پیشنهاد سریال: مینی‌سریال نام گل سرخ یا The Name of the Rose - یک پزشک\nپیشنهاد سریال: مینی‌سریال نام گل سرخ یا The Name of the Rose\nنوشته: علیرضا مجیدی\t در مهر ۲۲, ۱۳۹۸\nاین نوشته دو قسمت دارد: قسمت اول به معرفی مختصر سریال نام گل سرخ می‌پردازد و قسمت دوم بازنشر مقاله‌ای خواندنی از شهریار وقفی‌پور است که از زاویه‌های مختلف رمان نام گل سرخ را بررسی می‌کند. این بخش طولانی به درد کسانی می‌خورد که کتاب را خوانده‌اند و می‌خواهند تفسیری در مورد آن بخوانند.\nامشب می‌خواهم یک مینی‌سریال خوب دیگر به شما معرفی کنم. این مینی‌سریال ایتالیایی – آلمانی از ۴ مارس از شبکه اول رای به نمایش درآمده است. نام این مینی‌سریال نام گل سرخ The Name of the Rose است و هشت قسمت یک ساعته دارد.\nبله! حتما دسته‌ای از شما یاد رمان مشهور اومبرتو اکو و نیز فیلم با همین نام به کارگردانی ژاک آنو و بازی شان کانری افتاده‌اید. باید بگویم که در ادامه موج ساختن سریال از فیلم‌های موفق و نیز ساخت فیلم‌های مرتبط با سریال‌های موفق، این بار سریالی بر اساس همان داستان عالی ساخته شده است.\nگاهی یک فیلم نمی‌تواند حق مطلب را در مورد یک کتاب ادا و اقتباس خوبی باشد، اما سریال‌ها با داشتن زمان بیشتر، بهتر می‌توانند جزئیات را بازتاب دهند، داستانک‌ها را به تصویر بکشند و حوادث را دراماتیزه کنند. خوشبختانه تا حالا ۴ قسمت از این سریال هم زیرنویس شده که تماشای آن را برای ما ساده‌تر می‌کند.\nنمره این سریال در IMDB، نمره ۶.۹ است که نمره متوسط رو به بالایی محسوب می‌شود و نشان نی‌دهد که رای‌دهندگان هم سریال را مناسب تشخیص داده‌اند.\nداستان کلی را که می‌دانید، حوادث سریال در قرون وسطی، در سال ۱۳۲۷ روایت می‌شود؛ زمانی که در غوغای اختلاف پاپ و امپراتور روم، کشیشی به نام یلیام باسکرویل وارد صومعه‌ای با یک کتابخانه بزرگ می‌شود و در آنجا ماموریتی مهم و خطیر پیدا می‌کند.\nدربارهٔ «نام گل سرخ» امبرتو اکو\n«…خیال می‌کردم از این صفحات پارهء کتاب‌های کتابخانه ممکن است پیامی به من برسد…از کتاب‌ها شبحی مانده بود که در ظاهر دست نخورده به نظر می‌رسید…و در پایان جمع‌آوری و استنساخ آثاری که به دست آورده بودم، متوجه شدم که کتابخانهٔ کوچکی برای من تهیه شده است که نشانه و مظهر آن کتابخانهٔ عظیم است. کتابخانهٔ من شامل قطعات، نقل قول‌ها و جمله‌های ناتمام و تکه پارهٔ کتاب‌ها بود.\nهرچه بیشتر فهرست کتابخانهٔ خود را بخوانم، بیشتر متوجه می‌شود که گردآمدن این آثار نتیجهٔ تصادف است و هیچ پیام با نتیجهٔ اخلاقی به خصوصی در بر ندارد.»\nامبرتو اکو، نام گل سرخ\nجملات بالا از بخش پایانی رمان «نام گل سرخ» انتخاب شده است و در یک سطح قرائت، می‌توان آن را نتیجه گیری با عصارهٔ رمان به حساب آورد؛ مثل این‌که این جملات به نوعی کل رمان را باز می‌نمایند؛ اما همان‌طور که در این قطعه گفته شده است، قطعات و نقل قول‌ها نقشی اساسی در فهم کارکردهای فرمی این رمان دارند، از همین‌رو، قبل از شروع بحث دو نقل قول دیگر آورده می‌شود:\n«کتاب‌ها اغلب از دیگر کتاب‌ها سخن می‌گویند: گویی کتاب‌ها در میان خود با خود سخن می‌گفتند…پس این کتابخانه مکان زمزمه‌ای مدید و بس دیرپا، مکان مکالمه نامحسوسی میان نسخه‌های خطی با یکدیگر بود…»\n«انسان نبودن، تجسم رویاهای مرد دیگری بودن، چه خواری و خفتی است، چه دیوانگی‌ای است!…با ناراحتی و خواری و هراس دریافت که خود نیز خیالی بیش نبوده است، دانست که دیگری او را به خواب می‌دیده است.»\nخورخه لوئیس بورخس، ویرانه‌های مدور\nرویا و توهم «فردیت» آن چیزی است که «نقل قول» زیر سؤال می‌برد و این نقل قول‌های آورده شده در این‌جا نیز مستقیما این ایده را پیش می‌کشند که: فردیت و قهرمانی وجود ندارد؛ سوژهٔ انسانی خود خواب سوژه‌ای است که او نیز خواب سوژه‌ای دیگر است و الی النهایه: کتاب «موناد» وجود ندارد، هر کتاب از کتاب‌های دیگر سخن می‌گوید و آن‌ها نیز از کتاب‌های دیگر و اندیشیدن به یک کتاب، احضار تمامی آن کتاب‌های دیگر نیز هست؛ البته این عمل واجد رازگرایی خاصی است و به احضار ارواح شبیه‌تر است؛ چرا که از آن کتاب‌ها فقط سایه و شجی باقی است و نگریستن به آن‌ها به گم شدن در خاطرات می‌ماند؛ خاطراتی که اگرچه اساسا معطوف به گذشته‌اند، به سوی آینده نیز در حرکت‌اند.\nهر کتاب خود کتابخانه‌ای است و خواندن یک کتاب دقیقا به‌معنای گشتن در یک کتابخانه است: گاهی بین قفسه‌ها راه می‌رویم، به جلد کتاب‌ها نگاه می‌کنیم و اسمشان را می‌خوانیم، گاهی هم از روی کنجکاوی یا تجدید خاطره کتابی را برمی‌داریم و ورق می‌زنیم. با این قیاس، می‌توان نتیجه گرفت که استراتژی مفسر در خواندن یک کتاب با استراتژی ولگرد شباهت دارد: هردو در مکانی سرگردان‌اند و در عین حال راه می‌سپرند، بی آن‌که سوادی رسیدن به جایی خاص را داشته باشند، نفس گتن و دیدن خود هدف آن‌هاست و حاصل کار هردو نیز، چیزی بیش از خاطراتی به شدت فردی نیست. آن‌ها مکان را می‌شناسند، نشانه‌های خاص آن را به درستی تفسیر و تعبیر می‌کنند؛ جاهای مخفی و پناهگاه‌هایش، تفریحگاه‌ها و محل‌های خصوصی-آن جاهایی که فقط به درد خاطره‌پردازی و ارضای نوستالژیای ولگرد می‌خورند-این‌ها قلمرو خاص مفسر هستند.\nاما اگر بر «کنش» خواندن متمرکز شویم، نقش عنصر «تصادف» و «دلبخواهی بودن» را بهتر درک خواهیم کرد: «خواندن» و «قرائت» ممکن است از طریق برداشتن و خواندن یک کتاب صورت پذیرد، یعنی از همان طریقی که خوانندهٔ سر به هوا، گاه دو-سه صفحه‌ای را نخوانده رها می‌کند، سطرها را جا می‌اندازد و گاه پس از خواندن فصلی آن را زاید می‌یابد و در دوبار خوانی آن را حذف می‌کند؛ خواندن ممکن است از طریق «نسخه برداری» صورت بگیرد: نوآموزان، راهبان و دانشمندانی را در نظر بگیرید که برای رسیدن به کتاب مورد علاقه شان، در سالن‌های بزرگ یا اتاق‌های مخفی نشسته‌اند و مشغول «رونویسی» از روی کتابی هستند. در این صورت نیز به دلیل بی دقتی، عدم جذابیت قسمتی از کتاب و عوامل دیگر مثلا سرمای اتاق یا خستگی نسخه بردار، نسخهٔ رونویسی شده با نسخه «اصلی» متفاوت است.\nسر آخر، یکی دیگر از روش‌های «خواندن» خود عمل «نوشتن» است. نوشتن یک متن، به نوعی، خواندن شماری از متون دیگر است، «نوشتن» طریقی است که خوانندهٔ حرفه‌ای از آن راه وارد کتابخانه‌ای شخصی می‌شود و این شیوهٔ خواندن، پیش از هر شیوهٔ دیگری، نشان دهندهٔ خصلت تصادفی و دلبخواهی بودن عمل خواندن است. با این مقدمات، خواندن نام گل سرخ را شروع کرده‌ایم، به گردش در کتابخانه‌ای که نام گل سرخ فراهم کرده است، پرداختیم و در این میان به ورق زدن اتفاقی چند کتاب، که به‌طور اتفاقی انتخاب شده‌اند، نیز خواهیم پرداخت:\n۱-جستجو: اکو به مثابه اودیپ\nاودیپ در مقابل ابو الهول در برابر معمایی قرار می‌گیرد و این شرط که: «یا معما را جواب بده یا بمیر»، نظیر شهرزاد که در برابر ملک شهرباز با این شرط رودررو بود که: «یا قصه بگو با بمیر»؛ مثل این‌که هردو کنش ساختار و کارکردی یکسان دارند: هردو زمان را متوقف می‌کنند و از این راه سدی در مقابل مرگ می‌سازند؛ اما این کارکرد مشابه از دو راه متفاوت صورت می‌پذیرد؛ اولی (معما) عمدا زبان را به سکوت می‌کشاند و نشانه‌ها را مخفی می‌کند، در هر حالی که دومی در راه عکس حرکت می‌کند و نشانه‌ها را به سخن گفتن وا می‌دارد.\nاما خود کنش «قتل» نیز تشابهی ساختاری با این دو فصل دارد: قتل نیز زمان را متوقف می‌کند، از طرف دیگر تولید کنندهٔ نشانه است. آستریون (یا همان مینوتور) در داستان «خانهٔ استریون» به این کارکرد دومی اشاره می‌کند:\n«جسدهای آنان کمکم می‌کنند که فلان سالن یا فلان سالن دیگر را تشخیص بدهم.»\nخانه آستریون، خورخه لوئیس بورخس\nداستان پلیسی نوشته‌ای است که این هر سه را به یکدیگر پیوند می‌دهد: قصه، معما، قتل. با این توصیفات مشخص می‌شود که قهرمان اصلی داستان پلیسی «نشانه» است و همین موضوع است که کار کارآگاه را به نشانه‌شناس مرتبط می‌کند: کارآگاه باید دلالت نشانه‌ها را کشف کند و در عین حال نشانه‌ها و دلالتشان را طبقه‌بندی کند: نشانه‌هایی را که به حل معما کمک می‌کنند، از نشانه‌هایی جدا کند که فاقد دلالت معما گشایی هستند.\nرمان نام گل سرخ نیز به نوعی یک داستان پلیسی است: ویلیام اهل باسکرویل به همراهی ادسوی نوآموز از یک دیر قرن چهاردهمی (میلادی) تحت ادارهٔ راهبان بندیکتی دیدار می‌کنند. او مأموریت دارد که مقدمات دیدار دو دسته از راهبان را فراهم کند: دسته‌ای از فرستادگان پاپ و دسته‌ای به نمایندگی روحانیان طرفدار امپراتور. اما قبل از این‌که این ملاقات سیاسی صورت گیرد، سلسله قتل‌های مشکوکی در دیر اتفاق می‌افتند که گویا با کتاب گمشده‌ای ارتباط دارد. ویلیام باسرکویلی در صدد حل معما برمی‌آید و لحظاتی پس از حل معما کتابخانهٔ بزرگ دیر می‌سوزد و در نتیجه، خود دیر نیز در آتش فرو می‌رود و مکان اتفاقات رمان نابود می‌شود.\nاین پایان ما را به اسطورهٔ اودیپ باز می‌گرداند. دلیل وجودی کارآگاه و داستان پلیسی «راز» است و با برملا شدن راز داستان پلیسی به پایان می‌رسد. در ارسطورهٔ اودیپ هزینهٔ حل شدن معما  گرفتار شدن شهر در طاعون و کوری اودیپ است و در نام گل سرخ نابودی جهان رمان، هزینه‌ای است که باید پرداخته شود.\n۲-جستجو: بورخس به مثابه اودیپ\nدر دیر به نام گل سرخ کتابخانه‌ای عظیم وجود دارد و در ظاهر کتابدار فردی است که حافظ کتابخانه است.\nهیچ‌کس حق ورود به کتابخانه را ندارد و کتابدار کتاب‌های آزاد را برای متاقضیان می‌آورد. از طرف دیگر، طبقه‌بندی کتاب‌ها براساس تاریخ ورود آن‌ها به کتابخانه صورت گرفته است و فقط کتابدار نحوهٔ چیده شدن کتاب‌ها را می‌داند. این ظاهر قضیه است و در اصل، کتابخوانی پیر به نام خورخه اهل بورگس است که از محل دقیق تمامی کتاب‌ها اطلاع دارد. این عاشق کتاب آشکارا براساس شخصیت خورخه لوئیس بورخس ساخته شده و از همین‌رو «کوری» وجه مشخصهٔ او است.\nاودیپ در جستجوی یافتن قاتل پدر خویش و در واقع بر اثر جستجوی پدر خویش به کوری دچار می‌شود؛ از همین‌رو، شاید بتوان علت کور شدن خورخهٔ اهل بورگس را نیز دریافت. در داستان «معجزهٔ پنهان» اثر بورخس، ژارومیر هلادیک، نویسندهٔ یهودی اهل چک، توسط نیروهای نازی دستگیر شده، به مرگ محکوم می‌شود. او در شب آخر زندگی خوابی می‌بیند:\n«نزدیک سپیده دم، خواب دید که خود را در یکی از رواق‌های کتابخانهٔ کلمانتین پنهان کرده بود. کتابداری با عینک دودی از او پرسید: دنبال چه می‌گردی؟ هلادیک جواب داد: خدا. کتابدار به او گفت: خدا در یکی از حروف یکی از صفحات یکی از ۴۰۰ هزار جلد کتاب کتابخانه کلمانتین است. پدران من و پدران پدران من به دنبال آن حرف گشته‌اند، من نیز در جستجوی آن کور شده‌ام.عینک خود را برداشت و هلادیک دید که چشمان او مرده‌اند.»\nمعجزهٔ پنهان، خورخه لوئیس بورخس\nاین قطعه در نگاه اول یادآور آموزهٔ کابالیستی «حرف سادهٔ خداوند» است؛ اما در نگاه بعدی یادآور خود بورخس و سپس خورخهٔ بورگسی است. کلمانتین کتابخانهٔ زیبا و بزرگی به سبک باروک است که در پراگ قرار دارد و در ابتدا کلیسا بوده است. ای کتابخانه آشکارا کتابخانهٔ ادیفیسیوم در نام گل سرخ را به ذهن می‌آورد و عاشق کور کتابخانه نیز همان کتابدار کور است. خورخهٔ بورگسی کتاب‌های زیادی به کتابخانه افزوده است و تمام سعی او نیز بر آن است که از کتابخانه محافظت کند، خاصه جلد دوم کتاب نظریهٔ ادبی ارسطو که در باب کمدی است، نباید به دست هیچ‌کس بیفتد. خورخهٔ بورگسی، که گویا تمامی کتاب‌ها را خوانده است، به خطرناک بودن دانش معتقد است و مجاز نمی‌دارند که اشخاص تفسیر شخصی از متون داشته باشند. او در میان اعمال خنده را به بزرگ‌ترین گناه می‌داند، از همین‌رو در پنهان کردن کتاب ارسطو تمامی کوشش خود را به کار می‌گیرد.\nبه نظر می‌رسد خورخهٔ بورگسی خود را مرجع دانش و مشروعیت می‌داند و این فقط وقتی قابل توجیه است که او «خداوند» را در کتابخانه یافته باشد؛ به عبارت دیگر، او نیز نظیر اودیپ بینایی خویش را با معرفت به هویت پدر (پدر آسمانی) تعویض کرده است.\nاز طرف دیگر، خورخه خود را با کتابخانه یکسان و هم-هویت کرده است و در پایان کتاب، گرچه سوختن کتابخانه گفته می‌شود ولی آشکارا به سرنوشت خورخه اشاره نمی‌شود (این‌گونه به نظر می‌آید که بر اثر زهر و سوختن کتابخانه مرده است) چرا که عملا نابودی کتابخانه و نابودی خورخه دو سوی یک سکه هستند. از این منظر می‌توان کوری خورخه را این‌گونه تفسیر کرد که: خورخه قسمی از اقتدار خویش، یعنی بینایی خود، را در بیرون عینیت می‌بخشد؛ یعنی آن را به کتابخانه بدل می‌کند؛ به همین دلیل نیز آسیب‌پذیر می‌شود، چون آن را در معرض همگان قرار می‌دهد و پس از آن تمامی نیروی خود را مصروف نگهداری از آن می‌کند، عملی که پیشاپیش محکوم به شکست است.\nیکی از کارکردهای کتابخانه در معرض قرار دادن دانش نیست، بلکه پنهان کردن است: هیچ چیز ساده‌تر از پنهان کردن کتاب در میان شماری از کتاب‌ها نیست. از همین‌رو است که خورخهٔ بورگسی کتاب را در گنجه‌ای قرار نمی‌دهد یا مکانی برایش تعبیه نمی‌کند بلکه آن را در کتابخانه قرار می‌دهد و از همین طریق در پنهان سازی موفق می‌شود.\nاز طرف دیگر ویلیام و ادسو تا یک قدمی کشف کتاب می‌روند اما در این کار شکست می‌خورند: آن‌ها به جستجوی کتابی به زبان یونانی-رسالهٔ دوم «نظریهٔ ادبی»-بوده‌اند و در هنگام بازرسی سریع کتاب‌ها، کتابی را که به زبان عربی بوده است، کنار می‌گذارند؛ در حالی که کتاب موردنظر، کتاب گمشده، شامل چهار کتاب به چهار زبان عربی، سریانی، لاتین و یونانی بوده است؛ به عبارت بهتر در این‌جا نیز به جای آن‌که زبان روشن کننده و تبیین کنندهٔ جهان باشد، رازهای آن را مخفی می‌کند؛ به جای آن‌که به کار انتقال معنا بیاید، رسیدن به آن را به تعویق می‌اندازد. تفاوت زبان‌ها همان عاملی است که سبب می‌شود مردم بابل نتوانسته ساخت ساخت برج بلند خود را به پایان برسانند، همان‌طور که تفاوت کتاب‌ها می‌تواند «دانش» را ناممکن کند. می‌توان کتابخانه‌ای را در نظر آورد که تمامی ترکیبات کلمان گوناگون تمامی زبان‌ها را در خود داشته باشد: این کتابخانه بی پایان است، حاوی تمامی دانش است و از همه مهم تر «کتابخانهٔ بابل» است؛ یعنی عملا بی استفاده است.\nبورخس این فرضیات را در داستانی به نام «کتابخانهٔ بابل» پیش کشیده است.\n«جهان (که دیگران آن را کتابخانه می‌نامند) از تعدادی نامشخص، یا شاید نامتناهی، تالار شش ضلعی تشکیل شده است، با چاه‌های وسیع تهویه در وسط که با نرده‌هایی کوتاه احاطه شده‌اند. از هرکدام از این شش ضلعی‌ها، طبقات تحتانی یا فوقانی را تا بی نهایت مشاهده می‌کنیم.