекты купляйце атласны варыянт, карункавай - карункавай.\nШто тычыцца колеру, то тут два варыянты. Можна падбіраць колер у колер: напрыклад, чорны пояс для чулок ў чорных трусікаў. Або раяць згуляць на кантрасце, падабраўшы добра гармануюць адзін з адным адценні.\nПасадка павінна быць ідэальнай, што дасягаецца за кошт правільна падабранага памеру і рэгуляванай фурнітуры паясы для панчоха. Стрейчевые тканіны, наяўнасць шнуроўкі, гумак - усё гэта спрашчае вашу задачу, таму прыгледзьцеся менавіта да такіх мадэлям.\nХочаце здзівіць вашага мужа? Апранайся ў чырвоны гарсэт, пояс для чулок. Ён выгодна падкрэсліць вартасці вашага цела, умела схавае недахопы. Менавіта ў такіх мадэлях часцей за ўсё бываюць самыя апетытныя дзяўчыны на старонках мужчынскіх часопісаў.\nЯшчэ адзін савет для тых, хто любіць сюрпрызы: купіце бэжавы ці белы пояс для чулок ў рэтра стылі. Надзеньце адпаведныя закрытыя трусікі і бюстгальтар. Паспрабуйце гэтую цікавую гульню пераўвасабленняў, напэўна яна спадабаецца вам абодвум.\nАрыентуйцеся на свае адчуванні: будзе вам па-сапраўднаму камфортна ў такім ансамблі? Мабыць, гэта галоўны пункт. Складана адчуваць сябе фатальнай спакусніцы, калі пры гэтым вы адчуваеце хоць найменшы дыскамфорт.\nПрактычна ўсе вядомыя фірмы, якія вырабляюць лініі жаночага ніжняга бялізны, выпускаюць і сучасныя, і вінтажныя паясы для панчоха. Часцей за ўсё яны выпускаюцца не ў кожнай калекцыі, але выбар заўсёды досыць шырокі.\nПаясы для панчоха Инканто - гэта тварэнне італьянскіх дызайнераў. Сярод велізарнай выбару вырабаў ёсць мадэлі на любы густ - рамантычныя і далікатныя, а таксама рокавыя і агрэсіўныя.\nПаясы для панчоха Rago - гэта якасныя аксэсуары амерыканскай вытворчасці. Іх галоўная асаблівасць заключаецца ў тым, што яны карэктуючымі. Ассотримент ўключае ў асноўным простыя і стрыманыя мадэлі, але яны безумоўна выйграюць за кошт які падтрымлівае эфекту.\nПаясы для панчоха Мілавіца вырабляюцца ў Беларусі. Бялізну гэтай фірмы традыцыйна застаецца адным з самых папулярных у Расіі і краінах СНД на працягу ўжо больш за 50 гадоў. Якасныя матэрыялы і выдатныя дызайны - вось адметныя рысы, уласцівыя аксесуараў фірмы.\nПаясы для панчоха Dmanche Lingerie - гэта сапраўднае ўвасабленне жаноцкасці з Італіі. Гэта параўнальна малады брэнд, які развіваецца хуткімі і ўпэўненымі тэмпамі, пакарае у першую чаргу стаўкай на сэксуальнасць.\nКак выбрать качественный пояс для чулок и какие у него есть альтернативы Відэа.\nНаступная Артыкул Модныя жакеты 2016\nШэры школьны сарафан


Беларускі Партызан :: Чаму паміраюць дзеці? Сям'я распавяла падрабязнасці\nЧаму паміраюць дзеці? Сям'я распавяла падрабязнасці\nЛетам у Брэсцкай абласной дзіцячай бальніцы было зафіксавана некалькі дзіцячых смерцяў.\nЯк стала вядома «Нашай Ніве», некаторыя бацькі не маюць прэтэнзій да дактароў і кажуць, што супраць лёсу не пойдзеш.\nІншыя — прынамсі, адна сям'я, — вінавацяць дактароў у абыякавасці ды непрафесіяналізме і настроены ісці да канца.\nЯк мінімум па адным факце смерці ў дадзены момант праводзіцца следчая праверка — заяву падала сям'я Доўганяў: у іх у гэтай бальніцы ў першыя дні жніўня пры незразумелых абставінах памерла 11-месячная дачка.\nВось як нам апісала сітуацыю яе маці, Ларыса Доўгань:\n«Пры канцы ліпеня ў Евы паднялася тэмпература да 38 градусаў. Прэпараты, што выпісала тэрапеўт, нам не дапамаглі. Тэмпература трымалася. Праз пару дзён мы выклікалі хуткую. У бальніцы праверылі на энцэфаліт, менінгіт, пнеўманію: нічога не пацвердзілася. Праз тое, што дзіця нарадзілася неданошаным, мы вырашылі не пакідаць яе ў бальніцы — каб выключыць рызыку дадатковай інфекцыі. Доктар прыёмнага аддзялення выпісаў антыбіётык «Сумамед» у сіропе, але яго ў аптэках горада не было. Раніцай наступнага дня мы выклікалі свайго тэрапеўта, каб выпісаць рэцэпт на аналаг — ён жа настойваў на шпіталізацыі».