Magnus Malan en die ore van die seekoei - Voertaal\nMagnus Malan en die ore van die seekoei\nHans Pienaar Nuusvinke 2018-08-27\n’n Vriendin se man, ’n speurder in die polisie, is gewond in ’n skietgeveg met ’n bende in ’n Johannesburgse straat. Toe hy wakker word net voor hy die operasiesaal binnegaan, sien hy die man op die trolliebed langs hom is die een wat hom geskiet het. Hy kon sy hand vasgehou het, maar hy wou nie juis nie.\nDit was hoe dit gegaan het in die nuwe Suid-Afrika (die voorval was in die 1990s). Dikwels is misdadigers beter as hul slagoffers behandel, want die nuwe menseregtebestel het vereis dat die staat enige verwonde mens in sy sorg die beste behandeling moontlik moes gee, in ’n private hospitaal. As die slagoffer nie op ’n mediese fonds was nie, moes hulle maar regkom met die veel minderwaardiger openbare hospitale.\nIets soortgelyks het gebeur met mense wat baie van hul nuwe landgenote as die grootste misdadigers van apartheid gesien het. Wouter Basson was aan die hoof van ’n program wat na bewering navorsing oor gif in drinkwater vir swart mense gedoen het; 200 aktiviste is uit klein vliegtuigies in die Atlantiese oseaan gegooi. Basson is vrygespreek op ’n tegniese punt. Op ’n stadium het hy ’n man se lewe gered toe die op ’n sypaadjie ineenstort en vandag doseer hy medisyne aan ons seuns en dogters.\nSy uiteindelike baas, Magnus Malan, was eers hoof van die destydse SA Weermag en toe minister van verdediging. As die president, PW Botha, se regterhand, was hy die dryfkrag agter die Nasionale Veiligheidsbestuurstelsel, wat allerlei onwettige veldtogte in die laaste jare van apartheid geloods het. Basson se program het James Bond-agtige vryhede gehad. Die Burgerlike Samewerkingsburo het aktiviste vermoor, ook Afrikaanses soos Anton Lubowski van Namibië. Ek sal die koue rilling wat langs my ruggraat afgegaan het toe ek as nuusredakteur van Vrye Weekblad die eerste nuus kry omtrent die 1990s se treinaanvalle, nooit vergeet nie. Hoogs opgeleide aanvallers het in propvol waens geklim en tientalle mense op ’n slag uitgemoor, net om weer soos skimme te verdwyn.\nOns en ander het dit deel van die Derde Mag genoem. Die woord het later in onbruik verval, omdat daar nooit enige klinkklare getuienis van so ’n formele instelling was nie. So iets was moeilik om te bewys, want die Weermag het tonne dokumente verbrand: die wolke rook het vir weke lank bokant sy hoofkwartier in Pretoria gehang. Alles onder die waaksame oog van Malan. Oor die treinaanvalle is nooit uitsluitsel gekry nie, al wat ons weet is dat dit nie tsotsi’s van Soweto was nie.\nSoos Basson, is Malan gedaag om verantwoording te doen, eers in 1995 as beskuldigde saam met 20 voormalige soldate in die Kwamakuta-verhoor, oor die moorde op 13 burgerlikes, insluitende ses kinders, en toe voor die Waarheidskommissie. Deurgaans het hy ontken dat hy ooit iets onwettigs gedoen het. Sy kwytskelding word deur baie regslui as een van die skreiendste beslissings in die regsgeskiedenis beskou. Malan was vry om die land se sypaadjies te betree, sy slagoffers se hande vas te hou.\nNou, na sy dood in 2011, is hy weer in die nuus. ’n Voormalige speurder, Mark Minnie en voormalige joernalis, Chris Steyn, se boek, Die seuns van Bird Island het verskyn. Daarin is beweer dat Malan in die 1980s deel van ’n kring pedofiele was, saam met ’n sakeman en ’n minister, wat selfdood gepleeg het net voor hulle aangekla is. Die skrywers sinspeel dat hulle vermoor is.\nWolhaarstories! het voormalige kollegas van Malan, brieweskrywers en trolle gesê. Maar toe tree een van Malan se slagoffers na vore, en bevestig baie van die detail, hoewel anoniem. Bevestiging uit ’n tweede bron is ook gekry dat ’n voertuig van Militêre Intelligensie gereeld gebruik is om bruin seuns met lekkers te lok vir “visvangsessies” op Bird Island.\nKort hierna het Minnie oënskynlik selfdood gepleeg. Dit lyk nie of daar ooit beslissende getuienis sal wees dat Malan wel deel van die kring was nie. Maar dit maak nie werklik saak nie. In ’n wêreld waarin slagoffer en misdadiger saam in die hospitaal beland, Mengele-tipes jou lewe op straat kan red, en almal saam vir die Springbokke skree, verloor onskuld, net soos skuld, sy krag. En as onskuld haarself nie meer kan identifiseer nie, stel sy haarself bloot aan besmetting van enigiets en alles.\nDit sal nie die laaste keer wees dat die wetsgehoorsame Magnus Malan die teiken van beskuldigings sal wees nie. Daarvoor het hy te veel dinge weggesteek. Maar eerder as dat dit hom vrygespreek het van die oordeel van sy medemense en die geskiedenis, het dit ’n carte blanche aan hulle gegee. Skrywers, dramaturge, skinderbekke, geskiedkundiges, navorsers, politici en enigiemand wat wil worstel met geregtigheid sal in hom altyd ’n model vind om aan te kap en te klink.\nWat minder aandag sal kry, is dat hy ook as sinnebeeld van manlike krag, soos die enkele mense wat hom verdedig hom beskryf, nie die mas kon opkom nie. Magnus se troepe in die townships, sy moordbendes, sy sluipmoordenaars en sy bataljonne in die buurlande was toe nie genoeg nie. Dis net in vlugtelingkampe soos Cassinga en met enkelinge soos Lubowski dat hulle sukses behaal het.\n’n Ander beeld wat my sal bybly, is die toneel in ’n dokumentêre film deur ’n Palestynse joernalis oor die Kubane se ingryping in Afrika. Magnus gooi sy hande moedeloos in die lug: “Hulle het alles beheer vanuit Havana!” Fidel Castro se lugmag en vloot het hom ore aangesit.\nOom Ore is ook hoe een van sy beweerde slagoffers hom genoem het. Hoe lui die spreekwoord: die oortjies van die seekoei ... Magnus kon syne nie onder die water laat sak nie.


Drie argumente vir Afrikaners in ŉ krisis | Maroela Media\nJy mag aan jou eie kant wees\nDit is ŉ grondwetlike reg om vír jou taal, jou kultuur, jou opinies en jou geloof te wees. Menswaardigheid is selfs groter as slegs ŉ grondwetlike reg, dis ŉ hoeksteen van internasionale mensereg. Vir die voortbestaan van enige mens, moet hy behoudend wees oor sy taal, kultuur en geloof, selfs al is jy liberaal op enige ander gebied.\nRas is nie gelykheid nie\nGelykheid is nie hoeveel mense van elke kleur in elke organisasie, instelling, kantoor of vriendegroep moet wees nie. Gelykheid is bloot wanneer almal ŉ gelyke geleentheid het om mee te ding vir skaars geleenthede en hulpbronne.\nDie konsep van “verteenwoordiging” is ŉ valse maatstaf vir gelykheid. Dit is abnormaal vir enige instelling om die rassedemografie presies te verteenwoordig. Te veel faktore bepaal waar mense hulself bevind, soos persoonlike potensiaal, belangstelling, gesindheid, geld, agtergrond, waardes, etiek, ensovoorts.\nOm voor te hou dat dit verkeerd is as meer Indiër-vroue entrepreneurs is as wit vroue, is absurd. Dit is onbehoorlike regulering van die samelewing.\nDie doel moet eerder wees om meer ryk mense te skep en minder arme mense te hê. Welvaart moet geskep word, nie net verdeel word nie. Die probleem is nie dat daar so baie ryk mense is nie, maar wel dat daar soveel arm mense is.\nDiversiteit is nie rasseteikens nie. Diversiteit in instellings beteken dat mense van verskillende agtergronde en verskillende idees saam moet meeding. Om instellings streng volgens rasteikens in te deel is apartheid.\nDaar is geen rede waarom Afrikaners skaam hoef te wees om hul plek en regte in instellings op te eis nie. Van die bestaande 26 universiteite, gebruik net 2 (7%) Afrikaans as kommunikasietaal. Boonop is 100% van die klasse ook in Engels beskikbaar en daar is dus geen struikelblok tot “toegang” nie. UCT is 100% Engels, sowel as die Universiteit van KZN. Waarom is daar nie opstande teen daardie ongetransformeerde kampusse nie?\nHoe moet jy die aanslae op Afrikaners hanteer?\nSoek argumente waarmee jy saamstem en maak seker jy ken dit. Ideologiese verskille is onafwendbaar, maar idees word gestoomroller as die argument nie goed gevoer word nie, ongeag hoe eties jou opinie is.\nMoenie terugstaan nie\nOm jou kop in die grond te druk vererger sake. Die EFF maak staat op volstruis-tegnieke. As jy in ŉ ideologiese stryd toegee, beteken dit nie dit word beëindig nie. Dit beteken jy het jou pion verloor en die aanval gaan voort tot al jou stukke van die tafel af is.\nBehou die morele gesagsposisie\nMoenie rassisties wees nie, moenie haat kweek en net negatief wees nie. Weet wat aangaan maar moenie die negatiewe opblaas omdat dit nuuswaardig is nie (dit geld vir koerante ook). Om die waarheid te soek is om God se eer te soek. Maak seker jy weet wat die verskil is tussen die waarheid en koerantstories. Doen self ondersoek.\nKry gemeenskaplike terrein\nGeen konflik word opgelos sonder gemeenskaplike terrein nie, of dit nou geloof, welvaart, groei of respek is. Die realiteit is wel dat ektremiste nie op soek is na ŉ middelgrond nie, maar die doel van gemeenskaplike terrein moet altyd in die visier wees.\nCharl Oberholzer is ŉ kommunikasie-spesialis, oud-studente aktivis en voomalige president van UP se studenteraad.\nBaie goeie berig alles waar wat julle se onodig dat ons nou die skuld kry vir die geweld omdat ons graag wil afrikaans wees,wat is volgende?Ek wil nie n rassis wees nie baie goeie swart mense daarbuite maar sal daarvan hou as hulle ons n bietjie steun gee want ek sou dit vir hulle gedoen het as hulle in die minderheid was.Dit laat my wonder of hulle nie maar almal rassiste is nie.Een ding weet ek die buiteland haat Afrikaners so ek weet nie wat le voor vir ons nie.\nWaardevolle berig. Dankie. Die blanke Afrikaner MOET leer om objektief en doelgerig saam te werk, ook ten spyt van onderlinge geskille, verskillende invalshoeke en verskillende benaderings. Daar is na mening nog vers te veel onverantwoordelike onvolwassenhede, onproduktiewe self-regverdiging of selfs pligsontduikende gedrag onder ons mense in hierdie kritiese tye.\nDie ideaal is natuurlik dat Afrikaners saamwerk. Dis baie moeilik om dit te laat gebeur. Maar as baie Afrikaners nog nie saamwerk nie is dit geen verskoning dat ons nie elkeen reeds begin WERK en bou aan ‘n beter SA vir ons en ons kinders nie.\nEn natuurlik vir jou eiendom wat hulle so graag wil konfeskeer.\nEk het die volgende in ‘n vorige kommentaar genoem, maar sal dit weer doen….. Ons Afrikanervolk het slapgatte geword. Ons kan net terugbaklei deur middel van selfoon “chats” en alle ander elektroniese hulpmiddels.\nDie dapper onverskrokke murg het plek gemaak vir praat en nogmaals praat.\nEk baseer my opinie op die durf van Generaal Koos de la Rey….Man alleen honderde kilometers te perd gejaag om Afrikaners te gaan bystaan in nood…!!!!\nWaar was ons in die week toe plaasboere aangeval was en Universiteite geplunder was……WAAR,,?????\nDie situasie is tans totaal anders. Die getalle was destyds vergelykbaar. Daar is ‘n oorwig anderskleuriges in die land met ander sienings. Wat gaan dit help as ‘n klomp arm werklose stedelinge hulself gaan gooi voor die hek van ‘n boer wie se grond vervreemd gaan word? Die weermag sal met mag die mense verwyder en die boer en sy gesin agterop ‘n trok wegry na iewers(?). En wat kry ons: ‘n kiekie op die voorblad van ‘n koerant. Bravado is meestal rooi van kleur, dit loop soos bloed en ruik na bloed en dit stop sowat 6 vt onder die grond.\nJohan, ek deel jou misnoe. Waar was jy toe die universiteite geplunder is? As jy iewers in aksie was sou ons graag vorentoe saam met jou wil terugbaklei.\nJohn, as ek mag wil ek graag voorstel dat daar meer tyd aan die bybel bestee word. Daag net op, God sal die res doen. Soos by Jerigo, soos by Dawid, soos by Bloedrivier en soveel ander kere….\nBaie goed gestel Charl.\nAnonoom · 4 jare gelede\nhulself afrikaners noem,\nafrikaan as belediging beskou,\nsal vrede verloor.\n‘n Taal is ‘n “tool”,\nnie ‘n identiteit nie.\nGeen motivering tot stryd,\neerder medium te stry.\nPlaas van mode beskerm,\nWeergalmende katedrale van\nbeton baat jou min.\nKlanke in die harte van\ndie minste, behoud bevry.\n‘n Taal kan nie brand nie,\nso sinneloos is vrees.\nGeen reddingsboei vir\nuitgediendes, kan dit wees.\nMy taal bemagtig,\nJang · 4 jare gelede\nDie probleem het ontstaan toe die Boere Afrikaners geword het. Afrikaners is n beesras.\nDit was Boereoorloe nie ” Afrikaners Oorloe” nie, ens. Daar is ook wereldwyd van Boere gepraat nie Afrikaners nie.\nDeur jouself “Afrikaner” te noem ontneem jy jouself van jou erfenis. As jy n Boer is, moet Afrikaners onder die “Joiners” val


Boererate.com: Dagga toe nie so skadelik vir volwassenes nie\nDagga toe nie so skadelik vir volwassenes nie\nSelfs na baie gereelde gebruik blyk dit dat die impak van dagga op die liggaam minimaal is vir iemand onder 40 jarige ouderdom.\nDit is die bevinding van ’n studie wat onlangs gepubliseer is in die joernaal JAMA Psychiatry. Meer as ’n duisend mense tussen die ouderdomme van 18 en 38 is betrek by die navorsing. Nie net is die plant nie so skadelik nie, dit toon klein gesondheidsvoordele soos laer cholesterol. Die enigste negatiewe effek is aanpksels en verkleuring van tande wat soms voorkom.\nDieselfde groep navorsers het voorheen navorsing gedoen oor die gebruik van die plant onder tieners. Hulle het bevind dat dit die intelligensie koëffisiënt van ’n tiener met tot 8 punte kan verminder. Dieselfde gebeur egter nie met volwassenes nie.


