توسط زهرا جعفري/ روزنامه نگار 09 خرداد 1400 42 0\nنظري نمي دهيم\nرئيس شوراي وحدت نيروهاي انقلاب فارس با بيان اينكه جامعه روحانيت مربوط به يك حزب ، گروه ودستگاه نيست ،گفت:جامعه روحانيت نسبت به هيچ يک از ليستها در انتخابات شورا در کلانشهر شيراز نفيأ و اثباتأ نظري نخواهد داد.\nحجتالاسلام محي الدين طاهري در نشست مطبوعاتي با خبرنگاران افزود:تمام داوطلبان تأييد صلاحيت شده صلاحيت وشرايط حضور در اين عرصه را دارند ،لذا طبيعي است شاهد شكل گيري ليستهاي زيادي از شوراي انقلاب باشيم.\nوي تصريح كرد: در حالي وارد چهل و سومين سال انقلاب اسلامي شدهايم که در آستانه يک آزمايش مهم متشکل از دو انتخابات رياست جمهوري و شوراهاي اسلامي شهر و روستا قرار داريم.\nاو افزود: قبل از هر انتخاباتي نسبت به مايوس کردن مردم تلاش ميشود و کاري هم به دسته، گروه و جناح سياسي هم ندارند و واقعيت اين است که آنها از انتخابات در ايران ميترسند و هميشه هم تيرشان به سنگ خورده است.\nرئيس شوراي وحدت نيروهاي انقلاب فارس ادامه داد: هميشه مردم در صحنه بوده اند و پاسخ داده اند و شرکت کرده اند و انتخابشان هم محترم بوده و اميد است در اين آزمايش بزرگ هم شاهد حضور حداکثري آنها باشيم.\nطاهري از رسانهها خواست تا بدور از حب و بغض، مردم را به حضور حداکثري دعوت کنند و تصريح کرد: بايد اجازه داد که ديدگاههاي مختلف ذکر و بيان شود اما در اصل حضور نبايد هيچ ترديدي داشته باشيم.\nوي ابراز عقيده کرد؛کسي که امروز نداي تفرقه و عدم حضور مردم پاي صندوقهاي راي ميدهد، نداي او شيطاني است.\nرئيس شوراي وحدت نيروهاي انقلاب فارس با بيان اينکه اداره اين ممکلت تحت نظارت ولي امر مسلين و با يک هيئت اجرايي توانمند، قدرتمند پيش خواهد رفت، عنوان کرد: انتخابات يک روز است اما آثارش تا مدتها به طول مي انجامد.\nطاهري اضافه کرد: در زمان انقلاب هم مردم براي انتخاب نظام جمهوري اسلامي ايران خود پاي صندوقهاي راي آمدند و اين حکومت و نظام با آراء و انتخابات مردم شکل گرفت.\nاو ضمن دعوت از تمام اقشار و احزاب براي حضور پرشور در انتخابات رياست جمهوري و شوراهاي اسلامي شهر و روستا، خاطرنشان کرد: مردم بايد در انتخابات سهم حداکثري و حضور پررنگ تري داشته باشند و شمشير و حضور آنها پاي صندوقهاي راي، تيغ بُران براي دشمنان ايران خواهد بود.\nدبير اجرايي جامعه روحانيت شيراز در بخش ديگري از سخنان خود در خصوص ساز و کار شوراي وحدت نيروهاي انقلاب فارس در انتخابات پيش رو بيان کرد: براساس دستورالعمل، يک ستاد انتخابات ذيل اين شورا تشکيل شده و مهمترين موضوع آن انتخابات رياست جمهوري است و در اين راستا ستاد انتخاباتي آيتالله رئيسي فعال شده است.\nطاهري عنوان کرد: اعضاي اين شورا پيش از روند ثبت نام در انتخابات رياست جمهوري از آيتالله رئيسي خواستار ورود به فرآيند انتخابات پيش رو شدند.\nوي در خصوص اين كه اينکه آيا ليست منتشر شده در شبکههاي اجتماعي منتسب به شانا وشوراي وحدت ،مورد اعتماد وتأكيد اين شورا است؟ گفت: با توجه به جنبه هاي حقوقي مسئوليتهايي که به عهده بنده است، جامعه روحانيت نسبت به هيچ يک از ليستها نفيأ و اثباتأ نظري نخواهد داد.\nچتر بايد باز باشد\nرئيس شوراي وحدت نيروهاي انقلاب فارس ادامه داد: تعداد کانديداهاي تاييد صلاحيت شده زياد است و شوراي شهر شيراز هم تنها 13 کرسي دارد و طبيعي است که ليستهاي زيادي از جبهه انقلاب بيرون خواهد آمد و ما معتقديم که چتر اين ساختار بايد باز باشد و همه مجموعه زير اين چتر حضور داشته باشند تا مردم بتوانند اصلح را بين اينها انتخاب کنند.\nطاهري همچنين تاکيد کرد که نسبت به انتخاب افراد در ليست 25 نفرهاي که از سوي دو کميته شانا و نيروهاي وحدت در يک بيانيه منتشر شده، هيچ اظهارنظري نکرده و از ابتدا گفته ام سکوت ميکنيم و بايد مسئول اجرايي و سخنگوي اين دو شورا كه نشستند و قرارها را گذاشتند در خصوص ليست ،اظهار نظر کنند.\nهمه نيروهاي انقلابي مورد تاييد جامعه روحانيت هستند\nاو تصريح کرد: هرگونه ورود بنده به اين ليستها، به جامعه روحانيت نسبت داده ميشود و روال طبيعي جامعه روحانيت در همه انتخابات هم اين بوده که به مصداق ورود نکرده و همه نيروهاي انقلابي مورد تاييد ما هستند.\nدبير اجرايي جامعه روحانيت شيراز به وجود ليستهاي متعدد در انتخابات شوراها هم اشاره و با تاکيد بر پرهيز از منيتها گفت: بايد آستانه تحمل مان را بالا ببريم و احترام به صلاحيت ديگران را هم مدنظر قرار داد اگر "من ها"را پايين بياوريم، راحت تر مي شود با مسايل کنار آمد.\nطاهري با اشاره به تشکيل شوراي راهبردي ستاد آيت الله رئيسي در استان فارس نيز گفت: در دوره قبلي انتخابات رياست جمهوري كه مسوؤليت ستاد راهبردي ايشان در استان فارس را عهده دار بودم تا دوسال بدهکار بودم چون هيچ بودجهاي پيش بيني نشده بود و کمتر کسي باور ميکرد. در اين دوره هم كه اعلام شده "هر خانه يک ستاد ”لذا ستاد مرکزي با شکل و شمايل دور قبلي نداريم.\nوي افزود: در اين دوره از انتخابات، آيت الله رييسي ستاد مركزي نخواهد داشت ومسوؤليت هماهنگي ستادهاي مردمي ايشان را دكتر مجيد فروردين بر عهده خواهند داشت.\nمعرفي رييس شوراي راهبردي آيت الله رييسي در فارس\nوي تصريح كرد:مسوؤليت شوراي راهبردي ستادآيت الله رييسي در فارس برعهده ايشان(حجت الاسلام والمسلمين محي الدين طاهري) گذاشته شده وبزودي اعضاي اين شورا معرفي خواهند شد.\nرييس شوراي راهبردي ستاد آيت الله رييسي در فارس بابيان اينكه زمين همراهي با "آيت الله رييسي براي همه علاقمندان به ايشان كه دل در گرو اسلام ،انقلاب ونظام دارند باز است وقدم همه آنها روي سر وچشم ما است\nوي از ارايه دستورالعملي براي جلوگيري از هر گونه سوء استفاده مالي در ستادهاي مردمي آيت الله رييسي خبر داد وگفت:تاکيد ما بر شفافيت وسلامت مالي است وهر حرکتي خارج از اين دستور العمل ،خط قرمز ما است.


پادشاهی ایتالیا - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد\nتغییر وضعیت زیربخش‌های تاریخ\n۱.۱یکپارچه شدن ایتالیا «۱۸۷۱–۱۸۵۷»\n۱.۲دوره لیبرالیسم «۱۹۲۲–۱۸۷۱»\n۱.۳دوره فاشیسم «۱۹۴۳–۱۹۲۲»\n۱.۴انحطاط و فروپاشی «۱۹۴۶–۱۹۴۰»\nسرود: "مارسیا رایلی"\nقلمرو و مستعمره‌های پادشاهی ایتالیا در سال ۱۹۴۱.\nمستعمره‌ها و متصرفات ایتالیا\nسرزمین‌های اشغالی و تحت‌الحمایه ایتالیا\nحکومت متمرکز دموکراسی نمایشی\nفاشیسم نظام تک‌حزبی\nویکتور امانوئل دوم\nویکتور امانوئل سوم\nکامیلو دی کاوور (اولین)\n(تحت دیکتاتوری فاشیستی تک حزبی)\nآلچیده د گاسپری (آخرین)\n• مجلس اعلا\n• مجلس سفلا\n• پیمان زوریخ\n۱۰ نوامبر ۱۸۵۹\n• یگانگی ایتالیا\nمارس ۱۷ ۱۸۶۱\n• تسخیر رم\n۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰\n• آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸\n۴ نوامبر ۱۹۱۸\n• مارس رم\n۲۸ اکتبر ۱۹۲۲\n• جنبش مقاومت ایتالیا\n۲۵ آوریل ۱۹۴۵\n• رفراندوم جمهوری\nژوئن ۲ ۱۹۴۶\n۳۱۰٬۱۹۶ کیلومتر مربع (۱۱۹٬۷۶۷ مایل مربع)\n• ۱۹۳۶ (metro)\nاستان‌های متحد مرکز ایتالیا\nپادشاهی دو سیسیل\nجمهوری سوسیالیستی ایتالیا\nقلمرو آزاد تریسته\nجمهوری چهارم فرانسه\nقلمرو اعتماد سومالی\nجمهوری عربی مصر\nجمهوری سوسیالیستی خلق آلبانی\n۱: سرود غیررسمی "Giovinezza" ("جوانان") ۱۹۲۲–۱۹۴۳\nپادشاهی ایتالیا (به ایتالیایی: Regno d'Italia) کشوری بود که در سال ۱۸۶۱ توسط پادشاه ویکتور امانوئل دوم ساردنی تأسیس شد. این کشور در نتیجه یگانگی ایتالیا به دلیل جنگهای پادشاهی ساردنی که در حقیقت حکومت ابتدایی این کشور بود، تأسیس شد. این حکومت تا سال ۱۹۴۶ پایدار ماند، تا اینکه ایتالیایی‌ها تصمیم گرفتند که یک جمهوری تأسیس کنند.\n۱.۱ یکپارچه شدن ایتالیا «۱۸۷۱–۱۸۵۷»\n۱.۲ دوره لیبرالیسم «۱۹۲۲–۱۸۷۱»\n۱.۳ دوره فاشیسم «۱۹۴۳–۱۹۲۲»\n۱.۴ انحطاط و فروپاشی «۱۹۴۶–۱۹۴۰»\nیکپارچه شدن ایتالیا «۱۸۷۱–۱۸۵۷»[ویرایش]\nویکتور امانوئل دوم، شاه ساردنی از دهه ۱۸۵۰ میلادی تا سال ۱۸۶۱ و از آن به بعد نخستین شاه ایتالیا.\nکامیلو دی کاوور، نخست‌وزیر شاه ویکتور امانوئل دوم\nجوزپه گاریبالدی در سال ۱۸۶۶. وی به ایتالیاییها خیانت کرد و با پشتیبانی امپراتورفرانسه، ناپلئون سوم در سال ۱۸۶۷ به رم حمله کرد که با شکست روبرو شد.\nپادشاهی ساردنی با پرچم سه رنگ ایتالیا به کانون احساسات ملی و زمینه‌ساز اتحاد ایتالیا تبدیل شد. شاه ساردنی، ویکتور امانوئل دوم به همراه وزیرش کامیلو دی کاوور وحدت ایتالیا را در برنامه خود قرار دادند. کاوور در ۱۸۵۷ با تأسیس جمعیت وحدت ملی میان طرفداران وحدت ایتالیا در تبعید و داخل ارتباط برقرار کرد و توانست سرنوشت ایتالیا را به سرنوشت اروپا گره بزند. از این تاریخ نهضت اتحاد ایتالیا که تا آن زمان تحت آرمان‌گرایی ماتزینی قرار داشت تحت هدایت واقع‌بینانه کاوور قرار گرفت. شرکت ساردنی در جنگ کریمه به همراه فرانسه و بریتانیا با آنکه برای ساردنی فایده عملی نداشت موجب شرکت این کشور در کنگره پاریس و قرارگرفتن در صف کشورهای لیبرال شد. کاوور برای عملی کردن وحدت ایتالیا به پشتیبانی بریتانیا و فرانسه امیدوار بود. با دانستن اینکه پشتیبانی بریتانیا از شکل سیاسی فراتر نخواهد رفت، کاوور به کمک نظامی فرانسه چشم دوخت و ناپلئون سوم را مناسب‌ترین پشتیبان یافت. در ۱۸۵۸ در ملاقات کاوور با ناپلئون سوم قرار شد فرانسه لمباردی و جمهوری ونتو را از اتریش گرفته و در ازای آن ساوُی و نیس به فرانسه واگذار شوند. در نتیجه وقتی در ۱۸۵۹ اتریش به ساردنی اعلام جنگ داد ناپلئون طرف ساردنی را گرفت. نیروهای فرانسه و ساردنی در ۴ ژوئن ۱۸۵۹ در نبرد مگنتا پیروزی چشمگیری به دست آوردند و اتریش را مجبور به تخلیه لمباردی کردند؛ ولی در ۲۲ ژوئن ۱۸۵۹ در نبرد سولفورینو، پس از کشته شدن ۴۰ هزار فرانسوی لوئی ناپلئون مجبور به پذیرش آتش‌بس شد. طبق معاهده نهایی بین ناپلئون سوم و امپراتور اتریش فرانتس جوزف در نوامبر ۱۸۵۹ در ویلافرانکا اتریش لمباردی را به ساردنی واگذار کرد. این نخستین گام در اتحاد ایتالیا بود. یکی از فرماندهان نظامی تأثیر گذار در پیروزیهای ساردنی، ژنرال جوزپه گاریبالدی بود. کاوور که از شدت علاقه لوئی ناپلئون به ساوُی و نیس اطلاع داشت پیشنهاد کرد که به جای جمهوری ونتو فرانسه شاهزاده نشین‌های جنوبی را در ازای ساوی و نیس به ساردنی واگذار کند. در ژانویه ۱۸۶۰ شاهزاده‌نشین‌های توسکانی، پارما، مودِنا، و رمانا و در پایان همین سال ناپل، مارش و امبری به ساردنی ملحق شدند. پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ اعلام موجودیت کرد و ویکتور امانوئل دوم به عنوان شاه ایتالیا تاجگذاری کرد. جنگ اتریش و پروس در ۱۸۶۶ فرصت دیگری برای پادشاهی ایتالیا بود که علیه اتریش وارد جنگ شوند. اتریش در این جنگ شکست خود و از یک قدرت بزرگ به سطح یک قدرت متوسط سقوط کرد. اتریش از ناپلئون سوم تقاضای وساطت کرد تا از حمله بیشتر پروس در امان بماند. لوئی ناپلئون با این شرط که اتریش جمهوری ونتو را به ایتالیا واگذار کند وساطت را پذیرفت. به این ترتیب در ۱۸۶۶ جمهوری ونتو به مرکزیت ونیز با آرای عمومی مردم به پادشاهی ایتالیا ملحق شد. ناپلئون سوم که خود یکی از بانیان وحدت ایتالیا بود ازین پس به سدی در برابر وحدت کامل تبدیل شد. وی که از حمایت کاتولیک‌های فرانسه برخوردار بود برای راضی کردن آنها از قدرت سیاسی پاپ حمایت می‌کرد و مانع پیروزی گاریبالدی در حمله ۱۸۶۷ به رم شد. تا اینکه در حمله پروس به فرانسه در ۱۸۷۰، ناپلئون مجبور شد نیروهایی که از ۱۸۴۹ در رم باقی مانده بود برای مقابله با پروس فراخواند. بلافاصله پس از شکست فرانسه در سدان و اسارت لوئی ناپلئون، ایتالیایی‌ها به رم حمله کرده و این شهر را بدون مقاومت اشغال کردند. با تصویب الحاق سرزمین‌های موسوم به سرزمین‌های پاپی به ایتالیا از طریق مراجعه به آرای عمومی مردم این شهرها، رم در ۱ اوت ۱۸۷۱ به عنوان پایتخت جدید ایتالیای متحد شناخته شد.\nدوره لیبرالیسم «۱۹۲۲–۱۸۷۱»[ویرایش]\nاومبرتوی یکم، دومین شاه ایتالیا\nویکتور امانوئل سوم، سومین شاه و تنها امپراتور ایتالیا. وی ۴۶ سال «از ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۶-طولانی‌ترین مدت حکومت بین شاهان ایتالیا» بر ایتالیا فرمان راند.\nپادشاهی ایتالیا مانند امپراتوری آلمان از بدو تأسیس لیبرالیسم را در پیش گرفت و ایتالیای تازه متحد شده در زمره کشورهای لیبرال قرار گرفت؛ تا سال ۱۹۲۲ که فاشیستهای موسولینی قدرت را در ایتالیا قبضه کردند. ایتالیاییها از بدو اتحاد کشورشان تلاش کردند تا مانند قدرتهای اروپایی صاحب مستعمره شوند. در سال ۱۸۷۸ ویکتور امانوئل دوم، بنیانگذار پادشاهی ایتالیا درگذشت و قدرت به پسرش، اومبرتوی یکم رسید. استعمار ایتالیا با خرید شرکتی تجاری در شهر ساحلی عصب در دریای سرخ به سال ۱۸۶۹ آغاز گردید. در سال ۱۸۸۲ سرزمین اریتره رسماً مستعمره و ضمیمه خاک ایتالیا شد و اولین قلمرو خارجی ایتالیا به حساب آمد. در طول دو دهه بعدی سرعت اروپایی‌ها برای تصاحب آفریقا افزایش یافت که به اصطلاح «تقلا برای آفریقا» نام گرفت. در سال ۱۸۸۹، سومالی هم مستعمره ایتالیا شد. در سال ۱۸۸۲ ایتالیا به اتحاد مثلث ملحق شد. بر اساس مواد محرمانهٔ این پیمان، اگر ایتالیا یا آلمان مورد حملهٔ فرانسه واقع می‌شد، هر سه کشور با مهاجم وارد جنگ می‌شدند. ایتالیایی‌ها که از قدرت دریایی ترس داشتند، اعلام کردند اگر بریتانیا در این حملات شرکت داشته باشد، این پیمان اجرا نمی‌شود، چون ایتالیا از تصرف تونس توسط فرانسه در ۱۸۸۱ ناراضی بود و از طرف دیگر آلمان به آن کشور پیشنهاد کرده بود که برای حفظ لیبی کمکش کند. در نتیجه، ایتالیا نیز مایل بود که وارد اتحاد با آلمان شود (اکتبر ۱۸۸۱). این اتحاد در ابتدا پنج ساله بود ولی بعداً در سال‌های ۱۸۸۷ و ۱۸۹۱ و ۱۹۰۲ و ۱۹۱۲ تجدید شد. در این اتحاد مثلث، آلمان بر دو دولت دیگر مسلط بود و آن‌ها غالباً تابع دستورهای آلمان بودند و در اختلافات بین اتریش و ایتالیا، آلمان همیشه واسطه بود ولی بیشتر از اتریش حمایت می‌کرد. همچنین قراردادهای مخصوصی در مورد طرابلس، آلبانی و مقدونیه و ممالک بالکان بین دولت‌های سه‌گانه امضاء شد که موجب تحکیم اتحاد مثلث می‌شد. در بین این سه دولت اختلافاتی هم وجود داشت؛ ایتالیا و اتریش در شبه جزیرهٔ بالکان و قسمت شرقی مدیترانه با هم اختلاف داشتند و ایتالیا از اتحاد با اتریش ناراضی بود؛ ولی چون اتحاد با آلمان را برای جلوگیری از تجاوزات اتریش ضروری می‌دانست مجبور به تحمل بود. درسال ۱۹۰۰، اومبرتوی یکم نیز درگذشت و قدرت به پسرش، ویکتور امانوئل سوم رسید. در سال ۱۹۱۱، که ایتالیا با عثمانی بر سر طرابلس در حال جنگ بود، این خطر وجود داشت که اتحاد ایتالیا و آلمان از بین برود؛ زیرا آلمان از دربار قسطنطنیه امتیازات خوبی گرفته بود و برای عثمانی اسلحه و مهمات می‌فرستاد؛ بنابراین در اتحاد مثلث وحدت واقعی بین کشورهای ژرمنی نژاد آلمان و اتریش بود و ایتالیا چندان به حساب نمی‌آمد. ایتالیا هم ظاهراً در اتحاد مثلث بود و از سال ۱۹۰۱، در واقع با متحدین نبود و روش خاصی را در پیش گرفت. درسال ۱۹۱۲، ایتالیا مستعمره بزرگی را در جنگ با امپراتوری عثمانی به دست آورد؛ لیبی. با شروع جنگ جهانی اول ایتالیا به متحدین پیوست، اما پس از اعلام بی‌طرفی در سوم اوت ۱۹۱۴ به بهانه تدافعی بودن اتحاد مثلث، به تدریج مذاکرات با متفقین را آغاز کرد. ایتالیا بین بی‌طرف ماندن در ازاء دریافت ترنتینو از سوی اتریش-مجارستان یا پیوستن به متفقین در ازاء بازگرداندن تمام ایالت‌های ایرادنت تردید داشت. آنچه ایتالیا را در ورود به صف متفقین تشویق کرد تغییر وزیر خارجه اتریش-مجارستان در مه ۱۹۱۵ و انصراف از واگذاری ترنتینو به ایتالیا بود.