تاریخ انتشار: ۰۸ دی ۱۳۹۷ - ۲۱:۰۲\nدكتر آلبرت بغزیان *\nبودجه سال 98 تا چندی دیگر برای تصویب در اختیار نمایندگان مجلس قرار می‌گیرد. دولت سقف بودجه عمومی برای سال آینده را ۴۳۳ هزار‌میلیارد تومان در نظر گرفته است. طبق قانون از محل فروش نفت باید ۱۴درصد سهم شرکت ملی نفت و ۳۲درصد سهم صندوق توسعه ملی محاسبه و به این دو نهاد پرداخت شود. مابقی هم در قالب واگذاری دارایی‌های سرمایه‌ای می‌تواند به عنوان منابع بودجه پیش‌بینی شود. اما برای سال آینده سهم ۳۴ درصدی صندوق به دلیل تعهدات هزینه‌ای پیش‌بینی‌شده در بودجه صفر شده بود كه اصلاحات در سقف منابع بودجه عمومی با محوریت اصلاح سهم صندوق توسعه ملی انجام می‌شود.\nدولت قصد دارد به‌دلیل محدودیت‌های فروش نفت و کاهش منابع از این محل، سهم صندوق توسعه ملی را به جای واریز به حساب این نهاد ، در بودجه سال آینده هزینه کند.\nاين در حالي است كه دولت در سال ۹۸ فقط ۱۴درصد از سهم صندوق را می‌تواند در بودجه هزینه کرده و ۲۰درصد باقیمانده را باید به صندوق توسعه ملی واریز کند.\nنگاه ملی داشتن به بودجه امری ضروری و همیشگی است اما نمی‌توان منکر این امر شد که منافع منطقه‌ای و فردی در تنظیم بودجه به عنوان یک گرایش وجود داشته و بر تصویب بودجه تاثیر داشته‌است. در چنین شریطی سازمان برنامه وظیفه دارد که منابع بودجه در مناطق مختلف را با توجه به توسعه یافتگی و هزینه‌های هر منطقه تعیین کند و این تعیین بودجه باید با نگاهی ملی صورت گیرد.\nبی شک هر منطقه در کشور باید سهم خود را از بودجه عمومی داشته باشد اما در شرایط بحرانی کشور، این وظیفه کمیسیون‌های مختلف مجلس شورای اسلامی است که باید تخصیص بودجه به بخش‌ها و مناطق مختلف را مدیریت کنند، زیرا با شرايط موجود نمی‌توان نگاه ملی در تصویب بودجه را به اصل مهم و اساسی تبدیل کرد.\nبا توجه به اینکه در سال آینده انتخابات مجلس را پیش رو داریم ممکن است برخی از نمایندگان برای رای‌آوری از حوزه انتخابیه خود در تلاش باشند از بودجه سهم‌خواهی کنند و منابع بیشتری را به منطقه خود اختصاص دهد. منابع بودجه دارای محدودیت است و بی‌شک نمی‌توان از این منابع محدود برای تمامی مناطق به صورت یکسان استفاده کرد.\nسازمان برنامه باید در بررسی‌های منطقه‌ای که انجام می‌دهد میزان نیازمندی مناطق از منابع بودجه را در نظر بگیرد اما از زمان تنظیم لایحه بودجه تا تصویب آن توسط نمایندگان مجلس، باید منافع ملی همانند رشد اقتصادی، کاهش بیکاری و ثبات قیمت‌ها در اولویت تصمیم‌گیری قرار گیرد.\nبودجه‌ای که توسط دولت تنظیم می‌شود باید در راستای برنامه توسعه باشد. در بودجه ،تحقق درآمدهای پیش‌بینی شده، افزایش نرخ اشتغال و... باید حساب شده و با منطق تنظیم شود.\nاکنون کشور در برابر تحریم‌های سختی قرار گرفته است باید دید دولت تا چه اندازه در پیش بینی درآمدها موفق عمل خواهد کرد زیرا شرایط به گونه‌ای است که تحقق درآمدها دشوار خواهد بود. یکی از راه‌های کسب درآمد دولت برای هزینه‌های عمومی کشور، سیستم مالیات است. در سال‌های گذشته وضعیت این گونه بوده که با توجه به رکود اقتصادی حاکم بر کشور و همچنین معاف بودن بخشی از معاملات و بالا بودن تعداد فراریان مالیاتی همواره کسانی که مالیات پرداخت می‌کردند، احساس می‌کردند به آنها اجحاف شده است. بسیاری معتقد بودند که تا زمانی که افرادی هستند که درآمدهای کلان دارند و از زیر پرداخت مالیات فرار می‌کنند و همچنین کسانی هستند که تحت عناوین مختلف از پرداخت مالیات معاف هستند، چه دلیلی دارد که فشار اخذ مالیات بر کسانی تحمیل شود که درآمدهای چندانی ندارند. این وضعیت در حالی وجود دارد که مالیات ابزاری در جهت ایجاد عدالت توزیعی، محسوب می‌شود به این ترتیب که از ثروتمندان جامعه مبالغی دریافت شود و به دهک‌های پایین درآمدی اعطا شود، در قالب بسته‌های حمایتی و ... ولی حالا می‌بینیم که چنین نگاهی به نظام عملیاتی در ایران وجود ندارد. در چنین شرایطی نباید نمایندگان مجلس عددهای بودجه را به سمت خود بکشد و نگاه ملی را كنار بگذارند.


سعیدرضا کیخا: بارها به خداحافظی فکر کرده ام، روزنامه شیراز نوین\nسعیدرضا کیخا قهرمان شیرازی تیم ملی ژیمناستیک کشورمان یکی از امیدهای کسب سهمیه المپیک توکیو محسوب می‌شود. این ورزشکار به کسب سهمیه نزدیک بود اما ویروس کرونا باعث شد تا تغییراتی در رویدادهای کسب سهمیه به وجود بیاید. لغو مرحله فینال مسابقات باکو باعث شد تا نگرانی‌ها برای کسب سهمیه به وجود بیاید با این شرایط کیخا همچنان تمریناتش را پیگیری می‌کند تا بتواند ایران را برای نخستین بار در طول تاریخ ژیمناستیک صاحب سهمیه کند. مسابقات جهانی قطر که اسفندماه امسال برگزار می‌شود آخرین شانس کیخا برای کسب جواز توکیوست. کیخا در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس از تمرینات پرفشار این روزهایش در بحران کرونا، امیدواری برای کسب سهمیه و در ادامه مدال در بازی‌های المپیک صحبت کرد. گفت‌وگوی کامل سعیدرضا کیخا را با خبرگزاری فارس در زیر می‌خوانید:\nشما تا مسابقات آذربایجان به خوبی پیش رفتید و به کسب سهمیه نزدیک بودید، اما ویروس کرونا برنامه‌ها را بهم ریخت. شرایط را چطور ارزیابی می‌کنید؟\nفدراسیون ژیمناستیک روی بحث کسب سهمیه المپیک برنامه خوبی داشته است و در این زمینه خوب پیش رفتیم. فدراسیون تلاش کرد تا ما در مسابقات کسب سهمیه شرکت کنیم. با زحمات فدراسیون، مربیان و کادر فنی توانستم نتایج خوبی کسب کنم. تا الان در جایگاه سوم رنک کسب سهمیه المپیک را در خرک حلقه به دست آوردم. این کار بسیار ارزشمند بود. شرایط بحران کرونا به همه ژیمناست‌های دنیا و ورزشکاران جهان آسیب زده و هیچ کس از آن بی‌نصیب نبوده است.\nشما در مسابقات آذربایجان می‌توانستید به کسب سهمیه نزدیک شوید اما با لغو مسابقات، نتایج مرحله مقدماتی را برای فینال در نظر گرفتند. از این موضوع ناراحت نشدید؟\nبرای حضور در مسابقات آذربایجان با آن شرایط سخت با تلاش فدراسیون، کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش به این رقابت‌ها اعزام شدیم اما در نهایت مسابقات به دلیل کرونا نیمه تمام ماند. استراتژی من این بود که در مرحله مقدماتی برنامه ساده‌تری اجرا می‌کردم تا راهی فینال شوم و در فینال است که برنامه اصلی را برای کسب بهترین رتبه انجام می‌دهم. با توجه به شرایطی که به خاطر کرونا وجود آمد دولت آذربایجان تصمیم گرفت مسابقات نیمه تمام بماند. نتیجه مرحله مقدماتی به عنوان نتیجه نهایی لحاظ شد. من از این تصمیم‌گیری متضرر شدم. البته هنوز خیلی امید دارم و با امید به مسابقه بعدی که در قطر برگزار می‌شود شرکت می‌کنم. امیدوارم بتوانم به سهمیه المپیک دست پیدا کنم.\nدر واقع مسابقات جهانی قطر آخرین شانس شما برای کسب سهمیه است\nبله مسابقه قطر آخرین مرحله از رقابت‌های کسب سهمیه المپیک برای ژیمناست‌هایی است که به صورت انفرادی و تک وسیله می‌خواهند سهمیه به دست آورند. قرار بود مسابقات اواخر سال گذشته برگزار شود اما به خاطر ویروس کرونا به تعویق افتاد.\nتاریخ جدید آن هم چند هفته پیش اعلام شد\nبله فدراسیون جهانی هم تاریخ جدیدی را اعلام کرد که بر اساس آن مسابقات اسفندماه برگزار می‌شود. تمرینات من به صورت جدی پیگیری می‌شود. تلاش می‌کنم در این مسابقات به خوبی ظاهر شده و به موفقیت برسم.\nدر جام جهانی ملبورن اتفاق بزرگی افتاد و برای اولین بار ژیمناستیک ایران توانست دو مدال نقره جام جهانی را کسب کند. در خصوص این رقابت‌ها صحبت کنید.\nبه خاطر برخی مسائل استرالیایی‌ها ویزای ما را صادر نمی‌کردند اما خوشبختانه در نهایت این اتفاق رخ داد و توانستیم در جام جهانی شرکت کنیم. در این رقابت‌ها من و مهدی احمد کهنی ۲ مدال بسیار باارزش نقره کسب کردیم و خدا را بابت این موضوع شاکرم. جام جهانی ملبورن از آنجایی که یکی از مراحل کسب سهمیه المپیک محسوب می‌شد اهمیت زیادی داشت و ژیمناست‌های‌برتر دنیا در آن شرکت کرده بودند.\nدر این شرایط بحران کرونا تمرینات شما به چه صورت است؟\nتمریناتم را به صورت شخصی و با رعایت نکات بهداشتی انجام می‌دهم. سعی کرده‌ام در تمرینات به هر صورتی که هست انگیزه‌ام را حفظ کنم. فدراسیون هم کار خوبی کرده است. آنها به صورت یک هفته اردوی آنلاین برگزار کردند که کادر فنی و سرمربی تیم در زمان تعیین شده نکات مختلف را گوشزد می‌کرد. این اردوی آنلاین به افزایش انگیزه ما و همین طور بحث روانی کمک کرد تا روحیه خودمان را حفظ کنیم.\nچطور شد ژیمناستیک را شروع کردید؟\nپدرم کشتی‌گیر بود و به کشتی علاقه زیادی داشت. او دوست داشت من هم در این رشته فعالیت کنم اما می‌دانست هر کسی در هر رشته‌ای بخواهد فعالیت کند اول باید ژیمناستیک را دنبال کند بعد به دنبال رشته مورد علاقه‌اش برود. به همین دلیل من به ژیمناستیک آمدم. چند سالی در این رشته کار کردم و وقتی موفق شدم در این رشته ماندم. در سال‌های ابتدایی که ژیمناستیک کار می‌کردم حتی در سنین 10-12 سالگی در این فکر بودم به کشتی بروم اما در نهایت تصمیم گرفتم در ژیمناستیک بمانم.\nاگر به عقب برگردید باز هم همین رشته را ادامه می‌دهید؟\nچون راه طولانی، پر فراز و نشیبی را طی کردم تا به اینجا برسم و خیلی سختی کشیدم، واقعیت این است پاسخ به این سوال که اگر به گذشته برگردم دوباره این رشته را انتخاب می‌کنم، خیلی سخت است. خدا را شکر می‌کنم راضی هستم چون موفقیت‌های زیادی را به دست آوردم. در گذشته صحبت‌های زیادی از رشته ژیمناستیک در مسابقات جهانی و آسیایی و حتی کسب سهمیه نبود. تقریباً موفقیت‌های به دست آمده برای نخستین بار بوده و برایم ارزشمند است. امیدوارم این راه برای نسل‌های آینده راحت‌تر بوده باشد. اگرچه این رشته سختی‌های خاص خود را دارد اما زودبازده است. یعنی ورزشکاران در یک زمان کمتری می‌توانند به بحث قهرمانی برسند. خیلی از ورزش‌ها بیشتر از ژیمناستیک دیده می‌شوند و متأسفانه در کشور ما به این رشته کمتر توجه می‌شود.\nبه خداحافظی فکر کرده‌اید؟\nورزش قهرمانی عمر محدودی دارد و هر ورزشکاری وقتی به سن بالاتری می‌رسد و سابقه‌اش بیشتر می‌شود بیشتر به خداحافظی فکر می‌کند. من هم بارها به خداحافظی فکر کرده‌ام اما در کنار آن به آینده امیدوار بوده‌ام. هر زمانی که به تمرین رفته‌ام سعی کرده‌ام با بیشترین انگیزه آن جلسه تمرین را سپری کنم.\nجای کدام مدال در کارنامه شما خالیست؟\nآرزوی هر ورزشکاری گرفتن مدال در المپیک به عنوان بالاترین سطح مسابقات است. تلاش من هم این است که اول بتوانم سهمیه المپیک را برای نخستین بار در طول تاریخ از زمانی که المپیک سهمیه‌ای شده کسب کنم. بعد هم اگر خدا بخواهد به مدال المپیک برسم.\nوقتی خبر تعویق المپیک را شنیدید کجا بودید و چه واکنشی داشتید؟\nاین اتفاق به تدریج رخ داد. بعد از مسابقات جهانی استرالیا اواخر بهمن‌ماه بود که شیوع ویروس کرونا در چین به اوج رسید. پیش‌بینی می‌شد این ویروس به کشورهای دیگر هم سرایت کند. همان زمان بود که شنیدیم ویروس به ایران هم رسیده است و مرزها را هم می‌بستند. فدراسیون کار خوبی که کرد این بود ما به ترکیه برویم و بعد از آنجا راهی باکو شویم.\nمدتی را هم در ترکیه ماندید\nبله 2 هفته در آنجا بودیم. اخبار را هم پیگیری می‌کردیم می‌دیدیم شرایط چقدر سخت است. حتی فکر تعویق المپیک را هم می‌کردیم. بعد از بسته شدن مرزها به ایران نیامدیم و راهی باکو شدیم. البته مسائلی بود اما بالاخره با رایزنی فدراسیون، کمیته و وزارت توانستیم راهی باکو شویم. همان جا بود که شنیدیم مسابقات قطر لغو شده است. مسابقات باکو هم شب قبل از فینال لغو شد. من از طریق واتساپ سرپرستان متوجه شدم تیم‌ها در حال تهیه بلیت برای بازگشت به کشورشان هستم پرسیدم چه اتفاقی افتاده که گفتند مرحله فینال لغو شده است. بعد که به ایران آمدیم متوجه شدیم نتایج مقدماتی را برای فینال لحاظ کرده‌اند. بعد از مدتی هم خبر تعویق المپیک مطرح شد.\nاز حریفان‌تان خبر دارید که در این اوضاع چه وضعیتی دارند و تمرینات خود را شروع کرده‌اند یا خیر؟\nاز طریق فضای مجازی با ورزشکاران کشورهای مختلف در ارتباط هستم. می‌بینم که براساس شرایط کرونا در کشورشان کم و بیش در سالن‌ها تمرین می‌کنند. در برخی از کشورها شیوع ویروس کمتر است و ورزشکاران بهتر می‌توانند فعالیت کنند. در برخی از کشورها هم ورزشکاران یا به صورت اختصاصی و یا با رعایت پروتکل‌ها تمرینات را برگزار می‌کنند. حتی بعضی از ژیمناست‌ها را دیده‌ام که از راه‌های مختلف تلاش می‌کنند بحث‌های روانی را داشته‌باشند تا بتوانند این دوره را سپری کنند.\nآکادمی ملی المپیک هم کلاس‌های آنلاین روانشناسی برگزار کرد.\nبله کلاس‌هایی از طریق آنلاین برگزار شد که خوب بود. فدراسیون هم اردوی آنلاینی گذاشت که روحیه ما را تقویت کرد. من تمرینات را منسجم پیگیری می‌کنم. در این دوران کرونا بحث روانی بسیار مهم است چون مشخص نیست وضعیت به چه صورت باشد.\nبا توجه به اینکه مدت زیادی به مسابقات قطر باقی نمانده درخواستی برای شروع اردوها نداشتید؟\nفعلاً کاری که از دست خودم برمی‌آید این است که به صورت شخصی تمریناتم را انجام دهم. مربیان هم کمک‌های لازم را دارند و همان طور که گفتم اردوی آنلاین هم برگزار کردند. اگر اردوها تشکیل شود تمرینات منسجم خواهد بود. فدراسیون پیگیر این موضوع بوده و راهکارهای خود را ارائه کرده است.\nچند وقتی است که ژیمناستیک در بین مردم هم طرفداران زیادی پیدا کرده و به همین خاطر جامعه ژیمناستیک ایران به ۲۷۰ هزار نفر رسیده است. دلیل این اتفاق چه چیزی است؟\nدر کنار اقدامات فدراسیون ژیمناستیک برای همگانی کردن آن، اعزام‌ها و مسابقات بین‌المللی زیادی که ما در آن شرکت کردیم باعث شده بسیاری از خانواده‌ها فرزندانشان را در کلاس‌های‌ژیمناستیک ثبت‌نام کنند. بارها خانواده‌ها به من پیام داده‌اند که به خاطر اینکه من در مسابقات بین‌المللی به مدال رسیده‌ام فرزندانشان به ژیمناستیک علاقه‌مند شدند.\nشما متاهل هستید و فرزند هم دارید. زندگی ورزشی با این شرایط سخت نیست؟\nمن سال 92 ازدواج کردم و اواخر سال 95 پدر شدم و خدا یک پسر به من داد. زندگی متاهلی و ورزش حرفه‌ای سخت است. با وجود اینکه همسرم ورزشی نبوده و این آگاهی را نداشت که زندگی با یک ورزشکار که عضو تیم ملی است، باید مدت زیادی در اردو باشد، به مسابقات مختلف برود، به صورت حرفه‌ای تمرین کند چه سختی‌هایی دارد اما با این شرایط همسرم در کنارم ایستاد، فداکاری و از خودگذشتگی کرد. یکی از کسانی که مدیون او هستم همسرم است که در اینجا باید از او تشکر کنم. در کنار او، پدر و مادر خودم و همسرم ما را حمایت کردند تا بدون دغدغه و با خیال راحت تمریناتم را پیگیر باشم و در مسابقات شرکت کنم.\nبله من در اداره کل ورزش و جوانان استان فارس کارمند هستم.\nهمکاری لازم را برای حضور شما در اردوها داشته‌اند؟\nبله باید در اینجا از آنها تشکر کنم که شرایط لازم را فراهم کردند تا بتوانم بدون مشکل در تمرینات و مسابقات حضور داشته باشم. آنها تأثیر زیادی در پیشرفت من داشتند.\nدرخواستی از وزارت و کمیته ندارید؟\nآنها همیشه حامی ژیمناستیک بوده‌اند و به خاطر همین موضوع تشکر می‌کنم.\nهدف اسلامی‌شدن فضای دانشگاه‌هاست\nمدیرکل راهداری فارس خبر داد: ثبت تخلفات شدت گرفت


