بزرگترین توهین به پیامبر اکرم (ص)چیست و از چه کسی سر زد؟ – تارنمای فرهنگی مذهبی سفیـر چهارده معصوم علیه السلام\nمگرنه اینکه اینان به حضرت موسی و عیسی نیز تهمت و افترا زدند و ساحر و جادوگر و کاذب نامیدندشان . گویا رسم روزگار است که هر پیامبری را این چنین همراهی کنند .\nیَا حَسْرَهً عَلَى الْعِبَادِ مَا یَأْتِیهِم مِّن رَّسُولٍ إِلاَّ کَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُون (سوره یس ایه۳۰)\nپیامبر اکرم صلی الله علیه و اله از ابتدای نبوت ازار و اذیت فراوان دیدند. مانند ابوجهل ها و ابولهب ها سنگ به پیشانیشان کوبیدند ، شکمبه گوسفند بر سرشان ریختند و زباله و خار و خاشاک میان راهشان نهادند ؛ اما حق و حقیقت راه خویش را یافت و صدق گفتار و کردار پیامبر صلی الله علیه و اله در جان و دل مردم رسوخ نمود و دین اسلام در جای جای کره خاکی گسترش یافت .\nامروز هم دشمنان قسم خورده خداوند و عبده شیطان و اعوان و انصارش دست از جسارت کوتاه ننموده و هر روز شاهد توهینی جدید به استان قدسی نبی مکرم اسلام هستیم . یک روز کاریکاتور ، روز دیگر ستیز با قران و امروز فیلم سینمایی . خلاصه به هر دری دست می یازند تا دامن پاک پیامبر را بیالایند و از اقبال جهانیان به این نور سرمدی بکاهند.\nیریدون لیطفئوا نور الله بأفواههم والله متم نوره ولو کره الکافرون (۱)\nاینک سوالمان این است به نظر شما کدامین جسارت به پیامبر خدا صلی الله علیه و اله بزرگترین جسارت به ایشان محسوب می شود ؟\nتوهین ابولهب کافر و بت پرست و یا توهین به اصطلاح کشیش مسیحی تری جونز که همت به سوزاندن قران گمارده ؟\nکورت وسترگارد کاریکاتوریست دانمارکی که خود را مسیحی می نامد جرمش سنگین تر است یا ناکولا باسلی ناکولا سازنده فیلم موهن معصومیت مسلمانان .\nبه نظر ما بزرگترین توهین به ساحت قدس نبوی , توهین کسی بود که خود را مسلمان می نامید و داعیه زمامداری مسلمانان را داشت ، اما با بی شرمی و وقاحت تمام نسبت هذیان گویی به کسی می دهد که خداوند در موردش می فرماید : و ما ینطق عن الهوی (۲).\nداستان از این قرار است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و اله روزهای اخر حیاتشان در حالی که اصحاب گرد بالین ایشان جمعند ، تقاضای قلم و دوات می نمایند تا بنویسند انچه را که امت اسلام را از نفاق و تفرقه نجات دهد و به سرمنزل مقصود برساند . ناگاه عمر عصبانی و ناراحت ، زبان به جسارت نبی اکرم می گشاید و با کلماتی بس سخیف و زشت می گوید : این مرد هذیان می گوید ، کتاب خدا ما را کفایت می کند . و به این ترتیب نمی گذارد نوشته شود انچه که بشر را از ضلالت ابدی نجات می دهد .\nابن عباس این روز و این جسارت را این گونه توصیف می نماید :\nعَنِ ابْنِ عَبَّاس أَنَّهُ قَالَ یَوْمُ الْخَمِیسِ، وَمَا یَوْمُ الْخَمِیسِ ثُمَّ بَکَى حَتَّى خَضَبَ دَمْعُهُ الْحَصْبَاءَ فَقَالَ اشْتَدَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله علیه وسلم وَجَعُهُ یَوْمَ الْخَمِیسِ فَقَالَ ” ائْتُونِی بِکِتَاب أَکْتُبْ لَکُمْ کِتَابًا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ أَبَدًا “. فَتَنَازَعُوا وَلاَ یَنْبَغِی عِنْدَ نَبِیّ تَنَازُعٌ فَقَالُوا هَجَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله علیه وسلم .\nابن عباس می گفت: روز پنجشنبه وچه روزی بود آن روز وگریه کرد که اشک چشمش سنگریزه هارا خیس کرد، سپس گفت: روز پنجشنبه درد بر رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) شدید شد ، فرمود : کاغذی بیاورید تا برای شما چیزی بنویسم که هرگز گمراه نشوید ، حاضران اختلاف کردند در حالیکه چنین عملی در حضور پیامبر خدا شایسته وسزاوار نبود، گفتند : او بیمار است و هذیان می گوید .(۴)\nبه نظر شما کدامیک از جسارت ها و توهین ها بزرگتر و مخرب تر است ؟\nانچه یک یهودی ماسونی می سازد و یا کردار کشیش دیوانه کاتولیک ؟\nبه راستی نقاشی کشیدن یک مشرک سه گانه پرست پس از ۱۴۰۰ سال زشت تر است و یا اعمال ابوجهل وثنی ؟\nاما زشتتر از همه را ان به ظاهر مسلمانی انجام می دهد که رو در روی پیامبرش با وقاحت تمام می ایستد و تهمت هذیان می زند و با کلمه الرجل نبوتش را زیر سوال می برد .\n۱- سوره صف ایه ۸\n۲- سوره النجم ایه ۳\n۳ – صحیح البخاری ۱/۳۲ کتاب العلم / باب کتابه العلم و ۴ / ۷ کتاب المرضى / باب قول المریض قوموا عنی و ۴/۲۷۱ کتاب الاعتصام بالکتاب والسنه / باب کراهیه الخلاف و ۲/۱۷۸ کتاب الجهاد والسیر / باب هل یستشفع إلى أهل الذمه و ۴/۶۲ باب الجزیه والموادعه مع أهل الذمه والحرب.۲ــ صحیح مسلم ۳/۱۲۵۹ کتاب الوصیه / باب ترک الوصیه و ۳/۱۲۵۷ کتاب الوصیه / باب ترک الوصیه .۳ــ مسند أحمد ۱/۲۴ و ۲۲۲ و ۳/۳۴۶\n۴- صحیح البخاری ، ج ۳ ، ص ۱۱۱۱ ، ح۲۸۸۸ ،کتاب الجهاد والسیر ، بَاب جَوَائِزِ الْوَفْدِ هل یُسْتَشْفَعُ إلى أَهْلِ الذِّمَّهِ وَمُعَامَلَتِهِمْ ، تحقیق د. مصطفى دیب البغا ، ناشر : دار ابن کثیر ، الیمامه – بیروت ، الطبعه : الثالثه ، ۱۴۰۷ – ۱۹۸۷ .\nنویسنده : سید علاءالدین موسوی اصفهانی\nبرچسب ها : ابولهبپیامبرتوهینخلق نیکوقرآنکافرمسیحینقاشی


گندم 4 هزار تومانی زمینه قاچاق و کسب سود دلالان را فراهم می‌کند - مسیر اقتصاد\nشناسه خبر: ۱۱۲۶۷۱ ۲۳ مهر ۱۳۹۹ - ۱۱:۰۰ دسته : تولید گندم, کشاورزی, گزارش تحلیلی کارشناس: مهدی سروی\nدولت در حالی قیمت خرید تضمینی هرکیلوگرم گندم را برای سال زراعی جاری ۴ هزار تومان تعیین کرده، که قیمت آن در عراق با احتساب نرخ سامانه نیما، بیش از ۱۰ هزار تومان است. با این قیمت اعلامی از سوی دولت، دلالان در سال آینده گندم را از کشاورزان به نرخ ۴ الی ۵ هزار تومان خریداری و با قیمت ۸ الی ۹ هزارتومان به عراق قاچاق خواهند کرد. یکی از نتایج نامطلوب این روند، اجبار دولت به واردات گندم برای تأمین نیاز داخلی خواهد بود.\nمسیر اقتصاد/ دولت دوازدهم ۱۲ مهرماه در عمل به اجرای قانون تضمین خرید محصولات اساسی کشاورزی، قیمت خرید تضمینی محصولات اساسی کشاورزی برای سال زراعی جاری را ابلاغ کرد. گندم یکی از محصولات اساسی مدنظر در این قانون است که تولید و خرید تضمینی این محصول به دلیل جایگاه ویژه در سبد غذایی خانوار، اهمیت زیادی برای کشور دارد. دولت قیمت خرید تضمینی گندم را برای سال زراعی ۱۴۰۰-۱۳۹۹ برای هرکیلوگرم ۴ هزار تومان تعیین کرده است.\nتعیین چنین قیمتی باعث اعتراض کارشناسان و تشکل های تولیدی مبنی بر عدم تولید و خرید تضمینی گندم در سال آینده شده است. طبق گزارش تشکل های تولیدی و کارشناسی، قیمت خرید تضمینی گندم برای سال زراعی آینده باید حداقل ۶ هزار تومان تعیین می شد.\nاحتمال صادرات قاچاقی گندم به عراق به دلیل تفاوت قیمت\nعراق یکی از کشورهای همسایه ایران است که به دلیل شرایط حاصل از جنگ های داخلی نیاز قابل توجهی برای تامین غذای خود دارد. طبق گزارش رسمی فائو و وزارت کشاورزی آمریکا، دولت عراق سالیانه حدود ۲ تا ۳ میلیون تن از این محصول باید به صورت رسمی وارد کند.\n(میلیون تن) خرید تضمینی\n(میلیون تن) رشد خرید تضمینی قیمت خرید تضمینی (ریال) رشد قیمت خرید تضمینی نرخ تورم\nنسبت نرخ ارز آزاد به دولتی\n۸/۶ ۵/۳ ۴۷/۵- ۳۶۰۰ ۹/۱ ۲۱/۵\n۸/۸ ۲ ۶۲/۳- ۴۲۰۰ ۱۶/۷ ۳۰/۵\n۹/۳ ۴/۸ ۱۴۰ ۸۰۰۰ ۹۰/۵ ۳۴/۷\n۱۳/۳ ۹/۵ ۸ ۱۳۰۰۰ ۰ ۱۱/۵\n۱۳/۷ ۷/۸ ۱۷/۹- ۱۷۰۰۰ ۳۰/۸ ۴۸\n۱۳ ۸/۲ ۵/۱ ۲۵۰۰۰ ۴۷/۱ ۴۱/۲\nبر اساس جداول فوق در دو بازه زمانی سال های ۹۰ تا ۹۲ و ۹۷ تا ۹۹، تعیین نادرست قیمت گندم باعث کاهش چشم گیر میزان تولید و خرید تضمینی این محصول شده است. بنابراین تکرار قیمت گذاری گندم در سال زراعی جاری نیز به کاهش چشم گیر میزان تولید و خرید تضمینی منجر خواهد شد.


اقتصاد مقاومتی مقاومت در برابر تکانه های خارجی است - | بیست و ششمین همایش سیاست‌های پولی و ارزی\nتاريخ:پنجم خرداد 1395 ساعت 19:12 | کد : 94\nاقتصاد مقاومتی مقاومت در برابر تکانه های خارجی است\nمدیرعامل بانک انصار گفت : اقتصاد مقاومتی به معنای انجام عملیات بانکی منطبق با اهداف سیاست‌های ابلاغی حفظ رقابت‌پذیری با بخش بین‌المللی، پاسخگویی به نیازهای بانکی و مقاومت در برابر تکانه‌های خارجی است.\nبه گزارش روابط عمومی پژوهشگاه پولی و بانکی ، آیت الله ابراهیمی در نشست اقتصاد مقاومتی در روز دوم بیست و ششمین همایش سیاست‌های پولی و ارزی بر اهمیت و ضرورت اقتصاد مقاومتی تاکید کرد.\nوی ادامه داد: در شرایط فعلی کشور ، بازدهی بخش‌های اقتصادی بسیار پایین است و بالا بودن نرخ سود تسهیلات بانکی به کاهش سرمایه‌گذاری و تضعیف بخش تولید منجر می‌شود. همچنین سطح پایداری نظام بانکی در شرایط فعلی پایین بوده و نیاز است برای بهبود آن به بانکداری یکپارچه با دقت بیشتری پرداخته شود.\nابراهیمی افزود: امروزه مدل‌های کسب و کار فراوانی همراه با خلاقیت‌های گسترده وجود دارد که با به‌کارگیری آنها می‌توان به تحقق سیاست‌های اقتصاد مقاومتی کمک رساند. همچنین ابلاغ قانون رفع موانع تولید یکی دیگر از اقدامات مناسب برای بسترسازی تحقق اقتصاد مقاومتی بوده که در چندسال گذشته به سرانجام رسیده است.\nابراهیمی بابیان اینکه امروزه به حد کافی اقدامات تئوری و نظری در خصوص تبیین اقتصاد مقاومتی انجام‌شده است، گفت: در این حوزه باید به سمت اقدام و عمل حرکت کنیم و نباید خود را محدود به سخن و صحبت کنیم. علاوه به راین باید بدانیم که بدون اتحاد و همکاری نظام بانکی نمی‌توان سیاست‌های اقتصاد مقاومتی را در بخش پولی و بانکی کشور محقق ساخت.\nاین کارشناس نظام بانکی بابیان این نکته که تأخیر در ایفای تعهدات دولت به پیمانکاران یکی از دلایل انباشت گسترده مطالبات معوق بانکی و ایجاد تنگناهای اعتباری بوده است، گفت: بانک مرکزی با اعمال نرخ سپرده قانونی بالا در عمل به این تنگنای اعتباری نظام بانکی دامن زده است.\nابراهیمی در ادامه افزود: اولین و مهم‌ترین اقدام بانک‌ها در قدم اول ارتقای سلامت و سطح پایداری است که این امر مهم زمینه را برای تحقق نقش نظام بانکی در اجرای سیاست‌های کلی اقتصاد مقاومتی فراهم می‌سازد.\nوی گفت: یکی از اقدامات مثبت بانک مرکزی مداخله در بازار بین‌بانکی و کاهش نرخ این بازار بوده که زمینه کاهش نرخ سود بانکی را که همواره موردبحث و جدل بانکداران بوده، فراهم می‌نماید.\nابراهیمی تأکید کرد: مساعدت بانک انصار در ایجاد و راه‌اندازی کارت اعتباری مرابحه که البته با استقبال مشتریان هم مواجه بوده، موجب خرید کالاهای ایرانی در تابع هدف خریداران شده که از این طریق به تحقق اقتصاد مقاومتی کمک شده است.


