هیچ پوشش خطرات ناشی از UFC 249\nPosted in پاتریس می 9, 2020 No comments\nUFC گسترده در سایت های تست پیش از UFC 249 نشان داد که کارت مقدماتی جنگنده رونالدو سوزا و دو از او cornermen هستند COVID-19 مثبت است. همه بدون علامت بودند.\nسوزا مبارزه با Uriah سالن کشیده شد و سوزا و تیم خود را برداشته از UFC هتل در جکسون ویل فلوریدا به طوری که آنها می تواند “خود جدا کنند.” بقیه 11-مبارزه نشان می دهد (با نهایی پنج بر pay-per-view) خواهد رفت.\nباید آن را ؟\nخوب این ایده که کسی در حدود 300 نفر است که UFC تست شده با COVID-19 نباید قابل تعجب است. مبارزان, مربیان, داوران, قضات, UFC کارکنان و حتی خارج از رسانه ها تحت آزمون به داخل VyStar یادبود سربازان عرصه (یا به شرکت در توابع و UFC هتل در سال قبل).\nاگر استاندارد برای اجرای کارت صفر شد تست مثبت و سپس نه آن و نه تقریبا هر کسب و کار در امریکا می ایستد شانس همیشه باز است. خودکار کارخانه ها در حال برنامه ریزی برای بازگشایی در کمی بیش از یک هفته است. اگر یک کارگر تست مثبت می کند فورد بسته همه چیز را و سپس صبر کنید دو هفته سعی کنید دوباره ؟ آن هرگز قادر به شروع و یا اقامت در آغاز برای مدت طولانی.\nعلاوه بر کشف این ویروس در سه مردان با هیچ نشانه ای ندارند و در نتیجه جلوگیری از آنها را از ندانسته گسترش این ویروس چیز خوبی است.\nاین بدان معنا نیست UFC فقط باید سوت همراه بود همه در حال رفتن به برنامه. از آن نمی باشد.\nسه تا از نتایج مثبت افزایش تمرکز و مخاطرات اطراف این کارت. این است که دیگر ورزش در تئوری. آن را کامل بر روی مته.\nهر ورزش دیگر — میان اشخاص دیگر — است که از نزدیک در چگونه این نقش. UFC رئیس دانا سفید گفت: دونالد مغلوب ساختن پیشی جستن می خواهد از این رویداد به عنوان یک “طرح” برای بازگشت از زندگی ورزشی.\nپس از اولین دور انداختن سفید اصلی تلاش در برگزاری UFC 249 در 18 آوریل در قبیله ای زمین در کالیفرنیا (و دور از رگولاتور) کارت منتقل شد به جکسون با حمایت از فرماندار شهردار و کمیسیون مبارزه با.\nوجود خواهد داشت هیچ طرفداران در حال حاضر اجتماعی فاصله را ظاهرا به دنبال داشته باشد (هر قاضی و پخش عضو خدمه جدا خواهد شد در خود جدول به عنوان مثال) وجود خواهد داشت و گسترده تمیز تمام شب. سفید مایل بود برای اولین بار امتحان کنید و به او وعده داده شده مراحل سخت.\nدر عین حال آن را روشن معناداری وجود دارد و نقص, از جمله سفید خود را.\nشما می توانید شروع با روز جمعه نهایی چهره بین مبارزان برگزار شد داخل سالن رقص هتل. آن را کاملا غیر ضروری است. هرگز آن را باید تدارک دیده شده.\nرسمی وزن در نظارت توسط کمیسیون بود و بدیهی است که باید. داشتن مبارزان بازگشت و یک عکس ژست در سراسر از یکدیگر چیزی جز یک تبلیغاتی عمل می کنند. باید آن لغو شده است به کاهش در فعل و انفعالات.\nآن را یک فاجعه بود. Souza وارد پوشیدن دستکش و ماسک. نتیجه آزمون نیست در عین حال اما او تحت سوء ظن چرا که او می خواهم به اطلاع UFC که یکی از اعضای خانواده ممکن است آزمایش مثبت برای coronavirus در اورلاندو که در آن او شده است می خواهم زندگی و آموزش. حریف Uriah سالن نیز عینک ماسک ماند و دور از Souza.\nسفید ایستاده در بین آنها, اما, نبود, با پوشیدن یک ماسک که پوچ بود.\nاین است که در مورد ایمنی و یا در مورد غرور? ما مطمئن هستید که سفید است و هیچ علاقه ای به پوشیدن ماسک, اما آن را در مورد او چگونه به نظر می رسد و یا احساس می کند. آن را در مورد قطع در گسترش و ساخت این کار. اگر وجود دارد شیوع از UFC 249 سپس این تلقی خواهد شد یک فاجعه است. چرا خطر است ؟ ایستاده و بدون هر گونه پوشش بین 24 مبارزان باعث می شود آن را آسان به گرفتن هر آنچه که وجود دارد به گرفتن قبل از به طور بالقوه در حال عبور از آن است.\nUFC رئیس دانا سفید نبود پوشیدن ماسک در اطراف مبارزان و لمس کردن دست در روز جمعه. (Mike روچ/Zuffa LLC)\nاین حس مشترک است.\nبدتر به عنوان Souza راه می رفت تا او بلافاصله مشت ضربه سفید. چه ؟ پس از Souza و سالن را ترک و دو بعدی جنگجویان نامیده می شدند تا سفید مشت ضربه میشل Waterson. آنها حتی در آغوش گرفت. Waterson سپس در آغوش کشید حریف کارلا اسپرزا. در حالی که این دو را به وضوح ارتباط داخل هشت ضلعی بغل کردن در یک چهره به طور بالقوه در معرض اضافی مردم در روز جمعه. دوباره مسخره است. آن خطر اضافی بدون هیچ دلیل.\nسفید و پس از آن با مشت ضربه Fabricio Werdum هنگامی که او بیرون آمد. Werdum سپس ضربه بازوی حریف آلکسی Oleinik. و در آن رفت. سفید در واقع در اثر مالش دست خود را با هم و سپس اقدام به ضربت دست و پت در پشت همه مبارزان باقی مانده که نشان داد (اصلی کارت) در حالی که همه ایستاده در محله های نزدیک بین آنها است.\nاساسا سفید از طریق یکی از احمقانه تماس با Souza که او می دانست این بود یک پتانسیل مثبت و سپس لمس 14 جنگجویان بیشتر. چه کسی می داند که آنها پس از آن تماس گرفت ؟ و که می داند که چگونه lax این همه زمانی است که دوربین نمی نورد در یک رویداد رسمی.\nاین مثل یک سی دی تصویری از چگونگی انجام کارهای.\nآیا این ویروس گسترش یابد ؟ امیدوارم نه. اما آن را عادلانه به تعجب می کنم چرا این طوری بود درهم و برهم, به خصوص با توجه به اهمیت این تلاش است.\nعلاوه بر این, UFC ESPN گفت: که Souza جدا شد به محض ورود در جکسنویل اما وجود فیلم و عکس از او و دیگر مبارزان در UFC هتل.\nUFC قرار دادن در یک مقدار زیادی از کار و پول در تلاش به جلو و این. کسی بود که برای اولین بار بود. حق انجام این کار می تواند. آن را هنوز هم ممکن است. اگر هر کس خوش شانس است هیچ کس دیگری آلوده است و این تلقی یک موفقیت عظیم. اما این نه تا کنون الهام بخش اعتماد به نفس است که اصول رفتار انسان را می توان تغییر.\nDana White نیاز به سفت کردن عمل خود را. و قرار دادن بر روی یک ماسک ،


کد خبر: ۴۱۱۱۳۷\nتاریخ انتشار: ۴۶ : ۱۸ - ۰۸ خرداد ۱۳۹۷\nآمار بارسلونا در سه فصل اخیر لیگ قهرمانان اروپا در بازی‌های خارجی از خانه خیلی ضعیف بوده است. این در حالی است که رئال مادرید توانست در این مدت سه عنوان قهرمانی را به دست آورد.\nبارسلونا دور از نوکمپ در رقابت‌های اروپایی مشکل دارد و نمی‌تواند پیروز شود.\nبه گزارش ایسنا و به نقل از آس، آمار بارسلونا در سه فصل اخیر لیگ قهرمانان اروپا در بازی‌های خارجی از خانه خیلی ضعیف بوده است. این در حالی است که رئال مادرید توانست در این مدت سه عنوان قهرمانی را به دست آورد.\nآبی اناری‌ها در ۱۵ بازی خارج از خانه پنج شکست را تجربه کردند، ۵ تساوی به دست آوردند و تنها ۵ پیروزی ( مقابل آرسنال، اسپورتینگ لیسبون، مونشن گلادباخ، سلتیک و باته باریسف) به دست آوردند. در واقع آخرین پیروزی بزرگ تیم کاتالانی دور از نوکمپ برابر آرسنال در فصل ۱۵-۲۰۱۴ اتفاق افتاد و آن‌ها توانستد دو بر صفر پیروز شوند. آبی اناری‌ها دیگر بردها را در مرحله گروهی برابر تیم‌های کوچک‌تر به دست آوردند.\nتنها ضعف بارسا به پنج شکست برنمی‌گردد. این تیم در دریافت گل نیز آمار بدی را به ثبت رساند. بارسا ۱۹ بار دروازه‌اش باز شد و ۱۳ گل به ثمر رساند که هفت گل به لیونل مسی تعلق داشت. بقیه گل‌ها را ایوان راکیتیچ (دو)، لوئیس سوارس، جرارد پیکه، آردا توران (یک) به ثمر رساندند و یک بار بازیکن حریف به اشتباه دروازه شان را باز کرد. ناکامی مهاجم اروگوئه‌ای در بازی های خارج از خانه قابل توجه است. او در آخرین فصل تنها توانست یک گل در لیگ قهرمانان به ثمر برساند.\nبارسلونا با رئال مادرید که توانست دو سال پیاپی در مونیخ پیروز شود مقایسه می‌شود. آبی اناری‌ها شکست سنگینی را در تورین و پاریس تجربه کردند و مجبور بودند که این آمار را تغییر دهند. با این حال در این فصل تنها یک پیروزی خارج به دست آوردند و دو گل به ثمر رساندند. این پیروزی در استمفورد بریج مقابل چلسی به دست آمد. آبی اناری‌ها از شکست در تورین، پاریس و رم در دو فصل اخیر ضربه خوردند. مشکل بزرگ بارسلونا این است که بارسا در ورزشگاه‌های بزرگ نمی‌تواند خوب بازی کند.


شناسه خبر : 29349 لینک کوتاه\nمسعود نیلی در گفت‌وگو با محسن جلال‌پور از زمینه‌ها و دلایل استعفایش می‌گوید\nمسعود نیلی می‌گوید:نظرات من در حوزه‌های تخصصی‌ام کاملاً مشخص است. مثلاً درباره ارز مشخص است که دیدگاه من چیست و فکر نمی‌کنم ابهامی در این زمینه وجود داشته باشد. با جهش نرخ ارز مخالفم و معتقدم نرخ آن باید با تفاوت تورم داخلی و خارجی به صورت هموار، و البته با اولویت کاهش تورم تعدیل شود.\nمحمد طاهری: احتمالاً هیچ اقتصاددان ایرانی به اندازه مسعود نیلی در معرض این همه هجوم سیاسی و رسانه‌ای قرار نگرفته است. البته اقتصاددانان مدافع بازارآزاد در چند دهه گذشته همواره در معرض انواع تهمت‌ها و افتراها قرار گرفته‌اند اما آنچه بر نیلی گذشته به دلایل مختلف، حتی از دیگر اقتصاددانان این طیف هم متمایز بوده است. او که به لحاظ آماری، بیشترین و پیوسته‌ترین میزان حملات به یک اقتصاددان را طی 30 سال گذشته تحمل کرده، تاکنون در مقام پاسخگویی و دفاع از خود برنیامده به همین دلیل متقاعد کردن او برای گفت‌وگو بسیار سخت و زمان‌بر بود.\nنخستین بار در آذرماه سال گذشته و زمانی که در جریان استعفای ایشان قرار گرفتم، پیشنهاد گفت‌وگو درباره «استعفا» را مطرح کردم. پاسخ این بود که آقای رئیس‌جمهور هنوز به نامه استعفا پاسخ نداده‌اند و گفت‌وگو در این زمینه اخلاقی نیست. دوباره زمانی که شنیدم ایشان دیگر در نشست‌های دولت شرکت نمی‌کنند درخواست گفت‌وگو را مطرح کردم که باز هم پاسخ منفی شنیدم. بعد از نگارش نامه معروف به دکتر عباس شاکری پیشنهادم را تکرار کردم اما باز هم پاسخ، منفی بود. تا در نهایت هفته گذشته پس از انتشار خبر رسمی استعفا بر انجام گفت‌وگو اصرار کردم که این بار پذیرفته شد. روزی که به اتفاق محسن جلال‌پور که او هم استعفایی پرحاشیه از ریاست اتاق ایران داشت، به دفتر دکتر نیلی مراجعه کردیم، او را از همیشه آزادتر دیدیم. خوشحال نبود اما خسته و عصبی هم به نظر نمی‌رسید. این استعفا رفته‌رفته او را از دو نیروی منفی فشار قوی خارج می‌کند و طبیعی است که روزهای آرام‌تری را پیش‌رو داشته باشد. پیش از این نیلی نه‌تنها از ناحیه مخالفان فکری و سیاسی که از ناحیه دوستان خود نیز تحت فشار مضاعف قرار داشت. همفکران آقای نیلی که از ابتدای تشکیل دولت دوازدهم معتقد بودند دولت راهش را از اقتصاد آزاد جدا کرده، به او فشار می‌آوردند که هرچه زوتر از دولت خارج شود اما دکتر نیلی بنا به دلایلی که در این گفت‌وگو به تفصیل درباره آن سخن گفته، نتوانست موافقت رئیس‌جمهور را برای استعفا جلب کند. آنچه پیش‌رو دارید حاصل سه ساعت گفت‌وگوی صریح محسن جلال‌پور با مسعود نیلی است که انتشار بخش‌هایی از آن به دلیل روحیات خاص دکتر نیلی و پرهیز از حاشیه به آینده موکول شده است.\nمحسن جلال‌پور: توماس استوکمان پزشک بود. پزشکی در شهری نه‌چندان ثروتمند. شهری که چشمه‌های آب‌معدنی زیادی داشت. انجمن شهر و شهرداری روی چشمه‌های آب‌معدنی سرمایه‌گذاری کردند تا اینکه گردشگری شهر بی‌رمق، رونق گرفت و مردم دسته‌دسته از گوشه و کنار برای آب‌تنی در چشمه‌ها به این شهر می‌آمدند. مدتی گذشت و وضع مردم خیلی بهتر شد. شهر رنگ تازه‌ای گرفت و زمین‌ها ارزش پیدا کرد. همه خوشحال و خرسند بودند تا اینکه دکتر استوکمان کشفی کرد. او متوجه شد آب‌تنی در چشمه‌های آب گرم شهر، سلامتی مردم و توریست‌ها را به خطر می‌اندازد و احتمال دارد آنها برای همیشه عقیم شوند. او که مامور کنترل بهداشت حمام‌های عمومی شهر بود به دیدار برادرش پیتر استوکمان، شهردار همین شهر رفت. موضوع را به شهردار اطلاع داد اما او از توماس خواست هیچ‌جا این موضوع را مطرح نکند. توماس اما بی‌توجه به این توصیه و بر حسب رسالتی که در خود احساس می‌کرد، نتیجه تحقیقات خود را به انجمن شهر اطلاع داد. اعضای انجمن شهر هم از او خواستند این موضوع را مسکوت نگه دارد. روزنامه شهر هم حاضر نشد صحبت‌هایش را منتشر کند. فشارها به او زیاد شد و مردم هم در کوچه و خیابان به شماتت او پرداختند و در نهایت، او را دشمن مردم خطاب کردند. آنقدر در کوچه و خیابان به او سنگ زدند و دشمن مردم خطابش کردند تا اینکه خانه‌نشین شد. حکایت شما بی‌شباهت به وضعیت دکتر استوکمان نیست. البته تفاوت شما با او در این است که با استعفایی که سرانجام پذیرفته شد، از زیر بار فشاری سنگین رها شدید. آقای دکتر چرا اینقدر دیر استعفا دادید؟\nمسعود نیلی: شما هم یک‌بار چنین شرایطی را تجربه کرده‌اید. به خاطر دارم که شما هم در اثر فشارها و استرس کاری که داشتید، از ناحیه قلب دچار ناراحتی شدید. راستش من هم در همین مسیر قرار داشتم و مشکل جدی پیدا کردم. فقط اینکه شما قاطعانه از مسوولیت‌های خود استعفا دادید اما من مثل شما با خودم قاطعانه رفتار نکردم.\nجلال‌پور: حتماً برایمان خواهید گفت که دلیل تعلل در استعفا چه بوده اما قطعاً جنس استعفای شما با من متفاوت است. به هر حال شما از دو ناحیه تحت فشار بودید هم از ناحیه دوستان و همفکرانتان و هم از ناحیه منتقدان و سیاستمداران.