میزگرد «سینما و ادبیات» با حضور: فرخنده حاجی‌زاده، عنايت سميعی و ناصر فکوهی – فرخنده حاجی زاده\nمیزگرد «سینما و ادبیات» با حضور: فرخنده حاجی‌زاده، عنایت سمیعی و ناصر فکوهی\nدر ۲۵ شهریور ۱۳۹۵\nاگر رمان می‌خوانیم؛ حتماً که با روایتی غیر‌رسمی از وقایع اجتماعی مواجهیم. اگر رمان می‌نویسیم، حتماً که شخصیت‌هایمان در بستر رویدادهای اجتماعی جان می‌گیرند. چطور می‌شود وقتی یک سطر از دیالوگی را می‌خوانیم حواس‌مان نباشد به خاستگاه زبانی و طبقاتی و اجتماعی کاراکتر؟ انگار تمام این ریشه‌های اساسی‌ِ ساختارهای داستانی در بطن مناسبات‌ِ اجتماعی‌ِ هر عصری پنهان است. رمان بدون کارکرد اجتماعی‌اش گویی چیزی کم دارد. به نظر می‌رسد ریشه ندارد. نه باور‌پذیر می‌شود، نه تاثیرگذار، نه ماندگار. پس برای همین است که وقتی شروع می‌کنیم به نوشتن ناخودآگاه به این نکته‌ها فکر می‌کنیم. می‌دانیم تمام شاخه‌های فرهنگ و هنر اگر در هر عصری توانسته مخاطب جهانی پیدا کند به این دلیل بوده است که خالقش دغدغه‌های اجتماعی داشته و به تعبیری فرزند زمانه‌ی خود بوده است. شاخک‌هایش به رخدادهای پیرامون حساس بوده و راه‌های درونی‌کردن این موقعیت‌ها را دانسته است. و مهم‌ترین بخش هم دست بر قضا همین است. یعنی به قسمی به پدیده‌های اجتماعی نگاه کند که در عین نقد فعال وضعیت موجود به زیبایی‌شناسی کار لطمه نزند. نویسنده نمی‌تواند در نقش مصلح اجتماعی به روایت مشغول شود. ممکن است در داستانش لایه‌هایی از این نوع نگاه دیده شود ولی کار نویسنده لزوماً اصلاح نیست. ابتدا متن است و ساختار محکم داستانی و بعد فرصت قرائت‌های گوناگون برای مخاطب فراهم می‌شود. در این میانه نباید غفلت کنیم از نقش مهم و تاثیرگذار منتقد‌ان و نظریه‌پردازان که حلقه‌ی واسطه‌ی میان متن و مخاطب‌اند. آنها می‌توانند با پیگیری‌ِ کدهای موجود در متن لایه‌های اجتماعی را برجسته کنند و به بررسی مناسبات، رخدادها، و تحولات اجتماعی که نشانه‌هایش در خط روایت وجود دارد، بپردازند. در این وضعیت هر رمانی می‌تواند به مثابه یک کتاب مرجع رویدادهای اجتماعی تلقی شود. چون سیر تطور و تحول شخصیت اصلی در بستر روایی با توجه به رویدادهای موجود در متن است که به وقوع پیوسته و در ذهن مخاطب باقی می‌ماند. ما بدون‌ِ دریافت این نشانه‌ها از وضعیت اقتصادی و اجتماعی و سیاسی شخصیت‌ها قادر به همراهی با متن نیستیم و یادمان باشد که در انتزاعی‌ترین نوع روایت‌ها هم این خوانش از رمان یا داستان کوتاه و شعر ضروری‌ست. در سال‌های اخیر این لایه‌ها در رمان ایرانی کمرنگ شده است. برای بررسی این وضعیت و آسیب‌شناسی ماجرا از یک جامعه‌شناس (ناصر فکوهی)؛ یک نویسنده و منتقد (عنایت سمیعی)؛ یک رمان‌نویس و شاعر (فرخنده حاجی‌زاده) دعوت کردیم تا به تحلیل این موقعیت بنشینند. در این نشست ما به جریان‌های افراطی این روزهای ادبیات داستانی ایران پرداختیم. به توجه بیش از اندازه به فرم و زبان و غفلت از ثبت رویدادها و تحولات هر دهه در رمان. به نقش اجتماعی روایت که منجر به زنده‌کردن رمان می‌شود. همچنین به ساختار فرهنگ کتابخوانی در جامعه‌ی امروز و بیشتر از اینها که در ادامه می‌خوانید…\nلادن نیکنام: از شما شروع کنیم آقای دکتر بفرمایید که به نظر شما ادبیات امر فردی است؟ یعنی ما ادبیات را باید امر فردی تلقی کنیم یا امر جمعی؟ و ادبیات معطوف به فرد نوشته می‌شود یا معطوف به جمع؟ باز منظور از فرد، آیا فرد مخاطب است یا فرد نویسنده؟ کدام یک از اینهاست؟ و اثرگذاری‌اش کجاست؟ من سعی کردم چند سوال را طوری ادغام کنم که بحث بتواند موثرتر پیش برود.\nناصر فکوهی: با اشاره ای اولیه بر اینکه نگاه من در این بحث صرفاً اجتماعی خواهد بود نه زیباشناسانه، باید بر دو نظریه در تاریخ جامعه‌شناسی تاکید کنم: مکتب فرانکفورت در برابر مکتب بیرمنگام. نخستین اینها بر مفهوم صنعت فرهنگ اصرار داشت و این بحث که در حوزه هنر و ادبیات ما با پدیده ابتذال و استفاده از هنر برای تداوم استثمار سرمایه‌داری و تحمیق مردم سروکار داریم؛ اینکه نقش چنین هنر و ادبیاتی در سیستم اجتماعی آن است که قدرت طبقه حاکم را بازتولید کند و این دنباله‌ی خطی هست که در مارکسیسم از قرن ۱۹ وجود داشت، به قرن بیستم هم رسید. اما در قرن بیستم این گرایش هم در خود مارکسیسم تغییر کرد و هم در شاخه‌هایی که لزوماً مارکسیستی نبودند، در برابر این نگاه، مکتب بیرمنگام که بیشتر به اسم مطالعات فرهنگی در دنیا معروف است با متفکرانی چون هوگارت،هال و دیگران مساله‌ی زیباشناختی اثر هنری را از مسائل اجتماعی در خود و بیرون از آن تفکیک و بحث مصرف عمومی فرهنگ و تحلیل آن را مطرح می‌کنند. این بحث که دموکراتیزه‌شدن فرهنگ برای ما موقعیت جدیدی ایجاد می‌کند که به عنوان جامعه‌شناس باید به این جنبه از قضیه نگاه کنیم. بنابراین نمی‌توانیم به مثابه جامعه‌شناس و نه کنشگر اجتماعی دارای سلیقه، لزوماً از چیزی به نام موسیقی مبتذل و ادبیات مبتذل سخن بگوییم چون این یک قضاوت ارزشی مبتنی بر سلایق ماست. در نهایت برای یک جامعه‌شناس، یک رمان فوق‌العاده ارزشمند که برنده‌ی جایزه نوبل شده از لحاظ تحلیل اجتماعی می‌تواند همانقدر ارزش پژوهشی داشته باشد که یک رمان که در نظام ارزشی و نقادانه ادبی در پایین‌ترین رده قرار داده شده است. در اینجا البته بحث «بازتابندگی» هم مطرح است یعنی اینکه جامعه شناس خواسته باشد کاملاً از شخصیت فردی خود در پژوهش جدا شود شاید ممکن نباشد اما باید تلاش روش‌شناسانه‌اش را بکند. آدورنو هنرمند و موسیقیدان هم بود، از این لحاظ او مثال خوبی است که این تفکیک را حتی در مورد شخصیت خودش نمی‌توانست انجام دهد. ولی برای ما این مساله بسیار روشن است که مخاطب به عنوان جامعه‌شناس نمی‌تواند وارد قضیه بشود. البته گفتم که بحث از این پیچیده‌تر است و در نظریه‌های جدید جامعه‌شناسی، نظریه‌ی بوردیو به خصوص بر اساس روش بازتابندگی (reflexive) پژوهشگر و موضوع پژوهش، ولو یک مخاطب جامعه‌شناس، هرگز نمی‌تواند به شکل ناخودآگاه خودش را از ساختارهایی که نظام اجتماعی در آنها او را تولید کرده جدا کند؛ مگر به روش‌هایی خیلی خاص که کار ساده‌ای نیست. گذشته‌ی ما، تربیت ما، طبقه اجتماعی که از آن بیرون آمده‌ایم روی قضاوت‌هایمان تاثیر دارد و اثر هنری را، ولو اینکه بگوییم داریم به شکل خنثی بررسی می‌کنیم، به شکل خنثی بررسی نمی‌کنیم؛ ولی در کل آنچه بیشترین اجماع را در جامعه‌شناسی داشته این است که هیچ چیزی نیست که اجتماعی نباشد. و هیچ چیزی نیست که جمعی نباشد. بنابراین از دیدگاه جامعه‌شناختی همه چیز جمعی است، و این معنایش این نیست که وقتی روانشناس صحبت می‌کند نتواند بگوید همه چیز فردی و روانی است؛ و یک گفتمان جامعه‌شناسی همه چیز را جمعی و اجتماعی می‌داند. به عبارت دیگر چیزی که مورد توجه ماست، شرایط اجتماعی به وجود‌آمدن مولف است، شرایط اجتماعی به وجود‌آمدن اجتماعی اثر هنری است. و سپس ساختارهایی هست که اینها را به هم وصل می‌کند و با جامعه مرتبط می‌کند، با تاریخ مرتبط می‌کند؛ و اینها را می‌برند داخل نظام‌های فکری، نظام‌های کنش و… و همه اینها اجتماعی است. نه اینکه اثر ادبی فقط اجتماعی است، اثر هنری هم اجتماعی است، خود متن جامعه‌شناسی اجتماعی است؛ وقتی یک جامعه‌شناس یک تحلیل اجتماعی می‌کند، خود این تحلیل هم اجتماعی است. بوردیو در این بحث حتی در حوزه‌ای چون فلسفه هم در برابر طرفداران و هم مخالفان‌هایدگر در موضوع رابطه‌اش با فاشیسم قرار می‌گرفت زیرا معتقد بود حتی در فلسفه، فیلسوف و فلسفه‌اش حاصل سازوکارها و ساختارهای اجتماعی هستند هر چند تمایل دارند خود را بر فراز آنها نشان دهند. از نظر جامعه‌شناسی یا آن بخشی از جامعه‌شناسی که من در آن قرار می‌گیرم، هیچ‌کسی، هیچ گروهی، هیچ فردی نیست که بتواند از خارج از نظام اجتماعی چیزی را به وجود آورده و یا تحلیل کند، بدون آنکه با این گزاره مفهوم عاملیت را نفی کنیم. اما نباید دچار توهم رویکرد‌های انتزاعی و تخیلی که بر اساس ترفندها و مهارت‌های زبان می‌توانیم، شویم. مثل اینکه می‌توانیم مرگ را تصور کنیم؛ ولی مرگ را در زبان تصور می‌کنیم، امکان تصور مرگ برای کسی وجود ندارد. چون بیولوژی نمی‌تواند ضد بیولوژیک را در تحقق حسی، تصور کند. ماده نمی‌تواند غیر ماده را تصور کند. تصوری که در اینجا اتفاق می‌افتد صرفاً یک ساخت زبانی است. زبان این خاصیت را دارد که می‌تواند به شدت توهم‌زا باشد؛ ولی همین به شدت توهم‌زا بودنش هست که امکان نوعی آزادی را ایجاد می‌کند که ما به آن آزادی ادبیات می‌گوییم. همان چیزی که رولان بارت، در ادبیات می‌بیند یعنی تنها فرآیند زبانی که آزادی‌بخش است. ادبیات این امکان را می‌دهد که ذهن بتواند لااقل در داخل خود زبان به نوعی توهم آزادی برسد. تمام آن چیزهایی که می‌گویم در حقیقت نوعی توهم است. حالا اگر ما بیاییم و این توهمات را به ساختارهایی که بر اساس آن بخواهیم قضاوت کنیم، تبدیل کنیم، طبعاً ممکن است از نظر نقد ادبی یا از نظر زیبایی‌شناختی قابل توجیه باشد، که حتماً هست، ولی از لحاظ جامعه‌شناسی قابل توجیه نیست. وقتی ما وارد جزییات ساختارهایی می‌شویم که یک قطعه‌ی ادبی را ایجاد می‌کنند یا یک قطعه‌ی موسیقی و یک تابلوی نقاشی را و حتی یک غذا را، ساختارهایی که یک شیوه‌ی نشستن، یک شیوه‌ی راه رفتن را و… در نهایت به این نکته پی می‌بریم که همه چیز به صورت اجتماعی تولید‌شده و قابل تحلیل است؛ البته در داخل خود سیستم زبان. از دیدگاهی زیباشناسانه و حسی این امری بدون شک غیر قابل تحمل است: اینکه انسان بخواهد از یک انسان خودش را به یک کنشگر خودکار همه رفتارها و سخنان خود و دیگران تبدیل کند. . ولی این معنایش آن نیست که در هر کجا یک معنی وجود ندارد و یک پیش‌بینی‌پذیری وجود ندارد، انسان از طریق زبان و ادبیات، و به خصوص ادبیات، این امکان را به دست می‌آورد که بتواند این محکومیت خودش را به پیش‌بینی‌پذیر‌بودن از بین ببرد.\nنیکنام: یعنی تفسیری وجود دارد. خانم حاجی‌زاده، تفسیری هست که در آن گفته می‌شود، روایت هنرمندانه وقتی اتفاق می‌افتد که امر فردی به امر جمعی تبدیل شود. این اتفاق هنگام نوشتن آگاهانه رخ می‌دهد یا ناخودآگاه؟ آیا نویسنده فقط باید به یک نیاز درونی پاسخ دهد؟ فعل و انفعال اندیشیدن به کارکرد اجتماعی متن چگونه در ذهن نویسنده به وقوع می‌پیوندد؟\nفرخنده حاجی‌زاده: ادبیات هستی مستقلی دارد و وظیفه‌اش در درجه‌ی اول خلق واقعیتی ادبی و وفاداری به ادبیت ادبیات است؛ اما بی‌آنکه بخواهیم کشیده شویم به سمت وقایع‌نویسی یا پیوند مکانیکی بین ادبیات و جامعه‌شناسی کمابیش اثر ادبی منعکس‌کننده‌ی جامعه‌ی عصر‌ی است که در آن شکل می‌گیرد. بنابر شرایط سیاسی، تاریخی، اجتماعی حتی جغرافیای زیستی نویسنده‌اش و از همین رو آیندگان حقیقت را از دل آفرینش‌های ادبی- هنری پیدا خواهند کرد نه متون تاریخی صرف. اتفاقاً از خلال صحبت‌های آقای فکوهی این سوال برای من پیش آمد که آیا قرار است ادبیات مشکلات جامعه را حل کند؟ به نظر من ادبیات چنین وظیفه‌ای ندارد. هرچند منکر رابطه‌ی آفرینش ادبی و واقعیت اجتماعی نیستم و فکر می‌کنم برای نویسنده توانایی است که بتواند امر خصوصی‌اش را به امری عمومی تبدیل کند یا شرایط عمومی جامعه را چنان درونی کند که در آثارش متبلور بشوند؛ و وقتی سوژه‌ای درونی نویسنده شده باشد خود به خود تبدیل به نیاز می‌شود؛ و نیاز در ابتدا به صورت ذهنی و روانی اتفاق می‌افتد، بعد نویسنده مبتنی بر واقعیت‌های عینی دست به خلق واقعیتی ادبی می‌زند. که هر چند بر‌گرفته از واقعیت بیرون و واقعیت ذهن نویسنده است اما به مراتب واقعی‌تر از واقعیت بیرون است. من اما با یک فرم از قبل تعیین‌شده نمی‌توانم بنویسم؛ یعنی نمی‌توانم یک چارچوب بگذارم و بگویم این امر فردی بر من رخ داده، من می‌خواهم این امر فردی را تبدیل کنم به امری عمومی. وقت نوشتن تنها به نفس نوشتن فکر می‌کنم، و تمام آموزه‌های ادبی را که در حد بضاعت یاد گرفته‌ام فراموش می‌کنم، بی‌توجه به سلطه‌ی تئوری‌ها. زمانی که امری فردی گلویم را فشار بدهد، مهابتش را به رخ بکشد مجبورم جیغ بزنم؛ و وقتی جیغ زدم گوش‌های کر خیابان هم می‌شنوند. گو اینکه این اتفاق درباره‌ی نوشته‌های من افتاد؛ یعنی مسائلی در زندگی خصوصی من اتفاق افتاد، که در عین حال مساله‌ی عمومی جامعه بود و ناخودآگاه از من سرریز کرد. اما اگر نویسنده بخواهد بر اساس دستورالعمل‌ها و استاندارد‌های تعیین‌شده فرمی انتخاب کند یا تصمیم بگیرد برای رفع مشکلات جامعه چنین و چنان کند بعید به نظر می‌رسد که پاسخ مناسبی دریافت کند.\nنیکنام: و شما چقدر معتقد هستید به اینکه نویسنده انگار مثل یک فیلتر یا صافی دارد عمل می‌کند که همه اتفاقات از او عبور میکند و حاصل عبور می‌شود متنی که نوشته می‌شود؟\nحاجی‌زاده: نمی‌توانم از جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنم جدا باشم. وقتی مدام خبر مرگ به گوش می‌رسد، وقتی عموم جامعه در‌گیر بیماری‌های خاص‌اند، وقتی کودکان بسیاری در معرض فقر و تجاوز به سر می‌برند، وقتی پی در پی از کشتار و انفجار خبر می‌دهند؛ هر چقدر هم آموخته باشم. «چگونه نوشتن» جایش را به «چرایی نوشتن» می‌دهد. اما روی لبه‌ی تیغ راه رفتن است. نوشتن از آنچه در پیرامون اتفاق می‌افتد، تاثیر می‌گذارد و رهایت نمی‌کند و وسواس این که مبادا شعر و قصه‌ات تبدیل به شعار و پایگاهی ایدئولوژیک شود. آنگاه که نوشتن به انگیزه‌ی رهایی تبدیل شود دیگر نه تنها به ژانرهای مسلط فکر نمی‌کنی بلکه ژانرها تشخص‌شان را از دست می‌دهند و ممکن است به سمتی بروی که با هیچ ژانری قرابت نداشته باشد. یا به قولی بگذاری خود راه بگویدت که چون باید رفت! من از زمانی رفتم به سمت «گزارش قصه» و «گزارش رمان» که فکر کردم در جایی زندگی می‌کنم که نه می‌توانم به روال آنچه به عنوان قصه آموخته‌ام وفادار باشم؛ نه دل در گرو گزارش دارم. این شد که نوشته‌ام به سمتی رفت که نه طبق تعریف‌های قراردادی قصه بود نه گزارش پس نامی خود‌ساخته برایش انتخاب کردم؛-گزارش قصه. از قضا خانم نیکنام شما از اولین کسانی بودید که به این مساله در نوشته‌های من اشاره کردید.\nنیکنام: آقای سمیعی ادبیاتی که نویسنده‌ی ما به شکل کاملاً فردی با آن مواجه می‌شود چطور می‌تواند ظرفیت جمعی پیدا کند چون او می‌خواهد در عین توجه به زیبایی‌شناسی متن و فرم آم کارکردی اجتماعی هم برای متنش متصور شود. این فعل و انفعال فردی از طریق چه سازوکاری و یا چه کیمیاگری‌ای به عرصه عمومی راه پیدا می‌کند؟