Popster – Roekeloos\nGepubliseer deurRoekeloos\t 02/07/2014 01/07/2014 Los kommentaar op Popster\nWicus van der Merwe</strong>, alombekend vir sy ligte-luim-lekker-kuier treffers, se nuutste show, Popster, is met ons.\nVir diegene wat reeds ‘n voorsmakie daarvan kon kry is die skrif aan die muur: dié show is ‘n móét vir enige kuiergat!\nDie liedjies is ‘n kombinasie van Pop en Rock – natuurlik met ‘n gladdebek Rap of twee –in ‘n album stampvol tong-in-die-kies luistergenot. Behalwe vir die titelsnit, waar daar lekker geskerts word met die ambisie om soos SA-popsterre te wees, bevat die show songs soos “My boetie Bollie”, “Hêppie song” en “Klein Klein”. Sommer so met die intrapslag is dit duidelik dat Wicus jou nooi om die volume oop ketels te laat loop en uit volle bors saam met die woorde van “Sewe Tarentale” te sing: “Hou vas jou klere, hier kom ‘n JOL!”\nSoos Wicus self sê: “Hierdie is ‘n unpretentious show oor alledaagse situasies – dinge waaroor alle mense wonder en karakters waarmee alle mense kan identifiseer … karakters waarvan daar minstens een in elke familie is.”\n“Ons het al almal die ou by ‘n partytjie gesien wat dink hy kan dit Shake soos Timberlake … of die pel wat sy oog op ‘n ‘Lara Croft’ het, terwyl sy oog, en die res van sy lyf, eintlik GOED in haar friend zone vas is,” glimlag hy, “so luister mooi en jy sal iemand wat jy ken, dalk ook jouself, raakloop in een van hierdie liedjies … en lekker saam lag!”\nBy die Boer Restaurant Teater in Durbanville op Vrydag 4 Julie om 20:30.\nKaartjies R120 en beskikbaar by 021 979 1911 of direk aanlyn by www.dieboer.com\nGepubliseer deurRoekeloos 02/07/2014 01/07/2014 Gepubliseer inMusiekSleutelwoorde: Wicus van der Merwe\nNie op ‘n Sondag nie


Idees om u huis met 'n vleuelklavier te versier | Bezzia\nMaria vazquez | 11/10/2021 20:00 | meubels\nSpeel jy klavier? Is daar iemand tuis wat hierdie instrument leer speel? As dit die geval is, het u waarskynlik 'n muurklavier Tuis. Hulle is die gewildste en daar is twee dwingende redes hiervoor: hulle neem minder ruimte in beslag en is goedkoper as 'n vleuelklavier.\nVleuelklaviere is baie elegant maar hulle benodig 'n belangrike ruimte om hulle tuis te huisves. As dit nie vir u 'n probleem is nie, gee ons vandag 'n paar idees om u huis met 'n vleuelklavier te versier en dit dekoratief te benut.\n1 El kleur\n2 Die beste plek\n2.1 Langs 'n venster in die sitkamer\n2.2 Langs die trap\n2.3 In 'n privaat ruimte\nDie swart vleuelklaviere hulle is die gewildste. Dit is diegene wat ons normaalweg in huise kan vind en wat as instrumente dien by konserte en voordragte. Hulle is baie elegant, dit kan nie ontken word nie. Hulle is egter nie die enigste alternatief nie; U kan ook wed op bruin en wit vleuelklaviere om u huis te versier.\nSoos altyd as ons oor kleur praat, sal die keuse van die regte een in ons guns speel as dit kom by die bereiking van 'n spesifieke styl in die sitkamer. Swart vleuelklaviere pas in enige omgewing, maar as u die kamer 'n kontemporêre dog ontspanne en natuurlike styl wil gee, 'n bruin klavier dit kan u beste bondgenoot word. En die doelwit? Wit omring met persoonlikheid en pas perfek in baie moderne en artistieke omgewings.\nDie sitkamer Dit is gewoonlik die gewone plek om die vleuelklavier te plaas, want dit is die grootste kamer in die huis. Een van die algemeenste ongerieflikhede om 'n huis met 'n vleuelklavier te versier, is gewoonlik die gebrek aan ruimte, daarom is dit moeilik dat ons dit in 'n ander kamer kan vind as ons nie 'n plek in die sitkamer kry nie. Maar is dit die enigste alternatief? Natuurlik nie.\nLangs 'n venster in die sitkamer\nAs u idee het om die vleuel in die sitkamer te plaas, soek 'n plek daarvoor naby 'n venster. U kan dus voordeel trek uit natuurlike lig as u klavier wil speel. Plaas 'n warm mat onder die klavier, 'n moderne lamp daarbo en 'n paar foto's op die muur om 'n aantreklike en artistieke ensemble te skep.\nJy sal ook nodig hê 'n stoelgang om klavier te speel en 'n gemaklike stoel of poef as iemand wil sit en na jou luister. As u ook in hierdie ruimte of daar naby 'n werkrak kan insluit, kan u al u boeke en tellings daarop plaas.\nLangs die trap\nIn groot huise met sentrale trappe en 'n groot ruimte daar rondom, kan u hiervan gebruik maak om die klavier te plaas. Dit is 'n uitstekende alternatief om 'n ruimte te vul wat normaalweg tot die gang of die sitkamer behoort en wat nie altyd maklik is om te versier nie.\nMooi trappe en skoon mure is al wat u nodig het om u vleuelklavier goed te laat lyk. Dit is een van die idees om u huis met 'n vleuelklavier te versier. gesofistikeerd en eksklusief, natuurlik. Dit is die eerste ding wat u gaste sien as u hulle by die huis verwelkom.\nIn 'n privaat ruimte\nHet jy 'n klein solder of kaal kamer Tuis? Dit kan 'n perfekte plek word om die vleuelklavier te huisves en te oefen. U het dit nie nodig om baie groot te wees nie; U benodig slegs ruimte vir die klavier, 'n paar sitplekke en stoorplek om u boeke en bladmusiek op te slaan.\nAs u ruimte het om dit in die klavierkamer te verander die ideaal is om dit klankdig te maak. U kan dus soveel oefen as wat u wil sonder om ander familielede te "steur" of sonder om gesteur te word. U sal op die klavier kan konsentreer. Alhoewel u meer as 'n paar klankdigte klanke benodig om te konsentreer. En dit is moeilik om op 'n ruimte te konsentreer as dit koud en onwelkome is.\nPlaas 'n mat in die ruimte, 'n paar leunstoele, 'n klein sekretaresse -As u u eie musiek skryf- en sorg vir die beligting, veral as u nie 'n wonderlike ingang van natuurlike lig het nie. Kombineer 'n algemene lig met ander meer intieme wat u toelaat om verskillende omgewings te bereik.\nVolledige pad na artikel: Bezzia » versiering » meubels » Idees om u huis met 'n vleuelklavier te versier\nBallerina's, 'n gemaklike skoen om die sonnige dae te haas


Hipertensie: die drink van beetsap verlaag die bloeddruk aansienlik - Nuus - 2022\nHipertensie: die drink van beetsap verlaag die bloeddruk aansienlik\n'N Glas bietjiesap vir hoë bloeddruk elke dag\n'N Glas bietesap daagliks kan die bloeddruk op die langtermyn verlaag. Dit is wat navorsers van die Wake Forest University in Winston-Salem tydens 'n studie uitgevind het. Persone met hartversaking kon ook hul uithouvermoë aansienlik verbeter. Hierdie effek is te wyte aan anorganiese nitraat, wat ook in ander groente voorkom.\nDaar word teen alles gekweek\n'Daar is 'n kruid teen alles,' is 'n ou gesegde in naturopatie. Die kennis van natuurlike medisyne word al duisende jare aan die volgende generasie deurgegee. In die moderne tyd probeer talle wetenskaplikes kennis herontdek nadat dit deur die farmaseutiese industrie vervang is en die geloof in pilemedisyne is. In 'n vergelykende studie het navorsers aan die Wake Forest University in Winston-Salem bevind dat bietjiesap wat daagliks geniet word, die prestasie van hartversakingpasiënte aansienlik kan verbeter. Boonop is verbeterde bloeddrukwaardes tydens rus en onder spanning gesien.\nAnorganiese nitraatinhoud is die oorsaak\nBieten is ryk aan anorganiese nitraat. Dit is die rede waarom 'n toename in prestasie in baie studies waargeneem is. 'N Nuwe studie uit die VSA het getoon dat pasiënte met hartversaking met 'n gepreserveerde uitwerpfraksie (HFPEF) 'n positiewe effek kan behaal as hulle gereeld die beetsap drink. Na slegs een week se daaglikse verbruik, is dit aangetoon dat die sistoliese bloeddruk meetbaar verbeter het. Die prestasie in die toets is ook sigbaar verbeter.\nAltesaam 20 hipertoniese HFPEF-pasiënte in NYHA stadium 2 en 3 en in die middeljarige ouderdom van 69 jaar het aan die loodsstudie deelgeneem. Eerstens kry die proefpersone 'n enkele dosis beet of placebo-sap in 'n oorkoepelende ontwerp. Na 'n sogenaamde uitwasfase het alle proefpersone deelgeneem aan die sapkuur van een week. Elke 70 ml daaglikse rantsoen bevat presies 6,1 mmol nitraat.\nNa 'n week het die aërobiese uithouvermoë toegeneem van 363 tot 449 sekondes met submaximale inspanning. Dit beteken dat die prestasie met 24 persent gestyg het. Die enkele toediening in die placebo-vergelyking het egter geen effek getoon nie. Die hartklop en die suurstofinname tydens die EKG was byna identies. (Studie skakel)\nStres toets het sigbare sukses getoon\nDit was duidelik dat met beide dosisse (die een week en die eenmalige) konsentrasie van nitraat en nitriet in die plasma meetbaar toegeneem het. Na 'n week daal die sistoliese bloeddruk van 134 tot ongelooflike 120 mmHg. Die stres toets het ook na 'n week 'n verbetering getoon. Alhoewel dit nie so uitgesproke was nie (van 166 tot 159 mmHg), het dit nietemin 'n neiging getoon.\nAlhoewel die studie slegs met enkele deelnemers onderneem is en die vergelykingstydperk ook baie kort was, meen die studieleier Joel Eggebeen van die Wake Forest University in Winston-Salem dat die studie 'n 'belangrike terapeutiese gevolg' moes hê. Omdat verminderde prestasie die belangrikste simptoom van hartversaking is. Pasiënte ly aan daaglikse beperkings. Daar is geen medisyne wat die werkverrigting kan verbeter nie. Slegs uithouvermoë-opleiding kon tot dusver pasiënte help. Dit is waarom die dokters ook skryf: "Ons studie dui daarop dat 'n chroniese NO-inname deur die inname van anorganiese nitraat deur voedsel die submaximale toleransie vir oefening kan verbeter."\nVorige studies wys in dieselfde rigting\n'N Vorige studie het in 'n soortgelyke rigting aangedui. Die eenmalige verbruik van beetsap in die placebo-vergelyking het gelei tot 'n verhoogde stresverdraagsaamheid by die pasiënte. In die navorsingswerk was die nitrage-inhoud egter twee keer so hoog as hierdie.\nPille help nie\nEn 'n ander een was opvallend. In teenstelling hiermee is geen of selfs negatiewe effekte met organiese nitraat verkry. Volgens die wetenskaplikes kan dit toegeskryf word aan die feit dat “daar verskillende farmakokinetika is”. Organiese nitraat lei vinnig tot die vrystelling van groot hoeveelhede NO. "In plaas daarvan verseker anorganiese nitraat stadiger GEEN vorming en dus minder maar aanhoudende vasodilatasie," skryf die navorsers. Daarbenewens word die 'NO-vrystelling meer spesifiek op hipoksiese streke gerig'.\nMaar hoekom werk die bietjiesap so goed? Die wetenskaplikes vermoed dat die sistemiese vaatweerstand na die verbruik verminder word. Daarbenewens vermoed die studie-outeurs dat die verspreiding van bloedvloei en dus bloedsomloop in die spiere bevorder word. Die studie moet gebruik word om verdere, groter navorsing te onderneem. Laastens moet die geheim geopenbaar word tot voordeel van die pasiënt.\nBieten kan ook met gesonde bestanddele bo en behalwe bloeddruk score. As dit kom by die vergelyking van gesonde kos, is die beet moeilik om te klop. Lees die artikel: Onbekende ster vir meer inligting. Min kosse is selfs gesonder as die plaaslike biet.\nAnder maniere om hoë bloeddruk te verlaag\nTe veel bloeddruk kan op baie vlakke teengewerk word. Hier is die top tien wenke om hoë bloeddruk sonder medikasie te verlig.\nAanhoudende hoë bloeddruk hou egter 'n beduidende gesondheidsrisiko in, en daarom is die gebruik van medisyne in 'n noodgeval ook nodig om 'n onnodige risiko vir diegene wat geraak word, uit te sluit. 'N Mediese konsultasie is verpligtend. (Sb)\nVideo: ALLES DAT JE MOET WETEN OVER HOGE BLOEDDRUK OF HYPERTENSIE (Januarie 2022).\nCopyright 2022 \_ Hipertensie: die drink van beetsap verlaag die bloeddruk aansienlik...