\nنیلی: فکر کنم در این نکته که دولت یازدهم در شرایط بسیار سختی آغاز به کار کرد اشتراک نظر داریم. شبیه یک بحران واقعی بود. رشد اقتصادی منفی، تورم بالا و فنر ارزی رهاشده. محیط بی‌ثبات اقتصاد کلان و کاهش امید مردم. چند اتفاق اما این وضعیت را به طور کامل تغییر داد. پیروزی آقای روحانی در انتخابات که با تغییر رویکرد در روابط خارجی و مدیریت اقتصاد کلان همراه بود باعث شد چشم‌انداز مثبتی پیش‌روی مردم گشوده شود. آقای روحانی هم به صراحت اعلام کرد که در دیپلماسی هدف دولت بهبود روابط با دنیاست و در اقتصاد هم کاهش تورم و بازگرداندن ثبات به اقتصادکلان را دنبال می‌کند. احتمالاً پیش از دولت یازدهم هیچ دولتی نداشته‌ایم که به این روشنی رویکرد اقتصاد کلان داشته باشد. البته بخش مهمی از این رویکرد مدیون و مرهون شرایط اقتصادی کشور بود چون در آن مقطع تورم و بی‌ثباتی به شدت مردم را آزار می‌داد. در نتیجه بهبود این شرایط خواست مردم بود و شرایطی هم مهیا شد که تورم و دیگر متغیرهای اقتصاد کلان در مسیر درست قرار گیرند. همه ما یادمان هست که در مقطع انتخابات 92، دو مطلب زیاد در جامعه مطرح می‌شد. یکی این بود که شرایط خیلی سختی از نظر روابط خارجی و اقتصاد داریم و دیگر اینکه شاید اگر در این دوره کشور موفق به ایجاد تحولاتی اساسی در این دو زمینه نشود، آثار این عدم موفقیت برای آینده کشور بسیار متفاوت با گذشته و خطرناک خواهد بود. این تفاوت از نظر سرنوشت کشور، یک تفاوت هم در حسی که همه ما از جمله من از این نظر داشتیم به وجود آورده بود که جای تردیدی برای کمک در این زمینه و ایفای مسوولیت اجتماعی باقی نمی‌گذاشت. این مسیر از یک طرف حداقل‌هایی را اقتضا می‌کرد و از طرف دیگر، مجموعه‌ای از «اصلاحات عمیق». آن حداقل‌ها بیشتر از جنس «چه نباید کردها» بود. رها شدن از بی‌انضباطی مالی، عدم دست‌اندازی دولت به بانک مرکزی، عدم واگذاری بنگاه‌های دولتی به بخش‌های شبه‌دولتی، و مواردی از این قبیل. همزمانی روی کار آمدن دولتی جدید با تغییر اساسی انتظارات و شکل‌گیری چشم‌اندازی مثبت و مشترک در اکثریت قریب به اتفاق جامعه، اتفاقی استثنایی بود و فرصتی بود که با همان چه نباید کردها هم بتوان دستاورد بزرگی در زمینه کاهش تورم داشت. کاهش تورم مترتب بر انتظارات می‌توانست از این نظر فرصت استثنایی تلقی شود که با اصلاحات نهادی اقتصادی در زمینه‌هایی مانند بودجه و نظام بانکی، به کاهش پایدار تورم منتهی شود. اینها همه آرزوهای دیرینه من بود که فکر می‌کردم امکان تحقق پیدا کرده است. وقتی تورم کاهش پیدا می‌کند بیشترین نفعش را اقشار کم‌درآمد می‌برند. از طرف دیگر، دولت دلیلی برای قیمت‌گذاری محصولات بنگاه‌ها ندارد پس محیط کسب‌وکار زمینه بهبود پیدا می‌کند. وقتی تورم کاهش پیدا می‌کند دیگر لازم نیست تغییرات بزرگ و به‌خصوص تکرارشونده در قیمت انرژی و نرخ ارز و دیگر متغیرها صورت گیرد و بسیاری نکات مثبت دیگر. یک‌بار به آقای رئیس‌جمهور گفتم ببینید وقتی تورم پایین آمده، شما در تمام طول دولت یازدهم شاید فقط 10 جلسه درباره قیمت‌گذاری کالاها خودتان گذاشته‌اید. یعنی فکر کنید در 400 جلسه دولت در طول چهار سال و همین مقدار نشست ستاد اقتصادی دولت کمتر از 10 جلسه به قیمت‌گذاری اختصاص داده شده است. چرا؟ چون اصلاً قیمت‌گذاری موضوعیتی نداشت. وقتی تورم در حال پایین آمدن بود، قیمت‌گذاری برای چه؟ حالا شما ببینید وقتی تورم افزایش پیدا کرده شرایط از نظر مداخلات دولت به چه صورت درآمده. پس متوجه می‌شویم که کاهش تورم چقدر مهم است.\nجلال‌پور: بله، همان‌طور که اشاره کردید، شرایط بسیار امیدوارکننده‌ای پیش‌روی مردم قرار گرفت. اما سوال این است که کدام وضعیت برای شما نگران‌کننده بود؟ آیا ادبیات ابرچالش‌ها در این دوره شکل گرفت؟\nنیلی: در سال‌های 1392، 1393 و 1394، شما مشاهده می‌کنید که از ناحیه دولت از نظر تامین مالی، فشاری به طور مستقیم و غیرمستقیم به بانک مرکزی وارد نشد. بیشتر از همه وضعیت نظام بانکی نگران‌کننده بود چون می‌توانست روند مثبتی را که شکل گرفته بود به هم بزند. لازم بود در حوزه نظام بانکی به گونه‌ای سیاستگذاری شود که از وقوع یک بحران جلوگیری شود. وقت و توان طاقت‌فرسایی گذاشته شد که این مساله را به بالاترین سطوح تصمیم‌گیری کشور برسانیم. از طرف دیگر تحقیقات زیادی هم در پژوهشکده پولی و بانکی، هم در موسسه نیاوران در مورد اصلاح نظام بانکی انجام شد که یقیناً در مقایسه با هیچ زمان دیگری در گذشته نظیر ندارد. طرح اصلاح نظام بانکی در سال 1394 به سرانجام رسید و تبصره 20 در لایحه بودجه 1395 پیش‌بینی شد اما نظر سازمان برنامه بیشتر معطوف به خود بودجه بود. با این حال، با اصرار زیاد، این تبصره در لایحه بودجه گنجانده شد و هدف این بود که دولت بدهی‌های خود را به اوراق تبدیل کند. البته مشخص بود که این تبصره در مجلس حذف می‌شود و همین اتفاق هم رخ داد. دوباره در سال 95 این موضوع را پیگیری کردیم و با آقای جهانگیری نشست‌های زیادی برگزار شد و در ستاد اقتصادی دولت هم مطرح کردیم و نهایتاً آقای رئیس‌جمهور طرح اصلاح نظام بانکی را برای اجرا ابلاغ کردند. این هم یک دستاورد بزرگ بود که در نتیجه آن میثاق‌نامه‌ای به امضای رئیس سازمان برنامه، وزیر اقتصاد، رئیس‌کل بانک مرکزی و مشاور اقتصادی رئیس‌جمهور رسید. آقای روحانی هم میثاق‌نامه را ابلاغ کردند که در نتیجه آن، چند تبصره در اصلاحیه بودجه سال 95 گنجانده شد اما متاسفانه منابع کاذب تسعیر برای اصلاح نظام بانکی در نظر گرفته شد و اوراق، خرج تامین مالی خرید گندم و بازنشستگان و شهرداری‌ها و بسیاری موارد دیگر شد و سر نظام بانکی بی‌کلاه ماند. نتیجه آن شد که اصلاح نظام بانکی بازهم به تعویق افتاد و شما مشاهده می‌کنید که این موضوع الان دوباره مطرح شده است به این معنی که در آن زمان انجام نشده است. از همین بحث شما متوجه می‌شوید که چقدر مهم است که در اولویت‌ها به‌خصوص در زمینه‌های مهم، در سطح بالای تصمیم‌گیری اشتراک نظر وجود داشته باشد. اگر دقت کرده باشید در آن زمان من مطالب زیادی را در مورد اهمیت وفاق در سطح جامعه و نظام تصمیم‌گیری مطرح می‌کردم که منظور همین موارد بود. واقعیت این است که بعد از به نتیجه نرسیدن پروژه اصلاح نظام بانکی، یعنی از اواخر سال 1395، احساس می‌کردم که دیگر نمی‌توانم اثربخشی مورد انتظار خودم را داشته باشم.\nجلال‌پور: در این دوره تلاش کردید ادبیات ابرچالش‌های اقتصادی را مطرح کنید. آیا حل‌وفصل ابرچالش‌ها نیاز به بازنگری در سازوکار تصمیم‌گیری دولت داشت؟\nنیلی: بله، من واژه ابرچالش را در سال 1395 مطرح کردم و واقعاً هم ارزیابی که داشتم این بود که ابعاد مشکلات شش‌گانه‌ای که مطرح کردم به اندازه‌ای بزرگ هست که بتوان چنین صفتی را به آنها اطلاق کرد. وقتی آقای روحانی در انتخابات ریاست جمهوری سال 1396 رای آوردند، یکی دو جلسه خصوصی با ایشان داشتم و درباره ابعاد مشکلاتی که دولت دوازدهم با آنها مواجه خواهد بود و چگونگی حل‌وفصل ابرچالش‌های اقتصادی با ایشان صحبت کردم. تاکید من این بود که برای حل این مسائل ترتیبات ویژه‌ای نیاز است که هم مناسبات دولت با محیط پیرامونی خود را دربر می‌گیرد هم ترتیبات داخلی شامل تیم اقتصادی و سازوکارهای تصمیم‌گیری. طرح مساله ابرچالش‌ها از طرف من با این هدف بود که نوعی تمرکز بر موضوعات اصلی از میان انبوه مشکلات، هم در سطح جامعه هم نظام تصمیم‌گیری شکل بگیرد تا شاید بتوان با وفاق در سطح تصمیم‌گیری و جامعه، قدم‌هایی برای دور شدن از مشکلات غیرقابل حل برداشت. درباره رابطه نظام تصمیم‌گیری و اجزای نظام تصمیم‌گیری بحث کردم و دلایلم را برای لزوم تغییر برشمردم. گفتم برای حل‌وفصل ابرچالش‌ها باید هم نظام تصمیم‌گیری و هم اجزای نظام تصمیم‌گیری اصلاح شود. شرح دادم که ستاد اقتصادی باید تقویت شود، افراد به معنی سازمان‌هایی که مسوولیت آنها را دارند باید حضور موثرتری داشته باشند و در نتیجه نشست‌ها پربارتر باشد. همواره نظرم این بوده که برای تقویت بنیان‌های اقتصادی کشور باید سازمان برنامه و بودجه نقش محوری ایفا کند. چون منطق این سازمان می‌طلبد که به عنوان نهادی در کنار رئیس‌جمهور فعالیت کند. آینده را ببیند و نقش فعالی در سیاستگذاری اقتصادی داشته باشد. این را من به اصطلاح با گوشت و پوست و خون حس کرده‌ام که سازمان برنامه و بودجه اگر ضعیف باشد حتماً مشکلات حل نمی‌شود و البته اگر قوی باشد هم لزوماً حل نمی‌شود اما این سازمان واقعاً کلیدی است. بنابراین جمع‌بندی من این بود که چیدمان تیم اقتصادی باید با محوریت رئیس سازمان برنامه و بودجه شکل گیرد و دیگر اعضای تیم اقتصادی هم در هماهنگی با این سازمان انتخاب شوند. تاکید من بر این بود که به صورت نهادی، سازمان برنامه چنین مسوولیتی دارد نه بانک مرکزی یا وزارت اقتصاد. ساختار وزارت اقتصاد به گونه‌ای است که اجازه محوریت در مسائل اقتصادی را نمی‌دهد.\nجلال‌پور: به گمانم از دکتر نهاوندیان شنیدم که پیشنهاد وزارت امور اقتصادی و دارایی از سوی رئیس‌جمهور به شما داده شده و نپذیرفته‌اید. چرا نپذیرفتید؟\nنیلی: بله، در بحبوحه تشکیل دولت دوازدهم آقای رئیس‌جمهور از طریق آقای دکتر نهاوندیان پیام دادند. من هیچ پیش‌زمینه‌ای درباره این پیشنهاد نداشتم و به دکتر نهاوندیان گفتم: من قبلاً به دکتر روحانی عرض کرده‌ام که حتماً باید هماهنگی لازم میان رئیس سازمان برنامه و بودجه و دیگر اعضای تیم وجود داشته باشد. گفتم حضور من در این سمت باعث ایجاد ناهماهنگی و اختلاف نظر می‌شود و کارها پیش نمی‌رود. بنابراین نپذیرفتم.\nجلال‌پور: در حقیقت احساس کردید که امکان اثر‌گذاری دیدگاه‌های شما به حداقل رسیده است؟\nنیلی: واقعیت این است که بعد از داستان به وجود آمده برای اصلاح نظام بانکی و بحث‌های مرارت‌بار مربوط به سیاست‌های ارزی، که هردو عمدتاً در نیمه دوم سال 1395 شدت گرفت، دیگر روحیه مساعدی نداشتم. منظورم این است که انرژی من در پایان سال 1395 بعد از این مسائل، خیلی کم شده بود. قرار گرفتن در مسوولیت اجرایی در سپهر نظام حکمرانی اقتصادی دولت، قطعاً باعث دامن زدن به اختلافات می‌شد و کمکی به حل مسائل نمی‌کرد. شاید این موضوع کمی عجیب به نظر برسد اما شما مشاهده می‌کنید وقتی در مورد یک موضوع جزئی مثلاً انواع واریته‌های گندم یا یک موضوع مشخص تخصصی در حوزه مهندسی صحبت می‌شود، مساله به متخصصان موضوع واگذار می‌شود، اما وقتی راجع به نرخ ارز یا تورم یا نظام بانکی صحبت می‌کنید اصلاً این‌طور نیست و همان‌طور که در سطح جامعه هم می‌بینیم، در سطح نظام تصمیم‌گیری هم، مسوولان سیاسی با کمال تعجب، معمولاً در همه این موارد خودشان جمع‌بندی دارند. وقتی این‌طور است افرادی که در حوزه اقتصاد کلان مسوولیت می‌پذیرند، اگر جمع‌بندی‌های متفاوت داشته باشند به ترمز تبدیل می‌شوند و تنها در صورتی می‌توانند نقش‌آفرینی کنند که صرفاً نقش اجرایی بپذیرند. من با توجه به اینکه برای دوره‌ای طولانی منحصراً بر مسائل اقتصاد کلان کشور متمرکز بوده‌ام طبیعی است که در زمینه‌هایی مانند نرخ ارز، نظام بانکی، تورم و نقدینگی نظرات خودم را داشته باشم که برای خودم واضح و مشخص است. به عنوان مثال، تا آنجا که به خاطر دارم، بدون استثنا، همه روسای دولت‌های ما، در زمینه نرخ ارز، قائل به ارتباط میان تورم و نرخ ارز نبوده‌اند و تمایل جدی قلبی آنها، حتی کاهش نرخ ارز بوده است. حالا اگر شما جمع‌بندی داشته باشید که این رویکرد باعث می‌شود که پس از یک دوره تثبیت، نرخ ارز جهش کند و نتوانید این نظر را به نتیجه برسانید نخواهید توانست در مسوولیت اجرایی مرتبط با این موضوع نقش‌آفرینی کنید. البته من این را همین‌جا توضیح دهم که من قائل به ایفای نقش نرخ ارز از طریق افزایش آن، در بهبود تراز پرداخت‌ها نیستم و در مقابل، به شدت به این موضوع اعتقاد دارم که کاهش نرخ ارز نسبت به تورم، منجر به بدتر شدن تراز پرداخت‌ها خواهد شد. یعنی نقش نرخ ارز در کاهش قطعی است و در افزایش قابل بحث!\nجلال‌پور: به خاطر دارم یک‌بار اشاره کردید که چند بار تصمیم به استعفا گرفتید. اما استعفا ندادید. دلیل خاصی داشت؟\nنیلی: راستش در طول دولت یازدهم به دفعات تصمیم به خروج از دولت گرفتم. همسرم همیشه به من توصیه می‌کرد که اگر معتقدی که مشکلات کشور این اندازه جدی است و حتی مختصری هم می‌توانی موثر باشی ادامه بده. جمعه‌ها که گاهی به اتفاق بیرون می‌رفتیم باب درد دل را باز می‌کردم و از مسائل و مشکلات می‌گفتم و معمولاً غر می‌زدم که خسته شدم و می‌خواهم هرچه زودتر خارج شوم. اما ایشان معتقد بودند اگر امکان کمک وجود دارد، نباید از دولت خارج شد. در این شرایط به شدت احساس فشار می‌کردم. اما از شما چه پنهان، ایشان در دولت دوازدهم از همان ابتدا به من توصیه می‌کرد که مشخص است نمی‌توانی موثر باشی و بهتر است به کارهای دانشگاهی برگردی.\nجلال‌پور: آقای دکتر شما بهتر می‌دانید که دولت یازدهم و دوازدهم تصمیمات نادرستی اتخاذ کرده یا برعکس تعلل‌هایی در اتخاذ تصمیمات صحیح داشته است که از منظر اقتصاد آزاد و رقابتی قابل دفاع نیست. از سوی دیگر، حضور شما در دولت باعث شده که برخی‌ها کارنامه دولت یازدهم و دوازدهم را با اقتصاد آزاد گره بزنند و حتی انتقاداتی از طرف همفکران به سکوت شما وارد شود. به قول برخی دوستان شما بهتر نبود هیچ‌وقت وارد دولت نمی‌شدید؟\nنیلی: آنها که از بیرون به دولت نگاه می‌کنند ممکن است متوجه سخنان من نشوند اما کار در این سطح در دولت بسیار سخت و طاقت‌فرساست. هرکس روحیاتی دارد و در مجموع حضور در دولت با روحیه من سازگار نیست. همواره انتخاب خودم حضور در دانشگاه و تحقیق و تدریس بوده و برای من بهترین اوقات همیشه زمانی بوده که سرکلاس درس بوده‌ام. راستش همواره از حضور در دولت‌ها احساس فشار می‌کنم. اما شما درباره کسی که پزشکی خوانده و می‌خواهد طبابت نکند چه قضاوتی می‌کنید؟ فردی که اقتصاد خوانده و تخصصش اقتصاد کلان است، با فردی که تخصص دیگری دارد اما دغدغه‌اش اقتصاد است فرق دارد. مثلاً نظرات شما را که دنبال کنیم می‌بینیم، نسبت به اصلاحات اقتصادی دغدغه شخصی دارید و اگر در کانال خود درباره مشکلات می‌نویسید، کار اصلی شما این نیست. اما من تخصص و کارم همین است. چه در دانشگاه چه در دولت فقط با همین متغیرها سروکار دارم. از صبح که بیدار می‌شویم باید در زمینه نرخ ارز و سیاست پولی و حامل‌های انرژی فکر و صحبت کنیم. حالا ممکن است خودمان با خودمان در همین زمینه‌ها بحث کنیم که قطعاً مفید اما بدون نتیجه است اما اگر نتایج تحقیق و بحث‌های دانشگاهی به سیاستگذار منتقل نشود، چه فایده دارد.\nگاهی ما حکم پزشکی را پیدا می‌کنیم که رفتار خاص بیمار را به رسمیت نمی‌شناسد و معتقد است بیمار قطعاً باید حرف گوش‌کن باشد و اگر حرف گوش نکند او هم طبابت نمی‌کند. راستش فکر نمی‌کنم بیماری که به طور کامل تحت اختیار باشد و حرف گوش کند اصلاً وجود داشته باشد. وقتی می‌گویم به دفعات تصمیم گرفتم از دولت خارج شوم اما در نهایت نتوانستم این کار را عملی کنم به این دلیل بود که نتوانستم با وجدان خودم کنار بیایم. چطور می‌توانستم از دولت خارج شوم در حالی که احتمال می‌دادم ممکن است کاری از دستم برآید؟ گذشته از آن ممکن است تخصص فردی اقتصاد خرد باشد، یا دیگری متخصص اقتصاد بین‌الملل باشد یا دیگری متخصص نظریه بازی باشد، مخاطب این تخصص‌ها لزوماً سیاستمدار نیست اما تخصص من اقتصاد کلان است و باید با سیاستمدار در تعامل باشم. طرف یک متخصص اقتصاد کلان هیچ‌کس جز تصمیم‌گیرنده نیست.\nاو از متخصص اقتصاد کلان دعوت می‌کند و بقیه را هم فرا می‌خواند و می‌گوید همه نظراتشان را بگویند. اینجا آدم در مرحله سختی قرار می‌گیرد. تصمیم گرفتن در این مرحله خیلی سخت است و من هم در سن و سالی نیستم که بگویم برای کاری که می‌توانم اثرگذار باشم، چهار سال دیگر صبر کنم. من برای خودم رسالتی قائل بودم و هنوز هم فکر می‌کنم اگر فیلم را به عقب برگردانیم و همچنان با اطلاعات آن زمان (و نه اطلاعات الان) بخواهم تصمیم بگیرم بازهم همان کار را می‌کنم.\nفرض کنید شما گواهینامه پایه یک دارید و رانندگی با اتوبوس را هم بلدید اما به عنوان مسافر در انتهای اتوبوس نشسته‌اید و هوا هم به شدت برفی و بارانی شده و راننده هم به سختی دارد اتوبوس را می‌راند. کلی هم زن و مرد و پیر و بچه در اتوبوس نشسته‌اند. راننده از شما دعوت کند که کنار من بنشین و نظرت را بده. شما مشاهده می‌کنید که اولاً، فرمان دست راننده است اما پدال گاز زیر پای کسی دیگر است، ترمز زیر پای نفر سوم و قس علیهذا... ثانیاً، راننده می‌گوید من خودم در رانندگی واردم و ممکن است حتی در جاهایی شما را هم به تمسخر بگیرد. شما دو راه دارید؛ یا بگویید لطفاً یک نیش ترمز بزن و من را پیاده کن یا اینکه می‌گویید من نمی‌توانم نسبت به جان مسافران بی‌تفاوت باشم و نه تحت امر عقل بلکه تحت امر وجدانتان کنار راننده می‌نشینید و حرف خودتان را می‌زنید با این امید که شاید سر یک پیچ خطرناک توانستید از بروز یک فاجعه جلوگیری کنید. راستش من آدمی نیستم که از اتوبوس پیاده شوم. وجدانم قبول نمی‌کند که چنین کاری کنم. هزاران بار به این موضوع فکر کردم اما نتوانستم خودم را قانع کنم که در آن زمان استعفا بدهم. آنچه برای من آرامش‌بخش است این است که همیشه حرفی را که فکر کرده‌ام درست است گفته‌ام و هیچ ملاحظه‌ای را در نظر نگرفته‌ام.\nجلال‌پور: پس چرا این روزها این کار را کردید؟\nنیلی: تا یک مرحله احساس می‌کردم که دارم فقط خودم متضرر می‌شوم، اما از یک زمان به بعد احساس کردم ممکن است وجودم ضرر هم برساند و در نتیجه باخت-باخت بشود. هیچ‌وقت دوست نداشته‌ام که یک فرد نق‌زن باشم و نقشم در جلسات بازیگر نقش منفی باشد. ایفای این نقش علاوه بر صدمات فردی، باعث اتلاف وقت جلسات تصمیم‌گیری و کندی اتخاذ تصمیماتی می‌شود که شما با آنها مخالفید. نظرات من در حوزه‌های تخصصی‌ام کاملاً مشخص است. مثلاً درباره ارز مشخص است که دیدگاه من چیست و فکر نمی‌کنم ابهامی در این زمینه وجود داشته باشد. با جهش نرخ ارز مخالفم و معتقدم نرخ آن باید با تفاوت تورم داخلی و خارجی به صورت هموار، و البته با اولویت کاهش تورم تعدیل شود. و این نظر هم خیلی شاذ و غریب نیست چون تبدیل به روح سیاستگذاری در کشور شده است. یعنی تمام برنامه‌های چند دوره گذشته ما چنین راهبردی دارد. اما هیچ رئیس‌جمهوری را نمی‌شناسم که با این جمله موافق باشد.\nهمه روسای دولتی که با آنها کار کرده‌ام هیچ اعتقادی به این راهبرد نداشته‌اند و برعکس همه دنبال این بودند که نرخ ارز کاهش پیدا کند یا حداقل اینکه مقدار اسمی آن ثابت بماند. شما هم می‌دانید که نرخ ارز یک متغیر کلیدی در اقتصاد است حالا شما به عنوان یک اقتصاددان توضیح می‌دهی، خواهش می‌کنی، تقلا می‌کنی، التماس می‌کنی که نرخ ارز نباید سرکوب شود و باید با تورم داخلی و خارجی تعدیل شود اما تا امروز هیچ‌کدام از روسای دولت‌های ما با این نظر همسو نبوده‌اند. یادم هست در نشست شورای اقتصاد در آبان ماه 1367 زمانی که اولین گزارش برنامه اول را ارائه می‌کردم، وقتی به نرخ ارز رسید، نخست‌وزیر محترم گفتند شما بازهم می‌خواهید درباره نرخ ارز همان حرف‌ها را بزنید؟ گفتم طبیعتاً بله. من دارم درباره متغیرهای کلان صحبت می‌کنم که یکی از آنها ارز است. ایشان گفتند: من از جلسه خارج می‌شوم و آقای زنجانی جلسه را اداره کنند. هر وقت تمام شد من برمی‌گردم. شبیه به این ادبیات را من می‌توانم از دولت‌های بعدی هم برای شما بگویم که فقط بحث را طولانی می‌کند.\nاین رفتار جاافتاده مقامات سیاسی کشور است. یا مثلاً درباره ارزش پول ملی. من همیشه می‌گویم که واضح است از پول، مادی‌تر چیزی نداریم و به طور طبیعی وقتی راجع به ارزش پول صحبت می‌کنیم راجع به یک ارزش مادی صحبت می‌کنیم نه معنوی! اما این موضوع همیشه در نظام تصمیم‌گیری ما یک موضوع ارزشی و ایدئولوژیک بوده است و کاری به این دولت و آن دولت هم ندارد. وقتی شما می‌گویید ارزش یک شیء مادی در مقایسه با شیء دیگر، بستگی به فراوانی نسبی آن دارد مانند زردچوبه و زعفران است که هردو کاربرد مکمل غذایی دارند اما زردچوبه فراوانی خیلی بیشتر از زعفران دارد در نتیجه کم‌ارزش‌تر است. اگر پول یک کشور در مقایسه با پول کشوری دیگر، فراوان‌تر بود به این معنی که با شدتی بیشتر افزایش پیدا می‌کرد، آن پول کم‌ارزش‌تر خواهد بود حتی اگر ما این واقعیت را دوست نداشته باشیم. ولی تصمیم‌گیرندگان ما همیشه علاقه‌مند بوده‌اند که ارزش پول را مستقل از فراوانی نسبی آن تعیین کنند. مشاهده می‌کنید که اینها بحث‌های مهمی است که در تصمیم‌گیری‌ها هم انعکاس پیدا می‌کند. اما سوال مهم این است که آیا این برداشت‌ها منحصر به همان چند نفر محدود و البته مهمی است که تصمیم‌گیرنده‌اند یا ریشه در برداشت‌هایی دارد که در سطح جامعه و تحصیل‌کردگان و حتی اقتصاددانان وجود دارد؟ وقتی شما این حرف‌ها را می‌زنید متهم به این می‌شوید که شیفته افزایش نرخ ارز هستید و دوست دارید هر چند وقت یک‌بار جهشی در نرخ ارز ایجاد کنید. کار عده‌ای این است که شب و روز همین‌ها را تبلیغ کنند. بار اول که نیست با این مساله مواجه می‌شویم. تازه تعدیل‌هایی که در این دولت صورت گرفته بیشتر از دیگر دولت‌ها بوده است ولی الان البته خیلی اهمیت پیدا کرده است.\nجلال‌پور: شاید موضوعی که خیلی روی آن تاکید شده این است که چون شما در دولت حضور دارید، هر آنچه در دولت تصویب شده با نظر و نفوذ شما بوده است.\nنیلی: بله، متاسفانه این هم از موارد نادرست است. اما شما توجه داشته باشید که چه در ایران و چه در هر کشور دیگری آیا اصلاً امکان‌پذیر است که یک نفر هیچ ساختار و سازمان اجرایی در اختیار نداشته باشد اما همه چیز با سرپنجه انگشت او بچرخد؟ یعنی سازمان برنامه و بودجه که بیش از 300 هزار میلیارد تومان در سال فقط از طریق بودجه عمومی هزینه می‌کند، نظام بانکی که بیش از 5 /2 برابر بودجه تسهیلات می‌دهد، وزارت اقتصاد که ده‌ها سازمان مانند گمرک، سازمان امور مالیاتی و... را با نقش‌های مهم اداره می‌کند و تازه همه اینها به درستی می‌گویند که دولت ابزارهای محدودی را در اختیار دارد، در مقابل یک نفر که کارش فقط حرف زدن و گزارش نوشتن است نقشی منفعل دارند؟ آیا اصلاً ساختار نظام تصمیم‌گیری ما اجازه چنین پدیده‌ای را می‌دهد؟ تصمیم‌گیری در کشور ما این‌گونه بوده که هر روز مثلاً در ستاد اقتصادی دولت یک نفر نشسته و برای همه دستگاه‌های اجرایی تکلیف مشخص کرده است؟ اصلاً چنین چیزی امکان‌پذیر است؟\nدر تمام این سال‌ها کار ما این بوده که مشکلات کشور را تبیین و تحلیل کنیم و هیچ دخالتی در اجرای سیاست‌ها یا عدم اجرای آن نداشتیم.\nجلال‌پور: چطور شد که به‌رغم همه این مسائل، کار را در پایان دولت یازدهم خاتمه ندادید و به همکاری با دولت دوازدهم هم ادامه دادید؟\nنیلی: بدون شک دولت دوازدهم فرصتی دست‌نیافتنی برای چند اصلاح ساختار بود و تحلیل من این است که شاید بعد از این دولت دیگر مجال اصلاحات ساختاری در اقتصاد ایران فراهم نشود. چون معتقدم ظرفیت اجتماعی برای اصلاحات اقتصادی به شدت افول کرده است. مردم می‌گویند چند دهه است این شعارها تکرار می‌شود و در نهایت هم به نتیجه نرسیده است. در نتیجه وقتی شما احساس می‌کنید در یک بزنگاه تاریخی قرار گرفته‌اید و اگر بتوانید حتی در یکی از پیچ‌های خطرناک نقش موثری ایفا کنید تا این اتوبوس گذاری بهتر و مطمئن‌تر از یک پیچ داشته باشد، به نظر من باید خیلی آدم بی‌وجدانی باشم که بخواهم به راننده بگویم نگه دار تا من پیاده شوم. این را با خودم نتوانستم کنار بیایم. تا رسیدیم به دولت دوازدهم و بعد از اینکه پیشنهاد وزارت اقتصاد را نپذیرفتم رئیس‌جمهور محترم گفتند شما باید در دولت حضور داشته باشید و موضوع دستیار رئیس‌جمهور در امور اقتصادی مطرح شد. دستیار ویژه رئیس‌جمهور هم برای من ترم جدیدی بود که وقتی پیشنهادش مطرح شد، با دوستان زیادی مشورت کردم؛ جمع‌بندی نهایی خودم این بود که بپذیرم و شش ماه بعد درباره ماندن و نماندن تصمیم بگیرم. البته استعفای من بعد از پذیرش مسوولیت به شش ماه هم نرسید و تقریباً از شهریور 1396 یعنی پس از یک ماه به این نتیجه رسیدم که قادر به ادامه فعالیت نیستم و بنابراین پس از طی یک فرآیند دوماهه، در 14 آبان 1396 استعفایم را تقدیم کردم.\nبعد در یکی از نشست‌ها به آقای دکتر روحانی گفتم اجازه بدهید مسوولیت‌هایم را واگذار کنم و البته بدون سمت در خدمت دولت هستم و هرجایی که لازم بود دریغ نخواهم کرد. گفتند نه و به این شکل همکاری درست نیست. بعد آقای جهانگیری از طرف آقای رئیس‌جمهور و البته همراه با نظر خودشان، با من صحبت کردند که شرایط کشور حساس است و نباید کنار بکشید.\nجلال‌پور: می‌دانم که روزهای سختی را پشت سر گذاشتید. بیشتر از همه چه چیزی شما را آزار می‌داد؟\nنیلی: اگر بخواهم منصفانه نظر بدهم در یک‌سال گذشته شرایط کشور به گونه‌ای پیش رفته که جایگاه دولت از یک نهاد سیاستگذار به نهاد اجرایی منفعل تنزل یافته است. دولت در کشور ما معادل دولت در کشورهای دیگر نیست. در کشور ما مولفه‌های اصلی امور جدا جدا مدیریت می‌شود و جایی هم نیست که بشود جزایر مختلف را به هم وصل کرد. همین تشکیل شورای هماهنگی اقتصادی سه قوه، بیانگر آن است که نظام حکمرانی اقتصادی ما اشکال دارد. بنابراین هم ملالت‌های مربوط به اینکه دولت نمی‌تواند هماهنگی با بیرون برقرار کند و در داخل خود دولت هم هماهنگی لازم برای اصلاحات اقتصادی وجود ندارد مسائلی بود که باعث می‌شد حس خوبی برای ادامه کار نداشته باشم. اما همواره به این هم فکر می‌کردم که در اولین شب خروج از دولت چطوری می‌توانم بخوابم؟\nاین حکم دستیار ویژه هم برای خودش داستانی داشت. نمی‌دانستم دستیار ویژه اصولاً چه وظایفی دارد؟ معادل چه حدی از مسوولیت است؟\nیکی از تبعات این حکم این بود که در نشست‌های هیات دولت هم شرکت کنم. خانم مولاوردی تنها کسی بود که همین سمت را داشت و دستیار ویژه رئیس‌جمهور بود. یک‌بار ایشان به من گفتند که برای معادل‌سازی این مسوولیت اقداماتی انجام داده‌اند و گفتند کار به نتیجه برسد، شما را هم در جریان می‌گذارم. من به ایشان عرض کردم خانم مولاوردی من ماندنی نیستم. شما کارتان را دنبال کنید اما من ماندنی نیستم. این قضیه مربوط به شهریور 96 است. یعنی همان اول کار دولت! حدود یک ماه بعد، در مهرماه با آقای فروزنده در باغ سعدآباد قدم زدیم و مفصل حرف زدیم. گفتم آقای فروزنده تصمیم من برای خروج از دولت جدی است و می‌خواهم خواهش کنم با آقای رئیس‌جمهور صحبت کنید که به اصطلاح بدون اوقات‌تلخی خروج بنده انجام شود. خواستم کمک کنند که خروج بی‌دردسری از دولت داشته باشم. آقای فروزنده گفت من این کار را نمی‌کنم. گفتم چرا؟\nگفتند چون این کار را درست نمی‌دانم، بنابراین برای انجام آن هم پیش‌قدم نمی‌شوم.\nبه این ترتیب در آبان‌ماه سال گذشته بود که نامه‌ای به آقای رئیس‌جمهور نوشتم و عنوان کردم که دولت دوازدهم دولت پرمشکلی است. اشاره کردم که دولت یازدهم در برابر دولت دوازدهم ماه‌عسل بوده اما مشکلات پیش‌روی دولت دوازدهم خیلی جدی است و باید سازوکار تصمیم‌گیری در دولت تغییر کند و تیم اقتصادی دولت هم به شدت تقویت شود.\nجلال‌پور: آیا تلاش می‌کردید که آقای رئیس‌جمهور در ریاست سازمان برنامه تجدیدنظر کند؟ یعنی شما جای آقای نوبخت را بگیرید؟\nنیلی: خیر به هیچ‌وجه. به لحاظ تجربی این سوال برای شما پیش نیامده که یک نفر از دی‌ماه 1364 وارد دولت شده و 33 سال فعالیت کرده و همواره به مسائل سیاستگذاری علاقه‌مند بوده چطور این آدم وزیر نشده یا رئیس سازمان برنامه نشده است؟ دلیلش این بوده که هیچ‌وقت پیش‌قدم نبودم. اما همواره با این حس مواجه بوده‌ام که تصمیم‌گیران از یک‌سو علاقه دارند من در دولت حضور داشته باشم و از سوی دیگر هم نمی‌خواهند فرمان را دست من بدهند. فکر می‌کنم تا روزی که در قید حیات هستم این مساله پیرامون من وجود دارد. دلیلش را نمی‌دانم. یک‌بار خیلی سال پیش، در یکی از نشست‌ها که مقامات زیادی هم حضور داشتند، شاید برای اولین بار، بنا به دلایلی، از ابتدا تا انتهای جلسه اصلاً صحبت نکردم. اما یکی از وزرای حاضر در جمع گفت من جواب آقای نیلی را بدهم و بروم. گفتم من که چیزی نگفتم. ایشان گفت من می‌دانم شما در دلت چه چیزی داری می‌گویی! واقعاً نمی‌دانم منشأ این همه حساسیت چیست.\nجلال‌پور: در دولت یازدهم چقدر اثرگذار بودید؟\nنیلی: یک‌بار در یک مصاحبه‌ای گفتم من دروازه‌بان هستم. منظورم این بود که نقش من به طور اجتناب‌ناپذیر، نقش سلبی است. کسی که مشاور است ذاتاً نمی‌تواند نقش ایجابی ایفا کند. شاید در سال 1392 توانستم موضوع اهمیت تورم و کاهش آن را به طور موثر مطرح کنم. واقعاً فرصت خوب و یگانه‌ای بود که می‌شد تورم به طور «پایدار» کاهش پیدا کند ولی متاسفانه در آن جهت نرفتیم.\nجلال‌پور: آیا آقای روحانی در تشخیص مصلحت و منفعت دولت خود دچار خطا شده است؟ موارد اختلاف شما چه چیزهایی بود؟