\nکتابخانهٔ بابل، خورخه لوئیس بورخس\nکتابخانهٔ ادیفیسیون نام گل سرخ نیز گویا الگویی چون کتابخانهٔ بابل داشته است. این کتابخانه نیز تالارهایی شش گوش دارد و به تهویه مجهز است، و مانند کتابخانهٔ بابل هر تالار «مشابه اولی و تمام تالارهاست»؛ از همین روست که ویلیام وادسو در اولین جستجویشان در کتابخانه گم می‌شوند. از طرف دیگر در راهروهای کتابخانهٔ بابل آینه‌ای آویزان کرده‌اند که «ظواهر را دو برابر می‌کند»؛ نظیر همان آینه‌ای که در ادیفیسیوم، ادسو را دچار ترس می‌کند. هم چنین، کتابخانهٔ بابل شامل تمام کتاب‌هاست، از همین‌رو مسئله‌ای، شخصی یا جهانی، وجود ندارد که جوابی برایش در کتابخانه موجود نباشد.\n«در آن زمان، فراوان از توجیه حرف زده شد: کتاب‌های ستایش یا پیشگویی که برای همیشه اعمال هر انسانی را توجیه می‌کرد و رازهای معجزه آسا را برای آینده‌اش در برداشت. هزارها انسان ناشکیبا شش ضلعی آرام زادگاه خود را ترک کردند و با هدف بیهودهٔ یافتن توجیهشان به پلکان هجوم‌آوردند. این زائران در راهروهای باریک مشاجره می‌کردند، نفرین‌های گنگ بر زبان می‌راندند، در پلکان‌های الهی هم دیگر را خفه می‌کردند، کتاب‌های گول زننده را به قعر تونل‌های می‌انداختند و به دست آدم‌های نواحی دوردست که آن را به پایین پرت می‌کردند، هلاک می‌شدند.»\nکتابخانهٔ بابل، بورخس\nدر ادیفیسیوم عده‌ای راهب عاشق کتاب به دنبال کتاب گم شده‌ای هستند، در راهروها و تالارها با یکدیگر مشاجره می‌کنند و سر آخر اجسادی بر جا می‌ماند که نتیجهٔ قتل‌ها یا مرگ مرموز است. در مقابل این گروه از عشاق، گروهی دیگر قرار می‌گیرد:\n«جویندگانی دولتی وجود دارند: مفتشان عقاید…گاهی نزدیک‌ترین کتاب را برمی‌دارند و در جستجوی لغات مستهجن آن را ورق می‌زنند. آشکارا هیچ‌یک از آن‌ها امید ندارند چیزی پیدا کنند…\nبرخی دیگر عقیده داشتند که وظیفهٔ اصلی، حذف آثار بی‌فایده است. شش ضلعی‌ها را اشغال  می‌کردند، مجوزهایی نشان می‌دادند که اغلب تقلبی نبود، مجلدی را با بی حوصلگی ورق می‌زدند و قفسه‌های کاملی را به نابودی محکوم می‌کردند: خشم بهداشتی و زاهدانهٔ آنان است که مسئول نابودی ابلهانهٔ میلیون‌ها کتاب بوده است…»\nاین قطعه یادآور پرسشی است که در نام گل سرخ مطرح می‌شود: آیا اشخاص حق دارند به تفسیر شخصی متون اقدام کنند؟ مفتشان دولتی نیز مشابه آن کسانی (به خصوص خورخه) هستند که اعتقاد دارند باید مرجعی مشخص کند که چه دانشی در اختیار عموم قرار گیرد: آن‌ها دست به اصلاح کتابخانه می‌زنند و کتبی را ممنوع اعلام می‌کنند و برخی امور مرتبط با کتب-مثلا حاشیه پردازی و مصور کردن کتاب‌ها-را خطا می‌دانند. در مقابل این عده، عشاق کتاب (و ویلیام) قرار دارند که معتقدند کتاب‌ها فقط در صورت خوانده شدن، وجود پیدا می‌کنند و تفسیر نیز یگانه راه خواندن و تفسیر ادامه پیدا کردن کتاب است، البته در راهی متفاوت:\n«[ویلیام گفت:] رویای تو مانند تمام رویاها و تصورات مفهوم دیگری دارد، آن را باید به‌عنوان مثال با قیاس خواند…\n-کتب مقدس را هم باید بدین‌گونه خواند؟\n-رویا، خود، کتاب مقدسی است. تفسیر کتاب مقدس چیزی جز رویا نیست.»\nنام گل سرخ، امبرتو اکو\nتفسیر ادامه پیدا کردن کتاب است، از طرف دیگر کتاب‌ها فقط به یکدیگر اشاره می‌کنند؛ از همین‌رو هر کتاب تفسیری از کتاب‌های دیگر است. مفتشان دولتی نیز به‌گونه‌ای ناخودآگاه به این امر معتقدند:\n«یک خرافات دیگر آن دوران تا زمان ما ادامه داشته است: مرد کتاب. استدلال کرده‌اند که باید در قفسه‌ای از یک شش ضعلی کتابی وجود داشته باشد که کلید و چکیدهٔ کامل تمام کتاب‌های دیگر است: کتابداری هست که این کتاب را به دقت خوانده و خدایگونه است.»\nخورخه معتقد است که مرد کتاب خود اوست، اما این اعتقاد حامل ناسازه‌ای است: کتاب کامل شامل اشارهٔ تمامی کتاب‌ها-چه مفید و چه ضاله-به نقطه‌ای واحد است؛ از همین‌رو، نمی‌توان کتابی را از فهرست کتابخانه حذف کرد؛ چرا که آن کتاب نیز حاوی همان اشاره است و از این منظر فرقی با دیگر کتب ندارد؛ از همین‌رو کوشش برای پالودن کتابخانه عملی باطل نماست.\n۳-کتابخانه و هزارتو\nویلیام برای کشف راز مرگ‌های مشکوک به این نتیجه می‌رسد که کلید حل معما در گرو یافتن آن کتاب گمشده است؛ از همین‌رو شبی به کمک ادسو وارد کتابخانه می‌شود لیکن کتابخانهٔ ادیفیسیوم شامل تعداد بی شماری اتاق است و این تاق‌ها هرکدام به اتاق دیگری راه می‌برند و گاهی به راهی کور می‌رسند حتی در یک لحظه تصمیم می‌گیرند که در همان جایی که هستند بمانند تا صبح کتابدار آن‌ها را پیدا کند که این تصمیم معادل اخراج آن‌ها از صعومعه و به عبارتی، از منظر مکانی صومعه، معادل مرگ آن‌هاست. این ماجرا و ساختار، پیشنهادی ارائه می‌دهد و آن مفهوم «هزارتو» و لاجرم مینوتور است که در این‌جا کتابدار نقش او را ایفا می‌کند. او (آستریون یا مینوتور) در مورد «هزارتو» می‌گوید:\n«…درهای خانه‌ام که تعداد آن‌ها بی نهایت است، روز و شب برای انسان‌ها و حیوان‌ها بازند، هرکه می‌خواهد وارد می‌شود.»\nخانه، آستریون، بورخس\nکتابخانهٔ ادیفسیوم، نیز گرچه ورود به آن ممنوع است، درهایش به روی همگان باز است. ویلیام و ادسو به راحتی وارد آن می‌شوند و قبل از آن دو نیز راهبان عاشق کتاب چنین کرده بودند. با این همه، رهایی از هزارتو چندان اهمیتی ندارد، بلکه مفاهیم همبستهٔ آن است که واجد ارزش‌اند: انزوا، وحشت و نشانه. در هزارتو وحشت ناشی از انزوا و سکوت نشانه‌ها است: راه‌ها به یکدیگر شباهتی تام می‌یابند، و هیچ راهی مزیتی بر راه دیگر ندارد. در این‌جا نشانه‌ها عملا خاموش‌اند و نشانه شناس ناتوان از تفسیر است. انزوا نیز یکی از عناصر اصلی هزارتوست: علاوه بر مینوتور (مرد-گاو) که محکوم است در هزارتو زندانی و تنها باقی بماند، کسانی هم که به هزارتو وارد می‌شوند، تنها و غریب هستند و محکوم به راه سپردن در تنهایی‌اند. فقط «تزه» است که موفق می‌شود بر هزارتو غلبه کند و این کار را با افزودن نشانه‌هایی به هزار تو انجام می‌دهد؛ یعنی همان کاری که مفسر انجام می‌دهد؛ یعنی او نیز نشانه‌هایی به متن می‌افزاید تا بتواند از هزار توی آن خارج شود.\nدر این نقطه با قیاسی دیگر مواجه هستیم: قیاس کتابخانه-هزارتو-کتاب. هرکدام از این سه می‌تواند به دیگری تبدیل می‌شود: کتاب هم کتابخانه است و هم هزارتو.\n«به احتمال زیاد زمانی تسویی پن گفته است: «انزوا می‌گزینم تا کتابی بنویسم» و زمانی دیگر گفته است: «عزلت می‌گیرم تا هزارتویی بسازم». همه گمان کرده‌اند که این‌ها فعالیت‌هایی مجزا بوده‌اند. هیچ‌کس توجه نکرده است که کتاب و هزارتو یکی و یکسان بوده‌اند.»\nباغ گذرگاه‌های هزار پیچ، بورخس\nنام گل سرخ نیز نظیر هر کتاب دیگر یک هزار توست، هزارتویی که راه‌های کور و نشانه‌های غلط دارد. ویلیام در اواسط تحقیقاتش می‌پندارد که قتل‌ها توسط فردی براساس الگویی از «کاشفات یوحنا» صورت می‌پذیرد و با همین فرضیه جلو می‌رود، تا این‌که در اواخر کتاب در می‌یابد که همانندی‌های بین قتل‌ها و پیشگویی‌های یوحنا اتفاقی بوده است، در ثانی در پس ماجراها قاتلی یکسان وجود ندارد: اولین واقعه نه قتل که خودکشی بوده است، شماری از مرگ‌ها بر اثر زهر و یکی به دلیل حسد توسط شخصی دیگر صورت پذیرفته بود. در این صفحات مشخص می‌شود که کل راهی که از اواسط کتاب در پیش گرفته شده بود، اشتباه بوده است.\nاما سویهٔ دیگر این هزارتو به خواننده باز می‌گردد: او آزاد بوده است که از یکی از درها وارد شود، شاید این رمان را به مثابه داستانی پلیسی خوانده باشد (چنان‌که نامی که اکو ابتدا برگزیده بود، «صومعهٔ جنایت»، این سویه اثر را بارزتر می‌کرد)، شاید آن را «رمان افکار» در نظر گرفته باشد (مباحثات طولانی راهبان با یکدیگر که هر کدام نمایندهٔ طرز فکری هستند، می‌تواند بهانهٔ قلم فرسایی‌هایی فاضلانه شود)، می‌توان آن‌ها را رمانی تاریخی در نظر گرفت و…\nولی در اختیار گرفتن هریک از این راه‌ها به بن بست می‌رسد: شباهت‌های ما بین کارآگاه و نشانه‌شناس، قتل‌ها و تحقیقات کارآگاه همگی به شکست می‌انجامد. مباحثات مطرح شده در کتاب چندان ربطی به گسترش داستان ندارند و اگرچه رمان برهه‌ای از قرون وسطی را بازسازی می‌کند و به دیدار راهبان در سال ۱۳۲۷ اشاره می‌کند اما نظیر هر اثر تاریخی دیگر، حقیقت‌های تاریخی اهمیتی در آن ندارند.\nباید نظیر «تزه» نشانه‌هایی به هزارتو اضافه کرد؛ چرا که «کتاب موناد» وجود ندارد، کتابی که بتواند بی اشاره به کتاب‌های دیگر هستی بیابد. خواندن یک کتاب، اضافه کردن شماری از آن اشاره‌ها و نشانه‌های کتاب‌های دیگر به هزارتو است.\n۵-ویلیام باسکرویل و فروید\nآن‌هایی که هزارتو می‌سازند، همیشه آن را براساس منطقی پی می‌ریزند و با دانستن آن منطق به راحتی می‌توان در هزارتو راه سپرد، بی آن‌که هراسی از گم شدن به دل راه یابد. مانند کردن متن یا کتاب به هزارتو با این خطر روبرو است که مفسر یا خواننده بپندارد منطقی در اثر وجود دارد و با کشف این منطق می‌توان راه خود را از میان هزارتو یافت. اگر چنین فرصتی در میان باشد، آن وقت بهتر است کتاب را با جهنم مقایسه کرد، جهنمی  که راهنمایش گم شده باشد یا خرابه‌ای که هر کوششی برای‌آباد کردنش به خراب شدن بیشتر آن می‌انجامد.\nبرای آن‌که بتوان مفهوم هزارتوی بی منطق را بهتر درک کرد، «خواب» را باید در نظر گرفت. شباهت خواب و رویا با اثر ادبی شباهتی است که بسیار به آن پرداخته شده است. خواب اجزایی پراکنده است و گرچه می‌توان برای بعضی از آن اجزا دلالت‌هایی یافت، لیکن تمامی آن‌ها در یک کلیت معنادار گرد نمی‌آیند. در این جاست که نقش مفسر خواب یا روانکاو رخ می‌نماید و این نقش حاوی همان کارکردی است که کارآگاه در برخورد با جنایت به عهده می‌گیرد: هردو تلاش دارند که در برخورد با توده‌ای بی معنا و جمعی از نشانه‌های بی منطق نوعی نظم را کشف کنند و در مواجهه با غیر عقلانی‌ترین پدیده‌ها بنیان عقلانی آن‌ها را توضیح دهند. هم چنین، آن‌ها خوانندهٔ نشانه‌هایی هستند که می‌توانند تولید کنندهٔ «معناهای نهفته» باشند.\nکارآگاه نام گل سرخ ویلیام باسکرویلی است، راهبی انگلیسی که خود را مرید «راجر بیکن» می‌داند و آشکارا تقلیدی از شرلوک هولمز است. مثل او عادات عجیبی دارد و احتمالا از داروهای مخدر استفاده می‌کند، رفتار عجیبش را توضیح نمی‌دهد، دایره المعارفی متحرک است و دانشی عظیم از تاریخ؛ ادبیات، گیاهان دارویی، فیزیک و…دارد و مثل او لذت جسمانی را ترک گفته است. ویلیام باسکرویلی مفسر چیره دست نشانه‌هاست و مثل روانکار می‌داند که هنگام برخورد با رویا یا صحنهٔ جنایت باید کلیت دروغین را کنار بگذارد و اندیشه خود را معطوف به نشانه‌ها کند. او این تمهید را هنگام کوشش برای یافتن نظم اتاق‌های کتابخانه به کار می‌گیرد و به جای آن‌که حواس خود را به معانی جملات نوشته شده برسر در اتاق‌ها معطوف کند، به حروف اول جملات دقت می‌کند و نظم ترتیب اتاق‌ها را در می‌یابد. او هنگام وارسی اجساد، به جای آن‌که محل کشف اجساد در مرکز قرار دهد، در پی یافتن نشانه‌ای مشترک است و از این‌جا به نقش «زهر» در قتل‌ها پی می‌برد. او با در پیش گرفتن این شیوه به تفسیر خواب ادسو نیز می‌پردازد و او را از سردرگمی و حس گناه نجات می‌بخشد.\nاما ویلیام وقتی دقیقا از این شیوه تخطی می‌کند، به یکی از همان راه‌های کور قدم می‌گذارد. او براساس حرف‌های هذیان گونهٔ الیناردو متقاعد می‌شود که ذهنی بیمار در پس برنامهٔ قتل‌ها وجود دارد که این برنامه را با الهام از مکاشفات یوحنا پیاده می‌کند؛ سپس به دلیل علاقهٔ خورخه به نشانه‌های آخر الزمان و مکاشفات یوحنا به این نتیجه می‌رسد که ترتیب دهندهٔ قتل‌ها خورخه است: اگرچه او در نهایت با ادامه دادن این منطق می‌تواند راز قتل‌ها را بگشاید، سر آخر متوجه می‌شود که تمام مدت در اشتباه بوده و فقط اتفاق و تصادف سبب ساز این شباهت‌ها بوده است.\nاز سوی دیگر، کارکرد سنتی کارآگاه این است که نظم اجتماعی را تداوم بخشد و با یافتن قاتل، دیگران را از گناه مبرا کند، یعنی تمام آن کسانی که قاتل بالقوه بوده‌اند و میل قتل را در خود پرورانده بودند. ولی ویلیام باسکرویلی گویا در جهتی حرکت می‌کند که هردو کارکرد خود را انکار کند. پیش از ورود او به صومعه، دیر مکانی متبرک مخصوص دعا و تعالی روح به نظر می‌آمد که فقط خودکشی (یا قتل) یکی از برادران آرامش آن را آشفته کرده بود. با ورود ویلیام نه فقط آرامش به صومعه بازگردانده نمی‌شود، بی نظمی افزایش و قتل‌ها ادامه می‌یابد، حتی صورت خشن‌تری به خود می‌گیرد. ویلیام هرچه در تحقیقاتش جلوتر می‌رود، پوستهٔ ظاهری زندگی راهبان بیشتر کنده می‌شود و واقعیت کثیف و امیال شیطانی راهبان بیشتر رو می‌شود: روابط گناهکارانهٔ راهبان با یکدیگر؛ رابطهٔ خوانسالار با مردم دهکده-که مبتنی بر سوءاستفاده است-و مناسبات پر از نفرت و حسد راهبان با یکدیگر؛ در یک کلام با ورود ویلیام وحدت جعلی صومعه دچار خدشه می‌شود و به یک معنا ادامهٔ حیات آن ناممکن می‌شود؛ آتش گرفتن کتابخانه و صومعه نیز-که به نوعی به عملکرد ویلیام مرتبط است -در سطح تمثیلی این نابودی را نشان می‌دهد و یادآور این نکته است که نظم اجتماعی سابق دیگر نمی‌تواند ادامه یابد.\nویلیام نیز مانند فروید، امیال سرکوب شده را به سطح ظاهر می‌آورد و راهبان را با ضایعه‌ای جبران ناپذیر مواجه می‌کند و سر آخر سوختن دیر نیز به منزلهٔ بهایی است که راهبان باید برای دست یابی به امیالشان بپردازند.\nروانکاو، کارآگاه و نشانه شناس، همگی، به خواندن نشانه‌ها مشغول‌اند. نویسنده، خواننده و خود متن نیز به خواندن می‌پردازند. نام گل سرخ را می‌توان کتابی در ستایش زبان و کتاب دانست، از همین‌رو مسئلهٔ«خواندن نیز یکی از مسائل اساسی این رمان است، خواندن چه به صورت عمل فیزیکی در دست گرفتن کتاب، چه به صورت نسخه برداری، چه ترجمه و چه نوشتن. تمامی این انواع خواندن در نام گل سرخ وجود دارند. خواندن معمول کتاب عملی است که در سراسر کتاب اتفاق می‌افتد. نویسنده کتاب (احتمالا امبرتو اکو) در پیش گفتار می‌نویسد که کتابی به دست آورده است به قلم شخصی به نام آبه واله که برگردان فرانسوی دست نوشتهٔ ادسوی ملکی است. نویسنده با لذت این کتاب را می‌خواند و سپس با لذت خاطر آن را ترجمه می‌کند.