عدالت مال سرداران است | روزنامه ۸صبح\nعدالت مال سرداران است\nسردار داوود خان و خانواده‌اش شانس این را داشتند که با تلاش دولت از زیر خاک بیرون آمده و به فرمان آقای کرزی مراسم آبرومند خاکسپاری را پس از سه دهه داشته باشند. استالینیست های افغان در یک درگیری نظامی داوودخان و خانواده‌اش را هلاک ساخته و آنان را به صورت گمنام در جای نامعلوم به خاک سپردند.\nولی، هیچ کسی دیگر شانس این را ندارد که متعلق به خانواده‌ی سرداران باشد تا رییس جمهور با تلاش‌های متعدد به شناسایی اجساد شان پرداخته و با حرمت و در طی یک مراسم ویژه دو باره به خاک سپرده شود.\nتنها عدالت در باره‌ی خانواده‌ی سردارها تطبیق می‌شود و آنان که بی سر در زیر خاک افتاده‌اند و یادی از آنها نمی‌شود، در پلیگون‌ها و گورهای دسته جمعی خفته‌اند و کسی حتا زحمت یادآوری آنان را به خود نمی دهد، چه رسد به شناسایی و کفن و دفن شان.\nوقتی دولت اعلام کرد که کمیسیونی را برای شناسایی اجساد خانواده‌ی داوود و شخص او تعیین می‌کند و برخلاف سایر کمیسیون‌ها این کمیسیون نتیجه‌ای نیز در برداشت و در نتیجه سردار داوود و خانواده‌اش شناخته شدند، این سوال در ذهن من خلق شد که چرا دولت سعی در شناسایی اجساد مردم عادی در پلیگون های پلچرخی و گور های دسته جمعی در نقاط مختلف افغانستان نمی نماید؟ مگر آنها لایق اکرام و حرمت نیستند؟ آیا اکرام و حرمت تنها شامل حال داوود خان و خانواده ی او می شود؟\nعلاقه ی آقای کرزی به سردار داوود برای من قابل درک نیست و حتا اگر مصلحت های سیاسی و ابراز ارادت در این کار دخیل باشد، دور از نظر نیست. اما، مهمتر از این مساله برخورد غیر انسانی دولت با موضوع عدالت و قربانیان جنگی در افغانستان است. آقای کرزی با تمایل و اراده ی قوی، به گرفتاری قاتلین داوود خان اقدام می نماید و اجساد او و خانواده اش پس از چند دهه از زیر خاک گمنام بیرون می آیند. ولی، هزاران انسان عادی که در گور های دسته جمعی خفته اند، از هرنوع توجه به سرنوشت شان محروم هستند. البته، من این توقع را از دولت ندارم که عاملین کشتارها و گورهای دسته جمعی دوران های مختلف را مورد بازخواست قرار دهد، بلکه توقع ما این است که همانند خانواده ی سردار داوود به کشف گورهای دسته جمعی و قربانیان آن پرداخته شود.\nمن این انتقاد را در روزنامه ی ۸صبح خواندم که دولت، عدالت انتقالی را فراموش کرده است. توقع پرداختن به عدالت از سوی دولت، انتحار سیاسی آن است. مگر این دولت چه کسی است که ما از آن تقاضای توجه به عدالت انتقالی را داریم؟ این پروژه تنها یک وسیله ای برای دهان بستن اروپایی ها بود که پول های شان را بدهند و در افکارعامه توجیهی برای خود داشته باشند. غربی ها به ناگزیر باید به عدالت انتقالی به صورت رسمی توجه می کردند. آنان از کسانی حمایت می کردند که به صورت فاحش به نقض حقوق بشر پرداخته بودند. روی کار آمدن دو باره ی این افراد در افغانستان چنان برای همه سوال برانگیز بود که بدون پرداختن به گذشته ی سیاسی شان به معنای چشم پوشی جنایات و نقض حقوق بشر از طرف آنان بود. اما، از همان اوایل برای دولت و متحدان خارجی آن عدالت انتقالی تنها یک موضوع جنجال برانگیز و بدون سود بوده است. گرفتاری قاتلان داوود خان برای دولت لرزان و قمار باخته ی کرزی مفادی در بر دارد. اما، گورهای دسته جمعی چمتله و بدخشان و مفقود شده های دروه ی امین چه سودی برای دولت دارد؟ فرض کنیم که این گورها کشف شوند مسوولیت آن متوجه ی کدام دوره ی سیاسی و رژیمی بر سر اقتدار شود؟\nگورهای دسته جمعی چمتله و بدخشان بدون کدام نتیجه ای به فراموشی سپرده شدند. آیا کسی برای آنها کدام فاتحه و یا مراسم دفن و کفن در سطح ملی گرفت. نه، چون آقای کرزی و دوستان اش مصروف ساختن کمیسیون ویژه برای پیداکردن و شناسایی اجساد داوود و خانواده اش بودند. برای دولت ساده است که به شناسایی اجساد داوود و خانواده اش بپردازد، اما، شناسایی کشته شدگان و گورهای دسته جمعی دارای هزینه ی بالای سیاسی است. زیرا، این گورهای دسته جمعی در زمان حاکمیت گروه هایی به وجود آمده اند که اکنون بر سر قدرت هستند. اگرچه این کشته شدگان شهادت می دهند که به وسیله ی رژیم های سیاسی گذشته فجیعانه به قتل رسیده اند، اما، دولت فعلی متشکل از مقام های همان رژیم های است که مسوول به وجود آمدن آن گور های دسته جمعی می باشند.\nعدالت انتقالی، بحران اخلاقی دولت فعلی بوده و این زخمی است که بر چهره ی تمام سیاستمداران بر سر اقتدار هویدا می باشد.


47 درس کلیدی برای طراحان UI و UX [بخش 4] | حسین مرتضوی فر\nدیدگاه خود را بنویسید\t/ آموزش / 9 فروردین 1400 31 فروردین 1400\n31. نادیده گرفتن زمینه کاربر\nعوامل زمینه ای مختلفی وجود دارد که هنگام تعامل با یک رابط در رفتار کاربر تأثیر می گذارد. در نظر بگیرید که کاربر هنگام استفاده از برنامه ما کجاست، چه مدت زمان دارد و وضعیت عاطفی او چیست.\nیک مثال عالی برنامه چرخه خواب است. این برنامه دارای یک صفحه تاریک آرامش بخش است که برای چشم سبک است و برای کسی که قبل از خواب زنگ ساعت را تنظیم می کند بسیار مناسب است.\nنمونه های خوب و بد آن را می توانید در همه جا مشاهده کنید. برنامه های مسیریابی به حداقل خواندن یا لمس نیاز دارند، Kindle هنگام مطالعه در خارج از خانه خیرگی چشم ندارد، برنامه های یادداشت برداری به صورت آفلاین در دسترس هستند و غیره.\nاگر برنامه ما قرار است هنگام آهسته دویدن استفاده شود بنابراین برخی از محدودیت ها و ملاحظات باید در طراحی لحاظ شوند.\nبهترین راه برای اطمینان از متناسب بودن رابط کاربری و UX با زمینه کاربر، آزمایش آن در شرایط احتمالی مورد استفاده کاربر است و آزمایش آن با کاربران.\nShopify یک مقاله عالی در مورد طراحی با توجه به زمینه کاربر دارد که من به همه کسانی که علاقه مند به عمیق‌تر شدن در این موضوع هستند توصیه می کنم.\n32. تمرکز زیادی بر روی اینکه چطور به نظر می آید، نه چطور کار می کند\nکاری که هر طراح UI از انجام آن متنفر است، تکه‌پاره کردن طرح هایش است.\nشکستن یک طرح اساساً به معنای ورود داده هایی است که باعث از بین رفتن طرح یا جذابیت هنری رابط میشود. انجام این کار برای یک طراح ممکن است ناخوشایند باشد اما برای طراحی یک محصول انعطاف‌پذیر، مقیاس پذیر و کاربرپسند یک مولفه اساسی است.\nوقتی موکاپی که به بخش تولید فرستادم یک اسم شش حرفی دارد، احتمالاً عالی به نظر می رسد، اما وقتی هوبرت بلین ولفسشلگلشتاین هاوزنبرگردورف پدر بزرگ سعی می کند از این برنامه استفاده کند چه اتفاقی میافتد؟\nطراحی ها را به ورطه امتحان گذارید و در حین طراحی یک قدم به عقب بردارید تا اطمینان حاصل کنید که رابط کاربری می تواند با تنوع موارد استفاده متناسب باشد، نه فقط موارد ایده آل.\n33. نادیده گرفتن طراحی حالتها\nهنگام طراحی برای توسعه، حالت های نادیده گرفته شده یا شکافی در تجربه ایجاد می کنند یا باید توسط توسعه دهنده پر شوند. این امر اغلب می تواند باعث ایجاد ناسازگاری در طراحی و ایجاد موانع در جاده ها شود.\nما باید تمام حالات مختلف ممکن از جمله خطا، موفقیت، فعال، غیرفعال، شناور، خالی، پر، بارگذاری [که این تعدادی از آنها است] را در نظر بگیریم.\nبرای مثال، اگر من یک لیست تمایل (wishlist) را طراحی می کردم، لازم بود قبل از اینکه کاربر چیزی به لیست تمایل خود اضافه کند، این حالت را در نظر بگیرم: حالت خالی. بدون این حالت شکافی در تجربه وجود خواهد داشت.\nبرداشت های قابل توجه از دستورالعمل های طراحی IOS.\nمقاله اصلی – 10 دیدگاه از راهنمای طراحی رابط انسانی اپل\n34. ورود به سامانه را تا حد امکان به تأخیر بیندازید\n«مردم معمولاً وقتی مجبور به ورود به سامانه می شوند قبل از انجام هر کار مفیدی برنامه ها را رها می کنند. قبل از تعهد در برابر برنامه، به آنها فرصتی بدهید تا عاشق آن شوند. در یک برنامه خرید، به افراد اجازه دهید کالاهای شما را بلافاصله بعد از راه‌اندازی مرور کنند و فقط هنگامی که آماده خرید هستند، باید برای ورود به سامانه ملزم شوند. در یک برنامه پخش جریانی رسانه (media-streaming)، به افراد اجازه دهید محتوای شما را کاوش کنند و قبل از ورود به سامانه برای پخش، ببینند چه ارائه می دهید.» – دستورالعمل های احراز هویت اپل\nاپل از ما می خواهد که تجربه ورود به برنامه خود را دوباره ارزیابی کنیم. در صورت امکان ورود به و ثبت نام در سامانه را کاملاً حذف کنید.