IS U BINNE GEMEENSKAP VAN GOEDERE GETROUD OF DOEN U BESIGHEID MET IEMAND WAT BINNE GEMEENSKAP VAN GOEDERE GETROUD IS? INTERESSANTE FEITE WORD GEDEEL – FHBC\n7September 6, 2018September 6, 2018\nIn ‘n huwelik binne gemeenskap van goedere is die boedels van die onderskeie gades saamgevoeg (insluitende bates en laste/skuld) in ‘n enkele gemeenskaplike boedel en is elkeen van die gades gelyke mededingende bestuurders van die gesamentlike boedel en het elkeen ‘n reg oor die beskikking oor die bates in die gesamentlike boedel. Elke gade beskik oor ‘n halwe onverdeelbare aandeel in die gemeenskaplike boedel gedurende die bestaan van die huwelik. Elkeen het dus die reg om ‘n verskeidenheid van regshandelinge aan te gaan ten opsigte van die gemeenskaplike boedel. Maar, dit beteken nie dat ‘n gade oor ‘n onbeperkte of onbegrensde reg beskik om enige regshandeling na vrye keuse ten opsigte van die gemeenskaplike boedel uit te oefen nie.\nHoofstuk 3 van die Wet op Huweliksgoedere, Wet Nr 88 van 1984 (hierna verwys as “die Wet”) handel spesifiek oor Huwelike Binne Gemeenskap van Goedere en word die regte van gades om regshandelinge of transaksies aan te gaan ten opsigte van die gemeenskaplike boedel, onderhewig gestel aan die bepalings soos voorgeskryf deur die Wet.\nArtikel 15 van die Wet lys die handelinge of transaksies ten opsigte van die gemeenskaplike boedel waarvoor toestemming nodig is van die ander gade. In sekere gevalle moet skriftelike toestemming verleen word (soms selfs met getuies!) en in ander gevalle is mondelinge toestemming voldoende. In sekere gevalle moet die toestemming voor die aangaan van die transaksie gegee word en in ander gevalle kan ‘n handeling of transaksie na die aangaan van die transaksie goedgekeur word, of daartoe toegestem word.\nHier onder volg ‘n uiteensetting van die verskillende regshandelinge wat spesifiek deur die Wet aangespreek word met die ooreenstemmende toestemmingsvereistes wat deur die Wet gestel word:\n1. Geskrewe toestemming:\nVervreemding of beswaring van bates in die gemeenskaplike boedel, wat oorwegend gehou word vir beleggingsdoeleindes, soos byvoorbeeld, kunswerke, juweliersware, munte of seëls;\nVervreemding, sessie of beswaring van versekeringspolisse, verbandlenings, vaste deposito’s, aandele of enige van die ander gade se beleggings gehou in ‘n finansiële instelling;\nDie onttrekking van fondse vanuit enige rekening gehou in die naam van die ander gade.\nIn die bogemelde gevalle moet die ander gade skriftelike toestemming verleen, welke toestemming gegee kan word nadat so ‘n handeling of transaksie reeds gedoen is.\n2. Geskrewe toestemming met die medewerking van twee getuies:\nDie vervreemding van onroerende eiendom , soos byvoorbeeld ‘n huis of ‘n plaas wat behoort aan die gemeenskaplike boedel;\nDie aangaan van enige kredietooreenkoms in terme van die Nasionale Krediet Wet (Nr 34 van 2005);\nDie aangaan van enige ooreenkoms vir die aankoop van enige onroerende eiendom.\nHier is dit dan as ‘n vereiste gestel deur die Wet dat die ander gade toestemming moet gee vir die plaasvind van bogemelde transaksies en moet sodanige toestemming op skrif wees en die toestemming moet ook onderteken word deur twee getuies. In hierdie gevalle mag sodanige toestemming gegee word na die aangaan van die transaksie, maar moet die toestemming binne ‘n redelike tyd na die aangaan van die transaksie gegee word.\n3. Vooraf geskrewe toestemming met die medewerking van twee getuies:\nDie aangaan van enige borgooreenkoms, waar die een gade die gemeenskaplike boedel as ‘n borg verbind vir die skuld teenoor ‘n derde party;\nDie werklike vervreemding of beswaring van onroerende eiendom wat aan die gemeenskaplike boedel behoort, of die werklike toekenning van regte oor sodanige onroerende eiendom (met ander woorde die verkoop (oordrag) van, of die ‘gee’/oordrag van ‘n aandeel in sodanige eiendom).\nOp die oog af blyk dit dat daar ‘n oorvleueling van transaksies is onder paragrawe 2 en 3 ten opsigte van die vervreemding van onroerende eiendom. Die Wet bepaal spesifiek dat daar by enige transaksie wat in die Akteskantoor geregistreer moet word, vooraf geskrewe toestemming moet wees. Finale kontrakte in eiendomsoordrag transkasies sal dus deur beide gades onderteken moet word alvorens registrasie van die transaksies in die akteskantoor kan plaasvind.\n4. Mondelinge toestemming:\nNatuurlik is daar dan ook sekere regshandelinge of transaksies waarvoor slegs informele toestemming van die ander gade vereis word en is mondelinge toestemming in sulke gevalle voldoende. Transaksies of handelinge waarvoor slegs informele toestemming vereis word is:\nDie ontvangs van fondse betaalbaar aan die ander gade, welke fondse afkomstig is van:\nErflatings, donasies, kompetisie winste;\nVergoedings, bonusse, toelaes, verdienstes, pensioengelde, ‘n som geld ontvang as dank vir dienste gelewer uit hoofde van die gade se professie, ambag of besigheid, of skadevergoeding toegeken vir die verlies van inkomste van enige van die voormelde bronne;\nInkomste vanaf die ander gade se uitsluitlike eiendom, byvoorbeeld huurgeld verdien deur die verhuring van ‘n onroerende eiendom;\nDividende of rente inkomste verdien op beleggings in die naam van die ander gade;\nUitbetalings van versekeringspolisse;\nDie vervreemding of beswaring van (verkoop of pand) van gewone huishoudelike meubels of ware; en\nDonasies/skenkings gemaak vanuit die gemeenskaplike boedel en waar sodanige donasie die belange van die ander gade onredelikerwys benadeel, soos byvoorbeeld die skenking van meubels gehou binne die gemeeskaplike boedel.\nHoekom is hierdie inligting belangrik?\nWanneer ‘n gade, getroud binne gemeenskap van goedere, ‘n transaksie sluit met n derde party, sonder die nodige toestemming van die ander gade, word daardie derde party beskerm deur die Wet. Dit beteken dat ‘n transaksie afdwingbaar kan wees deur die derde party teen die gemeenskaplike boedel selfs al is die nodige toestemming vir die aangaan van die transaksie nie verkry deur die gade nie.\nDaar word bepaal in artikel 15(9) van die Wet dat waar so ‘n transaksie sonder die nodige toestemming met ‘n derde party gesluit is, en daardie derde party nie weet of redelikerwys van verwag kan word om te weet, dat die transaksie aangegaan word sonder die nodige toestemming nie, daar geag word dat die nodige toestemming wel gegee is.\nDie Wet bepaal verder dat waar die gade nie die nodige toestemming verkry het nie omdat hy gedink het die toestemming geweier sou word deur die ander gade of toestemming gegee teruggetrek is, en waar die gemeenskaplike boedel skade lei as gevolg van die transaksie, ‘n aanpassing in die verdeling van die gemeenskaplike boedel gemaak sal word ten gunste van die ander gade by die uiteindelike verdeling van die gemeenskaplike boedel by ontbinding van die huwelik.\nDie vraag is dan nou: moet u as die derde party elke keer wanneer u ‘n transaksie aangaan vra of die ander party binne gemeenskap van goedere getroud is?\nGeen so ‘n verwagting word deur die Wet geskep nie. Met ander woorde, die Wet plaas nie ‘n verpligting op ‘n derde party om navraag te doen na die huwelikstatus van die ander party tot ‘n transaksie nie. Waar u as ‘n derde party bewus is daarvan of vermoed dat ‘n persoon moontlik binne gemeenskap van goedere getroud is, sal dit raadsaam wees om die relevante navraag te rig en te verseker dat die nodige toestemmings verkry is en aan die vereistes van die wet voldoen is deur die gades, wanneer ‘n transaksie dan aangegaan word.\nIn die onlangse uitspraak in die saak van Broodie NO v Maposa and others 2018 (3) SA 129 (WCC) het die Hof bevestig dat daar nie altyd ‘n positiewe plig op die derde party rus om navraag te doen na die huwelikstatus van die ander party nie, maar dat dit wel vereis kan word in sekere gevalle en sal die vereiste afhang van die eiesoortige omstandighede van elke geval.\nIn die bogemelde uitspraak het die Hof die volgende voorgehou:\nArtikel 15(9) bied beskerming aan die derde party indien toestemming in ‘n transaksie ontbreek soos hierin bedoel, waar die derde party nie geweet het dat die gade binne gemeenskap van goedere getroud is nie en dat hierdie onkunde verstaanbaar en toelaatbaar is/was onder die omstandighede.\nArtikel 15(9) plaas nie ‘n verpligting op die derde party om in elke geval navraag te doen na die huwelikstatus van die ander party nie. Indien dit ‘n vereiste sou wees sou dit die bedoeling van Artikel 15(9) negeer. Indien dit ‘n verpligting sou wees, sou daar van ‘n derde party verwag word om navraag te doen na die huwelikstatus van die ander party in elke beoogde transaksie soos bedoel in artikel 15 (2) en (3) van die Wet, en ‘n huweliksertifikaat aan te vra, of by die gade/party tot die ooreenkoms, of by die Department van Binnelandse Sake. So ‘n vereiste sou ‘n belemmerende en frustrerende effek hê op besigheid in die algemeen, sowel as op die bemagtigende bepalings van die Wet (wat die afskaffing van maritale mag van die man oor die vrou in artikel 11 van die Wet daarstel) ten gunste van veral vrouens getroud binne gemeenskap van goedere.\nMet hierdie inligting op hande, is dit dus raadsaam vir ‘n derde party om in gevalle waar hy of sy sou twyfel oor die huwelikstatus van die ander party, die nodige navrae te rig, veral in die geval waar geskrewe toestemming van die ander gade ‘n vereiste tot die aangaan van die transaksie is. Waar ‘n transaksie beoog word waar beswaring van eiendom in die vooruitsig gestel word, of waar die onderwerp van enige transaksie onroerende eiendom is, behoort die partye seker te maak van die huwelikstatus van die partye tot die transaksie en in geval waar een of meer van die partye binne gemeenskap van goedere getroud is, te verseker dat die nodige toestemmings tot die transaksie verkry word.\nVir verdere navrae hierin kontak gerus vir Lorraine Oosthuysen by lorraine@fhbc.co.za.\nPERSONEELNUUSVAT201 RETURNS: INPUT TAX – THE DEVIL IS IN THE DETAIL


Hervormde Barthiaanse Skrifbeskouing | Malan | HTS Teologiese Studies / Theological Studies\nDie invloed van Karl Barth\nMalan, G.J., 2017, ‘Hervormde Barthiaanse Skrifbeskouing’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 73(1), a4649. https://doi.org/10.4102/hts.v73i1.4649\nDescription: Dr Malan is participating in the research project ‘Socio-cultural Readings’, directed by Prof. Dr Ernest van Eck, Department of New Testament Studies, Faculty of Theology, University of Pretoria.\nReceived: 11 May 2017; Accepted: 10 June 2017; Published: 31 July 2017\nThis article constitutes a summary of the development of a unique Barthian blend of Reformed Scripture view by theologians of the faculty of the Netherdutch (Hervormde) Church of Africa. The influence of Barth’s Scripture view is discussed according to central themes which were further developed, namely Word of God, revelation, faith, inspiration, authority of Scripture and the relation of the Old to the New Testament, and how these developed. The article concludes that the ‘Hervormde’ blend of Barthian view of Scripture is a gem to be treasured and guarded against un-Reformed authoritarian fundamentalism and foundationalism.\nDie fokus val in hierdie artikel op die ontwikkeling van Hervormde Skrifbeskouing soos verwoord in publikasies van dosente aan die Teologiese Fakulteit se departemente Godsdiens- en Sendingwetenskap, Dogmatiek, Ou- en Nuwe Testamentiese Wetenskap in die mondstuk van Hervormde teologie, naamlik die HTS Teologiese Studies.1 Die Bybelwetenskappe se benadering was minder rigied (dogmaties) vanweë die ontwikkeling van eksegetiese metodes van grammaties-histories (etimologies) na histories-kritiese (diakronies), na strukturalisme en lesersgeoriënteerde (sinkroniese) benaderings wat uitgeloop het op die kombinasie van sinkronie en diakronie met die sosiaal-wetenskaplike benadering.2 Die aanpak van die artikel is egter nie histories en kronologies nie,3 maar volg sentrale temas van Barth se Skrifbeskouing soos deur Van Zyl belig.4\nDie dialektiese teologie van Karl Barth het waarskynlik die grootste invloed gehad op die Hervormde Skrifbeskouing (Breytenbach 1989:329). Prof. F.J. van Zyl  se artikel oor Karl Barth se Skrifbeskouing reeds in HTS Teologiese Studies, Jaargang 1, Volume 3, bevestig dit.5 Van Zyl se aanpak kom neer op ’n waarderende instemming met Barth se Skrifbekouing, buiten kritiek op Barth se standpunt oor die onafgeslotenheid van die kanon (Van Zyl 1944:134). In ’n tyd toe ’n prekritiese fundamentalistiese Skrifgebruik algemeen gangbaar was in die Afrikaanse kerke en teologie, het Van Zyl se publikasies oor Skrifbeskouing die moderne Bybelwetenskap in ’n groot mate geantisipeer en verdiskonteer (Van der Merwe 1989:242; ook Geyser 1989:253–262). Ongelukkig het sommige dosente aan die fakulteit by die pre-kritiese en letterlike Skrifbeskouing vasgesteek en onder hulle invloed handhaaf sommige predikante dit steeds.