دغدغه های یک مدد کار اجتماعی - مطالب خرداد 1395\nامضای تفاهم‌نامه همکاری میان معاونت حقوق بشر وزارت دادگستری و انجمن مددکاران اجتماعی ایران\nصبح امروز تفاهم‌نامه همکاری میان معاونت حقوق بشر و امور بین‌الملل وزارت دادگستری و انجمن مددکاران اجتماعی ایران به امضاء رسید.\nبه گزارش خبرنگار قضایی خبرگزاری فارس، صبح امروز تفاهم‌نامه همکاری میان معاونت حقوق بشر و امور بین‌الملل وزارت دادگستری و انجمن مددکاران اجتماعی ایران به امضاء رسید.\nهدف از این تفاهم‌نامه بسط و توسعه همکاری‌های آموزش و پژوهشی و اجرایی برای استفاده از ظرفیت‌ها و توانمندی‌های طرفین است.\nدر این تفاهم‌نامه که به امضای محمود عباسی معاون حقوق بشر و امور بین‌الملل وزارت دادگستری و سیدحسن موسوی چلک رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران رسید، در همکاری و مشارکت در راهبری کلینیک‌های حقوق شهروندی در راستای ارتقاء سلامت اجتماعی و مشاوره و مددکاری اجتماعی تأکید شد.\nهمچنین بهره‌مند شدن طرفین از امکانات یکدیگر، همکاری در برگزاری همایش، سمینار، میزگرد و کارگاه آموزشی، همکاری برای تبیین و ترویج مفاهیم سلامت اجتماعی،شهروند سالم، مطالبه‌گری اجتماعی، مخاطرات اعتیاد و ایدز از جمله مبانی این تفاهمنامه بوده است.\nبر اساس توافقات صورت گرفته مدت زمان تفاهمنامه از تاریخ امضا به مدت 3 سال است و تمدید و اصلاح یا تغییر مفاد آن با توافق طرفین انجام می‌شود.\nدکتر علی شریعتی:حرف‌هائی هست برای نگفتن\nشعر کویر از دکتر علی شریعتی\nوقتی می‌خواند نمی شنیدم...\nوقتی دیدم که نبود...\nوقتی شنیدم که نخواند...!\nتشنه آتش باشی و نه آب ...\nکه با هر نفسی گامی به تو نزدیک تر می شوم...\nبه یاد دکتر علی شریعتی: هر کسی توتمی دارد\n29 خرداد 1356 ه.ش فرهیخته ای دیگر از دیار تایرتان زمین از دنیا رفت.برخی از او به عنوان شهید یاد می کنند و برخی هم از او بدون شهید س یاد می کنند.اما هر چه که باشد او بزرگ مردی از دیار ایران است که اندیشه هایش طرفداران زیادی دارد وکتاب هایش نیز در بسیاری از کتابخانه های معروف بزرگ و حتی کتابخانه های خانگی نیز در دسترس است. این مناسبت را بهانه می کنم تا یادی از این استاد کرده باشم:\nشبکه های های اجتماعی عامل 17 درصد از طلاق‌ها\nبکه‌های اجتماعی عامل 17 درصد از طلاق‌ها\nبه گزارش گروه وبگردی باشگاه خبرنگاران جوان، وارد مجتمع قضایی خانواده که می شوی در همان بدو ورود، اتاقی با تابلوی مشاوره نظرها را به خود جلب می کند. نیم ساعتی نشستن روی نیمکت های داخل راهرو آنهم پشت درب این اتاق کافی است تا با روایت های جالبی از زندگی های برباد رفته مواجه شویم.\n«تکنولوژی می آید اما فرهنگش نمی آید»، این جمله کلیشه ای و پرتکرار در اواخر دهه هفتاد، زمانی به کار می آمد که یک نفر با موبایل 1 کیلویی اش، بلند بلند و با داد و فریاد صحبت می کرد و در حالی که دور و برش می چرخید تا کمی آنتن استحصال کند، مدام هم می گفت: الو ... الو ...\n«خدا از من نگذرد که این گوشی را برایش خریدم.» دختر با چنان حرصی این جله را می گوید که انگار همه دار و ندارش را پای این گوشی داده، فقط او نیست، حالا همه آنهایی که کنارش ایستاده اند را می توان دید که نگرانی و اضطراب در چشم هایشان موج می زند؛ نگران از آبروی از دست رفته یا زندگی که بعد از 30 سال حالا از هم پاشیده است.\n"حتی فکر کردن به این موضوع هم حالم را بد می کند." نگاهی به پدرش می اندازد و با اندک تاملی می گوید: همیشه وقتی می شنیدیم شبکه های اجتماعی باعث بروز مشکلات در خانواده ها می شود و حتی می توانند منجر به طلاق شوند خنده مان می گرفت و می گفتیم هر چیز خوبی که می آید عده ای باید با آن مخالفت کنند. اما نمی دانستیم روزی دامن خودمان را هم خواهد گرفت.\nتعجبم را که می بیند می گوید: تعجب ندارد، مادرمان بعد از 60سال سن و داشتن عروس و داماد عاشق کسی شده که از بچه هایش هم کوچکتر است!\n"فکرش را هم نمی کردم اینطور شود. راستش چند وقتی بود که دائم در تلگرام بود و درگروههای مختلف فعالیت می کرد تا اینکه بالاخره معلوم شد با آقایی که 30 سال بیشتر ندارد چت می کند و رابطه عاطفی بینشان ایجاد شده است. چندماهی گذشت تا بالاخره همه چیز را علنی کردند و در کمال ناباوری گفت می خواهم طلاق بگیرم و با او ازدواج کنم. باورتان نمی شود چه بر سر پدرم آمد.."\nمرد به یکی از اطرافیان با ناراحتی تشر می زند: "کار ما از مشاوره گذشته، تمامش کنید آقا..."\nدر تشریح ماجرا می گوید: خانم این آقا پس از راه اندازی صفحه در اینستاگرام، موضوع را در جمع خانوادگی مطرح می کند و از دیگران می خواهد که به صفحه اش سر بزنند و تصاویرش را لایک کنند. همین موضوع باعث می شود که با یکی از اقوامشان که پسری 25 ساله است از طریق همین اینستاگرام ارتباط داشته و عکس و فیلم برای یکدیگر بفرستند.\n"موضوع از آنجا متمایز می شود که پسر کار را به باج گیری می رساند و پس از ممانعت آن خانم، شوهرش از قضیه بو می برد. حقیقت این است که اگرچه ارتباط نامشروعی با هم نداشته اند اما در همین حد هم برای شوهرش سنگین بوده و فقط می خواهد از زنی که تصاویر شخصی برای یک پسر غریبه می فرستاده طلاق بگیرد."\nاما همانطر که آقای وکیل گفت، شاید این موضوعات، استقراء های ناقصی باشد که شنیده می شوند، لذا برای پاسخ به این سوال که به راستی این شبکه ها و فضای مجازی تا چه میزان در افزایش طلاق درجامعه موثر بوده اند، به سراغ دکتر مجید ابهری استاد دانشگاه و رئیس هیئت مدیره بنیاد صیانت از نهاد خانواده، وابسته به قوه قضائیه می روم.\nابهری با تاکید بر اینکه افزایش آمار طلاق به عنوان یک آسیب اجتماعی باید به عنوان یک ناهنجاری چندبعدی مورد بررسی قرار گیرد، می گوید: انتخاب نامناسب و همسرگزینی ناموزون، علت اصلی اختلاقات زناشویی است و ضعف مهارت های زندگی در برقراری تفاهم و همدلی دومین عامل بروز اختلافات است. البته عدم تفاهم و ضعف برقراری ارتباط عاطفی، ناشی از تغییر سبک زندگی باعث شده تا با ورود شبکه های اجتماعی به ویژه نرم افزارهای تلفن همراه شاهد ناهنجاری های ناشی از عدم فرهنگ سازی مناسب در برخورد با این پدیده باشیم.\nشبکه های اجتماعی عامل اصلی 17درصد از طلاق ها\nدکتر ابهری به آخرین پژوهش صورت گرفته در بنیاد صیانت از نهاد خانواده قوه قضائیه که دربازه زمانی اردیبهشت سال 94 تا اردیبهشت امسال صورت گرفته است، اشاره می کند و می گوید: این پژوهش بر اساس داده های پرونده های منجر به طلاق در دادگاههای خانواده5 استان شامل تهران، مشهد، اصفهان، شیراز و گیلان به دست آمده است.\n"بر اساس داده های این پژوهش 17درصد از طلاق ها به ویژه در سه سال اول زندگی مشترک ناشی از نفوذ و گسترش شبکه های اجتماعی بوده است."\nسید حسن موسوی چلک رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران نیز ضمن اشاره به اینکه شبکه های اجتماعی امروزه به جزئی لاینفک از زندگی مردم تبدیل شده است می گوید: اینکه آثار منفی استفاده از این شبکه ها در جامعه بیش از آثار مثبت آن مشهود است تنها یک علت دارد و آن پایین بودن سواد رسانه ای جامعه و ندیدن آموزش صحیح برای استفاده از این ظرفیت هاست.\nبه گفته وی، متاسفانه استفاده بیش از حد از شبکه های اجتماعی در محیط خانواده باعث کاهش سطح ارتباطات عاطفی در خانواده ها شده است و میزان گفتگو در خانواده را حتی از 15دقیقه در روز هم کمتر کرده است. ضمن اینکه استفاده نادرست از این امکانات باعث از بین رفتن بسیاری از حریم ها در خانواده ها شده و حتی در مواردی منجر به بروز اختلافات تا سرحد طلاق و جدایی نیز شده است.\nکمک به نیازمندان در مناسبت‌های مذهبی\nیکی از ویژگی هایی که در جامعه اسلامی به آن توجه شده و هم مبانی دینی بر آن تاکید و تصریح موکد داشته و هم در قرآن، احادیث، روایات، منابع مکتوب و شفاهی این حوزه آمده است، دستگیری و توجه به نیازمندان، ایتام، سالمندان و کسانی است که به هر دلیلی نیاز به حمایت دارند. طبیعتا بعضی از فرصت ها و مناسبت ها زمینه بهتری را برای این نوع حمایت ها و توجه ها ایجاد می کنند که یکی از این مناسبت ها ماه مبارک رمضان است. این در حالی است که در این ماه، مناسبت های شب های قدر و شهادت حضرت علی (ع) را داریم و اینکه این حضرت یکی از کارهایش دستگیری از نیازمندان و فقیران بود، به گونه ای که تا وقتی ضربت نخورده بودند، کسی نمی دانست که شبانه به صورت ناشناس به مردم کمک می کردند. این اتفاقات باعث شد که در ماه رمضان این توجه و پیروی از سیره حضرت علی (ع) به عنوان الگو، جدی تر مطرح شود و در واقع ما از ماه رمضان و شب های قدر هم به عنوان ماه مهربانی یاد کنیم. همچنین گلریزان هایی که برای زندانیان انجام می شود یا دادن افطاری به کودکان یتیم و نیازمند، سرکشی به مراکزی که در این حوزه ها کار می کنند و توجه به اطرافیانی که ممکن است\nنیازمندی هایی داشته باشند از فواید برکت این ماه است. اگر مردم در ماه رمضان افطاری یا در ماه محرم نذری می دهند به دلیل ویژگی های مذهبی این مناسبت هاست، چون مردم توجه شان به این مسائل بیشتر می شود. گرچه در مناسبت های ملی هم کمک به نیازمندان وجود دارد. برای مثال در مراسم ملی همچون نوروز مردم از کمک به یتیمان دریغ نمی کنند که یکی از این مراسم جشن عاطفه هاست.\nدر واقع ما در چند سال اخیر این توجه ها و حمایت‌ها را دولتی کردیم، سازمان های جدیدی را ایجاد کردیم و به نوعی مسئولیت را از دوش مردم به گردن دولت انداختیم، در صورتی که توجه و حمایت از نیازمندان در گذشته بیشتر بود. مردم خودشان خودجوش و نانوشته این کار را انجام می دادند. برای مثال نوروز که می آمد، مراسمی به عنوان جشن عاطفه ها وجود نداشت. خود مردم به فقیران لباس نو، ماهی، گوشت و... می دادند یا اگر برنج و گندم را خرمن می کردند، کیسه اول برای نیازمندان بود، با این تعابیر که مالشان پاک می شود، اما اکنون که مشارکت های مردمی کم شده است، جشن عاطفه‌ها ایجاد شده تا بتوانیم با جلب نظر مردم افراد نیازمند را حمایت کنیم. به همین دلیل هم در ماه رمضان کمیته امداد و بهزیستی مراسمی را ایجاد می کنند تا بتوانند این مشارکت ها را افزایش دهند و همچنین ستاد دیه زندان ها هم در این ماه جشن گریزان برگزار می کند تا بتواند از کمک های مردمی به نفع زندانیانی که مشمول حمایت از این ستاد هستند، استفاده کند. به هر حال ما در ماه رمضان کلا مهربان ترهستیم و به همین دلیل از این ویژگی این ماه خدا برای کمک به نیازمندان، در راه ماندگان و فقیران که دلشان به ماه رمضان گرم است، بیشتر استفاده می کنیم.\nشاید یکی از دلایل کمرنگ شدن کمک های مردمی، گرفتاری هایشان است که باعث شده این مشارکت‌ها و ارتباطات کمتر شود و خود به خود وقتی ارتباطات کمتر شود، شناخت ها هم کمتر می شود. بنابراین امروزه در عمل این نوع رفتارهای حمایتی را کمتر شاهدیم. همچنین بخشی از آن هم در واقع به دلیل بی اعتمادی مردم به دستگاه دولتی است. دولت در بسیاری از امور مداخله نابجا داشت و متاسفانه نتوانست الگوی خوبی هم باشد. گرچه حاکمیت در ترویج مسئولیت اجتماعی می‌تواند نقش مفیدی داشته باشد، اما متاسفانه در بعضی جاها اشتباه بود. نباید نظام حمایت اجتماعی که همواره به صورت مردمی اداره می شد، شکل حاکمیتی به خود بگیرد. با دولتی شدن نظام حمایت اجتماعی، نقش مردم کمرنگ تر می شود. به همین دلیل است که ایفای نقش دولت در قبال مردم می تواند برای ترویج بی اعتنایی مردم به یکدیگر و وقایع و حوادث اطرافشان موثر باشد.همچنین اینکه وقتی دولت‌ها در ایفای مسئولیت‌های اجتماعی شان آن گونه که باید عمل نمی کنند و در پذیرفتن مسئولیت‌ها شانه خالی می‌کنند، چگونه می‌توان از مردم مسئولیت‌پذیری اجتماعی را انتظار داشت؟ تا جایی که چندی پیش اعلام شد در صورتی که مردم به یارانه خود نیاز ندارند، آن را به نیازمندان بدهند. چون مردم به این سیستم اعتماد ندارند و ترجیح می‌دهند که اگر مشمول یارانه بگیران نمی‌شوند، خودشان به نیازمندان یارانه‌شان را بدهند. بنابراین گرچه بی اعتمادی مطلق نیست، اما کاهش اعتماد اجتماعی، بین فردی و تعمیم یافته در واقع می تواند یکی از مولفه‌هایی باشد که بر کاهش مسئولیت اجتماعی تاثیر می‌گذارد. ما باید با شفاف‌سازی در راستای افزایش اعتماد مردمی گام برداریم. وقتی مردم در جریان واقعیت‌های جامعه قرار بگیرند، اینکه مسئولان چه کارهایی کرده اند، چه کارهایی نکرده اند و چه کارهایی می خواهند، انجام بدهند؛ خود به خود اعتمادشان جلب می شود. همچنین اگر بازخورد مشارکت های مردمی را به شهروندان اطلاع بدهیم و بگوییم که اگر شما آن مقدار پولی را که برای حمایت از نیازمندان داده اید، در این حوزه‌ها هزینه شده است؛ فضای اعتماد بیشتر می شود. نکته بعدی آنکه سلامت در توزیع منابع هم بسیار مهم است. چون اگر مردم بدانند که که کمک هایشان توسط دستگاه‌ها بدون هیچ سوء استفاده ای به نیازمندان ارسال می شود، اعتمادشان کم نخواهد شد. بنابراین ما باید واقعیت‌ها را به صورت مستمر به مردم اطلاع رسانی کنیم و هم بازخوردها را درست و به موقع انجام دهیم. گرچه دولت هم در جهت کمک و حمایت از نیازمندان تلاش می کند و عیارش در این بخش آن‌قدر زیاد شده که بار مالی زیادی را به دوش می‌کشد، مشارکت های مردمی را طبق دستورالعمل‌های ستادی و با توجه به نیازسنجی‌هایی که انجام می‌دهد، میان نیازمندان تقسیم می‌کند و در واقع مشکلی برای توزیع منابع ندارد، اما با وجود داشتن وظیفه طبیعتا محدودیت منابع هم دارد. شاید اگر پیشنهاد انتقال منابع دهک‌های بالا به دهک‌های پایین برای توانمندسازی نیازمندان در مجلس اجرایی شود، این فضا بهتر شود و راهکاری برای توانمندسازی خانوارهای زیر خط باشد. به عبارتی دیگر، دهك ها یكی از معیارهای سنجش توزیع درآمد است. دهك پایین شامل فقیرترین مردم و دهك بالا ثروتمندترین افراد جامعه هستند كه از درآمد بالایی برخوردارند.\nمنبع: روزنامه آرمان/26 خرداد 95/صفحه 5 / کد خبر: ۱۵۴۵۷۰\nبه حق مهربانی و محبتت ای آرزوی مشتاقان( آمین یارب العالمین)\nعدم شایسته سالاری فساد می آورد\nحالبا تامل بر آن چه ما داریم می بینیم بایبد اعتراف تلخی کنیم و آن این که در بسیاری از منصب های مدیریتی ما شاهد حضور افرادی هستیم که تخصص شان با مسئولیت های شان هیچ تناسب ندارد.در چنین شرایطی نباید انتظار داشته باشیم که امور به خوبی مدیریت شوند.پیامدهای اجتماعی این نوع واگذاری منصب ها و مدیریت ها افزایش فساد، افزایش هزینه سازمان ها، بی اعتمادی به سازمان ها و... خواهد بود.ولی باز هم می بینیم که افرادی هستند که برای حفظ میز مدیریت شان (که نه بر اساس شایستگی، بلکه فقط براساس ارتباط بدست آوردند) دست به هر اقدامی می زنند.\nخدایا روزیم کن در آن ترحم بر یتیمان و طعام نمودن بر مردمان و افشاء سلام و مصاحبت کریمان به فضل خودت ای پناه آرزومندان.( آمین یارب العاملین)\nشعراز استاد حمید سبزواری