\nعنایت سمیعی: پاسخ به این سوال قدری سخت است. شاید مستلزم این است که به عنوان روانکاو بالینی تک‌تک نویسنده‌ها را روانکاوی کنم. چون هر نویسنده‌ای دریافت خاصی از زبان، جامعه، فرهنگ و سنت خودش دارد اما آن چیزی که به عنوان متن یا اثر به خواننده عرضه می‌شود نشان می‌دهد که ارتباطش با عرصه‌ی عمومی از چه قرار است. بهتر است من کمی درنگ کنم روی مقوله‌ی تاریخی، چون اساساً نگاهم به ادبیات تاریخی است. ببینید، وجه غالب ادبیات ما از دوران مشروطه تا انقلاب اسلامی، سیاسی و اجتماعی بود و شاعران و نویسندگانی که به ادبیات اجتماعی اعتنایی نداشتند به حساب نمی‌آمدند یا دیده نمی‌شدند، مثل رویایی، احمدرضا احمدی یا سهراب سپهری. حتی با فروغ نیز با اکراه برخورد می‌کردند. به همین ترتیب بوف کورِ هدایت کمتر از چشم‌هایشِ بزرگ علوی مورد اقبال قرار می‌گرفت. البته تشکیلات حزبی هم از آن حمایت می‌کرد و سانسور هم که معمولاً آثار متوسط یا نازل را حذف می‌کند، با حذف چشم‌هایش علاقه‌مندان را برانگیخت که به آ‌ن توجه کنند. بنابراین عوامل فرامتنی گوناگونی دست به دست هم می‌دهند تا شعر، رمان و ادبیات سیاسی عمده شود. ادبیات اجتماعی و سیاسی در معنای نازل‌اش ایدئولوژیک است. یعنی در مقابل فرهنگ توسعه که در هر زمینه به عمق کار توجه دارد یا باید داشته باشد، سطحی است و بر آن غالب می‌شود. یکی از دلایل پیروزی انقلاب اسلامی همسویی با هنر و ادبیات سیاسی با انقلاب بوده است. یعنی کارکرد غیرادبی برای ادبیات مهم‌تر از ادبیت بوده است. اساساً در کشورهایی که حزب وجود ندارد، رسانه‌های آزاد نیست از ادبیات انتظار می‌رود که وظایف نهادهای دیگر را بر عهده بگیرد. در این دوره وضع کاملاً برعکس شده است. از طرفی ادبیات اجتماعی و سیاسی به اشباع رسیده بود. از طرف دیگر وضعیت اجتماعی و سیاسی نویسنده را واداشت که به دنیای درون پناه ببرد. ترجمه‌ی مکاتب نظری و فلسفی نیز باعث شد مقوله‌ی زیبایی‌شناسی به امر مطلق بدل شود. بنابراین اولاً به مسائل اجتماعی کمتر توجه شد، ثانیاً آن مسائل از منظر فردی تحلیل شد.\nنیکنام: یعنی شما می‌گویید نویسنده‌ی ایرانی الان کاملاً دارد خودآگاه ادبیات را امر فردی تصور می‌کند؟ یعنی فقط معطوف به خودش می‌نویسد.\nسمیعی: اساساً زبان پدیده‌ای جمعی است منتها ادبیات زبانی درون زبان است؛ یعنی زبان ارتباطی نیست، مقدمات و قواعدی دارد که خانم حاجی‌زاده هر قدر مدعی باشد که می‌خواهد گزارش-قصه بنویسد، اگر آن قصه قواعد قصه را نیافریند گزار‌ش‌اش هم از دست می‌رود یا به ضد خود بدل می‌شود. رئالیسم سوسیالیستی تایید استالین یا بازتولید قدرت است. اما شاعر یا نویسنده‌ای هم هست که به مداخله‌ی هنر در امور جامعه اعتقاد ندارد. سهراب سپهری می‌گوید: جای مردان سیاسی بنشانید درخت/ تا هوا تازه شود. آیا باید گفت سهراب سپهری چون شعر سیاسی یا اجتماعی نمی‌نویسد شاعر نیست یا شاعری است غیرسیاسی؟ رویکرد هنر و ادبیات مدرن به زبان و فرم هنجارهای متفاوت به وجود می‌آورد. شعر عشقی و بهار شعر اجتماعی است اما در چارچوب شعر سنتی. در حالی که شعر اجتماعی نیما به مدرنیسم جهانی پیوند می‌خورد. به همین ترتیب ادبیات اجتماعی بعد از انقلاب، متفاوت است. به رغم سانسور و محدودیت‌های دیگر خود خانم حاجی‌زاده قبل از گزارش-قصه‌نویسی رمان فوق‌العاده‌ای به نام «از چشم‌های شما می‌ترسم» نوشته است. رضا قاسمی، ابوتراب خسروی، محمدرضا کاتب و ده‌ها نویسنده‌ی داستان کوتاه که به دلایل گوناگون نسبت به رمان موفق‌ترند، آثار ارزشمندی به وجود آورده‌اند. یک زمان فکر می‌کردند زبان وسیله‌ای برای برقراری رابطه بین رمان و زندگی است. امروز رابطه رمان و زندگی زبانی تلقی می‌شود.\nحاجی‌زاده: جناب فکوهی استنباط من از فحوای حرف‌های شما این است که جامعه‌شناسی خودش را برتر از همه‌ی ساختارهای دیگر می‌بیند. آیا درست متوجه شدم؟\nفکوهی: ابداً، جامعه‌شناس این ادعا را دارد که همه چیز اجتماعی است از جمله خود جامعه‌شناسی. اما این ادعا را ندارد که تنها رویکرد شناختی به موضوع ادبیات باید جامعه‌شناسانه باشد، این امری است که درون خود پارادایم جامعه‌شناسی باید فهمیده شود و نه ادبی یا زیباشناسانه. بنابراین هیچ مورخ یا جامعه‌شناسی نمی‌تواند از نوعی خودانگیختگی مطلق حتی در تحلیل و گفتمان جامعه‌شناسانه دفاع کند. این بحث در حوزه‌های جدید در تئوری ادگار مورن آمده و به علوم دقیقه هم تسری پیدا کرده مورن معتقد است حتی علم طبیعی یعنی علم دقیقه، علمی که ما می‌گوییم پزشکی، علم فیزیک و… اینها هم نمی‌توانند ادعا کنند که ساختارهای اجتماعی نیستند، یا می‌توانند فراتر از ساختارهای اجتماعی باشند؛ در داخل اینها هم ما می‌توانیم تحلیل اجتماعی بکنیم. چرا فیزیک رفته به طرفی که رفته، چرا شیمی رفته به طرفی که رفته؛ البته زمانی مورن اینها را می‌گفت که ما بسیاری از داده‌های تاریخی را نداشتیم. امروز اگر سرنوشت علم شیمی را در آلمان بین دو جنگ و بعد از جنگ جهانی دوم مورد بررسی قرار دهیم، می‌بینیم که کاملاً وابسته است به فاشیسم، وابسته است به سیستم پژوهش علمی که در آلمان فاشیستی می‌شد برای اینکه یک راه‌حلی برای کشتارهای جمعی به دست بیاورند و شیمی در آنجا به وسیله‌ی یک ایدئولوژی هدایت می‌شود. تمام دانش ریاضی از یک طرف فیزیک است و از یک طرف در فاصله سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ بر اساس فشاری بود که وجود داشت برای اینکه چه کسی زودتر به بمب اتمی می‌رسد و تمام مساله این بود که قبل از اینکه جنگ تمام شود، بمب اتمی آزمایش شود در شرایط واقعی. ولی بعد سیستم ژورنالیستی و سیستم زبانی سال‌های سال کار می‌کند تا هیروشیما و ناکازاکی را به عنوان یک امر ژئوپولتیک قلمداد کند؛ در حالی که امروز می‌دانیم که هیروشیما و ناکازاکی آزمایشی بودند که باید قبل از تمام‌شدن جنگ انجام می‌شد در مقیاس واقعی (بمب اتمی که ساخته شده بود). تمام اینها نشان‌دهنده آن است که اصلاً اینطور نیست، یعنی جامعه‌شناس‌ها قابل تحلیل‌اند و دائماً تحلیل می‌شوند از طریق همان روش شاید کمی پیچیده‌تر. خود نقدی که در این حوزه وجود دارد کمی این کار را انجام می‌دهد؛ نقدی که جامعه‌شناسان بر هم انجام می‌دهند و بر جامعه‌شناسی انجام می‌شود.\nحاجی‌زاده: ضمن اینکه قرابت دارند و نزدیک‌ترین علوم به همدیگر هستند.\nفکوهی: بستگی دارد چه تعریفی به علم بدهیم، وقتی می‌گوییم علم، لزوماً منظورمان یک امر مثبت نیست. علم را ما چیزی تعریف می‌کنیم که دارای روش‌شناسی خاصی در شناخت باشد که اتفاقاً من فکر می‌کنم در ادبیات وجود ندارد و همین اجازه می‌دهد خلاقیت در ادبیات بتواند آزادانه رشد کند. آزادی‌ای که ادبیات می‌دهد هیچ‌وقت یک متن علمی نمی‌تواند بدهد.\nنیکنام: الان این سوال برام مطرح است که چه قدر کارکرد جامعه‌شناسانه‌ی ادبیات از سوی جامعه‌شناس‌ها از رمان ایرانی مورد توجه قرار می‌گیرد؟ آیا نهادهایی به شکل حرفه‌ای و پیگیر در این زمینه فعالیت می‌کنند؟\nفکوهی: متاسفانه نه چندان. البته ما در رشته‌های دیگری چون نشانه‌شناسی و نقد ادبی متخصصان برجسته‌ای داریم. یا در ادبیات، کسانی نقد‌ها و نظریات بسیار علمی در حوزه ادبیات از دیدگاه اجتماعی دارند. البته تخصص من جامعه‌شناسی آسیب‌های اجتماعی است و جامعه‌شناسی شهری معاصر. جامعه ما هم، جامعه‌ا‌ی به شدت آسیب‌زده و آسیب‌زا است. بنابراین تقریباً هیچ حوزه‌ای نیست که آسیب‌زده نباشد. از این لحاظ شاید سخنان من تا حدی در حوزه هنر و ادبیات مشروعیت بیابد.\nنیکنام: پس می‌فرمایید که چنین ساز‌و‌کاری به صورت حرفه‌ای وجود ندارد؟\nفکوهی: نه چندان، البته در اغلب دانشکده‌ها، جامعه‌شناسی ادبیات داریم، یعنی نهادهای آموزشی‌اش به صورت صوری وجود دارد ولی واقعیت قضیه در آنجاست که آسیب عمومی نظام دانشگاهی و علمی سبب شده که هر چند ما به صورت فردی افراد درخشانی داریم برآورد کلی چندان درخشان نیست. و شاید اصولاً وجود افراد درخشان در یک نظام ناتوان خود گویای آسیب عمیق باشد. جامعه ما به شدت از ساختار تفکر قهرمان‌پرور و قهرمان‌اندیش و نخبه‌اندیش (در معنای منفی واژه) تبعیت می‌کند: چهره‌سازی و مراد و مرید‌پروری، و فرآیندهایی از این دست همه چیز را به سوی نابودی فکری سوق می‌دهند.\nکار ما اغلب تقلید از غرب به شکل مضحک بوده است و به جای پرورش استعداد‌ها آنها را می‌کشیم و به این کار خود نام نخبه‌پروری می‌دهیم. من در تجربه بیست سالی که ایران در نظام آموزشی و فکری فعال بوده‌ام می‌توانم بگویم بسیاری از کسانی که می‌توانستند نویسندگان درخشانی بشوند، فیلمسازان درخشانی بشوند، آهنگسازان درخشانی بشوند، نقاشان برجسته‌ای بشوند؛ نشدند، زیرا افراد و ساختار‌های سودجویی آنها را به سوی اهداف توهم‌آمیز هدایت کردند تا یک‌شبه ره صد‌ساله بروند یا با حمله به این و آن یا مریدی این و آن، یا با تبعیت از بازار داخلی و خارجی هنر و دانش به جایی برسند. متاسفانه ما در گسست با جهان هستیم و همین دائماً توهم را در همه بیشتر می‌کند. همه از خودشان می‌پرسند چرا به ما جایزه نوبل ندادند، و در نهایت بهترین پاسخی که پیدا می‌کنند این است که توطئه‌ای در کار است. حالا من اینجا دیگر به عنوان یک جامعه‌شناس صحبت می‌کنم و به عنوان یک مخاطب معمولی سخن می‌گویم: چرا صادقانه نمی‌آییم و کتاب آقا یا خانم ایکس را نمی‌گذاریم جلوی خودمان و آثار برجسته جهانی که درباره‌شان اجماع وجود دارد را با آن مقایسه کنیم و ببینیم که واقعاً چقدر تفاوت وجود دارد و چرا نباید توقع خود را پایین بیاوریم و کار خود را دائما صد‌چندان جلوه دهیم. ما تا جایگاه خودمان را درک نکنیم، نمی‌توانیم پیشرفت کنیم. وزارت علوم در ایران، شاخص توسعه علم را در ایران مقالات علمی و پژوهشی بیان کرده که در ژورنال‌های روز منتشر می‌شوند. و همه می‌دانند که حتی روبه‌روی دانشگاه تهران و در خیابان‌های اطرافش و با اینترنت می‌توان با سیصد یا چهارصد هزار تومان، مقاله علمی پژوهشی چاپ کرد. همان مقالات علمی پژوهشی که چاپ می‌شوند، به وسیله‌ی سیستم‌های دانشگاهی تایید می‌شوند و شاخص قرار میگیرد برای اینکه خودشان خودشان را بالا ببرند. همین توهم در ادبیات هم هست، در سینما هم هست، در هنر هم هست، در نقاشی هم هست.\nسمیعی: حرف‌های آقای دکتر فکوهی را اگر بخواهیم به ادبیات برگردانیم می‌گوییم در هنر و ادبیات ایران نخبگان انگشت‌شماری پیدا شدند. در حالی که در غرب علاوه بر نخبگان مکاتب ادبی و هنری یا نهادهای ادبی و هنری شکل گرفتند. شما وقتی می‌گویید امپرسیونیسم، ده‌ها نقاش دارد، مکتب اکسپرسیونیسم نام ده‌ها شاعر و نقاش و نویسنده و فیلمساز را به ذهن متبادر می‌کند. تفاوت اینجاست که ما همچو مکاتبی نساختیم، بنابراین خلاقیت‌ها را افراد معدودی به انجام رساندند. از طرفی چون مکتبی پدید نیامد نویسنده‌ای در مقام هدایت هم بوف کور نوشت و هم حاجی‌آقا. در حالی که چنین چرخشی در رمان‌ها و داستان‌های کافکا که هدایت تحت تاثیر او بود، دیده نمی‌شود. رمان در زبان فارسی ناشی از تحول رمانس نبود، بلکه جمال‌زاده و هدایت تحت تاثیر داستان کوتاه و رمان غربی به داستان و رمان رو آوردند. می‌خواهم بگویم که مدرنیسم اساساً وارداتی است و درک و دریافت آن نیز منوط به الگوهای مشابه غربی است. به عنوان مثال شعر نیما در ارتباط با شعر مدرن جهان به خصوص سمبلیسم فرانسوی قابل فهم است. در حالی که شما برای درک شعر خانلری، سایه یا مشیری نیازی به مطالعه‌ی شعر مدرن ندارید .\nنیکنام: پس چطور می‌شود که در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ همین تعداد رمان ایرانی هم بین مردم نمی‌رود و مخاطب آن چنین است، اگر رمان آینه‌ای از مسائل جامعه باشد نباید بین مردم راه پیدا کند؟\nحاجی‌زاده: به نظر من نویسندگانی به درستی حوزه‌ی خصوصی را به حوزه‌ی عمومی تبدیل کرده‌اند. برای من اما این سوال پیش آمد که آقای دکتر فکوهی چند در‌صد از آثار ادبی معاصر را خوانده‌اند؟ آیا مبنای صحبت‌شان بر اساس مطالعات ادبی‌شان است؛ یا با یک پیش‌فرض سرو‌کار داریم که جامعه‌ی ایران در همه حوزه‌ها این است و این است و این؛ چون سیستم دانشگاهی‌اش معیوب است که از نظر من هم حداقل در حوزه‌ی علوم انسانی معیوب است و قطعاً هیچ کسی بر اساس مدارج دانشگاهی ایران شاعر و نویسنده نشده. دانشکده‌های ادبیات شاعر و نویسنده نمی‌سازند، این شعرا و نویسندگان هستند که دانشکده‌های ادبیات را می‌سازند. آیا جناب فکوهی با این نگاه خط بطلان به کل ادبیات امروز ایران می‌کشند؟ هر چند در جاهایی می‌شود با بخشی از صحبت‌هایشان صد درصد موافق بود. ولی فکر نمی‌کنم شعر و داستان و رمان ما، در همه موارد پسرفت کرده باشد. کافی است نگاهی به تعداد نویسندگان و شاعران زن بکنیم. در پاسخ شما باید بگویم کل ادبیات ایران فارغ از دغدغه‌های اجتماعی نیست و تهی از درخواست‌های آزادیخواهانه. نوع بیان فرق کرده است با آن دوره‌ای که شاملو مثلاً صراحتاً می‌گفت آه اگر آزادی سرودی می‌خواند. الان هم گفته می‌شود اما تنیده درون یک متنِ گاه تغزلی، حسی و…\nفکوهی: توجه زنان به خلاقیت باعث شد مطالبات اصلی‌شان را نادیده بگیرند.\nحاجی‌زاده: اتفاقاً هیچ دوره‌ای زنان تا این حد مصرانه در پی مطالباتشان نبوده‌اند.\nنیکنام: این خیلی مهم است که اینها چطوری در فرم و ساختار اتفاق بیفتد، که با هم تنیده شوند، که به زیبایی‌شناسی متن لطمه نزند.\nحاجی‌زاده: اتفاقاً از این نظر‌گاه موفق‌تریم.\nنیکنام: یعنی شما فرم‌های الان را کمال‌یافته‌تر می‌بینید؟\nحاجی‌زاده: بله. البته در برخی آثار، نه همه یا آنچه نوشته می‌شود. کسانی هم هستند که بیش از آن که دغدغه‌ی نگارش داشته باشند میل به دیده‌شدن دارند، برنده شدن، اولین بودن، جریان‌ساز‌شدن. اصولاً شاعری، نویسنده‌ای در دوره‌ای ادبیات کهن را می‌آموزد، ادبیات غرب و شرق و همه را تجربه می‌کند، از آنها عبور می‌کند و می‌خواهد طرحی نو در‌اندازد. حالا یا موفق می‌شود یا نه. ولی امروزه همه ساز نا‌کوک می‌زنیم و اسمش را می‌گذاریم جریان فلان یا…، نامگذاری‌های مختلف، رفیق‌بازی، تعریف و تمجید‌های توخالی از خود و دوستان گرمابه و گلستان، متفاوت‌نویسی. ایجاد تفاوت زیباست؛ ولی نه هر تفاوتی. تفاوت باید در ساختار عمقی اثر اتفاق بیفتد نه از بیرون؛ والا با سروته نوشتن و‌های‌و‌هوی بیهوده که تفاوت ایجاد نمی‌شود. یا یک‌شبه و یک‌ساله که نمی‌شود جریان‌ساز شد. نکته‌ی دیگر این که رمان یا شعر ما، هزار نسخه هم فروش نمی‌رود، شما خیلی دست بالا گرفتید. بسیاری از چاپ‌های مکرر و تیراژهای فلان و بهمان هم شگردهای تبلیغاتی است. در بحث تیراژ کتاب مشکل ما با نویسنده و شاعر نیست. مشکل جای دیگری است. متنی که سانسور می‌شود؛ در صدر، سانسور دولتی، بعد سانسورهای فردی، اجتماعی، عرفی، خانوادگی، قبیله‌ای که دست کمی از سانسور دولتی ندارند. من نویسنده اولین سانسورچی خودم هستم. قلم اولین سانسورچی است. چون آنچه در ذهن می‌گذرد، با آنچه روی کاغذ یا صفحه‌ی مانیتور یا… می‌آید تفاوت اساسی دارد. حل مشکلات معیشتی و فراگیر‌شدن بیماری‌های خاص و سنگینی هزینه‌های درمان وقتی برای کتاب‌خواندن نمی‌گذارد؛ مگر محمود استادمحمد به دلیل عدم دسترسی به دارو در بیمارستان جان نداد. عدم عادت به مطالعه و…، حالا بخشی از این مساله هم به نویسنده بر‌می‌گردد و این که خواننده نشانی از خودش در اثر نمی‌بیند، گرچه قرار هم نیست که نویسنده گزارش لحظه به لحظه بدهد و همه جا سرک بکشد. نقش شرایط اجتماعی چیست؟ آیا جامعه این فرصت را به شما و منی که دغدغه‌ی خواندن و نوشتن داریم می‌دهد، چقدر ما شعر و قصه در ذهنم داریم. مدام شعرها و قصه‌های ما (حداقل در مورد خودم با اطمینان می‌گویم) سقط می‌شود.\nنیکنام: مثل فیلمی که می‌گویند ساخته می‌شود برای جشنواره‌های جهانی.\nحاجی‌زاده: دقیقاً! این تصور ذهنی من نیست. این راحتی از یکی از نویسندگان بنام -فکر کنم در آن جلسه جناب سمیعی هم تشریف داشتند- به صراحت در یک جمع عمومی گفت: من به همه شاگردانم و به همه جوانان توصیه می‌کنم که دنباله‌رو هدایت نباشند. بروند دنباله‌رو خانم فتانه حاج سیدجوادی باشند. اگر می‌خواهند کارشان ترجمه شود و دیده شوند و غیره. اشکالی بر شاعر و نویسنده‌ای که برای جهانی‌کردن اثرش تلاش می‌کند وارد نیست اما زمانی که میل ترجمه‌شدن اثری بر نوشتن ارجح می‌شود نوشته از دست می‌رود. اتفاقاً وقتی آقای سمیعی گفتند که هدایت چرا بعد از بوف کور می‌رود و حاجی آقا را می‌نویسد دوست داشتم بپرسم این شقه‌گی را چه کسی به هدایت تحمیل می‌کند که بعد از بوف کور حاجی آقا را می‌نویسد.\nنیکنام: خب فکر نمی‌کنید اگر نویسنده کدهایی از محیط اجتماعی‌اش بگذارد خواننده رغبت به دنبال کردن کار ادبی پیدا کند؟ نویسنده‌های ما در جهان ذهنی و لابیرنت‌های بی‌انتهای جهان درونی خود انگار غرق شده‌اند…\nحاجی‌زاده: خُب برخی از نوشته‌ها هم در اتاق‌های مجازی با عقاید انتزاعی و ذهنی نوشته می‌شوند. شاید آن نویسندگانی را که شما اشاره دارید؛ مشکلات و در‌گیری‌های اجتماعی کمتری دارند یا خود‌بسنده‌اند.\nحاجی‌زاده: کسانی که شما می‌گویید در لابیرنت‌های ذهنی خودشان هستند تجربه کمتری از مشکلات اجتماعی دارند. نویسندگان حمایتی را هم داریم. در این جامعه جانشین‌سازی صورت گرفته است. وقتی که یکسری نویسنده پرورش داده می‌شوند، ما هنرمندان پرورشی داریم. نفس آرزو که بد نیست ای کاش روزی تمام سانسور‌چی‌ها هم نویسنده شوند. در کتابخانه‌های اروپا و آمریکا، فکر می‌کنید، دسترسی به ترجمه آثار چند نفر از شاعران و نویسندگان جدی وجود دارد؟ تک و توکی برحسب اتفاق. در عوض تا دلتان بخواهد ترجمه آثار نویسندگان پرورشی با حمایت‌های ویژه موجود است.\nنیکنام: آقای سمیعی فکر نمی‌کنید پیروی از مدهای ادبی باعث می‌شود نویسنده‌های ما تب‌زده هر بار به یک شیوه ی روایت روی بیاورند؟ به جای اینکه سعی کنند مسائل روز را با استفاده از تکنیک‌های روایی مدرن یا پست مدرن در متن اجرا کنند. این مسائل (مثلاً آلودگی محیط زیست) چطور باید در متن بیاید که به ساختار زیبایی‌شناسانه‌ی کار لطمه نزند؟\nسمیعی: دو مساله را باید از هم تفکیک کرد. یکی اینکه بگوییم هنرمندان در ایران دچار توهمات عجیب و غریبی هستند و از جمله همه در انتظار جایزه نوبل. اولاً فکر نمی‌کنم همچو مساله‌ای عمومی است. ثانیاً اگر چنین باشد در متن آسیب‌شناسی اجتماعی قابل مطالعه است و ربطی به خود هنر و ادبیات ندارد. قدر مسلم اینکه هنرمند در ایران، به خصوص شاعر و نویسنده نادیده گرفته می‌شوند. فقط سانسور حذف نمی‌کند ماهم با نادیده‌گرفتن یکدیگر به سیستم حذف کمک می‌کنیم. مساله‌ی دیگر تقلید یا تاثیر‌پذیری از مکاتب ادبی و هنری کشورهای دیگر است. رئالیسم جادویی امریکای لاتین، در هند، ژاپن یا حتی کشورهای غربی ممکن است منبع الهام واقع شود. اینکه رئالیسم جادویی چقدر در ایران در پیشبرد رمان‌نویسی موفق بوده مهم است. وگرنه تاثیرپذیری نیما و هدایت از فرهنگ غربی چیزی از ارزش آثار آنان کم نمی‌کند. اما ما از حیث ادبی و هنری وارد دوره‌ای شده‌ایم که هنر و ادبیات ایدئولوژیک یا تبلیغی را پشت سر گذاشته است.\nنیکنام: یعنی شما می‌گویید، تقریباً عامدانه آنها از این چنین نگاهی پرهیز می‌کنند.\nسمیعی: اصلاً دوره‌ای است که کیفیت خود را بر شما تحمیل می‌کند. جنبش‌های هنری قرن بیستم رابطه‌ی رمان و زندگی را که در بالزاک، فلوبر، تولستوی، داستایوفسکی و چخوف و بسیاری دیگر از نویسندگان دیده می‌شود گسسته است. بین رمان و زندگی فاصله افتاده و رمان به حوزه‌های معرفت‌شناختی در عرصه‌های گوناگون کشیده شده است. آن ارتباط بین رمان و زندگی دیگر وجود ندارد یا اگر دارد از نوع دیگری است.\nنیکنام: نباید هم وجود داشته باشد؟\nسمیعی: باید و نبایدی در کار نیست. نگاه هنر و ادبیات بعد از انقلاب به جامعه عوض شده است. اول باید به این تغییر دید توجه کرد بعد رسید به اینکه چرا عده‌ای رمان آپارتمانی می‌نویسند.\nنیکنام: آشپزخانه‌ای می‌نویسند.\nسمیعی: آشپزخانه‌ای یا غیراجتماعی می‌نویسند. ولی در وهله‌ی اول باید پذیرفت که شاعر و نویسنده دیگر به قول فرای سخنگوی جامعه نیست. فردی است از جامعه و از منظر فردی می‌نویسد.\nنیکنام: این منظر فردی یا فردیت؟\nسمیعی: منظر فردی را در معنای شخصی و خصوصی نگفتم. همان فردیتی که منظور شماست. البته به صرف اینکه رمانی در آپارتمان می‌گذرد، نفی آن را توجیه نمی‌کند.\nحاجی‌زاده: اصلاً خود همین که طرف مجبور می‌شود، در آپارتمان بنشیند یک بحث است.\nسمیعی: بحث شرایط اجتماعی.\nحاجی‌زاده: چه کسی این نویسنده را وادار کرده که به آپارتمان پناه ببرد. من اصلاً منکر این نیستم. فکر می‌کنم خانم نیکنام هم به مدل‌هایی مثل «حاجی آقا» فکر نمی‌کنند یا مدل‌هایی فرض کنیم، مثل «خرمگس»، «مادر» یا حتی «برمی گردیم گل نسرین بچینیم». اصلاً بازگشت به آن نوع نوشته‌ها فقط از منظر بررسی ادبی ارزش دارد. اما برای من این سوال پیش می‌آید شما که جوانی و عمر را پای آرمانی گذاشتید و تلاش کردید، اما اتفاقی که انتظارش را کشیدید نیفتاده؛ نسل بعد از شما، یا نسل امروز، شاید به عینه مثل شما تجربه نکرده باشد، درست اما تا چه زمانی باید ادبیات تاوان این به ثمر‌نرسیدن را بدهد. منظورم این نیست که ما باید بر‌گردیم به آن سبک و سیاق بنویسیم، ولی آیا واقعاً یک حالت خنثی‌گرفتن، یا ارجاع صرف به این بحث زبان، من خودم دغدغه‌ی زبان دارم. چون عنصر اصلی ادبیات زبان است. دارایی دیگری به غیر از کلمه که ندارد. اما گاهی این بازی‌های زبانی تا مرز لودگی پیش می‌رود. طوری که حتی خود زبانیت هم در آن فراموش می‌شود.\nنیکنام: آقای سمیعی هم دارند به همین موضوع اشاره می‌کنند که مثلاً همین توجه زیاد به زبان و فرم می‌تواند یک بررسی جدی آسیب‌شناسانه بشود که این کار جامعه‌شناس است. مثلاً مندنی‌پور در دوره‌ای از کار نویسندگی به چنین سبکی روی آورد و پیروانی هم پیدا کرد…\nحاجی‌زاده: اتفاقاً شهریار مندنی‌پور هم به تکنیک نگارش توجه دارد و هم مسائل اجتماعی را نا‌دیده نمی‌گیرد حتی رنگی از جبهه در برخی از کارهایش می‌بینیم.\nنیکنام: اشاره‌ی من بیشتر داستان کوتاه‌هایی است که مثلاً در آبی ماوراء بحار چاپ کرد.\nسمیعی: منظورشان شهریار وقفی‌پور است.\nحاجی‌زاده: یا مثلاً شاعرانی مثل… -حالا نمی‌خواهم بگویم مثل ایشان، از آوردن نام صرف نظر می‌کنم- اصلاً حتی زبان را هم از زبانیت تهی می‌کنند. آنقدر که یک جاهایی به لودگی تبدیل می‌شود.\nنیکنام: افراط و تفریط در هر یک از عناصر داستانی می‌تواند به بحث جامعه‌شناسی ادبیات مربوط شود. فقدان یا افراط در هر جریانی نشانه‌ی یک وضعیت قابل تامل است.\nناصر فکوهی: بله. البته من خواستم که چند نکته را بگویم. سوءتفاهمی نشود. چون این طور مباحث کوتاه برگزار می‌شود و از چارچوب مطبوعاتی، همین است که ممکن است فرصت برای این نباشد که مسائل دقیق مطرح شود و به‌اندازه کافی و صدالبته به سوءتفاهم برسد. اولاً من به هیچ عنوان، نه اینجا و نه در این مورد، در هیچ موردی مطلق‌گویی نمی‌کنم. اصلاً معتقد به مطلق گویی نیستم. وقتی می‌گویم مثلاً نظام ادبیات ایران، نظام آسیب‌زده است، این یک بحث مطلق نیست. وقتی این بحث را در مورد دانشگاه هم می‌کنم، آنجا هم مطلق نیست. یعنی ما اصلاً به مطلق‌انگاری اعتقادی نداریم. منتها این میزان آسیب‌ها متفاوت از یکدیگر هستند. ما یک پروژه بزرگ بازنمایی‌های شهری را تعریف کرده‌ایم که برای اولین بار به صورت نظام‌مند از ادبیات و سینما و هنر و نقاشی در متن‌های علمی استفاده شود یعنی با این دیدگاه نگاه نکنیم که جامعه‌شناسان مسائل درون هنر و ادبیات و و روابط و حتی قضاوت‌های ادبی و زیباشناسانه را نمی‌دانند. اینکه من اسم نمی‌آورم، مساله این نیست که نخواهم مصداق بیاورم. یا مثلاً ادبیات و غیره را دست کم به مثابه مخاطب معمولی نشناسم. بحث من این است که مساله این یا آن شخص، یا این آن نویسنده یا موفق‌بودن و موفق نبودنش یا بهتر بودن یا بدتر بودنش نیست. مساله ساختارهای بیماری هستند، ساز‌و‌کارهای بیماری هستند که به ما ضربه می‌زنند. اتفاقاً به کسانی که به نظرم می‌توانستند خیلی درخشان‌تر باشند از آنچه هستند. تمام بحث ما این است. بافت ناسالمی که می‌توانست سالم باشد یا اگر سالم است، سالم‌تر باشد. مساله آسیب‌شناسی، این است. بنابراین اصلاً از ذهنیات حرکت نمی‌کنیم. ما از سازوکار‌ها حرکت می‌کنیم. سازوکارها هم در ادبیات ایران، در هنر ایران، در نظام دانشگاهی ایران، اینجا بحث ادبیات است و به همین جهت من بیشتر راجع به ادبیات صحبت می‌کنم. ولی انتقادهای اصلاً غیرقابل مقایسه و شدیدتر را من از سیستم دانشگاهی کرده‌ام که خودم در آن حضور دارم تا حدی که این پرسش مطرح است که چرا کسی که از درون سیستم می‌آید تا این حد آن را زیر سوال می‌برد؟\nحاجی‌زاده: بگویید به دلیل اینکه بهتر درک می‌کنید.\nفکوهی: من می‌گویم، کارم را می‌کنم. سیستم دانشگاهی اصولاً وظیفه‌اش این است که انتقاد کند. نه اینکه به اصطلاح مجیز کسی را بگوید. بنابراین بحث در اینجا رو به ادبیات است. ببینید بحث ما این است، ما یا باید بتوانیم و برسیم به جایی که ظرفیت‌های نقد را در خودمان بالا ببریم و اصولاً بفهمیم و بعد بالا ببریم. یا باید در یک دایره‌ای همین طور بچرخیم. من اگر اینجا راجع به ادبیات صحبت می‌کنم، منظورم این نیست که علوم اجتماعی بهتر است. همه چیز می‌تواند از همه چیز بدتر باشد. می‌توانیم این طور حساب کنیم. در ادبیات، ما باید ابتدا به جایی برسیم که بتوانیم شرایط نقد را فراهم کنیم که نرسیده‌ایم. اصلاً چنین ذهنیتی وجود ندارد.\nنیکنام: بیشتر وقت‌ها وجود ندارد.\nفکوهی: بیشتر وقت‌ها، به شکل عام وجود ندارد. شرایطش وجود ندارد. ما اصلاً به آن مرحله نرسیده‌ایم. نقدی که در ایران وجود دارد، چیست؟ یا تسویه حساب است یا تعریف و بده‌بستان. وقتی که شما در چنین سیستمی هستید، چه انتظاری دارید. چطور می‌خواهید سیستم پیشرفت کند. سیستم باید از نقد برای پیشرفت خودش استفاده کند. نمی‌تواند این کار را بکند. چون نمی‌تواند نقد کند. افرادی که دست به نقد می‌زنند، زود می‌خواهند درس بدهند. بگویند که این طور باید رمان بنویسید. اصلاً ما نتوانستیم نقد را بفهمیم. بنابراین، این تبدیل می‌شود به یک آسیب. در مورد اینکه چرا رمان‌ها، مثلاً خواننده ندارند و چرا کتاب‌های ما خواننده ندارند، باید برویم و ببینیم سطح فرهنگ عمومی‌مان چیست. باز هم می‌گویم من اینجا نظر شخصی خودم را می‌دهم، من نه به کسی درس می‌دهم و نه اعتقادی به روش درس‌دادن در این زمینه‌ها دارم. علت اصلی از نظر من، پایین‌بودن عمومی سطح فرهنگ در ایران بوده. این بحثی است که ما سال‌هاست داریم در سیستم دانشگاهی انجام می‌دهیم. ما تا در سیستم پایه، فرهنگ را نتوانیم بالا ببریم، نمی‌توانیم در سطح سیستم نخبه یا هنر پیچیده و خاص نیز خلاقیت ایجاد کنیم. در سیاست‌های فرهنگی در ایران از قبل از انقلاب، از سال‌های ۳۰ روندی شروع شده است و بعد از انقلاب هم ادامه پیدا کرده است، به دلیل توهمی که نسبت به جهان دارند، بدون شناختی که از جهان داشته باشند، همه‌اش به دنبال نخبه‌پروری بوده‌اند. همه‌اش به دنبال این بوده‌اند که این و آن جایزه جهانی را «حق» خود بدانند و نگرفتن آنها را یک توطئه بدانند، دائماً به دنبال روایت‌های «موفقیت» این و آن بوده‌اند…\nنیکنام: یعنی اگر رمان ما همه گیر نمی شود به این دلیل نیست که ظرفیت‌های اجتماعی متن ضعیف است؟\nفکوهی: نه، به نظرم آن امر اصلی نیست. بگذارید برایتان یک مثالی از یک حوزه بزنم. در ایران، در همین تهران، به اندازه‌ای کتاب از متفکران پسا‌مدرن فرانسوی منتشر می‌شود که فکر نمی‌کنم کشور دیگری در منطقه حریف ما بشود. اینکه کیفیت این ترجمه‌ها که اغلب مترجمانشان حتی زبان فرانسه هم نمی‌دانند چیست را بگذاریم کنار، حال این همه خوانندگان فوکو و دریدا و رانسیر و ریکور کجا هستند. وقتی در همین تهران، مثلاً یک اجرای کلاسیک موسیقی گذاشته می‌شود، چند نفر می‌روند و شرکت می‌کنند؟ من مواردی را می‌شناسم که مجبور هستند بلیت مجانی بدهند، که افراد بروند و بنشینند. یعنی این افراد اصلاً نمی‌دانند موسیقی کلاسیک چیست. برای اینکه شما بخواهید موسیقی کلاسیک گوش بدهید، باید گوشتان به موسیقی کلاسیک عادت کند. خود کنش به اصطلاح ادبی، مثلاً خواندن رمان یا شنیدن، همه این رویکردها و عملکردهای فرهنگی نیاز به یک سیستم رفتاری آموزش‌یافته و تمرین دارد که ما بتوانیم عادت به خواندن کنیم و آن را درونی کنیم. عادت به شنیدن کنیم. لذت‌بردن خود یک سیستم کنش است که افراد باید با آن خو بگیرند. در سیستم‌های جهانی که در این زمینه موفق هستند، علتش این است که از کودکی، فرد را درون سیستم‌های کنشی قرار می‌دهند که کنش‌های فرهنگی را درونی کند. تا از رمان لذت ببرد. از تماشای چیزها لذت ببرد. از کشف چیزها لذت ببرد. از آشناشدن با چیزها، از خلاقیت اصولاً لذت ببرد. ما اصلاً چنین چیزهایی تولید نمی‌کنیم. پس چرا انتظار داریم که افراد رمان هم بخوانند. ما افراد را در سیستم‌مان تربیت می‌کنیم برای منفعل‌شدن. اینکه یک جا بنشینند و هیچ کاری نکنند این یک سیاست فرهنگی توهم‌زده بوده که غرب را در فناوری‌هایش می‌خواسته و در مادیت مدرنیته‌اش…\nحاجی‌زاده: در واقع مسوولان فرهنگی به اینجا…\nفکوهی: مسوولان فرهنگی در واقع بازتاب جامعه هستند. حوزه سیاسی بازتاب جامعه‌ای است که تولیدش کرده است. به عبارت دیگر حوزه سیاسی، حاصل تولید روابط اجتماعی یک جامعه است. وقتی که به قدرت می‌رسد، خودش خودش را بازتولید می‌کند. بنابراین ما این طور نمی‌توانیم صحبت کنیم. ببینید، سیاسی‌دیدن همه چیز ما را به هیچ نتیجه‌ای نمی‌رساند. سطح فرهنگ عمومی واقعاً در ایران پایین است.\nحاجی‌زاده: چرا؟ چرایی‌اش مهم است.\nفکوهی: علتش این است که روشنفکران ما از دوره مشروطه، تصورشان این بوده است که می‌توانند با تقلید از غرب، مثل غرب شوند.\nنیکنام: یعنی شما آسیب اصلی رمان ایرانی را در حقیقت از یک تقلید می‌دانید.