شناسه خبر : 34238 لینک کوتاه\nاستفاده ابزاری از کووید 19\nترجمه: نیما شایان‌مهر- سیزدهم آوریل، طی جلسه‌ای در مورد اینکه ایالات متحده کی و چگونه باید در مورد قرنطینه‌های کووید 19، سهل‌گیری را آغاز کند دونالد ترامپ ادعا کرد که دارای «قدرت مطلق» در این مورد است و می‌تواند دستورات فرمانداران را تغییر دهد. در طول همان روز، او مجبور به عقب‌نشینی شد. هیچ اندیشمند جدی در امور قانون با او موافق نبود- قانون اساسی ایالات متحده، به طرز تحسین‌برانگیزی در مورد محدودیت‌های قدرت رئیس‌جمهور، روشن و شفاف است. این رویداد درست در مقابل تلاش‌های ویکتور اوربان است. در سی‌ام مارس، پارلمان مجارستان «قانون ویروس کرونا» را بدون هیچ‌گونه تاریخ انقضایی از تصویب گذراند، که به نخست‌وزیر قدرتی تقریباً نامحدود در حکمرانی می‌دهد. پارلمان می‌تواند اقدامات جدید آقای اوربان را مورد تجدید نظر قرار دهد، اما از آنجا که حزب او اکثریت غیرقابل خدشه‌ای را داراست، احتمالاً چنین نخواهند کرد. در عمل، آقای اوربان به یک دیکتاتور بدل شده است- آن‌هم در قلب اروپا. او پس از همه‌گیری، می‌تواند برخی از اختیارات تازه حکمرانی‌اش را واگذار کند، تنها برای اینکه ثابت کند منتقدانش اشتباه می‌کردند، اما احتمالاً به هیچ عنوان چنین کاری نخواهد کرد.\nکووید 19 فرصت‌هایی برای تمامیت‌خواهان و تمامیت‌خواهانِ بالقوه ایجاد می‌کند تا حلقه فشارشان را تنگ‌تر کنند. آنها اصرار دارند که باید قدرت مطلق داشته باشند تا سلامتی عمومی را حفظ کنند. طبق اعلام مرکز حقوق شهروندی و سیاسی که یک نهاد ناظر در ژنو است از زمان شروع همه‌گیری حدود 84 کشور حالت فوق‌العاده اعلام کرده‌اند. برخی این اختیارات را با پایان حالت اضطراری واگذار خواهند کرد. بقیه، برنامه‌هایی برای نگه داشتنشان دارند: این خطر بسیار بزرگی است آن‌هم نه در دموکراسی‌های بالغی چون آمریکا و با وجود قید و بندها و توازن‌های قدرت، بلکه در جاهایی مانند مجارستان که آن نیروهای محافظ حقوق عمومی ضعیف هستند.\nآقای اوربان، دهه گذشته را به این امور پرداخته است: پاک کردن قید و بندها از قدرتش، سوءاستفاده از دادگاه‌ها، سوق دادن سیستم الکترال و ترغیب دوستانش برای بلعیدن ایستگاه‌های رادیو و تلویزیونیِ مستقل. همگان به ادعای قدرت مطلق آقای ترامپ خندیدند در حالی که رسانه‌های مجارستانی، به استقبال تاج‌گذاری کرونایی آقای اوربان رفتند و نهادهای مجارستانی هیچ کاری برای ممانعت از آن انجام ندادند.\nپیشتر از این نیز، سیاستمداران بی‌پروا، در فجایع به دنبال فرصت بوده‌اند. ولادیمیر پوتین، پس از محاصره یک مدرسه از سوی تروریست‌ها در بلسان، شهری در نزدیکی مرز روسیه با گرجستان، قدرت بیشتری به دست آورد. رئیس‌جمهور ترکیه، رجب طیب اردوغان، پس از کودتای ناموفق سال 2016، حالت فوق‌العاده اعلام کرد و از آن زمان مانند یک سلطان حکمرانی می‌کند. همه‌گیری اخیر، می‌تواند حتی فرصت‌های بیشتری برای شرارت ایجاد کند، از آن‌رو که همه‌جا را ناگهان و در یک زمان درمی‌نوردد. توجه جهان بر روی ویروس است؛ هیچ اقدام سرکوبگرانه‌ای در سرزمینی دور، احتمال راه یافتن به تیتر مطبوعات را نخواهد داشت.\nچین، زمان را مناسب یافته تا فعالان دموکراسی‌خواه هنگ‌کنگی را بازداشت کند و قانون اساسی خودش را دیکته کند. راب مالی (Rob Malley) از موسسه بحران بین‌الملل، یک سازمان غیردولتی در بروکسل، می‌گوید: «دیکتاتورها و اخلافشان فکر می‌کنند زمان بهتری برای اقدامات سرکوبگرانه ندارند.» رئیس‌جمهور صربستان در عمل، تنها مسوول کشور است. رئیس‌جمهور توگو اختیار صدور فرمان حکومتی را دارد، هرچند از لحاظ نظری این اختیارات تا چند ماه دیگر به پایان می‌رسند. قانون اضطراری کامبوج به حکومت این قدرت را می‌دهد که «هرگونه اقدامی را که به نظر مفید می‌رسد» برای مبارزه با بیماری انجام دهد. این امر می‌تواند شامل محدود کردن جابه‌جا شدن مردم، ممنوعیت تجمعات عمومی، سانسور رسانه‌های جمعی، ضبط اموال و اعلام حکومت نظامی باشد. هر کسی که به قانون «احترام» نگذارد، می‌تواند تا 10 سال به زندان محکوم شود. نخست‌وزیر، هون سن، بدون هیچ نظارتِ واقعی می‌تواند عمل کند. اگرچه وزرایش می‌گویند این اقدامات تنها برای سه ماه طول خواهند کشید، اما مسلماً می‌توانند تا بی‌نهایت تمدید شوند. چنین اختیاراتی از حوزه اختیار هر حکومت دموکراتیکی که وظیفه دارد با کووید 19 مبارزه کند فراتر می‌رود. اما رژیم‌های مورد سوال سعی دارند شرایط را طبیعی جلوه دهند. سخنگوی وزارت دادگستری می‌گوید: «هدف از ایجاد این قانون در کامبوج منحصربه‌فرد نیست؛ این قانون در بسیاری کشورهای دموکراتیک دیگر نیز وجود دارد.» با در نظر گرفتن ابعاد وضعیت اضطراری، برخی محدودیت‌ها بر آزادی معقولانه است. تجمع‌های عظیم می‌توانند بیماری را گسترش دهند، به همین دلیل محدود کردن آنها برای دوره‌ای قابل درک است. اما به همان اندازه می‌تواند به رژیم‌ها کمک کند تا اعتراضات را سرکوب کنند. الجزایر، راهپیمایی‌های خیابانی را که به‌طور پراکنده برای یک سال به طول انجامیده و طبقه فرادست مسن حاکم را نگران کرده بود ممنوع کرد. قرنطینه هند، باعث سرکوب تظاهرات سراسری در هند شده است که علیه برخورد نابجای حکومت با مسلمانان برپا بود. در روسیه حتی معترضان شخص پوتین دستگیر شده‌اند.\nقوانین فاصله‌گذاری اجتماعی می‌توانند به صورت گزینشی اعمال شوند. رئیس‌جمهور آذربایجان می‌گوید که «ایزوله کردن» اعضای اپوزیسیون ممکن است «یک نیاز تاریخی شود». چندین نفر به بهانه نقض قرنطینه بازداشت شده‌اند. اقلیت‌های بدون طرفدار نیز در خطر هستند. در اوگاندا پلیس به یک پناهگاه 20 دگرباش جنسی حمله کرد و بعدها آنها را با این اتهام مواجه ساخت: «تجمع در یک اقامتگاه شبیه خوابگاه مدرسه که در داخل یک خانه کوچک درست شده بود.»\nشکست ویروس به رهگیری کسی که آلوده شده است؛ آنهایی که با او تماس داشته‌اند و البته قرنطینه آنها نیاز دارد. این امر می‌تواند شامل نظارت‌های مداخله‌گرانه شود. بیشتر مردم موقتاً بخشی از حریم خصوصی خود را برای نجات جان‌ها از دست می‌دهند. حکومت‌های خوب تنها داده‌هایی را که نیاز دارند از شهروندانشان اخذ می‌کنند و این کار را هم تنها زمانی انجام می‌دهند که به آن نیاز دارند. دیگران چنین نمی‌کنند. قانون اضطراری کامبوج امکان نظارت نامحدود شهروندان را می‌دهد. مسکو در حال سوءاستفاده از طرحی است که در آن همه باید اطلاعات شخصی خود را در یک وب‌سایت ثبت کنند. هرزمان که قصد خروج از منزل را دارند باید دلیلی داشته باشند و نشانی مقصد را هم ثبت کنند. سپس پیغامی الکترونیکی برای آنها ارسال می‌شود تا در صورت توقف توسط پلیس آن را نشان دهند. مقامات محلی حتی داده‌های اقتصادی تمام مردم را رصد می‌کنند تا از رفتار مطابق قانون آنها اطمینان یابند. احتمال سوءاستفاده آشکار است.\nشایعاتی که در طول یک همه‌گیری پخش می‌شوند می‌توانند خطرناک باشند. بسیاری از رژیم‌ها از این موضوع به عنوان بهانه‌ای برای فشار بیشتر بر منتقدان استفاده می‌کنند. نهاد ناظر گزارشگران بدون مرز از 38 کشور نام برده است که از کووید 19 به‌عنوان محملی برای آزار رسانه‌ها استفاده کرده‌اند. گزارش تاکید می‌کند که این فهرست کامل نیست. در ترکیه دست‌کم هشت روزنامه‌نگار با عناوینی چون «نشر اکاذیب» بازداشت شده‌اند. صدها تن دیگر به علت پست‌های انتقادی در شبکه‌های اجتماعی مورد بازجویی قرار گرفته‌اند. در بولیوی، رئیس‌جمهور موقت، جانین آنِز (Jeanine Áñez) حکم داده است که کسانی که «اطلاعات غلط بدهند یا ایجاد نااطمینانی در جامعه کنند» ممکن است به یک تا 10 سال زندان محکوم شوند. از آنجا که او سابقه اجبار به بستن رادیوهای مخالف را دارد، منتقدان نگران هستند این امر به ابزاری برای محدود کردن آنها تبدیل شود.\nبرخی کشورها تقریباً هر انتقادی از نحوه پاسخشان به همه‌گیری را مجرمانه خوانده‌اند. یک هنرمند تایلندی به نام دانایی اوساما (Danai Ussama) پس از پافشاری بر اعلام اینکه هیچ‌کس دمای بدن او را در فرودگاه بانکوک نگرفته است به پنج سال زندان محکوم شد.\nکنث راس (Kenneth Roth) از سازمان دیده‌بان حقوق بشر می‌گوید: «سانسور جان‌ها را می‌گیرد. آن‌گونه که در ووهان دیدیم وقتی حکومت‌ها جریان آزاد اطلاعات را سرکوب کنند برای سلامت عمومی فاجعه خواهد بود. بستن دهان پزشکانی که اولین اخطار را در مورد ویروس دادند توسط حکومت چین، فرصتی سه‌هفته‌ای به ویروس داد تا به همه‌گیری جهانی برسد.» مطالعه‌ای در دانشگاه ساوتهمپتون دریافته است که اگر مداخلات در چین سه هفته زودتر آغاز می‌شد، تعداد موارد بیماری در پایان ماه مارس 95 درصد کمتر از رقم فعلی می‌بود. «امری که به میزان زیادی از گسترش جغرافیایی بیماری جلوگیری می‌کرد.» برخی دولت‌ها، تعطیلی را به صورت شدیدی اجبار می‌کنند. چندین ایالت هند، هم‌اکنون به پلیس اجازه داده‌اند تا افراد را بدون جرم بازداشت کنند. در فیجی، تعداد بازداشت‌های مربوط به کرونا بیشتر از تعداد کیت‌های بیماری است. پلیس کنیا کادر درمانی را در هنگام رفتن به کار مورد ضرب و شتم قرار داده است.\nدر ال‌سالوادور، بیش از دو هزار نفر به علت نقض قوانین شدید فاصله‌گذاری اجتماعی در بازداشت به سر می‌برند، امری که برخلاف هدف اولیه است. دادگاه عالی این کشور، به حکومت گفته است از بازداشت خودسرانه مردم در شرایط غیرانسانی که احتمال گسترش بیماری را افزایش می‌دهد خودداری کند. اما نایب بوکله رئیس‌جمهور آتشین‌مزاج این کشور، از طریق توئیتر مخالفت خود را با تمکین به این امر اعلام کرده است. به این صورت، کووید 19، به یک بحران قانونی در یکی از بحرانی‌ترین کشورهای آمریکای لاتین دامن زده است. اندونزی و فیلیپین، مسوولیت اصلی مبارزه با ویروس کرونای جدید را به ارتش محول کرده‌اند. در برخی موارد این کار واقع‌بینانه است: تنها نیروهای نظامی می‌توانند در این دو کشور مجمع‌الجزایری به‌طور موثری عملیات انجام دهند و آنها محبوبیت زیادی نیز دارند. سخنگوی رودریگو دوترته، رئیس‌جمهور فیلیپین، می‌گوید: آنها از جدال‌های بی‌حاصل نفرت دارند. کارگران خاموشی هستند، نه حرافانی پرگو. بدون نمایش کار می‌کنند. کار را پیش می‌برند. با وجود این نگرانی‌هایی وجود دارد. آقای دوترته، به صورت عمومی به نیروهای امنیتی اعلام کرده است که مشکل‌سازان را با شلیک گلوله به قتل برسانند. خوشبختانه، ظاهراً آنها سخن او را نادیده گرفته‌اند، اما در درازمدت، استفاده از مردان یونیفورم‌پوش در زمان بحران سلامت عمومی توان نظارت شهروندی را تضعیف می‌کند. همه‌گیری به طرز موثری انتخابات را مختل کرده است. کره جنوبی در آوریل نشان داد که یک کشور ثروتمند با حکمرانی خوب می‌تواند یک فرآیند رای‌گیری را همزمان با حفظ فاصله‌گذاری اجتماعی اجرا کند. کشورهای فقیرتر و کمتر نظم‌یافته، این کار را سخت‌تر خواهند دید. برای برخی رهبران، این امر بهانه خوبی است تا پاسخگویی به رای‌دهندگان را به تاخیر بیندازند. در بولیوی اجرای دستور دادگاه برای برگزاری مجدد انتخابات متقلبانه گذشته به تاخیر افتاده است. انتخابات مالاوی هم ممکن است به تاخیر بیفتد. این امر می‌تواند به ادامه ریاست‌جمهوری پیتر موتاریکه منجر شود که پیروزی سال گذشته او پس از استفاده هوادارانش از لاک غلط‌گیر برای تغییر صورت شمارش آرا، غیرقانونی اعلام شده بود.\nبرخی رهبران، رای‌گیری‌ها را در زمان خود انجام می‌دهند چون می‌دانند که اپوزیسیون به سختی قادر به ایجاد کارزار انتخاباتی است در صورتی که افراد در قدرت می‌توانند سیاستمدارانه در تلویزیون ظاهر شوند. حزب حاکم لهستان به همین دلیل خواهان برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری در ماه می است، هرچند هنوز احتمال تاخیر وجود دارد. گینه در 22 مارس رفراندومی برگزار کرد تا به رئیس‌جمهور آلفا کنده (Alpha Condé) اجازه دهد برای دو دوره دیگر در قدرت بماند. رفراندوم به راحتی رای آورد. گینه اکنون تقریباً 700 مورد کووید 19 و 12 سال بیشتر حکمرانی آقای کنده را پیش رو دارد. مردی که به گینه‌ای‌ها توصیه کرده است که منتول استنشاق کنند و آب داغ بنوشند تا ویروس را از بین ببرند. انتخابات اتیوپی، که برای آگوست برنامه‌ریزی شده بود و می‌رفت تا طلوع یک دوره دموکراتیک جدید در کشور باشد اکنون به تعویق افتاده و حکومت وضعیت اضطراری را حاکم کرده است. طی وضعیت اضطراری قبلی در سال‌های 2016 و 2018، ده‌ها هزار تن از مخالفان در کمپ‌های بازآموزی بازداشت یا شکنجه شدند. نخست‌وزیر کنونی، ابی احمد، قول داده است که چنان سوءرفتارهایی تماماً متعلق به گذشته بوده. اما اگر انتخابات در سپتامبر برگزار نشود، دولت او دیگر مشروعیتی نخواهد داشت و شورش‌های قومی اتیوپی ممکن است به حد انفجار برسند.\nبرخی حکومت‌ها، از خودِ بیماری برای ارعاب اپوزیسیون استفاده کرده‌اند. زندان‌های پرازدحام بسترهایی برای واگیری‌اند. مخالفان می‌دانند که بازداشت می‌تواند مرگبار باشد. در ترکیه دستور آزادی 90 هزار زندانی صادر شده است تا از تماس با کووید 19 در امان باشند اما هزاران زندانی سیاسی این کشور آشکارا از این عفو مستثنی شده‌اند. برخی حکومت‌ها به دنبال گوشت قربانی هستند. در هند مسلمان‌ها چنین نقشی دارند. پس از آنکه مشخص شد که یک تجمع مذهبی مسلمان در 15 مارس، منشأ مواردی از واگیری بوده است، حکومت ملی‌گرای هندوی کشور تمام تلاش خود را کرد تا این مساله را عمومی کند. به مدت چندین روز، وزارت بهداشت به‌طور جداگانه موارد ابتلای مربوط به این حادثه را شمارش می‌کرد. یک عضو کابینه این امر را به جنایتی توسط طالبان ارتباط داد. مسوولان سلامت، هر تک مورد از تجمع دهلی را با پشتکار بسیار رصد کردند و در نهایت 25 هزار نفر تحت قرنطینه قرار گرفتند. این تلاش مجدانه برای هیچ گروه دیگری از جمله برای جشن عروسی مفصل یک شخصیت برجسته حزب حاکم انجام نشده بود. هشتگ جهادکرونایی در رسانه‌های اجتماعی تکثیر شده است، به همراه شایعاتی که می‌گوید مسلمانان کارهایی می‌کنند که ویروس را گسترش دهند. مسلمان‌ها در خیابان‌ها مورد حمله قرار گرفته‌اند. یک بیمارستان سرطانی در می‌روت گفته است که بیماران مسلمان را پذیرش نخواهد کرد مگر آنکه تست کووید 19 آنها منفی باشد. مقصر دانستن مسلمانان راهی دم‌دستی برای تحریک رای‌دهندگان ملی‌گرای هندو و انحراف افکار از این واقعیت است که در زمان تجمع مذهبی مسلمانان حکومت هنوز ویروس را جدی نگرفته بود. میتالی ساران (Mitali Saran) در نشریه دکان هرالد (Deccan Herald) با انتقاد می‌گوید: «پس از سال‌ها برچسب‌زنی به مسلمان‌ها با عنوان تهدید جمعیتی، فرهنگی و امنیتی، اینک به شدت در حال تبدیل آنها به تهدید زیستی هستیم.»