\nنیلی: در دولت یازدهم هر هفته یا دوهفته‌ای یک‌بار با آقای رئیس‌جمهور جلسه داشتم و روی سخنرانی‌های اقتصادی ایشان خیلی حساس بودم. اینکه سخنان ایشان حساب‌شده باشد و بتوانند از طریق سخنان سنجیده و درست، هدایت فکری اقتصادی جامعه را به عنوان یک سیاستمدار به عهده بگیرند. شاید اگر یک نفر سخنرانی‌های ایشان را در چند ماه اخیر با سخنرانی‌های دولت یازدهم مقایسه کند متوجه تفاوت اساسی شود. در دولت دوازدهم تقریباً ارتباط همیشگی من با ایشان قطع و تبدیل به نشست‌های رسمی ستاد اقتصادی و هیات دولت شد.\nرفته‌رفته مساله ارز هم در کشور مهم و اثرگذار شد. نظرم این بود که سرکوب نرخ ارز باعث جهش آن می‌شود؛ قاعدتاً آقای روحانی چنین نظری نداشتند. این یکی از موارد مهم تفاوت نگاه بود. البته این موضوع در بیرون از دولت هم مورد اختلاف است. همان اختلاف که در محافل درباره نرخ ارز وجود دارد، درون دولت هم وجود دارد. از ابتدای دولت یازدهم آقای روحانی نظرشان این بود که نرخ ارز اگر کاهش پیدا نمی‌کند حداقل افزایش پیدا نکند. خیلی هم در این زمینه مصر بودند. استدلال من این بود که نظام دونرخی ارز اصولاً معنی‌اش این است که شما می‌خواهید اما نمی‌توانید. می‌خواهید یعنی عدد پایین و نمی‌توانید یعنی عدد بالا. اگر می‌شد روی نرخ ارز آزاد کنترل کامل اعمال کرد که اصلاً نظام ارزی دونرخی نمی‌شد.\nسیاستمداران به طور طبیعی، جایگاهشان به این سمت می‌کشد که نه‌تنها ارز با تورم افزایش پیدا نکند بلکه عامل تعدیل تورم هم باشد. آنها فکر می‌کنند ما سیاست را نمی‌فهمیم و فقط روی موضوعات دانشگاهی اصرار می‌کنیم. در ادبیات سیاستمداران، واژه دانشگاهی به معنی غیرقابل اجرا یا در بهترین حالت یک‌سویه دیدن مساله تلقی می‌شود. اینها البته ادبیات واحد اکثر سیاستمداران ماست. ملاحظه می‌کنید که این تفاوت‌ها جدی است. در آن مقاله معروف که خیلی درباره آن بدفهمی وجود دارد، مگر چه چیزی نوشتم؟ نوشتم هرچه نرخ را سرکوب کنید و نگذارید با تورم داخلی و خارجی تعدیل شود، مستعد جهش خواهد بود. که همین اتفاق هم افتاد. البته این نکته مهم را هم لازم است در اینجا اشاره کنم که پدیده‌ای که ظرف چند ماه اخیر در بازار ارز کشورمان مشاهده می‌کنیم، پدیده‌ای کاملاً جدید (از نظر اقتصاد ایران) و تجربه‌نشده است. منتها در کشور ما اصلاً هیچ‌کس سوال ندارد بلکه همه پیشاپیش پاسخ هم دارند. هیچ‌کس سوال نمی‌کند چرا نرخ ارز در سطحی فراتر از مقادیری که معمولاً محاسبه می‌شود قرار گرفته است؟ به این ترتیب در 14 آبان 96 به رئیس‌جمهور محترم نامه نوشتم و صحبتم این بود که دولت دوازدهم مطمئناً با چالش‌های جدی مواجه خواهد بود که می‌طلبد دولت تیم هماهنگ‌تر داشته باشد. اشاره کردم که تیم اقتصادی باید با رئیس‌جمهور هماهنگ باشد و در نتیجه گفتم در حوزه‌هایی با شما هماهنگی دارم. مثل اینکه بخش خصوصی باید بنگاهداری کند، اینکه باید با دنیا تعامل داشته باشیم، اینکه تورم کاهش پیدا کند. اینها مسائلی است که همسویی وجود دارد. به مواردی هم اشاره کردم که اختلاف نظر وجود دارد مثل ارز و برخی مسائل دیگر، اشاره کردم که شأن اداری من به گونه‌ای نیست که نظر من شرط باشد و قطعاً نظر جنابعالی ملاک است. همین‌طور اشاره کردم که معتقدم نظرات من هم اشتباه نیست و می‌دانم چه پیامدهایی خواهد داشت، بنابراین ترجیح می‌دهم که من نباشم. ایشان به نامه اول من پاسخ ندادند. بعدها از ایشان پرسیدم نظرتان درباره نامه چه بود که گفتند نمی‌شود که شما در دولت نباشید.\nجلال‌پور: پس در آبان‌ماه 96 استعفا دادید اما همچنان برای جلسات دولت دعوت می‌شدید و حضور پیدا می‌کردید؟\nنیلی: بله، این حضور تا اواخر فروردین ادامه داشت تا به بروز مشکلات قلبی منتهی شد و عملاً از نظر پزشکی از شرکت در این نوع جلسات که برایم فشار سنگین روحی ایجاد می‌کند، منع شدم. به طور دقیق از پنجم اردیبهشت 97 دیگر در جلسات دولت شرکت نکردم.\nجلال‌پور: به عنوان دستیار ویژه رئیس‌جمهور در امور اقتصادی، حضورتان در نشست‌های هیات دولت چگونه بود؟ فکر می‌کنید اثرگذاری داشتید؟\nنیلی: ببینید جلسات هیات دولت اصولاً جای سیاستگذاری نیست، بلکه محل تصمیم‌گیری است. هیات دولت کمیسیون‌هایی دارد که وزرا عضو آن هستند. طرح مساله در کمیسیون‌ها صورت می‌گیرد و بعد از طریق کمیسیون برای تصمیم‌گیری به هیات دولت می‌آید و آنجا در مورد اصل موضوع تصمیم‌گیری می‌شود. به ندرت پیش می‌آید که در مورد محتوای مساله بحثی جدی صورت گیرد؛ در واقع به طور طبیعی جلسه هیات دولت، محل بحث محتوایی نیست. در این جلسات مساله جدی سیاستگذاری مطرح نمی‌شود که بتوان اثرگذاری دستیار یا مشاور اقتصادی را بر اساس آن سنجید. عمده کار ما در ستاد اقتصادی تجمیع شده بود. منتها ستاد هم نهادی نیست که سازوکار تعریف‌شده و جایگاه قانونی مشخصی داشته باشد. یکی از کارهایی که من انجام دادم و به آن امید زیادی بسته بودم، ایجاد کارگروه تخصصی ستاد اقتصادی بود. این کارگروه با ابتکار خودم ایجاد شد چون فکر می‌کردم باید جلساتی به طور مرتب برگزار شود و اعضای آن مسوولان نهادهای اقتصادی دولت باشند. در آغاز آقایان طیب‌نیا، سیف، و معاونان آنها، رئیس پژوهشکده پولی و بانکی، خودم به عنوان رئیس موسسه و همچنین معاون پژوهشی موسسه در نشست‌های این کارگروه حاضر بودیم. بعد از مدتی دکتر طیب‌نیا به دلیل گرفتاری‌ها و مشغله‌های کاری کمتر در جلسات حاضر شدند اما دکتر سیف در اغلب نشست‌ها حاضر بود و برای همین بیشتر جلسات در بانک مرکزی برگزار می‌شد. حاضران این جلسات معاون اقتصادی وزارت امور اقتصادی و دارایی، معاون اقتصادی بانک مرکزی، قائم‌مقام بانک مرکزی، معاون تولیدی سازمان برنامه، رئیس پژوهشکده پولی و بانکی و معاون پژوهشی موسسه عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامه‌ریزی بودند و مسوولیت جلسات هم بر عهده من بود. البته طبیعی است بهتر بود که از سازمان برنامه و بودجه معاون اقتصادی شرکت می‌کرد. به همین دلیل، کارهایی که در رابطه با سازمان بود، خوب جلو نمی‌رفت. این جلسات بسیار منظم و با کارایی بالایی برگزار می‌شد، مصوبه اجرایی نداشت اما گزارش‌هایی در مورد آنچه در اقتصاد گذشته یا در فصل‌های بعد رخ خواهد داد ارائه و به بحث و بررسی گذاشته می‌شد که نزدیک‌تر شدن تفکر نهادهای سیاستگذار و تصمیم‌گیر در دولت را به دنبال داشت. من از این جلسات بسیار راضی بودم. جلسات پرباری بود و مسائل مهمی چون اصلاح نظام بانکی از این کارگروه شروع شد و بعد به دولت رفت. به جرات می‌توانم بگویم کارگروه تخصصی ستاد اقتصادی، بهترین نهادی بود که در دولت یازدهم شکل گرفت.\nما احکام حضور در این کارگروه را از آقای جهانگیری، معاون اول رئیس‌جمهور، گرفته بودیم و موضوعات مهم مطرح‌شده را هم برای ایشان در جلساتی توضیح و ارائه می‌دادیم. اما در نهایت زمانی که دیدم اصلاح نظام بانکی به آن سرنوشت دچار شد، کارگروه را تعطیل کردم. در واقع وقتی محصول کار را دیدم، دیگر توان و انگیزه‌ای برای ادامه نداشتم و از اواخر سال 1395 دیگر جلسات کارگروه را تشکیل ندادم. در حالی که در این جلسات ساعت‌ها بحث و بررسی بین نهادها در مورد آنچه در اقتصاد رخ خواهد داد، صورت می‌گرفت و با استدلال و بیانات علمی، دیدگاه نهادهای مختلف به هم نزدیک می‌شد که راه را برای سیاستگذاری و تصمیم‌گیری بهتر فراهم می‌کرد. در فقدان این نهاد همگراکننده، هر کدام از نهادهای اقتصادی دولت پیش‌بینی و استدلال خاص خود را برای احتمالات آینده دارند. فرض من بر این بود که بار اصلی کار کارشناسی مسائل بر دوش این کارگروه است و از آنجا خوراک جلسات ستاد تامین می‌شود. لکن جلسه ستاد ظرفیت این اندازه بحث محتوایی نداشت. جلسات ستاد اقتصادی به آن معنا که انتظار می‌رفت کارآمد نبود.\nجلال‌پور: اتفاقاً آقای آخوندی هم نسبت به جلسات ستاد اقتصادی نقد داشتند.\nنیلی: مساله مدنظر آقای آخوندی کمی متفاوت و قابل بحث است. ایشان در اوایل کار دولت یازدهم پیشنهاد داشت که بدهی بانک مسکن به بانک مرکزی که به واسطه مسکن مهر ایجاد شده بود به بدهی دولت به بانک مرکزی تبدیل شود. من مخالفت جدی با این مساله نداشتم اما این تغییر اتفاق خاصی در پی نداشت. دکتر آخوندی از طرح و پیگیری این مساله هدفش این بود که بازپرداخت بدهی‌های وام مسکن مهر به بانک مسکن بازگردد که در نهایت با تنفسی که داده شد، این اتفاق رخ داد و الان این بازپرداخت‌ها به بانک مسکن می‌رود.\nجلال‌پور: چرا پذیرش استعفای شما در 23 آبان اعلام شد؟ در این روز هم قیمت ارز در بازار کاهشی شد هم مصادف با مجازات اعدام دو تن از افرادی بود که به عنوان برهم‌زننده بازار سکه و ارز دستگیر شدند. این همزمانی باعث شد برخی خروج شما را دلیل کاهش نرخ ارز بدانند یا حتی برخی استعفای شما را اعتراض به برخورد با متخلفان تعبیر کنند.\nنیلی: همان‌طور که توضیح دادم من چند ماهی بود که در جلسات حاضر نمی‌شدم و در نتیجه نمی‌توانستم نقشی در تصمیم‌گیری‌ها ایفا کنم. اما گزارش‌هایی را که در موسسه عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامه‌ریزی تهیه می‌کردیم برای دولت ارسال می‌کردم. قاعدتاً کسی که مسوولیت دبیر ستاد اقتصادی را برعهده دارد باید در جلسات حاضر باشد چون ارسال دستور جلسه و نگارش صورت‌جلسه بر عهده اوست. بعد از خروج من، دبیری ستاد به آقای دکتر نهاوندیان واگذار شد.\nدر واقع ارتباط حضوری با رئیس‌جمهور نداشتم و صرفاً مکاتبه می‌کردم. اتفاقاً گزارش‌های بسیار خوبی هم در موسسه تهیه و تدوین شد که برای آقای رئیس‌جمهور فرستادیم از جمله در مورد تحریم‌ها، کار مطالعاتی بسیار سنگین و خوبی صورت گرفت. می‌توانم بگویم موسسه، اولین نهادی بود که کار پژوهشی و مطالعاتی در مورد تحریم‌های جدید انجام داد و نتیجه آن را برای آقای رئیس‌جمهور ارسال کرد. با این حال تداوم این شیوه مورد پسند من نبود و برای همین در 16 مهرماه 1397 نامه دیگری به آقای رئیس‌جمهور نوشتم و اشاره کردم که با توجه به عدم حضور در جلسات و ادله دیگری که همچنان از ابتدای قصد به استعفا تاکنون به قوت خود باقی است، در خدمت شما نخواهم بود. روز 22 آبان‌ماه هم بود که ایشان متن محبت‌آمیزی نوشتند و تاکید داشتند که قلباً موافق این استعفا نیستند اما در نهایت به دلیل خواست من، پذیرفتند که دیگر در آن سمت فعالیت نداشته باشم. پاسخ نامه به هر حال به دلیل مشغله زیاد ایشان کمی با تاخیر داده شد و مصادف با برخی رویدادها شد که ارتباطی به بنده یا استعفایم نداشت. ممکن بود آن روز برف سنگین یا باران شدید هم ببارد، اما همزمانی رویدادها دلیل ارتباط آنها نیست.\nجلال‌پور: برخی افراد وضعیت فعلی اقتصاد ایران، یعنی همین اقتصاد رانتی و فسادآلوده را نتیجه تفکر اقتصاد آزاد می‌دانند. از طرفی بسیاری از اقتصاددانان معتقدند این وضعیت نتیجه بی‌توجهی به آموزه‌های اقتصاد آزاد است. شما این وضعیت را نتیجه چه رویکرد یا تفکری می‌دانید؟\nنیلی: اقتصاد ایران در طول چند دهه گذشته، به‌رغم اینکه در یک طیف گسترده و بزرگی از پروژه‌ها موفق بوده، در اقتصاد کلان موفقیت حاصل نکرده است. یعنی در بهداشت و درمان، آموزش یا توسعه راه‌ها و جاده‌های بین‌شهری و روستایی شاهد افزایش چشمگیری هستیم اما در اقتصاد کلان درجا می‌زنیم. مثلاً هیچ‌وقت توازن بودجه نداشته‌ایم؛ نظام بانکی ما همواره مشکلات جدی داشته و با ریسک مواجه بوده است یا غیر از یک دوره کوتاه تک‌نرخی شدن نظام نرخ برابری ارز که بسیار استثنایی بود، در بقیه زمان‌ها ذات کارکرد اقتصاد ما کاملاً با نظام چندنرخی سازگار شده و قادر به هضم نظام تک‌نرخی نیست، مگر وفور درآمد نفتی وجود داشته باشد. نظام تجارت خارجی ما ناکارآمد است؛ در هیچ جای دنیا قاچاق جاروبرقی و یخچال ندارید و اگر صحبت از قاچاق بکنید اذهان منحصراً معطوف به قاچاق انسان، مواد مخدر و اسلحه می‌شود نه قاچاق لباس و اینها. یعنی ما در اقتصاد کلان نتوانسته‌ایم الزامات اولیه‌ای را که علم امروز دنیا به آن رسیده است، فراهم کنیم. به همین خاطر است که من فکر می‌کنم ما هویت خودمان را باید بیشتر با علم اقتصاد معرفی کنیم تا مفهوم اقتصاد آزاد. چون در ادبیات امروز ایران، واژه اقتصاد آزاد این شائبه را ایجاد می‌کند که ما یک مکتب خاص را نمایندگی می‌کنیم. در حالی که مسائل امروز ما بسیار گسترده است. آنچه ما ترویج می‌کنیم علمی است که در دانشگاه‌های امروز دنیا تدریس می‌شود. آنچه امروز ما می‌گوییم ادعا داریم که آموزه‌های اصیل علم اقتصاد است که در دانشکده‌های اقتصاد دنیا تدریس می‌شود. می‌خواهم بگویم پرچمی که در دست ماست پرچم بزرگ‌تری به نام «جریان اصلی علم اقتصاد» است. عملکرد این جریان اصلی و متعارف چیست؟ دستاوردهایی چون حذف رانت، ایجاد نظام تک‌نرخی ارز، کاهش متوسط نرخ تورم دنیا به زیر دو درصد یا کاهش نرخ بیکاری در تمام کشورهای دنیا به حدود شش درصد، نتیجه همین اقتصاد است. در حالی که نرخ تورم ما دورقمی و نرخ بیکاری ما دو برابر میانگین دنیاست. بنابراین اگر در اقتصاد ما رانت وجود دارد که دارد، اگر در اقتصاد ما ارز چندنرخی وجود دارد که دارد، نشان‌دهنده آن است که ما در عمل، پایبند به مبانی علم اقتصاد نیستیم. ما همواره به دنبال حذف رانت، حذف نظام چندنرخی و بهبود فضای کسب‌وکار با رقابت و تورم پایین هستیم. در چنین فضایی چه کسی و چگونه می‌تواند رانت داشته باشد؟ در فضای رقابتی با تورم پایین اگر بنگاهی نتواند رقابت کند، از دور خارج می‌شود و بنگاهی که توان رقابتی دارد توسعه می‌یابد و به جلو می‌رود. تورم هم که پایین است و در نتیجه دولت دخالتی در قیمت‌گذاری نمی‌کند. رانت کجا شکل می‌گیرد؟ هر جایی که دولت قیمت تعیین می‌کند. غیر از این نیست. برای همین است که در زعفران رانت نداریم اما در محصولات پتروشیمی داریم. اگر کسانی هستند که معتقدند دولت باید قیمت‌گذاری کند آیا علم روز اقتصاد این حرف را تایید می‌کند؟ علم اقتصاد سال‌هاست به این نتیجه رسیده است که بانک مرکزی باید مستقل و از سیاست به دور باشد. من متوجه نمی‌شوم که چطور ممکن است از اظهارات ما این برداشت شود که ما مروج یا مسبب اشکالات امروز اقتصاد هستیم.