آریا بانو | وضعیت نشر ما کاملاً غیر حرفه‌ای است/ غم‌انگیز است که مترجم به دقت ترجمه‌اش فکر نکند / وضعیت مخاطب در حوزه نمایشنامه و تئاتر بغرنج است / گفت‌وگو با رضا دادویی، مترجم، کارگردان و مدرس\nوضعیت نشر ما کاملاً غیر حرفه‌ای است/ غم‌انگیز است که مترجم به دقت ترجمه‌اش فکر نکند / وضعیت مخاطب در حوزه نمایشنامه و تئاتر بغرنج است / گفت‌وگو با رضا دادویی، مترجم، کارگردان و مدرس گفتگو\nسرویس تئاتر هنرآنلاین : رضا دادویی پر کار است و خود را در عین حال میانه‌رو و اصلاح‌نگر می‌داند و در تئاتر، سینما و موسیقی اسم و رسمی دارد. اما شاید بیشتر او را در مقام مترجم بشناسند با اینکه بارها با آثار برجسته‌ای، کارگردانی تئاتر و سینما را در کارنامه‌اش ثبت کرده و در زمینه مدیریت نیز فعالیت‌هایی را پشت‌سر گذارده است.\nاو درباره خود نوشته است: "متولد ششم بهمن ماه 1355 هستم؛ فارغ‌التحصیل بازیگری از مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما 1374 هستم. سال 1380 کارشناسی تمام شد و همان سال وارد دوره کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی شدم و دو سال بعد با ارائه پایان‌نامه‌ای با موضوع "نیهیلیزم و تاثیر آن بر آثار نمایشی عباس نعلبندیان" فارغ‌التحصیل شدم. در کنار درس‌های دانشگاه به دلیل علاقمندی زیاد از دوران کودکی در کلاس‌های آزاد موسیقی شرکت کردم. ردیف آوازی را با استاد کریم صالح عظیمی و ردیف دوره عالی تار را با استاد هوشنگ ظریف و ردیف میرزا عبدالله را با مرحوم استاد عطا جنگوک گذراندم. دوره دکترای پژوهش هنر را با گرایش جامعه‌شناسی سینما و تئاتر ایران از کودتای ٢٨ مرداد ٣٢ تا انقلاب سال ٥٧ در دانشگاه تهران می‌گذرانم. مجموعه آثار هارولد پینتر، شکسپیر، هنریک ایبسن و استریندبرگ و کتاب‌هایی از کاواباتا، موراکامی، مارکز، پرل باک، آداموف، اینگ و... ترجمه و منتشر کرده‌ام. قصه‌ها و فیلمنامه‌هایی نوشته‌ام و فیلم‌های کوتاه و بلندی ساخته‌ام که "عزیمت"، "از میان آینه" و "تعبیر خواب" از آن جمله است. در جشنواره‌های متعدد شرکت کرده‌ام و نزدیک به 15 جایزه داخلی و خارجی دریافت کرده‌ام. در طی این سال‌ها جسته و گریخته در روزنامه‌ها و مجلات زیادی مطلب نوشتم. از فصلنامه تئاتر گرفته تا روزنامه شرق. دفتر شعری به نام "هزار پرنده فریاد در گلو" چاپ کرده‌ام. در دانشگاه‌های مختلفی درس می‌دهم و هنوز می‌خوانم و تئاتر و فیلم می‌بینم و به موسیقی گوش می‌دهم... همین و بس."\nبنابراین جای دارد که با او علاوه بر ترجمه‌هایش، از دنیای تئاتر و سینمایش بپرسیم و اینکه باید که بازیگر می‌شده اما انگار قسمتش این نبوده و حرف‌های دیگری که این مصاحبه را برای‌مان خواندنی می‌کند:\nشما را به عنوان مترجم، کارشناس و کارگردان می‌شناسیم. علاقه‌مندی شما اول به ترجمه بود یا تئاتر؟ چگونه با هنر و ادبیات آشنا شدید؟ از کجا شروع شد در خانواده یا در مدرسه؟\nمن علاقه‌ام با نوشتن شروع شد. خواندن را خیلی زود شروع کردم. به واسطه عمویم، که روحیه شاعرپیشه‌گی داشت و اهل کتاب بود. هر چه کتاب به دست ایشان می‌رسید من هم می‌خواندم. به همین دلیل، خیلی زود با ادبیات بخصوص ادبیات ایران آشنا شدم؛ هم در حوزه شعر، هم در حوزه داستان تقریباً چیزی نبود که نخوانده باشم.\nکتاب خواندن شما از چه سالی شروع شد و اولین کتاب‌ها اگر به خاطر دارید چه کتاب‌هایی بود؟\nمن در دبستان اشعار شعرای معاصر را خوانده بودم و یک بخش‌هایی را حفظ بودم. بچه‌ها در مدرسه به شوخی به من می‌گفتند رضا یوشیج. برای این که علاقمند به خواندن شعرهای مختلف بودم. بخصوص از نیما که در مدرسه به طنز مرا اینگونه صدا می‌کردند. بواسطه عمویم، امیر دادویی که اکنون یکی دو مجموعه شعر هم چاپ کرده‌اند، شعرهای زیادی خواندم. همان موقع‌ها با ادبیات داستانی هم آشنا شدم. از کتاب‌های پلیسی آن دوران، کتاب‌های جیبی و پاورقی‌های روزنامه‌ای، کتاب‌های ذبیح‌اله منصوری تا جلال آل احمد، احمد محمود و محمود دولت آبادی و... همه را می‌خواندم. به سینما و فیلم دیدن هم علاقه وافری داشتم و با دستگاه آپارات و بعدها ویدئویی که در خانواده بود خیلی فیلم‌ها را می‌دیدم اما راستش هنوز تصور روشنی از هنرهای دیگر نداشتم و بیشتر به ادبیات علاقمند بودم.\nدر همان کودکی خواندنی‌هایی که بیشتر شما را جذب می‌کرد چه بود؟ اشاره کردید به نیما یوشیج. شاعرها یا نویسنده‌هایی که با آنها درگیر شدی چه کسانی بودند؟\nمن بعد از نیما خیلی زود به سهراب سپهری علاقمند شدم. یکی از شاعرانی که خیلی برایم قابل توجه بود. خیلی دوستش داشتم. گمانم دبیرستانی بودم که یک روز رفتم که سهراب را پیدا کنم و ببینمش. شنیده بودم قبرش در کاشان است. عمویم نیز همراهم شد و با هم رفتیم کاشان. بعد با مینی بوس رفتیم گلستانه و از آنجا رفتیم مشهد اردهال و بعد قبر سهراب را دیدم. از بچگی وقتی به چیزی علاقمند می‌شدم دلم می‌خواست تا آخرش بروم. بعد از سهراب، نادرپور را هم دوست داشتم، بعد با اخوان آشنا شدم و کم کم رفتم سمت فروغ و در نهایت توقفم با شاملو بود. تمام رویایی که از شعر و ادبیات تصور می‌کردم در شاملو می‌دیدم. که تأثیرش تا امروز روی من است. شاید بشود گفت هر آنچه در حوزه کاری به آن فکر می‌کنم مدلی است که از الگوی ذهنی آدمی مثل شاملو برداشت شده است و البته تا بعدها بهرام بیضایی. این که برای روشنفکری داشتن هدف و اندیشه مهم است و هنر و ادبیات رسانه است برای انتقال پیام. برای رساندن پیامی که احتمالا از درون می‌جوشد و بعد با دانش همراه می‌شود.\nدر مورد زندگی شاملو پژوهش هم کرده‌اید؟ چگونه زندگی کرده؟ چگونه ترجمه کرده است؟\nخیلی زیاد. عرض کردم من اگر بخواهم دو نفر را بگویم که الگوی کاری‌شان و نه لزوماً منش زندگی‌شان، برایم جالب بود اول شاملو بود؛ یک آدمی که همه چیز بلد است و به هر کاری دست می‌زند درجه یک است و شاخص می‌شود، در دوران بچه‌گی مثل یک رویاست. وقتی با تئاتر و سینما آشنا شدم بهرام بیضایی هم برایم آدم جالبی بود. ولی در ابتدا خیلی به شاملو علاقمند شدم، بچه‌ها ابتدا عاشق بازیگری می‌شوند ولی برای من در آن دوران بازیگری چندان جدی نبود و کم کم شکل گرفت. یادم می‌آید سال‌های پایانی جنگ، من کلاس اول راهنمایی بودم. معلم فارسی ما آمد سر کلاس و تمام کتاب فارسی بچه‌ها را جمع کرد و گذاشت کنار کلاس و گفت اینها زیاد به درد ما نمی‌خورد ولی در طول سال به آنها سر می‌زنیم. باید بروید و سه تا کتاب تهیه کنید چون ما با آن‌ها کار داریم؛ یک دیوان حافظ، گلستان سعدی و قصص الانبیاء. ما در طول سال تحصیلی این‌ها را کار می‌کنیم. با پدرم رفتم کتاب‌فروشی و کتاب‌ها را تهیه کردیم خیلی خوشحال بودم چون در آن زمان تعداد زیادی از اشعار حافظ را از بَر بودم و بخش زیادی از گلستان را از حفظ می‌خواندم. تجربه فوق‌العاده‌ای بود. یادم است در همان سال‌ها شروع کردم برای خودم قصه نوشتن. خیال می‌بافتم و می‌نوشتم. بعد کم کم در برنامه‌های دهه فجر مدرسه که هیجان بسیاری داشت شروع کردیم به تئاتر کار کردن و کم کم تئاتر و سینما هم برایم جدی شد. فکر می‌کنم از راهنمایی به بعد همه کارهای تئاتر مدرسه را من انجام می‌دادم. از خوش شانسی من کلاس دوم راهنمایی یک معلم هنر سر کلاس ما آمد به اسم علیرضا نادری. هنر آموزش می‌داد ولی دقت می‌کرد بداند بچه‌ها در چه حوزه‌ای توانمندی و به چه چیزی علاقه دارند. آقای نادری مرا تشویق به نوشتن کرد. اولین کاری که نوشتم تِم پلیسی با مزه‌ای داشت که از ایشان نمره 20 گرفتم. کلاس دوم و سوم راهنمایی معلم هنر من بودند و این معلم و شاگردی ادامه پیدا کرد برای من تا امروز.\nپس خوش شانسی خوبی داشتید. معلم ادبیات شما برخورد خیلی متفاوتی داشتند.\nبله، حالا که به گذشته نگاه می‌کنم می‌بینم که من بسیار آدم خوش شانسی بوده‌ام. تقریباً در هر دوره‌ای، با خوش‌شانسی آدم‌های ویژه‌ای مثل یک نشانه سر راهم قرار گرفتند. این نشانه‌ها در زندگی من نقش مهمی دارند و البته من هم خودم را در مسیر این نشانه‌ها قرار می‌دهم. احساس می‌کنم خدا سر راهم گذاشته و باید از آنها استفاده کنم و جلو بروم.\nآقای نادری شما را تشویق به نمایشنامه خواندن یا تئاتر دیدن می کردند یا فقط فعالیت شما در محدوده مدرسه بود؟\nبیشتر در محدوده مدرسه بود تا این که من فهمیدم که ایشان کار تئاتر می‌کند و نمایشنامه می‌نویسد و برایم جالب شد بدانم نمایشنامه چیست و شروع کردم به پیدا کردن نمایشنامه. زمانی بود که من در شعر برای خودم چیزی قائل بودم و آدم‌ها را می‌شناختم اما چندان با نمایشنامه آشنا نبودم. بیشتر دوستان خودم از من بزرگ‌تر بودند. آن زمان بعضی کتاب‌ها به این راحتی پیدا نمی‌شد. کلی باید در خیابان انقلاب وقت می‌گذاشتید تا مثلاً هشت کتاب سهراب یا دیوان فروغ را پیدا کنید، آدم‌های گمنام هم که سخت‌تر. مثلا اگر دنبال کتابی از اشعار مشرف آزاد تهرانی یا سیاوش کسرایی می‌گشتی به دشواری می‌توانستی چیزی پیدا کنی. خلاصه در این مسیر نمایشنامه را شناختم و شروع کردم به خواندن. مثلاً همان موقع‌ها بود که "مرگ فروشنده" آرتور میلر را پیدا کردم و خواندم. با کارهای بیضایی آشنا شدم و تأثیر زیادی روی من گذاشت. خواندن ادامه پیدا کرد تا اوایل دهه هفتاد که برنامه کودک تلویزیون زیرنویس کرد که "مدرسه هنر و ادبیات صدا وسیما" برای رشته بازیگری هنرجو می‌پذیرد. در آن زمان فوتبال هم بازی می‌کردم و در تیم نوجوانان بانک تجارت بودم. علی دایی در تیم بزرگسالان بود و من نوجوانان بودم. من رفتم مدرسه صدا و سیما و آنجا بیشتر با مقوله بازیگری آشنا شدم. علیرضا خمسه و هرمز هدایت و مجتبی کاظمی آنجا کلاس داشتند. هرمز هدایت همان سال‌ها با بچه‌های مدرسه هنر و ادبیات، نمایشی را در تالار مولوی اجرا کرد به نام "چایخانه باغ پریان" که خیلی مورد توجه قرار گرفت. خلاصه من هم در آن مدرسه ثبت نام کردم و آن دوره را گذراندم و از همان‌جا مقوله تئاتر و سینما و بازیگری برای من جدی‌تر شد. یک روز به طور اتفاقی علیرضا نادری را دیدم، او گفت شنیده‌ام کلاس بازیگری می‌روی، ما سر تمرین یک تئاتر هستیم، اگر دوست داری بیا. من هم با ذوق و شوق فراوان رفتم در پلاتو آیینه بالای تالار مولوی، کارگردانی بود به اسم کیانوش شیوا که بازیگرانی مثل علیرضا نادری، مهرداد ضیایی، علی اوسیوند، حمیرا ریاضی، نرمین نظمی، سپیده نظری‌پور و... در آن بازی می‌کردند. به گمانم نمایش "آدم‌ها و مرزها" بود از دکتر ناظرزاده که پروژه پایان‌نامه آقای شیوا بود و قرار بود در تالار مولوی اجرا کنند و من آن‌جا کم کم نقش دستیار پیدا کردم و کار جدی شد برای من چون دیگر کار دانش‌آموزی نبود. کار حرفه‌ای که اجرای عموم داشت و بواسطه بازیگرانش آدم‌های زیادی برای تماشا آمدند. علیرضا نادری زمانی که دانشجو بودند گه‌گاه بازی هم می‌کردند و این یکی از جنبه‌های خوب و شاخص ایشان بود که البته هیچ‌وقت ادامه نداد. بعد از این دیگر کار تئاتر برایم جدی شد و تصمیم گرفتم دانشگاه به رشته هنر بروم. دبیرستان رشته تجربی خواندم و بعد از مشورت با معلمانم تصمیم گرفتم من که در حال تئاتر کار کردن هستم، پس دانشگاه را رشته کارگردانی سینما بخوانم. مهر 75 رفتم دانشگاه. آن موقع سال‌های طلایی دانشگاه سوره و بچه‌هایی که آنجا درس خواندند خیلی جدی بودند و بعدها هم موفق شدند. حضور آقای زم، فضای بازی را برای کار و تحصیل فراهم کرده بود و اساتید خوبی چون دکتر رکن‌الدین خسروی، حمید سمندریان و البته دکتر محمود کریمی حکاک و دکتر احمد الستی که تازه از آمریکا آمده بودند و اطلاعات به‌روز و جذابی داشتند و برنامه‌هایی که با حضور بهرام بیضایی، رخشان بنی اعتماد، محمدرضا اصلانی و... برگزار می‌شد. من آدم فضول و کنجکاوی بودم و خیلی از کلاس‌های گروه‌های دیگر را هم می‌رفتم بچه‌های تئاتر و موسیقی فکر می‌کردند من همکلاسی آنها هستم. از ساعت 7:30 یا 8 دانشگاه بودم تا آخر شب. در دانشگاه بازیگری برایم اولویت داشت و کلی کار دانشجویی تمرین یا اجرا می‌کردم.\nبا چه کسانی بازی کردید؟\nبسیاری از دوستان را الان خاطرم نیست اما به عنوان مثال با علیرضا امینی فیلمساز که تئاتر می‌خواند نمایشی تمرین کردم یا با کیوان نخعی، افشین هاشمی و محمودرضا رحیمی در یک نمایش همکاری کردم. به واسطه آشنایی با بچه‌های تئاتر سر کلاس مرحوم دکتر خسروی رفتم. دکتر خسروی من را بسیار دوست داشت، خیلی کار می‌کردیم و با دانشجوها چند کار کرد و در فرهنگسرای بهمن اجرا رفتیم. البته کار دانشجویی بود ولی با نظارت کامل ایشان. یکی دو تا از کارهای چخوف را اجرا کردیم. برای دکتر کمال‌الدین شفیعی "سفری برای آرش" را بازی کردم. با دکتر محمود کریمی حکاک آشنا و بسیار صمیمی و نزدیک شدم و در "رویای شب نیمه تابستان" بازی کردم. بعد از اجراهای جشنواره دو اجرا در برج آزادی داشتیم.\nچرا کار توقیف شد؟\nسوء‌تفاهم‌های بی‌خود. مسائل الکی که الان هم برایم توجیه‌پذیر نیست. سال‌های بحرانی بود و مثلاً یکی دو سال قبل ، "پچپچه‌های پشت خط نبرد" علیرضا نادری هم دچار مشکل شد. سختگیری‌هایی که منطق خاصی هم پشتش نبود. کار نه لحن توهین‌آمیزی داشت نه محتوای بدی، نه حجاب‌ها نامناسب و نه حرف ناروایی زده می‌شد. هیچ اِلمانی که با یک منطق خاصی بشود مانع آن شد وجود نداشت ولی پیش آمد. تجربه بسیار خوبی بود به دلیل اینکه محمود کریمی حکاک بسیار آدم باسواد و فهمیده و کار بلدی بود که با ریچارد شکنر کار کرده بود. استلا آدلر دیده بود، گروتفسکی را خوب می‌شناخت. برای ما خیلی آدم جذاب و ویژه‌ای بود و شناختش از گروتفسکی و آشنا بودن با مکتب او، اکتورز استودیو و استلا آدلر برای ما خیلی جالب بود. چیزهای زیادی از ایشان یاد گرفتیم و من مدیون‌شان هستم. او تجربه زندگی کردن و شجاعت را به ما خیلی خوب یاد داد. ما یک جمع پنج شش نفره‌ای بودیم که از نزدیک با همدیگر زندگی می‌کردیم. دوره‌ای بود که آموزش‌ها صرفاً تئاتر نبود. روحیات من بعد از آشنایی با محمود کریمی حکاک خیلی تغییر کرد. جزو آدم‌های مؤثری بود که روی زندگی من خیلی تأثیر داشت، همانقدر که علیرضا نادری هم تأثیرگذار بود. زندگی و جریان فکری من با آموزه‌های او متحول شد.\nبا توجه به اینکه در فضای دانشگاهی بازیگری را بطور جدی دنبال می‌کردید ولی ما در فضای حرفه‌ای خیلی کمتر شما را به عنوان بازیگر می‌شناسیم.\nبه نظرم در بازیگری بدشانس بودم. من با دکتر محمود کریمی حکاک کار می‌کردم و برای خودم در سن 19- 20 سالگی چشم‌اندازی را تصور می‌کردم. این آدم حرفه‌ای درجه یک، مگر چند تا نمونه‌اش را داریم، آدمی که استاد سمندریان یا دکتر ناظرزاده تأییدش می‌کردند؛ فکر می‌کردم می‌توانم یک دوره ده یا پانزده ساله با او کار کنم، اما با مشکلاتی که پیش آمد ایشان از ایران رفت. با دکتر خسروی شبانه روز کار کردم، هر وقت ایشان دانشگاه بودند من هم بودم. سر تمرین بودم، با هر کس تمرین می‌کرد من هم بودم ولی ایشان هم از ایران رفت. خواستم با سیروس شاملو کار کنم ایشان هم از ایران رفت. کم کم کار فیلم و سریال به من پیشنهاد شد، سریالی به اسم "سفر سرخ" به کارگردانی حمید بهمنی که موضوع تازه و نویی داشت. یک جانبازی بود که پسرش از رانت پدر استفاده می‌کند و قاچاق داروهای تقلبی می‌کند و خیلی پولدار می‌شود و... برای آن دوره خیلی سریال خاصی بود، ولی آن هم توقیف شد و پخش نشد. من و اشکان خطیبی در آن سریال بازی کردیم، اگر پخش می‌شد خیلی شرایط بازیگری من در آن سال‌ها فرق می‌کرد. به گمانم حدود سال‌های 78- 79 بود که اگر پخش می‌شد شاید زندگی من مسیر دیگری را می‌رفت. به مرور این اتفاقات باعث خستگی و دلزدگی من از بازیگری شد.