Erkenning wanneer u dokter moet bel\nTerwyl spanning hoofpyn en migraine nie noodwendig erger word tydens swangerskap nie (en gewoonlik verbeter vir vroue), kan 'n hoofpyn soms 'n waarskuwingsteken wees van ernstige probleme.\nMigraine of ander hoofpyne kom voor tydens swangerskap vir dieselfde redes wat hulle in die meeste mense voorkom, as gevolg van moegheid, spanning of verandering in eetpatrone.\nDaarbenewens kan veranderinge in hormoonvlakke en liggaamschemie 'n rol speel in hoofpyne (veral migraine) tydens swangerskap. Konserwatiewe behandelingsmaatreëls soos koue kompressies en rus kan vir baie vroue effektief wees, maar medikasie soos Tylenol (acetaminophen) kan nodig wees in ander. Maak seker dat jy meer weet oor watter medisyne veilig is om tydens swangerskap te gebruik.\nWanneer om bekommerd te wees oor 'n hoofpyn in swangerskap\nWanneer 'n hoofpyn tydens swangerskap vergesel word van duiseligheid, versteekte visie of blinde kolle ( scotoma ), is dit tyd om u verloskundige of gesondheidsorgverskaffer te bel. Dit kan tekens van preeklampsie wees, 'n toestand wat tydens die tweede helfte van swangerskap ontwikkel. Dit word gekenmerk deur verhoogde bloeddruk ( hipertensie ), proteïen in die urine, en swelling, gewoonlik in die voete en bene. As die preeklampsie erger word, kan dit probleme met jou lewer veroorsaak en 'n lae aantal bloedplaatjies (bloed selle wat help met die stollingsproses).\nSommige mense met preeklampsie ontwikkel 'n hoofpyn wat lyk soos 'n migraine - kloppende hoofpyn met naarheid en / of 'n sensitiwiteit vir lig of klank. So dit kan nog 'n leidraad wees om dadelik met jou dokter in verbinding te tree, veral as jy nie gewoonlik migraine of sy aanhoudende ervaar nie.\nVerkeerde onbehandelde, preeklampsie kan ontwikkel tot eclampsie wat insluit aanvalle en moontlik koma en blindheid.\nAlbei toestande is gevaarlik vir die moeder se gesondheid (en die baba) en moet dringend hanteer word. Behandeling behels gewoonlik die lewering van die baba bykomend tot medikasie om die bloeddruk af te bring.\nAnder hoofpyn waarskuwingstekens\nAnder hoofpyn waarskuwingstekens sluit in 'n donderklap hoofpyn , wat veroorsaak dat 'n ernstige en skielike aanvang van hoofpyn. Baie mense beskryf dit as die ergste hoofpyn van hul lewe. Neurologiese simptome soos wazige gesig of gevoelloosheid, hoofpyn wat verband hou met koors en hoofpyn wat verband hou met inspanning, is ander aanwysers om mediese aandag te verkry. As u nooit hoofpyn kry nie en u tydens die swangerskap een kry, moet u ook u dokter kontak, aangesien dit ook 'n waarskuwingsteken kan wees.\nDie goeie nuus is dat die meeste hoofpyn tydens swangerskap maklik verlig kan word met eenvoudige middels soos rus, ontspanning, 'n verkoue en eet op gereelde tydstippe. Biofeedback en stresbestuurstegnieke kan ook nuttig wees. Maar dit is verstandig om bewus te wees en jou dokter te bel as jou hoofpyn aanhoudend is, voel anders of met geassosieerde simptome verband hou, soos neurologiese probleme.\nMenon, R., & Bushnell, CD Hoofpyn en swangerskap. Neuroloog , Mar; 14 (2): 108-19.\nRatcliffe, Stephen, et al , ed. Gesinspraktyk Obstetrie , Tweede uitgawe. Hanley & Belfus, Inc .: Philadelphia. 2001.\nDISCLAIMER: Die inligting op hierdie webwerf is slegs vir opvoedkundige doeleindes. Dit moet nie as 'n plaasvervanger vir persoonlike sorg deur 'n gelisensieerde geneesheer gebruik word nie. Sien asseblief u dokter vir die diagnose en behandeling van enige verwante simptome of mediese toestand .\nSimptome en Behandeling van Status Migrainosus\nSimptome van 'n hoofpyn\nWanneer kinders simptome van fibromialgie en chroniese moegheidsindroom het\n7 dinge wat almal met asma nodig het om te weet\nMeer inligting oor dwelm-weerstandbiedende MIV\nStop 'n Nesbleed\nTongdiagnose in Tradisionele Chinese Geneeskunde


LEES WEER | Weskus: see, sonskyn, en ’n omgedolwe landskap\nShell se beplande seismiese opname aan die Wildekus het die kollig stewig geplaas op die plundering van ons omgewing. Aan die Weskus groei weerstand teen ’n mynreus se uitbreiding selfs vinniger as die kraters en sandhope wat soos groot swere die landskap ontsier. Terwyl daar nog vrae is oor ’n omgewingsevaluering en die regering se betrokkenheid al dan nie, bring ’n onlangse hofuitspraak egter ’n sprankie hoop vir die kritieke biodiversiteitgebied. MIRIAM MANNAK het dié saak in Februarie vanjaar ondersoek.\nWOEDE bou al geruime tyd op oor die myngroep Mineral Sands Resources (MSR) se bedrywighede by die Olifantsriviermonding aan die Weskus, ’n gebied wat van groot ekologiese én ekonomiese belang is. Die uitbreiding van dié plaaslike filiaal van die Australiese mynreus Mineral Commodities (MRC) se Tormin-myn hier trek opnuut die aandag van omgewingsaktiviste, wat vrae het oor of die myngroep die vereiste omgewingsprestasie-evaluering vir die voorafgaande tydperk ingedien het.\nDie onlangse uitspraak in die Wes-Kaapse Hooggeregshof teen MRC se voorsitter, Mark Victor Caruso, deur adjunk-regter-president Patricia Goliath, bring egter ’n sprankie hoop, sê Suzanne du Plessis, ’n aktiewe lid en voormalige voorsitter van die Olifantsriviermonding-bestuursforum.\nCaruso is op 10 Februrie daaraan skuldig bevind dat hy aktiviste, omgewingsprokureurs en gemeenskapslede met verskeie lasterhofsake probeer stilmaak. Goliath het in haar uitspraak gesê Caruso is nie hof toe om finansiële vergoeding te kry nie, maar om diegene wat sy bestaande en toekomstige mynbedrywighede kritiseer, stil te maak. “Maatskappye kan nie toegelaat word om ons regstelsel as ’n wapen te gebruik om die gewone burger en aktiviste te intimideer en stil te maak nie.”..


Vuurwarm! Nuwe mannekwartet maak hulle buiging! – Pieter Cloete\nHome / Afrikaanse Musiek / Vuurwarm! Nuwe mannekwartet maak hulle buiging!\nDie splinternuwe en witwarm mannekwartet, Serenade, wat by Krone 5 hulle eerste amptelike buiging gemaak het se debuutalbum, “Bly lief vir my” is uiteindelik hier en musiekliefhebbers is in vir ‘n reuse bederf!\nDié vier manne – Mynhardt, Juandre, Dawie en Fredric – bring ‘n aansteeklike vermenging van oorwegend klassieke stemme en -instrumente, met sterk pop- en selfs technoklanke na die Suid-Afrikaanse musiektoneel – die tipe vuur wat radiogolwe en verhoë regoor die land aan die brand sal sing.\nDie veertien snit album is saamgestel uit keurige verwerkings van bekende gunstelinge, sowel as kraakvars nuutskeppings,\nwat almal die ryke harmonie van hierdie viertal ten toon stel – van barritongeure tot swewende, amper ondenkbaar hoë note;\nvan delikate en minimalistiese oomblikke tot kragtige, volkleur-boekette van klank.\nNuwe werke sluit die titelsnit, sowel as snitte soos “Hier is my siel”, “Picasso”, “As die waarheid vir my skree”, “Met nuwe oë” en “Somer serenade” in, terwyl dekweergawes van onder andere Michael Bolton se “Go the distance”, Jo Black se “Bring die hoop weer terug”, Bryan Adams, Rod Stewart en Sting se “All for love” en Kurt Darren se “Hemel op Tafelberg” in fluweelagtige harmonie tussen die album se omslae pronk.\nSerenade en sensasionele veertien-jarige sopraan, Erin Beck, se weergawe van Freddie Mercury en Montserrat se treffer,\n“Barcelona”, staan veral uit as ‘n viering van Suid-Afrika se ryke musiekskat – iets wat diegene wat daarna luister van kop tot tone hoendervleis sal laat kry!\nDie vier is dit eens oor wat hierdie album vir hulle beteken: “Ons is geseënd, bevoorreg en ver verby woorde trots om hier te kan wees”, sê hulle, “Select se talentsoektog om hierdie groep te vorm het ons vanuit baie uiteenlopende lewensrigtings bymekaar gebring en gelei tot by ‘n finale produk waaroor ons baie opgewonde is. Ons vertrou dat dié musiek ver en wyd geniet sal word!”\n“Bly lief vir my” is binnekort landswyd beskikbaar.\nVorige [Kyk] Refentse bederf met ‘n nuwe musiekvideo!\nVolgende Amptelike lokprent vir nuwe Leon Schuster fliek pas bekendgestel!


Alliansie 90/Die Groenes - Wikipedia\nAlliansie 90/Die Groenes (Duits: Bündnis 90/Die Grünen) is 'n groen politieke party in Duitsland. Dit is in 1993 gestig as die samesmelting van Die Groenes, wat in 1980 in Wes-Duitsland gevorm is, en Alliansie 90, wat in 1990 in Oos-Duitsland gevorm is. Die Groenes het ná die Duitse hereniging in 1990 met die Oos-Duitse Groenparty saamgesmelt.\nSedert Januarie 2022 word die party deur Ricarda Lang en Omid Nouripour gelei. Die party is tans die derde grootse politieke party in die Bundestag, die federale wetgewer, nadat dit 118 uit die 735 beskikbare setels in die 2021-verkiesing gewen het.\nDie party het setels in veertien van Duitsland se sestien staatswetgewers, en is lid van koalisieregerings in tien state. Winfried Kretschmann, minister-president van Baden-Württemberg, is die enigste groen regeringshoof in Duitsland. Die Landtag van Baden-Württemberg is ook die enigste staatswetgewer waarin Alliansie 90/Die Groenes die grootste party is; dit is die tweede grootste party in die wetgewers van Beiere, Hamburg en Hesse.\nPolitieke partye in Duitsland\nPartye met verteenwoordiging in die Europese Parlement and die Bundestag\nDie Groenes (118)\nOntsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Alliansie_90/Die_Groenes&oldid=2500980"\nDie bladsy is laas op 24 Mei 2022 om 11:23 bygewerk.