\nHierdie artikel reflekteer die kritiese omgang met en verruiming van Barth se Skrifbeskouing, wat ontwikkel tot ’n eiesoortige Hervormde weergawe daarvan.\nVolgens Barth is die drie gestaltes van die Woord: Openbaring, Skrif en verkondiging, onlosmaaklik verbonde. Die Openbaring is Jesus Christus as God se eie, onbemiddelde spreke in die geskiedenis as eenmalige, beslissende gebeure. Die Bybel bestaan uit menslike pogings om in verskillende historiese kontekste hieroor te getuig (Van Zyl 1944:124–125). Daarby word die Bybel op drie vlakke gebruik: as boek van die teologie, van gelowige lidmate en van die kerk. Die Bybel is dus geïnterpreteerde Skrif en daarom nie openbaring self nie – net die getuienis daarvan (Van Aarde 2012). Tereg meen Buitendag (2008:1150) saam met Barr dat Barth ‘… te ver gegaan het om die Woord drievoudig te verstaan: slegs die geïnkarneerde Woord is die openbaring van God – die ander is getuienis’.\nDie Kerk verklaar volgens Barth die Bybel as Heilige Skrif, met die verwagting dat dit opnuut vir ons Woord van God kan word. Die Skrif se menslike woorde word vir ons Woord van God wanneer ons dit hoor as God se aanspraak op ons lewens. Die mensewoorde van die Skrif getuig van die Andere, nie oor mense se verhouding met die Andere of hulle Godservaring nie (Van Zyl 1944:126–127). Hierdie gedagte van Barth ondergaan verandering. Die moontlikheid van God se spreke tot ons voer Buitendag (na aanleiding van Jenson) terug na God se wese wat in dialoog met God self is: Jesus Christus is die adres van God se immanente ontologiese dialoog. So word God se gesprek met ons moontlik. Danksy Christus as God se spreke in die geskiedenis, oftewel Christus as die Spreker van God se spreke, kan die kerk as geloofsgemeenskap in die Christus-spreke ook met God praat en so antwoord op God se spreke met ons (Buitendag 2008:1133, 1148).\nDie Bybel as Woord van God is, so meen Barth, soos Jesus Christus ware God en ware mens, maar nie in die sin van persoonseenheid of vermenging tussen God en die Bybelse getuies nie. Die Woord van God kan daarom nie van die geskrewe teks van die Bybel losgemaak word nie (Van Zyl 1944:128). Teen hierdie analogie het daar later reaksie gekom, veral omdat die ontstaansproses van die onderskeie Bybelse dokumente nie verreken word nie en dus vra na die verhouding tussen God se werk en menslike handelinge in die wêreld (Breytenbach 1989:329).\nGod self is vir Barth die handelende subjek in sy Woord, die auctor primarius. God is vrye subjek, nie aan die Woord gebonde nie, maar die Woord aan God. God kan sy Woord gebruik of nie; dit so gebruik of anders, ook met die verkondiging as spreke van God. Dit is die vryheid van die Woord en tegelyk die trou van God aan die Kerk, waardeur God self voortdurend na ons toe kom (Van Zyl 1944:129–130). Buitendag (2008:1141) voeg by: Die Skrif self het geen intrinsieke metafisiese kwaliteit nie. Die primum principium is alleen God wat genadig na ons uitreik en sodanig deur gelowiges beleef word. Dit is geen ontologiese gegewe nie, maar ’n ontmoeting in die geloof. Christus as Spreker van God se spreke realiseer sy teenwoordigheid en dit word Woord van God.\nGert Pelser (1989:444) problematiseer die saak van God as handelende subjek. Hoewel die Bybel beskou word as die Woord van God en dit as vooronderstelling geld, is die menslike aspek daarvan nie mis te kyk nie. Die menslike getuienis in die Bybel is die neerslag van menslike geloofsverstaan, waarvan die gelowiges in Bybelse tye geglo het die selfbetuiging van God aan hulle was. Dit het oor ’n lang periode plaasgevind en onder verskillende omstandighede, sodat dit ook as histories bepaald beskou kan word. Die Bybel verteenwoordig verskillende voorbeelde van geloofsverstaan, wat ook verband hou met herinterpretasie met die oog op toepassing in andersoortige kontekste. Die Bybel verteenwoordig soms verskillende interpretasies van dieselfde gebeure of handelinge van God, waarvan die verskeidenheid dikwels onharmoniseerbaar en selfs teenoorstaande of teenstrydig is. Die tendensieusiteit en polemiese gerigtheid van een teologiese standpunt in die Bybel grens homself soms duidelik af teen ’n ander standpunt in die Bybel, soms binne dieselfde sosio-historiese konteks. Voorbeelde van wat beskou kon word as teologiese ontwikkeling van ’n bepaalde tradisie is nie noodwendig ’n legitieme uitbouing daarvan nie, maar dikwels eerder ’n verarming of afwyking daarvan. Die Bybel blyk inhoudelik dikwels nie enig in sy soort te wees nie, omdat daar in die Bybel elemente van ander tekste opgeneem is. Die redaksie van Bybelse dokumente en gepaardgaande vrae oor eenheid en integriteit van bepaalde geskrifte, sowel as interpolasies en glosses problematiseer die saak verder. Daarmee saam akkommodeer die Bybel ’n verskeidenheid van teologieë. Dit alles in ag genome, is Barth se siening van God as auctor primarius teologies ontoereikend. Hierdie gevolgtrekking word verder bevestig deur die insig dat betekenis nie eensydig deur die teks gegenereer word nie, maar in ’n hermeneutiese sirkelproses, in die wisselwerking tussen teks en eksegeet. In hierdie proses is vooronderstellings onontkenbaar en belangrik, ten spyte daarvan dat die teks as subjek van kommunikasie voorrang het. Die gevolglike inherente meerduidigheid van tekste bring mee dat daar nie iets is soos die betekenis van ’n teks nie, asof dit eens en vir altyd vasgestel kan word nie. Die geskiedenis van die resepsie van tekste bevestig dit. Tyd, omstandighede en lesers het telkens ’n ander verstaan van tekste tot gevolg gehad. Elke verstaan word streng gesproke ’n nuwe teks (Pelser 1989:446–447).\nBarth meen die Bybel spreek net een Woord: Jesus Christus. In daardie sin getuig die Bybel van die Openbaring (Van Zyl 1944:126). Daarom is die Bybel niks anders as die Selfopenbaring van God nie. Hierdie woord is altyd tegelyk openbaring en verhulling. Openbaring is vir Barth altyd indirek, want dit is ’n teken of sakrament van God. Die Bybel is derhalwe ’n teken van ’n teken, die profetiese en apostoliese getuienis van die primêre teken, Jesus Christus (Buitendag 2008:1138).\nGod openbaar nie iets van God nie maar God sélf; nie iets van sy wese soos net ’n segment nie, maar eerder soos ’n sektor wat tot by die kern strek. Dit is asof ons God in die hart kyk. Die openbaring is altyd God se Selfbekendmaking en nie ’n habitus of ’n geopenbaardheid nie. Die waarheid wat openbaar word is daarom ’n Persoon (Buitendag 2008: 1135–1136). Dit wil egter oor die geheel van Barth se openbaringsverstaan lyk of sy openbaringsbegrip ’n persoonlike credo was wat hy verabsoluteer en ontwikkel het tot ’n indrukwekkende dogmatiese paradigma. So het Barth ten prooi geval van die sielkundige subjektiwisme wat hy juis wou vermy (Buitendag 2008:1136–1137, met verwysing na James Barr en Danie Veldsman). Openbaring as begrip is polivalent en kan daarom nie sonder meer semanties ingeperk word nie. Die polivalensie van die begrip ‘openbaring’ maak dit ’n problematiese raam vir Skrifverstaan en dui die eensydige aard van Barth se gebruik daarvan aan. Die begrip ‘openbaring’ dien nie meer die debat nie en is hoogstens in hibriede vorm teologies bruikbaar (Buitendag 2008:1148).\nLuther het egter die begrip ‘openbaring’ gedekonstrueer. Hy gebruik ‘openbaring’ om van onder af oor ons verhouding met God na te dink. Luther verstaan ‘openbaring’ konsekwent in terme van die kom en weerkoms van Christus. God openbaar Homself sub contrario aan die kruis. In Christus is die Deus absconditus tegelyk Deus revelatus. Om alleen maar te glo is wat nou vir die mens oorbly. So is openbaring by Luther geen elitistiese kennis by gelowiges nie, maar vervang geloof openbaring in die tegniese sin van die woord (Buitendag 2008:1139–1140).\n‘Openbaring’ kan selfs verder gedekonstrueer word (Buitendag 2008:1143, met verwysing na Ricoeur). God se transendensie is die interne referent van die geloofsdiskoers en staan dus nie uitgesluit daarvan nie. Openbaring kan daarom nie geverifieer of gefalsifieer word nie, maar word gemanifesteer. Die poëtiese funksie verberg ’n dimensie van die openbaring, naamlik waar openbaring verstaan word in ’n nie-religieuse, nie-teïsistiese en nie-Bybelse sin, maar tog resoneer met een of ander aspek van die openbaring. Die wêreld waarna die teks verwys, bestaan nie agter die teks nie, maar is ’n geprojekteerde wêreld voor die teks in terme van die belydenis van die subjek. Sodoende word openbaring iets wat die teks teweegbring en dit vir die verbeelding moontlik maak om die werklikheid te refigureer (Buitendag 2008:1143).\nDie Bybel word vir Barth net in die geloof Woord van God vir ons, nie so dat geloof die Woord vasstel en besit nie, maar omdat dit ons aangryp as God se spreke tot ons en geloof skep (Van Zyl 1944:131). Geloof is die gevolg van die kerugma (Van Aarde 2004:511). Geloof is nie eiemagtig nie maar deur God gemagtigde erkenning, wete, aanhoor, spreke, denke en dade. Die voorhande wees van die Bybel is nog geen bewys dat dit Woord van God is nie. Dit kan alleen as wonder gebeur. Die Bybel is daarom geen orakelboek nie, geen orgaan van onmiddellike mededeling nie. Die menslike aard van die Bybel verhul die Goddelike aard daarvan, wat slegs onthul word met ’n wonder van God. Die Woord van God bly dus sy geheimenis (Van Zyl 1944:131). God kom tot spreke in Christus. Dit bly die ononderhandelbare meta-narratief van die kerk. Geloof is die sine qua non om die Skrif in hierdie lig te lees. Die erkenning dat Jesus die Christus is, is die regeneratio wat die Gees van God bewerk. Dit manifesteer as konfrontasie wat tegelyk disoriënteer en heroriënteer, sodat die appèl tot bekering en versoening altyd in Skrifverstaan gehoor en nagestreef moet word (Buitendag 2008).\nWaar die wonder gebeur dat die Woord van God geglo word, bewerk die Heilige Gees dit. Alleen in geloof word die Woord van God verneem. Die Gees aktualiseer dus die Woord en skep geloof. Die Bybel is daarom geen gewone boek nie. Dit bevat die getuienis van besondere mense wat deur die Gees die openbaring van God gesien en gehoor het, en is daarom normatief vir die Kerk. Die Kerk wag op die spreke van God in haar besigwees met getroue eksegese van die Bybel. Die Kerk kan egter nie vasstel en bepaal waar God se spreke is en waar nie, maar bid dat die Bybel deur die Heilige Gees en God se vrye genade weer God se Woord aan ons sal word (Van Zyl 1944:131–132). Daarom stel Barth onomwonde dat niks anders in die kerk staan op dieselfde vlak van pietas [objek van vroomheid] of reverentia [objek van eerbied] as die Bybelse kerugma nie (Van Aarde 2012).\nDie Bybel is volgens Barth nie sonder meer herkenbaar as Woord van God nie. Oor die Bybel kan ons net sê dat ons onthou dat ons soms die Woord van God daaruit verneem het, dat die Kerk in die geheel daarvan God se Woord gehoor het en dat ons daarom verwag om weer God se Woord op enige plek in die Bybel te verneem. God se Woord is in die hele Bybel, maar sonder die Heilige Gees kan dit nie vir ons Woord van God word nie, daarom moet die Kerk bid dat God uit vrye genade weer die Bybel Woord van God vir ons sal maak (Van Zyl 1944:132–133). Waar die wonder gebeur, is dit ’n dinamiese gebeure, wat geloof wek en instemming met God se aanspraak betuig (Geyser 1961:302). Die waarheid van die Skrif kan alleen geken word deur geloof as verhouding met God in Christus (Van Aarde & Geyser 2004:17). Die verstaan van die Bybel is daarom nie uitgelewer aan die willekeur van eksegete nie, omdat die Gees die teks se eintlike verstaanbaarmaker is, hoewel sy werk by die verstaan van die teks net so onnaspeurbaar is as by die ontstaan daarvan (Pelser 1989:447).