\nدر صومعه نیز وعده‌ای بی شمار به نسخه برداری از کتاب‌ها مشغول‌اند و سر آخر ادسو نیز با نوشتن، یکی از مهم‌ترین صورت‌های خواندن را نشان می‌دهد؛ همان‌طور که اکو با نوشتن این رمان، یکی از طریقه‌های شخصی خواندن داستان‌های بورخس، ماجراهای شرلوک هولمز، هزار و یک شب، نوشته‌های توماس آکویناس، باختین و ویتگنشتاین را به نمایش می‌گذارد.\nلیکن موضوع که قابل‌توجه تفاوتی است که بین این سطوح خواندن وجود دارد: در صومعه فقط کسانی واقعا به خواندن مشغول‌اند که به کار نسخه برداری می‌پردازند و همان‌ها نیز هستند که درصدد برمی‌آیند کتب ممنوعه را بخوانند؛ گویا فقط با نوشتن است که متن روح خواننده را به تسخیر در می‌آورد و فقط با نوشتن است که خواننده ذهنش را یکسره و به تمامی، در اختیار کتاب قرار می‌دهد.\n«قدرت نهفته در یک جادهٔ روستایی وقتی در آن قدم بزنیم متفاوت است با وقتی که از رویش با هواپیما بگذریم. به همین نحو، قدرت نهفته در یک متن وقتی آن را بخوانیم متفاوت است با وقتی که از رویش نسخه برداری کنیم…این است که پیشهٔ نسخه برداری چینی‌ها از کتاب‌ها ضمانت بی بدیل فرهنگ ادبیات بود و همین کلید فهم معماهای چینی است.»\nخیابان یک طرفه، والتر بنیامین\nنرگس از آن هنگام که خود را در آب دید، عاشق خود شد و چنان در نگاه کردن به خویش غرقه شد که دیگر نتوانست به کار دیگری بپردازد و همین سبب مرگش شد.\nاسطورهٔ نرگس بهترین اسطوره‌ای است که می‌توان در توضیح ادبیات به کار گرفت. ادبیات هم چونان نرگس محکوم به نگریستن به خویش شده است؛ از همین‌رو اکنون فقط ادبیات موضوع ادبیات شده است و لاجرم مرگ ادبیات نزدیک است؛ هرچند در زمان‌هایی متفاوت این امر صورت گرفته است: جویس با شب بیداری خانوادهٔ فینه گان*زبان ادبیات را به نهایت غنایش رساند و نشان دادن که فقط ادبیات موضوع ادبیات است و بدین‌گونه نوشتن پس از جویس به امری محال تبدیل شد و از همین منظر، شب بیداری خانوادهٔ فینه‌گان یکی از نقاط  مرگ ادبیات است. در زمانی دیگر، بکت با آثار فقیرش (در مقابل غنای جوبس) باری دیگر نشان داد که فقط ادبیات ممکن است موضوع ادبیات باشد و این موضوع را تا به آنجا پیش برد که ادبیات از تأمل در خویش به موجودی نحیف بدل گشت و دیگر موضوعی برای تأمل نداشت و آثار بکت هم یکی دیگر از نقاط مرگ ادبیات بودند.\nزبان نظامی بسته است که به چیزی خارج از خود اشاره نمی‌کند؛ از همین‌رو تمامی آفریدگان زبانی نیز نظامی بسته هستند و ادبیات نیز از این حکم مستثنی نیست؛ مهم این است که اکنون ادبیات به ادین محکومیت آگاه است.\nیکی از ابتدایی‌ترین اشارت ادبیات به خویش، اشاره به منشأ است. قصه همیشه می‌خواهد مؤلفیت را از نویسندهٔ خویش خلع کند و سر چشمهٔ خویش را به نقاط دورتر بفرستد، گویا با این کار می‌خواهد هستی مستقلی برای خویش بیابد، از طرف دیگر اعتبار خود را مستحکم‌تر کند. این اسناد دروغین پیش از هرچیز، به جعلی بودن خود ادبیات اشاره می‌کنند و این موضوع را مشخص تر می‌کنند که خود ادبیات جز از ادبیات، از چیزی دیگر سخن نمی‌گوید.\nدر درون کیشوت سروانتس، نویسندهٔ رمان در اوایل کتاب مدعی می‌شود که این نوشته داستان نیست بلکه شرحی است از یک سرگذشت واقعی که مورخی عرب آن را روی پوست نوشته و سروانتس این نوشته را در بازار شهر تولدو به قیمت ارزان خریده است. لولیتای ناباکوف نیز با این سند جعلی آغاز می‌شود که وکیل هومبرت هومبرت مدعی می‌شود که نوشته‌های او را در زندان به دست آورده است و این رمان همان دست نوشته است. ارباب انگشترهای تالکین نیز از این تمهید سود می‌جوید و این تمهید آن‌قدر جدی بود که حتی تالکین تا سال‌ها نپذیرفت که کتاب را خود نگاشته است و مصر بود که این کتاب ترجمه‌ای از کرونیکل نوشتهٔ بیل بو است. بورخس نیز به کرات از این تکنیک استفاده می‌کند؛ مثلا در داستان‌های باغ گذرگاه‌های هزار پیچ، مزاحم، جاودانه و…\nنام گل سرخ نیز با بیشگفتاری از این دست آغاز می‌شود که مؤلف، اکو، مدعی می‌شود که کتابی به زبان فرانسه به دست آورده است که ترجمهٔ دست نوشتهٔ ادسوی ملکی است. این کتاب در سال ۱۸۴۲ به چاپ رسیده بوده است و این‌طور ادعا می‌شود که اطلاعات فعلی در مورد فرقهٔ روحانیان بند یکتی مرهون این دست نوشته است. مؤلف در پی آن برمی‌آید که اطلاعات بیشتری دربارهٔ این کتاب به دست آورد؛ اما به هرجا که مراجعه می‌کند نمی‌تواند نشانی از آن بیابد و به این نتیجه می‌رسد که با کتابی مجعول روبرو بوده است. مؤلف هنگامی که از اصیل بودن کتاب ناامید می‌شود، در بوئنوس آیرس کتابی می‌یابد تحت عنوان دربارهٔ استفاده از آینه‌ها در بازی شطرنج که اشاره‌های فراوانی به نوشته‌های ادسو می‌کند؛ پس از این قضایا مؤلف به ترجمهٔ کتاب ادسو دست می‌زند؛ به عبارتی دیگر کل نام گل سرخ چیزی بیش از ترجمهٔ نوشته‌های ادسو نیست.\nاین تکنیک موضوع شناخت گذشته را برجسته می‌کند و این سؤال را پیش می‌کشد که چگونه می‌توان گذشته را بازسازی کرد؟ از گذشته چیزی به جز اسناد و نوشته‌ها باقی نمانده است و تنها شناخت ممکن شناختی است که از خلال این مدارک صورت می‌گیرد. اما این شناخت دو مشخصه دارد: اول آن‌که از خلال متون صورت می‌گیرد، بنابراین از همان ابتدا توهم بازنمایی واقعیت را پشت سرگذارده و خصلت بینامتنی آن به شدت بارز است، دوم آن‌که این متون و واقعیات متنی به زمانی غیراز زمان حاضر تعلق دارند، فقط با فاصله‌ای هجو آمیز و نقیصه پردازانه می‌تواند از آن سخن گفت؛ چرا که این‌گونه بازسازی‌ها همواره با این خطر روبرو هستند که به نقل ساده و سرراست گفته‌ها و نوشته‌ها تبدیل شوند و در ضمن ممکن است این توهم را به وجود آورند که گفته‌ها و نوشته‌ها، مدارک، حامل همان معناها و دلالت‌هایی هستند که در گذشته داشته‌اند؛ از همین‌رو فقط با طنز و کنایه می‌توان به گذشته پرداخت.\n«آیا می‌شود گفت «با مداد زیبایی در آخر ما نوامبر بود» بی این‌که احساس کنیم مثل اسنوپی حرف می‌زنیم؟\nاما اگر اسنوپی ای بود که آن را بر زبان می‌راند، چه؟ یعنی اگر «بامداد زیبایی.. بود» را کسی می‌گفت که می‌توانست آن را بگوید، چون در روزگار او این جمله هنوز امکان پذیر بود، هنوز دست مالی نشده بود؟ یک نقاب: همان چیزی‌که من به آن نیاز داشتم.\nبرای به دست آوردن ضرب آهنگ و معصومیت وقایع نامه‌های قرون وسطایی به خواندن و باز خواندن آن‌ها روی آوردم. آن‌ها برای من سخن می‌گویند و من از سؤظن برکنارم. فارغ از سؤظن اما نه فارغ از پژواک‌های بینامتنی. این شد که آنچه را که نویسندگان هماره می‌دانسته (و بارها و بارها به ما گفته) اند، کشف کردم: کتاب‌ها همیشه از کتاب‌های دیگر سخن می‌گویند، هر قصه قصه‌ای را که پیش از این گفته شده، باز می‌گوید…پس، قصهٔ من فقط می‌توانست با آن دست نوشتهٔ کشف شده آغاز شود و حتی این نیز (طبعا) یک نقل قول بود. بنابراین، بی‌درنگ آن مقدمه را نوشتم و روایتم را در یک سطح پوشش چهارم، درون سه روایت دیگر جای دادم: من آن چیزی را می‌گویم که وایه گفته است که موبیون گفته است که ادسو گفته است که…حال، از بند هر هراسی رسته بودم.»\nتأملاتی در باب «نام گل سرخ»، امبرتو اکو\nبینامتنی بودن خصوصیت هر متنی است؛ اما ادبیات پست مدرن (و در این‌جا نام گل سرخ) آن را به منزلهٔ تکنیک به کار می‌گیرد؛ به عبارت دیگر با آن برخورد خودآگاهانه می‌کند. یکی از پیامدهای به کارگیری بینامتنیت به مثابه تکنیک، چندرگه و اختلاطی شدن متن است؛ به عبارت دیگر، متون و زبان‌های مختلف به سمت یک متن همگرا می‌شوند و به قول باختین متن «کارناولیزه» می‌شود. اندیشه‌های باختین نیز در نام گل سرخ به وضوح حاضر هستند؛ خاصه در تقابل خورخه و ویلیام. خورخه دشمن خنده است و آن را گناهی نابخشودنی به شمار می‌آورد، او تقدسی خاص برای کتاب‌ها قایل است و حتی برای حفظ قداست آن‌ها را از قتل نیز ابایی ندارد؛ در حالی که ویلیام خنده را مختص آدمی می‌داند «انسان حیوانی است که می‌خندد»، او قداستی برای کتاب در نظر می‌آورد و آن را برای انسان‌ها می‌داند. تقابل این دو دیدگاه، که بر کل رمان حاکم است، یادآور طبقه‌بندی باختین از انسان سده‌های میانه است: انسان رسمی می‌گوید در حالی که آدم عام می‌خندد. براساس همین تقابل است که خورخه به اصل و منشأ اهمیت می‌دهد؛ در حالی که ویلیام به تفسیر معتقد است و می‌گوید که «رویا خود کتاب مقدسی است. تفسیر کتب مقدس چیزی جز رویا نیست».\nبا این نگرش می‌توان دوباره به ابتدای این مقاله بازگشت و نقل قول‌ها را تفسیری دوباره کرد، به خصوص آن‌ها که بر بی پایانی متن و کتابخانه دلالت داشتند:\n«تمام بخش‌های این خانه [هزارتو] بارها تکرار شده‌اند. هر مکان مکان دیگری است…خانه مقیاس دنیا را دارد یا بیشتر، خانه دنیا است…»\nخانهٔ آستریون، بورخس\n«.. تأکید می‌کنم که کتابخانه بی پایان است…کتابخانه جاودانه است: روشن، منزوی، بی پایان، کاملا بی حرکت، مسلح به کتاب‌های پرارزش، فساد ناپذیر و مرموز.»\nدر این میان، به داستان دیگری  نیز می‌توان اشاره می‌کرد: «کنگره» نوشتهٔ بورخس. در این داستان اعضای یک گروه به نام کنگره (که نویسنده متذکر می‌شود شامل تمامی انسان‌ها می‌شود) تصمیم می‌گیرند کتابخانه‌ای در خور گروه (گروهی که اعضایش نمایندهٔ تمامی انسان‌ها هستند) تهیه کنند، بعد گروه به این نتیجه می‌رسد که «هیچ کتاب بدی نیست که حاوی چیز خوبی نباشد»؛ ولی در میانهٔ فراهم آمدن این کتابخانه، رئیس گروه دستور به آتش زدن کتابخانه می‌دهد و این‌طور نتیجه گیری می‌کند که: «جایی در جهان نیست که کنگره نباشد».\nوقتی یک کتاب حاوی اشاراتی به کتاب‌های دیگر است و آن کتاب‌ها نیز لزوما، خود انتشاراتی به کتاب‌هایی دیگر، می‌توان چنین نتیجه گرفت که: یک کتاب کتابخانه است و کتاب (یا همان کتابخانه) بی پایان است. به قیاس از داستان «کنگره» می‌تو ان نتیجه گیری کرد که سوختن کتابخانهٔ ادیفیسیوم، فقط قاب را برمی‌دارد و مرزهایی فیزیکی را ذوب می‌کند و از این پس: «جایی در جهان نیست که ادیفیسیوم نباشد».\nترفند عجیب پلیس‌های آمریکا برای کم کردن احتمال انتشار ویدئوهای مشکل‌دار آنها در یوتیوب\nاولین تصویر ارسالی کاوشگر چینی Tianwen-1 از سیاره مریخ\nتصاویر مقایسه‌ای کاراکترهای سینمایی با افراد واقعی که الهام‌بخش داستان فیلم بوده‌اند\nکتاب فیلِ درون مغز، انگیزه‌های پنهان زندگی، نوشته رابین هنسن و کوین سیملر\n۵ علامت هشداردهنده خرابی درایو SSD شما که باید جدی بگیرید\nفرداد می گوید 1 سال پیش\nدکترجان همه جارو بستن از کجا دانلود کنیم اخه\nانجمن‌های سری اسرارآمیزی که شاید تا به حال کمتر از آن‌ها شنیده باشید\nجنگ جهانی باستان – همه چیز درباره نخستین جنگ جهانی دنیا\nکشف نیروی هسته‌ای: پروتون‌ها با وجود نیروی دافعه شدید نسبت به هم چطور در کنار هم در درون هسته می‌مانند؟\nستاره‌های نوترونی چیستند؟\nشتاب دهنده ذرات زیر اتمی چگونه کار می‌کند و چگونه اختراع شد؟


پنجشنبه ۲ آذر ۱۳۹۶ تهران ۰۲:۱۲\nمعترضان هنگ‌کنگی و جنبش دانشجویی خواستار اصلاح دمکراتیک قانون انتخابات و کناره‌گیری مدیر اجرایی منطقه هستند\nارگان حزب کمونیست چین هشدار داده است که با ادامه تظاهرات معترضان هوادار دمکراسی در هنگ‌کنگ، آنها با «عواقبی غیر قابل تصور» روبه‌رو خواهند شد؛ وزیر خارجه چین نیز کشورهای دیگر را از آنچه «دخالت در امورد داخلی چین» نامیده، بر حذر داشته است.\nروزنامه «پیپل دیلی» که تحت کنترل حزب کمونیست چین اداره می‌شود، نهم مهر ماه اعتراضات را «غیرقانونی» نامیده و می‌گوید «ساکنان هنگ‌کنگ» خواستار «بازگشت به امور عادی» هستند. این روزنامه معترضان را «خودخواه» نامیده است.\nعلاوه بر این روزنامه دیگر رسانه‌های دولتی چین نیز شروع به انتشار مطالبی در مورد اعتراض‌ها در هنگ‌کنگ کرده‌اند.\nشین‌هوا، خبرگزاری رسمی چین، از قول مدیر اجرایی منطقه هنگ‌کنگ از معترضان خواسته است به خانه بازگردند.\nروزنامه ایندیپندنت نیز از تلویزیون دولتی چین نقل کرده که از ساکنان منطقه خواسته است برای «استقرار قاطعانه نیروهای پلیس» از دولت حمایت کنند و «هر چه زودتر اوضاع عادی را به هنگ‌کنگ بازگردانند».\nوانگ ئی، وزیر خارجه چین، عالی‌ترین مقام رسمی چینی است که به اعتراضات هنگ‌کنگ واکنش نشان داده است. آقای وانگ گفته است «خیلی واضح و رسمی اعلام می‌کنیم که مسائل هنگ‌کنگ، مسائل داخلی چین است. همه کشورها باید به تمامیت ارضی چین احترام بگذارند».\nاو این سخنان را در وزارت خارجه آمریکا، اندکی پیش از آغاز گفت‌وگوهایش با جان کری، وزیر خارجه ایالات متحده، بیان کرده است.\nواشینگتن از مقام‌های دولتی هنگ‌کنگ خواسته است خویشتندار باشند و از معترضان خواسته تا اعتراضات خود را از راه مسالمت‌آمیز پی گیرند.\nوزیر خارجه چین گفته است به اعتقاد پکن، دولت اجرایی منطقه هنگ‌کنگ، «خود قادر خواهد بود تا اوضاع را به شکلی مناسب و بر اساس قانون اداره کند».\nطی روزهای گذشته معترضان هنگ‌کنگی که خواستار اصلاح قانون انتخابات به شکلی هستند که شرایط شرکت همه، و نه فقط نامزدهای تائید صلاحیت شده چین را فراهم می‌کند، از رئیس دولت اجرایی منطقه نیز خواسته‌اند، از کار خود کناره گیرد.\nرهبران دانشجویان معترض هنگ‌کنگی نهم مهر ماه هشدار دادند در صورتی که او تا روز پنج شنبه، دهم مهر ماه، کناره‌گیری نکند، دست به اقداماتی جدید، از جمله اشغال ساختمان‌ها مهم دولتی، خواهند زد.\nروزنامه «سوث چاینا مورنینگ پست» چاپ هنگ‌کنگ از قول ژانگ شائومینگ، مدیر دفتر مرکزی دولت چین در هنگ‌کنگ، دهم مهر ماه، در واکنش به اعتراض‌های روزهای گذشته گفت «خورشید مثل همیشه طلوع کرده است».\nدر مقابل چان کیم‌من، از رهبران جنبش اعتراضی «سنترال را اشغال کن»، می‌گوید «صادقانه بگویم، اگر حتی خورشید طلوع کرده باشد هم، ما گرمایی احساس نمی‌کنیم.»\nبه گفته این چهره سرشناس معترضان، «به ویژه از زمانی که لانگ چون‌ئینگ (مدیر اجرایی هنگ‌کنگ) در دو سال پیش قدرت را در دست گرفت، ابرهای تاریک ما را در بر گرفته‌اند.»\nروز نهم مهر ماه در ۶۵مین سالگرد «روز ملی جمهوری خلق چین» معترضان هوادار دمکراسی در هنگ‌کنگ، بی‌توجه به خواست مقام‌های دولتی، به اعتراض‌های ضد چینی خود ادامه دادند.\nآنچه همچنان در نقاط کلیدی و مرکزی این منطقه خودمختار ادامه دارد.\nدولت هنگ‌کنگ، با دستوری تصویب شده در چین، می‌خواهد قوانین انتخابات را به شکلی اصلاح کند تا تنها نامزدهای نزدیک به پکن بتوانند در آن شرکت کنند.\nدر عین حال بنا بر این اصلاحات در انتخابات آینده، برای نخستین بار مردم در رای‌گیری مستقیم به نامزدها رای می‌دهند. این موضوع خواسته معترضان هنگ‌کنگی نیز هست، اما آنها از جمله می‌خواهند تا رای‌گیری مستقیم از فهرستی باز از نامزدها انجام شود.