Die spel van die liefde in die natuur\nEk min jou, my dier\nFoto deur TheAlphaWolf\nDit is op hierdie bladsy by Wikimedia Commons op die wêreldwye web uitgeplaas en TheAlphaWolf vergun gebruik ingevolge die bepalings van die GNU Free Documentation License, Weergawe 1.2 of enige latere weergawe wat deur die Free Software Foundation gepubliseer word\nDis ’n pik-soentjie van ’n ander aard wanneer twee budjies of grasparkiete mekaar liefkoos. Eintlik is dit geen pik nie, maar ’n bindende liefdesbetuiging waar hul tog so geluksalig hul snawels in mekaar sluit. Geen wonder die Engelse noem hulle “lovebirds” nie. Só tel die hofmakery en minnetale van diere—elk na sy aard—onder die mees fassinerende verskynsels in die natuur...\nAanskou die pou wat nou wil trou!\nBO: Miskien die beroemdste hofmaker van al die diere op aarde: die poumannetjie. Hierdie poghans van ’n vryer laat sy stertvere kwistig en kleurig agter hom laat uitwaaier om die wyfies in sy omgewing van stomme verrukking te laat swymel.\nFoto: APHIS / U.S. Department of Agriculture\nSkoon uit sy vel van verliefdheid?\nBO: Ons weet nie regtig waarom walvisse soos hierdie boggelrugwalvis sulke skouspelagtige spronge uit die water maak nie, maar geleerdes reken dit kan ’n manier wees om ’n “geliefde” te imponeer.\nN die ysige Noordpoolgebied speel twee ysbere warmpies neusie-neusie. In die snikhete Afrika bespuit twee olifante mekaar ewe koeltjies met modder en water. En in die Atlantiese Oseaan baljaar twee dolfyne in die golwe.\nREGS: Dolfyne kerjakker in die see.\nFoto: Lori Mazzuca / NOAA\nJy dink miskien dat hierdie diere se doen en late niks gemeen het nie, maar eintlik is hulle almal met dieselfde ding besig. Dit is die spel van die liefde in die natuur.\nHofmakery onder diere is nie so eenvoudig soos dit dalk lyk nie. Nadat ’n mannetjie ’n moontlike wyfiemaat gevind het, moet die kêrel boonop seker maak dat sy hom darem as waardig genoeg vir haar beskou. Verskillende diere het dan ook hul eie unieke liefdesblyke en minnetale om met paartyd die spel van die liefde te speel.\nOm ’n geskikte maat te vind is nie altyd so eenvoudig nie, veral nie vir die alleenlopers in die diereryk nie. ’n Wesp het dalk in sy hele lewe nog nooit ’n ander wesp gesien nie, maar nou soek hy freneties na ’n skoonheid met ’n perdebylyfie. Sowel die mannetjie as die wyfie moet vrugbaar wees en gereed wees om te paar. Die wyfie is gewoonlik lugtig en die mannetjie aggressief.\nOm hierdie probleme te bowe te kom het die onderskeie spesies verskillende maniere van doen om hul luime soos vrees te onderdruk en die paringsdrang te versterk. Dit kan wissel van ingewikkelde rituele en ’n pronkerige seksuele vertoon tot eenvoudige sintuiglike seine.\nDie hofmakery van die voëls is die skouspelagtigste van dié van al die diere. Baie eendsoorte maak byvoorbeeld drinkgebare en stryk hul vere glad, alles dramaties beklemtoon deur hul kleurryke en elegante kopvere en opgehewe vlerke. Die volstruiswyfie sal met ’n teatrale hoogtrap-dans by die mannetjie kom vlerksleep.\nO, moe-oe-oe-oe-oet my nie verlaat nie...\nBO: Laysan-albatrosse (Phoebastria immutabilis) wat wyd verspreid oor die noordelike Stille Oseaan voorkom, het ’n baie interessante paringsritueel. Die “dans” word veral gekenmerk deur die snawels hemelwaarts te lig, terwyl die mannetjie en wyfie saam-saam roep. Die roepgeluid klink soos “moe”.\nFoto: Jill Awkerman, The Albatross Project, Wake Forest University / via U.S. National Science Foundation\nDaarteenoor sal motwyfies bloot ’n sterk reuk genaamd feromoon afskei om motmannetjies binne ’n straal van drie tot vier kilometer aan te lok. Die mannetjies onder die vuurvliegies gebruik weer ’n reeks ligflitse om wyfies na hulle toe te trek.\nDie mannetjies van die spinnekoppe en hottentotsgotte loop gedurig gevaar dat die wyfies hulle kan opvreet. Selfs gedurende die paring kan die wyfie die mannetjie bydam en sy kop summier afbyt. Daarom gebeur dit dat die mannetjies soms die wyfies se aptyt probeer demp. Een soort spinnekop, Pisaura mirabilis, nader byvoorbeeld die wyfie met ’n geskenk: hy bied haar ewe romanties ’n vlieg aan wat in sy toegedraai is.\nBaiekeer gaan die hofmakery met ’n magstryd gepaard. Die mannetjie, wat sy gebied opgeëis het, is vyandig teenoor indringers. Hy kan verwoed vir sy wyfie veg, maar die stryd duur nooit lank nie, omdat dit nle vir die sterkste dier moeilik is om homself te bewys nie.\nDie uiteinde is selde noodlottig omdat die geveg om die liefde ’n sportiewe ritueel eerder as ’n saak van lewe en dood is.\nBaie dikwels, in ’n trop, sal die mannetjie wat gewen het met al die wyfies paar. ’n Leeu-gesin bestaan uit een mannetjie met ’n harem van leeuinne en hul welpies.\nBO: Die mandril van Guinee, ook die woudduiwel genoem, is ’n neef van die bobbejaan. Min mense sal egter stry dat hy ’n goeie entjie leliker as ons bekende sekelstert is. Maar al sou jy jou ’n aap skrik as jy ’n mandril-mannetjie soos hierdie een êrens in die vrye natuur raakloop, is hy in sy rooineus-mondering vir die wyfies van sy soort die aantreklikste kêrel op aarde. Hy is gewoonlik maar ’n valerige kalant (REGS), maar wanneer die liefdesgogga hom gebyt het, verander Adoons vir die wyfies in ’n Adonis. Dan raak sy neus ál rooier en sy wange ál blouer, en rooi kolle slaan op sy gewrigte en enkels uit. Praat van ’n flambojante vryer!\nFoto bo: U.S. National Institutes of Health\nFoto regs: Malene Thyssen,\nwat dit op hierdie bladsy by Wikimedia Commons op die wêreldwye web gelisensieer het ingevolge die Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5-lisensie en die volgende skakel versoek: http://commons.wikimedia.org/wiki/User:Malene\nDie gompou-mannetjies op die grasvlaktes van Afrika voer ’n indrukwekkende dans met trillende krete uit wanneer hulle kom vry. Die wyfies staan by om te kyk en te beoordeel. Wanneer hulle die beste danser gekies het, gaan sit hulle voor hom. Net hy sal ’n pa wees.\nBaie diere reël instinktief hul paring só dat die kleintjies vroeg in die lente in die wêreld sal kom wanneer daar oorgenoeg kos is en hulle die beste kans het om te oorleef. ’n Verandering in die weer kan ook tot ’n hofmakery lei. Visse sal reageer as die water warmer word. Paddas lê hul eiers wanneer die reën begin val.\nSó sien ons in die groot verskeidenheid van die skepping ’n vervulling van byvoorbeeld die seën in Genesis 1: "Wees vrugbaar, word baie en bewoon al die waters van die see. En laat die voëls baie word op die land..."\nDie spel van die liefde verseker ook die voortbestaan van ons natuur.\nStuitige stertjie... ’n liefdesdriehoek om oor te blêr...


Talle beseer in botsings op N12 | Maroela Media\nEen van die tonele. Foto: Via Twitter\nDigte mis het Maandag tot verskeie botsings in Benoni aan die Oos-Rand gelei waarin sowat 50 mense beseer is.\nRussel Meiring, woordvoerder van Netcare 911, het gesê die reeks botsings het op die N12-snelweg tussen die Etwatwa- en Putfonteinweg-afrit plaasgevind.\n“ER24 en verskeie ander nooddienste is na die botsings ontbied. Verskeie voertuie was in botsings betrokke, waaronder ŉ paar minibustaxi’s,” het Meiring gesê.\nParamedici is van een ongelukstoneel na die ander om beseerdes te ondersoek en te behandel. Daar was na bewering minstens agt botsings.\n“ER24 het altesaam 22 pasiënte behandel. Hul beserings het gestrek van gering tot matig. Ander nooddienste het sowat 30 mense behandel en die beseerdes is na verskeie omliggende hospitale geneem.”\nMeiring het gesê digte mis in die omgewing het vermoedelik tot talle van die botsings gelei. Verkeer in die omgewing is erg ontwrig.\n‘n Satelietfoto van mistige gebiede. Foto: SA Weather Service\nMis in die gebied. Foto: Via twitter\nB-man · 3 jare gelede\nSowat 50 mense en minstens 8 botsings; sê vir my ongeveer 9 voertuie betrokke en dus 5 na 6 persone per voertuig? Baie van daardie voertuie het dalk slegs net een of twee passasiers. Hoeveel was dan in die minibusse?\n…en dit neem net die beseerdes in ag. Hoeveel insittendes is ongedeerd?\n@B-man: Ek sien nie dat daar spesifiek aangedui word dat 9 voertuie bestrokke was nie. ‘n Botsing kan bestaan uit meer as een of twee voertuie.\nNou-toe-nou. Botsing tussen voertuie kan nie plaasvind as daar net een voertuig is nie…dus, as daar 8 botsings was moes daar ten minste 9 voertuie betrokke wees. As daar meer as een botsingstrein was, kom ons sê: 2 gevalle met 4 botsings elk, was daar dan 10 voertuie betrokke. Ek het maar net na die “ongeveer” en die “sowat” verwys. As jy bietjie jou verstand gebruik, sal jy maklik hierdie kan verstaan.\nDaar kon dus op die ergste scenario 8 afsonderlike botsings gewees het op verskillende plekke, tussen 2 voertuie elk. Dan was daar altesaam 16 voertuie betrokke.\nJy sê nou weer “…op die ergste scenario 8 afsonderlike botsings gewees het op verskillende plekke tussen (LET WEL) 2 voertuie elk. Dan was daar altesaam 16 voertuie betrokke.”\nKom ek vertel jou van een ongelukstoneel, waar ons alleen 32 voertuie betrokke gehad het, waar onder ongeveer 8 taxi’s. Daar mag 16 persone in 1 taxi wees, volgens wetgewing. Dus as jy net 8 taxis het met 16 pasiënte is daar reeds 128 pasiënte, dan is daar nog 24 ander voertuie wat ook pasiënte moontlik in het.\nJy probeer somme maak wat jy self nie verstaan nie.\nAndre van der bank. · 3 jare gelede\nWeereens word die digte mis in die omgewing hiervoor blameer. Pak die bul by die horings en call a spade a spade. Mag ek voorstel dat die motorbestuurder in die digte mis dalk hiervoor verantwoordelik was. Sal nie verder gis.\nWel ek is verbaas dat daar enige ongelukke in die mis is, want gewoonlik is alle misligte altyd aangeskakel al is daar nie mis nie. Miskien weet hierdie bestuurders nie waarvoor die mis ligte is nie of miskien verstaan hulle die benaming van “fog lights” verkeerd…\nEk het ook vanoggend op die N12 gery en dis skrikwekkend hoe mense in die mis ry. Talle taxi’s en karre wat in die noodbaan verby al die ander ry en dan eenvoudig net indruk om in die baan in te kom.\nDie mense bly jare in daai omgewing maar verniet of hulle weet hoe om te bestuur in digte mis.\nNee julle darem nie almal is te blameer vir onverskilligheid nie, maar kom ek se vir julle 90% is wel, sien hulle verstaan net die 120 kmpu. Die gedeelte van AS DIE OMSTANDIGHEDE DIT TOELAAT VERSTAAN HULLE GLAD NIE. Dis die probleem. Ek mag mos 120 ry – so ek sal ongeag die omstandighede. Bogger die 10% wat hulle lewe waag op vandag se paaie bogger die mis ligte dit kan net sowel op boetie se plastiek karretjie gesit word. Iemand sal hulle moet leer dat jy jou spoed volgens omstandighede moet aanpas……..eish maar wie?\nEn hoekom? Hulle jaag in die digte mis.\nDis nou nie eintlik die mis se skuld nie, dit is mense wat nie kyk waar hulle ry nie en dan kry jy die vreeslike slim mense wat nie eers met ligte aan ry nie.\nHet self op hierdie pad gery vanoggend, gelukkig in die teenoorgesetelde rigting. Het wel by die toneel verbygery. Wat kan ek sê? Spoed, spoed, spoed. (Alle) Suid-Afrikaanse motoriste wil so vinning as moontlik ry en sien die vermindering van spoed as ‘n swakheid. Ry in die mis dat jy genoeg stop afstand het, sover jy kan sien. Moenie jaag in die mis in en dan rem nie, gewaarrborg iemand gaan in jou vasry. Sit misligte aan en noodligte.\nAntoinette Tredoux · 3 jare gelede\nMaroela media waarom het julle nie my opinie geplaas nie? Is dit te na aan die waarheid vir julle?\nOns ry elke dag die pad wat my verstom is die pad reels wat net geld vir sekere mense kyk bietjie % gewys wie ry in geel lyn as verkeer staan wie dink n verkeeslig bly groen ek se niks verder\nVolgafstande. Mense glo mos daaraan om so na as moontlik aan die voertuig voor hulle te ry. Gekoppel aan spoed, en swak sig, en jy het verseker ‘n resep vir ‘n katastrofe. Vanoggend weer gesien hoe motoriste kyk hoe naby aan mekaar hulle kan ry. Om watter rede? Jy gaan nie vinniger by jou bestemming kom nie, jy stel net jou lewe, en die van ander motoriste in gevaar. Nee kwit, lyk my mense het heeltemal verleer van die 3-sekonde reël. Of is hulle net moedswillig en dink hulle sal niks oorkom nie? Maar net my stuiwer in die armbeurs..\nLaat die son sak op n helder aand, en ons kruip op die hoofwee met ons mis ligte aan, wat so by the way verblindend is vir ons ander, maar laat die mis kom dan ry ons so vinnig as wat ons kan sonder n lig, nou dis fantastiese intelligensie