\nفکوهی: من الان در مورد یک رمان ایرانی صحبت نمی‌کنم. چون بحث رمان نیست. بحث ادبیات اگر بخواهید به طور کلی بگویید، اصلاً مصرف فرهنگی، در ایران دچار آسیب است. چرا ما به مثابه یک کنشگر که هنردوست است، و نه یک جامعه‌شناس، می‌بینیم نازل‌ترین آثار بالاترین مصرف را دارد؟ به این دلیل که نازل‌ترین آثار، ساده‌ترین شکل ارتباط را امکان‌پذیر می‌کنند. مثالی بزنم که نشان دهم بحث من، یک بحث ارزشی نیست: فردی که مثلاً دایره لغاتش، از حد متعارف یعنی دو تا سه هزار کلمه پایین‌تر است، مثلاً هزار کلمه است، چطور می‌تواند رمان و اثر ادبی درخشان مثل پروست یا حتی بینوایان بخواند؟ در ایالات متحده، همین امروز کاندیدایی مثل ترامپ از این امر استفاده می‌کند تا پیشرفت کند یعنی با دایره لغات بسیار محدود صحبت می‌کند. بنابراین وقتی ما در یک سیستمی دایره لغات افراد را به هر دلیل، پایین بیاوریم، اصولاً بخش بزرگی از آنها، ادبیات برایشان غیر قابل دسترسی می‌شود. اصلاً آن را نمی‌توانند بخوانند. این موضوع بسیار ساده‌ای است. این پایین‌آوردن سلیقه اجتماعی است. در برابر این، ما با یک نوکیسگی و یک اسنوبیسم فرهنگی هم مواجه هستیم که افراد نگاهشان پیداکردن روایت‌های موفقیت است. همه می‌خواهند موفق شوند. کتاب چاپ کنند. جایزه ببرند. پرفروش باشند. تقدیر شوند. به سطح «جهانی» برسند. این امر در سینمای ما در حال حاضر فاجعه‌ای به وجود آورده و چیزهایی بدتر از فیلمفارسی‌های قدیم ایجاد کرده است. و چیزهای دیگری که مثلاً در سطح جهانی‌اند. برای اینکه یک الگو وقتی داده می‌شود که فلان فیلم برنده جایزه می‌شود، بعد آن الگو تا بی‌نهایت تکرار می‌شود. برای چه؟ برای اینکه یک روایت موفقیت تصور می‌کنند و همه فکر می‌کنند اگر آن جور فیلم بسازند یا داستان بنویسند، به موفقیت خواهند رسید. این داستان در فیلم مستند از این هم بیشتر ضربه زده است، بنابراین باید گفت ما نیاز به بازتعریف واژگانی چون «موفقیت» داریم. جامعه‌ای می‌تواند موفق باشد در ادبیات و در خلاقیت ادبی و خلاقیت هنری که هنرمند هم احساس آزادی کند. بزرگ‌ترین آثار ادبی قرن بیستم، به وسیله کسانی خلق شده است که در بدترین شرایط و فشار بوده‌اند. بنابراین آزادی یکی از داده‌هاست. توماس مان، آثارش را در چه شرایطی نوشته است؟ تسوایگ در چه شرایطی آثارش را نوشته است: وقتی تحت تعقیب بود و هر لحظه ممکن بود او را دستگیر کرده و بکشند. در این مواقع نوشته بود. توماس مان هم همین طور. بنابراین لزوماً آن داده نیست.\nنیکنام: از حرف شما این نتیجه را می‌گیرم که لزوماً تقویت لایه‌های اجتماعی در متن که توسط رمان‌نویس اندیشیده و نیندیشیده وارد شده به ارتباط‌گیری با مخاطب نمی‌انجامد…\nفکوهی: نه، نمی‌تواند ارتباطی برقرار کند. این لزوماً به ادبیات هم ربط ندارد. در حوزه علوم اجتماعی، بحثی که امروز بیشترین اجماع را دارد، بحث پیچیدگی و عدم قطعیت است به گونه‌ای که ادگار مورن مطرح می‌کند. ببینیم غاساس این بحث چیست؟ اینکه ما به هر شکلی به پدیده اجتماعی به عنوان پدیده قطعی نگاه کنیم، راه اشتباهی را رفته‌ایم: یک دوگانه خوب و بد، یک دوگانه مثبت و منفی، این از همان ابتدا ما را به اشتباه می‌اندازد. و پدیده بعدی مساله پیچیدگی: اینکه ما نمی‌توانیم در یک پدیده، صرفاً بر اساس یکی از جنبه‌هایش صحبت کنیم. هر جنبه یک پدیده، در آن واحد، هم می‌تواند مثبت باشد و هم منفی و خنثی. در مقابل این بحث پیچیده، بحث ساده، سیاه و سفیدکردن همه چیز، و تاکید بر تنبیه و تشویق محض است. البته در عصر اطلاعات و قرن بیست و یکم قاعدتاً باید فهمید تضاد بخشی از واقعیت است، اما برای این باید سطح فرهنگی میانگین بالا باشد و برای رسیدن به این هدف باید سیاستگذاری در جهت بالابردن این سطح کرد. حال، آن چیزی که بیشترین ضربه را در اینجا می‌زند، سنوبیسم و نوکیسگی است. آقای سمیعی اشاره کردند به مثلاً دوران مشروطه و بعدش به دهه‌های ۲۰ و ۳۰٫ اشکالات زیادی در آن دوره‌ها بوده است. ولی در آن دوره‌ها، هنوز نوعی عقلانیتی دست کم پراگماتیستی وجود داشت که الان کمتر داریم. آن عقلانیت چه بود؟ آن عقلانیت این بود که یک جوان قبل از هر چیزی به علایقش فکر می‌کرد و نه بازاری که او را چنین دستکاری نمی‌کرد، یا به جهانی که بازیچه‌اش کند. فکر نمی‌کنم هدایت هرگز چیزی نوشته باشد برای اینکه فروش کند و مثلاً مردم آن را بخوانند یا جایزه ملی و جهانی ببرد. بحث بازار، بحث مخاطب، بحث جوایز و اعتباری که از آنها می‌آید، موضوعی است که امروز چنین قدرتی گرفته‌اند. در قرن نوزدهم، همان امپرسیونیسم‌هایی که از آنها و امروز آثارشان بهترین بازارها را دارند، بین نمایشگاه پاریس و دنباله‌روی در نقاشی که هم ثروت و هم شهرت را به همراه می‌آورد و سلیقه و نوآوری خودشان یک لحظه تردید نکردند.\nنیکنام: فکر نمی‌کنید که به این خاطر بوده است که آنجا مسیر هنری از دل جنبش‌های اجتماعی به صورت طبیعی به وجود آمده است؟ ولی ما اینجا اصلاً حرکت‌های اجتماعی سیستماتیک نداریم تا هنرمند با آن ارتباط برقرار کند.\nفکوهی: مسلماً یکی از دلایل هم این بوده است. جامعه ایران دچار شوک‌های پی در پی شده است. بزرگ‌ترین شوکی که در این جامعه اتفاق افتاده است و آن را از مسیر طبیعی‌اش خارج کرده است، در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ اتفاق افتاد و مساله تزریق بزرگ مالی‌ای بود که به جامعه ایران شد. یک جامعه نسبتاً فقیر. یک جامعه روستایی. یک جامعه عشایری، فکر کنید یک بچه روستایی فقیر و عشایری. یکباره بیاید به خانه و به او اطلاع دهند که شما یک عمویی داشته‌اید که تاکنون از حضور او خبر نداشته‌اید و این سوپرمیلیاردر بوده و الان در حساب شما، مثلاً صد میلیارد دلار پول وجود دارد. حالا برو و هر جا که می‌خواهی خرجش کن. چه بلایی سر این آدم خواهد آمد؟ آیا نابود نخواهد شد؟ همان اتفاقاتی خواهد افتاد که در ایران رخ داده. ما شروع کردیم با آن پول دانشگاه درست‌کردن و ساختمان به پا‌کردن، جایزه‌گذاشتن و لباس‌های فرنگی‌پوشیدن و ادای غربی‌ها را درآوردن و به تدریج خودمان هم باورمان شده است. نمی‌خواهم بگویم که همه چیز منفی بوده. پیچیدگی دقیقاً همین است، ما بهترین‌ها و بدترین‌ها را با هم داشته‌ایم. زمانی در جلسه‌ای مطرح شد چطور است که ما در ایران ۳۰ مجله معماری داریم و در لندن سه چهار تا، گمان من این بود دلیلش این است که در لندن معماری می‌کنند و در اینجا ما مجله در می‌آوریم. همین است که از تیراژهای هزارتایی گله داریم.\nحاجی‌زاده: تیراژ به ۲۰۰ نسخه رسیده…\nفکوهی: این چندان اهمیتی ندارد، ۲۰۰ یا ۵۰۰ یا هزار. بحث من این است که دائم مقایسه‌هایی می‌کنیم که پایه‌ای ندارند. امروز گله داریم چرا رمان هزارنسخه‌ای در می‌آید، اما از خود نمی‌پرسیم ۳۰ سال پیش چند رمان در می‌آمد و امروز چند تا؟ من می‌توانم عین این مقایسه را در مورد کتاب‌های جامعه‌شناسی بکنم. در زمانی نه چندان دور، مثلاً در دهه ۱۳۴۰ مجموع کتاب‌هایی که در ادبیات جامعه‌شناسی داشتیم، شاید ۲۰ یا ۳۰ تا هم نبود مهم‌ترینش هم کتاب مرحوم آریان‌پور بود.\nسمیعی: دو تا کتاب داشتیم. یکی هم کتاب باقر پرهام.\nفکوهی: بله، یکی هم کتاب آقای پرهام. الان، طبق اطلاعات وزارت ارشاد، فکر می‌کنم هر ماه صدها عنوان فقط در جامعه‌شناسی کتاب منتشر می‌شود. شاید تعداد عناوین ما امروز خیلی با فرانسه تفاوت نداشته باشد، آما آیا می‌شود این دو فرهنگ را از لحاظ تولید علوم اجتماعی با هم مقایسه کرد. تعداد دانشجویان ما در ایران دو برابر فرانسه است. با جمعیت تقریباً یکسان. من فکر می‌کنم ما سالی چند هزار نفر دانشجوی تنها فیلم مستند داریم. چندین هزار نفر دانشجوی معماری داریم. اینها نشانه چیستند؟ نشانه نبوغ و دانش بالای ما، یا نشانه سوء مدیریت ما؟ اینها صرفاً پول‌های نفت است که در حال تبدیل‌شدن به یک سیستمی است که در داخل خودش دائماً دارد با توهم خودش را سرگرم می‌کند.\nنیکنام: برای درآمد مالی این کار را نمی‌کنند. یعنی این نویسنده‌ها و اینهایی که در حال کار هستند، خیلی شیک با قضیه برخورد می‌کنند.\nفکوهی: متاسفانه این ثروت، ثروتی است که در اینجا به یک چرخه دائم توهم و تخریب تبدیل شده است. البته ساختارهای اجتماعی هم تاثیر خودشان را دارند. من معتقدم که در اینجا ما قرار نیست مقصر تعیین کنیم. من اصلاً اعتقاد ندارم به اینکه مقصر تعیین کنیم. سیستم‌های اجتماعی، سیستم کلی و به هم‌پیچیده‌ای است. ولی فکر می‌کنم باید یک واقعیت وجود داشته باشد. قطع رابطه با جهان، و نبود تفکر و کنش بین‌رشته‌ای، یکی از بزرگ‌ترین ضربات به جامعه ما بوده است. جامعه‌شناسان ما چقدر هنر می‌شناسند؟ چقدر ادبیات می‌شناسند؟ حتی در خود جامعه‌شناسی، ببینیم، یک مثلاً متخصص جامعه‌شناسی، چقدر انسان‌شناسی می‌داند. چقدر جمعیت‌شناسی می‌داند. تقریباً هیچ. در حوزه ادبیات، در معماری و سایر حوزه‌ها وضعیت بهتری نداریم: بی‌خبر از جهان، بی‌خبر از خود و دیگران. در چنین شرایطی که جامعه اینقدر از لحاظ فرهنگ عمومی نازل است، شما چه انتظاری دارید؟ مثلاً مردم بنشینند و رمان بخوانند.\nنیکنام: چیزی که من فهمیدم این است که آقای فکوهی قضیه را در سطح کلان می‌بینند. کار از کارکردهای اجتماعی رمان یا شعر گذشته است…\nفکوهی: آن بحث، البته جایگاه خودش را دارد. و بحث تخصصی است. نظر من این است، نمی‌توانستیم بهترین‌های دنیا را داشته باشیم. به همان دلیلی که به شما گفتم. چون رمان را سیستم اجتماعی تولید می‌کند.\nنیکنام: ولی این طور که شما می‌گویید، اگر ما آن ساختارها را هم داشتیم، الان این اتفاقات نمی‌افتاد.\nفکوهی: من که تخصص در ادبیات ندارم اما فکر می‌کنم تا شرایط مساعدی وجود نداشته باشد جز به صورت نقطه‌ای نمی‌توان شاهد درخشش و خلاقیت ادبی و هنری بود. شاید هم اشتباه کنیم. همان طور که تاریخ هدایت را به ما شناساند. هدایت که در دوره خودش مورد پسند نبوده است. هدایت مثال خوبی است. جامعه ما در دوره هدایت هیچ استقبالی از او نکرد. نامه‌های هدایت و بحث‌هایی را که مطرح کرده بخوانیم. می‌بینیم که روشنفکران آن زمانه چه رفتاری با او داشتند. و او هم در مقابل چه قضاوت تندی راجع به جامعه می‌کند. آیا این به این دلیل بود که کار هدایت ارزش نداشت؟ ارزش زیبایی‌شناسی نداشت؟ این را که نمی‌توانیم امروز بگوییم. این را که همه می‌دانند. همین وضعیت در مورد کافکا و بسیاری دیگر از نویسندگان قرن بیستم هم بوده است. بنابراین به نظر من مساله این است که اصلاً آیا این اثر هنری، امکان برقرارکردن ارتباط با جامعه را دارد؟ یا ندارد؟ در یک جامعه‌ای که اصلاً افراد نمی‌توانند کتاب بخوانند، شما چطور انتظار دارید که مثلاً رمان بخوانند و حالا رمان پیچیده بخوانند یا غیرپیچیده بخوانند؟ حالا چه بهترین باشد چه بدترین. از همه این نکات گذشته، آنچه گفتیم بیشتر شامل تهران می‌شود و اگر از پایتخت و شهرهای بزرگ فاصله بگیریم وضعیت به مراتب بدتر می‌شود. ظاهراً در حال حاضر مساله و دغدغه همه جایزه بردن و فروش آثار و رفتن به جشنواره‌هاست. یا نمایشگاه بروند در نمایشگاه فرانکفورت ما رفتیم شرکت کنیم، بسیار خوب به چه چیزی رسیده‌ایم؟ سیستم‌های ارزشی کاملاً توهم‌زا، هیچ ارزشی ندارد. مثال‌ها زیاد است: یک ایرانی، یعنی در واقع یک ایرانی‌تبار که مثلاً از پنج‌سالگی به امریکا رفته یا آنجا به دنیا آمده است، برنده جایزه می‌شود، و نام این را می‌گذاریم «موفقیت ایرانیان در امریکا». کدام ایرانی؟ آیا به جز بر اساس نظریه‌های نژادی و مبتنی بر خون در چنین مواردی می‌توان از ایرانی‌بودن یک فرد نام برد؟ حال بگذریم که یک اندشه انتقادی باید از خودش درباره مفهوم جایزه و تاثیرش بر سیستم‌های اجتماعی هم سوال کند که ما اصلاً به آن مرحله نمی‌رسیم. متاسفانه افراد در جایگاه خود نیستند ما به بسیاری از ناشران پیشنهاد دادیم که در سایت انسان‌شناسی و فرهنگ کتاب‌های معتبرشان در حوزه فرهنگ را رایگان معرفی کنیم ولی چندان استقبالی نشد. یعنی حتی برای کار خود آنقدر ارزش قائل نیستند که کتابشان را رایگان معرفی کنند. آن هم در یکی از پربیننده‌ترین و معتبرترین سایت‌های علمی-ترویجی فارسی‌زبان.\nفکوهی: چرایی‌اش احتمالاً این بوده که حاضر نیستند به منشی‌شان دو ساعت اضافه کار پول بدهند که فایل مثلاً زرنگار را تبدیل به فایل ورد کنند. واقعیت آن است که اصلاً مساله‌شان دیده‌شدن و خوانده‌شدن کتاب‌ها نیست فقط بازار و فروش برایشان مهم است.\nحاجی‌زاده:کتاب‌های بامجوز وزارت ارشاد را می‌خواهید یا کتاب‌های بی مجوز را هم.\nفکوهی: مشخص است که ما در چارچوب قانون حرکت می‌کنیم. می‌خواهم بگویم نه نویسنده، نه ناشر حتی اینقدر با جهان رابطه برقرار نکرده‌اند که درک کنند ما وارد عصر اینترنت شده‌ایم و باید از کاغذ به سوی سیستم الکترونیکی بروند.\nنیکنام باز هم نمی‌خوانند.\nفکوهی: به نظر من بیشتر می‌خوانند. من هم تجربه کاغذی را دارم و هم تجربه الکترونیکی را. اصلاً قابل مقایسه نیستند. می‌خواهم این را بگویم که این بی‌فرهنگی و بی‌خبری از جهان و فرآیندهای جدیدش است که در حال ضربه‌زدن شدید به ماست. عقب‌ماندگی بیشتر از آنکه در مردم ما باشد در نخبگان، روشنفکران و دانشگاهیان ما هست. در گروهی است که باید اتفاقاً این چیزها را عوض کنند. نمی‌توانند بکنند. شما به یک نفر حالی کنید که چطور باید نقد کند. نمی‌توانند این کار را کنند.\nنیکنام: آقای سمیعی شما هم یک بحثی داشتید و یادداشت کردید، بفرمایید.\nسمیعی: این دومین جلسه است که در خدمت شما هستم و آنچه اتفاق نمی‌افتد، مکالمه است. یعنی هر دو جلسه به تک‌گویی برگزار شده است. در سنت فرهنگی ما گفت‌وگو وجود ندارد. مناظره چرا. مناظره رو‌کم‌کنی است. تک‌گویی ارائه‌ی اطلاعات است. برخلاف تصور رایج من فکر می‌کنم در حوزه‌های مختلف، آدم‌های اثرگذاری به عرصه رسیده‌اند. می‌توانم دست‌کم پنجاه منتقد ادبی، هنری به شما معرفی کنم که به کار خود مسلط‌اند. این رشد کمی که در مواردی کیفی هم هست به ارتقای فرهنگی انجامیده. این همه مجله و روزنامه و کتاب را نمی‌توان ندیده گرفت. تاثیرگذاری هنر و ادبیات همیشه با واسطه بوده. با واسطه‌ی نقد، آموزش، بحث‌های آزاد در رسانه‌های همگانی. معمولاً معاصران چشم دیدن هم را ندارند، چون به عنوان رقیب به هم نگاه می‌کنند. اما درباره‌ی رابطه‌ی هنر و ادبیات با جامعه باید بگویم که بعد از انقلاب ارزش‌ها و باورها تغییر یافته و به قواعد درونی آثار بیش از دخالت در امور اجتماعی اهمیت داده می‌شود.\nفکوهی: متاسفانه هر اندازه می‌گویم که سخنان بنده را مطلق نگیرید تاثیری ندارد. قصد من نه توهین است و نه اسم از این و آن بردن و کار کسی را زیر سوال بردن ما باید بتوانیم خودمان را زیر سوال ببریم تا بتوانیم پیشرفت کنیم. اینکه چاپ چندین و چندم کتاب‌های فلسفی سنگینی صحبت کنیم که همه تقریباً می‌دانند افراد بر اساس اسنوبیسم آنها را می‌خرند، ما را به جایی نمی‌رساند. خوش‌بینی خوب است اما نه جایی که ما را به گذاشتن آرزوهایمان به جای واقعیت‌ها سوق دهد. به هر حال من باز هم از مجله سینما و ادبیات برای این میز‌گرد که شاید کمک کوچکی به درک برخی از مسائل کرده باشد متشکرم. و اگر نتوانستم بیش از این مفید باشم پوزش می‌خواهم.\nاین مطلب در چارچوب همکاری انسان شناسی و فرهنگ و مجله سینما و ادبیات منتشر می شود. این مطلب در شماره ۵۲ اردیبهشت و خرداد ۱۳۹۵ این مجله منتشر شده است. تیتر از مجله است.\nمجله‌ی رادیویی نگاه‌ها و اندیشه‌های رادیو فرانسه\nنقدی بر رمان «از چشمهای شما می‌ترسم» فرخنده‌حاجی‌زاده