\nمعاهده لندن در مه ۱۹۱۵ بین ایتالیا و متفقین امضاء شد و مقرر داشت:\nایتالیا ظرف مدت یک ماه به اتریش-مجارستان اعلان جنگ بدهد.\nمتفقین پس از جنگ الحاق ترنتینو، تیرول جنوبی، تریسته، ایستری، و قسمتی از دالاسی به خاک ایتالیا را به رسمیت بشناسند.\nبی‌طرفی آلبانی، غیرنظامی بودن قسمت غیرایتالیایی سواحل دریای آدریاتیک و مبادلات مستعمراتی تضمین شود.\nامپراتوریهای جهان در سال ۱۹۲۰. پادشاهی ایتالیا در این نقشه قرمز رنگ است.\nپس از اتمام جنگ جهانی اول، ایتالیا مصمم به اجرای پیمان لندن و بازگشت تمام سرزمین‌های جدا افتاده خود بود، ولی وودرو ویلسون، رئیس‌جمهور آمریکا به استناد ماده اول اعلامیه چهارده ماده‌ای (دیپلماسی باز)، خود را مقید به اجرای این قرارداد محرمانه نمی‌دانست و همین اشتباه متفقین بود که منجر به جنگ جهانی دوم و متحد شدن ژاپن و ایتالیا با آلمان شد. ایتالیا نهایتًا در سال ۱۹۱۷، تحت‌الحمایه ای در آلبانی به پا کرد که آنهم در سال ۱۹۲۰ از بین رفت. تنها قلمرویی که ایتالیا بدست آورد، تیرول جنوبی بود.\nدوره فاشیسم «۱۹۴۳–۱۹۲۲»[ویرایش]\nایتالیای فاشیستی دوره ای است که حزب ملی فاشیست از ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ به رهبری بنیتو موسولینی روی کار آمد و دولت را در پادشاهی ایتالیا بدست گرفت. فاشیست‌های ایتالیا قوانین تمامیت‌خواهی را در کشور وارد کردند و مخالفان سیاسی و روشنفکران را سرکوب کردند همچنین رویکرد و نوع رابطه با کلیسای کاتولیک را تغییر دادند، اقتصاد را مدرن کردند و ارزش‌های اجتماعی را تغییر دادند. دولت فاشیستی ایتالیا چندین دورهٔ نسبتاً متفاوت را پیمود:\nاز ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵: در ظاهر ادامهٔ نظام پارلمانی بود اما در عمل وارد کردن قانون‌هایی که منجر به دیکتاتوری می‌شود.\nاز ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۹: ساخت حکومت دیکتاتوری فاشیستی به صورت کامل\nاز ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴: فعالیت‌های کمتر\nاز ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۰: سیاست خارجی خشن، شامل یورش به اتیوپی، دشمنی با جامعه ملل که منجر به تحریم و روی آوردن به خودبسندگی اقتصادی شد؛ یورش به آلبانی و امضای اتحاد فولاد.\nاز ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳: جنگ جهانی دوم که منجر به شکست نظامی ارتش ایتالیا شد.\nاز ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵: تشکیل جمهوری اجتماعی ایتالیا زیر نظر آلمان.\nبنیتو موسولینی، نخست‌وزیر پادشاهی ایتالیا «امپراتوری ایتالیا از سال ۱۹۳۵» از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ و رئیس «به ایتالیایی:Il Duce-دوچه» حزب ملی فاشیست\nدر شب بین ۲۷ و ۲۸ اکتبر ۱۹۲۲، حدود ۳۰٬۰۰۰ فاشیست پیراهن سیاه در رُم تجمع کردند تا خواستار استعفای نخست‌وزیر لیبرال لوئیجی فاکتا و برگماشتن فاشیست‌ها به حکومت شوند. در صبح ۲۸ اکتبر، پادشاه، درخواست حکومت برای اعلان حکومت نظامی را رد نمود و فاکتا نیز مستعفی گردید. پادشاه به بنیتو موسولینی (که در طول مذاکرات در قرارگاه خود در میلان مانده بود) درخواست کرد حکومت جدید تشکیل دهد. این تصمیم بحث‌برانگیز پادشاه از سوی برخی تاریخ نگاران به مثابهٔ تلفیقی از وهم و ترس دانسته شده‌است؛ موسولینی شیفتهٔ پشتیبانی وسیع از ارتش و نیز نخبگان صاحب صنعت و ملاکین بود، در همان حال پادشاه و حکومت محافظه کارش نگران جنگ داخلی محتمل بوده و نهایتاً پنداشتند که می‌توانند از موسولینی در جهت بازگرداندن نظم و قانون به کشور استفاده کنند؛ اما نتوانستند خطر یک انقلاب توتالیتری را پیش‌بینی کنند. نخستین سال‌های حکومت موسولینی با یک ائتلاف راست‌گرای متشکل از فاشیست‌ها، ناسیونالیست‌ها، لیبرال‌ها و دو کشیش از حزب مردم ایتالیا شناخته می‌شد. در ابتدای حکومت موسولینی، فاشیست‌ها تنها اقلیتی از کابینه وی را تشکیل می‌دادند. هدف داخلی موسولینی در نهایت تأسیس یک حکومت توتالیتر که خودش در رأس آن به عنوان پیشوای معظم (دوچه) قرار داشته باشد، بود؛ پیامی که البته توسط روزنامهٔ فاشیست مردم (به ایتالیایی: Il Popolo) نیز مطرح شده بود، روزنامه ای که حالا به دست برادرش آرنالدو اداره می‌شد. با این هدف، موسولینی برای مدت یک سال، قدرتی دیکتاتوری برای خود کسب کرد که البته بر طبق قانون اساسیِ آن زمان اقدامی قانونی بود. وی با ادغام جوخه جنگ (به ایتالیایی: Fasci di Combatimento که پیشتر ذکر آن رفته بود) در نیروهای مسلح با تأسیس «میلیشیای داوطلب برای امنیت کشور»∗ در ژانویه ۱۹۲۳ و همانی سازی فزایندهٔ حزب با دولت، مشتاق بازپس‌گیری اقتدار عالیهٔ حکومت بود. در اقتصاد سیاسی و اقتصاد اجتماعی نیز وی قوانینی را از تصویب گذراند که به سود طبقات صنعتدار و ملاکین بود (واگذاری به بخش خصوصی، آزادسازی اجاره و انحلال اتحادیه‌ها). در ۱۹۲۳ موسولینی نیروهای ایتالیایی را در طول بحران کورفو به جزیرهٔ کورفو ارسال داشت. در پایان، جامعه ملل ضعف خود را ثابت کرده و یونان وادار به پذیرش خواسته‌های ایتالیا گردید. در ژوئن ۱۹۲۳ حکومت لایحه آچربو را به تصویب رساند∗ که نظام انتخاباتی ایتالیا را به حالت حوزه انتخابیه ملی ساده تغییر داد. این لایحه همچنین دو سوم اکثریت کرسی‌های پارلمان را به حزب یا احزابی که حداقل ۲۵ درصد آراء را کسب کنند، اختصاص می‌داد. این مصوبه در انتخابات ۶ آوریل ۱۹۲۴(آخرین انتخابات آزاد و رقابتی تا سال ۱۹۴۶) اجرا شد. ائتلاف «اتحاد ملی» شامل فاشیست‌ها، بیشتر لیبرال‌های کهنه‌کار و سایرین، ۶۴ درصد آراء را به خود اختصاص دادند. ترور نماینده سوسیالیست به نام جیاکومو ماتِئوتی که به‌دلیل وجود اقداماتی نامعمول خواستار ابطال انتخابات شده بود، سبب بحرانی موقت در حکومت موسولینی برانگیخت. موسولینی دستور مخفیانه قتل وی را داد، اما شاهدان اتومبیلی که حامل جسد ماتئوتی بود را دیدند که در نزدیکی محل اقامت ماتئوتی پارک کرده بود. آمریگو دومینی مظنون به مرگ وی شناخته شد. موسولینی بعدها اقرار نمود که معدودی مردِ محکم و با اراده می‌توانستند عقاید عمومی را (به ضرر حکومت وی) تغییر داده و کودتایی به راه اندازند که فاشیسم را نابود کند. دومینی به دو سال زندان محکوم گردید. با آزادی دومینی از زندان، وی عیاناً اتهام زد که موسولینی مسئول قتل ماتئوتی است، برای همین وی چند صباحی بیشتر در زندان ماند. احزاب مخالف واکنش ضعیفی نشان دادند یا اینکه در مجموع منفعل بودند. شماری از سوسیالیست‌ها، لیبرال‌ها، و میانه‌روها به این امید که پادشاه ویکتور امنوئل سوم را به عزل موسولینی وادار سازند، پارلمان را ضمن واقعه ای که «جدایی آونتین»∗ شهرت یافت، تحریم نمودند. در ۳۱ دسامبر ۱۹۲۴ کنسول‌های اسکوآدریستی (پیراهن سیاهان) با موسولینی دیدار کرده و به وی اولتیماتومی دادند: مخالفت‌ها را سرکوب نماید یا این که آنان خود شخصاً دست به کار می‌شوند. موسولینی از ترس شورشی که شبه نظامیانِ خودش به راه اندازندْ تصمیم گرفت تمامی مظاهر دموکراسی را از کشورش محو کند. در ۳ ژانویه ۱۹۲۵ موسولینی سخنرانی ای تهدید آمیز ایراد نمود که در آن مسئولیت خشونت‌های پیراهن سیاهان را برعهده گرفت (هر چند به قتل ماتئوتی اشاره ای ننمود). به هر حال وی پیراهن سیاهان را تا ۱۹۲۷ منحل نکرد. بین ۱۹۲۵ و ۱۹۲۷، موسولینی تقریباً تمامی حد و مرزهای قانونی و قراردادی که ایجاد محدودیت برای قدرتش می‌نمود را برداشت و دولتی پلیسی به وجود آورد. قانونی به نام Christmas Eve law که در ۲۴ دسامبر ۱۹۲۵ از تصویب گذرانده شد، عنوان رسمی موسولینی را از «رئیس شورای وزیران» به «رئیس حکومت» تغییر داد، هرچند در بیشتر منابع خبری غیر ایتالیایی هنوز «نخست‌وزیر» نامیده می‌شد. اکنون دیگر نه در برابر مجلس بلکه تنها در برابر پادشاه پاسخگو بود. هرچند قانون اساسی ایتالیا بیان داشته بود که وزیران تنها به اقتدار عالیه (شاه) پاسخگو بودند، عملاً حکومت کردن بر خلاف ارادهٔ مقننه تقریباً غیرممکن شده بود. اما این لایحه به این روند پایان داد و همچنین موسولینی را به تنها شخصی که قادر به دیکته کردن دستور جلسات بود، تبدیل نمود. لایحه Christmas Eve law ساختار حکومت موسولینی را به دیکتاتوری دو فاکتوی قانونی تبدیل کرد. خودمختاری‌های محلی منحل و پودستاهای منصوب از جانب سنای ایتالیا جای شهرداران و شوراهای شهر را گرفتند. در ۷ آوریل ۱۹۲۶، موسولینی از نخستین تلاش برای ترور که توسط «ویولت گیبسون»، خانمی ایرلندی که دختر لُرد آشبورن بود، جان سالم به در برد؛ وی پس از دستگیری به کشور خود دیپورت گردید. در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۶ پسری ۱۵ ساله به نام آنتئو زامبونی کوشید وی را در بولونیا با گلوله بکشد. زامبونی در همان مکان لینچ گردید. موسولینی همچنین از تلاش ترور ناکام دیگری در رم نیز نجات یافت که توسط آنارشیست گینو لوکتی انجام شده بود و نیز طرحی دیگری که در ۱۹۳۱ توسط میکِله شیرو ریخته شده بود خنثی گردید تا شیرو دستگیر و اعدام گردد. در پی تلاش ترور زامبونی تمامی احزاب دیگر غیرقانونی شدند، هرچند ایتالیا از ۱۹۲۵ عملاً حالت کشوری تک حزبی به خود گرفته بود (چه با سخنرانی ژانویهٔ وی در مجلس چه با لایحه Christmas Eve law در پایان این سال). در همان سال یک قانون انتخاباتی، انتخابات پارلمانی را ابطال نمود و به جای آن شورای عالی فاشیسم لیستی ساده از کاندیداها را برمی‌گزید تا با همه‌پرسی تأیید شوند. شورای عالی فاشیسم به عنوان یک بدنه سازمانی از پنج سال قبل ایجاد شده بود اما اکنون رسمیت یافته و بالاترین اقتدار قانون اساسی در حکومت شده بود. بر روی کاغذ، شورای عالی قدرت داشت عزل موسولینی از ریاست را توصیه کند و بنابراین از لحاظ نظری تنها مانع بر سر قدرت وی بود. به هر حال موسولینی می‌توانست شورای عالی فاشیسم را فرابخواند و دستور جلساتش را تعیین کند. برای اعمال کنترل بر جنوب کشور به ویژه سیسیل، وی چزاره موری را با مأموریت نابود کردن باند مافیا به هر قیمت، به عنوان بخشدار شهر پالرمو برگزید. ضمن تلگرامی، موسولینی به موری نوشت:\nمأموریت شما دارای اختیار تام است؛ اقتدار دولت باید مطلقاً_ تکرار می‌کنم مطلقاً_ در سیسیل مجدداً برقرار گردد. اگر قوانینی دست و پای شما را می‌بندند، مشکلی نیست چرا که خودمان قوانین جدیدی خواهیم نوشت.\nموری در اعمال محاصره بر شهرها تردیدی به خود راه نداد، و زنان و کودکان را به عنوان گروگان مورد بهره‌برداری قرار می‌داد تا بلکه مظنونین را وادار به تسلیم نماید. این شیوه‌های خشونت‌آمیز لقب «بخشدار آهنین» را برای او به ارمغان آوردند. در ۱۹۲۷ تحقیقات موری شواهدی از دسیسه و توطئه بین مافیا و فاشیست‌ها به دست داد، و وی در ۱۹۲۹ از خدمت اخراج گردید، در همان زمان شمار کشتگان در استان پالرمو از ۲۰۰ تن به ۲۳ تن کاهش یافته بود. موسولینی موری را به عنوان سناتور برگزید و پروپاگاندای فاشیستی ادعا نمود که مافیا در هم شکسته شده‌است. در ۱۹۱۹ حکومت وقت ایتالیا یک سری اصلاحات لیبرال در لیبی انجام داد که آموزش به زبان عربی و بربری را مجاز نموده و همچنین به اهالی لیبی شانس کسب شهروندی ایتالیا را داد. جوزپه ولپی که در ۱۹۲۱ فرماندار ایتالیایی لیبی شده بود، توسط موسولینی در سمت خود ابقا و از تمامی اقدامات و تدابیری که [پیش از حکومت فاشیستی] سبب برابری ایتالیایی‌ها و لیبیایی‌ها می‌شد، تخطی نمود. سیاست مصادره زمین از اهالی لیبی و واگذاری آنان به استعمارگران ایتالیایی نیرویی تازه در مقاومت لیبیایی‌ها به رهبری عمر مختار دمید، و در سراسر «آرام سازی لیبی»، رژیم فاشیستی نبردی شبیه کشتار دسته جمعی به راه انداخت تا اهالی لیبی را تا حد امکان سر به نیست کند. در ۱۹۳۱ حدود نصف جمعیت سیرنائیک در ۱۵ اردوگاه دسته جمعی جا داده شدند و در همان زمان نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا حملات شیمیایی بر ضد بادیه نشینان (بدویان) انجام داد. در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۰، مارشال پیترو بادولیو به ژنرال رودولفو گراتزیانی نوشت:\nبه عنوان استراتژی کلی، لازم است جداسازی قابل توجه و روشنی بین جمعیت تحت کنترل و تشکیلات شورشی ایجاد کنیم. بنده اهمیت و جدیت چنین تدبیری را کتمان نمی‌کنم، [تدبیری] که البته ممکن است به معنای ویرانی جمعیت تحت کنترل باشد… اکنون که روال کار به ثبات رسیده‌است، ما باید غائله را به پایان رسانیم حتی اگر به قیمت نابودی تمامی جمعیت سیرنائیک باشد.\nهایله سلاسی، امپراتور اتیوپی در بیت المقدس، مه ۱۹۳۶\nامپراتوری ایتالیا در بزرگترین گستره خود، سال ۱۹۴۰\nدر ۳ ژانویه ۱۹۳۳ موسولینی به دیپلماتی به نام بارون پوپمئی آلویسی گفت که فرانسویان در تونس با مجاز کردن عمل آمیزش بین خود و تونسیان مرتکب "اشتباهی دهشت بار" شده‌اند؛[تصمیمی] که بر طبق پیش‌بینی وی فرانسویان را به ملتی مملو از "نیمه نژادان یا نیمه خالص‌ها∗ " تنزل می‌دهد، وی برای جلوگیری از حادثه مشابهی برای ایتالیایی‌ها به مارشال بادولیو دستورهایی داد که بر مبنای آنها در لیبی اختلاط نژادی∗ یک جرم محسوب شود. بزرگترین اولویت موسولینی به اسارت کشاندن ذهن مردم ایتالیا با بهره‌گیری از پروپاگاندا بود. رژیم نوعی کیش شخصیت مبالغه آمیز که بر شخصیت موسولینی متمرکز بود را تشویق می‌کرد. وی تظاهر می‌کرد که تجسم یافتهٔ ابرانسانِ نیچه است، و زیبایی‌شناسی مرد سالارانهای را تبلیغ می‌کرد که ویژگی‌هایی تقریباً خدایی به وی نسبت می‌داد. پس از ۱۹۲۲ وی بارها شخصاً وزارت‌های داخله، خارجه، مستعمرات، دفاع و امورات عمومی را اداره نمود. گاهی نیز هفت دپارتمان را همزمان اداره کرد و در همان حال سمت نخست‌وزیری را نیز متصدی بود. وی همچنین مقام ارشد حزب فاشیست و شبه نظامیان مسلح فاشیستی(MVSN یا پیراهن سیاهان) بود، سازمانی که مخالفت‌ها و مقاومت‌های اولیه در شهرها و استان‌ها را با ارعاب و وحشت در نطفه خفه می‌کرد. وی بعدها OVRA را نیز شکل داد، پلیس مخفی ای سازمان یافته که از حمایت رسمی دولت برخوردار بود. از همین راه بود که وی موفق شد قدرت را در پنجه خود حفظ نموده و از ظهور هرگونه حریفی جلوگیری کند. موسولینی همچنین خود را به عنوان ورزشکاری دلیر و موسیقی دانی ماهر به تصویر کشاند. تمامی معلمین مدارس و اساتید دانشگاه ناچار بودند سوگند دفاع از رژیم فاشیستی ادا کنند. دبیران روزنامه‌ها همگی شخصاً توسط وی منصوب شده و تنها آنانی که دارای تأییدیه رسمی از حزب فاشیست بودند می‌توانستند به روزنامه‌نگاری بپردازند. این تأییدیه‌ها مخفیانه صادر می‌شدند؛ موسولینی همچنین ماهرانه کلمهٔ توهم آمیز «جراید آزاد» را ابداع کرد. اتحادیه‌های تجاری هم از هرگونه استقلال بی بهره بوده و در نظامی موسوم به «سیستم کورپوراتیستی» یکپارچه شده بودند. هدفی که هیچگاه کاملاً بدان نایل نشدند این بود که تمامی ایتالیائیان را در سازمان‌های گوناگون حرفه ای، و تحت کنترل مخفی حکومتی جای دهند. میزان زیادی پول نیز خرج پروژه‌های عمومی مشهود و نیز پرستیژ بین‌المللی شدند. این‌ها عبارت بودند از: کشتی اقیانوس‌پیمای اس‌اس رکس ریباند آبی∗ ثبت رکوردهای هوانوردی با سریع‌ترین هواپیمای آب‌نشین به نام Macchi M.C.72، و هوانوردی فراتر از اقیانوس اطلس با قایق پرنده که توسط ایتالو بالبو انجام گرفت؛ فرود بالبو در شیکاگو در ۱۹۳۳ با تحسین و غوغای جمعیت آنجا همراه بود.