\nچنین تعصباتی نه‌تنها باعث ترویج خشونت می‌شود بلکه سلامت عمومی را به خطر می‌اندازد. بسیاری از مسلمانان آنقدر به حکومت بدگمان هستند که نمی‌خواهند با قوانین قرنطینه همکاری کنند. کادر پزشکی در زاغه‌های مسلمان‌نشین مورد حمله قرار گرفته‌اند به این دلیل که شایع شده است که آنها اطلاعات مسلمانان را برای آسیب رساندن به آنها جمع‌آوری می‌کنند. تا 19 آوریل طول کشید تا نخست‌وزیر نارندرا مودی تلاشی برای آرام کردن تفکرات فرقه‌گرایانه انجام دهد. او توئیت کرد: «کووید 19نژاد، مذهب، رنگ، طبقه، عقیده، زبان یا مرز نمی‌شناسد. در این زمینه ما همه با یکدیگر شریکیم.» بسیاری از رهبران درخواست وام و اعتبار برای اعانه دادن به مالیات‌دهندگان در طی بحران دارند. آقای مودی به هندیان ثروتمند و کارمندان دولتی روی آورده است تا به یک صندوق یارانه ویژه نخست‌وزیری کمک کنند. معلوم نیست که صندوق جدید با صندوق یارانه‌ای اضطراری که نخست‌وزیران هند از سال 1948 برقرار کرده‌اند چه تفاوتی دارد، تنها اینکه مورد اخیر نظارت کمتری دارد و آقای مودی می‌تواند ادعا کند که آن را راه‌اندازی کرده است.\nبرخی حکمرانان، به همان نسبت متمایل‌اند که رقبایشان هیچ اعتباری به وسیله کمک کردن به نیازمندان کسب نکنند. ترکیه در حال تحقیق در مورد فعالیت شهرداران اپوزیسیون آنکارا و استانبول برای جمع‌آوری کمک‌های مالی در نبرد با کووید 19 است. آقای اردوغان آنها را به تروریست‌ها مرتبط دانسته است. در اوگاندا، رئیس‌جمهور یووِری موسِوِنی، هشدار داده است که «سیاستمداران فرصت‌طلبی که سعی در توزیع غذا دارند دستگیر و متهم به قتل عمد می‌شوند». دولت او ادعا می‌کند که توزیع نامنظم غذا، جمعیت زیادی را به سوی خود می‌کشد که باعث انتشار ویروس خواهد شد. دشمنان او فکر می‌کنند او می‌خواهد آنها را از اینکه با انجام کارهای نیک، خوب به نظر برسند باز دارد.\nدر حال حاضر، کووید 19 به تمامیت‌خواهان برای اعمال بیشتر قدرت کمک اما ریسک‌های بزرگی را نیز به آنها تحمیل می‌کند. آسیب وارده به‌خصوص در کشورهای فقیر وسیع و دردناک خواهد بود. خودکامگان بسیاری برای محافظت از منافع خود در برابر بیماری و قحطی، تقلا خواهند کرد. آقای پوتین محبوبیت خود را به علت پاسخ ضعیف به ویروس از دست می‌دهد. رئیس‌جمهور برزیل، خاویر بولسونارو، که تعطیلی را به سخره می‌گیرد و اخیراً تظاهراتی برگزار کرد که در آن افراد خواهان کودتا بودند ممکن است پس از این بحران به دلیل بی‌کفایتی استیضاح شود. رئیس‌جمهور الکساندر لوکاشنکو از بلاروس گفته است که بهترین راه نبرد با ویروس نوشیدن ودکا و راندن تراکتور است.\nبرخی رژیم‌ها ممکن است بی‌پول شوند. دیکتاتور ونزوئلا، نیکلاس مادورو به‌طور خاص، آسیب‌پذیر به نظر می‌رسد. ترکیب کووید 19 و سقوط بهای نفت، ممکن است باعث شود رژیم او پول کافی برای تامین شبکه حمایتی و حفظ وفاداری ارتش نداشته باشد. کووید 19 رژیم‌های زیادی را که در سرکوب مخالفان به نیروهای امنیتی متکی‌اند به چالش می‌کشد. در نقاطی که حکومت‌ها مشروع به نظر می‌رسند و در مناطقی که سعی در تسهیل آلام اقتصادی دارند، مردم بیشتر به تداوم تعطیلی و قرنطینه متمایل هستند. در صورتی که در بسیاری کشورها، دولت به چشم یغماگر و پلیس به دید قلدر دیده می‌شود. در آنها احتمال بروز واکنش شدیدی وجود دارد که پلیس خشن از کنترل آن ناتوان خواهد شد. در بسیاری از کشورها از جمله بخش‌هایی از چین تظاهرات بر ضد تعطیلی آغاز شده است. اگر همه‌گیری برای چند ماه ادامه داشته باشد تظاهرات بیشتری در پی خواهد بود و آن‌طور که به نظر می‌رسد این امر اتفاق می‌افتد. بسیاری از تمامیت‌خواهان می‌ترسند کنترل اوضاع را از دست بدهند. حادثه کامبوج مثال خوبی است. آقای هون سن در محفلی اعتراف کرد که دولت او پول کافی برای مردم در دوران گسترش ویروس ندارد. او گفت: «اگر راننده‌های تاکسی‌های موتورسیکلتی ورشکسته شوند باید موتورسیکلت‌های خود را بفروشند.» زمانی که گرداننده یک سایت خبری، نظر ناخودآگاه او را نقل کرد، سایت بسته و خودش دستگیر شد.\nهفت سال پیش تظاهرات گسترده کارگران ناراضی کارخانه‌ها آقای هون سن را به لرزه انداخت. کارخانه‌های نساجی کامبوج، هم‌اکنون در حال اخراج کارگران هستند. کارگرانی که از هفت سال قبل بیچاره‌تر و خشمگین‌تر شده‌اند. در بسیاری از کشورها، کووید 19 ممکن است باعث رشد بی‌ثباتی شود. تمامیت‌خواهان هیچ مصونیتی ندارند.\nرجب طیب اردوغان ضرب و شتم قانون اساسی مسکو ویروس\nنامتقارنی ترجیحات و چشم‌اندازهای شغلی\nدر معرض رتبه‌بندی\nاین‌بار فرق می‌کند


دیدگاه شناختی در رشد اخلاقی - مطالب علمی روانشناسی\nدر بررسی هایی که از آثار روانشناسی به عمل آورده ایم، به این نتیجه رسیده ایم که مسـئله رشـد اخلاقی در اکثر این آثار با دو مقوله رشد اجتماعی (یعنـی چگـونگی ارتبـاط بـا دیگـران) و رشـد شناختی (چگونگی قضاوت درباره رفتار خود و دیگران) مرتبط شده است.\nمطابق این دیدگاه ها دو مقوله رشد اخلاقی و رشد اجتماعی مرتبط با یکدیگرند و روانشناسان معمولاً این دو مقولـه را در یک مجموعه واحد مورد بررسی قرار داده اند. از این دیدگاه، همراه با رشد شناخت خود و هویـت خود، فرد به تدریج تصوری از خویشتن در میان دیگران و در ارتباط با دیگران پیدا می کند که ایـن، تصور یکی از پایه های شکل دهنده مناسبات اجتماعی و اخلاقی او بـا دیگـران اسـت.\nمطابق تعریفی که در روانشناسی معمول است، رشـد اخلاقـی حـاکی از جریـان دسـتیابی بـه احساس عدالت در رابطه با دیگران، درستی یا نادرستی این یا آن امر و چگونگی رفتار فرد در هـر یک از این امور است. در این تعریف، آن گونه که روانشناسانی چون پیاژه، کلبرگ و گیلیگان مـی گوینـد، رشد اخلاقی به معنای تغییر در چگونگی استدلال کودکان در امور اخلاقی، نگرش آنان نسـبت بـه قانون شکنی، و رفتار آنان در مواجهه با مسـائل اخلاقـی اسـت.\nآن گروه از روانشناسان که به تحـولات مرحلـه ای در رشـد آدمـی معتقدنـد، رویکردهـایی را درباره تحول اخلاقی مطرح ساخته اند.\nروانشناسی رشد نظریه شناخت گرایی رشد اخلاقی


دانلود Fanatical Basketball v1.0.7 بازی ورزشی بسکتبال تعصب آمیز اندروید\nاندرویدینا » بازی اندروید - Games » ورزشی » دانلود Fanatical Basketball v1.0.7 بازی ورزشی بسکتبال تعصب آمیز اندروید\nFanatical Basketball – بازی ورزشی بسکتبال تعصب آمیز اندروید\nبسکتبال یکی از ورزش های بی نظیری است که در آن همه چیزی را خواهید یافت. هیجان که اولین گزینه خواهد بود و در قدم بعد تحرک بسیار است. همیشه باید سعی کرد تا در زمین مسابقه همکاری تیمی را فراموش نکنید چرا که اینگونه به پیروزی دست پیدا خواهید کرد. Fanatical Basketball بازی جدید و زیبایی است که در دسته ورزشی و با حال و هوایی بسکتبالی توسط طراحان عنوان Punch Boxing 3D عرضه شده است.\nاین بازی سرگرم کننده ورزشی را استودیوی بازی سازی First Touch Games Ltd. برای سیستم عامل اندروید طراحی و در بهترین مارکت ها از جمله گوگل پلی منتشر کرده است. امتیازی که منتقدان به این بازی داده اند 4.3 از 5.0 نمره بوده و تاکنون بیش از 50 میلیون دریافتی در سراسر جهان داشته است.\nوقت آن رسیده تا تیم خود را بسیازید. اگر نیاز به بردهای متوالی دارید بی شک باید بدانید که چه نوع بازیکن هایی مورد نیازتان است. هر گوشه زمین متعلق به یک بازیکن خواهد بود و اگر در پست مناسب استفاده نشود شاید حریفان از آن ضعف استفاده کرده و با حملات پی در پی شما را سردرگم و کلافه کنند. اجازه خواهید داشت تا در دو حالت سریع و مسابقات لیگ حضو یافته و خودی نشان دهید. بی شک مسابقات لیگ دارای هیجان بیشتری خواهد بود چرا که جدول رده بندی جایگاه بهترین ها را نمایش می دهد.\nدر ادامه شاید بپسندید : دانلود M&M Elemental Guardians 0.96 بازی جادو، نگهبانان عناصر اندروید + دیتا\nویژگی های بازی Fanatical Basketball :\nساخت تیمی منحصر به فرد برای مبارزه\nدو حالت سریع و مسابقات لیگ\nتیمی حرفه ای با بازیکنانی قابل تنظیم\nانیمیشن های منحصر به فرد برای خیره کردن چشمان\nکنترلرهای لمسی هوشمند


کارخانه طلا کوچک برای فروش . سنگ معدن نقره . تماس با تامین کننده » کارخانه فرآوری طلا استرالیا. بهره برداری از معدن طلا و کارخانه فراوری و استحصال . معادن طلا در استرالیا برای فروش .\nکارخانه های کوچک شستشوی موبایل برای فروش. کارخانه های کوچک شستشوی موبایل برای فروش کارخانه شستشوی طلای موبایل کارخانه قابل حمل شستشو طلا استفاده می شود کارخانه طلا شستشوی حرفه ای از تایلند\nکارخانه شستشوی کوچک طلا برای فروش Relation


چه غذاهایی فشار خون را کاهش می دهند؟ - رژیم غذایی - تغذیه - سلامت نیوز\n۱۳۹۹/۰۹/۰۸ - ۱۲:۰۰ - کد خبر: 303761\nسلامت نیوز: زندگی با فشار خون بالا برای بسیاری از مردم یک واقعیت روشن است. روش های زیادی برای کنترل فشار خون وجود دارد و اتخاذ یک رژیم غذایی مناسب برای قلب یکی از مهمترین اقداماتی است که باید انجام شود.\nبه گزارش سلامت نیوز به نقل از شفقنا، در اینجا برخی از بهترین غذاهایی که می توان برای کاهش فشار خون مصرف کرد و همچنین غذاهایی که باید از آنها استفاده کرد وجود دارد.\nانجمن قلب آمریکا همچنین توصیه می کند چربی های اشباع و ترانس را کاهش دهید. به طور کلی ، سعی کنید مصرف غذاهای از پیش بسته بندی شده ، فرآوری شده و آماده را کاهش دهید. و مراقب غذاهایی باشید که به رژیم غذایی شما نمک اضافه می کنند ، از جمله:\n2020-11-28 12:00 سلامت نیوز\nچه غذاهایی فشار خون را کاهش می دهند؟ رژیم غذایی


آموزش بازی رولت | همه‌چیز در مورد تورنومنت رولت (بخش دوم)\nصفحه اصلی / آموزش بازی‌های کازینو / بازی رولت / آموزش بازی رولت | همه‌چیز در مورد تورنومنت رولت (بخش دوم)\nتیم محتوای کازی باز 18/10/2020\tبازی رولت ثبت دیدگاه 359 بازدید\nدر راستای مطلب قبلی سایت کازی باز در خصوص تورنومنت رولت ، در ادامه این مطلب نیز به همین موضوع خواهیم پرداخت.\nهرآنچه در بازی رولت باید بدانید (بخش اول)\nهرآنچه در بازی رولت باید بدانید (بخش دوم)\nتجربه کردن اتفاقات جدید\nبازی رولت یکی از جالب‌ترین بازی‌های کازینویی است. با این وجود ممکن است شما از بازی با نسخه کلاسیک خسته شده باشید.\nقالب تورنومنت اتفاقات جدیدی را برای شما رقم می‌زند. می‌توانید در برابر بازیکنان دیگر بازی کنید، استراتژی‌های مختلفی استفاده کنید و از هیجان رقابت‌های حذفی لذت ببرید. نکته مثبت این است که در همۀ این مراحل مشغول انجام بازی فوق العاده‌ای هستید. در فرمت تورنومنت می‌توانید از بازی رولت با ظرفیتی متفاوت لذت ببرید.\nشرط‌های متنوعی می‌بندید\nیکی از مزایای بارز تورنومنت رولت در مقایسه با هر نوع تورنمنت کازینویی دیگر، تنوع گزینه‌های شرط‌بندی آن است. شما می‌توانید طیف گسترده‌ای از شرط‌های داخلی و خارجی را مورد استفاده قرار دهید.\nشرط‌های خارجی یک استراتژی محافظه کارانه اما درست برای شروع تورنومنت محسوب می‌شوند. شرط‌هایی مانند قرمز/ سیاه، بالا/ پایین و زوج/ فرد ضریب شرط پایین و پرداخت ۱:۱ دارند.\nدر مقابل شرط روی اعداد تک، اسپلیت‌ها و استریت‌ها بترتیب پرداختی معادل ۱:۳۵، ۱:۱۷ و ۱:۱۱ دارند. اگر در رقابت عقب بیفتید این شرط‌ها برای جبران عقب ماندگی بسیار خوب هستند.\nبیشتر بخوانید: با انواع شروط در بازی جذاب و مهیج رولت بیشتر آشنا شوید\nبا مبلغ ورودی اندک شانس یک برد بزرگ دارید\nهمانطور که قبلاً ذکر شد معمولاً مجبور نیستید برای بازی در تورنومنت رولت هزینه زیادی صورت دهید. می‌توانید بسیاری از این رویدادها را با نرخی بین ۱ تا ۱۰ دلار شرکت کنید. در عین حال شما برای جوایزی که بسیار بزرگ‌تر از هزینه ورودی است رقابت خواهید کرد. به عنوان مثال ممکن است ۵ دلار برای شرکت در تورنومنتی ۵۰۰۰ دلاری هزینه کنید.\nهم‌چنین تورنمنت‌ها به شما فرصتی می‌دهند تا از استراتژی برای برد جوایزی بزرگ استفاده کنید.\nبا مبلغی اندک تعداد زیادی بازی انجام می‌دهید\nدر شرایط عادی ۱ تا ۵ دلار در بازی رولت دوام چندانی ندارد. این مبالغ اغلب به اندازه یک شرط معمولی هستند. اما همین مقادیر می‌توانند در یک تورنمنت منجر به یک بازی طولانی شوند. هزینه ورودی کمی پرداخت خواهید کرد و تعداد فراوانی چیپ برای استفاده در تورنمنت دریافت خواهید کرد.\nبا فرض این‌که چند دور در تورنومنت دوام بیاورید نسبت به هزینه‌ای که کرده‌اید زمان زیادی را صرف بازی کرده‌اید. حتی اگر در دورهای ابتدایی هم حذف شوید باز هم برای مدت زمان مناسبی از حضور در این رویداد لذت برده‌اید.\nنقاط ضعف تورنومنت رولت\nتاکنون فقط جنبه‌های مثبت تورنومنت‌های رولت را بررسی کرده‌ایم. اما همان‌طور که در زیر مشاهده خواهید کرد تورنومنت رولت دارای برخی معایب نیز هست که بایستی در نظر بگیرید.\nآشنایی با رولت فرانسوی و شروط آن\nباید قوانین را دانسته و از آن پیروی کنید\nاگر از بازی رولت استاندارد راضی هستید ممکن است تمایل به شرکت در تورنومنت نداشته باشید. زیرا شرکت در تورنومنت مستلزم یادگیری قوانین مرتبط با آن است. بیشتر تورنومنت‌های رولت قوانین پیچیده‌ای ندارند. با این حال اغلب به دانش خاصی نیاز دارند.\nشما باید حداقل و حداکثر شرط‌ها، طول دورها و موارد دیگر را بدانید. اگر حوصله لازم برای یادگیری چیزهای جدید را ندارید بهتر است شرکت در یک تورنومنت رولت را فراموش کنید.\nتورنومنت‌های رولت پرنوسان هستند\nشما می‌توانید نوسانات بازی رولت را تا حدی کنترل کنید. شرط‌های خارجی به شما این امکان را می‌دهند تا نوسانات را کاهش دهید و شرط‌های داخلی به شما کمک می‌کنند تا پرداخت‌های بزرگ‌تر را تعقیب کنید.\nمسابقه‌های رولت این امکان را به شما می‌دهد تا از همان شرط‌های استاندارد استفاده کنید. با این حال شما نمی‌توانید نوسانات مرتبط با جوایز پولی را تحت کنترل داشته باشد. بیشتر رویدادها فقط ۱۰ تا ۲۰ درصد امکان برد و دریافت جایزه را به شما می‌دهند و در بسیاری از موارد نمی‌توانید هیچ پولی برنده شوید.\nالبته می‌توانید شانس خود را با اتخاذ یک استراتژی شرط‌بندی برتر نسبت به حریفی متوسط بهبود ببخشید اما هم‌چنان بر مبنای ثابتی پول نقد دریافت نمی‌کنید.\nاصطلاحات و تعریف‌های بازی رولت (واژه‌نامۀ شرط‌بندی) در سایت کازی باز\nمبلغ ورودی می‌تواند پر هزینه باشد\nدر بالا چندین بار ذکر کردیم که هزینه ورودی نسبت به مجموع جایزه معمولاً کم است. با این حال هزینه ورود به برخی از تورنومنت‌های رولت می‌تواند نسبتاً بالا باشد. این امر به ویژه در صورتی که رویدادی جایزه‌ای ۶ رقمی داشته باشد صادق است. به عنوان مثال یک تورنومنت تضمین شده ۵۰،۰۰۰ دلاری ممکن است نیاز به ۵۰۰ دلار هزینه ورودی داشته باشد.\nدر این حالت هنوز هم مبلغ اندکی برای یک برد بزرگ هزینه می‌کنید. با این وجود احتمال این‌که ۵۰۰ دلار را در چنین تورنمنت رولتی از دست بدهید بیشتر است.\nآیا باید در تورنومنت رولت شرکت کنید؟\nبدیهی است که حضور یا عدم حضور در تورنومنت رولت یک تصمیم شخصی است. با این حال سبک و سنگین کردن جوانب مثبت و منفی نشان می‌دهد که شرکت در مسابقات حرکتی ارزشمند است.\nاول این‌که تورنومنت‌های رولت دارای حاشیه سود کازینویی نیستند زیرا شما در حال رقابت با سایر بازیکنان هستید.\nتورنومنت رولت هم‌چنین فرصتی را برای شما فراهم می‌کند که اتفاق جدیدی را تجربه کنید. با فرض این‌که از رولت استاندارد خسته شده‌اید، می‌توانید با حضور در یک یا دو تورنمنت اقدام به تزریق هیجان به بازی روتین خود کنید.\nهم‌چنین می‌توانید با هزینه ورودی اولیه انواع مختلفی از شرط‌ها را استفاده کنید. اگر همواره علاقه داشته‌اید که ۵۰۰ دلار را روی شرط تک شماره ریسک کنید، می‌توانید این کار را در یک تورنمنت انجام دهید بدون این‌که واقعاً ۵۰۰ دلار هزینه کند.\nدر نهایت شاید برای رقابت در مسابقه‌های جایزه بزرگ مجبور به پرداخت هزینه ورودی بیشتری شوید. رویدادهای ویژه حتی ممکن است به ۱۰۰۰ دلار هزینه ورودی هم نیاز داشته باشند.\nدر مجموع جوانب مثبت تورنومنت رولت بیشتر از معایب آن است اما بهتر است یک تورنومنت رولت آنلاین را امتحان کنید و ببینید که آیا برای شما مناسب است یا خیر.\nبرچسب هاآموزش بازی رولت آموزش رولت بازی رولت پیروزی در بازی رولت تورنومنت رولت رولت