\nرفتن این اساتید در روحیه شما تأثیر نداشت؟ احساس شکست نمی‌کردید؟\nبله خیلی. به واسطه همین اتفاقات انقدر اذیت شدم که با خودم تصمیم گرفتم تا روزی که حضور به عنوان بازیگر در کار تلویزیون و سینما نیازمند چهره خاص و یا شرایط سوپر استار شدن است و من خیلی واجد شرایطش نیستم، بازیگری را کنار بگذارم و بروم دنبال کاری که خودم بتوانم انجامش دهم و همه چیزش در حوزه توانایی و تشخیص خودم باشد و بازیگری را مثلاً بگذارم بعد از چهل سالگی که عشق سوپراستاری از سرم افتاد و فقط بازی و حضور جدی برایم مهم بود بر می‌گردم به بازیگری که حالا کم کم دارد موقعش می‌رسد...\nوقتی در بازیگری شرایط سخت شد چه کردید؟\nببینید، من در کارم آدم خیلی زحمتکش و پر تلاشی هستم. کاری که به من سپرده می‌شود واقعا به راحتی از آن نمی‌گذرم. بنابراین وقتی تلاش می‌کنم و جواب نمی‌گیرم خیلی بهم سخت می‌گذرد و فشار می‌آید. در دانشگاه خیلی کار می‌کردم و هر کس کار تئاتر داشت به من مراجعه می‌کرد ولی خودم از بازیگری نتیجه نگرفتم. تئاتر کار کردم نشد، سریال کار کردم نشد، خروجی‌اش چیزی نشد. بنابراین بازیگری را کنار گذاشتم و تقریباً از سال 80 که فارغ‌التحصیل شدم، ترجیح دادم به فیلمسازی بپردازم و شروع کردم فیلم کوتاه ساختن. برای پایان‌نامه‌ام فیلم ساختم، به بچه‌های دیگر کمک کردم با هم تیم تشکیل دادیم و رفتم در مسیر فیلم کوتاه ساختن. 3- 4 تا فیلم کوتاه ساختم، فیلم 16 میلیمتری ساختم، ویدئو کار کردم. از این فیلم‌ها نتیجه بهتری گرفتم و به جشنواره فرستادم، دیده می‌شد و گاهی جایزه هم می‌گرفت. فضایی ایجاد شد و با بازیگران حرفه‌ای کار کردم. سال 86 فیلم کوتاهی به نام "از میان آینه" ساختم که فرخ نعمتی و سهیلا رضوی برایم بازی کردند. دنیای فیلم کوتاه خیلی برایم جذاب بود. فرخ نعمتی درحال اجرا در نمایش "ملاقات بانوی سالخورده" به کارگردانی آقای سمندریان بودند. سهیلا رضوی هم در حال اجرای نمایش "افرا یا روز می‌گذرد" به کارگردانی آقای بیضایی بودند. ولی ما فیلم کوتاه را هم آماده کردیم و جشنواره‌های مختلفی فرستادیم و خیلی به آن توجه شد. فیلم براساس یکی از داستان‌های بیژن نجدی بود. چون به ادبیات آشنا بودم دوست داشتم از ادبیات اقتباس‌های این‌چنینی انجام دهم. تغییراتی دادم و کاراکترها را جابه‌جا کردم و فیلم خوبی شد. بعد از آن کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی در دانشکده هنر و معماری خواندم و رفتم سربازی. در سربازی دوستی داشتم به اسم مهدی فرج‌پور که بازیگر بود و بعد هم از ایران رفت. متنی را آورد و گفت این متن را می‌توانی ترجمه کنی؟ متن "مونولوگ" هارولد پینتر بود، متن را ترجمه کردم و به فارسی برگرداندم. مهدی از ترجمه خیلی خوشش آمد و گفت چرا کار ترجمه را ادامه نمی‌دهی؟ گفتم چون کتابی یا متنی برای ترجمه ندارم. گفت که با هم متن پیدا می‌کنیم و کار می‌کنیم. همان ایام بود به گمانم که دکتر خاکی داشت فصلنامه تئاتر را در می‌آورد و من هم به واسطه دوستان دعوت به کار شدم و با ایشان و دکتر دلخواه و آقای براهیمی همکاری کردیم و این‌گونه سر از دنیای ترجمه درآوردم.\nزبان را در کلاس‌های آزاد گذرانده بودید؟ در دوران مدرسه زبان برای شما جدی نبود؟ با چه هدفی می‌رفتید؟\nبله، آموزشگاه آزاد رفتم. برای کارشناسی ارشد نیاز به زبان داشتم و در آموزشگاه ثبت نام کردم. از سال 79- 80 زبان می‌خواندم. موضوع ترجمه برای من بدون هدفی خاص و خیلی ساده شروع شد. بعد از سربازی، در کنار کارهایی که داشتم، کتاب‌ها یا متن‌هایی که به دستم می‌رسید را ترجمه کردم. بیشتر با کتاب‌های پینتر شروع کردم. از حال و هوا و فضای کارش خوشم می‌آمد.\nنوشته‌های پینتر نسبت به نویسنده‌های دیگر سخت‌تر است بواسطه اینکه رئالیستی نیست، بیشتر فضای وهم‌آلودی دارد و ترس غالب است. فضای انتزاعی وجود دارد و بستری متفاوت از چیزهای عینی و واقعی اتفاق می‌افتد. چه می‌کردید که این زبان برای شما راحت‌تر شود؟\nدر دوره لیسانس که بودم یک همایش در دانشگاه سوره گذاشتند در مورد کارگاه نمایش، خیلی هم صحبت کردند و من در بین آنها از عباس نعلبندیان خیلی خوشم آمد و روحیاتش را دوست داشتم و احساس کردم آدم خاصی بوده و متفاوت است. خواستم کارگاه نمایشی‌ها را بشناسم، آنها نسبت به روال جاری تئاتر دهه 1340 جریان متفاوتی را در تئاتر پیگیری می‌کردند و خیلی متأثر بودند از جریان تئاتر آوانگارد و تجربی در دنیا، بالاخص تئاتر ابزورد. من هم به این موضوع علاقمند شدم و دلم می‌خواست بیشتر در مورد تئاتر ابزورد بدانم. این که این تئاتر جریانش چیست؟ چگونه اجرا می‌شود؟ ریشه در کجا دارد؟ چطور وارد کشور ما شده؟ حتی پایان‌نامه کارشناسی ارشد من با همین علاقمندی انتخاب شد: "نیهلیسم و تأثیر آن بر آثار نمایشی عباس نعلبندیان". چون در این فضا مطالعه داشتم، حال و هوای پینتر برایم غریبه نبود. چون ریشه در تئاتر ابزورد داشت و کم کم به شیوه‌های تئاتر پینترسک که مختص خودش بود معروف می‌شود. بنابراین برایم عجیب نبود. ولی اینکه چرا و چگونه می‌شود اجرا کرد؟ هنوز هم به نظرم سخت است و لازم است شناخت خوبی از دنیایی که صحبت می‌کند داشته باشیم و درک این جهان‌بینی کار راحتی نیست. وقتی بیشتر کار کردم، درک دنیای آدم‌ها و کشف لحظات و دقایقی که بین این آدم‌ها می‌گذرد و چگونگی اندیشه آن‌ها برایم راحت‌تر شد. بعدها سراغ حوزه‌های دیگر مثل ادبیات داستانی رفتم و در یکی از سفرهایم با "هاروکی موراکامی" آشنا شدم و چند قصه از او ترجمه کردم. "ریونوسوکه آکوتاگاوا" را به خاطر فیلم "راشومون" دوست داشتم و متن آن را ترجمه کردم. بعد با "یاسوناری کاراواتا" آشنا شدم، فردی که مارکز در موردش خیلی صحبت می‌کند و خودش را وامدار این آدم می‌داند. فهمیدم که رئالیسم جادویی از اینجا از آسیا و توسط او شروع شده و سعی کردم کتاب‌هایش را پیدا کنم. ادبیات داستانی و ادبیات نمایشی را همزمان ترجمه می‌کردم. ولی هیچ وقت خودم را به عنوان یک مترجم حرفه‌ای جدی نگرفته‌ام و نمی‌گیرم. چون یک جور علاقمندی من است و به عنوان حرفه من به حساب نمی‌آید.\nزمانی را که به ترجمه اختصاص می‌دهید چگونه است؟\nهر وقت که فرصت دارم و از مشغله‌های دیگر فارغ می‌شوم. اینقدر که کارگردانی و نوشتن برایم مهم است ترجمه برایم نیست. چیزی که در ذهن من هست با توجه به علاقه‌ای که به احمد شاملو یا ابراهیم گلستان داشتم، فکر می‌کردم ترجمه کار حرفه‌ای آن‌ها نبوده ولی چه کارکردی برای‌شان داشته؟ به هر حال خواسته یا ناخواسته احساس کردم که از همان ابتدای ورود مدرنیته به ایران، زلف جریان روشنفکری به نوعی با ترجمه گره خورده است. این برای من دغدغه بوده و هست که اگر قرار باشد در فضای روشنفکری فعالیتی بکنی حتما باید با ترجمه هم آشنا باشی و کار کنی. این جنبه‌ها برایم قوی‌تر بود، اینکه بازسازی واژگانی می‌کنی و درگیر لغت و واژه می‌شوی یک جنبه روشنفکری ایجاد می‌کند و شناخت در حوزه ادبیات باید با تسلط ویژه‌تری باشد و اینها به عنوان یک مترجم غیر حرفه‌ای برایم جالب بود.\nبا توجه به تعداد کتاب‌ها و مقالاتی که ترجمه کردید اتفاقاً شما یک مترجم حرفه‌ای محسوب می‌شوید.\nبله شوخی شوخی زیاد شد. از پینتر گرفته تا ایبسن، از شکسپیر تا ویلیام اینگ و آرتور آداموف، از یاسوناری کاواباتا تا گابریل گارسیا مارکز، از موراکامی تا آکوتاگاوا و... این اواخر در یکی از نشریات مقاله‌ای درباره ترجمه نوشته شده بود و اسم من را به عنوان مترجم کنار افراد بزرگی چون نجف دریابندری و... قرار داده بود. خودم هم با دیدن اسمم شوکه شدم که چطور شد کار به اینجا رسید. الان حدود ده بیست تا کتاب و کلی مقاله ترجمه شده دارم و سالی یک کتاب هم در نظر بگیریم باز هم زیاد است. به خودم گفتم تازه خوب است جدی به این مقوله نگاه نمی‌کردم. اگر از شروع کار حساب کنیم تقریباً سالی دو کتاب ترجمه کرده‌ام.\nنشر ترجمه را به لحاظ حرفه‌ای‌گری، پرداخت دستمزد، شکل گرافیک، رونمایی و معرفی کتاب، نقد و بررسی ترجمه چگونه ارزیابی می‌کنید؟ چنین فضایی وجود دارد یا خیر؟\nبه نظرم وضعیت نشر ما کاملاً غیر حرفه‌ای است. اگرچه این روزها رو به بهبود است ولی چه نشر و چه پخش، هیچکدام وضعیت خوبی ندارند. غیر از یکی دو ناشری که خیلی جدی پیگیر محصولات‌شان هستند، به نظر می‌رسد این نگاه هنوز وجود ندارد. البته ناشرین هم تا حدی حق دارند، چون میزان اندک کتاب‌خوانی و بحران مخاطب و تیراژ پایین کتاب‌ها به تألیف و ترجمه آسیب جدی می‌زند. مثلاً شاید اگر در حوزه ادبیات نمایشی وضعیت بهتر بود، شاید برای رمان و داستان وقت نمی‌گذاشتم. اما وضعیت مخاطب در حوزه نمایشنامه و تئاتر بغرنج است، البته که در حوزه ادبیات داستانی هم چندان چشمگیر نیست. من کتابی دارم به نام "خانه خوبرویان خفته" از یاسوناری کاواباتا که به چاپ دهم و یازدهم رسیده و در سال‌های اخیر همیشه جزو لیست پرفروش‌های کتابفروشی‌هاست. ولی به نظرم کتابی که ده بار تجدید چاپ شود و با تیراژ هزار و پانصد عدد فروش داشته باشد نمی‌توان به آن پرفروش گفت. اما خب کتاب‌های دیگر حتی از ناشران معتبر روی تیراژ 200 یا 300 جلد است. وضعیت خوبی نیست و این نشان از یک بحران جدی اجتماعی در جامعه دارد و هشداری است که سال‌ها بعد نتیجه خودش را نشان می‌دهد و اگر متوجه این بحران نباشیم آینده روشنی پیش رو نخواهد بود. این بحران مخاطب آزاردهنده است. بیشتر کتاب‌ها در دهه 60 مخصوصاً کتاب‌های عامه‌پسند و پرفروش تیراژ چندین هزار جلدی داشتند. کتاب‌های ذبیح اله منصوری با چند هزار جلد در هر چاپی منتشر می‌شد. کتاب شعر، فروغ، سهراب، اخوان، نیما، شاملو در هر چاپی بالای دو سه هزار جلد بود. با اینکه جمعیت بیشتر شده است و میزان تحصیلات بالاتر رفته است ولی تیراژ کتاب‌ها به مراتب کمتر شده است. به عنوان مثال اگر رمانی از نویسنده درجه یک و مشهوری چون محمود دولت آبادی زیر 300 هزار جلد به چاپ برسد یک شوخی است. من در یک سفری به مسکو دیدم هرکس وارد مترو می‌شد یک کتاب دستش بود یا تبلتی که از روی آن کتاب می‌خواند. من از رایزن فرهنگی ایران در مسکو پرسیدم وضعیت نشر اینجا چگونه است؟ گفتند کتاب معمولی که چاپ شود و توجهی جلب کند 200 یا 300 هزار جلد است. این اصلا با وضعیت ما قابل مقایسه نیست. وضعیت نشر و پخش ما خوب نیست، هر دو در کنار هم. وقتی تعداد فروش پایین می‌آید طبیعتاً ناشر نه به کاغذ، نه به جلد و نه به کیفیت اهمیت می‌دهد. بیشتر کتاب‌های حتی ناشران معروف الان چاپی نیست و کپی است. پرینتی و افستی دارد بیرون می‌آید و این اصلا خوب نیست. به لحاظ دستمزد هم تقریباً فاجعه است. مترجم و نویسنده حرفه‌ای کسی است که از اثری که تولید می‌کند زندگی و امرار معاش کند. من در سینما بهتر زندگی می‌کنم برای همین به ناچار اولویتم کار در سینماست. با فیلمنامه نوشتن یا تولید. یک فیلم می‌سازم و چندین جشنواره شرکت می‌کنم و فیلم جایزه می‌گیرد و این جوایز یکی دو سال زندگی من را تأمین می‌کند. ولی ترجمه هیچ عایدی مالی برایم ندارد و جز عشق و علاقه هیچ خروجی ندارد. الان یک سال و نیم است هر چه کار کرده‌ام برای ناشر فرستاده‌ام اما در مورد دستمزد هیچ صحبتی نکرده‌ام چون اصل مبلغ واقعاً ناچیز است. ولی همیشه ترجیح داده‌ام برای دل خودم کار کنم و آثاری از من در حوزه کتاب هم یادگار بماند. ترجمه همیشه برای من به عنوان یک علاقمندی مطرح بوده نه یک کار جدی. ضمن اینکه فکر می‌کنم مترجم جدی کسی است که سفارش کتاب هم می‌گیرد. هر چیزی که پرفروش است و بازار خوبی دارد به ایشان معرفی می‌کنند که ترجمه شود. یا اینکه به عنوان مترجم حرفه‌ای سفارش کاری به او داده می‌شود. من چون اصولاً سفارشی نداشتم و همیشه هر چه را دوست داشتم انجام دادم خودم را مترجم حرفه‌ای نمی‌دانم. اما بگویم که به شدت برای کاری که انجام می‌دهم ارزش قائلم. برای تک تک کتاب‌هایم زحمت کشیده‌ام. کتاب‌هایی دارم که مدت‌هاست در ارشاد منتظر مجوز نشر است. وقتی رفتم سراغ کتاب "صد سال تنهایی"، اتفاقی یکی از دوستان اصل کتاب را برایم هدیه آورد و من متن را خواندم و برایم جذاب بود. پیش از انقلاب ترجمه بهمن فرزانه هم بود که تجدید چاپ نمی‌شد. اولین ترجمه‌ای که خیلی جدی و رسمی برایش وقت گذاشتم "صد سال تنهایی" بود. و الان 11- 12 سال است که در ارشاد مانده و مجوز نگرفته است. قبلا فقط ترجمه بهمن فرزانه بود ولی الان این کتاب با چند ترجمه مختلف چاپ شده است. ولی من برای کارم ارزش قائل بودم و روی اصلاحات آن کوتاه نیامدم. بارها بابت یک جمله کتابم با ارشاد چانه زدم که اگر با فرهنگ، هویت و شرع ما جور نیست اجازه دهید حذف نکنم و طوری منظور نویسنده را برسانم که مفهوم از دست نرود. مثلاً کتاب "جشن تولد" سه یا چهار سال در ارشاد بود. به من گفتند از صفحه 92 تا 108 را حذف کن. دقیقاً جایی که جشن تولد اتفاق می‌افتاد، گفتم نمی‌توانم این کار را بکنم. پس از کلی بحث و جلسه با اداره کل کتاب و مذاکره و نامه‌نگاری و پس از رفت و آمدهای بسیار توجیه کردم دوستان را که این بخش‌ها در متن باید باشد تا قبول کردند. ولی قبل از من یک خانمی متن را ترجمه کردند، یه کلمه نوشتند و سه نقطه گذاشتند و دوباره چند خط بعد سه نقطه. خب مخاطب بیچاره وقتی این ترجمه‌ها را می‌خواند با خود می‌گوید این همان پینتری است که اینقدر از او حرف می‌زنند و نمایشنامه‌هایش جزو آثار شاخص تئاتر قرن بیستم است؟ متوجه قصه نمی‌شود چه برسد به هویت‌اش. خیلی غم‌انگیز است که مترجم به دقت ترجمه‌اش فکر نکند و فقط به مسابقه بیهوده و بی‌حاصل کی اول چاپ می‌کند و کی نفر اول است بیاندیشد. یک بار در سفر دبی، در کتابفروشی بزرگی برنامه رونمایی جهانی از کتاب " کتابخانه غرائب" هاروکی موراکامی را داشتند و من کتاب را خریدم، یکی دو ماه گذشت تا آن را ترجمه کنم و به ناشر بدهم. اما در طی ده پانزده روز از رونمایی جهانی، دو تا ترجمه از کتاب منتشر شد و به بازار آمد. برایم جالب است که وقتی کتابی از ترجمه تا مجوز و نشر و پخش، ده پانزده روز طول می‌کشد یعنی مترجم حتی فرصت دوباره خواندن متن ترجمه‌اش را ندارد. اما خب زمان ثابت می‌کند کدام ترجمه ماندگار است و کیفیت دارد و کدام یک ندارد.\nبا توجه به اینکه پینتر را ترجمه کردید و مطالعه کردید و غور و تفکر پیرامون‌اش بوده چرا کمتر اجرای عمومی از پینتر می‌بینیم. علت خاصی دارد؟ خود متن مشکل دارد یا کارگردان‌های ما از پس اجرایش بر نمی‌آیند؟