Pikkewyn - Wikipedia\nDie pikkewyne (Spheniscidae) is 'n groep seevoëls uit die Suidelike Halfrond wat nie kan vlieg nie. Hulle verteenwoordig die enigste familie in die orde Sphenisciformes wat onder die Neognathae tel - 'n superorde van voëls waar die kake eers relatief onlangs in die evolusionêre geskiedenis gevorm het.\nTydperk: Paleocene-Onlangs, 62–0 m. jaar gelede\nStormbandpikkewyn, Pygoscelis antarctica\nUitgestorwe Genera, sien Klassifikasie\nVerspreiding van die pikkewyne\nDie duikers (Gaviiformes) en stormvoëlagtiges (Procellariiformes) vorm waarskynlik hulle stamverwante sustersgroepe.\nPikkewyne is maklik onderskeibaar van alle ander voëls en is uitstekend aangepas tot 'n lewe in die see en deels om in die koudste dele van die wêreld te oorleef.\n1 Anatomie en voorkoms\n1.1 Grootte en massa\n1.5 Sig en gehoor\n6.1 Eierlê en broei\n6.2 Grootmaak van jong pikkewyne\n7 Natuurlike vyande\n9 Pikkewyne en die mens\n10.2 Kort oorsig van pikkewynsoorte\n11.1 Suid-Afrikaanse voëls\nAnatomie en voorkomsWysig\nDrie brilpikkewyne, op Bouldersstrand naby Kaapstad afgeneem.\nVerskillende pikkewyne wissel aansienlik in grootte en massa. Die liggaamsbou en veredos is daarenteen baie eenvormig.\nGrootte en massaWysig\nDie kleinpikkewyn (Eudyptula minor) bereik 'n hoogte van slegs 30 cm en weeg tussen een en een-en-'n-halwe kilogram. Daarteenoor behoort die keiserpikkewyn (Aptenodytes forsteri), met 'n lengte van tot 1,10 meter en 'n gewig van tot 40 kg, tot die grootste voëls in die infraklas Neognathae. Die grootteverskil word deur Bergmann se Reël, waarvoor die pikkewyne gereeld as voorbeeld gebruik word, verklaar. Hierdie reël stel dat diere in kouer streke groter is, met 'n volume-tot-oppervlak verhouding wat die verlies van liggaamshitte beperk. Die meeste soorte is slegs effens ligter as die water wat hulle verplaas sodat duik relatief maklik is.\nDie stewige liggaam van die diere is deur 'n stroombelynde vorm en die vlerke wat na kragtige vinne vervorm is, duidelik aan 'n lewe in die see aangepas. Anders as die loopvoëls wat ook nie kan vlieg nie, het pikkewyne 'n strek borsbeen met 'n duidelik gedefinieerde kiel waaraan die kragtige vlugspiere geheg is. Aangesien vlerkopswaai net so veel energie vereis as vlerkafswaai in onderwaterswem, anders as wanneer in die lug gevlieg word, weens die hoër waterweerstand, het die skouerblaaie in vergelyking tot ander voëls 'n vergrote oppervlak, waar die spiere verantwoordelik vir afswaai kan vasheg. Bo- en onderarmbene is by die elmboog reguit en styf aanmekaar verbind wat aan die vinne groter fermheid verleen. Die bene wat by ander voëls hol is, is by pikkewyne dig en swaar aangesien gewigsvermindering vir vlug nie nodig is nie.\nDie bobene is baie kort, die knieskakel rigied en die bene sterk na agter verplaas, wat aanleiding gee tot die ongewoon regop gang op land. Die groot pote (wat met swemvlies bedek is) is relatief kort – op land rus die diere gereeld op hulle hakke, waarby hulle redelik stywe stertvere 'n verdere stut bied. Die stert is erg verkort, en die roerfunksie wat dit by ander duikende seevoëls verrig, is grootliks deur die bene oorgeneem.\nDie snawel is by meeste soorte nie baie lank nie, maar sterk. 'n Uitsondering is die groot-pikkewyne (Aptenodytes), waarvan die snawel smal en effens afwaarts gekrul is, waarskynlik ter aanpassing aan hulle prooi, vinnigswemmende visse.\nPikkewyne word blootgestel aan uiterste klimaatstoestande en het daarom verskeie anatomiese kenmerke ontwikkel om by hulle omgewing aan te pas.\nVir termiese isolasie dien ten eerste 'n twee tot drie sentimeter dik vetlaag wat bedek is met 'n waterdigte laag kort, gelykmatige vere oor die hele liggaam. Velgebiede waarin geen vere groei nie, kom anders as by byna alle ander voëls nie voor nie; 'n uitsondering is die gesig van sommige tropiese tipes. Lug wat in die veerlaag bewaar word, beskut die voëls verder baie goed in water teen hitteverlies.\nDaarbenewens beskik pikkewyne oor 'n hoogsontwikkelde hitteoordragstelsel in hulle vinne en bene: die slagaarbloed wat in hierdie ledemate instroom, dra hulle hitte tot 'n groot mate oor aan die koeler aarbloed wat in die liggaam in terugvloei, sodat hitteverlies beperk word. Wetenskaplikes verwys hierna as die "teenstroombeginsel".\nAan die anderkant kom sommige soorte pikkewyne in tropiese water voor en beveg hulle eerder oorverhitting: om dit te verhinder is hulle vinne in vergelyking met hulle liggaam verbreed sodat die oppervlak waaroor warmte afgegee kan word vergroot is. By sommige soorte is die gesig ook nie met vere bedek nie sodat hitte in aktief uitgesoekte skaduwee vinniger afgegee kan word.\nDie kleure van die verekleed wat uit talryke klein, ongedifferensieerde, byna haaragtige vere bestaan is by byna alle soorte swart tot blougrys aan die rugkant en wit aan die buikkant. Mannetjies en wyfies lyk baie opmekaar, alhoewel eersgenoemde ietwat groter is. 'n Besonders opvallende oranjegeel hoofversiering is kenmerkend van meeste kuifpikkewyne.\nBy jong pikkewyne is die verekleed meestal eenvormig grys of bruin, by party soorte is die sye en buik wit.\nMeeste pikkewyne verveer kort na broeityd en die grootmaak van kuikens om in 'n nuwe verekleed te verskyn. Gedurende hierdie tydperk, wat van twee tot ses weke kan duur, gebruik die voëls vetreserwes omtrent twee keer so vinnig as gewoonlik. By Witoorpikkewynne (Pygoscelis papua) en Galápagos-pikkewynne (Spheniscus mendiculus) is die verveertyd nie vasgelê nie en kan dit op enige tydstip tussen broeityd volg. Nie-broeiende voëls verveer byna altyd vroeër as hulle broeiende bondgenote.\nSig en gehoorWysig\nPikkewyne se oë is gerig op skerp onderwater sig; hulle horingvlies is baie plat, wat beteken dat die voëls op land bysiende is. Veral diepduikende keiserpikkewynne se pupille pas baie vinnig by verskillende lig omstandighede aan wat hulle by die oppervlak of honderde meter diep kan aantref. Uit die pigmentsamestelling kan mens bepaal dat pikkewyne beter in die blou as in die rooi deel van die spektrum kan sien en selfs ultravioletlig kan waarneem. Aangesien rooi lig reeds in die boonste waterlae gefiltreer word, word die eienskap as 'n evolusionêre aanpassing verstaan.\nSoos by meeste voëls beskik die ore nie oor uitwendig waarneembare strukture nie. Hulle word deur besonder sterk vere waterdig gesluit wanneer pikkewyne duik. By groot-pikkewyne is die rand van die buiteoor verder vergroot sodat dit gesluit kan word om die middel en binne-oor van skade as gevolg van waterdruk tydens duike te beskerm.\nOnderwater maak pikkewyne - anders as op land waar hulle deur trompetroepe en luide piepgeluide met mekaar kommunikeer – geen opmerklike geluide nie; of hulle hulle gehoor gebruik om prooi op te spoor of roofdiere waar te neem is onbekend.\nPikkewyne kom voor in die oopsee van die suidelike halfrond. Hulle word veral in die kuswater van Antarktika, in Nieu-Seeland, suidelike Australië, Suid-Afrika, in die suide van Suid-Amerika die nabygeleë Falkland-eilande en langs die weskus op tot by Peru sover noord as die Galápagos-eilande by die ewenaar aangetref. As koudliewende voëls word hulle slegs in tropiese gebiede aangetref waar daar koue seestrome is; dit is byvoorbeeld die geval aan die weskus van Suid-Amerika met die Humboldt-stroom en in Suid-Afrika met die Benguela-stroom aan die Kaapse Skiereiland.\nDie meeste soorte bly iewers tussen die 45ste en 60ste suidelike breedte graad; die grootste enkele konsentrasie is in Antarktika en nabygeleë eilande.\nDie eintlike habitat van pikkewyne is die oop see, waarvoor hulle anatomies uitstekend aangepas is. Hulle keer slegs na die kus terug om te broei; daar leef hulle in rotsagtige kuste van die suidelike kontinente, in koel woude van die gematigde gebiede, op subtropiese sandstrande, op grootliks plantlose lawavelde, subantarktiese grasveld of selfs op die ys van Antarktika. Terwyl die tropiese soorte oordgetrou is, trek ander in die winter verskeie honderd kilometer om na hulle broeigebiede terug te keer.\nStormbandpikkewyn tydens dolfynswem\nDie gemiddelde swemspoed wat deur Pikkewyne bereik word is tussen 5 en 10 km/h. Hulle kan egter vir kort tye ook hoër snelhede handhaaf. Besonders vinnige vooruitbeweging kan bereik word deur dolfynswem; waarin die pikkewyne soos 'n dolfyn die water vir 'n kort tyd verlaat in 'n spring beweging. Die rede vir die optrede is nog onbekend: moontlik verminder dit stroomweerstand en kan dit dalk roofdiere deurmekaar maak.\nTydens duike bereik pikkewyne ongelooflike prestasies: terwyl kleiner soorte soos die eselpikkewyn (Pygoscelis papua) meestal net vir een, selde meer as twee minute lank duik en dan dieptes van slegs twintig meter bereik, is duike van meer as agttien minute al by keiserpikkewyne gemeet, en duikdieptes van meer as 530 meter. Alhoewel die ekstreme prestasies van die groot-pikkewyne tot vandag toe nog nie regtig verstaan word nie, is dit bekend dat tydens die duikgange die polsslag van die diere verlaag kan word tot 'n vyfde van die normale rustende polsslag, wat suurstofverbruik verminder en sorg dat die moontlike duiklengtes wat met een asemteug bereik kan word vermenigvuldig word. Druk- en temperatuurregulering tydens diep duike is daarteenoor teen die begin van die 21ste eeu nog steeds 'n navorsingsonderwerp.\nWanneer hulle die water verlaat kan pikkewyne deur spronge vertikale afstande van meer as 1,80 meter oorkom. Op land beweeg hulle gewoonlik waggelend met hulle kort beentjies voort, 'n bewegingsmetode wat volgens biomeganiese studies verbasend energiedoeltreffend is. Op ys kan hulle daarenteen baie vinnig beweeg deur op hulle buik bergafwaarts te gly. Party soorte lê kilometer lange afstande af tussen hulle broeiplekke en die see.\nAdéliepikkewyn wat van die see terugkeer\nAfhangende van hulle grootte vreet pikkewyne vis, veral Antarktiese silwervis (Pleuragramma antarcticum), ansjovis (Engraulidae) of sardyne (in Clupeidae), en skaaldiere soos planktonkrefies of klein inkvisse, wat aktief gejag word en reeds onder water verorber word. As verskillende soorte dieselfde habitat deel het hulle gewoonlik verskillende voedsel voorliefdes: so vang Adeliepikkewyne en stormbandpikkewyne byvoorbeeld planktonkrefies van verskillende groottes.\nLaasgenoemde is gedurende die dag gereeld nie in oppervlakwater beskikbaar nie, wat vir pikkewyne wat op planktonkrefies of ander dierplankton voed twee verskillende strategieë laat: óf hulle moet hulle prooi snags jag soos die dwergpikkewyn (Eudyptula minor), óf hulle moet in die dag in dieper water duik soos die ander pikkewynsoorte maak.\nDie pikkewyne wat op klein skaaldiere spesialiseer is baie meer op reëlmatige buit aangewese as die visjagtende pikkewyne, hulle benodig egter ook minder energie vir hulle vangs: terwyl laasgenoemde gereeld een sukses in tien bereik, moet eersgenoemde per duik tot sestien skaaldiere opspoor – omgeskakel na omtrent een vang elke ses sekondes – om hulle energiebehoeftes en die aptyt van hulle kuikens te bevredig. Die aantal duike per jagtog is soort- en seisoensafhanklik: terwyl die stormbandpikkewyn en (Pygoscelis antarctica) in broeityd meer as 190 duike op 'n dag kan onderneem, kan keiserpikkewyne op hulle uitgerekte daglange jagtogte meer as 860 duike onderneem.