\nنسل ما از اوان جوانی تاکنون یک دوره کاملاً استثنایی را در تاریخ دنیا طی کرده و در یک برهه زمانی نه‌چندان بلند، اتفاقات بزرگ و کم‌سابقه‌ای را شاهد بوده است. فروپاشی نظام‌های مهم سیاسی مانند اتحاد جماهیر شوروی و تغییر نظام اقتصادی کشورهای اروپایی شرقی یکی از این اتفاقات بزرگ بوده است. در دوره جوانی، تصور ما این بود که در تعیین نظام اقتصادی، قفسه بزرگی با مدل‌های مختلفی مانند شوروی سوسیالیستی، چین مائو، کوبای فیدل کاسترو، آمریکا و اروپای کاملاً متفاوتی که حداقل اروپای غربی آن، در سلطه احزاب سوسیال‌دموکرات بود که به دنبال تلفیق کمونیسم و دموکراسی بودند، آمریکای لاتین یا جنوب شرق آسیا در برابر ما و در گستره انتخاب ما قرار دارد. این تصویر 40 سال قبل است. اما در این چهار دهه چه اتفاقی افتاده است که شما در اغلب نظام‌های اقتصادی همگرایی می‌بینید. کشور هند که در آن زمان وضعیت کاملاً متفاوتی با امروز داشت، اکنون در اصول اقتصادی همانند چین و کره جنوبی و اروپاست. توجه داشته باشید که می‌گویم در اصول اقتصادی نه در ابزار. نسل ما از نزدیک تغییر و تحول اقتصاد در دنیا و همگرایی همه کشورها در اصول اقتصادی را دیده است. در داخل کشور ما چه اتفاقی افتاده است؟ دولت‌های متفاوتی سرکار آمده‌اند که هر کدام تابلوی خاص خودش را داشته است. یک ناظر بیرونی انتظار دارد که نسل ما با توجه به تمام تجربیاتی که داشته و دیده، به یک اصول مشترک و مشخص رسیده باشد اما آیا سرگردان‌تر از نسل ما دیده‌اید؟ در مورد نظام ارزی، نظام بانکی، قیمت‌گذاری یا ارتباط و تعامل با دنیا چند نفر را می‌توانید بیابید که مانند هم سخن بگویند و هم‌نظر باشند. طبیعی است که در عرصه تصمیم‌گیری هم وضع همین باشد. من همچنان به دنبال رسالت خودم هستم، این‌طور نیست که چون با سیاست‌های غالب دولت تنافر داشتم از اتوبوس پیاده شدم و اکنون خیالم راحت است. من سعی کردم از مسیر دیگری برای حل این سرگردانی فکری جلو بروم تا بتوانم با هم‌فکری و هم‌اندیشی و گفت‌وگو به هم نزدیک‌تر شویم. از جامعه‌ای که تا این اندازه تفرق در آن زیاد است، نمی‌توان انتظار یک ستاد اقتصادی منسجم داشت. مشکل فقط در مسوولان نیست، در خود ما هم هست. اقتصاددانان ما تا چه اندازه همگرا هستند؟ در نهاد اصلی بخش خصوصی مانند اتاق بازرگانی، تفکرات چقدر شبیه است؟ از نظر من این وضعیت طبیعی نیست. اگر تجربه دنیا را ندیده بودیم، اگر در داخل آزمون و خطا نکرده بودیم، اگر 30 سال قبل بودیم می‌شد، این وضع را قبول کرد. بدتر اینکه من فکر می‌کنم 15 سال قبل ما همگرایی بیشتر و بهتری از امروز داشتیم.\nجلال‌پور: یعنی می‌گویید باید فکرمان را عوض یا منسجم‌تر کنیم؟\nنیلی: من می‌گویم نیاز به یک نوسازی فکری داریم. به نظرم در ترویج آنچه می‌گوییم ایراد داریم. زمانی حساب کردم که شخصاً حدود 1500 ساعت در ستاد اقتصادی دولت شرکت کرده‌ام. بعد حساب کردم یک دوره کارشناسی ارشد چقدر طول می‌کشد. در نهایت به این نتیجه رسیدم که اگر این زمان را روی افکار عمومی صرف می‌کردم احتمالاً نتیجه بهتری می‌گرفتم.\nجلال‌پور: این حرف دکتر نیلی خلاصه کلام است. به نظر می رسد افکار عمومی امروز توسط عده‌ای مدیریت می‌شود که منافع گروهی و فردی را بر منافع ملی ترجیح می‌دهند. با کشیدن نقش مار طوری افکار عمومی را مدیریت می‌کنند که افکار عمومی ضدمنافع خودشان به پا می‌خیزند و علیه منافع خودشان شعار می‌دهند. نمونه‌های فراوانی هم دارد؛ اینکه افکار عمومی تصور می‌کند قیمت پایین ارز به معنای ارزانی و وفور کالا و اشتغال است. این مساله چگونه در افکار عمومی نهادینه شده است؟ در حالی که رابطه قیمت پایین ارز با هر کدام از شاخص‌های اقتصادی بحثی جداست. کسانی که از شرایط کنونی بهره می‌برند و رانت دارند، مردم را به این سمت هدایت می‌کنند که مردم خلاف منافع خودشان عمل کنند. زمانی که برجام به تازگی امضا شده بود، من در برنامه پایش شرکت کردم. قبل از برنامه مجری به من گفت قصد دارند در برنامه از مردم بپرسند که آیا علاقه دارند به واسطه برجام سفره‌شان بزرگ‌تر شود یا برای تولید بهره‌برداری شود. نظر من این بود که مردم به‌واسطه آینده‌نگری رای به بهره‌مند شدن تولید و بخش‌های تولیدی اقتصاد از برجام می‌دهند اما مجری معتقد بود مردم با توجه به خستگی و تحمل شرایط سختی که داشته‌اند ترجیح‌شان این است که سفره‌شان بزرگ‌تر و خیالشان آسوده‌تر شود. من اشاره کردم که مهم‌تر این است که برنامه این مساله را چگونه برای مردم مطرح کند و در واقع به آنان آگاهی بدهد برای همین درخواست کردم قبل از طرح مساله در برنامه، 10 دقیقه برای مردم صحبت کنم. این وقت به من داده شد و گفتم اگر فکر کنیم نهایت استفاده ما از برجام بیشتر کردن واردات، ارز ارزان و خوردن و بردن باشد نتیجه آن کاهش اشتغال و افزایش بیکاری و از بین رفتن تولید است. در نتیجه باید به دنبال این باشیم که از برجام برای ورود فناوری، ماشین‌آلات، بهبود و افزایش تولید و صادرات و ... بهره ببریم و نتیجه این شد که بیش از 70 درصد شرکت‌کنندگان در نظرسنجی به گزینه مورد نظر من رای دادند به طوری که خود مجری و کارشناس برنامه هم متعجب شده بودند. اگر ما وقت را صرف آموزش و دادن آگاهی به مردم بکنیم، نتیجه بهتری می‌گیریم. من که چهار دهه است فعالیت اقتصادی دارم هنوز در شعاع بسیار نزدیک خودم افرادی را دارم که فکر می‌کنند اگر ارز بیشتری به بازار تزریق شود و قیمت پایین بیاید، وضعیت اقتصادی بهتر می‌شود. چون نمی‌دانند مشکل اشتغال کجاست یا تورم از کجا می‌آید.\nنیلی: در سال 2008 که اقتصاد آمریکا دچار بحران شد، سوالاتی جدید مطرح شد. این سوالات جدید طبعاً پاسخ‌های جدید نیاز داشت. به عنوان مثال، آنجا به این نتیجه رسیدند که باید در مقررات‌گذاری نظام بانکی تجدیدنظر کنند. همان‌طور که بیماری باعث شده است علم پزشکی پیشرفت کند، بحران‌های اقتصادی هم باعث شده تا علم اقتصاد توسعه یابد. در کشور ما مشکل این است که حتی در دوره بحران هم سوال شکل نمی‌گیرد که چه عواملی مسبب وضع موجود است. تنها سوالات منحصر به این است که چه کسی مقصر است. من به شخصه فکر می‌کنم مساله‌ای که همیشه در مورد تعدیل نرخ ارز با تفاضل تورم داخلی و خارجی گفته می‌شد احتمالاً از جهش بزرگ نرخ ارز اخیر جلوگیری نمی‌کرد. این موضوع جالبی است که هیچ‌وقت مطرح نشده است که کسی به دنبال پاسخش باشد. جهش نرخ ارز بسیار بالاتر از برابری قدرت خرید است. متاسفانه آنقدر فضا آلوده است که نمی‌توان در مورد بدیهیات علم اقتصاد هم سخن گفت و به طرح مساله پرداخت. حتی زمانی که می‌گوییم نرخ تورم باید کاهش یابد، با عتاب و خطاب مواجه می‌شویم. من به جد فکر می‌کنم در حالی که مهم‌ترین مساله مردم اقتصاد است، متاسفانه بیشترین سرگردانی هم در مورد اقتصاد است. یعنی در مورد سیاست مردم هم دیدگاه روشن‌تری دارند. نه‌فقط بین مردم، که بین نمایندگان مردم و حتی استادان برجسته دانشگاه، غیر از اقتصاددانان، این سرگردانی و ناآگاهی در مورد اقتصاد وجود دارد.\nجلال‌پور: دقیقاً همین است. به‌گونه‌ای شده است که مردم علیه خواسته‌های واقعی و منافع‌شان صحبت می‌کنند و شعار می‌دهند. به دنبال اشتغال هستند اما شعارشان ضداشتغال است. جامعه به‌گونه‌ای شده است که خلاف مصالح خودش قدم برمی‌دارد. کسانی که از فضای شفاف و رقابتی متضرر می‌شوند فضای ناسالمی را به راه می‌اندازند و مروجان رقابت را تضعیف می‌کنند چون به‌خوبی بلدند نقش مار بکشند.\nنیلی: ببینید یک مثال قدیمی این است که مردم در یک روستا برای درمان بیماری‌ها تا مدت‌ها بعد از حضور پزشک همچنان به دعانویس مراجعه می‌کردند اما کم‌کم این آگاهی ایجاد شده است که درمان بیماری در آگاهی و علم پزشک است. معتقدم که ما در ارتباط برقرار کردن با جامعه موفق نبودیم. زمانی که من نتوانم با همکار خودم در دانشگاه شریف ارتباط برقرار کنم و امروز ببینم او تحت تاثیر جریان شبه‌علم یا غیرعلمی قرار گرفته است، قطعاً یک جای کار ما اشکال دارد. در نتیجه به نظر من باید روی این مساله مطالعه کنیم که چگونه می‌توانیم افکار اصیل علم اقتصاد را عمومی‌سازی کنیم. در نهایت هر دولتی که می‌خواهد سرکار بیاید باید از مردم رای بگیرد. در نتیجه ترکیب ناآگاهی با منافع فردی و گروهی همین وضع می‌شود. فردی که قرار است از مردم رای بگیرد هم آگاهی و خواست میانه جامعه را در نظر می‌گیرد و بر اساس آن کار می‌کند. وقتی خواست مردم به این‌سو می‌رود که علاقه دارند هر شب بشنوند که دولت چه کالاهایی را به فهرست قیمت‌گذاری و نظارت افزوده است، چند نفر را دستگیر کرده یا شلاق زده، چند انبار احتکار کالا را کشف کرده است و... دولت هم به سمت اجرای این خواسته‌ها می‌رود. ما باید در این حوزه بیشتر کار کنیم.\nدر حال حاضر رویکرد مردم به دولت نسبت به زمان انتخابات بسیار تغییر کرده است. ضمن اینکه فضای مجازی، در فقدان رسانه‌های اصولی، به محلی برای درد دل‌های اجتماعی و جهت‌دهی بیشتر احساسی تبدیل شده است که به نظر من در دنیا این اندازه از اثرگذاری کم‌سابقه است. ضمن اینکه در زمینه‌های مختلف، انتقادات جدی به عملکرد دولت وارد است، اما آنچه در سطح نخبگان و افکار عمومی مورد توجه قرار نمی‌گیرد این است که به هر حال، دولت مستقر باید کشور را اداره کند، در شرایطی که اکنون اقتصاد ایران با مشکلات جدی درونی دچار تحریم هم شده است، مشخص نیست که نتیجه چه خواهد شد. شبی که مایک پمپئو، وزیر امور خارجه آمریکا، در گفت‌وگوی رسانه‌ای این حرف را مطرح کرد که اگر ایران می‌خواهد مردمش غذا بخورند باید حرف آمریکا را گوش کند، خوابم نمی‌برد، چون این سخن بسیار مشمئزکننده و ناراحت‌کننده بود. دولت مستقر با همه ایرادات و اشکالاتی که دارد، قرار است کشور را در برابر این هجوم سنگین و با این نوع از ادبیات سخیف که از آن طرف مطرح می‌شود، حفظ و مبارزه کند. من به خاطر ندارم که تاکنون چنین خصومت آشکاری علیه کشورمان بیان شده باشد. حتی در بدترین دوره هم که رئیس‌جمهور وقت آمریکا، کشور ما را محور شرارت خوانده بود این نوع ادبیات کینه‌توزانه وجود نداشت. من همان زمان هم که در دولت بودم معتقد به نقد دولت برای اصلاح امور بودم. اما آنچه امروز در جامعه در حال شکل‌گیری است به نظرم مقداری خطرناک است چون در شرایط سختی قرار گرفته‌ایم. اینکه چگونه دولت را نقد کنیم که منجر به تضعیفش در برابر دشمن خارجی نشود، در زمان کنونی ظرافت خاصی می‌طلبد که باید به آن پرداخت. منتقد باید بسیار مراقب باشد که نقد دولت کند نه نفی آن. در حالی که به نظرم در فضای عمومی مساله بیشتر به سمت نفی دولت رفته است. من همیشه از زبان یک کارشناس نوشته‌ام و حتی دولت را نقد کرده‌ام. اکنون هم معتقدم باید با توجه به شرایط، نقد کرد و نه مستقل از آن.\nارز تجارت تورم نخبگان نرخ ارز


۱۰ مهر ۱۳۹۸ ۱۸:۴۴ 21\nهدف از بزرگ کردن سینه برای تغییر جنسیت (که بعضاً آن را “عمل جراحی برتر MTF” می نامند) افزایش اندازه و بهبود شکل سینه ها است. این کمک می کند تا یک سینه به ظاهر زنانه تر ایجاد شود. بسیاری از افراد ممکن است این عمل جراحی را بعد از استفاده از هورمون درمانی برای افزایش سایز سینه خود در نظر بگیرند. اگر متوجه شدید که هورمون درمانی به تنهایی نتیجه مورد نظر شما را ایجاد نمی کند، ممکن است بخواهید بزرگ کردن سینه را با جراحی امتحان کنید. جراح شما ممکن است پیشنهاد کند که حداقل 12 تا 18 ماه هورمون درمانی را قبل از عمل امتحان کنید. این امر به رشد طبیعی پستان قبل از استفاده از ایمپلنت اجازه می دهد تا سایز آنها افزایش یابد.\nبالای 18 سال دارند\nبسیاری از ترنس ها انتخاب می کنند که عمل جراحی سینه را انجام دهند تا با کمک آن بتوانند به ظاهر مورد نظر سینه شان برسند. اکثر جراحان توصیه می کنند حداقل 18 ماه قبل از عمل جراحی، هورمون درمانی را انجام دهند. انتخاب مرحله بعدی در انتقال شما با انجام عمل جراحی سینه می تواند به بعضی از افراد کمک کند تا احساس راحتی بیشتری نسبت به بدن خود داشته باشند.\nتغییر جنسیت مرد به زن شامل افزایش اندازه سینه ها با استفاده از ایمپلنت ایمپلنت انجام می شود. جراحی بزرگ کردن سینه عموماً 60 تا 90 دقیقه طول می کشد. شما قبل از انجام عمل جراحی با جراح خود ملاقات خواهید کرد. در طی این مشاوره، در مورد اهداف مورد نظرتان از درمان، بحث خواهید کرد. همچنین می تواند اطلاعاتی را در مورد آنچه در این روش انجام می شود به شما بدهد. آنها همچنین دستورالعمل های دقیقی راجع به آنچه می توانید قبل و در روز جراحی بخورید، به شما ارائه می دهند.\n4- قرار دادن ایمپلنت\n7. بستن برش ها\n8- به بخش بازخواهید گشت\nاگر فکر می کنید بزرگ کردن سینه قدم بعدی در تغییر جنسیت شماست، پس نیاز به مشاوره دارید. این معمولاً یک جلسه 15 تا 60 دقیقه ای با یک جراح به طول می کشد. در این مشاوره در مورد اهداف و انتظارات خود از جراحی صحبت خواهید کرد. جراح شما همچنین سؤالاتی از شما خواهد پرسید كه می تواند موارد زیر را شامل شود:\nاین دستگاه از زوایای مختلف از سینه های شما عکس می گیرد و تصویر رایانه ای را از آنچه که پس از عمل خواهید دید، تهیه می کند. اندازه پستان در تصاویر قابل تغییر است تا به شما ظاهری متفاوت نشان دهد. اگرچه سایزهای سینه و تصویربرداری سه بعدی می توانند به شما ایده ای بدهند که ممکن است پستان بعد از عمل، ایده آل به نظر برسد، اما این تکنیک ها 100٪ دقیق نیستند و باید بدانید که نتایج نهایی ممکن است متفاوت باشد.\nدمای بیش از 38 درجه\nقبل از بزرگ کردن پستان، ممکن است لازم باشد حداقل 18 ماه قبل از عمل، قرص های هورمونی مصرف کنید. هورمون درمانی اغلب یکی از اولین اقداماتی است که برای تغییر جنسیت انجام می شود. این هورمون ها به رشد طبیعی بافت سینه کمک می کنند و ظاهری زنانه تر به شما می دهند. اگر بعد از مصرف هورمون هنوز از اندازه یا شکل سینه خود ناراضی هستید، ممکن است آرزو داشته باشید بزرگ شدن پستان را در نظر بگیرید.\nاستعمال سیگار و استفاده از نیکوتین می تواند مدت زمان بهبودی زخم های شما را به شدت افزایش دهد. این به نوبه خود خطر بروز عوارض دیگری که از جمله عفونت ها ایجاد می شود را افزایش می دهد. بنابراین جراح شما ممکن است حداقل 6 هفته تا 3 ماه قبل و بعد از عمل شما را از استفاده از نیکوتین منع کند.\nاین بستگی به نوع کار شما دارد. اگر از نظر جسمی نقش فعالی دارید مانند پیشخدمت، باید یک هفته تمام وقت را مرخصی بگیرید. برای مشاغل اداری باید حدود 4 تا 5 روز مرخصی داشته باشید تا به خودتان اجازه دهید بهبود خوبی پیدا کنید. علاوه بر این، شما باید حداقل از 2 تا 3 هفته از انجام کارهای سنگین خودداری کنید.\nبلافاصله بعد از عمل باید سینه بند بعد از عمل بپوشید. میزان زمانی که شما باید این لباس را بپوشید بستگی به آنچه جراح شما به طور خاص توصیه می کند، دارد. به طور کلی، ممکن است لازم باشد که هفته اول بعد از عمل، روز و شب سینه بند را ببندید. بعد از هفته اول، شما ممکن است نیاز به پوشیدن سینه بند در طول روز برای 2 تا 4 هفته آینده داشته باشید.\nبزرگ کردن سایز سینه جراحی تغییر جنسیت عمل پستان در ترنس ها عوارض بزرگ کردن سینه نحوه انجام جراحی بزرگ کردن سینه