پنجشنبه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۰ تهران ۰۴:۰۹\nسازمان کشورهای صادر کننده نفت (اوپک)، در واپسين سال های قرن بيستم ميلادی با فروپاشی فاصله زيادی نداشت.\nسومين نشست سران «اوپک»، که شنبه و يکشنبه در رياض برگزار شد، به تقاضای ايران و ونزوئلا مبنی بر زير پرسش بردن نقش دلار آمريکا در معاملات نفتی، پاسخ منفی داد.\nسازمان کشورهای صادر کننده نفت (اوپک)، که در واپسين سال های قرن بيستم ميلادی با فروپاشی فاصله زيادی نداشت، به برکت تحولات هفت سال گذشته در صحنه جهانی و اوج گيری بی وقفه بهای طلای سياه، بار ديگر به يک سازمان نيرومند اقتصادی بدل شده است.\nسومين نشست سران «اوپک» بعد از نشست سال ۱۹۷۵ الجزاير و نشست سال ۲۰۰۰ کاراکاس، که روزهای شنبه و يکشنبه در رياض برگزار شد، اقتدار اين سازمان را زير پرچم عربستان سعودی به نمايش گذاشت، اما در همان حال نشان داد که وحدت آن همچنان با چالش های تازه ناشی از تنش های درونی ميان «بازها» و «کبوترها» بر سر مسايل جديد، روبرو است.\nيکی از مهم ترين مسايل اختلاف بر انگيز، واکنش اعضای سازمان به دلار آمريکا و نوسان های اخير آن است.\nدر حال حاضر معاملات نفتی بين المللی با اسکناس سبز آمريکا انجام می گيرد که طی پنج سال گذشته به شدت تضعيف شده و تنها از آغاز سال جاری ميلادی تاکنون، حدود ۱۵ درصد ارزش خود را در برابر يورو، پول واحد اروپا، از دست داده است.\nاعلاميه پايانی نشست سران «اوپک»، که يکشنبه شب در رياض انتشار يافت، به پيشنهاد ايران در مورد دلار اشاره ای نمی کند و تنها از تقويت همکاری مالی بين اعضای سازمان سخن می گويد.\nبا تکيه بر ضعف دلار، هيات نمايندگی ايران به رياست محمود احمدی نژاد، رييس جمهوری اسلامی به نشست رياض پيشنهاد کرد «ترکيبی از ارز های معتبر مبنای معاملات نفتی قرار گيرد و يا کشور های عضو اوپک، ارز جديدی را مبنای معاملات قرار دهند.»\nاين پيشنهاد، که به معنای پايان دادن به نقش دلار در معاملات نفتی بين المللی است، مورد پشتيبانی ونزوئلا قرار گرفت، ولی با مخالفت سرسختانه بخش مهمی از اعضای «اوپک» به ويژه عربستان سعودی روبرو شد.\nتوضيح اين که عربستان سعودی همچون شمار ديگری از اعضای «اوپک»، به ويژه در منطقه خليج فارس، که در خزانه های خود کوهی از دلار های نفتی انباشته اند، طبعا حاضر نيستند با زير پرسش بردن نقش اين پول در معاملات نفتی، به تضعيف باز هم بيشتر آن دامن بزنند.\nاز سوی ديگر، وضعيت ايران با ديگر صادر کنندگان نفت تفاوت بنيادی دارد. جمهوری اسلامی از دستيابی به بازار آمريکا محروم است و به همين سبب مجبور است بخش مهمی از دلارهای حاصل از صادرات نفت خود را در بازار های اروپا و ژاپن خرج کند و طبعا از تضعيف شديد دلار در برابر اين دو ارز به شدت زيان می بيند.\nبر خلاف ايران، ساير صادر کنندگان نفت دامنه مانور گسترده ای دارند و با توجه به نوسانات پولی بين المللی، می توانند معاملات خارجی خود را بر پايه منافع ملی شان جا به جا کنند.\nدر حال حاضر اين کشور ها، با توجه به تضعيف دلار، واردات خود را از اروپا و ژاپن کاهش می دهند و در عوض به خريد کالا و خدمات از ايالات متحده آمريکا روی می آورند.\nبهای نفت در بازارهای جهانی از مرز ۹۸ دلار گذشت\nارزش دلارآمريکا در برابر ساير ارزها بارديگر کاهش يافت


پنج شنبه 97/2/27 , 10:11 ص\nتنوع زیاد در برندهای مختلف برای هر پدر و مادری هنگام خرید پوشک بچه سردرگمی ایجاد خواهد کرد، نوع تجربه ها برای بچه های مختلف نیز سبب شده است. والدین هنگام خرید پوشک بچه یردرگم شوند زیرا ممکن است برخی از پوشک ها با بدن برخی از بچه ها سازگاری داشته باشد اما برای برخی از بچه ها سازگاری نداشته باشد، علاوه بر آن تمرکز برخی از برندها بر روی سایزهای خاص سبب شده است که انتظار والدین برآورده نشود.\nگلوله شدن پوشک بعد از ادرار کودک از جمله مسائلی است که باعث نارضایتی والدین شده است. خط انداختن و عرق سوز شدن از دیگر مشکلات گلایه های والدین می باشد، ماندن جای چسب پوشک و ادرار سوختگی کودک که ناشی از عدم جذب پوشک می باشد هم از موارد بسیار مهم قابل بررسی در انتخاب پوشک است.\nپوشک بارلی [ 0 ]\nپوشک پریما ترک [ 0 ]\nخرید اینترنتی پوشک هاگیز [ 0 ]\nپوشک بچه ( 5 )\nانتخاب کنید اردیبهشت 97 ( 2 )\nبازدید امروز: 1 دیروز: 0 تاکنون: 399


تجربیات یک مبلغ بین‌الملل در آفریقا؛ باید در کنار تبلیغ به کارآفرینی روی آورد - شعوبا\nخانه/تجربه نگاری/تجربیات یک مبلغ بین‌الملل در آفریقا؛ باید در کنار تبلیغ به کارآفرینی روی آورد\nآفریقاتجربه نگاریکشور شناخت\n۳ خواندن این مطلب ۲۹ دقیقه زمان میبرد\nآنچه در گفت‌و‌گوی پیش‌رو می‌خوانید بخشی از صحبت‌های چند ساعته با حجت الاسلام سیدمحمد ذوالفقاری است که از طرف چند نهاد فرهنگی‌تبلیغی برای انجام مأموریت به کنگو اعزام شده و تجربیات خوبی از تبلیغ و کار علمی‌فرهنگی در خارج از کشور دارد. تجربیاتی که آنها را با شور و شوق و گاهی با حسرت و ناراحتی در میان گذاشت و با رعایت انصاف و بدون محافظه‌کاری بسیاری از نهادهای متولی کار فرهنگی در خارج از کشور را نقد کرد.\nتجربه فعالیت شما در بیرون از مرزهای جمهوری اسلامی برای کجاست؟\nمن از سال 2013 تا 2019 نماینده جامعه المصطفی، نماینده مجمع جهانی اهل البیت و چند مرکز دیگر در کنگو دموکراتیک و کنگو برازاویل و آن مناطق بودم و ارتباطی هم با گابون و تانزانیا و آنگولا داشتم و در آن چند کشور فعالیت آموزشی و تبلیغی داشتم.\nچطور شد که به این مأموریت رفتید؟\nمن دانشجوی دکتری سیاست‌گذاری فرهنگی بودم و همزمان در حوزه بین‌الملل جامعه‌المصطفی مشغول کار بودم و پیش از آن هم که در بین‌الملل جامعهالمصطفی مشغول بشوم، علاقه من بین الملل بود و مقاله می‌نوشتم و سعی می‌کردم در زبان هم مسلط بشوم. عربی و انگلیسی را شروع کرده بودم و وقتی مسئله اعزام به آفریقا پیش آمد، خیلی جدی‌تر شد. با توجه به مطالعاتی که داشتم و با توجه به دوره تحصیل دکتری که جهت‌گیری سیاست‌گذاری در حوزه بین‌الملل بود، این زمینه‌ها بحمدلله این موقعیت برایم فراهم شد که عملیاتی هم وارد عرصه بین‌الملل بشوم. اما بعدا هم رساله دکتری‌ام را در همین حوزه نوشتم، یعنی در حوزه سیاست‌گذاری فرهنگی جمهوری اسلامی در حوزه بین‌المللی بر اساس تجربه زیسته.\nدقیقا عنوان رساله شما چه بود؟\n«بهسازی سیاست‌های فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در آفریقا با تأکید بر تجربه زیسته تبلیغی» که با روش اتواتنوگرافی نوشته شده و اولین رساله‌ای است که در حوزه و نهادهای حوزوی‌دانشگاهی قم با این روش نوشته شده بود.\nروش اتواتنوگرافی یعنی چی؟\nروش اتواتنوگرافی به معنای خود مردم نگاری است و ادبیات خیلی غنی در فارسی ندارد اما در زبان انگلیسی و فرانسه اینطور نیست. انسان‌شناسی گرایش‌ها و رویکردهای مختلف دارد. یکی از رویکردهایش رویکرد مردم‌شناسی است. مردم‌شناسان می‌رفتند مشاهدات خودشان را از زندگی قوم و قبیله‌ای می‌نوشتند و این روش در قالب سفرنامه‌ها و گزارش‌های سیاحان و توریست‌ها و حتی ماموران جاسوسی‌اطلاعاتی زیاد دیده می‌شود. خصوصاً مستشرقین و اروپایی‌هایی که می‌آمدند این طرف، فراوان از این چیزها هست. یک پله بالاتر که می‌آییم این است که شخص توانایی این را پیدا می‌کند که در آن محیطی که زندگی می‌کند خودش را رها کند و خودش را جزئی از آن محیط قرار بدهد، در زندگی کردن، در طرز لباس پوشیدن، در طرز خوراک و تعاملات اجتماعی و همه چیز سعی کند آن محیط را کاملاً درک کند و کاملاً با آن محیط همگن بشود و وارد آن محیط بشود و بعد از مدتی این توانایی را هم داشته باشد که از آن محیط خودش را بیرون بکشد و خارج کند و با یک نگاه پژوهش‌گرانه و محققانه شروع کند آغاز انجام این تجربه را و سبک زندگی آن مردم را از نگاه یک محقق بنویسد.\nشما وقتی آنجا رفتید با مردم آنجا همگن شدید؟\nپیش از این که بروم با خیلی‌ها صحبت کردم. یکی از اشکالات بزرگ کسانی که برای مأموریت به خارج کشور می‌روند را همان موقع درک کردم و آن این بود که آنها هیچ وقت نمی‌رفتند در آن محیط مأموریتی برای این که برای آن مردم و با آن مردم کار بکنند، بلکه به عنوان مأمور یک سازمان به آنجا می‌رفتند و فقط وظائف خودشان را مأموریت‌های سازمانی می‌دانستند.\nجایی نمی‌رفتند و در اتاق‌شان می‌نشستند و فقط گزارش می‌نوشتند و خیلی حیرت‌آور تخصص ویژه‌ای در گزارش نویسی داشتند. یعنی آقا رفته دم در و در را باز کرده و بعد یک گزارشی می‌نویسد که مأمور فرهنگی یا مأمور سیاسی یا مأمور اقتصادی جمهوری اسلامی رفت، این پروژه کلان در باز کردن و بستن را انجام داد و آمد.\nبعضی‌ها فهم‌شان از کار فرهنگی خارج از کشور این بود که عکس به در و دیوار بچسبانند، مثلاً 22 بهمن است ما یک سری عکس از فجر انقلاب به در و دیوار بزنیم و بعد یک گزارش بلندی بنویسیم که چهار تا پوستر زده‌ایم. تازه این پوسترها را به دیوارهای اتاق خودشان زده است و اصلاً هیچ نمود بیرونی ندارد و هیچ ارتباطی ایجاد نمی‌کند و پول‌های کلانی هزینه این فعالیت ها می‌شود ولی آورده‌های بسیار لاغر و آورده‌های که اصلاً نمی‌شود اسمش را آورده گذاشت.\nبه هر حال، قبل از رفتن با آدم‌های دلسوز و با تجربه زیادی صحبت کردم و به این نتیجه رسیدم افرادی که آنجا می‌روند کنش‌گر فرهنگی به معنای واقعی کنشگر نیستند و اصلاً کنشی ندارند و فقط انفعال و واکنش است، یعنی منتظرند در آن محیط چه اتفاقی بیفتد و نه اینکه در مقابل آن اتفاقی که آنجا افتاده یک عکس‌العملی انجام بدهند، بلکه برای محیط داخل ما یک سری گزارش بنویسند.\nعجیب اینکه خیلی از کسانی که برای مأموریت به خارج کشور رفته‌اند را می‌شناسم که مدت‌ها در یک منطقه بودند و کار کردند اما زبان آن منطقه را یاد نگرفتند. حتی گاهی اوقات بعضی‌ها هستند که مسیر رفت و آمد در آن شهر را هم یاد نگرفته‌اند، یعنی اگر راننده یک روز نباشد، این آقا نمی‌تواند بلیطش را کنسل(باطل) کند یا اگر خواست بلیط را جا به جا کند، نمی‌داند کدام آژانس باید برود.\nشما قبل از اعزام مشکل را متوجه شدید؟\nاین مشکلات را می‌شنیدم ولی شنیدن کی بود مانند دیدن، تا وارد کار نشده بودم خیلی به این‌ها ایمان نداشتم و برای من عین‌الیقین نشده بود که برخی فقط دیسیپلین اداری را حفظ می‌کنند و آیین نامه‌ها را رعایت می‌کنند و گزارش‌ها را به موقع می‌دهند ولی اصلاً حاضر به ریسک و ساختارشکنی نیستند. ساختار‌شکنی به معنای این که اهداف‌شان را یک قالب دیگری دنبال کنند. این‌ها را که می‌گویم، تعریف از خودم نباشد، چون الآن که مراجعه می‌کنم می‌بینم کار من هم خیلی ضعیف بوده و نقص داشته و می‌توانستم این کارها را بکنم اما یا به عقلم نمی رسید یا به هر دلیل دیگر انجام ندادم.\nپیش از این که بروم با افراد باتجربه که صحبت می‌کردم می‌دیدم برخی افرادی که مأموریت خارج کشور رفته‌اند، موفق نشدند یا ضربه خوردند، به دلیل که ابزار در اختیار آنها نبوده است و ابزار یعنی چی؟ مهم‌ترین ابزار در حوزه بین‌الملل، زبان است و وقتی طرف زبان زبان نمی‌داند، امام لال است.\nگفت چند تا زبان بلد هستید؟ بعضی‌ها می‌گفتند: چهار تا، بعضی‌ها می‌گفتند: سه تا. به من که رسید یک جوری پیچیوندم. آن پسر مصری فهمید. اسمش ایمن بود و گفت: می‌دانید شما ایرانی‌ها چرا زبان بلد نیستید؟ گفت به خاطر این که شما از دنیا جدا هستید و با دنیا ارتباطی ندارید، افراد نمی‌آیند و بروند، شما در فضای مجازی هم با دنیا نیستید.\nیعنی ما مأموری از جمهوری اسلامی داریم که به کشوری اعزام می‌شود درحالی که زبان آنجا را بلد نیست؟\nبله فراوان. در مأموران وزارت خارجه بودند کسانی که هیچ زبانی جز زبان ترکی محلی که در ایران با آن صحبت می‌کردند، بلد نبودند و حتی توان گزارش نویسی در حوزه کاری خودشان را نداشتند. من یک وقتی یاداشتی نوشتم که کارهای ما در بین‌الملل مثل توپ قُمپُز است که قدیم در می‌کردند. خیلی‌ها به من اعتراض کردند که چرا این حرف را زدی. آن وقت گفتم شاید زیاده‌روی کردم. اما الآن که جلوتر می‌آیم اعتقادم به حرف خودم دارد بیشتر می‌شود.\nدر خارج از کشور مأموری را دیدم که جز فارسی هیچ زبان دیگری بلد نبود و مهارتی هم من در او ندیدم که بگویم این آقا به خاطر این مهارت الآن اینجا حضور دارد. در حالی که جوانان خلّاق و باهوش و زبان‌دان و جوانان با انگیزه و انقلابی پر از انرژی داریم که پشت در این سازمان‌ها به خاطر بازی‌هایی که در آن سازمان‌ها هست، مانده‌اند. نمونه بارز آن وزارت خارجه است. مأموران وزارت خارجه را نگاه کنید و سطح آنها را بسنجید و ببینید افرادی که در سفارت‌خانه‌ها و کنسولگری‌های ما فعال‌اند، سطح علمی و توانمندی و مهارت‌های آنها چقدر است.\nوضعیت سازمان‌ها و نهادهای فرهنگی و تبلیغی چطور است؟\nسازمان‌های فرهنگی شاید حال‌شان بدتر باشد، چون در وزارت‌خارجه، سفارت معمولاً دیپلماسی رسمی و سیاسی را پیگیری می‌کنند و از دیپلماسی عمومی جدا هستند، خصوصاً با رویکردی که دولت دارد، اصلاً وارد آن حوزه‌ها نمی‌شوند. اما مراکز فرهنگی مثل رایزنی‌های فرهنگی (که البته آن هم در قید و بند سفارت گیر هست)، نمایندگی‌های جامعه‌المصطفی و مراکز فرهنگی دیگری که داریم، برای ارتباط گیری با حوزه عمومی یک مقدار دست‌شان بازتر است. شما وقتی می‌خواهید با حوزه عمومی ارتباط بگیرد، ابزار نیاز دارید و ابزار شما دو چیز است؛ یکی دانش و دیگری زبان و بدون هر کدام از این‌ها به نتیجه نمی‌رسید.\nدر خصوص زبان‌آموزی هم یک تجربه دارم و آن اینکه کلاس‌های زبانی که در داخل کشور ما هست، برای یاد نگرفتن زبان طراحی شده و اصلاً شما می‌روید آموزشگاه که زبان یاد نگیرید، مدارس ما زبان یاد می‌دهند که شما زبان یاد نگیرید. دلیل‌اش هم این است که پسرم در آنجا پیش دبستانی رفت و من خیلی نگران بودم که این بچه زبان نمی‌داند و هیچ چیزی یاد نمی‌گیرد. آنجا مدرسه ایرانی اصلاً نداشت و مجبور شدیم بفرستیم مدرسه همان کشور و من می‌نشستم باهاش کار می‌کردم و می‌گفتم بابا این فعل هست، اینجوری می‌شود و صرفش اینجوری می‌شود، به همان روشی که با ما اینجا کار می‌کردند. رفتم مدرسه یک خانمی معلمش بود. به من گفت: اصلاً شما به بچه کار نداشته باش و در خانه هم با او فارسی صحبت کنید، این دانش‌آموز من است، شما شش ماه دیگر بیاید و نتیجه کار ما را ببینید. بعد از شش ماه خود معلم‌اش گفت: بیاید مدرسه. بعد از شش ماه رفتم مدرسه و دیدم محمد مهدی ما دارد با بچه‌ها بازی می‌کند، حرف می‌زند، من پشت در کلاس نشستم و دیدم با معلم حرف می‌زند معلم درس می دهد و متعجب ماندم بعداً رفتم به معلمش گفتم چی شد، گفت زبان یاد گرفته و خوب و کامل دارد صحبت می‌کند، ممکن است برخی اصطلاحات که مربوط به سنش نیست را بلد نباشد، اما این یک چیز طبیعی است و به مرور یاد می‌گیرد ولی الآن بچه شما دارد صحبت می‌کند و در کلاس درس را هم می‌فهمد و در محیط هیچ مشکلی ندارد. بعد از این که جلوتر آمدیم کلاس دو سال مدرسه فرانسه رفت و دو سال هم گذاشتیم مدرسه انگلیسی و یک ساله انگلیسی هم یاد گرفت. من خیلی تعجب می‌کردم که ما از کلاس اول یا دوم راهنمایی تا مقطع دکتری، انگلیسی داشتیم ولی هنوز نمی‌توانم چهار تا جمله صحبت کنم، چه جوری این بچه بعد از مدت کوتاهی اینقدر پیشرفت کرده است؟ دیدم که ایراد در آموزش ماست. شاید بگویید آنجا محیط بوده اما این خیلی قابل قبول نیست و الآن در همین شهر قم مدارس المهدی را داریم و شما می‌روید آنجا می‌بینید که بچه‌ها هم، با زبان عربی که زبان مادری‌شان است و هم با زبان فرانسه و انگلیسی خیلی خوب با همدیگر صحبت می‌کنند. این هم به خاطر روش‌های آموزشی است.\nالبته دلایل دیگری هم این قضیه دارد. یادم هست در خانه فرهنگ فرانسه کلاس زبان می‌رفتم. استاد همان روز اول پای تخته اسم‌ها و ملیت‌ها را نوشت. حدود 25 نفر بودیم. من بودم , مصری، لبنانی، هندی، هلندی، روسی، پاکستانی، آمریکایی و از آمریکای لاتین و چین چند نفر بودند. بعد گفت چند تا زبان بلد هستید؟ بعضی‌ها می‌گفتند: چهار تا، بعضی‌ها می‌گفتند: سه تا. به من که رسید یک جوری پیچیوندم. آن پسر مصری فهمید. اسمش ایمن بود و گفت: می‌دانید شما ایرانی‌ها چرا زبان بلد نیستید؟ گفت به خاطر این که شما از دنیا جدا هستید و با دنیا ارتباطی ندارید، افراد نمی‌آیند و بروند، شما در فضای مجازی هم با دنیا نیستید.\nبعضی اوقات به این فکر می‌کنم که اگر در حوزه بین‌الملل نقطه‌یابی کنیم و حمایت کنیم و بفرستیم، شاید صدها برابر سازمان‌های عریض و طویل بی خاصیت کار بکند. بعضی از این سازمان‌های فرهنگی اگر درشان را یک قفل کتابی بزنیم، آب از آب در حوزه فرهنگ تکان نخواهد خورد.\nآنجا با ادبیات کتابخانه‌ای با مردم صحبت می‌کردید یا با زبان مردم کوچه و بازار؟\nچون در آموزشگاه و در محیط زبان را یاد گرفته بودم، زبان را به صورت کاربردی و با زبان کوچه و بازاری یاد گرفتم. الآن که صحبت می‌کنم هر کسی می‌بیند می‌گوید: در آفریقا یاد گرفتید؟ می‌گویم: بله. چون زبان را برای کار یاد گرفتم. زبان را یاد نگرفتم برای مدرک گرفتن. الآن یک خرده خودم را در عسر و حرج قرار بدهم، می‌توانم با اصطلاح لهجه استاندارد هم صحبت کنم اما به صورت معمول با همان ادبیات مردم صحبت می‌کنم.\nمی‌توانید خیلی کوتاه بگویید سبک آموزشی اینجا و آنجا چه فرقی می‌کند؟\nآنجا اصلاً تاکیدی بر گرامر نداشتند و اصل بر این بود که شما حرف بزنید و شما اگر حرف زدید، ترم را گذرانده‌اید. اگر حرف زدید، یعنی این مهارت تمام شد. فقط مهارت شما را می‌دیدند.\nنکته دیگر این که در کلاس که در مرکز فرهنگی فرانسه بود، دو چیز ممنوع بود، یکی سیاست و دیگری دیانت. چون من مقید به نماز اول وقت بودم، وقت نماز که شد از استاد اجازه گرفتم و گفتم می‌خواهم اینجا نماز بخوانم. استاد روز اول گفت: اشکالی ندارد. سجاده همراهم بود. آخر کلاس یک گوشه‌ای انداختم و نمازمغرب را خواندم. فردا شب به من اجازه داد و شب سوم به من اجازه نداد و گفت: مدیریت گفته که همانطور که اعلام کرده‌ایم دین و سیاست تعطیل هست. گفتم: اشکال ندارد، من می‌روم بیرون نماز می‌خوانم. رفتم بیرون از محیط خواندم و آمدم. اصرار من را که به نماز دیدند، به استاد گفته بودند: اگر این آقا می‌خواهد نمازش را بخواند، استاد را از کار بیکار می‌کنند. به همین خاطر ما جوری برنامه ریزی کردیم که کلاس‌های ما با نماز تداخل پیدا نکند.\nبا وجود چنین محدودیتی که داشتند اما وقتی در کلاس صحبت می‌شد و می‌دیدند من به مسائل دینی و سیاسی علاقه‌مندم، استاد همراهی می‌کرد و می‌گفت: چون آموزش و درس است و می‌خواهید یاد بگیرد و علاقه دارید در این حوزه‌ها حرف بزنید، عیبی ندارد.\nدر کلاس همیشه صبحت و مکالمه بود اما این که ما بنویسیم و یادداشت کنیم و تست بزنیم اصلاً از این خبرها نبود. استاد می‌آمد سر کلاس خیلی کوتاه و مختصر بحثی را می‌گفت و بعد صحبت کردن شروع می‌شد. علاوه بر اینکه اینها در محیط کلاس خلاصه نمی‌شد و بعد از آن هم استاد مأمور بود شما را در فضای مجازی همراهی کند و ارتباط بگیرد و زنگ بزند و حتی به خانه شما بیاید. این جریان ادامه داشت و استاد همراه می شد تا این زبان را به شما قدم به قدم یاد بدهد.\nبعد که زبان را یاد گرفتید، چه کار کردید؟\nبعد که زبان را یاد گرفتم، تا فرهنگ آنجا من درک نمی‌کردم نمی‌توانستم وارد حوزه سیاست‌گذاری و کار بشوم. برای همین خودم را رها کردم در فضای فرهنگی آنجا تا درک کنم چه می‌گذرد. بعضی روزها پیاده می رفتم، با وجود این که ماشین بود و معمول نبود که سفید‌پوست‌ها پیاده بروند و بیایند و گاهی هم پلیس جلوی شما را می‌گرفت. اما واقعا خودم را در آن محیط رها کردم.\nدر آنجا بود در همه ادارات یک نیروی خدماتی بود و مطابق یک پروتکل مدیری که وارد سازمان و محل کار می‌شد، در را برایش باز می‌کرد. پیاده که می‌شد، کیف‌اش را از دست‌اش می‌گرفت و می‌رفت در اتاق می‌گذاشت. این برای خارجی‌ها پررنگ‌تر بود. من همان روز اول گفتم این کار را نکنید و بگذارید مثل شما باشم. خلاصه سعی کردم خودم را در همان اتمسفر بیاندازم و در آن اتمسفر نفس بکشم و حتی لباس آنها را بپوشم و غذای‌شان را بخورم.\nدر کنگو اغلبیت مسیحی هستند؟\nبله، ولی محیطی که ما بودیم هم، مسیحی‌ها بودند و هم، مسلمان‌ها. چند تا خاطره برای شما می‌گویم. یادم هست غذایی بود به نام «فوفو» که از ترکیب دو نوع آرد است و بعد خمیر درست می‌کنند و همان را می‌خوردند. گاهی هم کنارش خورشتی مثل سوپ بود که خمیر را داخل آن می‌زدند. یادم هست وقتی این غذا را خوردم، با وجود اینکه کمی خورده بودم، تا سه روز هیچ چیز نمی‌توانستم بخورم.\nسعی کردم لباس همان‌ها را هم بپوشم که خیلی زیباست. یک تصور از آفریقا در ذهن ما ایرانی‌ها است که با واقعیت خیلی فاصله دارد. از آفریقا بیابان و حیوانات و حیات وحش و راز بقا در ذهن ماست ولی شما از کامرون به پایین که می‌آیید، حتی غنا، کنیا، رواندا، بروندی، کنگو، تانزانیا، اوگاندا و انگولا بسیار زیبا و خیلی دیدنی هستند. در کنگو شما یک وجب بیابان ندارید. همه آن جنگل و آب و آبشار است. جنگل‌های در هم تنیده و منابع طبیعی خدادادی که واقعا حیرت‌آور است.\nبه هر حال، سعی کردم در فرهنگ آنها بیفتم. همان اول یکی از کارهایی که کردم، یک کارگاه خیاطی آنجا راه انداختم و بعد از این که آن خیاط‌ها یک مقدار جلو رفتند، به عنوان تشکر برای من یک دست لباس آفریقایی که به آن «بو بو» می‌گویند، دوختند و آوردند. آن را پوشیدم. بسیار زیبا بود. رنگ‌هایی که ما در ایران نمیتوانیم بپوشیم. یک آقایی مثلاً پیراهن و شلوار نارنجی و خط‌خطی با گل‌های بزرگ و درشت بپوشد. من گاهی حتی در محیط کار هم همان لباس را می‌پوشیدم. در کلاس درس فرانسه همان لباس را می‌پوشیدم. در خیابان و خرید هم گاهی می‌پوشیدم. ولی خوب لباس رسمی و عمامه هم در جای خودش می‌پوشیدم. سعی می‌کردم با گویش آنها صحبت کنم و از زبان محلی آنها که لینگانا بود، یک سری کلمات را یاد گرفته بودم و با افراد با همان لینگالا صبحت می‌کردم. این‌ها کمک می‌کرد که مانع و حجاب بین من که یک مأمور فرهنگی بودم و بین افرادی که آنجا حضور داشتند، برداشته بشود یا کمرنگ بشود.\nاصلاً من معتقدم ایام تبلیغی باید عوض بشود. این ایام تبلیغی که ما نیروی مبلغ می‌فرستیم، غلط است. ایام محرم نیرو می‌فرستیم برای تبلیغ در جهان اسلام، در حالی که آن ایام، ایام تبلیغی در جهان اسلام نیست. برای شیعیان هست اما برای جهان اسلام نیست.\nنیروهای رسمی جمهوری اسلامی با این رفتارها و فعالیت‌های شما مخالفت نمی‌کردند؟\nخیلی شانس بزرگی هست که انسان با افراد حرفه‌ای و فهیم و آگاه به موضوعات همکار بشود. سفیر بسیار باشخصیت، باتجربه و فهیم و همراهی بود. برخی از افراد گاهی مخالفت می‌کردند اما برای من اهمیت نداشت، چون می‌دانستم کار، کار درستی است. آن زمان سفیر آقای حسن‌زاده بود که پیش از آن در سنگال و ماداگاسکار و چند جای دیگر سفیر بود. ایشان شیخ السفرای جمهوری اسلامی و سن‌شان بالای هفتاد سال بود و از سفارت که برگشتند، بازنشسته شدند. خیلی همراهی می‌کردند. البته تذکرهای کاری و حرفه‌ای درست و به جایی هم می‌دادند.\nاز آن محیط و شهری که در آن مستقر بودید هم خارج می‌شدید؟\nبه هیچ عنوان معتقد به در اتاق نشستن نبودم. جاهایی در کنگو رفتم که پای هیچ ایرانی تا آن روز به آنجا نرسیده بود، مثلاً یک جایی رفتم که وقتی پلیس مرزی پاسپورت من را نگاه کرد، گفت: ما اینجا ترددهای نزدیک به 150 سال را ثبت کرده‌ایم، از زمانی که استعمار بلژیک اینجا بوده، تردیدهای ملیت‌ها را در دفتری ثبت کرده‌اند اما شما اولین ایرانی‌هایی هستید که اینجا آمده‌اید. جاهایی رفتم که در رسانه‌ها خطرناک‌ترین نقطه‌های کره زمین معرفی می‌شود، در حالی که آنجا امن‌ترین نقطه زمین هست، مثلاً مرز کنگو ماندا و بروندی یک جایی هست که در سال 2009 قتل عام بزرگ و جنگ‌های داخلی در آنجا اتفاق افتاده و هنوز که هنوز است در رسانه‌ها از آنجا یک محیط وحشی و کشت و کشتار ترسیم می‌شود. با خانواده آنجا رفتیم. من شنیده بودم در آنجا جمعیت‌های مسلمان و حتی شیعه هستند و گفتم آنجا محیط فعالیت من است و حتما باید بروم و آنجا را ببینم که چه خبر است.\nدر راه با کسی همراه شدیم و پرسید: کجا می‌خواهید بروید؟ گفتم: می‌خواهم بروم «گما». گفت: چه کار کنید؟ گفتم: تنها آتشفشان دائماً فعال کره زمین آنجاست و یکسره در حال فوران است. البته فوران‌اش آن جوری نیست که بیرون بپاشد. جنگل‌هایی هست که پارک بین‌المللی است. گوریل‌هایی در آنجا هست که حدود 200 و 300 از آن بیشتر نمانده و سه متر قد این گوریل‌ها بود. با وزن یک تن. جای خیلی ویژه‌ای بود. در چنین منطقه‌ای مسلمان‌ها و شیعیان هم آنجا بودند. می‌توانم بگویم همه آنجا حضور دارند، اسرائیل، آمریکا، فرانسه، انگلستان و استرالیا همه آنجا بودند، برای چپاول آن ثروتی که در آن مناطق بود، طلا، گاز، نفت، چوب و انواع اقسام ثروت‌ها و منابع زیر‌زمینی و معادن و امثال این‌ها. جای بی‌نهایت خاصی بود. به هرحال، وقتی آن مرد آمریکایی گفت: کجا می‌روید؟ و من گفتم برای دیدن آتشفشان می‌رویم، گفت: می‌دانید آنجا خطرناک است، امنیت نیست، کشت و کشتار است، جنگ هست؟ گفتم: حالا داریم می‌رویم، بلیط هم خریده‌ام و نمی‌توانم پس بدهم. چند دقیقه‌ای گذشت. بعد من به گفتم موسیو شما کجا می‌خواهید بروید؟ او هم همانجا می‌خواست برود. من هم دقیقا همان حرف‌ها را به خودش برگرداندم کجا می خواهید بروید، آنجا امنیت نیست، جنگ هست و … بعداً دیدم که دستش یک پاسپورت امریکایی است و آمریکایی بود که می‌رفت آنجا.\nبا ماشین هم یک سری سفرهایی رفتم که به هرکسی می‌گفتم، می‌گفت: شما دیوانه هستید که این کار را کردید، چه آدم عاقلی آن منطقه را با ماشین می‌رود! یک جاده باریک بود و هر ده دقیقه، یک ربع شاید یک ماشین دیگر دیده می‌شد و معمولاً ماشین‌های سنگین و کامیون‌های خیلی بزرگ بودند که بار می‌آوردند و وقتی نزدیک می‌آمدند، شما مجبور بودید از جاده بیرون بروید تا آنها رد بشوند و بعد شما دوباره وارد جاده بشوید. شب که شد باید فلشرها کامل می‌زد تا حد و حدود ماشین برای ماشین جلویی مشخص شود. هر لحظه ممکن بود در دره و رودخانه بروید. در چنین جایی عربستان چهل تا مسجد از پایتخت تا آن شهری که ما رفتیم که حدود هزار کیلومتر بود، ساخته بود. خوب اگر من زمینی نمی‌رفتم، هیچ وقت آن مساجد را نمی‌دیدم.\nشما هزار کیلومتر از پایتخت دور شدید و دیدید که عربستان فقط چهل تا مسجد در کنار جاده ساخته است!\nمسجدهای کوچکی که هر کدام چهل متر و پنجاه متر بود و بعضی از آنها تبدیل به کلیسا شده بود اما روی دیوار «لا إله إلّا اللّه و محمد رسول اللّه» نوشته شده بود. یک سازمانی آنجا بود به نام «اسپیدک» که با عربستان سعودی کار می‌کرد و آنها مساجد را ساخته بودند. من با مسئول آن سازمان که یک وهابی بود، رفیق شدم و رفت و آمد خانوادگی داشتیم.\nپس وحدت را هم در عمل اجرا کردید؟\nاصلا در حوزه وحدت، داستان چیز دیگری است و آنگونه که ما فکر می‌کنیم، نیست. وحدت با کنفرانس و همایش مجازی و این چیزها محقق نمی‌شود. این را این همه سال تجربه کردیم و فهمیدیم که این‌ها چقدر بازی است و چقدر ما خودمان را سر کار گذاشته‌ایم. این کارها برای گزارش و رسانه خوب است اما واقعیت ماجرا این است که وحدت با این‌ها محقق نمی‌شود. وحدت در میدان محقق می‌شود وحدت با ارتباط قلبی و چهره به چهره مبلغ و عالم دینی شکل می‌گیرد. کدام یک از این آقایانی که ادعای وحدت می‌کنند یک بار به مدارس اهل سنت و مساجد آنها رفته‌اند و تجربه زیست با آنها را دارند؟ خیلی تعداد محدودی داریم که این کار را بکنند.\nاصلاً تعداد محدودی داریم که اعتقاد به وحدت داشته باشند.\nاعتقاد به این که همان مقداری که من مسلمان و مؤمن‌ام، او هم مسلمان و مؤمن است. همین بحث‌هایی که امروز درباره کفر باطنی مطرح است. داستان شارلی ابد که اتفاق افتاد، سری اول من کنگو بودم. ما یک برنامه‌ای در مسجد اهل‌سنت برگزار کردیم و پوسترهایی چاپ و توزیع کردیم با این عنوان که «من محمد را دوست دارم». خدا شاهد است هنوز آن صحنه جلوی چشم من هست؛ آدم‌هایی بودند که این پوستر دست‌شان بود و اشک می‌ریختند و از محبت رسول خدا گریه می‌کردند. حالا من بگویم چون او اهل‌سنت است با این محبت، به خاطر کفر باطنی به جهنم می‌رود؟ این را من نمی‌توانم درک بکنم. من هرچه با آنها صحبت کردم دیدم که به هیچ عنوان علاقه و عشقی که در قلب این آدم هست، با عشق و علاقه‌ای که من به پیامبر و اهل بیت پیامبر دارم، تفاوت ندارد. آن‌ها اسم دختران‌شان را با علاقه سکینه و زهرا می‌گذاشتند البته عایشه و حفصه هم می‌گذاشتند. ام سلمه هم می‌گذاشتند.\nیکی از دوستان من در آنجا و کسی که واقعا حمایت می‌کرد و می‌توانستم به او تکیه کنم، یکی از برادران سنی بود به نام «شیخ عبداللّه مانگالا» که مفتی آنجا بود. قاعدتاً اگر با این نگاه‌ها بود، رابطه ما نباید رابطه خوبی بود ولی بسیار برادرانه و دوستانه برخورد می‌کرد و ما هنوز با اینها ارتباط داریم.\nاین‌ها محقق نمی‌شود مگر با در میدان بودن ولی متاسفانه مأموران فرهنگی ما در میدان نیستند یا نمی‌خواهند در میدان باشند یا ساختارهای ما جوری شکل گرفته که اجازه نمی‌دهد در میدان حضور پیدا کنند. ببینید در ساختارهای فرهنگی‌مان چه کسانی را برای تبلیغ می‌فرستند؟ اصلاً من معتقدم ایام تبلیغی باید عوض بشود. این ایام تبلیغی که ما نیروی مبلغ می‌فرستیم، غلط است. ایام محرم نیرو می‌فرستیم برای تبلیغ در جهان اسلام، در حالی که آن ایام، ایام تبلیغی در جهان اسلام نیست. برای شیعیان هست اما برای جهان اسلام نیست. جهان اسلام به معنای یک میلیارد و چند صد میلیون مسلمان هست که از این عدد چند صد میلیون شیعه هستند. آن هم در یک مناطق محدود و خاص. امام رحمه الله علیه می‌گفت امت اسلامی و جهان اسلام و امت پیامبر ولی ما محلی فکر می‌کنیم. به قول معروف محلی فکر می‌کنیم اما می‌خواهیم بین‌المللی عمل کنیم. الآن نگاه کنید ببینید سال گذشته فلان سازمان چه کسانی را اعزام کرده است؟ یا استاد دانشگاه بوده یا آقا صاحب اسم و رسم بوده یا ارتباطی داشته و نان قرض داده‌اند و نان قرض گرفته‌اند. در حالی که ما طلبه‌های جوان، باانگیزه، خلّاق، زبان‌دان و با‌سوادی داریم که چون ارتباط ندارند، نمی‌توانند وارد این عرصه شوند. ولی آن آقا نه زبان بلد است، نه حالش را دارد و نه حتی خیلی اوقات دانش‌اش را دارد ولی چون ارتباط دارد، می‌رود. نمونه‌ها را می‌توانم مثال بزنم و حتی اسم ببرم ولی به هر حال ملاحظاتی داریم.\nهر جا در حوزه بین‌الملل به جوان‌ها اعتماد شد، نتیجه گرفتیم، مثل آیت‌اللّه اعرافی. اگر این نگاه‌های بلند مثل آقای اعرافی در حوزه بین‌الملل باشد و اعتماد بکند به جوان‌ها و نیروهای فرهنگی جوان، قطعاً نتیجه می‌دهد. اما هر کجا ما مصلحت‌سنجی کردیم جزء هدر دادن سرمایه‌ها کاری از پیش نرفته است. حالا برگردیم به آفریقا. من سعی کردم فرهنگ آنجا و نگاه مردم و ذهنیتی که در میان آنها بود را درک کنم و آن را بفهمم و با آنها بتوانم ارتباط بگیرم. نکته‌ای دیگری هم این بود که من سعی می‌کردم فقط به لایه‌های فقط اداری اکتفا نکنم و به لایه‌های شخصی و خانوادگی نیز وارد شوم. لذا ارتباط با خیلی از افراد از همین حوزه‌ها شروع می‌شد، کسی بود بچه اش مریض بود، احوال پرسی می‌کردیم و سر می‌زدیم و کمک می‌کردیم و همین‌ها زمینه ارتباط عاطفی را فراهم می‌کرد.\nمن هم، حوزه درس خوانده‌ام و هم، دانشگاه. شاید برای درس دانشگاه هم وقت بیشتری گذاشته‌ام اما این را با تمام وجود درک کردم که در حوزه بین‌الملل درس حوزوی بیشتر به درد من خورد تا درس دانشگاهی، چون درس دانشگاهی من را دیگران هم خوانده‌اند، حتی آن درس‌های غربی که من می‌خوانده‌ام را غربی‌ها بهتر از من خوانده‌اند و من می‌روم پیش او تا سیاست‌گذاری فرهنگی را یاد بگیرم. اما اگر من یک بیان مدرن و بیان درست و یک قرائت واقعی و اورژینال از اسلام ارائه دهم، این چیزی است که آنها ندارند و این هم به دست نمی‌آید الا به این که من اینطرف خوب و درست درس خوانده باشم، فقه خودم را درست خوانده باشم، اصول را درست خوانده باشم، فلسفه بر اساس اصول و عمیق خوانده باشم.\nبرای کمک کردن دست شما را باز گذاشته بودند؟