\nTydens ververing, en by groot-pikkewyne (Aptenodytes), Adéliepikkewyne (Pygoscelis adeliae), stormbandpikkewyne (Pygoscelis antarctica) en gekuifde pikkewyne (Eudyptes) ook in broeityd, moet baie pikkewyne heeltemal sonder kos gaan. Die vastyd is by enkele soorte besonder lank en bedra sowat 'n maand by Adélie- en kuifpikkewyne, maar kan by manlike keiserpikkewyne meer as drie en 'n half maande duur. Gedurende die tyd kan hulle tot helfte van hulle liggaamsgewig verloor aangesien die voël dan hulle metaboliese energie uit die vetreserwes wat voor die verveer en/of broeityd opgebou is kry. By eselpikkewyne (Pygoscelis papua), geeloogpikkewyne (Megadyptes antipodes), kleinpikkewyne (Eudyptula minor) of brilpikkewyne (Spheniscus demersus) wissel die mannetjie en wyfie pikkewyne mekaar egter met die broeipligte af sodat hulle slegs tydens ververing hulle vetreserwes moet gebruik.\nPikkewyne bevredig hulle waterbehoeftes hoofsaaklik uit die see; oortollige sout word weer deur spesiale soutkliere wat bokant die oë lê uitgeskei.\nDie ouderdom waarop pikkewyne hulle eerste aanloop tot voortplanting neem hang aan die een kant van hulle tipe af en aan die ander kant van hulle geslag. So broei dwerg-, geeloog-, esel- en brilpikkewyne vir die eerste keer op tweejarige ouderdom; die wyfie van Adélie-, stormband-, konings- en keiserpikkewyne begin gewoonlik 'n jaar later met hulle eerste broeipoging, terwyl die mannetjies nog twaalf maande verder uitstel. Gouekuifpikkewyne broei selfs eers op die ouderdom van vyf.\nBostaande data verteenwoordig statistiese gemiddeldes: in praktyk vind al hoe langer verblyf in die broeikolonie plaas, totdat broeioptrede skielik begin. In die geval van koningspikkewyne besoek weinig eenjariges byvoorbeeld enigsins die kolonie; ook in hulle tweede lewensjaar verskyn die diere baie keer vir slegs 'n paar dae daar. In die jare daarna skuif die eerste verskyning in die kolonie nie net keer op keer vroeër nie, maar verwyl hulle ook met toenemende ouderdom merkbaar meer tyd in die kolonie. By mannetjiespikkewyne van die groot-pikkewyne is dit nie ongewoon om eers op agtjarige ouderdom te begin broei nie.\nDie seisoenale aanvang van broeityd is in die eerste plek van klimaatstoestande afhanklik. Terwyl die verder noordlewende Galápagos-, dwerg- en brilpikkewyne deur die hele jaar kan broei en dwergpikkewyne in enkele gevalle selfs twee keer per jaar broei, begin byna al die wat in subantarktiese tot Arktiese klimaatsomstandighede voorkom hoofsaaklik in die lente of somer met eierlê. 'n Noemenswaardige uitsondering op die reël word deur die keiserpikkewyne daargestel, by wie broeityd in die herfs begin. Die kuikens word dan tydens die Antarktiese winter teen temperature van tot -40 grade Celsius grootgemaak – eiesoortige aanpassings aan lewe in die koue is by hulle dus lewensbelangrik. Ook die kuikens van koningspikkewyne oorwinter in die (verder noordliggende) broeikolonies, maar word in die tydperk slegs selde deur hulle ouers gevoed, wat beteken dat daar in hulle eerste winter aansienlike gewigsverlies plaasvind.\nPikkewyne is nie net in die water nie, maar ook op land baie gesellige diere. In besonder vind eierlê, broei, en die verdere grootmaak van kuikens by baie soorte gelyktydig in groot broeikolonies plaas, wat in uiterste gevalle tot vyf miljoen diere kan insluit.\nBy die tydelik gevestigde soorte betree die mannetjies die kolonie meestal eerste en probeer hulle by byna alle soorte 'n klein gebied in te palm, wat egter selde meer as 'n vierkante kilometer oppervlak omsluit. Hulle sosiale handeling is dus nesgebonde, slegs die groot-pikkewyne is 'n uitsondering wat geen neste vir hulle eiers aanlê nie en slegs teenoor hulle maats en hulle eie nageslag opvallende optrede toon.\nMannetjies poog om deur trompetroepe 'n wyfie te lok. As dit nie die eerste broeipoging is nie, is dit baie keer die maat van die vorige jaar. Die onderskeid in egskeidingstempo wissel by pikkewyne baie na gelang van die soort: die persentasie geeloogpikkewyne wat na die eerste jaar ander maats kies is teen 14 persent baie laag; hulle maatgetrouheid word ook daardeur onderstreep dat 12 persent van die pare langer as sewe jaar hou. Daarteenoor is die jaarlikse skeidingstempo by Adéliepikkewyne meer as 50 persent, gevolglik is daar sover bekend geen paarverhoudings wat langer as ses jaar hou nie. Dit is bekend dat broeisukses in die vorige jaar 'n 'n belangrike rol speel by die keuse van maats.\nTussen die kompleksiteit van die sosiale verhoudings en die meganismes vir die herken van maats aan die een kant en die kolonie grootte aan die anderkant bestaan daar 'n noue verhouding: die paarrituele van die Adélie-, stormband-, esel- en kuifpikkewyne wat in reuse kolonies dig bymekaar saamwoon is sowel visueel as klankgewys besonder opvallend; die geeloogpikkewyne wat in digter plantegroei leef, of die dwergpikkewyne waarvan die neste ver uitmekaar is, is daarteenoor meer beskeie.\nEierlê en broeiWysig\nKolonie van Adéliepikkewyne\nNa kopulasie, waartydens die mannetjies hulle op die rug van hulle wyfies moet balanseer, lê die wyfies hulle eiers. Terwyl keiser- en koningspikkewyne slegs een eier op hulle voete uitbroei, lê ander soorte pikkewynwyfies oor drie tot vyf dae twee eiers in 'n eenvoudige nes, wat uit materiaal wat in die omgewing gevind kan word soos gras of klein klippies gemaak word. Die eier se kleur is wit of groenerig.\nNie alle eiers word vervolgens uitgebroei nie: By jong pare broei die kuikens gereeld nie uit nie; daar is aantekenings van gevalle waar minder as 33 persent van twee-jarige ouers se eiers uitgebroei het. Broeisukses styg vinnig met toenemende ouderdom en bereik 'n maksimum van meer as 90 persent; eers by baie ou pikkewyne val dit weer geleidelik met afnemende vrugbaarheid tot sowat 75 persent.\nGewoonlik is die eerste eiers effens groter as die tweede sodat die tweede kuiken na die soortafhanklike tussen een en twee maande lange inkubasietyd effens vroeër uitbroei as haar broer- of susterkuiken. As gevolg hiervan word die ouer en groter kuiken deur sy ouers voorgetrek en bekom hulle byvoorbeeld reëlmatig meer voedsel as die tweede kuiken, wat gou verwaarloos word en gewoonlik vinnig sterf. Die verskynsel, soms verwys na as "broeireduksie", is 'n evolusionêre aanpassing tot beperkte kosvoorraad: deur die vinnige dood van die tweede kuiken word verseker dat die oorlewingskans van die eerste nie deur die verdeling van knap hulpbronne op twee nakomeling benadeel word nie. Omgekeerd neem ouers versekering uit met die tweede eier teen die moontlikheid dat die eerste kuiken voortydig sou sterf.\nHoewel die broeireduksie by meeste soorte net by knap voedingsaanbod voorkom en die kortsnawelpikkewyne (E. pachyrhynchus) so te sê altyd beide kuikens grootmaak, is broeireduksie die reël by alle kuifpikkewyne; normaalweg is die tweede eier by dié soorte die groter eier (die persentasie onderskeid lê tussen 20 en 70 persent), as die waaruit die eerste kuiken uitbroei.\nGrootmaak van jong pikkewyneWysig\nKeiserpikkewyne met kleintjies\nDie grootmaak van jong pikkewyne kan en twee fases verdeel word:\nIn die eerste twee tot drie, by Groot-Pikkewyne selfs ses, weke word die kuikens permanent deur 'n ouer opgepas, terwyl die ouer se maat na voedsel gaan soek.\nSodra die jong pikkewyne groot geword het, begin die "kleuterskool"-tyd, waartydens die kleintjies in groepe saamgebring word terwyl beide ouers na voedsel soek. Afhangende van die soort kan sulke "kleuterskole" uit slegs 'n paar diere uit naburige nesse bestaan, soos byvoorbeeld die geval is met stormring- of brilpikkewyne, of kan duisende individue saamgevoeg word soos by Adélie-, esel- of groot-pikkewyne.\nVoedingstye is sterk soort afhanklik: eselpikkewyne voer hulle kroos daagliks, Adélie- of stormringpikkewyne slegs elke twee dae, die groot-pikkewyne baie keer slegs elke vier dae of selfs minder gereeld. Natuurlik is die maaltye by laasgenoemde dan soveel groter. Die voedselhoeveelheid is meestal by die ontwikkelingstand van die kuiken aangepas, dog altyd in vergelyking met hulle liggaamsgewig: jong kuikens van klein pikkewynsoorte kan maklik reeds 500 g voedsel per voeding inneem; groot-pikkewyne gee self 'n kilogram vis meer op 'n slag aan hulle kuikens, sodat dit geen wonder is dat jong pikkewyne deur welmenende waarnemers as mollige voedselsakke met 'n klein kop en groot voete beskryf is nie. Koningpikkewynkleintjies kan na twaalf maande selfs swaarder as hulle ouers wees.\nBy die tydelike koloniebewoners word die kolonie gou na ververing verlaat, by die kuifpikkewyne byvoorbeeld binne 'n week. Die ouerlike sorg word daarmee in alle waarskynlikheid beëindig – voeding op see is nog nie waargeneem nie en is ook moeilik denkbaar. By eselpikkewyne, wat die hele jaar in die omgewing van hulle kolonie deurbring, keer die kleintjies nog vir twee tot drie weke reëlmatig na hulle ouers terug en verkry daar verder voedsel; daarna is hulle ook op hulle self aangewese.\nHulle oorlewingskanse is in die eerste twaalf maande gering. By Adéliepikkewyne oorleef slegs ongeveer die helfte van die kleintjies na die eerste moeilike jaar. 'n Beduidende faktor wat hulle lewensverwagting aansienlik beïnvloed, is die omvang van die vetreserwes wat in die broeikolonie aangesit is, wat weer van voeding deur die ouers en dus van hulle jagsukses afhang.\nDie oorlewingswaarskynlikheid van volwasse diere is in teenstelling hiermee wesenlik hoër: dit bedra by die klein Adéliepikkewyn sewentig tot tagtig persent, by die groot-pikkewyne selfs meer as negentig persent. Pikkewyne kan ouderdomme van meer as 25 jaar bereik.\nBrilpikkewyn, Dierkundige-Botaniese tuin Wilhelma, Stuttgart\nAs gevolg van die mees geïsoleerde broeiplekke het volwasse pikkewyne op land byna geen natuurlike vyande nie; soogdiere wat deur mense ingevoer is soos honde en katte verteenwoordig egter in seker gebiede 'n ernstige bedreiging. Pikkewyne kan ter verdediging sowel hulle snawels as hulle vinne inspan. Onbewaakte kuikens word daarteenoor vinnig die prooi van bruinroofmeeue (Stercorarius antarctica). Hierdie voëls en sommige ander meeue benut enige geleentheid om eiers te steel.\nSeeluiperds (Hydrurga leptonyx), pelsrobbe (Arctocephalus), Australiese- (Neophoca cinerea) en Nieu-Seelandse seeleeus (Phocarctos hookeri) asook moordvisse (Orcinus Orca) en haaie (Selachii) jag pikkewyne in die see, veral aangewese robsoorte patrolleer baie keer die vlak water voor broeikolonies, waar pikkewyne hulle goeie stuurbaarheid nie so goed kan gebruik nie. Daar word geskat dat sowat 5% van alle Adéliepikkewyne per jaar op dié wyse omkom.\nDit veroorsaak vermoedelik die huiwering waarmee die voëls die water, waarby hulle tog so goed aangepas is, binne gaan. Voor hulle uitswem benader die pikkewyne die oewer versigtig in klein groepe, duidelik almal met die wens om nie die eerste te hoef wees wat die see binne gaan nie; die prosedure duur baie keer tot 'n halfuur. Sodra 'n enkele skielik genoeg moed bymekaar skraap om in die water te spring, volg al die ander.\nGeeloogpikkewyn (Megadyptes antipodes)\nDrie soorte, die kroonpikkewyn (Eudyptes sclateri), die geeloogpikkewyn (Megadyptes antipodes) en die Galápagos-pikkewyn (Spheniscus mendiculus) word teen die begin van die 21ste eeu as kritiek bedreig beskou, sewe ander word as kwesbaar beskou, waaronder die brilpikkewyn wat in Suid-Afrika voorkom.\nVroeër is hele kolonies uitgewis deur versameling van eiers as voedselbron en die afslag van volwasse diere vir olie-ontginning uit die ryk vetlaag; vandag staar pikkewyne ander gevare in die gesig.\nDaaronder tel die verlies aan habitat soos byvoorbeeld by die geeloogpikkewyn waarvan die bestaan bedreig word deur toenemende grondbenutting en menslike ingrypings in die duinestelsel van Nieu-Seeland, die gevare wat ingevoerde soogdiere wat wild geword het inhou, soos by die Galápagos-pikkewyn, waarvan die broeikolonie wat tot twee eilande beperk is deur rondloper-honde uitgedun word, en klimaatsverandering: die Galápagos-pikkewynbevolking is in die 1980's en 1990's kwaai uitgedun deur 'n ineenstorting van die visvoorraad wat tot die El-Niño-verskynsel en gepaardgaande klimaatsverandering teruggespoor kan word.