\nمتأسفانه، برنامه ای که در حال حاضر در حال طراحی آن هستم به من امکان نمی دهد ورود به سامانه را کاملاً حذف کنم. اما صفحه ثبت نام را به انتهای صفحات معرفی منتقل کرده ام تا کاربر حداقل بتواند درکی از تجربه مورد انتظار خود پس از ثبت نام داشته باشد.\nایده خوب دیگر این است که شیوه های مختلفی از ثبت نام را برای یکپارچه سازی ورود به سامانه معرفی کنید. برنامه ای که اکنون روی آن کار می کنم از تکمیل خودکار گذرواژه، ورود به Facebook، ورود به سامانه Google، ورود به سامانه با Apple و ایمیل پیش فرض + گذرواژه پشتیبانی می کند.\n35. محتوا را در اسرع وقت نشان دهید\nبا صفحه پاششی (splash screen) اشتباه گرفته نشود، صفحه راه‌اندازی صفحه ای است که عناصر موجود در صفحه را معرفی می کند. صفحه راه‌اندازی را طوری طراحی کنید که تقریباً مشابه صفحه اول برنامه شما باشد.\n«اگر عناصری را بگنجانید که وقتی راه‌اندازی برنامه به اتمام رسید متفاوت به نظر آیند، افراد بین صفحه راه‌اندازی و صفحه اول برنامه یک فلش ناخوشایند خواهند داشت، همچنین، مطمئن شوید که صفحه راه‌اندازی شما با حالت ظاهر فعلی دستگاه مطابقت داشته باشد. برای راهنمایی، به حالت تاریک مراجعه کنید.» – دستورالعمل های صفحه راه‌اندازی کنید\n«قبل از دیدن صفحه مورد انتظار، مردم را منتظر بارگذاری محتوا نکنید. صفحه را بلافاصله نشان دهید و از جانمایی متنی، گرافیکی یا انیمیشنی استفاده کنید تا مشخص کنید که محتوا در کجا هنوز در دسترس نیست. با بارگیری محتوا این جانمایی عناصر را جایگزین کنید. در صورت امکان، محتوای آینده را در پس زمینه بارگیری کنید، مانند زمانی که یک انیمیشن در حال پخش است یا کاربر در یک سطح یا منو در حال حرکت است.» – دستورالعمل های بارگیری اپل\n36. نیاز به کمک را پیش بینی کنید\n“فعالانه به دنبال مواقعی باشید که افراد ممکن است گیر بیفتند. به عنوان مثال یک بازی می تواند نکات مفیدی را در صفحه مکث یا موقعی که شخصیت پیشروی نمی کند نشان دهد. در صورتی که افراد بار اول چیزی را از دست دادند، اجازه دهید آموزشها را دوباره پخش کنند.» – دستورالعمل های معماری برنامه اپل\nافزودن نکات سریع، گفتگوی خدمات دهی به مشتری، بات های چت، سوالات متداول، مرکز راهنمایی و موارد دیگر مواردی را برای کاربرانی که ممکن است گیج شوند، ایجاد می کند.\nدر برنامه ای که ایجاد می کنم، در چند مورد آیکون هایی برای راهنمایی وجود دارد که به کاربر در مورد معنی اقدامات آموزش می دهد. این رابط من را تمیز نگه می دارد اما گزینه ای را هم برای یادگیری بیشتر در موقع لزوم فراهم می کند.\n37. در صورت لزوم، به افراد کمک کنید تا از نابودی اطلاعات جلوگیری کنند\n«صرف نظر از اینکه افراد از حرکت رد کردن (dismiss gesture) یا دکمه برای بستن صفحه استفاده می کنند، اگر این کار منجر به از بین رفتن محتوای تولید شده توسط کاربر شود، یک صفحه اقدام (action sheet) ارائه دهید که شرایط را توضیح داده و به کاربران روش های حل آن را توضیح می دهد.» – دستورالعمل های ماهیتی اپل\n«این اعتماد به نفس را القا کنید که کار همیشه نگه داشته می شود مگر اینکه لغو یا حذف شود. به طور کلی، افراد را مجبور نکنید که به صورت دستی پرونده ها را ذخیره کنند. درعوض در فواصل منظم، هنگام باز و بسته کردن پرونده ها و هنگام تعویض به برنامه دیگر تغییرات را به صورت خودکار ذخیره کنید. در برخی موارد مانند ویرایش یک پرونده موجود، گزینه های ذخیره و لغو ممکن است به دلیل تأیید ویرایش ها منطقی باشد.» – دستورالعمل های مدیریت پرونده اپل\n38. اطلاعات حساس، شخصی یا محرمانه را در اعلان نمایش ندهید\n“شما نمی توانید پیش بینی کنید که افراد هنگام دریافت اعلان در حال انجام چه کاری هستند، بنابراین ضروری است که از درج اطلاعات خصوصی که می توانند بر روی صفحه دستگاه نشان داده شوند خودداری کنید.” – دستورالعمل های اطلاع رسانی اپل\nرفتارهای متداولی که مردم در ارتباط با طراحی محصول از خود بروز میدهند.\nمقاله اصلی – 10 الگوی رفتاری برای طراحی UX\n39. اکتشاف ایمن\n«بگذارید بدون گم شدن یا به دردسر افتادن، کاوش کنم.»\n«وقتی کسی علاقه مند است یک رابط را کاوش کند و عواقب ناگواری را متحمل نشود، به احتمال زیاد بیشتر یاد خواهد گرفت -و احساس مثبت تری نسبت به آن پیدا می کند- از شخص دیگری که کاوش نمی کند. نرم‌افزار خوب به مردم این امکان را می دهد که چیزهای ناآشنا را امتحان کنند، پشت سر بگذارند و چیز دیگری را امتحان کنند، همه را بدون استرس.»\nبرخلاف دنیای واقعی، رابط ها برطرف کردن اشتباهات کاربران را برای آن ها آسان می کنند. اگر در دفتر کار هستید و قهوه روی لباستان چپه می شود به نوعی نابود شده اید – نمی توانید آن را CTRL + Z کنید. در مقابل، طراحیهای رابط ما باید کاربران را ترغیب کند تا گزینه های مختلف موجود را جستجو کنند و سپس به آنها اجازه دهد تا به همان جایی که شروع کرده اند برگردند و یا اعمال را به راحتی بازگردانی کنند.\nدکمه های برگشت باعث می شود که به راحتی بتوانم برگردم به همان جایی که شروع کردم\nفیلترهای عکس را امتحان می کنم اما اگر نتیجه را دوست نداشتم باطل کردن (undo) آن آسان است\nذخیره تاریخچه (history)\nدکمه های واگرد (Undo) برای اسناد\n40. لذت فوری\n«می خواهم چیزی را همین حالا محقق کنم، نه بعدا.»\n“مردم دوست دارند نتایج فوری اقدامات خود را ببینند – این طبیعت انسانی است. اگر کسی شروع به استفاده از برنامه ای کند و در چند ثانیه اول «تجربه موفقی» به دست‌آورد، این لذت آور است! حتی اگر بعداً مشکل تر شود، احتمال ادامه استفاده از آن بیشتر خواهد بود. آنها نسبت به برنامه احساس اعتماد به نفس بیشتری می کنند و نسبت به خودشان اعتماد به نفس بیشتری دارند.\nدر دنیای دیجیتالی که به سرعت در حال پیشرفت است، همه چیز خیلی سریعتر و آسان تر می شود. گرسنه هستید؟ سفارش غذا در 30 دقیقه یا کمتر می تواند در محل شما باشد. نیاز به سواری دارید؟ Uber فقط چند دقیقه فاصله دارد. و این لیست ادامه دارد …\nاگر محصول ما مقدار فوری از دوپامین را ایجاد نمی کند، در معرض خطر مختل شدن با محصول رقیبی است که این کار را می کند. در نظر بگیرید که چگونه می توانید در طراحی خود به کاربران احساس رضایت یا موفقیت را درون تجربه شان بدهید.\nیک صدای شیپور از Confetti هنگامی که عادت خود را کامل می کنید\nتماس با Uber و داشتن فوری یک سرویس در راه\nزدن دکمه تعویق زنگ بیدار باش\n7 کلید بعدی …