\nBarth se Skrifbeskouing word saamgevat in drie woorde: God, genade, geloof. Deur genade alleen kan ons glo en God in die Bybel leer ken. God bly egter vir ons grotendeels onbekend. Die genade is dat, hoewel ons God nie werklik ken nie, God óns ken. Vir Barth is die Bybel daarom nie menslike gedagtes oor God nie, maar God se gedagtes oor mense. Die inhoud van die Bybel is dus God, maar oor hierdie inhoud kan ons mense maar net stamel. God is groter en meer omvangryk as wat mense kan dink of droom. Die Bybel praat oor hierdie God en is daarom die lewenskrag van die Kerk. Die Kerk se trou aan God is dus geleë in ons trou aan die Bybel (Van Zyl 1944:134). Oor die menslike en Goddelike spreke het daar verruiming gekom, veral oor die aard van menslike spreke oor God. Van Aarde (1995:41) benader die Bybelse dokumente vanuit Bultmann se dialektiese gedagte van die voorlopigheid van ons spreke oor God. Ten spyte van God se bekendmaking in die Bybel kan ons God nie sodanig ken dat ons dit kan verwoord in ’n reeks proposisies of dogmas nie. Dit is so omdat alle spreke oor God analogiese spreke is. Mense praat oor die gans-andere God na aanleiding van hulle eie bekende menslike begrippe. Die Bybel bly die ‘klassieke en gesagvolle getuienis van die saligheid’, maar is tegelyk getuienis van metaforiese spreke. Tog is dit ook spreke uit God, Woordgebeure en dinamiese openbaring as gebeure, en nie ’n ‘geopenbaardheid’ nie (Van Aarde 1995:32, 42).\nDie verhouding tussen die Bybel en die kerk is vir Barth ’n gegewe wat vergelyk kan word met die verhouding tussen kinders en hulle moeder. Wanneer kinders moet verduidelik waarom ’n spesifieke vrou hulle moeder is, kan dit nie verduidelik word anders as om herhaaldelik net sê dat dit so is nie (Van Aarde 2012).\nDie Bybelskrywers was volgens Barth nie geïnspireer of uitsonderlik begaafd nie. Hulle woorde word geglo vanweë die inhoud van hulle spreke oor God waartoe hulle geroep is. Barth verwerp alle destyds bestaande inspirasieleringe. Die geïnspireerdheid van die Bybel word verwerp. Die Bybel is nie ’n heilige objek wat verafgod moet word en tussen mense en God staan nie. Die Woord van God is gebeure, lewende verkondiging soos met die prediking, sakramente en die lewe van die Kerk as liggaam van Christus (Van Zyl 1944:127–128). Om te glo aan inspirasie is om te glo dat die Bybel God se Woord is. Dit kom neer op die erkenning van God se soewereiniteit om so tot mense te spreek. Inspirasie kan dus nie staties wees nie, maar gedurige handeling van die genadige God wat die Bybel opnuut vir ons sy Woord laat word. Wanneer dit gebeur val God se Woord en die mensewoord van die Bybelse getuie saam. Die falende en fouterende mensewoorde word deur God se genade alleen geheilig en geregverdig. Barth se verstaan van inspirasie kom in hierdie opsig neer op ’n woordelikse inspirasie, maar dan nie so dat die mensewoorde onfeilbaar word in terme van taalkunde, historiese of teologiese karakter as mensewoord nie. Die falende en feilbare mensewoorde word deur God in diens geneem ondanks die feilbaarheid daarvan en tot Woord van God gemaak (Van Zyl 1944:132–134).\nAndries van Aarde stem hiermee saam, maar nuanseer dit ’n bietjie anders. Vir hom aanvaar gelowiges die Bybel as geloofsboek, nie omdat die kerk ’n formele inspirasieleer het nie, maar omdat die Bybel ontstaan het uit die kerugma en tot kerugma lei, bestudeer word ter wille van kerugma en gelees word met die oog op outentisiteit van gelowiges. Wat erken moet word is dus dat die Skrif op hierdie indirekte wyses na ons toe kom en, ten spyte van feilbaarheid en foute, die essensiële getuienis oor Christus bied (Van Aarde 2004:510–511). Met verwysing na Schleiermacher verduidelik Van Aarde dat inspirasie nie net te maak het met die oorspronklike bekendmaking van Christus nie, maar te make het met die geheel van God se handelinge deur die Gees. Dit sluit die geheel van die ontstaansprosesse van die Bybelse dokumente in, sowel as die totstandkoming van die kanon en uiteindelik die Bybel, maar ook voortgaan in die verkondiging as uitleg (soos Barth ook sê) en die wek en versterk van geloof daardeur. Die Bybel propageer nie menslike ideale nie en ook nie goeie etiese reëls nie, maar die waarheid van die evangelie van versoening wat ’n appèl tot hoorders rig. God inspireer verkondigers en deur hulle woorde word ander deur God geïnspireer om te glo. Hoedat hulle die verkondiging as Woord van God aanvaar, kan hulle self nie verklaar nie. Hierdie sirkelproses staan bekend as die ‘selfgeloofwaardigheid’ (outopistie) van die Skrif (Van Aarde 2004:511–512).\nDie gesag van die Bybel is vir Barth nie geleë in die kanon as lys gesaghebbende boeke nie, maar in die saak waarna verwys word, naamlik die openbaring van God in Christus Jesus (Van Zyl 1944:134). Hervormde teologie het egter altyd duidelik onderskei tussen die normerende gesag van die Skrif (norma normans) en die ondergeskikte, genormeerde gesag van die belydenisskrifte (norma normata). Die belydenisskrifte word net soos die Bybelse tekste nie as tydlose geskrifte beskou nie, maar in terme van hulle historiese omstandighede uitgelê (Breytenbach 1989:334). Daarom is daar gepraat van die belydenisskrifte as simbole van die kerk (Engelbrecht 1944a; 1944b; 1944c) en kon verskille tussen belydenisskrifte aangetoon word (Engelbrecht 1989).\nVan Aarde stem met Barth saam dat die gesag van die Skrif verband hou met die kerugma eerder as met ’n formele inspirasieleer. Die Bybel het ontstaan uit die kerugma en lei weer tot kerugma. Die Skrif is nie op sigself kerugma nie en daarom ook nie die grond vir geloof in Christus nie. Geloof is eerder die grond van die gesag van die Skrif. Dit is nie die Skrif wat geloof wek nie, maar die kerugma (Van Aarde 2004:510).\nDie gesag van die Bybelse dokumente wat lesers met die kerugma konfronteer, moet telkens weer bevestig word in ’n dinamiese proses waar die Bybel in die geloofsgemeenskap gelees word op so ’n manier dat die Bybel anderkant homself na God wys. Hierdie proses staan bekend as kontekstuele funksionaliteit en word medebepaal deur die kulturele konteks, omdat die betrokke geloofsgemeenskap se inhoudsvulling van die begrip kanon afhang van wat hulle as kanon gebruik en die funksie wat hulle daaraan toeken (Venter 1998:506–507).\nHoewel die Reformatore gepoog het om juis na die gesaghebbende of oudste teks te soek as toepassing van die ad fontes en sola scriptura beginsels, het die verbinding van die kanon aan een gefikseerde teks in die ortodoksisme ontaard in sienings oor foutloosheid en inspirasie. Dit het weer in beide gevalle ’n bepalende effek gehad op Skrifbeskouing en teologie. Tekskritiese navorsing het egter aangedui dat dit nie moontlik is om een bepaalde vorm van die teks uit te lig as die kanon of oorspronklike teks nie. Daar moet rekening gehou word met ’n pluriformiteit van tekste weens die veelvoud van manuskripte uit verskillende tekstradisies en die gevolglike groot aantal variante lesings wat voorkom (Venter 1998:507–509). Die geweldige hoeveelheid tekste en teksvariasies bevestig dat kanon nie net op tekstuele vlak as lys van boeke teoreties gewerk het as norma normata van geloofsgemeenskappe nie. Sosio-godsdienstige faktore het bepaal hoe ’n bepaalde vorm van die tradisie sou lyk. Dit was dus ’n funksionele kanonisiteit. Dit bepaal nie alleen die tekstuele oorlewering nie, maar ook hoe die tekste in die bepaalde geloofsgemeenskap as kanon gebruik sou word. Dit gaan dus oor ’n lewende tradisie wat telkens by nuwe omstandighede aangepas is en nie as fossielagtige gefikseerde kanons nie (Venter 1998:511–512).\nHierdie aspekte, sowel as meer onlangse kritiek op die andro-sentriese formulerings in die Bybelse tekste uit feministiese kringe, asook uit die lesersgeoriënteerde benadering, het die kulturele bepaaldheid beklemtoon. Dit het meegebring dat die tekste al meer verstaan is as menslike produk wat kultureel bepaal en begrens is. Daarmee is die ‘gesag’ van die Bybel bevraagteken. Daarop kan egter net geantwoord word met die belydenis dat God juis nie anders as deur mensewoorde na mense toe kom nie (Venter 1998:506, 511–512).\nIn die huidige tyd is die gebruik van die Bybel as kanon ook nie staties nie en lesers word steeds gedwing om vanuit hulle eie sosio-kulturele konteks opnuut ’n metafoor oor God te produseer wat vir hulle geldig is binne hulle leefwêreld. Dit is belangrik om raak te sien dat die kanon dus nie in die Bybel geleë is nie, maar in die gelowige gebruik van die Bybel (Venter 1998:525). Geloof is die sine qua non vir die lees en verstaan van die Skrif op so ’n wyse dat God in Jesus Christus opnuut tot spreke kom (Buitendag 2008:1149).\nDie verhouding Ou en Nuwe Testament\nVolgens Barth spreek die Ou Testament profeties oor Christus se koms en die Nuwe Testament getuig van die vervulling daarvan (Van Zyl 1944:124–125). Die belofte-vervulling skema is egter nie ’n bevredigende antwoord op die vraag na die verhouding Ou en Nuwe Testament nie. Een van die redes daarvoor is die verskeidenheid van dokumente en teologieë teenwoordig in die Bybel, sodat daar nie eens sprake van ’n eenheid binne die Ou of Nuwe Testamente self is nie, wat nog tussen die twee Testamente. In hierdie verband kan hoogstens gepraat word van eenheid in verskeidenheid, en dikwels dring die verskeidenheid hom sterker op die voorgrond as die eenheid. Verskeidenheid hoef egter nie negatief beoordeel te word nie, maar kan beskou word as die dinamiek van God se handelinge en mense se antwoorde daarop (Pelser 1989:447). Tog is dit opvallend dat die Nuwe Testament die Christusgebeure grotendeels verstaan vanuit die Ou Testament as verwysingsraamwerk.\nDaar was verskeie pogings om ’n samehang tussen die twee Testamente aan te dui, wat verband hou met kanonbeskouing, soos byvoorbeeld die kanon in die kanon. Daar kan drie verskillende gestaltes van die kanon in die kanon onderskei word (Pelser 1988:394):\nfisiese verkorting van die kanon aan die hand van ’n beginsel, soos Luther se Sachkritik met sy Was Christum treibet-beginsel\nordening van die geskrifte na aanleiding van ’n kanonieke sentrum met konsentriese sirkels rondom, van meer na minder kanoniek. Die kanon bly onveranderd.\ndaadwerklike soeke na ’n kernsaak (Sachmitte) in die kanon as maatstaf. Vir die Nuwe Testament sou dit kon wees die Pauliniese evangelie, of die verkondiging van Jesus, Paulus en die Johannesevangelie. Latere geskrifte met spore van Frühkatholizismus sou uitgesluit wees van gebruik omdat hulle nie draers van die Sachmitte is nie.\nPelser, saam met Sanders, neem as vertrekpunt dat die kanon pluriform is. Dit verwoord die feit dat daar in die Bybel ’n verskeidenheid van teologieë, sowel as ontwikkelinge van hierdie teologieë voorkom. Indien hulle versoenbaar sou wees of beskou word om almal gelyke impak op die teologie en geloof sou hê (soos by Brevard Childs), sou daar geen hermeneutiese probleem wees nie. Die verskeidenheid is egter nie versoenbaar nie, die verskillende teologieë kan ook nie op gelyke voet naas mekaar gehandhaaf word nie en sekere paradokse bly problematies. Dit geld nie net randsake nie, maar sake van sentrale belang. Pelser meen grootskaalse harmonisering is prinsipieel onaanvaarbaar en beskou dit as utopiese wensdenkery. Die kerklike praktyk wys harmonisering is nooit werklik met sukses deurgevoer nie. Die pluriformiteit van die kanon leen hom tot pluriforme aanwending. Dit verklaar die verskillende kerke en sektariese strominge weens verskillende interpretasies, aksente en ideologiese seleksie van wat beskou sou word as bepaalde kerntekste wat as hermeneutiese vooronderstelling dien. So bevestig die praktyk Käsemann se gevolgtrekking oor die kanon, naamlik dat die kanon eerder die verskeidenheid van denominasies begrond as die eenheid van die kerk (Pelser 1988:389–391).\nDie verskeidenheid in die kanon kan toegskryf word aan drie sake (Pelser 1988:392):\nVerskillende hermeneutiese pogings in die Nuwe Testament om die Jesus-saak te verstaan met verskillende aksente oor wat geglo moet word.\nOntwikkeling het plaasgevind binne die verskillende verstaanspogings. Watter stadium van ontwikkeling sou geldend wees?\nKanonisering omsluit die verskeidenheid met sy teenstrydighede formeel in een geheel.