\nبودجه‌ای برای کمک کردن نداشتم ولی ارتباطاتی داشتم که از آن ارتباطات کمک می‌گرفتم، مثلاً دو پزشک می‌شناختم و به آنها زنگ می‌زدم که فلانی می‌آید پیش شما، کمک‌اش کنید. هیچ وقت هم رد نمی‌کردند.\nچرا رد نمی‌کردند؟\nبه خاطر اعتمادی که به من و لباس‌ام داشتند.\nیعنی لباس شما برای آنها شناخته شده بود؟\nسرمایه من طلبه در حوزه بین‌الملل، آن سرمایه‌ای است که حوزه در اختیار من گذاشته. ما این‌ها را نباید نادیده بگیریم. نباید قدر‌ناشناس باشیم. من را به خودی خودم کسی نمی‌شناسد ولی وقتی این لباس طلبگی را می‌پوشم و در حوزه بین‌الملل قرار می‌گیریم، مؤمنین به ما اعتماد می‌کنند و ما باید قدردان و پاسبان این اعتماد باشیم.\nاین حرفی که زدید در میان مسلمان‌هاست یا برای غیر‌مسلمان‌ها هم هست؟\nحتی غیر مسلمان‌ها؛ الآن برای شما مثال می زنم. ما وقتی رفتیم آنجا جمیعیت ایرانی‌ها خیلی کم بود و به 15 نفر هم نمی‌رسیدند، همه هم هم‌عقیده نبودند و هر کدام یک سازی می‌زدند. من بعضی موقع‌ها شوخی می‌کنم و می‌گویم اگر ده تا عراقی یک جا باشند، سریع یک حسینه راه می‌اندازند. ده تا لبنانی یک جا باشند، یک مسجد درست می‌کنند. ده تا پاکستانی یک جا باشند، سری یک امام باره و هیئت درست می‌کنند. ده تا ایرانی هم اگر یک جا باشند و هم دل باشند، سریع یک رقاص خانه راه می‌افتد. ایرانی‌هایی که آنجا بودند، کم بودند همه هم با هم همدل نبودند. فقط آن کسانی که به سفارت می‌آمدند، با هم خوب بودیم ولی تعداد ما کم بود و هر کسی هم مشغول کارش بود. واقعا احساس غربت و تنهایی می‌کردیم. به طوری که آن شش ماه اول خانواده من تحت فشار کمر شکن غربت بودند. بعد طبق آن دستوری که پیامبر داده و ما باید فرمایش‌های پیامبر را در حوزه بین‌الملل استراتژی کنیم، پیامبر می‌فرمایند: اگر دنبال دوست می‌گردید، مسجد بروید. در مسجد چند چیز پیدا می‌کنید؛ یا کلام حکمت آمیز پیدا می‌کنید یا دوست صادق. لذا ارتباط‌مان را با مسجد زیاد کردیم؛ به مسجد لبنانی‌ها و مسجد پاکستانی‌ها می‌رفتیم و بعد از گذشت دو یا سه ماه، از ارتباط بیشتری که با مسجد داشتیم ما یک خانواده بسیار بزرگی در کینشاسا پیدا کردیم و تا روز آخری که به ایران برمی‌گشتیم، احساس غربت نکردیم. وقتی هم که بر می‌گشتیم تا حدود یکی دو ماه مشغول خداحافظی بودیم، هر شب به یک خانه سر می‌زدیم یا آنها می‌آمدند و یا در مسجد قرار می‌گذاشتیم و مشغول خداحافظی با خانواده بزرگ‌مان در کینساشا بودیم. روزی که می‌خواستیم برویم فرودگاه برخی از دوستان پشت سر ما جوری گریه می‌کردند که انگار از عزیز‌ترین آدم‌هایش جدا می‌شوند و ما هم همینطور، جدا شدن از آن محیط برای ما بسیار سخت بود. دلیل‌اش این بود که این ارتباط بر اساس یک اعتقاد ایمانی شک گرفته بود؛ نه بر اساس منافع. همیشه در جلساتی که داشتیم و می‌نشستیم، می‌گفتم: ببینید هیچ چیزی مثل ناسوینالیته، مثل منافع اقتصادی و مثل پرچم ما را اینجا دور هم جمع نکرده است. آن چیزی که ما را اینجا جمع کرده، عقیده ماست و عقیده سیطره بر همه چیز سیطره دارد و ما را با هم گره زده است، سنی در بینشان بود، شیعه بود، حتی غیر مسلمان هم در بینشان بود. مثلاً ما یک دوستی داشتیم که مسیحی بود و واقعا ما بر اساس یک پیمان عقیدتی انسانی کنار همدیگر قرار گرفتیم و هنوز که هنوز هست، با آنها در ارتباط هستیم.\nمن الآن اگر بروم به کنگو و شخصی بخواهم کاری بکنم، قطعا می‌روم در حوزه کار آفرینی، مرکزی راه می‌اندازم، یعنی بصورت کوتاه مدت آموزش‌های دینی و اسلامی می‌گذارم و در کنارش یک مهارت به آن‌ها یادم می‌دهم.\nکار رسمی شما آنجا چه بود؟\nکار رسمی من ریاست دانشگاه اسلامی المصطفی در کنگو بود. رئیس دانشگاه بودم و تدریس می‌کردم. تنها استاد ایرانی آنجا بودم و استادهای دیگر طلبه‌هایی بودند که در ایران درس خوانده بودند و برگشته بودند یا در همان مرکز در خوانده بودند و به سطح استادی رسیده بودند. اساتید مدعوی هم بودند که از دانشگاه‌های دیگر دعوت می‌کردیم.\nیکی از مشکلاتی که بویژه طلبه‌ها برای اعزام به خارج از کشور دارند، بحث خانواده‌های آن‌هاست که اولاً راضی بشوند و بعد مشکلاتی از جمله غربت که در خارج کشور با آن رو به رو می‌شوند را تحمل کنند. شما در این زمینه با مشکل رو به رو نشدید؟\nمن یک باوری دارم و آن باور این است که می‌گویم هیچ مبلغی به موفقیت نمی‌رسد الا این که خانواده‌اش هم مبلغ باشند، یعنی حتی بچه‌های آنها در این مسیر باشند. من به جرأت می‌توانم بگویم اگر موفقیتی داشتم، سهم بسیار زیادی از آن را مرهون همراهی خانواده‌ام بوده است و همیشه توصیه‌ام به مبلغینی که می‌خواهند وارد حوزه بین‌الملل بشوند این بوده که اول ببینید خانواده شما ظرفیت همدلی با این محیط را دارد یا ندارد. اگر ندارد، اصلاً به آن فکر نکنید. تبلیغ بین‌الملل مثل ایران نیست. شما آنجا با انواع آدم‌ها و عقائد و سبک‌ها و رویه‌های زندگی مواجه می‌شوید و با خیلی از آن‌ها باید ارتباط داشته باشید و اصلاً شما می‌روید که با آنها ارتباط بگیرد تا اثرگذار باشید. ممکن است شما با یک خانمی که مسلمان است ولی هیچ کدام از التزامات شرعی را رعایت نمی‌کند، رو به رو شوید. ما موارد فراوان این چنینی داشتیم و خانمی با لباسی می‌آمد که شما نمی‌توانید این لباس را برای یک زن مسلمان بپذیرید. اگر خانواده شما نتواند چنین مسائلی را بپذیرد، اصلاً اجازه نمی‌دهد شما با این تیپ افراد ارتباط داشته باشید ولی وقتی خانواده شما این را درک کند که شما مبلغ هستید و اتفاقا برای همین افراد مبلغ هستید، همراهی می‌کند و همین ارتباط و همراهی خانواده شما اتفاقاً اثر دارد و ما فراوان داشتیم که چنین افرادی مراجعه می‌کردند و من ارجاع می‌دادم به خانواده‌ام و خانواده مؤثر عمل می‌کرد و خیلی از این‌ها محجبه و اهل مسجد می‌شدند و الآن هم آن ارتباط بحمدلله ادامه دارد. ما دوره‌هایی آنجا برگزار می‌کردیم و دیدیم که این دوره باید تفکیک جنسیتی شود و 71 نفر خانم بودند که با خانم من دوره و کلاس‌شان را گذراندند.\nدر تبلیغ بین‌الملل بچه‌های شما هم باید این محیط را بفهمند و همراهی کنند. گاهی اوقات به پسرم می‌گفتم: بابا تو باید اینجوری لباس بپوشی، بعد خودش می‌گفت: چون ما اینجا مبلغ هستیم، من باید اینجور لباس بپوشم. او هم می‌فهمید که این تیپ لباس پوشیدن و اینجور لباس پوشیدن کمک به کار تبلیغی پدرش است. لذا من می‌گویم اگر می‌خواهید نیرویی را به حوزه بین‌الملل اعزام کنید، فقط نباید خودش را ببینید، بچه‌هایش را ببینید، سرمایه اجتماعی این خانواده را ببیند، همه این‌ها را کنار همدیگر بگذارید و تحلیل کنید و بعد یک نفر را بفرستید. کمااینکه داریم و اتفاق افتاده است که طرف رفته اما بچه‌هایش از آن طرف افتاده‌اند و حالا باید یک نفر را بفرستیم آن‌ها را جمع و جور کند.\nتلویزیون کنگو صحبت کردم و گفتند: فیلم به ما بدهید ما در تلویزیون ملی نشان می‌دهیم. هر کار کردم که دو تا فیلم به من برسانید، نامه نوشتم، پیگیری کردم، صدا و سیما رفتم، این طرف و آن طرف رفتک تا حداقل یک فیلم به دست‌ام برسد، نشد. الآن در فرانسه به اسلام و حضرت رسول توهین کرده‌اند. همین فیلم محمد را آنقدر التماس کردم تا بتوانم با کیفیت قابل پخش در تلویزیون آنجا بگیرم اما نشد و یک کسی به من نگفت که تو چه می‌خواهی و انگار نمی‌خواهند بشنوند و نمی‌شنوند. فیلم «فیل شاه» و بسیاری از این تولیدات را من از ایران نتوانستم بگیرم اما رفتم خارج از کشور یک سایت فرانسوی بود و زیرنویس فرانسه کرده بود، از آنجا گرفتم.\nوقتی که آنجا رفتید، احساس نکردید آن چیزهای که خواندید و نوشتید خیلی بی ربط با واقعیت‌هاست و نیازهای شما را در عرصه بین‌الملل تأمین نمی‌کند؟\nواقعیت ماجرا من یکی از منتقدین حوزه بودم و می‌گفتم این چه درس‌هایی است که ما می‌خوانیم و من برای چه باید فقه و اصول بخوانم و برای چه باید فلسفه بخوانم. اما وقتی وارد عرصه بین‌الملل شدم و به مأموریت رفتم متوجه شدم که اتفاقاً خیلی به این علوم نیاز هست و اصلا نیاز اصلی همان جا هست. هر چقدر من حوزه و دروس حوزوی را عمیق‌تر بخوانم، در بین‌الملل با ابزاری که دارم، می‌توانم مؤثر‌تر باشم و هر چقدر دروس حوزوی من ضعیف‌تر باشد، در آن جا من ضعیف‌تر ظاهر می‌شوم. با شواهد بسیاری می‌توانم برای شما اثبات کنم حوزوی باسواد و عمیق درس خوانده و مسلط به ابزار زبان، در حوزه بین‌الملل بسیار بسیار خوب و بسیار نافذ می‌تواند عمل کند.\nبرای شما مثال می‌زنم. رفته بودم کنفرانسی که مغربی‌ها برگزار کرده بودند و در آن کنفرانس تنها نماینده مذهب جعفری رسمی و معمم من بودم. از صبح بحث‌های آن کنفرانس حول این قضیه می‌چرخید که «اختلاف علماء امتی رحمه» و حدیث پیامبر که اختلاف علماء در امت من، رحمت برای امت من است، یعنی چه؟ من هم نوبت گرفتم تا صحبت کنم. به من نوبت ندادند تا تقریبا آخرین نفر که نوبت من شد. گفتم: من طلبه و دانش‌آموخته حوزه قم هستم و می‌خواهم نکته‌ای را در مورد این بحثی که از صبح شروع کردید، بگویم. همه شما اختلاف را تضاد معنی کردید، در حالی که اختلاف در زبان عربی معنای دیگری می‌دهد. با این که بعضی از شما عرب هم هستید ولی لسان عرب را نگاه کنید و قرآن را نگاه کنید تا متوجه شوید که اختلاف علماء امتی یعنی رفت و آمد علماء امت من. اختلاف علماء امتی رحمه، یعنی رفت و آمد بین علماء امت من رحمت است. مثل اختلاف لیل و نهار. این که قرآن می‌گوید اختلاف لیل و نهار، یعنی رفت و آمد شب و روز، شب می‌رود و روز می‌آید، روز می‌رود و شب می‌آید. یکی از کسانی که آنجا نشسته بود، گفت: «قد مزقت البیان»، شما بیانیه امروز ما را با این معنایی که گفتید، پاره کردید، یعنی هر آنچه که از صبح رشته بودیم، پنبه شد.\nنمی‌خواهم توان علمی خودم را بگویم. من یک طلبه بسیار بسیار سطحی درس خوانده و بی‌سوادی هستم ولی می‌خواهم بگویم اگر شما عمیق درس خوانده باشید و اگر بتوانید خوب درک کنید و خوب بتوانید تحلیل بکنید، چقدر مؤثر است. این قدرت را دانشگاه هم می‌تواند به شما بدهد اما چون می‌خواهید تبلیغ دین بکنید، باید این سرمایه را از حوزه ببرید. من هم، حوزه درس خوانده‌ام و هم، دانشگاه. شاید برای درس دانشگاه هم وقت بیشتری گذاشته‌ام اما این را با تمام وجود درک کردم که در حوزه بین‌الملل درس حوزوی بیشتر به درد من خورد تا درس دانشگاهی، چون درس دانشگاهی من را دیگران هم خوانده‌اند، حتی آن درس‌های غربی که من می‌خوانده‌ام را غربی‌ها بهتر از من خوانده‌اند و من می‌روم پیش او تا سیاست‌گذاری فرهنگی را یاد بگیرم. اما اگر من یک بیان مدرن و بیان درست و یک قرائت واقعی و اورژینال از اسلام ارائه دهم، این چیزی است که آنها ندارند و این هم به دست نمی‌آید الا به این که من اینطرف خوب و درست درس خوانده باشم، فقه خودم را درست خوانده باشم، اصول را درست خوانده باشم، فلسفه بر اساس اصول و عمیق خوانده باشم. همیشه به دوستان‌ام می‌گویم اگر می‌خواهید وارد بین‌الملل بشوید، دو ابزار نیاز دارید؛ دانش و زبان، دانش به عنوان دست مایه اصلی را در فیضیه می‌توانید پیدا کنید. زبان که ابزار شماست را هر جایی که رفتید و گیر آوردید، فرقی نمی‌کند.\nکنگو برازاویل از نظر سیاسی از کنگو دموکراتیک جداست؟\nدو کشور مجزاست. کنگو دموکراتیک یک کشور بسیار بزرگ است و صد میلیون جمعیت دارد اما کشور کنگوی برازاویل با این که پهناور است، چهارمیلیون جمعیت بیشتر ندارد. به لحاظ سیاسی دو واحد سیاسی کاملاً جدا هستند ولی مرز بین آنها یک رودخانه است. کنگو کیشاسا مستعمره بلژیک بوده اما آن طرف مستعمره فرانسوی‌ها بوده است. در کنگوی بزرگ یکی از سیاه‌ترین برگ‌های تاریخ بشریت توسط بلژیکی‌ها رقم خورده است.\nآقای محمد دلاوری(مجری تلویزیون) در کتاب خاطرات‌اش نوشته که بلژیکی‌ها یک موزه از جنایات خودشان در کنگو ساخته‌اند و راهنمای موزه را یک کنگویی قرار داده‌اند تا از جنایت‌های‌شان در کنگو بگوید!\nبچه هایی که قطع عضو شدند، به خاطر این که پدر و مادرهایشان در مزارع کار نمی‌کردند یا از قوانین تخطی می‌کردند. بچه های کوچکی که مثل پرنده در قفس می‌کردند و در اختیار بچه‌های سفید‌پوستان قرار می‌دادند. عکس‌هایش هست، فیلم‌هاش هست. در کنگو پیرزن و پیرمردهای خیلی مسنی بودند که حضور بلژیکی‌ها را یادشان بود و از آن دوره به عنوان دوره بسیار تاریک و سیاهی یاد می‌شود.\nهنوز هم نگاه‌شان به بلژیکی‌ها خصمانه است و با آن‌ها دشمن‌اند؟\nبلژیکی‌ها آنچنان به لحاظ فرهنگی در آنجا کار کرده‌اند که آنها نمی‌توانند خودشان و وجود سیاسی خودشان را فارغ از بلژیک تعریف کنند. الآن هم در موضع‌گیری‌های سیاسی نگاه می‌کنند بلژیک چه می‌گوید، بعد آنها تصمیم می‌گیرند. سفارت بلژیک بسیار مؤثر و سفیر بلژیک خیلی اثر گذار است. البته ممکن است گاهی جمع بشوند جلوی سفارت بلژیک یک شعار هم بدهند. مخالفین سیاسی برای اینکه با دولت مخالفت کنند به بلژیک می‌روند. موافقان هم به بلژیک می روند. برخی درباره استعمار حرف‌های ناپخته‌ای می‌زنند. خیلی دلم می‌خواهد فرصتی فراهم بشود و این دوستان از نزدیک بروند ببینند. این کشور بیشترین و بزرگ‌ترین خدمت را به قدرت‌های بزرگ کرده است. با آمریکا و انگلستان و فرانسه و بلژیک و جاهای دیگر ارتباط دارد ولی هر چقدر همکاری با آنها بیشتر شده، بی بهره‌گی و فقر آنها هم اضافه شده است. هیچ گلوله‌ای از هیچ اسلحه‌ای خارج نمی‌شود الا این که امضاء کنگو پایین پای آن گلوله هست. کنگو یکی از بزرگ‌ترین کشورهای تولید کننده الماس صنعتی است و این الماس‌های صنعتی که از معادن استخراج می‌شود، در اسلحه‌سازی کاربرد دارد و در تمام اسلحه‌ها باید استفاده بشود. یکی از مهم‌ترین جاهایی که این الماس را تأمین می‌کند، همین کشور کنگو است. به این خاطر می‌گویند هیچ اسلحه‌ای شلیک نمی‌کند الا اینکه امضای کنگو زیر آن هست. کشاورزی هم در این کشور بی نهایت ظرفیت بزرگی است که خود آنها از آن استفاده نمی‌کنند و توانایی استفاده ندارند و کشاوزی‌های معیشتی سنتی بسیار بسیار محدودی وجود دارد ولی شاهد کشت و صنعت‌های بزرگ اسرائیل در آن کشور هستیم.\nیک بار درخواست قرآن دادم. چون یک قرآن با ترجمه فرانسوی از عربستان سعودی آمده بود و در ترجمه نگاه‌های وهابی موج می‌زد. به یکی از اولیای امر گفتم: اگر می‌شود شما هم یک سری ترجمه فرانسوی قرآن برای ما بفرستید تا بتوانیم در اختیار مسلمان‌ها قرار بدهیم. نامه را نوشتم و ذیل آن نامه پاراف شد که «اقدام شود»، زیر آن نوشتند: «جهت اقدام مقتضی»، زیر آن نوشته بودند که «اظهار نظر بشود»، ذیل آن نوشته بودند: «بررسی شود». این نامه شاید چهل تا ارجاع خورده و هنوز هم که هنوز است دارد ارجاع می‌خورد و بعد از هفت سال یک دانه از آن قرآن‌ها هم به آن منطقه نرسیده است\nوضعیت مسلمان‌ها در آنجا چطور است؟\nمسلمان‌ها در کشور کنگو اقلیت هستند. به گفته دولت آنجا، حدود ده درصد کشور کنگو مسلمان هستند اما بر اساس آن چیزی که ما در میدان دیدیم قطعاً بیش از 25 تا 30 درصد این کشور مسلمان هستند، خصوصاً در مناطق شرقی که با تانزانیا و کشورهای شرق آفریقا همسایه می‌شود. جمعیت مسلمان‌ها واقعا در میدان خیلی بیش از ده درصد است. شیعیان هم بطور عمده به شیعیان مهاجر هندی و پاکستانی و شیعیان لبنانی و شیعیان بومی تقسیم می‌شوند. این‌ها سه گروه کاملاً جدا از همدیگر هستند و به مساجد مخصوص خودشان می‌روند و همه مراسم‌ها با زبان مخصوص خودشان هست.\nخاطرات خودتان از آن مأموریت نوشته‌اید.\nبله، خاطرات‌ام را نوشته‌ام و فکر می‌کنم تا پایان سال توسط نشر معارف منتشر بشود. بخشی را خودم نوشتم و بخشی را نویسنده‌ای مشغول تنظیم آن است.\nعملکرد متولیان سازمان‌ها و نهادهایی که متولی کار فرهنگی در خارج کشور هستند را چطور ارزیابی می‌کنید؟\nکلاً امور فرهنگی و کار فرهنگی در خارج از کشور که جزئی از آن هست، متولی مشخص و معین پاسخگویی ندارد و سازمان‌های مختلف ورود می‌کنند. اگر خواسته باشیم بشماریم، این‌ها هستند: اوقاف، مجمع تقریب، مجمع جهانی اهل‌البیت، جامعهالمصطفی، سازمان فرهنگ و ارتباطات، سازمان تبلیغات اسلامی، بنیاد بین‌المللی غدیر، خیریه‌های بین‌المللی که دارد شکل می گیرد، بنیادها و مؤسسات وابسته به دفاتر مراجع تقلید، برخی مراکز اسلامی خارج از ایران که آنها خودشان به طور مستقل مبلغ دعوت می‌کنند.