بازسازی آشپزخانه | چند راه اصولی برای بازسازی یک آشپزخانه | ساختمان آنلاین\nدر این مقاله ۹ توصیه وجود دارد که به شما کمک می‌کند، آشپزخانه خود را تغییر دهید. اگر تصمیم گرفته‌اید بازسازی آشپزخانه انجام دهید و نمی‌دانید باید از کجا شروع کنید، این مطلب به شما کمک خواهد کرد تا تصمیم بگیرید و تغییرات آشپزخانه را شروع کنید. بعضی‌ها با تغییر لوازم خانگی شروع می‌کنند و بعضی دیگر هم شروع به جمع‌آوری عکس آشپزخانه‌های مورد علاقه‌شان می‌کنند. بعضی‌ها به این نتیجه می‌رسند که فضای بیشتری نیاز دارند، بعضی دیگر تصمیم می‌گیرند همان فضای فعلی را ارتقا دهند.\nهر زمانی که به اندازه کافی فکر کردید و ایده‌های خود را برای بازسازی آشپزخانه تان جمع‌آوری کردید، این ۹ توصیه شما را با جزییات بیشتری روبرو می‌کند و به تصمیم‌گیری شما کمک می‌کند.\nبه آنچه در آشپزخانه نیاز دارید فکر کنید\nدر این مرحله همه چیز به نحوه استفاده شما و خانواده‌تان از آشپزخانه ربط پیدا می‌کند. گرفتن ایده از هر منبعی بدون مانع است، همچنین دیدن تصاویری که ذهن شما را به آشپزخانه دلخواه‌تان نزدیک کند، بسیار اثربخش است.\nبه اولویت‌هایتان فکر کنید، اینکه پخت و پز و مرتب کردن در آشپزخانه دلخواه‌تان چگونه خواهد بود؟ آیا به فضای بیشتری نیاز دارید، یا فضای کنونی برای شما کافی است؟\nاگر از پیش به این موضوع فکر نکرده‌اید، همین الان شروع کنید. تصویر آشپزخانه‌هایی را جمع‌آوری کنید که به سبک زندگی و آشپزی شما نزدیک‌تر هستند. مجموعه‌ای که جمع‌آوری می‌کنید می‌تواند مانند یک دفترچه راهنما شما را هدایت کند تا آشپزخانه مورد نظرتان را بازسازی کنید.\nتحقیق و برنامه‌ریزی کنید\nاگر کاملا آماده هستید و همه چیز را در ذهن خود مرتب کرده‌اید، وقت آن است که برای پیاده‌سازی ایده‌های خود برنامه‌ریزی کنید. مهم‌ترین عاملی که بازسازی آشپزخانه شما را محدود می‌کند، بودجه شما است. پس بودجه اولیه برای این کار را مشخص کنید. عامل دیگر محدوده‌ای است که تمایل دارید بازسازی شود.\nهر دو عامل قابل تغییر است و بسته به شرایط شما برای بازسازی می‌تواند در حین کار تغییر کند. هر دو عامل به هم وابسته هستند و می‌توانند بر اساس نیاز شما تغییر کنند، پس به این تغییر به چشم یک روند آموزشی نگاه کنید.\nپیدا کردن حرفه‌ای‌ها\nحتی اگر تصمیم دارید در بازسازی آشپزخانه کابینت ها، برق و لوله‌کشی را خودتان انجام دهید، نیاز دارید تا در بعضی مراحل از افراد حرفه‌ای کمک بگیرید. می‌توانید از افراد متخصص برای انتخاب نوع ابزار و اجناس مناسب کمک بگیرید و توصیه‌های آن‌ها برای انتخاب مواد اولیه را رعایت کنید. بعضی از افراد برای شروع، به فروشگاه‌های بزرگ، کابینت‌فروشی‌ها و فروشگاه‌هایی که تمام موارد مورد نیاز را تامین می‌کنند، سر می‌زنند. بعضی دیگر، از دوستان و همکاران خود کمک می‌گیرند، معمار و متخصص دکوراسیون داخلی استخدام می‌کنند. افراد حرفه‌ای می‌توانند برای بودجه‌بندی، برنامه‌ریزی و نوشتن قراردادها نیز به شما کمک کنند. همچنین می‌توانید از راهنمایی آن‌ها برای آماده کردن یک آشپزخانه موقت استفاده کنید و از نظرات آن‌ها برای خرید لوازم نیز بهره‌مند شوید.\nاین مرحله از بازسازی آشپزخانه شامل برنامه‌ریزی برای طراحی، مشخص کردن فضاهای موجود، طبقه‌بندی اولیه، طرح و حجم کابینت‌ها است. با اینکه بحث در مورد طرح و ظاهر آشپزخانه جذاب‌تر است، اما بهتر است روی طبقه‌بندی و فضاهایی که نیاز دارید متمرکز باشید. معمولا عوامل ظاهری شما را از پرداخت به نیازهایتان در آشپزخانه منحرف می‌کند.\nعلاوه بر این، شما به یک طرح و برنامه نیاز دارید تا بدانید برای هر فضایی چه کارهایی باید انجام دهید و هزینه این امور چقدر خواهد شد. اگر به عنوان معمار یا طراح داخلی بر روی چنین پروژه‌ای کار می‌کنید، می‌توانید پس از مصاحبه، به مشتری خود یک طرح اولیه بدهید و محدوده کاری را مشخص کنید. در همین حین می‌توانید چند پروژه مختلف را با همین شیوه جلو ببرید.\nاصلاح و تکمیل مشخصات\nاحتمالا در طول بازسازی آشپزخانه و حتی خیلی قبل‌تر از آن، پوشه‌ای از تصاویر آشپزخانه مورد علاقه‌تان جمع‌آوری کرده‌اید. پس تا کنون سبک آشپزخانه خود را پیدا کرده‌اید. مدرن، کلاسیک، سنتی یا سبک تلفیقی، بر اساس پوشه‌ای که آماده کرده‌اید باید تا الان بدانید رنگ مورد نظرتان چیست.\nحال نیاز دارید انتخاب نهایی خود را مشخص کنید، از ابزار تا لوازم جانبی را بر اساس خواسته‌تان تامین کنید، که به طور معمول شامل موارد زیر خواهد بود:\n• نوع ساخت و ساز کابینت، جنس و رنگ آن\n• جنس کانتر و رویه کابینت‌ها\n• یخچال و لوازم خانگی مورد نیاز\n• دیوار پشت کابینت‌ها\n• آیتم‌های دکوراتیو\nتوسعه طراحی و ساخت\nدر این مرحله شما باید طرح نهایی را تهیه کنید و اطلاعاتی نظیر ارتفاع طبقات و جزییات دیگر را تکمیل کنید. در صورت لزوم نقشه معماری و نقشه نورپردازی را آماده داشته باشید. در این مرحله قراردادهایتان را با پیمانکار مشخص کنید و لیستی از وسایل مورد نیاز آماده کنید، زیرا این همان چیزی است که قیمت نهایی بازسازی را تعیین می‌کند.\nبا توجه به پیشنهاد پیمانکار، زمان‌بندی برای پروژه بازسازی آشپزخانه را مشخص کنید. در این مرحله می‌توانید هزینه کارگر و زمان‌بندی فعالیت آن‌ها را مشخص کنید و برای کار خود یک ضرب‌العجل تعیین کنید.\nدریافت برآورد پیمانکار\nاگر پیش از این فردی را به عنوان پیمانکار استخدام نکرده‌اید، وقت آن رسیده که کسی را به عنوان مسئول پروژه استخدام کنید. پیشنهاد این است که سه فرد متفاوت را درنظر داشته باشید و قیمت‌های ارائه شده را بررسی کنید. این کمک می‌کند تا در مسیر پروژه، ببینید که در مسیر درست قرار دارید یا نه و همینطور برای قدم‌های بعدی پیش‌بینی داشته باشید.\nبرای نسخه نمایشی آماده شوید\nتغییرات نزدیک است پس آماده باشید، در حدود 4 تا 8 هفته طول می‌کشد تا بازسازی آشپزخانه شما تمام شود. پس شروع به تمیز کردن کابینت‌هایتان کنید. جمع‌آوری وسایلی که استفاده چندانی از آن‌ها نمی‌کنید. اگر در طول بازسازی در خانه خود زندگی می‌کنید، فضایی برای یک آشپزخانه موقت در نظر بگیرید. ممکن است تصمیم داشته باشید خانه را ترک کنید و در طول بازسازی حضور نداشته باشید. اما پیشنهاد این است که سعی در مدیریت امور داشته باشید و در طول بازسازی آن فضا را ترک نکنید.\nدر این مرحله می‌توانید تصمیم‌های مهمی بگیرید، اینکه در طول بازسازی خانه را ترک کنید، به گرد و غباری که ممکن است در طول پروژه بازسازی شما را آزار دهد فکر کنید، اگر قردی در خانه شما آلرژی دارد، نیاز دارید تا فضایی را برای آن‌ها آماده کنید، روز و ساعات کار افراد را مشخص کنید، جدولی از انتظارات و درخواست‌هایتان تهیه کنید.\nلیست کردن خرده کاری ها\nبعد از تنظیم قرارداد با پیمانکار و برآورد هزینه مدیر پروژه، ممکن است به نظر برسد که دیگر آسوده خواهید بود. اما با فهرستی از خرده‌کاری‌ها و جزییات مواجه خواهید شد. جزییاتی که به سادگی فراموش شده‌اند و از قلم افتاده‌اند. گاهی مسایل جزیی مانند لکه‌های روی دیوار یا خراش سطحی شیشه‌ها، گاهی مواردی مهم‌تر مانند کار نکردن هود آشپزخانه و خرابی وسایلی که به ندرت از آن استفاده می‌کنید.\nبعضی افراد تمایل دارند از لیست‌های بزرگ و کامپیوتری استفاده کنند، اما پیشنهاد این است که یک لیست کوچک آماده کنید و تاریخ اتمام هر کار را بر اساس ضرب‌العجل‌هایتان مشخص کنید. می‌توانید این لیست را با پیمانکار و مدیر پروژه هماهنگ کنید.\nاینکه پیمانکار پس از اتمام پروژه چند بار به منزل شما بیاید تا جزییات فراموش‌شده را اجرا کند، امری است اجتناب‌ناپذیر. نگران نباشید، می‌توانید لیستی از تمام موارد فراموش‌شده تهیه کنید و پیش از اینکه پیمانکار به خانه شما بیاید، لیست را با او هماهنگ کنید. مانند این است که شما لیست خرید بنویسید و پس از اینکه به فروشگاه رفتید، ببینید که بعضی چیزها از قلم افتاده است. این مسئله برای همه پیش می‌آید.\nمبلمان فضای باز ترمووود ، آشتی صنعت مبلمان با طبیعت\nطراحی سقف با ترموود : جلوه زیبا، دوام عالی


همایش رایزنی و هم اندیشی پیرامون ستاد یاوران غدیر در مسجد امام جعفر صادق (ع) شهر اهرم برگزار شد\nهمایش رایزنی و هم اندیشی پیرامون ستاد یاوران غدیر در مسجد امام جعفر صادق (ع) شهر اهرم برگزار شد\nکد خبر: DT-35809\nصفحه نخست » اخبار مهم » همایش رایزنی و هم اندیشی پیرامون ستاد یاوران غدیر در مسجد امام جعفر صادق (ع) شهر اهرم برگزار شد\nاین همایش به دعوت جناب حجت الاسلام و المسلمین جناب اقای راستگو امام جمعه محترم شهر اهرم و رئیس بنیاد بین المللی غدیر برگزار گردید\nدلیران تنگستان : همایشی تحت عنوان رایزنی و هم اندیشی پیرامون ستاد یاوران غدیر در مسجد امام جعفر صادق (ع) برگزار شد. این همایش به دعوت جناب حجت الاسلام و المسلمین جناب اقای راستگو امام جمعه محترم شهر اهرم و رئیس بنیاد بین المللی غدیر برگزار گردید. در آغاز جلسه جناب آقای غلامحسین پولادی دبیر بنیاد غدیر تنگستان حضور مدعوین را خیر مقدم گفت. و سپس حاج آقا راستگو ضمن تبریک ولادت امام حسن عسکری (ع) نکاتی را مطرح کردند. سپس سردار حسین کارگر دبیر بنیاد بین المللی غدیر استان بوشهر راه کار ها و رهنمود های لازم را جهت تشکیل ستاد یاوران غدیر در بخش مرکزی تنگستان ارائه نمود و حضار به بحث و تبادل نظر پیرامون این موضوع پرداختند. علاوه بر چناب سرهنگ ملاکی، کلیه دهیاران و روسای شوراهای روستایی و بخش مرکزی، روسای هیاتهای مذهبی وبانیان فعال مساجد شهر اهرم، شهرداران اهرم وآباد و جمعی از فعالان دینی و مذهبی تنگستان در این جلسه حضور داشتند.


اعتبار علمی و بین المللی بالای دانشگاههای ترکیه و تایید و ارزشیابی آنها توسط وزارت علوم و بهداشت ایران و امکان انتقال به دانشگاههای داخلی و خارجی، هزینه های تحصیلی و هزینه های زندگی نسبتا پائین، برگزاری آزمون و امکان تحصیل به 2 زبان انگلیسی و ترکی، سهل الوصول بودن تردد و اقامت در کشور ترکیه، نزدیکی فرهنگی و عوامل بسیاری از این قبیل از ویژگی های تحصیل در ترکیه می باشند. ورود به دانشگاه از مقطع دیپلم دبیرستان به بعد همانند ایران منوط به شرکت و قبولی در کنکور می باشد و در مقاطع بالاتر ضمن شرکت در آزمونهای مربوطه، بستگی به ضوابط و قوانین هر دانشگاه دارد.\nپذیرش دانشجوی خارجی در ترکیه :\nدر سالهای گذشته (از سال 1981 تا 2010 ) سازمان ÖSYM (مرکز انتخاب و جایگزینی دانشجو در ترکیه) متولی برگزاری آزمونی به نام YÖS (آزمون دانشجویان خارجی) بود که همه ساله بصورت مرکزی در ماه آپریل در کشور ترکیه (شهر آنکارا) و چند کشور منطقه به طور همزمان برگزار می گردید. در سال 2010 برای آخرین بار آزمون متمرکز YÖS توسط ÖSYM برگزار گردید و برای آخرین بار به عنوان معیار پذیرش دانشجو در دانشگاهها مد نظر قرار گرفت. پس از این تاریخ سازمان آموزش عالی ترکیه YÖK تصمیم گرفت با هدف افزایش ورود دانشجوی خارجی، پذیرش دانشجوی خارجی را به دانشگاهها بسپارد.\nاز سال 2011 میلادی، پذیرش دانشجوی خارجی از طریق آزمونی که خود دانشگاهها برگزار می کنند (YÖS داخل دانشگاهی) و یا از طریق آزمونهایی مانند SAT ویا با احتساب معدل دیپلم و پیش دانشگاهی داوطلبان ایرانی صورت می گیرد. در مورد سایر کشورها نیز معیارهایی مانند آزمونهای داخلی برگزار شده در آن کشورها مورد قبول می باشد. در مورد آزمونهای YÖS و SAT بطور جداگانه توضیح داده شده است.\nدانشگاهها معمولا حداقل 2-3 روش از روشهای پذیرش فوق الذکر را به عنوان معیار پذیرش مطرح میکنند. با توجه به سپرده شدن امر پذیرش دانشجوی خارجی به خود دانشگاهها، امکان تغییرات سالانه در معیارهای پذیرش، زمان برگزاری آزمونها و محتوای آزمونها محتمل است.\nهمه ساله دفترچه ای در اینترنت جهت اعلام رشته های دانشگاهی و ظرفیت پذیرش دانشجوی خارجی در رشته های مختلف توسط YÖK در ماه جولای منتشر می شود.\nدانشجویان ایرانی معمولا در مقطع دیپلم علاقمند به تحصیل در رشته هایی نظیر پزشکی،دندانپزشکی،داروسازی و نیز رشته های مهندسی هستند ولی تعداد علاقمندان به رشته های علوم انسانی و هنر نیز کم نیستند. در مقطع تحصیلات تکمیلی ایرانی ها در تمامی رشته ها به دانشگاههای مورد تایید در ترکیه مراجعه می کنند. همچنین فارغ التحصیلان ایرانی رشته های پزشکی و دندانپزشکی از دانشگاههای ایران و سایر کشورها علاقه زیادی به تحصیل در مقاطع تخصصی این رشته ها در کشور ترکیه دارند.\nتعداد زیادی از دانشگاههای کشور ترکیه به دلیل سطح بالای علمی آنها سالهاست توسط وزارت علوم و وزارت بهداشت ایران به طور کامل (غیر مشروط) مورد تایید قرار گرفته اند.