ریشه تاریخی ضرب المثل ستون پنجم دشمن\nضرب‌المثل «ستون پنجم دشمن» یا به نقلی دیگر «مگر تو ستون پنجم دشمنی؟»\nکاربرد ضرب المثل : ضرب‌المثلی که به معنای کنایی به افرادی اطلاق می‌شود که خواسته و ناخواسته کاری می کنند که به ضرر گروه خودی و نزدیکانشان تمام می‌شود.\nدر مورد ریشه این ضرب‌المثل آورده اند که...\nدر ضرب المثل «ستون پنجم دشمن» که البته امروز یک اصطلاح رایج در ادبیات سیاسی محسوب می‌شود، «ستون پنجم» به معنای جاسوس است. البته شاید بتوان در تعبیر درست‌تر گفت اگرچه جاسوس در معنای اصلی خود کسی است که مصلحت کشور را ولو به قیمت جان خود از نظر دور می‌دارد و از روی خودآگاهی به سود دشمن کاری می‌کند اما در این مثل اشارت به افرادی است که دانسته و ندانسته و گاه از روی جهل کاری می‌کنند که به ضرر گروه خودی است و به قولی گل به خودی محسوب می‌شود و ضرر بزرگی را بر روند کار گروهی وارد می‌کند.\nحال باید دید ریشه این عبارت از کی و کجا ناشی می‌شود.\nدر جنگ‌های سه ساله اسپانیا (1936-1939) مولا یکی از سرکردگان سپاه ژنرال فرانکو با ارتش خود به سمت مادرید در حرکت بود.\nاو برای کمونیست‌های حاکم بر شهر پیغامی فرستاد با این مضمون: «من با چهار ستون سرباز از شرق، غرب، جنوب به سوی مادرید پیش می‌آیم ولی شما روی ستون دیگری هم حساب باز کنید که آن «ستون پنجم» در جمع خود شماست.\nکسانی که با ما و عقاید ما هر چند مخالف هستند اما موافق عملکرد شما هم نیستند و نهایتا کاری می‌کنند که به نفع ما تمام می‌شود. از این ستون بترسید که به تمامی امور شما واقف هستند و در شما نفوذ دارند و با عملکردشان راه ورود چهار ستون مرا همواره می‌کنند.\nژنرال فرانکو نهایتا با کمک همین ستون پنجم، توانست پایتخت اسپانیا را تصرف کند.\nاز آن زمان بود که اصطلاح «ستون پنجم» وارد ادبیات سیاسی شد و امروز نه تنها در سیاست که در زندگی عامه مردم هم گاهی به کار می‌رود و اطلاق آن به کسانی است که در خفا و پنهانی اعمالی انجام می‌دهند که به ضرر خودی تمام می‌شود، در ظاهر در لباس دوست هستند و در باطن از دشمن، دشمن‌ترند.\nضرب المثل ستون\nضرب المثل ستون پنجم\nضرب المثل دشمن\nضرب المثل با دشمن\nضرب المثل برای دشمن


صدراعظم المان ازپروسه صلح افغانستان شمول حمايت کرد | Pajhwok Afghan News\nوزارت صحت عامه: گزارش ده مورد اخیر مشکوک کرونا نیز منفی بوده است\nصدراعظم المان ازپروسه صلح افغانستان شمول حمايت کرد\nJan 24, 2020 - 09:52\nکابل (پژواک، ٤ دلو ٩٨): صدراعظم آلمان از تلاش های حکومت افغانستان در پروسه صلح که از سوی افغان ها رهبری شود و افغانستان شامل آن پروسه باشد، حمایت کرد و از سوی دیگر وزير خارجۀ عربستان بر نقش علماى دين در پروسه صلح تاکيد نمود.\nرئيس جمهور غنى در حاشيه نشست مجمع جهانى اقتصادى با شمارى از رهبران کشورهاى مختلف ديدارکرد.\nپنجاهمین اجلاس مجمع جهانی اقتصاد از اول تا چهارم دلو سالروان به اشتراک ٥٣ تن از سران و رهبران کشورهاى جهان همچنین فعالان اقتصادی سرشناس در داووس سویس برگزار گرديد.\nدر خبرنامۀ ارگ رياست جمهورى که کاپى آن به آژانس خبرى پژواک نيز مواصلت کرده، آمده است که محمد اشرف غنی رئیس جمهوری اسلامی افغانستان روز گذشته در حاشیۀ اجلاس مجمع جهانی اقتصاد در شهر داووس سویس، با انگلا مرکل صدراعظم آلمان دیدار کرد.\nدر این دیدار صدراعظم آلمان حمایت خویش را از تلاش های حکومت افغانستان در پروسه صلح که از سوی افغان ها رهبری شود و افغانستان شامل آن پروسه باشد، اعلام کرد.\nوی افزود که حکومت آلمان علاقمند است تا دیالوگ بین الافغانی را میزبانی کند و همچنان در راستای حمایت از اقتصاد و انکشاف افغانستان به ویژه در قسمت انرژی قابل تجدید و معادن، متعهد می باشد.\nخانم مرکل یکبار دیگر بر تداوم همکاری های کشورش در عرصه امنیتی با افغانستان تاکید ورزید و اعلام نتایج ابتدایی انتخابات ریاست جمهوری را که در آن رئیس جمهور غنی پیشقدم است، تبریک گفت و از وی بخاطر یک سفر رسمی به آلمان دعوت کرد.\nدر مقابل رئیس جمهور غنی ضمن قدردانی از کمک و همکاری های آلمان با افغانستان در عرصه های مختلف، گفت که در یک فرصت مناسب به آن کشور سفر خواهد نمود.\nطبق يک خبر ديگر، رئیس جمهور غنی و فیصل بن فرحان آل سعود وزیر امور خارجۀ عربستان سعودی نيز در حاشيه اين نشست با هم ديدار کرده و روی گسترش همکاری ها میان دو کشور صحبت کردند.\nدر این دیدار که در شهر داووس سویس انجام شد، هر دو جانب در خصوص صلح افغانستان و تلاش های کشورها به ویژه عربستان سعودی در زمینۀ برجسته شدن نقش علما در پروسۀ صلح، بحث و تبادل نظر کردند.\nهمچنان رئیس جمهور غنی و وزیر خارجه عربستان سعودی بر همکاری میان دو کشور در خصوص تبادلۀ معلومات در بارۀ شبکه های تروریستی منطقوی و کاهش تنش ها در منطقه، صحبت نمودند.\nهر دو جانب در رابطه به گسترش همکاری های اقتصادی میان دو کشور صحبت کردند و فیصل بن فرحان آل سعود، گفت که افغانستان برای عربستان سعودی حایز اهمیت است و ما به همکاری های خود با افغانستان و مردم این کشور ادامه خواهیم داد.\nنماینده گان حکومت و طالبان در دوحه پيرامون زندانیان مذاکره میکنند


توصیه هایی برای داشتن سفری مهیج به مادرید - وبلاگ بایوس\nبه گزارش وبلاگ بایوس، توصیه هایی برای سفر به مادرید\nمادرید، پایتخت اسپانیا، شهر تاریخ، موسیقی، شور و هیجان و فوتبال است. مادرید را می توان نمونه کوچک کشور اسپانیا دانست: از تمام سنت ها و جذابیت هایی که در این کشور وجود دارند، موردی هم در مادرید پیدا می گردد. مادرید را در جهان با میراث فرهنگی و هنری یگانه و زیبایش و با شب های پر زرق و برق و زنده اش می شناسند. موزه های بی پایانش، رستوران ها و کافه های همواره بیدارش و هوای معتدل و مردم زنده و خوشحالش، مادرید را یکی از پرتوریست ترین شهرهای اروپا کرده است. مجله گردشگری خبرنگاران توصیه هایی برای سفر به مادرید پایتخت اسپانیا و شهر پر شور اسپانیا آماده کرده که اگر به این کشور سفر کرده اید، حتما بخوانید.\nتقریبا چهار فصل سال، شهر شلوغ و پر از مسافر است. با این حال، بهار و پاییز برای دیدن مادرید وقت مناسب تری است؛ هم هوا خوب است و هم فستیوال ها و جشن های زیادی در شهر برپاست. قلب مادرید، میدان دروازه خورشید یا Puerta Del Sol در قسمت جنوبی شهر است که با دو مجسمه معروف معین شده: مجسمه پادشاه کارلوس سوم و مجسمه خرس و درخت که نماد خانواده سلطنتی اسپانیا و نماد مادرید به شمار می رود.\nپوئرتا دل سول در مرکز مادرید قرار گرفته است و در سفر به ماردید و از آنجا به راحتی به هر جای شهر می توان رفت. نزدیک این منطقه، میدان مشهور دیگری با نام پلازا مایور قرار گرفته است که از شلوغ ترین و محبوب ترین میدان های شهر است.\nپلازا مایور میدانی وسیع است که ساختمان هایی قدیمی به سبک معماری گوتیک با رستوران ها، کافه ها و مغازه ها دور تا دورش را پر نموده است. ساخت پلازا مایور در قرن هفده و به دستور پادشاه فیلیپ سوم آغاز شد و امروز با حضور مجسمه فیلیپ سوم در وسط میدان، این جا محل اصلی جشنواره ها و گردهمایی های مردم مادرید است. مردم مادرید به شب زنده داری و خیابان گردی معروف شده اند.\nخیلی از کافه ها و مغازه ها تا ساعت پنج صبح نیز باز هستند. مردم محلی و توریست ها هم تا هر ساعت شب در رستوران ها و پلازاها در رفت و ٱمدند. توصیه می کنیم در سفر به ماردید شما هم در با دیگر مردم همراه باشید. علاوه بر میدان مایور، میدان سیبلس (Plaza De Cibeles) با ساختمان تالار شهر بزرگ و مشهور و نورپردازی بی نظیرش در شب همواره پر رفت و آمد و زنده هستند. میدان سیبلس را باید موقع بازی های باشگاه رئال مادرید ببینید؛ تقریبا تمام هواداران رئال مادرید این جا جمع می شوند و اگر تیم شان ببرد که دیگر جشن تا صبح در تمام خیابان های شهر برپاست.\nمادرید شهر هنر و شهر موزه ها و نمایشگاه های هنری است. یکی از جاهایی که نباید دیدنش را در سفر به مادرید از دست بدهید، موزه پرادوست. موزه ای که یکی از بزرگ ترین مجموعه های آثار هنری اروپا و اسپانیا را دارد. با ساختمانی بزرگ و فضای سبز دیدنی در اطرافش. یکی دیگر از موزه های مشهور اسپانیا، موزه رینا سوفیا در خیابان سانتا ایزابل در نزدیکی موزه پرادوست؛\nدیدن کلکسیون عظیمی از آثار پابلو پیکاسو، سالوادور دالی، باکون و میرو تجربه ارزشمندی از موزه های هنر اسپانیاست. پس در ادامه توصیه های سفر به مادردید بازدید این موزه را از قلم نیندازید.\nدر کنار همه این آثار نقاشی بی نظیر، کاخ سلطنتی ، موزه رئال مادرید ، موزه تیسن بورنمیسا و کتابخانه ملی اسپانیا از دیدنی های بی سرانجام این شهر فرهنگی زیباست.\nاگر تمام وقت سفرتان را به گشتن موزه ها و گالری های مادرید اختصاص بدهید، باز هم ممکن است وقت کم بیاورید. همه جا بساط هنر به راه است. در خیابان ها می توانید مجسمه گاوهایی را ببینید که روی تن شان به سبک های مختلف نقاشی شده است. این گاوها نماد میدان های گاوبازی و ماتادورهای اسپانیا هستند.\nگشت های شبانه، صندلی ویژه ای در میان توصیه هایی برای سفر به مادرید دارند. شب ها پیاده رو ها را نوازنده ها مادریدی اشغال می نمایند: اجرایی زنده و باشکوه از هنر فلامینکو که در فهرست میراث معنوی یونسکو نیز به ثبت رسیده است. برای دیدن تئاتر و اپرا بهتر است لیست برنامه هایشان را در کافه ها و روزنامه فروشی ها پیدا کنید و یا به رویال تئاتر بروید. رویال تئاتر مرکز اصلی اپرا و تئاتر مادرید است و همواره چند برنامه خوب در حال انجام دارد.\nیکی از جذابیت های مادرید برای گردشگرها، فوتبال است. باشگاه فوتبال رئال مادرید، یا همان استادیوم سانتیاگو برنابئو، و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید در طول سال چند باری عاشقان فوتبال را از جاهای دیگر اسپانیا و اروپا به این شهر می کشاند. برای شرکت در این مسابقات، در سفر به مادرید معمولا گیر آوردن بلیت بازی ها کار راحتی نیست و همان روزهای اول به فروش می رسند. ولی اگر زمان بازی نباشد، می توان یکی از تورهای باشگاه را گرفت و کل استادیوم اختصاصی آن را گشت. استادیوم سانتیاگو برنابئو در منطقه چامارتین واقع شده و ایستگاه مترویی به همین نام دارد.\nتور استادیوم سانتیاگو برنابئو شامل دیدن زمین و محوطه استادیوم، رختکن ها، صندلی خبرنگاری و موزه باشگاه رئال مادرید می گردد. موزه رئال مادرید تمام کاپ ها و جایزه های این باشگاه را با چیزهای هیجان انگیز دیگری به نمایش گذاشته است.\nدیدنی های مادرید بی سرانجامند ولی می توان روزی را نیز به خرید کردن در منطقه سول سالامانکا اختصاص داد. حواستان باشد در سفر به مادرید مانند هر جای دیگری در اروپا، باید محتاط باشید. جنس تقلبی خریدن در اروپا جرم محسوب می گردد و عواقب خوبی ندارد. کفش و لباس مارک دار را از فروشگاه خودشان بخرید. اگر خرده ریز دوست دارید و دنبال چیز خاصی نمی گشت، مغازه ها و بازارچه های اطراف پوئرتا دو سول را حتما ببینید. اگر صبح یکشنبه در مادرید بودید، بازار La Rastro را که یکی از بزرگ ترین یکشنبه بازارهای اروپاست از دست ندهید. گشت زدن در بازار و غذاها و نوشیدنی های فوری که اطرافش می فروشند از چیزهای جالبی که ممکن است بخرید، بیشتر خوش می گذرد. برای رسیدن به یکشنبه بازار با مترو به La Latina بروید.\nدر میان توصیه هایی برای سفر به مادرید باید گفت که لازم نیست خیلی دنبال غذا بگشت. هر غذایی که چشم تان را گرفت، سفارش دهید و مطمئن باشید پشیمان نخواهید شد. غیر از رستوران های بین المللی، ایرانی، ترکی و عربی، چینی و هندی متعددی که در مادرید پیدا می گردد، رستوران های این شهر تمام غذاهای اسپانیا را سرو می نمایند. البته یک مدل کباب بره دارند که غذای سنتی مادرید به شمار می رود و معمولا با سس سیر سرو می گردد.\nمادرید هتل و مهمان خانه زیاد دارد. در توصیه هایی برای سفر به مادرید و اقامت در این شهر، با توجه به سلیقه و پولی که می خواهید خرج کنید، از هتل های مرکز شهر گرفته تا دهکده های اطراف، همه را بگشت. هتل های مرکز شهر نسبت به شهرهای دیگر اروپا خیلی گران نیستند، ولی هر چه به سکونت گاه های خلوت شهر نزدیک می شوید، قیمت هتل ها با توجه به امکانات شان کم تر می گردد. اگر در ماه مه یا ژوئن به مادرید سفر می کنید، یادتان باشد فصل مسابقات گاوبازی است. حواستان باشد که مسابقات معروف گاوبازی اسپانیایی در استادیوم لاس ونتاس را از دست ندهید که از تجربه های بی نظیر سفر به اسپانیاست.\n- پلازا مایور - گران ویا\n- موزه گویا\n- کتابخانه ملی اسپانیا\nاگر با هواپیما به این شهر سفر کنید، اولین ساختمانی که در مادرید می بینید، فرودگاه بین المللی باراخاساست. توصیه می کنیم در سفر به مادرید به سرعت از بنای فرودگاه نگذرید. فرودگاه باراخاس که چند جایزه معماری برنده شده، کم از یک اثر دیدنی که باید برای دیدنش بلیت بخرید، ندارد. فرودگاه، ساختمان بزرگی است که حدود 13 کیلومتر با مرکز شهر، یعنی میدان دروازه خورشید یا پوئرتا دل سول فاصله دارد. این راستا را می توان با خط 8 مترو، تاکسی و اتوبوس طی کرد. بلیت مترو از فرودگاه به مرکز شهر دو یورو هزینه دارد و همین فاصله با اتوبوس گران تر می گردد و تاکسی ها هم که با کم تر از 40 یورو شما را به شهر نخواهند رساند. خوبی چمدان سبک داشتن همین است: می توانید از همان اول مراقب هزینه ها باشید و با مترو سفر به مادرید خود را آغاز کنید.\nبا قطار هم می توان از شهرهای دیگر خود اسپانیا و اروپا به مادرید رسید. یک امتیازش این است که مناظر زیبایی را خواهید دید؛ فقط نباید فراموش کنید که ساعت حرکت ترن ها و عوض کردن ایستگاه ها را خوب بلد باشید.\nسیستم حمل و نقل عمومی مادرید نه تنها یکی از بهترین های اروپا، بلکه کل جهان است و متروی این شهر با 234 ایستگاه رتبه ششم را در بین متروهای جهان از لحاظ طول خط مترو دارد و بیشترین سهم را در جابه جایی مسافر در شهر مادرید بر عهده گرفته است. در کنار مترو، اتوبوس، تاکسی و یک قطار محلی (ترن برقی) هم دارد که از روستاهای اطراف تا مرکز شهر مادرید حرکت می نماید. دسترسی به وسایل نقلیه عمومی همه جای شهر به راحتی انجام می گردد.\nدر میان توصیه هایی برای سفر به مادرید قطار محلی هم برای دیدن محله های اطراف شهر و گشت زدن از شمال تا جنوب مادرید انتخاب مناسبی است.\nدر مادرید هم باید مواظب جیب برها و بچه های کولی باشید. با دست فروش ها وارد معامله نشوید و چیزی از کسی در خیابان قبول نکنید.\nتاریخ انتشار: 28 شهریور 1398 آخرین بروزرسانی: 28 شهریور 1398 گردآورنده: bewas.kurdeblog.ir شناسه مطلب: 39656\nبه "توصیه هایی برای داشتن سفری مهیج به مادرید" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "توصیه هایی برای داشتن سفری مهیج به مادرید"