مطالباطلاعات جامع تولید مبلمان شهری\nتعداد بازدید: 307تعداد نظرات: 0\nمبلمان شهری و فضای شهری فقط شامل خیابان، کوچه و خانه‌ها نیست. همه ما در مسیر روزانه در شهر از عناصری که توسط کارخانه‌های تولیدکننده مبلمان شهری در شهر وجود دارند، مانند نیمکت پارکی، سطل چوبی، گلدان چوبی و انواع مبلمان شهری استفاده کرده‌ایم. تولید مبلمان شهری برای رفع نیازهای زیست‌محیطی مورداستفاده قرارمی گیرند و هویت شهر را می‌سازند. شرکت آرا تولیدکننده انواع مختلف و متنوع تجهیزات مبلمان شهری است و برای مشاوره خرید اینترنتی محصولات و اطلاعات بیشتر از وب‌سایت این شرکت بازدید فرمایید. همچنین در این مطلب به توضیحاتی در مورد مبلمان شهری می‌پردازیم.\nنقش اصلی تولید مبلمان شهری\nمبلمان شهری دو نقش اصلی دارند: نیازهای شهروندان در قسمت فضاهای عمومی شهری و سطح خیابان‌ها را برطرف می‌کنند و تصویری زیباتر در شهر ایجاد می‌کنند که موجب شکل‌گیری هرچه بهتر هویت شهر می‌شود.\nویژگی‌های مهم طراحی و تولید مبلمان شهری\nازآنجایی‌که از مبلمان شهری برای برطرف نمودن نیازهای شهروندان مورداستفاده قرار می‌گیرد، باید بسیار کاربردی هم باشند، زیبایی این مبلمان‌های شهری به هرچه بهترشدن و ارتقا چهره و ظاهر شهر کمک شایانی می‌کند و بیانگر هویت شهر است. از دیگر ویژگی‌های مهم مبلمان شهری وابستگی به فرهنگ شهرهاست، در بیشتر موارد تولیدکننده مبلمان شهری سعی می‌کند از فرهنگ آن شهر و کشور تأثیر بگیرد و طبق آن فرهنگ و رسوم تولیدات خود را طراحی می‌کند.\nانواع وسایل تولیدی برای مبلمان شهری\nنیمکت‌های پارکی، سطل زباله‌ها، گلدان چوبی، تابلوهای راهنمایی‌ورانندگی، صندوق‌های پستی، باجه‌های تلفن، مجسمه‌ها همگی جزو عناصر تشکیل‌دهنده مبلمان شهری هستند. این تجهیزات و وسایل در دسته‌های مختلف طبقه‌بندی و بررسی می‌شوند. در ادامه مطلب با بعضی از انواع مبلمان شهری بیشتر آشنا می‌شوید:\nمهم‌ترین ترین نمونه مبلمان شهری نیمکت‌ها هستند:\nنیمکت‌های بلوارها و میدان‌های اصلی شهر که استراحتگاه خیلی از ما بوده شاید مهم‌ترین موارد در میان مبلمان شهری باشد. نیمکت‌ها در میان تولیدات و تجهیزات مبلمان شهری جزو دسته پرکاربرد هستند و وجودشان برای سالمندان، افراد کم‌توان و کودکان بسیار ضروری است. مکان‌های پر رفت‌وآمد و شلوغ از بهترین مکان‌ها برای جای‌گذاری و قراردادن نیمکت‌ها هستند. اما نیمکت‌های پارکی تنها برای رفع خستگی عابرین نمی‌باشد و می‌تواند فضایی برای تبادل نظر، صحبت و تقویت روابط اجتماعی نیز باشد.\nمعمولاً تولیدکننده نیمکت پارکی در طراحی و تولید مبلمان شهری به این نکته توجه می‌کنند که در کنار نیمکت‌ها فضای اضافی خالی برای گذاشتن واکر و صندلی چرخ‌دار وجود داشته باشد. جنس تولیدات نیمکت‌ها هم‌بستگی به کاربرد و فضای شهری دارد که از جنس چوبی باشد یا سنگی، بتنی، فلزی و یا ترکیبی از آن‌ها. راحتی نیمکت‌ها هم از دیگر موارد مهم هم برای طراحان شرکت‌های تولیدکننده نیمکت پارکی و مبلمان شهری و هم شهروندان است.\nسطل‌های شهری و مخازن زباله\nانواع مختلف مدل‌های سطل‌های موجود در فضاها و معابر شهری که توسط تولیدکننده سطل چوبی ساخته می‌شوند اغلب از جنس چوب، فلز و غیره. سطل‌ها و مخزن‌های زباله از عناصر مهم و کاربردی در تولید مبلمان شهری هستند. فاصله بین سطل‌های زباله شهری در معابر شهر باید به شکلی محاسبه شود که قابلیت دسترسی شهروندان برای استفاده به‌آسانی و سهولت امکان‌پذیر باشد از طرفی باید تمیزکردن فضای اطراف سطل به‌راحتی انجام شود. همچنین تولیدکننده سطل چوبی و یا فلزی و یا ترکیبی از هر دو، در طراحی‌های محصولات خود برای رعایت هرچه بیشتر موارد بهداشتی حداکثر تلاش خود را برای حذف نیاز به تماس فیزیکی برای تخلیه سطل‌ها به کار می‌گیرند.\nبنا به دلایل بهداشتی بسیار بهتر است که در زمان تخلیه، سطل‌ها نیازی به تماس فیزیکی نداشته باشند\nآشنایی با انواع گلدان چوبی برای مبلمان شهری\nگلدان چوبی یکی از محصولات مهم برای تزیین و استفاده در فضای شهر است که با انواع مختلف و گوناگون در طرح‌ها و ابعاد مختلف متناسب با انواع فضاها است. امروزه به علت رشد و توسعه شهرها، نیاز بسیار زیادی به فضاهای زیبا و جذاب شهری به وجود آمده است و این شرکت با تلاش فراوان همواره سعی و تلاش خود را برای رشد و ارتقا سطح کیفی محصولات و فضاهای عمومی نموده است. گلدان‌های چوبی شهری بسیار متفاوت و متنوع است. شرکت آرا تولیدکننده انواع مختلف و متنوع تجهیزات مبلمان شهری و گلدان‌های چوبی خاص است.\nاز دیگر موارد کاربردی برای تولید مبلمان شهری چراغ‌های شهری هستند. حتماً برای شما پیش‌آمده که در کوچه‌ای تاریک قدم بزنید یا چراغ‌های بزرگراه که خراب شده‌اند را ببینید و به ارزش چراغ‌ها در فضای شهری و پارک‌ها و معابر پی ببرید.\nچراغ‌ها برای دید بهتر افراد و روشن‌کردن فضاهای شهری، بسیار کاربرد فراوانی دارند و همچنین برای زیبایی و تزیین شهر و معابر و پارک‌ها مورداستفاده قرار می‌گیرند .\nالبته عده‌ای هم بر این باورند که با اضافه‌کردن چراغ‌های شهر، در شب‌هنگام زیبایی شهر بیشتر می‌شود و زندگی شبانه محقق می‌شود ولی باید گفت تعداد زیاد چراغ علاوه بر اینکه زیبایی ندارد، آرامش را مختل می‌کند. مهم‌تر از هر چیز تعداد زیاد چراغ‌ها و نورها در تولید مبلمان شهری منجر به سوءمصرف انرژی برق می‌شود و اثرات و معایب بلندمدت محیط زیستی به همراه دارد. آلودگی نوری از مشکلات عدم استفاده و طراحی صحیح توسط طراحان چراغ‌های شهری است. نورپردازی به شکل مستقیم، غیرضروری و محافظت نشده آلودگی نوری ایجاد می‌کند که تأثیر منفی بر عملکرد طبیعی انسان و گونه‌های مختلف حیوانی دارد.\nاز چراغ‌ها می‌توان به‌عنوان یک اثر هنری هم استفاده کرد.\nتابلوهای مبلمان شهری\nدر فضای بزرگی مانند شهر وجود نشانه‌ها و علایم در مبلمان شهری بسیار واجب است. چه برای افرادی که ساکن همان شهر هستند و چه برای افرادی که تازه به آن شهر وارد شده‌اند و به همه قسمت‌های شهر شناخت کافی ندارند. این نشانه‌ها و تابلوها و علایم هشدار می‌تواند به آن‌ها کمک کند و خدمات لازم را پیدا کنند و مسیریابی کنند.\nچهار نوع نشانه در تولید مبلمان شهری وجود دارد که شامل این موارد هستند:\nعلائم ترافیکی جزو مثال‌های تنظیم‌کننده‌ها هستند و به شما می‌گویند از سمت چپ و یا در محدوده خاصی از سرعت رانندگی کنید و تنظیم‌کننده رفتار شما هستند. نشانه‌های هشداردهنده وضعیت بالقوه خطرناک را نشان می‌دهند که به شما کمک می‌کنند قبل از رسیدن به موقعیت خطرناک آگاهی و آمادگی لازم را داشته باشید و اقدامات لازم را انجام دهید. پیام تابلوهای هشداردهنده باید به زبان بین‌المللی نشانه‌ها و علائم گرافیکی مخصوص که در همه جای دنیا معنای یکسانی دارند، انتقال می‌شوند.\nتابلوهای اطلاعاتی به همان گونه که از نامشان مشخص است، اطلاعاتی از مکان‌هایی مانند خرید بلیت و هتل و غیره را مشخص می‌کنند. نشانه‌های آموزشی هم برای بهره‌گیری بیشتر و صحیح از خدمات و امکانات به مورداستفاده قرار می‌گیرند؛ مثلاً چگونگی استفاده از یک وسیله بازی در شهربازی.\nمجسمه‌های مبلمان شهری\nاحتمالاً اولین سؤالی که برای مبلمان شهری به ذهنتان می‌رسد این است که مبلمان شهری شامل چه وسایل و اجزایی است شاید همین آثار هنری باشد. آثار هنری، ما را یاد مجسمه‌ها و عناصر شهری نزدیک به مناسبت‌ها و جشن‌ها مانند عید نوروز می‌اندازد. آثار هنری ممکن است به‌صورت دائمی یا موقت باشند.\nمجسمه‌های میدان‌های اصلی جزو آثار هنری دائمی هستند که از مواد بادوام و بسیار ظریف و هنرمندانه ساخته شده عناصر شهری برای عید نوروز مثل سفره هفت‌سین در سطح شهر که جزو موارد موقتی هستند که در تمام طول سال در شهر دیده نمی‌شوند.\nاز اصلی‌ترین تریم خصوصیات آثار هنری سایز و اندازه آنها است. ابعاد و سایز آثار هنری باید نحوی باشد که عابران پیاده به‌آسانی با آن‌ها ارتباط برقرار کنند و مانع عبور و مرور نباشد.\nراه‌بندهای مبلمان شهری\nموتورسوارانی که از پیاده‌رو رد می‌شدند موجب ناراحتی و نگرانی عابران پیاده بودند تا زمانی که راه‌بندها برای محدودیت در تردد موتورسیکلت‌ها و این‌گونه وسایل نقلیه به کار گرفته شدند. راه‌بندها نیز می‌توانند هم به شکل تزئینی باشند و بخشی از زیبایی مبلمان شهری را هم برعهده داشته باشند. نکته مهم در طراحی تولید مبلمان شهری از جمله راه‌بندها توجه به عبور ویلچرها است تا دارای افراد معلولیت حرکتی هم بتوانند به‌آسانی از مسیر پیاده‌رو عبور و مرور کنند. راه‌بندها مانع حرکت و عبور موتورها در پیاده‌روها می‌شوند.\nهمان‌طور که گفتیم تولید مبلمان شهری، از سنگ‌فرش خیابان‌ها گرفته تا ایستگاه اتوبوس و تاکسی را در برمی‌گیرد. به‌طورکلی اجزای مبلمان شهری باعث حس آرامش و راحتی بیشتر افراد در شهر و محل زندگی خود می‌شود. شرکت آرا تولیدکننده انواع مختلف و متنوع تجهیزات مبلمان شهری می‌باشد و برای مشاوره خرید اینترنتی محصولات و اطلاعات بیشتر از وب‌سایت این شرکت بازدید فرمایید.