کاندیداهای ریاست جمهوری و وعده‌های فراموش شده | رادیو زمانه\nکاندیداهای ریاست جمهوری و وعده‌های فراموش شده\nشعارهای تبلیغاتی برای بسیاری از کاندیداها در ایران، صورت «مهریه» را دارد که در مورد آن می‌گویند، نه کسی آن را داده و نه کسی آن را گرفته. «ایجاد اشتغال و مبارزه با بیکاری»، «رفع مشکل گرانی و تورم»، «وزارت زنان»، «مدیریت جوانان» و «توجه به مطالبات اقلیت‌های قومی و مذهبی» از جمله این شعارهاست.\nکاندیداهای ریاست جمهوری در هر دوره، بنا بر گرایش سیاسی و شناخت خود از نیازها و اولویت‌های کشور و گاه برآمده از مطالبات رای‌دهندگان، شعارها و برنامه‌هایی را ارائه می‌کنند که محور اصلی سخنرانی‌ها و مناظره‌های تبلیغی آنها می‌شود.\nهنگام شعارسازی و سخنرانی، کمتر کسی به ضمانت اجرایی شعارهای مطرح شده توجه می‌کند. گاه حتی این شعارها و برنامه‌ها از اساس در حیطه اختیارات رئیس‌جمهوری نیستند یا مرجع تصمیم‌گیری درباره آنها، مقام‌های دیگری در جمهوری اسلامی هستند؛ نهادهایی مانند شورای عالی امنیت ملی یا رهبر کشور که در بسیاری از مسائل کلان کشور تعیین‌کننده به شمار می‌روند.\nبسیاری از شعارهای مطرح شده هم تنها جنبه نمایشی دارند؛ تلاشی برای جذب اقلیت‌ها و قشرهای خاموش یا سوار شدن بر موج مطالبات اجتماعی و اقتصادی مردم.\nهنگام شعارسازی و سخنرانی، کمتر کسی به ضمانت اجرایی شعارهای مطرح شده توجه می‌کند. گاه حتی این شعارها و برنامه‌ها از اساس در اختیار رئیس‌جمهوری نیست.\nبسیاری از این شعارها اما تاریخ مصرف دارند. عمر مطرح شدن این شعارها تا روز رای‌گیری است و پس از آن، بیشتر این وعده‌ها به فراموشی سپرده می‌شود یا حتی عکس آن‌ها عمل می‌شود.\nکم نیستند رای‌دهندگان ایرانی که در دوره‌های مختلف، هربار بر مبنای وعده‌های کاندیداها پای صندوق‌های رای رفته‌اند. آنها که در شرایط دشوار اقتصادی و اجتماعی پای صحبت‌های کاندیداها نشستند، در بسیاری از موارد همین شعارهای تبلیغی را محور انتخاب خود قرار دادند. از زمانی که با هیجان‌های پس از ۱۳۵۷ روسای جمهور انقلابی برگزیدند و شور «بنی‌صدر» و ساده زیستی «رجایی» ملاک انتخاب شان شد، تا زمانی که خسته از ویرانی‌ها جنگ و فشارهای اقتصادی پس از آن دوران، «هاشمی رفسنجانی» را برای سازندگی و توسعه اقتصادی مناسب دیدند.\nزمانی هم فشارهای اجتماعی و محدودیت‌های سیاسی آنها را به سمت اصلاحات سوق داد و «محمد خاتمی»، با شعار «توسعه سیاسی»، وارد میدان انتخابات شد و از «مردمسالاری» و «آزادی» سخن گفت. در تمام این دوره‌ها هم بودند کاندیداهایی که از «معجزه اقتصادی» و «مبارزه با فساد» سخن می‌گفتند و با وعده «پول نفت که باید مستقیم به جیب مردم برود»، تلاش کردند رای مردم را بگیرند.\nدر حالی که مسائل اقتصادی همواره در صدر وعده‌های تبلیغاتی نامزدهای ریاست جمهوری ایران بوده است، در کنار آن برخی هم وعده‌هایی مبنی بر بازتر کردن فضای اجتماعی برای زنان و جوانان داده‌اند و برخی از ایجاد فرصت برای رساندن آنها به مدیریت کلان سخن گفته‌اند.\nمحمد رفیع محمودیان، جامعه شناس و کارشناس امور سیاسی، درباره ماهیت شعارهای تبلیغاتی کاندیداها در ایران به زمانه می‌گوید: «قدرت رئیس جمهور در ایران هم از سوی قوه مقننه و هم از سوی رهبری و نهادهای وابسته بدان محدود و مهار می‌شود. رئیس جمهور نمی‌تواند برنامه و دیدگاه خویش را جز در بده و بستان و سازش با دیگر مراکز قدرت پیاده کند.\nهم‌زمان به‌خاطر نبود نظام حزبی نامزدهای ریاست جمهوری فقط شخصیت سیاسی خود و تعلق جناحی خویش را در انتخابات نمایندگی می‌کنند. توده‌های رأی دهنده نیز، از آنجا که به‌گونه طبقاتی و اجتماعی سازمان‌یافته نیستند، از نامزدها انتظار برنامه دقیق اقتصادی و سیاسی ندارند. آنها بیشتر می‌خواهند بدانند که نامزدها چه تحولی را در عرصه سیاست به‌وجود خواهند آورد.»\nدر حالی که مسائل اقتصادی همواره در صدر وعده‌های تبلیغاتی نامزدهای ریاست جمهوری ایران بوده، برخی هم وعده‌هایی مبنی بر بازتر کردن فضای اجتماعی برای زنان و جوانان داده‌اند.\nمحمد رفیع محمودیان درباره نقش سیاست در شکل‌دهی شعارهای تبلیغاتی نامزدهای ریاست جمهوری می‌گوید: «نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری وعده- شعارهایی کلی می‌دهند ولی تا حد زیادی بدان وفادار می‌مانند. بخشی از وعده‌ها هویتی و شخصیتی هستند. ساده زیستی، سرراستی، مردمی بودن و پرکاری نمونه‌های چنین وعده-شعارهایی هستند. اینجا سیاست نمایشی نقش مهمی ایفا می‌کند. نامزدها وعده- شعارهای خود را با پوشش، شیوه سخن‌ورزی و رفتار خویش به نمایش می‌گذارند.\nبخشی دیگر از وعده‌ها برنامه‌های کلی اقتصادی و سیاسی است. انتقال مستقیم درآمد نفتی به جیب یا سفره مردم، اجرای سریع طرح‌های عمرانی، مدیریت عقلایی اقتصادی و شفافیت سیاسی و اقتصادی نمونه وعده-شعارهای کلی برنامه‌ای است. بخش دیگر وعده- شعارها فرهنگی است. رئیس جمهور در این زمینه دارای قدرت خاصی نیست ولی از او انتظار می‌رود برنامه و شعارهایی را طرح کند. وعده- شعارهای او در این زمینه باز کلی است، از وعده ایجاد جامعه مدنی و بازگشایی فرهنگی جامعه گرفته تا مبارزه فرهنگی با تهاجم دشمن امپریالیستی. اینجا نیز سیاست نمایشی نقش معینی، در قالب سخنوری و رفتار نامزدها، به عهده دارد.»\nاو درباره تفاوت‌ها و شباهت‌های وعده‌های انتخاباتی در نظام حکومتی ایران و آمریکا می‌گوید: «وعده-شعارها در ایران همچون وعده- شعارها در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا (جایی که باز نظام حزبی ضعیف و قدرت رئیس جهمور محدود است) برنامه کاری نیستند. انتخابات اساسا دارای چنین کارکردی نیست. توده‌های رأی‌دهنده بین دو یا چند برنامه دقیق انتخایاتی یک بدیل را بر نمی‌گزینند.\nکارکرد اصلی انتخابات ایجاد شور و امید در دل توده است. برای همین باید هر بار شخصیتی با وعده- شعاری پرطمطراق، کسی همچون اوباما، احمدی‌نژاد یا موسوی، در میدان ظاهر شود. مهم درگیر ساختن مردم در فرایند انتخابات و ایجاد شور سیاسی نزد آنها در یک دوره است.\nچون نظام جمهوری اسلامی نیز در چند دهۀ اخیر گرفتار انسداد بوده نامزدها باید وعده- شعارهای رادیکال و نیمه براندازانه در جهت اصلاح یا متحول ساختن شرایط طرح کنند. این را نیز فقط می‌توان با طرح وعده- شعارهایی کلی و مبهم ولی همزمان هدفمند و شبه انقلابی انجام داد. نامزدهای ریاست جمهوری از همان آغاز و پیش از انتخابات زمینه را برای تقابل با کلیت نظام فراهم می‌آورند.\nجذابیت سیاست و انتخابات ریاست جمهوری ایران نیز در همین امر قرار دارد. شعارهای واقع‌گرایانه دقیق برنامه‌ای اینجا به کاری نمی‌آیند.»\nانتخابات دوره دهم ریاست جمهوری در ایران هم عرصه مطرح شدن شعارهای تبلیغاتی فراوان بود. محمود احمدی‌نژاد، محسن رضایی، مهدی کروبی و میرحسین موسوی، چهار کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری دهم، با برگزاری جلسات مختلف، برگزاری برنامه‌های مختلف تبلیغاتی، شرکت در برنامه‌های مختلف در رادیو و تلویزیون و سفرهای متعدد انتخاباتی، دیدگاه‌ها و راهکارهای خود را برای حل مشکلات ایران مطرح کردند.\nمحمد رفیع محمودیان: از آنجا که توده‌های رأی دهنده به‌گونه طبقاتی و اجتماعی سازمان‌یافته نیستند، از نامزدها انتظار برنامه دقیق اقتصادی و سیاسی ندارند.\nاقتصاد، سیاست خارجی و مسائل اجتماعی مهم‌ترین حوزه‌هایی بودند که هر کدام از این کاندیداها درباره آنها اظهارنظر کردند و وعده دادند. مشکلات معیشتی قشرهای زیادی از جامعه در دوران سیطره اصولگرایان بر قوه مجریه، چنان گسترده بود که خود رئیس دولت نهم با شعارهایی همچون پرداخت ۵۰ تا ۷۰هزار تومان به هر نفر، میرحسین موسوی، کاندیدای اصلی اصلاح‌طلبان با شعار «بازتعریف عدالت»، مهدی کروبی با شعار«اعطای سهام نفت به مردم» و محسن رضایی با وعده « تلاش برای رفع بیکاری، فقر و گرانی» با مردم سخن گفتند.\nاحمدی‌نژاد: سود نفت در جیب مردم\nبرنامه‌های محمود احمدی‌نژاد، در واقع چیزی نبود جز ادامه سیاست‌های او در دوره نخست ریاست جمهوری‌اش. او اعلام کرد که طرح‌های نیمه‌تمام خود را دولت نهم تکمیل خواهد کرد. همچنین تاکید کرد که در دوره جدید، علاوه بر برنامه‌های قبلی، برنامه جدیدی برای سهامی کردن نفت اجرا خواهد کرد. براساس این طرح، بنا بود اوراق مشارکتی منتشر شود و سود صنعت نفت در اختیار تمام مردم ایران قرار بگیرد.\nاو همچنین برنامه‌های دیگر خود را به این ترتیب اعلام کرد: «اجرای قانون خدمات کشوری و افزایش حقوق کارمندان و بازنشستگان دولت، گسترش ارتباط با کشورهای آمریکای لاتین، سیاست پایداری و مقاومت در موضوع هسته‌ای و رد هرگونه تعلیق غنی‌سازی، انجام سفرهای استانی و برگزاری جلسات دولت در مراکز استان‌ها، اجرای طرح سهمیه‌بندی بنزین، اجرای طرح هدفمند کردن یارانه‌ها، پرداخت سهام عدالت و فروش اوراق مشارکت نفتی، مبارزه با مفاسد اقتصادی، تشریح قاطع سیاست‌های ایران در مجامع بین‌المللی، تلاش برای تکمیل طرح‌های نیمه‌تمام و اجرای سریع طرح‌های جدید، حمایت از جنبش‌های حماس و حزب‌الله.»\nمدیریت زیر ۳۰ ساله‌ها\nمحسن رضایی، کاندیدای اصول‌گرای دیگر در انتخابات ریاست جمهوری دهم بود. او که خود دکترای اقتصاد دارد، داود دانش‌جعفری، وزیر اقتصاد برکنار شده دولت نهم را به عنوان رئیس ستاد انتخاباتی‌اش برگزید و در سخنرانی‌های تبلیغاتی‌اش، بیش از هر چیز بر اقتصاد تاکید کرد.\nدر زمینه سیاست خارجی، تلاش برای جلب همکاری سازمان ملل و کشورهای مختلف جهان برای ایجاد قانون اساسی و روی کارآمدن دولتی دموکراتیک در فلسطین، افزایش تعامل با کشورهای حاشیه خلیج فارس به‌ویژه عمان و قطر و همچنین امضای قرارداد استراتژیک با عربستان، ایجاد کنسرسیومی با حضور تمام کشورهای دارای فناوری انرژی هسته‌ای در داخل ایران و فروش اورانیوم غنی شده در ایران به کشورهای نیازمند این فناوری، از مهم‌ترین برنامه‌های محسن رضایی بودند.\n«چون نظام جمهوری اسلامی در چند دهۀ اخیر گرفتار انسداد بوده، نامزدها باید وعده- شعارهای رادیکال و نیمه براندازانه در جهت اصلاح یا متحول ساختن شرایط طرح کنند.»\nاو همچنین در برنامه‌های خود اعلام کرد که «دولت باید عرصه را برای حضور نسل سوم بازکند تا جوانان مسئول اجرایی شوند و افراد دارای تجربه در اتاق فکر بنشینند و به نسل جوان کمک کنند».\nتغییر مدیریت در کشور از راس دولت تا بدنه‌های اداری و تشکیل دولت ائتلافی با استفاده از نخبگان کشور، تشکیل وزارت امور اجتماعی برای ساماندهی نظام خانواده، اجرای طرح جامع برای مسائل فرهنگی و امور مربوط به جوانان برای ایجاد نشاط و آرامش در خانواده‌ها و انتخاب چند وزیر و استاندار از بین زیر ۳۰ ساله‌ها و ورود اولین گروه از مدیران نسل سومی به سیستم مدیریتی کشور، از دیگر برنامه‌ها و وعده‌های محسن رضایی بود.\nمحسن رضایی همچنین وعده داد که به بی‌نظمی‌های موجود در اداره کشور پایان دهد و دولت را به اجرای سیاست‌های کلی و برنامه‌ها پایبند کند.\nافزایش وام‌های خرید مسکن و افزایش سرمایه‌گذاری خارجی برای بالا بردن قدرت خرید مردم، احقاق حقوق زنان و تبدیل خانه‌داری به شغلی با حقوق و بیمه و تلاش برای اعتلای جایگاه بانوان ایرانی، کاهش مدت خدمت سربازی به یک سال و تبدیل آن به یک شغل، تقسیم کشور به ۹ منطقه فدرال اقتصادی و واگذاری هدفی معین به هر یک از مناطق به شکلی که مکمل یکدیگر باشند، واگذاری باشگاه‌های ورزشی به هواداران و مربیان و ورزشکاران در مدت یک یا دو سال، از دیگر برنامه‌هایی بود که محسن رضایی می‌خواست در صورت رسیدن به ریاست جمهوری، آنها را اجرا کند.\nمحسن رضایی برنامه‌های تحول اقتصادی و سهمیه‌بندی بنزین در دولت قبلی محمود احمدی نژاد را تایید نمی‌کرد و معتقد بود: «در طرح تحول اقتصادی احمدی‌نژاد اشکالات زیادی وجود دارد و من، حتما این طرح را دنبال نمی‌کنم، برنامه من یک انقلاب اقتصادی در کشور است و این انقلاب اقتصادی قطعا از راه سهمیه‌بندی بنزین و محدودیت‌هایی که دولت ایجاد کرده، نخواهد بود.»\nهر ایرانی ماهی ۷۰هزار تومان\nمهدی کروبی، برای انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری هم نامزد شده بود و شعار پرداخت ماهانه ۵۰ هزار تومان به هر ایرانی، تا مدت‌ها توجه افکار عمومی را به خود جلب کرده بود.