\nتا یک دوره‌ای که خود هارولد پینتر دچار سوء‌تفاهم بود. به دلیل یهودی بودنش اجازه کار داده نمی‌شد. اما با موضع‌گیری‌های انتقادی در روزهای پایانی عمرش با سیاست‌های انگلیس و آمریکا به شدت مقابله کرد و مقاله‌های تندی نوشت و کم کم مشکلات و ذهنیت‌های غلط از روی او برداشته شد. اولین مجوزهایی که برای اجرای نمایش‌هایش داده شد، زمانی بود که من خودم در مرکز هنرهای نمایشی بودم. از اواخر سال 92 اجراهایی دیدم و توجه به او جدی‌تر شد. البته نمایش‌هایش فضاهای دشواری دارد و در چند سطح دارد اتفاق می‌افتد. درک دنیای پینتری سهل‌الوصول نیست، نویسندگانی چون نیل سایمون، تنسی ویلیامز، آرتور میلر و... جهان پیرامونی‌شان جهان قابل درکی است اما جهانی که پینتر خلق می‌کند جهان متفاوت و پیچیده‌ای است. وقتی اثری ریشه در تئاتر ابزورد دارد، کار سخت‌تر هم هست. برای همین به جز استثنایی چون "در انتظار گودو" بکت، حال و حوصله مواجه شدن با تئاتر ابزورد را کم می‌بینیم. به عنوان مثال، یکی از چهار قطب اصلی تئاتر ابزورد "آرتور آداموف" است که من نمایشنامه مشهور "استاد تاران" او را ترجمه کرده‌ام اما تا حالا کسی نمایشی از او اجرا نکرده است. از نمایشنامه‌های یونسکو جز یکی یا دو تا نمایش، اثر دیگری از او کار نشده است. به نظرم در این حوزه، جز تجربه بسیار شاخص "سیاها" ژان ژنه که حامد محمد طاهری و گروه نرگس سیاه کار کردند کسی سراغ این گونه نمایشی نرفته است.\nپینتر هم یک جهان دشواری دارد برای درک، باید زندگی خود نویسنده را بدانی، حال و هوایی که متن را نوشته، یک بچه یهودی که دوران کودکی و نوجوانی‌اش را در فضای جنگ دوم جهانی و بعد از آن طی کرده و فضای امنی برای رفت و آمد در سطح شهر و خیابان نداشته است. بچه تنهایی بوده و درتنهایی خودش بیشتر کتاب می‌خوانده و پس از ورود به دانشگاه نمایشنامه‌نویسی را شروع می‌کند. اگرچه خودش باور ندارد و به مرور و تشویق دوستانش برایش جدی می‌شود. دنیایش خیلی درونی است و حال و هوای متن‌هایش چندان رو و بیرونی نیست. علاوه بر این که هنرمند باید آن را درک کند مخاطب هم باید درکی از آن داشته باشد و بفهمد. خوب این سختش می‌کند مگر اینکه نگاه دیگری به آثار پینتر انداخته و آن را منطبق بر شرایط جامعه خودمان بکنیم. چون این کار سختی است پس کمتر سراغش می‌روند. مثلاً پینتر تأکید دارد که نمایشنامه‌هایش حال و هوای کمدی دارد و تماشاگر باید بخندد. ولی وقتی متن را می‌خوانی خنده‌ای در آن نمی‌بینی و این نشان از تفاوت فرهنگی ما دارد. مخصوصاً این که ما آدم‌های خیلی خوش‌خنده‌ای نیستیم و ترجیح‌مان به گریه کردن است تا خندیدن. اگرچه سخت است ولی اگر دنیایش شناخته شود حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.\nپس جای کار دارد، زمینه‌هایش فراهم نیست، کارگردانی که وقت بگذارد و دنیایش را کشف کند، نداریم.\nدر زمانی که کل مدت تمرین تئاتر یک ماه شده است و یک دورخوانی و دکوری زده شود یا نه و به هر ترتیبی شده یک جایی اجرا برویم و تماشاگر را به سالن بیاوریم، دیگر فرصتی برای کشف امثال پینتر و جهانش باقی نمی‌ماند.\nچنین سوء‌تفاهمی هم برای عباس نعلبندیان وجود دارد. سعی کردید با نمایشنامه‌خوانی در تئاتر شهر زمینه اجرا را برایش فراهم کنید ولی نشد. علت چیست؟ چرا بعضی‌ها سعی می‌کنند جلوی ایشان را بگیرند در حالی‌که ایشان نسبت به خیلی‌های دیگر که دارند اجرا می‌شوند مسئله ممنوعه‌ای ندارد.\nواقعاً ندارد. در خاطراتم گفتم، بین همه کسانی که در پژوهش‌هایم در مورد کارگاه نمایش به آن‌ها برخوردم، مثلاً اجراهایی که گروه آقای خلج انجام می‌دادند. از اجراهای آشور بانی پال یا آربی آوانسیان همه را کنکاش کردم و عباس نعلبندیان را دوست داشتم چون، یک جهان ایرانی رو به جلویی داشت. ضمن این که پا در سنت‌های ایرانی داشت، نیم نگاهی هم به تجربیات آوانگارد غربی می‌انداخت. دنیایش برایم جالب بود، این که یک آدمی که از خانواده مذهبی آمده و وقتی وارد تئاتر می‌شود خیلی تئاتر جدی ندیده و جهانش را با همان تصورات خودش و نمایشنامه‌های رادیویی که در دکه روزنامه فروشی پدرش می‌شنیده، می‌سازد. زندگی من خیلی به او گره خورد. وقتی پایان‌نامه کارشناسی ارشدم را می‌نوشتم محبور بودم تمام آثارش را کنکاش و جستجو کنم و تمام خاطرات و هر آنچه از او بود را مطالعه کنم. فکر می‌کنم جداً در حق ایشان جفا شده است. هر آدمی که در دوران پیش از انقلاب زندگی و کار می‌کرده که لزوماً آدم بدی نبوده. پدران ما هم قبل از انقلاب زندگی می‌کردند، بعد از انقلاب هم آمدند و کار کردند و شغلی برگزیدند. هر کسی نسبت به شغل خودش در آن فضا کار می‌کرده است، الان که نمی‌شود کسی را توبیخ کرد به دلیل آنچه که در فضای گذشته بوده. ایشان هم هنرمندی بودند که مثل بقیه در آن فضا و با توجه به شرایط فرهنگی و اجتماعی آن دوره کار می‌کردند.\nبه غلط ایشان به تنهایی مورد بازخواست قرار گرفت، چون یک نویسنده و مترجم بود و مدیر اجرایی کارگاه نمایش بود و جور خیلی‌های دیگر را کشید.\nهر کس در آن زمان می‌خواست تئاتر کار کند جز این که یا در کارگاه نمایش وابسته به تلویزیون ملی ایران کار کند یا در وزارت فرهنگ و هنر گزینه دیگری نداشته است. اگر با تلویزیون کار می‌کردی به رضا قطبی منتصب بود و اگر با فرهنگ و هنر کار می‌کردی وابسته به پهلبد. در غیر این صورت نمی‌توانستی کار کنی چون شرایطی دیگر وجود نداشت. کسانی که تئاتر تجربی کار می‌کردند و آوانگارد بودند و سعی می‌کردند نگاه نویی داشته باشند به ناچار وارد کارگاه نمایش می‌شدند. عباس نعلبندیان در آن زمان یک نمایشنامه در مورد مفهوم عاشورا و زندگی امام حسین نوشته است که بر تارک ادبیات نمایشی ایران می‌درخشد. نمایشنامه "ناگهان هذا حبیب الله..." نمایشنامه شاخصی است که هیچ‌وقت نمی‌توان آن را از طاقچه ادبیات نمایشی ایران برداشت و حذفش کرد. جزو آثار شاخص است. همیشه دلم برایش می‌سوخت که چرا هیچ‌وقت به این آدم توجهی نشده و چرا هیچ‌وقت به اندازه ارزش و اعتبارش به او بها داده نشده است. نمایشنامه‌هایش را خواندم و دیدم واقعا تجربه‌های ایشان ارزشمند است. ما این همه شعار می‌دهیم و حرف می‌زنیم از اینکه فرهنگ عاشورایی را باید در جامعه پیاده کنیم، اما نتوانسته‌ایم آثار شاخصی غیر از چند نمونه مثل "روز واقعه" بهرام بیضایی و "ناگهان هذا حبیب اله" تولید کنیم که اینقدر خوب فرهنگ عاشورایی را توضیح داده باشد. برخلاف آقای بیضایی که نگاه تاریخی به واقعه کربلا داشته است. نعلبندیان تلاش کرده است با نگاهی به زندگی امروزی یک فرد که چطور در میان جماعت نادان قرار می‌گیرد و آن جمع او را به خاطر دانایی و شعور و فهمش از بین می‌برند موضوع را تبیین کند. مگر کار نعلبندیان غیر از این بوده؟ یک آدمی در تنهایی در ظهر عاشورا دقیقا گرفتار همین می‌شود. بعد ما بیاییم این نکته را که یک فرد از فشار اجتماع نادان، می خواره شده است یا دوستی‌ای با دختر همسایه دارد بهانه کنیم و کل اثر را زیر سؤال ببریم. مگر فیلم "محمد رسول اله" مصطفی عقاد صحنه‌های غیرقابل پخش ندارد؟ از اول انقلاب تا حالا آنها را سانسورکرده و بقیه فیلم را پخش می‌کنیم. این فیلم برای کلیه فرهنگ‌ها ساخته شده است ما هم یکی از فرهنگ ها هستیم که با حذف برخی صحنه‌ها آن را پخش می‌کنیم، ولی کل فیلم را که دور نمی‌ریزیم. مگر در قرآن کریم از قوم لوط و گناهانشان صحبت نمی‌شود یا رابطه یوسف و زلیخا. مگر می‌شود "مثنوی معنوی" مولانا یا کلیات سعدی را به خاطر بخش‌هایی از آن‌ها کنار گذاشت. در اجرای ما هم قرار بود دو شب نمایشنامه‌خوانی شود و بعد در سالن استاد سمندریان اجرا کنیم. ولی طبیعتاً قرار نبود همه صحنه‌ها و دیالوگ‌ها را عین به عین متن اجرا کنیم. ولی عده‌ای حتی حاضر به دیدن یا گوش کردن آن نشدند. همه اینها بهانه بود. اصل موضوع و یک مسئله فرهنگی قربانی جناح‌بندی‌های سیاسی شد. در این که یک جناحی می‌خواهد با جناح دیگری دعوا کند. نگاه کوته‌بینانه‌ای که فرهنگ و ادب و هنر را قربانی جریانات سیاسی می‌کند. این جناح یا آن جناح پنج سال هست ده سال هست و دیگر نیست. باشد یا نباشد به فرهنگ و هنر چه ارتباطی دارد؟ وقتی روی فرهنگ و هنر تأثیر می‌گذاری جهان مردم را خراب می‌کنی. تأثیراتش پنجاه یا صد ساله است و نمی‌شود آن را به راحتی تغییر داد. به گمان من می‌توان وضعیت اقتصادی را طی ده بیست سال درست کرد ولی وضعیت و خطاهای فرهنگی را نمی‌شود. ولی کو گوش شنوا؟ برای همین خیلی دلم سوخت. من که عمری را برای کار فرهنگی صرف کرده‌ام. خلاصه از دِینی که نسبت به عباس نعلبندیان بر گردنم احساس می‌کنم، به عنوان کسی که روی کارهایش غور کرده بودم و می‌شناختم‌اش و نتوانستم کار کنم همیشه غمگینم. چون خیلی اجرای خوبی می‌شد هم نمایشنامه‌خوانی هم اجرا. بازیگران بسیار خوبی بودند، از علی سرابی، حسین پاکدل و ژاله صامتی و... ولی قسمت نشد، تا کی و دوباره و کجا اتفاق بیفتد!\nپایان نامه کارشناسی ارشدتان را کتاب نمی‌کنید؟\nچرا با یک ناشری صحبت کردم و کار را آماده کردم. اتفاقا داشتند در مورد آدم‌های معتبر تئاتر ایران مطلب جمع می‌کردند. از من هم پرسیدند چه کسانی را دوست داری کار کنیم؟ من نعلبندیان را پیشنهاد دادم، همینطور آخوندزاده و میرزا آقا تبریزی را. گفتم در مورد ایشان پژوهش‌هایی داشته‌ام و بخش‌هایی از آن در مجله نمایش هم کار شده. اما الان دو یا سه سالی است که مطالب را داده‌ام ولی از چاپ آنها خبری نیست.\nکارگردانی تئاتر را هم دنبال کردی و چند نمایش اجرا کردی. کارهای دیگر چطور؟\nبه شکل حرفه‌ای که دیده شود، من نمایش "مصاحبه" آقای رحمانیان را در سال 88 کار کردم. قرار بود در تئاتر شهر اجرا کنیم. ولی به دلیل مسائلی که در جامعه پیش آمد گفتند به صلاح نیست این متن اینجا اجرا شود و نمایش را در سالن خانه کوچک دانشکده هنر و معماری اجرا کردیم. اجرای خیلی خوبی بود و استقبال خوبی هم شد. در بهمن و اسفند و فروردین هم اجرا رفتیم. سالن برایم خاطره‌انگیز بود چون "بانو آئویی" بهرام بیضایی هم در آن سالن اجرا رفته بود و من دوست داشتم. صحنه به دو نیم تقسیم شده بود و هر قسمت از تماشاگران فقط بخشی از کار را می‌دیدند و بقیه را روی تصویر می‌دیدند و فضای متفاوتی بود. در فضایی که کمتر کسی سراغ ویدئو پروژکشن و پرفورمنس آرت می‌رفت. بعد از آن رفتم سراغ فیلمسازی. تئاتر برای من واقعا دشواری داشت. هر بار قدم می‌گذاشتم اذیت می‌شدم. در سینما به عنوان مدیر پروژه، ناظر کیفی کارهای تلویزیونی بودم و فعالیت کردم و کارهای مختلفی داشتم که یکی از آنها مدیر پروژه فیلم "خانه پدری " آقای عیاری بود. فیلمِ خودم را ساختم به اسم "تعبیر خواب" که تقریباً به جز سیمرغ جشنواره فجر تقریباً در همه جشنواره‌های داخلی و خارجی که فرستاده شد جایزه گرفت. هم بازیگری‌اش برای شهاب حسینی و حمید ابراهیمی و هم تدوین که خانم نازنین مفخم جایزه گرفتند و کارگردانی و دیگر بخش‌ها همه در جشنواره‌های مختلف از یاس و شهر و میلاد و کشورهای خارجی از جمله روسیه و هند و ایتالیا و... تقدیر شد و جایزه گرفت. دو سه سالی درگیر ساخت این فیلم و جشنواره‌ها بودم تا اینکه به پیشنهاد آقای طاهری دوباره به مرکز هنرهای نمایشی آمدم و دوره بسیار سختی را آنجا گذراندیم. یکی دو تا تئاتر دیگر کارگردانی کردم و یک طرحی داشتم که آقای رحمانیان داشتند برایم می‌نوشتند اما مشکلاتی برایشان پیش آمد و فرصت اتمام نمایشنامه نشد و چون نوبت اجرا در تماشاخانه باران داشتم دوباره نمایشنامه "مصاحبه" را کار کردم. با همان بازیگران قبلی ولی شیوه اجرایی جدید و اسم‌اش را تغییر دادم به نام "کشتن گربه بابا فونتن" چون اصلا یک شیوه اجرای دیگری بود. نمایش به 7 یا 8 مونولوگ در هم رفته سه چهار دقیقه‌ای تبدیل شد. کل قصه جابه‌جا شد و پیچیدگی‌هایش تغییر کرد. در سال گذشته هم نمایش "به مناسبت ورود اشکان" را کار کردم که متن‌اش را خیلی دوست داشتم. بازخورد خیلی خوبی داشت و استقبال بسیار خوبی شد. بعد جاهای مختلف کار کردم. از جمله شبکه دو سیما یک سال و نیم از عمر مرا گرفت. طرح سریالی داشتم به اسم "صفحه آخر" درباره زندگی طیب حاج رضایی. ایده‌ای در مورد دوره تاریخی دهه‌های بیست تا چهل. قبل از تولید سریال شهرزاد بود. کلی پژوهش کردیم و من بیش از صد جلد کتاب خواندم و نت‌برداری کردم. با آقای محمد آلادپوش به عنوان فیلمبردار در مورد فیلمبرداری و جزئیات و نوع نگاهی که باید داشته باشیم و بازسازی صحنه‌های واقعی و این که قیام 15 خرداد 42 را چطور باید بگیریم و چه کار کنیم. اما متاسفانه به دلیل بی‌پولی و مشکلات مالی تلویزیون و با اینکه آقای جعفری جلوه هم پشت کار بودند ولی نشد و یک سال و نیم از عمرمان رفت. یک فیلم سینمایی داشتم و پروانه ساخت گرفتم اما نتوانستم بسازمش چون سرمایه‌گذار لحظات آخر پای کار نایستاد و نتوانستیم کار کنیم. اما کوتاه نیامدم. کتاب شعری به نام "هزار پرنده فریاد در گلو" منتشر کردم. رمانی در حال نگارش دارم و فیلمنامه‌ای برای یک فیلم سینمایی آماده کرده‌ام که به محض آماده شدن شرایط خواهم ساخت.\nمن همیشه در طول زندگی یک چیز برایم مهم بود، و آن احساس مسئولیت و جدی گرفتن کاری بود که بر عهده‌ام گذاشته می‌شد. زندگی را سرسری نگرفتم. بنابراین وقتی مرور می‌کنم خیلی تعدد کار وجود دارد از فیلم و تئاتر و بازی و کتاب و ترجمه و نوشتن و... ولی چون همیشه فکر می کردم که در زندگی یک تعهد و رسالتی بر عهده ما هست که باید آن را درست انجام بدهیم. جمله‌ای هست از مارگوت بیکل که می‌گوید: در راه خویش ایثار باید نه انجام وظیفه. این جمله همیشه سرلوحه زندگی من بوده. حتی وقتی مسئولیتی اداری گرفتم و در بدترین شرایط مسئولیتی را پذیرفتم، سعی کردم علیرغم تمام سختی‌ها درست انجامش بدهم و به خودم مدیون نباشم. خدای من شاهد است که در هیچ کدام کم نگذاشتم. مثلاً در کار ترجمه فکر می‌کردم حتی اگر یک نفر می‌خواهد این کتاب را بخواند من باید کارم را درست انجام دهم. برای پیدا کردن یک واژه خوب شاید ده کتاب می‌خوانم و بی‌هدف در میان کتاب‌ها می‌گردم تا واژه درستی را پیدا کنم. مدتهاست ترجمه‌هایی شروع کرده‌ام از تراژدی‌های شکسپیر تحت عنوان "ترجمه‌هایی برای اجرا" که اولین آن هم "هملت" است. برای چند تا از دوستان مثل آرش دادگر خوانده‌ام و مدتهاست منتظر چاپ هستند ولی چون هنوز خودم را راضی نکرده نگه داشته‌ام. قطعاً اشتباهاتی داشته و دارم اما هیچ وقت در کارهایم کوتاهی نکردم. مسئولیت‌هایی داشتم و به خاطر آنها تهمت‌ها و متلک‌هایی شنیده ام، وصله‌هایی چسبانده شده ولی همیشه کار خودم را کردم و احساس می‌کنم کار درستی بوده و به تک تک آنها افتخار می‌کنم. اصولاً هیچ کاری را هم بدون مشورت انجام نمی‌دهم. سعی می‌کنم مشورت کنم و بهترین تصمیم را بگیرم. وقتی تصمیم گرفتم دیگر هیچ چیز جلودارم نیست. به این امید که با این عمرهای کوتاه و هزار جور مشکل و بیماری و... بتوانم به اندازه سر سوزنی برای جامعه خود مفید باشم و اثری هرچند ناچیز بگذارم بلکه این چند صباح عمر را بیهوده هدر نداده باشم.