بالماسکه منافقین در نیویورک برای جلب توجه اسپانسرها | یادداشت\nبالماسکه منافقین در نیویورک برای جلب توجه اسپانسرها\nدر تعاریف علم سیاست، آوارگان سیاسی به کسانی اطلاق می شود که هیچ نقطۀ تکیه گاهی برای جاگیری ایدئولوژیک و یا اکتویستی سیاسی ندارند. در ادبیات عامیانه به آنها حزب باد گفته می شود و یا به فرصت طلب و اپورتونیست توصیف می شوند.\nآوارگان سیاسی برای آنکه بتوانند روز را به شب برسانند، مجبورند به تکدی گری سیاسی بپردازند. اینجا و آنجا نطق کنند، جلسه بهم بزنند، سخنرانی برگزار کنند، جاسوسی کنند، در شبکه های خبری موضع گیری رادیگال کنند و نامه امضا نمایند تا شاید به این ترتیب بتوانند اندکی از بودجه های کنار گذاشته شده سرویس های امنیتی برای ناآرامی در این سو و آن سوی جهان را به خود تخصیص دهند.\nاین حکایت منافقینی است که از سال 1360 که به روی مردم خود اسلحه کشیدند و گویی به نفرینی ابدی دچار شدند، به همین سبک زیست سیاسی کرده و جز تکدی گری و وطن فروشی گامی برنداشته اند.\nیکی از آشناترین راه های این اقلیت برای درآمدزایی، حمله به مقامات کشورمان در کشورهای مختلف و برگزاری راهپیمایی و سردادن شعار برای پر کردن برنامه های شبکه های خبری است که علیه کشورمان فعالیت می کنند.\nحمله به علی اکبر ولایتی، وزیر امور خارجه در نیویورک که در سال 69 انجام شد، یا حمله به رامین مهمان پرست از دیپلماتهای برجسته ایرانی در سال 91 ازجمله مصادیق این رفتارهای خشونت طلبانه است که در کنار بارها برگزاری تجمع هنگام سخنرانی های روسای جمهور ایران در کشورهای غربی صورت گرفته است.\nاستفاده از سیاهی لشکر منافقین برای اثرگذاری منفی بر پروژه توسعه روابط ایران و جهان، یکی از روش های مرسوم سرویس های امنیتی اروپایی و آمریکایی است و برای دست یافتن به این هدف، چه گروهی مناسب تر از منافقینی که بارها ثابت کرده اند نه تنها هیچ علاقه ای به مردم و کشور خود ندارند، بلکه اساسا فاقد هرگونه تحلیلی درباره شرایط ایران و جهان هستند.\nبی تردید اگر منافقین بر روی سناریوهای نخستین خود برای مقابله با امپریالیسم می ایستادند، امروز اینچنین برای خوشایند آمریکا دست به هرکاری نمی زدند. آنها اگر به راستی به فکر خلق بودند، نباید از تحریم های اقتصادی علیه مردم کشورشان پایکوبی می کردند. اگر منافقین ذره ای برای کشور خود احترام قائل بودند، می دانستند که حضور مقامات یک کشور در یک اجلاس بین المللی، به نمایندگی از میلیون ها ایرانی است و هرگونه توهین به این مقامات، توهین به همه مردم آن کشور تلقی می شود. بنابراین رفتارهایی چون حمله به مقامات ایرانی، توهین و یا حتی آتش زدن پرچم کشور خود، چیزی به جز بی هویتی سیاسی نیست، دردی که منافقین و بسیاری دیگر از گروهک های ضدایرانی به ان دچار هستند.\nروشن است که فراتر از همه اختلافات سیاسی، مردم ایران این رفتارها را هرگز از یاد نمی برند. آنها همیشه در یاد خواهند داشت که کدام گروه، هویت و فرهنگ و باورهای ایرانیان را به سخره گرفته و علاوه بر تحرکات تروریستی، از نظر سیاسی نیز به تخریب جایگاه ایران دست زده است. برای فردای ایران، مواجهه با افرادی با چنین سابقه تاریکی، کار دشواری نخواهد بود.\nقومیت‌گرایی و تمایلات تجزیه‌طلبانه در فاصله شهریور ۱۳۲۰ تا بهمن ۱۳۵۷...\nاروپا زیر سایه سیاه تروریسم...\nتصمیم گیری برای ایران بر اساس اطلاعات منافقین حماقت است...\nتأملي بر ابقاي مجدد منافقين در ليست تروريستي آمريکا!...


وانت های چینی همچنان با کیفیت ترینند\nکد خبر : ۳۴۰۴ شنبه، ۱۹ بهمن ۱۳۹۲ - ۱۲:۵۰:۱۳ ۱۱۶۵۳ بازدید\nوانت وینگل 5 محصول شرکت سازه های خودرو دیار همانند ماه قبل توانست صدر جدول گزارش کیفی شرکت بازرسی كیفیت و استاندارد ایران را به خود اختصاص دهد.\nدو خودرو وانت کاپرا و مزدا تک کابین که محصولات گروه خودروسازی بهمن هستند نیز به ترتیب در رده های دوم و سوم جدول جای گرفته اند.\nبر اساس گزارش شركت بازرسی كیفیت و استاندارد ایران در بخش وانت شاهد رشد 8/4 درصدی تولید در مقایسه با ماه قبل هستیم كه بیشترین تاثیر در ایجاد این روند مربوط به افزایش تولید وانت مزدا دو کابین و وانت دیزل زامیاد می باشد. از دیگر نكات مهم و حائز اهمیت در مورد تیراژ تولید خودروهای این رده می‌توان به تولید مجدد وانت نیسان Z24i اشاره نمود.با توجه به افزایش تولید خودروهای وانت در دی ماه، ارزشیابی این خودروها نیز 1/6 درصد رشد یافت، بطوریكهاز 8 مدل خودروی ارزشیابی شده 4 مدل در سطح كیفی خوب و 4 مدل نیز در سطح كیفی قابل قبول قرار گرفتند.\nهمانطور كه در جدول رده بندی كیفی قابل مشاهده است، وانت وینگل 5 محصول شركت سازه های خودرو دیار در صدر و وانت پیکان تبریز محصول شركت ایران خودرو تبریز در انتها قرار گرفته‌اند.درنمودار زیر روند تغییرات میانگین نمره منفی خودروهای گروه وانت را نسبت به ماه قبل مشاهده می کنیم، بطوریکه وانت مزدا دو کابین بیشترین درصد بهبود و وانت وینگل 5 بیشترین درصد تنزل را داشته اند.در بخش عیوب فنی و عملكردی، خودروی وانت پیکان بیشترین نمره منفی را كسب نمود. از طرفی شاهد تنزل 5/4 درصدی نمره منفی نسبت به ماه قبل هستیم كه بیشترین تاثیر در ایجاد این روند رو به نزول مربوط به وانت مزدا دو کابین می باشد.\nدر بخش تزئینات و مونتاژ شاهد بهبود 9/7 درصدی هستیم که عمدتاً مربوط به روند رو به رشد خودروی وانت مزدا دو کابین است. خودروی وانت کاپرا بیشترین نمره منفی را در این بخش كسب نمود. در بخش بدنه وانت نیسان CNG بیشترین نمره منفی را كسب کرد، میانگین نمره منفی این بخش 2/5 درصد افزایش یافت كه بیشترین تاثیر در ایجاد این روند رو به نزول مربوط به خودروی وانت وینگل 5 می‌باشد. در بخش رنگ خودروی وانت وینگل5 بیشترین نمره منفی را به خود اختصاص داد، همچنین شاهد افت 7/0 درصدی نسبت به ماه قبل هستیم که بیشترین تاثیر نیز مربوط به خودروی وانت وینگل5 می باشد.\nدر بخش ایرادات مهم و اساسی روند رو به بهبود 2/12 درصدی را شاهد می باشیم كه کاهش تعداد این ایرادات در خودروی وانت نیسان CNG و وانت مزدا دو کابین بیشترین تاثیر را داشته است. در نهایت میانگین نمره منفی خودروهای گروه وانت، بهبود جزئی 3/0 درصدی را نسبت به ماه قبل داشت.


ناخن جویدنویدئوهای خبریتصاویر خبریRSSناخن جویدن چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد و آن را بیشتر نشانه اضطراب درونی آنها دانست.پارسینه |۵:۲۵ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد و آن را بیشتر نشانه اضطراب درونی آنها دانست.تیتر شهر |۳:۳۷ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد و آن را بیشتر نشانه اضطراب درونی آنها دانست.قدس آنلاین |۰:۳۲ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد و آن را بیشتر نشانه اضطراب درونی آنها دانست.خبرداغ |۰:۰۲ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد و آن را بیشتر نشانه اضطراب درونی آنها دانست.آفتاب نیوز |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد و آن را بیشتر نشانه اضطراب درونی آنها دانست.\nسعیده میری در گفت وگو با ایسنا، گفت: یکی از...الف |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد و آن را بیشتر نشانه اضطراب درونی آنها دانست.خبرگزاری تسنیم |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟خبرگزاری میزان- یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد و آن را بیشتر نشانه اضطراب درونی آنها دانست.میزان |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد. به گزارش ایسنا، دکتر سعیده میری افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان...خرداد |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟دکتر سعیده میری افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی اوقات موجب بروز اختلالات روانی در این...بانو نیوز |دیروز علل ناخن جویدن در برخی کودکان علل ناخن جویدن در برخی کودکانیک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد. به گزارش ایلنا به نقل از ایسنا، سعیده میری افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی...ایلنا |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟سلامانه : یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد.\nدکتر سعیده میری در گفت وگو با ایسنا، افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و...سلامانه |دیروز چرا برخی کودکان ناخن های خود را می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن های خود را می جوند؟ایسنا: دکتر سعیده میری افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی اوقات موجب بروز اختلالات روانی در...ساوالان خبر |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد.\nبه گزارش ایسنا، دکتر سعیده میری افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان...تابناک |دیروز دلایل جویدن ناخن در کودکان و نوجوانان دلایل جویدن ناخن در کودکان و نوجوانانیک متخصص اطفال علل گفت: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی اوقات موجب بروز اختلالات روانی در این...دیدبان ایران |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟خلیج فارس: یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد.\nبه گزارش«خلیج فارس»؛ دکتر سعیده میری در گفت وگو با ایسنا، افزود: یکی از...خلیج فارس |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟اطلاعات روز# یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد.\nدکتر سعیده میری افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان...اطلاعات روز |دیروز دلایل جویدن ناخن در کودکان و نوجوانان دلایل جویدن ناخن در کودکان و نوجوانانسلامت آنلاین- یک متخصص اطفال علل گفت: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی اوقات موجب بروز اختلالات...سلامت آنلاین |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا)، ایسنا نوشت: دکتر سعیده میری، افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن...ایکنا |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟دکتر سعیده میری افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی اوقات موجب بروز اختلالات روانی در این...ساعت 24 |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟دکتر سعیده میری افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی اوقات موجب بروز اختلالات روانی در این...خوزنیوز |دیروز علت ناخن جویدن کودکان چیست؟ علت ناخن جویدن کودکان چیست؟ناطقان: دکتر سعیده میری، افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی اوقات موجب بروز اختلالات روانی در...ناطقان |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟به گزارش نما، دکتر سعیده میری در گفت وگو با ایسنا، افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی اوقات...نما |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟به گزارش بهداشت نیوز، دکتر سعیده میری در گفت وگو با ایسنا، افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی...عصر خبر |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟به گزارش بهداشت نیوز، دکتر سعیده میری در گفت وگو با ایسنا، افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی...بهداشت نیوز |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد.\nدکتر سعیده میری در گفت وگو با ایسنا، افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی...تدبیر |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟یک متخصص اطفال علل ناخن جویدن در برخی کودکان را توضیح داد.\nدکتر سعیده میری در گفت وگو با ایسنا، افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی...عصر ایران |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟آفتاب نیوز : دکتر سعیده میری در گفت وگو با ایسنا، افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی اوقات...آفتاب نیوز |دیروز چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟ چرا برخی کودکان ناخن می جوند؟دکتر سعیده میری در گفت وگو با ایسنا ، افزود: یکی از رفتارهای شایع که در کودکان و حتی نوجوانان دیده می شود، ناخن جویدن است که گاهی اوقات موجب بروز...ایسنا |دیروز کودکان مضطرب بیشتر به ناخن جویدن مبتلا می شوند کودکان مضطرب بیشتر به ناخن جویدن مبتلا می شوندیک پزشک اطفال و کودکان گفت: کودکان مضطرب بیشتر به ناخن جویدن مبتلا می شوند. دکتر سعیده میری در گفت وگو با ایسنا منطقه سیستان و بلوچستان افزود:...ایسنا |۲ روز قبل چند راهکار برای شما که فرزندتان ناخن می جود؛ ضدعادت چند راهکار برای شما که فرزندتان ناخن می جود؛ ضدعادتنیمی از کودکان و نوجوانان در مقاطعی از زندگی ناخن هایشان را می جوند و بسیاری از آن ها این عادت را تا دوران بزرگسالی ادامه می دهند. کودکان به دلایل...روزنامه شهرآرا |۱۱ روز قبل چرا گاهی ناخن خود را می جویم؟! چرا گاهی ناخن خود را می جویم؟!ناخن جویدن؛ عادت ناپسندی که برخی آن را یکی از نشانه های افسردگی می دانند و برخی نیز بر این عقیده اند که این حرکت صرفاً واکنش طبیعی بدن به منظور ابراز...فارنت |۱۷ روز قبل جویدن ناخن ها کاری منزجر کننده و کثیف است؛ پس چرا این کار را می کنیم؟ جویدن ناخن ها کاری منزجر کننده و کثیف است؛ پس چرا این کار را می کنیم؟برخی از افراد از زمانی که به یاد دارند این کار را به طور خودکار و کاملا غیر ارادی می کرده اند؛ مثلا زمانی که با تمرکز زیادی در حال نوشتن متنی هستند به...فیسیت |۲۱ روز قبل چرا از کودکی تا بزرگسالی ناخن می جویم؟ چرا از کودکی تا بزرگسالی ناخن می جویم؟جویدن ناخن عادت بسیاری از مردم، از کودکان گرفته تا بزرگسالان است و در صورت درمان نشدن، ممکن است تا بزرگسالی ادامه پیدا کند.بهترین ها |۲۸ روز قبل علت جویدن ناخن در کودکان و بزرگسالان علت جویدن ناخن در کودکان و بزرگسالانجویدن ناخن عادت بسیاری از مردم، از کودکان گرفته تا بزرگسالان است و در صورت درمان نشدن، ممکن است تا بزرگسالی ادامه پیدا کند.قدس آنلاین |۲۹ روز قبل دلایل جویدن ناخن از کودکان تا بزرگسالان دلایل جویدن ناخن از کودکان تا بزرگسالانجویدن ناخن عادت بسیاری از مردم، از کودکان گرفته تا بزرگسالان است و در صورت درمان نشدن، ممکن است تا بزرگسالی ادامه پیدا کند.برنا نیوز |۲۹ روز قبل جویدن ناخن عادت بسیاری از مردم/دلایل جویدن ناخن از کودکان تا بزرگسالان جویدن ناخن عادت بسیاری از مردم/دلایل جویدن ناخن از کودکان تا بزرگسالانجویدن ناخن عادت بسیاری از مردم، از کودکان گرفته تا بزرگسالان است و در صورت درمان نشدن، ممکن است تا بزرگسالی ادامه پیدا کند.سلام دنا |۲۹ روز قبل استرس و بیماریهای عصبی، دلایل اصلی جویدن ناخن در کودکان و بزرگسالان استرس و بیماریهای عصبی، دلایل اصلی جویدن ناخن در کودکان و بزرگسالانشیراز- ایرنا- متخصص اعصاب و روان بیمارستان استاد محرری شیراز گفت: از دلایل اصلی جویدن ناخن که عادت بسیاری از مردم از کودکان گرفته تا بزرگسالان است،...ایرنا |۲۹ روز قبل1امروز دوشنبه، 15 آذر 1395 تعداد اخبار دریافت شده امروز: 40926