\n«سیاست نمایشی نقش مهمی ایفا می‌کند. نامزدها وعده- شعارهای خود را با پوشش، شیوه سخن‌ورزی و رفتار خویش به نمایش می‌گذارند.»\nدر انتخابات دوره یازدهم، مهم‌ترین برنامه‌های انتخابات مهدی کروبی در بخش اقتصاد، هدفمند کردن یارانه‌ها در درازمدت برای حل مشکلات اقتصادی، تشکیل سهام عام در بخش نفت و گاز برای تحت پوشش قرار دادن مردم ایران و کاهش وابستگی دولت به درآمدهای نفتی بود.\nاو اعلام کرد که براساس این طرح، به افراد بالای ۱۸ سال، ماهانه ۷۰ هزار تومان پرداخت می‌شود.\nمهدی کروبی، «جراحی گام به گام و حساب شده اقتصاد ایران» را از هدف‌های مهم خود اعلام کرد و گفت در بدو در اختیار گرفتن دولت گزارشی منصفانه به مردم می‌دهد و پس از آن نیز درباره عملکرد قوه مجریه گزارش‌های مستمر به مردم داده خواهد شد.\nاو با اعلام اینکه سه اصل «اسلامیت»، «جمهوریت» و «ایرانیت» را در کنار هم جمع خواهد کرد، بر تنش‌زدایی در عرصه سیاست خارجی از طریق شفاف‌سازی و اعتمادسازی در کنار پافشاری بر مواضع ایران تاکید کرد و گفت که افزایش سرمایه‌گذاری خارجی در کشور از طریق تعامل با کشورهای مختلف جهان از برنامه‌های او خواهد بود. همچنین مهدی کروبی اعلام کرده بود که طرح‌های دولت‌های قبلی را بررسی کارشناسانه می‌کند تا در صورت امکان اجرای آنها را ادامه دهد.\nمهدی کروبی کاندیدایی بود که برای حوزه‌های اجتماعی هم برنامه‌هایی اعلام کرده بود. شکست انحصار رسانه‌ای و گردش سریع و آزاد اطلاعات، توسعه تربیت بدنی و سیاست‌زدایی از آن، رفع تبعیض جنسیتی و توسعه مشارکت زنان، اجرای مثلث تامین اجتماعی برای شهروندان با سه ضلع «بیمه خدمات درمانی»، «بیمه بیکاری» و «بیمه تحصیلی و حرفه‌ای کردن خدمت سربازی از دیگر برنامه‌های مهدی کروبی در حوزه اجتماعی بودند.\nمنتقد همه سیاست‌های قبلی\nمیرحسین موسوی از مهم‌ترین کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری دهم بود. او از همان آغاز به عملکرد دولت نهم درعرصه‌های مختلف، انتقاد کرد. راستگویی، دولت پاک، عقلانیت و دربرگیرندگی (رفع تبعیض) در شعارهای او جایگاه بسیار مهمی داشتند.\nدر حوزه اقتصاد با توجه به اینکه برخی کارشناسان اقتصادی او را به دلیل دولتی کردن اقتصاد در دوران نخست‌وزیری‌اش تایید نمی‌کردند، سیاست‌های دوران نخست وزیری خود را اقتضای آن دوران دانست و تاکید کرد که به ضرورت گسترش خصوصی‌سازی در کشور معتقد است. بر این اساس او اعلام کرد که از سرمایه‌گذاری بخش خصوصی حمایت می‌کند و امکان حضور قدرتمندانه بخش خصوصی را فراهم خواهد کرد.\nمطالبات زنان و جوانان در سنت سیاسی ایران سابقه زینتی و نمایشی دارد و معمولا پس از هیاهوهای انتخاباتی به حاشیه رانده می‌شود.\nایجاد مسیرهایی که به تصمیم‌های عقلانی در کشور بیانجامد و همچنین سیاست‌های اقتصادی روشنی که با یکدیگر تناقض نداشته باشند، ایجاد توازن میان صادرات و واردات کشور، کاهش تورم و کنترل نقدینگی از طریق افزایش تولید و ایجاد انضباط مالی و ثبات مدیریتی در‌کشور، تلاش برای کاهش وابستگی دولت به درآمدهای نفتی و سوق دادن این درآمدها به سمت سرمایه‌گذاری در کشور، تقویت بنیه‌های تولید از جمله جهت‌دهی تسهیلات اعتباری به سمت فعالیت‌های مولد و بهبود فضای کسب و کار، از شعارهای دیگر انتخاباتی میرحسین موسوی برای در دست گرفتن سکان اداره کشور بودند.\nدر زمینه سیاست خارجی، میرحسین موسوی اعلام کرد که کشورهای همسایه و منطقه خاورمیانه را برای برقراری ارتباط در اولویت قرار خواهد داد و از تنش‌ها کم خواهد کرد.\nاو همچنین اعلام کرد که خواهان و گسترش روابط با تمام کشورهای شرق و غرب با پشتوانه روابط خوب منطقه‌ای است اما از مواضع ایران در زمینه انرژی هسته‌ای کوتاه نخواهد آمد.\nادامه مذاکرات در چارچوب آژانس انرژی اتمی با همه کشورهایی که تمایل به مذاکره داشته باشند و مذاکره با آمریکا در صورت عملی شدن شعار تغییر از سوی رئیس‌جمهور این کشور، از دیگر برنامه‌های اعلام شده میرحسین موسوی در زمینه سیاست خارجی بود. احیای سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی، ارائه لایحه‌ای به مجلس برای ملزم کردن دولت‌ها به پیگیری مصوبات دولت‌های قبلی هم طرح‌هایی بودند ک موسوی قصد داشت در صورت به قدرت رسیدن، در کشور اجرا کند.\nانتخابات یازدهم: هوای گرگ و میش\nگرچه از میان چهار کاندیدای ریاست جمهوری دوره دهم، یکی به عنوان برنده اعلام شد و دیگران فرصت اجرای برنامه‌ها و شعارهای انتخاباتی خود را نیافتند، اما پیدا کردن نقطه‌های مشترک در برنامه‌های انتخاباتی آنها چندان سخت نیست.\nزندگی بهتر و به خصوص حل کردن مشکلات اقتصادی، شاید مهم‌ترین وعده‌ای است که کاندیداهای ریاست جمهوری دادند؛ هرچند اجرایی کردن این وعده بر مبنای تفاوت‌های اعتقادی و فکری و تعلق آنها به جناح‌های سیاسی گوناگون نمی‌توانست یکسان و با یک روش باشد.\nزندگی بهتر و به خصوص حل کردن مشکلات اقتصادی، شاید مهم‌ترین وعده‌ای است که کاندیداهای ریاست جمهوری دوره دهم دادند.\nوعده دادن پول نقد به عنوان سهام عام در طرح مهدی کروبی، در نهایت با اجرایی شدن طرح هدفمندی یارانه‌ها توسط محمود احمدی‌نژاد، شکلی واقعی پیدا کرد. با این همه، بی‌توجهی به هشدارهای کارشناسان اقتصادی و فراهم نکردن زیرساخت‌های لازم برای اجرای آن، در کنار فشارهای بین‌المللی و تحریم‌ها، در عمل این طرح را به عاملی برای افزایش تورم فزاینده و مشکلات شدید اقتصادی برای مردم تبدیل کرد و اکنون ایران از نظر اقتصادی به دشوارترین شرایط خود در سال‌های اخیر رسیده است.\nدر عرصه سیاسی اما تاکید بر تقویت روابط ایران در منطقه میان همه کاندیداها اشتراک داشت؛ هرچند دو کاندیدای اصلاح‌طلب روی خوش‌تری به روابط دوستانه با سایر کشورها نشان داده بودند و محمود احمدی‌نژاد حمایت آشکار خود را از حماس و حزب‌الله اعلام کرده بود.\nبا این حال، تاکید بر ادامه روند غنی‌سازی اورانیوم و مقاومت بر سر آن، سیاست مشترکی بود که گویا کسی قصد مخالفت با آن را نداشت و تنها تفاوت در آن، در شیوه تهاجمی احمدی‌نژاد بود که آن را در دوران ریاست جمهوری خود به کار گرفت و با تقابل و به کارگیری شیوه دشمن‌سازی و تاکید بر ادامه برنامه غنی‌سازی به هرقیمتی، ایران را در عرصه بین‌المللی منزوی‌تر کرد و باعث تشدید فشارهای بین‌المللی شد.\nدر حالی که سه کاندیدا در مناظره‌ها و سخنرانی‌های خود بر اصلاح نابسامانی‌های ناشی از دوران قبلی ریاست جمهوری احمدی نژاد تاکید می‌کردند، خود او بر ادامه روند پیشین اصرار داشت و هیچگونه شعار فرهنگی و اجتماعی جز وعده آوردن پول نفت بر سر سفره‌ها، به مردم نداد. کاندیداهای دیگر اما قشرهای دیگری از جامعه را مخاطب قرار داده بودند.\nهرچند مطالبات زنان و جوانان در سنت سیاسی ایران سابقه زینتی و نمایشی دارد و معمولا پس از هیاهوهای انتخاباتی به حاشیه رانده می‌شود، تاکید ویژه محسن رضایی بر جوانان و زنان، شعارهای تبلیغاتی مهدی کروبی درباره زنان و آزادی رسانه‌ها تلاشی برای جذب آرای بخش‌های متنوعی از جامعه بودند.\nبا ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد اما وعده حضور زنان و جوانان و آزادی‌های اجتماعی وارونه شد. هرچند احمدی‌نژاد نخستین وزیر زن را در کابینه خود معرفی کرد، اما در نهایت با اختلاف‌های شدید او را به بدترین وضعی از کابینه خود راند و مشاوران جوان و وزیر جوان او در وزارت بهداشت قبلی هم به همین سرنوشت دچار شدند. در عرصه اجتماعی هم، احمدی‌نژاد دوران ریاست جمهوری خود را با کشتن و زندانی کردن جوانانی آغاز کرد که برای اعتراض به انتخاب او به خیابان‌ها آمده بودند. در ادامه این دوران، جداسازی جنسیتی، اجرای طرح‌های امنیت اخلاقی، سهمیه‌بندی جنسیتی و…، درعمل فضا را برای زنان و جوانان محدودتر کرد.\nچهار سال پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری، نتیجه وعده‌های افتصادی و اجتماعی برای مردم ایران، اقتصادی فروپاشیده، چهره مخدوش بین‌المللی، به حاشیه رانده شدن فعالان اجتماعی و سیاسی، محدودتر شدن اقلیت‌ها، زنان و جوانان و در نهایت ، آینده مبهم و نامعلومی است که نامزدهای دوره یازدهم، به عنوان عرصه ارائه شعارهای تبلیغاتی خود تحویل می‌گیرند.\nکلید‌واژه ها: انتخابات ریاست جمهوری, شعارهای تبلیغاتی, محسن رضایی, محمود احمدی نژاد, مهدی کروبی, میرحسین موسوی, نعیمه دوستدار\nخانم نعیمه دوستدار!\nای کاش شما در پایان مقاله خود می فرمودید که با روی کار آمدن موسوی،\nچه چیزی تغییر اساسی میکرد؟\nبه شما پیشنهاد میکنم یک تماس با استاد شفیعی کدکنی بر قرار نمایید و\nبپرسید که منظور ایشان از نوشتن مطلب زیر چه بوده است؟\n«من مانند Julien Benda که در نیمه‌ی اوّلِ قرن بیستم از خیانت روشنفکران سخن به میان آورد نیستم و قصد توهین به هیچ روشنفکر راستینی را ندارم.\n«زمینه‌ی اجتماعی شعر فارسی»، دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی،»


مشارکت فارکسی در ایران ،کتابخانه بورس کتابخانه فارکس\nدوره های مسطح ، کتابخانه بورس کتابخانه فارکس اولاً ، هنگام ارزیابی بصری نمودار قابل توجه است (قیمت ثابت است) ، و ثانیا ، این با کاهش فاصله بین لاگر و EMA آشکار می شود. در این حالت ، تقاطع می تواند یک سیگنال کاذب باشد ، همانطور که اغلب اتفاق می افتد. بنابراین ، فقط در شرایطی که یک روند حرکت قیمت فعال با قدرت کافی مجاز است ، مجاز است. حداکثر تا (-+5%) با توجه به قیمت تسویه روزانه روز قبل آموزش تحلیل تکنیکال، سه موج تشکیل دهنده ی الگوی سر و شانه.\nداروهای فوریت های ضد بارداری به شما کمک می کنند که باردار نشوید ، اما شما را از بیماری های مختلف مقاربتی محافظت نمی کنند. بنابراین ، اگر کاندوم در حین عمل شکسته شد و شریک زندگی دائمی نبود ، بهتر است بعد از 1-3 ماه تست های لازم را انجام دهید تا مطمئن شوید که هیچ بیماری وجود ندارد. با تسلط بر هنر اندیکاتور خوانی ، تنظیمات دلخواه و نکات معین و دقیقی پدیدار می شوند. امروزه صدها اندیکاتور وجود دارد که هر هفته اندیکاتورهای جدیدي به آنها اضافه می شود. حتی با معرفی صدها اندیکاتور جدید، تنها انتخاب تعداد بسیار کتابخانه بورس کتابخانه فارکس کمی مقدور است و ارزش توجه را دارند. عجیب است که اندیکاتورهایی که معمولاً درخور توجه هستند آنهایی هستند که به مدت طولانی تری وجود داشته اند و امتحان خود را پس داده اند.\nدر کارگزاران گزینه های باینری شما می توانید کتابخانه بورس کتابخانه فارکس جفت ارز زیر را با فرانک دیدار: USD / CHF، EUR / CHF، AUD / CHF، GBP / CHF . تحلیل بررسی رابطه میان ویژگی‌های شخصیتی کارآفرینی و ویژگی‌های فردی ارزهای دیجیتال. اهداف خرسی جفت‌ارز BTC/USD هنوز همان‌ها هستند: شکسته شدن خط حمایت ۶۲۳۰، سپس خط ۶۰۰۰ و بعد از آن پایین آمدن تا خط ۵۷۶۰. ولی فعلا اگر اتفاق خاصی نیافتد، شکست ناحیه‌ی ۶۰۰۰-۶۲۳۰ ناممکن به نظر می‌رسد؛ ناحیه‌ای که استخراج بیت‌کوین پایین‌تر از آن سودی نخواهد داشت.\nالف) کتابخانه بورس کتابخانه فارکس تنوع همگون: مقصود از تنوع همگون اين است كه شركت مي‌كوشد محصولات و خدماتي جديد ولي مرتبط برمحصولات و خدمات خود بيفزايد.\nدلیل اصلی شکست تریدر ها :آموزش اندیکاتور استوکاستیک\n7) اندیکاتور MACD یکی از بهترین اندیکاتور های بورس ویژگی های اندیکاتور هشداردهنده سیگنال های میانگین. از اون روز به بعد من ذهنم مشغول بود که این روبات ها چی هستن . شروع کردم به گشتن دنبال این اکسپرت ها و کلی از اونها رو پیدا کردم که فقط اکسپرت FXPromaker بود که نسخه کتابخانه بورس کتابخانه فارکس دمو داشت . منم این دمو رو گرفتم و گذاشتم تو یه حساب دمو .\nبرای آشنایی با اصطلاحات و مفاهیم پایه‌ای تحلیل بنیادی میتوانید مقاله‌ی تحلیل بنیادی چیست را مطالعه بفرمایید. آیا بدون سرمایه می توان کتابخانه بورس کتابخانه فارکس به صورت آنلاین درآمد کسب کرد؟ پیشروی های حرکتی قیمت: هر چه حرکات نزولی و یا صعودی قیمت قبل از اینکه به سطح حمایت یا مقاومت برسند با شیب سریع تر و تندتری انجام گیرند، نشان از هیجان و رقابت بیشتری در بازار بوده و اعتبار بیشتری به آن خط حمایت یا مقاومت میدهند و قیمت به آن سطوح واکنش های چشمگیرتری نشان می دهد. برعکس، هر چه حرکات قیمتی آرام و پیوسته باشند، توجه کمتری را جلب می کنند. این مثالی گویا است از اینکه چطور روانشناسی بازار، شاخص های تکنیکالی را هدایت می کنند.