گناه و مرگ شیطان - پرسمان\nگناه و مرگ شیطان ۱۳۹۸/۱۱/۱۵ - ۹۹ بازدید\nسلام.🐼 خسته نباشید.🐨\nمن وقتی به اشخاصی فکر میکنم که مثل اب خوردن و بدون هیچ مشکلی در دنیا زندگی میکنند و مثل اب خوردن و بدون هیچ مشکلی به بهشت میرن حرصم میگیره.😡😡😠😠😤😤 منظورم از اون اشخاص رو در مطلب زیر گفتم:😠😠😠😠😠😡😡😡😡😡😡😤😤😤😤😤\nمیگن وقتی امام زمان(عج) ظهور کنند; همه بیماری ها از بین میره و چون امام زمان(عج) عدالت رو برقرار میکنند فقر هم از بین میره و به کسی ظلم نمیشه و چون امام زمان(عج) شیطان رو میکشند همه بدی ها هم از بین میره.👼\nاین که اصلا عدالت نیست که ما در جهانی پر از بیماری و فقر و بدی و ظلم زندگی کنیم و دایم در معرض مورد امتحان قرار گرفتن توسط خدا به وسیله فقر و بیماری یا گمراه شدن توسط شیطان باشیم یا مورد ظلم قرار بگیریم و حقمون خورده شه در حالی که کسانی که بعد از ظهور امام زمان(عج) به دنیا میان از اول زندگیشون در جهانی بدون بیماری و فقر و بدی و ظلم زندگی کنند و نه توسط خدا ازمایش بشند و نه امکان این وجود داشته باشه که توسط شیطان گمراه بشند و نه مورد ظلم قرار بگیرند و در نهایت ناز و نعمت و خوشی تمام زندگیشون رو بگذرونند.😠😡😤😠😠😠😠😡😡😡😡😡😤😤😤😤😤😤😤\nکسانی که بعد از ظهور امام زمان(عج) به دنیا میان معلومه هیچ گناهی نمیکنند چون شیطان نیست که اون ها رو گمراه کنه و معلومه که همیشه شکرگزار خدا هستند چون هیچ مشکلی ندارند. نه مریض میشند و نه فقیر میشند و نه مورد ظلم قرار میگیرند.😤😤😡😡😠😠\nاون وقت روز قیامت خدا هم ما رو که در جهانی پر از بدی و ظلم و بیماری و فقر زندگی میکردیم محاکمه میکنه و هم کسانی رو که بعد از ظهور امام زمان(عج) به دنیا اومدند و در تمام زندگیشون نه بدی و نه ظلمی دیدند و نه فقری و نه بیماری. دنیا برای ما جایی برای امتحان بوده و برای کسانی که بعد از ظهور امام زمان(عج) به دنیا میان جایی برای خوش گذرونی. این جوری که کسانی که بعد از ظهور امام زمان(عج) به دنیا میان مثل اب خوردن و بدون هیچ مشکلی زندگیشون در دنیا رو گذروندند و مثل اب خوردن و بدون هیچ مشکلی هم به بهشت میرن. این که اصلا عدالت نیست.😠😠😠😠😠😠😠😡😡😡😡😡😡😡😤😤😤😤😤😤😤😡😡😡😡😡😡😡😠😠😠😠😠😤😤😤😤😤😤😤😡😡😡😡😡😡😡😠😠😠😠😠😠😤😤😤😤😤😤😤😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😠😠😠😠😠😠😠😠😠😠😠😠😠😠😠😠😠😤😤😤😤😤😤😤😤😤😤😤😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😤😤😤😤😤😤😤😤😠😠😠😠😠😠😠😠😠😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😡😤😤😤😤😤😤😤😤😠😠😠😠😠😠\nچنین برداشت هایی درباره ظهور درست نیست و نیازمند آن است که شما مطالعات خود را در زمینه مهدویت بالا ببرید. هر ملت و جامعه ای ، دارای یک سری مزایا و فضیلت هاست که دیگران ندارند و این ظلم و بی عدالتی در حق کس دیگر نیست ؛ بلکه هر کس به اندازه نعمت ها و امکاناتش ، مورد بازخواست و حساب رسی قرار خواهد گرفت. چنان که مردم دوران بعثت پیامبر اکرم و حکومت اسلامی در مدینه تحت رهبری و ولایت آن حضرت قرار داشتند و در عین حال مسوولیت هایشان نیز سنگین بود و البته تبعیض و بی عدالتی نسبت به سایر زمان ها نبود. با این حال از نظر پیامبر اکرم ، مردم دوران غیبت از آنان با فضیلت تر اند. یکی از اصحاب می گوید: روزی در خدمت حضرت بودیم و غذا خوردیم؛ ابوعبیده که جزو رجال معروفِ دوروبرِ پیغمبر بود [حضور داشت و گفتیم:] شما کسی بهتر از ما هم می‌شناسید؟ اوّل که به تو ایمان آوردیم، اسلام را اختیار کردیم؛ بعد هم که با تو آمدیم و جنگ کردیم؛ بهتر از این چه می‌شود؟ شما کسی بهتر از ما را سراغ دارید؟ قالَ: بَلى قَومٌ مِن اُمَّتی یَأتونَ مِن بَعدِکُم فَیُؤمِنونَ بی پیغمبر (صلّی الله علیه و آله) فرمودآن کسانی که به من ایمان می‌آورند، در حالی که من را ندیده‌اند، از شما افضلند. آن کسانی که آن وجود نورانی را ندیده‌اند، آن معجزات را ندیده‌اند، آن تأثیرِ نَفَس را ندیده‌اند، آن کسانی آن تجسّم توحید، تجسّم اخلاق، تجسّم فضیلت، تجسّم همه آرزوهایی را که ممکن است به ذهنِ برترینِ انسان‌ها برسد -که رسول اکرم (صلّی الله علیه و آله) بود- ندیده‌اند، در عین حال به او ایمان آورده‌اند و وظایف شرعی‌شان را انجام داده‌اند و جهاد در راه خدا هم کرده‌اند، معلوم است که از شما افضلند؛ درست است؛ مقتضای عقل و قاعده هم همین است.\nدر هر حال هر جامعه و گروه و فردی ، به اندازه لیاقت و ظرفیت خود از الطاف و عنایات الهی برخوردار هستند و اگر جامعه ای در برهه ای خاص ، مشمول عنایت الهی ( مثل دوران بعثت پیامبر اکرم ) شد ، این ظلم و بی عدالتی نسبت به دیگران نیست. در عین حال که هر چقدر نعمت و امکانات بشر زیاد باشد ، به همان اندازه هم مکلف و مسوول خواهد بود و تکالیفش زیاد خواهد گردید. شما هم الان در دوران انتظار و تحت ولایت حجت غایب الهی زندگی می کنید و نسبت به جوامع دیگر ، این برتری را دارید که بدون حضور امام در جامعه و در غیبت او ، به او ایمان می آورید و وظایف خود را انجام می دهید و در عین حال از هدایت های پنهان او برخوردار می شوید که سایر مردم از این امر بی بهره اند.\nاما در مورد شیطان گفتنی است که در روایات اسلامی وارد است که در آغاز حکومت کریمه مهدوی، تنها صدایی که از سراسر عالم شنیده خواهد شد، ندای رسای برابری، عدالت و یکتاپرستی خواهد بود. در این روز شیطانِ مطرود به دست باکفایتِ حضرت حجت(عج) از میان برداشته خواهد شد. البته این نکته نیز در باب این روایت وجود دارد که مرگ شیطان به معنای نابودی کامل خواهد بود و یا عدم تأثیر او بر ابنای بشر؟ که این نکته مورد بحث و کنکاش محققان است. گویی در این روایت اینگونه اشاره شده که در زمان ظهور حضرت ولی عصر(عج)، آنقدر بازار اغوای شیطان کساد و بی رونق می شود که گویی او دیگر وجود ندارد و هیچ اثری از او یافت نمی شود. در هر حال، چه معنای حقیقی موت و یا معنای استعاره ای آن شامل حال شیطان در عصر ظهور گردد، این نکته اتقان می یابد که مورد اشاره شده در باب ابلیس و بیان «یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ» همان روز ظهور و قیام حضرت ولیعصر(عج) است. بنا بر این بیان قرآن کریم می بایست بعد از قیام حضرت ولی عصر(عج)، دیگر فردی دچار گمراهی و ضلالت نگردد، پس چگونه است که با توجه به پایان مهلت شیطان، باز گروهی در عصر ظهور در مقابل حضرت حجت(عج) می ایستند؟ در آیه اشاره شده و روایات مطروحه، سرنوشت ابلیس مطرود بیان شده است. این مقؤله می بایست مورد توجه قرار گیرد که طبق آیات فراوان دیگر قرآن کریم، مسئله اختیار و بقای تکلیف الهی انسان، تا پایان دوران و قیام قیامت، مورد تأکید و سفارش قرار گرفته است. درست است که ابلیس به دست باکفایت امام عصر(عج) از میان برداشته خواهد شد، اما انسان کماکان مختار خواهد بود و این قدرت انتخاب و گزینش اوست که می تواند همچنان وی را بر مدار حق و حقیقت و یا گمراهی و ضلالت حرکت دهد. امروزه و یا در تمامی دوران های خلقت، تمامی عصیان ها و نافرمانی های انسان از وجود شیطان منبعث نمی شود، بلکه پاره ای از این سرکشی ها به علت نفس اماره و خوی تفاوت خواه و عصیانگر آدمی است. در قرآن کریم یک شیطان بزرگ تعریف شده که همان ابلیس مطرود است، اما در همان بیانات، سخن از نفس سرکش و ناآرامِ آدمی نیز به میان آمده است. قرآن کریم می فرماید: «وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِی إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّی إِنَّ رَبِّی غَفُورٌ رَحِیمٌ»؛ در جای دیگر سخن از شیاطین جن و انس است: «مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاس مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاس». بنابر این، اگر اختیارات آدمیان باقی خواهد بود و تکالیف الهی نیز همچنان بر دوش انسان ها قرار خواهد داشت، نمی توان بیان کرد که پس از اتمام وقت معلوم، دیگر شخصی گرفتار گمراهی و ضلالت نخواهد شد. نکته مهم در عصر ظهور در این مسئله است که، یکی از عوامل مهم و تأثیرگذارِ اغوا و فریب آدمیان از میان خواهد رفت و راه سعادت و کمال، بیشتر و بهتر روی مخلوقات گشوده خواهد شد. شاید سؤال اساسی در این دیدگاه وجود داشته باشد که آیا اساساً در دوره بعد از ظهور، می توان گناه و عصیان نکرد؟ در پاسخ می بایست بیان کرد که اختیار و قدرت انتخاب انسان تا انتهای امر، برای او همچنان وجود خواهد داشت. این نکته نمی بایست باعث خلط مبحث شود. اینکه مانعی برای تحقق گناه در عصر ظهور در برابر انسان قرار خواهد داشت به طور کامل، پذیرفتنی نخواهد بود. اما نکته اینجاست که افرادی که در عصر ظهور مرتکبِ گناه و عصیان می شوند می بایست انگیزه ای برای انجام گناه داشته باشند. درست است که در عصر ظهور با توجه به گسترش عقلانیت و دانشِ فراگیر، امکان کژی و پلشتی به طور محسوسی از بین خواهد رفت اما، همچنان، نفس سرکش و تمامیت خواه و ناآرام انسان او را به کسب هر چه بیشتر امکانات و استفاده حداکثری از لذّات و شهوات فرا خواهد خواند. می بایست توجه داشت که ریشه های روانی در انجام گناه، بسیار بسیار حائز اهمیت هستند. در خیلی از موارد جهالت ها و تبعیض ها و بی عدالتی ها باعث پیدایش بزه و گناه هستند، اما اگر جامعه ای به تحقیق دست یابد که در آن، گسترش عدل و توسعه عقل شکوفا گردد، آیا می توان انتظار داشت که اختیار از انسان سلب شود؟ در این جامعه قطعاً شرایط عصیان و گناه از بین خواهد رفت، ولی؛ این امر به طور کامل ریشه کن نخواهد شد؛ زیرا انسان تا مادامی که مختار است، می تواند در هر مسیری وارد شود و از هر امری که بخواهد تبعیت نماید.


ویتامین های ضروری در بدنسازی [بایگانی] - انجمن پایگاه دانلود کتاب\nانجمن پایگاه دانلود کتاب > ورزش > سایر ورزش ها > ویتامین های ضروری در بدنسازی\nتوجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : ویتامین های ضروری در بدنسازی\nسلول‌های بدن ما به ویژه سلول‌های عضلانی نیاز به ویتامیهای ضروری در بدنسازی دارند و برای متابولیسم مناسب و رشد و نگهداری خودشان به واکنش‌های بیوشیمیایی معین تکیه می‌کنند. برای انجام این واکنش‌ها احتیاج به ویتامین‌های ویژه‌ای است که به تجزیه و تسهیل واکنش‌های بدن کمک می‌کنند. بدون این ویتامین‌ها هیچ اتفاقی روی نمی‌دهد، حتی اگر یکی از این مواد ضروری ناقص باشد، یک بدنساز پیشرفته می‌تواند دچار مشکل شود یا حتی پیشرفت وی متوقف شود. اگر این ویتامین‌ها نباشند، تولید انرژی یا رشد ماهیچه‌ها به زحمت انجام می‌شود و توده عضلانی شروع به تحلیل رفتن می‌کند و تراکم استخوان‌ها رو به زوال خواهد گذاشت و همه سیستم‌های بدن شروع به ضعف می‌کنند. بیشتر اوقات ما مواد ضروری بدن را فراموش می‌کنیم و تنها به مواد انرژی‌زا مثل کربوهیدرات‌ها و پروتیین‌ها و چربی‌ها توجه داریم. ویتامین‌ها به دو بخش تقسیم می‌شوند، ویتامین‌های محلول در چربی و محلول در آب؛ ویتامین‌های محلول در چربی شامل (K, E, D, A) هستند و به این نام مشخص شده‌اند و در بافت چربی بدن ذخیره می‌شوند و نباید روزانه دوباره ذخیره شوند، زیرا افزایش میزان این ویتامین‌ها به مسمویت منتهی می‌شود و در ذخیره آن باید دقت کرد.یکی از موضوعات بسیار مهم برای ورزشکاران استفاده از مکمل‌های غذایی است و اینکه چه بخورند، چه مقدار بخورند و چه وقت بخورند؟ در نظر داشته باشید یک رژیم مکمل غذایی بعضی مواقع می‌تواند بی‌اثر باشد مثل اینکه از زیبایی یک جنگل به خاطر درختان آن غافل شویم. یعنی هدف اصلی مصرف مکمل‌ها را فراموش کنیم و متوجه نشویم دقیقا یک بدنساز موفق، چه کاری انجام می‌دهد.\nبیشتر ورزشکاران بدنسازی ([Only registered and activated users can see links]) اهمیت ویتامین C را در موفقیت نمی‌دانند. ویتامین C یک آنتی اکسیدان است که سلول‌های ماهیچه‌ای را محافظت می‌کنند و از خطر رادیکال‌های آزاد جلوگیری می‌کند و باعث بهبودی در رشد می‌شود و ماده نگهدارنده استخوان‌ها و ماهیچه‌ها است و استرس را کاهش می‌دهد. علاوه بر اینها، در جذب آهن موثر و ضروری است و کمک در اکسیژن‌رسانی به وسیله اتصال اکسیژن به هموگلوبین است. همچنین در آزاد کردن هورمون‌های آنابولیسم جنسی شرکت می‌کنند.