فهم تغییر اقلیم در جهان با کمک اخلاق تحلیلی | شعار سال\nتاریخ انتشار : ۳۱ تير ۱۴۰۰ - ۱۶:۲۳\nشعارسال: تغییر اقلیم چالشی برای کنش اخلاقی است.\nتغییر اقلیم را طوفان اخلاقی تمام و کمال خوانده‌اند، زیرا سه چالش عمده را به شیوه‌ای در هم تنیده و متقابل بر کنش اخلاقی تحمیل می‌کند. اولین چالش ریشه در این حقیقت دارد که تغییر اقلیم پدیده‌ای کاملاً فراگیر و جهانی است.\nانتشار گاز‌های گلخانه‌ای می‌تواند بر هر کس و بر هرجا در این کره خاکی تاثیرات اقلیمی داشته باشد، فارغ از اینکه منبع انتشارشان کیست و کجاست. اغلب می‌گویند که این وضع به دوراهی زندانی یا تراژدی منابع مشترک میان دولت-ملت‌ها می‌انجامد: همه کشور‌ها جمعاً ترجیح می‌دهند که انتشار گاز‌های گلخانه‌ای را در دنیا محدود کنند تا خطر تاثیرات شدید یا فاجعه‌بار را کاهش دهند، اما وقتی تک تک و انفرادی عمل می‌کنند، هرکدامشان همچنان دوست دارند که به انتشار بدون محدویت گاز‌های گلخانه‌ای ادامه دهند. دیگر اینکه بحث آسیب‌پذیری‌های ناهمسان نیز وجود دارد: حداقل در کوتاه‌مدت تا میان‌مدت، بسیاری از آسیب‌پذیرترین کشور‌ها و انسان‌ها کسانی اند که کمترین گاز گلخانه‌ای را در طول تاریخ منتشر کرده‌اند، و هنوز هم گاز نسبتاً کمی منتشر می‌کنند.\nاین بسیار غیرمنصفانه است و تلاش‌های عملی و نظری برای دستیابی به همکاری و مشارکت جهانی را دچار چالش‌های جدی می‌کند.\nسومین چالش پیش روی کنش اخلاقی این است که ابزار‌های نظری ما در بسیاری از حوزه‌های مرتبط از قبیل عدالت بین‌المللی، اخلاق میان‌نسلی، عدم قطعیت علمی و رابطه مناسب میان انسان‌ها و باقی طبیعت هنوز به اندازه کافی توسعه نیافته‌اند. مثلاً، تغییر اقلیم باعث سر بر آوردن پرسش‌هایی در باب ارزش (اخلاقی) طبیعت غیر انسانی شده است؛ از این قبیل که آیا ما تکلیف داریم از دیگر جانداران، مکان‌های طبیعی منحصر بفرد، یا کل طبیعت محافظت کنیم، و اگر جواب این پرسش مثبت است چنین تکالیفی چگونه‌اند. افزون بر این، عدم قطعیت علمی و امکان پیامد‌های اقلیمی فاجعه‌بار باعث شده که رهیافت اقتصادی استاندارد به مسائل زیست‌محیطی تحت فشار زیادی قرار بگیرد. بر همین اساس، برخی استدلال می‌کنند که چه بسا بهتر باشد در حوزه حقوق و سیاست‌گذاری زیست‌محیطی احتیاط بیشتری به خرج دهیم.\nابعاد جهانی و میان‌نسلی طوفان اخلاقی تمام و کمال باعث می‌شود آن‌ها که در نسل فعلی نقش جدی در تغییر اقلیم دارند شدیداً وسوسه شوند بخش اعظم بار فعالیت‌هاشان را بر دوش کسانی در دیگر بخش‌های جهان یا بر دوش نسل‌های آینده بیندازند. این البته بی‌انصافی است.\nمخصوصاً، پیچیدگی قلمرو علمی و اخلاقی چه بسا ما را مستعد پذیرش استدلال‌هایی کند که از بی‌عملی (یا عمل ناکافی) دفاع می‌کنند. این استدلال‌ها خود را در لفافی از زبان اخلاقی می‌پیچند، اما در واقع ضعیف و خودویرانگر اند. از بخت بد، می‌توان نشانه‌هایی از این پدیده را در انفعال سیاسی جاری و عدم تلاش در توسعه رژیمی فراگیر و قاطع دید. این یعنی نیاز داریم روی فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسیی کار کنیم که استدلال‌های ضعیف را آشکار سازند و دلایلی قانع‌کننده تدارک آورند که چرا و چگونه ما باید به معضل تغییر اقلیم بپردازیم. تنها بدین طریق می‌توان پیشرفت محدودی را که تاکنون حاصل آمده حفظ کرد و گسترش داد و به جنگ نظری با کسانی رفت که وعده‌هاشان را در خصوص کاهش انتشار گاز‌های گلخانه‌ای عملی نکرده‌اند.\nالف) روند انتشار‌های آینده\nشکی در این نیست که مسئولیت خطیری بر دوش نسل ماست که آسیب اقلیمی شدیدی را به نسل‌های آینده تحمیل نکنیم. اما تعیین دقیق روند و میزان انتشار گاز‌های گلخانه‌ای در آینده نیازمند آن است که در باب عدالت جهانی، میان‌نسلی و اکولوژیکی بیشتر بیندیشیم. اگر بخواهید قضیه را بهتر دریابید، این سه موضوع را در نظر بگیرید.\nاول، از منظر نسل‌های آینده و برخی گونه‌های آسیب‌پذیر این احتمالاً بهتر می‌بود اگر ما می‌توانستیم انتشار گاز‌های گلخانه‌ای را در کمترین زمان تا حد بسیار زیادی کاهش دهیم. این کار باعث می‌شد که آسیب‌ها به اقلیم در آینده به حداقل برسد. اما این کار هزینه‌های زیادی را بر نسل فعلی تحمیل می‌کند و فواید بسیار اندکی برای آن‌ها دارد؛ و این غیر منصفانه است.\nدوم، مردم و ملت‌های فقیرتر تاکنون گاز گلخانه‌ای زیادی را منتشر نکرده‌اند. پس چه بسا فکر کنند منصفانه نیست که از آن‌ها بخواهیم به خاطر نسل‌های آینده انتشار را به حداقل برسانند. مخصوصاً به این دلیل که مردمان آینده احتمالاً وضعشان بهتر است، و بسیاری از کشور‌هایی که در حال حاضر انتشار بالایی دارند همین الان بسیار ثروتمندترند از فقرای احتمالی در آینده.\nروند انتشار گاز‌های گلخانه‌ای در آینده قلمرویی است که هنوز به اندازه کافی واکاوی نظری نشده است. مباحث عمومی تمایل دارند که بر اهداف کمّی تمرکز کنند؛ از قبیل کاهش میانگین دمای زمین به میزان ۲ درجه سانتی‌گراد، یا کاهش میزان دی اکسید کربن در جو تا ۳۵۰ ppm. اما مسائلی که در بالا ذکرشان رفت نشان می‌دهد که این اهداف کمّیِ معین نیازمند دفاع اخلاقی بیشترند. بنابراین، احتمالاً این پرسش‌ها که آیا ما واقعاً نیاز به اقدامی جدی هستیم و این اقدام جدی چه زمانی باید رخ دهد روز به روز بیشتر زیر فشار فلسفی قرار می‌گیرند.\nپرسش دیگر این است که چگونه می‌توان به نحوی منصفانه مشخص کرد که هر کس در هر جایی از جهان از مجموع مجاز انتشار گاز‌های گلخانه‌ای در دوره‌ای مشخص – و بر اساس خط سیری مناسب در طولانی‌مدت – چه سهمی می‌برد. این پرسش به بحث‌های فلسفی زیادی دامن زده است. بیشتر پژوهشگران عقیده دارند که کشور‌های توسعه‌یافته باید بخش اعظم مسئولیت را بر دوش بکشند. این یعنی سهم آن‌ها از مجموع انتشار مجاز باید کمتر از کشور‌های در حال توسعه باشد. این عقیده رایج میان پژوهشگران بر چند استدلال متمایز، اما همپوشان تکیه دارد.\nگزارش‌های تاریخی از عدالت از چنین باوری پیشتیانی می‌کند، زیرا انتشار انباشتی‌ای که در حال حاضر مسئول مستقیم تغییر اقلیم پنداشته می‌شود عمدتاً دست‌پخت کشور‌های توسعه‌یافته است. دیدگاه‌هایی که بر برابری اخلاقی تاکید می‌کنند نیز پشتیبان این باور اند، زیرا کشور‌های توسعه‌یافته همین الان هم گاز بیشتری از کشور‌های در حال توسعه منتشر می‌کنند. دیدگاه‌هایی که تمرکزشان بر کمک به کم‌نصیب‌ترین افراد است نیز بر این باور صحه می‌گذارند، زیرا کشور‌های توسعه‌یافته بسیار ثروتمندترند، و بنابراین بیشتر می‌توانند فشار کاهش انتشار را تحمل کنند.\nدر نهایت، نظریه‌های فایده‌گرایانه هم از این عقیده حمایت می‌کنند، زیرا به نظر می‌رسد که اگر سهم بیشتری از انتشار مجاز به فقیرتر‌ها داد تا آن‌ها بتوانند از این طریق نیاز‌های ضروری‌شان را تأمین کنند و وضع اقتصادی خود را بهبود بخشند سرجمع پیامد‌های مثبت بیشتر خواهد بود در مقایسه با زمانی که کشور‌های ثروتمندتر مجاز باشند نیاز‌های غیرضروری و مجلل خود را برآورده سازند. حتی استدلال شده است که دلایل فایده‌گرایانه خوبی به نفع اتخاذ دیگر دیدگاه‌ها به عدالت در این موضوع وجود دارد، به مثابه قواعدی ثانویه که فایده را افزایش می‌دهند.\nبیشتر انتقاداتی که به دیدگاه فوق وارد می‌شوند دلمشغول انصاف‌اند. مثلاً، برخی ادعا می‌کنند که کشور‌ها را نباید به خاطر انتشار گاز‌های گلخانه‌ای تا پیش از سال ۱۹۹۰ میلادی مسئول دانست، زیرا ما تا پیش از آن سال در خصوص تأثیر این انتشار‌ها بر اقلیم چیزی نمی‌دانستیم.\nبرخی دیگر نیز ادعا می‌کنند بی‌انصافی است که ساکنان فعلی کشور‌های توسعه‌یافته را مسئول انتشار‌های پیشین بدانیم، زیرا بسیاری از کسانی که مسئولیت داشتند الان مرده‌اند. اما این استدلال‌ها هم قابل مناقشه‌اند. مثلاً، ادعا شده است که ساکنان فعلی کشور‌های توسعه‌یافته به شیوه‌های گوناگون از انتشار‌هایی که در گذشته انجام شده است سود برده‌اند، پس غیر منصفانه نیست که آن‌ها را حداقل برای بخشی از گاز‌هایی که در گذشته منتشر شده‌اند مسئول و پاسخ‌گو بدانیم.