دابسمش بسازید! آموزش برنامه دابسمش (Dubsmash) | پلازامگ\n ارسال شده در:03 اسفند 1398، 14:00\nاین روزها ویدیوهای موسوم به دابسمش محبوبیت قابل توجهی در شبکه‌های اجتماعی پیدا کرده‌اند. این مقاله به آموزش برنامه دابسمش اختصاص دارد.\nبرنامه Dubsmash ابزاری است که به کاربران امکان می‌دهد ویدیوهای بامزه کوتاه از خود ضبط کرده و به اشتراک بگذارند. کاربر می‌تواند با انتخاب یک کلیپ صوتی جذاب از فیلم‌ها و آهنگ‌های محبوب، یک ویدیوی کوتاه هماهنگ با آن کلیپ صوتی از خود ضبط کند. در محیط دابسمش که بی‌شباهت به اینستاگرام نیست، کاربران می‌توانند یک ویدیوی کوتاه از خود ضبط و ارسال کنند یا از تماشای دابسمش‌های جذاب سایر کاربران لذت ببرند. این مقاله به آموزش نحوه کار با برنامه Dubsmash که بهترین برنامه دابسمش خوانده می‌شود اختصاص دارد. اگر دوست دارید به سادگی ویدیوی دابسمش خود را ضبط کنید، این مقاله مخصوص شماست.\nبرنامه دابسمش چیست؟\nآموزش استفاده از برنامه Dubsmash\nدابسمش یک ابزار و رسانه اجتماعی برای ساخت و به اشتراک‌گذاری ویدیوهای کوتاه است. این برنامه در سال 2014 (حدود 5 سال پیش) توسط برنامه‌نویسان آلمانی طراحی شده است. با استفاده از دابسمش کاربران می‌توانند یک کلیپ صوتی از فیلم، سریال، آهنگ و نیز دیگر کلیپ‌های محبوب انتخاب کرده و ویدیویی هماهنگ با آن کلیپ صوتی از خود ضبط کنند. برنامه دابسمش از یک شبکه اجتماعی داخلی برای به اشتراک‌گذاری ویدیوها و تماشای ویدیوهای دیگر کاربران بهره می‌برد. اما در صورت تمایل می‌توانید به راحتی ویدیوهای ساخته شده خود را در اینستاگرام و مکان‌های دیگر نیز به اشتراک بگذارید.\nمعمولا کاربر برای ساخت یک دابسمش به لب خوانی دیالوگ یا ترانه موجود در کلیپ صوتی که صدای یک فرد مشهور است می‌پردازد. به بیان دیگر، اگر در دوبلاژ فیلم‌های تلویزیونی، دوبلور صدای خود را بر روی تصویر اصلی ضبط می‌کند، در یک ویدیوی دابسمش، کاربر تصویر خود را بر روی صدای اصلی ضبط می‌کند. کار با نرم افزار دابسمش ساده بوده و شما به سرعت می‌توانید یک ویدیوی جذاب از خود بسازید.\nدر ادامه به آموزش استفاده از برنامه دابسمش می‌پردازیم.\nراهنمای ثبت نام در برنامه Dubsmash\nبرنامه دابسمش برای افراد 13 سال و بالاتر مناسب است. برای ثبت‌نام، ابتدا دابسمش را از گوگل پلی یا اپ استور دانلود کنید:\nدانلود برنامه دابسمش : اندروید | iOS\nثبت نام در برنامه دابسمش بسیار ساده بوده و تنها به یک آدرس ایمیل نیاز دارید. پس از وارد کردن آدرس ایمیل، باید یک نام کاربری برای خود انتخاب کنید. این نام کاربری باید غیرتکراری و مناسب باشد. در نهایت یک پسورد امن برای خود برگزیده و وارد برنامه شوید.\nبه خاطر داشته باشید که می‌توانید بعدا نام کاربری خود را تغییر دهید. اما آدرس ایمیلی که در هنگام ثبت نام تعیین کرده‌اید، غیرقابل تغییر است.\nنحوه جستجوی کلیپ های صوتی و آموزش ساخت دابسمش\nبرای ضبط اولین دابسمش خود می‌توانید از بخش جستجو (Explore) استفاده کنید. عبارت مورد نظر خود را برای جستجو وارد کرده تا یک کلیپ صوتی مورد علاقه خود که قبلا توسط کاربران دیگر آپلود شده است را بیابید. همچنین می‌توانید صدای مورد نظر خود را از طریق Profile > Sounds > + Add New Sound یا با کلیک برروی دکمه + در گوشه بالا سمت راست آپلود کنید. پس از انجام این مراحل، دکمه بنفش رنگ DUB را انتخاب کنید.\nدوربین سلفی گوشی فعال می‌شود. پس از آمادگی، دکمه بنفش رنگ را فشار دهید تا فیلمبرداری آغاز گردد. می‌توانید از تایمر استفاده کنید تا فیلمبرداری با 5 ثانیه تاخیر آغاز شود. ضبط ویدیو همزمان با شروع پخش کلیپ صوتی آغاز می‌شود. اگر در میانه ضبط، قصد تغییر مکان دارید می‌توانید با انتخاب دکمه بنفش رنگ ضبط ویدیو را متوقف کنید.\nعملیات ضبط ویدیو به محض اتمام فایل صوتی به پایان می‌رسد. در اینجا می‌توانید فایل ویدیویی را پخش کنید و مورد بررسی قرار دهید. اگر از ویدیوی ضبط شده خود راضی نیستید، با بازگشت به مرحله قبل عملیات ضبط را دوباره انجام دهید.\nنرم افزار دابسمش ابزارهایی چون اضافه کردن متن و ایموجی به ویدیو را در اختیار کاربر قرار می‌دهد. در انتها پس از آماده شدن ویدیو می‌توانید آن را در محیط دابسمش پست کنید یا برای همرسانی در سایر شبکه‌های اجتماعی دانلود کنید.\nغیرفعال کردن امکان ارسال کامنت\nاگر می‌خواهید امکان ارسال نظر را در زیر ویدیوی خود غیرفعال کنید، مراحل زیر را دنبال کنید:\nپست مورد نظر را باز کنید.\nابتدا دکمه سه نقطه موجود در بالای پست و سپس گزینه Edit را انتخاب کنید.\nدر این قسمت می‌توانید عنوان پست را تغییر دهید و نیز عمومی یا خصوصی بودن آن را تعیین کنید. همچنین می‌توانید گزینه کامنت را فعال یا غیرفعال کنید.\nپس از غیرفعال کردن امکان ارسال کامنت، گزینه Save را انتخاب کنید.\nدابسمش مقررات سختگیرانه‌ای برای مقابله با پیام‌های آزاردهنده و تهدیدآمیز دارد. در صورت مشاهده کامنت‌های آزاردهنده، می‌توانید آن‌ها را به مدیریت گزارش دهید.\nنحوه بلاک کردن دیگر کاربران\nبرای بلاک کردن یک کاربر و جلوگیری از مشاهده حساب کاربری، دیدن پست‌های شما در نتایج جستجو، یا ممانعت از ارتباط با شما از طریق کامنت‌ها، مراحل زیر را دنبال کنید:\nبه حساب کاربری کاربر مورد نظر مراجعه کنید.\nدکمه سه نقطه موجود در بالا و سمت راست را لمس کرده و گزینه Block User را انتخاب کنید. سپس دوباره گزینه بلاک را تایید کنید.\nحالا کاربر مورد نظر بلاک شده است. او بابت بلاک شدنش نوتیفیکیشنی دریافت نمی‌کند.\nبرای خارج کردن کاربر از حالت بلاک، به حساب کاربری خود و بخش تنظیمات مراجعه کنید. در بخش Blocked Users می‌توانید کاربران بلاک شده را مشاهده و در صورت تمایل گزینه Unblock را انتخاب کنید.\nفلیکر چیست؟ شبکه اجتماعی Flickr را بهتر بشناسیم\nنحوه تغییر نام کاربری در برنامه Dubsmash\nبدین منظور مراحل زیر را دنبال کنید:\nبه حساب کاربری خود مراجعه کنید.\nبا انتخاب چرخ دنده در گوشه بالا سمت چپ وارد بخش تنظیمات شوید.\nبا انتخاب My Username نام مورد نظر خود را تایپ کنید.\nشایان ذکر است که حساب‌های با نام کاربری نامناسب، آسیب‌زا یا رکیک، همراه با همه اطلاعات و ویدیوهای آن حذف خواهند شد.\nنحوه آپلود کردن کلیپ صوتی در برنامه دابسمش\nبه بخش پروفایل و سپس Sounds مراجعه کنید.\nدکمه بنفش رنگ Add New Sound را انتخاب کنید. در اینجا می‌توانید با استفاده از میکروفون گوشی یک صدا را ضبط کنید یا صدای مورد نظر خود را آپلود کنید.\nنکته: فایل مورد نظر باید یک فایل ویدیویی باشد. البته برنامه دابسمش صدای فایل ویدیویی را جدا کرده و تنها آن را آپلود می‌کند. شما می‌توانید صداهای با طول حداکثر 15 ثانیه‌ای را آپلود کرده و در خود برنامه دابسمش آن را به 10 ثانیه کاهش دهید. حداکثر زمان یک صدا برای ضبط دابسمش 10 ثانیه است.\nچطور می‌توان پروفایل خود را به حالت خصوصی درآورد؟\nبدین منظور باید هر پست را به صورت جداگانه به حالت خصوصی درآورد:\nدر پروفایل خود پست مورد نظر را باز و دکمه سه نقطه آن را انتخاب کنید. سپس گزینه Edit را انتخاب کنید.\nدر اینجا گزینه ?Who Can See This را در حالت Private تنظیم کنید.\nمشاهده ویدیوهای پسندیده شده\nاین ویژگی که در اینستاگرام وجود دارد، در نسخه‌های بعدی برنامه Dubsmash اضافه خواهد شد.\nدر صورت فراموش کردن پسورد دابسمش چه باید کرد؟\nبا کلیک بر روی این لینک می‌توانید پسورد خود را دوباره انتخاب کنید. برای تغییر پسورد دابسمش، دسترسی به آدرس ایمیل ارائه شده هنگام ثبت‌نام لازم است.\nدر صورت فراموش کردن آدرس ایمیل چه باید کرد؟\nبه منظور حفظ امنیت کاربران، دسترسی به ایمیلی که در هنگام ثبت‌نام ذکر شده الزامی است. در صورتی که آدرس ایمیل خود هنگام ثبت نام را نمی‌دانید باید با یک آدرس ایمیل جدید یک حساب کاربری جدید بسازید.\nآیا می توان پست های ارسال شده را حذف کرد؟\nدر صورتی که می‌خواهید دابسمش‌هایی که قبلا ساخته و ارسال کرده‌اید را حذف کنید، مراحل زیر را دنبال کنید:\nدکمه سه نقطه در بالای ویدیو را انتخاب کنید.\nتوجه داشته باشید که پس از حذف یک ویدیو، امکان بازگردانی آن وجود ندارد.\nنحوه حذف حساب کاربری در نرم افزار دابسمش\nحذف حساب کاربری در برنامه Dubsmash به آسانی امکان‌پذیر است. بدین منظور دسترسی به ایمیلی که در هنگام ثبت‌نام تعیین کرده‌اید ضروری است. به صفحه کاربری خود مراجعه کرده و چرخ‌دنده موجود در بالا سمت راست را انتخاب کنید. در این صورت وارد بخش تنظیمات می‌شوید. برای حذف اکانت خود، گزینه Delete account را انتخاب کنید. پس از آن یک صفحه باز می‌شود که با وارد کردن مشخصات کاربریتان می‌توانید حساب خود را برای همیشه حذف کنید.\nاین مقاله به آموزش کار با برنامه دابسمش اختصاص داشت. تلاش شد تا خصوصیات این برنامه و نحوه ساخت دابسمش در آن شرح داده شود. اپلیکیشن دابسمش مبدع ایده طراحی ویدیوهای کوتاه موسوم به دابسمش است و بهترین برنامه دابسمش خوانده می‌شود. اما برنامه‌های بی‌شمار دیگری نیز وجود دارند که کارکردی مشابه اپلیکیشن دابسمش دارند. از جمله آن‌ها می‌توان به برنامه TikTok، برنامه KineMaster و MuStar اشاره کرد.\nروش های یافتن شماره شبا و شماره حساب از روی شماره کارت 31 اردیبهشت 1399، 12:00\nچطور از دوربین دیجیتال خود به عنوان وب کم استفاده کنیم؟ 27 اردیبهشت 1399، 16:00\nترفندهای تایپ سریع با گوشی موبایل ؛ تایپ دو انگشتی، تایپ صدا و … 27 اردیبهشت 1399، 12:00


اگرچه نازی ها و همدستان آنها، یهودیان را هدف اصلی خود به شمار می آوردند، اما گروه های دیگری را نیز به دلایل نژادی و عقیدتی مورد شكنجه قرار می دادند. از نخستین قربانیان تبعیض نژادی نازی ها در آلمان، مخالفین سیاسی- بویژه كمونیست ها، سوسیالیست ها، سوسیال دموکرات ها و رهبران اتحادیه های کارگری- بودند. نازی ها همچنین نویسندگان و هنرمندانی را که آثارشان ضد حکومت تشخیص داده می شد و یا یهودی بودند مورد شكنجه قرار داده و آنها را در معرض بازداشت، محدویت های اقتصادی و دیگر اشكال تبعیض قرار می دادند. کولی ها نیز به دلایل نژادی آماج حملات نازی ها قرار می گرفتند. آنان اولین کسانی بودند که در کامیون های سیار گاز اردوگاه خلمنو در لهستان کشته شدند. نازی ها همچنین 20 هزار كولی را به اردوگاه آشویتس- برکناو تبعید کردند. اکثر آنها در اتاق های گاز آن اردوگاه کشته شدند. نازی ها، لهستانی ها و دیگر اقوام اسلاو را پست تلقی می كردند. لهستانی هایی که به لحاظ ایدئولوژیكی خطرناک به شمار می رفتند (از جمله روشنفکران و کشیش های کاتولیک) آماج جوخه های اعدام قرار گرفتند. بین سال های ١٩٣٩ و ١٩٤٥، حداقل یک میلیون و نیم شهروند لهستانی برای بیگاری به خاک آلمان تبعید شدند. همچنین، صدها هزار نفر در اردوگاه های بیگاری نازی ها به اسارت درآمدند. طبق برآوردهای موجود، آلمان ها حداقل ٩/١ میلیون شهروند غیر یهودی لهستانی را طی جنگ جهانی دوم به قتل رساندند.\nطی پاییز و زمستان 1942-1941، مقامات آلمانی سیاست نژادپرستانه قتل عام اسرای جنگی روس را در شوروی تحت اشغال به اجرا گذاشتند. آنان یهودیان، کسانی که "قیافه های آسیایی" داشتند و رهبران سیاسی و نظامی عالی رتبه را جدا و تیرباران کردند. حدود سه میلیون نفر دیگر را بدون سرپناه مناسب، غذا و دارو در اردوگاه های موقت نگه داشتند تا موجبات مرگ آنها را فراهم آورند. در آلمان، نازی ها رهبران کلیسای مسیحی را که مخالف نازیسم بودند و همچنین هزاران نفر از پیروان فرقه مذهبی "شاهدان یهوه" را که از ادای احترام به آدولف هیتلر یا خدمت در ارتش آلمان سرباز زده بودند، زندانی کردند. نازی ها از طریق اجرای طرح به اصطلاح "كشتن از سر ترحم"، حدود ٢٠٠ هزار نفر از معلولان ذهنی یا جسمی را به قتل رساندند. نازی ها همچنین مردان همجنس گرا را مورد شكنجه قرار دادند، چرا كه رفتار آنها را مانعی بر سر راه صیانت ملت آلمان می دانستند.


آرام کردن کودک ناآرام توان و انرژی زیادی از سوی والدین می طلبد. آنها با امید و نا امیدی به هر روشی متوسل می شوند تا کودک خود را آرام کنند. اما گاه از تلاش خود نتیجه ای نمی گیرند و احساس عجز می کنند.\nآرام کردن کودک بی‌قرار\n15 تا 20 درصد کودکان شرایطی مشابه این کودک را دارند و به راحتی گریه می‌کنند. این کودکان از همان دوران تولد این حساسیت و وابستگی را نشان می‌دهند. شما نمی‌توانید کودکتان را تغییر بدهید.\nنمی‌توانید از کودک بخواهید واکنش‌های احساسی که او آن را با گریه نشان می‌دهد تغییر بدهد و یا مجبورش کنید تا گریه نکند. اما این نگرانی کاملاً قابل درک است که واکنش گریه در هر موقعیتی در مدرسه و در اجتماع برای خودش مشکل فراهم می‌کند. \nجابجایی و نقل مکان خانه، مشکلات اقتصادی خانواده، مرگ عزیزان و اختلافات خانوادگی نیز کودک را حساس می��کنند. اختلالات هورمونی در این سنین نمی‌توانند دلیل حساسیت کودک باشند زیرا به طور طبیعی هورمون‌های جنسی در این سنین فعال نیستند. \nشروع غذاهای جامد


بازنگری لبه قرن :: یکی دیگه\nو جریان از این قرار است که چند ماه پیش خیلی خوشحال که آی کسی حواسش نیست قرن دارد تمام میشود و فلان، نشستم و نوشتم که تا چند ماه دیگه وارد قرن بعد میشیم و چند تایی هم از اتفاقاتی که در قرن اخیر افتاد گفتم و از این حرف ها.\nاما غافل از آنجا که عجله کردیم. آخر برادر من یکسال و چند ماه مانده است به قرن جدید!\nاین روزهای آخر سالی هم از دهان خیلی ها میشنویم که آخرین چهارشنبه سوری قرن یا در آستانه ورود به قرن جدید و...\nاما خب یک محاسبه ساده ریاضی است که اصلا انجامش ندادیم!\nما امروز در اسفند ماه سال هزار و سیصد و نود و نه، در قرن چهاردهم شمسی هستیم و این قرن از یک فروردین سال هزار و سیصد و یک شروع شده است! اشتباهی که همه کردیم این بود که برای محاسبهف از سال صفر شروع کردیم و البته که سال صفر نداریم! صد سال اول میشه قرن یک صد سال دوم میشه قرن دو و الی آخر.\nیک مثال ساده برای این موضوع این است که وقتی چند نفری در صف ایستاده باشند و گفته شود که ده نفر اول بیایند جلو، دقیقا ده نفر اول میروند کنار و ده نفر دوم، از نفر یازده شروع میشوند و تا آخر...\nبد هم نشد و ماهایی که اشتباه کردیم، حالا به جای سه چهار روز، سیصد و شصت و هفت هشت روز وقت داریم تا تغییراتی در خودمون و جامعه امون ایجاد کنیم تا قرن جدید را بهتر شروع کنیم.\nخوبی دیگرش هم این است که هنوز امید داریم که قرن جدید را ماسک نزنیم! البته به شرط آنکه از کرونا که جان به در بردیم، چند تا دونه درخت بکاریم که از آلودگی هوا مجبور به ماسک زدن نباشیم.\nبازنگری لبه قرن قرن پانزدهم قرن چهاردهم لبه قرن\n۲۸ اسفند ۲۲:۱۶\nواقعاهم بهونه ی خوبیه این قرن جدید میتونه یه برنامه ریزی خفن باشه که سال رو بیخیال اصلا تاقرن جدید یه حرکت خفن انجام بدیم...واین داستانا!\nواینکه اگه کرونا تا سال بعد وقرن جدید باشع که واویلا:)\nجالب بود جالب بود.\n۲۸ اسفند ۱۸:۰۱\nتازه رئیس مرکز تقویم مؤسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران تو تلوزیون گفت!\nالبته قرن جدید بهانه هست برای شروع!\nدرحالی که بزرگان گفته اند که هر روزتان باید از روز قبلی تان بهتر باشد :)\nاصلا میگم اگه امروز نتونی دیروز خودت رو نقد کنی یعنی پیشرفت نکردی.