\nوقتی نگاه می‌کنیم می‌بینیم یک متولی مشخص و پاسخگویی در این حوزه نیست. ما به یک نگاه جدید نیازمندیم و باید دلسوزان و متخصصان این کار فارغ از مسائل نهادی و سازمانی جمع بشوند و یک تصمیم جدی در این موضوع بگیرند.\nبعضی مواقع تعامل با این سازمان‌ها به یک جایی می‌رسند که می‌گویند اگر یک نفر خودش به تنهایی برود فعالیت کند، نتایج کاریش به اندازه ده تا از این سازمان‌هاست که ما نمونه‌اش را دیدیم و مرحوم آقای لاری یک نمونه خیلی برجسته بود.\nیک بار درخواست قرآن دادم. چون یک قرآن با ترجمه فرانسوی از عربستان سعودی آمده بود و در ترجمه نگاه‌های وهابی موج می‌زد. به یکی از اولیای امر گفتم: اگر می‌شود شما هم یک سری ترجمه فرانسوی قرآن برای ما بفرستید تا بتوانیم در اختیار مسلمان‌ها قرار بدهیم. نامه را نوشتم و ذیل آن نامه پاراف شد که «اقدام شود»، زیر آن نوشتند: «جهت اقدام مقتضی»، زیر آن نوشته بودند که «اظهار نظر بشود»، ذیل آن نوشته بودند: «بررسی شود». این نامه شاید چهل تا ارجاع خورده و هنوز هم که هنوز است دارد ارجاع می‌خورد و بعد از هفت سال یک دانه از آن قرآن‌ها هم به آن منطقه نرسیده است و من مجبور شدم برای تأمین قرآن به سراغ همان‌ها بروم.\nمنی که کف میدان هستم با این سیستم فشل اداری چه کار کنم؟ شما چه انتظاری از آن کنش‌گر در میدان دارید جز اینکه با استعدادهای شخصی خودش کاری بکند.\nبه همین دلیل بعضی اوقات به این فکر می‌کنم که اگر در حوزه بین‌الملل نقطه‌یابی کنیم و حمایت کنیم و بفرستیم، شاید صدها برابر سازمان‌های عریض و طویل بی خاصیت کار بکند. بعضی از این سازمان‌های فرهنگی اگر درشان را یک قفل کتابی بزنیم، آب از آب در حوزه فرهنگ تکان نخواهد خورد.\nتلویزیون کنگو صحبت کردم و گفتند: فیلم به ما بدهید ما در تلویزیون ملی نشان می‌دهیم. هر کار کردم که دو تا فیلم به من برسانید، نامه نوشتم، پیگیری کردم، صدا و سیما رفتم، این طرف و آن طرف رفتک تا حداقل یک فیلم به دست‌ام برسد، نشد.\nالآن در فرانسه به اسلام و حضرت رسول توهین کرده‌اند. همین فیلم محمد را آنقدر التماس کردم تا بتوانم با کیفیت قابل پخش در تلویزیون آنجا بگیرم اما نشد و یک کسی به من نگفت که تو چه می‌خواهی و انگار نمی‌خواهند بشنوند و نمی‌شنوند.\nفیلم «فیل شاه» و بسیاری از این تولیدات را من از ایران نتوانستم بگیرم اما رفتم خارج از کشور یک سایت فرانسوی بود و زیرنویس فرانسه کرده بود، از آنجا گرفتم.\nکتاب می‌خواستم. بعد از شش ماه به من زنگ زدند که برای شما یک سری کتاب رسیده است. رفتم دیدم اولاً کتاب‌ها در گونی است و گونی پاره شده بود و کتاب‌ها بیرون ریخته بودند. رفته بودم کتاب‌ها را با شوق و ذوق بردارم، اصلاً عین این که کارد به جگر من می‌کشیدند؛ من در کشور فرانسه زبان بودم ولی کتاب فارسی و عربی فرستاده بودند. مانده بودم با این کتاب‌ها چه کار کنم. یک مشت کتاب فارسی که به درد هیچ کسی نمی‌خورد. کتاب‌هایی که ته انبار مانده بوده و هیچ کسی این‌ها را نمی‌خواسته، این‌ها را فرستاده بودند.\nبعضی‌ها فکر می‌کنند حوزه بین‌الملل خیلی جذاب است و آن مأموری که در حوزه بین‌الملل کار می‌کند، چقدر حمایت می‌شود! نمی‌دانند این بیچاره وقتی پایش را از ایران بیرون گذاشت، خودش هست و خودش ولی وقتی گزارش‌هایش می‌آید اینجا، همه هستند. اینکه حمایت نرم افزاری بشود، به ندرت اتفاق می‌افتد. لذا ما در حوزه بین‌الملل نیاز به یک بازنگری جدی داریم و حتی گروه‌هایی می‌توانند به صورت جهادی وارد این مسیر بشوند و به نظرم خوب جواب می‌دهد.\nاگر الآن برگردید به کنگو و بخواهید دوباره آنجا کار بکنید، چه کار می‌کنید؟\nتبلیغ بین المللی تبلیغ در آفریقا کنگو\nلیدا ماموریان گفت:\n۲۰ آذر ۱۳۹۹ در ۰۴:۲۶\nمطالب شما را کامل خواندم و اگر یک کتاب بود هم آنرا می خواندم بسیار زحمت کشیده اید و متاسفم که سازمانهای عریض و طویل ایرانی مانند سازمان تبلیغات اسلامی یک کتاب برای شما نتوانسته اند تهیه کنند ولی دلسرد نشوید من خودم یک سری مطالعات اسلامی شیعه نیاز دارم تا در حد خودم بتوانم کارهایی را در خارج از ایران انجام بدهم اما متاسفانه وقتیکه با قرآن آشنا شدم (چون من با اینکه در ایران زندگی می کردم با قرآن بیگانه بودم و برای اینکه قرآن را کنار بگذارم و اصطلاحا طلاق بدهم و دینم را عوض کنم یکبار قرآن را خواندم که دوسال طول کشید ) سن من برای جامعه المصطفی زیاد شده بود و نمی توانستم در آنجا ثبت نام کنم این موضوع مربوط به حدود ده سال پیش است و حوزه های شهری را هم نپسندیدم چون اطلاعاتی که من نیاز دارم را به من نمی دهند حوزه های خانم ها حتی به یاد گرفتن عربی هم بها نمی دهند چه برسد من بخواهم آنجا تفسیر قرآن و تاریخ اسلام و فلسفه اسلامی بیاموزم خلاصه اینکه شما تحصیلات حوزوی دارید و من در کسب این تحصیلات ده سال است که اندر خم یک کوچه مانده ام دنبال کتاب می گردم و خودم مطالبم را انتخاب می کنم بدون کمک استاد . می خواهم بگویم که همه مشکل دارند ولی کار شما خیلی ارزشمند است و به راحتی از آن دست نکشید تا جاییکه می توانید و منطقی است ادامه دهید موفق باشید\n۳ دی ۱۳۹۹ در ۱۲:۱۴\nاین گزارش اولین گزارش مفصل وجامع ودرعین حال عینی وعملیاتی بود که از مبلغین فرهنگی خوانده ام وحقیقتا خداقوت جدی به آقای دکتر می گویم.\nبنده واقعا اعتقاد دارم که نظام تبلیغ بین الملل کشور ما عمیقا باید متحول شود واز نیروهای جوان وجهادی که بیشتر آنها گروهی هم هستند در کشورهای هدف با لحاظ اولویت استفاده شود.\nنمونه اش ایشان هستند که با خلاقیت ایمان ودعدعه مندی والبته توانمندی و تحمل سختیها با همراهی خانواده محترمشان منشا اثر وثمر شده اند.\nان شاالله همیشه سلامت وپاینده باشند وتجربیاتشان برای دیگر افراد راهگشا باشد ان شاالله\nزمینه ارتباط با ایشان را برای مبلعان بین المللی دیگر جهت انتقال تجربیات فراهم نمایید با تشکر\n۷ دی ۱۳۹۹ در ۰۲:۵۳\nخیلی مفید و جذاب بود


دودکش نامناسب عامل ۸۰ درصد از فوتی‌های حوادث گازگرفتگی است - ایسنا\nپنجشنبه ۶ آبان ۱۴۰۰ - ۰۲:۱۰\nسه‌شنبه / ۶ مهر ۱۴۰۰ / ۱۲:۳۵\nکد خبر: 1400070603607\nرئیس ایمنی بهداشت و محیط زیست شرکت گاز خراسان رضوی:\nایسنا/خراسان رضوی رئیس ایمنی بهداشت و محیط زیست شرکت گاز خراسان رضوی: طبق آمارهای به دست آمده طی سال‌های گذشته تقریبا حدود ۷۰ الی ۸۰ درصد دلیل گاز گرفتگی که موجب فوت افراد شده مربوط به مشکلات دودکش وسایل گازسوز بوده است.\nمحمد ایمانی‌فر در گفت‌وگو با ایسنا در خصوص ایمنی اظهار کرد: با توجه به اینکه بخش عمده‌ای از جمعیت استان از گاز طبیعی استفاده می‌کنند، هر ساله دچار یک سری حوادث هستیم که بخش عمده‌ای از آن حوادث مربوط به آتش‌سوزی و انفجار و بخش دیگر آن مربوط به حوادثی مانند گاز گرفتگی است.\nوی درباره حوادث مربوط به نشت گاز افزود: حوادث گاز گرفتگی در اصل مسمومیت افراد ساکن یک مکان با گاز منوکسید کربن است. منوکسید کربن یک گاز بی‌رنگ، بی‌بو و سمی است که اگر انسان در شرایط خاصی در معرض آن قرار بگیرد دچار مسمویت شده و اگر در طولانی مدت و با مقادیر بالا در معرض آن باشد منجر به فوت فرد می‌شود.\nرئیس ایمنی بهداشت و محیط زیست شرکت گاز خراسان رضوی گفت: طبق آمارهای به دست آمده طی سال‌های گذشته تقریبا حدود ۷۰ الی ۸۰ درصد دلیل گاز گرفتگی که موجب فوت افراد شده مربوط به مشکلات دودکش‌ها بوده است.\nایمانی‌فر توضیح داد: کلاهک دودکش اَشکال متعددی دارد؛ یک سری از کلاهک‌ها به صورت سیمانی است که در گذشته رایج بوده است. نوع دیگر از کلاهک‌های فلزی از جنس گالوانیزه و ضد زنگ به شکل حرف اچ (H) انگلیسی است که امروزه استفاده از آن توصیه می‌شود. کلاهک‌های اچ (H) مناسب‌ترین نوع کلاهک از لحاظ مکش و دیگر نکات ایمنی هستند.\nوی تصریح کرد: معمولا دودکش در بالاترین نقطه پشت‌بام قرار می‌گیرد و ارتفاع معمول دودکش حداقل یک متر و ۲۰ سانتی‌متر از سطح پشت‌بام است.\nرئیس ایمنی بهداشت و محیط زیست شرکت گاز خراسان رضوی افزود: با توجه به سرمای زودرس در شهر مشهد مهمترین نکته در بحث دودکش‌های وسایل گاز سوز این است که شهروندان قبل از نصب وسیله گازسوز از جمله بخاری گازی ، حتما از باز بودن مسیر دودکش و وجود مکش کافی در آن مطلع شوند.\nایمانی‌فر خاطر نشان کرد: شهروندان باید از بالای پشت‌بام از باز بودن مسیر دودکش اطمینان حاصل کرده و از داخل منزل، قبل از نصب بخاری با استفاده از یک شعله کبریت یا شمعِ روشن مسیر خروج دود را بررسی کنند به نحوی که شعله را در دهانه دودکش قرار دهند، اگر شعله به سمت مجرای دودکش کشیده و تقریبا خاموش شد، نشان می‌دهد که دودکش دارای مکش کافی است.\nوی افزود: توصیه می‌شود درون ساختمان از لوله سفت و استاندارد استفاده شود، و از لوله‌های آلومینیومی نرم یا اصطلاحا آکاردئونی که مختص هود آشپزخانه هستند به هیچ عنوان برای بخاری استفاده نکنند.\nرئیس ایمنی بهداشت و محیط زیست شرکت گاز خراسان رضوی برای جلوگیری از انفجار و نشت گاز عنوان کرد: از عواملی که منجر به انفجار و نشت گاز می‌شود اتصالات و رابط بین وسیله گاز سوز و شیر گاز است که شلنگ و بست دو جزء مهم آن هستند. شهروندان دقت کنند که شلنگ حتما باید ویژه گاز، سالم، بدون شکستگی، ترک و از جنسی استاندارد باشد. اکیدا توصیه می‌شود که از انواع دیگر شلنگ‌ها استفاده نشود. همچنین حتما باید از بست‌های مخصوص شلنگ گاز استفاده کنند.\nایمانی‌فر روش آزمایش ایمنی اتصالات تجهیزات گازسوز را این‌چنین عنوان کرد: برای اطمینان از عدم نشت گاز از محل اتصالات توصیه به استفاده از مواد شوینده می‌شود. به طوری که مایع شوینده را با آب رقیق کرده و در محل اتصال بریزند، در صورتی که حباب ایجاد شد نشانه وجود نشت گاز است و باید اقدامات لازم برای جلوگیری از ورود گاز به بیرون را انجام دهند.\nوی شایع‌ترین علائم گاز گرفتی را سردرد، سرگیجه و حالت تهوع معرفی کرد و گفت: شهروندان به محض بروز این علائم بدون علت قبلی باید سریعا نسبت به باز کردن درب و پنجره‌ها اقدام کرده و منشاء نشت گاز را بررسی کنند و حتما با اورژانس و... تماس بگیرند.\nرئیس ایمنی بهداشت و محیط زیست شرکت گاز خراسان رضوی توضیح داد: برای جلوگیری از حوادث این چنینی سازمان‌ها و افراد اقدامات متنوعی انجام می‌دهند، اما مهمترین فعالیتی که برای پیشگیری از وقوع چنین وقایعی تاثیرگذار است، فرهنگسازی و اطلاع‌رسانی به موقع به مردم و همراهی آن‌ها با مسئولان است. در صورتی که شهروندان توصیه‌ها را به کار بگیرند، این موضوع خیلی در کاهش خطر موثر است.


لیست قیمت پایه چراغ خیابانی روشنایی ۹ متری - شرکت پرتو سازان بدیع\nلیست قیمت پایه چراغ خیابانی روشنایی ۹ متری\nقیمت پایه چراغ روشنایی پارکی فلزی ۱ تا ۹ متریخرید آنلاین پایه چراغ خیابانی پایه های ۶ الی ۱۲ متریتولید کننده انواع پایه چراغ و پایه های روشنایی باغخریدار پایه چراغ حیاطی و محوطه\nلیست قیمت پایه چراغ ۹ متری، را می توان از طریق سایت های معتبر مشاهده و بررسی کرد و اطلاعاتی را در این زمینه به دست آورد. این نوع محصول باتوجه به قابلیت ها و ویژگی هایی که دارد به میزان زیادی مورد استفاده قرار می گیرد و در بازار، اندازه و ابعاد متنوعی از این محصولات را می توان مشاهده کرد، که هر کدام از آن ها دارای قیمت های مختلفی هستند. این محصولات در ایران در کیفیت مطلوبی تولید می شوند و بخشی از آن ها به کشور های دیگر صادر می شود و با صادر کردن آن ها زمینه و بستری برای اشتغال زایی فراهم می شود و همچنین موجب رونق اقتصادی می شود.\nقیمت پایه چراغ روشنایی پارکی فلزی ۱ تا ۹ متری\nقیمت پایه چراغ پارکی فلزی 1 تا 9 متری را می توان ازطریق سایت های ایجاد شده در این زمینه مشاهده کرد و اطلاعاتی را در این زمینه به دست آورد. این محصولات در بازار بسته به اندازه و جنسی که دارند با قیمت های مختلفی خرید و فروش می شوند. بعضی از فروشگاه ها هستند که این محصولات را با قیمت مناسبی ارائه می دهند و افراد می توانند به این فروشگاه ها مراجعه کنند و شکل های مختلفی از این محصول را با قیمت مناسب تری خریداری کنند.\nخرید آنلاین پایه چراغ خیابانی پایه های ۶ الی ۱۲ متری\nبرای تهیه این محصولات راه های بسیاری وجود دارد. خرید آنلاین پایه چراغ برق خیابانی، با پایه های 6 الی 12 متری از طریق سایت هایی که محصولات خود را به صورت آنلاین و اینترنتی عرضه می کنند امکان پذیر است و افراد می توانند با مراجعه به این سایت ها، اندازه های متنوعی از این کالا را مشاهده کنند و متناسب با نیازی که دارند آن ها را خریداری کنند. خرید از این سایت ها دارای مزایای بسیاری است و همه افراد می توانند به راحتی از این سایت ها خرید کنند و در مدت زمان کوتاهی به محصول مورد نظر خود در هر کجا که هستند دسترسی پیدا کنند.\nاین سایت ها از آنجا که بدون واسطه هستند، لذا محصولات خود را با قیمت مناسب تر و با کیفیت بالا به فروش می رسانند.\nتولید کننده انواع پایه چراغ و پایه های روشنایی باغ\nتولید کننده انواع پایه چراغ و پایه های روشنایی باغ، شکل ها و اندازه های گوناگونی از این محصول را تولید می کند و در رنگ های مختلفی در بازار عرضه می کند. استفاده از این چراغ ها در پارک ها باعث روشنایی و زیبایی پارک می شود و زمان استفاده از این چراغ ها به سال های خیلی دور برمی گردد، امروزه طرح ها و مدل های متنوعی از آن ها قابل مشاهده است که استفاده از آن ها در پارک ها باعث زیبا و شکیل تر شدن آن ها شده است. شهرداری ها سالانه اقدام به خرید تعداد زیادی از این کالا می کنند که بسته به نوع مکان، اندازه و مدل آن ها با یکدیگر فرق دارد.\nخریدار پایه چراغ حیاطی و محوطه\nخریدار پایه پراغ حیاطی و محوطه می تواند با مراجعه به مراکزی که این محصولات را تولید می کند، مدل و طرح های متنوع آن را مشاهده کند و بسته به سلیقه و نیازی که دارد آن را انتخاب کند. خریداران می توانند با جست و جو در سایت ها، جدید ترین و به روز ترین مدل های این محصول را مشاهده کنند و در صورتی که آن ها را پسندیدند، آن را سفارش دهند. فروش پایه چراغ از طریق نمایندگی ها نیز صورت می گیرد که معتبر ترین مکان برای خرید این محصولات بشمار می آید که در سراسر کشور وجود دارند و آماده خدمت رسانی به مردم هستند.\nپایه روشنایی 9 متری، را می توان از طریق این نمایندگی ها یا سایت های اینترنتی، در برند و مار ک های معتبر با قیمت های مختلف خریداری کرد.\nساخت برج نوری ال ای دی ارزان قیمت\nچراغ چشمک زن پایه دار پرتوسازان


API 19GLHB , فرازآوری با گاز در میادین نفتی — پارس اکتان\nخانه/دانلود/استاندارد/API 19GLHB , فرازآوری با گاز در میادین نفتی\nAPI 19GLHB , فرازآوری با گاز در میادین نفتی\nدانلود استاندارد API RP 19GLHB _ پیشنهادات فنی و دستورالعمل های روش فرازآوری با گاز (Gas Lift) برای بهینه سازی تولید استخراج نفت\nAPI RECOMMENDED PRACTICE 19GLHB : Gas Lift Handbook\nAPI 19GLHB از استانداردهای نفت و گاز API ،، هندبوکی برای فرازآوری با گاز می باشد. فرازآوری با گاز (به انگلیسی: Gas lift) یکی از روش‌های افزایش تولید نفت از میادین نفتی است. در این روش برای بالا آوردن سیال موجود در چاه نفت، تزریق گاز پرفشار درون ستون چاه انجام می‌گیرد.\nدر ایران در میدان نفتی آغاجاری و در شماری از میادین نفتی واقع در خشکی و سکوهای نفتی دریایی از این روش جهت تولید نفت استفاده می‌شود.\nفرازآوری با گاز با هدف افزایش دبی چاه‌های نفتی مورد استفاده قرار می‌گیرد. هدف اصلی در طراحی سیستم فرازآوری با گاز، یافتن دبی بهینه تزریق است. یافتن دبی بهینه از آن جهت اهمیت دارد، که تزریق مقدار اضافی گاز، باعث کاهش تولید و در نتیجه افزایش هزینه می‌گردد.\nAPI 19GLHB استاندارد جدیدی است که اولین ویرایش آن در سال 2020 توسط موسسه API منتشر گردیده که در اینجا میتوانید این استاندارد کاربردی را دانلود نمایید.