\nمساله سوم در بحث تغییر اقلیم به تاثیرات اجتناب‌ناپذیر مربوط می‌شود. با توجه به سکون و کم‌تحرکی اقلیم، ما همین الان هم دچار برخی تاثیرات منفی و گاه جدی هستیم. قاعدتاً، آسیب برخی از این تاثیرات را می‌توان از طریق انطباق‌پذیری به حداقل رساند. مثلاً همچنان که سطح دریا‌ها بالا می‌آید می‌توان جوامع در معرض خطر را مهاجرت داد. اما برخی از تاثیرات زیان‌بار احتمالاً غیرقابل اجتناب‌اند، و چه بسا تا سالیان سال باقی بمانند (مثلاً، افزایش قدرت طوفان‌ها و تخریب زیست‌گاه‌ها). این قبیل تاثیرات اجتناب‌ناپذیر باعث سر بر آوردن این پرسش می‌شوند که چه کسی باید قبول مسئولیت کند.\nمثلاً، تأمین مالی جابجا کردن مردمان کنار دریا، یا پرداخت غرامت به کسانی که از طوفان‌ها یا تخریب زیست‌بوم آسیب دیده‌اند با چه کسی است. برای حل این مسائل باید به پرسش‌هایی پیچیده در خصوص عدالت جهانی، میان‌نسلی و اکولوژیکی پاسخ داد.\nبه نظر می‌رسد که مساله تاثیرات اجتناب‌ناپذیر نقش عمده را ایفا می‌کند در اجماع میان پژوهشگران که کشور‌های توسعه‌یافته اخلاقاً وظیفه دارند که در خصوص تغییر اقلیم بیشترین مسئولیت را قبول کنند. البته دیگرانی نیز ادعا کرده‌اند که رهیافت مفهومی متمایزی باید اتخاذ شود، زیرا این مساله (یعنی تاثیرات اجتناب‌ناپذیر) بیشتر گذشته‌نگر است و پدیده انتشار گاز‌های گلخانه‌ای ابعاد متنوع دیگری نیز دارد. در هر صورت، تردیدی نیست که صورت‌بندی مسائل مفهومی مرتبط، و تعیین بهترین خط مشی عملی، نیاز به کار‌های بسیار بیشتری دارد. مثلاً، آسیب‌پذیری نسبت به تاثیرات اقلیمی گاهی اوقات ناشی از خطا‌های گذشته است؛ از قبیل استعمار، برده‌داری، بهره‌کشی اقتصادی و غیره. در چنین مواردی، تاثیرات اقلیمی اجتناب‌ناپذیر چه بسا به «بی‌عدالتی تشدیدشده» بینجامند.\nافزون بر این، این احتمال وجود دارد که برخی تاثیرات (مثلاً بالا آمدن سطح دریاها) کل هستی جوامع و فرهنگ‌هایی را تهدید کنند؛ مثلاً، کشور‌هایی که از جزایر کوچک تشکیل شده‌اند. در این حالت، بحث‌های مرتبط با اخلاق و عدالت از سطح پرداخت صرف غرامت فراتر می‌روند.\nالبته، شیوه‌ای کاملاً متفاوت برای پرداختن به تاثیراتی که هم الان شاهد آن ایم می‌تواند این باشد که عمداً از اقلیم جهانی برای به حداقل رساندن چنین تاثیراتی سود بجوییم. برای مثال، پیشنهاد شده است که چه بسا بتوان افزایش دما را با تزریق گوگرد به اتمسفر کاهش داد، زیرا این کار باعث می‌شود که بخش بیشتری از اشعه خورشیدی به فضا بازتاب داده شود. البته چنین پیشنهاد‌هایی خود باعث سر بر آوردن انواع و اقسام پرسش‌های اخلاقی تازه شده‌اند که تنها در سالیان اخیر می‌توان رد کوچکی از آن‌ها را در ادبیات مرتبط یافت.\nاما در سر دیگر طیف کسانی اند که فکر می‌کنند افراد باید در انتخاب‌های شخصی‌شان مسئولیت‌پذیر باشند و مجموعه‌ای از فضایل و عادات سبز را در خود پرورش دهند؛ بدون توجه به اینکه دیگران چه می‌کنند. اما این دیدگاه مشکلاتی هم دارد. مثلاً، برخی معتقدند که میزان انتشار گاز‌های گلخانه‌ای از جانب یک فرد در مقایسه با مجموع جهانی آن بسیار ناچیز است و دشوار بتواند به کسی آسیب وارد کند. با این حال، کسانی این فرض اخیراً را به چالش کشیده‌اند. آن‌ها مدعی‌اند که میزان آلودگی ایجاد شده از جانب یک فرد معمولی امریکایی، به طور میانگین و در طول دوره زندگی، آنقدر هست که بتواند به رنج گسترده یا حتی مرگ دو نفر در آینده بینجامد. بحث نظری در خصوص مسئولیت فردی همچنان نوپاست، اما روز بروز اندیشمندان بیشتری به این بحث ورود می‌کنند و بنابراین احتمالاً به زودی داغ خواهد شد.\nتغییر اقلیم به مسائل اخلاقی جدی‌ای دامن زده است؛ مخصوصاً به دلیل ابعاد جهانی، میان‌نسلی و اکولوژیکی‌اش. بخش عمده چالش‌ها به نظریه‌های توسعه‌نیافته و دشواری‌های عملی باز می‌گردد، اما حداقل همگان اتفاق نظر دارند که باید دست به اقدامی جدی بزنیم، و این اقدام جدی چه شکلی باید داشته باشد. دیگر اینکه همداستان ایم که دلمشغولی‌های اخلاقی جدی، از قبیل انصاف و مسئولیت‌پذیری، نیز در این قضیه دخیل‌اند. اخلاق اقلیم حوزه‌ای نوپاست که حرف‌هایی بسیار برای گفتن دارد، اما تردیدی نیست که کار‌های باقی‌مانده و ناتمام نیز بسیارند.\nشعارسال، بااندکی تلخیص و اضافات برگرفته از دین‌آنلاین، تاریخ انتشار: ۲۵ تیر ۱۳۹۹، کد خبر: ۱۹۱۷۵، dinonline.com.\nابعاد شخصیتی فیرحی\nبررسی تاثیر فقر و ناکارآمدی تربیت در جامعه\nبرچسب ها: تغییر اقلیم ، تحلیل اخلاقی ، چیستی اقلیم ، کنش اخلاقی ، اخلاق محیط زیست ، دین و محیط زیست ، محیط زیست\nنامه یک نماینده مجلس به رییسی درباره وضعیت آب خوزستان\nنزاع دسته جمعی با شمشیر در بیمارستان کوثر سنندج\nکدام سردفتران و دفتریاران، مشمول دریافت حقوق می‌شوند؟


کد خبر: 4016962\nسیدرضا فیض با اشاره به دیدگاه فردوسی در باب خِرد بیان کرد: از دیباچه شاهنامه درمی‌یابیم که فردوسی با ایمان به آموزه‌های حکمت نوری و الهی در باب آفرینش عقل، خرد را صادر نخستین در سلسله آفرینش می‌داند. این آفریده، نور ایزدی و خرد جاودانی است که تجلی آن در حکمت پیامبران و خردمندان راستین هر زمان است.\nبه گزارش ایکنا، وبینار «شاهنامه و حکمت فهلوی»، امروز 7 آذرماه به همت مؤسسه حکمت و فلسفه و با سخنرانی جمعی از اندیشمندان به صورت مجازی برگزار شد. در ادامه متن سخنان سیدرضا فیض، پژوهشگر فلسفه و عرفان اسلامی را می‌خوانید که با موضوع «خواب و خواب‌گزاری در فضای مثالی شاهنامه» ایراد شده است؛\nبرچسب ها: سید رضا فیض ، شاهنامه ، خواب ، رویا


[الکامپ ۹۶] با برگزاری نشستی خبری در الکامپ بیست و سوم پارس آنلاین از بستههای اینترنتی "انرژی"  رونمایی کرد - ترنجی\n[الکامپ ۹۶] با برگزاری نشستی خبری در الکامپ بیست و سوم پارس آنلاین از بستههای اینترنتی “انرژی”  رونمایی کرد\nشرکت ارایه دهنده اینترنت پرسرعت پارس آنلاین با حضور در نشستی خبری در بیست و سومین نمایشگاه بینالمللی الکامپ، از بستههای جدید اینترنتی “انرژی” رونمایی کرد.\nستاد خبری الکامپ- مدیران شرکت پارس آنلاین دیروز در نشست خبری با حضور اصحاب رسانه درحاشیه نمایشگاه الکامپ، ضمن معرفی دستاوردها و عملکرد شرکت در ۱۸ سال گذشته، بستههای جدید اینترنتی انرژی را معرفی کردند.\nرییسی، قایم مقام مدیرعامل شرکت پارس آنلاین در مورد بسته‌های اینترنتی انرژی گفت: بستههای اینترنتی جدید که با شعار “خوب چیزیه” عرضه شده، حاصل ۱۸ماه کارکارشناسی و متناسب با نیاز کاربران در استفاده از اینترنت تهیه شده است.\nبه گفته وی، این سرویس اینترنت که برای اولین بار در ایران ارائه خواهد شد، قابلیت شخصی سازی اپلیکیشن‌ها را به کاربر خواهد داد و این امکان وجود دارد که بدون دغدغه حجم اینترنت از اپلیکشن‌های مورد علاقه خود مانند تلگرام، اینستاگرام و… استفاده کنید.\nوی توضیح داد: گاهی کاربر متقاضی اینستاگرام است، یا تمایل دارد ارتباطات صوتی و تصویری را از طریق اینترنت انجام دهد یا مثات از تلگرام بیش از سایر پیام رسان‌ها استفاده کند که در هر صورت می‌تواند بسته مورد نیاز خود را سفارش دهد.\nوی با تاکید بر اینکه بسته‌های انرژی مطابق با ذائقه کاربران تهیه شدهاند، گفت: تیم بازاریابی شرکت پارس آنلاین با شناسایی نیاز کاربران و متناسب با اپلیکیشنی که بیشتر استفاده میکنند، به آنها پیشنهاد خرید بسته میدهد.\nرییسی همچنین گفت: کاربر در گزارش مصرف خود میتواند از میزان استفاده از بسته آگاه شود. بنابراین از مزیتهای مهم بستههای انرژی این است که کاربر میفهمد چقدر پول بابت کدام اپلیکیشنها پرداخت کرده است.\nقایم مقام مدیرعامل شرکت پارس آنلاین ادامه داد: تلاشمان این است که در کانالهای رسمی آموزشهای لازم به مشتریان ارایه شود تا با آگاهی بیشتری پول خرج کرده و اینترنت خود را مدیریت کنند.\nوی افزود: یک هفته پس از الکامپ فروش این بستهها آغاز خواهد شد و کاربران میتوانند با توجه به معیارهای خود در استفاده از اپلیکیشنها این بستهها را خریداری کنند.\nرییسی همچنین در مورد همکاری پارس آنلاین با شرکتهای خارجی برای ارایه پکیج انرژی، گفت: از چهار سال پیش تعاملات با شرکت‌های خارجی که تکنولوژی این کار را ارایه می‌کردند، آغاز شد و ۱۸ ماه بعد تکنولوژی خریداری و بسته‌های اینترنتی تعریف شد.\nوی در مورد دلیل ارایه بستههای اینترنتی انرژی گفت: با حضور در نمایشگاهای مختلف متوجه شدیم که شرکتها به دنبال نوآوری هستند و از آنجایی که این تکنولوژی متمرکز است بر نحوه استفاده مردم از اینترنت، آن را انتخاب کردیم و مطمئن هستیم با توجه به رشد شبکههای اجتماعی در ایران استقبال خوبی از آن خواهد شد.