[verwysing benodig]\nSuidelike geelkuifpikkewyne (Eudyptes chrysochome), Magellaanpikkewyne (Spheniscus magellanicus) en Humboldt-pikkewyne (Spheniscus humboldti) kom in hulle uitgebreide jagtogte op ansjovis en sardyne in subantarktiese water weer gereeld in konflik met kommersiële vissery, wat gedeeltelik op dieselfde vissoorte spesialiseer: terwyl vissers kla oor verliese aan inkomste, verloor baie pikkewyne hulle voedselbron. Daar is egter pogings om die kompetisie in die belang van die vissers op te los.\nBrilpikkewyne en Magellaanse pikkewyne, waarvan die kolonies onderskeidelik in die Kaap die Goeie Hoop in Suid-Afrika en aan die Straat van Magellaan op die suidpunt van Suid-Amerika voorkom, ly besonder onder oliestorting wat deur die skeepvaart wat daar verbygaan veroorsaak word - roetes wat veral deur olietenkskepe gebruik word. Be-oliede pikkewyne kan gevang, skoongemaak en weer vrygelaat word; dit is egter 'n baie tydrowende en duur proses.\nAan die ander kant het die intensiewe jag van baleinwalvisse (Mysticeti) en die gevolglike planktonkrefie-vermeerdering tot 'n soortgelyke toename in stormband- en koningpikkewyne gelei; die meeste Antarktiese soorte word tans as gevolg van hulle afgeleë habitat as stabiel beskou.\nPikkewyne en die mensWysig\nGetuienis van die eerste ontmoeting tussen mense en pikkewyne kom uit Australië: argeologiese beenfondse in bêreplekke van Aborigines toon aan dat pikkewyne in prehistoriese tye 'n bestanddeel van die voeding van die Australiese oerbewoners was.\nIn Europa raak pikkewyne eers aan die einde van die 15de en die begin van die 16de eeue deur ontdekkingsvaarte van die Portugese seevaarders Vasco da Gama en Ferdinand Magellaan bekend. Die vroegste verwysing bekend van die voëls kom uit die dagboek van Vasco da Gama van 25 November 1497, toe hy in Mosselbaai aan die suidkus van Suid-Afrika geanker lê. Hy het daar wat vandag as 'n brilpikkewyn (Spheniscus demersus) en Magellaanpikkewyne (Spheniscus magellanicus) bekend staan teëgekom.[verwysing benodig] Die brilpikkewyn is ook die eerste wetenskaplik beskrewe soort, van waar die Latynse familie- en orde name afgelei is – dit word reeds in 1758 deur die Sweedse taksonoom Carolus Linnaeus in sy werk Systema Naturae behandel. Byna alle ander soorte word daarteenoor eers met die verkenning van die Suidelike Oseaan in die laat 18de en 19de eeu ontdek.\nDie woord "pikkewyn" is afkomstig vanaf "piggewyn" - seemanstaal uit die 1600's. Die algemene Nederlandse woord was "pinguin" (tans pinguïn), maar selfs Jan van Riebeeck het "peguijn" gebruik (sonder die nasaal in die eerste lettergreep). Ander vorme van die woord kom uit omstreeks 1715: "pickoweijn" en "pikowyn". Volgens sommige bronne kom die woord penguin van die Keltiese "pen gwyn" ("wit kop"), wat verwys het na die nou uitgestorwe reuse alke. Alhoewel dié voëls nie naby verwant was aan die pikkewyne nie, het seelui pikkewyne daarna vernoem as gevolg van die ooreenkoms tussen die voëls.\nPikkewyne is baie nuuskierige diere en is op land so te sê vreesloos. Anders as tembare diere, wat hulle vrees van mense eers na heelwat kontak met mense verloor, is meeste van nature nie bang vir mense nie. Alhoewel die bewering natuurlik nie wetenskaplik bevestig kan word nie, uiter reisigers na die Antarktiese gebied baie keer die gedagte dat pikkewyne mense aansien vir effens groter en vreemd geboude pikkewyne.\nLinux se gelukbringer, Tux\nPikkewyne word gesien as baie geliefde diere wat vurige voorspraak kan uitlok. Yskaste, yshokkiespanne en 'n groot Engelse uitgewery, Penguin, is na pikkewyne vernoem. Die aanhang het tot vandag toe nie gekwyn nie: toe Linus Torvalds van Linux-faam na 'n gelukbringer soek, besluit hy op die pikkewyn Tux.\nPikkewyne is ook al soms in 'n donkerder lig geskets en dit is dalk juis die vriendelik-sjarmante beeld wat pikkewyne het wat daartoe gelei het dat die makers van die Batmanreeks besluit het om een van die mees sinistere figure van die opperste booswig die naam pikkewyn te gee. Danny DeVito vertolk die rol in die 1992-film Batman Returns. Badtz Maru, of "slegte pikkewyn", is weer 'n stoute pikkewynkarakter wat deur die Japannese maatskappy Sanrio geskep is, 'n moeilikheidmaker wat gewoonlik aan die kant van stoute seuns en die slegte ou in die storie is. Pingu is weer 'n vriendelik-vreedsame pikkewyn van die Switserse televisie.\nPuffinus gravis - 'n voorbeeld van die stormvoëlagtiges wat aan die pikkewyne verwant is\nOnder die lewende pikkewyne word sewentien spesies of soorte onderskei wat in ses genusse voorkom:\nDie Langsnawelpikkewyne (Pygoscelis) omvat die "prototipiese" pikkewyne, soos wat in strokiesverhale en karikature aangetref word. Hulle is sonder uitsondering swart en wit geveer en verveer aan die einde van die elke broeiseisoen. Drie spesies word onderskei: die eselpikkewyn (P. papua), die Adéliepikkewyn (P. adeliae) en die stormbandpikkewyn (P. Antarctica). Alle soorte is baie sosiaal, die stormbandpikkewyn verteenwoordig met 'n geskatte vyf miljoen broeipare op Deception-eiland die grootste pikkewynkolonie.\nDie Groot-pikkewyne (Aptenodytes), waartoe die koningpikkewyn (A. patagonicus) en die keiserpikkewyn (A. forsteri) tel, omvat, soos die naam duidelik aandui, die grootste twee pikkewynspesies. Hulle beskik oor 'n lang, slank, effense gekromde snawel en in beide gevalle 'n kenmerkende oranje-kleurige merk op die nek. Groot-pikkewyne bou nie neste nie; die enkele eier word in plaas daarvan op die pote uitgebroei.\nDie Kuifpikkewyn (Eudyptes) omvat die grootste hoeveelheid spesies. Die groep is heel divers, maar onderskei hulle deur geel-oranje kleurige veertooisel op die kop. Kuifpikkewyne lewe hoofsaaklik in die water om Nieu-Seeland, hulle kolonies bestaan slegs tydens broeiseisoen. By alle soorte kom broeivermindering plaas: alhoewel daar altyd twee eiers gelê word, word net een kuiken groot gemaak, om 'n ongunstige voedselverdeling, waar daar op die einde nie genoeg kos vir enige van die kleintjie sou wees nie, te vermy.\nDie genus van die geeloogpikkewyne (Megadyptes) is monotipies en omvat slegs een spesie, die geeloogpikkewyn (M. antipodes), wat in suidelike Nieu-Seeland broei. Geel vere wys op die verwantskap met die kuifpikkewyne.\nDie genus van die kleinpikkewyne (Eudyptula) bevat ook slegs een spesie, die kleinpikkewyn (E. minor), sommige taksonome beskou egter die witvlerkpikkewyn (E. minor albosignata), wat gewoonlik as subspesie beskou word, as 'n selfstandige spesie. Kleinpikkewyne is, soos die naam reeds verraai, die kleinste pikkewyne en kom voor in die waters om Australië en Nieu-Seeland.\nBrilpikkewyne by Boulders naby Simonstad\nDie brilpikkewyne (Spheniscus) verteenwoordig 'n baie eenvormige genus, wat vermoedelik 'n baie onlangse oorsprong het. Die vier spesies, brilpikkewyn, (Suid-Afrika), Humboldt-pikkewyn, (Suid-Amerika), Magellaanpikkewyn, (Suid-Amerika) en Galápagos-pikkewyn, (Suid-Amerika), word uitgeken aan swart strepe op hulle sye, 'n kenmerkende swart-wit patroon op hulle koppe en 'n kaal kopvel. Brilpikkewyne word die verste noord van alle pikkewyne aangetref en is ook tuis in tropiese omgewings. Die voëls bly die hele jaar lank by hulle kolonies; broeityd en ververing is meestal veranderlik en onafhanklik van die seisoen. Dwergpikkewyne en die kleintjies van brillpikkewyne lyk baie soortgelyk, 'n aanduiding dat daar 'n noue verwantskap tussen die twee genusse bestaan.\nDie geskiedkundige stamverwantskap van die genusse word duidelik in die volgende diagram getoon, wat op genetiese en morfologies data gegrond is:\n|-- Langsnawelpikkewyne (Pygoscelis)\n|-- Groot-pikkewyne (Aptenodytes)\n|  |-- Kuifpikkewyne (Eudyptes)\n|  '-- Geeloogpikkewyne (Megadyptes)\n|-- Dwergpikkewyne (Eudyptula)\n'-- Brilpikkewyne (Sphenicus)\nTerwyl die sustergroep verhouding van die kuif- en geeloogpikkewyne, en dié van die dwerg- en brilpikkewyne algemeen aanvaar word, is daar meer onsekereheid oor die ander genusse se verwantskappe.\nKort oorsig van pikkewynsoorteWysig\nLangsnawelpikkewyne, Antarktika, swart en wit geveer\nWitoorpikkewyn of eselpikkewyn (Pygoscelis papua), Subantarktiese eilande/Antarktika-skiereiland\nAdéliepikkewyn (Pygoscelis adeliae), Antarktika\nStormbandpikkewyn of keelstreeppikkewyn (Pygoscelis antarctica), Antarktikaskiereiland\nGroot-pikkewyne, Antarktika, grootste pikkewyne\nKoningpikkewyn (Aptenodytes patagonicus), Subantarktiese eilande\nKeiserpikkewyn (Aptenodytes forsteri), Antarktika\nKuifpikkewyne, Australië/Nieu-Seeland, geel-oranje veer-hooftooisel\nFjordlandpikkewyn of Dikbekpikkewyn (Eudyptes pachyrhynchus), Australië/Nieu-Seeland\nSnareskuifpikkewyn of Snare-eilandpikkewyn(Eudyptes robustus), Snare-eilande\nGrootkuifpikkewyn KronenpinguinSclater-Pinguin ((Eudyptes sclateri, ook E. atratus),, (Eudyptes sclateri ook E. Atratus), Australië/Nieu-Seeland\nSchlegelpikkewyn of macquariepikkewyn (Eudyptes schlegeli), Subantarktiese Eilande – spesifiek die Macquarie-eilande\nLangkuifpikkewyn of Macaroni-pikkewyn (Eudyptes chrysolophus) – Suidelike Shetlandeilande, Suidelike Orkneyeilande en die Suidelike Sandwicheiland.\nGeelkuifpikkewyn (Eudyptes chrysocome), Subantarktiese Eilande\nGeeloogpikkewyne (Megadyptes antipodes), Australië/Nieu-Seeland, geel vere om die oë\nKleinpikkewyne (Eudyptula minor), Australië/Nieu-Seeland (die kleinste Pikkewyn)\nWitvlerkpikkewyn (Eudyptula albosignata) – gewoonlik as subspesie van Kleinpikkewyn beskou. Banksskiereiland aan die ooskus van Nieu-Seeland en in die Cook Straat.\nBrilpikkewyne, warmer gebiede, swart strepe op die sye, swart-wit Kopfmuster, kaal kopvel\nBrilpikkewyn of Afrika-pikkewyn (Spheniscus demersus), Suid-Afrika\nHumboldt-pikkewyn (Spheniscus humboldti), Suid-Amerika\nMagellaanpikkewyn (Spheniscus magellanicus), Suid-Amerika\nGalápagos-pikkewyn (Spheniscus mendiculus), Suid-Amerika\n↑ BirdLife [dooie skakel] Erect-crested Penguin Eudyptes sclateri. Besoek op 1 Mei 2006\n↑ BirdLife  Geargiveer 29 September 2007 op Wayback Machine Galápagos Penguin Spheniscus mendiculus, Besoek op 1 Mei 2006\n↑ BirdLife  Geargiveer 29 September 2007 op Wayback Machine Yellow-eyed Penguin Megadyptes antipodes, Besoek op 1 Mei 2006\n↑ BirdLife  Geargiveer 29 September 2007 op Wayback Machine Species Search Results for Family Spheniscidae, Besoek op 1 Mei 2006\n↑ Annemarie's Pinguinweb  Geargiveer 31 Oktober 2005 op Wayback Machine, De 17 soorten.., Besoek op 3 Mei 2006\nK. Schafer: Penguin Planet - Their World, our World. North Word Press, 2000, ISBN 1-55971-745-9\nG. G. Simpson: Penguins: Past and Present, Here and There. Yale University Press, 1976, ISBN 0-300-01969-6\nT. D. Williams: The Penguins. Oxford University Press, 1995, ISBN 0-19-854667-X\nL. S. Davies: The Penguins. Poyser Species Monograph Series, 2003, ISBN 0-7136-6550-5\nB. Culik: Pinguine. Blv, 2002, ISBN 3-405-16318-8\nN. Carstensen: Pinguine. Ellert & Richter, 2002, ISBN 3-8319-0081-7\nWikimedia Commons bevat media in verband met Pikkewyn.\nSien pikkewyn in Wiktionary, die vrye woordeboek.\nWikispecies het meer inligting oor: Sphenisciformes\nWorld of Pinguins – Baie inligting en beelde van Kikkewyne\nWebpinguin – Webwerf toegewy aan Pikkewyne\nAnjas Pinguine – Webwerf van 'n pikkewynaanhanger\nwww.pinguins.info – Webwerf oor pikkewyne met inligting, beelde, pikkewyn-blokkiesraaisels. (in Nederlands en Engels)\nAntarktis-Pinguinwebcam – Pikkewyn-webcam in Antarktika naby die O'Higgins-navorsingstasie\nPinguine.net – Meer inligting oor pikkewyne.\nVideo's oor pikkewyne[dooie skakel]\nVideo van pikkewyne\nOntsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Pikkewyn&oldid=2489530"\nLast edited on 21 Maart 2022, at 10:53\nDie bladsy is laas op 21 Maart 2022 om 10:53 bygewerk.