کانون فیلم-قسمت پنجم\nدیروز یکشنبه پنجمین جلسه کانون فیلم برگزار شد. قرار بود طبق روال جلسات قبل نمایش فیلم رأس ساعت 18 شروع شود ولی به دلیل نقص فنی(!) نمایش فیلم "شیر تلخ؛ساخته ناصر ضمیری" با حدود 3-42دقیقه تأخیر شروع شد.جلسه سوم کانون بود که آقای درستکار به سروقت نبودن اعضاء گلایه ای به حق داشتند و از اینکه این جلسه با تأخیر همراه بود به شدت عصبی بودند که خوشبختانه پس از نمایش فیلم تا حدودی از شدت خشمشان کاسته شده بود.\nاما برویم سر اصل مطلب که آن هم خود فیلم است. در مورد ژانر فیلم نظر قاطعی ندارم چون هنوز مؤلفه های تمایز بین ژانرهای مختلف برایم گنگ هستند،ولی به نظرمن فیلم"شیر تلخ" فیلمی داستانی است که به روش فیلم های مستند فیلمبرداری شده! با وجود تصویرهای زیبا و صدای خوبی که در سکانس های ابتدایی فیلم شاهد بودیم،متأسفانه این مشخصه های مثبت بخصوص در بخش صدا و هنگام مکالمه بازیگران از بین رفت و همچون اکثر فیلم های کوتاه ایرانی که دیده ام به نقطه ضعف فیلم بدل شد. البته شاید زبان فیلم که فارسی دری بود-در مقیاس کمتر؛چون شخصن مشکلی با زبان نداشتم و حتی بدون زیرنویس هم متوجه می شدم!-و کیفیت بد باند پخش صدای سالن فرهنگ که فقط یکی اش کار می کرد-در مقیاس بیشتر؛چون توازن بین دریافت صدا به گوش ها را بر هم زده بود و من به این مسأله خیلی حساسم!-در انتقال این حس به بنده بی تأثیر نبوده باشد.\nفیلم نشاندهنده بخشی از مشکلات مردم کشور همسایه امان افغانستان بود.فیلم داستان فروش نوزادان چندماهه افغانی به قاچاقچیان انسان،در نزدیکی مرز پاکستان را روایت می کرد.این داد و ستد گاه به میل،گاه به اکراه و گاه به اجبارِ پدرانِ نوزادان بود و مادران فقط نقش حاملان نوزادان را ایفا می کردند.مادرانی که بعضی اشان خود هنوز دوران کودکی اشان به سر نرسیده بود و به اجبارِ تهدید،تهمت و تحقیر توسط شوهرانشان قدم در راه های کوهستانی و خطرناک نهاده بودند تا علاوه بر حمل نوزادان وظیفه سیر نگه داشتنشان را هم بر عهده داشته باشند! گرچه یکی از زنان به خود جرأت اعتراض می داد ولی یک دست که صدا ندارد!!\nدر کل می توانم از بین فیلم هایی که این مدت به نمایش درآمد،نمره قابل قبولی به "شیر تلخ" بدهم. هرچند معتقدم با وجود کارنامه پر از جوایز و عناوینی که دارد می توانست با بسط بیشتر داستانش موفق تر از این هم باشد.\nمتأسفانه بدلیل تأخیر یاد شده در ابتدای این نوشتار و تداخل در برنامه هایم نتوانستم در جلسه بررسی فیلم پس از اتمام نمایشش حضور داشته باشم و از شنیدن دیدگاه دیگر دوستان محروم ماندم.دیدگاه هایی که مطمئنن علاوه بر آموزاندن نکته های جدید به نگارنده می توانست کمک مفیدی برای نوشتن این نوشتار باشد.\nدوشنبه 23 مرداد 1391 13:43 چاپ 4 دیدگاه\nو باز هم زلزله. این بار در شمال کشور.که متأسفانه تلفات جانی زیادی را دربر داشته است.شایسته است تمام هموطنان برای چند روز هم که شده از جار و جنجال‌های مربوط به المپیک و سوریه و... فاصله گرفته و به کمک مردم زلزله زده بشتابند.\nضمن آرزوی غفران ابدی برای درگذشتگان و صبر برای بازماندگان این حادثه دلخراش را به همه هم میهنان تسلیت می گویم.\nآخرین اخبار را می‌توانید از اینجا بخوانید.\nیکشنبه 22 مرداد 1391 15:21 چاپ 3 دیدگاه\nتذکرة الاولیاء-قسمت نخست\nهمانطور که قبلن اشاره کردم،چند روزی است که شروع به مطالعه تذکره الاولیاء کرده ام و تصمیم دارم طی چند مرحله بخش هایی از آن را که پسندیده ام به اشتراک بگذارم؛امید که مقبول نظر واقع شود...\n1.ذکر ابن محمد،جعفر الصادق علیه السلام\nآن سلطان ملّت مصطفوی،آن برهان حجت نبوی،آن عامل صدیق،آن عالم تحقیق،آن میوه دل اولیاء،آن چگرگوشه انبیاء،آن ناقد علی،آن وارث نبی،آن عارف عاشق،جعفر صادق-رضی الله عنه.\nنقل است که یکی پیش صادق آمد و گفت:خدای را به من نمای! گفت:آخر نشنیده یی که موسی را گفتند:"لَن تَرانی"؟ گفت:آری،اما این ملت محمد است که یکی فریاد می کند:"رأی قَلبی ربّی"،دیگری نعره می زند که:"لَم أَعبُد ربّا لَم ارَهُ"! صادق گفت:او را ببندید و در دجله اندازید. او را ببستند و در دجله انداختند. آب او را فرو برد،باز برانداخت. گفت: یا ابن رسول الله،الغیاث،الغیاث! صادق گفت: ای آب،فرو بَرَش! فرو برد،باز برآورد. گفت: یا ابن رسول الله،الغیاث،الغیاث! گفت:فرو بر! همچنین چند کَرّت آب را می گفت که:فرو بر! فرو می برد،چون بر می آورد،می گفت:یا ابن رسول الله،الغیاث،الغیاث! چون از همه نومید شد و وجودش همه غرق شد و امید از خلایق منقطع کرد،این نوبت که آب او را فرو برد،گفت:الهی،الغیاث،الغیاث! صادق گفت:او را برآرید! برآوردند و ساعتی بگذاشتند تا بازِ قرار آمد. پس گفت:حقّ را دیدی؟ گفت:تا دست در غیر زدم در حجاب می بودم،چون به کلّی پناه بدم بردم و مضطرّ شدم روزنه یی در درون دلم گشاده شد. آنجا فرو نگریستم. آنچه می جستم،بدیدم،و تا اضطرار نبود آن نبود که:امَّن یُجیب المُضطرّ اذا دَعاه. صادق گفت تا «صادق» می گفتی،کاذب بودی،اکنون آن روزنه را نگاه دار که جهان خدای بدانجا فروست.\nو گفت:عشق جنون الهی است،نه مذموم است و نه محمود.\nوگفت:از صحبت پنج کس حذر کنیدک یکی از دروغگوی که همیشه با وی در غرور باشی؛دوم احمق که آن وقت که سود تو خواهد زیان تو بُوَد و نداند؛سوم بخیل که بهترین وقتی از تو ببُرد؛چهارم بددل که در وقت حاجت تو را ضایع گذارد؛پنجم فاسق که تو را به یک لقمه بفروشد و به کمتر از یک لقمه. گفتند:آن چیست کمتر از یک لقمه؟ گفت:طمع در آن.\nو گفت:حق-تعالی-را در دنیا بهشت است و دوزخ است. بهشت عافیت است و دوزخ بلاست؛عافیت آن است که کار خود با خدای گذاری،و دوزخ آن است که کار خدای با نفس خویش گذاری.\n2.ذکر اویس القَرَنی،رضی الله عنه\nآن قبلة عابدین،آن قُدوة اربعین،آن آفتاب پنهان،آن نفس رحمان،آن سهیل یُمَنی،اویس قرنی-رضی الله عنه.\nهَرِم گفت:مرا وصیتی کن! اویس گفت:مرگ را زیر بالین دار،چون که بخفتی،و پیش چشم دار که برخیزی؛و در خُردی گناه منگر،در بزرگی آن نگر که در وی عاصی شوی که اگر گناه خرد داری خداوند را خرد داشته باشی،و اگر بزرگ داری خداوند را بزرگ داشته باشی.\n3.ذکر حسن بَصری،رحمه الله علیه\nآن پروردة نبوت،آن خو کردة فتوت،آن کعبة عمل و علم،آن خلاصة ورع و حِلم،آن سَبَق برده به صاحب صدری،صدر سنّت،حسن بصری-رضی الله عنه.\nاز او سؤال کردند که:اصل دین چیست؟ فقال:الوَرَع. گفتند:آن چیست که ورع را تباه کند؟ فقال:الطَّمَع.\nو سؤال کردند که:یا شیخ،دل های ما خفته است که سخن تو در دل های ما اثر نمی کند،چه کنیم؟ گفت:کاشکی خفته بودی که خفته را بجنبانی بیدار گردد،دل های شما مرده است که هرچند می جنبانی بیدار نمی گردد.\nو گفت:همنشینی با بدان کردن مردم را بدگمان کند در نیکان.\nو گفت:سه کس را غیبت نیست؛صاحب هوا را،و فاسق را،و امامِ ظالم را.\nو گفت:اگر خواهی که دنیا را بینی که بعد از تو چون خواهد بود،بنگر که بعد از مرگ دیگران جون است!\n4.ذکر مالک دینار،رحمه الله علیه\nآن متمکّن هدایت،آن متوکّل ولایت،آن پیشوای راستین،آن مقتدای راه دین،آن سالک طیّار،مالک دینار-رحمه الله علیه.\nو گفت:دوستی اهل این زمانه را چون خوردنیِ بازار یافتم؛به بوی خوش،به طعم ناخوش.\nو گفت:خوانده ام در بعضی از کتب مُنزَل که: حق-تعالی-امت محمد را دو چیز داده است که نه جبرئیل را داده و نه میکائیل را. یکی آن است که:"فاذکُرونی،اَذکُرکُم"/چون مرا یاد کنید،شما را یاد می کنم؛و دیگر:"اُدعُونی،اَستَجِب لکُم"/چون مرا بخوانید اجابت کنم.\n5.ذکر محمد واسع،رحمه الله علیه\nآن مَقَدَم زهّاد،آن معظّم عبّاد،آن عالم عامل،آن عارف کامل،آن توانگر قانع،محمد واسع-رحمه الله علیه رحمهً واسعهً.\nکسی از او وصیت خواست. گفت:وصیت می کنم تو را بدانکه پادشاه باشی در دنیا و آخرت. مرد گفت:این چگونه بُوَد؟ گفت:چنانکه در دنیا زاهد باشی،یعنی چون در دنیا زاهد باشی به هیچ کس طمع نَبُوَد و همه خلق را محتاج بینی،لاجرم تو غنیی و پادشاهی که چنین باشد پادشاه دنیا باشد و پادشاه آخرت باشد.\nشنبه 21 مرداد 1391 23:00 چاپ 4 دیدگاه


بعد از اینکه دردقایق پایانی، داور نقطه پنالتی را نشان داد، دایی و هم تیمی هایش، به شدت اعتراض کردند.\nهفته بيست و يکم فوتبال سراسری دسته برتر ايران با تساوی پرماجرای تيم های سايپا و پرسپوليس به خط پايان نزديک شد. مسابقه استقلال با ملوان اين دور را کامل می کند.\nدر روزی که استقلالی ها هم برای نزديکتر شدن به سايپای پيشتاز، خواهان پيروزی رقيب سنتی، پرسپوليس بودند، اعلام پنالتی در آخرين لحظه های مسابقه از سوی داور و دستور تکرار آن پس از برخورد ضربه نخست مهرزاد معدنچی به تير دروازه، باعث اعتراض شديد بازيکنان تيم سايپا شد.\nبا اين پنالتی پرسپوليس به تساوی دو بر دو رسيد تا از سومين شکست پياپی بگريزد و سايپا نيز پس از تساوی با ملوان و راه آهن، به سومين تساوی پی در پی برسد.\nدر مسابقه پرسپوليس و سايپا، عليرضا واحدی نيکبخت در دقيقه پنجم و مهرزاد معدنچی در دقيقه ۹۲ (به دليل خطای پنالتی روی روبرت ساها) برای پرسپوليس گلزنی کردند و گلهای سايپا توسط احمد مومن زاده در دقيقه ۱۹ (با ارسال داريوش يزدانی) و حسن کريمی در دقيقه ۸۴ (با پاس علی دايی ) به ثمر رسيد.\nبه گزارش خبرگزاری فارس تماشاگران هواخواه پرسپوليس، که در اين روز حدود ۶۵ هزار نفر بودند، پس از به ثمر رسيدن گل دوم تيم سايپا عليه بازيکنان پرسپوليس و مصطفی دنيزلی سرمربی اين تيم شعار دادند و از علی پروين، قديمی ترين عضو خانواده پرسپوليس و سرمربی پيشين اين تيم، حمايت کردند .\nدر گيری با کمک داور و اعتراض دايی\nدر پايان بازی پرسپوليس و سايپا، حميد فرزانه، مدافع سايپا که به تکرار ضربه پنالتی از سوی خداداد افشاريان، داور مسابقه، معترض بود، با کمک داور و داور چهارم درگير شد.\nبه گزارش خبرگزاری فارس علی دايی، در پايان مسابقه، در جمع خبرنگاران به کنايه گفت: «به داور تبريک می گويم. او تمام نکات ريز داوری را در اين مسابقه رعايت کرد، اما در مورد مسائل فنی حرفی نمی زنم چرا که برخی دوست ندارند در زمين چيزی به نام فوتبال ارائه کنند.»\nآقای دايی که از نحوه قضاوت داور عصبانی بود، همچنين گفت : «داوران با اشتباهات عجيب خود به تيم ها ضربه می زنند. آنها فقط به نفع تيمهای بزرگ سوت می زنند. حق ما را امروز اين جوری خوردند و حق صبا باتری را هم پيش از اين مقابل استقلال به شکل ديگری ضايع کردند. چه کسی ميتواند امتياز ما را ازپرسپوليس پس بگيرد؟»\n«دست های پنهان، حضور بيهوده»\nعلی دايی که با همه قوا می خواهد در مقام سرمربيگری تيم سايپا به مقام قهرمانی ليگ برسد، به دنبال جنجال تازه گفت که معتقد است، حضور در اين مسابقات بيهوده است. او جمله قديمی بسياری از ورزشکاران ايرانی را تکرار کرد: «دست هايی در پشت پرده در حال فعاليت هستند.»\nاو گفت: «شيث رضايی بيش از ۲۰۰ بار پيراهن مرا کشيد و داور تذکری هم به او نداد، اما به بازيکن تيم ما به خاطر يک خطای معمولی کارت زرد نشان داد. هيچ کجای دنيا فوتبال به اين شکل نيست . داور در ورزشگاه آزادی تحت تأثير تماشاگران است. می دانم فردا به خاطر اين حرفها من را به کميته انضباطی احضار و محروم می کنند. چرا؟ چون حرف حق ميزنم.»\nاما به رغم اعتراض شديد کاپيتان سابق تيم ملی فوتبال ايران، خبر گزاری ها از ضربه ای که دايی به صورت شيث رضايی زده است، گزارش دادند.\nدايی درباره اين ضربه گفت: «حرکتم غيرعمد بود و در حال حرکت سرم به صورت بازيکن پرسپوليس خورد. در مورد اخراجم هم بايد بگويم حتی نه نفره هم به پرسپوليس نمی باختيم .»\nدر يگی ديگر از ديدارهای جنجالی روز جمعه، تيم صبا باتری سه بر دو، در خانه مس کرمان به پيروزی رسيد .\nخبرگزاری دانشجويان ايران، ايسنا، از به جنجالی ديگر از آخر اين بازی و عدم حضور مربيان دو تيم برای گفت و گوی آخر مسابقه با خبرنگاران خبر داد.\nابومسلم با پيکان در تهران و پاس با راه آهن در ورزشگه پاس دو بر دو کردند .\nديدار تيمهای استقلال اهواز و برق شيراز و همچنين ديدار فجر سپاسی و فولاد اهواز نيز بدون گل به پايان رسيد. پيش از اين تيم ذوب آهن دو بر يک سپاهان را شکست داده بود.\nوداع پرسپوليس با کورس قهرمانی


مازندنومه :اینجا موزه میراث مکتوب مازندران است\n24 ارک ماه 1532 تبری شنبه 28 فروردين 1400-5:55-\nسه شنبه 20 آبان 1393-8:45\nگفت و گو با رییس مرکز اسناد و کتابخانه ملی مازندران\nاینجا موزه میراث مکتوب مازندران است\nلطف الله محمد نژاد: تلاش ما در راستای برقراری ارتباط با همه بخش‌های مرتبط با تاریخ و فرهنگ مازندران است/ هنوز فضا برای استفاده پژوهشگران فراهم نشده است چون اسناد باید دیجیتالی شوند.\nمازندنومه؛ سرویس فرهنگی و هنری، سردبیر+کلثوم فلاحی: لطف‌الله محمدنژاد، رییس مرکز اسناد و کتابخانه ملی مازندران است. این مرکز 24 خرداداماه امسال با حضور صالحی امیری افتتاح شد و اکنون هزاران سند تاریخی مازندران در این مکان نگه داری می شود. در گفت و گو با محمدنژاد، او را علاقه مند به فرهنگ و هنر مازندران یافتیم و به همین دلیل، مدتی است که بخشی از امکانات مرکزخود را به برگزارکنندگان نشست بین المللی تاریخ محلی مازندران اختصاص داده است. او در مصاحبه با ما به تشریح فعالیت مرکز اسناد مازندران، نحوه نگهداری اسناد، چگونگی استفاده پژوهشگران از این اسناد و ... پرداخت.\n* سیاست ساختاری مرکز اسناد چگونه است؟ الان تمرکز شما روی اسناد است یا کتاب؟\nبعد از حضور دکتر صالحی امیری در ریاست مرکز اسناد و کتابخانه ملی ایران، این مرکز بیشتر بر روی اسناد متمرکز و در بحث کتابخانه هم بر روی کتاب‌های مرجع، تخصصی، تاریخ و هویت تاکید شده است.\n* مرکز شما در حال حاضر چند نیرو دارد؟\nدر مرکز اسناد مازندران 10 نیرو داریم که بخش عمده آنها مازندرانی‌هایی بودند که در مرکز اسناد و کتابخانه ملی در تهران مشغول به کار بودند و بعد از راه اندازی مرکز اسناد مازندران، به مازندران آمدند.\n*چرا اسناد تا این اندازه اهمیت دارد که اکنون اولویت شما شده است؟\nدر بحث اسناد برای کشور، حساسیت خاصی وجود دارد چون بسیاری از اسناد مهم کشور ها وارد کشورهای دیگر شده است. کسانی که بر کار دست داشتند و ارزش اسناد را می‌دانستند، عده‌ای دلال و بیگانه با فرهنگ، نسبت به انتقال این اسناد اقدام کردند. سندهای مهمی از کشور به فرانسه هندوستان، قفقاز و ... به صورت قاچاقی منتقل شده است. امروز حساسیت مرکز اسناد این است که بتوانیم این اسناد را جمع‌آوری کنیم.