∗اصول دکترین فاشیسم در مقاله ای توسط فیلسوف برجسته جووانی جنتیله و خود موسولینی بیان و در ۱۹۳۲ در دانش نامهٔ ایتالیایی(Enciclopedia Italiana) ابراز شد. موسولینی همواره خود را به عنوان یک روشنفکر به تصویر می‌کشاند، و برخی تاریخ نگاران نیز در این باره توافق دارند. گونتر وی را «مشخصاً تحصیل کرده‌ترین و بافرهنگ ترینِ تمامی دیکتاتورها» خوانده‌است، و تنها رهبر ملی ۱۹۴۰ که یک روشنفکر بود. تاریخ‌نگار آلمانی ارنست نولته گفته «تسلط وی بر فلسفه و ادبیات سیاسی معاصر تقریباً به اندازهٔ تسلط دیگر رهبران سیاسی اروپایی معاصر بوده‌است.» ناسیونالیست‌های ایتالیایی پس از جنگ اول جهانی خود را درگیر کشمکش با نهادهای لیبرالی مسلطی که توسط کابینه‌های سابق_به خصوص کابینهٔ جووانی جولیتی که بانی مدارس سنتی بود_ می‌دیدند. فوتوریسم، جنبش فرهنگی انقلابی ای که بعدها همیار فاشیسم شد، حامی «مکتبی برای رادمردی و میهن‌پرستی» بود که توسط فیلیپو تومازو مارینتی در ۱۹۱۹ مطرح شد. وی تمسخر و تحقیر خود نسبت به «یونان باستان و دوران لاتینی که اکنون مربوط به ماقبل تاریخ و دوران غارنشینی هستند» ابراز می‌داشت. نخستین پایه‌های جوانان فاشیستی با عنوان Avanguardia Giovanille Fascista(پیشگامان جوان فاشیست) در ۱۹۱۹ و Gruppi Universitari Fascisti(گروه‌های دانشگاهی فاشیست) در ۱۹۲۲ نیز تشکیل شدند. پس از راهپیمایی به سوی رُم در ۱۹۲۲ که موسولینی را به نخست‌وزیری رساند، فاشیست‌ها شیوه‌های سیاسی کردن جامعه ایتالیا را با تأکید بر آموزش و پرورش مطمح نظر قرار دادند. موسولینی مسئولیت «بازسازماندهی جوانان از لحاظ بدنی و اخلاقی» را به سرباز سابق و قائم مقام-دبیر آموزش و پرورش به نام رناتو ریچی سپرد. ریچی از رابرت بِیدِن-پاول یعنی بانی سازمان‌های پیشاهنگی الهام گرفت و ملاقاتی نیز با وی در انگلستان داشت و همین‌طور با هنرمندان باوهاوس در آلمان. Opera Nazionale Balilla(اپرای ملی بالیلا∗) نیز با فرمان ۳ آوریل ۱۹۲۶ موسولینی ایجاد شد، و تا ۱۹۳۷ توسط ریچی اداره شد. این سازمان کودکان و نوجوانان ۸ تا ۱۸ ساله را در بر می‌گرفت. به گفته خود موسولینی: «آموزش فاشیستی حاوی عنصر اخلاقی، جسمی، اجتماعی و نظامی است؛ و هدف خود را بر آفرینش یک انسان توسعه یافتهٔ کامل می‌نهد،[یعنی] فاشیستی منطبق با دیدگاه‌های ما.» موسولینی این فرایند [شستشوی مغزی] را در دوران عاطفی کودکی مد نظر داشت: «دوران کودکی و بلوغ یکی هستند… نمی‌توانند تنها با مفاهیم، تئوری‌ها و آموزش‌های انتزاعی تغذیه شوند. حقیقتی که ما می‌خواهیم در مغزشان فروکنیم باید در درجه نخست فانتزی آنها، قلب آنها و ذهن آنان را مجذوب سازد.» «ارزشهای آموزشیِ مبتنی بر اقدام و عمل» بر این هدف بودند که جای رویکردهای پذیرفته شده جامعه را بگیرند. فاشیسم با نسخهٔ پیش پا افتادهٔ ایدئالیسم یعنی خردگرایی سر ستیز داشت و می‌خواست با تحمیل کار جمعی و سلسه مراتب از طریق آموزش‌های «اپرای ملی بالیلا» سنتهای [کهنه] آموزشی را دور بزند؛ همانگونه که می‌خواست کیش شخصیت موسولینی را نیز تبلیغ و تحمیل کند. از دیگر عناصر مهم سیاست فرهنگی فاشیسم را می‌توان کلیسای کاتولیک دانست. در ۱۹۲۹ یک کنکوردا با واتیکان امضاء گردید و به دهه‌ها نزاع و کشمکش بین دولت ایتالیا و پاپ خاتمه داد؛ نزاعی که تاریخ آن به غصب سرزمین‌های پاپ∗ توسط دودمان ساوی در طول وحدت ایتالیا در ۱۸۷۰ بر می‌گردد. معاهدات لاتران نیز که بدان وسیله دولت ایتالیا در نهایت توسط کلیسای کاتولیک رومی را به رسمیت شناخت و در مقابل استقلال شهر واتیکان نیز توسط دولت ایتالیا به رسمیت شناخته شد، چنان از سوی دستگاه کشیشی مورد تقدیر قرار گرفتند که پاپ پیوس یازدهم موسولینی را «مردی از جنس تقدیر و مشیت» خواند. معاهده ۱۹۲۹ حاوی بند قانونی ای نیز بود که به موجب آن حکومت ایتالیا از غرور و عزت پاپ با تحت پیگیرد قرار دادن خاطیان (هتک حرمت کنندگان) دفاع می‌کرد. در ۱۹۲۷ موسولینی توسط یک کشیش کاتولیک رومی غسل تعمید مجدد داده شد. پس از ۱۹۲۹ دوچه با دکترین‌های ضد کمونیستی اش، بسیاری از کاتولیک‌ها را برای پشتیبانی عملی از خود متقاعد ساخت. در سیاست خارجی، موسولینی عمل‌گرا و فرصت طلب بود. در مرکز بینش وی، رؤیای تشکیل یک امپراتوری رومی در آفریقا و بالکان وجود داشت؛ و با توسل به "پیروزی نابود شدهٔ ∗" ایتالیا در ۱۹۱۸ توسط دموکراسی‌های کثرت گرای بریتانیا و فرانسه که به پیمان لندن (۱۹۱۵) خیانت نمودند، نیز این رؤیا را توجیه می‌کردند؛ بریتانیا و فرانسه ای که "حق طبیعی" ایتالیا برای کسب تفوق در حوضه مدیترانه را غصب کرده بودند. به هر روی، در دهه ۱۹۲۰ با توجه به ضعف آلمان، مسائل و مشکلات بازسازی اروپا و غرامتی که آلمان می‌بایست به فرانسه می‌پرداخت، اوضاع اروپا به حدی نامطلوب بود که نمی‌شد از رویکرد اصلاح طلبی روشنی نسبت به پیمان ورسای جانبداری کرد. در دهه ۱۹۲۰، سیاست خارجی ایتالیا بر ایدهٔ سنتی "میانگی∗" ایتالیا نسبت به تمامی قدرتها مبتنی بود؛ هدف از این سیاست این بود که ایتالیا "وزنی تعیین کننده" اعمال کند، وزنی که با آن هر قدرت اروپایی ای که ایتالیا وی را برای اتحاد برمی‌گزید، قطعاً باعث برهم خوردن توازن قدرت در اروپا می‌شد و این اتحاد می‌بایستی به قیمت حمایت از جاه طلبی‌های ایتالیا در اروپا و آفریقا باشد. در این دوره، از آنجا که جمعیت‌شناسی برای موسولینی یک تقدیر بود، وی سیاست‌های تولدگرایانه سرسختی را طراحی کرد تا نرخ زاد و ولد را افزایش دهد؛ برای مثال در ۱۹۲۴ حمایت یا دادن اطلاعات در مورد راه‌های پیشگیری از بارداری یک جرم تلقی گردید و در ۱۹۲۶ به هر زن ایتالیایی دستور داده شد تعداد فرزندانی که مایل به زائیدن آنان بودند را دوبرابر نمایند. برای موسولینی، جمعیت فعلی ۴۰ میلیونی ایتالیا برای جنگیدن در یک جنگ بزرگ ناکافی بود و وی نیاز داشت جمعیت را به حداقل ۶۰ میلیون نفر برساند پیش از اینکه برای جنگ آماده شود. در سال‌های ابتدایی به قدرت رسیدنش، موسولینی در حد و قامت یک سیاستمدار عملگرا (پراگماتیک) عمل نمود، می‌کوشید امتیازاتی کسب کند اما هیچگاه ریسک جنگ با بریتانیا و فرانسه را نپذیرفت. تنها استثناء بمباران و اشغال کورفو در طول بحران موسوم به بحران کورفو در ۱۹۲۳ بود که چند پرسنل نظامی ایتالیایی که از سوی جامعه ملل مأمور حل اختلاف مرزی بین یونان و آلبانی شدند توسط راهزنان ترور گشتند؛ ملیت راهزنان تا کنون پوشیده مانده‌است. در طول بحران کورفو، موسولینی آماده شده بود که به جنگ با بریتانیا و فرانسه برود، و تنها التماس‌های جانانه فرمانده نیروی دریایی ایتالیا_کسی که استدلال کرد نیروی دریایی ایتالیا با نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا برابری نمی‌کند_ بود که دوچه را قانع ساخت راه حل دیپلماتیک را بپذیرد. در سخنرانی ای سِری با فرماندهان نظامی ایتالیا در ژانویه ۱۹۲۵، موسولینی استدلال نمود که ایتالیا نیازمند کسب فضای حیاتی(Spazio Vitale) است و هدف نهایی وی منضم ساختن «دوساحل مدیترانه و اقیانوس هند به یک قلمرو واحد ایتالیایی است». با توجه به اهمیتی که وی به جمعیت‌شناسی می‌داد، رهبر فاشیست ایتالیا همچنان بر اینکه ایتالیا فعلاً فاقد نیروی انسانی کافی برای پیروزی در یک جنگ بزرگ مقابل بریتانیا و فرانسه است و اینکه هنگامهٔ جنگ در میانهٔ دهه ۱۹۳۰ فرا خواهد رسید پافشاری می‌کرد؛ وی محاسبه کرده بود که نرخ زاد و ولد بالای ایتالیا نهایتاً نیروی لازم برای پیروزی در جنگ را تأمین خواهد کرد. متعاقباً موسولینی در پیمان لوکارنو در ۱۹۲۵ شرکت نمود، معاهده ای که مرزهای غربی آلمان که در ۱۹۱۹ پی ریخته شده بودند را تثبیت و تضمین می‌کرد. در ۱۹۲۹ موسولینی به ستاد کل ارتش خود دستور داد برای تهاجم به یوگسلاوی و فرانسه طرح‌ریزی کند. در ژوئیه ۱۹۳۲ وی نامه ای به وزیر دفاع آلمان کورت فن اشلایخر نگاشت که در آن یک اتحادِ ضد فرانسویِ ایتالیایی_آلمانی را پیشنهاد نمود؛ پیشنهادی که اشلایخر به آن واکنش مطلوبی داد اما بدین شرط که آلمان ابتدا نیازمند تسلیح مجدد است. در پایان ۱۹۳۲ و ابتدای ۱۹۳۳ موسولینی طرحی کشید تا یورشی غافلگیر کننده بر ضد فرانسه و یوگسلاوی که در اوت ۱۹۳۳ انجام می‌گرفت، اجرا کند. جنگِ طراحی شدهٔ موسولینی در ۱۹۳۳ تنها پس از این که اطلاع یافت آژانس جاسوسی نظامی خارجی فرانسه کدهای نظامی ایتالیاییان را شکسته و در نتیجه از نقشهٔ حمله غافلگیر کنندهٔ آنها آگاه شده‌است و فرانسویان خود را برای مقابله با حمله آماده ساخته‌اند، ملغی گردید. پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر و تهدید علایق ایتالیا در اتریش و حوضه دانوب، موسولینی پیمان چهار قدرت را با بریتانیا، فرانسه و آلمان در ۱۹۳۳ شکل داد. وقتی صدراعظم فاشیست اتریش به نام انگلبرت دلفوس با قدرت دیکتاتوری اش در ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۴ توسط ناسیونال سوسیالیست‌ها ترور گردید، موسولینی حتی آلمان را در صورت یورش به اتریش به جنگ تهدید نمود. موسولینی برای مدتی نسبت به هر تلاش آلمان برای آنشلوس واکنش نشان می‌داد و جبهه موقتی استرسا را در ۱۹۳۵ در تقابل با آلمان شکل داد. پس از بحران حبشه در ۳۶_۱۹۳۵ که در پی حوادث مرزی بر سر حدود مرزی مبهمِ سومالیِ ایتالیا و اتیوپی رخ داد، جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی به وقوع پیوست؛ شایان ذکر است که موسولینی در دوران جوانی اش به علت محکوم کردن جنگ ایتالیا و عثمانی(۱۹۱۲_۱۹۱۱) که آنرا یک «هذیان خمر ناسیونالیستی» و «یک جنگ بدشگون برای اشغال» نامیده بود، دستگیرشده بود. تاریخ نگاران هنوز در مورد علل یورش ایتالیا به اتیوپی در ۱۹۳۵ توافق ندارند. برخی تاریخ نگاران ایتالیایی از جمله فرانکو کاتالانو و جورجو روکات استدلال می‌کنند که این تهاجم اقدامی سوسیال امپریالیستی بود، آنان عقیده دارند که رکود بزرگ عمیقاً به پرستیژ موسولینی آسیب زد و برای همین وی نیازمند جنگی خارجی بود که افکار عمومی را از مشکلات اقتصادی منحرف نماید. باقی تاریخ نگاران از جمله پیِترو پاستورِلی استدلال کرده‌اند که این تجاوز به عنوان بخشی از یک برنامه گسترش طلبانه با هدف تبدیل ایتالیا به قدرت مرکزی در دریای سرخ و خاورمیانه انجام گرفت. تاریخ‌نگار آمریکایی مک گرگور ناکس با ارائه تفسیر میانهٔ سومی می‌گوید که این جنگ به خاطر هر دوی علل خارجی و داخلی به وقوع پیوست؛ هم بخشی از برنامه‌های گسترش طلبانهٔ بزرگ_مقیاسِ موسولینی در عرصه خارجی بودند و هم هدفشان این بود که به دوچه یک پیروزی بزرگ سیاست خارجی بدهند که وی بتواند در عرصه داخلی نظام فاشیستی را در یک مسیر رادیکال تر به پیش ببرد. نیروهای ایتالیایی در این جنگ بسی از نیروهای حبشی نیرومندتر بودند، به ویژه در هوا، و به زودی به پیروزی نائل شدند. وقتی قوای ایتالیا وارد آدیس آبابا شدند تا رسمًا تشکیل امپراتوری ایتالیا را در مه ۱۹۳۶ و اتیوپی را بخشی از آفریقای شرقی ایتالیا اعلام کنند، امپراتور هایله سلاسی وادار شد از کشور بگریزد. موسولینی تحریم‌های اقتصادی جامعه ملل علیه ایتالیا که به ابتکار پاریس و لندن اعمال شده بودند را به دیدهٔ تحقیر نگریست زیرا خیالش بابت آزادی عملی که نخست‌وزیر فرانسه پیر لاوال به وی داده راحت بود و از سویی اطمینان داشت بریتانیا و فرانسه به خاطر مخالفتش با رویکرد اصلاح طلبانهٔ هیتلر نسبت به جبههٔ استرزا با وی تساهل و مدارا می‌کنند. از دیدگاه موسولینی، این تحریم‌ها اقدامی ریاکارانه بودند که توسط امپراتوری‌های در حال زوال اعمال شدند تا مانع توسعهٔ طبیعی کشورهای جوانتر و فقیرتری مانند ایتالیا شوند. اما حقیقت این بود که هر چند فرانسه و بریتانیا قسمت‌هایی از آفریقا را مستعمره خود ساخته بودند تقسیم آفریقا در بدو قرن بیستم به پایان رسیده و این ایتالیا بود که از قافله جامانده بود. اوضاع بین‌المللی اکنون به گونه ای بود که با توسعهٔ مستعمراتی مخالفت می‌شد برای همین اقدامات ایتالیا محکوم شدند. افزون بر این، ایتالیا به خاطر فرمان موسولینی مبنی بر استفاده از گاز خردل و فسژن در برابر حبشی‌ها و رویکرد عدم تساهلی که در برابر چریک‌های حبشی داشت، مورد انتقاد [بین‌المللی] قرار گرفت. بین ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۱ در طول عملیات «آرام سازی» اتیوپی، نیروهای ایتالیایی صدها هزار نفر از اتیوپیایی‌های غیرنظامی را کشتند و تخمین زده شده‌است که حدود %۷ کل جمعیت اتیوپی را به قتل رسانده‌اند. موسولینی به مارشال رودولفو گراتزیانی دستور داد «یک سیاست ترور و انهدام در برابر شورشیان و جمعیت همدست آنها را به صورت نظام مند به کار ببندید. بدون سیاست دَه چشم به یک، ما نمی‌توانیم این زخم را به موقع ترمیم نمائیم». موسولینی در راستای «انهدام تدریجی» جمعیت اتیوپی شخصاً به گراتزیانی دستور داد که تمامی جمعیت مذکر بالای ۱۸ سال در یک شهر را قتل‌عام نماید و در منطقه ای دیگر نیز دستور داد که «اسیران، همدستان شان و عناصر نامطمئن باید اعدام گردند». با باور به اینکه کلیسای ارتدکس شرقی اتیوپیایی‌ها را به مقامت تشویق می‌نمود، موسولینی فرمان داد که کشیشان و راهبان ارتدکس به جرم حملات خرابکارانه مشمول مجازات گردند. موسولینی قانون ۸۸۰ را اجرایی ساخت که به موجب آن اختلاط و آمیزش با اتیوپیایی‌ها جرمی با مجازات پنج سال حبس محسوب می‌شد زیرا دوچه با قطعیت نشان داده بود که تحت هیچ شرایطی نمی‌خواهد سربازان و کارمندانش که در اتیوپی مشغول خدمت هستند، آمیزشی با زنان اتیوپیایی داشته باشند زیرا اینکار باعث می‌شد مردانش بیرحمی کمتری در کشتار اتیوپیایی‌ها به خرج بدهند. موسولینی حامی سیاست قساوت نسبت به آنان بود، آنهم تا حدودی به خاطر اعتقادش به اینکه اتیوپیایی‌ها یک ملت نیستند چرا که مردمان سیاه به قدری کودن هستند که حس ناسیونالیستی نداشته باشند و بنابراین چریک‌ها «راهزنانی» بیش نبودند. دلیل دیگر قساوتش این بود که وی در حال نقشه کشیدن برای کشاندن میلیون‌ها استعمارگر ایتالیایی به اتیوپی بود و احتیاج داشت شمار زیادی از