تاریخ ارائه : 12/11/2013 9:33:00 AM\nآقا هادی بچه گیلان است، بندر انزلی، پدرش کارگر جزء بوده و در فصول خاصی از سال هم با صیادی و ماهیگیری، مخارج زندگی را تأمین می کرده است. دروس مدرسه را در همان محل خود می خواند و در اواخر دوره دبیرستان بر اساس علاقه قلبی و دوستان خوب خود به افتخار سربازی امام زمان علیه السلام نائل می شود.\nابتدا در همان بندر انزلی مشغول دروس حوزه می شود و سپس مدت چهار سال را در حوزه علمیه مشهد مقدس درس خوانده است.\nشیخ هادی ما هم بسیجی است و هم طلبه، رزمنده و جانباز جنگ هم هست؛ لذا وقتی از وجود مدرسه جانبازان اطلاع می یابد، در سال 1370 به قم می آید و در مدرسه علمیه جانبازان ادامه تحصیل می دهد. اتفاقاً من هم که به این مدرسه آمدم، توفیق شد که با وی هم حجره شوم؛ بعد از مدت کمی زندگی با وی، او را شخصی مؤدب، طلبه ای مقید، فردی منظم و با اخلاق یافتم، خوش اخلاق، خوش مشرب، .....\nاحتمالاً سحرها قبل از همه بیدار می شد و پس از خواندن نماز شبش، رادیو را روشن می کرد تا قرآن بخواند و اذان بگوید و سپس نماز جماعت صبح برگزار شود.\nاز این به بعد بیشتر با هم بودیم، سر ساعت به درس می رفتیم، سر ساعت می خوابیدیم، سر ساعت غذا می خوردیم و مباحثه و برنامه حرم و زیارت.\nمدتی که دوست خوبم شیخ موسی قمرزاده نیز با ما هم حجره شده بود، می گفت: مگر شما را کوک کرده اند که اینگونه اتوماتیک شدید؟ البته گاه کنایه هم می زد که شما صبحانه همه اش مربا هویج می خورید.\nحضرت حجت الاسلام و المسلمین جناب آقای شیخ هادی حبیبی ستوا دروس خارج فقه و اصول را نزد آیات عظام مکارم شیرازی، وحید خراسانی و تفسیر را نزد آیت الله جوادی آملی تلمذ کرده است. مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه مفید قم گرفته و دوره تربیت مربی اخلاق را نیز در موسسه امام خمینی قم به مدت دو سال گذرانده است.\nحاج آقا حبیبی بر اساس لیاقتی که داشته اینک سال هاست که در سنگر خطابه امامت جمعه خدمت می کند؛ مدت سه سال به عنوان اولین امام جمعه بخش رحیم آباد گیلان منصوب می شود و اینک نیز چند سال امام جمعه شهرستان رضوانشهر گیلان است.\nروحانی جانباز ما خیلی تلاش می کند که فرد موفقی باشد و خدمتی کند و مردم را راهنمایی نماید و ظاهراً نیز موفق بوده است. ما نیز به داشتن چنین دوستانی افتخار می کنیم. دعای ما توفیق بیشتر وی می باشد و سلامتی و خدمت بیشتر برای ایشان آرزو داریم. الهی آمین


سالمترین مراقبان پوست، در آشپزخانه شما هستند! - سلامانه\nشنبه، ۲۱ مرداد ۱۳۹۶ - ساعت: ۱۲:۳۵:۴۹\nنسخه چاپی سالمترین مراقبان پوست، در آشپزخانه شما هستند!\nسلامانه : اغلب ما سعی می کنیم با استفاده از کرم ضد آفتاب، کلاه آفتابی و لباس های آستین دار، از رسیدن اشعه خورشید به پوست جلوگیری کنیم. اما به هر حال نمی توان به طور کامل جلوی اشعه های خورشید را گرفت. برخی از مواد غذایی شامل موادی هستند که موجب ترمیم پوست شما خواهند شد.\nبه گزارش آوای سلامت ،اما آیا می دانید قرار گرفتن در معرض نور خورشید، میزان آنتی اکسیدان موجود در خون شما را کاهش خواهند داد؟ به همین دلیل بهتر است تا سطح آنتی اکسیدان خون را همیشه بالا نگه دارید. مصرف موادغذایی حاوی آنتی آکسیدان، می تواند به سلامت پوست کمک کرده و از آن در برابر نور خورشید و سایر خطرات، محافظت نماید:


تالار گفتگوی بیداری اندیشه-بررسی ادله ولایت فقیه\nبررسی ادله ولایت فقیه\nزمان کنونی: ۵/مهر/۹۹, ۶:۰۱ میهمان گرامی، خوش آمدید! (ورود — ثبت نام)\n۱:۵۶, ۱۸/تیر/۹۶ (آخرین ویرایش ارسال: ۱۸/تیر/۹۶ ۲:۰۵ توسط حقیقتجو.)\nبحث پیرامون ولایت فقیه یکی از بحث هایی است که کمتر در سایت بیداری اندیشه به آن پرداخته شده و جای خالی آن در لابلای بحثهای عقیدتی و سیاسی احساس میشود. همانطور که میدانید برخی از افراد این اصل را از ملزومات مذهب تشیع میدانند و در مقابل عده ای هم مخالف این اصل هستند و مسند ولایت فقیه را یکی از بدعتهای بوجود آمده در مذهب تشیع اعلام میکنند. همانطور که در مورد ولایت بلافصل حضرت علی (علیه السلام) و امامت سایر ائمه معصوم تحقیق کردن و به حقانیت آنها ایمان آوردن ضروری است عقل حکم میکند که در مورد این مسئله ی مهم هم تحقیق و سپس قبول یا رد کنیم. قبل از وارد شدن به بحث گفتن این نکته ضرورت دارد که صحبت بر سر مسند ولایت فقیه هست نه شخص خاصی.\nبرای شروع بحث یکی از ادله ی عقلی که توسط آیت الله مصباح یزدی بیان شده را از سایت ایشان کپی میکنم و در انتها دلیل مخالفان برای رد آنرا ذکر میکنم. جزییات این ادله ی عقلی را میتوانید در سایت ایشان مطالعه بفرمائیید. دوستان کارشناس عزیز لطف بفرمایند و در بیان سایر ادله عقلی و نقلی همیاری کنند شاید به امید خدا به نتیجه مطلوب رسیدیم.\nدليل عقلى اوّل: اين دليل بطور خلاصه از مقدمات ذيل تشكيل مى‌شود:\nالف ـ براى تأمين مصالح فردى و اجتماعى بشر و جلوگيرى از هرج و مرج\nب ـ حكومت ايده آل و عالى ترين و مطلوب ترين شكل آن، حكومتى است كه امام معصوم (عليه السلام) در رأس آن باشد و جامعه را اداره كند.\nج ـ بر اين اساس كه هنگامى كه تأمين و تحصيل يك مصلحت لازمو ضرورى در حدّ مطلوب و ايده آل آن ميسّر نباشد بايد نزديك ترين مرتبه به حدّ مطلوب را تأمين كرد، لذا در بحث ما هم هنگامى كه مردم از مصالح حكومت معصوم (عليه السلام) محروم بودند بايد بدنبال نزديك ترين مرتبه به حكومت معصوم باشيم.\nد ـ اقربيت و نزديكى يك حكومت به حكومت معصوم (عليه السلام) در سه امر اصلى متبلور مى‌شود: يكى علم به احكام كلّى اسلام (فقاهت)، دوّم شايستگى روحى و اخلاقى به گونه‌اى كه تحت تأثير هواهاى نفسانى و تهديد و تطميع‌ها قرار نگيرد (تقوى)، و سوّم كارآيى در مقام مديريت جامعه كه خود به خصلت‌ها و صفاتى از قبيل درك سياسى و اجتماعى، آگاهى از مسائل بين المللى، شجاعت در برخورد با دشمنان و تبهكاران، حدس صائب در تشخيص اولويت هاو... قابل تحليل است.\nآیت الله مصباح یزدی برای اثبات مقدمه ج دو مثال ذکر کرده اند و اینطور بیان میکنند که:\nمقدّمه سوّم اين استدلال شايد به تعبيرى مهم ترين مقدمه آن باشد. براى توضيح اين مقدّمه بهتر است از يكى، دو مثال استفاده كنيم:\nفرض كنيد ده نفر انسان، آن هم انسان هاى ممتاز و برجسته كه وجود هر يك براى جامعه بسيار مفيد و مؤثّر است در حال غرق شدن هستند و ما اگر با همه امكانات و تجهيزات و افراد نجات غريقى كه در اختيار داريم وارد عمل شويم فقط مى‌توانيم جان هفت نفر از آنها را نجات دهيم و سه نفر ديگر غرق خواهند شد. در چنين وضعيتى عقل سليم چه حكمى مى‌كند؟ آيا مى‌گويد چون نجات جان همه اين ده نفر ممكن نيست و سه نفر آنان قطعاً غرق خواهند شد، ديگر لزومى ندارد شما دست به هيچ اقدامى بزنيد؟ يا مى‌گويد اگر نجات جان همه ممكن بود البتّه بايد براى نجات جان همه ده نفر اقدام كنيم امّا اگر نجات جان همه ده نفر ممكن نبود در مورد هفت نفر باقى مانده تفاوتى نمى‌كند همه هفت نفر را نجات\nدهيم يا شش نفر را نجات دهيم يا پنج نفر را و يا آن كه فقط براى نجات جان يك نفر اقدام كنيم و به هر حال در صورتى كه نجات جان همه ممكن نباشد آن چه ضرورت دارد اصل اقدام براى نجات است امّا على رغم امكان نجات جان همه هفت نفر باقى مانده، تفاوتى نمى‌كند كه براى نجات جان همه هفت نفر اقدام كنيم يا اين كه مثلاً فقط جان دو نفر يا حتّى يك نفر را نجات دهيم؟ و يااين كه قضاوت و حكم قطعى عقل اين است كه اگر نجات جان همه ده نفر (مصلحت تام و كامل) ممكن نيست بايد براى نجات جان همه هفت نفر باقى مانده (نزديك ترين مرتبه به مصلحت تامّ و كامل) اقدام كنيم و مجاز نيستيم حتّى يك نفر را كنار بگذاريم؛ تا چه رسد به اين كه بخواهيم مثلاً پنج يا شش نفر ديگر را هم به حال خود رها كنيم و براى نجات جان آنان هيچ اقدامى ننماييم؟ مسلّم است كه قضاوت و حكم قطعى عقل همين گزينه سوّم خواهد بود و هيچ گزينه ديگرى از نظر عقل قابل قبول نيست.\nو يا فرض كنيد انسانى در دريا مورد حمله كوسه واقع شده و ما اگر براى نجات جان او هم اقدام كنيم قطعاً كوسه يك يا دو پاى او را قطع خواهد كرد و خلاصه اگر هم موّفق شويم او را نجات دهيم حتماً دچار نقص عضو خواهد شد.\nسؤال اين است كه در اين صحنه عقل ما چه حكمى مى‌كند؟ آيا مى‌گويد چون بالاخره نمى‌توانيم او را كاملا صحيح و سالم بيرون بياوريم بنابراين ديگر لازم نيست كارى انجام دهيم بلكه كافى است بنشينيم و تماشا كنيم چه پيش مى‌آيد؟ يا عقل هر انسان عاقل و با وجدانى قطعاً حكم مى‌كند كه گر چه يقيناً يك يا دوپاى او قطع مى‌شود و دچار نقص عضو خواهد شد امّا به هر حال بايد براى نجات جانش اقدام كرد و عدم\nمكان نجات او بطور كاملا صحيح و سالم (مصلحت صد در صد) مجوّز عدم اقدام براى نجات يكانسانِ يك پا(مصلحت ناقص) و تماشاى خورده شدن او توسّط كوسه نخواهد بود؟ به نظر مى‌رسد پاسخ روشن است.\nقضاوت و حكم عقل در اين دو مثال در واقع بر مبناى يك قاعده كلّى است كه مورد قبول و اذعان عقل است؛ همان قاعده‌اى كه مقدّمه سوّم استدلال ما را تشكيل مى‌دهد:\n«هنگامى كه تأمين و تحصيل يك مصلحت لازم و ضرورى در حدّ مطلوب و ايده آل آن ميسّر نباشد بايد نزديك ترين مرتبه به حدّ مطلوب را تأمين كرد.»\nو بحث فعلى ما هم در واقع يكى از مصاديق و نمونه هاى همين قاعده كلّى است.\nو اما دلایل مخالفین برای رد این ادله ی عقلی:\nدر موارد الف و ب مخالفتی وجود ندارد و اختلاف بر سر موارد ج و د می باشد. در مورد مثالهایی که آیت الله مصباح یزدی برای اثبات مقدمه ج ذکر کردند باید گفت که عقل در مورد نجات دادن فردی که در حال غرق شدن هست حکمی ندارد بلکه این یک حکم شرعی است که آدم جان انسان بی گناه را نجات بدهد. در مورد نجات جان 7 نفر از 10 نفر باز عقل حکمی ندارد و این شرع است که حکم میکند انسان جان هر تعدادی را که می تواند نجات دهد. لذا ایشان مقدمه ای که آورده اند اصلا یک مقدمه عقلی نیست. شاید بتوان گفت در مورد این مثال دل آدم می سوزد وا فراد غرق شده را تا آنجایی که بتواند نجات می دهد نه اینکه این یک حکم عقلی باشد. از طرفی دیگر اگر یک حکم عقلی می بود می بایست در مورد تمام افراد بشر صدق میکرد. مثلا همانطور که تمام افراد بشر بنا بر حکم عقل دست خود را به سمت آتش نمیبرند چون میدانند که باعث سوختگی میشود در اینجا هم تمام افراد بشر می بایست در صورت مشاهده غرق شدن فردی دیگر مبادرت به نجات وی کنند و این در صورتی است که خیلی از افراد همچنین کاری را انجام نمیدهند. در مورد مثال کوسه هم عقل حکمی ندارد بلکه یک حکم اخلاقی و شرعی ست. دلیل دیگر اینکه این یک قاعده ی کلی نیست که در هر کجا به تمام یک چیز نتوانستیم دست یابیم باید به بخشی از آن که می توانیم دست یابیم. این قاعده در خیلی از امور صدق نمیکند. مثلا فرض کنید روزه ماه رمضان از ساعت 4 صبح تا 8 شب است. اگر فردی نتواند تمام این 16 ساعت را روزه بگیرد آیا می توان گفت که بهتر است 10 ساعت آنرا روزه بگیرد؟ واضح است که همچنین امری هم از نظر عقل و هم از نظر شرع مورد قبول نیست. خب دلایل بطلان مقدمه ج ذکر شد و از آنجایی که اثبات این مقدمه شرط قبول مقدمه د است پس در صورت باطل بودن مقدمه ج مقدمه د هم خود بخود باطل می شود.\nمغالطه قیاس مع‌الفارق\n(۱۸/تیر/۹۶ ۱:۵۶)حقیقتجو نوشته است:\nتشکر بایت رعایت قوانین و اینکه مبحثی مجزا ایجاد کردین\nسعی کنین با عقل بیایین جلو نه با نقل .\nمیدونی که یه مطلب گفتی و هرجا نیاز باشه بهش استناد میکنم.\nاگه کسی با نظریه و یا خود ولایت فقیه مشکل و یا ایرادی داره اینقدر سطح علمی داره که مستنداتی ارایه بکنه بهش و پاسخ بگیره . اگه شما نقدی معتبر ، مستند و البته عقلی به این بحث داری خوشحال میشیم بیان کنی .\n(۱۸/تیر/۹۶ ۱:۵۶)حقیقتجو نوشته است: برای شروع بحث یکی از ادله ی عقلی که توسط آیت الله مصباح یزدی بیان شده را از سایت ایشان کپی میکنم و در انتها دلیل مخالفان برای رد آنرا ذکر میکنم.\nاگه نظر مخالفین ( با ذکر نام و مستندات ) رو هنوز ارایه ندادین بگین که بدونیم . و اگه بیان شد که کو گوینده این نقد ؟\nهرزمان مستند گویی رو توی مباحثاتی که نیاز به نقل قول هست رو رعایت کردین موفقیت کسب میکنین.\nراستی ایکاش تعریفی جامع از خود ولایت فقیه (ولایت فقیه مطلقه ) رو تبیین میکردین بعد ... .\nبا این همه منتظر دفاعیات شما هستیم .\n(۱۸/تیر/۹۶ ۶:۱۵)عبدالرحمن نوشته است: مغالطه قیاس مع‌الفارق\nصبر کن ببنیم به نتیجه میرسه یا اینکه مثل مابقی مباجث رها میشه . سابقه حکم به ... میکنه.\n(۱۸/تیر/۹۶ ۱۹:۱۸)mahdy30na نوشته است: تشکر بایت رعایت قوانین و اینکه مبحثی مجزا ایجاد کردین\n1. شما فکر کنید که این نقد از طرف شیطان الشیاطین است! اگر حق هست بپذیرید اگر هم نیست با دلیل رد کنید.\n2. مستند گویی در جایی لازم است که بخواهیم دلیل نقلی برای مطلبی بیان کنیم. شما توی این صحبتهای آیت الله مصباح یزدی جایی میبینید که به شخصی یا کتابی استناد کرده باشند؟ جواب خیر هست چون استدلال عقلی خودشان را بیان میکنند. پس از بنده هم مطالبه ی سند نکنید.\n3. تعریف ولایت فقیه: سرپرستی فقیه جامع الشرایط که تمام اختیارات امام معصوم (علیه السلام) را در عصر غیبت دارا است.\n4. منتظر دفاعیات من هستید؟؟؟ فکر میکنم شما باید دفاعیات خودتون رو ارائه بدین بر این نقدی که صورت گرفته!!\nادله ی اثبات ولایت فقیه زیاد نیست و فرصت برای بررسی اونها بسیار. شما فعلا اگر بر جایی از این نقدی که شد اشکالی وارد هست بفرمایید تا مستفیض بشیم.\n(۱۹/تیر/۹۶ ۱:۱۳)حقیقتجو نوشته است: 1. شما فکر کنید که این نقد از طرف شیطان الشیاطین است! اگر حق هست بپذیرید اگر هم نیست با دلیل رد کنید.\nنوع تعصبی که دارین نشون میده بحث کردن باشما مثل خیلیای دیگه هست که با پیشفرض هایی که دارین اصلا دقت به کلام نمیکنین و فقط چیزهایی که بهتون گفته شده و یا فکر میکنین اونم بدون تدبر و تفکر ، رو فقط بیان میکنین .\nپیش از پاسخ به مطالب معلوم الحال شما باید تذکر بدم که فقط بریدن قسمتی از نظرات و مطالب که پیش و پس اون رو برش و نا لازم میدونین خودش گواه هست بر صداقت و تعصب شما عقل رو شما نه تعریفی ازش میتونی بکنی ( همونطور که در بحث های پیشین شما وا موندی توی موضوعیتش و هم اینکه اگه قرار باشه عقل ها همه یه خکمی رو صورت بدن که بدیهی باشه خیلی تناقضات رو میتونم براتون لیست کنم که بین عقول ( البته نه عقل سلیم ) اختلاف روی حتی یک موضوع اما در جاهای مختلف توش احکام مختلف صادر میکنه .\nوارد این مسیر نشین ، از الان به شما میگم توش به دست انداز می افتین ) پس اینقدر غقل عقل نکنین .\nگرامی اگه بلد نیستی پاسخ بدی دلیل نداره اسمون ریسمون ببافی ، بعدشم کلام شما سراسر مغالطه توش موج میزنه .\n(۱۹/تیر/۹۶ ۱:۱۳)حقیقتجو نوشته است: 2. مستند گویی در جایی لازم است که بخواهیم دلیل نقلی برای مطلبی بیان کنیم. شما توی این صحبتهای آیت الله مصباح یزدی جایی میبینید که به شخصی یا کتابی استناد کرده باشند؟ جواب خیر هست چون استدلال عقلی خودشان را بیان میکنند. پس از بنده هم مطالبه ی سند نکنید.\nنظر مخالفین رو وقتی دارید بیان میکنید نباید بگیم مخالفین چنین و چنان ، ایا از روی هوا حرف زدن رو کسی میپذیره ؟\nایشون نظر خودشو رو با پشتوانه مطالعاتی و فقهی خودشون بیان کرذن ( هرچند شما خیلی هاش رو مصادره کردین ) ولی اگه نظر برخی از مخالفین رو ک نگاه میکنیم میبینیم عقل که هیچ توش هیچ دلیلی وجود نداره چز عناد و کوته نظری . پس سعی کنین جامع پاسخ رو نگاه کنین.\n(۱۹/تیر/۹۶ ۱:۱۳)حقیقتجو نوشته است: 3. تعریف ولایت فقیه: سرپرستی فقیه جامع الشرایط که تمام اختیارات امام معصوم (علیه السلام) را در عصر غیبت دارا است.\nپس تغریف ولایت مطلقه رو شما پیپذیری /\n(۱۹/تیر/۹۶ ۱:۱۳)حقیقتجو نوشته است: 4. منتظر دفاعیات من هستید؟؟؟ فکر میکنم شما باید دفاعیات خودتون رو ارائه بدین بر این نقدی که صورت گرفته!!\nشما مدعی هستین که ادله ای برای نقد و مخالفت با ولایت فقیه دارید نه ما ، گرامی دقت کنین که مطالبتون رو چطور نکارش میکنین .\nخوب الان شما توی ارسال نخست نظر موافق رو نقل و مثلا رد کردین . در حالی که ...\nوقتی از فقاهت و علوم مربوطه که ابزار این رشته هست ( با کمال پوزش ) سر رشه و علم ندارید با دو صغری کبرایی که اساسش مغالطه هست میخوایین رد کنین ، خودش نشون میده که هنوز ادعاتون استوار نشده و نیاز به تحکیم و کار داره .\nمنتظرم ولایت فقیه رو ( از نوع ولایت مطلقه ) چطور میخوایین با عقل ناسلیم رد کنید.\nدوستان پیشنهاد میکنم ادامه و قبل مطاللبی که از جناب مصباح نقل قول شده رو از متن کتاب مطالعه بفرمان .\nدوست گرامی گول دو تا اسم رو نخور که مثلا مخالف بودن بلکه برو محتوا رو بخون ک سرچی مخالف و یا بهتر هست بگم نظرشون چی هست .\nکاهی مخالف رو به معناد مقابل و گاهی به معنای عذم پذیرفتن تام قرار میگیره . پس دقت کنن دوستان سر الفاظ .\nبا تشکر . دفاعیا شما و مستنداد غقلی شما رو ببینیم چطوری پیش میخوایین ببرین .\nفقط یه سوال کوچیک از شما در مورد یه موضوع\nشما تصور کن فقط زمان برای نجات 1 نفر داری که از اب نجاتش بدی ؛ اونم از بین 2 نفر و فقط همین اندازه وقت داری که یکی رو نجات بدی تاکید کردم چون میدونم در میری از پاسخ ،عقل حکم میکنه چه کنی ؟ ایا هر دو یا اینکه یکی و اون یک نفر رو چطور انتخاب میکنی و چرا ؟ این رو حتما پاسخ میخوام ، حتی اگه بقیه سوالارو پاسخ نمیدی این رو عقلی میخوام برام پاسخ بدی . با تشکر\n۱۹:۵۲, ۱۹/تیر/۹۶ (آخرین ویرایش ارسال: ۱۹/تیر/۹۶ ۱۹:۵۲ توسط حقیقتجو.)\n(۱۹/تیر/۹۶ ۱۶:۲۷)mahdy30na نوشته است: فقط یه سوال کوچیک از شما در مورد یه موضوع\nبقیه مطالبی که نوشتین رو فاکتور گرفتم تا بتونم جواب این سوال رو بدم.