موسیقی - خرید آلبوم های موسیقی خارجی اورجینال از آمازون | مالتینا\nموسیقی - خرید آلبوم های موسیقی خارجی اورجینال از آمازون\nنتایج: ۳۰۰,۰۰۰ محصول\nLord of the RingsHarry PotterBatmanPirates of the CaribbeanSpider-ManGodzilla\nMick FleetwoodChristine McVieStevie KnicksLindsey BuckinghamMary Kay KayaltizerLeslie Odom Jr.Maddie ZieglerKate Hudson\nMark KnightDavid HeffernanSiaLee ToffenelliCarol DoddsTom TrbovichHal Ashby\nSponsored Ad - Poetry Captain\nSponsored Ad - No Bull Music Theory for Guitarists: Master the Essential Knowledge all Guitarists Need to Know\nSponsored Ad - Saturday Night Live 25 Years of Music Volume 2\nSponsored Ad - 20 Earth Day Songs: EZ-PZ DUETS for Soprano Recorder\nSponsored Ad - Klassical Kids, 1 - 36 Months : Music and Visuals Designed To Stimulate Your Baby's Mind From 3 Of The Masters\nSponsored Ad - Serge Gainsbourg // D'autres Nouvelles des Etoiles (2Dvd)\nموسیقی، نوعی هنر و فعالیت فرهنگی است که در بستر صدا شکل می‌گیرد. برای تعریف بهتر موسیقی باید با مولفه‌های آن آشنایی بیشتری داشته باشید. از جمله مولفه‌های موسیقی می‌توان به ملودی و هارمونی، ریتم، دینامیک یعنی بلندی یا نرمی صدا و... اشاره کرد. خلق، اجرا و حتی تعریف موسیقی بنا به فرهنگ‌های متفاوتی که در آن شکل می‌گیرد به صورتی متفاوت خواهد بود. اگر از نقطه‌نظر زیبایی به معرفی و تعریف موسیقی بپردازیم باید آن را به شکل زبانی عنوان کنیم که از احساسات آدمی می‌گوید. ذات موسیقی، حرکت و احساس و البته صداست.\nموسیقی به شکل‌ها و شیوه‌های مختلفی تقسیم‌بندی می‌شود. در ادامه از نقطه‌نظرهای مختلف به معرفی بخش‌بندی‌ها و تقسیم‌بندی‌های موسیقی می‌پردازیم. مثلا موسیقی براساس دوره پیدایش هنری:\n· موسیقی قرون وسطی\n· موسیقی رنسانس\n· موسیقی دوره باروک\n· موسیقی کلاسیک\n· موسیقی رومانتیک\n· موسیقی مدرن\n· موسیقی معاصر\n· موسیقی بومی\n· موسیقی نواحی\n· موسیقی شرقی\n· موسیقی غربی\n· موسیقی ایرانی\n· موسیقی عربی\n· موسیقی فلامنکو\n· موسیقی کانتری\n· موسیقی مذهبی\n· موسیقی آیینی (به عنوان مثال موسیقی عرفانی یا موسیقی صوفی گری موسیقی عروسی یا عزا)\n· موسیقی بلوز\n· موسیقی پاپ\n· موسیقی راک\n· موسیقی متال\n· موسیقی کودک\n· نوحه خوانی\nتقسیم‌بندی‌های متعدد و متنوع دیگری هم وجود دارد که برای موسیقی در نظر گرفته می‌شود.\nپرفروش‌ترین آلبوم‌های موسیقی دنیا\nآلبوم‌هایی که بیش از ۲۰ میلیون نسخه از آنها در دنیا به فروش رسیده باشد در دسته پرفروش‌ترین آلبوم‌های دنیا قرار می‌گیرند. البته اینکه بگوییم چه تعداد از یک آلبوم به فروش می‌رسد دقیقا ممکن نیست. این موضوع مربوط به آلبوم‌هایی است که در گذشته به فروش می‌رسیدند. این روزها هم با توجه به اینکه امکان کپی کردن ترک‌های موسیقی و آلبوم‌های گوناگون از طریق وسایل جدید فناوری وجود دارد، به ندرت می‌توان آمار دقیقی درباره آلبوم‌ها به دست آورد. در هر حال، به طور سرانگشتی درباره فروش برخی از آلبوم‌های مطرح جهان به نتیجه‌گیری زیر دست پیدا خواهید کرد.\nمایکل جکسون فقید با فروش بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه از آلبوم «تریلر» خود توانسته است بر صدر جدول فروش آلبوم‌های دنیا بنشیند. از جمله سایر آلبوم‌های پرفروش دنیا می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:\n· سیاه‌پوش برگشتم از AC/DC؛\n· نیمه تاریک ماه از پینک‌فلوید؛\n· بادیگارد از ویتنی هوستون و هنرمندان دیگر؛\n· خفاشی از جهنم از میت‌لوف؛\n· بهترین‌های‌شان از گروه ایگِلز؛\n· هزاره از بک‌استریت بویز؛\nموسیقی بیش از اینکه یک سرگرمی و هنر باشد در حال حاضر در دنیا به عنوان یک صنعت شناخته می‌شود. صنعتی که هزینه زیادی دارد و البته این هزینه زیاد با درآمد بسیار مطلوبی برای ذی‌نفعان آن همراه است. کنسرت‌های بزرگ و معروفی که از سوی خوانندگان معتبر جهانی برگزار می‌شود، تورهای کنسرت پرزرق و برق و برنامه‌های سرگرمی مختلفی که با محوریت موسیقی در جهان تولید و ساخته می‌شود نشان از آن دارد که موسیقی به یک صنعت تمام‌عیار بدل شده است. چرخ‌های صنعت موسیقی با آلبوم‌ها، کنسرت‌ها، برنامه‌ها و تبلیغات مختلف می‌چرخد.\nپرهزینه‌ترین موزیک ویدئوهای دنیا\nهمان‌طور که گفته شد، دنیای موسیقی پر است از زرق و برق‌هایی که به رشد و رونق این صنعت کمک می‌کند. یکی از مصادیق این زرق و برق‌ها هم موزیک ویدئوهایی است که برای خوانندگان مختلف و آثارشان تولید می‌شود. اگر هزینه‌ای بیش از ۵۰۰ هزار دلار برای یک ویدئو را زیاد بدانیم، موزیک ویدئوی جیغ از مایکل و جنِت جکسون به عنوان پرخرج‌ترین موزیک ویدئوی دنیا قرار می‌گیرد. این ویدئو حدود ۷۰۰ هزار دلار هزینه دربرداشته است. مدونا هم خواننده دیگری است که موزیک ویدئوهای او با هزینه‌های بسیار زیادی تولید شده‌اند. علاوه بر اینکه هزینه ویدئوهای این خواننده بسیار زیاد بوده است، میزان حرفه‌ای بودن آنها هم به شدت بالا عنوان می‌شود. برای مثال، یکی از ویدئوهای او را کارگردان بزرگ سینما یعنی دیوید لینچ کارگردانی کرده است.\nتلفیق سبک‌های مختلف موسیقی\nتلفیق سبک‌های مختلف موسیقی باعث شده تا نتایج بسیار جذابی در دنیا شکل بگیرد. موسیقی‌های تلفیقی که در آنها از چند سبک بهره برده می‌شود به تبادل فرهنگ‌ها و پیوند خوردن انسان‌ها در نقاط مختلف کره زمین هم کمک شایانی می‌کند. از این رو، موسیقی فقط زبانی برای مطرح کردن صوت و صدا نیست بلکه بستری است برای شکل‌گیری تبادلات و ارتباطات فرهنگی میان انسان‌ها و ملیت‌های مختلف. موسیقی می‌تواند سفیر صلحی باشد که مرزهای دنیا را از بین می‌برد و روح‌ها را در هر نقطه از این کره خاکی به هم پیوند می‌زند.


زندگی پژوهی برتر با موضوع داستان غلام فتنه انگیز بهترین و کاملترین نمونه های موجود برای استفاده پژوهشگران محترم در قالب ورد و قابل ویرایش در ۱۴ صفحه\nزندگی پژوهی برتر با موضوع داستان غلام فتنه انگیز بهترین مقاله تحقیقاتی زندگی پژوهی است که توسط بانک فایل پژوهشی معلمان طراحی و تدوین گردیده است. و نکته ای که می بایست ذکر کنیم این است که بانک فایل پژوهشی معلمان بهترین و قوی ترین گزینه در رابطه با زندگی پژوهی می باشد که مطالب در این وبگاه توسط تیم تخصصی معلمان طراحی و تنظیم می شود. شما فرهنگیان عزیز و محترم می توانید علاوه بر نمونه های موجود در این سایت پیرامون زندگی پژوهی از سایر مطالب سایت نیز استفاده های لازم را ببرید.\nآنچه در زندگی پژوهی برتر با موضوع داستان غلام فتنه انگیزوجود دارد به قرار زیر است :\n۱. عنوان با موضوع داستان غلام فتنه انگیز\n۲. متن داستان با موضوع داستان غلام فتنه انگیز\n۳. سوالات با موضوع داستان غلام فتنه انگیز\n۴. روش های ارزشیابی از زندگی پژوهی با موضوع داستان غلام فتنه انگیز\n۵. رسانه ها یی که میتوان زندگی پژوهی با موضوع داستان غلام فتنه انگیزرا در آن تدریس نمود\n۶. جدول هدف گذاری بر اساس سند ملی با موضوع داستان غلام فتنه انگیز\n۷. یک دوره زندگی پژوهی با موضوع داستان غلام فتنه انگیز\n۸. هدف زندگی پژوهی با موضوع داستان غلام فتنه انگیز\n۹. حیطه عاطفی با موضوع داستان غلام فتنه انگیز\nنکته ای که قابل ذکر است اینکه تمامی نکات مورد نظر و لازم در زندگی پژوهی برتر رعایت شده اند و عزیزان می توانند به عنوان الگوهایی موثر از آنها بهره بگیرند. می توان گفت برای استفاده کامل از منابع زندگی پژوهی گروه تخصصی بانک فایل پژوهشی معلمان علاوه بر اقدام به تهیه زندگی پژوهی تعداد قابل توجهی از فایل های زندگی پژوهی نموده است. امیدواریم که این منابع بتوانند کمک شایانی در راستای فرهنگ تحقیق و پژوهش در کشور ایجاد کنند.\nبرای دریافت زندگی پژوهی برتر می توانید از همین جا اقدام نمایید.


با 11 بازی با گیم پلی طولانی بر روی پلی استیشن آشنا شوید | پلازامگ\nپلازا بازی و سرگرمی با 11 بازی با گیم پلی طولانی بر روی پلی استیشن آشنا شوید\n23 اسفند 1399 10:18\nمعمولا تجربه یک بازی با گیم پلی طولانی برای بیشتر گیمرها کمی غیرقابل‌تحمل است. امروز قصد داریم تا 11 بازی با گیم پلی طولانی بر روی پلی استیشن را بررسی کنیم.\nدر دورانی که برای تجربه یک بازی باید پول تقریبا زیادی پرداخت کنید؛ واضح است که ضعف گیم پلی و کم بودن مدت زمان تمام کردن بازی، برای شما مساله دردناکی است. از طرف دیگر خرید یک بازی با گیم پلی طولانی هم برای کاربران کمی رقت‌انگیز است. از آن جهت که یک بازی AAA با مدت زمان گیم پلی بلندمدت باید محتوای بسیار غنی ارائه دهد. چون در غیر این صورت پس از مدتی آن بازی برای شما خسته‌کننده خواهد شد. اما خب همیشه هم اینطور نیست و می‌شود بازی‌هایی ساخت که با وجود گیم پلی طولانی، مورد ذائقه مخاطبان باشد.\nدر انتهای نسل هشتم بازی‌ها و ورود به نسل نهم قرار داریم. دیدیم که تا حدود زیادی (نه مطلقاً کامل) کنسول پلی استیشن 4 در ایران و شاید کل جهان توانست تا عملکرد بهتری از رقبای خود داشته باشد. از این جهت بررسی آثار این کنسول که از گیم پلی طولانی بهره می‌برند، خالی از لطف نیست. از آن جهت که شاید آنها را بازی نکرده باشید و تجربه یک بازی با گیم پلی طولانی مورد ذائقه شما نباشد. و شاید هم برعکس علاقه‌مند باشید تا با یک بازی مدت‌ها ساعت سروکله بزنید. پس پیشنهاد می‌کنم که مقاله امروز پلازامگ را از دست ندهید.\n11 بازی با گیم پلی طولانی بر روی پلی استیشن\n1. بازی The Witcher 3: Wild Hunt Game of the Year Edition\n2. The Elder Scrolls V: Skyrim - Special Edition\n3. بازی Metal Gear Solid V: The Phantom Pain\n4. بازی Assassin’s Creed Odyssey\n5. بازی Persona 5 Royal\n6. بازی Death Stranding\n7. بازی Dragon Age: Inquisition\n9. بازی Monster Hunter: World\n10. بازی No Man’s Sky\n11. بازی Red Dead Redemption 2\nدر ادامه با بازی‌ها آشنا می‌شویم.\nدیگر پلتفرم‌های مقصد: ایکس‌باکس وان، PC ، نینتندو سوییچ\nماجراجویی‌های گرالت در نسخه Game of the Year Edition که تمامی بسته‌های الحاقی و آپدیت‌های آن را در برمی‌گیرد، چیزی حدود 120 ساعت گیم پلی را در اختیار شما قرار خواهد داد. داستان‌سرایی در بازی ویچر 3 توانسته تا گیمر را در همین 120 ساعت بدون خستگی همراه کند. شاید The Witcher 3 زمان زیادی را برای تمام کردن از شما بگیرد اما واقعا ارزش تجربه آن را دارد. ادامه سرنوشت گرالت از دو نسخه قبلی سری ویچر در نسخه سوم به خوبی به نمایش گذاشته می‌شود و سومین نسخه را با عنوان بهترین بازی این مجموعه و بهترین بازی در مراسم 2015 The Game Awards قرار داد.\n2. The Elder Scrolls V: Skyrim – Special Edition\nدیگر پلتفرم‌های مقصد: PC ، ایکس‌باکس وان، ایکس‌باکس 360، پلی‌استیشن 3\nگویا بتسدا هر چقدر از نسخه‌های سری بازی‌های اسکایرم را منتشر می‌کند، مدت زمان گیم پلی آنها نیز بیشتر می‌شود. پکیج Special Edition از پنجمین شماره این بازی یعنی The Elder Scrolls V: Skyrim توانست تا بااختلاف یکی از بهترین و طولانی‌ترین عناوین این مجموعه را رقم بزند. قطعا با نام اسکایرم در نسل هشتم زیاد مواجه شدیم ولی تمام کردن آن کار هر کس نیست! یک بازی درجه یک و جهان‌باز در سبک نقش‌آفرینی که شما را برای ساعت‌ها و چه بسا ماه‌ها سرگرم خواهد کرد. اگر بسته‌های الحاقی بازی یعنی Dawnguard و Dragonborn را به بازی اصلی اضافه کنید، باید چیزی حدود 110 ساعت را برای تمام کردن آن وقت بگذارید.\nآخرین اثر از هیدئو کوجیمای فقید در کونامی، مصادف شد با یک بازی با گیم پلی طولانی از سری متال گیر و تبدیل به یک خداحافظی باشکوه با این مجموعه شد. فانتوم پین در ارائه نقشه‌های وسیع و جهان متنوع برای گیمر نسبت به نسخه‌های قبلی سری Metal Gear عالی عمل کرد. کوجیما توانست تا در The Phantom Pain همان فرمول ساخت همیشگی در متال گیر را اینبار در یک عنوان جهان باز پیاده کند. عنوانی که بسیار درخور تقدیر بود و با یک مدیوم منحصربه‌فرد در سال 2015 عرضه شد.\nدیگر پلتفرم‌های مقصد: ایکس‌باکس وان، PC ، گوگل استیدیا\nاز شروع به کار Assassin’s Creed در نسل هشتم تا اینجای کار، نسخه‌های مختلف این فرانچایز با پیشرفت تدریجی در ارائه یک بازی با گیم پلی طولانی بسیار عالی عمل کرده است. بازی Assassin’s Creed Odyssey توانست تا با DLCهای فاخرش یک اثر ستودنی با مدت زمان طولانی را از یوبی سافت به جای بگذارد. عنوانی که نسبت به نسخه‌های قبلی سری اساسینز کرید با بهبود عملکرد و نواقص کمتری وارد میدان رقابت شد. با اینکه روایت داستان بازی حدود 2500 سال پیش اتفاق می‌افتد، اما Assassin’s Creed Odyssey با بیش از 100 ساعت گیم پلی درگیرکننده می‌تواند شما را سرگرم کند.\nدیگر پلتفرم‌های مقصد: ندارد\nانیمه‌ها و بازی‌های نقش‌آفرینی ژاپنی به طولانی بودن معروف هستند. شاید یکی از دلایل موفقیت آنها همین داستان و گیم پلی طولانی باشد. دقیقاً عاملی که باعث شد تا Persona 5 در این لیست قرار بگیرد. از دیگر عوامل سرفرازی پرسونا 5 باید به شخصیت‌پردازی آن اشاره کرد. المانی که باعث شده تا کندی داستان به چشم نیاید و یکی از طولانی‌ترین و بهترین بازی‌های انحصاری پلی استیشن 4 را شاهد باشیم. داستان پرسونا 5 پیرامون چند دانش‌آموز بازیگوش روایت می‌شود که به واسطه یک اپلیکیشن موبایل، درگیر یک دنیای عجیب و مجازی می‌شوند. پرسونا 5 رویال با اضافه کردن مکانیک‌های جذاب و چند کاراکتر جدید، خط داستانی بیشتری را به بازی الحاق می‌کند.