\nDit is so omdat daar in die eerste eeu al geen normatiewe vorm van Christendom bestaan het nie. Eerder as ’n suiwer of ortodokse Christendom, was daar gewoon verskillende vorme van Christengroepe wat gekompeteer het vir volgelinge. Daar was teologies geen algemeen geldende norm vir kanonvorming nie (Pelser 1988:391–393).\nDat sekere Bybelse geskrifte in die kanon ’n groter invloed as ander uitgeoefen het om die kerk se geloof te vorm, kan aanvaar word (Van Aarde 2001:156). Die gevaar van ’n gemaklikheid met ’n kanon in die kanon kom neer op reduksionisme met die gevolglike neiging tot intoleransie jeens die diversiteit van geloofsuitinge aanwesig binne die kanon (Van Aarde 2001:157). Die diversiteit in die Bybel het te make met die verskeidenheid van literatuursoorte, tradisies en boodskappe. Eerder as te streef na harmonisasie behoort die diversiteit waardeer te word as getuienis van die reikwydte van God se liefde, wat nie deur sisteme ingeperk word nie. Tog bly die kerugma die wesenlike eenheid van die Bybel (Van Aarde 2004:513). Kanonisiteit is derhalwe nie so wesenlik as die bediening van die versoening nie en is hoogstens ’n saak van kerklike belydenis (Van Aarde 2012).\nNog ’n voorbeeld is die gedagte van ’n kanon agter die kanon, soos deur Andries van Aarde voorgestel. Vir Van Aarde (2001:157) is die diversiteit van geloofsuitinge oor die Jesusgebeure in die kanon nie problematies nie, maar wel wanneer daar geloofsuitinge na vore kom wat ’n vervreemding van die Jesussaak meebring. In hierdie verband is hy dit eens met Luther se kanon in die kanon, wat Jesus in die voorgrond geplaas het en die Jesusgebeure as God se regverdiging as maatstaf gebruik het.\nVan Aarde (2001:157–158) verkies egter om saam met Willi Marxen te praat van die kanon agter die kanon,6 eerder as kanon in die kanon. Met ‘agter’ word ’n materiële en historiese prioriteit aangedui. Van Aarde verwys na Luther se ‘Christus predigten und treiben’ maatstaf, wat vir Luther die aanduiding van apostolisiteit was. Vir beide Luther en Van Aarde is hierdie maatstaf die Pauliniese verkondiging van God se regverdiging van sondaars deur geloof in die Jesusgebeure alleen (vgl. Rom 1:7). Dit strook met Pannenberg se oordeel dat Luther se Sache der Schrift, die persoon en geskiedenis van Jesus nie meer vir ons historiese bewussyn in die teks geleë is nie, maar ‘… muβ hinter ihnen erschlossen werden (Panneberg in Buitendag 2008:1141)’.\nHierdie uitgangspunt van Van Aarde is van groot belang vir die Hervormde Skrifbeskouing. Hiermee word aangedui dat dit nie die kanon is wat vir die kerk as primêre gesag geld nie, maar die Jesus-saak, Paulinies opgesom as die regverdiging deur geloof alleen. Saam met Willi Marxen meen Van Aarde tereg dat die Bybel nie in die plek van Jesus as ‘die’ openbaring behoort te staan nie, want die Christendom is ’n godsdiens gebaseer op ’n historiese persoon en nie ’n boek nie. Hy stem met David Tracy saam dat die Christendom ’n godsdiens van die opgestane Jesus is. Die Jesusgebeure het spore in die Nuwe Testament gelaat, en via hierdie tekste moet daar teruggevra word na die normerende kodifisering van die Jesusgebeure. Die soeke na die normatiewe Jesusgebeure via die tekste dui op die tradisie-aard, asook die histories-oorgelewerdheid van die Christelike verkondiging. Vir Christene is die Jesusgebeure die gebeure van God se koms na mense. Dit sluit nie die Ou-Testamentiese geskrifte uit nie. Van Aarde (2012) bring dit in verband met wat Pieter Venter (1998:527) die goeie nuus van Jesaja (40:9) noem. In die verhale oor Jesus ontmoet gelowiges God steeds. Deur hierdie interaksie met Jesus word God dus God vir die mense. Hierdie interaksie waarmee God verstaan word as God vir mense is die Jesus-saak, wat begin het met die voor-Pase Jesus en voortgesit word in die na-Pase verkondiging van Jesus, wat wyer loop as die eerste eeu en steeds voortgaan. Hoewel Christene van God se koms na mense verneem deur die Bybelse tekste, is dit nie die Bybel nie maar God as die komende wat die primêre gesag in die kerk is (Van Aarde 2001:148–149). Danksy histories-kritiese ondersoek kon Nuwe-Testamentici tot ’n groot mate die waarskynlike woorde en dade van Jesus vasstel, asook die geloofsuitinge van Jesus se volgelinge, wat gesamentlik opgeneem is in die kerugma naspeur en die wesenlike Jesus-saak dekodeer, sodat gelowiges vandag steeds kan deelneem aan die Jesus-saak (Van Aarde 2001:150).\nPelser wys dat die identifisering van so ’n kanonkriterium ’n onvermydelike sirkelgang bevat weens teenstrydighede in die Nuwe Testament: die kriterium word aan die Nuwe Testament ontleen en dan word die Nuwe Testament krities daaraan getoets. Hoe paradoksaal dit ook al mag klink, respekteer hierdie werkswyse die kanon op sy grondigste en op gepaste wyse omdat dit in die kanon as formele identiteit slegs relatief geïnteresseerd is. Hy stel dit verder dat die keuse vir ’n Sachmitte onvermydelik is en bepaal word deur die diversiteit in die Nuwe Testament, hermeneutiese vooronderstellings en kenteorie, en ’n nuwe werklikheidsverstaan wat deur veranderde omstandighede meegebring word. So ’n kriterium of hermeneutiese sleutel kan egter nooit eens en vir altyd absoluut geldig wees nie. Die kontrole van so ’n kanonbeginsel word gevind in teologies-wetenskaplike diskussie daaroor. Die kanon behoort egter nie verklein te word nie omdat ons die hele kanon nodig het om die kanon in/agter die kanon te onderskei en eensydigheid te voorkom (Pelser 1988:396–401).\nPieter Venter meen egter dat ’n kanon in die kanon neerkom op dekanonisering van die kanon. Kanonisering kan as hipersentrisme beskryf word, wat in ’n dialektiese verhouding staan tot die hiposentrisme van dekanonisering. Hy sien raak dat alhoewel leerstukke kan verouder en gedekanoniseer kan word, dit nie met die Bybel as geheel gebeur nie. Dit is belangrik om raak te sien dat by dekanonisering die probleem nie by die inhoud lê nie, maar by die status wat ’n gemeenskap aan ’n bepaalde kanon soos die Bybel toeken en hoe hulle hierdie status formuleer. Die algemene konsepte van kanon, kanonisiteit en kanonisering impliseer dat daar nie iets soos die kanon is nie. Daar is kanons, elk met hulle eie normatiewe aansprake en hulle staan meestal in opposisie met mekaar. Selfs profane tekste of narratiewe kan die rol van ’n godsdienstige kanon oorneem en van sy posisie stroop. Dekanonisering beteken dan die geleidelike proses waardeur ’n bestaande kanon ongeldig gemaak word. Aan die ander kant is dit ook so dat ’n gekanoniseerde teks noodwendig ’n dialektiese dekanoniseringsproses veroorsaak. Om in momentum te bly moet die leemtes met betrekking tot die bestaande kanon gevul word deur byvoorbeeld interpretasie en nuwe kontekstualiserings (Venter 2006:1385–1388).\nDie eiesoortige Barthiaanse tipe Skrifbeskouing wat in die Hervormde teologie ontwikkel het, is een van die kosbare winspunte van die Hervormde teologie. Natuurlik strek die wortels daarvan veel dieper as Barth se Skrifbeskouing na ons Reformatoriese erfenis. Daarom is dit betreurenswaardig dat sommige Hervormde teoloë en predikante on-Reformatoriese outoritêre fundamentalistiese of fondamentalistiese Skrifbeskouings huldig wat die Barthiaanse Skrifbeskouing bedreig, en daarmee saam die groei en diversiteit van die Hervormde teologie aan bande lê (Van Eck 2008:1159).\nBreytenbach, A.P.B., 1989, Enkele aspekte van Skrifbeskouing, HTS Teologiese Studies 45(2), 328–334. https://doi.org/10.4102/hts.v45i2.2264\nBuitendag, J., 2008, ‘God met ons’–gelowig nagedink oor die Skrif, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 64(3), 1131–1154. https://doi.org/10.4102/hts.v64i3.67\nEngelbrecht, B.J., 1989, ‘’n Vergelyking tussen die teologie van die Nederlandse Geloofsbelydenis en die Heidelbergse Kategismus’, HTS Teologiese Studies 45(3), 626–644. https://doi.org/10.4102/hts.v45i3.2312\nEngelbrecht, S.P., 1944a, ‘Die Nederlandse Geloofsbelydenis as simboliese dokument Deel I’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 1(2), 80–95. https://doi.org/10.4102/hts.v1i2.3314\nEngelbrecht, S.P., 1944b, ‘Die Nederlandse Geloofsbelydenis as simboliese dokument Deel II’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 1(3), 109–114. https://doi.org/10.4102/hts.v1i3.3318\nEngelbrecht, S.P., 1944c, ‘Die Heidelbergse Kategismus as kerklike simboliese geskrif’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 1(4), 160–173. https://doi.org/10.4102/hts.v1i4.3327\nGemser, B., 1944, ‘Maartin Luther oor hoe noodsaaklik dit is om Latyn, Grieks en Hebreeus te leer’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 1(4), 178–186. https://doi.org/10.4102/hts.v1i4.3328\nPelser, G.M.M., 1988, ‘Die kanon in die kanon as hermeneuties-teologiese probleem’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 44(2), 388–403. https://doi.org/10.4102/hts.v44i2.2218\nPelser, G.M.M., 1989, ‘Die Bybel aan die universiteit en in die kerk’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 45(2), 442–450. https://doi.org/10.4102/hts.v45i2.2287\nVan Aarde, A.G., 1995, ‘Kerk en Teologie op pad na die derde millennium: Gedagtes oor die kontekstualisering van die dialektiese teologie in ‘n plurale samelewing’, HTS Teologiese Studoes/Theological Studies 51(1), 39–64.\nVan Aarde, A.G., 2001, ‘The “cause of Jesus” (Sache Jesu) as the Canon behind the Canon’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 57 (1&2), 148–171.\nVan Aarde, A.G., 2012, ‘The use and origin of the (Old and) New Testament as Christianity’s canon’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 68(1), Art. #1262, 1–8. https://doi.org/10.4102/hts.68i1.1262\nVan Aarde, A.G. & Dreyer, T.F.J., 2011, ‘Die pendule subjektiwiteit-objektiwiteit in die teologie van Theuns Dreyer – ‘n dialoog’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 67(3), Art. #1172, 1–11. https://doi.org/10.4102/hts.v67i3.1172\nVan der Merwe, P.J., 1989, ‘Prof dr F J van Zyl as mens, kerkman en godsdiensfilosoof’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 45(2), 231–252. https://doi.org/10.4102/hts.v45i2.2253\nVan Eck, E., 2008, ‘Een teks – meerdere betekenisse: Hoe lees ons die Bybel?’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 64(3), 1155–1185. https://doi.org/10.4102/hts.v64i3.82\nVenter, P.M., 1998, ‘Wat beteken “kanon” vandag?’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 54(3 & 4), 505–528. https://doi.org/10.4102/hts.v54i3/4.1424\nVenter, P.M., 2006, ‘Kanon: Eenheid en diversiteit’, HTS Teologiese Studies/Theological Studies 62(4), 1369–1393. https://doi.org/10.4102/hts.v62i4.394\n1. HTS Teologiese Studies Volume 1 het in 1943 verskyn en Volume 3 in 1944. Hierdie artikel dek dus nie die afgelope 100 jaar nie en ook nie ander kerklike dokumente soos sinodale notules, verslae, kategeseboeke en Bybelstudiehandleidings of artikels in kerklike tydskrifte nie.\n2. Hierdie verloop hang natuurlik saam met die oorgang van die modernisme tot die na-modernisme.\n3. Om die rubrieke van Barth se Skrifbeskouing en die ontwikkeling daarvan binne die geskiedenisverloop van eksegetiese metodes, die beweging van modernisme na na-modernisme, die politieke geskiedenis in Suid-Afrika en die teologiese fakulteit se geskiedenis aan te dui, sou te omvangryk wees. Die skrywer veronderstel dat lesers met hierdie agtergrond vertroud is.\n4. Om hierdie rede word daar ook verwys na teoloë van verskillende departemente aan die fakulteit, sonder om die departemente weer te vermeld. Verder kan lesers aan die hand van publikasiedatums aflei of uitsprake plaas n.a.v. ontwikkeling van eksegetiese metodiek, modernisme of na-modernisme en die politieke ontwikkeling in Suid-Afrika en die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika.\n5. Opmerklik dat in Volumes 2 en 3 van HTS een artikel verskyn van prof. S. P. Engelbrecht (1944a; 1944b; 1944c) oor die Nederlandse Geloofsbelydenis as simboliese geskrif en in Volume 4 een oor die Heidelbergse Kategismus as kerklike simbool (my kursivering). Hierdie simboliese aard van die belydenisskrifte dui daarop dat die Hervormde teologie dit op ’n ander vlak beskou as die Bybel, die norma normans. In HTS Volume 1 No. 4 verskyn ’n artikel van prof. Gemser (1944:178–186) oor Luther se siening van die noodsaak om Latyn, Grieks en Hebreeus te leer. Kennis van die brontale was deurentyd belangrik geag in die Hervormde benadering tot Bybeltekste.\n6. Van Aarde beskou Luther se benadering nie as kanon in die kanon nie.