اتیوپیایی‌ها را قتل‌عام کند تا فضای خالی برای استعمارگران ایتالیایی باز شود؛ همان‌طور که در لیبی اینکار را کرده بود. تحریم‌های جامعه ملل علیه ایتالیا بهانه ای برای وی شدند تا با آلمان نازی متحد گردد. در ژانویه ۱۹۳۶ موسولینی به سفیر آلمان اولریش فون هاسل گفت که: «اگر اتریش قرار است به یکی از اقمار آلمان تبدیل گردد، باکی نیست». با به رسمیت شناختن اتریش به عنوان فضای نفوذ آلمان، موسولینی مشکل اساسی در روابط آلمان_ایتالیا را از میان برداشت. در ۱۱ ژوئیه ۱۹۳۶ یک معاهده اتریشی_آلمانی امضاء گردید که بر طبق آن اتریش خود را یک «دولت آلمانی» اعلام می‌کرد که سیاست خارجی اش را با برلین منطبق می‌ساخت، و به طرفداران اتریشی نازیسم نیز اجازه می‌داد وارد کابینه اتریش شوند. موسولینی فشاری شدید بر صدراعظم اتریش کورت شوشنیگ وارد کرد تا وی را به امضای معاهده ای وادار کند که روابط خود با هیتلر را بهبود دهد. پس از اینکه تحریم‌ها علیه ایتالیا در ژوئیه ۱۹۳۶ پایان یافتند، فرانسویان سخت کوشیدند جبهه استرزا را زنده کنند، اقدامی که سولیوان آنرا «تصمیمی نسبتاً تمسخر آمیز برای نگه داشتن ایتالیا به عنوان یک متحد» توصیف کرده‌است. در ژانویه ۱۹۳۷ بریتانیا با موسولینی توافق شفاهی کرد که مداخلات ایتالیا در جنگ داخلی اسپانیا را محدود نماید؛ اقدامی که از نگاه وزارت خارجه بریتانیا به منزلهٔ نخستین قدم در راه ایجاد یک اتحاد آنگلو_ایتالیایی (اتحاد انگلیسی_ایتالیایی) محسوب می‌شد. در آوریل ۱۹۳۸ بریتانیا و ایتالیا «توافق عید پاک» را امضاء نمودند که بر طبق آن بریتانیا وعده داد اتیوپی را به عنوان یک مستعمره ایتالیایی به رسمیت شناخته و در عوض ایتالیا خود را از جنگ داخلی اسپانیا بیرون بکشد. وزارت خارجه بریتانیا پی برد که این جنگ داخلی اسپانیا است که رم و برلین را به یکدیگر نزدیک می‌کند و عقیده داشت اگر موسولینی راضی شود که از مداخله در اسپانیا بیرون بکشد، آنگاه به جبهه متفقین بازمی‌گردد. برای خارج کردن موسولینی از اسپانیا، بریتانیا حاضر بود هزینه‌هایی بپردازد از جمله به رسمیت شناختن ویکتور امانوئل سوم به عنوان امپراتور اتیوپی. تاریخ‌نگار آمریکایی به نام باری سولیوان نوشته‌است که هر دوی بریتانیایی‌ها و فرانسویان بسیار مایل به نزدیکی با ایتالیا بودند تا آثار مخرب تحریم‌های جامعه ملل را محو نمایند، و اینکه «موسولینی خودش اتحاد با هیتلر را گزینش کرد، به جای اینکه وادار شده باشد…» موسولینی در ۲۵ اکتبر ۱۹۳۶ با موافقت خود با شکل‌گیری محور رم_برلین سیاست خارجی جدید آلمان دوستی اش را نشان داد و بعدها سند این اتحاد در برلین امضاء گردید. افزون بر آن، اشغال اتیوپی به قیمت جان ۱۲٬۰۰۰ سرباز ایتالیایی و ۴٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ لیبیایی، اریتره ای و سومالیایی که در خدمت ارتش ایتالیا بودند، تمام شد. رهبر فاشیست ایتالیا باور داشت که اشغال اتیوپی هزینه ای حدود ۴ تا ۶ بیلیون لیره برمی‌دارد اما در واقع هزینه‌های این تهاجم ۳۳٫۵ بیلیون لیره بودند. هزینه‌های اقتصادی اشغال نشان دادند که ضربه ای تکان دهنده به بودجه ایتالیا هستند و جداً تلاش‌های ایتالیا در نوسازی ارتش را دچار عقب ماندگی کردند چرا که پولی که موسولینی به بازسازی ارتش ایتالیا اختصاص داده بود ناخواسته خرج تصرف اتیوپی شدند؛ امری که موسولینی را به سوی آلمان سوق داد. برای کمک به پوشاندن بدهی‌های عظیمی که در خلال جنگ اتیوپی در حال انباشت بودند، موسولینی در اکتبر ۱۹۳۶ ارزش لیره را حدود %۴۰ کاهش داد. به علاوه، هزینه‌های اشغال اتیوپی بعدها ۲۱٫۱ بیلیون لیره دیگر در خلال سال‌های ۱۹۴۰_۱۹۳۶ به خزانه ایتالیا ضربه زدند. افزون بر آن، ایتالیا ۴٬۰۰۰ نیرو در خلال جنگ داخلی اسپانیا از دست داد در حالی که همین جنگ ۱۲ تا ۱۴ بیلیون لیره هزینه برداشت. در سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۳۹ حکومت ایتالیا ۳۹٫۹ بیلیون لیره درآمد مالیاتی کسب نمود در حالی که کل تولید ناخالص ملی اش ۱۵۳ بیلیون لیره بود؛ معنایش این بود که جنگهای اتیوپی و اسپانیا هزینه‌های کمر شکن اقتصادی به ایتالیا وارد کرده بودند. تنها %۲۸ کل بودجه نظامی ایتالیا بین ۳۹_۱۹۳۴ خرج نوسازی نظامی‌شدند در حالی که مابقی آن خرج جنگ‌های نامبرده گردیدند؛ امری که سبب نزول فوری قدرت نظامی ایتالیا گردید. بین ۳۹_۱۹۳۵ جنگ‌های موسولینی هزینه ای معادل ۵۰۰ بیلیون دلار آمریکا به نرخ سال ۱۹۹۹ به ایتالیا تحمیل نمودند، هزینه ای که به مراتب کمرشکن تر از آن بود که به کشور فقیر ایتالیا تحمیل شود. دهه ۱۹۳۰ دههٔ پیشرفت‌های سریع در فناوری نظامی بود و سولیوان نوشت که موسولینی زمان کاملاً نامناسبی برای جنگیدن در اسپانیا و اتیوپی انتخاب نموده بود. در همان زمان که نظامیان ایتالیا در حال عقب ماندن از دیگر قدرت‌ها بودند (دهه ۱۹۳۰)، رقابت تسلیحاتیِ بزرگ_مقیاسِ بین قدرت‌های معظم به پایان رسیده بود و آلمان، بریتانیا و فرانسه به صورتی متزاید پول خرج ارتش‌های خود می‌کردند؛ در این اوضاع موسولینی شخصاً اقرار نمود که [با جنگهای بی موردش] جداً ظرفیت و توانایی ایتالیا برای مبارزه در یک جنگ بزرگ (به‌طور ی که این کشور تنها با اتکاء به خودش بجنگد) را کاهش داده‌است و برای همین اتحاد با یک قدرت بزرگ را می‌خواست تا عقب ماندگی فزایندهٔ ایتالیا در عرصه نظامی را جبران نماید. از ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ موسولینی کمک‌ها و تدارکات نظامی عظیمی برای ناسیونالیست‌های اسپانیایی در جنگ داخلی اسپانیا فراهم نمود. مداخلات فعالانه وی به سود ژنرال فرانکو سبب‌ساز دوری هرچه بیشتر بریتانیا و فرانسه از وی گردید و در عوض روابط وی با هیتلر بهبود می‌یافت به‌طور ی که الحاق اتریش به آلمان در مارس ۱۹۳۸ و متعاقب آن تجزیه چکسلواکی در ۱۹۳۹ را نیز پذیرفت. در مه ۱۹۳۸ در طول ملاقات هیتلر از ایتالیا، موسولینی به پیشوا گفت که ایتالیا و فرانسه دشمنان خونی یکدیگر هستند که در «طرفین مخالف یک سنگر می‌جنگند» (منظورش جنگ داخلی اسپانیا بود) و جبهه استرسا دیگر «مرده و مدفون است». در کنفرانس مونیخ در سپتامبر ۱۹۳۸، موسولینی همچنان تظاهر می‌کرد که به عنوان واسطهٔ صلح اروپا کار می‌کند در حالی که آلمان نازی را در الحاق سودتلند یاری می‌کرد. توافق محور سال ۱۹۳۶ با امضای پیمان فولاد در ۲۲ مه ۱۹۳۹ تقویت گردید؛ معاهده ای که ایتالیای فاشیستی و آلمان نازی را با اتحادی تماماً نظامی به یکدیگر متصل می‌ساخت. اعضای TIGR∗، یک گروه اسلووان ضد فاشیست، توطئه ای جهت ترور موسولینی در کبارید در ۱۹۳۸ ریختند اما تلاش آنان ناموفق بود. در دهه ۱۹۳۰، عقاید جمعیت شناسانه موسولینی وی را بدین نتیجه رساندند که بریتانیا و فرانسه بالاخره به انتهای دوران اقتدارشان رسیده‌اند و این آلمان و ایتالیا هستند که مقدر به حکومت بر اروپا می‌باشند؛ آن هم تنها به خاطر برتری جمعیتی شان. موسولینی این عقیده خود را ابراز داشت که نزول نرخ رشد جمعیتی فرانسه واقعه ای «مطلقاً مخوف» است و اینکه امپراتوری بریتانیا محکوم به مرگ است زیرا یک_چهارم جمعیت آن بالای ۵۰ سال سن دارند. برای همین باور داشت که اتحاد با آلمان مرجح تر است تا اتحاد با بریتانیا و فرانسه زیرا اتحاد با [ملتی] قوی بهتر از اتحاد با [ملتی] ضعیف است. موسولینی روابط بین‌الملل را به مثابهٔ یک ستیزش سوسیال داروینیستی میان ملت‌های «قوی و مَرد وار» با نرخ بالای زاد و ولد که سرنوشت محتومشان مغلوب نمودن ملت‌های «ضعیف و زن وار» با نرخ پایین زاد و ولد است، می‌دید. موسولینی عقیده داشت که فرانسه ملتی «ضعیف و مسن» می‌باشد زیرا نرخ مرگ هفتگی با رقم ۲٬۰۰۰ بر نرخ تولد پیشی گرفته‌است و برای همین وی علاقه ای به فرانسه به عنوان یک متحد نداشت. نهایتِ عقیده دوچه این بود که تقدیر ایتالیا بر این است که به خاطر نرخ بالای تولد خود بر حوضه مدیترانه تسلط یابد؛ اما وی بیشترِ دشواری‌های طراحی و تدارکاتی که جنگ با قدرت‌های غربی می‌طلبید را نادیده گرفته بود. دو علت موسولینی را از اتحاد کامل با آلمان بازداشتند؛ اول اینکه وی از ضعف اقتصادی و نظامی کشور خود آگاه بود، یعنی وی زمان بیشتری برای تجدید سلاح نیاز داشت، و علت دیگر تمایل وی به سود بردن از «توافقات عید پاک» (منعقده در آوریل ۱۹۳۸ که هدف بریتانیا از انعقاد آن، جلوگیری از اتحاد ایتالیا با آلمان بود) به عنوان راهی برای ایجاد شکاف در اتحاد بریتانیا و فرانسه بود. یک اتحاد نظامی با آلمان بر خلاف اتحاد سیاسیِ سستِ پیمان ضد کمینترن (که فاقد جنبه‌های نظامی بود) سبب می‌شد هرگونه شانس بهره‌گیری بریتانیا از «توافقات عید پاک» از بین برود. برای موسولینی «توافقات عید پاک» وسیله ای برای بهبود روابط انگلیس_ایتالیا بودند تا فرانسه منزوی نگه داشته شود و انگلستان در صورت جنگ فرانسه_ایتالیا بی‌طرف بماند (موسولینی طرح‌هایی امپریالیستی در تونس_متعلق به فرانسه_ داشت و نیز از قدری حمایت در آنجا برخوردار بود) در مقابل، هدف بریتانیا از «توافقات عید پاک» دور نگه داشتن ایتالیا از آلمان بود. کنت گالئاتسو چیانو داماد و وزیر خارجه موسولینی، اهداف سیاست خارجی دیکتاتورش در مورد فرانسه را در دفترچه خاطراتش به تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۳۸ چنین خلاصه کرده‌است: جیبوتی باید تحت اداره مشترک ایتالیا و فرانسه قرار گیرد؛ تونس نیز با رژیمی کم و بیش مشابه؛ جزیره کرس که ایتالیایی بوده و هیچگاه فرانسویزه نشده بود باید تحت کنترل مستقیم ما قرار گیرد، رود ور نیز مرز ایتالیا و فرانسه باشد". رهبر ایتالیا ادعا کرد که علاقه ای به ساوی که از لحاظ تاریخی و جغرافیایی ایتالیایی نبوده‌است، ندارد. در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۸، موسولینی سفیر فرانسه آندره فرانسوآ پونسه را دعوت کرد تا در مراسم گشایش خانه نمایندگان ایتالیا حاضر شود، جایی که نمایندگانِ متجمع پس از اشاره موسولینی با فریادهای بلند "ایتالیا باید تونس، نیس، کرس، ساوی را به خود منضم سازد!" به فرانسه اعتراض نمودند و سپس با حمل پلاکاردهایی که از فرانسه می‌خواست تونس، ساوی و کرس را به ایتالیا واگذارد، در خیابان‌ها راه‌پیمایی نمودند. نخست‌وزیر فرانسه دالادیه فوراً تقاضاهای ایتالیایی‌ها برای واگذاری قلمرو را رد نمود و اکثر زمستان ۳۹_۱۹۳۸ فرانسه و ایتالیا در شرف جنگ بودند. در ژانویه ۱۹۳۹ نخست‌وزیر بریتانیا نویل چمبرلین از رم دیدن کرد، در طول ملاقات موسولینی با وی، دیکتاتور فاشیست پی برد که هرچند بریتانیا بسیار مشتاق روابط بهتری با ایتالیا است و حاضر است امتیازاتی بدین جهت به ایتالیا واگذار نماید، تمامی پیوندهای خود با فرانسه را صرفاً به خاطر روابط بهبود یافتهٔ ایتالیا_انگلیس قطع نمی‌کند. برای همین بود که موسولینی بیش از پیش فریفتهٔ پیشنهاد اتحاد نظامی آلمان گردید، اتحادی که اولین مرحله اش در مه ۱۹۳۸ به‌وجود آمده بود. در فوریه ۱۹۳۹ موسولینی پیش از شروع جلسه شورایعالی فاشیسم ایراد سخنرانی نمود و ابراز داشت که به عقیده اش قدرت یک کشور «به تناسب جایگاه دریایی اش است» و اینکه ایتالیا «به مثابه یک اسیر در مدیترانه است و هرچه بیشتر قدرتمند و پرجمعیت می‌گردد، بیشتر از اسارتش رنج می‌برد. محدودیت‌هایی که این اسارت را به وجود آورده‌اند شامل کرس، تونس، مالت، قبرس بوده و زندانبانان این اسیر نیز جبل طارق و سوئز می‌باشند». این روندِ تازه البته بدون منتقد نبود. در ۲۱ مارس ۱۹۳۹ در طول جلسهٔ شورایعالی فاشیسم، ایتالو بالبو "لیس زدن چکمه‌های هیتلر" توسط موسولینی را محکوم نمود، و سیاست خارجی ژرمن گرای دوچه اش را مورد انتقاد قرار داد چراکه ایتالیا را به سوی فاجعه سوق می‌داد و اظهار داشت "درها به سوی بریتانیاً هنوز گشوده‌است و اتحاد با آلمان برای ایتالیا اجتناب ناپذیر نیست. هرچند یک عضو شورایعالی حزب مانند بالبو خواستار روابط نزدیک با برلین نبود اما تسلط موسولینی بر دستگاه سیاست خارجی بدین معنا بود که چنین مخالفت‌هایی ناچیز انگاشته شدند. موسولینی نقش رهبری در حزب فاشیست را داشت اما وی کاملاً بر آن مسلط نگردید چرا که حمله بالبو به وی با عنوان "لیس زدن چکمه‌های هیتلر" و درخواست وی مبنی بر اینکه "سازش با بریتانیاً در جلسه شورایعالی فاشیسم بررسی شود، به علاوهٔ آنچه تاریخ‌نگار یونانی به نام ارسطو کالیس آنرا "واکنش نسبتاً محدود موسولینی " نامیده، همگی نشان می‌دادند که حزب نازی اصولاً شباهتی با شورایعالی فاشیسم نداشت و تصور ناپذیر بود که یکی از فرمانداران هیتلر چنان‌که بالبو موسولینی را با انتقاد خود کوبید، از پیشوایش انتقاد کند. در آوریل ۱۹۳۹ موسولینی دستور تجاوز به آلبانی را داد. ایتالیا ظرف تنها پنج روز آلبانی را تصرف نمود و پادشاه زوگ را وادار به فرار کرد تا یک دوره اشغال آلبانی توسط ایتالیا آغاز گردد. تا مه ۱۹۳۹ اتحاد محور کاملاً رسمی نشده بود اما در طول این ماه پیمان فولاد توسط وزرای خارجه آلمان و ایتالیا امضاء گردید که "دوستی و اتحاد" بین دو کشور نامبرده را شکل می‌داد. معاهده فولاد یک اتحاد نظامی تهاجمی و دفاعی بود؛ هر چند رهبر ایتالیا تنها پس آنکه از آلمان‌ها قول گرفت که در طول سه سال آینده هیچ جنگی رخ نمی‌دهد، راضی به امضای معاهده گردید. پادشاه ایتالیا وی؛ تور امانوئل سوم مراقب و نگران این قرارداد بود زیرا وی متحدین سنتی تر ایتالیا همانند فرانسه را ترجیح می‌داد (فرانسه و انگلستان در جنگ اول جهانی در کنار ایتالیا علیه دول مرکزی از جمله آلمان جنگیده بودند) و نسبت به رنگ و بوی یک اتحاد نظامی تهاجمی در هراس بود، چیزی که عملاً بدین معنا بود که هرگونه اختیار جنگ و صلح را به دستان هیتلر سپرده‌اند. هیتلر قصد یورش به لهستان را داشت، هر چند چیانو هشدار داد که این کار سبب جنگ با متفقین می‌گردد. هیتلر نظر چیانو را نادیده انگاشت، در عوض پیش‌بینی نمود که بریتانیا و سایر کشورهای غربی خود را از معرکه عقب خواهند کشید و پیشنهاد کرد که ایتالیا بایستی به یوگسلاوی یورش ببرد. این پیشنهاد موسولینی را می‌فریفت اما در این دوره آغاز یک جنگ جهانی فاجعه ای برای ایتالیا می‌بود چرا که وضعیت جنگ‌افزارهایش از زمان تأسیس امپراتوری ایتالیا تا به حال ناکافی بود. از آن مهمتر پادشاه خواستار بی‌طرفی در اختلاف آلمان و لهستان بود. بدین سان وقتی جنگ دوم جهانی در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ با حمله آلمان به لهستان جرقه خورد و سبب واکنش اعلان جنگ بریتانیا و فرانسه به آلمان شد، ایتالیا در جنگ درگیر نشد. به هر حال وقتی آلمان‌ها ۱۸۳ پروفسور دانشگاه یاگیلونیا در کراکوف را در ۶ سپتامبر ۱۹۳۹ بازداشت کردند موسولینی شخصاً میانجیگری کرد، اقدامی که سبب آزادی ۱۰۱ نفر آز آنان گردید. با شروع جنگ دوم جهانی، چیانو با وزیر خارجه بریتانیا ادوارد وود مکالمه تلفنی محرمانه ای داشت. بریتانیایی‌ها توقع داشتند ایتالیا همانند جنگ اول جهانی در کنار متفقین علیه آلمان بجنگد. اما حکومت جمهوری فرانسه بیشتر مایل به جهت‌گیری بر ضد ایتالیا بود به‌طور ی که مشتاق حمله به [مستعمرات] ایتالیا