\nوقتی برای یک موضوعی ادله ی عقلی بیان میشه یکسری قواعد عقلی تعریف میشه و بر اساس اونها به یک نتیجه ی نهایی میرسیم. اگر یکی از قواعد تعریف شده مشکل داشته باشه نتیجه ی به دست اومده هم قابل قبول نیست. مثلا وقتی میگید الف=ب و ب=د پس نتیجه می شود که الف=د. در صورتی که مشخص شد الف با ب برابر نیست پس نتیجه بدست اومده هم رد میشه.\nدقت کنید که اینجا فقط دلیل عقلی بیان شده و هنوز وارد مباحث فقهی نشدیم که توی ادله نقلی به اون پرداخته میشه. پس برای بررسی آن نیازی به فقیه و مجتهد بودن نیست.\nآیا سوال یا قاعده ای که شما مطرح کردی و مشابه با مقدمه ج آیت الله مصباح یزدی هست یک قاعده عقلی ست؟ یک قاعده وقتی عقلی ست که خلاف آن اثبات نشود. مثلا قانون علیت رو در نظر بگیرین. وقتی میگیم در جهان مادی هر معلولی یک علت دارد این یک قاعده عقلی ست چون خلاف آن را نمی توان در جهان ماده ثابت کرد. چنانچه علم فیزیک در آینده ثابت کرد که در جهان ماده برخی معلول ها وجود دارند که نیاز به علت ندارند این قانون عقلی اعتبار خود را از دست خواهد داد.\nدر مورد قاعده ای که برای نجات جان 1 نفر از 2 نفر مطرح شده عقل هیچ حکمی ندارد و ممکن است حالتهای مختلف پیش آید. حالت اول اینکه فرد هیچکدام را نجات ندهد. حالت دوم اینکه فقط یکی را نجات دهد و حالت سوم اینکه اقدام به نجات جان هر دو نفر کند حتی اگر به قیمت از دست دادن جان خودش تمام شود. این که کدام حالت اتفاق می افتد را عقل حکم نمیکند بلکه وجدان حکم آنرا صادر میکند. همونطور که قبلا گفته شد این مقدمه اصلا یک مقدمه عقلی نیست که با آن بتوان چیزی را از نظر عقلی اثبات کرد.\nآیت الله مصباح یزدی در ادامه ی صحبتهاشون اینطور بیان کردند که بعنوان یک قاعده ی کلی «هنگامى كه تأمين و تحصيل يك مصلحت لازم و ضرورى در حدّ مطلوب و ايده آل آن ميسّر نباشد بايد نزديك ترين مرتبه به حدّ مطلوب را تأمين كرد.»\nخب اگر این اصل یک قاعده ی کلی باشه پس خلاف اون نباید وجود داشته باشه. بر اساس این قاعده ی کلی اگر شخصی نتونه از ساعت 4 صبح تا 8 شب روزه بگیره باید نزدیکترین مرتبه به حد مطلوب رو تامین کنه و مثلا بجای 16 ساعت 10 ساعت روزه بگیره. یا اگه کسی نتونه وضو رو بطور کامل بگیره باید قسمتی از اون رو که میتونه بجا بیاره مثلا فقط صورت و دستهای خودش رو با آب بشوره. خب مسلم هست که همچنین چیزی غیر ممکن است. پس این قاعده یک قاعده ی کلی نیست که در همه جا صادق باشه. درسته؟ وقتی ثابت شد این یک قاعده کلی نیست و خلاف اون میتونه وجود داشته باشه پس نتایج بعدی که از اون گرفته شده هم نمیتونه قابل قبول باشه. الان بفرمایید کجای این مطالب مغالطه است؟ محل مغالطه رو دقیق ذکر کنید. ممنون\n(۱۹/تیر/۹۶ ۱۹:۵۲)حقیقتجو نوشته است: سلام\nگرامی شما توی چند خط اول برای خودت اسمون ریسمون میبافی و بعدم که ...\nقاعده با سوال خیلی فرق داره ،تخصصیش رو فاکتور بگیریم عامیانشم باز یکی نیست . بعدشم من فقط یه سوال خیلی اسون با پاسخی اسونتر مطرح کردم ولی ...\nسوال رو دقت کن مجدد\nدقت مجدد ، #یک_نفر / دلیل #عقل برای #انتخاب ؟\nگرامی هم سوال و هم شقوق اون واضح هست ، پس بجای حالت بندی که طرح کردین یکم یه سوال دقت کنین جون پاسخ توش هست ، بله همیشه استثنا وجود داره مثل شما که یک حکم عقلی رو چنان برای خودتون پیچیدین که بجای پاسخ روشتش به ... رسیدین .\nسوال بنده ربطی به سوال جناب مصباح نداشت بلکه این یه سوال بسیار ساده و بسیار کاربردی هست که متاسفانه میتونم بگم شما از پاسخ دادنش واموندید .\nبحث روزه و ... رو با مباحث معین خودش بسنجید نه هر چیزی رو با چیزی غیر هم جنسش . این کار شما خودش نمونه ای از مفالطات و عدم تسلط به مباحث هست گرامی .\nنمونه این موضوع رو توی بحث زیر میبینین\n(۱۹/تیر/۹۶ ۱۹:۵۲)حقیقتجو نوشته است: آیت الله مصباح یزدی در ادامه ی صحبتهاشون اینطور بیان کردند که بعنوان یک قاعده ی کلی «هنگامى كه تأمين و تحصيل يك مصلحت لازم و ضرورى در حدّ مطلوب و ايده آل آن ميسّر نباشد بايد نزديك ترين مرتبه به حدّ مطلوب را تأمين كرد.»\nوقتی میگم از قواعد و اصول این مباحث بی اطلاع هستید ناراحت میشید .\nاز مطلب شما یه نتیجه جالب میشه گرفت با این اوصافی ک گفتید .\nالبته میمونم بعد از ادله نقلیتون بیان کنم .\nحتما که به این ادله عقلی اکتفا نمیکنین و از ادله نقلی هم برای بحثتون کمک میگیرید.\nامیدوارم در پست بعد بدونین چی بگید جون اگه بازم اسمون ریسمون باشه باید از شما خدا حافظی کنم چون وقتم ارزشش بیشتر از این مطالب و مباحثی هست که نتیجش معین هست .\n(۱۹/تیر/۹۶ ۲۱:۱۴)mahdy30na نوشته است: گرامی شما توی چند خط اول برای خودت اسمون ریسمون میبافی و بعدم که ...\nاجازه بدین تکلیف این ادله ی عقلی مشخص بشه بعد بریم سراغ دلایل نقلی. آسمون ریسمون نبافتم فقط روش استدلال عقلی رو بیان کردم و قانون علیت رو بعنوان مثال ذکر کردم. شاید شما تعریف جدیدی از استدلال عقلی دارید که بنده متوجه نمیشم!\nشما میگید قاعده با سوال فرق داره اما باید بگم قاعده میتونه بصورت سوالی یا خبری عنوان بشه. اینکه شما بصورت سوال پرسیدی در نهایت میخوای با جوابی که داده میشه یک قاعده رو ازش نتیجه بگیری دیگه!\nشما خودتون میگید جواب توی سوال هست!! پس در واقع اینجا اصلا سوالی مطرح نیست چون از قبل جوابش رو دادی! اسم اینجور سوال پرسیدن چی هست؟؟ اجازه بدین سوال رو اینطوری مطرح کنم. اگر زمان فقط برای نجات یک نفر از دو نفر باشد و انسان بخواهد حتما عملیات نجات را انجام دهد چند نفر را باید نجات دهد؟ خب اینکه دیگه سوال پرسیدن نداره و حکم عقلی نمیخواد چون جوابش مشخصه! شما فرض رو بر این گرفتی که عملیات نجات حتما صورت میگیره! اول باید ثابت کنی که بر اساس حکم عقلی حتما عملیات نجات صورت میگیره و حالت دیگه ای پیش نمیاد بعد جواب شما درست میشه. بحث اصلی بر سر صورت گرفتن عملیات نجات هست برادر گرامی. وقتی این موضوع از نظر عقلی ثابت شد اونوقت میتونید نتیجه بگیرید که ولی فقیه هم باید بر اساس حکم عقل عملیات نجات را برای مردم جامعه تا آنجایی که می شود انجام دهد. اگه از قبل عملیات نجات رو بصورت قطعی در نظر گرفته باشین دیگه چی رو میخوایین ثابت کنین؟!\nاتفاقا بحث روزه با بحث ولایت فقیه هم جنس هست چون هر دو مسائل شرعی هستن. هر حکمی که عقل در مورد مثال روزه بگیره میتونیم به بقیه ی مسائل شرعی هم نسبت بدیم.\n(۲۰/تیر/۹۶ ۱:۵۰)حقیقتجو نوشته است: اجازه بدین تکلیف این ادله ی عقلی مشخص بشه بعد بریم سراغ دلایل نقلی. آسمون ریسمون نبافتم فقط روش استدلال عقلی رو بیان کردم و قانون علیت رو بعنوان مثال ذکر کردم. شاید شما تعریف جدیدی از استدلال عقلی دارید که بنده متوجه نمیشم!\n(۲۰/تیر/۹۶ ۱:۵۰)حقیقتجو نوشته است: اجازه بدین تکلیف این ادله ی عقلی مشخص بشه بعد بریم سراغ دلایل نقلی.\nمیگم اسمون ریسمون بهتون بر میخوره\n(۲۰/تیر/۹۶ ۱:۵۰)حقیقتجو نوشته است: شما خودتون میگید جواب توی سوال هست!! پس در واقع اینجا اصلا سوالی مطرح نیست چون از قبل جوابش رو دادی! اسم اینجور سوال پرسیدن چی هست؟؟\nنمیدونم معلم های مدرسه به شما یاد دادن و یا شما فراموش کردین که ، میگفتن با دقت در سوال پاسخ رو میشه ازش به سهولت ازش بدست بیاریم . اگه چنین بود پس اونها هم در طول دوران تحصیل یک کار نابخردانه از شما میخواستن . و ایا این با رفتار عقلایی منافات نداره ؟\n(۲۰/تیر/۹۶ ۱:۵۰)حقیقتجو نوشته است: اجازه بدین سوال رو اینطوری مطرح کنم. اگر زمان فقط برای نجات یک نفر از دو نفر باشد و انسان بخواهد حتما عملیات نجات را انجام دهد چند نفر را باید نجات دهد؟ خب اینکه دیگه سوال پرسیدن نداره و حکم عقلی نمیخواد چون جوابش مشخصه!\nانسان نمیخواد بلکه عقل حکم میکنه ک باید نجات بده وگرنه باید به این عقل ( ببخشین به عاقل بودن ) شک کرد ، البته همیشه استثنا هست و این از بدیهیات هست که گاهی چشم عقل رو کور کنن برخی .\n(۲۰/تیر/۹۶ ۱:۵۰)حقیقتجو نوشته است: شما فرض رو بر این گرفتی که عملیات نجات حتما صورت میگیره! اول باید ثابت کنی که بر اساس حکم عقلی حتما عملیات نجات صورت میگیره و حالت دیگه ای پیش نمیاد بعد جواب شما درست میشه. بحث اصلی بر سر صورت گرفتن عملیات نجات هست برادر گرامی. وقتی این موضوع از نظر عقلی ثابت شد اونوقت میتونید نتیجه بگیرید که ولی فقیه هم باید بر اساس حکم عقل عملیات نجات را برای مردم جامعه تا آنجایی که می شود انجام دهد. اگه از قبل عملیات نجات رو بصورت قطعی در نظر گرفته باشین دیگه چی رو میخوایین ثابت کنین؟!\nعقل اگه عقل سلیم باشه و اگه موانعی نباشه به حکم عقل پاسخش روشنه . البته ما در حوادث چند ماه پیش عدم تعقل رو در افرادی که ادعا ی عاقل بودن داشتن دیدیم که چطور برای یک لایک بیشتر جلوی ماشینهای اتش نشانی و ... رو میگرفتن تا یک سلفی بگیرن . پس استثنا هست و اونم بخاطر پرده اندازی روی عقل .\nاین شما هستی که باید خلاف رو اثبات کنی وگرنه اثبات رفتار مثبت رو ، ثابت نمیکنن مگر اینکه خلافش باشه که اونم ادله رو مدعی میاره . کمی مغالطه گری رو کنار بزارین و کمی تامل کنین در مطالب تا مفاهیم رو درک کنین . هم قاعده البینه و هم اصل برائت . رو یک مطالعه صورت بدین .\nاصل برائت هم که دیگه تعریفش اظهر من الشمس هست .\nبنده یک سوال پرسیدم و کاری به بحث ولایت وقیه ندارم بلکه شما هستین سعی میکنین باهم ربط داده و قیاس کنین ، بنده فقط میخواستم شما کمی از عقل برای یافتن پاسخ کمک بگیرین که بازم ... . حقیقتجو گرامی ، شما میدونین که توی احکام نمیشه قیاس کرد یا اینکه در جهل به سر میبرین ؟\nتوی روزه که مثال میزنین حق ندارین کمتر و یا بیشتر از زمانی معین بمونین و افطار نکنین ، ولی شما در نماز و روزه و مواردی که در شاخه اقل و اکثر ( استقلالی - ارتباطی ) هست رو اگه مطالعه داشته باشی ( کلید دادم دست تا مطالعه کنی ) میتونی درک کنی که چرا در یکی کمتر و یا حد کمالش رو باید انجام بدی . بحث روزه میره توی اقل و اکثر ارتباطی گرامی ، ولی شما باید در خیلی از موارد برسی کنی ببنین ایا شبهه وجوبی در ولایت فقیه هست یا اینکه .... براتون نمیتونم اینجا همه رو بگم چون بحثش گشترده میشه و همینم که بلد هستین قشنگ از یادتون میره .\n(۲۰/تیر/۹۶ ۱:۵۰)حقیقتجو نوشته است: بحث اصلی بر سر صورت گرفتن عملیات نجات هست برادر گرامی. وقتی این موضوع از نظر عقلی ثابت شد اونوقت میتونید نتیجه بگیرید که ولی فقیه هم باید بر اساس حکم عقل عملیات نجات را برای مردم جامعه تا آنجایی که می شود انجام دهد. اگه از قبل عملیات نجات رو بصورت قطعی در نظر گرفته باشین دیگه چی رو میخوایین ثابت کنین؟!\nدایره درک عقل تا کجا هست گرامی؟ ایا در احکامی که وجود داره عقل قدرت درک داره ؟ خودش به خودی خود قوه فهمش رو داره ؟ یا اینکه درجایی که شارع حکمی رو معین نکرده جواز داده که با ابزاری که معین و مشخص هست ( اونم خودش معین میکنه ) برای یافتن احکام ظاهری ، وگرنه احکامی که واقعی هستن که تکلیفش معینه ولی برای احکام ظاهری با شرایط معین ، باید براش حکم صادر کرد ، توی این راه عقل هم همراهی میکنه ، پس سعی نکین با هم اینها رو خلط کنین .\nیه سوال ، ایا نماز خوندن 4 رکعتی رو اگه 3 رکعتی بخونی ( شک کنی 3 رکعت خوندی یا 4 رکعت ) ایا نماز باطله یا اینکه با توجه به شرایطی که معین هست نماز صحیح میشه .\nشک میکنی که نماز 4 رکعتی رو 3 رکعت خوندم یا 4 رکعت عقل چی میگه ؟ میگه بخن اشکال نداره یا میگه نه کم خوندی و یا میگه درست خوندی تازه زیادیم خونی\nعقل اینجا چی میخواد حکم کنه؟\nاینجا ناچاری به کجا مراجعه کنی ، عقل ؟ احکام ؟ مرجع ؟ .... ؟\nداره فعالیت عقل اونقدر گسترده نیستکه بخوای هر حکمی رو ازش بگیری مگر اینکه داده هایی که بهش میدی تا ازش خروجی بگیری رو براش تفهیم شده باشه نه اینکه بهش بفهمونی ، و ناچار یه حکمی رو بگیری که میتونه غلط باشه . پس اینقدر عقل عقل نکنین .\nمیشه بفرمایین از دید عقل و حکم عقل ، وجود امام و شارع دین اصلا لزوم داره یا نه؟ عقل ک داریم چرا شارع بیاد برای ما احکام وضع کنه ؟\n(۲۰/تیر/۹۶ ۱:۵۰)حقیقتجو نوشته است: اتفاقا بحث روزه با بحث ولایت فقیه هم جنس هست چون هر دو مسائل شرعی هستن.\nقیاس در احکام ؟؟؟؟؟ در شرعی بودن جای خودش ولی ایا میشه احکام رو با هم مقایسه و حکم استخراج کرد ؟ نکنه شما از پیروان جناب ابوحنیفه هستین که دوست دارین همش قیاس کنین؟\nتا جایی که بنده اطلاع دارم شیعه و فقه شیعه قیاس رو در احکام نمیپذیره .\nاینو بخون برات خوبه\nتو کتاب اختصاص شیخ مفید ( ره ) صفحات 189 تا 190 بیان میشه که :\nمحمد بن عبيد، عن حماد، عن محمد بن مسلم قال: دخل أبو حنيفة على أبي عبد الله عليه السلام فقال له: إني رأيت ابنك موسى يصلي والناس يمرون بين يديه فلا ينهاهم، وفيه ما فيه فقال أبو عبد الله عليه السلام: ادع لي موسى، فلما جاءه قال: يا بني إن أبا حنيفة يذكر أنك تصلي والناس يمرون بين يديك فلا تنهاهم، قال: نعم يا أبه إن الذي كنت اصلي له كان أقرب إلي منهم، يقول الله تعالى: " نحن أقرب إليه من حبل الوريد ." قال: فضمه أبو عبد الله عليه السلام إلى نفسه وقال: بأبي أنت وامي يا مودع الأسرار . فقال أبو عبد الله عليه السلام: يا أبا حنيفة القتل عندكم أشد أم الزنا ؟ فقال بل القتل، قال: فكيف أمر الله في القتل بشاهدين وفي الزنا بأربعة ؟ كيف يدرك هذا بالقياس ؟، يا أبا حنيفة ترك الصلاة أشد أم ترك الصيام ؟ قال: بل ترك الصلاة، قال: فكيف تقضي المرأة صيامها ولا تقضي صلاتها، كيف يدرك هذا بالقياس ؟، ويحك يا أبا حنيفة النساء أضعف على المكاسب أم الرجال ؟ قال: بل النساء، قال: فكيف جعل الله للمرأة سهما " و للرجل سهمين ؟ كيف يدرك هذا بالقياس ؟، يا أبا حنيفة الغائط أقذر أم المني ؟ قال: بل الغائط، قال: فكيف يستنجى من الغائط و يغتسل من المني ؟ كيف يدرك هذا بالقياس ؟، ويحك يا أبا حنيفة تقول سأنزل مثل ما أنزل الله ؟ قال أعوذ بالله أن أقوله، قال: بلى تقوله أنت وأصحابك من حيث لا تعلمون. قال أبو حنيفة: جعلت فداك حدثني بحديث نحدث به عنك، قال: حدثني أبي محمد ابن علي، عن أبيه علي بن الحسين عليهم السلام، عن أبيه الحسين بن علي عليهما السلام، عن أبيه علي ابن أبي طالب صلوات الله عليهم أجمعين قال: قال رسول الله صلى الله عليه و آله: إن الله أخذ ميثاق أهل البيت من أعلى عليين وأخذ طينة شيعتنا منا ولو جهد أهل السماء وأهل الأرض أن يغيروا من ذلك شيئا " ما استطاعوه، قال: فبكى أبو حنيفة بكاء " [ شديدا " ] وبكى أصحابه ثم خرج وخرجوا.\nیه قسمتهایی رو نگی کردم ولی شماهه رو بخون . حداقل امام صادق علیه السلام رو دیگه عالم میدونین که ؟ ایا امام یا ابو حنیفه غیر احکام صحبت کردن ؟ چرا امام مثل شما قیاس نکرد ؟ اما ابوحنیفه قیاس کرد ؟ مراقب باشین که کجا چی بیان میکنین .\nایا اینها احکام نیستن؟ اگه نیستن پس چی هستن /؟؟؟؟ دقت کنین که قیاسهای که میکنین شما رو به کجا میبره و جهل به مباجث فقهی و احکام استخراجی عقلی ( که بر اساس عدم داده های صحیح به عقل و تحلیل غلط بخاطر اون داده های اشتباه هست ) منتح به این میشه که فقط مطالب رو پشت هم دومینویی بیان کنین .\nپس میگم اسمون ریسمون ناراحت نشو ، یسری چیزها بهتون گفتن ولی شما بد یا برداشت کردی یا اینکه بد توضیح دادن به شما یا اینکه اصلا دوست داری فقط چیزی رو که دوست داری بیان کنی.\nاین بحث بسته میشه چون نه بار علمی داره مطالب شما و نه اینکه بر اساس قواعد مباحثه عقلی و ... صورت داره میگیره از سوی شما .\nپست بسته میشه\nکسی اگه اگه اعتراضی داشت به معاون و یا مدیر بخش اطلاع بده .\nولایت فقیه همان ولایت رسول خداست! تفکر 54 16,487 ۱۵/فروردین/۹۶ ۱۶:۲۵\nشناخت بیشتر از ولایت مطلقه فقیه + نظرات و توضیحات آیت الله بهجت در باب ولایت فقیه warior 60 25,945 ۷/تیر/۹۳ ۱۹:۰۱\nولایت فقیه و انتقاد عبدالرحمن 0 1,076 ۱۹/خرداد/۹۲ ۰:۲۵\nپرسشها و پاسخ ها پیرامون ولایت فقیه دوست خدا 12 5,232 ۲۰/مرداد/۹۱ ۱۹:۵۶\nنظر حضرت ایت الله جوادی املی درباره ولایت مطلقه فقیه. vahrakan 0 1,179 ۲۲/اردیبهشت/۹۱ ۰:۰۵


۰۶ فروردين ۱۳۹۴ - ۰۹:۱۳\nمجله آهنگ ایده آل - رضا نامجو: همیشه بوده و هست، نمی شود کتمان کرد که هر پسری، تحت تاثیر اولین قهرمان زندگی خود یعنی پدرش نباشد و دوست نداشته باشد راهش را ادامه بدهد. در هر شاخه ای هم این ماجرا بوده و هست. از فوتبال و «حجازی» ها و «پروین» هایش بگیر تا سینما با «ارجمند» ها و «شریفی» ها و «فرهادی» ها.\nموسیقی ، پدران و پسران موسیقی ایران\nاقدام شجریان درباره ممنوعیت اجرای کنسرت\nدرباره پسرانی که در موسیقی راه پدر را ادامه دادند\n10:38 - 1394/01/06\nسلام. البته به جا بود که نام استاد محمدرضا شجریان در اول لیست باشد نه در آخر!\nدرود بر روان برترینها که به این مهم پرداخته، استاد اول و آخر نداره همیشه اوله\n11:43 - 1394/01/06\nهمایون شجریان از بین فرزندان سایر اساتید ، بدون شک موفق ترین آنها از نظر توانایی ،استعداد و کیفیت و محبوبیت و موفقیت آثار است ، من هم با نظر دوست عزیز موافقم ، نام این پدر و پسر باید در ابتدای لیست میبود.\n12:02 - 1394/01/06\nاما خود استاد شجریان چیز دیگری است واقعا در حق این استاد جفا شده است اما بداند در دل مردم ایران جا دارد\n16:20 - 1394/01/06\nفوق العاده بود.دست شمادردنكنه برترينها.\n16:31 - 1394/01/06\nنمیدونم چرا از پاپ خون های فعلی اصلا خوشم نمیاد!\nسنتی خونهای قدیمی خیلی بهترن!\nهر چند کلا ترجیح میدم خارجی گوش کنم!\n17:23 - 1394/01/06\nایولا دارن دو تا استاد خـــــواجه امــــیری هـــــــا\n19:47 - 1394/01/06\nببخشید یه سوال پدر فرزاد فرزین هم خواننده بوده آیا؟؟؟\nسمیــــــرا جیو جیو\n23:05 - 1394/01/06\nاز سهراب پور ناظری بسی خوشم میاد\nدر درجه بعد از همایون شجریان..\n01:14 - 1394/01/08\nپس چرا حرفی از کوروش یغمایی و پسرش کاوه نزدید؟\n02:28 - 1394/01/08\nخانواده کامکارها باید بهشون آفرین گفت. اینها چند نسل هنرمند پرورش خواهند داد ، پسر لطفی همون پسر قشنگ کامکاره؟\n19:59 - 1394/01/09\nخواجه امیری پدرشه یا پدربزرگش ؟!