\n*شیوه جمع‌آوری اسنادی که در دست مردم است، چگونه است؟\nبیشتر اسناد در روستاها وجود دارد. راهکارهای زیادی را برای اطلاع رسانی برای جمع‌آوری اسناد پیشنهاد دادیم. مهم‌ترین راه اطلاع‌رسانی از طریق صدا و سیما است. از زمان راه‌اندازی مرکز اسناد مازندران، سیمای تبرستان یک بار مصاحبه کوتاهی را با من انجام داد و یعد از آن مصاحبه، حدود یکصد سند به صورت اهدایی از سوی مردم به دست ما رسید. اگر صدا و سیما این نحوه اطلاع‌رسانی را به درستی انجام دهد و مردم مطلع شوند، همکاری خوبی دارند.\nاز طریق رسانه‌های مکتوب و مجازی هم سعی کردیم کار جمع‌آوری اسناد را اطلاع‌رسانی کنیم. برای تمام فرمانداران و 60 بخشدار مازندران نامه ارسال کردیم تا از طریق ارتباطی که با دهیاران دارند، پیام ما را به گوش مردم روستاها برسانند که اگر اسنادی در دست دارند به مرکز اسناد اهدا کنند و اگر قصد اهدا کردن سند را ندارند آن را در اختیار ما قرار دهند تا از سند اسکن بگیریم و اصل سند را به صاحب سند برگردانیم. اسناد را محافظت می‌کنیم و فضا برای استفاده پژوهشگران از این اسناد فراهم می‌شود.\nاینجا به نوعی موزه میراث مکتوب مازندران است و ما وظیفه جمع‌آوری اسناد از قبیل عکس، صوتی، تصویری و ... را داریم. کسانی که اهل فرهنگ هستند با ما همکاری دارند و ما هم ارتباط زیادی با آنها داریم.\n* شما در همایشی که چندی پیش در ساختمان شماره 2 استانداری برگزار شد، خیلی تند به صدا وسیما حمله کردید. برای اطلاع‌رسانی از طریق صدا و سیما، با مسئولان این رسانه مکاتبه هم کردید؟\n19 اردیبهشت ماه در تقویم ملی کشور، روز ملی میراث مکتوب است و در آن روز در مکاتبه تلفنی با ریاست صداو سیمای مرکز مازندران تقاضا کردم برای اطلاع‌رسانی، وقتی را در اختیار ما قرار دهند. با معاونت اطلاعات و اخبار این مرکز هم گفت و گو کردم اما اقدامی صورت نپذیرفت. وقتی ما در حال انجام کار فرهنگی هستیم از نهادهای فرهنگی هم انتظار همکاری داریم. چه بسا پیدا شدن یک برگ سند، نقش تمدن‌سازی مازندران را در کشور ارتقا دهد، مازندران که همین‌گونه به دیار علویان معروف نشده است و اسناد وجود دارد. نمونه اش نامه امام صادق (ع) که از طریق ملا مجدالدین به مردم ساری فرستاده شد، در کتابخانه مجلس وجود دارد و در حال پیگیری هستیم تا این سند را به مازندران انتقال دهیم.\n* چیزی که ما می بینیم، این است که گویا هنوز مرکز اسناد مازندران به صورت کامل تجهیز نشده و با مشکلاتی مواجه هستید؟\nهنوز در حال ساختارسازی فیزیکی و تجهیزاتی هستیم و البته هنوز قفسه‌های استاندارد نگهداری اسناد و دستگاه اسکن قوی را نداریم و به شبکه اینترانت هم متصل نیستیم.\nدر روز افتتاح این مرکز، پیشنهاد دادیم استان زمینی را برای احداث مرکز اسناد تهیه کند و ساختن مرکز هم از سوی تهران تامین اعتبار شود که آقای صالحی امیری هم از این پیشنهاد استقبال کرد. از آن روز تاکنون در تکاپوی تهیه زمین هستیم و برای عملیاتی شدن دیگر کارهای مرکز، رمقی برای ما باقی نمانده است.\nوقتی وارد شدیم این ساختمان، ویرانه بود، اگر پول هم داشتیم نیازمند زمان بود تا تجهیز شود، از سوزن ته گرد گرفته تا دستگاه اسکن چند میلیونی، نیازمند تجهیز بودیم.\nکارهای فرهنگی، نرم‌افزاری است و در دراز مدت جواب می‌دهد. همت کردیم تا این ساختار شکل بگیرد و در آینده هر کسی که می‌آید بتواند ابزار و امکانات لازم را برای کار داشته باشد. بهترین جنگجو اگر سلاح نداشته باشد چگونه باید بجنگد، اینجا هم سنگر سربازان فرهنگی است.\nجمع‌آوری امکانات، نیازمند یکی، دو سال زمان است. با شهرداری، فرمانداری، استانداری و خیران مکاتباتی داشتیم و در نهایت زمین یک هکتاری در اطراف ساری تهیه کردیم و اگر این مرکز احداث شود، بزرگ‌ترین کانون فرهنگی شمال کشور شامل استان‌های مازندران، گلستان و سمنان می‌شود و این فرصتی طلایی است که برای مازندران به وجود آمده است.\n*با توجه به استاندارد نبودن ساختمان فعلی مرکز اسناد مازندران و نداشتن مخزن، چگونه از اسناد نگهداری می‌کنید؟\nاین مرکز از استاندارد لازم برخوردار نیست چون مخزن نگهداری اسناد باید در زیر زمین باشد ولی توانستیم با اقداماتی مانند تنظیم سرمایش و گرمایش و ... اسناد را محافظت کنیم.\nاین اسناد دسته‌بندی است و البته هنوز فضا برای استفاده پژوهشگران فراهم نشده است چون این اسناد باید دیجیتالی شوند. تازه دستگاه‌ها را خریداری کردیم و بعد از اسکن، اسناد را در فضای مجازی در دسترس پژوهشگران قرار می‌دهیم. 80درصد از تجهیزات را تهیه کرده‌ایم و 20درصد باقی مانده است.\n*با دست اندرکاران برگزاری همایش تاریخ محلی مازندران، مراوده دارید؟\nتلاش ما در راستای برقراری ارتباط با همه بخش‌های مرتبط با تاریخ و فرهنگ مازندران است. رونمایی از آثار نویسندگان درباره تاریخ مازندران هم از وظایف ما است. احترام به دل‌سوختگان و سینه‌سوختگان این عرصه از وظایف ذاتی ما است. اقدامات ما در این زمینه برای گزارش دهی به مرکز نیست بلکه هدف ما قدردانی از اهل قلم و اندیشه است.\nصدا و سیما هم به جای آن که هر شب برنامه‌ای درباره آش ترش پخش کند، به سراغ این نویسندگان سینه سوخته برود. ما طبق تقاضای دوستان، دبیرخانه نشست بین المللی تاریخ محلی را در این مرکز دایر کردیم و تا جایی که امکان داشته باشد کمک می کنیم.\nچهارشنبه 21 آبان 1393-15:15\nامیدوارم این اسناد دیجیتالی شود و در دسترس محققان قرار بگیرد\nسه شنبه 20 آبان 1393-13:53\nسلام و عرض ادب و تشكر ويژه از جناب صادقي


حمید امجد: برای خوشایند منتقدان فیلم نمی سازم | نیم ست\nچرا من باید بر اساس توقع دیگران فیلم بسازم؟ آن هم وقتی خود این توقع ها شکل ثابتی ندارد و مطمئنم به هر کدام پایبند شوم آنها توقع دیگری پیش می کشند!\nسینمای ایران: حمید امجد از خیلی وقت پیش به دنبال ساخت فیلم اولش بود. او سال ها پیش، از رشته کارگردانی سینما فارغ التحصیل شده و در فیلم هایی مثل مسافران بهرام بیضایی و گاهی به آسمان نگاه کن کمال تبریزی بازی کرده است اما وسواس او برای ساخت فیلم دلخواهش و شرایط نامتعادل سینمای ایران فرصت فیلمسازی را تا دهه پنجم زندگی اش برای او ایجاد نکرد. امجد در مدتی که از سینما دور بود فعالیت های تئاتری اش را گسترش داد و به چهره ای شناخته شده در این عرصه تبدیل شد. سال ها مجری یکی از برنامه های رادیویی بوده و در کنار همسرش انتشارات نیلا را اداره می کند. گرچه آزمایشگاه به عنوان اولین فیلم او در جشنواره فجر با استقبال زیادی از سوی منتقدان مواجه نشد اما امجد به ارتباط مخاطبان با فیلمش امیدوار است و معتقد است کسانی که بدون پیش فرض به تماشای آزمایشگاه بنشینند با رضایت بیشتری سالن های سینما را ترک می کنند.\nبگذارید از اینجا شروع کنیم که چرا ساخت فیلم اولتان اینقدر به تعویق افتاد. در سال های گذشته چندین بار می خواستید فیلم بسازید اما به دلایلی به بن بست خوردید. قبل از آزمایشگاه هم قرار بود بر اساس نمایشنامه بی شیر و شکر یک فیلم بسازید که آن هم پروانه ساختش مشکل پیدا کرد و به سرانجام نرسید. چطور بعد از این همه سال رسیدید به آزمایشگاه؟\n– بی شیر و شکر تنها فیلمی نیست که قرار بود بسازم و نشد. ظرف مدتی حدود ۲۰ سال فیلم های زیادی را تا مراحل مختلف پیش بردم اما به سرانجام نرسیدند. خب، من در رشته سینما درس خوانده بودم و از همان ابتدا به دنبال فیلمسازی بودم اما به دلایل مختلفی شرایطش فراهم نمی شد. شاید بخشی از دلایلش به شرایط بیرونی برمی گشت و بخشی هم به خود من و روحیه درون گرایم و اینکه روابط عمومی بالایی نداشتم. در فیلم هایی که پیش تر می خواستم بسازم انواع و اقسام تجربه گرایی ها از جمله تجربه های مختلف فرمال هم وجود داشت. شاید به همین دلیل پذیرفتن مخاطره تولیدشان برای تهیه کننده ها دشوار بود. میان طرح های قبلی تنها برای بی شیر و شکر پروانه ساخت صادر شد اما درست زمان یکه سرمایه گذار پیدا کردیم به ما گفتند موعد پروانه ساخت گذشته و دیگر نمی توانید آن را بسازید. راستش را بخواهید این بار دیگر حوصله ام سررفته بود و می خواستم به کلی رها کنم اما بی شیر و شکر را قرار بود با همکاری گروهی از دوستان تئاتری ام بسازم که قبلا در اجرای صحنه ای اش نیز همکاری داشتند و همین دوستان اصرار کردند حالا که تولید بی شیر و شکر مقدور نشده، سراغ فیلم دیگری برویم و حتما آن را به سرانجام برسانیم تا طلسم یا سد فیلم نساختنم شکسته شود. می شد قبول نکرد و قید فیلم ساختن را زد و می شد یک بار دیگر آزمود. نهایتا تصمیم گرفتم پس نکشم و بالاخره فیلم اول را بسازم. آزمایشگاه نتیجه این تصمیم است و تلاش شده با ساده ترین قصه و ساده ترین فرم ساخته شود تا هیچ کس را نه برای گرفتن پروانه ساخت به دردسر بیندازد و نه برای تامین سرمایه.\nچرا قالب کمدی را برای آزمایشگاه انتخاب کردید؟ برای تضمین فروش؟\n– مطلقا! هیچ فرمولی برای تضمین فروش وجود ندارد، و اگر داشت سینمای ایران امروز دچار مشکل رکود نبود. ضمنا کمدی جزو علایق شخصی من است و در تئاتر هم در این قالب زیاد کار کرده ام. فیلم های خوب کمدی را هم مثل هر فیلم خوب دیگری دوست داشته ام. کمدی اصلا از من دور نبود. به همین دلیل هنگام ساخت آزمایشگاه اصلا فکر نمی کردم قرار است یک کار عجیب و تازه را تجربه کنم. تئاترهای کمدی من (مثل پستوخانه، شب سیزدهم یا همان بی شیر و شکر) هم بسیار خنده دارتر بودند و هم با انواع قالب های کمدی سنتی یا مدرن خواناتر. آزمایشگاه در قیاس با آنها حتی یک کمدی خالص نیست. در بخش هایی وجه کمیک دارد و در بخش هایی وجه رمانتیک. بعضی بخش هایش عاطفی اند و بخش هایی حتی بسیار تلخ. بنابراین خودم آن را یک فیلم کمدی به معنای مرسوم نمی دانم و هرگز به دنبال تضمین فروش از این طریق هم نبوده ام. فقط می خواستم یک فیلم گرم و روان بسازم که راحت با مخاطب ارتباط برقرار کند.\nبا این حساب آزمایشگاه قرار بوده یک کمدی – رمانتیک باشد و با وفاداری به مؤلفه های این نوع فیلم ها ساخته شود. کمدی – رمانتیک در سینمای ایران زیاد رواج نداشته و نمونه های موجود هم با واکنش های متفاوتی از سوی مخاطبان مواجه شده اند. مثلا آتش بس خانم میلانی به فیلمی پرفروش تبدیل شده اما صورتی آقای جیرانی در گیشه شکست خورده است. برای اینکه آزمایشگاه به یک نمونه موفق کمدی – رمانتیک در ایران تبدیل شود و از ویژگی های مثبتی برخوردار باشد از چه تمهیداتی استفاده کردید؟\n– صادقانه بگویم موقع نوشتن فیلمنامه به این چیزها فکر نمی کردم. بنا نداشتم ژانر کمدی – رمانتیک را در ایران آسیب شناسی کنم یا به سراغ حل یک مسئله ملی بروم. می خواستم قصه خودم را تعریف کنم و برایم مهم بود که خوب و تاثیرگذار تعریف شود. برای این کار از عناصری که از کمدی – رمانتیک ها می شناختم استفاده کردم؛ چه وجوه خنده آفرین و چه وجوه عاطفی و حتی تلخ. از بعضی جنبه های کمدی – رمانتیک های درجه یک هم (بی هیچ قصد مقایسه ای) الهام گرفتم تا به آنها ابراز ارادت کنم؛ آثاری مثل آپارتمان بیلی وایلدر. آپارتمان در عین اینکه کمدی است در کنار وجوه عاطفی اش، فیلم بسیار تلخ و سیاهی هم هست. طبعا ما در اینجا امکان و شرایطی نداشتیم که فیلمی در این حد زهرآگین بسازیم که مناسبات اجتماعی را چنان صریح نقد کند اما در حد یادآوری و ابراز ارادت کوشیدیم عناصری از کمدی – رمانتیک های خوب را در آزمایشگاه تداعی کنیم.کمدی – رمانتیک های موفق تا حد زیادی ستاره محور هستند و بازیگران محبوب و پرطرفداری برای نقش های اصلی شان انتخاب می شوند. فکر نمی کردید انتخاب افشین هاشمی برای نقش اول آزمایشگاه کمی ریسک آمیز است و می تواند روی ارتباط مخاطبان با فیلمتان تأثیر ناخوشایندی بگذارد؟\n– شما پیشنهاد بهتری برای این نقش دارید؟مثلا شاید رامبد جوان که اتفاقا در فیلم بازی هم می کند می توانست حضور موفق تری در قالب شخصیت اصلی داشته باشد.\n– اجازه بدهید در این مورد با شما مخالف باشم. آزمایشگاه ستاره هایی مثل رامبد جوان، باران کوثری و رضا کیانیان دارد. اما شخصیت «قهرمان غمخوار قلاویز» در فیلمنامه ما ویژگی هایی دارد که ستاره های شناخته شده یا مثلا آنها که با عنوان «بازیگران چشم رنگی» مشهورند آن ویژگی ها را نداشتند. شخصیت اصلی فیلم نقش آدمی را داشت که در شهر بزرگ غریب است و بین دیگران جدی گرفته نمی شود. انتخاب یک ستاره برای این نقش، با پیش زمینه ها و آشنایی پیشاپیش نزد تماشاگر، نتیجه عکس می داد. مهم بود که بازیگر این نقش برای تماشاگر عام سینما تا حدی ناآشنا باشد و حس غریبگی را با خودش بیاورد. افشین هاشمی گرچه خیلی از تماشاگران سینما می شناسندش، «ستاره» محسوب نمی شود، و در عین حال بازیگر بسیار خوبی است که از عهده دشواری و نوسان های نقش برمی آمد. من ضمنا نسبت به گروه یکه قبلا با آنها در تئاتر کار کرده بودم احساس تعهد می کردم و از نتیجه هم راضی ام. تقریبا همه بازیگران فیلم قبلا تجربه تئاتری داشته اند. کسانی هم که به عنوان ستاره در فیلم حضور دارند به هویتشان در مقام ستاره اکتفا نشده و استفاده های متفاوتی از آنها برده ایم. مثلا باران کوثری را همیشه با بازی واقع گرا شناخته ایم اما در آزمایشگاه چهره ای جدید از او می بینیم، با نوع بازی متفاوت. رامبد جوان هم ظرفیت های تازه ای از بایگری اش را ارائه داده؛ مثلا در ضرباهنگ تند گفتارش. درباره آنچه راجع به انتخاب ستاره ها در کمدی – رمانتیک های خارجی گفتید هم بگذارید اضافه کنم در هر ژانر فیلم هایی دنباله روی سنت موجود هستند و فیلم هایی هم عادات تماشاگر را نقض می کنند، به چالش می گیرند یا دگرگون می کنند. مثلا نقش های فرد مک مورای در فیلم های بیلی وایلدر یک جور انقلاب در کارنامه اوست. مک مورای به پسر طلایی والت دیزنی و هالیوود مشهور بود و همیشه نقش پیشاهنگ یا به اصطلاح همان موقع «شیپورچی جوان» را بازی می کرد اما در دو فیلم وایلدر (غرامت مضاعف و آپارتمان) نقش های منفی و گاه حتی مشمئز کننده دارد. اگر از ستاره استفاده می کنیم حتما قرار نیست به سراغ عادات و کلیشه های استفاده از ستاره برویم. می شود این عادات و کلیشه ها را دگرگون کرد. در آزمایشگاه هم قرار نبود از ستاره ها بر اساس کلیشه های مرسوم استفاده شود.اما به هر حال این کار تا حدی ریسک آمیز است و ممکن است مخاطب را پس بزند.