در لیبی بودند. در سپتامبر ۱۹۳۹ فرانسه موضع خود را کاملاً عوض نمود و پیشنهاد کرد راجع به اختلافاتش با ایتالیا به مذاکره بنشینند اما چون فرانسویان نسبت به مذاکره در باب کرس، نیس و ساوی بی میل بودند، موسولینی پاسخی به این پیشنهاد نداد. کفیل تدارکات جنگی موسولینی، ژنرال کارلو فاواگروسا، تخمین زده بود که ایتالیا تا ۱۹۴۲ به‌دلیل ضعف بخش صنعتی اش نسبت به قدرت‌های غربی، برای عملیات جنگی گسترده‌ای آماده نخواهد بود. در پایان سپتامبر ۱۹۳۹ آدولف هیتلر اطهار داشت: «تا زمانی که دوچه در قید حیات است، می‌توان مطمئن بود که ایتالیا از هر فرصتی برای دستیابی به اهداف امپریالیستی اش بهره خواهد برد». با اطمینان از اینکه جنگ به زودی فروکش می‌کند و نیز چشم‌انداز پیروزی آلمان، موسولینی تصمیم گرفت در کنار نیروهای محور وارد جنگ گردد؛ بنابراین ایتالیا در ۱۰ ژوئن به فرانسه و بریتانیا اعلان جنگ داد. رهبر ایتالیا به جنگ با بریتانیا و فرانسه به مثابه یک نبرد مرگ_زندگی بین ایدئولوژی‌های متضاد می‌نگریست یعنی فاشیسم و «دموکراسی‌های پول سالار و مرتجع غربی» و جنگ را با عبارات: «کشمکش بین مردمی جوان و سرزنده با مردمان عقیمی که در حال غروب بودند؛ نبردی بین دو کشور و دو ایدئولوژی» و نیز «توسعهٔ منطقی انقلاب ما» توصیف نمود. ایتالیایی‌ها در نبرد فرانسه به آلمان پیوستند و در خط کوهستانی سنگربندی شده در مرزشان با فرانسه (موسوم به خط ماژینوی کوچک) به نبرد پرداختند. تنها یازده روز بعد فرانسه و آلمان آتش‌بس را امضاء نمودند که مفاد آن در برگیرنده کنترل ایتالیا بر اکثریت نیس و سایر مناطق جنوب شرقی نیز بود. سومالی‌لند که مستعمره بریتانیا بود به اشغال درآمده و در سوم اوت ۱۹۴۰ بخشی از آفریقای شرقی ایتالیا گردید و ایتالیا در سودان و کنیا نیز پیشرفت‌هایی داشت. در سپتامبر ۱۹۴۰ ارتش دهم ایتالیا تحت رهبری ژنرال رودولفو گراتسیانی از لیبی (مستعمره ایتالیا) گذشته و وارد مصر گردید، جایی که نیروهای انگلیسی مستقر بودند تا نبرد صحرای غربی شکل بگیرد. پیشرفت‌ها موفقیت‌آمیز بودند اما ایتالیایی‌ها در سیدی برانی به خاطر [مشکلات] لجستیکی توقف نمودند تا مجدداً مجهز و تازه‌نفس شوند. در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۰ موسولینی نیروی هوایی ایتالیا را به بلژیک فرستاد، جایی که تا ژانویه ۱۹۴۱ در بلیتس شرکت داشت.\nانحطاط و فروپاشی «۱۹۴۶–۱۹۴۰»[ویرایش]\nدر اکتبر ۱۹۴۰، موسولینی همچنین نیروهای ایتالیایی را به یونان فرستاد تا جنگ یونانی_ایتالیایی شکل بگیرد. پس از موفقیت‌های مقدماتی نتیجه ای عکس به دست آمد به نحوی که ضدحملات یونان بی وقفگی خود را نشان دادند و منتج به از دست رفتن کنترل ایتالیا بر یک چهارم آلبانی شدند. در بدو ۱۹۴۱ وقتی عملیات قطب‌نما ایتالیایی‌ها را وادار به عقب‌نشینی به لیبی نمود، اوضاع در آفریقا دگرگون گردید تا ارتش ایتالیا متحمل تلفاتی عظیم گردد. همچنین در عملیات آفریقای شرقی حمله ای علیه نیروهای ایتالیایی انجام گرفت. به رغم مقاومت آنان، در نبرد کِرِن شکست خوردند و خطوط دفاعی ایتالیایی‌ها پس از شکست نهایی در نبرد گوندار شروع به فروپاشی نمود. با نزدیک بودن خطرِ از دست رفتن تمامی تملکات ایتالیا در آفریقای شمالی، آلمان سرانجام نیرویی موسوم به سپاه آفریقا به جهت پشتیبانی ایتالیا فرستاد. در همین حال، عملیات ماریتا در یوگسلاوی انجام گرفت تا به جنگ ایتالیا و یونان خاتمه دهد؛ نتیجه اش پیروزی نیروهای محور و اشغال یونان به دست آلمان و ایتالیا بود.[نیازمند منبع] ژنرال ماریو روبوتی فرمانده لشکر یازدهم ایتالیا در اسلوونی و کرواسی، با فرمانی که از جانب موسولینی دریافت کرد، دستور زیر را در ژوئن ۱۹۴۲ صادر کرد: «مخالفتی وجود نخواهد داشت اگر من تمامی اسلونیایی‌ها را اسیر و با ایتالیایی‌ها جایگزین سازم. به عبارتی دیگر، ما بایستی اطمینان یابیم که مرزهای سیاسی و قومی یکی شوند». موسولینی تنها زمانی از عملیات بارباروسا اطلاع یافت که یورش آلمان به شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ انجام پذیرفت، وی از سوی هیتلر در این باره مورد مشورت و طلب یاری قرار نگرفته بود. موسولینی شخصاً دستور داد یک ارتش ایتالیایی به جبهه شرقی اعزام گردد، جایی که امید داشت ایتالیا می‌تواند پیروزی ساده ای بدست آورده و فروغ رژیم فاشیستی را که بر اثر شکست‌ها در یونان و شمال آفریقا خدشه دار شده بود بازگرداند. در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱، وی از اولین واحد در ورونا که قرار بود به روسیه اعزام شود، بازدید نمود. موسولینی در ۵ ژوئیه به شورای وزیران گفت تنها نگرانی اش این است که آلمان ممکن است اتحاد شوروی را پیش از رسیدن نیروهای ایتالیایی شکست دهد. در نشستی با هیتلر در ماه اوت، وی پیشنهاد مشارکت هر چه بیشتر ایتالیایی‌ها در نبرد با شوروی را کرد و هیتلر نیز پذیرفت. شکست‌های کمرشکنی که نیروهای ایتالیایی در جبهه شرقی متحمل گردیدند_جایی که خدمت در آنجا بس نامحبوب بود زیرا عقیده رایج بر این بود که این جنگ به ایتالیایی‌ها تعلق ندارد_ به شدت اعتبار و پرستیژ وی را در نزد مردم ایتالیا مخدوش ساختند. پس از حمله ژاپن به پرل هاربر وی در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱ به ایالات متحده اعلان جنگ داد. قطعه زیر که از یادداشت‌های روزانه چیانو است، واکنش موسولینی در برابر حمله به پرل هاربور را نشان می‌دهد:\nیک تلفن شبانه از سوی ریبنتروپ دریافت شد. وی در مورد حمله ژاپن به آمریکا ذوق زده شده بود. وی بسیار در این مورد شادمان بود و من نیز همین‌طور؛ هر چند من در مورد مزایای نهایی که این حادثه می‌تواند در پی داشته باشد چندان مطمئن نیستم. یک چیز قطعی است و آن اینکه ایالات متحده وارد جنگ خواهد شد و نیز اینکه جنگ به قدری طولانی خواهد بود که وی (آمریکا) قادر به درک تمامی نیروهای بالقوه اش باشد. همین صبح من به پادشاه که در این باره از من استعلام کرده بود این‌ها را گفتم. ایشان با اقرار به اینکه در دراز مدت ثابت می‌شود حق با من بوده، سخنشان را به پایان بردند. موسولینی نیز شادمان بود. برای مدت‌ها وی خواستار شفاف سازی روابط بین نیروهای محور و ایالات متحده بود.\nپیترو بادولیو، نخست‌وزیر ایتالیا و به عنوان جانشین بنیتو موسولینی\nاومبرتو دوم، واپسین شاه ایتالیا در سال ۱۹۴۴، ۲ سال پیش از شاه شدن\nدر ابتدای ۱۹۴۲ وضعیت نظامی ایتالیا نا پایدار بود. پس از شکست نبرد دوم العلمین در پایان ۱۹۴۲، وادار به عقب‌نشینی به جایی شدند که در ابتدای ۱۹۴۳ سرانجام به شکست آنان در نبرد تونس منجر گردید. این اتفاق را باید «پایان امپراتوری ایتالیا» دانست. ایتالیا همچنین از عقب‌نشینی‌های بزرگ در جبهه شرق در رنج بود. تهاجم متفقین به سیسیل جنگ را درست به درِ خانهٔ ملت کشاند. وضعیت داخله ایتالیا نیز در اوضاع و احوال بدی بود به‌طوری که بمباران متفقین نیز بدانان صدماتی وارد می‌کرد. کارخانه‌ها در سراسر ایتالیا تقریباً به حالت انفعال رفته بودند زیرا از لحاظ مواد خامی مانند ذغال سنگ و نفت دچار کمبود بودند. افزون بر آن، کمبود گرانبار مواد غذایی نیز بر دوش ملت سنگینی می‌کرد و غذایی هم که در دسترس بود به قیمت‌های مصادره ای به فروش می‌رفت. ماشین تبلیغاتی موسولینی که سابقاً همه جاگیر و شایع بود، اکنون دیگر تسلط خود بر مردم را از دست داده بود؛ شمار زیادی از مردم به رادیوی واتیکان و رادیو لندن یورش برده تا اخبار صحیح تری پوشش بدهند. نارضایتی زمانی به اوج خود رسید که در مارس ۱۹۴۳ موجی از اعتصابات کارگری در شمال (بخش صنعتی کشور) رخ دادند که اولین اعتصابات بزرگ_مقیاسی بودند که از ۱۹۲۵ تاکنون به وقوع پیوستند. همچنین در مارس، برخی از کارخانه‌های بزرگ در میلان و تورین به جهت تأمین هزینهٔ تخلیه برای خانواده‌های کارگران، دست از تولید محصول کشیدند. حضور آلمان در ایتالیا قویاً عقاید مردم را بر ضد موسولینی برانگیخته بود؛ برای مثال زمانی که متفقین به سیسیل تجاوز کردند، اکثریت توده‌های آنجا به آنان به عنوان [نیروهای] آزادی‌بخش خوش آمد گفتند. پیش از آوریل ۱۹۴۳، موسولینی به هیتلر التماس کرد که با استالین جداگانه صلح کرده و نیروهای آلمانی را به غرب ارسال دارَد تا در برابر حمله احتمالی متفقین به ایتالیا مقاومت کنند. موسولینی می‌ترسید که با شکست‌هایی که در تونس و شمال آفریقا متحمل شده بود، منطقاً هدف بعدی ارتش‌های ژنرال آیزنهاور گذر از مدیترانه و حمله به ایتالیا باشد. ظرف پنج روزی که ارتش‌های متفقین در سیسیل در ژوئیه ۱۹۴۳ پیاده می‌شدند، آشکار بود که ارتش موسولینی در شرف فروپاشی است. این واقعه سبب گردید هیتلر وی را در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳ به جلسه ای در فلتره فراخوانَد. در این زمان، موسولینی از اینکه دیگر نمی‌تواند در مقابل تکبر و غرور هیتلر بایستد، بسی پریشان بود. احوال وی رو به وخامت گرائید وقتی در همان روز متفقین رم را بمباران نمودند_اولین باری که شهر هدف بمباران دشمن قرار گرفت. در این هنگامه آشکار بود که جنگ را باخته‌اند اما موسولینی نمی‌توانست راهی برای خلاص گرداندن خود از اتحاد با آلمان بیابد. برای همین، برخی اعضای برجسته حکومت موسولینی علیه وی جبهه گرفتند که در میان آنان دینو گراندی و دامادش چیانو وجود داشتند(بالبو در ۱۹۴۰ در لیبی کشته شد). بسیاری از همکاران وی نیز در آستانه شوریدن بودند و موسولینی وادار شد شورایعالی فاشیسم را در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳ به تشکیل جلسه فراخوانَد. از زمان آغاز جنگ این نخستین باری بود که جلسه شورایعالی تشکیل می‌شد. وقتی وی اعلام داشت که آلمان‌ها در فکر تخلیه جنوب هستند، گراندی حمله ای تند به وی کرد. گراندی پیشنهاد نمود که پادشاه از قدرت تماماً مشروطه اش استفاده کند؛ پیشنهادی که در عمل به معنای دادن رأی عدم اعتماد به موسولینی بود. این پیشنهاد با اختلاف ۱۹ به ۸ پذیرفته شد. موسولینی واکنش چندان واضحی نداد هر چند که این مصوبه به پادشاه اقتدار قانونی برای عزل وی داد. وی از گراندی خواست که احتمال به پایان رسیدن دوران فاشیسم با این مصوبه اش را هم در نظر بگیرد. به رغم سخنان نیش دار گراندی، موسولینی روز بعد طبق معمول به سرکارش رفت. وی به شورایعالی فاشیسم تنها به مثابهٔ یک بازوی مشورتی می‌نگریست و فکر نمی‌کرد که مصوبه دیروز تأثیر عملی داشته باشد. عصر آن روز، وی توسط پادشاه به کاخ سلطنتی فراخوانده شد، کسی که از قبل قصد داشت موسولینی را معزول کند. وقتی موسولینی کوشید نسبت به جلسه [دیروز] برای پادشاه توضیح دهد، پادشاه سخن وی را قطع کرد و او را رسماً معزول داشته و مارشال پیترو بادولیو را به جای وی گماشت. پس از اینکه موسولینی کاخ را ترک کرد، به فرمان پادشاه از سوی کارابینیری دستگیر شد. در این زمان، نارضایتی از دوچه به حدی شدید بود که وقتی اخبار مربوط به عزل وی اعلام شدند، هیچ گونه مخالفتی وجود نداشت و مردم به شادی پرداختند زیرا می‌پنداشتند که پایان کار موسولینی به معنای پایان جنگ است. در تلاشی برای اختفای مکان وی از آلمان‌ها، موسولینی ابتدا جابه‌جا شده و سپس در کَمپو ایمپراتوره زندانی گردید؛ یک کوهستان اتراقی در ابروتزو که وی در آنجا کاملاً منزوی شد. بادولیو تظاهر به وفاداری به آلمان‌ها می‌کرد و اعلام داشت که ایتالیا به جنگ در کنار نیروهای محور ادامه خواهد داد. به هر حال، دو روز پس از تصدی سمت نخست‌وزیری، بادولیو حزب فاشیست را منحل و مذاکرات آتش‌بس با متفقین را شروع نمود که در ۳ سپتامبر ۱۹۴۳ معاهده اش امضاء شد. پنج روز بعد خبر آتش‌بس اعلام شد و ایتالیا را به آشوب و هرج و مرج کشاند؛ نیروهای آلمانی ضمن عملیات آخسه در اشغال رم تعجیل نمودند. به‌دلیل نزدیک شدن آلمان‌ها به رم، بادولیو و پادشاه از رم گریختند و ارتش را بدون فرامینی رها کردند. پس از یک دوره آنارشی، رژیم ایتالیا مستقر در مالت سرانجام در ۱۳ اکتبر ۱۹۴۳ به آلمان نازی اعلان جنگ داد؛ هزاران سرباز جهت جنگ بر ضد آلمان تجهیز شده بودند در حالی که دیگران از تغییر موضع خودداری کرده و به آلمان‌ها پیوستند. حکومت بادولیو به خاطر ایتالیا و با هدف آزاد سازی سرزمین‌های اشغالی آلمان نازی، به تفاهم سیاسی موقتی با پاریتزان‌های کمونیست رسید و دست از جنگ با آنان کشید تا در جنگ با آلمان به وی کمک کنند. دقیقاً مانند ژاپن و آلمان، عواقب جنگ جهانی دوم، ایتالیا را با اقتصادی تخریب، جامعه تقسیم شده و عصبانیت از سلطنت به دلیل تأیید رژیم فاشیستی در ۲۰ سال گذشته ترک کرد. حتی قبل از ظهور فاشیستها، حکومت سلطنتی بسیار ضعیف عمل می‌کرد، با جامعه ای که بین شمال ثروتمند و جنوب فقیر تقسیم شده بود. جنگ جهانی اول منجر به این شد که ایتالیا دستاوردهای کمی داشته باشد؛ پس به ظهور فاشیسم دامن زده شد. این ناامیدی‌ها باعث احیای جنبش جمهوریخواهان ایتالیا شد. در بهار سال ۱۹۴۴، واضح بود که ویکتور امانوئل از حمایت قبلی خود از موسولینی برای انجام هرگونه نقشی بیش از حد لکه دار بود. سرانجام وی استعفا داد و اختیارات خود را به اومبرتوی دوم منتقل کرد. ویکتور امانوئل سوم به‌طور اسمی تا زمان اندکی قبل از همه‌پرسی در سال ۱۹۴۶ در مورد ابقا یا الغای سلطنت به عنوان شاه باقی ماند. ویکتور امانوئل سوم طولانی‌ترین مدت حکومت در ایتالیا را از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۶ داشت؛ ۴۶ سال. در ۹ مه ۱۹۴۶، وی به نفع ولیعهد که پس از آن به عنوان پادشاه اومبرتو دوم یاد شد، از حکومت دست کشید. با این حال در انتخابات ۲ ژوئن ۱۹۴۶، طرف جمهوریخواه ۵۴٪ آرا را به دست آورد و ایتالیا رسماً به جمهوری تبدیل شد. تمام اعضای ذکور دودمان ساوی موظف شدند کشور را ترک کنند و دیگر هرگز بازنگردند.\nپرچم پادشاهی ایتالیا «امپراتوری ایتالیا از سال ۱۹۳۵» در مستعمرات\nپرچم پادشاهی ایتالیا «امپراتوری ایتالیا از سال ۱۹۳۵» در سرزمین اصلی\nارتش ایتالیا در جنگ جهانی دوم\n↑ Italy 1922-1943 nationalanthems.info\n↑ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Kingdom of Italy». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱ مارس ۲۰۱۳.\nرودوالد (شاه لمبارد) (652–653)\nآریپرت یکم (653–661)\nAripert II (702–712)\nلوتار یکم (۸۱۸–۸۵۵)\nلوئیز دوم ایتالیا (۸۵۵–۸۷۵)\nشارل تاس (۸۷۵–۸۷۷)\nکارلمان باواریایی (۸۷۷–۸۷۹)\nشارل فربه (۸۷۹–۸۸۷)\nآرنولف کرنتنی (۸۹۶–۸۹۹)\nکنراد دوم (آلمان)\nفریدریش دوم، امپراتور مقدس روم\nلودویگ چهارم، امپراتور مقدس روم\nزیگیزموند، امپراتور مقدس روم\nفریدریش سوم، امپراتور مقدس روم\nماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم\nکارل پنجم، امپراتوری مقدس روم1\nفردیناند یکم، امپراتور مقدس روم\nماکسیمیلیان دوم، امپراتور مقدس روم\nرودلف دوم، امپراتور مقدس روم\nماتیاس، امپراتور مقدس روم\nفردیناند دوم، امپراتور مقدس روم\nفردیناند سوم، امپراتور مقدس روم\nلئوپولد یکم، امپراتور مقدس روم\nیوزف یکم، امپراتور مقدس روم\nکارل ششم، امپراتور مقدس روم\nکارل هفتم، امپراتور مقدس روم\nفرانتس یکم، امپراتور مقدس روم\nیوزف دوم، امپراتور مقدس روم\nلئوپولد دوم، امپراتور مقدس روم\nفرانتس دوم، امپراتور مقدس روم\nناپلئون بناپارت (۱۸۰۵–۱۸۱۴)\nویکتور امانوئل دوم (۱۸۶۱–۱۸۷۸)\nاومبرتوی یکم ایتالیا (۱۸۷۸–۱۹۰۰)\nویکتور امانوئل سوم (۱۹۰۰–۱۹۴۶)\nاومبرتو دوم (۱۹۴۶)\n1چارلز پنجم آخرین امپراتور بود که تاج پادشاهی ایتالیا را داشت یا از این عنوان استفاده می‌کرد. با این حال، ادعای امپراتوری بر سرزمین در شمال ایتالیا تا انحلال آن در سال ۱۸۰۶ ادامه داشت.