کد خبر: 3913954\nتاریخ انتشار: ۱۱ مرداد ۱۳۹۹ - ۱۳:۳۹\nاز سوی بنیاد شهید و امور ایثارگران گیلان؛\nاولین مسابقه کتابخوانی مجازی «غدیر» با محوریت گزیده وصیت‌نامه شهدای سادات گیلان به مناسبت عید سعید غدیرخم از سوی معاونت فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران این استان برگزار می‌شود.\nبه گزارش خبرنگار افتخاری ایکنا به نقل از نوید شاهد، معاونت فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان گیلان به‌مناسبت عید غدیرخم و ایام ولایت، نخستین مسابقه کتابخوانی مجازی «غدیر» با محوریت گزیده وصیت‌نامه شهدای سادات این استان را برگزار می‌کند.\nعلاقه‌مندان به شرکت در این مسابقه پس از مطالعه گزیده وصیت‌نامه شهدا تا 20 مردادماه جاری فقط یک بار می‌توانند با ورود به صفحه پاسخ‌نامه و ثبت مشخصات کامل، سؤالات را به‌صورت آنلاین پاسخ دهند که در پایان به پنج نفر از برگزیدگان به قید قرعه جوایز نفیسی اهدا خواهد شد.\nبرچسب ها: مسابقه کتابخوانی ، غدیر ، گیلان ، وصایای شهدا\nراه‌اندازی قرارگاه بیت‌الاحزان شهدای گمنام در قم


نوشته جات: June 2015\nترجمه زهیرباقری نوع پرست\nتعیین گروهی که سورن کیرکگارد متعلق به آن است٬ کاری‌ست دشوار: برای برخی او یک فیلسوف است، برای برخی دیگر او یک متفکر یا الهیات دان مسیحی است. او همچنین یک روانشناس نکته سنج و منتقد تند و تیز فرهنگی است. ولی کیرکگارد بیش از هر چیز دیگر، یک نویسنده بود. بخش عمده ای از زندگی او صرف چرخیدن در آپارتمانش در کپنهاگ شد، در حالی که کنار میز کارش ایستاده بود و جمله‌هایی که می‌خواست بنویسد را با صدای بلند می‌خواند.\nاو آثار بسیار زیادی نوشته است، در دهه 1840 هر سال چندین کتاب نوشت. برخی از این آثار در موضوعات فلسفی و دینی تحریک برانگیز هستند و قالب های مرسوم را می شکنند. این آثار اغلب با نام های مستعار نوشته شده اند و گاهی از شخصیت هایی از انجیل یا شخصیت هایی ساختگی در این آثار یاد می کند. برخی دیگر از آثار او مجموعه ای از سخنان موعظه گونه هستند که به طور مشخص برای تهذیب نفس نوشته شده اند. هرچند همه این آثار کیرکگاردی هستند، نثر شیوا و تاثیر گذار او، تمایل به بازی با واژه ها، طعن ورزی و پارادوکس، و ترکیب نادر بذله گویی کنایه آمیز و حساسیت ژرف به شرایط انسانی در تمام این آثار دیده می شود. کیرکگارد در آثار خود سعی دارد خواننده را به طور شخصی مورد خطاب قرار دهد و آنها را به فکر کردن درباره زندگی خودشان دعوت کند.\nبرای آنهایی که میخواهند برای بار اول اثری از کیرکگارد بخوانند، کتاب کوچکی که در سال 1843 به نام «ترس و لرز» نوشته است یا کتابی نسبتا طولانی تر با عنوان «بیماری تا پای مرگ» نوشته سال 1849 میتوان اشاره کرد. به رغم اینکه اسم های این کتاب ها ترسناک هستند، ولی جز معروف ترین و جذاب ترین کتاب های او هستند.\nسوالی که در قلب فلسفه کیرکگارد نهفته است این است: وجود داشتن چه معنایی دارد؟ در کتاب «پی نوشت های ناعلمی» در سال 1846 کیرکگارد عنوان می کند که انسان ها در دوران ما به دلیل وفور دانش و علم معنای وجود داشتن را فراموش کرده اند. همه جور چیزی وجود دارد، ولی هنگامی که کیرکگارد این واژه را برای زندگی بشر به کار می برد معنای خاصی دارد.\nاین معنی از این واقعیت نشات می گیرد که ما همیشه با خودمان رابطه ای خواهیم داشت. به عنوان مثال میتوانیم کمابیش خودآگاه باشیم، میتوانیم آرزو کنیم جور دیگری باشیم، میتوانیم اعتماد کنیم یا نکنیم، خودمان را دوست داشته باشیم یا نداشته باشیم. شاید حتی بتوانیم در مورد اینکه در آینده چگونه خواهیم بود تصمیم بگیریم.\nاز نظر کیرکگارد مهم ترین پرسش برای هر شخص٬ معنای وجود خود آن شخص است که در فرآیند رابطه با خودش بروز پیدا می کند. این را می توان یک سوال وجودگرایانه نامید: صرفا یک سوال انتزاعی و عقلانی نیست که برای فیلسوف های حرفه ای مطرح شود. بلکه سوالی است که برای همه انسان ها به شکلی بی واسطه و ضروری مهم است. چرا که تاثیر مستقیمی بر تصمیم هایی که درباره چگونه زندگی کردن میگیریم می گذارد. تاکید کیرکگارد بر اهمیت این نوع سوال ها باعث شده است که او را به عنوان «پدر اگزیستانسیالیسم» بشناسند.\nهنگامی که کیرکگارد می نویسد که ما معنای وجود داشتن را فراموش کرده ایم، منظورش این نیست که پاسخ به این سوال را فراموش کرده ایم، بلکه منظورش این است که خود این پرسش را فراموش کرده ایم. علت فراموشی ما از نظر کیرکگارد میزان رو به رشد دانش است. کیرکگارد نمی گوید که دانش بد است، بلکه تاکید دارد که جستجوی دانش هر چه قدر هم که به خودی خود ارزشمند باشد می تواند منجر به پرت شدن حواس ما از مسائل وجودی شود. اگر درنگ کنیم و به هدف دانش بیاندیشیم، و به این نتیجه برسیم که باید دانش را برای بهبود زندگی بشر پی بگیریم، همچنان این پرسش که معنای این زندگی چیست و چرا اهمیت دارد باقی می ماند.\nگسترش دانش چه ارتباطی با فراموش کردن پرسش از معنای وجود ما انسان ها دارد؟ کیرکگارد این اتهام را مستقیما متوجه دوران مدرن می داند. در زمان کیرکگارد سرعت بسط دانش به شدت افزایش یافت.\nافزایش دانش همچنین در پیشرفت های تکنولوژیکی، مانند وسائل حمل و نقل سریع تر و روش های جدید برای چاپ کتاب خود را نمایان ساخت. البته صد و پنجاه سال پس از کیرکگارد ما در دنیایی به مراتب پیشرفته تر از دنیای کیرکگارد زندگی میکنیم. اگر کیرکگارد فکر میکرد در زمانی زندگی می کرده است که بیش از اندازه دانش در اخیتار بشر بوده است، بدون شک در مورد دوران ما می گفت زمانی است که بیش از اندازه اطلاعات وجود دارد.\nاز نقطه نظر خود کیرکگارد، که تحت تاثیر باورها و تربیت مسیحی بود، پرسش معنای وجود نهایتا یک سوال دینی بود. ما با خودمان در ارتباط هستیم و این «خود» ما توسط خداوند به ما هدیه داده شده است. او در «پی‌نوشت های ناعلمی» می نویسد اگر انسان ها معنای وجود داشتن دینی را فراموش کرده اند، احتمالا معنای وجود داشتن انسانی را هم فراموش کرده اند. با این حال باید به خاطر داشت که اگر کیرکگارد تنها به دنبال دفاع از باورهای دینی بود، تبیین تاثیر شگرفت او بر اندیشمندانی همچون سارتر و هایدگر دشوار میشد.\nیکی از تاثیر گذارترین ایده های کیرکگارد تمایز بین دو نوع حقیقت است. گاهی این تمایز را با حقیقت عینی و حقیقت ذهنی توضیح می دهد. گاهی به عنوان حقیقت هایی که می دانیم و حقیقت هایی که آنها را زندگی می کنیم. از نظر کیرکگارد حقیقت ذهنی و زندگی شده است که برای هر انسان زنده ای بیشترین اهمیت را دارد. درون این ادعا نقدی بر فلسفه سنتی وجود دارد. چرا که بیشتر فیلسوف ها - به رغم اختلاف نظر بر سر اینکه چگونه حقیقت را تعریف کنند و چه مقدار از آن قابل دانستن است، و بهترین حالت برای رسیدن به آن چیست – بر این باور بودند که اگر بتوان به حقیقتی رسید تنها میتوان در قالب دانش به آن رسید.\nولی از نظر کیرکگارد مهم ترین مسئله نحوه برقراری ارتباط هر شخص با این باورها، و هر باور، ارزش و ایده آل دیگری است. آنچه مهم است چگونه زندگی کردن بر اساس این باورها است، در هر روز و حتی در هر لحظه. کیرکگارد بر پرسش از معنای صداقت یا صادقانه وجود داشتن تمرکز میکند.\nاگر حقیقت می تواند راهی برای زندگی باشد، این برای افراد عادی چه معنایی می تواند داشته باشد؟ این گونه از حقیقت وجودی را میتوان بر اساس صداقت، درستی، بی ریایی یا اصیل بودن فهمید. برای کیرکگارد بر اساس حقیقت زندگی کردن در وهله اول منوط به وفاداری است.با دیگران، خدا و خود صادق بودن. هنگامی که حقیقت را بدین شکل می فهمیم، این واقعیت که در زمان زندگی می کنیم اهمیت پیدا میکند. کیرکگارد اغلب تاکید می کند که وجود انسان همواره در فرآیند شدن است، همواره در حال تغییر تا حدی که هیچ دو لحظه ای یکسان نیستند. ولی شخصی که همواره در حال تغییر است چگونه می تواند نسبت به چیزی صادق یا وفادار بماند؟\nوفاداری برای کیرکگارد اهمیت شخصی داشت. در سال 1840، هنگامی که 27 سال سن داشت با دختری 17 ساله به نام رجینا السن نامزد شد. ولی کیرکگارد دقیقا بعد از اینکه از نامزد خود خواستگاری میکند نظرش عوض می شود. پس از این رویداد چندین ماه در تردید و دودلی رنج برد. آیا می بایست به سوگند خود مبتنی بر ازدواج پایبند باقی می ماند، یا به احساسش و از او جدا شود؟ و کدام یک از این تصمیم ها صداقت با رجینا و عشق او به رجینا به حساب می آید؟ در نهایت او تصمیم گرفت نامزدی خود را به هم زند. کیرکگارد بعدها نوشت «اگر من ایمان داشتم، با رجینا می ماندم.»\nاین دوران بحران تنها از نظر احساسی کیرکگارد را تحت تاثیر قرار نداد، بلکه زمینه ای را برای کارهای فلسفی اش نیز فراهم کرد. پس از مدتی که از رجینا جدا شد، کپنهاگ را به مقصد برلین ترک کرد. حدود چهارماه بعد، در بهار 1842 با اولین کتاب مهم خود «یا این/یا آن» به کپنهاگ بازگشت. این کتاب با دو اسم مستعار نوشته شده است، که هر یک دیدگاه متفاوتی در مورد عشق، ازدواج، تعهد و تصمیم دارند. پس از چاپ این کتاب، کیرکگارد رمان فلسفی کوتاه به نام «تکرار» نوشت که در آن داستان مردی جوان را روایت می کند که پس از برهم زدن نامزدی اش بحران وجودی پیدا میکند.\nتصمیم گرفتن در مورد اینکه چه باید کرد همیشه در مورد آینده و آینده نیز همیشه برای ما ناشناخته است. به عنوان مثال هنگامی که کیرکگارد تصمیم گرفت با رجینا ازدواج کند، نمی دانست که بعدها تصمیمش عوض می شود؛ هنگامی که ابراهیم تصمیم گرفت بر اساس فرمان خداوند پسرش را قربانی کند، نمی دانست که خداوند به او فرمان خواهد داد که دست از قربانی کردن پسرش بردارد. این یعنی اینکه حقیقت وفاداری به لحاظ کیفی از نوع حقیقتی که دانش در اختیار ما می گذارد متفاوت است. کیرکگارد در نوشته های خود عنوان می کند که فلسفه و الهیات سنتی – و میتوانیم دانش علمی را هم اضافه کنیم – نمی توانند راهنمای اشخاص برای چگونه وفادار بودن به دیگران و خود باشند.\nکلر کارلیزل استاد فلسفه و الهیات دانشگاه کینگز کالج لندن است.\nپیتر جان کریفت\nترجمه زهیر باقری نوع پرست\nنسبی گرایی فرهنگی مدعی است انسان شناسان و جامعه شناسان دریافته اند که نسبی گرایی اخلاقی نه تنها یک نظریه نیست بلکه یک واقعیت تجربی است. جوامع و فرهنگ های متفاوت ارزش های اخلاقی متفاوتی دارند. در فرهنگ اسکیمو کشتن افراد مسن از نظر اخلاقی مجاز است. ولی در آمریکا این کار غیراخلاقی است. میتوان مثال های زیادی از این قبیل تفاوت ها یافت.\nدکارت در کتاب تاملات خود اشاره می کند که هیچ ایده عجیبی وجود ندارد که فیلسوفی به صورت جدی به آن فکر نکرده باشد. به همین ترتیب می توان گفت که هیچ عمل عجیبی وجود ندارد که دست کم یک جامعه آن را مجاز نشمرده باشد. به عنوان مثال، نسل کشی یا آدم خواری.\nنسبی گرایی فرهنگی بر این باور است که هر کسی که فکر کند که ارزش های اخلاقی در نسبت با فرهنگ ها تعیین نمی شود صرفا به واقعیت های موجود فرهنگ های متفاوت توجه ندارد.\nبرای دریافتن مغالطه منطقی این استدلال باید به پیش فرض ناگفته آن نگاهی بیاندازیم. این پیش فرض از این قرار است: درستکاری اخلاقی یعنی تبعیت از ارزش های موجود در فرهنگ هر شخص. به عبارت دیگر از نظر آنها همیشه کار درست این است که از ارزش های فرهنگ خود پیروی کنید. تنها در صورتی که این پیش فرض را بپذیریم میتوانیم به این نتیجه برسیم که درست و غلط اخلاقی در فرهنگ های مختلف متفاوت است. یا آنچه که در یک فرهنگ درست است در فرهنگ دیگری غلط است. ولی این پیش فرض در واقع همان چیزی را که نسبی گرایی فرهنگی قرار است اثبات کند است فرض گرفته است. مطلق گرای اخلاقی با این ایده که تبعیت از ارزش های فرهنگی همواره کار صحیحی است مخالف است.\nمطلق گرای اخلاقی استاندارد فرافرهنگی دارد که میتواند به واسطه آن تمام ارزش های موجود در یک فرهنگ را نقد کند. به همین دلیل است که مطلق گرای اخلاقی میتواند پیشرو و رادیکال باشد، در حالی که نسبی گرا تنها میتواند نسبت به وضع موجود محافظه کار باشد، چرا که هیچ استانداردی فراتر از فرهنگ خود ندارد. تنها مطلق گرای اخلاقی است که میتواند به هیتلر یا صدام حسین بگوید «تو و تمام نظم اجتماعی ات اشتباه و تبه کارانه و لایق از بین رفتن است» نسبی گرای اخلاقی تنها می تواند بگوید «هر کسی نظری دارد، و من از نظر شما متنفرم و نظر خودم را ترجیح میدهم، همین».\nدر استدلال نسبی گرای فرهنگی ابهام اصلی بین ارزش ها و نظر در مورد ارزش ها است. فرهنگ های متفاوت ممکن است در مورد آنچه که به لحاظ اخلاقی ارزشمند است و آنچه که نیست نظرات متفاوتی داشته باشند، همانطور که ممکن است در مورد اینکه بعد از مرگ چه اتفاقی می افتد اختلاف نظر داشته باشند. ولی این بدان معنا نیست که آنچه واقعا در یک فرهنگ درست است در یک فرهنگ دیگر واقعا اشتباه است، همانطور که افراد در فرهنگ های متفاوت باور دارند که پس از مرگ اتفاق های متفاوتی برای آنها می افتد ولی به این معنا نیست که واقعا همه آن اتفاق ها بعد از مرگ می افتد. اگر شخصی صرفا باور داشته باشد که جهنم وجود ندارد اثبات نمی کند که جهنم وجود ندارد و او نیز به آنجا نمی رود. اگر واقعا چنین بود ساده ترین و بهترین راه برای رستگاری صرفا این بود که دیگر به جهنم باور نداشته باشیم. به همین ترتیب، چون یک نازی فکر میکند که نسل کشی درست است اثبات نمی کند که نسل کشی درست است، مگر اینکه تنها چیزی که میتواند به ما بگوید چیزی خوب است یا بد فکر کردن ما باشد. بنابراین نتیجه نسبی گرا در پیش فرض آن هم موجود است، اینکه فکر کردن ما چیزی را خوب یا بد می کند. این مغالطه دوم این رویکرد است.\nیک مشکل دیگر در استدلال نسبی گرای فرهنگی وجود دارد. به نظر می رسد که تمام نقطه ضعف هایی که یک استدلال می تواند داشته باشد نسبی گرای فرهنگی دارد. این رویکرد حتی واقعیت های مورد نظرش را به درستی عنوان نمی کند. در واقع فرهنگ ها در زمینه ارزش ها کاملا متفاوت نیستند، حتی در صورتی که ارزش را با نقطه نظر در مورد ارزش ها یکی بگیریم. هیچ فرهنگی وجود نداشته است که به خواسته نیچه باور داشته باشد یا آن را آموزش دهد: تمام ارزش ها را دوباره ارزیابی کنید. تفاوت هایی در تاکید ها وجود داشته است، به عنوان مثال اجداد ما شجاعت را بیش از ما ارزشمند می دانستند، در حالی که ما شفقت را بیش از آنها ارزشمند به شما می آوریم. ولی هرگز چیزی مبنی بر ادعای نسبی گرای فرهنگی وجود نداشته است. سعی کنید جامعه ای را تصور کنید که در آن عدالت، صداقت، شجاعت، خرد، امید و کنترل خویش شر اخلاقی در نظر گرفته شوند. در عین حال خودخواهی بی حد و مرز، بزدلی، دروغ گویی، خیانت، اعتیاد، و ناامیدی ارزش های اخلاقی به حساب بیایند.