راهنمای خرید لپ تاپ دست دوم و استوک - هلدینگ پارسیان\nدر این مقاله می‌خواهیم مهم‌ترین نکاتی را بگوییم که هنگام خرید لپ‌تاپ دست دوم باید رعایت کنید. با زومیت در راهنمای خرید لپ‌تاپ دست دوم همراه شوید.\nخرید لپ‌تاپ بالارده دست دوم می‌تواند باارزش‌تر از خرید لپ‌تاپ پایین‌رده نو باشد.\nخرید لپ‌تاپی نو به‌خصوص در شرایط فعلی بازار همیشه امکان‌پذیر نیست و در حال‌حاضر لپ‌تاپ‌ها یکی از گران‌ترین گجت‌های دنیا فناوری محسوب می‌شوند. طی روز‌های گذشته، التهاب ایجاد شده ناشی از تورم، نبود محصولات کافی، بسته بودن گمرک و عدم امکان واردات ضربه‌ی بزرگی به شرایط بازار زده است و شاید افزایش چشمگیر قیمت محصولات هستیم. این موضوع مشکلات گسترده‌ای برای کاربران ایجاد کرده و در طرف مقابل منجر به داغ شدن بازار محصولات دست دوم و لپ‌تاپ شده است.\nبا اینکه اولویت را باید همواره بر خرید محصولات نو گذاشت، اما خرید محصولات دست دوم و استوک در شرایطی خاص ارزش بیشتری را به‌همراه خواهد داشت. یکی از مثال‌های بارز این موضوع، خرید محصولات رده‌بالا و پرچم‌دار سال‌های گذشته (به شرط سالم و تمیز بودن) با قیمتی کمتر از محصولات رده‌پایین فعلی است. حتی با وجود استفاده از سخت‌افزاری با توان پردازشی برابر، محصولات رده‌بالا به دلیل کیفیت ساخت عالی و دقت بیشتر در مونتاژ قطعات، عمر بیشتری را به‌همراه خواهند داشت. این موضوع کمک زیادی به افزایش عمر و دوام لپ‌تاپ‌ها می‌کند. در این خصوص می‌توان از مک‌بوک‌ها به‌عنوان مثال یاد کرد؛ لپ‌تاپ‌های اپل به لطف کیفیت ساخت عالی عمر بالایی دارند و در صورتی که توان پردازشی آن‌ها در طول زمان پاسخ‌گوی نیاز باشد، تا یک دهه نیز در سطح بسیار خوبی کاربردی خواهد بود.\nاما مثل هر دستگاه دیگری، خرید لپ‌تاپ دست دوم هم ریسک زیادی دارد؛ به‌خصوص اینکه این کامپیوترهای قابل‌حمل از قطعات زیادی تشکیل شده‌اند و باید مطمئن شوید که تک‌تک آن‌ها به‌درستی کار می‌کنند. ممکن است لپ‌تاپی بخرید که در نگاه اول سالم به‌نظر برسد، ولی پس از چند ماه خراب شود؛ بنابراین هنگام خرید لپ‌تاپ دست دوم عجله نکنید و وسواس زیادی داشته باشید.\nهمان‌طور که پیش از خرید محصولی نو باید در قدم اول نیاز خود را به‌خوبی بشناسید. شناخت کافی از کاربری و درنتیجه توان پردازشی مورد نیاز می‌تواند کمک زیادی به انتخاب بودجه و محصولات ایده‌آل کند. مرور صفحات وب، ویرایش اسناد آفیس و تماشای فیلم از ساده‌ترین کاربرد‌هایی است که پردازنده‌های رده‌پایین بازار نیز به خوبی از عهده آن‌ها برخواهند آمد. اما در صورتی که کاربری‌های حرفه‌ای‌تری مانند تولید محتوای ویدیویی و صوتی، استفاده از نرم‌افزار‌های مهندسی، انجام بازی‌های سنگین و ویرایش تصاویر حجیم بخش زیادی از فعالیت شما را تشکیل می‌دهند، باید به‌دنبال محصولی با توان پردازشی بالا باشید. شناخت صحیح کاربری و نیاز از یک لپ‌تاپ مشخص می‌کند که دقیقا باید به‌دنبال چه مشخصاتی باشید؛ به چه مقدار رم، چه مدل پردازنده اصلی و گرافیکی و چقدر حافظه‌ی ذخیره‌سازی نیاز دارید.\nتفاوت کامپیوتر و لپ‌تاپ دست‌دوم استوک، اوپن باکس و ریفربیشد چیست؟\nدر وهله‌ی اول لازم است با برخی اصطلاحات و شرایط محصولات در دنیای فناوری آشنا شوید. در کنار فروش محصولات نو، احتمالا با واژه‌هایی اعم از دست‌دوم، استوک، ریفربیشد و اپن‌باکس مواجه شده‌اید که قیمت کمتری نسبت به انواع نو و آکبند دارند. اما هر یک از این محصولات به چه معنا هستند؟\nکامپیوتر و لپ‌تاپ دست دوم چیست؟\nواژه‌ی دست‌دوم به کالاهایی گفته می‌شود که توسط کاربران (چه کاربران خانگی چه سازمان‌های تجاری) استفاده شده است. دستگاهی که حتی برای یک دقیقه نیز استفاده شده باشد، واژه‌ی دست دوم به آن تعلق می‌گیرد. محصولات دست‌دوم بسته به نحوه‌ی استفاده‌ی کاربران شرایط متفاوتی دارند. به‌عنوان مثال خرید محصولاتی که چندین سال و تحت فشار کاری سنگین فعالیت کرده‌اند، پیشنهاد نمی‌شود. این در حالی است که برخی محصولات دست‌دوم به واسطه‌ی استفاده‌ی اندک و مراقبت کاربر قبلی، به‌دلیل افت قیمت ارزش خرید بسیار بالایی دارند. برای خرید کالای دست‌دوم باید شکیبا باشید و کانال‌های فروش را به‌صورت پیوسته رصد کنید تا نمونه‌ی مدنظر خود را بیابید.\nکامپیوتر و لپ‌تاپ استوک چیست؟\nابتدا که واژه‌ی استوک در ایران با سایر مناطق جهان تفاوت اندکی دارد. استوک (Stock) در زبان انگلیسی به‌معنای کالای موجود در انبار یا ذخیره گفته می‌شود.\nفروشندگان بزرگ خارج از ایران شرایط ویژه‌ای جهت عودت کالا برای مشتریان تدارک دیده‌اند. این موضوع باعث می‌شود که تعدادی کالای فروخته شده پس از استفاده‌ی کاربران، به دلایل مختلفی به فروشگاه‌ها بازگردد. این کالاها به انبارهای فروشگاه منتقل می‌شوند و پس از دریافت درجه‌بندی کیفی، به فروش می‌رسند. برخی مواقع هزینه‌ی نگه‌داری این دسته از کالا‌ها برای فروشگاه‌ها حتی بیشتر از ارزش کالا خواهد شد و در همین راستا اقدام به فروش کالاها با قیمت بسیار کمتری می‌کنند. درحالی‌که به اعتقاد فروشنده‌ها واژه‌ی استوک به محصولاتی با شرایط مذکور تعلق می‌یابد (که این تعریف هم اشتباه است)، اما این تعریف نیز در حال حاضر جایی در تفکر فروشندگان تجهیزات کامپیوتری ندارد.\nواژه‌ی استوک در بازار ایران به‌صورت تدریجی تغییر کاربری داد و اکنون به کالاهای دست‌دوم نیز این واژه گفته می‌شود. درحالی‌که محصولات استوک قاعدتا باید شرایط مطلو‌ب‌تری نسبت به انواع دست‌دوم داشته باشند، اما شاهد فروش کالاهایی بسیار قدیمی و شرایط فیزیکی نامطلوب با عنوان استوک هستیم.\nشرکت‌های بزرگ جهانی برای تأمین نیاز‌های خود، قرارداد‌های بزرگی با برند‌های نام‌دار جهانی انعقاد می‌کنند. به‌عنوان مثال با مراجعه به اچ‌پی، چندین هزار کامپیوتر و لپ‌تاپ برای استفاده‌ی کارکنان خود سفارش می‌دهند. این دسته از قراردادها سود سرشاری را عاید شرکت‌های تأمین‌کننده می‌کند که منجر به ایجاد رقابتی سنگین بین تأمین‌کنندگان می‌شود. برخی مواقع حتی شرکت‌ها با قیمتی بسیار اندک اقدام به فروش محصولات خود به سازمان‌ها می‌کند تا تنها بازار گسترده‌تری در مقایسه با رقبا داشته باشد.\nاین موضوع منجر به کوتاه شدن چرخه‌ی به‌روزرسانی تجهیزات سازمان‌ها می‌شوند. اما تجهیزات قدیمی عموما به‌صورت کلی و با قیمتی بسیار مقرون‌به‌صرفه برای استفاده در بازار‌های جهان سوم به فروش می‌رسند. عموما این دسته از محصولات در بازار ایران با نام استوک به فروش می‌رسند؛ کامپیوتر، لپ‌تاپ و مانیتور‌های دست‌دوم و سازمانی که به‌صورت عمده وارد بازار کشورمان شده‌اند.\nکامپیوتر و لپ‌تاپ اوپن باکس چیست؟\nمحصولات اوپن باکس (open box) همان تعریف اشتباه واژه‌ی استوک در کشورمان است. این دسته از محصولات به‌دلایل متعددی اعم از نارضایتی خریدار، وجود نقص فنی، وجود ایرادات ظاهری مثل خط‌و خش، یافتن قیمت ارزان‌تر، ارسال نمونه‌ی اشتباه پس از خرید و باز شدن جعبه توسط کاربر، به فروشگاه بازگردانده می‌شوند. فروشگاه‌ها نیز با بررسی شرایط دستگاه‌ها، اقدام به فروش آن‌ها با قیمتی پایین‌تر به خریداران می‌کنند. دیجیکالا چندی پیش محصولات این چنینی را طی طرح ویژه‌ی اوپن‌باکس خود عرضه می‌کرد که به دلایل مختلفی این طرح لغو شد. به همین دلیل در حال حاضر یافتن محصولات اوپن‌باکس در ایران امری بسیار دشوار است.\nپس از خرید کامپیوتر و لپ‌تاپ اوپن‌باکس حتما باید به بررسی شرایط اعلام شده از سوی فروشنده و بررسی سایر جوانب فنی و ظاهری پرداخت. البته در نظر داشته باشید که در بسیاری از مناطق جهان، اوپن‌باکس‌ها صرفا مشکل فنی نداشته و به دلایل دیگری به فروشگاه بازگشت داده شده‌اند. با این حال به‌دلیل باز شدن جعبه و استفاده توسط سایر افراد، حتما متعلقات جعبه و شرایط دستگاه را با دقت بررسی کنید.