۹:۵۸ - ۱۳۹۷/۱۰/۱۷کد خبر: 242993\nبه گزارش بنکر (Banker)، حذف صفر از پول ملی، پروژه امروز و دیروز نیست. سال‌های ۷۲ و ۷۳ بود که زمزمه‌های اجرای آن شنیده شد و البته در دولت دهم، اجرای آن وارد فاز جدیدی شد. همان زمان‌ها بود که محمود بهمنی، رئیس کل وقت بانک مرکزی به دستور رئیس‌جمهور مامور شد تا مطالعات برای انجام این کار را آغاز کند؛ موضوعی که البته در آن دولت هم هیچگاه به مرحله عملیاتی شدن نرسید. در آن روزها بانک مرکزی، چند گام مطالعاتی به جلو برداشت و در نهایت، در پایان دولت دهم و همزمان با اجرای قانون هدفمندی یارانه‌ها، رئیس‌کل بانک مرکزی اعلام کرد که فعلا این موضوع در دستور کار دولت قرار ندارد و دولت، در آن شرایط اجرای آن را لازم ندانست.\nیارانه پولدارها فقط ١٥ هزار میلیارد تومان - ۷ ساعت قبل\n۹۵درصد مشتریان بانک ملی، کد شهاب دارند - ۷ ساعت قبل\nآخرین خبرها از رمز دوم یکبار مصرف - ۱۰ ساعت قبل\nمبادله ۷.۸ میلیون فقره چک در تیرماه - ۱۱ ساعت قبل\nصفرها دوباره برمی‌گردند - ۱۱ ساعت قبل\nبرچسب‌ها:اجرای قانون هدفمندی، حذف صفر از پول ملی، هدفمندی یارانه، محمود بهمنی،، محمود بهمنی، بانک مرکزی، حذف صفر، پول ملی، هدفمندی، یارانه


راه اندازی مرکز خدمات طب سنتی ایران ویژه بیماران کرونایی - مراکز درمانی - جامعه پزشکی - سلامت نیوز\nدکتر زالی: میراث ارزنده طب سنتی ایرانی نیاز به حمایت دارد\nراه اندازی مرکز خدمات طب سنتی ایران ویژه بیماران کرونایی\n۱۳۹۹/۰۸/۱۸ - ۱۶:۰۴ - کد خبر: 302739\nسلامت نیوز:رییس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، راه اندازی مرکز خدمات طب سنتی ایران ویژه بیماران کرونایی را گامی در جهت تحقق سیاست های ابلاغی مقام معظم رهبری دانست و گفت: طب سنتی ایرانی به عنوان یک میراث غیرقابل ملموس ارزنده باید مورد حمایت قرار گیرد.\nبه گزارش سلامت نیوز به نقل از روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، مرکز خدمات طب سنتی ایران ویژه بیماران کرونایی در دانشکده طب سنتی دانشگاه با همکاری دفتر طب ایرانی و مکمل وزارت بهداشت، شامل اتاق ویزیت حضوری و مشاوره تلفنی راه اندازی شد. این مرکز با بهره گیری از به روزترین سامانه های مربوطه و رعایت پروتکل های بهداشتی برای مقابله با کرونا به کمک تمام ظرفیت های موجود در زمینه طب رایج و طب ایرانی آماده خدمت رسانی به مردم کشور است.\nدکتر زالی در این مراسم، راه اندازی این مرکز تحولی نوین در نظام سلامت دانست و بر لزوم پاسخگویی به نیازهای مردم از طریق سیستم علمی، متقن و مبتنی بر شواهد تاکید کرد.\nرییس دانشگاه راه اندازی مرکز خدمات طب سنتی ایران ویژه بیماران کرونایی را اقدامی در راستای تحقق این بند از سیاست های کلی سلامت اعلام کرد و افزود: باید به پارادایم های موجود در طب ایرانی توجه کافی شود. در کمتر کشوری مشاهده می شود، چه در طب رایج و چه در طب سنتی آن کشور، نگاهی جامع نگر بن مایه اصلی طب باشد.\nدکتر زالی اظهار کرد: پدیده قطعه قطعه شدن در طب نوین آفتی محسوب می شود که طب سنتی ایرانی گرفتار آن نیست. در طب سنتی ایران به بیمار به عنوان موجودی با کرامت و صاحب اشرافیت دردمند می نگرند که نگاهی کلی است.\nدکتر زالی با اشاره به سه دانشگاه علوم پزشکی پیشتاز در حوزه طب سنتی، عنوان کرد: دانشگاه های علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران و ایران از بهترین دانشگاه های علوم پزشکی کشور از لحاظ رنک علمی، پیشتاز راه اندازی دانشکده طب سنتی بودند، بنابراین می توان به متخصصان این حوزه اعتماد کرد.\nرییس دانشگاه تصریح کرد: اگر دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی که در چند رقابت ملی، رتبه اول در حوزه آموزش پزشکی را از آن خود کرده است و جایگاه ممتازی به دست آورد، پس مورد اعتماد است. شکل گیری دانشکده طب سنتی با بضاعت و قوه علمی صورت گرفت و فارغ التحصیلان آن با اطمینان از نظر سلایق علمی، عملی و حرفه ای قابل اقتدا هستند.\nدکتر زالی همچنین اقلیم بسیار پیچیده، بکر و استثنایی ایران را غیرقابل چشم پوشی دانست.\nرییس دانشگاه ، تشکیل تیم فعال علمی با پشتوانه آکادمیک به عنوان منبعی با اصالت را گامی هوشمندانه خواند و گفت: کارشناسانی که در این مرکز شروع به فعالیت می کنند، پیش از این در سامانه ۴۰۳۰ خدمت ارائه داده اند، بنابراین از دانش اجتماعی خوبی برخوردارند. طبق گزارشات، بالغ بر ۴۰ درصد تماس گیرندگان سامانه ۴۰۳۰ در خصوص داروهای طب سنتی سوال می کنند، این مرکز پاسخ به همین خواسته هاست.\nدکتر زالی از در جریان بودن بالغ بر ۸۰ کارآزمایی بالینی زیادی در دانشگاه های علوم پزشکی کشو به ویژه دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با همکاری متخصصین اپیدمیولوژیست، متدولوژیست، متخصصین مختلف بالینی و متخصصین طب سنتی خبر داد و گفت: همکاری این افراد خبرهای خوشی را در پی خواهد داشت. وی ادامه داد: اگر کسی در حوزه طب سنتی برای مقابله با کرونا دعایی دارد، به گفته مقام معظم رهبری نباید به سخره گرفته شود، باید آن ها را به طرح موضوع دعوت کنیم و ادعای آنها را ارزیابی و پاسخ دهیم.\nآغاز فعالیت مرکز طب سنتی ایرانی ویژه بیماران کرونایی از فردا\nدکتر رسول چوپانی، رییس دانشکده طب سنتی دانشگاه، ضمن اعلام آمادگی ۲۵ کارشناس برای ارائه خدمات مشاوره ای تلفنی و ۲۵ پزشک فعال در ۵ اتاق ویزیت حضوری، تصریح کرد:تمامی خدمات این مرکز هیچ تداخلی با طب رایج ندارد و تابع قوانین وزارت بهداشت و پروتکل های ابلاغی است.\nوی هدف از راه اندازی این مرکز را افزایش کیفیت زندگی، کاهش شدت بیماری و کاهش طول بیماری اعلام کرد و گفت: آغاز به کار این مجموعه از فردا ساعت ۸ صبح تا ۸ شب در روزهای شنبه تا جمعه خواهد بود.\nدکتر چوپانی عنوان کرد: اطلاعات تمامی بیمارانی که با مرکز ارتباط برقرار می کند، ثبت و در صورت نیاز وضعیتشان پیگیری می شود.\nرییس دانشکده طب سنتی دانشگاه اظهار کرد: در حال حاضر همه باید در کنار هم برای مقابله با کرونا تلاش کنیم و این بهترین فرصت برای نشان دادن اثربخشی طب سنتی در کنترل بیماری هاست. امیدواریم اتحاد و همدلی دو طب بتواند مشکلی از کشور را حل کند.\nدر این مراسم، دکتر زهرا الهیان نماینده مردم تهران و نایب رییس فراکسیون طب سنتی مجلس شورای اسلامی، زهرا شیخی رییس کمیته طب سنتی و سخنگوی کمیسیون بهداشت مجلس شورای اسلامی و دکتر نفیسه حسینی یکتا مدیر طب ایرانی و مکمل وزارت بهداشت حضور داشتند و بر نقش طب سنتی ایرانی در پیشگیری، کاهش میزان بستری و ورودی بیمارستان ها در بحران کرونا تاکید کردند.\n2020-11-08 16:04 سلامت نیوز\nراه اندازی مرکز خدمات طب سنتی ایران ویژه بیماران کرونایی مراکز درمانی


حکم شرعی در خصوص فرزنددار شدن چیست؟ آیا مستحب است یا مباح؟ در این زمان بیشتر افراد فرزنددار نمی‌شوند یا به یک فرزند اکتفا می‌کنند. تکلیف چیست؟ توضیح ... | منصور هاشمی خراسانی\n(۶۷) دموکراسی، چیزی جز حکومت اکثریّت بر اقلّیت نیست و این معنایی جز «استبداد اکثریّت» ندارد؛ چراکه اکثریّت مردم، تنها به این دلیل که تعدادشان بیشتر است، بر اقلّیت مردم سلطه می‌یابند و برای آنان تعیین تکلیف می‌کنند، در حالی که ممکن است اقلّیت مردم از اکثریّت‌شان داناتر و شایسته‌تر باشند؛ همچنانکه معمولاً همین طور است و نخبگان، فرزانگان، دانشمندان و پرهیزکاران، اقلّیت جامعه را تشکیل می‌دهند و جاهلان، فرومایگان، گمراهان و گناهکاران، اکثریّت آن را. [مقاله‌ی ۶۳]\nاگر به علامه دسترسی دارید و یا با واسطه، سلام این جوان گنه‌کار را به ایشان برسانید و بفرمایید برای این حقیر دعا کنند.\n«فرزنددار شدن» یک عمل عادی است که می‌تواند واجب، مستحب، مکروه و حرام باشد؛ به این ترتیب که اگر برای سلامت خود و همسر یا بقاء نوع و خانواده یا قوّت مسلمانان و اهل حق ضروری باشد، واجب و اگر برای آن ضروری نباشد، ولی مفید باشد، مستحب است؛ همچنانکه اگر با ظنّ به ضرری جدّی مانند معلول شدن فرزند یا آسیب دیدن مادر او باشد، مکروه و اگر با قطع به چنین ضرری یا از طریق زنا باشد، حرام است. به علاوه، «فرزنددار شدن» برای کسی که با آن از انجام وظایف اسلامی خود باز می‌ماند یا در محرّمات واقع می‌شود، جایز نیست. با این حال، سقط کردن جنین -حتّی اگر «فرزنددار شدن» جایز نبوده باشد- وجهی ندارد؛ همچنانکه خودداری از «فرزنددار شدن» به دلیل ترس از فقر شایسته نیست و بر خلاف توکّل بر خداوند است، در حالی که خداوند فرموده است: ﴿وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ﴾؛ «و مؤمنان باید بر خداوند توکّل کنند».\nاما حقّ فرزند بر پدرش این است که اولاً برای او نام نیکو بگذارد؛ ثانیاً او را -در صورتی که پسر است- ختنه و برایش عقیقه کند؛ چنانکه یکی از یارانمان ما را خبر داد، گفت: «سَمِعْتُ الْمَنْصُورَ الْهَاشِمِيَّ الْخُرَاسَانِيَّ يَقُولُ: عُقُّوا عَنْ أَوْلَادِكُمْ تَدْفَعُوا عَنْهُمُ الْبَلَاءَ! أَلَمْ تَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَمَّا أَرَادَ أَنْ يَدْفَعَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ الْبَلَاءَ، أَمَرَ إِبْرَاهِيمَ فَذَبَحَ عَنْهُ كَبَشًا، ثُمَّ قَالَ: ﴿وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ﴾؟!»؛ «شنیدم حضرت منصور هاشمی خراسانی می‌فرماید: فرزندان خود را عقیقه کنید تا بلا را از آن‌ها دور نمایید! آیا نمی‌دانید که خداوند متعال هنگامی که خواست بلا را از اسماعیل دور نماید، به ابراهیم امر فرمود، پس از جانب او گوسفندی را ذبح کرد، سپس فرمود: <و ذبح عظیمی را برای او فدا کردیم>؟!»؛ ثالثاً او را از حلال بخوراند و بپوشاند؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا كَسَبْتُمْ﴾؛ «ای کسانی که ایمان آوردید! از چیزهای پاکیزه‌ای که کسب می‌کنید انفاق نمایید»؛ رابعاً به او خواندن و نوشتن بیاموزد؛ خامساً او را با اصول و مبانی اسلام آشنا کند؛ سادساً به او قرآن بیاموزد و او را با خلیفه‌ی خداوند در زمین آشنا کند؛ چراکه همه‌ی این‌ها برای باز داشتن او از آتش ضروری است و خداوند فرموده است: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا﴾؛ «ای کسانی که ایمان آوردید! خودتان و خانواده‌ی‌تان را از آتش باز دارید»؛ سابعاً او را به نماز و در صورتی که دختر است به حجاب تشویق نماید؛ چنانکه خداوند فرموده است: ﴿وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلَاةِ﴾؛ «خانواده‌ات را به نماز امر کن» و فرموده است: ﴿قُلْ لِأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ ۚ﴾؛ «به همسرانت و دخترانت و زنان مؤمنان بگو که چادرهاشان را به خود نزدیک کنند»؛ ثامناً او را از همنشینی با بدان و همنشینی با جنس مخالف باز دارد و تحت نظر بگیرد؛ چنانکه یکی از یارانمان ما را خبر داد، گفت: «سَمِعْتُ الْعَالِمَ يَقُولُ: عَلَى الْوَالِدَيْنِ أَنْ يَأْخُذَا وَلَدَهُمَا إِلَيْهِمَا قَبْلَ أَنْ يَبْلُغَ الْحُلُمَ فَإِنَّ الْوَلَدَ إِذَا جَنَى أَوْ أَذْنَبَ قَبْلَ بُلُوغِهِ كَانَ إِثْمُهُ عَلَى وَالِدَيْهِ، فَلْيَأْخُذَاهُ إِلَيْهِمَا وَلْيُنْبِتَاهُ نَبَاتًا حَسَنًا! قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، أَتَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى؟! قَالَ: لَا وَلَكِنَّهُ مِنْ وِزْرِ الْوَالِدَيْنِ إِذْ لَمْ يَقُومَا بِمَا عَلَيْهِمَا»؛ «شنیدم عالم می‌فرماید: بر پدر و مادر است که فرزندشان را پیش از بلوغ در کنار خود (یعنی تحت نظر) بگیرند؛ چراکه اگر فرزند پیش از بلوغ مرتکب جنایت یا معصیتی شود، گناهش بر گردن پدر و مادر اوست، پس باید او را در کنار خود (یعنی تحت نظر) بگیرند و باید نیکو تربیتش کنند! گفتم: فدایت شوم، آیا کسی گناه دیگری را بر گردن می‌گیرد؟! فرمود: نه، ولی آن از (گناه فرزند نیست، بل از) گناه پدر و مادر است که به وظیفه‌ی خود قیام نکرده‌اند»؛ تاسعاً او را نزد استادی بگذارد تا پیش از بلوغ عقاید و احکام اسلام را فرا گیرد؛ عاشراً استعدادی که خداوند در او قرار داده است را کشف و او را در مسیر آن هدایت کند.\n↑ . آل عمران/ ۱۲۲\n↑ . الصّافّات/ ۱۰۷\n↑ . گفتار ۷۵\n↑ . البقرة/ ۲۶۷\n↑ . التّحریم/ ۶\n↑ . طه/ ۱۳۲\n↑ . گفتار ۱۰۰