18 Januarie 2012\tAfrikaansmediumskole in Fochville word van vanjaar af deur die Gautengse onderwysowerhede gedwing om op eie koste ook leerlinge in te neem wat in Engels onderrig wil word, ‘n voorloper, volgens AfriForum, wat lei tot die uiteindelike onderrig slegs in Engels. Sedert die middel tagtigerjare is wyd in die media en in akademiese kringe menings gelig oor ‘n toekomstige grondwetlike model wat tegelyk individuele regte en die regte van groepe sou ondervang en verskans. Onderwys het elke keer die lys van sulke regte gehaal. Uit hierdie tyd het ‘n verslag van die staatkundige komitee van die Presidentsraad veral twee begrippe op die agenda geplaas wat bykans ‘n dekade lank behoorlik deurtrap is, naamlik korporatiewe federalisme of selfbeskikking, en konsosiatiewe demokrasie. Korporatiewe federalisme is in wese ‘n vorm van selfbeskikking wat ‘n volk geniet wat nie in die eerste plek op ‘n geografiese grondslag geskoei is nie, maar op grond van ‘n groepidentiteit. Sou die Afrikaner, as voorbeeld, korporatiewe selfbeskikking gekry het, sou daar tipies ‘n Afrikanerowerheid wees wat eerder oor mense as grondgebied heers, en die Afrikaner oor tipiese Afrikanersake sou regeer soos onderwyssake en kultuursake. Konsosiatiewe demokrasie kom grootliks op dieselfde beginsels neer en het daartoe gelei dat dit na willekeur as wisselvorm gebruik word, en eintlik slegs die akademici ‘n onderskeid getref het. Die politieke dood in die pot hiervoor sou uiteindelik waarskynlik wees dat die begrippe as ‘n uitbreiding van die eiesake-begrip van die driekamerpalement beskryf is. Die driekamer was onverskoond op ‘n rassegrondslag geskoei, terwyl die volkeregtelike beginsels wat enige vorm van selfbeskikking betref, ras uitsluit. Teenstanders van die gedagtes van korporatiewe selfbeskikking het dit dan ook voortdurend verdag probeer maak deur die rassevlag daaroor te hys. Die steun wat die NP destyds uit bruin geledere begin trek het, en die afkeer in die driekamerstelsel, het waarskynlik ‘n belangrike oorweging geword om korporatiewe en konsosiatiewe begrippe a politiek inkorrek te beskou. Selfs in die periode tussen die inwerkingstelling van die tussentydse grondwet en tydens die onderhandelinge van ‘n finale grondwet het dié begrippe nog baie aandag geniet, onder meer via prof. David Welsh, politieke wetenskaplike van die Universiteit Kaapstad. In 1994 haal Die Burger hom soos volg aan, nadat die koerant ‘n paar maande vroeër ‘n beroep op die politieke wetenskaplikes gedoen het om voorleggings op te stel oor korporatiewe selfbeskikking:\n“As die sentralisasie en monopolisasie van mag die probleem is, en groter pluralisasie van die staat en die samelewing is ‘n deel van die oplossing, kan verdere verspreiding van soewereiniteit bepleit word. Meer aandag behoort gegee te word aan die moontlikhede van korporatiewe federalisme, dus ‘n nie-territoriale vorm van federalisme wat omskrewe magte aan (gewoonlik kulturele) groepe verleen om hul eie sake te beskerm en te bevorder. Beginsel 12 van die tussentydse Grondwet onderskryf ‘kollektiewe regte van selfbeskikking’’ vir groepe in die burgerlike samelewing, onder meer wat taal, kultuur en godsdiens betref. As dit die grondwetskrywers se erns is om uitdrukking aan dié beginsel te gee moet die magte van sulke groepe omskryf word. In die Belgiese geval is die magte wyd: Kulturele gemeenskappe beheer onderwys en ‘verpersoonlikte sake’, wat gedefinieer word as sake waarin taal ‘n belangrike plek in die lewering van regeringsdienste beklee. Dit sluit gesondheidsorg en baie maatskaplike dienste in. Daarby het die Belgiese parlement ‘n ‘waarskuwingklok’ wat parlementslede van ‘n bepaalde taalgroep toelaat om hangende wetgewing tot ‘n gevaar vir die taal se belange te verklaar. Daardeur kan hulle die wetgewing minstens tydelik keer. Die probleem in Suid-Afrika is dat ons elf tale het en dat enige struktuur wat met die Belgiese stelsel ooreenkom, byna vir seker ‘n ‘Pandora se kis’ van strydige eise sal oopmaak. In beginsel kan daar egter geen beswaar teen kulturele rade wees nie, op voorwaarde dat hulle demokraties verkies word. Godsdiens is deel van kultuur, en ‘n saak kan mutatis mutandis (met die nodige veranderings) daarvoor uitgemaak word dat godsdiensgroepe volgens wet die reg behoort te hê om geraadpleeg te word oor wetgewing en ander kwessies wat godsdiens(te) raak. Ander sake is: •\tDeelname van minderhede aan die administrasie: Die doel behoort ‘n administrasie (nasionaal, provinsiaal en plaaslik) te wees waarin die personeel op alle vlakke min of meer met die demografiese samestelling van die bevolking in die betrokke eenheid ooreenkom. Presies dieselfde norm geld in die geval van geslag.\nVoorbeelde van korporatiewe en konsosiatiewe selfbeskikking kom wêreldwyd in verskillende vorme voor, en sommiges is waarskynlik min of meer wat oud-president FW de Klerk in die oog gehad het met die begrip van wigte en teenwigte. Hieronder tel die gewaarborgde setels wat die Maori’s en die pre-Indiese inheemse bevolking van Indië in die onderskeie nasionale parlemente het. Die Maori’s het ook ‘n stelsel wat op min of meer ‘n Maori-parlement of -kongres neerkom. Dit sluit dikwels aan by die volkeregtelike beskerming wat aan inheemse bevolkings verleen word. Geografiese entiteite soos hartlande soos Orania en Kleinfonten, of ‘n veelheid reservate, kan deel van die korporatiewe opset uitmaak maar is nie ‘n voorvereiste nie. ‘n Interessante juridiese manifestasie is nou besig om in die VSA te ontwikkel in die vorm wat die Sharia vir Moslems in die VSA in die howe ingevoer word. Die Moslems maak nie net sowat een persent van die VSA se bevolking uit nie, maar is in baie opsigte lynreg in stryd met die vryheidsbeginsels van die Amerikaanse grondwet. Boonop, argumenteer die teenstanders van Sharia in die VSA dat Moslems wat na die VSA uitwyk, dit juis gedoen het om aan die onderdrukkende beperkings van Sharia te ontsnap en die vryhede van die VSA te geniet. Nogtans, wys die grondwetkenners dit uit, het hul studie getoon dat die Sharia in minstens 50 gevalle voorrang bo die grondwetlike regte gekry het. Hoe diepliggend die kwessie is, blyk daaruit dat die deelstaat Oklahoma ‘n wetswysiging deurgevoer het om Sharia in daardie staat te verbied. ‘n Federale appèlhof het die wysiging egter pas ongrondwetlik verklaar. Groepregte manifesteer in die Volkereg in verskillende vorme, soos die regte van inheemse bevolking en minderheidsregte. Dwars oor die wêreld kwalifiseer ‘n ongelooflike aantal gemeenskappe om as die oorspronklike inheemse bevolking bekend te staan. Die definisie bepaal kortliks dat die groep die eerste bewoners van die betrokke land of streek moes wees. Voorts meld die definisie dat hulle dikwels deur latere aankomelinge oorheers word, veral getalsgewys.\nMeestal word inheemse groepe se staatkundige regte egter deur gewone minderheids- en ander groepregte wat as deel van die Volkereg geld ondervang, omdat dit dikwels moeilik is om te bepaal wie nou werklik die oorspronklike inwoners was. Die Europese Unie stel as voorwaarde dat etniese minderhede selfbeskikkingsregte moet hê voor ‘n staat vir lidmaatskap oorweeg kan word. Turkye se eeuelange onderdrukking van minderhede, soos die Koerde, en selfs volksmoord soos met die Armeniërs en Assiriërs bemoeilik Turkye se strewe om ‘n lidland van die EU te word. Dieselfde vereistes is aan Spanje gestel wat tot outonomie vir die Baske en Kataloniërs gelei het, maar is nie aan Frankryk gestel nie waar minderheidstale aan die verdwyn is. In die jongste tyd is die Skotse strewe na onafhanklikheid wat vanuit die Skotse parlement uitgaan, dikwels in die nuus. Die finale grondwet het egter verwagtinge aan ‘n vorm van korporatiewe of konsosiatiewe selfbeskikking min of meer in die sand laat uitloop. Tydens die kort bestaan van die Volkstaatraad het verskeie voorleggings, onder meer dié van prof. Willie Breytenbach, nog daarna verwys. Die werklike aftog wat dié begrippe geblaas het, was egter reeds tydens die Kemptonparkse onderhandelinge. Die volle verhaal van hoe bykans elke persoon wat namens of vir die regering en die NP in hul voorleggings hierna verwys en die voordele en noodsaak hiervan uitgewys het, maar dit nie in die onderhandelings self neerslag gevind het behalwe deur betreklike klein Afrikanerpartye nie, sal moontlik eendag openbaar word. Intussen bly dit deel van die groeiende aantal sake wat internasionaal bekend staan as die “uncomfortable truth.” In Suid-Afrika het hierdie begrippe skielik politiek inkorrek geword en het die nuwe literatuur hieroor bykans opgedroog. Tog onlangs. Mnr. Roelf Meyer het die afwyking later verskeie kere verduidelik deur te meld dat geoordeel is dat dit beter sou wees om groepbelange te beskerm deur die kollektief van individuele regte. Hierdie rasionaal hou egter nie met die volkereg steek nie, ook nie soos dit later ontwikkel het soos met die Internasionale Geregshof se erkenning van Kosovo se onafhanklikheid na ‘n eensydige onafhanklikheidsverklaring van Serwië nie. In die praktyk moet minderhede deurlopend ‘n stryd voer om nie deur kruipende sentralisering die slagoffers van meerderheidstirannie te word nie. In Suid-Afrika was die doodsteek van groepregte dat individuele regte as liberaal, en groepregte, anders as in Europa, as konserwatief beskou word. Volkeregtelik maak individuele en groepregte egter saam menseregte uit, soos ook blyk uit die naam van die Afrikakommissie vir Mense- en Groepregte. In Europa is dit dikwels die linkervleuel wat groepregte die hardste dryf, en die Franse Parlement kon onlangs slegs met die steun van die linkses die regse teenkanting te bowe kom om ‘n resolusie te aanvaar wat die ontkenning van die Armeense volksmoord strafbaar maak. Pas het ‘n linkse Nederlandse parlementslid ‘n beroep op die Nederlandse Minister van Buitelandse Sake gedoen om ‘n kulturele attaché in Irak se selfregerende Koerdistan te vestig.\nOnderdrukte minderhede soos die Koerde in Turkye word dikwels aangemoedig om internasionale forums soos die Veiligheidsraad en sy strukture te benut om hul saak te stel, eerder as om die wapen op te neem. Die lotgevalle van sulke groepe word gewoonlik ook simpatiek aangehoor, veral wanneer die buitelandse media dit beet kry. Die Afrikaner begin-begin ook reeds in die buitelandse pers sulke publisiteit kry, soos die periodieke plasing van artikel oor plaasmoorde. Met die ANC se eeufeesvieringe was dit duidelik dat die ANC se wittebrood met die internasionale pers al erg glas verloor het. In Suid-Afrika word wel dikwels aandag gegee aan die manifestasie van groepregte wat as minderheidsregte bekend staan, en het die grondslag gevorm van die uitspraak waarvolgens Julius Malema in die gelykheidshof aan haatspraak skuldig bevind is. In ‘n verstommende vertoon van negrofilie het sommige Afrikaners self egter geweier om die Afrikaner as kwesbare minderheid te erken. Intussen was dit egter op die tuisfront baie stil oor hierdie aspek, tot ‘n sameloop van regeringsaksies wat as bedreigend vir Afrikanerbelange, ook kulturele belange, dit weer laat opduik het. Dit volg op die opbou van al hoe meer tekens van die diktatuur, selfs die hegemonie van die meerderheid, waarteen prof. Welsh al in 1995, en die destydse regering se adviseurs en sy eie presidentsraad daarvoor gemaan het. Prof. Koos Malan van Tukkies het verlede jaar ‘n studiestuk gepubliseer, getiteld “Politokrasie, ‘n peiling van die dwanglogika van die territoriale staat en gedagtes vir die antwoord daarop” waarin aansienlike aandag aan korporatiewe federalisme geskenk word. ‘n Volksraad vir Boere-Afrikaners is ook gevorm na ‘n landwye verkiesing, maar die vuiste wat by minstens twee geleenthede geklap het, het waarskynlik die aandag meer hierop gevestig as die potensiële belangrikheid daarvan. Laasgenoemde het egter ook enige hoop op internasionale aanvaarding, en aanvaarding in terme van artikel 235 van die grondwet verbeur deur die rassekaart sterk te speel. Die blote wyse waarop die drywers van die projek hul Volksraadverkiesingskommissie, koppel-s en al drie woorde in hul formele skrywes gespel het, het baie Afrikaners waarskynlik ook wyd laat hou. In sy toespraak by die ANC se eeufeesvieringe het pres. Zuma ‘n oproepe vir nasionale dialoog gedoen. Nasionale dialoog en selfs die heronderhandeling van die Kemptonparkse skikking word nou al geruime tyd deur talle instansies waaronder AfriForum, by monde van mnr. Willie Spies, die Afrikanerbond en die FW de Klerkstigting bepleit. Of die land nog sonder baie pyn en die opbou van polarisasie by die punt gaan kom waar werklik ernstig dialoog gevoer en ander staatkundige opsies op die proef gestel gaan word, is egter moeilik om sommer te aanvaar. Dit beteken nie dat die huidige grondwet geen waarborge en meganismes bied nie. Grondwetkenners wys daarop dat in enige grondwetlike demokrasie, naas die onafhanklikheid van die howe as opperbewaker van die grondwet, burgerlike organisasies ‘n belangrike rol speel. Trouens, prof Welsh het dit al in 1995 sterk beklemtoon soos blyk uit die aanhaling hierbo. Juis daarom moet die manifestasie van AfriForum nooit onderskat word nie, en verdien projekte steun ver buite die organisasie se ledetal. AfriForum het pas oor die optrede van die Gautengse onderwysdepartement aangekondig dat dit die skole van Fochville van regsadvies sal bedien en reeds R50 000 skenk vir regsaksie in dié verband beloof het.