7 slim wenke om jou brein fiks te kry\nJY LEES NOU 7 slim wenke om jou brein fiks te kry\nKenners meen jy kan jou brein op-en-wakker hou deur dit gereeld oefening te gee. Beproef dié maklike breinoefeninge.\nVoel jy uitgeput en afgemat al is die jaar nog ver van klaar? Gee jou brein 'n hupstoot met dié prettige en maklike oefeninge; dit behoort jou grysstof skerp te hou al raak jy ouer.\n1. Gebruik jou niedominante hand\nOm dinge andersom te doen hou baie voordele in, en omdat jou brein en hande verbind is, kan jy jou brein stimuleer deur jou hande te gebruik.\nNuwe ervarings stimuleer meer verbindings tussen verskillende dele van die brein, verbeter jou geheue en maak omliggende selle meer bestand teen die uitwerking van veroudering, sê die Amerikaanse neurobioloog Lawrence C. Katz.\nWanneer jy dus weer jou tande borsel, ruil hande en gebruik jou “verkeerde” hand. Jy kan dié beginsel op allerlei maniere toepas – wanneer jy jou hemp toeknoop, brood smeer, blomme rangskik, noem maar op.\n2. Draai dinge om\nNog 'n manier om jou brein “gimnasium” toe te stuur is om gewone voorwerpe onderstebo te draai.\nWanneer jy na iets soos 'n prent teen jou muur of 'n ornament op die kaggelrak kyk, is die linkerbrein, of “verbale” brein, daaraan gewoond om dit te herken, waar te neem en dan jou aandag weg te neem.\nMaar wanneer iets onderstebo is, word die regterkant van jou brein geprikkel, want dit besef iets is misplaas en probeer die voorwerp volgens vorm, grootte en kleur identifiseer.\nNog 'n truuk is om items in jou kombuiskaste om te ruil. Jou brein raak so gewoond aan waar alles is dat dit outomaties begin funksioneer.\nDeur dinge te herrangskik moet jy ’n slag dink wanneer jy jou volgende koppie koffie wil maak – en dís goed vir jou brein.\n3. Stort met toe oë\nGebruik jou tassin deur die krane oop te draai en jou hare en lyf met toe oë te was. Om te probeer uitpluis watter bottel die sjampoe en watter een die opknapper is, sal jou brein leer om situasies te kan hanteer wanneer jou sig belemmer is.\n4. Verander jou roetine\nStudies toon dat eenvoudige alledaagse take die korteks – die buitenste laag van die serebrum – stimuleer en vlakke van breinaktiwiteit verhoog. Maar wanneer ’n taak eers ’n roetine word, neem breinaktiwiteit af en stagneer dit.\nDoen dinge ’n bietjie anders om jou slimmer te hou: Begin elke dag met ’n meditasiesessie, stap soggens vroeg met die hond, lees terwyl jy ’n koppie tee maak – enige klein verandering sal ’n groot verskil maak.\n5. Kyk in die supermark rond\nTer ilustrasie. Foto: Gallo Images/ Getty Images\nDie volgende keer wanneer jy jou hand na die tuna uitsteek, kyk van bo na onder op die rak en soek ’n handelsnaam wat jy nie herken nie. Tel dit op en lees die etiket.\nJy hoef dit nie te koop om die voordele te kry nie, want deur bloot jou roetine te verbreek en iets nuuts te ervaar het jy reeds jou brein oefening gegee.\n6. Maak die motorvensters oop\nDie hippokampus, die deel van jou brein wat herinnerings verwerk, is daarvoor verantwoordelik om reuke, klanke en gesigte te herken om breinkaarte te bou.\nBevorder dit deur nuwe reuke en klanke te identifiseer die volgende keer wanneer jy uit die huis gaan. 'n Maklike manier om dié belangrike breinfunksie te oefen is om bloot die ruite oop te maak wanneer jy in die motor is.\n7. Dink in prente\nBeelde is 'n doeltreffende manier om jou geheue te verbeter, sê Ian Robinson, 'n sielkundeprofessor van Dublin.\nNavorsing toon prente aktiveer meer dele van ons brein as woorde, wat dit ’n kragtige hulpmiddel maak om gesigte, name, gebeurtenisse of ervarings mee te onthou.\n“Ons word as kinders grootgemaak om in prente te dink, maar namate ons ouer word, verloor ons daardie vermoë,” sê hy.\nLeer jou brein so om dit te doen: As jy weer ’n roete iewers heen beplan, visualiseer elke baken langs die pad; of sien elke item in jou geestesoog wanneer jy jou inkopielys opstel.\nBronne: dailymail.co.uk, rd.com, fastcompany.com\nOns doen ons bes om goeie raad saam te stel, maar jy beproef dié wenke op jou eie risiko. Huisgenoot aanvaar nie veran twoordelikheid vir enige skade of besering wat daardeur veroorsaak is nie.\nMeer oor: gesondheid| advies| wenke| blink planne\nDís hoe jy sonder ’n loodgieter jou drein ontstop


John Fairfield Dryden het Prudential in 1875 gestig. Sy doel was om lewensversekering bekostigbaar vir werkersklasfamilies te maak. Sedertdien het die maatskappy se verbintenis ingesluit om individuele en institusionele kliënte te help om hul finansiële behoeftes te bevredig. Dit sluit in produkte en dienste soos annuïteite, onderlinge fondse en beleggingsbestuursdienste wat daarop gemik is om sy finansiële sekuriteit te lewer.\nPrudential het verskeie toekennings en toekennings vir werknemers ontvang, waaronder Vault.com se "Beste Stages van 2015", die DiversityInc se Top 50 Maatskappye vir Diversiteit. Die Nasionale Besigheidsgroep vir Gesondheid se beste werkgewer vir gesonde lewenstyl, die Stigting vir Menseregte-veldtog se " Beste plekke om te werk vir LGBT Equality 2014, "Die Nasionale Vereniging vir Vroulike Bestuurders", "Top 50 Maatskappye vir Uitvoerende Vroue," en Fortune's "World's Most Admired Companies 2014." Versigtige mededingers in die finansiële sektor sluit in AIG, MetLife, en Fidelity Investments .\nStagters by Prudential het verskeie dinge aangespreek wat dit 'n goeie internskap maak , soos 'n wonderlike kantoorkultuur, interessante projekte en goeie mentorskap. Dit is 'n paar van die redes waarom interns hul tyd daar geniet het. Die maatskappy bied 'n spangeoriënteerde omgewing wat interns welkom laat voel.\nHulle gee ook interns 'n geleentheid om elke somer terug te keer tydens hul skoolloopbaan, wat hulle toelaat om blootstelling aan verskillende soorte internskappe te kry . Werk- / lewensbalans is ook genoem as 'n baie positiewe deel van die ervaring. Hulle het ook aantekenbonusse genoem, plus goeie betaal en oortyd as deel van hul algehele positiewe ervaring.\nSalarisse vir interns by Prudential wissel tussen $ 17,60 tot $ 22,94 per uur in 2015 volgens Glassdoor.com. Ook interns kan ook kwalifiseer vir gesondheidsversekering, 401K, en sabbaticals.\nOnlangs het 86% van Prudential-interns gesê hulle het hul posisie deur middel van kampuswerving gevind, terwyl 'n addisionele 5% deur 'n Prudential-werknemer verwys is. Ook, 63% het dit as 'n positiewe ervaring met 'n 2,9 op 'n skaal van 5 vir onderhoudsvraagstukke gegradeer. Die onderhoud self is meer gedragsmatig en fokus op probleemoplossingsvaardighede en aansoekers sal in sekere situasies reageer.\nPrudential bied 'n verskeidenheid geleenthede aan studente, insluitend:\nPeak Leadership Program (freshmen en sophomores)\nMBA / MA-program\nStage Voorbeeld: Business Systems Analyst / Tester Intern\nDie Prudential Summer Internship Program is 'n geleentheid vir studente om toepaslike werkervaring op te doen in verskeie aspekte van finansiële dienste. Die program bied interns uitdagende en sinvolle werk aan wat hulle in staat stel om hul vermoëns te demonstreer, kennis wat deur middel van kollege-kursusse verkry word, toe te pas en vir toekomstige werksgeleenthede binne die maatskappy geëvalueer te word. Interns vestig ook verhoudings met ervare finansiële professionele persone en kan ook ná voltydse opleiding 'n voltydse posisie bewerkstellig.\nHierdie stage is 'n multi-somer rotasie program. Eerste-somer-interns sal die geleentheid kry om in hul eerste somer te werk in een van die onderstaande besigheidsontledingsareas. Suksesvolle interns kan genooi word om terug te keer vir 'n volgende somer en sal oorweeg word vir rotasie na ander besigheidsgroepe vir addisionele blootstelling. Hieronder is 'n lys van die rotasieopdragte waaraan interns blootgestel sal word.\nBeleggingsrekeningkundige bedrywighede - PAM Binnelandse\nInternasionale Beleggings Rekeningkundige Operasies - PAM International\nGeldmark-beleggingsrekeningkundige bedrywighede - MMIP\nTesourier se Global Funding - SUMMIT\nHierdie posisie is vir 'n intern wat betrokke sal raak in die toetsfase van die stelselontwikkelingslewensiklus (SDLC) en aanpassings van die stelsel as verwant aan stelsels / interfaces / toepassings / verslae / programme wat deel uitmaak van 'n algehele beleggingsrekeningkundige infrastruktuur.\nBykomende verantwoordelikhede sluit in sakeontleders by die voorbereiding van toetsplanne om te bevestig dat 'n stelsel aan die vereistes van die maatskappy voldoen, in die ontwikkeling van toetsgevalmatrikse, die skep van werklike toetsgevalle, die uitvoering van die toets en die hersiening van werklike vs. verwagte resultate.\nVarsman, sophomore en juniores wat 'n baccalaureusgraad in besigheids- of inligtingstelsels volg (sterk belangstelling in besigheid, verkies).\nGemotiveerd, selfversekerd, geniet uitdaging, en werk goed individueel en in 'n spangebaseerde omgewing.\n'N Minimum van 'n 3.1 GPA word verkies.\nBekwaamheid met sigblaaie, woordverwerking, e-pos, dataflow, databasis en verslagdoening, toetsing, projekbestuur, SQL, dataverwerking / manipulasie, vergelyking van gereedskap, outomatiese toetshulpmiddels, kliënt bediener programme.\nVermoë om selfstandig sowel as in 'n spanomgewing te werk.\nMoet sterk mondelinge en skriftelike kommunikasievaardighede besit.\nMoet sterk analitiese en probleemoplossende vaardighede hê.\n'N Sterk aandag aan detail met goeie organisasievaardighede word vereis.\nGetoonde vermoë om multi-taak te doen en deadlines te bereik\nPlek: Newark, NJ\nOm aansoek te doen vir 'n internskap by Prudential, moet jy 'n rekening op die Prudential Job Site opstel, die aansoekproses voltooi en jou CV saam met 'n sterk dekbrief insluit .\nVaderverlof in die vloot


Totalitarisme op sielkundige vlak – praag.co.za\nTotalitarisme op sielkundige vlak\n’n Uitdagende staat veroorloof homself enige klein misdaad, enige daad van geweld, om die indiwidu tot skande te maak. – Sigmund Freud\nDat linksgesinde joernaliste deesdae verregaande onsin skryf oor die utopiese wortel wat voor ons neus hang, terwyl die bose, duistere verlede ons ernstig geknak het, is ’n gedagtegang waarteen ek al ’n dik vel ontwikkel het. ’n Mens wonder of sulke skrywers besef dat sulke pogings eerder wanhopig as wonderbaarlik oorkom, veral as hul stellings op uitermate swak gebaseerde argumente gebou word. Sodra hierdie skrywes egter ’n diepte-sielkundige dimensie aan politieke prosesse begin verleen, word dit weer tyd om te waarsku teen die volslae totalitarisme wat hieruit kan ontstaan.\nDie nuutste poging van IOL se Heidi Holland is die soveelste probeerslag in hierdie verband. In hierdie artikel skryf sy oor die oorweldigende geestelike versteurings waar Suid-Afrikaners van alle groepe aan ly. In plaas van ’n objektiewe benadering, en om ’n ondersoek wat die beleweniswêreld van indiwidue wat met geestelike patologieë stoei te begryp, moet ons sommer weer verhale hoor oor die uitermate traumatiese apartheidsverlede en die onvermoeë om ons te versoen met die Evangelie van Nelson Mandela. Duidelik het ons hier te make met ’n neoFreudiaanse geloofswaansinnige wat God verruil het vir Oehoeroe. Selfs Marx is te gesofistikeerd vir haar. Ten minste het Marxistiese sielkunde – vreemd genoeg – briljante denkers opgelewer, ondanks die moeilike tye onder Stalin se swaar ideologiese druk.\nMevrou Holland is tipies Freudiaans in haar benadering deur te maak asof alle menslike handelinge die gevolg is van vroeë trauma. Hiermee ondermyn sy die konsep van vrye wil en keuses wat mense maak. Om dinge nog te vererger stel sy voor dat almal vir verpligte psigoterapie sessies moet gaan om hierdie probleem te verhelp. Die nadruk lê op blankes, om weereens die ou koloniale plig van opheffing van die nie-blanke rasse te bevorder, ondanks die diskriminasiemaatreëls wat tans teen blankes geld.\nWat hierdie mevrou kennelik nie besef nie, is dat psigoterapie – hoewel belangrik – geen absolute wondermiddel is nie. In sommige gevalle geld selfs die teendeel: ’n Nederlandse kliniese sielkundige het onlangs in haar doktorale proefskrif geargumenteer dat terapie na trauma dikwels aweregs werk. Die terapeut versoek die getraumatiseerde kliënt om voortdurend terug te blik na die traumatiese insident, waardeur herstel en innerlike balans uitgestel word. Die mens se psige is oor miljoene jare heen geprogrammeer om met trauma’s om te gaan. Uiteraard is konfrontasie met ’n mens se demone uit die verlede belangrik, maar dit is nie die bedoeling om voortdurend hierdie ou koeie telkens weer op te grawe nie. Die psigiater Theodore Dalrymple het ook iets in dier voege gestel dat die algemene golf van misdaad in Europa saam gestyg het met die aantal sielkundiges en kriminoloeë.\nDie gevaar van hierdie geleerdes is dat hulle voortdurend na bronne buite die direkte keusemoontlikhede van die indiwidu kyk om sy/haar gedrag te verklaar. Dit ly tot situasies waaroor Dalrymple geskryf het van ’n gedetineerde wat beskryf hoe die mes in sy slagoffer gegaan het. Die feit dat die gedetineerde diegene was wat die mes ingedruk het, het hom ontgaan. Die mes was die doener, en nie die man wat dit vasgehou het nie. Dit is hierdie soort taktieke wat skaamteloos uitgebuit word deur tiranne om hul vermeende vyande te verketter. Dit is die skuld van alles behalwe die persoon self.\nHolland skryf verder dat die gevare lê onder andere by die lae-selfbeeld wat leidende figure dikwels het, dat hulle nie volwasse kan omgaan met kritiek nie en daarom neerhalend optree teen ander, wat sodoende die situasie vererger. Weereens verkeer ons in ontkenning (sug!) oor ons eie wonde uit die verlede, volgens die groot geleerde Dr. Mamphela Ramphele. Net soos politici blank Suid-Afrika voor die dubbele uitdaging sit om enersyds swartes op te hef maar andersyds gebuk te gaan onder swart bemagtiging, doen Holland dit op ’n sielkundige vlak.