\nچنین جامعه ای را نمی توان روی زمین یافت. تنها جامعه ای که میتواند این چنین باشد جامعه جهنم است. البته تفاوت هایی در مورد ارزش ها بین فرهنگ ها وجود دارد. ولی در پس اختلاف نظرهای موجود در مورد ارزش های کوچک تر، همیشه توافق بر اصول ابتدایی اخلاق وجود دارد.\nدر پس اختلاف نظر بر سر به کارگیری ارزش ها در شرایط متفاوت – به عنوان مثال مجازات اعدام باید باشد یا نه – همواره توافق در مورد ارزش ها وجود دارد – به عنوان مثال، قتل بد است چون حیات بشر خوب است. اختلاف نظر بین فرهنگ ها و افراد تنها در صورتی ممکن است که توافق های اخلاقی عمیق تری بر اساس پیش فرض های مشترک اخلاقی وجود داشته باشد. نسبت ارزش های اخلاقی به قوانین فرهنگی مانند نسبت مفاهیم به واژگان است. هنگامی که به یک کشور خارجی می روید، در ابتدا شوکه می شوید. زبانی که آنها بدان سخن میگویند کاملا متفاوت است. ولی در پس این واژگان متفاوت شما مفاهیم مشترکی پیدا می کنید. و این همان چیزی است که ترجمه از یک زبان به زبان دیگر را ممکن می سازد. به همین ترتیب در پس قوانین اجتماعی متفاوت، قوانین اخلاقی مشترکی وجود دارد.\nپیتر جان کریفت استاد فلسفه بوستون کالج است. نوشته های وی بیشتر در زمینه فلسفه دین، الیهات و کلام است.\nمنتشر شده در دوماهنامه چشم انداز ایران\nشماره 91، شماره 130-135\nدرآمدی بر مقاله بوقوسیان\nسازه گرایی یکی از دیدگاه های فلسفی متاخر است که تاثیر بسیاری در عرصه های مختلف فکری و علمی به جا گذاشته است. سازه به معنای طرحی است که انسان آن را می ریزد و ساخته دست اوست. سازه گرایی هم شکل فردی دارد و هم شکل اجتماعی. در حالت فردی، سازه هایی مورد نظرند که افراد مختلف به گونه های مختلف آنها را می سازند. سازه گرایی اجتماعی به سازه هایی توجه دارد که در شرایط اجتماعی و فرهنگی ساخته می شوند. مقاله حاضر، با همین شکل اجتماعی سازه گرایی سروکار دارد.\nسازه گرایی اجتماعی می تواند به نحو بنیادی، مدعی آن شود که واقعیت های مادی مانند ستارگان، درختان و غیره نیز ساخته شرایط اجتماعی انسانها هستند. یعنی انسانها بر حسب نیازها و علایق انسانی خویش، آن ها را شکل داده اند؛ در حالی که ممکن است حیوانات همین چیزها را به صورت واقعیت های متفاوتی، متناسب با نیازهای خاص خویش، مشاهده کنند. اما سازه گرایی همواره در این سطح بنیادی یا متافیزیکی حضور ندارد بلکه ممکن است نه در سطح واقعیت ها بلکه در سطح معرفت انسانها که در علوم جلوه گر شده اند، مورد نظر قرار گیرد. در این حالت، سازه گرایی شکل معرفت شناختی دارد و مقصود آن خواهد بود که مفاهیم مطرح در علوم مانند کوارک در فیزیک یا هوش و شخصیت در روانشناسی، سازه اند و نباید آنها را تصویر آینه ای از واقعیت دانست. بر این اساس، تحول در مفاهیم علمی، به معنای ظهور سازه های جدید متناسب با نیازهای نوین اجتماعی خواهد بود.\nسازه گرایی در هر دو صورت متافیزیکی و معرفت شناختی خود، اندیشه بشری را مبتلا به نسبیتگرایی می کند. همان طور که نویسنده اظهار کرده است، اگر تاثیرآفرینی شرایط اجتماعی و فرهنگی در علم ورزی انسانها مورد نظر باشد، کسی این تاثیر را انکار نمی کند. اما هنگامی که این تاثیرآفرینی چنان دامن گستر در نظر گرفته شود که واقعیت مستقل چیزها یا ارزش صدق معرفت انسانی را مورد تردید قرار دهد، در اینجاست که نسبیتگرایی خطرناک آشکار می گردد و جایی برای دانش باقی نمی گذارد.\nنویسنده کوشیده است با نسبیت گرایی به عنوان لازمه سازه گرایی اجتماعی به معارضه برخیزد. یکی از استدلال های مطرح شده علیه نسبیتگرایی این است که فرد معتقد به این دیدگاه، همچون هر معتقد دیگری، دیدگاه خود را به دیگران توصیه می کند و این حاکی از آن است که نوعی ثبات و درستی برای آن لحاظ کرده است. دلیل دیگر این است که صرف بودجه های گزاف پژوهشی، به خصوص در علوم پایه که کاربرد فوری یا قابل پیش بینی ندارند، نشانگر آن است که انسانها به کشف واقعیت ها توجه دارند.\nهر چند سازه گرایی در پی آن است که واقعیت های جهان یا مفاهیم و گزاره های علمی را به کمک ارزش های فرهنگی و اجتماعی دچار نسبیت کند، اما با همین اقدام، خود ارزشهای فرهنگی و اجتماعی را نیز دچار نسبیت بنیادی می کند. در اصل، باید گفت که سازه گرایی، نخست، نسبیت در ارزشهای فرهنگی و اجتماعی لحاظ شده و سپس از آنجا به عرصه علم و اندیشه سرایت یافته است. به همان اندازه که نسبیت گرایی در عرصه علم و اندیشه، مهلک معرفت است، در حیطه ارزشها نیز مهلک اصول پایدار اخلاقی تواند بود. نقد نویسنده به نحو اساسی معطوف به عرصه علم و اندیشه است اما نقد سازه گرایی اجتماعی به عرصه ارزشها و اخلاق نیز قابل تسری است. اما این محتاج فراز دیگری از بررسی است.\nامروزه صحبت در مورد سازه‌ی اجتماعی بسیار متداول است. اما سازه‌ی اجتماعی به چه معناست و چه اهمیتی دارد؟ ایده‌ی مرکزی روشن به نظر می‌رسد. اگر بگوییم که چیزی به لحاظ اجتماعی ساخته شده است، داریم بر این تاکید می‌کنیم که آن امر به جنبه‌های امکانی خویشتن اجتماعی ما وابسته است. یعنی اگر ما آن را نمی‌ساختیم، وجود نمی‌داشت؛ و لازم هم نبوده که ما آن را، حداقل در شکل کنونی آن، بسازیم. اگر ما نوع دیگری از جامعه را داشتیم و از نیازها، ارزش‌ها و منافع متفاوتی برخوردار بودیم، ممکن بود چیز دیگری بسازیم یا این چیزی را که ساخته ایم، به شکل متفاوتی بسازیم. تقابل اجتناب‌ناپذیر میان "ساخته ما" با شی‌ای است که به طور طبیعی موجود است؛ چیزی که به طور مستقل از ما وجود دارد و ما در شکل دادن به آن شرکت نکرده‌ایم. در این صورت بسیاری چیزها، و واقعیت‌هایی در مورد آنها، وجود دارند که بر اساس این ایده‌ی مرکزی، به صورت اجتماعی ساخته شده اند: به طور مثال، پول، شهروندی و روزنامه‌ها. هیچ کدام از آنها بدون جامعه وجود نمی‌داشتند و در صورتی که ما انتخاب دیگری می‌نمودیم، به شکل دیگری ساخته می‌شدند.\nاما، همان طور که ایان هکینگ در تک‌نگاشت اخیرش با عنوان سازه‌ی اجتماعی از چه؟ (1999) به درستی بیان کرده است، صحبت از سازه‌ی اجتماعی نه تنها برای اقلام مادی (چیزها، انواع و واقعیت‌ها) به کار می‌رود، بلکه در باب باورهای ما در مورد آنها هم مطرح است. سازه‌ی اجتماعی زنان پناهنده (1992) نوشته‌ی هلن موسا را در نظر بگیرید. روشن است که هدف این نیست که بر این واقعیت آشکار تاکید شود که برخی از زنان، متعاقب برخی وقایع اجتماعی، پناهنده می‌شوند. بلکه ایده این است که نشان داده شود که چگونه یک باور خاص توسط نیروهای اجتماعی شکل گرفته است: این باور که یک نوع شخص خاص، یعنی زن پناهنده، وجود دارد که سزاوار است مورد توجه خاص قرار گیرد.\nاما بحث در مورد سازه‌ی اجتماعی باور، نیازمند توضیح بیشتر در مورد همان ایده‌ی مرکزی است. زیرا به طور بدیهی درست است که هر باوری که داریم ضرورتا لازم نبود داشته باشیم و در صورتی که با آنچه هم اکنون هستیم تفاوت داشتیم، ممکن بود آن را نداشته باشیم. این باورمان را که زمانی دایناسورها در زمین زندگی می‌کردند در نظر بگیرید. روشن است که ما به طور اجتناب‌ناپذیری به این باور نرسیده‌ایم. ممکن بود ما هرگز این مسئله را مورد بررسی قرار ندهیم. ممکن بود در طی بررسی آن، به دلایل مختلف، به نتایج متفاوت برسیم: ممکن بود به حقیقت علاقه‌ای نداشته باشیم؛ ممکن بود برای رسیدن به این نتیجه به حد کافی باهوش نمی‌بودیم؛ ممکن بود هرگز به شواهد مرتبط برنمی‌خوردیم (فسیل‌ها را نمی‌یافتیم).\nاین مشاهدات، مفاهیم ملال آور مختلفی را فراهم می آورند که بر اساس آنها ممکن بود هر باوری وابسته به واقعیت‌های تصادفی در مورد ما باشد. سوال اصلی، هنگامی که تمام این عوامل در نظر گرفته شوند، در مورد نقش اجتماع است؛ به این معنا که با مسلم در نظر گرفتن هوش ما و مفروض انگاشتن علاقه‌ی ما به این مسئله و خواستمان که حقیقت را در مورد آن دریابیم و با فرض قرار گرفتن در معرض شواهد مرتبط، آیا هنوز هم برای توضیح باورمان به وجود دایناسورها در گذشته، باید به ارزش‌های اجتماعی تصادفی متوسل شویم؟ اگر پاسخ «بله» باشد، یعنی اگر این حقیقت داشته باشد که جامعه‌ی دیگری که تنها ارزش‌های اجتماعی متفاوتی با ما داشته، به باوری متفاوت و مغایر می‌رسید، در این صورت می‌توانیم بگوییم که باور ما در مورد دایناسورها سازه‌ای اجتماعی است.\nبنابراین، مهم است که میان یک ادعای سازه‌گرایانه که هدفش چیزها و واقعیت‌هاست، از یک سو، با ادعایی که هدفش باورهاست، از سوی دیگر، تمایز قائل شویم زیرا اینها ادعاهایی متمایز هستند و نیاز به اثبات‌های متمایزی دارند. اولی به این ادعای متافیزیکی می‌رسد که چیزی به دلیل این که ما آن را خلق کرده‌ایم واقعی است؛ و دومی به این ادعای معرفتی می‌رسد که تبیین صحیح در مورد این که چرا ما باور خاصی داریم باید مرتبط به نقشی باشد که آن باور در زندگی اجتماعی ما بازی می‌کند و به طور خاص مربوط به شواهدی نیست که به عنوان دلیل در حمایت از آن اقامه شده است. هر یک از این ادعاها در نوع خود جالب است.\nاگر نشان داده شود که چیزی در مفهوم اول، به طور اجتماعی ساخته شده است، به این معنا خواهد بود که برای کنار گذاشتن آن لازم نیست قوانین طبیعی را زیر پا بگذاریم (البته این بدان معنا نیست که چنین کاری آسان خواهد بود، منهتن را در نظر آورید). اگر نشان داده شود که یکی از باورهای ما در مفهوم دوم، به طور اجتماعی ساخته شده است، به این معنا خواهد بود که می‌توانیم بدون ترس از غیرمنطقی‌بودن، دست از آن برداریم: اگر باوری را داشته باشیم نه به این دلیل که شواهد کافی برای حمایت از آن وجود دارد بلکه به این دلیل که به سود یک هدف اجتماعی تصادفی است، در این صورت اگر ما آن هدف اجتماعی را دنبال نکنیم، باید بتوانیم آزادانه آن باور را رد کنیم.\nدر مورد هر شق طبقه‌بندی مذکور، آثار مهمی نوشته شده است که در نظر من مهم‌ترینشان راجع به موضوعات جنسیت و نژاد بوده است. سیمون دوبوآر (جنس دوم، 1953) و پس از او دیگر محققان فمینیست نشان داده‌اند که نقش‌های جنسیتی، اموری اجتنابناپذیر نیستند بلکه محصول نیروهای اجتماعی می‌باشند. آنتونی آپیا (فرد رنگ آگاه: اخلاق سیاسی نژاد، 1996، همراه با اِمی گاتمن) به ویژه به طور قدرت‌مندی نشان داده است که چیزی فیزیکی یا زیست‌شناختی منطبق با طبقه‌بندی‌های نژادی که نقشی گسترده در زندگی اجتماعی ما بازی می‌کنند وجود ندارد و وجود این طبقه‌بندی‌ها بیشتر مرهون کاربرد اجتماعی‌شان است تا شواهد علمی.\nبرخی از دیگر ادعاها بیشتر مناقشه‌برانگیز بوده‌اند. مری بویل استدلال کرده است که باور ما به اسکیزوفرنی سازه‌ای اجتماعی است (اسکیزوفرنی: توهمی علمی؟ 1990). او ادعا می‌کند که دلایل کافی وجود ندارد که نشانه‌هایی که به طور معمول تحت این بیماری رده‌بندی می‌شوند همه علایم تنها یک بیماری باشند و بنابراین، جستجو برای علت شناسی آن با استفاده از نوروشیمی محکوم به شکست است. شاید حق با او باشد: درک ما از بیماری‌های روانی به حتم در دوران کودکی‌اش به سر می‌برد. از سوی دیگر، به نظر می رسد شواهد روزافزونی وجود دارد که نشانه‌های مرتبط با اسکیزوفرنی پیش از آغازشان قابل‌پیش‌بینی هستند و این وضعیت به شدت ارثی است. این واقعیت‌ها در مقابل رویکرد بویل قرار دارند.\nدر یک برنامه‌ی پژوهشی در حال گسترش، آمیزه مورد انتظاری از هر دو دسته آثار پژوهشی مهم و قابل‌بحث را می‌یابیم. آنچه باید مورد تاکید قرار گیرد این است که گرچه برخی از ادعاهای مربوط به سازه‌های اجتماعی ممکن است از نظر تجربی مناقشه‌برانگیز باشند، اما الگوهایی که این سازه‌ها نمونه‌های آنها هستند، به هیچ وجه از نظر فلسفی مناقشه‌برانگیز نیستند. هم این فکر انتزاعی که برخی چیزها توسط جوامع ساخته شده و هم این فکر که برخی باورها بیشتر مرهون ارزش‌های اجتماعی هستند تا وابسته به شواهدی که از آنان حمایت می‌کنند، به اندازه خود عقل قدیمی هستند. پس این تصور رایج که سازه‌گرایان اجتماعی ضدعقلگرا، ضدواقعیتگرا و ضدعینیتگرا هستند، از کجا آمده است؟\nپاسخ این است که این امر از خود صورت ادعاها یااز کاربرد آنها در این یا آن موضوعی که از نظر تجربی قابل‌بحث است، نشات نیافته است. بلکه از خواست برخی نظریه‌پردازان برجسته در این سنت برای گسترش دادن بحث سازه‌ی اجتماعی به همه چیزها، به ویژه به واقعیت‌های مورد مطالعه و داعیههای دانشی نشات یافته از علوم طبیعی، سرچشمه می‌گیرد. اگر بخواهیم راهمان را در میدان جنگ گل‌آلودی که این نبرد معروف دانش‌ها در آن جریان دارد بیابیم، توجه به برخی تمایزات بسیار کمک خواهد نمود. من بحث را با ادعا در مورد چیزها و واقعیت‌ها شروع می‌کنم.\nچیزهای ساخته‌ی اجتماع\nپول، شهروندی و روزنامه از سازه‌های اجتماعی آشکار هستند زیرا، به طور روشنی، نمی‌توانستند بدون اجتماع، موجودیت داشته باشند. به همین بداهت، هر چیزی که می‌توانست به طور مستقل از جامعه وجود داشته باشد –یا وجود داشته است- سازه‌ی اجتماعی محسوب نمی شود. نمونهها: دایناسورها یا زرافه‌ها یا ذره‌های بنیادین که همه‌ی مواد از آنها ساخته شده‌اند و فیزیکدانان آنها را «کوارک» می‌خوانند. اگر این چیزها قبل از آن که جوامع وجود داشته باشند، وجود داشته اند، چطور ممکن است سازه‌ی اجتماعی باشند؟ با وجود این، وقتی برخی از مهم‌ترین متون در ادبیات سازه‌ی اجتماعی را مطالعه می‌کنیم، بهمنی از ادعاها را می‌یابیم که درست همین ادعا را دارند که اموری همچون نمونههای مذکور که مستقل از ذهن و جامعه‌اند، سازه‌های اجتماعی هستند.\nکتاب اندرو پیکرینگ، ساختن کوارک‌ها (1984) را در نظر بگیرید. آن چنان که از عنوان هم پیداست، به نظر می‌رسد که پیکرینگ بر این عقیده است که کوارک‌ها که در دهه‌ی 1970 تحت عنوان «مدل استاندارد» مطرح شدند، به طور اجتماعی ساخته شده‌اند. زبان خود متن هم گویای همین است: «... واقعیت کوارک‌ها حاصل کار فیزیک‌دانان ذره‌ای بود...» اما چطور چنین چیزی ممکن است؟ اگر کوارک‌ها وجود دارند (و ما به دلیل مقاصد موجود خود فرض می‌گیریم که وجود دارند) آنها می‌بایست پیش از وجود جوامع انسانی موجود بوده باشند. پس چطور ممکن است آنها سازه‌ی اجتماعی باشند؟\nشاید پیکرینگ به آن چه می‌گوید اعتقاد ندارد و شاید قصدش این است که صرفا ادعایی در مورد باور ما در مورد کوارک‌ها مطرح کند تا این که حرفی در مورد خود آنها زده باشد؛ این مطلبی است که در فرصت مناسب در مورد آن بحث خواهیم نمود. اما خواه پیکرینگ چنین ادعایی کرده باشد یا نه، به نظر می‌رسد که اینگونه ادعاها به وفور در اطراف و اکناف وجود دارند. در اینجا برای نشان دادن یک نمونه دیگر، به نظرات برونو لاتور و استیو وولگار درموضوع واقعیت‌های مورد مطالعه‌ی علوم طبیعی توجه کنید (زندگی آزمایشگاهی: سازه‌ی اجتماعی واقعیت‌های علمی، 1979، صص 182-180):\n«ما نمی‌خواهیم بگوییم که واقعیات وجود ندارند یا چیزی به نام واقعیت نیست... حرف ما این است که "موجود بودن" (وجود داشتن) معلول کار علمی است نه علت آن.»