\nکامپیوتر و لپ‌تاپ ریفربیشد یا ریفر چیست؟\n«ریفربیشد» (Refurbished) به محصولاتی گفته می‌شود که به دلیل وجود نقص فنی به سازنده بازگردانده شده است. سازنده نیز پس از رفع نقص موجود، محصول را مجدد به فروش می‌رساند. اما این دسته از محصولات با نام نو به فروش نمی‌رسند و لقب ریفربیشد را با خود به یدک می‌کشانند. شرایط فروش و گارانتی ریفربیشد‌ها به شرکت‌های سازنده بستگی دارد و نمی‌توان قانون کلی برای آن ارایه کرد. کامپیوتر‌های ریفربیشد قیمت بیشتری در مقایسه با دیگر انواع دست دوم دارند، ولی ریسک خرید آن‌ها به‌مراتب کمتر است.\nلپ‌تاپ‌های ریفربیشد به‌صورت مستقیم از طرف سازنده یا فروشگاه‌های معتبر فروخته می‌شوند. این دسته از محصولات حتی در برخی فروشگاه‌ها «رتبه‌بندی» می‌شوند که تفاوت آن با نمونه‌های نو بهتر مشخص شود. از آنجایی که لپ‌تاپ‌های ریفربیشد به‌صورت کامل توسط متخصصان تعمیر و تا جای ممکن به لپ‌تاپ‌های دست اول نزدیک شده‌اند، ریسک خرید کمی دارند و خیالتان از بابت سالم بودن قطعات داخلی دستگاه راحت است. البته پیدا کردن فروشگاه‌هایی که لپ‌تاپ ریفربیشد بفروشد، حداقل در بازار ایران، کار دشواری است.\nلپ‌تاپ‌های ریفربیشد به دو دسته تقسیم می‌شوند: ریفربیشد شده توسط شرکت سازنده (Factory Refurbished) و ریفربیشد شده توسط کاربر (User Refurbished). دسته اول، آن‌هایی هستند که دوباره وارد خط تولید کارخانه شده‌اند و همه استانداردهای لپ‌تاپی سالم را دارند. دسته دوم آن‌هایی هستند که توسط سایر شرکت‌ها مورد بازسازی قرار گرفته‌اند و تضمین کمتری برای کیفیت آن‌ها وجود دارد؛ بنابراین به‌دنبال لپ‌تاپ‌هایی باشید که توسط شرکت سازنده ریفربیشد شده باشند.\nفروشگاه‌های اینترنتی زیادی وجود دارند که نماد الکترونیک دارند و لپ‌تاپ‌های استوک، دست دوم یا ریفربیشد می‌فروشند. پس اگر نمی‌خواهید به‌صورت حضوری لپ‌تاپ دست دوم بخرید، سراغ فروشگاه‌هایی بروید که نماد الکترونیک داشته باشند و چه‌بهتر لپ‌تاپ فروخته‌شده را گارانتی هم بکنند. به‌علاوه، اکثر این سایت‌ها مهلت تست چندروزه هم در اختیارتان قرار می‌دهند تا بتوانید همه قسمت‌های لپ‌تاپ را بررسی کنید. به صفحات اینستاگرامی و وب‌سایت‌هایی که اعتبار خاصی ندارند، اعتماد نکنید.\nاگر می‌خواهید لپ‌تاپ دست دوم را از سایت‌های درج آگهی مثل دیوار یا شیپور و از اشخاص بخرید، حتما معامله را به‌صورت حضوری انجام دهید. هرچقدر هم که اطلاعات دقیقی در مورد لپ‌تاپ در آگهی نوشته شده باشد، تا زمانی‌که آن را در حضور فروشنده نبینید و بررسی نکنید، از سلامت آن مطمئن نخواهید شد. اگر فرصت تست کافی در حضور فروشنده نداشتید، مهلت تست حداقل ۲۴ ساعته از او بگیرید. اگر فروشنده‌ای تأکید داشت که هیچ مهلت تستی به شما نمی‌دهد، مطمئن باشید که دستگاه مشکلی دارد که در درازمدت مشخص می‌شود.\nقیمت دستگاه را با نمونه‌ی آکبند آن مقایسه کنید\nدلیل اصلی خرید لپ‌تاپ دست دوم قیمت آن است؛ بنابراین در شرایطی که تفاوت قیمت زیادی با مدل دست اول ندارد، خرید آن کار بیهوده‌ای است.\nحتما پیش از خرید لپ‌تاپ دست دوم یا استوک، قیمت مدل دست اول یا مدل‌های مشابه آن را بررسی کنید. برای این کار می‌توانید از بخش محصولات زومیت استفاده کنید. اگر اختلاف قیمت کمی بین مدل دست اول و دست دوم وجود دارد، خرید مدل دست دوم هیچ توجیهی ندارد.\nدر نظر داشته باشید که اکثر کاربرانی که در آگهی‌های مختلف (به‌خصوص در سرویس‌هایی مثل دیوار) می‌خواهند لپ‌تاپ خود را بفروشند، سعی می‌کنند که حداکثر درآمد را از فروش آن داشته باشند؛ بنابراین معمولا قیمتی بیش از ارزش دستگاه را برای آن انتخاب می‌کنند. پس حتما پیش از خرید، قیمت دست اول دستگاه را بررسی کنید. یک لپ‌تاپ دست دوم حتی در شرایطی که کاملا سالم باشد، باید بین ۲۰ تا ۴۰ درصد ارزان‌تر از مدل دست اول خود باشد.\nاگر درنهایت تصمیم گرفتید که از آگهی‌های دیوار یا شیپور خرید کنید، در نظر داشته باشید که در بیشتر مواقع، فروشندگان بازه‌ای را برای تخفیف دادن به مشتری در نظر می‌گیرند؛ بنابراین اصلا در این مورد خجالت نکشید و درخواست تخفیف کنید.\nلپ‌تاپ و اجزای آن را بررسی کنید\nحساس‌ترین بخش از روند خرید کامپیوتر و لپ‌تاپ دست‌دوم، بررسی صحبت عملکرد اجزای مختلف آن است و در فرصتی محدود باید تمامی قسمت‌های آن را بررسی کنید.\nبدنه لپ‌تاپ را بررسی کنید\n«رنگ رخسار خبر می‌دهد از سر ضمیر»؛ این غزل سعدی در مورد کامپیوتر و لپ‌تاپ‌ها هم صحت دارد. شرایط بدنه‌ی لپ‌تاپ را به‌صورت کامل بررسی کنید. هرگونه صدای عجیب، فرورفتگی و جای ضربه می‌تواند نشانه‌ی سخت‌افزار معیوب باشد. وجود تمامی پیچ‌ها دستگاه را نیز بررسی کنید زیرا فقدان پیچی از دستگاه، بدین معنی است که لپ‌تاپ توسط افراد غیرمتخصص باز و تعمیر شده است. لولای نمایشگر یکی از مهم‌ترین اجزای آن‌ها به‌شمار می‌رود که در درازمدت دچار مشکل خواهد شد. وجود هرگونه نقص یا صدا در فرایند باز و بسته شدن (شل یا سفت بودن بیش از حد) را بررسی کنید.\nوضعیت نمایشگر لپ‌تاپ را بررسی کنید\nقطعا باید لپ‌تاپ را در حضور فروشنده یا در مدت تست، روشن کنید. بخش‌های مختلف نمایشگر را بررسی کنید. اگر پیکسل سوخته یا خرابی تصویر مشاهده کردید، به‌سرعت دستگاه را مرجوع کنید. روی رنگ‌های تصویر کاملا دقت کنید. رنگ‌ها باید روشن و ثابت باشند. اگر بخش‌های خاصی از نمایشگر رنگ‌های مرده یا به‌هم‌ریخته دارند، برایتان دردسرساز خواهد شد. در نظر داشته باشید که تعویض نمایشگر لپ‌تاپ، فرایند بسیار هزینه‌بر و گرانی است. اگر نمی‌خواهید یا زمان کافی ندارید که از نرم‌افزارهای تخصصی تست صفحه‌نمایش استفاده کنید، راه ساده این اجرای ویدیویی باکیفیت است تا بتوانید به‌راحتی بخش‌های مختلف نمایشگر را بررسی و با هم مقایسه کنید.\nتمامی درگاه‌ها را بررسی کنید\nیکی از بخش‌های لپ‌تاپ که به‌راحتی خراب می‌شود، درگاه‌ها یا به‌اصطلاح، پورت‌های آن است. سعی کنید که همه درگاه‌ها را بررسی کنید. اگر لپ‌تاپ را از فروشگاهی می‌خرید که به شما مهلت تست می‌دهد، فرصت کافی دارید که همه درگاه‌ها را بررسی کنید، ولی اگر حضوری لپ‌تاپ را می‌خرید، حتما یک حافظه‌ی فلش و هدفون همراهتان داشته باشید که بتواند حداقل درگاه‌های USB و خروجی صوتی را تست کنید. اگر لپ‌تاپی می‌خرید که درایو DVD یا CD دارد، دیسک DVD یا CD همراهتان داشته باشید.\nکیبورد و تاچ‌پد را بررسی کنید\nلپ‌تاپی که کیبورد یا تاچ‌پد آن مشکل داشته باشد، تجربه عذاب‌آوری برای کار است. اگر ۱۰۰ درصد مطمئن هستید که همیشه از ماوس استفاده می‌کنید، لزومی ندارد که خیلی روی تاچ‌پد حساس شوید، ولی از کیبورد به‌سادگی نگذرید. کلیدها را کاملا تست کنید تا مطمئن شوید که همه آن‌ها درست و روان کار می‌کنند. گاهی اوقات ممکن است خرده غذا زیر یک کلید خاص گیر کرده باشد. تأکید می‌کنیم که تک‌تک کلیدها را تست کنید.\nباتری لپ‌تاپ را بررسی کنید\nپیش از هر چیز باید بدانید که عمر مفید باتری لپ‌تاپ چیزی حدود سه تا چهار است؛ بنابراین اگر قصد خرید لپ‌تاپی دارید که بیش از چهار سال از عمرش می‌گذرد، نباید انتظار خاصی از باتری آن داشته باشید. به‌راحتی پس از مدت کوتاهی کار کردن با دستگاه، متوجه روند خالی شدن باتری آن خواهید شد و دید خوبی به سلامت باتری پیدا می‌کنید. اگر فرصت کافی برای تست لپ‌تاپ دارید، می‌توانید از نرم‌افزارهای تخصصی مربوط به سنجش وضعیت باتری مثل BatteryInfoView و BatteryCare استفاده کنید. این نرم‌افزارها نه‌تنها اطلاعات کاملی اعم از شرکت سازنده، ظرفیت و… باتری دستگاه ارائه می‌دهند، بلکه وضعیت سلامت باتری، میزان فرسوده شدن و ظرفیت باقی‌مانده‌ی باتری را نیز مشخص می‌کنند. شارژر دستگاه را هم حتما تست کنید و مطمئن شوید که لپ‌تاپ به‌صورت صحیح شارژ شده و افزایش غیرعادی دما در باتری هنگام فرایند شارژ رخ نمی‌دهد. همچنین از صحت اصلی بودن شارژر لپ‌تاپ نیز اطمینان حاصل کنید تا گرفتار شارژر‌های تقلبی بازار نشوید. اگر باتری لپ‌تاپ مشکل داشت، می‌توانید از فروشنده درخواست تخفیف کنید تا باتری جدیدی بخرید.