\nدیپلماسی ابرقدرت‌ها ۱۸۷۱–۱۹۱۳\nقدرت بزرگ جهانی\nفرانسه در سده نوزدهم\nپادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند\nاتحاد سه‌گانه (۱۸۸۲) (Dual Alliance)\nتفاهم مثلث (اتحاد فرانسه و روسیه\nقرارداد سن پترزبورگ، ۱۹۰۷ میلادی)\nاتحاد ژاپن و بریتانیا\nامپریالیسم نو (تقسیم آفریقا)\nپیمان فرانکفورت (۱۸۷۱)\nمجمع سه امپراتور\nپیمان برلین (۱۸۷۸)\nپیمان ۱۹۰۵ ژاپن و کره\nکنفرانس برلین (۱۸۸۴)\nقوانین نیروی دریایی آلمان\nرقابت تسلیحاتی نیروی دریایی انگلستان و آلمان (دریدنوت)\nجنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷–۱۸۷۸)\nنخستین جنگ چین و ژاپن\nجنگ آمریکا و فیلیپین\nجنگ بوئر دوم\nجنگ روسیه و ژاپن\nجنگ عثمانی و ایتالیا\nکشورهای سابق شبه جزیره ایتالیا، کورسیکا، ساردنی و سیسیل\nامپراتوری روم غربی (۲۸۵–۴۷۶)\nپادشاهی ایتالیا (۴۷۶–۴۹۳)\nپادشاهی واندال (۴۳۵–۵۳۴)\nپادشاهی استروگوتی (۴۹۳–۵۵۳)\nپادشاهی لمباردها (۵۶۸-۷۷۴)\nامپراتوری روم شرقی (در ایتالیا: ۵۱۲–۱۰۷۱)\nولایت راونا (۵۸۴–۷۵۱)\nولایت آفریقا (۵۸۵–۶۹۸)\nایالات لمبارد (۵۶۸–۷۷۴)\nجمهوری ونیز (۶۹۷–۱۷۹۷)\nدومینی دی ترافرما\nاستاتو دا مار\nسیسیل (theme) و سیسیل بیزانس\nساردنی قرون وسطی و\nکورسیکا (۹ قرن-۱۴۲۰)\nStates within the Medieval\nامپراتوری مقدس روم,\nو ایالات پاپی\nPatriarchate of Aquileia (state)\nدوک‌نشین مودنا و رجیو\nدوک نشین ساوی\nدوک‌نشین بزرگ توسکانی\nپادشاهی سیسیل (۱۱۳۰–۱۸۱۶) و\nپادشاهی ناپل (۱۲۸۲-۱۸۶۰)\nدوک سان دوناتو\nانقلاب فرانسه و\nعصر ناپلئون (۱۷۹۲-۱۸۱۵)\nلوکا و پیومبینو\nایالات پس از ناپلئون\nدوک‌نشین لوکا (۱۸۱۵-۱۸۴۷)\nDuchy of Massa and Carrara (۱۸۱۴-۱۸۲۹)\nدوک‌نشین مودنا و رجیو (۱۸۱۴–۱۸۵۹)\nدوک‌نشین پارما (۱۸۱۴–۱۸۵۹)\nدوک‌نشین بزرگ توسکانی (۱۸۱۵–۱۸۵۹)\nایالات متحده ایتالیای مرکزی (۱۸۵۹-۱۸۶۰)\nپادشاهی ساردنی (۱۸۱۴-۱۸۶۰)\nپادشاهی دو سیسیلی (۱۸۱۶–۱۸۶۱)\nپادشاهی لمباردی-ونسی (۱۸۱۵–۱۸۶۶)\nایالات پاپی (۱۸۱۴-۱۸۷۰)\nپادشاهی تاوولارا (۱۸۳۶–۱۹۳۴)\nپادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶)\nفهرست پادشاهانی که تاج و تخت خود را در سده‌های ۲۰ و ۲۱ (میلادی) از دست دادند\nفهرست پادشاهانی که تاج و تخت خود را در سده ۱۹ (میلادی) از دست دادند\nاتحادیه آفریقای جنوبی\nامپراتوری آفریقای مرکزی\nپادشاهی متحد گرجستان\nکشور شاهنشاهی ایران\nپادشاهی عربی سوریه\nپادشاهی متوکلی یمن\nامپراتوری دوم مکزیک\nدومین امپراتوری هاییتی\nترکیب یگان‌های نیروهای محور\nترکیب یگان‌های ارتش سرخ\nگروه ارتش‌ها و جبهات\n3rd Guards Cavalry\nبیست و نهم موتوریزه\nچهل و چهارم\nهفتاد و یکم\nهفتاد و ششم\nهفتاد و نهم\nنود و چهارم\nصد و سیزدهم\nدویست و نود و پنجم\nدویست و نود و هفتم\nسیصد و پنجم\nسیصد و هفتاد و یکم\nسیصد و هفتاد و ششم\nسیصد و هشتاد و چهارم\nسیصد و هشتاد و نهم\nافراد شاخص حاضر\nالکساندر ایدلر فون دانیتس\nولفرام فرایهر فن ریشتوفن\nوالتر فون زایدلیتس-کورتسباخ\nسایر اعضای نیروهای محور\nویکتور پاویچیچ (دولت مستقل کرواسی)\nایتالو گاریبولدی (پادشاهی ایتالیا)\nGusztáv Jány (پادشاهی مجارستان (۱۹۲۰–۱۹۴۶))\nفرودگاه بین‌المللی ولگاگراد\nRed October Steel Factory\nیادمان مام میهن فرامی‌خواند\nنبرد استالینگراد در فرهنگ عامه\nنبرد دوم خارکوف\nنبرد سوم خارکوف\nبرگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=پادشاهی_ایتالیا&oldid=34035872»\nانحلال‌های ۱۹۴۶ (میلادی) در ایتالیا\nایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۶۱ (میلادی)\nایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۱۹۴۶ (میلادی)\nایتالیا در دهه ۱۸۶۰ (میلادی)\nایتالیا در دهه ۱۸۷۰ (میلادی)\nایتالیا در دهه ۱۸۸۰ (میلادی)\nایتالیا در دهه ۱۸۹۰ (میلادی)\nایتالیا در دهه ۱۹۰۰ (میلادی)\nایتالیا در دهه ۱۹۱۰ (میلادی)\nایتالیا در دهه ۱۹۲۰ (میلادی)\nایتالیا در دهه ۱۹۳۰ (میلادی)\nایتالیا در دهه ۱۹۴۰ (میلادی)\nبنیان‌گذاری‌های ۱۸۶۱ (میلادی) در ایتالیا\nپادشاهی ایتالیا (۱۹۴۶-۱۸۶۱)\nتاریخ نوین ایتالیا\nسیاست پیشین دوره میان‌دوجنگ\nکشورهای پیشین در شبه جزیره ایتالیا\nکشورهای تک حزبی\nپادشاهی‌های گذشته در اروپا\nمقاله‌های دارای واژگان به زبان ایتالیایی\nاین صفحه آخرین‌بار در ۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲ ساعت ۰۷:۳۹ ویرایش شده‌است.


مرور خبرها Archives - راه پرداخت\nرضا قربانی\t 19 فروردین, 1391 0\n۱۹ روز از سال ۹۱ که با شعار تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی شروع شده گذشته است؛ اما هنوز مسائل مبتلا به کشور نگران کننده است و خبر از تولید ملی نمی‌دهد. شاید مهم‌ترین خبر هفته گذشته نامه رییس مجلس به رهبر انقلاب و شکایت وی از…\nرضا قربانی\t 8 آبان, 1390 0\nرسانه‌ها گزارش مجلس از تخلف بزرگ بانکی اخیر امروز متن گزارش مجلس از ماجراهای تخلف بانکی اخیر در صحن مجلس قرائت شد. متن کامل این گزارش را می‌توانید از اینجاببینید. این گزارش در پنج بخش آماده شده است: بخش اول: معرفی اجمالی گروه…\nرضا قربانی\t 4 آبان, 1390 0\nرضا قربانی\t 2 آبان, 1390 0\nمعاون وزیر اقتصاد: تعداد بانک‌ها کافی است اصغر ابوالحسنی هستیانی معاون وزیر امور اقتصادی و دارایی با اشاره به کافی بودن تعداد بانک‌ها در کشور اولویت اصلی نظام بانکی کشور را بهبود کیفیت و خدمات‌دهی سیستم بانکی اعلام کرد. وی همچنین از…\nرضا قربانی\t 1 آبان, 1390 0\nچقدر بانکداری الکترونیک بلدیم! اولین آزمون تعیین سطح معلومات خدمات بانکداری الکترونیک کارکنان اداره امور شعب استان خوزستان برگزار شد. در این آزمون بیش از هزار نفر از کارکنان حضور داشتند. دو خبر از اقتصاد نوین مدير…


فاطمه اختصاری 2018/01/24 فارکس فروم در ایران\nبخش چهارم هم نامی هست که دیتاست با اون نام ایجاد میشه. مثلاً تکه‌ی کوچکی خمیر نان را از ارتفاع دلخواه روی سینی بیندازید. مسلماً خمیر، دوباره به بالا پرتاب نمی‌شود اما اگر تیله‌ی کوچکی را از همان ارتفاع روی زمین رها کنید، ده‌ها بار بالا و پایین خواهد پرید و نوسان خواهد کرد. همان بود که در سرزمین ما سردار محمد داؤد طئ پیشنهاداتی خواستار اصلاحاتی در اداره و اقتصاد کشور از طرف ظاهر آموزش آشنایی با بازارهای مالی شاه گردید و این روند با پیچ و تاب هایی به تدوین و انفاذ قانون اساسی سال ۱۳۴۳ هـ ش و آغاز دورهء دموکراسی تاجدار منجر شد و زمینه هایی برای آزادی های بیان و تشکل های صنفی و سیاسی و اجتماعات و انتقادات و اعتراضات .. (البته زیر کنترول شدید) به وجود آمد.\n3) نوسان ساز فرکانس پایین، یک نوسان ساز الکترونیکی است که فرکانس‌های زیر 20هرتز تولید می‌کند. برخی از معامل گران با معامله در نمودار های ساعته احساس بهتری دارند; این تایم فریم طولانی تر است اما آنقدر هم طولانی نیست; سیگنالهای معاملاتی در آن ها کمتر است اما خیلی هم کم نیست; معامله در این تایم فریم زمان بیشتری برای تحلیل بازار به شما می دهد و همزمان کار با عجله پیش نمی رود;\n- آموزش آشنایی با بازارهای مالی\nمیخواهیم در این پست بصورت کامل به مووینگ اوریج ها بپردازیم ، ابزاری کع زیاد در سیستم های معاملاتی بکار گرفته میشود ، همانطور که در مقاله های قبلی اشاره کردیم برای فعال سازی مووینگ اوریج ها م. ادامه متن 51 صفحه نمايش نمايشگر كريستال مايع ( LCD ( Liquid Crystal display\nبه گزارش ایسنا، این روزها پلتفرم‌ها نه تنها در ایران، بلکه در عمده کشورهای جهان به یکی از محورهای تنش‌زا در تحلیل شرایط سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی معاصر تبدیل شده‌اند. عباس قنبری باغستان، عضو هیات علمی دانشگاه تهران و مشاور پژوهشگاه فضای مجازی نگاهی دارد به سیر ظهور پلتفرم‌ها به مثابه رسانه و سپس گذار آن‌ها به یک موقعیت جدید در نظم نوین جهانی که به مدد فناوری‌های نوین (به ویژه هوش مصنوعی) حاصل شده و تقریبا تمامی نظام‌های سیاسی و حاکمیتی در نظم پساوستفالی را به چالش کشده است.\nپرداخت هایی مانند COD یا LC برای خریداران بهتر به نظر می رسند، اما به یاد داشته باشید که تفکری شفاف داشته باشید، چه چیزی داخل صندوق یا جعبه هست؟، حتی اگر شما سفارش یک DVD را بر مبنای COD ترتیب دهید، زمانی که اقلام برسند، شما جعبه را باز می کنید و نگاه میکنید که آیا آموزش آشنایی با بازارهای مالی DVD سالم به نظر می رسد یا نه، هزینه را به مسئول تحویل پرداخت می کنید، سپس DVD را امتحان می کنید، هیچ محتوایی داخل DVD نیست، این کلاهبرداری قدیمی است اما مردم بسیاری را گرفتار کرده است. ♦ ♦ تاریخچه ی کریپتوکارنسی فارکس تایم FXTM افراد زیادی قبل از Satoshi Nakamoto وجود داشتند که به دنبال خلق ارز دیجیتالی بودند تا بتواند یک صنعت جایگزین ایجاد کرده و به آن قدرت دهند.\nروز گذشته، سکه معاملات خود را در کانال ۳ میلیون و ۵۴۰ هزار تومان آغاز کرد؛ با یک اصلاح قیمتی تا محدوده ۳ میلیون و ۵۱۰ هزار تومان عقب نشینی کرد؛ با این حال، با برخورد به این محدوده، موج خریدها شدت بیشتری گرفت و قیمت حدود ۲ بعدازظهر به کانال ۳ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان رفت.\n. خوب، بالاترین میزان نفوذ در میان مشتریان VIP VIP است که 1: 400 است.\nحسینی در جلسه کمیسیون هماهنگی بانک های استان با قدردانی از همراهی و همکاری بانک های عامل استان، گفت: خوشبختانه شاخص های اشتغال استان نشان می دهد روند سرمایه گذاری و توسعه شاخص های اقتصادی استان رو به رشد است . ۵- کشور را از لیست انتخاب کنید. (پرفکت مانی هیچ محدودیتی علیه ایرانیان ندارد.)\nدر ابتدای مقاله ، گفتم كه من پیوندهایی را به شما می دهم كه می توانید برای Metatrader 5 دستورالعمل آموزش آشنایی با بازارهای مالی پیدا كنید. به طور مستقیم ، دستورالعمل ها در حالت متن با تصاویر در وب سایت metatrader5.com/ru/terminal/help/startworking هستند و نتوانستم اطلاعات دقیق تری پیدا كنم. آموزش های ویدئویی در مورد کار با Metatrader 5 را می توان در یوتیوب یافت ، تعداد کافی از آنها وجود دارد.\nهمه چیز را با هم جمع می کنیم ، یک روند صعودی جهانی داریم ، صعودی در H1 ، در حالی که M15 صاف است. ما M15 را دنبال می کنیم و به محض اینکه قیمت از تخت بلند شد ، می توانید یک خرید طولانی مدت را امتحان کنید.\nزمان انتشار آموزش آشنایی با بازارهای مالی مهمترین رویداد ها و گزارش های اقتصادی بازار ارز به وقت تهران: قراردادهای آتی یا معاملات فیوچرز چیست و آیا در بازار ارز دیجیتال و بیت کوین نیز کاربرد دارد؟ کارگزاران فارکس، برای پردازش سفارشات از معامله گران و تبادل نامه با آنها؛\n– شما باید همه قروض و وام‌های خود را تسویه کرده باشید. – شما باید سرمایه خوبی داشته باشید – شما باید یک سیستم معامله‌گری منطقی داشته باشید. – شما باید از قوانین سختگیرانه مدیریت پول و سرمایه پیروی کنید. . اگر قبلاً جزء آن گروه نیستید ، بخواهید که بپیوندید و من یک لینک دعوت برای شما ارسال می کنم.


دانلود فیلم آموزش رایگان تعمیرات لوازم خانگی ⭐ آموزشگاه تعمیرات لوازم خانگی زانکو\nآموزشگاه زانکو > لیست دوره های تعمیرات > آموزش رایگان تعمیر لوازم خانگی\nفیلم آموزش رایگان تعمیرات لوازم خانگی\nدر این صفحه می توانید کلیه ویدیوهای رایگان آموزش تعمیرات لوازم خانگی از جمله یخچال، ماشین لباسشویی و ماشین ظرفشویی، کولر گازی و اسپلیت، جاروبرقی، تلویزیون و … آموزشگاه تعمیرات زانکو را مشاهده و دانلود کنید.\nویدیوهای جدید تعمیرات لوازم خانگی نیز در این صفحه منتشر خواهند شد پس حتما صفحه را بوکمارک کنید و چند وقت یک بار به ما سر بزنید.\nدانلود فیلم آموزش تعمیرات وسایل برقی منزل\nتعمیرات یخچال یکی از زمینه های پرطرفدار و پردرآمد در تعمیرات لوازم خانگی است. پکیج فیلم آموزش تعمیرات یخچال آموزشگاه زانکو که به صورت 100% رایگان در این صفحه منتشر می شوند به شما کمک می کنند در حوزه تعمیرات لوازم خانگی و یخچال مهارت و دانش بیشتری کسب کنید.\nآموزش رایگان تعمیر لوازم خانگی زانکو\nخیلی از افرادی که به شغل تعمیرات لوازم خانگی علاقمند هستند و مایل اند از این راه کسب درآمد کنند به دنبال آموزش های رایگان تعمیرات انواع لوازم خانگی در اینترنت می گردند. آموزشگاه تعمیرات زانکو کلیه آموزش های رایگان تعمیر لوازم خانگی را در این صفحه گردآوری کرده و به صورت رایگان در اختیار شما عزیزان قرار می دهد.\nعلاوه بر علاقمندان به این حوزه و هنرجویان دوره های تعمیراتی، بسیاری از تعمیرکاران لوازم خانگی که در حال حاضر در بازار تعمیرات فعال هستند نیز برای به روز رسانی و گسترده ساختن دانش و مهارت خود، می توانند از این ویدیوهای آموزش تعمیر لوازم خانگی رایگان زانکو بهرمند شوند.\nکانال آموزش رایگان تعمیر لوازم خانگی زانکو\nتیم تولید محتوای زانکو با همکاری مدرسین و تعمیرکاران واحد آموزش تعمیرات این آموزشگاه اقدام به جمع آوزی، ترجمه و دوبله ویدیوهای آموزشی رایگان نموده است. شما عزیزان می توانید این آموزش ها را هم در قالب فیلم آموزش رایگان و هم در قالب صفحات پی دی اف و متون آموزشی داخل سایت دریافت کنید. علاوه بر بوکمارک و سیو کردن این صفحه در مرورگر می توانید با دنبال کردن صفحه اینستاگرام (zancko.ir) و تلگرام (zanckoir) جدیدترین آموزش های رایگان تعمیرات لوازم خانگی را در اولین فرصت دریافت کنید.\nپکیج جامع آموزش تعمیرات لوازم خانگی\nدرست است که آموزش رایگان تعمیرات لوازم خانگی بسیار کاربردی است و می تواند کمک بزرگی به یادگیری تعمیرات لوازم خانگی کند، اما طبیعتا یادگیری مشاغل فنی در محیط کارگاهی و تحت نظر اساتیدی که خودشان تعمیرکار باشند و در بازار تعمیرات فعال باشند، بازده بسیار بالاتری دارد.\nبه همین دلیل آموزشگاه تعمیرات زانکو دوره های آموزش تعمیرات انواع لوازم خانگی را در قالب کلاس های خصوصی و عمومی یا آموزش آنلاین در قالب پکیج ویدیویی برگزار می کند.\nدر آموزشگاه زانکو، کلاس آموزش تعمیرات لوازم خانگی به دو زیرمجموعه آموزش تعمیرات مکانیک لوازم خانگی و آموزش تعمیرات برد لوازم خانگی تقسیم می شود. شما بنا به علاقه و ترجیح خود می توانید در یکی از این دو دوره یا در هر دو آن ها شرکت کنید. طبیعتا هرچه دانش و مهارت شما در زمینه تعمیرات بیشتر و گسترده تر باشد، درآمد بیشتری کسب خواهید کرد و خدمات گسترده تری ارائه خواهید داد.