نامه مفصل مدیر عامل استقلال برای هواداران – Football Tribe Iran\nنامه مفصل مدیر عامل استقلال برای هواداران\nنویسنده: TRB Iran, خرداد 13, 1396 خرداد 13, 1396\nرضا افتخاری- استقلال\nفوتبال ترایب- رضا افتخاری، مدیر عامل استقلال، در نامه ای خطاب به هواداران ، از مورد شرایط این باشگاه و مشکلاتی که با آن مواجه هستند، توضحاتی ارائه کرد.\nبعد از شکست سنگین استقلال مقابل العین، بار دیگر بحث تغییر مدیر عامل این باشگاه مطرح شد و به نظر می رسد افتخاری با این نامه قصد دارد به منتقدان دستاوردهایش را یادآوردی کند.\nدر این نامه که در سایت رسمی باشگاه استقلال منتشر شده، آمده است:” زمانی که به استقلال آمدم، با وجود زحمات مدیریت پیشین، باشگاه در شرایط خوبی قرار نداشت. هم به لحاظ نتیجه گیری و هم از نظر وضعیت مالی، تعهدات و بدهی‌ها که یک بخش قابل توجه آن هم به دوره‌های قبلی بر می‌گشت.\nاین مساله در کنار انتقاداتی که از درون و بیرون باشگاه از سرمربی تیم آن هم در اوایل لیگ می‌شد، موجب بی ثباتی شده بود. بنابر این با اعتقاد به توانایی اقای منصوریان، فارغ از نتایج اولیه، به حمایت از او پرداختم. چون می‌دانستم تیم جوان هم فرصت نتیجه گرفتن می‌خواهد و هم آینده استقلال و فوتبال ملی ایران را خواهد ساخت.\nخوشبختانه با حمایت‌هایی که از کادرفنی شد و همت مربیان و بازیکنان و حمایتهای هواداران عزیز، تیمی که در زمان حضور من در باشگاه در انتهای جدول قرار داشت، کار را با برد شیرین در دربی، نایب قهرمانی لیگ و کسب سهمیه آسیایی پایان برد. چیزی که برخی منتقدان که که بعضاً استقلالی هم بودند، پیش بینی نمی‌کردند. البته نباید حمایت‌های آقای دکتر گودرزی و اقای دکتر سلطانی فر، وزیر محترم ورزش و جوانان را در این ثبات نادیده گرفت.\nباشگاه استقلال همانند باشگاه پرسپولیس از چند موضوع رنج می‌برد:\n1-بدهی‌های گذشته داخلی\n2-مطالبات انباشته شده بازیکنان خارجی\n3-بدهی‌های کلان مالیاتی\n4-تأمین هزینه‌های جاری\n5-عدم دریافت حق پخش، حق بلیت فروشی و تبلیغات محیطی\nتوجه کنید که رقمی حدود 100 میلیارد تومان بدهی استقلال در زمان مدیریت من اتفاق نیفتاده است اما در این دوره مسئولیت، با تبعات سنگین آن مواجه شدیم. بسته شدن حساب بانکی، برداشت پول بازیکنان توسط سازمان مالیاتی از حساب باشگاه، اجبار به پرداخت و تسویه حساب با بازیکنانی که سالها پیش به استقلال آمده بودند و بعضی از آنها با چند دقیقه بازی به کشورشان برگشته و ده ها و صدها هزار دلار طلبکار شدند. در کنار پرداخت هزینه های فصل جاری و بازیکنانی که در ابتدای فصل جذب شده بودند، برخی طلب های داخلی را نیز پرداخت کردیم. با کمک وزیر محترم ورزش در بحث بدهی های مالیاتی به توافقاتی درباره نحوه پرداخت آن رسیدیم. جز یک قسط که از پول ساموئل باقی مانده و پول پرو پئیچ که پرونده اش به CAS ارجاع شده است، مطالبات تمام بازیکنان خارجی را پرداخت کردیم. برای اولین بار حداقل در سال های اخیر با همه مشکلات و کمبودها، قبل از پایان فصل 80 درصد از تعهدات باشگاه در قبال بازیکنان و 100 درصد برخی اعضای کادر را به آنها پرداخت کردیم.\nبا وجود اینکه کسی تصور صعود استقلال از مرحله گروهی بازی های آسیایی را نداشت، با تلاش بازیکنان و مربیان، بهترین تیم ایرانی در پایان آن مرحله بودیم و تا یک هشتم نهایی نیز رفتیم. استقلال السد را شکست داد که بازیکنان بسیار مطرح و گران قیمتی دارد. تیم ما رفت و برگشت التعاون عربستان را شکست داد و بازیکنان جدیدی در این تیم به فوتبال ایران معرفی شدند که نسل آینده استقلال هستند و تا سالها فوتبال ایران و استقلال را بیمه می کنند. اینجا باید به باخت استقلال مقابل العین اشاره کنم. جدا از نبود 4 بازیکن کلیدی و موثر که عملا استقلال را خلع سلاح کرد، این نتیجه به هیچ وجه در شان فوتبال ایران و استقلال نبود. بازیکنان و آقای منصوریان نیز بلافاصله بعد از این شکست عجیب عذرخواهی کردند. من هم مجددا به نمایندگی از بازیکنان، کادرفنی و مدیریت باشگاه به هواداران که مهم ترین سرمایه استقلال و از مهم ترین عوامل نتیجه گیری در این فصل بودند، می گویم که همه از این موضوع ناراحت هستند و عذرخواهی می کنند و به دنبال آن هستند که با نتایج مطلوب و کسب افتخارات آینده، این مساله را پشت سر بگذرانند و اگر این بازی و شرایطی که استقلال با دستان خالی در آن حضور داشت را کنار بگذاریم، هواداران فصل خوبی را به رغم همه مشکلات از استقلال دیدند که معتقدم مهمترین دلیل آن، آرامش و ثباتی بود که در استقلال پس از سال ها حاکم کردیم.\nاما در همین دیدار با العین یا رقبای مرحله گروهی، بازیکنانی بودند که رقم قرارداد آنها با کل بودجه استقلال برابری می کرد. ما باید به دنبال منابع پایدار درآمدی باشیم. این فصل هر زمان که مشغول برنامه ریزی برای اقدامات اساسی بودیم، یا بدهی های خارجی یا طلبکاران داخلی یا اقدامات مالیات و یا با پرداخت تعهدات به بازیکنان مواجه شدیم. بگذریم از اینکه در این مدت، افرادی که خود را استقلالی تر از دیگران می دانند، کم برای باشگاه و کادرفنی ایجاد آشفتگی نکردند.\nبرای حل مشکلات باشگاه، تلاشهای بسیاری شد و یا بارها به آقای دکتر سلطانی فر متوسل شدیم و از ایشان هزینه کردیم. به نظر شما این وضعیت تا چه زمانی می تواند ادامه یابد؟\nشما نه می توانید سهم تان از بلیط فروشی را بگیرید، حق پخش هم که دریافت نمی کنید، از تبلیغات محیطی هم که چیزی به ما نمی رسد. آیا انتظار داریم از آسمان پول بر باشگاه ببارد و امور را اداره کنیم؟\nبا این وجود می توانیم این شرایط کنونی را ادامه دهیم، اما آیا این وضعیت با انتظارات مردم و هواداران با تعصب و جایگاه باشگاه استقلال همخوانی دارد؟\nلازمه ی این امر آن است که همانطور که دولت محترم وعده داده است و می دانیم که به وعده اش نیز عمل می کند، حمایت جدی از ورزش و وزارت ورزش و جوانان صورت گیرد تا وزارتخانه بتواند نه فقط فوتبال و باشگاه های استقلال و پرسپولیس بلکه همه رشته های ورزشی را پشتیبانی کند. نمی شود که ما وابسته به دولت باشیم اما نتوانیم از منابع آن استفاده کنیم. دیگر اینکه، استقلال نیاز به هیات مدیره ای قوی و اثر بخش دارد که در حل مشکلات پیش قدم شود و بتواند مدیرعامل را در اجرای کارها حمایت کند.\nمساله بعد، ایجاد منابع درآمدی پایدار است که خوشبختانه در این فصل با اسپانسر باشگاه به توافق رسیدیم و طرح های جدیدی در دست اقدام می باشد.\nتکمیل و تجهیز زیر ساخت ها\nدر سال گذشته با پیگیری های اینجانب مبلغ 30 میلیارد ریال بودجه توسط شورای شهر تهران و با مساعدت آقای علیرضا دبیر جهت آماده سازی ورزشگاه امام رضا ( ع ) تخصیص داده شد و عملیات اجرای آن توسط شهرداری منطقه 18 آغاز گردیده است. همچنین توسعه و تکمیل کمپ مرحوم ناصر حجازی در دستور کار و برنامه های باشگاه قرار دارد که امیدوارم با حمایت دولت محترم، این پروژه نیز در سال جاری تکمیل شود.\nفارغ از همه این بحث ها، به 2 شکل می توان کار را ادامه داد. تداوم وضع فعلی که در ظاهر هواداران مشکلی و کمبودی را احساس نکنند که یقینا این شکل از کار نه با شان باشگاه و طرفدارانش سازگاز است و نه با اهداف و انتظارات و شیوه مدیریت بنده. شکل دیگر فراهم بودن ابزار و حمایت های لازم برای اداره باشگاه متناسب با شان و البته انتظارات واقعی هواداران است که این ایده آل من نیز هست. در شرایط فعلی، همچنان معقتدم علیرضا منصوریان با تجاربی که آموخته و جوانانی که تربیت کرده، می تواند سرمربی شایسته ای برای استقلال باشد و برای تقویت کادر فنی، در حال به کار گیری مربی با سابقه خارجی زیر نظر منصوریان هستیم. در مورد جذب بازیکنان صحبت های کلی را با سرمربی داشته ام. به طور طبیعی چون سرمربی مسئول نتایج تیم است باید بازیکنان مطابق برنامه و سیستم او جذب شوند.\nطی روزهای آینده قرار است لیست نهایی بازیکنان مد نظر ایشان به من داده شود. قبلا آقای منصوریان معتقد بود که در فصل جدید شاید نیاز به جذب بازیکنان زیادی نداشته باشیم و حال باید ببینیم آیا همچنان بر این نظر است یا خیر.\nضمن اینکه تمدید قرارداد گزینه های سرمربی را در دستور کار داریم و مذاکرات اولیه را با گزینه های قطعی آغاز کرده ایم اما با چند بازیکن بزرگ هم وارد مذاکره خواهیم شد که حضور هر کدام از آنها در استقلال، هم خبری خوش برای هواداران خواهد بود و هم کمک اساسی برای کادرفنی جهت نتیجه گیری در فصل آینده. فعلا هم از بازیکنی نام نمی برم تا پس از قطعی شدن لیست و نتیجه بخش بودن مذاکرات، هواداران را مطلع می کنیم. ضمن این که من گفت و گویی در خصوص این که از وزارت ورزش به من توصیه ای در مورد نقل و انتقالات شده است، نداشته ام.\nلازم می دانم باز هم از همه هواداران استقلال تشکر ویژه داشته باشم که با حمایت هایشان انگیزه بخش همه اعضای باشگاه، بازیکنان و کادر فنی برای این فصل بودند. از بازیکنان و همه دست اندرکاران تیم نیز بواسطه تلاش هایی که صورت دادند ممنون هستم. لازم می دانم از آقای دکتر سلطانی فر که کمک حال باشگاه بودند نیز تشکر و قدردانی کنم. البته به زودی و در خصوص مشکلاتی که اشاره کردم با ایشان جلسه ای برگزار خواهم کرد و در مورد نحوه اجرای طرح ها و برنامه های پیشنهادی مربوط به فصل آینده باشگاه تبادل نظر و تصمیم گیری خواهیم داشت.\nخبر بعدی مدیر عامل پرسپولیس: به شایعات توجهی نکنید، می مانم\nخبر قبلی رسمی: سیروس پورموسوی سرمربی فولاد خوزستان شد


ایران خبر - خائن‌های سینمایی؛ از مهنازِ شب یلدا تا محمودِ شوکران\nشناخت خائن های سینمایی؛\nکد مطلب: 153539\nتاریخ انتشار : شنبه ۱۵ شهريور ۱۳۹۹ ساعت ۲۰:۳۱\nبه گزارش ایران خبر، در این روز‌هایی که فضای مجازی شاهد موجی درباره آزار جنسی بوده که این موج در ادامه به روابط خارج از ازدواج نیز ختم شد؛ شاید بد نباشد نگاهی داشته باشیم به بهترین فیلم‌های سینمای ایران که با موضوع خیانت ساخته شده‌اند.\nسینمای ما در سال‌های اخیر مدام مورد این اتهام بوده که با پرداخت بیش از حد به مضامینی چون خیانت و روابط خارج از خانواده «بنیان خانواده را از بین برده». اتهامی که اگرچه با توجه به منطق روایت داستانی (که پرداخت به یک موضوع به معنای تأیید آن نیست) چندان درست به نظر نمی‌رسد، اما به‌هرحال جای فکر و پرداخت دارد که آیا واقعا سینمای ما در این سال‌های اخیر در پرداخت به این موضوع زیاده‌روی کرده؟


آریا بانو | جنگ بر سر زایمان\nجنگ بر سر زایمان خانواده\nآریا بانو - چرا هیچ‌کس اضطراب مادران باردار را نمی‌فهمد؟\nسوفی الم‌هرست، اکونومیست 1843— وقتی لِیسی متوجه شد فرزند اولش را باردار است، هیجان‌زده پیش پزشک عمومی رفت. این اتفاق قدری تشریفاتی به نظر می‌آمد: اولین مواجههٔ معنادار از مجموعه مواجهاتی که انتظار داشت در مسیر زایمانش تجربه کند. پزشک، که با لیسی غریبه بود، به او تبریک نگفت. برایش توضیح داد که لیسی، مربی زندگیِ 35ساله‌ای در لندن، روی تسمه‌نقاله‌ای می‌پرد که او را از نوبت ملاقاتی به نوبت دیگری می‌برد. در هر نوبت، به او گفته می‌شود دقیقاً چه کار کند و این روند، در آخرین موقعیت، با یک نوزاد به پایان می‌رسد. همه‌چیز بسیار صاف و ساده خواهد بود. پزشک فکر می‌کرد که دارد به او اطمینان خاطر می‌دهد. اما این دقیقاً برعکس چیزی بود که لیسی می‌خواست بشنود. به نظر او، بچه‌دارشدن خارق‌العاده‌ترین اتفاقِ معمولیای بود که از دست هر زنی برمی‌آمد.\nپس لیسی تصمیم گرفت از خیر معاینات و آزمایش‌های خون بگذرد. او و فلین، شریک زندگی‌اش، به بیمارستان جدیدی در شرق رفتند و برای تیم زایمانِ در خانه ثبت‌نام کردند. آن‌ها با مامای دیگری ملاقات کردند که تصمیم لیسی که می‌خواست هیچ معاینه‌ای نداشته باشد را زیر سؤال برد. ممکن بود لیسی جفتِ1سرراهی داشته باشد، وضعیتی احتمالی و خطرناک که هنگام انسداد گردن رحم به‌وسیلۀ جفت رخ می‌دهد. وقتی فلین از ماما پرسید که احتمال این اتفاق چقدر است، ماما اعتراف کرد که احتمالش خیلی کم است (این شرایط، از هر 200 زن، یک نفر را تا پایان بارداری تحت تأثیر قرار می‌دهد). باوجوداین، بهتر نبود که احتیاط کند؟\nلیسی «زایمان آزاد» را انتخاب کرد: اینکه کلاً خارج از نظام پزشکی زایمان کند. در بخش‌هایی از جهان که مراقبت سلامت حداقلی است، ممکن است زایمانِ آزاد تنها گزینه برای زنان باشد. اما در کشورهای ثروتمند، با حمایت پزشکی فراوان، هر سال فقط تعداد اندکی این مسیر را انتخاب می‌کنند. گروهی حمایتی به نام انجمن زایمان آزاد، در آمریکا، شبکهٔ بین‌المللیِ فعالی از هواخواهان دارند. این انجمن به آدم‌هایی که در زایمان به زنان کمک می‌کنند می‌گوید «طرفداران رادیکال زنان باردار». تخمین تعداد دقیق زایمان‌های آزاد که هر سال رخ می‌دهد دشوار است، اگرچه ظاهراً این رقم روبه‌افزایش است. از 650هزار زنی که در سال 2018 بچه‌دار شدند، 97 درصدشان در سازمانی وابسته به ان‌اچ‌اس و دو درصد در خانه زایمان کردند. یک درصد باقی‌مانده در سازمان‌های مستقل از ان‌اچ‌اس بچه‌دار شدند که هم شامل تولد در بیمارستان‌های خصوصی می‌شود و هم شامل زایمان‌های آزاد. ان‌اچ‌اس برآورد می‌کند که هر سال، فقط در لندن، بالغ بر 200 زن زایمان آزاد دارند.\nآلیسون فیپس، استاد مطالعات جنسیت در دانشگاه ساسکس، در کتاب سیاست بدن2 معتقد است بازتاب‌دهندهٔ مسیر فمنیسم همین دعوا بر سر زایمان است. در اوایل قرن بیستم، فمنیست‌های موج اول برای تسکین درد زایمان مبارزه می‌کردند تا «زنان را از سلطهٔ زیست‌شناسی و استبداد قابلیت‌های تولید مثلشان آزاد کنند». از دههٔ 1950، موج دوم علیه مداخلهٔ پزشکی به پا خاست و بحث کرد که این فقط راه دیگری برای پدرسالاری بود تا بدن‌های زنان را کنترل کند. برای این گروه، زایمان «طبیعی» خالص‌ترین بروز قدرت منحصربه‌فرد زن است (اگرچه، از قضای روزگار، این کار مطابق همان انتظارات فوق‌محافظه‌کارانه و مذهبی بود).\nاین اضطراب‌ها یک بُعد تاریخی دارند. در طول قرن بیستم، زایمان سریع به‌شکل طبی درآمد. زایمان بیمارستانی در بریتانیا از 15 درصدِ سال 1927 به 98.8 درصد تا سال 1980 رسید. در طول این دوره، زایمان به‌طرز چشمگیری ایمن‌تر شد: سال 1935، در بریتانیا، به‌ازای هر 1000 تولد بین 400 تا 500 مادر یا نوزاد جان می‌سپردند، اما در انگلیس فعلی، در هر 100هزار تا تولد فقط 7 مرگ‌ومیر ثبت می‌شود. باوجوداین، هر چقدر که زایمان ایمن‌تر شد، دلهره بر سر چگونگی انجامش افزایش یافت. در دههٔ 1950، توقعِ زایمان بر روی تخت موجب مقاومت می‌شد. «بنیاد زایمان طبیعی»، که در سال 1956 در بریتانیا تأسیس شد، شکل گرفت تا این را ترویج کند که زنان حق دارند خودشان نحوۀ زایمانشان را تعیین کنند (بعدها نام آن به بنیاد ملی زایمان تغییر کرد و همچنان هزاران زن و شوهری که قرار است به‌زودی مادر و پدر شوند در دوره‌هایش شرکت می‌کنند). از دههٔ 1980 به این سمت، آرمان زایمانِ بدون مداخله، بیشتر به‌شکل «زایمان طبیعی» ازنو تعریف شد. در مثالی از اینکه موضوع چقدر نگران‌کننده شده است، کالج سلطنتی ماماها در بریتانیا، در سال 2017 «پویش زایمان طبیعی» خود را رها کرد و حالا به‌جایش دربارهٔ «زایمان‌های فیزیولوژیک» صحبت می‌کند.