ایبنا - شیوه‌های بدرفتاری با زنان قدرتمند در بستر تاریخ\nهنوز تصور می‌شود زنان به خارج از دایره قدرت تعلق دارند\nتاریخ انتشار : يکشنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۸ ساعت ۰۹:۱۴\nبه گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، مری بی‌یرد در کتاب «زنان و قدرت؛ یک بیانیه» شجاعانه به اوباش اینترنتی و زن‌ستیزهایی می‌پردازد که زنان را آماج حمله‌ها و تحقیرهای بی‌رحمانه قرار می‌دهند. او خاستگاه این زن‌ستیزی‌ها را در دوران باستان جست‌وجو می‌کند و به بررسی مشکلات جنسیت و شیوه‌های بدرفتاری با زنان قدرتمند در بستر تاریخ می‌پردازد. کتاب نشان می‌دهد که از زمان اودیسه هومر، زنان از نقش‌های رهبری در زندگی مدنی منع شده‌اند و سخن گفتن در اجتماع کاری ذاتا مردانه تعریف شده است. از مدوسا گرفته تا فیلوملا که زبانش بریده شد، از هیلاری کلینتون تا الیزابت وارن که گفته شد سر جایش بنشیند، مشابهت‌های آشکاری میان باورهای فرهنگی ما درباره رابطه زنان با قدرت وجود دارد.\nنویسنده درواقع از آغاز سنت ادبی غرب شروع می‌کند؛ از نخستين نمونه ثبت‌شده که مردی به زنی می‌گوید «خفه شو»؛ به او می‌گوید صدایش نباید در ملاء عام شنیده شود. به عنوان مثال با اشاره به داستان اودیسه هومر به ماجرای تلمخاخوس پسر پنله‌لوپه همسر اودیسیوس گریزی می‌زند که وقتی مادرش به نقالی می‌گوید شعر شادتری را به جای روایت مشقت‌های قهرمانان یونانی در راه رسیدن به خانه بخواند، جوانکی که پشت‌لبش تازه سبز شده به مادرش که عاقله‌زنی جاافتاده است می‌گوید: «مادر، به اقامتگاهت بازگرد، و به کار خودت مشغول شو، بافندگی و کارهای زنانه ... سخنوری کار مردان است، جمیع مردان، و بالاتر از همه من؛ زیرا در این خاندان اختیار و اقتدار با سخن من است.»\nاو با استناد به این نمونه تاکید می‌کند درست همان‌جایی که مستندات مکتوب فرهنگ غرب آغاز می‌شود، صدای زنان در قلمرو اجتماعی شنیده نمی‌شود. او رابطه میان این لحظه هومری و برخی شیوه‌هایی که به واسطه آن‌ها در فرهنگ معاصر، و صحنه سیاست از کرسی‌های جلوی مجلس گرفته تا قشر کارگر، صدای زنان در انظار عمومی شنیده نشود را مورد توجه قرار می‌دهد و در این مسئله دقیق می‌شود که چگونه این مسئله با سوء‌استفاده و بدرفتاری‌ای مرتبط است که حتی امروز نیز بسیاری از زنانی که صریح و علنی سخن می‌گویند با آن مواجه‌اند.\nداستان کمدی و تخیلی آریستوفان که در آن زنان اداره کشور را بر عمده داشتند و بخشی از طنز داستان این بود که زنان نمی‌توانستند در انظار عمومی درست صحبت کنند؛ نمونه دیگری است که بی‌یرد به عنوان مثال به رخ می‌کشد و در ادامه نیز مثال‌های مشابه متعددی از ژوپیتر، نارسیس و اوید نیز بیان می‌کند. حتی گویی زنی که در اجتماع سخن می‌گفت، در اکثر شرایط، طبق این تعریف زن محسوب نمی‌شد.\nمری بی‌یرد همچنین تاکید دارد در مواردی که زنان توانسته‌اند مشروع و قانونی برخیزند و سخن بگویند و از خانه‌شان، فرزندانشان و همسرانشان یا منافع زنان دیگر دفاع کنند، باز هم به نوعی تنها از منافع گروهی‌شان دفاع کرده‌اند و به نمایندگی از مردان یا کل جامعه سخن نمی‌گویند. البته نویسنده در جای دیگر از کتاب می‌نویسد: « من نمی‌گویم صدای زنانی که در حمایت از آرمان‌های زنان بلند شده مهم نبوده، یا نیست (بالاخره کسی باید در حمایت از آرمان‌های زنان بلند بزند)؛ اما مسئله اینجاست که قرن‌هاست سخنرانی زنان در اجتماع در همان «کنج» مانده است.\nبه عبارت دیگر نمونه‌های بی‌شماری وجود دارد که سعی شده زنان را به کل از گفتمان اجتماع کنار بگذارد، به شیوه تلماخوس‌وار. یکی از موارد معروف اخیر ساکت کردن الیزابت وارن ـ و محرومیتش از مناظره ـ در مجلس سنای آمریکا بود، وقتی سعی داشت نامه‌ای از کورتا اسکات کینگ را با صدای بلند بخواند. گویی هنوز این سخن حکیمی در قرن دوم میلادی که گفته است: «زن باید با همان نجابتی از آشکارکردن صدایش بر غریبه‌ها پرهیز کند که از کندن رتختش پرهیز می‌کند.» در ساختاری مثلا مدرن امروزی هم همچنان در جریان است.\nنویسنده زن‌ستیزی را یکی از توصیف‌های وضعیت جاری می‌داند و معتقد است زنان حتی وقتی به سکوت واداشته نمی‌شوند، همچنان ناچارند بابت شنیده شده بهای بسیار گزافی بپردازند. از دید بی‌یرد ما اکنون با شکل بسیار موثرتر و جهت‌دار‌تر محروم‌سازی زنان از سخنوری در اجتماع سروکار داریم، که بسیار بیشتر از آنچه خودمان معمولا تصدیق می‌کنیم بر عرف، رسوم و پندارهایمان درباره صدای زنان تاثیر دارد.\nبی‌یرد در فصل زنان و قدرت نیز سعی دارد به این پرسش‌ها پاسخ بدهد که چه‌طور یادگرفته‌ایم چه نگاهی به زن‌هایی که اعمال قدرت می‌کنند، یا سعی در اعمال قدرت دارند، داشته باشیم؟ زیربنای فرهنگی زن‌ستیزی در سیاست یا محیط کار، و اشکال آن چیست؟ چه‌طور و چرا تعاریف قراردادی قدرت و حتی تعاریف دانش و مهارت و اقتدار زن‌ها را نادیده می‌گیرد؟\nتوضیح او درباره این پرسش‌ها این است که الگوی ذهنی و فرهنگی ما برای فرد قدرتمند همچنان در سیطره کامل جنس مذکر است. یعنی اگر چشم‌هایمان را ببندیم و سعی کنیم تصور یک رئیس‌جمهور یا پروفسور و تاجر و ... را مجسم کنیم، آنچه بیشترمان می‌بینیم یک زن نیست. به عبارت دیگر ما هیچ الگویی نداریم که نشان دهد زن قدرتمند چه شکلی است، غیر از اینکه بیشتر شبیه مردهاست. از نگاه بی‌یرد کت‌وشلوار مقرر، یا دست‌کم شلوار، که بسیاری از زنان سیاست‌مدار غربی می‌پوشند، از انگلا مرکل گرفته تا هیلاری کلینتون، شاید راحت و کاربردی باشد؛ شاید علامت امتناع از رخت‌آویزشدن باشد، آنچه سرنوشت بسیاری از زنان سیاست‌مدارهاست؛ اما از سویی شگرد ساده‌ای است ـ مثل پایین آوردن زنگ صدا ـ تا ظاهر مونث‌ها بیشتر شبیه مذکرها شود، تا برازنده نقش قدرت شوند.\nو نهایتا از تمام این مثال‌ها چنین نتیجه می‌گیرد که قواعد جاری حتی در عرصه سیاست و حضور زنان در قدرت پیامد این واقعیت است که هنوز تصور می‌شود زنان به خارج از دایره قدرت تعلق دارند. شاید صادقانه بخواهیم آن‌ها را بیاوریم داخل یا شاید وقتی زن‌ها موفق می‌شوند داخل بیایند، به شیوه‌های مختلف و اغلب ناخودآگاه مثل مزاحم‌ها بیرونشان می‌کنیم. حتی استعاره‌هایی که برای دسترسی زنان به قدرت به کار می‌بریم و اصلاحاتی مثل سقف شیشه‌ای را شکستن، دژ را فتح کردن و ... از هر لحاظ تاکید دارند که زنان خارج از دایره قدرت‌اند. درواقع زنانی که در قدرت‌اند به چشم کسانی دیده می‌شوند که سدها را شکسته‌اند، یا اینکه چیزی را به دست آورده‌اند که کاملا مستحقش نیستند.\nکد مطلب: 279577


از دید طب سنتی مصرف میوه‌ای که کاملا نرسیده، یا میوهای که محل روی�� آن با محل زندگی فرد متفاوت است مضر شناخته شده و چندان توصیه نمی‌شود. به علاوه باید توجه داشت بعد از مصرف میوه تازه نباید آب به ویژه آب یخ مصرف کرد. موضوع دیگر قابل توجه این است که از نظر طب سنتی شیر هم یک غذا محسوب می‌شود؛ بنابراین مصرف میوه با آن ممنوع است. حتی مصرف شیر موز که در حال حاضر مرسوم شده به دلیل اختلال در هضم توصیه نمیشود.\nبه‌طور کلی خوردن میوه با پوست بهتر است؛ البته اگر میوه به مواد شیمیایی مربوط به سم زدایی آلوده نباشد. میوه‌هایی مثل هلو، گلابی و. . . اگر بحث بهداشت مواد غذایی را رعایت کرده باشند بهتر است با پوست خورده شوند. در برخی از باغ‌ها که سموم دفع آفات نباتی استفاده می‌شود، ممکن است باقیمانده این مواد در میوه‌ها وجود داشته باشد. تازه اگر سموم استاندارد باشند باز هم محدودیت زمانی برای مصرف دارند؛ یعنی مثلا بعد از استفاده از سم تا چند روز نباید چیده شوند.\nمیوه قبل غذا\nمیوه قبل یا بعد از غذا\nمیوه قبل غذا یا بعد غذا\nچین و چروک پیشانی تا را با روغن زی��ون و مرکبات محو کنید


They [آرشيو] - P30World Forums - انجمن های تخصصی پی سی ورلد\nP30World Forums - انجمن های تخصصی پی سی ورلد > بازیهای ویدئویی > بازی های کامپیوتری و کنسولی > بازی های آینده > They\nمشاهده نسخه کامل : They\nتهيه كننده : Interactive Media Consulting\nسازنده : Metropolis Software\nپلتفرم : PC | Xbox 360 | Play Station 3\nتاريخ عرضه : 2009\nسبك بازي : Modern First Person Shooer\nموتور پايه : NextNitrous\nThey ( با حروفچيني رسمي THEY ) يك بازي FPS زير ساخت شركت Metropolis Software ميباشد كه توانايي ساپورت دايركت ايكس 10 را دارد . بازي براي سال 2009 در نظر گرفته شده است .\nTHEY در سال 2012 و در انگليس اتفاق مي افتد ، تروريسم به يك مشكل عمده تبديل شده است و شهر توسط اين تروريست ها غارت شده است از طرف ديگر روبات هاي اسرار آميز ( روبات هاي آدم شكل ) نيز در شهر ويراني ايجاد ميكنند . بازيكن به زودي خواهد فهميد كه بيگانه هاي فضايي اين روبات ها را كنترل ميكنند اين بيگانه ها در بازي با نام Phantom شناخته ميشوند .\nمحيط بازي :\nدر قسمتي كوچك نمايش داده شده از شهر كه بازي در آن اتفاق ميافتد ميتوانيم شاهد كيسه هاي شني و اصطحكامات دفاعي باشيم كه براي جلوگيري از نفوذ دشمنان تعبيه شده است ، همچنين ساختمان هاي بزرگ ويران شده و يك باجه تلفن قرمز . با شليك به موقع و دقيق به بعضي ساختمان ها و خراب شدن آنها ممكن است راه ميان بر به قسمت هاي بعدي و يا جلوتر آشكار شود و يا حتي ممكن است به به دست آوردن power-up ها ختم شود . و يا اگر نزديك به ساختمان باشيم بايد ابتدا خود بميريم !\nهمچنين ما در THEY شاهد برخي جزئيات آتمسفري و يا جوي خواهيم بود مخصوصا جزئياتي كه در تغييرات شب و روز اعمال ميشود . سازنده ي بازي به اين نكته اشاره كرده است كه چگونه سايه ها و نور در زمان مشخصي از روز با ارتباط با هم تغيير ميكنند . اينطور كه به نظر ميرسد روي نورپردازي بازي خوب كار شده است .\nابتدا به سراغ روبات ها ميرويم كه به نظر ميرسد مهمترين تهديد بازي باشد . روبات هايي كه هر كدام به اسلحه هاي اتوماتيك چشم نوازي مجهز هستند . همانطور كه قبلا اشاره شد اين روبات ها توسط Phantom ها كنترل ميشوند . بنابراين براي مبارزه با روبات ها دو راه داريم : 1. خود روبات ها را بزنيم 2. راننده ي آن يعني Phantom را بزنيم . اگر 1 را انجام دهيد روبات نابود ميشود ولي Phantom راننده ي آن دوباره به نزديك ترين روبات ميپرد و اگر ديگر روباتي نباشد يعني مرده است و اگر 2 را انتخاب كنيد كارتان راحتتر است و Phantom نابود ميشود ولي بايد مراقب باشيد Phantom ديگري جايگزين رانندگي روبات نشود !\nمهمترين ويژگي بازي THEY شايد اسلحه هاي آن و مخصوصا قابليت شخصي سازي و آپگريد آنها باشد . شما ابتدا يك اسلحه ي متوسط داريد كه با پيشرفت در بازي و با بازكردن اسلحه هاي جديد و با برداشتن آيتم هايي كه در محيط بازي ميبينيد Credit جمع ميكنيد و ميتوانيد با اين اعتبار ها براي اسلحه ي دلبند خود آپگريد و يا اجزاي اضافي بخريد . به اين ترتيب ميتوانيد براي مثال اسنايپري بسازيد كه خمپاره پرتاب ميكند و يا كلتي كه دشمنان را فريز ميكند !! نگران گلوله ها هم نباشيد چون انرژيك هستند و با ژنراتور هايي كه در سراسر مراحل پخش شده اند دوباره پر ميشوند . شخصي سازي حتي ميتواند بالاتر هم برود براي مثال ميتوانيد برد اسلحه را افزايش دهيد ، ميزان گلوله هايي كه در برميگيرد را افزايش دهيد و ... . نكته ي جالب ديگر هم اين است كه شما قبل از ورود به جنگ و بعد از اضافه كردن اجزاي ديگر ميتوانيد اسلحه ي دلبند خود را امتحان كنيد و اگر خوشتان نيامد دوباره آن را آپگريد كنيد . حتي ميتوانيد اسلحه هايي كه ساخته ايد را در قسمت آنلاين با ديگران رد و بدل كنيد !!\nبه نظر بازي THEY خوب و جالب مي آيد و چون هنوز تاريخ دقيق عرضه ي بازي منتظر نشده است انتظار ميرود كه سازندگان هنوز هم براي هر چه بهتر شدن بازي تلاش كنند و نقايص احتمالي را برطرف سازند . همچنين سازندگان بيشتر روي اسلحه هاي بازي مانور ميدهند چيزي كه هر گيمر FPSي ابتدا به آن توجه ميكند !!\nمشاهده ي تمام تصاوير در سايز اصلي :\nتريلر ها :\n( نورپردازي و سيستم اسلحه )\n( مبارزات و داستان )\nتو حس و حال نوستالژي بوديم كه اومديم تو اين تاپيك و بعد از جستجو در مورد سرنوشت اين بازي ديديم كه همون موقع استوديوي سازنده بازي با CD Project ادغام شده و برا ساخت ويچر 2 بهشون كمك كرده. تاپيكو اورديم بالا بعد حدود 1395 روز كه بگيم اين بازي هم كنسل شده حساب ميشه ديگه! خواستين تاپيكو ببندين! lol\nفک کردم تاپیک جدید زدی حسین اسمش هم They بود گفتم به به حتما یه بازی Horror جدید که ساخته و پرداخته ژاپن جماعته\nاما یهو ....: دی


کرگدن، اوژن یونسکو - گلهای حسرت\nکرگدن، اوژن یونسکو\nنویسنده: عبداله باقری حمیدی - ۱۳٩٠/۱٢/٧ نقد داستانِ کرگدن\nاثرِ اوژن یونسکو (1912-1994)\nادبیات همزمان با پیدایش «مفهوم انسان» در سخنِ بشری پدید آمد. نمایشنامه‌نامه‌نویسان بزرگِ یونان باستان «انسان» را در متنِ رویدادهای نمایشی گذاشتند و خدایانِ اساطیری را به حاشیه راندند. در میدانِ ادبیات «انسان» جانشین «خدا» شد. از همان روزگار ادبیات همواره تلاش داشته است انسان را تنها پدیده‌یِ آفریننده، دگرگون‌کننده، تفسیرکننده و سرانجام میراننده و بازآفریننده‌یِ هستی بشناساند. همین ویژگی سبب شده دنیایِ دینی همواره ادبیات را دشمن خویش به پندارد.\nانسان همیشه «موضوعِ ادبیات» و آفرینش زیبایی برای لذت بردن انسان «هدف ادبیات» بوده است. ادبیات همواره تلاش داشته ویژگی‌های ممتاز انسان را از راه‌های شگفت‌انگیز و نو به نمایش بگذارد تا مردم همزمان با لذت بردن از زیبایی درباره‌یِ انسان نیز بیاموزند. نمایشِ ویژگی‌های انسان، گاهی از راه وارونه انجام یافته است. انسان در غیبتِ خویش تعریف شده و یا در برابر آیینه‌یِ جانوران به نمایش گذاشته شده است.\nتبدیل انسان به حیوان در سده‌یِ بیستم به شکلی از بیانگری ادبی تبدیل شد. فرانتس کافکا در سال 1915 داستانی «دگردیسی» (به ترجمه‌یِ صادق هدایت: مسخ) را چاپ کرد. در داستان کافکا، شخصیتی به سوسک تبدیل می‌شود. در سال 1925 میخائیل بولگاکف داستان «قلبِ یک سگ» را به چاپ رساند. در این داستان انسانی به سگ تبدیل می‌شود. اوژن یونسکو داستان کرگدن را در سال 1958 نوشت و غلامحسین ساعدی در سال 1969 داستان گاو را در مجموعه‌یِ «عزاداران بیل» چاپ کرد. در میان این داستان‌ها، کرگدن یونسکو دارای ویژگیِ اجتماعی بسیار برجسته‌ای است.\nاوژن یونسکو کرگدن را نخست به شکل داستان کوتاه نوشت. به فاصله‌یِ اندکی پس از چاپ داستان کوتاه و ترجمه‌یِ آن به زبان انگلیسی توسط دانلد ام. الن، خود یونسکو داستانش را به شکل نمایشنامه درآورد. نمایشنامه مورد توجه تماشاگران تئاتر در تمام کشورهای جهان قرار گرفت. جلال آل احمد نمایشنامه را به زبان پارسی ترجمه کرد. نمایشنامه‌یِ «کرگدن» در ایران بارها اجرا شد. آخرین اجرای نمایشنامه‌یِ کرگدن در آبان 1387 در تهران بود.\nداستان «کرگدن» با نمایشنامه‌یِ «کرگدن» تفاوتهایِ جزئی دارد. راویِ داستان کوتاه در نمایشنامه به شخصیتِ برنژه (Berenger) تبدیل می‌شود. دوستِ برنژه، در نمایشنامه با نام ژان شناخته می‌شود. سایر شخصیت‌ها یعنی رئیس، دودار، بوتار، دیزی، خانم و آقای بویوف در هر دو اثر نقش تا حدی یکسانی دارند. با این حال، طولانی بودن متنِ نمایشنامه به شخصیت‌ها فرصت می‌دهد با گفتارِ خویش، فردیت ساده‌یِ خود را بیشتر به نمایش بگذارند. درونمایه‌یِ هر دو شکل ادبی یکسان است.\nیونسکو «کرگدن» را زمانی نوشت که تاثیر جنگ جهانی دوم (1939-1945) هنوز در ذهنیت مردم اروپا رنگ نباخته بود. گسترشِ جنگ سرد بین ایالات متحده امریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی احتمال جنگ ویرانگر دیگری را طرح می‌ساخت. روشنفکران و نویسندگان دلیل آغاز جنگ را بررسی و گزارش می‌کردند تا از آغاز دوباره‌یِ جنگ جلوگیری بشود. نویسندگان بدرستی می‌دانستند که آغازگرانِ جنگ در سالهای پیش از جنگ و سال‌های نخستین جنگ دوم جهانی، نادانی و پندار توده‌یِ مردم عوام از تاریخ و تبار ساختگی را میدان بازی خود ساخته‌اند با شور و شوق فراوان از سویِ مردم پشتیبانی می‌شدند. جنگ دوم پنجاه و هفت میلیون انسان را قربانی و میلیونها انسان را بی‌خانمان در دنیایی ویران رها کرده بود. پیوستن نابخردانه‌یِ مردم آلمان به حزب نازی و پشتیبانیِ گسترده‌یِ مردم از فاشیسم در دهه‌های بیست و سیِ سده‌یِ بیستم میلادی زمینه‌یِ داستان کرگدن است.