\nAan die een kant wil sy ’n samelewing sien van mense met ’n gesonde selfbeeld, maar tegelyk wil sy hê almal moet voortdurend met hul getraumatiseerde verledes omgaan. Met ander woorde hulle moet leer dat faktore buite hulself hul gedrag bepaal. Die hoeksteen van ’n gesonde selfbeeld is juis beheer neem oor jou eie lewe, en jouself bo jou trauma’s en ellendes stel. Ek dink nie dat Holland se geliefde Robert Mugabe ’n probleem op daardie gebied het nie, anders as wat sy voorgee in haar treurige psigoanalitiese verklaring vir sy landonteiening.\nBowendien is dit gewoonweg prakties onuitvoerbaar om veertig miljoen mense kwalitatief te beraad. Sulke massa-aksies is al in die verlede geprobeer, dat mense hul mees persoonlike pyne voor groepe moes voordra, maar dit het hul trauma’s in baie gevalle net vererger.\nAs mevrou Holland so oortuig is van die meriete van haar gevallestudie, wonder ek waarom die selfmoordsyfer onder swartes in die post-apartheid tydperk verdriedubbel het. Geleerdes meen dat hierdie selfmoord tendens as gevolg van verstedeliking en indiwidualisering van die swart gemeenskap is. Ek dink ons moet nie wanhoop en uitsigloosheid as oorsake afskryf nie. Mevrou Holland meen verder dat die migrante arbeidsisteem tydens apartheid gesorg het vir die afbreek van gesinstrukture onder swartes. Hoewel daar seker ’n mate van waarheid hierin skuil, verklaar dit nie waarom die swartes in die townships met meer onluste en maatskaplike afbreek gekonfronteer was as swartes in die tuislande nie, terwyl in die townships swart gesinne juis bymekaar gewoon het.\nOor haar troeteldiktator Mugabe skryf sy dat hy diep teleurgesteld was met Engelse blankes omdat hulle hom dieselfde regte beloof het as die Engelse self as hy hulle gewoontes sou oorneem, maar desondanks het hulle liewer Ian Smith as staatshoof gesien. Hierdie het blykbaar Oom Robert so swaar psigologies aangetas dat hy wraak geneem het op sy Engelse landbouers. Hoekom hy dit eers twintig jaar later gedoen het, en nieteenstaande ’n gereelde klant was van Harrods in Londen, laat sy agterweë. Sy noem ook niks van die tientalle duisende Mathebele’s wat hy kort na aantrede in die tagtigerjare uitgemoor het nie.\nOrigens het een van die wêreld se mees invloedryke politieke leiers, ons eie Generaal Jan Smuts sy beleid vir Suid-Afrika koelkop benader, ondanks sy woede oor Rhodes se rol in die Jameson inval en die feit dat hy sy tweeling babakinders aan die dood moes afstaan so kort voor die Boereoorlog. Behalwe Smuts se laakbare rol tydens die mynwerkersopstande, was hy in baie opsigte die teenoorgestelde van ’n Mugabe.\nHierdie prul psigoanalise van Holland baan die weg vir ’n totalitarisme op sielkundige vlak, en help uiteindelik verder om mense weerlose instrumente van die oppermagtige staat te maak. Die bekende Russiese skrywer Aleksandr Solzjenitsin het ’n opstel geskryf, in Engels vertaal as ‘Candle in the Wind’, waarin hy die ideale Sowjetburger voorgestel het as iemand wat oor geen karakter, swak wilskrag en byna geen beheer oor haar emosies gehad het nie. Dit lyk onheilspellend eens met die ideale mens in Holland se Oehoeroe-heilstaat (of liewer helstaat).\nVan alle volkere in Afrika, het die Afrikaner gelukkig een eienskap wat sal veroorsaak dat Holland se Freud-vir-beginners benadering nie al te soepel sal werk nie: Die Argentynse skrywer/filosoof Jorge Luis Borges het gestel dat anders as die Europeër, identifiseer die Argentyn nie met die staat nie. Ek dink ons kan dieselfde sê van Afrikaners. ’n Afrikaner is nie iemand wat met die staat identifiseer nie. Die staat moet met hóm identifiseer. Vandaar vermoed ek kan die Afrikaner nooit saamstaan nie.\nBotsende waardes soos hierdie het maar bitter min uit te maak met die diepte-psigoanalise, en is juis verfrissend vir ’n goeie demokratiese bestuur. Holland haak kennelik nog vas in die postkoloniale roes van die sewentiger jare en dink sy kan ’n verskil maak aan Afrika se oneindige siklus van tirannie.\nMiskien moet sy die twak wat sy skryf maar neerlê en die wyse aanhaling van daardie ander getraumatiseerde held, Idi-Amin ter harte neem: ”You came to Africa to play White Man with the natives, but we are real!”\nнасосной станцииФільчаков Олександр Васильович прокурор\nSkrywer Dan RoodtGepubliseer op 31 Julie 2008 Kategorieë Joseph SecreveSleutelwoord Joseph Secreve, Rubrieke, Totalitarisme op sielkundige vlak\nVorige Vorige artikel: Terugkeer na kasteel Afriqstein, aanslag van die zombies\nVolgende Volgende artikel: Onverbonde lande steun Iran se kernprogram


HASE KANYNE: HOE OM 'N SKUUR VIR 'N HAAS TE MAAK MET JOU EIE HANDE - HASE - 2022\nVandag is die skuurstelsel vir die hou van konyne baie gewild. Dit is te danke aan die feit dat die konynteler huise vir harige inwoners skep, 'n minimum hoeveelheid materiaal en gereedskap benodig. Standaard projekte, gereedgemaakte tekeninge en diagramme sal selfs 'n onervare veeienaar help om 'n habitat vir die diere te bou. Oor al die nadele en voordele van teling van diere in die skure, veral die konstruksie van hierdie behuising vir verskillende individue, word in hierdie artikel gevind.\nVir hase en mans\nSkure is verskeie mediumgrootte selle wat in een groot stelsel gekombineer word. Daar is enkel-vlak en twee-vlak strukture. 'N Korridor word tussen twee rye (minimum breedte - 1 m) gelaat, 'n dak is bo-op geïnstalleer. Dit kan van enige dakmateriaal wees, byvoorbeeld, van polikarbonaat of leisteen.\nDie konynplaas van die Skure word slegs van bo af beskerm, waardeur die diere vars lug kan inasem. Huise kan van verskillende groottes wees. Die mees geskikte vir klein individue is selle waarvan die lengte minstens 50-60 cm is.\nStam mans moet in ruim skure (meer as 1 m) gehou word. Die woning van die vroulike moet in 2 sones verdeel word. In een van hulle moet die nesruimte toegerus word, in die ander kan die konyn aftree en rus.\nElke hok het 'n aangehegte voerder en drinker. Die eienaardighede van skuurkonstruksies is hul multifunksionaliteit en eenvoud. In elke departement woon een groot individu of verskeie babas. Volwassenes veg nie onder mekaar nie, aangesien daar nette tussen hul wonings verdeel word (hulle is geneig tot die top). Die agterkant van die gebou, waarin die skaduwee in rye gereël word, is 'n leë muur.\nIndustriële skuurstrukture word gewoonlik groot gemaak. Parameters van een hok: ongeveer 3 m breed, 50-60 m lank. In een sodanige sheda kan daar verskeie volwasse diere of 5 tot 8 babas leef wat binnekort sal groei.\nOp klein plase, is dit raadsaam om skure van standaardgroottes (lengte 50-70 cm) te ontwerp wat geskik is vir 'n spesifieke ras. Maar as hulle byvoorbeeld in Vlaandere is, is dit die moeite werd om ooplugkaste ruimer te bou - tot 1 m lank.\nSkuur instandhouding van hase het verskeie voordele:\nvrye ruimte, kamers word effektief gebruik;\ndaar is 'n toename in die produktiwiteit van die konynplaas;\nekonomiese aktiwiteit is goed georganiseer;\ndit is moontlik om gelyktydig 'n groot aantal vee te bevat;\nafsonderlike kompartemente word toegeken aan wyfies en konyne;\ndiere leef in gemaklike toestande;\noptimale temperatuurtoestande word gehandhaaf;\nDaar is 'n moontlikheid om 'n skuur van die vereiste afmetings te ontwerp.\nAlhoewel hierdie tipe plaas baie positiewe eienskappe het, is dit onmoontlik om sonder nadele te doen. Die nadeel van die stelsel is die behoefte aan addisionele selisolasie voor die wintermaande. Benodig ook individuele weerversiering van die koningin selle.\nNog 'n negatiewe kant - in watertenks van Desember tot Februarie water vries. As gevolg hiervan kan eared nie aan die normale dieet voldoen nie. Om hierdie nadeel uit te skakel, is dit die moeite werd om die skure met tuisgemaakte skilde te bedek.\nDaar is verskeie tipiese skuurprojekte waar van 1,2 tot 3 duisend diere kan leef. In die teenwoordigheid van 'n groot kudde, sal dit vir die boer makliker wees om 'n kant-en-klare projek te kies. Die gebou met 'n kap kan gemaak word van gewapende beton, hout of polikarbonaat. Dit is nodig om rekening te hou met die klimaatstreek en die beskikbaarheid van fondse vir boumateriaal.\nDaar is byvoorbeeld modelprojekte vir 200 kompartemente (takke) No. 806-2-4. Volgens hom is 'n skuur gebou van 4 enkelkoolhokke waarin vier vroue of 'n soortgelyke aantal mans sal woon. Vir 'n groot kudde word die konstruksie van tweedraaivlekke aanbeveel. Skuite van 100 hokke op elke vloer word aanbeveel. Meer as 200 konyne kan daarin woon.\nVoor- en nadele van polikarbonaat\nOm in skure te hou, is goed omdat die boer 'n struktuur van feitlik enige materiaal kan bou. Polikarbonaat word gebruik vir versiering en konstruksie. Dit dien gewoonlik as 'n bedekkingsmateriaal.\nDie voordele van polikarbonaatskure is: brandweerstand, vogweerstand, hitte-isolasie, buigsaamheid, weerstand teen meganiese skade. Hulle is ook bestand teen korrosie en vervorming, vervaag nie. Strukture van hierdie materiaal maak 'n uitstekende werk met windvragte, temperatuurskommelings, impak, vog.\nSaam met die voordele van so 'n dak, is daar 'n aantal nadele: dit val onder die invloed van ultravioletstrale, word vervorm onder die werking van lae en hoë temperatuurregimes, die oppervlak is nie genoeg skuur nie, dit kan maklik gekrap word.\nHoe om 'n skuur vir hase te maak met jou eie hande\nDit is oor die algemeen maklik om skure vir konyne met eie hande te bou. Hul konstruksie neem 'n bietjie tyd (van 1 tot 3 dae). Vir die suksesvolle konstruksie van die haas sal bale tekeninge, materiale, gereedskap benodig.\nGewoonlik is die hok gemaak van gegalvaniseerde gaas. Die vloer daarin moet gemaak wees van lath laaghout of plastiek sodat diere nie die potte beseer nie. In elke woning vir 'n haas is toegeruste bakies toegerus, wat die eienaar van die plaas maklik kan skoonmaak.\n'N Boer kan tyd bespaar deur outomatiese drinkers en afvalvrye voerders te installeer.\nAs daar in die hok 'n onvolledige voeder is, is dit nodig om die kos net een keer in 4-7 dae te vul. In die winter is dit raadsaam om die diere water te verhit, eerder as om dit van outomatiese toestelle te water. In skure is dit verpligtend om gloeilampe en verwarmers te plaas.\nDie skuiling vir individue moet opgerig word sodat 'n persoon enige aviary kan bereik. Lê die water en kos, maak skoon, verwerk en kontroleer die selle moet volgens die skedule wees. Dit sal toelaat dat gesonde en groot hase groei.\nKies eers die materiaal waaruit ons die raam sal bou. Vir hierdie pas 'n boom. Die selle sal in verskeie rye aan albei kante van die gebou gereël word. Ervare konyntelers gebruik metaal (gegalvaniseerde staal) vir die bou van troeteldierdepartemente. Deursigtige polikarbonaat sal 'n uitstekende materiaal wees vir die buitenshuise versiering van huise. Dit sal skure beskerm teen wind en slegte weer.\nskêr om die rooster te sny;\nkonvensionele of koordlose skroewedraaier.\nVooraf moet die voorbereiding van die rooster, ongelyke balke, latte, dakke en latte doen. Voor die konstruksie van die konynbehuising is dit nodig om jouself te vergewis van die voltooide tekeninge.\nOor groottes en tekeninge\nSkure mag verskillende afmetings hê, so jy moet 'n tekening maak met 'n aanduiding van die grootte. Die belangrikste ding is om te onthou dat 'n jong broek goed sal voel in 'n hok waarvan die lengte 50 cm is en 'n lengte van 55-60 cm. Die grootte van die hok vir konyne en mans moet ten minste 1 m lank wees.\nTydens die konstruksie van die skure is dit die moeite werd om aandag te skenk aan die benadering: die teler loop langs die gang en die hokke aan sy regterkant en links is toeganklik vir hom. Die onderste laer moet op 'n hoogte van 60-70 cm van die grond geleë wees, aangesien die diere nie vog verdra nie.\nGevestigde konstruksie van skure\nDie eerste ding wat 'n boer nodig het, is om 'n houtraam te bou. Dit moet hoë sterkte wees. Om foute te vermy, is dit nodig om die werk wat met behulp van die vlak gedoen is, weer te kontroleer. Ons verbind voorberei deur die grootte van die struktuur van die stawe vir die basis.\nVolgende, versamel die basis vir die selle. Om dit te doen, moet jy ook die houtstawe gebruik. Met hul hulp word die hele hoogte van die raam verdeel in verskeie vlakke. Vir elke kompartement is 50 cm in hoogte verlaat.\nTussen die 2 rye moet die konynteler vrye ruimte gelaat word - 'n gang (ongeveer 'n meter), dit sal nodig wees om metaalgoten te installeer (bestem vir die versameling van konynuitval).\nDie volgende stap is om die onderkant van houtlatte te maak, tussen wat 'n afstand van 1,4-1,6 cm moet wees. Dan moet jy die rooster in vierkante van die verlangde grootte sny. Hulle sluit alle dele van die sel.\nAl 4 kante van die ooplugkas sal retikulêr wees, met ander selle aan die kante. Die syroosters word met 'n helling opwaarts geïnstalleer sodat diere uit verskillende kompartemente nie kontak en veg nie. Die agterkant word addisioneel beskerm deur 'n leë muur van die gebou.\nDie rooster moet aan die buitekant van die stawe geheg word. Dit sal die konyne veilig in die hok laat beweeg en nie beseer word nie.\nDie maasdeur word vasgemaak en op die voormuur vasgemaak met skarniere. Die plaas eienaar moet seker maak dat dit styf gesluit word. Jy kan 'n slot daaraan hang.\nTop moet die dakstruktuur van die skuur dek. Die dak word onder 'n effense helling gebou sodat die neerslae daarop nie bly nie en die oppervlak nie bederf nie.\nOns bestudeer verskeie opsies vir die behoud van diere. Ons raai u aan om kennis te maak met die artikel "Kweekhase in die kuipe."\nAs die onderwerp van bouskure jy belangstel om, soos inligting, met vriende in sosiale netwerke te deel.\nMoenie vergeet om kommentaar te lewer as u diere in die skure broei nie.\nKyk na die video: The Great Gildersleeve: Jolly Boys Election Marjorie's Shower Gildy's Blade (Mei 2022).