\nاما به آسانی نمی توان از این فکر سردرآورد که واقعیت‌های مربوط به ذره‌های بنیادین یا دایناسورها معلول نظریه‌پردازی‌های علمی هستند. چطور ممکن است که نظریه‌پردازی‌های علمی موجب شده باشد که وجود دایناسورها در گذشته یا وجود کوارک‌ها در حال حاضر حقیقت پیدا کند؟ البته، علم باور ما را به وجود دایناسورها یا کوارک‌ها محقق نموده است. چون به آن باور داریم طوری رفتار می‌کنیم که گویی کوارک‌ها و دایناسورها وجود دارند. اگر به خودمان اجازه دهیم که از زبانی آرایه‌دار استفاده کنیم میتوانیم بگوییم که در جهان ما دایناسورها و کوارک‌ها وجود دارند؛ همان طور که می‌توانیم بگوییم که در جهان هملت شکسپیر، افلیا غرق می‌شود. اما در کل، چیزی که می‌توانیم به طور منسجم در این باره بگوییم این است که علم این را محقق ساخته که ما باور داشته باشیم که دایناسورها و کوارک‌ها وجود دارند. هیچ کس با این مخالفتی ندارد. اما با وجود همه‌ی شواهد در حمایت از این‌ها، این باورها هنوز ممکن است اشتباه باشند و تنها چیزی که آنها را حقیقی می‌سازد این است که در جهان خارج واقعا دایناسورها در گذشته وجود داشته یا کوارک‌ها موجود باشند. بهیقین، علم نمی‌تواند اینها را بسازد؛ در بهترین حالت، آنان را کشف می‌کند.\nدیدگاه‌های عرضه شده در این جا به «ایده‌آلیسم استعلایی» رد شده‌ی ایمانوئل کانت باز می‌گردد. در تصویر کانتی (یا حداقل در خوانش رایج آن)، جهانی در خارج، مستقل از ذهن انسان وجود دارد؛ بنابراین، لازم نیست آن قدر پیش برویم که بگوییم ما جهان را خلق نموده‌ایم. اما این جهان به خودی خود بدون ساختار است: به چیزها، انواع چیزها یا واقعیات تقسیم نشده است. ما با فکر کردن در مورد جهان به یک شیوه خاص یا داشتن یک رشته باورهای خاص، ساختار را به جهان تحمیل می‌نماییم.\nدو راه مختلف برای درک ادعای کانتی که ما ساختار را بر جهان تحمیل می‌کنیم وجود دارد. در مورد اول، با فکر کردن در چارچوب مفاهیم مشخصی مانند "کوه" و باور به این که کوهها وجود دارند، به معنای دقیق کلمه، انواع خاصی از چیزها را به وجود می آوریم. در مورد دوم، ساختار به طور کامل از طرف ماست: این ادعا که کوه‌ها وجود دارند، تنها یک طریقه برای فکر کردن در مورد این است که چه چیزی بر اساس طرح‌واره‌ی مفهومی یا بازی زبانی ما حقیقت دارد. حتی تلاشی صورت نمیگیرد که ادعا کنیم چیزها در واقعیتی مستقل از ذهن چگونه هستند.\nراه اول، که ادبیات لاتور و پیکرینگ نزدیک به آنند، به طور ناامیدکننده‌ای عجیب و غریب است. چطور ممکن است ذهن، جهان را به انواع مختلف تراش و شکل دهد؟ چطور ذهن می‌تواند چیزها را بیافریند و به آنها مشخصاتی اعطا نماید؟ و چه اتفاقی می‌افتد وقتی جهان توسط دو جامعه‌ی مختلف به دو روش مغایر تراش خورده باشد؟ برخی از ماها به روح غیرمادی باور داریم و برخی دیگر نه. آیا جهان خارج، هم شامل روح غیرمادی است و هم نیست؟\nاما، ریچارد رورتی، در نوشته‌هایی که بسیار توسط سازه‌گرایان اجتماعی نقل می‌شود، پیشنهاد کرده است که بحث در مورد سازه‌ی اجتماعی واقعیت‌ها و انواع در صورتی که طبق مورد دوم درک شود، کاملا متقاعد کننده است:\nیک دلیل این که مسئله‌ی واقعیت مستقل از ذهن چنان مورد تنفر و گمراه‌کننده است، مبهم بودن مفهوم «استقلال» است. [منتقدان من] گاه [می‌نویسند] که فیلسوفانی مانند من که به «واقعیت مستقل از ذهن» باور ندارند باید این را انکار کنند که کوه‌ها پیش از آن که مردم ایده‌ی «کوه» را در ذهن یا کلمه‌ی «کوه» را در زبانشان داشته باشند، وجود داشتند. اما هیچ کس چنین چیزی را انکار نمی‌کند. هیچ کس فکر نمی‌کند که سلسلههایی از علت و معلولی وجود دارند که طی آنها کوه‌ها بر اثر افکار یا کلمات به وجود آمده‌اند... مشروط به این که بحث در مورد کوه‌ها سودمند باشد، که هست، یکی از روشن‌ترین حقایق در مورد کوه‌ها این است که آنها پیش از آن که ما در موردشان بحث کنیم وجود داشته‌اند. اگر به این باور نداشته باشید احتمالا نمی‌دانید که چطور در بازی‌های زبانی که کلمه‌ی «کوه» را به کار می‌برند شرکت کنید. اما به کار بردن آن بازی‌های زبانی، ارتباطی به این مسئله ندارد که آیا واقعیت، مشتمل بر واقعیت کوه‌ها، به خودی خود، جدای از شیوه‌ای که انسان‌ها به طور معمول برای توصیف آن در نظر می‌گیرند، وجود دارد یا نه.\nرورتی توصیه می‌کند که سازه‌گرایان اجتماعی خود را از این ادعا دور کنند که ما با صحبت در مورد کوه‌ها سبب وجود آنها می شویم. طبق نظر رورتی، شیوه‌ی مناسب مطرح کردن این نکته چنین است: برای ما سودمند است که شیوه‌هایی از سخن گفتن را بر دیگر شیوه‌ها ترجیح دهیم. یکی از شیوه‌هایی که کاربرد آن برای ما سودمند است، این است که طبق آن کوه‌ها مستقل از انسان‌ها وجود دارند. اما، هیچ شیوه‌ی از سخن گفتن وجود ندارد که در خصوص نحوه وجود خود چیزها، از شیوه های دیگر سخن گفتن، رساتر باشد زیرا هیچ طریقهای وجود ندارد که چیزها به خودی خود آنگونه باشند. آنچه هست تنها این است که ما در مورد این که چیزها چگونهاند، به چه نحوی سخن میگوییم؛ به اضافه این واقعیت که برخی از این نحوههای سخن گفتن، برتر از برخی دیگرند. بنابراین، صحیح است که بگوییم ما کوه‌ها را نمی‌سازیم؛ این ادعایی است که مجوز آن را از شیوه‌ی بحثی که برای ما سودمند است گرفته‌ایم. البته این بدان معنا نیست که کوه‌ها، به صورت حقیقت مسلم، مستقل از ذهن انسان‌ها وجود دارند؛ هرگز معنا ندارد که بگوییم چیزی حقیقت مسلم است. تنها چیزی که ما می‌توانیم به طور ملموس در موردش حرف بزنیم این است که چه چیزی مبنی بر این یا آن شیوه‌ی بحث حقیقت دارد؛ شیوههایی که اتخاذ برخی از آنها برای ما سودمنداند.\nاین امر، به هر حال، چنانکه بسیاری از منتقدان آن را خاطرنشان ساخته‌اند، دیدگاهی غیرممکن است (به ویژه "سخن آخر" توماس نیگل (1997) و نقد برنارد ویلیامز از آن را در "نقد کتاب نیویورک‌تایمز" (1998) ببینید). اول این که حتی رورتی هم نتوانست خود را از تعهد به این ایده دور کند که برخی ادعاها به سادگی حقیقت دارند و حقیقت داشتن آنها بسته به این یا آن روش بحث نیست؛ او به سادگی خود را به این دیدگاه ناپذیرفتنی متعهد می‌کند که تنها آن نوع ادعایی به سادگی حقیقت دارد که ادعایی در مورد شیوه‌های سودمند بحث است که ما اتخاذ کردهایم، نه ادعاهایی که به طور مستقیم در مورد کوه‌هاست. در غیر این صورت، او نمی‌تواند به سادگی ابراز کند، چنان که این کار را کرده است، که برای ما سودمند است که در مورد کوه‌ها بحث کنیم؛ مگر در صورتی که بپذیرد که برای ما سودمند باشد که در مورد این بحث کنیم که بحث در مورد کوه‌ها سودمند است و این به تسلسلی بی پایان منجر می شود.\nدوم، اگر ما این دیدگاه را بپذیریم که در مورد این که چه چیزی حقیقت دارد هیچ مرجع قدرتی به جز سودمندی سخن گفتن در مورد آن نداشته باشیم و اگر، چنان که رورتی می‌پذیرد، علم، جهانی از پیش ساخته را که انباشته از کوه‌ها و زرافه‌هاست کشف می‌کند؛ در این صورت، هیچ چشم‌اندازی برای او وجود ندارد که بتواند از طریق آن به طرح این دیدگاه خاص خودش بپردازد که جهانی از پیش ساخته و انباشته از کوه‌ها و زرافه‌ها وجود ندارد. او نمی‌تواند هر دوی اینها را با هم داشته باشد ولی داشتن هر دوی این دیدگاه‌ها چیزی است که نظریه‌ی او می‌طلبد.\nباور ساخته‌شده توسط اجتماع\nاگر ملاحظات پیشین صحیح باشند، بحث در مورد سازه‌ی اجتماعی نمی تواند به طور متقاعدکننده در باب "واقعیت‌های" مورد مطالعه‌ی علم استفاده شود؛ اما آیا اگر آن را در مورد "باور" نسبت به واقعیت‌های مذکور که آن علوم تولید کرده‌اند استفاده کنیم، وضع بهتر خواهد بود؟\nمسئله این نیست که آیا علم یک کسب و کار اجتماعی است. البته که چنین است. علم به طور جمعی توسط انسان‌هایی هدایت می‌شود که همراه با ارزش‌ها، نیازها، علایق و تعصباتی وارد آن می‌شوند. و این امور ممکن است رفتار آنها را به شیوه هایی بنیادی تحت تاثیر قرار دهد: یعنی ممکن است نوع سوالاتی را که به آن علاقه نشان می‌دهند تعیین کند، یا نوع استراتژی پژوهشی که روی آن حساب می‌کنند، یا آنچه که تمایل به سرمایه‌گذاری روی آن هستند و از این قبیل موارد را مشخص نماید.\nدیدگاه معمول البته این است که هیچ یک از اینها، در صورتی که آن ادعا به طور کافی با شواهد واقعی حمایت شده باشد، در باورپذیربودن یک ادعای خاص اهمیتی ندارد. ممکن است کپلر به دلیل دلمشغولی‌هایش به امور مذهبی و علم الغرائب به حرکت سیارات علاقه‌مند شده باشد، و تا جایی که من می‌دانم، ممکن است او به شدت در پی رسیدن به نتیجه خاصی بوده باشد. اما تا زمانی که ادعای نهایی او که سیاره‌ها در مدارات بیضی‌شکل حرکت می‌کنند می‌توانست توسط شواهدی که او برای آن فراهم آورده بود توجیه شود، نه اهمیتی دارد که او چطور به این مسئله علاقه‌مند شده و نه این که از قبل چه انتظاری در مورد نتیجه داشته است.\nاین دیدگاه (کپلر) به هر روی مطرح شده است و خواهان توجه ماست و تنها راه برای رد آن باطل کردن شواهدی است که در حمایت از آن اقامه شده است. این سخن بی ربطی است که بگوییم اگر کپلر چنان دلمشغولی هایی را که ما با او در آنها سهیم نیستیم نداشت، چنان پژوهشی را انجام نمی‌داد یا این که او انگیزه‌های فراتر از شواهد برای امید به رسیدن به نتیجه‌ای خاص را داشته است.\nاگر بخواهیم این نکته را به گونه‌ی دیگری بیان کنیم، معمول آن است که میان آنچه فیلسوفان علم «زمینه‌ی کشف» و «زمینه‌ی توجیه» می‌خوانند تمایز قائل شویم و بر آن باشیم که گرچه نقش ارزش‌های اجتماعی در زمینه‌ی کشف، پذیرفتنی است اما این پذیرفتنی نیست که ارزشها در زمینه‌ی توجیه، نقشی داشته باشند. سازه‌گرایان اجتماعی، این تمایز را در مورد دانش انکار می‌کنند؛ از نظر آنان ساده‌لوحانه است که فرض بگیریم ارزش‌های اجتماعی ممکن است وارد یکی از این دو زمینه بشوند، اما لازم نباشد که وارد زمینه‌ی دیگر هم بشوند.\nخب، ارزش‌های اجتماعی چطور می‌توانند وارد زمینه‌ی توجیه شوند؟ در این جا یک سازه‌گرا ممکن است چهار شیوه‌ی متمایز برای اعلام این نظر داشته باشد. گرچه هر چهار مورد را می‌توان در ادبیات یافت، اما آنها همیشه به طور کافی از هم متمایز نشده‌اند.\nدر مورد اول، یک سازه‌گرا ممکن است بر این باور باشد که توجیه به عهده شواهد واقعی نیست بلکه ارزش‌های اجتماعی موجود در پس‌زمینه‌ی آنها این کار را انجام می‌دهند. ممکن است تعجب آور باشد که کسی به طور جدی چنین نظری داشته باشد، اما برخی سازه گرایان سخنانی دارند که جز این خوانشی ندارد. این یک مورد است (کنث گرگن، «سنجش‌گری‌های فمنیست از علم و چالش معرفت‌شناسی اجتماعی» در کتاب تفکر فمینیست و ساختار علم، ویرایش مری گرگن، 1989): اعتبار گزاره‌های نظری در علوم به هیچ وجه تحت تاثیر شواهد واقعی نیست.\nاما هر کس واقعا بپندارد که به طور مثال می‌توان معادلات مکسول را با توسل به باورهای سیاسی یا اجتماعی خود مکسول، یا هر فرد دیگری، توجیه نمود، مشخص می شود که کاملا موضوع توجیه ادعاهای علمی را اشتباه فهمیده است. یک فقره اطلاعات، با بالابردن احتمال حقیقی بودن یک باور خاص، آن را توجیه می‌کند. باید پذیرفت که این ایده در مورد توجیه، بدون مشکل نیست اما اگر بخواهیم آن را به طور قطع رد کنیم، کاملا روشن است که کسی نمی‌تواند قوانین بنیادی الکترومغناطیس را با توسل به اعتقادات سیاسی یا علایق کاری یا هر چیزمشابهی توجیه کند.\nاگر کسی واقعا مصمم باشد که به چنین رویکردی اعتقاد داشته باشد، مسیر تاحدی بهتر، که مورد دوم از چهار گزینه ذکر شده در بالاست، این خواهد بود که استدلال کند که گرچه ارزش‌های اجتماعی، باورهای ما را توجیه نمی‌کنند، اما راه ما برای رسیدن به باورها این نیست که ببینیم عوامل توجیه کننده آنها چیست بلکه ما به واسطه علایق اجتماعی خاص خود به باورهایی نایل می شویم.\nاین دیدگاه که در واقع، راه مرسوم (ارتدکس) میان افرادی است که به عنوان دانشمندان «مطالعات علم» شناخته می‌شوند، از این امتیاز برخوردار است که سخنی بیهوده در مورد توجیه بیان نمی‌کند اما به سختی می توان آن را دیدگاهی موجه تر دانست. این دیدگاه، در اغماض‌گرانه‌ترین خوانش، از جامعه‌شناسی دانش سرچشمه گرفته است.\nدیدگاه مورد نظر از یکی از متون بنیان‌گذار مطالعات علم، یعنی دانش و تصویر اجتماعی (1977) نوشته دیوید بلور نشات گرفته است. استدلال بلور تقریبا این است: اگر بخواهیم توضیح دهیم که چرا برخی باورها در یک زمان مشخص به عنوان دانش پذیرفته می شوند، نباید در این فکر باشیم که کدام یک از آن باورها درست و کدام یک غلط است. اگر می کوشیم که توضیح دهیم چرا برخی به این نتیجه رسیده‌اند که باوری درست است، این اهمیت و ربطی ندارد که ما بدانیم آن باور از صدق برخوردار نیست. این یکی از «اصول تقارن» جامعه‌شناسی دانش است: گزاره‌های درست و غلط را، در بررسی این که چطور باور به درستی آنها به وجود آمده، متقارن (علی السویه) در نظر بگیر.\nامکان دارد که بتوانیم نقاط مثبت و منفی این اصل را مورد بحث قرار دهیم ولی به طور کلی به نظر صحیح می‌رسد. اما همان‌طور که ایان هکینگ به درستی بر آن تاکید می‌کند، این یک سخن است که بگوییم (در بررسی پیدایش باورها) باورهای درست و غلط باید متقارن در نظر گرفته شوند و سخن کاملا متفاوتی است که بگوییم باورهای موجه و غیرموجه باید متقارن در نظر گرفته شوند. هنگام توضیح این که چرا باوری را داریم، پذیرفتنی است که درست یا غلط بودن آن را نادیده بگیریم، اما پذیرفتنی نیست که وجود یا عدم وجود شواهد را در باور به آن نادیده بینگاریم. به دلیل نامعلوم، این تمایز هرگز توضیح داده نشده است، اما به نظر می‌رسد که بلور و همکارانش فکر می‌کنند که این دو اصل هم‌رده اند و هر دو برای بررسی جامعه‌شناسی دانش، لازمند. بلور هر دو را در بنیان موضوع وارد می‌کند:\n[جامعه‌شناسی دانش] نسبت به درست یا غلط بودن، معقول یا غیرمعقول‌بودن، موفقیت یا شکست بی‌طرف است. اما با فرض این که برهانی برای شکاک بودن در مورد خود دلیل خوب برای باور وجود ندارد (و چگونه چنین برهانی می تواند وجود داشته باشد که بی درنگ خود را نقض نکند؟) یکی از علت های ممکن برای باور من بر آنچه باور دارم این است که شواهد خوبی برای آن دارم. هر چارچوب تبیینی که اصرار دارد، نه تنها باورهای درست و غلط بلکه باورهای موجه و غیرموجه را نیز علی السویه در نظر بگیرد، باید به ما توضیح ارائه دهد که چرا شواهد برای باور، به منزله یکی از علت های بالقوه آن، کنار گذاشته شده است. و باید این توضیح را بدون زیر سوال بردن خودش به عنوان دیدگاهی که به سبب موجه بودنش ارائه شده انجام دهد.