\nامروز، در کل، چهار سناریوی مختلف وجود دارد و احتمالاً شما هم طبق یکی از آن‌ها زایمان کنید: در خانه، در مرکز زایمان، در بخش زایمان، یا در اتاق عمل (برای سزارین اورژانسی یا انتخابی). در بریتانیا، مراکز زایمان بخش‌های زنان و زایمانی هستند که ماماها سرپرستشان‌اند و اغلب به بیمارستان‌ها چسبیده‌اند. مثلاً آنجا می‌توانید در آب زایمان کنید، اما گزینه‌های محدودی برای تسکین درد یا مداخلهٔ فوری پزشک وجود دارد. در بخش زایمان، می‌توانید مسکن قوی‌تری مثل بی‌حسی نخاعی برای درد دریافت کنید و متخصصان زایمان برای کمک در زمان لازم آماده‌اند (در بریتانیا، برخلاف آمریکا، روال این‌طور نیست که پزشک هنگام زایمان حاضر باشد). از بین تمام زایمان‌های در بیمارستان که سال گذشته در بریتانیا اتفاق افتاده، بیش از نیمی زایمان واژنیِ «خودبه‌خودی» بودند (اصطلاحی فوق‌العاده با حسن تعبیر برای کسی که زایمان کرده است). از بین بقیه، 11 درصد به کمک ابزار نیاز داشتند (چه فورسپس و چه وکیوم و دستگاه ساکشن) ، 14 درصد سزارین را انتخاب کردند و 16 درصد سزارینشان اورژانسی بوده است.\nاصطلاحی هست که «همان‌طوری که زندگی می‌کنید، زایمان می‌کنید». از دههٔ 1990، زنان باردار تشویق شده‌اند برنامهٔ زایمانی بنویسند و چشم‌اندازشان را دربارهٔ اینکه می‌خواهند این اتفاق چطور پیش برود، روی کاغذ بیاورند. آدم سازگار، روی تسمه نقاله می‌رود و آرزوی بهترین‌ها را می‌کند؛ آدم اَبَرمنظم تاریخ دقیقی می‌خواهد. زایمان به راه دیگری تبدیل شده تا هویت و ارزش‌هایت را نشان بدهی. زایمان نمونه، که برای نظام پزشکی و نیز شاید برای مادر آرمانی باشد، احتمالاً مدل مرکز زایمان است: مکش گاز و هوا، فقط با حضور ماما، پریدن در آب، کمتر از 12 ساعت و بدون مداخله. گویا در این عصر انتخاب آزاد، هیچ قضاوتی وجود ندارد که انتخاب می‌کنی چطور زایمان کنی. اما همه می‌دانند که این حرفْ مزخرفی بیش نیست.\nبرنامه‌ریزی اغلب در نهایت آکادمیک می‌شود: مدلی از زایمان در آب همراه با موسیقی متن تکرارشوندهٔ آواز پرنده می‌تواند مادرها را از بخش زایمان برای سزارین اورژانسی به اتاق عمل فراری دهد. خیلی‌هایمان، در هر صورت، جایی در میانه قرار می‌گیریم و به هیچ دارودسته‌ای متعهد نیستیم. من هرگز برنامهٔ زایمانی ننوشتم. اولین بار، از مرکز زایمان شروع کردم، با امید به اینکه آب را امتحان کنم (مثل این بود که به شهربازی بروی: می‌خواستم همه‌چیز را امتحان کنم). طی 24 ساعت، در بخش زایمان برای سرازین جاروجنجال راه انداختم، تا اینکه متخصص زایمانی که داشت رد می‌شد را متقاعدم کرد که همان‌طور ادامه بدهم. درنهایت، با داروهای فراوانی که در رگ‌های سپاسگزارم در جریان بودند، زایمان کردم. خوشحال از بیمارستان آمدم بیرون، اما با این حسی تدریجی که شاید به‌اندازهٔ کافی شجاع نبودم یا خالص‌ترین شروع را در زندگی برای نوزادم فراهم نکرده بودم.\nدر بهار گرم سال 2020، وقتی جهان تعطیل بود، لیسی دوباره باردار بود و هفته‌های مانده تا تولد فرزند دومش را می‌شمرد. دقیقاً مطمئن نبود که نوزاد کِی به دنیا می‌آید، شاید اواخر آوریل، اوایل مه. لیسی دوباره داشت زایمان آزاد می‌کرد، بدون معاینه، بدون آزمایش خون، بدون نوبت دکتر، اما این‌بار این کار را در قرنطینه انجام می‌داد. دوستش کلر دیگر آنجا نبود: فقط خودش و فلین و دخترش که حالا سه سال داشت. برخلاف زنانی که می‌خواستند زایمان در خانه‌شان همراه با حضور ماما باشد و به آن‌ها گفته می‌شد که به‌دلیل همه‌گیری جهانی دیگر امکانش وجود ندارد، یا برخلاف زنانی که در بیمارستان زایمان می‌کردند و نگران بودند که به کووید 19 مبتلا شوند، لیسی حس می‌کرد حریم شخصیِ دوچندان و صمیمیت قرنطینه شرایطی فوق‌العاده برای زایمان فراهم کرده است.\nلیسی سال 1984 به دنیا آمد (در بیمارستان، طبیعی، و بی‌حاشیه). در نوا اسکوشیای کانادا بزرگ شد، در مدرسه عالی بود و در دانشگاه ادبیات انگلیسی و مطالعات جنسیت خواند. برای مدتی باور داشت که مادری بدترین انتخابی است که یک زن می‌تواند داشته باشد. حس شرمِ مادر خودش و بی‌هویتی‌اش را به یاد می‌آورد، وقتی که شغل مهمانداری را کنار گذاشت تا بچه‌دار شود. ظاهراً خانواده‌ها و جامعه برای مادران احترام و ارزش قائل نبودند. لیسی فکر می‌کرد: «چرا کسی باید بخواهد چنین حسی داشته باشد؟».\nبا اینکه سیلوراستون در بیمارستان تدریس می‌کند، طبابت بالینی خود را در سال 2016 کنار گذاشت. ظاهرِ منصب پنجاه‌ساله‌اش رویکردهای متغیر به زایمان را در بریتانیا شرح می‌دهد. وقتی در بیرمنگامِ دههٔ 1960 کارش را در بخش زایمان شروع کرد، زنان اغلب برای دو تا سه روز در وضعیت زایمان بودند، هیچ‌گونه بی‌حسی نخاعی وجود نداشت، و سزارین اورژانسی نادر بود (با میزان حدود 5 درصد). سیلوراستون به خاطر می‌آورد: «شکنجه بود. قبلاً با گاوها بهتر از زن‌ها برخورد می‌کردیم».\nدر خاطر سیلوراستون، بخش‌ها آشفته‌بازار بودند و زنان را در وضع حمل رها می‌کردند، بدون هیچ‌گونه مسکنی و بدون اینکه بدانند چه زمانی به اتمام خواهد رسید. پیش‌بینی‌ناپذیریِ تجربۀ آن‌ها منجر به مرحلهٔ بعدی در دههٔ 1970 شد که به «مدیریت فعال وضع حمل» معروف است. هدف کاهش طول وضع حمل به کمتر از 12 ساعت بود. برای کنترل این فرایند، متخصصان زایمان با تزریق داروهای شیافی به رحم وضع حمل را در زنان تحریک می‌کردند، اغلب خیلی قبل‌تر از اینکه بدن‌هایشان آزادسازی هورمون‌هایی را شروع کرده باشد که به‌طور طبیعی ماهیچه‌های گردن رحم را شل می‌کنند و به تحمل دردشان کمک می‌کنند. مکرراً برش دهانۀ رحم برای زنان انجام می‌شد، که در آن دیوارهٔ رحم بریده می‌شوند تا به بیرون‌آمدن نوزاد کمک کند. سیلوراستون دکتری را به یاد می‌آورد که با این حکم کار می‌کرد که تمام زنان باید در هفتهٔ 38 تحریک شوند (در حال حاضر، جنین در 40 هفتگی کامل در نظر گرفته می‌شود و در بریتانیا، زنان در هفتهٔ 42 تحریک می‌شوند). سیلوراستون گفت: «در این موضوع هیچ حق انتخابی نداشتند. او فکر می‌کرد که همین کار درست بود و هیچ‌کس نمی‌توانست با او بحث کند».\nاین جزم‌اندیشی باعث موجی از پویش‌هایی شد که تا به امروز ادامه دارند. در دههٔ 1980، جنت بالاسکاس، مرکز زایمان فعال را در شمال لندن تأسیس کرد (کار اصلاحی برای ایدهٔ «مدیریت فعال» زنان). بالاسکاس و دیگران برای این حق جنگیدند که خود زنان بتوانند تعیین کنند چطور زایمان کنند و کدام موقعیت برایشان مفید و راحت‌تر است. وقتی شواهد روان‌شناختی (و نیز فهم عرفیِ ابتدایی) به این واقعیت اشاره می‌کرد که جنین با کمک جاذبه راحت‌تر از کانال تولد پایین می‌آید، زنان دیگر به‌طور خودکار روی تخت دراز نمی‌کشیدند. به نظر می‌رسید بعد از اینکه فورسپس زایمان در اواسط قرن هفدهم اختراع شد، زنان تازه شروع کرده بودند به دراز‌کشیدن به پشت تا پزشک نوزاد را بیرون بکشد (داستان این‌گونه است که گرایش زنان به زایمان در وضعیت افقی، بعد از اینکه لویی چهاردهم اظهار علاقه کرد که دید کاملی به زایمان معشوقش داشته باشد، بیشتر شد. بالاسکاس برایم گفت: «یک حکاکی از او را دیدم که دراز کشیده بود و زایمان می‌کرد و یک ایوانِ تماشا بالای سرش بود. ایوانی پر از تماشاگر؟ «نه، واقعاً»). آن‌هایی که بر سر زایمان طبیعی پویش راه انداخته بودند از زایمان در آب، زایمان عمودی، زایمان خانگی، و زایمان‌های تحت کنترل ماما بدون حضور پزشک، دفاع کردند.\nبالاسکاس که حالا 76 سال دارد، با نگاهی به چهار دههٔ گذشته به من گفت که محتاطانه دربارهٔ پیشرفتی که شاهدش بود، خوش‌بین است: «اگر در اواسط دههٔ 1980 به من می‌گفتی که تقریباً هر بیمارستانی در انگلیس وان زایمان در آب و محلی مثل مرکز زایمان دارد که برای زنان در دسترس است، به نظر شبیه رؤیایی بود که به واقعیت پیوسته است». اما هنوز مشکلاتی وجود دارد. ماماها -پزشکانی که نزدیک‌ترین رابطه با زن باردار را دارند و به احتمال زیاد در زمان وضع حملشان حضور دارند- بیشتر از همیشه تحت فشارند. کارمل لوید، رئیس آموزش کالج سلطنتی ماماها، برایم گفت که وقتی در اواخر دههٔ 1970 ماما بود، هر زن فقط یک ماما را در کل طول بارداری‌اش می‌دید. حالا مراقبت چندپاره‌تر شده. «زنان اغلب می‌گویند به کلینیک می‌آییم و هر بار مامای متفاوتی را می‌بینیم».\nبسیاری از ماماها و پزشک‌ها ترس بیشتری هم دارند. میزان سرازین در جهان به‌شدت افزایش یافته است و طبق گزارشی در مجلهٔ لنست مربوط به سال 2018، آمار سزارین از 12 درصدِ کل زایمان‌ها در سال 2000، تا سال 2015 تقریباً دو برابر شده و به 21 درصد رسیده است. چند عامل پشت این اتفاق وجود دارد: زنان دیرتر بچه‌دار می‌شوند و، با افزایش سن، خطرات مرتبط با زایمان واژنی افزایش می‌یابد، اما این گرایش فراگیرتر هم وجود دارد که می‌خواهد ایمنی را در اولویت قرار بدهد. زمانی بود که زنان رها می‌شدند تا خودبه‌خود وضع‌حمل کنند، اما دیگر امروز در آن موقعیت‌ها می‌خواهند جراحی کنند.\nریسک‌گریزی معقول است. اگرچه اکثریت گسترده‌ای از تولدها راحت و ساده هستند، پیامدهای زایمانی که بد پیش برود می‌تواند فاجعه‌آمیز و مادام‌العمر باشد (مثلاً بچه‌ای که در طول زایمان بدون اکسیژن بماند، ممکن است دچار آسیب مغزی بشود). شکایت در زایمان، حاکی از هزینهٔ وسیعی برای خدمات ملی سلامت است. در سال 2018 تا 2019، فقط 10 درصد از شکایت‌ها برای بخش زایمان بودند، اما همان‌ها نیمی از ارزش کل شکایت‌ها را در برمی‌گرفتند و البته 70 درصد از 83 میلیارد پوند تدارکاتی را که تا 31 مارچ 2019 گزارش شد. در نظام پزشکی‌ای که همین حالا وضعیت مالی‌اش دارد دست‌وپا می‌زند، پزشک‌ها و ماماها تحت فشار زیادی گذاشته می‌شوند تا هرگونه خطر احتمالی‌ای را ترسیم کنند. لوید برایم گفت: «ماماها گاهی از این می‌گویند که چطور همیشه باید مراقب باشند». وقتی ایمنی بسیار مهم است، گزینه‌ها ظاهراً سریع‌تر می‌سوزند: پزشک‌ها نمی‌توانند زنان را وادار کنند به شیوهٔ خاصی زایمان کنند، اما اگر زنان از توصیه‌هایشان پیروی نکنند، شاید احساس بی‌مسئولیتی کنند. به قول بالاسکاس، «تغییر نگرش‌های تحکیم‌شده بسیار دشوار است، به ویژه ... جایی که جان دو نفر در دستت باشد».\nاما بعضی‌ها به این فرضیه شک دارند که نظام پزشکی همیشه در جهت بهترین منافع یک زن عمل می‌کند. میلی هیل، در کتاب جدیدش، مثل یک فمینیست زایمان کنید3، بیانیه‌ای برای زنانِ در حال وضع حمل تنظیم کرد که اعلام می‌کرد زنان باید هنگام زایمان حق داشته باشند تصمیم‌های آگاهانه برای خودشان بگیرند و نباید بدون اینکه رضایت کامل و شفاف نداده‌اند، در کارشان مداخله شود. او این ایده را رد می‌کند که سلامت نوزاد باید در اولویت باشد: تجربهٔ مادر و موقعیت فیزیکی و ذهنی بلندمدتِ بعد از تولد به همان اندازه اهمیت دارد. برای خیلی‌ها، این فکری مناقشه‌آمیز است. مطمئناً تا وقتی زنده هستید، تا وقتی بچه‌تان بدون خطر به دنیا بیاید، هیچ چیز دیگری مهم نیست. اما حرف آخر هیل واضح است: «خودت هم مهمی».\nهیل مثالی از کیمبرلی توربین می‌زند، زنی اهل کالیفرنیا که دو بار از تجاوز جان سالم به در برده بود و فرزند اولش را در سال 2013 به دنیا آورده. با توجه به تجربیات آسیب‌زایش، توربین از دکترش خواسته بود که با او با ملایمت برخورد کند و دقیق توضیح بدهد که در طول وضع حمل چه اتفاقی می‌افتد. عضوی از خانواده از زایمان فیلم می‌گرفت و وقتی بچه داشت بیرون می‌آمد، دکتر «به او خبر داد که دارد دهانۀ رحمش را برش می‌دهد». در ویدئو، صدای توربین شنیده می‌شد که التماس می‌کرد: «نه! چرا؟» زمان بیشتری خواست تا با فشار بچه را به بیرون هل بدهد، اما دکتر پافشاری کرد و به او گفت: «اینجا من متخصصم». نارضایتی باعث شد توربین به‌دلیل تجاوز و تعرض شکایت کند که درنهایت شکایتش در سال 2017 خارج از دادگاه رفع و رجوع شد.\nجمعه‌شبی در اواخر آوریل 2020، وقتی بخش زیادی از جمعیت جهان در خانه بودند و از کووید 19 پناه گرفته بودند، لیسی نشانهٔ اولیۀ آن تغییر درونی عمیق را احساس کرد. انقباض‌های خفیفی داشت که تمام روز و شب ادامه داشتند. حس آشنایی وجود داشت؛ قبلاً این احساس به او دست داده بود. نیمه‌شب، دخترش به تخت‌خوابشان آمد، کاری که مدتی بود انجام نداده بود، انگار می‌دانست که بچه دارد از راه می‌رسد. لیسی صبح زود، حدود ساعت شش، بیدار شد و روی زمین حرکات کششی انجام داد.\nيکشنبه ۲۳ شهريور ۱۳۹۹ - ۲۰:۰۶:۳۴


خسته ام... از سنگینی لحظه ها از سکوت بی اختیار از هر آنچه در لبخندم تلخ میگردد اندک امیدی در دلم باقیست شاید برگردد.\n"درونم غوغاست"... ساده ميشكنم بايك تلنگركوچك اينگونه نبودم... "شدم"\nچه سخت هر روز " تو " باشی و " من " بی آنکه " ما " باشیم ...\nخدا کند زمستان نیاید! سردی نبودنت، کافیست...\nمیگویند دلتنگ نباش... خدای من! انگار به آب می گویند خیس نباش...\nهر روز تکراريست ...صبح هم ماجراي ساده ايست ..گنجشکها بيخودي شلوغش ميکنند.\nاهـل پنهـان کـاری نیستـم اعتـرافـ میکـنم : دل ِ کـســـی را نـــسوزانـدم حـالـا یکـی ...یکـی ... یکـی ، دلـم را میـسوزانـند\nکاش! کاش هرگرنمیگفتم کاش! کاش خداکاش رانمی ساخت کاش!!!\nتراشکار ماهري شدم بسکه تو نيامدي و من براي دلم بهانه تراشيدم !\nامشب نبودنت را به گریه نشستم و دست خیالت اشکهای مرا پاک می کرد.\nتا حالا شده یکی رو خیلی خیلی دوستت داشته باشی که وقتی می یاد پیشت قلبت این قدر تند بزنه که به سختی بتونی حرف بزنی .\nقلبم راشکستن شما میدانید چرا..........\nنرسیده به بعض از خاطه ها میباید نوشت: آهسته بیاد بیاورید... خطر ریزش اشک ...\nحال درخت سروی را دارم که سال ها در برابر طوفان های سهمگین ایستاد اما وقتی دل به نسیمی داد شکست\nیادت هست، خیالت هست،خاطراتت هست،فقط کمی جای تو خالیست،نمی آیی؟؟\nسرت گرم است.. مزاحمت نمی شوم.. اما بدان حرارت سرگرمی هایت مرا می سوزاند.\nموارد یافت شده : 1,552 از 8,258