رئیس یگان حفاظت سازمان میراث فرهنگی گفت: باید کمترین بزه دیدگی را در حوزه گردشگری داشته باشیم.\nدیدار رئیس پلیس مسکو با رئیس پلیس تهران بزرگ\nصبح امروز سرگئی پلاخیخ رئیس پلیس مسکو ضمن دیدار با سردار رحیمی رئیس پلیس پایتخت، از فرماندهی انتظامی تهران بزرگ بازدید کرد.\nروزانه ۳۲ هزار تماس با مرکز فوریت های ۱۱۰ گرفته می‌شود\nرئیس کلانتری ۱۱۸ ستارخان، با اشاره به دستگیری یک مالخر اموال مسروقه در محدوده ستارخان، گفت: در بازرسی از مغازه این متهم، ۳۱ ضبط و باند مسروقه کشف شد.\nمدیرعامل سازمان خدمات اجتماعی شهرداری تهران از شناسایی و ارائه خدمات به ۱۱۶ کودک فراری از ابتدای سال تاکنون خبر داد.\nمسعود تجریشی با صراحت نسبت به بحران خشکسالی و بی آبی هشدار داد و تاکید کرد: ما باید الگوی مصرف و شیوه زندگی مان را تغییر دهیم و از دیگران عبرت بگیریم تا خودمان مایه عبرت آنها نشویم.\nرئیس پلیس مبارزه با مواد مخدر اولویت های سال ۹۷ را تشریح کرد و گفت: ما هیچ دستگاه دولتی را نداریم که گزارشی درباره قاچاق مواد مخدر از آنها ارائه شده باشد.\nاقتدار توأم با رأفت عامل پیروزی پلیس در اغتشاشات/ امنیت خط قرمز ماست\nجانشین فرمانده ناجا گفت: رویکرد اقتدار توأم با رأفت در روزهای اغتشاشات باعث شد مردم راه خود را از آشوبگران جدا کنند.\nفرمانده نیروی انتظامی گفت: پلیس توانست ضمن جدا کردن صف مردم ار اغتشاشگران، وظیفه خود را به خوبی انجام داده و بهانه ای به دست رسانه های خارجی و معاند ندهد.\nفرمانده ناجا از فرماندهان و کارکنان نیروی انتظامی در ماموریت های اخیر قدردانی کرد.\nرئیس ستاد کل نیروهای مسلح با بیان اینکه توان مدیریت و فرماندهی در ناجا مراحل بلوغ را طی کرده ودر حد بسیار خوب ارزیابی می شود، گفت: نیروی انتظامی ناآرامیهای اخیر رابا متانت، صبوری مدیریت کرد.\nکاهش زمان تحویل پلاک خودرو به کمتر از یکساعت/ طرح ترافیک جدید مثبت نیست\nعلیرضا احمدی نماینده شورای شهر قم نایب رئیس شورای عالی استانها در دوره پنجم شد.\nوزیر کشور گفت:مدارای ما به این دلیل است که به اقتدار نظام و هوشمندی مردم اعتماد و اعتقاد داریم. راه های قانونی فراهم است هیچ وقت در بی نظمی و قانونگریزی مسئله ای حل نمی شود.\nنخستین اجلاس پنجمین دوره شورای عالی استان ها با سخنرانی وزیر کشور آغاز شد.\nفرمانده انتظامی تهران بزرگ گفت: امنیت در تهران از پایتخت کشورهای اروپایی هم بیشتر است


تسلا و رقابت با سدان های کوچک | خودرو\nتسلا و رقابت با سدان های کوچک\nبعد از موفقیت‌های افسانه ای تسلا مدل S به عنوان یک خودروی سدان لوکس تمام الکتریکی و مخصوصاً مدل اسپرت p85d آن که حتی قادر به شکست دادن برخی از سوپراسپرت ها در مسابقه درگ می‌باشد، نوبت ورود به دنیای خودروهای ارزان‌تر نیز فرا رسیده است.\nطبیعی است که خیل علاقه‌مندان به تسلا، هنوز قادر نیستند هزینه خریداری مدل گران قیمت S را پرداخت کنند. بنابراین ساخت خودرویی کوچک‌تر و ارزان‌تر و شاید حتی مدرن‌تر می‌تواند پاسخگوی نیاز بازار و مشتریان به این کلاس خودرویی باشد.\nتفاسیر بی‌شماری تاکنون درباره این مدل تسلا منتشر شده اما اکثر آنها، این خودرو را با شباهت به مدل S و تنها با 20 درصد کاهش ابعاد تصور می‌کنند.\nاین خودرو در کلاس BMW سری 3 و جگوار XE قرار می‌گیرد و البته یک دوجین رقیب قدرتمند نیز خواهد داشت. اما ویژگی خاص الکتریکی بودنان باعث تمایزان خواهد شد.


مواردی که یک زن باردار باید بداند | آدابکده\n> کودک داری\t> مواردی که یک زن باردار باید بداند\tمواردی که یک زن باردار باید بداند\nباور اینکه تا چند دهه گذشته، نشان دادن زن حامله در برنامه های تلويزیونی، تابو بوده سخت است. اگر شما بانويی باردار باشید، مطمئنا بسیار هیجان زده خواهید بود و دوست دارید این خبر خوش را با دیگران در میان بگذارید، اما به یاد داشته باشید که باید در این مورد با احتیاط رفتار نمایید.\nهنگام حاملگی – که از طبیعی ترین اتفاقات در زندگی زنان است – بیان جزئیات شروع حاملگی و اضافه وزن، کار مناسبی نیست. وقتي مطمئن می شوید باردار هستید احتمالا دوست دارید از پشت بام فریاد بزنید! هیجان شما قابل درک است، اما به یک دلیل مهم در اعلام این خبر عجله نکنید. بیشتر سقط جنین ها قبل از 10 تا 12 هفتگی بارداری اتفاق می افتند. اگر متوجه شدید که باردارید و با این خبر دیگران را غافلگیر کردید، در صورت سقط جنین، نه تنها از این قضیه رنج خواهید برد، که دیگران را نیز ناراحت خواهید كرد. پس، تا پایان 12 هفتگی صبر کنید و بعد این خبر خوش را به دیگران اطلاع دهید.\nممکن است که فکر کنید بیان چگونگی شروع بارداریتان، رومانتیک جلوه خواهد کرد، اما دیگران اینگونه فکر نمی کنند. قبل از آنکه بخواهید تمام جزئیات شروع بارداری را بیان کنید، کمی صبر کنید و تصور کنید اگر شخصی همین جزئیات را برای شما بگويد، چه حسی به شما دست مي دهد. با این روش مطمئنا به این نتیجه مي رسید که بیان این جزئیات، درست نیست.\nبعد از تست حاملگی، وقتي متوجه شروع بارداری می شوید ممکن است این فکر به ذهن تان خطور کند که تست را برای یادگاری در آلبوم کودک نگه دارید. فكر جالبی است، اما روش بهتر آن است که از تست حاملگی عکس بگيريد و عکس را در آلبوم نگه دارید.\nاگر با مشکل نازایی دست و پنجه نرم کرده اید و اکنون باردار هستید، بیان مسائل خصوصی درباره تجربه تان به اشخاصی که مشکل شما را دارند، عمل زشتی نيست، و حتی ممکن است شنیدن چگونگی موفقیت شما در بارداری برای کسانی که مشکل نازایی دارند مفید باشد.\nیکی از نشانه های شروع بارداری، حالت تهوع و استفراغ هنگام است. اما در بعضی بانوان این مشکل در تمام روز ادامه مي يابد. بيشتر دکترها می گویند که این حالت در سه ماهه اول بارداری است اما این مشکل در بعضی از بانوان حتی در سه ماهه دوم و سوم نیز دیده می شود.\nاما نکته در این جاست که این حالت و احساس بیماری، نباید باعث شود جزئیات حالت خود را برای دوستان و همکارانتان تعریف کنید. همه مردم از حالت تهوع در دوران بارداری آگاهند، اما هیچ کس مایل به شنیدن جزئیات نیست.\nاگر سر کار می روید و دچار تهوع زیاد هستید و ناچارید دائما از جمع پوزش بخواهید و به سمت دست شویی بدوید، بهتر است یک بار برای رئیس و همکاران تان مشکل خود را توضیح دهید و بگویید كه عمدا جلسات را ترک نمی کنید. گفتار صادقانه شما باعث خواهد شد مشکلی برایتان پیش نیاید.\nاگر در محل کار خود با خانم بارداری همکار هستید، بهتر است مشکل او را درک کنید و تاجایی که ممکن است درباره دفعات متعددی که به دستشویی می رود یا در آنجا مي ماند شکیبا باشید. او به اندازه کافی از میزان مزاحمت خود براي دیگران آگاه است.\nعلاوه بر حالت تهوع، تغییرات دیگری نیز در زنان حامله رخ می دهد،از جمله بزرگ شدن شکم و ورم در و ديگر اعضای بدن. این ها هم جزو همان موارد خصوصی اند که بهتر است از اعلام آن پرهیز کنید و مشکلات خود را به همسر، دکتر و همکلاسی هایتان در کلاس های پیش از زایمان بگویید.\nمتقابلا اگر با زن بارداری روبرو شدید، با دیدن ورم یا بزرگی شکم او ابراز تعجب نکنید. او به خوبی از وضع خود آگاه است و گفتن شما فقط استرس او را زیاد می کند.\nممکن است به علت ورم پا، ديگر کفش هایتان اندازه تان نباشد. به جای غر زدن و شکایت از این وضع، می توانید صندل راحتی يا کفش کتانی بپوشيد. اگر این نوع کفشها برای محل کارتان مناسب نیست این مشکل را با رئیس و همکارانتان در میان بگذارید. این رفتار، مودبانه تر و بهتر از آن است که به خاطر کفش، بدخلق و ناراحت به نظر بیایید.\nاز چاق شدن در هنگام بارداری نترسید. اگر می خواهید فرزندتان سالم و قوی باشد باید از تغذیه خوبی در این مدت برخوردار باشید.\nاز درمیان گذاشتن جزئیات اضافه وزن خود با دیگران بپرهیزید، زیرا ممکن است آنها معتقد باشند چاقی شما غیر طبیعی است و بی جهت باعث پریشانی و اضطراب در شما گردند.\nنکته: خودداری از گفتن جزئیات تغییرات در اندام يك چیز است و نادیده گرفتن دردها و ورم های غیر معمول دست ها و صورت و دردهای شکمی و تب چیز دیگر. به محض دیدن این علائم، دکتر خود را از مشکل تان آگاه کنید. از طرف دیگر اگر دوست تان که باردار است درباره اضافه وزن خود به شما گفت از اظهار تعجب بپرهیزید و با گفتن اینکه مطمئن هستید بعد از زایمان به وزن قبلی خود بر می گردد، او را دلداری دهید.\nدر اواسط بارداری، با تجربه جدیدی رو به رو خواهید شد و آن احساس حرکت بچه است. شما احتمالا می خواهید اقوام و دوستانتان با لمس شکم شما او را حس کنند. این حس قشنگی است، اگر آنها هم واقعا دوست داشته باشند او را لمس کنند. پس به جای اینکه دستشان را بگیرید و روی شکمتان قرار دهید بهتر است اول از خودشان بپرسید که مایلند یا خیر.\nاز طرف دیگر، اگر با زن حامله ای دوست هستید، بدون اجازه او دست خود را روی شکمش نگذاريد تا حرکت جنین را حس كنيد. باید هر دو طرف به حریم شخصی یکدیگر احترام بگذارند.\nبه علت بزرگ شدن شکم در باسن و پاها (ران ها) دردهايي احساس خواهد شد. سینه ها هم بزرگ مي شوند. این تغییرات را نیز فقط برای دکتر و همسر خود آشکار کنید.\nاگر تجربه بارداری را پشت سر گذاشته اید و زن حامله ای خواست از لحظات پیش از زایمان برایش بگویید سعی کنید نکات مهم را حتما با او درمیان بگذارید، اما از گفتن قسمتهای ترسناک پیش از زایمان و اینکه هنگام زایمان نزدیک بوده بمیرید و … پرهیز کنید، حتی اگر واقعا چنين تجربه اي را کرده باشید.\nاگر باردارید و دوست تان می خواهد از تجربه وحشتناک پیش از زایمان برایتان بگوید، بگویید که نیازی به شنیدن چنین چیزهایی ندارید، حتی اگر آن شخص دوست نزدیک شما باشد، زیرا شنیدن اين گونه خاطرات، استرس و نگرانی شما را زیاد خواهد کرد.\nترجمه از كتاب اتيكت\nحوریه هوشیدری\tکودک داری\tبارداری\n4 دسامبر 2012 در 08:23\t| #1\nخلی خیلی آلی است\n13 ژانویه 2013 در 10:45\t| #2\nمن امروز فهمیدم باردارم و خواندن مطلب مفید بود .ممنون\n13 ژانویه 2013 در 15:55\t| #3\n25 ژانویه 2013 در 19:52\t| #4\nممنون خیلی خوب بود .به اطلاعاتم اضافه کرد….\nتو مسئول گُلِتی\nبه هم زدن یا کنسل کردن یک قرار


خرید آنلاین انواع شیکر قهوه + فروش ویژه\nشیکر قهوه در کافی شاپ ها، کافه ها و... جهت میکس کردن انواع بستنی، شیر، قهوه سرد مورد استفاده قرار می گیرد. شیکر کافی شاپ در مدل های مختلف تک لیوان، دو لیوان و حتی سه لیوان طراحی تولید می شوند.\nتعداد لیوان های دستگاه با توجه به مقدار نیاز و مصرف مشتریان متفاوت می باشد. جنس بدنه ی شیکرها از استیل نشکن و سبک می باشد. لیوان های این دستگاه کاملا متحرک می باشد.\nشیکر صنعتی یکی از ضروری ترین تجهیزات کافی شاپی ها می باشد، که جهت تهیه ی و آماده سازی انواع نوشیدنی ها و بستنی ها مورد استفاده قرار می گیرند. از دستگاه شیکر کافی شاپ در کافی شاپ‌ها و بستنی فروشی‌ها جهت میکس کردن انواع و اقسام بستنی، شیر و قهوه سرد استفاده می شود. دستگاه میلک شیکر در اندازه ها مختلف با گنجایش های متفاوت (یک، دو و سه لیوان) تولید و توسط صنایع برودتی ریما سرما به بازار عرضه می شود.\nانواع شیکر قهوه\nبهترین شیکر تک لیوانه آمریکایی\nشیکر تک لیوانه همیلتون یکی از بهترین نوع شیکر محسوب می شود، و در کافی شاپ ها، کافه ها و... جهت شیک کردن انواع نوشیدنی ها و قهوه مورد استفاده قرار می گیرند. دستگاه هات چاکلت ساز قابلیت تنظیم سه سرعت مختلف را دارد. جنس بدنه ی این شیکر از نوع استیل ضد زنگ می باشد، که در برابر زنگ زدگی ها و پوسیدگی ها بسیار مقاوم و با استحکام می باشد.\nمشخصات دستگاه بهترین شیکر تک لیوانه آمریکایی\nابعاد 52*17*16.5 سانتی متر\nشیکر تک لیوانه قهوه سیدو M98\nشیکر دو لیوان جهت میکس کردن انواع قهوه سرد و میکس فوری انواع بستنی میلک شیک دارای دو لیوان استیل می باشد. دو پره پلاستیکی در بازوهای این دستگاه وجود دارد. از یکی از بازوهای جهت شیک دادن و لرزاندن و از بازوی دیگر جهت مخلوط کردن مواد داخل لیوان استیل دستگاه مناسب است. شیکر میلک شیک یک ابزار بسیار قدرتمند جهت تهیه ی انواع شیک های غلیظ می باشد، که هر اکثر کافی شاپ ها با توجه به حجم کار می توانید از انواع شیکرها استفاده کنید.\nمشخصات فنی دستگاه شیکر دو لیوانه\nدور موتور: 15000 rmp\nمیلک شیکر برقی ابعاد 49x21x31 سانتی متر\nوزن خالص 607 کیلوگرم\nشیکر کافی شاپ وزن ناخالص 707 کیلوگرم\nساختار قالبی: آلیاژ روشن و استیل\nدو نوع دوک (ظرف دوکی شکل)\nویژگی های شیکر سه لیوانه همیلتون\nدارای تیغه های موج دار بسیار مقاوم و مستحکم جهت ایجاد بافت نرم و خامه ای\nجنس تیغه ها و لیوان‌ها از استیل ضد زنگ\nانرژی مصرفی دستگاه برق تک فاز و 220 ولت\nمجهز به سیستم بالانس کننده موتور جهت جلوگیری لرزش دستگاه\nگنجایش لیوان ها 600 سی سی\nدارای کلیدهای سه سرعته\nقابلیت استفاده بدون دخالت دست\nقابلیت حرکت و توقف خودکار موتور در حین گذاشتن و برداشتن لیوان\nنکات مهمی که باید هنگام خرید دستگاه شیکر توجه کرد.\nظرفیت و تعداد\nسرعت دستگاه شیکر\nکیت بار سرد چیست؟\nکیت بار سرد، ابزار تخصصی بارتندری است که شامل شیکر، مادلر، صافی، جیگر، قاشق بار، آیس پیک می شود.\nدر شیکر میتوان تکه ها را با مواد دیگر ترکیب کرد؟\nبله براحتی میتوانید داخل شیکر یخ ریخته و نوشیدنی بسیار خنکی آماده کنید.\nاز شیکر برای له کردن میوه ها هم میتوان استفاده کرد؟\nخیر مگر درصورت داشتن مادلر. مادلر وسیله ای است برای لِه و پوره کردن میوه ها، … .\nمخلوط کن B283