\nGepubliseer in Dié Groot Debat, Die Warm Debat, Perspektief, Politiek, Filosofie & Ekonomie vorige artikelDie pothole-toets vir politieke ingesteldheidJou reaksie op die slaggate op ons land se paaie verklap dalk jou politieke ingesteldheid, reken Deon Geldenhuys\tvolgende artikel‘Afrikaners’ het nie net na wit Afrikaanssprekendes verwys"Tim du Plessis is reg dat die term Afrikaanses ‘n stille dood gesterf het en om ‘n paar redes." Christo van der Rheede reageer op Piet le Roux se vraag, "Afrikaanses is dood. En Afrikaners dan?"\t4 Kommentare\nLouis du Plessis 18 Januarie 2012 om 11:06 | Permalink INTERNASIONALISEER! 1 Die huidige beslaglegging op Afrikaanse skole wys hoe dringend noodsaaklik dit geword het om doelbewus ‘n internasionale stryd te voer, vir die nasionale erkenning bínne Suid-Afrika, van die regte van alle kulture, wat insluit die reg op moedertaalonderrig aan Afrikaanse skoliere. 2 Hierdie artikel werp ‘n helder lig op sommige wyses waarop regte vir minderhede in verskeie lande wetlik gewaarborg en prakties gehandhaaf word. Wanneer Afrikaners hulle dus tot internasionale forums wend, kan hulle met selfvertroue aanspraak maak op regte wat elders erken word.\nAdriana Stuijt 18 Januarie 2012 om 14:36 | Permalink Vandag het die ANC wetgewers in Gauteng die bevel gegee om die laaste drie Afrikaanse skole in Fochville te oorspoel met swart ‘protesteerders, ouers en onderwysers’ . Die gewelddadige aksies teen Afrikaners en hul onbeskermde kinders in klaskamers wat hulle sodoende ook aanwakker is skynbaar vir die ANC-leiers volkome onbelangrik. En dit is nie die eerste keer dat selfs die kleinste Afrikaner kinders in hul skole aangeval word deur sogenaamde ‘protesaksies’ deur die ANC-regime nie — dit het vanaf 2010 al baie tientalle kere gebeur dat Afrikaner ouers hul kinders teen sulke kwaadaardige politieke geweld moes beskerm: http://censorbugbear-reports.blogspot.com/2012/01/anc-lawmaker-orders-attacks-on-3.html\nHerman Toerien 18 Januarie 2012 om 15:20 | Permalink Hi Adiana. Dit gebeur eintlik al van voor 2010 af, bv toe die Wes-Kaap in ANC-beheer is en ‘n skool ook skielik deur “Engelssprekende leerlinge” oorstroom is – uiteindelik moes ‘n stoorkamer as klaskamer ingerig word om plek te maak. Dié saak het in die appèlhof gaan draai en omstanders moes die uitspraak aan die ouers van die “Engelssprekende leerlinge” in Afrikaans vertaal omdat hulle nie Engels verstaan nie.\nGemsbok 23 Januarie 2012 om 01:57 | Permalink Afrikaners het reeds in alle opsigte die publieke ruimte in Suid-Afrika verloor. Dit kan gesien word aan die gebrek aan Afrikaners in openbare ruimtes soos munisipale kantore, howe, polisiestasies, publieke hospitale, parke en sypadjies (buiten natuurlik op Orania). Afrikaners, wat tradisioneel hul gestorwenes begrawe, moes selfs begrafplase sedeer aan die nuwe magshebbers en word daar nou “herinneringsmure” (met nissies vir die plaas van ‘n geliefde se as) agter hoë duiwelsvurkheinings op die terreine van ons kerke opgerig.\nVideo: Borrelbad in jou Cadillac!Video: Teken ‘n 3D-afdruk van jou handBoek: Wandel deur geloof\nMeeste geleesTekenprent in vraestel onnodig\n103 | 0.817\nDeel met iemandJou naamJou e-posadresDie ontvanger se e-posadresSkryf jou boodskapKyk bietjie wat kry ek op Maroela Media! Ek het gedink dit sal vir jou ook interessant wees. Die storie se opskrif is "Afrikaanse skole bedreig en grondwetlike meganismes word afgestof". Lees dit hier: http://maroelamedia.co.za/blog/die-groot-debat/afrikaanse-skole-bedreig-en-grondwetlike-meganismes-word-afgestof/.Ons wil seker maak dat jy nie ŉ rekenaar is nie.Stuur


911 | Watkykjy\nIn Snotstories deur Chopper Charlie November 15, 2004 Rek jou bek\nSuper Deluxe 3000 (Buitelandse verslaggewer) Die afgelope paar weke is ek seker meeste mense is voor die kassies genael, na wat met New York se groot zap sign gebeur het. Maar metter tyd, kom ons face it, raak ons nou ietwat gatvol vir die CNN en BBC ouens se gesigte. Big Brother is besig om al hoe meer interessanter te …\nDie volgende stuk is fokken erg subjektief en 'n persoonlike view op die fokken gemors wat die 11de September gebeur het. As jy dink dis kak, is ek fokken jammer om te hoor. Dis nou al 'n rukkie nadat iemand 'n lot aeries in die World Trade Center en die Pentago in staan en vlieg het. Die oorlog teen terrorisme, …


Game Resep vir Kersfees. Speel online free\nGame Resep vir Kersfees Online\nResep vir Kersfees\nGame Description: Dit is nie nodig om elke jaar dieselfde te berei vir Kersfees, tradisie is goed, maar wat jy nodig het om iets nuuts te probeer, en skielik het dit beter sal smaak.So laat jou ou resepte en neem hierdie nuwe een.Die enigste ding wat ons sê oor hom - hy is die vleis, sal die res hulself.\nDit is nie nodig om elke jaar dieselfde te berei vir Kersfees, tradisie is goed, maar wat jy nodig het om iets nuuts te probeer, en skielik het dit beter sal smaak.\n© playgame24.com - gratis aanlyn spel Resep vir Kersfees ()\nSpeel online flash spel Resep vir Kersfees vir gratis. Moenie vergeet om hierdie spel gradeer Resep vir Kersfees en deel hierdie speletjie saam met jou beste vriende.


BEE: Bou en laai u mobiele responsiewe e-pos gratis af | Martech Zone\nMaandag, Maart 8, 2021 Dinsdag, Augustus 17, 2021 Douglas Karr\nMeer as 60% van alle e-posse word op 'n mobiele toestel oopgemaak volgens Constant Contact. Dit is redelik skrikwekkend dat sommige ondernemings steeds sukkel om responsiewe e-posse uit te bou. Daar is drie uitdagings met responsiewe e-pos:\nE-pos diensverskaffer - Baie e-posverskaffers het nog steeds geen drag & drop-e-posvermoë nie, en dit verg dus baie ontwikkeling van u agentskap of interne ontwikkelingspan om die templates uit te bou.\nE-pos kliënte - Nie alle e-poskliënte is dieselfde nie, en die meeste van hulle gee e-posse anders as ander. As gevolg hiervan, is die toets op e-poskliënte en -toestelle 'n bedryf op sigself.\nOntwikkeling - As u HTML en CSS ken, kan u 'n redelik soet responsiewe webwerf maklik opbou ... maar om uitsonderings vir elke e-poskliënt in te bou, kan 'n nagmerrie wees. Dit vereis om met goeie ontwikkelaars te werk, of om met goed getoetsde en gewysigde templates te werk.\nDaar is nou baie plekke aanlyn waar u gratis e-possjablone wat volledig reageer, kan vind en aflaai. As u redelik goed met ontwikkeling is, kan u gewoonlik die elemente uitruil en vir u 'n mooi e-pos opstel. Die verwerking van rou kode agter 'n e-pos is nog steeds nie lekker nie, maar ... vergeet 'n styl of klas en u e-pos sal verskriklik lyk.\nEk wil graag die nuusbrief opstel Martech Zone nou al 'n rukkie en ons het eintlik ons eie e-posdiens wat op ons eie bediener loop wat sent per dollar kos in vergelyking met ander verskaffers. Met meer as 30,000 XNUMX intekenare kan ek net nie die koste van die meeste e-posdiensverskaffers regverdig nie, so ons het ons eie gebou!\nTerwyl ek 'n paar sjablone op die internet nagegaan het waarvan ek gehou het, het ek in BEE gebeur, 'n onderneming wat 'n paar fantastiese instrumente ontwikkel het:\nBEE-inprop - 'n e-posbladsy-redakteur vir SaaS-ondernemings wat volledig ingebed kan word om in hul platforms op te neem.\nBEE Pro - 'n e-posontwerp-werkstroom vir professionele e-posontwerpers om saam te werk en te ontwikkel.\nWees vry -'n asemrowende gratis e-posbouwer wat op mobiele toestelle reageer, waarmee u van nuuts af sjablone kan ontwikkel of een van die honderde gratis e-possjablone kan reageer.\nKyk na die e -pos- en landingsbladbouer van BEE\nBinne 'n uur kon ek my e-pos opstel, aanpas vir mobiele toestelle, vir my 'n toets stuur en die kode aflaai ... alles gratis!\nEerstens kies ek 'n leë sjabloon en bou dan die afdelings uit wat ek wil hê en gebruik die plekhouer-beelde. Ek sal dit inskryf Martech Zonese sjabloon sodra dit presies is waar ek dit wil hê.\nEk kyk daarna na die e-pos vir die lessenaar en maak 'n paar klein wysigings vir spasiëring en opvulling.\nEk het 'n voorbeeld in Mobile gesien en 'n paar ekstra veranderinge aangebring. Die redakteur bied die geleentheid om items vir 'n rekenaar of 'n mobiele telefoon te verberg, sodat u die mobiele ervaring regtig kan aanpas.\nToe stuur ek die e-pos direk van BEE se redakteur af:\nMet die redakteur kan u ook deursigtige agtergronde hê wat mooi lyk as u dit gebruik Donker modus op u e-pos kliënt.\nSodra alles perfek was, kon ek die volledige HTML-lêer en alle sosiale beelde wat by die koppelvlak ingesluit is, aflaai. Daar is egter 'n hele paar opsies as u inskryf vir die betaalde BEE Pro-rekening.\nSEB is op die uitkyk vir 'n opgedateerde nuusbrief van Martech Zone!\nBegin om u responsiewe e-pos met SEB op te bou\nOpenbaarmaking: ek gebruik ons SEB -aangeslote skakel in hierdie artikel.\nTags: bye-e-posredakteurbye-inpropbye proe-posredakteurgratis e-posredakteuraanlyn e-pos redakteurresponsiewe e-posredakteur


Fliekvlooi Floris se resensie: ‘Gaia’ | Maroela Media\nGabi, vertolk deur Monique Rockman, is ŉ natuurbewaarder op ŉ roetine-patrollie in ŉ wildernisgebied. (Foto verskaf)\n“In die dieptes van die oerwoud is iets aan die groei. Iets ouer as die mensdom self en dalk belangriker ook. ’n Natuurbewaarder ontdek ŉ vreemde man en sy seun wat in die wildernis leef, en daarmee saam ’n geheim wat die wêreld gaan verander.”\nDit is die loksin van die ekologiese riller Gaia, en as jy daarvoor kans sien, sal dit ŉ rolprent wees wat jy nog nooit van te vore in Afrikaans beleef het nie.\nGabi, vertolk deur Monique Rockman, is ŉ natuurbewaarder wat op ŉ roetine-patrollie in ŉ wildernisgebied ŉ kluisenaarpa en -seun teëkom wat ŉ post-apokaliptiese leefstyl volg.\nHulle het skynbaar hul eie godsdiens en staan hiervolgens in ŉ geheimsinnige verhouding met die natuur. Vele aspekte van hul bestaan is verdag, maar wanneer hul skuiling een nag deur vreemde, onmenslike wesens aangeval word, besef Gabi dat daar ŉ veel groter bedreiging in hierdie ontluikende wildernis skuil.\nGaia gaan nie oor ŉ liefdevolle aardmoeder nie. Dit is ŉ ekologiese gruwelfantasie wat die mens se geskiedenis irrelevant maak.\nDie akteurs van “Gaia” by die Silwerskermfees. (Foto: Maroela Media)\nVolgens die regisseur, Jaco Bouwer, lê die kern van die fliek juis daarin dat Gaia, as gruwelfliek ŉ storie is wat as ŉ oorlewingsdrama kommentaar lewer op die politiek van ekologie – dié van die mensdom wat in staat is om die wêreld te omvorm op maniere wat voorheen onmoontlik was, en gelei word deur ’n generasie wat ten volle bereid is om sy eie nageslag op te offer.\n“Gaia” (Foto verskaf)\n“Gaia het dus ’n portret van teologiese paranoia geword en in ’n sekere sin is dit ’n omgekeerde gruwelprent want die monster is nie buite nie maar reeds binne; ons is die monster. Iewers tussen fantasie en werklikheid word ons uitgespoeg om te besin oor hoeveel van hierdie karakters se monsteragtige visie van die natuur werklik is, en hoeveel ŉ psigotiese illusie is,” sê Bouwer.\nSedert Gaia in Maart verlede jaar op die hoog aangeskrewe South by South West-fees in die VSA gedebuteer het, het dié grensverskuiwende rolprent wêreldwyd lof en entoesiastiese resensies ontvang.\nGaia is op vanjaar se Silwerskermfees as die beste vollengte rolprent aangewys en het ook met die pryse vir die beste regisseur (Jaco Bouwer), beste grimering en haarstilering (Sulani Saayman), asook klankontwerp (Tim Pringle) en redigering (Leon Visser) weggestap. Dit het ook in Desember Variety en Forbes se lyste vir die tien beste rillers van 2021 gehaal.\nDie riller is van Vrydag op DStv Box Office te sien.\nKyk hier na Floris Groenewald se resensie van Gaia:\nAnzél kuier weer in die Boland