نسخه هفتم iOS جهشی عظیم نسبت به فرم سنتی iOS بود و تغییراتی انقلابی را در طراحی این محصول به همراه داشت. البته به همراه همه قابلیت‌هایی که اپل معرفی کرد، امکاناتی هم هستند که کم و بیش مخفی مانده‌اند. پنج مورد از این قابلیت‌ها را در ادامه با هم مرور می‌کنیم. این قابلیت‌ها به شما کمک می‌کنند بهره‌وری‌تان را افزایش دهید و بعد از مدتی فکر می‌کنید که چگونه بدون آن‌ها زندگی می‌کردید.\nآیا سیری دایما نام شما را به اشتباه تلفظ می‌کند؟ می‌توانید به این دستیار دیجیتال دوست‌داشتنی تلفظ دقیق نام‌تان را آموزش دهید. سی‌ری را فعال کنید و بگویید:\nبازدید سال : 43,532\nبازدید کلی : 689,394


خواص نعنا بیابانی – روزنامه پزشکی ایران\nخانه / طب سنتی / خواص نعنا بیابانی\nیکی از مهم ترین خواص نعنا بیابانی کاهش تب است. این گیاه برای سال ها توسط آریایی ها بدین منظور مصرف شده است. تحقیقات نشان می دهد که این گیاه سرشار از ماده ای به اسم مونتول می باشد. مونتول یکی از مهم ترین ضد تب ها بشمار می رود و از آن در ساخت بسیاری از دارو ها استفاده می شود. نوشیدنی چای نعنا باعث می شود تا شما از درون احساس خنکی کنید و از همین رو تب کاهش پیدا کند. در سال 2000 تحقیقانی بر روی 50 مرد و زن، که به تب دچار شده بودند انجام شد. محققان به تمام افراد از عصاره این گیاه تزریق کردند. نتایج به دست آمده شگفت انگیز بود. 80 درصد مصرف کنندگان در همان ساعت اول، تا 10 درجه تبشان کاهش پیدا کرد.\nبرچسب هامونتول وگیری از عفونت های زخم ها کاهش تب کاهش دل درد بهبود هضم تقویت دستگاه ایمنی جلوگیری از تهوع و استفراغ خواص نعنا بیابانی خواص نعنا بیابانی و پوست خواص ضد اسپاسم درمان مشکلات تنفسی\nمطلب قبلی 6 محرک و ماشه اصلی شروع درد را بشناسید\nمطلب بعدی کاهش خطر بیماری‌های قلبی-عروقی با مصرف روزانه 1 تخم مرغ\nشی یا شیا میوه نوعی درخت تنومند به اسم Vitellaria paradoxa می‌باشد که به خانواده …\nجمبو میوه درختی تنومند به اسم Syzygium cumini می‌باشد که به خانواده موردیان تعلق دارد. …


gooya news :: politics : روز زن، فرياد زنانه "جهان ديگري ممکن است" سرکوب شد! گزارش "شهروند" از مراسم روز زن در پارک دانشجو و قطعنامه تجمع\nروز زن، فرياد زنانه "جهان ديگري ممکن است" سرکوب شد! گزارش "شهروند" از مراسم روز زن در پارک دانشجو و قطعنامه تجمع\nسيمين بهبهاني افتخار جامعه ما است. در هر کشور ديگري چنين فرد بزرگي را بر سر مي گذارند و گلبارانش مي کنند، اما اين ها بر فرق او مي کوبند. آيا اين وحشيگري نيست؟\nچهارشنبه، هفدهم اسفند پاسداران نظام اسلامي با باتوم هاي خود به استقبال روز زن و زنان رفته و با مشتهاي خود اين روز را به آنان "تبريک" گفتند.\nصدها تن از زنان فعال، دانشجويان دختر و پسر و همچنين مردان دانشجو و دانش آموخته در پارک دانشجو در مقابل تئاتر شهر گرد آمدند تا روز را با سرود و سکوت زنانه گرامي داشته، همبستگي صلح خواهانه خود را به نمايش گذاشته و مخالفت خود را با خشونت عام و خشونت عليه زنان و کودکان به طور خاص بيان کنند.\nاين گردهم آيي که راس ساعت 4 آغاز شده بود دقايقي پس از آغاز مورد حمله پاسداران دولت "مهرورزي" قرار گرفت. تعداد زيادي از زنان و مردان حاضر مورد ضرب و جرح قرار گرفتند.\nيکي از سازمان دهندگان اين گردهم آيي به شهروند گفت:\nما در گروه هاي خود تصميم گرفتيم که قبل از ساعت چهار در محل حاضر نشويم. قرار بر اين بود که حتي اگر زودتر از موعد به پارک دانشجو رسيديم طوري تنظيم کنيم که پراکنده بمانيم و راس ساعت چهار گرد بيائيم. همين کار را کرديم. پس از رسيدن به محل بلافاصله هسته مرکزي ما بر روي زمين نشست وگروه مردان دور ما حلقه زدند. تقريبا ده دقيقه از چهار گذشته بود که ميني بوس ها و بنزهاي نيروهاي انتظامي سر رسيدند. تعدادشان زياد بود ...\nتعداد شما چقدر بود؟\nفکر مي کنم ما 700 ، 800 نفر بوديم. به گمانم سردار طلايي هم آمده بود تا خود شخصا بر سرکوب نظارت داشته باشد. به ما گفتند که پنج دقيقه وقت داريم که متفرق بشويم. يکي از خانم ها ايستاد و خواندن قطعنامه را آغاز کرد ولي اجازه ندادند تا آخر خوانده شود. حمله شروع شد.\nافرادي که خود را پاسداران اسلام مي ناميدند با رکيک ترين الفاظ به زنان پير و جوان فحش ميدادند. و با مشت و لگد و باتوم بر ما زنان ميکوفتند. شاهد گفت وگوي دو تن از فرماندهان آنها بودم که مي گفتند چگونه به ميان جمعيت نفوذ کرده، اول آن را به دو قسمت کرده و سپس کاملا متفرق کنند.\nپارک دانشجو در تقاطع شلوغي واقع شده است ...\nبله. اگر حمله نمي کردند ما سرودمان را مي خوانديم و قرار بر اين بود که پس از يک ساعت يعني راس ساعت پنج متفرق شويم. ولي حمله آن ها سبب شد که تعداد زيادي هنوز پس از ساعت شش در محل بودند. آن ها ما را به اطراف مي راندند و طبيعتا به سمت خيابان هاي کنار پارک که بسيار پر رفت و آمد هستند. خيلي از ماشين ها توقف مي کردند و سئوال مي کردند که چه شده است. و خيلي از آن ها به ما مي گفتند دستتان درد نکند و خسته نباشيد.\nشعارها چه بودند؟\nدر ابتدا هيچ شعاري سر داده نشد اما تقريبا همگي مقواهاي سايز A3 حمل مي کردند که شعارهائي در مخالفت با خشونت نسبت به زنان روي آن ها نوشته شده و برابري حقوق زنان و مردان را طلب مي کرد. تنها چيزي که توسط جمعيت خوانده مي شد سرود "اي زن" بود. اما پس از حمله برخي شعارها داده شد.\nيکي از مردان حاضر در محل که خود مورد ضرب جرح قرار گرفته بود به شهروند گفت:\nمن همراه با همسرم به پارک دانشجو رفتيم. وقتي که نيروهاي انتظامي حمله کردند زن و مرد نمي شناختند. با شدت به ما حمله کردند و علاوه بر آن تعداد زيادي از زنان را هم با مشت و لگد مي کوبيدند. من مورد ضرب باتوم قرار گرفتم و شاهد کتک خوردن بي رحمانه دو مرد ديگر بودم. آن دو نفر ديگر هم از دانش آموختگان و هم دانشگاهي هاي سابق خودم بودند که در نزديکي هم ايستاده بوديم.\nواکنش جمعيت چه بود؟\nپس از شروع حمله وحشيانه جمعيت شعار "وحشي ، وحشي" را سر داد ولي بيش از اين پيش نرفت و دست به عمل خشونت آميز نزد. به نظرم مي آمد آن ها مي خواهند مردم را به واکنش شديد وادار کنند اما در اين سوي همه مي دانند که ماجرا از چه قرار است و کسي به دام آن ها نمي افتد.\nتصور کنيد خانم سيمين بهبهاني افتخار جامعه ما است. در هر کشور ديگري چنين فرد بزرگي را بر سر مي گذارند و گلبارانش مي کنند، اما اين ها بر فرق او مي کوبند. آيا اين وحشيگري نيست؟\nطبق اظهارات يکي از شرکت کنندگان شخصيت هايي از جمله سيمين بهبهاني، احترام شادفر، يلدا معيري (عكاس)، مقدم، نازي اسكويي، مني‍ژه نجم عراقي، منصوره بهكيش، ليلي فرهادپور، فريده حميدي و بسياري چهره هاي ديگر اجتماعي در اين تجمع حضور داشتند.\nاز دانشگاه هاي مختلف کشور خبر مي رسد که با وجود اعلام ممنوعيت برگزاري هر نوع مراسمي به مناسبت اين روز در دانشگاه ها و دانشکده هاي مختلف تجمع ها و مراسمي براي روز زن ترتيب داده شده است. تجمع بيش از صد نفري در دانشكده ادبيات دانشگاه علامه طباطبايي از اين جمله بود.\nقطعنامه فعالان زن به مناسبت روز جهاني زن در پارک دانشجوــ اسفند84\nــ ما زنان ايراني در روز جهاني زن گردهم آمده ايم تا ضمن اعلام همبستگي با زنان جهان يک صدا فرياد برآوريم که جهان ديگري ممکن است، جهاني بدون جنگ، فقر، نابرابري، خشونت و برپايه صلح، آزادي، برابري، همبستگي و عدالت.\nــ ما نقض حقوق بشر بويژه حقوق زنان و کودکان را محکوم مي کنيم.\nــ ما هرگونه نابرابري جنسيتي در ساختار قدرت و تصميم گيري را محکوم مي کنيم.\nــ ما هرگونه خشونت جسمي، جنسي، رواني، اقتصادي و فرهنگي عليه زنان را محکوم مي کنيم.\nــ ما سياست هاي جنگ افروزانه اي را که باعث فقر و خشونت عليه انسان ها بويژه زنان و کودکان مي شود محکوم مي کنيم.\nــ ما ترويج و انتشار ديدگاه تحقيرآميز به زنان را (در کتاب هاي درسي، روزنامه ها، مجلات، برنامه هاي تلويزيوني و ...) محکوم مي کنيم.\nما زنان اعلام مي داريم که:\n1ــ خواهان دنيايي سرشار از صلح و بدون جنگ و خشونت و در محيط زيستي سالم هستيم که در آن براي حل مناقشات از روش هاي صلح آميز استفاده مي شود.\n2ــ خواهان برابري زنان و مردان در برخورداري از کليه حقوق سياسي، اجتماعي و اقتصادي (صرفنظر از قوميت، مذهب، عقيده و طبقه) مي باشيم.\n3ــ خواهان تغيير و اصلاح قانون اساسي در کليه قوانين ضد زن، از جمله در به دست آوردن حق حضانت مادران، ارث، طلاق، ديه، سفر، انتخاب پوشش و ... هستيم.\n4ــ خواهان برخورداري از بيمه و استفاده از مزاياي تأمين اجتماعي براي زنان خانه دار، زنان روستائي و زنان سرپرست خانوار هستيم.\n5ــ خواهان برخورداري زنان از حقوق و امتيازات برابر در آموزش و اشتغال هستيم.\n6ــ خواهان لغو قراردادهاي استخدام موقت (پيمانکاري) هستيم.\n7ــ خواهان اجراي عدالت در توزيع مناسب و برابر منابع و ثروت هستيم.\n8ــ خواهان پيوستن به کنوانسيون بين المللي رفع کليه اشکال تبعيض عليه زنان و اجراي کليه مفاد آن بدون هرگونه قيد و شرط هستيم.\nدستان ياران همراه را به گرمي مي فشاريم، آري جهان ديگري ممکن است. ما زنان سازنده آنيم. ما زنان سازنده آنيم.\nگروه هم انديشي زنان\nهواداران حرکت جهاني زنان\nايران ــ هفده اسفند 1384\nشهروند - شماره ۱۰۶۴- ۱۰ مارس ۲۰۰۶ - جمعه ۱۹ اسفند ۱۳۸۴\n18 اسفند » گفتگوی راديو فردا با سيمين بهبهاني درباره حمله به تجمع زنان در پارک دانشجو\n18 اسفند » سیمین خانم، شعری از سارا محمدي، پاگرد\nفهرست زير سايت هايي هستند که به 'روز زن، فرياد زنانه "جهان ديگري ممکن است" سرکوب شد! گزارش "شهروند" از مراسم روز زن در پارک دانشجو و قطعنامه تجمع' لينک داده اند.


20 ژانویه2022 Rollover BRENT, IBEX35, CAC40, NGAS - Online broker AMarkets\n20 ژانویه2022 Rollover BRENT, IBEX35, CAC40, NGAS\nصفحه نخست اطلاعات تاریخ سررسید قرارداد 20 ژانویه2022 Rollover BRENT, IBEX35, CAC40, NGAS\nامروز، تاریخ سررسید نمادهای BRENT, IBEX35, CAC40, NGAS تغییر می‌کند. مشتریانی که دارای معاملات باز هستند شامل سواپ می‌شوند. سواپ‌ها عبارتند از:\n– در نماد BRENT ، سواپ برای معاملات خری 82 پوینت و -82 پوینت سواپ برای معاملات فروش.\n– در نماد IBEX35 ، سواپ برای معاملات خری 5 پوینت و -5 پوینت سواپ برای معاملات فروش.\n– در نماد CAC40 ، سواپ برای معاملات خری 40 پوینت و -40 پوینت سواپ برای معاملات فروش.\n– در نماد NGAS ، سواپ برای معاملات خری 153 پوینت و -153 پوینت سواپ برای معاملات فروش.\nمروز، تاریخ سررسید نمادهای تغییر می‌کند. مشتریانی که دارای معاملات باز هستند شامل سواپ می‌شونئ. سواپ‌ها عبارتند از BRENT, IBEX35, CAC40, NGAS\n– BRENT تقریباً -0.76 USD\n– IBEX35 تقریباً -6 index points\n– CAC40 تقریباً -4.0 index points\n– NGAS تقریباً -0.150 USD