\nدر داستان کرگدن مردم شهری به کرگدن تبدیل می‌شوند. این تبدیل‌شدگی در فضای کوچک یک شرکت برجسته‌تر شده است. یونسکر توانسته است کارکنان یک شرکت کوچک را به عنوانِ نمونه‌یِ معرفی کننده‌یِ مردم یک کشور به نمایش بگذارد. افراد این شرکت نماینده‌یِ گرایش‌های گوناگون رایج در جامعه هستند. آشفتگی افراد داستان، آشفتگی جامعه‌ای را نشان می‌دهد که معنا در سخنانِ مقاماتِ حاکم و جمعیتِ آن جامعه بکلی از بین رفته است. مردم بدونِ هیچ دلیلی انسانیت خود را ترک می‌کنند تا با پیوستن به گله‌یِ کرگدن‌ها همرنگ جماعت باشند.\nنخستین شخصیتی که با هویت مشخصی کرگدن می‌شود، بویوف نام دارد. حرف‌هایِ تشکیل دهنده‌یِ نام بویوف (Boeuf) به حرف‌های تشکیل‌دهنده‌یِ بیوولف (Beowulf) شباهت شگرفی دارد. بیوولف قهرمان حماسه‌یِ مردم انگلوساکسون است. اگر یونسکو چنین شباهتی را در نظر داشته باشد، او بی‌تردید زوال تاریخی بشر در سیر تاریخ از ابرمرد به حیوانی پست را در خیال خود داشته است. در حماسه‌یِ بیوولف (سده‌یِ هفتم میلادی)، بیوولفِ قهرمان جانورانی را می‌کُشد تا انسانها در آرامش زندگی کنند. در داستان کرگدن، انسانها به جانورانی پست تبدیل می‌شوند.\nیکی از مسائل طرح شده در داستانِ کرگدن «وظیفه» است. در کرگدن، وظیفه به یک روزمرگی بی‌معنی تبدیل شده است. پس از کرگدن شدن آقایِ بویوف، همسرش خانم بویوف بدون هیچ دلیلی به دنبال شوهرش راه می‌افتد تا در دنیای کرگدنها وظیفه‌یِ زناشویی را انجام بدهد. خانم بویوف نگران تنهاشدن است، پس کرگدن می‌شود تا همرنگ جماعت شود. سخنانِ استادِ منطق بشدت آشفته است:\nمسئله آن نیست! مسئله بر پایه‌یِ قضیه‌ای است که از مقابل چشمانِ شما دور شده است. در آغاز مسئله این بود که آیا کرگدن امروز همان کرگدن هفته‌یِ پیش است یا کرگدن دیگری است. همین مسئله باید حل شود. شما می‌توانید یک کرگدن تک‌شاخ را هر دو بار دیده باشید، درست همانگونه که می‌توانید یک کرگدن دو شاخ را هر دو بار دیده باشید. همچنین می‌توانید کرگدن تک شاخی را بار اول و در بار دوم کرگدن تک شاخِ دیگری را دیده باشید، و نیز احتمال دارد کرگدن دوشاخی را بار اول و کرگدن دیگری با دو شاخ را در بار دوم دیده باشید و با این احتمال نمی‌توان به نتیجه‌ای رسید، زیرا احتمال دارد همان کرگدن دو شاخ در جریان هفته و پیش از پیدا شدنش امروز، یکی از شاخهایش را از دست داده باشد. این احتمال هم هست که دو کرگدن وجود داشته باشد و هر یک از این دو کرگدن در جریان روزهای هفته یکی از شاخهایش را از دست داده باشد. اگر بتوانید ثابت کنید که بار اول کرگدن تک شاخی را دیده‌اید، حالا آسیایی یا افریقایی بوده باشد، و امروز نیز کرگدن دو شاخی را دیده‌اید و مهم نیست که خاستگاه کرگدن آسیا یا افریقا باشد، آنگاه .و تنها آنگاه می‌توانید نتیجه بگیرید که در باره‌ی دو کرگدن مختلف بحث می‌کنید، چون احتمال بسیار اندکی وجود دارد که در جریان چند روز شاخ دومی روی پوز جانور رشد کرده باشد، حالا دیده شدنش به کنار، چون این فرض می‌تواند کرگدنی آسیایی یا افریقایی را به کرگدنی افریقایی یا آسیایی تبدیل کند و این امر در منطق صحیح احتمالی نادر است، زیرا یک کرگدن نمی‌تواند در یک لحظه در دو مکان گوناگون و یا بدنبال هم متولد شده باشد.\nاستاد منطق خود معنایی در سفسطه‌اش نمی‌یابد، تنها از روی وظیفه سخنانِ پریشانی را بر زبان می‌آورد. بی‌منطق بودن سخنان استاد منطق، بی‌منطق بودن جامعه‌ای را نشان می‌دهد که بی‌خردی و بی‌پایه بودن قراردادِ حاکم بر روابط اعضای تشکیل دهنده‌اش شده است.\nبوتار خود را مارکسیست نشان می‌دهد. آگاهیِ او از روش اندیشیدن مارکسیسم بسیار ناچیز است. بوتار نیز مانند دیگران خیلی سطحی به پدیده‌ها نگاه می‌کند و هنگام ناتوانی در استدلال و یا در دشواری، توضیح را به زمانی دیگر واگذار می‌کند. کرگدن شدن او سبب حیرتِ راوی نمی‌شود، زیرا راوی به خوبی از بی‌پایگی و سطحی‌بودن سخنانِ بوتار آگاه است. رئیس نیز از روی وظیفه سخنانِ تکراری را بارها بر زبان می‌آورد. پیش بینی او در فروریختنِ پله‌ها بسیار بی‌معنی است و تنها سبب مسخره شدن از سوی همکارانِ خودش می‌شود. راوی نیز در آغاز داستان انسانی بی‌انگیزه برای زیستن نمایانده شده است. سخنانِ نخستینِ او بسیار بی‌معنی است و تنها برای انجامِ وظیفه‌یِ ساده‌یِ سخن گفتن بشری بیان می‌شوند. کرگدن‌شدگی تمام شخصیت‌ها و مردم، پیروی از یک وظیفه‌یِ همگانی برای همرنگ شدن است.\nدر داستانِ کرگدن، تمام شخصیت‌ها و مردمِ یک جامعه دچار تغییر می‌شوند. دگرشدگی در آنها فیزیکی است. شخصیت‌ها شکل انسانی خود را از دست می‌دهند. شگفتیِ راوی داستان از کرگدن‌شدنِ رئیس برای خواننده شگفت‌انگیز است. راوی رئیس را بخوبی می‌شناسد. رئیس مانند تمام افراد داستان شخصیتی تکراری و قابل پیش‌بینی دارد. هیچ عاملِ برجسته‌ای شخصیتِ رئیس را از دیگران جدا نمی‌کند، پس باید او نیز مانند دیگران به کرگدن تبدیل شود. سخنانِ سست، بی‌منطق، تکراری و بی‌معنیِ شخصیت‌های داستان از نظر سطح آگاهی آنها را در حد آگاهی کرگدن نشان می‌دهد، پس کرگدن شدن آنها سبب می‌شود به اصل حیوانی خود برگردند. قضاوت راوی درباره‌یِ شخصیت‌های داستان، حکمی است که می‌توان درباره‌یِ تمام مردم آن جامعه بکار برد. راوی بدرستی آگاه است که شخصیت‌های پیرامون او هیچ رابطه‌یِ منطقی با هستی و زندگیِ خردمندانه ندارند. منطق در گفتارِ آنها یک سفسطه است. سفسطه‌یِ استاد منطق درباره‌یِ کرگدن‌های دوشاخ و تک شاخ نمونه‌ای از پوچ بودن درک همگانی از پدیده‌هاست.\nهر شخصیت طیفی از تخیلات مردم را نمایندگی می‌کند. بوتار ادعا دارد که مارکسیست است. استدلال به ظاهر ماتریالیستی او درباره‌یِ علت وجودیِ پدیده‌ها بر پایه‌یِ حسی بودن، به سرانجامی ماکیاولیستی می‌رسد: «انسان باید با زمان سازگار شود.»\nغیر از راویِ داستان، تنها شخصیتی که در برابر کرگدن‌شدن اندکی مقاومت می‌کند، دیزی، تندنویسِ شرکت است. در میان گروه شخصیت‌های اصلیِ داستان، دیزی تنهاترین نفری است که پیش راوی می‌آید تا در کنار او و در برابر کرگدن‌شدگی مقاومت کند، اما حالت روانی حاکم بر جامعه دیزی را پیشتر دگرگون کرده است:\nگفتم: دیزی، گوش کن. ما بچه‌دار می‌شویم. بچه‌های ما هم بچه‌دار می شوند. هر چند این کار زمان می‌برد، اما ما دو نفر می‌توانیم نسل انسان را دوباره زنده کنیم. تنها اندکی شجاعت لازم است.\n- نمی‌توانم بچه دار بشم.\n- پس فکر میکنی چگونه می‌توانی جهان را نجات بدهی؟\n- شاید این ما هستیم که نیازمند نجات داده شدن هستیم. شاید این ما هستیم که غیر عادی هستیم. آیا پیرامونمان کس دیگری از گونه‌یِ آدمی می‌بینی؟\nناامید به دیزی نگاه کردم: دیزی دوست ندارم به بینم تو اینگونه حرف می‌زنی. دیزی اطمینان می‌دهم که حق با ماست.\n- چه خودنمایی‌هایی! چیزی بنامِ «حق» وجود ندارد. جهان همین است که می‌بینی. جهان تو ومن نیست.\n- بلی، دیزی، می‌دانم که حق با من است. شاهدش هم این است که تو درکم می‌کنی. من ترا دوست دارم، آن اندازه که مردی می‌تواند زنی را دوست داشته باشد.\n- از این چیزی که «عشق» می‌نامی، اندکی شرمزده‌ام. عشق چیزی زشت و فاسد است. عشق قابل قیاس با انرژی شکوهمندی نیست که از این جانورانِ پیرامونِ ما بیرون می تراود.\nدر زمان این گفتگو، دیزی در پندار خود کرگدن شده است، تنها فیزیک انسان را دارد. نام دیزی در زبان انگلیسی (Daisy) به معنیِ گلِ مروارید است. چنین معنایی به شکل تلویحی می‌رساند که او در برابر سرمای روزگار توان ایستادگی نخواهد داشت. دیزی چند روز با راوی می‌ماند و سپس به گله‌یِ انسان‌هایِ جانورشده می‌پیوندد.\nبزرگترین تغییر در شخصیت خود راوی روی می‌دهد. در آغاز داستان، راوی فردی بی‌مسوولیت و غیرجدی است. او یکشنبه‌هایش را با مشروبخواری از بین می‌برد. شیفتگی راوی به تعداد شاخهایِ کرگدن در بخش نخستین زندگی او، سطحی بودن دیدگاه او را به هستیِ انسان نمایش می‌دهد. با گسترش داستان، حس انجام وظیفه‌یِ انسانی در راوی برانگیخته می‌شود. تصمیم راوی برای کنار گذاشتنِ مشروبخوری و پرداختن به پرورشِ فکرش، گامی بزرگ در تغییر شخصیت اوست. او برای نگهداریِ پیوند دوستیِ خود با ژان به دیدن او می‌رود. راوی با نگاه به دیزی سرشار از حسِ انسانیِ عشق می‌شود. خانم بویوف هم در نگونبختیِ خود و همسرش به راوی تکیه می‌دهد. سرانجام راوی به شخصیتی تبدیل می‌شود که در فکر نجات نسل انسانهاست. در پایان راوی به سختی تنهاست. کسی برای کمک به او وجود ندارد. همه‌یِ مردم اسانیت خود را زیرپا گذاشته و به کرگدن تبدیل شده‌اند. تنها راویِ داستان در انسانیتِ خود پایدار می‌ماند. در داستانِ کرگدن، راوی نقش روشنفکری را بازی می‌کند که حاضر نیست در جهت جریان آب شنا کند. درک راوی از شرایط خود به عنوانِ یک روشنفکر در داستان بیانِ روشنی دارد:\nدر می‌یافتم که لازم نیست انسان باید همواره در جهتِ جریانِ آب شنا کند. فردیت مناسب‌ترین چیزی است که انسان باید بدان چنگ اندازد. با این حال، انسان ناگزیر است که شرکت جوید. جدا نگه داشتن خود از دیگران بسیار عالی است. آری، جدا از همنوعان خود. دیگر به کسی یا چیزی شبیه نبودم، جز شباهتی دور که به چند عکس قدیمی داشتم که ارتباطی هم با زندگی نداشتند.\nدر جوامعِ بهم ریخته و پریشان روشنفکران همواره چنین سرگذشتی را تجربه می‌کنند. آنها ناگزیر هستند که در میانِ جمع باشند ولی هرگز به یکی از آنها تبدیل نشوند. مقاومتِ راوی در برابر وسوسه‌یِ کرگدن‌شدن و سخنان شکوهمندِ او یادآور سخنانِ شخصیت‌های بزرگِ ادبیات جهان است. آشکارترین نمونه، دکتر استوکمان در نمایشنامه‌ی «دشمنِ مردم» از هنریک ایبسن است.\nدر ادبیات بسیاری از حیوانات دارای معنایِ استعاری شناخته شده‌ای هستند. در فرهنگ بشری گرگ نشانه‌یِ انزوا، روباه نشانه‌یِ حیله‌گری، شتر نشانه‌یِ پایداری در برابر دشواری‌ها، طاووس نشانه‌یِ چندرنگی، بلبل نشانه‌یِ عاشقِ جفاکشیده و لاک‌پشت نشانه‌یِ پایداری در زنده‌ماندن شناخته می‌شوند. کرگدن کشفِ خود یونسکو است. در ذهنِ کسی معنایی از پیش‌تعیین‌شده برایِ کرگدن وجود ندارد. کرگدن حیوانِ نادری است. یونسکو با انتخاب کرگدن نشان داده است که اگر انسان انسانیت خود را کنار بگذارد، به حیوانی نادر، نادان، پوست‌کلفت، نزدیک‌بین وخطرناکی تبدیل می‌شود که حتا زندگیِ خود را نیز ویران می‌کند.\nداستان کرگدن از نظر ساختاری نیز دارای ویژگی های ممتاز هنری است. در هر اثر هنری، تکرار زیرایستای روشِ آفرینش زیبایی است. چینش داستان در مکانی بزرگ در میانگاه شهر شروع می‌شود، سپس به محدوده‌یِ اندکی کوچکتر اداره‌ای می‌رسد و سرانجام در آپارتمان کوچک راوی بسته می‌گردد. همین حرکت از محیطی گسترده به محدود در شخصیت‌پردازی نیز تکرار می‌شود. تعداد فراوان مردم در آغاز داستان به چند کارمند اداره‌ای محدود می‌شود و سرانجام به یک شخصیت خلاصه می‌شود. کرگدن بزرگداشتِ انسانهای نادر نیز هست. مردان و زنانِ نادری که می‌توانند پدیده‌های اجتماعی را بشناسند و هنگامی که تمام مردم جامعه بدنبالِ همرنگی با یک جریانِ رایج هستند، آنها بزرگیِ شکوهمندِ انسان را پاسداری نمایند: «لازم نیست انسان باید همواره در جهتِ جریانِ آب شنا کند. فردیت مناسب‌ترین چیزی است که انسان باید بدان چنگ اندازد.»\nاوژن یونسکو در داستان «کرگدن» خطر گسترشِ پیوستنِ مردم به یک جریانِ سیاسی را به نمایش گذاشته است. از نظر این داستان، اگر مردم یک جامعه بدون هیچ اندیشه‌ای و تنها برای سازگار شدن با حرکتِ مُد شده، پیرو یک جریان رایج بشوند، جامعه به آغل بزرگی از حیوانات شباهت بیشتری پیدا می‌کند.


دانلود gPhotoShow Pro 7.4.6.922 - نرم افزار ساخت اسلایدشوی تصاویر | یاس دانلود\nموقعیت شما یاس دانلود مالتی مدیا دانلود gPhotoShow Pro 7.4.6.922 – نرم افزار ساخت اسلایدشوی تصاویر\ngPhotoShow Pro 7.4.6.922 نام نرم افزاری حرفه ای و قدرتمند، به منظور ساخت اسلایدشوی تصاویر است. اگر شما نیز دوست دارید که با استفاده از مجموعه تصاویر مراسم عروسی، جشن تولد، جشن فارغ التحصیلی و یا تصاویر دوران کودکی تان، اسلایدشوهایی زیبا را به کمک موزیک های پس زمینه بسازید، ما برای شما نرم افزاری ویژه را در نظر داریم. اسلایدشوهایی که توسط این نرم افزار می سازید، می توانند به عنوان محافظ صفحه نمایش تنظیم شده و یا در قالب یک فایل مستقل EXE باشند.\nرابط کاربری این نرم افزار بسیار ساده و مفید است، از این رو به آسانی می توانید فولدر محل قرارگیری تصاویر یا ویدیوهای خود را معرفی کرده و آنان را با هرگونه فرمتی وارد محیط برنامه کنید. هم اکنون می توانید آخرین نسخه و جدیدترین ورژن نرم افزار gPhotoShow Pro را از سایت یاس دانلود دریافت نمایید.\nویژگی های کلیدی نرم افزار gPhotoShow Pro :\n– پشتیبانی از نسخه های 32 و 64 بیتی Windows XP, Vista, 7, 8, Windows 10\n– دارا بودن مجموعه ای مختلف و زیبا از انواع افکت های حرکتی\n– امکان استفاده از تعداد نامحدودی از تصاویر و ویدیوها برای تولید اسلایدشو\n– امکان استفاده از انواع افکت های 2 بعدی و 3 بعدی\n– امکان تنظیم سرعت ترنزیشن ها\n– امکان تنظیم سرعت جا به جایی تصاویر\n– سازگاری با فرمت های مختلف فایل های تصویری، ویدیویی، فلش، تصاویر پانوراما و فایل های صوتی\nدانلود gPhotoShow Pro + فعال ساز\nبرچسب ها gPhotoShow Pro دانلود gPhotoShow Pro دانلود gPhotoShow Pro با لینک مستقیم دانلود gPhotoShow Pro برای ویندوز 10 دانلود gPhotoShow Pro جدید دانلود آخرین ورژن gPhotoShow Pro دانلود برنامه gPhotoShow Pro دانلود نرم افزار gPhotoShow Pro دانلود نسخه جدید gPhotoShow Pro


صدور مجوز بانک مرکزی برای «واردات کالا با رمزارز»/ آینده اقتصادهای دنیا به رمزارزها گره خورده است - پایگاه خبری بانکداری الکترونیک\nصدور مجوز بانک مرکزی برای «واردات کالا با رمزارز»/ آینده اقتصادهای دنیا به رمزارزها گره خورده است\n18 فروردین 1400 ساعت 12:14\nپس از آنکه استخراج رمز ارز در داخل کشور قانونی شد، حال همه نگاه ها به سمت خرید و فروش رمزارزها منعطف شده است.\nبه گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک، چند ماه گذشته بانک مرکزی مجددا اعلام کرد که خرید و فروش بیت کوین غیرقانونی است و قرار است برای این بخش قوانینی وضع شود. قرار است تا آخر فروردین ماه آئین نامه مرتبط با رمزپول ملی در شورای عالی پولشویی به تصویب برسد.\nبانک مرکزی قبلا هر گونه معامله و خرید و فروش ارزهای دیجیتال را ممنوع اعلام کرده است؛ البته از مدتها قبل، تولید رمز ارز به رسمیت شناخته شده و ضوابط تولید آن تدوین و اعلام شده است و بر اساس هماهنگی‌های صورت گرفته میان وزارتخانه‌های متولی، هم اکنون وزارت صنعت، معدن و تجارت مجوزهای مرتبط با استخراج ارزهای دیجیتال را صادر کرده است؛ اما این ارزهای تولید شده، تاکنون به هیچ عنوان اجازه معامله نداشته اند.\nبه همین دلیل بانک مرکزی ظرف ماه‌های گذشته تمامی درگاه‌های پرداخت که عملیات مرتبط با معاملات رمزارز انجام می‌دادند را مسدود و با صرافی‌هایی که این عملیات را انجام می‌دادند برخورد کرده است؛ اما اکنون به نظر می‌رسد بانک مرکزی بزودی مجوز استفاده از رمز ارزهای تولید داخل، برای واردات کالا را به بانک‌ها و صرافی‌های مجاز آنها صادر خواهد کرد.\nهمچنین بر اساس اطلاعات کسب شده، رمزپول بانک مرکزی ایران بعنوان رمزپول ملی کشور، نیز مراحل انتهایی خود را سپری می‌کند؛ پشتوانه آن طلا و ارز خواهد بود و بانک‌ها می‌توانند در قبال ریال یا سایر دارایی‌هایی که به بانک مرکزی ارائه می‌دهند، این رمزپول را برای مبادلات خود استفاده کنند.