گل روز دختر با عروسک و شکلات - خرید آنلاین گل برای دختر |VIP\nخرید باکس گل مناسب روز دختر\nخرید جعبه گل هدیه روز دختر\nسفارش سبد گل برای روز دختر\nقیمت دسته گل مناسب روز دختر\nارسال جعبه گل روز دختر\nخرید گل روز دختر\nخانه » خرید گل روز دختر\nاکثر خانم ها و همچنین دختران جوان عاشق گل هستند. علاوه بر این، بهترین روش برای ابراز عشق و علاقه، هدیه دادن گل است. اگر برای دختری هدیه ای غیر از گل دارید، حتما از گل ها برای تزیین آن کادو استفاده کنید. یکی از این مناسبت ها هدیه گل برای روز دختر (Girl’s flower) است. برای خرید این هدیه، نکات و پیشنهاداتی وجود دارد که در ادامه به آنها پرداخته خواهد شد.\nمشاهده 1 تا 12 از 51 (5 صفحات)\nروز دختر در ایران و جهان چه روزی ست؟\nتاریخ روز دختر در ایران ۲۱ خرداد ماه: در تقویم ما ایرانی ها روز ولادت حضرت معصومه را به نام روز دختر یا روز دختران نامگذاری کرده اند.\nتاریخ روز جهانی دختر ۱۱ اکتبر: روز بین المللی دختر یک روز گرامی داشت تبعیض جنسیتی از سوی سازمان ملل متحد اعلام شده است که به روز دختر نیز شهرت دارد.\nچه گل هایی برای دخترها و خانم ها مناسب تر است؟\nگل احساسات شما را را به صورت کامل به فرد مورد علاقه شما منتقل می کند. گل دادن به دخترها می تواند مناسبت های مختلف داشته باشد. ابراز عشق، دوستی، یا حتی عذرخواهی و….\nپس دانستن یک سری نکات برای انتخاب یک گل مناسب برای روز دختر مهم است.\nنکته اول: دانستن معنی و مفهوم هر گل می تواند در انتخاب شما بسیار کمک کند. مثلا گل رز چه نمادی دارد؟ از گل ارکیده معمولا در چه مناسبت هایی استفاده می شود؟ گل آنتوریوم، استرلیتزیا، زنبق، لیسیانتوس، میخک، داوودی، لیلیوم و… هم به همین ترتیب باید مفهوم آنها را در نظر داشته باشید.\nنکته دوم: سلیقه و علایق او را نیز در نظر داشته باشید.\nنکته سوم: انتخاب طراحی و چیدمان متفاوت مانند دسته گل، سبد گل و جعبه گل برای گل روز دختر\nنکته چهارم: توجه به رنگ مورد علاقه دختر ها. سفید، صورتی، زرد، نارنجی، قرمز، بنفش، یاسی، گلبهی، طلایی، سبز، آبی و…\nنکته پنجم: بهتر است گل روز دختر در همان روز به او تقدیم شود پس از چند روز قبل به فکر آن باشید تا نشان دهید برای دختر مورد علاقه خود یا فرزند خود چقدر ارزش قائل هستید.\nنکته ششم: حتما یک متن مناسب برای گل تبریک روز دختر آماده کنید تا با مشاهده این کارت پستال زیبا پیام تبریک شما را به بهترین شکل دریافت کند.\nدر قسمت بعد به چند نمونه از گل های مورد علاقه دخترها و بانوان گرامی خواهیم پرداخت.\n۶ گل مورد پسند دخترها و خانم ها\n۱) گل رز صورتی\nآمار ها نشان می دهد که دخترها عاشق گرفتن گل های با تم رنگی صورتی یا سفید صورتی هستند. پس از این رنگ زیبا غافل نشوید.\nباکس گل صورتی برای روز دختر vip\n۲) گل رز قرمز\nگل قرمز بی تردید یکی از رمانتیک ترین کل های هدیه برای دخترهاست. تنوع گل رز در بازار زیاد است که بسته به اندازه و کیفیت گل رز قیمت آن ارزان تر و گران تر می شود. این گل علاوه برای روز ولنتاین، تولد و سالگرد ازدواج میتواند به عنوان هدیه گل روز دختر هم جادو کند.\nجعبه گل رز قرمز برای روز دختر\n۳) گل آفتابگردان\nتکه ای از خورشید را به دختر مورد علاقه خودتان هدیه دهید. رنگ زرد نشانه گرما و علاقه به کسی است که گل آفتابگردان به او هدیه می دهید. خوشبختانه گل آفتابگردان در ایام روز دختر موجود است و جزو گل های گران و کمیاب محسوب نمی شود.\nسبد گل آفتابگردان برای روز دختر\n۴) گل ارکیده\nاز این گل می توانید هم به صورت گلدانی و هم به صورت شاخه بریده هدیه دهید. علی رغم عمر کوتاه گل آن، گیاه همچنان زنده باقی مانده و در چند مرحله از سال گلدهی ادامه دارد. با هدیه این گل در روز دختر خوش شانسی، امید، عشق و باور را به دختران هدیه دهید.\nجعبه گل ارکیده فوق العاده زیبا برای روز دختر\n۵) گل آلسترومریا\nهدیه این گل به دخترها نشانه این است که از ایثار و از خودگذشتگی آنها تشکر می کنید.\nسبد گل رز مینیاتوری و آلسترومریا مناسب برای دخترها\n۶) گل ژیپسوفیلیا\nنمادی از عشق ابدی است گل های سفید کوچک، نماد احساسات پاکی است که دو نفر نسبت به هم دارند.\nکادو روز دختر هر چیزی میتواند باشد. مثلا خرید یک دستبند، عروسک های پشمالوی بزرگ، دفتر خاطرات، ساعت، کیف پول، لوازم آرایش، باکس شکلات و…\nاما گلفروشی آنلاین VIP Shop برای شما پیشنهادی دارد که میتوانید تمامی این موارد را باهم داشته باشید.\nپیشنهاد اول؛ گل به همراه هدیه، عروسک و شکلات\nبسته های گل و شکلات VIP به خودی خود بهترین هدیه برای روز دختر هستند. این محصولات علاوه بر داشتن انواع شکلات، بادکنک، عروسک های شیک توسط گل های نام برده شده تزئین و گل آرایی میشوند و. به جرئت میتوان گفت که این طرح ها را نمی توانید در هیچ گلفروشی پیدا کنید. اگر هدیه و کادویی به غیر از گل، شکلات و عروسک مد نظر دارید میتوانید با ارسال هدیه به مجموعه VIP هدیه خود را در کنار گل به بهترین نحوه تقدیم کنید.\nباکس گل و شکلات برای هدیه روز دختر\nپیشنهاد دوم؛ گل آپارتمانی برای روز دختر\nشاید به دلیل عمر پایین گل های طبیعی یا همان گل های شاخه بریده و یا به هر دلیل دیگری تمایل به خرید گل نداشته باشید. اینجاست که گل های آپارتمانی ارزش خود را بیش از پیش نشان میدهند. با هدیه دادن یک گلدان آپارتمانی به عزیزان تان یک هدیه ماندگار به آن ها تقدیم کرده اید. هر بار که شخص هدیه گیرنده به گلدان شما نگاه کند تجربه شیرین هدیه روز دختر دوباره برای او تداعی خواهد شد. پس پیشنهاد خرید گیاه آپارتمانی برای روز دختر می تواند برای آنهایی که میخواهند یک هدیه خاص تر تقدیم کنند بهترین انتخاب است.\nگیاه ورزیا یک گلدان آپارتمانی مقاوم مناسب برای روز دختر


تاریخ انتشار: ۰۹:۴۷ - ۱۳ بهمن ۱۳۹۷\nظريف می‌گوید: نبايد عظمت استقلال کشوررا فراموش كنيم. اين عظمت به نظر من بيش از هر چيز به خاطر جمهوري‌اسلامي است.\nرویداد۲۴ محمدجواد ظريف با بیان این مطلب که کمترکشوری را دیده‌ام بتواند مثل جمهوری‌اسلامی بدون هیچ‌گونه ملاحظه‌ای بر اساس دیدگاه خود عمل کند، تصمیم بگیرد یا موضعگیری داشته باشد. این که برخی کشور‌های عربی در منطقه بدون نظر مثبت آمریکا نمی‌توانند زندگی کنند، یک باور ریشه‌دار در آمریکاست. لیکن آقای ترامپ این وقاحت را دارد که آن را به زبان می‌آورد. یا این تصور که اگر آمریکا دست از حمایت این‌ها بردارد، فارسی صحبت می‌کنند یا هر تصوری دیگری که دارند، مسأله‌ای ریشه‌دار است و منحصر به آقای ترامپ و لیندسی گراهام نیست.\nمتاسفانه آمریکایی‌ها این وقاحت را پیدا کرده‌اند و باعث شرمندگی ما‌ست که حکام کشور‌های منطقه بدون هیچ‌گونه عکس‌العملی اجازه این وقاحت را به آقای ترامپ داده‌اند تا به زبان بیاورد.\nظریف با بیان این که همواره معتقد به تعامل سازنده با دنیا بوده و اکنون هم معتقداست تعامل با دنیا به نفع جمهوری اسلامی تمام خواهد شد می‌گوید: اما هیچ‌وقت نمی‌توانم بپذیرم که تعامل سازنده با دنیا رمز حیات و بقای ما باشد و بدون تعامل نتوانیم زنده بمانیم. ما باید زنده، پرنشاط و فعال باشیم و تعامل سازنده، باعث افزایش نشاط و بالندگی ما و کشور شود.\nرئیس دستگاه دیپلماسی با اذعان به نکته که امروز با روایت‌های مختلف گفتمانی در دنیا رو‌برو هستیم و اگر نگوییم ناشی از انقلاب اسلامی است، یکی از عوامل ایجاد‌کننده آن حتماً جمهوری اسلامی به شمار می‌رود ابراز عقیده می‌کند جمهوری اسلامی از عوامل موثری است که مانع یک سلطه یا هژمونی گفتمانی شده است.\nوی در مقام قدرشناسی از وجود پشتوانه مردمی و مقاومت مردم و نیرو‌های مسلح که بدون آن همه تلاش‌های دیپلماتیک به هیچ جا نمی‌رسد، می‌افزاید: اگر چه مذاکره برای بعضی‌ها امر مذمومی است، ولی تک‌تک دستاورد‌های ما از طریق مذاکره به دست آمده است. مذاکره‌کننده بدون پشتوانه ملی و توان و حمایت مردم هیچ نیست ولی دستاورد میدانی بدون مذاکره به نتیجه عملی نمی‌رسد.\nظریف درتشریح فراز‌هایی ازتلاش جمهوری اسلامی درعرصه بین‌المللی به پیشنهاد گفتگوی تمدن‌ها که به اعتقادش یک پیشنهاد شیک و صرفا یک حرکت دیپلماسی عمومی‌نبوده اشاره می‌کند ودراین باره چنین نظرمی‌دهد: برخی می‌گویند گفتگوی تمدن‌ها، یک طرح تبلیغاتی و غیرعملیاتی بود؛ اما فراموش نکنید پیشنهاد گفتگوی تمدن‌ها زمانی که امریکایی‌ها استیلای گفتمانی خود را در دسترس می‌دیدند، مطرح شد. یعنی ایران در برابر پارادایم مبتنی بر حذف، پارادایم فراگیری و تفاوت ماهوی در حکمرانی جهانی را مطرح کرد.\nاین بحث بسیار مهمی است که با تمام سیاست‌های آن روز ایالات متحده در تضاد بود ولی ایالات متحده جرأت نکرد با آن مخالفت کند و لذا مجبور شد به اجماع بپیوندد.\nظریف تاکید می‌کند: مخالفت آمریکا با این ایده را در سال ۲۰۰۱ به وضوح می‌توان دید. آمریکایی‌ها به بهانه جنگ علیه ترور و ۱۱ سپتامبر حتی اجازه ندادند زمان مناسب برای بحث گفتگوی تمدن‌ها در سال گفتگوی تمدن‌ها در مجمع عمومی‌سازمان ملل متحد اختصاص یابد. یعنی تا این حد مخالف آن بودند و قصد داشتند از هر فرصتی استفاده کنند. آن زمان از بحث ۱۱ سپتامبر به قول آقای بوش -جنگ علیه ترور- استفاده کردند تا گفتگوی تمدن‌ها را کمرنگ کنندو با فاصله ۳ ـ ۲ سال از طریق دو متحدشان پیشنهاد ائتلاف تمدن‌ها را مطرح ساختند تا مبنای فراگیری در گفتگوی تمدن‌ها را با جایگزین کردن ائتلاف با گفتگو از بین ببرند، چون ائتلاف ذاتا بر مبنای حذف یک یا چند دشمن واقعی یا فرضی است و نه فراگیری. گاه در جمهوری اسلامی دستاورد‌های خود را دست کم می‌گیریم. درحالی که گفتگوی تمدن‌ها دستاورد پارادایمی برای جمهوری اسلامی بود.\nظریف به تلاش‌های دامنه دارآمریکا در ۴۰ سال اخیراذعان می‌کند ودرتشریح مهمترین فرازآن یعنی قراردادن ایران تحت فصل هفتم شورای امنیت می‌افزاید: آمریکا به هر دلیلی ـ نمی‌خواهم مجددا دولت نهم و دهم را نقد کنم ـ توانست شش یا هفت قطعنامه تند و تیز علیه ایران تصویب کند. قطعنامه ۱۹۲۹ علیه ایران در تاریخ شورای امنیت کم‌سابقه است. این دستاورد برای آمریکا مهم بودو از دست دادنش هم درجریان برجام مهم بود. برای ما هم باید مهم باشد که همین گونه است.\nوقتی قطعنامه ۱۹۲۹ تصویب شد، خیلی‌ها می‌گفتند حتی اگر ایران کل برنامه هسته‌ای خود را تعطیل کند و در یک سینی بگذارد و مانند لیبی تقدیم آمریکا کند، باز هم نمی‌تواند از زیر قطعنامه‌های فصل هفتم سالم بیرون بیاید. این تحلیل عمومی‌بود، ولی توانستیم کل برنامه‌های هسته‌ای و دستاورد‌ها را حفظ کنیم و قطعنامه‌ها را هم باطل کنیم.\nوی ادامه می‌دهد: مشکل ما سر ۱۰-۲۰ سانتریفیوژ نیست. خیلی فرق نمی‌کند که ۶۰۰۰ سانتریفیوژ داشته باشیم یا ۲۰ هزار سانتریفیوژ؛ اگر سوخت بوشهر را می‌خواهیم ۱۹۰ هزار سانتریفیوژ از این مدل باید داشته باشیم که این تعداد در نطنز جا نمی‌شود، چون نطنز کلا جای ۵۴ هزار سانتریفیوژ است. بنابراین عاقلانه است دنبال سانتریفیوژی برویم که تولیدش بالاتر باشد تا بتوانیم با استفاده از همین ساختمان‌هایی که در نطنز ساخته شده است سوخت بوشهر و حتی فراتر از آن را تأمین کنیم.\nآنچه مهم بود، تعداد سانتریفیوژ و شکل رآکتور آب سنگین اراک نبود. مهم اصل حفظ توان غنی سازی، حفظ فردو و حفظ ماهیت آب سنگین در اراک بود و این که بتوانیم برنامه هسته‌ایمان را پیش ببریم وگرنه در قطعنامه‌های شورای امنیت از ما خواسته شده بود فعالیت تمامی‌این‌ها تعلیق شود. می‌خواستند فردو را گِل بگیرند، می‌خواستند اراک رابا بولدوزر تخریب کنند. نه فقط رآکتور را بلکه پالایشگاه آب‌سنگین راهم؛ ما این‌ها را به دست آوردیم یعنی هیچ امتیاز استراتژیک در حوزه هسته‌ای ندادیم. همه دستاورد‌های هسته‌ای را حفظ کردیم. قطعنامه‌های شورای امنیت را برداشتیم و تحریم را هم لغو کردیم. ما باید این دستاورد‌ها را به رسمیت بشناسیم.\nظریف به بدعهدی امریکا واروپا در چارچوب برجام اشاره می‌کند وبا انتقاد ازاین رفتار آنان می‌گوید: آمریکا و غرب در اجرای تعهدات اقتصادی خود کاملاً نشان دادند طرف‌های مناسبی برای تعامل نیستند. آمریکا نشان داد بد‌عهد است و اروپایی‌ها هم نشان دادند واقعاً در برابر آمریکا این جرأت را ندارند درست بایستند.\nراه‌اندازی ساز و کار تبادل تجاری با ایران، اگرچه دیر هنگام ولی مثبت است، در عین حال اروپایی‌ها هنوز نتوانسته‌اند نشان دهند برای پیگیری منافع خود به اندازه لازم سرمایه‌گذاری می‌کنند که امیدواریم این جرأت راپیدا کنند و به نظر من از زمان خروج آمریکا از برجام تاکنون آن که باخت استراتژیک داشته اروپاست، چون نتوانست نشان دهد در نظام بین‌الملل موقعیتی دارد و این موضوع بسیار حیاتی است. ما چه باختی داشتیم؟ بله ما فشار اقتصادی را تحمل کردیم، اما سوال این است که اگر از برجام خارج شویم، آیا فشار اقتصادی از روی جمهوری اسلامی برداشته می‌شود؟ ما آمریکا را منزوی و دستاورد‌های خود را حفظ کردیم.\nظریف درعین حال با تاکید بر این که برجام رانباید دستاورد یک دولت، یک گروه یا دستاورد دیپلماسی دانست خاطرنشان می‌سازد: برجام دستاورد این ملت با هدایت و حمایت‌های رهبری است و دستاورد‌های آن خیلی فراتر از اقتصادی است. دستاورد‌های اقتصادی برجام و ناتوانی اروپا و آمریکا در رعایت تعهدات اقتصادیشان مهم است و نشاندهنده ناتوانی و قابل اعتمادنبودن آنهاست، اما این دستاورد‌ها معادل برجام نیست.\nوی با انتقاد از این که دراین مساله مهم یعنی مذاکرات هسته‌ای وبرجام هیچ‌وقت هم‌افزایی داخلی مشاهده نشده است تصریح می‌کند: در دوران مذاکره نگرانی ما بیشتر از خنجر‌هایی بود که از پشت می‌خوردیم تا به مذاکره. هیچ‌وقت از دست طرف مقابل به ستوه نیامدیم، اما در طول مذاکره و بعد از آن در برابر فشار‌های داخل واقعاً به ستوه آمدیم. معتقدیم اگر این‌ها نبود، برجام می‌توانست در همان دو سال اول اجرا، با وجود همه بدعهدی‌های آمریکا و همه کاستی‌ها و ضعف اروپا و دیگر کشورها، شرایطی را ایجاد کند که خروج از برجام برای آقای ترامپ بسیار بسیار پرهزینه‌تر باشد.\nوی با اشاره به این مطلب که به روزنامه‌های جناحی اعتقاد ندارد می‌گوید: اعتقاد دارم روزنامه باید واقعیات را بگوید مثل روزنامه اطلاعات نگاه ملی داشته باشد. تیتر روزنامه‌ها را نگاه کنید: «پرواز هواپیما‌های کاغذی بر فراز آسمان انتخابات» یعنی خواست‌های ملی ما را در حد یک دعوای انتخاباتی به حضیض کشاندند. ببینید در این مدت چقدر هیات به ایران آمد. برخی می‌گویند همه این‌ها نمایش است؛ بله ممکن است کار دولتی‌ها نمایش باشد، ولی بازرگان و تاجر هیچ زمانی برای نمایش وارد کشوری نمی‌شوند. کدام تاجری را دیدید بدون این که امیدی به تجارت داشته باشد فقط برای نمایش تجاری به کشوری قدم بگذارد؟\nما را در برابر خارجی‌ها طوری معرفی کردند که انگار برای اهداف کوتاه انتخاباتی وارد این مذاکره می‌شویم. به‌جای آنکه ما را در سطح بالا در مقابل طرف خارجی قرار دهند که از موضع ملی این کار را انجام می‌دهیم، ما را فروکاستند به کسی که نیازمند است برای دعوای انتخاباتی. منِ وزیر خارجه از چه زمانی سیاسی و جناحی بودم که اکنون بخواهم باشم؟ این‌ها واقعیاتی بود که وجود داشت. این واقعیات حتی امروز در شرایطی که در یک جنگ اقتصادی قرار گرفته‌ایم تشدید شده است و برخی همان سیاست‌ها و اهداف را دنبال می‌کنند و این به نظر من کاستی عمده‌ای است که در آن زمان بوده و اکنون هم هست.\nظریف ادامه می‌دهد: آن زمان ممکن بود بگوییم تصویر کاملاً روشن نبود، اما اکنون که تصویر کاملاً روشن است. روزی نیست که آقای پمپئو به من به اسم حمله نکند. خیال نکنید برای خود حسابی باز کردم، ولی آقای نتانیاهو در مجمع عمومی درسخنرانی‌اش به من حمله می‌کند. آیا درست است که همزمان هم توسط نتانیاهو مورد حمله قرار بگیرم و هم توسط دوستان داخل؟ به خاطر حرف واحدی که درباره رژیم صهیونیستی می‌زنم، همزمان آقای نتانیاهو و دوستان داخل به من انگ دروغگویی می‌زنند. ببینید ما چقدر منافع ملی را فدای اهداف سیاسی می‌کنیم.\nاو با بیان این که آمریکا به اندازه کافی می‌خواهد زنجیر به پای ما و اقتصاد ایران ببندد، دیگر خودمان زنجیر اضافه به پای اقتصادمان نبندیم و خودمان اقتصادمان و بانک‌هایمان را از تعامل با بانک‌های دیگر محروم نکنیم می‌افزاید: دلیل این‌که آمریکا خود را به آب و آتش می‌زند این است که مجددا اجماعی را که با ۶- ۷ قطعنامه شورای امنیت داشت به دست آورد. در این شرایط، انتخاب ورشو و پیام‌هایی که انتخاب ورشو دارد، بیشتر مربوط به داخل اروپا و در ارتباط با روسیه است تا پیام به ایران، اما حرکت مجددی کرده اند برای این که اجماعی را علیه ایران ایجاد کنند و چون می‌دانند نمی‌توانند از این جلسه نتیجه‌ای بگیرند، به کشور‌ها اعلام کردند که نمی‌خواهند روی متنی توافق کنند.\nظریف در پاسخ به این که آیا امکان مذاکرات مجدد با آمریکا وجود دارد با طرح این پرسش که آن‌ها می‌خواهند دوباره درباره چه چیزی مذاکره کنند، می‌گوید: می‌خواهند درباره مسائل موشکی مذاکره کنند؟ درباره مسائل موشکی هم در آن جلسه بحث کردیم و تصمیم گرفتیم. نه به این دلیل که ما مشکل داشتیم، به این علت که طرف مقابل جوابی نداشت برای این سوال ما که شما چرا این همه سلاح در منطقه ما می‌ریزید؟ درباره چه می‌خواهند بحث کنند؟ آقای ترامپ می‌خواهد فروش ۴۰۰ میلیاردی سلاح خود را متوقف کند یا فرانسوی‌ها می‌خواهند فروش سلاحشان را متوقف کنند؟ به این دلیل مذاکره نمی‌کنیم که نشان ندادند که اصلاً طرف مذاکره هستید. شمایی که امضایتان یک ماه هم ارزش ندارد. ادعا می‌کنید این وزیر می‌تواند امضای وزیر قبلی و این رئیس می‌تواند امضای رئیس قبلی را زیر پا بگذارد، چگونه می‌خواهید مذاکره کنید و به توافق جامع‌تر برسید؟\nبرچسب ها: رویداد24 ، محمدجواد ظریف ، وزارت امور خارجه ، برجام ، وزیر امور خارجه ، رویارویی ایران و آمریکا ، جنگ ایران و آمریکا ، درگیری ایران و امریکا در خلیج فارس ، مذاکرات هسته ای