\nالبته این بدان معنا نیست که باورهای علمی باید با استفاده از شواهد الزام‌آوری که برای آنها جمع‌آوری شده‌اند توضیح داده شوند؛ تاریخ علم انباشته از مثال‌هایی – به عنوان نمونه جمجمه‌خوانی (شناخت شخصیت از روی شکل کاسه‌ی سر)- است که هرگز شواهد خوب برایشان وجود نداشته است. صرفا باید بر این تاکید کنیم که باور علمی گاه باید با شواهد الزام‌آور توضیح داده شود و تاریخ و جامعه‌شناسی علم (که به درستی طرح‌ریزی‌شده اند) لازم نیست در رد آن دخالت داشته باشند.\nاین ما را به مورد سوم می‌رساند که مفهوم ملایم‌تری است در این خصوص که چگونه ارزش‌های اجتماعی ممکن است برای توجیه باور علمی ضروری باشند. در این حالت، نظر بر آن است که گرچه شواهد می‌توانند برای تبیین چرایی باور به دیدگاهی خاص نقش داشته باشند، هرگز برای تبیین آن کافی نیستند. هرگونه شواهدی که داشته باشیم، همواره باوری را که بر اساس آن شواهد قبول کرده ایم، به صورت ناقص متعین می کند. چیز دیگری باید شکاف میان آنچه برایش شواهد داریم و آنچه واقعا به آن باور داریم را پر کند و آن چیز با ارزش‌ها و علایق پس‌زمینه آن متفکر فراهم می‌گردد.\nاین ایده که شواهد علمی، نسبت به نظریه‌هایی که بر اساس آن شواهد به آنها باور داریم، تعین ناقص دارند، تاثیر چشمگیری بر فلسفه‌ی علم – حتی در حلقه‌های غیرسازه‌گرایانه- گذاشته است. این ایده در شکل مدرنش از آرای فیزیکدان و فیلسوف فرانسوی پیر دوئم در اوایل قرن بیستم سرچشمه می‌گیرد. فرض کنید که یک مشاهده‌ی آزمایشی با نظریه‌ای که به آن باور دارید، ناهم‌خوان است: به طور مثال، نظریه می‌گوید که درجه به 10 می‌رسد و درجه از روی صفر تکان نمی‌خورد. آنچه دوهم می‌گوید این است که این امر نظریه را رد نمی‌کند زیرا پیش‌بینی مشاهداتی، صرفا بر اساس نظریه انجام نمی شود بلکه علاوه بر آن، مبتنی بر استفاده از فرضیه‌های جانبی در مورد کار کردن دستگاه‌های آزمایشگاهی هم هست. در صورت مواجه شدن با نتایج ناسازگار آزمایشی، چیزی باید مورد تجدیدنظر قرار گیرد، اما تا آن موقع ممکن است ندانیم که چه چیزی: شاید نظریه و یا شاید فرضیه‌های جانبی باید مورد تجدیدنظر قرار گیرند. شاید اصلا ادعا این باشد که واقعا نتایج ناسازگار ثبت کرده‌ایم؛ شاید صرفا دچار توهم دیداری گشته‌ایم. دوئم استدلال کرد که عقل نمی‌تواند به تنهایی تصمیم بگیرد که کدام تجدیدنظرها مورد نیاز است و در نتیجه تصحیح باور در علم نمی‌تواند به طور محض موضوعی عقلانی باشد؛ چیز دیگری هم باید در آن دخالت کند. آنچه سازه‌گرای اجتماعی بر این نظر می‌افزاید همانا امور اجتماعی است.\nاین استدلالی هوشمندانه است که البته دشواری‌هایش را برای بلندمدت پنهان نمی‌کند. آیا واقعا حقیقت دارد که هرگز نمی‌توانیم در پاسخ به نتایج ناسازگار، تجدید نظر در یکی از نظریاتمان را به تجدید نظر در نظریه‌ای دیگر ترجیح دهیم؟ مثال دوئم در مورد یک ستاره‌شناس را در نظر بگیرید که دارد با تلسکوپش به آسمان نگاه می‌کند و شگفت‌زده می‌شود که ستاره‌ی جدیدی را در کهکشان مورد مطالعه خود پیدا می‌کند. در مواجهه با این کشف، ستاره‌شناس، طبق نظر دوئم، ممکن است یا نظریه‌اش در مورد کائنات را مورد تجدید نظر قرار دهد یا نظریه‌اش در مورد چگونگی کارکرد تلسکوپش را. و اصول عقلانی تثبیت باور، در این انتخاب به او کمکی نمی‌کنند.\nاما، این ایده که در نگاه به آسمان از طریق تلسکوپ، همان قدر داریم نظریه‌مان در مورد کائنات را می‌سنجیم که نظریه‌مان در مورد تلسکوپ را حرف بیهوده ای است. نظریه در مورد تلسکوپ از طریق آزمایش‌های ستاره‌شناختی متعدد اکنون مورد قبول است و با تعداد زیادی از دیگر چیزهایی که در مورد لنزها، نور و آینه‌ها می‌دانیم انطباق دارد. این موجه نیست که هنگام مواجهه با مشاهده‌ای غیرمنتظرانه در آسمان، پاسخ منطقی این باشد که به تجدیدنظر در مورد تلسکوپ‌ها بپردازیم!\nنکته این نیست که شاید هرگز لازم نباشد که نظریه‌مان را در مورد تلسکوپ‌ها مورد تجدیدنظر قرار دهیم؛ مطمئنا می‌توان شرایطی را تصور نمود که دقیقا نیاز به تجدیدنظر در نظریه‌مان در مورد تلسکوپ‌ها باشد. بلکه نکته این است: چنین نیست که هر شرایطی که در آن پیش‌فرضی در مورد تلسکوپ‌ها وجود دارد، شرایطی باشد که چنان تجدیدنظری را طلب کند. پس، این سخن مردود است که در چگونگی عکس‌العمل نشان دادن به نتایج ناسازگار، ملاحظات عقلی به تنهایی نمیتوانند معیار تصمیم باشند.\nاما، در چهارمین و آخرین شیوه‌ای که ارزش‌های اجتماعی و باورها به هم گره می‌خورند، نظر بر آن نیست که امر اجتماعی باید برای پر کردن شکافی که امر عقلانی آن را خالی گذاشته مورد استفاده قرار گیرد؛ بلکه نظر بر این است که امر عقلانی خود اساسا امری اجتماعی لحاظ شود. بر اساس این شیوه‌ی فکری، دلیل خوب برای باور داشتن به چیزی، تنها در وضعیتی نسبی در ارتباط با عوامل اجتماعی متغیر قرار دارد: جدایی صریح میان امر عقلانی و امر اجتماعی واهی است.\nدر حال حاضر، این تنها تفسیر موثر در خصوص رابطه‌ی بین امر اجتماعی و امر عقلانی در حلقه‌های سازه‌گرایانه است. این نظر به نسبی کردن دلایل خوب برحسب شرایط اجتماعی مختلف می‌انجامد که بر اساس آن، اطلاعات معینی می‌توانند در برخی شرایط اجتماعی و در برخی فرهنگ‌ها دلیل خوبی برای توجیه یک باور قلمداد شوند اما در شرایط یا فرهنگی دیگر چنین نباشند. این نظر به خوبی در این متن بیان شده است (بری بارنز و دیوید بلور، «نسبی‌گرایی، عقل‌گرایی و جامعه‌شناسی دانش»، 1981): «... این ایده بی معناست که بگوییم برخی استانداردها یا باورها واقعا عقلانی هستند، متمایز از آنهایی که صرفا به طور محلی عقلانی محسوب میشوند.»\nاما این تفسیر غیرممکنی در مورد دلایل باورهاست، چنان که افلاطون دیرزمانی پیشتر آن را دریافت (تئتتوس او را ببینید). اگر، چنان که این نظر پیشنهاد می‌کند، همه‌ی دلایل برای باورها و ابراز عقیده‌ها به طور قاطع به چشم‌اندازهای پس‌زمینه‌ای مختلف وابسته باشند، آنگاه ما نمی‌توانیم به طور منسجم خودمان را در حال باور داشتن و ابراز هیچ چیزی ببینیم. راه‌های زیادی برای نشان دادن این امر وجود دارد، اما شاید آشکارترین آنها این باشد: حتی خود نسبی‌گرا نمی‌تواند چنان رویکری نسبت به دیدگاه خود اتخاذ نماید. زیرا مطمئنا نسبی‌گرا فکر نمی‌کند که نسبی‌گرایی در مورد دلایل، تنها نسبت به چشم‌انداز خود او توجیه‌پذیر است. اگر چنین بود چرا دارد نظرش را به ما که چشم‌انداز او را قبول نداریم توصیه می‌کند؟\nوقتی چیزی را باور می‌کنیم، آن را باور می‌کنیم چون فکر می‌کنیم که دلایلی برای حقیقت‌داشتن آن وجود دارد؛ دلایلی که فکر می‌کنیم به حد کافی کلی هستند که حتی برای افرادی که چشم‌انداز ما را ندارند می‌توانند موجه باشند. به این دلیل است که خود را در توصیه‌ی آن به دیگران محق می‌دانیم. دشوار است بتوان شیوه‌ای برای فکر کردن در مورد باور و ابراز عقیده متصور شد که امکان چنین کلیتی را منع می‌کند.\nمرجعیت فرهنگی علم\nنه یک سازه‌گرایی کلی در مورد اشیا و واقعیت‌ها که علوم طبیعی آنها را مورد مطالعه قرار می‌دهد و نه سازه‌گرایی که در آن، دلایل باور توسط آن علوم فراهم شده، هیچ یک چندان باورپذیر نیستند. اهمیت این امر در چیست؟ دو دیدگاه مخالف را در ادامه می‌بینید. رورتی («جنگ‌های علمی جعلی»، ماهنامه آتلانتیک، 1999):\nجنگ‌های علمی تا حدی محصول یک تقابل عمیق و طولانی میان نهادها هستند اما اغلب آنها ترفندهای رسانه‌ای اند؛ روزنامه‌نگاران متفکران را تهییج می‌کنند که یکدیگر را شیطانی قلمداد کنند. شیطانی قلمداد کردن شاید در برانگیخته و فعال نگاه داشتن متفکران مفید باشد اما نباید آن را چندان جدی گرفت.\nدر مقابل رورتی، نلکین را داریم:\nنظریه‌های جاری در مورد علوم، در ظاهر، تصویر عینیت علمی غیرخودخواهانه را مورد سوال قرار می‌دهند و مرجعیت علمی را تضعیف می‌نمایند. این اتفاق در زمانی می‌افتد که دانشمندان در تلاشند معصومیت از دست‌رفته‌شان را بازیابند و به عنوان حقیقت‌جویان پاک و ناآلوده درک شوند. جنگ‌های علمی در این مورد است.\nمن فکر می‌کنم نلکین نظرش درست‌تر است. همان طور که سازه‌گرایان خیلی خوب می‌دانند اگر ما با مفاهیم سازه‌گرایانه از علم متقاعد شده بودیم، چندان اهمیتی به علم نمی دادیم.\nاهمیت فرهنگی علم مشتمل بر چه چیزهایی است؟ البته این موضوعی گسترده است، اما به نظر من دو عامل مرکزی وجود دارد. مورد اول و مهم‌تر این است که در موضوعات مربوط به باور، ما به علم احترام می گذاریم. دشوار بتوان در اهمیت این کار اغراق نمود؛ زیرا انعکاس آن را می‌توان در آمادگی مان برای تدریس آن به کودکان در مدرسه‌ها دید یا در پذیرش شواهد در دادگاه‌ها و در مبتنی کردن سیاست‌های اجتماعی بر آن مشاهده نمود. دوم، ما پول زیادی صرف تحقیقات پایه‌ای علمی می‌کنیم؛ تحقیقاتی که به نظر نمی رسد سود کاربردی فوری داشته باشند.\nرویکرد خونسردانه رورتی مبتنی بر این فکر است که هیچ یک از این دو دسته فعالیت، پیشفرضهای فلسفی جالبی ندارند و در نتیجه نمی توانند نسبت به نقد سازه‌گرایانه آسیبپذیر باشند (احتمال دارد که در نگارش خطایی صورت گرفته باشد و مقصود این باشد که آسیبی به سازهگرایی نمی رساند). اما این اشتباه به نظر می‌رسد. برای این که چنان ملاحظه و احترامی معنادار باشد، باید احتمال بدهیم که علم تجربی، چنان دانشی را ارائه می کند که همه، گذشته از تعهدات سیاسی یا ایدئولوژیک گسترده‌شان، دلیلی برای باور به آن دارند. اما این امر فورا با تزی سازه‌گرایانه در مورد دلایل باور، در هر کدام از تعبیرات موجودش، مورد چالش قرار می‌گیرد.\nاگر به اختصاص هزینه‌های فراوان در مورد علوم پایه نظر کنیم، یعنی سرمایه گذاری روی علومی بدون هیچ سود کاربردی قابل پیش‌بینی؛ در این صورت، مستدل به نظر می رسد که گفته شود حتی فلسفه گرانمایه تری پیش‌فرض این کار قرار گرفته است، زیرا نه تنها باید این را بپذیریم که علم تجربی، دانشی را ارائه می‌کند که همه دلیلی برای باورداشتن به آن دارند بلکه این را نیز باید قبول کنیم که دانشی حقیقی یا نزدیک به حقیقت از ساختار یک واقعیت موجود مستقل ارائه می‌نماید. زیرا اگر بپرسیم چرا با وجود مشکلات اجتماعی زیادی که داریم، ده‌ها بیلیون دلار برای ساخت یک شتاب‌دهنده‌ی ذره‌ای صرف می‌کنیم تا ذرات کوچک را به هم بکوبد به این امید که ذرات کوچک‌تری آزاد شوند که هرگز آنان را ندیده‌ایم اما نظریه‌ها آنها را پیش‌بینی کرده‌اند، چه چیزی می‌تواند پاسخی قانع‌کننده‌تر از این باشد که انجام این کار به ما کمک می‌کند که بنیاد اساسی و پنهان جهان را درک کنیم و این هزینه ارزشش را دارد؟ اگر فکر کنیم که کاوش در وجود چنان بنیاد پنهانی، بی‌معنا است یا حتی اگر وجود داشته باشد، بی‌معناست که دانش را قادر به کاوش آن بدانیم، در نتیجه چه معیاری برای صرف چنان پول‌هایی وجود دارد، در حالی که می‌شد همان پول را صرف چاره کردن ایدز یا فقر نمود؟ (برای تصریح: من نمی‌گویم که پژوهش برای حقیقت‌های بنیادی بر هر ملاحظه‌ی دیگری برتری دارد؛ بلکه این را می‌گویم که انسجام آن به عنوان یک هدف برای معنابخشی به اهمیتی که به علوم پایه می‌دهیم لازم است.)\nتفکر سازه‌گرایانه‌ی اجتماعی در بهترین نمونه‌های آن، مانند آثار دوبوآر یا آپایا، این نکته را روشن می کند که آن دسته از اعمال اجتماعی که ما آنها را به طور نادرست ضروری تلقی کردهایم، اموری امکانیاند. این کار با اعتماد به قوانین استاندارد استدلال خوب علمی انجام می‌شود. اما تفکر مذکور وقتی تلاش می‌کند به یک متافیزیک کلی یا نظریه‌ای کلی در مورد دانش تبدیل شود، راهش را گم می‌کند. در مورد اول (یعنی به عنوان متافیزیک کلی)، این تفکر به سرعت به گونه‌ی ناممکنی از ایده‌آلیسم تنزل می‌یابد. در مورد دوم (یعنی به عنوان نظریه ای کلی)، جایگاهی در تاریخچه‌ی طولانی تلاش‌های حل‌وفصل نشده برای نسبی کردن ایده‌ی عقلانیت پیدا می‌کند. سازهگرایی چیز جدیدی برای افزودن به این دیدگاه‌های بی‌اعتبار تاریخی ندارد؛ در واقع دیدگاه‌های سازه‌گرایانه مبهم‌تر و سردرگم‌کننده‌تر از هم‌رده‌های سنتی‌شان هستند. دشواری در فهم این نکته است که چرا چنین کاربردهای کلی سازه‌ی اجتماعی، افراد زیادی را وسوسه نموده‌اند.\nبی‌شک یکی از منابع جذابیت، در کارآمدی آنهاست. اگر از ابتدا بدانیم که هر دانشی تنها به این دلیل دانش شمرده می‌شود که ارزش‌های اجتماعی تصادفی، آن را پذیرفتهاند، در نتیجه هر ادعایی در مورد دانش را می‌توان در صورت نداشتن آن ارزش‌هایی که به اصطلاح به آنان وابسته است رد کرد. لازم نیست وارد جزئیات پیچیده این بحث بشویم.\nاما این امر تنها سوال اصلی را به تاخیر می‌اندازد. چرا این ترس از دانش وجود دارد؟ چرا نیاز به محافظت در برابر اظهارات آن داریم؟ هکینگ در مورد برخی فمینیست‌های می‌نویسد که در میان آنها، به طور مثال، کسانی هستند که: «...عینیت و حقیقت انتزاعی را به عنوان ابزارهایی می دانند که علیه آنان مورد استفاده قرار گرفته‌اند. آنان ما را به یاد این اصطلاح قدیمی می‌اندازند: زنان ذهنیت‌گرا هستند، مردان عینیت‌گرا. آنان بحث می‌کنند که خود همان ارزش‌ها و کلمه‌ی «عینیت»، حقه‌ی بزرگ اعتماد هستند. برخی استدلال می‌کنند که اگر عینیت قرار باشد مورد حفاظت قرار گیرد، بایستی عینیتی باشد که در پی نقطه نظرات چندگانه است.» (ص 96)\nهکینگ اعتراف می‌کند که نمی‌داند آیا باید با این فکر موافقت کند یا نه. اما او باید بداند. هر نگرانی مشروعی در این جا وجود داشته باشد، نمی‌توان آن را به این نحو بیان کرد که عینیت و حقیقت انتزاعی، ابزارهای سرکوب و ظلم هستند. این مشاهدات، می‌توانند ما را در این حد محق کنند که بگوییم زمانی وجود داشته که این مفاهیم به عنوان ابزار ظلم مورد استفاده قرار گرفته‌اند. هیچ کس نمی‌خواهد با این امر مخالفت کند. اما این واقعیت که مفهومی می‌تواند مورد سوءاستفاده قرار گیرد و قرار گرفته است، به سختی می‌تواند مبنایی برای این باشد که خود آن مفهوم را گناهکار بدانیم. آیا باید به مفهوم آزادی ظنین باشیم زیرا نازی‌ها بر سردر آشوویتز نوشتند: «کار آزادی می‌آورد»؟\nدیدگاه شهودی حاکی از آن است که حالتی وجود دارد که در آن، چیزها مستقل از آرای انسانی وجود دارند، و این که ما به شیوه‌ی معقول و عینی قادر به رسیدن به باور در مورد چگونگی وجود چیزها هستیم؛ شیوه‌ای که همۀ افراد قادر به درک شواهد مرتبط را، گذشته از چشم‌انداز ایدئولوژیک آنها، وادار به باور به آن امر می‌کند. این ایده‌ها هر قدر هم دشوار به نظر برسند، اشتباه است که فکر کنیم فلسفه‌ی سازه گرایانه اخیر، هیچ گونه دلیل خوبی برای رد آنها هویدا نموده است.