\nدیگر پلتفرم‌های مقصد: PC\nرسیدیم به یک شاهکار و خالقی شاهکارتر! هیدئو کوجیما در اوج کم‌کاری اما همچنان در اوج موفقیت بود. او با ساخت بازی Death Stranding توانست تا علاوه بر یکی از طولانی‌ترین بازی‌های پلی استیشن 4 و رایانه‌های شخصی، بهترین‌ها را نیز رقم بزند. یک بازی جهان باز که داستان نابودی جهان و تلاش برای نجات آن را تعریف می‌کند. جهانی که علاوه بر نابودی زمین، روابط انسانی و انسانیت نیز در حال از بین رفتن است. بدیهی است که پرداختن به چنین سوژه عجیبی، مستلزم گیم پلی بسیار طولانی می‌باشد. اگر اهل انجام ماموریت‌های فرعی و پیچیده نیستید، بهتر است که قید Death Stranding را بزنید. چون در غیر این صورت با چیزی حدود 100 ساعت گیم پلی مواجه خواهید شد.\nوقتی که قرار باشد BioWare بازی بسازد، چیزی به غیر از یک بازی با گیم پلی طولانی را نباید انتظار داشت. یکی از بازی‌های موفق بایوور که برای کنسول‌های نسل هفتم و هشتم عرضه شد. همچنین Dragon Age: Inquisition توانست تا جایزه برترین بازی مراسم 2014 The Game Awards را هم تصاحب کند. برای کسب جایزه بهترین بازی سال باید یک گیم پلی با محتوای غنی و کامل داشت. گیم پلی بازی Dragon Age: Inquisition در کنار داستان حماسی در کنار نسل اژدها و دنیای وسیع، یکی از بهترین‌های سری دراگون ایج است. حال و هوای بازی‌های نقش‌آفرینی بایوور در طول این عنوان به شدت محسوس است. اگر طرفدار بازی‌های این استودیو هستید، تجربه Dragon Age: Inquisition را از دست ندهید.\nدیگر پلتفرم‌های مقصد: PC ، ایکس‌باکس وان\nدر مقابل بازی The Elder Scrolls V: Skyrim و همان بتسدا و فرمول ساخت RPG همیشگی، اینبار Fallout 4 و اوج هنر نقش‌آفرینی قرار دارد. به همان اندازه جذاب و به همان اندازه گیم پلی طولانی را در پیش خواهید داشت. بتسدا اینبار بر خلاف سری بازی الدر اسکایرم، جهان آخرالزمانی در سال 2287 و آینده را هدف گرفته بود. در عنوانی که قرار باشد از علائق شخصی و سیرتاپیاز را خودتان رقم بزنید، طولانی بودن گیم پلی آن هم در یک بازی جهان‌باز و آخرالزمانی دور از ذهن نیست. شما می‌توانید در Fallout 4 یک زندگی مجازی را با ساعت‌ها گیم پلی تجربه کنید و نجات خانواده‌تان در پایان دنیا را تمرین کنید.\nمعمولا عناوین نقش‌آفرینی برای قرار گرفتن در این لیست شرایط خوبی را دارند. بازی Monster Hunter: World آخرین قسمت از مجموعه بازی‌های مانتسرهانتر بود و یکی از طولانی‌ترین آنها بود. از آنجایی که بازی به صورت آنلاین و MMO دنبال می‌شود، به شدت پتانسیل لازم برای یک بازی با گیم پلی طولانی را دارا است. همانند دیگر بازی‌های MMO باید گفت که Monster Hunter: World وابستگی چندانی به داستان ندارد و بیشتر مکانیزم‌های گیم پلی است که توانسته این عنوان را سرپا نگه دارد. همچنین کپکام با ارائه DLC های جذاب و سرگرم‌کننده توانست تا پشتیبانی خوبی را از این بازی داشته باشد و گیم پلی آن را بیش از قبل طولانی کند.\nدیگر پلتفرم‌های مقصد: PC ، ایکس‌باکس وان ، ایکس باکس سری اکس/اس ، پلی استیشن 5\nمعرفی و بررسی بازی No Man’s Sky ؛ داستان، گیم پلی و نمرات منتقدین\nگاهی یک بازی آنقدر بزرگ است که برای تامین گیم پلی باید تا چند سال بعد از انتشار آن نیز محتوا و DLC منتشر کرد. بازی No Man’s Sky از عناوینی بود که وسعت جهان‌اش چیزی فراتر از یک یا چند نقشه بود. در واقع صحبت از گیم پلی میان یک یا چند سیاره است! سیاره‌هایی که تعداد آنها در بسته‌های الحاقی منتشرشده از بازی به سمت بی‌نهایت میل می‌کند. No Man’s Sky امکان سفر در میان کهکشان را برای شما رقم خواهد زد که هنوز انتهای آن مشخص نیست. این اتفاق تا حدی پیش رفت که حتی برخی از گیمرها از سازندگان به شدت دلخور شدند. نمی‌دانم آیا لازم است که برای توضیح گیم پلی طولانی این بازی باز هم نوشت یا نه!؟\nدیگر پلتفرم‌های مقصد: PC ، ایکس‌باکس وان ، گوگل استادیا\nمحال است صحبت از یک بازی با گیم پلی طولانی باشد و نامی از فرانچایزهای Rockstar نباشد. بازی Red Dead Redemption 2 از عناوینی است که صدها ساعت گیم پلی با «طعم خالص سرگرمی» را در اختیار شما می‌گذارد. در واقع بهتر است بگوییم RDR2 نماینده راک استار در این لیست است. شاید جای GTA V در این لیست خالی باشد ولی خب رد دد ردمپشن 2 از آن جهت شایسته تقدیر است که مدت زمان طولانی‌تری را باید صرف اشباع بازی کرد. داستان بازی همانند یک رمان جذاب دنبال می‌شود و نقش شما در جزبه‌جز این داستان قابل‌لمس است. علاوه بر شما، NPCها و صدها المان دیگر در پیشبرد بازی مشارکت دارند. اگر دلتان گشت‌وگذار آن هم به مدل طولانی در غرب وحشی را می‌خواهد، Red Dead Redemption 2 را فراموش نکنید.\nباید طرفدار پروپاقرص یک بازی باشی تا بتوانی ساعت‌ها وقت را صرف آن بگذارید. هستند گیمرهایی که بدون داشتن گیم پلی جذاب و حتی کوتاه بودن زمان گیم پلی، آن را برای چندبار تمام می‌کنند و از تمام کردنش لذت می‌برند. اما وقتی صحبت از محتوا و داستان گیرا است، طولانی بودن گیم پلی می‌تواند اهرم موفقی برای بازی و ناشر و استودیو سازنده‌اش باشد. همان‌طور که در بالا مشاهده کردید، بیشتر عناوین فوق موفق به دریافت جوایز و یا کاندیدا از طرف جشنواره‌های معتبر گیم شده بودند.\nبه نظر شما کدام بازی است که نام‌اش شایسته قرار گرفتن در لیست بالا است؟


لیفت با نخ چیست و چه مزایایی دارد؟ | لیفت پوست صورت با نخ\nصفحه اصلی / مطالب و مقالات / روشهای جوانسازی پوست / جوانسازی و لیفت پوست با نخ چگونه انجام می‌شود؟\nروش‌های نوین جوانسازی پوست شاید نتوانند زمان را متوقف کنند ولی می‌توانند به شکل چشمگیری روند پیری پوست را کند و آهسته کنند.\nلیفت با نخ یکی از درمان‌های زیبایی ظریفی است که در آن پوست افتاده صورت به آرامی کشیده می‌شود تا پوستی صاف‌تر و جوان‌تر به دست آید و با اثر نیروی جاذبه و بالا رفتن سن مقابله شود. تاثیرات لیفت صورت با نخ جایگزینی با تهاجم کمتر برای جراحی لیفت صورت است که پوست را بدون تحمیل عوارض جانبی مربوط به جراحی، جوان و شاداب می‌کند.\nدوران بهبود لیفت بدون جراحی صورت با نخ بسیار کوتاه است و این عمل روند زندگی بیمار را مختل نمی‌کند. بکارگیری نخ‌های لیفت یکی از محبوب‌ترین و مؤثرترین روش‌های غیرجراحی برای کشیدن، سفت کردن پوست‌های شُل و با بافت ضعیف و رفع چین و چروک صورت هستند. لیفت صورت با نخ همچنین مناطق کوچک دارای چربی در قسمت پایین صورت و بدن را نیز از بین می‌برد. در علم زیبایی‌شناسی، نخ‌ها به کشیدن پوست ضعیف کمک می‌کنند و همچنین کلاژن‌های جدید را تحریک می‌نمایند.\nلیفت پوست صورت با نخ در کلینیک صدف اصفهان توسط متخصص پوست انجام می‌شود؛ و به دلیل بکارگیری تکنیک صحیح این عمل، با بهترین نتایج لیفتینگ و جوانسازی پوست همراه می‌گردد. اگر مایل به کسب اطلاعات بیشتری در این زمینه هستید؛ میتوانید از طریق شماره تماس های 8 - 32240827 و 32214564 با کارشناسان این مرکز در ارتباط باشید.\nلیفت با نخ چگونه موجب بهبود پوست خواهد شد؟\nبازسازی بافت‌ها از طریق تحریک کلاژن‌ها و نئوواسکیولاریزیشن برای تقویت بافت‌ها و افزایش کشسانی پوست\nکشیدن پوست از طریق جمع‌کردن چربی‌ها\nممکن است مجبور باشید؛ داروهای خاصی را مصرف نموده یا برخی از داروها را استفاده نکنید. داروهای حاوی ایبوپروفن و آسپرین نباید مصرف شوند چون این دسته داروها می‌توانند باعث کبودی شوند.\nلیفت گونه‌ها و فک (متوسط تا شدید)\nرفع چین‌های اطراف لب و بینی (متوسط تا شدید)\n6 ماه پس از انجام عمل لیفت صورت با نخ این نخ‌ها جذب‌شده و پس ازآن 3 تا 6 ماه بعد آثار آن از صورت محو می‌گردد. هم‌زمان با جمع شدن و کشیده شدن پوست صورت ، سلول‌های پوست برای ساخت کلاژن و گردش خون بیشتر تحریک می‌شوند. بعد از اینکه نخ در پوست کار گذاشته می شود تا زمان جذب کامل به عنوان جسم خارجی شناخته شده و بدن در اطراف آن شروع به کلاژن سازی میکند. نخ پس از ۳ الی ۶ ماه جذب میشود اما شبکه کلاژنی ایجاد شده، گاها تا یکسال و نیم باقی می ماند. معمولا جوانسازی با نخ های مونو باعث شادابی پوست میشوند و اثر لیفت کنندگی کمی دارند.


صفحه اصلی اخبار مجله تیک آف: آغاز فروش رسمی ب ام و و مینی در جزیره کیش + جزئیات\nبه گزارش اخبار خودرو ،جزیره کیش از نظر خودرو به عنوان یکی از بهترین مناطق آزاد کشور شناخته می شود که در آن شاهد تردد خودروهای مدرن از برند های مطرح جهانی هستیم. اما معمولا واردات خودرو به مناطق آزاد توسط نمایشگاه داران انجام شده و اکثر خودروها فاقد گارانتی هستند. همین فقدان گارانتی بر روی خودروهای مناطق آزاد یکی بزرگترین نقاط ضعف آن ها در مقابل خودروهای پلاک ملی است. هفته گذشته کیشوندان شاهد یک خبر خودرویی خوب بودند و آن مهم، عرضه رسمی خودروهای ب.ام.و و مینی با گارانتی در این جزیره می باشد. همچنین در کنار عرضه رسمی خودروهای این دو برند خوش نام اروپایی، لوازم جانبی و سبک زندگی آن ها نیز توسط این شرکت به کیشوندان عرضه خواهد شد. در حال حاضر به دلیل محدودیت های جدید واردات خودرو به مناطق آزاد تنها دو مدل خودرو در روز افتتاحیه به نمایش در آمد اما گفته می شود به زودی مدل های بیشتر به سبد محصولات اضافه خواهد شد.\nمجله تیک آف: ایساکو پا به پای زائران اربعین حسینی به کربلا می‌رود + جزئیات\nمجله حادثه : شرایط معافیت سربازی زلزله‌زدگان کرمانشاه + توضیحات\nتصاویر: «رضا رویگری» در بستر بیماری\nمجله تکنولوژی: شرایط پیش فروش دنا پلاس- آبان ۹۶ + جزئیات


جک درب پارکینگ آلدو مدل 400 :: فروشگاه اینترنتی لاله زار مال\nجک درب پارکینگ آلدو مدل 400\nبرند : آلدو\nدسته‌بندی : جک آلدو\nمدل: جک درب پارکینگ آلدو مدل 400\nقدرت هر لنگه: 350 کیلوگرم\nضد آب و گرد و غبار: دارد\nجک درب پارکینگ سیماران فراز مدل P4\nجک درب پارکینگ سیماران فراز مدل S4\nجک درب پارکینگ سوزوکی مدل sz 400\n4 % 510,000تومان\nنقد و بررسی تخصصی جک درب پارکینگ آلدو مدل 400\nگروه صنعتی آلدو از سال 1388 در تولید انواع درب بازکن‌های صوتی و تصویری و درب‌های اتوماتیک و متعلقات آن فعالیت خود را آغاز نمود و با استفاده از مهندسان متخصص در این زمینه موفق به تولید محصولات با کیفیت و جذب رضایت مصرف کنندگان خود شد. درحال حاظر شرکت آلدو یکی از برترین شرکت‌های تولید درب‌های اتوماتیک در ایران عزیزمان است که پا به پای رقبای خود با پیشرفت‌های روزافزون همچنان در بازار ایران معروف و محبوب می‌باشد. در ادامه به معرفی یکی از جک‌های درب پارکینگ این شرکت می‌پردازیم که از کیفیت و مقاومت بالایی برخوردار بوده و در میان مصرف کنندگان شناخته شده است. برای کسب اطلاعات بیشتر در ادامه مطلب با ما همراه باشید و یا با کارشناسان ما تماس حاصل فرمایید.\nامکانات و مشخصات فنی جک درب پارکینگ 400 آلدو\nجک درب پارکینگ 400 تولید شده توسط شرکت آلدو یکی از با کیفیت‌ترین جک‌های درب پارکینگی در کشور عزیزمان است که از مقاومت و استحکام بالا برخوردار بوده و دارای عمری طولانی است. باید خدمت شما عرض کنیم که این جک درب پارکینگ مدت زمان طولانی را قرار است در خانه‌ها و محل کار شما سپری کند. جک درب پارکینگ 400 آلدو کارکردی نرم و بی‌صدا را داراست و نصب آن بسیار آسان و راحت می‌باشد. این جک‌ها کاملا ضد آب بوده و بسیار مقاوم در برابر سرما و گرما می‌باشند و توانایی سالم ماندن در تمامی شرایط آب‌و‌هوایی را دارا هستند. از ویژگی‌های مثبت این جک توان باز کردن هر لنگه تا 350 کیلوگرم می‌باشد، توان مصرفی جک درب پارکینگ 400 آلدو 220 ولت بوده که با توجه به آن انرژی زیادی را صرف نمی‌کند. این جک‌ها برای درب‌هایی( هر لنگه )تا 2 متر مناسب می‌باشند. این مدل جک‌ها در هنگام برخورد با موانع هوشمند عمل کرده و قبل از برخورد توقف می‌کنند. در ادامه ویژگی‌های مثبت این جک‌ها می‌توان قابلیت باز شدن بیش از 90 درجه اشاره کرد. این جک‌ها توان کارکرد 40 بار در هر ساعت را دارند. شرکت آلدو با رعایت یک نکته‌ی بسیار مهم در تولید این مدل جک درب پارکینگ باعث حفظ آرامش همسایه‌های شما شده است. این جک‌ها دو سرعته تولید شده‌اند به این معنی که هنگام حرکت سرعت عادی دارند و هنگام رسیدن به لنگه‌ی دوم سرعت آن کاهش پیدا کرده و ایجاد صدای بلند نمی‌کنند و به آرامی بسته می‌شوند.\nخلاصه ویژگی های جک درب پارکینگ 400 آلدو\nقدرت باز کردن هر لنگه تا 350 کیلوگرم\nقابلیت باز کردن هر لنگه تا 2 متر\nقابلیت تنظیم سه سرعته برای هر لنگه\nقابلیت باز و بسته شدن 40 بار در هر ساعت\nدو سرعته بودن و حرکت نرم و آرام\nبدنه مقاوم و محکم در شرایط آب و هوایی گوناگون\nدارای سیستم ایمنی هوشمند تشخیص مانع که قبل از برخورد با مانع توقف می‌کند\nپک جک درب پارکینگ 400 آلدو\nبرد و باکس\nمحصولات شرکت آلدو دارای 3 سال گارانتی می‌باشد. مدت زمان گارانتی محصولات می‌تواند یک اطمینان خاطر برای مصرف کنندگان باشد که با خیالی آسوده کالای خود را انتخاب و اقدام به خرید نمایند. گارانتی محصولات آلدو از زمان خرید کالا و صدور فاکتور فروش از فروشگاه اینترنتی لاله‌زار مال آغاز شده و پس از گذشت 3 سال به پایان می‌رسد. شما هیچگاه به استفاده از گارانتی و یا خدمات پس از فروش محصولات شرکت آلدو احتیاج پیدا نخواهید کرد اما همچنان لازم به ذکر است، برای استفاده از گارانتی و یا خدمات پس از فروش محصولات آلدو در اختیار داشتن کارت گارانتی و یا فاکتور فروش از فروشگاه اینترنتی لاله‌زار مال الزامی می‌باشد.\nمشخصات فنی جک درب پارکینگ آلدو مدل 400\nقدرت هر لنگه ی بازار شده که در هر دو مدل قاب جلویی به رنگ مشکی است و این بابت استفاده از سنسورهای متعدد در بخش بالایی نمایشگر است. برخلاف تمام آیفون‌های فلزی که تا امروز ساخته شده‌اند، قاب اصلی از فلزی براق ساخته شده تا زیر نور خودنمایی کند.\nطول ی بازار شده که در هر دو مدل قاب جلویی به رنگ مشکی است و این بابت استفاده از سنسورهای متعدد در بخش بالایی نمایشگر است. برخلاف تمام آیفون‌های فلزی که تا امروز ساخته شده‌اند، قاب اصلی از فلزی براق ساخته شده تا زیر نور خودنمایی کند.\nولتاژ ی بازار شده که در هر دو مدل قاب جلویی به رنگ مشکی است و این بابت استفاده از سنسورهای متعدد در بخش بالایی نمایشگر است. برخلاف تمام آیفون‌های فلزی که تا امروز ساخته شده‌اند، قاب اصلی از فلزی براق ساخته شده تا زیر نور خودنمایی کند.\nضد آب و گرد و غبار ی بازار شده که در هر دو مدل قاب جلویی به رنگ مشکی است و این بابت استفاده از سنسورهای متعدد در بخش بالایی نمایشگر است. برخلاف تمام آیفون‌های فلزی که تا امروز ساخته شده‌اند، قاب اصلی از فلزی براق ساخته شده تا زیر نور خودنمایی کند.\nساخت کشور ی بازار شده که در هر دو مدل قاب جلویی به رنگ مشکی است و این بابت استفاده از سنسورهای متعدد در بخش بالایی نمایشگر است. برخلاف تمام آیفون‌های فلزی که تا امروز ساخته شده‌اند، قاب اصلی از فلزی براق ساخته شده تا زیر نور خودنمایی کند.\nامتیاز کاربران به: جک درب پارکینگ آلدو مدل 400 |