\nДалей, сцвярджае жанчына, пачаўся «трэш»:\n«Прыехалі ў бальніцу. Я папярэджвала медыкаў, што ў дзіцяці глыбока схаваныя вены, што катэтар будзе цяжка паставіць. Яны ж паўтары гадзіны катавалі дзіця — гэты час Ева была без вады, але з прынятымі жарапаніжаючымі, — і толькі калі пачаліся ненатуральныя выгібанні цела, закатванне вачэй, дзіцяці ўрэшце паставілі катэтар у ярэмную вену. Гэтай кропельніцай збілі тэмпературу з 39,8 да 38. Пасля да нас у палату паклалі дарослую жанчыну з тэмпературай і горлам. Гэта як? У дзіцяці пачаліся сутаргі, але дактары казалі, што гэта рэакцыя на прарэзванне зубоў. Раніцай наступнага дня пачала западаць грудзіна пры дыханні, на посце рэанімацыйнага аддзялення не было доктара. Пасля маіх крыкаў доктар знайшоўся, вырашана было падключыць апарат вентыляцыі лёгкіх, а мяне адправілі дадому. Па тэлефоне не адказвалі пра меры лячэння — што ў гэты час было з дачкой, я не ведаю. Праз два дні мяне выклікалі для далейшага догляду. Гэта быў шок. У Евы на галаве быў пролежань, яна ляжала ў калавых масах — у адпаведных месцах на целе палопалася скура».\n«Я таксама пакідала цэлы спектр дзіцячага харчавання, але ёй нічога з гэтага не далі — кармілі бальнічнай грэчкай. Катэтар не мянялі — ён пачаў трамбавацца. Мы прасілі пра перавод у Мінск у цэнтр «Маці і дзіця», але нам адказвалі, маўляў, там няма месцаў і будзе такое ж самае лячэнне. Але якое лячэнне? Нам давалі «Ібупрафен», свечы «Цэфекон» і зрабілі літычную ін'екцыю. Хірург да нас не прыйшоў — я сама з дачкой падымалася на яго на пяты дзень, каб зняць шоў ад гідраторакса. На шостыя суткі запрасілі дзяжурнага рэаніматолага Снарскага, які, урэшце, пацвердзіў факт сутаргаў. На просьбы іх купіраваць доктар аддзялення не рэагаваў. Загадчыца аддзялення працягвала лячэнне жарапаніжаючымі, мяняючы прэпараты і дазіроўкі. Канчатковага дыягназу да гэтага часу не было, толькі працоўная версія — энцэфаліт.\nПасля чарговага кансіліуму быў прызначаны «Дапакін» для зняцця сутаргаў. Праз дзень у дзіцяці пачаўся флебіт, яго перавялі ў рэанімацыю. Калі ж мы ўрэшце настаялі на пераводзе ў Мінск, то рэаніматолаг паведаміў нам, што перавод наўрад ці адбудзецца, бо пачаўся ацёк лёгкіх. Дачка памерла. Яна месяц гарэла ад тэмпературы, без адпаведнага лячэння або перавода да больш кампетэнтных спецыялістаў», — расказала нам жанчына.\nЗгаданыя ёй прозвішчы дактароў нервова ўспрымалі іншыя людзі, з якімі мы звязаліся. Але мала хто больш захацеў афішаваць сябе і расказваць акалічнасці знаходжання сваіх дзяцей у бальніцы.\n«Гэта проста шок. Мы таксама там ледзь не згубілі дзіця: гэтак жа абыякава паставіліся да нас, не было дыягназу. Але Бог, відаць, дапамог перавесціся ў Мінск. Там вылечылі. Чую гісторыю Доўганяў і жахаюся, што і ў нас так усё магло скончыцца», — сказала нам яшчэ адна маці, Яўгенія.\nЗагадчыца інфекцыйнага аддзялення Брэсцкай абласной дзіцячай бальніцы Таццяна Палійчук адмовілася ад каментароў, сказаўшы, што не прадастаўляе статыстыку па смяротнасці і не інтэрпрэтуе яе.\n«Пошукам адказаў на вашыя пытанні займаюцца следчыя, больш не магу нічога дадаць», — сказала Палійчук.\nЯк паведамілі «Нашай Ніве» ў Следчым камітэце, ведамства праводзіць праверку па дзвюх смерцях у Брэсце.\n«Брэсцкім міжраённым аддзелам Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь праводзіцца праверка па заяве ад 23 жніўня 2017 года жыхаркі г. Брэста, 1978 года нараджэння, аб правядзенні разгляду па факце смерці 17 жніўня 2017 года ў рэанімацыйным аддзяленні Брэсцкай дзіцячай абласной бальніцы яе малалетняй дачкі, 2016 года нараджэння. Выяўлена, што 27 ліпеня 2017 года ў дзяўчынкі павысілася тэмпература да 39 градусаў, у сувязі з чым яна была шпіталізаваная ў бальніцу, дзе пазней памерла.\nТаксама 15 жніўня 2017 года ў тэрытарыяльнае падраздзяленне паступіла заява па факце смерці дзяўчынкі, 2016 года нараджэння, якая памерла 29 чэрвеня 2017 года ў Брэсцкай абласной бальніцы. Дзіця было шпіталізаванае ва ўстанову аховы здароўя 22 чэрвеня 2017 года.\nПрававая ацэнка дзеянням персаналу аб характары аказання медыцынскай дапамогі будзе дадзеная па завяршэнні комплексу праверачных мерапрыемстваў і экспертных даследаванняў, накіраваных на высвятленне ўсіх прычын і ўмоў, якія пацягнулі за сабой гібель дзяцей», — распавяла афіцыйны прадстаўнік УСК па Брэсцкай вобласці Марына Дранькова.