\n– شما دوست داشتید من در فیلمم ریسک نکنم و در بند کلیشه ها بمانم؟\nفیلمی که ریسک بکند و کار خودش را هم درست انجام بدهد حتما فیلم خوبی از کار درمی آید اما این ریسک در اولین فیلم آن هم در یک کمدی – رمانتیک که وفاداری به مؤلفه های ژانری در آن خیلی اهمیت دارد بسیاری از منتقدان را هنگام تماشای آزمایشگاه در جشنواره فجر غافلگیر کرد. آنها معتقد بودند بازیگر فیلم باید کس دیگری می بود.– چه خوب اگر غافلگیر شده باشند، هر چند منتقدان ما معمولا تکرار عادات و توقعات خود را به هر جور غافلگیری ترجیح می دهند. من این «بایدها» را نمی فهمم، برخوردهای منتقدان مجموعا پر از «باید» و «نباید»هایی است که اصلا نمی فهمم مرجع و معیار الزام و قطعیتشان چیست. منتقدان، فارغ از فیلم، در مورد خود من تعداد زیادی «باید» ذکر کرده اند. مثلا ااینکه فیلم اول من باید جور دیگری می بود. اما من فکر می کنم فیلم اولم هر جور دیگر هم بود باز آنها راضی نمی شدند. شاید چون من هم مثل شخصیت فیلم، به عنوان غریبه ای از محیطی دیگر به فیملسازی وارد شده ام! می گویند چرا من که از تئاتر به سینما آمده ام فیلم قصه گوی روان می سازم. مطمئنم اگر فیلم عبوس پیچیده ای می ساختم همه می گفتند باز یکی از تئاتر به سینما آمده و دوباره تماشاگر سینما را با تئاتر اشتباه گرفته! به نظرم اگر هیچ پیشینه ای نداشتم منتقدان راضی تر می شدند. منتقد ایرانی طبق عادات همیشگی اش به جای نقد با بیوگرافی کار دارد. عده ای از آنها می گویند چرا به پیشینه تئاتری ام وفادار نیستم و عده ای هم حتی قبل از اینکه فیلم را ببینند برچسب «تئاتری» را به آن می چسبانند، یعنی که بیش از حد به تئاتر وفادارم! شواهدشان هم لابد این است که مقداری از فیلم در فضای بسته یا متمرکز می گذرد (چند فیلمنامه قبلی ام به این دلیل امکان ساخت نیافتند که قصه فیلم در فضاهای متعدد و غیرمتمرکز می گذشت و این هزینه داشت). یا چون سابقه همکاری با آقای بیضایی داشته ام بلافاصله نتیجه می گیرند که آزمایشگاه شبیه یا تقلید فیلم های ایشان است، یا باید باشد! من فکر کمی کنم این نوع قضاوت کلیشه ای تر از هر فیلم کلیشه ای است. چرا من باید بر اساس توقع دیگران فیلم بسازم؟ آن هم وقتی خود این توقع ها شکل ثابتی ندارد و مطمئنم به هر کدام پایبند شوم آنها توقع دیگری پیش می کشند!\nپس به نظر شما منتقدانی که در جشنواره فجر از فیلم شما استقبال نکردند دچار سوء برداشت شده اند و نتوانسته اند با آزمایشگاه به عنوان یک فیلم مستقل مواجه شوند؟\n– اول بگویم هر منتقد و هر بیننده ای حق دارد که این یا هرر فیلم دیگر را دوست داشته باشد یا نداشته باشد. این حق طبیعی آنهاست. اما معیارهای فرضی و توقع ها و بایدهایی که از تصور دیگران راجع به زندگی نامه من نشأت گرفته قابل جدی گرفتن نیست. من هم قرار است فیلم خودم را بسازم و این حق طبیعی من است.\nبه هر حال باید پذیرفت که اسم شما به عنوان حمید امجد انتظار زیادی را در جشنواره ایجاد کرده بود و خیلی ها تصور می کردند باید با یک فیلم خاص و متفاوت مواجه شوند.\n– طی سال ها «فیلم های خاص یا متفاوتی» هم می خواستم بسازم اما هیچ کس کمکی نکرد ولی مطمئنم اگر آن فیلم ها را هم می ساختم این منتقدان دوست نمی داشتند. کسانی الان به من می گویند تو در تئاتر اعتبار زیادی داشتی اما در سینما نشانه ای از آن دیده نمی شود. اما احتمالا زمانی هم که تئاتر کار می کردم همین افراد نمایش هایم را دوست نم یداشتند. چند روز پیش پرسشگری در یکی از همین گفت و گوهای مطبوعاتی به من گفت چرا حمید امجد فیلمی خیلی دور از خودش ساخته. گفتم چرا دور از خودش؟ گفت چون برای اولین بار کمدی ساخته ای. از او پرسیدم مگر شما نمایش های من را ندیده ای؟ و تصادفا به او یادآوری کردم که چند سال پیش خودش راجع به یکی از نمایش های کمدی ام با من گفت و گو کرده! آن موقع هم معتقد بود که حمید امجد قدیم در تئاتر بهتر بوده تا حمید امجد آن لحظه. با این حساب من باید در لحظه تولدم نابغه بوده باشم چون بعدش هر کاری بکنم عده ای معتقدند کارهای قدیم ترم بهتر بوده! با این پیش داوری ها و این بی حافظگی ها نمی فهمم چطور می شود کنار آمد. این نقد عادت گرا و موج سوار آدم ها را فقط با برچسب های از پیش آماده مفتخر می کند. این تصور که من آدم عبوسی ام و در کارنامه ام اثر کمدی وجود نداشته خیالات است. آزمایشگاه هم نه تکرار کمدی های مرسوم است و نه تعهد داده از جنس «کمدی قهقهه» باشد. یک فیلم مستقل است که پیشینه اش در کارهای قبلی ام هم وجود داشته.\nمنتقدان در زمان جشنواره با ریتم تند فیلم هم مشکل داشتند و معتقد بودند در ۴۰-۳۰ دقیقه اول ممکن است تماشاگر را گیج بکند. با توجه به حرف های تان قاعدتا نباید این انتقاد را هم قبول داشته باشید.\n– اتفاقا این نکته از ویژگی های مثبت آزمایشگاه است. این هم یکی از همان تجربه های تازه است که منتقدان یا تشخیص نمی دهند یا با آن مخالفت می کنند؛ شاید چون برخلاف ادعاهای مرسوم اصولا حوصله هیچ تجربه ای ندارند خودشان تصمیم می گیرند تو در فیلمت دنبال تضمین گیشه بوده ای و به همین دلیل فیلمت را فاقد ارزش هنری می شمرند، و در عین حال مدام برای جنبه های تجاری فیلم ابراز نگرانی می کنند که مثلا چرا نقش اصلی را به ستاره گیشه پسند نداده ای یا ریتم فیلمت با عادات متعارف عامه تماشاگران نمی خواند! به هر حال درباره ضرباهنگ فیلم باید بگویم من ریتم معمول و کُندی عادتی رفتار و گفتار در سینمای ایران را که اغلب بسیار کشدار است و به غلط به آن می گویند «ریتم زندگی ایرانی»، دوست ندارم. کُندی «ریتم زندگی ایرانی» یا تصور ذهنی ما از زندگی ایرانی، مدت هاست دیگر واقعیت ندارد. ما از صبح تا شب مشغول دویدن هستیم! آن تصور ذهنی دیگر با شرایط زندگی مان منطبق نیست. ضمنا من سینمای وقت کُش و بی دلیل کُند را نمی فهمم. حتی اگر واقعا کُند زندگی کنیم، چه ربطی به ضرباهنگ درونی فیلم و نیازهایش دارد؟ تماشاگر چه گناهی کرده؟ و مگر ضرباهنگ همه فیلم ها می تواند مثل هم باشد؟ اینها همه جداست از این نکته که اساسا قصه آزمایشگاه در جهان رقابت و مسابقه قدرت می گذرد به گونه ای که اگر آدم هایش لحظه ای درنگ کنند برای همیشه جا مانده اند. آدم ها در این فیلم دست و پا می زنند تا جایگاه خودشان را به دست بیاورند. قصه این فیلم درباره جهانی است که شتاب به یکی از اجزای ذاتی اش بدل شده.\nچرا در کنار این ریتم تند و با شتاب از میزانسن های سنگینی استفاده کرده اید که خودشان را کاملا به رخ می کشند؟ فکر نمی کردید این میزانسن ها ممکن است در تقابل با ریتم تند قرار بگیرند؟\n– اصلا این جور فکر نمی کردم و نمی کنم. منتقدان یگفتند میزانسن این فیلم پیچیده است در حالی که میزانسن فیلم کمدی باید ساده باشد! این هم یک حکم کلی دیگر در زنجیره «باید» های منتقدان! نه کمدی فقط یک جور است و نه میزانسن؛ و طبعا نه فرمولی واحد و ابدی برای میزانسن در کمدی وجود دارد. این میزانسن مناسب هزارتوی پیچیده مناسبات آدم های فیلم است. چه کنم که با عادت منتقدان نمی خواند؟ خوشحالم که فیلم آزمایشگاه ظاهرا عناصر غیرمتعارف و غیرعادتی برای آنها کم ندارد. از نظر من هیچ اشکالی ندارد. زمان می گذرد و عادت ها دگرگون می شود و آنچه امروز برای کسانی عجیب است، بعدا می تواند عجیب نباشد. پس فقط محض یادآوری آنچه منتقدان «قوعد ژانر» می خوانند این نکته را هم اضافه کنم که ضرباهنگ آزمایشگاه در برابر ضرباهنگ بسیاری کمدی های کلاسیک هوارد هاکس یا مثلا یک، دو، سه وایلدر هنوز خیلی هم کُند است! عادت ها را یکباره نمی شود تغییر داد اما می شود به سمت تغییر حرکت کرد.\nالبته آزمایشگاه به شکل غیرمنتظره ای در زمان جشنواره نادیده ماند و منتقدان خیلی در مورد آن اظهار نظر نکردند.– اتفاقا فیلم دیده شد و تالار سینمای مطبوعات هم در طول مدت نمایش پر بود. حتی آهنگساز فیلم که کمی دیر رسید تا آخر فیلم صندلی خالی برای نشستن پیدا نکرد.\nمنظورم از نادیده ماندن این بود که فیلم را به اصطلاح تحویل نگرفتند و در مطبوعات زیاد به آن نپرداختند.\n– می شود فیلمی ساخت که بر موج و پسند روز منطبق باشد، تا به این ترتیب پیشاپیش روی استقبال جماعت از آن حساب کرداما من هیچ علاقه ای به موج سواری نداشتم و بعد از این هم نخواهعم داشت. اگر روزی فیلمی بسازم و تصادفا خیلی ها از آن استقبال کنند بسیار هم خوشحال می شوم. یعنی قصدم متمایزنمایی نیست؛ به خصوص در زمانه ای که متمایزنمایی خودش به عادتی معمول تبدیل شده! ولی فیلم ساختن بر حسب مد روز و پسندهای موسمی که گاه بدیهی فرض می شوند را هم دوست ندارم. نمی فهمم چرا همه باید به شکلی واحد فیلم بسازند، چرا همه فیلم ها باید از الگوهای واحد تبعیت کنند؟ مثلا موج فیلم های شبیه آثار آقای اصغر فرهادی. من فیلم های اصغر فرهادی را خیلی دوست دارم ولی توقع نابجایی است که بگوییم همه فیلم ها باید شبیه آن فیلم ها، یا شبیه هر الگوی واحد دیگر باشند. اینجا وقتی فیلمی جایزه می گیرد همه سعی می کنند مثل همان فیلم بسازند. بنا به تعاریف نقد، تصور می کنم قرار بوده منتقدان به این موضوع واکن شنشان بدهند نه اینکه برعکس، از موج و مد روز دفاع کنند و به من بگویند چرا شبیه بقیه نیستم و مثلا با ساختن فیلم روشنفکرانه توقع آنها را برآورده نمی کنم! (شک ندارم اگر فیلم روشنفکرانه می ساختم برچسب آماده دیگری می خوردم!) من به هیچ موجی نپرداختم و می خواستم فیلم خودم را بسازم. فیلم های خوبی را که موج ساز بوده اند بسیار ستایش می کنم اما تقلید از موج ها را نه.\nآزمایشگاه را در زمان جشنواره غیر از سالن مطبوعات در سالن های دیگر هم با مخاطبان عادی تماشا کردید؟– در دو سه سینمای دیگر تماشا کردم.\nواکنش های آنجا برایتان رضایتبخش بود؟\n– به مراتب در سینماهای دیگر فیلم خیلی راحت تر دیده و پذیرفته شد. در سینمای منتقدان مجموعا فضای عبوس و بی حوصله ای حاکم بود اما منتقد هم در درجه اول یک مخاطب است و حق دارد فیلم را دوست بدارد یا نه. در اینش بحثی نیست. بحث با تحمیل توقعات و پیش داوری ها شروع می شود.\nاگر مخاطبان عادی در اکران عمومی هم از فیلم استقبال کنند باز هم سراغ سوژه های کمیک می روید و در همین سبک شخصی فیلم می سازید؟\n– خیلی زود است که بخواهیم درباره ی «سبک» و مسائلی از این قبیل حرف بزنیم. چرا اینقدر زود می خواهیم برای همدیگر تعیین تکلیف کنیم؟ قبل از اینکه فیلمی بسازم در مورد این صحبت می کنیم که سبک من چگونه باید باشد! بعد از اولین فیلم هم برچسب های جدیدی به من می خورد. هنوز نه سبکی شکل گرفته و نه دنیایی شخصی تصویر خودش را پیدا کرده. بگذارید با هم کار و مکالمه کنیم و اگر دنیایی شخصی یا سبکی قرار است وجود داشته باشد در جریان عمل شکل بگیرد.\nبخشی از این قضاوت ها به این دلیل است که شما متاسفانه خیلی دیر فیلم اولتان را ساخته اید.\n– به هر حال فیلم اول در ۹۰ سالگی هم فیلم اول است.\nدر سال های گذشته فیلم های کمدی ایرانی را دنبال می کردید؟ این ژانر را در ایران چطور می بینید؟\n– تعدادی را دیده ام. به نظرم در مورد سینمای ایران نمی توانیم از ژانر حرف بزنیم. چه ژانر کمدی و چه ژانرهای دیگر. ژانر در نظام تولید استودیویی می تواند شکل بگیرد که تولید انبوه (به مفهوم مثبتش) در آن موضوعیت دارد. خب بعضی از کمدی های ایرانی موفق بوده اند و بعضی هم ناموفق. اما آنهایی که موفق بوده اند با هم یک ژانر را نساخته اند و پیدا کردن عناصر مشترک میانشان دشوار است. فعلا درباره مجموعه نمونه های موفق یا ناموفق فقط می شود گفت در چند محور با هم مشترکند: محورهایی مثل عبور از خط قرمزها؛ اعم از خط قرمزهای سیاسی یا جنسی. خوشحالم که آزمایشگاه به هیچ کدام از آن فیلم ها شبیه نیست و نمی خواهد اعتبارش را از عبور از خط قرمزها کسب کند.\nدر شرایط فعلی که سینما دچار یک رکود نسبی شده و اکثر فیلم ها فروش پایینی داشته اند، در ابتدای سال هم یک بحران را پشت سر گذاشتیم که هنوز هم عواقبش حس می شود، فکر می کنید آزمایشگاه چقدر می تواند با مخاطبان ارتباط برقرار کند و گلیم خودش را از آب بیرون بکشد؟\n– در حوزه بحران اکران و اقتصاد عام سینما تخصصی ندارم. فقط می توانم امیدوار باشم مخاطب آزمایشگاه هم مثل هر فیلم دیگری بدون مشکل و بی واسطه با اثر روبرو شود. امیدوارم فیلم بدون پیش داوری دیده شود، و حق مخاطب خواهد بود که دوستش داشته باشد یا نه. تمایل قلبی من این است که فیلم را ببینند و دوست داشته باشند.\nداغ ترین مطالب\tخوشگل‌ترین اتاق برای خوشگل‌ترین نی‌نی!


بایگانی‌های سیگموئیدوسکوپی | کلینیک زارعی\nآزمایش کولونوسکوپی چیست و چگونه انجام می شود؟\nکولونوسکوپی که در انگلیسی Colonoscopy نامیده می شود، آزمایشی است که برای تشخیص تغییرات یا ناهنجاری های روده بزرگ و کولون کاربرد دارد. در طول آزمایش کلونوسکوپی، یک لوله طولانی و انعطاف پذیر (کولونوسکوپ) به داخل روده از طریق مقعد وارد می شود. یک دوربین فیلمبرداری کوچک در ابتدای این لوله تعبیه شده که به […]\nکولون سیگموئید قسمتی از روده بزرگ است، که وظایفی مختلفی را بر عهده دارد و همان طور که میدانید وظیفه روده بزرگ هضم و جذب مواد از غذاهای هضم شده می باشد. این قسمت از روده ممکن است، دچار بیماری های مختلفی شود که یکی از آنها دیورتیکولیت است. کولون سیگموئید کجاست ؟ روده بزرگ […]\nسیگموئیدوسکوپی به آزمایشی گفته می شود که به منظور بررسی کولون سیگموئید انجام میگیرد. در برخی از موارد لازم است علاوه بر کولونوسکوپی که می تواند تمامی قسمت های روده را بررسی نماید از سیگموئید نیز استفاده نمود این وسیله می تواند سومین کولون نزولی که رکتوم را به مقعد متصل می کند، بررسی نماید. در […]\nروش های تشخیص سندرم روده تحریک پذیر و عوارض این اختلال\nسندرم روده تحریک پذیر در واقع نوعی اختلال در عملکرد صحیح روده است که با علامت غالب اسهال، یبوست و یا هر دو مشخص می شود. از آنجایی که علت دقیق بروز این سندروم به درستی مشخص نیست در نتیجه روش دقیقی مانند انجام آزمایش یا عکس برداری نیز برای تشخیص این عارضه وجود ندارد […]\nبیماری کرون یکی از انواع بیماری های مزمن دستگاه گوارش است. این بیماری موجب التهاب روده می گردد از همین روی در دسته بیماری های التهاب روده نیز قرار می گیرد. کرون می تواند هر قسمتی از دستگاه گوارش را درگیر کند و ناحیه ی عملکرد آن از دهان تا مقعد است. اما این بیماری […]