Rhodesgras | Landbou\nLandbou / Vra vir Faffa indeks / Rhodesgras\nWeiding vir skape op die Hoëveld\nOns het 70 hektaar grond naby, Mpumalanga. Ons kry so ±700mm reën per jaar en ons wintermaande is maar koud (-8 en kouer met tye). Ons boer met so ‘n klompie skape en wil graag die plaas optimaal benut o.a. met natuurlike weiding. Ons het 2 hektaar lusern dormansie 11 onder besproeiing wat ongeveer 9-10 maande baie goed groei. Die res van die plaas is tans onder 12ha oulandgras en die ander dele is mengsels van gewone rooigras/dekgras ens. Wat…\nVrydag 23 September 2016\nAangeplante weiding op sandgrond in Waterberge, Limpopo\nOns boer teen die Sandrivier aan die voet van die Waterberge in die Limpopo-provinsie. Ons boer met 'n kommersiële beeskudde. Ons beoog om vertikaal uit te brei en wil permanente aangeplante weiding onder spilpunt besproeiing vestig. Ons het huidiglik raaigras geplant as groenvoer en winterweiding. Die grond is baie sanderig. Die natuurlike weiveld is goeie suurveld met hoë drakrag. Op 'n diepte van so min of meer 1m is daar ouklipbanke. Die banke is redelik ondeurdringbaar vir grondwater. Die gevolg…\nPlaasvervanger vir Smutsvinger\nEk wil 1ha Smutsvinger aanplant, maar Pannar het glo nie saad nie. My bestaande kampe het reeds Smutsvinger en ek wil nie graag verander nie. Die spesifieke kamp het ek alreeds voorberei vir 2015 planting, maar oorgelaat tot dié jaar a.g.v. die droogte. Is daar ’ n alternatiewe gras wat ek kan plant bv. Buffels? Ek is in Suid-Gauteng.\nMaandag 15 Februarie 2016\nHerwinning van aangeplante weiding\nOns het Smutsvingerlande wat erg besmet was met bankrotbos. Ons het die bankrotbos doodgespuit in 2013 en die veld het toe in dieselfde jaar afgebrand. Die lande het nou min Smutsvinger oor en is besmet met fyn kweek en dekgras. Ek wil die lande se weidingspotensiaal weer terugkry, maar ek sal die fyn kweek moet uitwerk. Watter ander eenjarige gewasse of dalk peulgewasse kan ek plant sodat ek die fyn kweek kan uitspuit, maar wat ek ook dan later kan…\nRegte tyd om gras te saai\nEk wil gras saai bv. bloubuffel (Cenchrus ciliaris) of Rhodes (Chloris gayana) . Ek weet dit is nie die regte tyd om nou te saai nie , maar gaan dit so ‘n groot verskil maak as ek dit nou saai? En gaan diè tipe grassoorte beter groei in droë land of in ‘n land waar ek kan besproei?\nSondag 26 Julie 2015\nGewasse wat sal groei met brakwater\nOns boer in die omgewing van Mariëntal, in die Suide van Namibië. Die boorgatwater in die omgewing is baie brak en bevat baie nitrate, sowel as ander elemente soos natrium en chloried. Is daar enige gewasse wat ons moontlik kan aanplant wat op hierdie tipe brakwater sal oorleef en veilig sal wees om vir vee as voer te gee?\nStoelrog, voer sorghum en babala as groenvoer\nEk is net buite Bloemfontein en het 15 hektaar wat ek wil benut om met vee te spekuleer. Koop, maak vet en verkoop weer. Ek is nie seker van die grondtipe nie, dit is rooi sanderige grond en ek beplan om alles te besproei. Die besluit sal gegrond wees daarop of ek die vee op groenvoer kan laat wei. Ek het baie sterk boorgate waarvan die water in ‘n dam gepomp word waaruit besproei kan word. Indien dit nie moontlik…\nWoensdag 11 Februarie 2015\nVerhoging van drakrag van weiding in Noordwes\nMet watter tipe grassoorte kan die drakrag van die weiding in die Noordwesprovinsie verhoog word? Die weiding is nie onder besproeiing is nie?\nWat is 'n baie goeie souttolerante weiding (s) (of selfs kontantgewas) vir grond maar waar daar ook brakwater beskikbaar is as enigste besproeiing.\nSondag 5 Oktober 2014\nAangeplante weiding op plot in Middelburg (Mpumalanga)\nOns het 'n plot gekoop buite Middelburg in Mpumalanga en op hierdie stadium is daar slegs mieliereste op die lande. Dit is nie 'n baie groot stuk grond nie en ek reken ons sal seker so 20ha of minder onder aangeplante weiding moet sit. Ons beoog om met boerbokke te boer en dus wil ek graag u mening hê oor wat ons kan aanplant. Ons het baie water op die plot en besproeiing was ons eerste opsie. Maar ons wil…\nSondag 3 Augustus 2014


Agterstallige inentings by honde: risiko's en voorsorgmaatreëls - Gesondheid Lees Meer\nHoof Gesondheid Agterstallige inentings by honde: risiko's en voorsorgmaatreëls\nAgterstallige inentings by honde: risiko's en voorsorgmaatreëls\nTe laat inentings by honde moet so gou as moontlik hervat word, aangesien dit groot gevare vir die dier inhou. Lees hier wat hulle is.\nAlhoewel baie voogde bekommerd is oor die nakoming van die inentingskedule vir hul babas, kan daar altyd 'n voorval wees wat dit voorkom. Dit is op die oomblik dat die vraag ontstaan wat gebeur as daar vertraagde inentings by honde is. Hoe om voort te gaan? Wat is die risiko's om inentingsdatums oor te slaan??\nIn hierdie artikel word die belangrikheid van entstowwe by hierdie diere bespreek en watter gevare bestaan daar by gebrek aan beskerming op hierdie gebied. Alhoewel dit algemene kennis is, is dit nooit kwaad om hierdie inligting te verfris nie en 'n paar oplossings in gedagte te hou vir moontlike onvoorsiene gebeurtenisse.\nRisiko's van agterstallige inentings by honde\nEntstowwe is stowwe wat bestaan uit 'n suspensie van verswakte of dooie mikroörganismes wat die liggaam binnedring om sekere aansteeklike siektes te voorkom en te behandel. Ingeënt patogene is nie sterk genoeg om siektes te veroorsaak nie, maar hulle is sterk genoeg om die vorming van spesifieke teenliggaampies te stimuleer.\nBy honde (soos by ander spesies) beskerm entstowwe teen lewensbedreigende siektes, soos hondsdolheid, besmetting, leptospirose en ander. Om honde hierdie beskerming te ontneem, beteken dus dat hulle kwesbaar moet wees vir hierdie aansteeklike siektes en nog vele meer.\nWaarom is dit belangrik om u inentings op datum te hou??\nOm aan die honde -inentingskedule te voldoen, behels meer as die waarborg van die immuniteit van hierdie diere teen gevaarlike siektes: dit is ook 'n manier om die groep se immuniteit te handhaaf. Baie van die virusse word nou deur entstowwe voorkom was in die verlede 'n grootskaalse probleem, dus is die doeltreffendheid daarvan meer as bewys.\nDie hoeveelheid teenliggaampies wat deur die dier se liggaam geskep word om elke patogeen te bestry, neem mettertyd af as die organisme nie die siekte hoef te hanteer nie. Om hierdie rede word elke spesifieke tydperk aan elk van die entstowwe herinner. As hierdie teenliggaamproduksie nie herstel word nie, word die immuunstelsel in die gedrang gebring.\nSommige van die patologieë wat met hierdie daad voorkom word, is soönoties (dit kan mense besmet), so die inenting van ons honde beskerm ook mense.\nWat moet ek doen as my hond laat inent?\nAs u 'n boosterdosis by 'n hond volgens die volledige skedule moet vertraag, is dit die beste om 'n veearts te raadpleeg. Die algemene aanbeveling is om die patroon so gou as moontlik te hervat, maar die veiligheidsmarge verskil by elke entstof.\nOor die algemeen moet agterstallige inentings by honde binne 30 dae hervat word. Die oorskryding van hierdie interval by hondjies kan 'n herbegin van die hele patroon impliseer.\n'N Voorbeeld is die lewendige verswakte basiese entstowwe, soos hondesiekte en tipe adenovirus tipe 2, wat elke 3 jaar toegedien moet word. Vervaardigers dui gewoonlik aan dat die beskermingsperiode 'n bietjie langer is, dus dit is nie baie gevaarlik as die volgende dosis 'n bietjie vertraag word nie.\nWat om te doen in geval van vertragings in die primêre inenting van hondjies?\nAs u nie die nodige entstowwe by hondjies toedien nie, raak dinge ingewikkeld, aangesien dit die eerste dosisse is wat die hond in sy lewe ontvang (en die belangrikste). Hierdie nalatigheid hou baie meer risiko vir die dier in spesiale sorg is nodig vir elke geval.\nDie mees algemene oplossing is gewoonlik om die patroon van die begin af weer te begin, maar daar kan variasies wees, afhangende van die situasie. Dit word ook aanbeveel dat die hondjie so min as moontlik kontak het met die buitekant van die huis en met ander honde tydens die wagtyd vir die dosis.\nWat is die interval tussen een dosis entstof en 'n ander?\nAlhoewel daar oor die algemeen voorgeskrewe tussenposes tussen dosisse vir alle honde is, elke land (en streek, indien van toepassing) het gewoonlik sy eie regulasies. Hierdie periodes word bepaal volgens die klimaat, die voorkoms van siektes en epidemies, die soönotiese krag van die patogene en vele ander faktore.\nWat elke individuele geval betref, is daar ook verskeie determinante wat in ag geneem moet word: ouderdom, datum van inenting, algemene gesondheidstoestand van die hond, omgewing waarin hy leef en lewenstyl wat hy lei. 'N Hond wat in 'n vogtige omgewing woon, het 'n groter risiko om siektes op te doen, byvoorbeeld deur muskiete.\nPuppies is ook 'n spesiale geval. Omdat hy nie weet wanneer die teenliggaampies wat die moeder tydens swangerskap en laktasie oordra, sal verdwyn nie, moet die hondjie by die kalender hou wat deur sy veearts ontwerp is.\nInentingskedule vir honde\nVerpligte of basiese inentings by honde beskerm teen hondesiektevirus, parvovirus en hondsdolheid. Opsionele entstowwe immuniseer teen leptospirose, parainfluenza, Bordetella kennelhoes, Lyme -siekte en koronavirus.\nInenting teen leishmaniasis is ook opsioneel. Meer en meer mense kies egter om hul hond te toets en die entstof te gee, want vandag is dit die enigste manier om hierdie siekte dodelik te voorkom.\nDit is die basiese inentingskedule vir honde in Spanje:\nNa 6 weke: primêre inenting of eerste inenting.\nOp 8 weke: meerwaardig.\nOp 12 weke: herinnering aan die veeldoelige.\nOp 16 weke: Woede.\nJaarliks: herinnering aan veelsydigheid en woede.\nDie veeldoelige entstof het gewoonlik verskillende variante, afhangende van die aantal siektes waarteen dit immuniseer. Ons spesifiseer dit in die volgende lys:\nDriewaardig: bevat entstowwe teen hondesiekte, aansteeklike hepatitis by honde en leptospirose.\nVierwaardig: by die bogenoemde word hondeparvovirus bygevoeg.\nHexavalent: dit is dieselfde as pentavalent, maar in plaas van parainfluenza bevat dit twee stamme teen leptospirose.\nOctovalent: beskerm teen besmetting, hepatitis, kennelhoes, parvovirus, parainfluenza, koronavirus en twee stamme leptospirose.\nAlmal het 'n terugslag (en daarvoor is die sekuriteitstydperke wat in die inentingskedules in ag geneem word), maar dit is nodig om dit so gou as moontlik op te los. Dit is vanselfsprekend dat die gesondheid en lewe van honde minimaal gewaarborg word danksy entstowwe: moenie dit laat verbygaan nie.\nCopyright Gesondheid : Agterstallige inentings by honde: risiko's en voorsorgmaatreëls - Gesondheid Lees Meer


Say Something Loving deur The xx - Kunstenaarsfeite\nSay Something Loving deur The xx\nAan Ek sien jou die xx skuif liries van die interne monoloë van hul eerste twee albums na meer direkte kommunikasie. 'Alles voorheen het gegaan oor bevraagtekening, of verlange, of hoop dat iets teruggekeer word,' het medesanger Romy Madley Croft gesê Rollende klip . 'Daar is meer kanse wat nou geneem moet word.'\nDie klemverandering word goed geïllustreer in hierdie opwindende lied oor die onsekerheid van nuutgevonde liefde: 'Ek moet iets liefdevol hoor. Ek het dit nodig. So, ek sê dit net, 'het Madley Croft gesê.\nAan die begin van die liedjie is daar 'n voorbeeld van 'n liriek uit die album Alessi Brothers van 1976 'Do You Feel It? . '\n'Ek was baie gevlei,' het Billy Alessi gesê Genie . 'Ek was so geïnteresseerd in die tromslag wat hulle het en die manier waarop hulle die monster gebruik het en die akkoordveranderings wat hulle byvoeg en die manier waarop die maat kom. Sy stem, ek was mal daaroor - en die meisie is ook wonderlik. Ek het grootgeword met Elton John, en vir my het hy miskien selfs 'n sterker stem as Elton John. Dit is net so opreg. '\nStella Mozgawa van die L.A. -rockgroep Warpaint het 'n paar gastromme op hierdie snit verskaf.\nDie Alasdair McLellan-geregistreerde video kombineer beeldmateriaal van The xx wat in 'n blou kamer optree met verskillende opnames van Londen. 'Ons wou ons tuisdorp vier en 'n paar van die plekke besoek wat ons aan ons vriendskap herinner toe ons grootgeword het,' het die band gesê.\ngeestelike betekenis van 717\nvuur om alles wat jy gedoen het, te vernietig\nlewenspad 22 verenigbaarheid\nband on the run lirieke betekenis\nons het vreugde gehad, ons het pret gehad, ons het seisoene in die son gehad