\nبلندگوها، ارتباطات و وب‌کم را بررسی کنید\nهیچ‌کس لپ‌تاپی نمی‌خواهد که نتواند به وای-فای وصل شود؛ بنابراین اگر موقع بررسی لپ‌تاپ نتوانستید به شبکه وای-فای وصل شوید، لپ‌تاپ را مرجوع کنید. هنگام تحویل حضوری کافی است اینترنت گوشی خود را روی حالت Hotspot قرار دهید و صحت عملکرد اتصال لپ‌تاپ به آن را بسنجید. بلوتوث لپ‌تاپ را هم با اتصال به گوشی خود بررسی کنید؛ هرچند که کاربرد بلوتوث به‌مراتب کمتر از وای-فای است.\nاسپیکرها نیز جزیی از بخش‌های حیاتی لپ‌تاپ هستند؛ کافی است یکی از قطعه‌های موسیقی موردعلاقه‌تان را روی لپ‌تاپ اجرا کنید تا متوجه عملکرد صحیح بلندگوها بشوید. درنهایت، وب‌کم دستگاه را با یک نرم‌افزار ساده مثل اپلیکیشن Camera ویندوز تست کنید؛ چراکه وب‌کم جزو مواردی است که حتما یک روزی به کارتان می‌آید.\nعملکرد سخت‌افزار دستگاه را بررسی کنید\nاگر بتوانید از همه موارد بالا هم بگذریم، از ایرادات قطعات داخلی لپ‌تاپ نمی‌توان کوتاه آمد. پیش از شروع به تست، سری به تنظیمات و بخش System Information یا Device Manager لپ‌تاپ بزنید تا ببینید که قطعات سخت‌افزاری با چیزی که در آگهی دیده بودید تفاوت دارد یا خیر. برای این کار کافی است پس از فشردن کلید ویندوز، در بخش جست‌وجو اقدام به تایپ موارد مذکور کنید. اگر هم فرصت کافی دارید، می‌توانید از نرم‌افزارهای بنچمارک و تست استرس استفاده کنید. این نرم‌افزارها بار محاسباتی سنگینی را روی لپ‌تاپ قرار می‌دهند تا متوجه شوید که لپ‌تاپ هنگ می‌کند یا خیر. برای مثال می‌توانید از نرم‌افزار معروف CPU-Z استفاده کنید که هم اطلاعات کاملی را از لپ‌تاپ در اختیارتان قرار می‌دهد و هم تست استرس خیلی خوبی دارد. اگر هم لپ‌تاپ مخصوص بازی یا برای کارهای گرافیکی می‌خرید، می‌توانید از نرم‌افزار معروف 3DMark استفاده کنید تا شرایط عملکرد پردازنده‌ی گرافیکی لپ‌تاپ را تحت فشارهای سنگین بررسی کنید. پیش از اجرای این تست‌ها، نرم‌افزار HWMonitor را هم اجرا کنید؛ HWMonitor به‌صورت لحظه‌ای می‌تواند گزارشی از دمای قطعات مختلف لپ‌تاپ در اختیارتان قرار دهد. بدین صورت می‌توانید عملکرد سیستم خنک‌کننده دستگاه را بسنجید. درنهایت، حتما سری هم به BIOS لپ‌تاپ بزنید. مطمئن شوید که هیچ پسوردی روی بایوس قرار ندارد.\nعملکرد سیستم خنک‌کننده را بررسی کنید\nشاید به نظرتان موضوع مهمی نباشد، ولی شرایط سیستم خنک‌کننده لپ‌تاپ معیار مهمی در میزان سلامت دستگاه است. اگر سیستم خنک‌کننده معیوب یا کثیف باشد، دستگاه بیش‌ازحد گرم می‌شود و احتمال آسیب دیدن بخش‌های مختلف سخت‌افزار را ایجاد می‌کند. برای بررسی شرایط کاری سیستم خنک‌کننده می‌توانید از نرم‌افزارهای سنگین بنچمارک یا انواع تست استرس (قرار دادن کامپیوتر تحت بار سنگین پردازشی) بهره ببرید؛ در صورت نیاز بنچمارک را چندین بار و پشت سر هم اجرا کنید. هنگام اجرای نرم‌افزار‌های مذکور، از HWMonitor برای بررسی دمای پردازنده و پردازنده‌ی گرافیکی استفاده کنید و نمودار لحظه‌ای دما را به‌صورت جدی رصد کنید. اگر دمای دستگاه بیش‌ازحد گرم و وارد محدوده‌ی قرمز شد، ممکن است گرد‌و‌غبار زیادی در دریچه‌ها یا فضای داخلی لپ‌تاپ وارد شده است که عملکرد سیستم خنک‌کننده را مختل می‌کند. با دمنده‌های هوا می‌توانید به‌راحتی لپ‌تاپ را تمیز کنید، ولی اگر بعد از تمیز کردن لپ‌تاپ، باز هم مشکل دمای دستگاه حل نشد، به احتمال زیاد نیاز به ارجاع به تعمیرکار و سرویس لپ‌تاپ دارید؛ خشک شدن خمیر سیلیکون پردازنده‌ها و عملکرد معیوب فن لپ‌تاپ از برخی ایرادات رایج در این زمینه هستند.\nاگر قیمت لپ‌تاپ بیش از اندازه خوب است، به آن شک کنید\nبعضی مواقع آگهی فروش لپ‌تاپی با قیمت عجیب می‌بینید؛ مثلا یک لپ‌تاپ Core i7 در حد نو با قیمت سه میلیون تومان یا یک سرفیس پرو یا قیمت دو میلیون تومان. در نگاه اول به خودتان می‌گویید که این همان چیزی است که دنبالش بودید، ولی واقعیت امر این است که خودتان هم به خوبی می‌دانید که مایکروسافت سرفیس یا لپ‌تاپی با پردازنده‌ی Core i7 اینتل نباید چنین قیمتی داشته باشد. هیچ‌کس هم انقدر خَیِر نیست که بخواهد تخفیفی بزرگ بدهد.\nبنابراین اگر چنین تبلیغاتی دیدید، خیلی هیجان‌زده نشوید؛ چراکه قطعا یا با دستگاهی مواجه هستید که ایرادات جدی دارد یا ممکن است قربانی یک کلاه‌برداری شوید.\nدر نگاه اول، خرید لپ‌تاپ دست دوم فرایند دشواری به‌نظر می‌رسد، ولی اگر راه و روش آن را بدانید، فرایندی ساده و لذت‌بخش خواهد بود. اگر دقیقا بدانید که چطور یک لپ‌تاپ دست دوم مناسب بخرید، نه‌تنها بعدا از خریدتان پشیمان نمی‌شوید، بلکه می‌توانید از پول خود، استفاده بهتری کنید. مهم‌ترین فاکتور این است که در خرید لپ‌تاپ دست دوم به هیچ عنوان عجله نکنید و همیشه انتخاب را با دقت بررسی کنید.


مراحل تحول بحران\nبحران مالی کنونی و\nمرزهای سیاست پولی ایالت متحده امریکا\nانتخاباتی که در حال حاضر در امریکا جریان دارد، از بعضی جهات شبیه وضعیتی است که جورج بوش در 8 سال پیش برای اولین بار به ریاست جمهوری برگزیده شد. در آن هنگام نیز، یک دورهی رونق اقتصادی به پایان رسیده بود. در سال 2000 دورهی رونق "اقتصاد نوین" با ترکیدن حباب سهام به پایان رسید. و در سال 2001 یک دورهی رکود آغاز شد. شرایط کنونی اما بسیار جدیتر از آن دوره است. رشد اقتصادی که در سال 2002 شروع شد بیش از حدِ معمول وابسته به مصرف خصوصی بود. این امر تا حدی از این طریق تامین مالی شد که بسیاری از خانوارها، از افزایش قیمت مسکن استفاده کردند، تا وام بیشتری دریافت کنند. اما قیمت مسکن در اواخر 2006 شروع به کاهش کرد و از اوت 2007، بازار مالی ایالت متحده را با بزرگترین بحرانی مواجه کرد که از زمان 1930 سابقه نداشته است. بعد از آن که این بحران در سپتامبر 2008 دوباره به شکل چشمگیری تشدید شد، حکومت امریکا یک برنامهی 700 میلیارد دلاری را برای اعتبارهای غیرقابل پرداخت و اوراق بهادار سمی در نظر گرفت. اما سقوط مارپیچوار به این وسیله قابل توقف نبود، و دولتی کردن برخى از بزرگترین بانکهای کشور- هرچند نه به طور کامل- ضرورت پیدا کرد. از سال 2007 رشد اقتصادی شروع به کاهش کرد. روند نزولى رشد اقتصادی تحت تاثير بحران مالى شدت بیشتری یافته و بدين ترتيب ما اكنون با یک رکود جدی مواجهايم.\nبحران کنونی نقطهی اوج یک مرحلهی معين از تکامل سرمایهداری امریکا است که در اوایل دههی هشتاد آغاز شد. این مرحله تحت سلطهی اقدامهاى اقدامات سرمایهداران بزرگ قرار داشته که میکوشیدند برای مشکلات اقتصادی دههی هفتاد، راهحلی جستوجو کنند. این دوره همچنین به شدت تحت تاثیر سیاست مقرراتزدایی حکومت ریگان در دههی هشتاد قرار داشته؛ روندى كه در دورهى کلینتون در دههی 90 گسترش بیشتری يافت. برخی از مشخصههاى اصلی این مرحله به قرار زیر اند:\n· بخش مالی اهمیت بیشتری پیدا میکند. بانکها و سایر موسسات مالی سهم بیشتری از مجموعه سود را به خود اختصاص میدهند و سایر کارفرمایان را به دستیابی به سودهای کوتاه مدت مالی سوق میدهند. همزمان بسیاری از سرمایهداران غیرمالی برای افزایش سهمشان از سود در بازارهای مالی شرکت میکنند.\n· مهمترین کارفرمایان بزرگ، فعالیت خود را از مدتها قبل در سطح جهانی برنامهریزی میکردند. کارفرمایان ایالت متحده از دههی 50 به طور وسیعی در کانادا، و از دههی 60 در اروپا سرمایهگذاری کرده بودند. از آن زمان تاکنون، آنها سرمایهگذاری خارجی خود را به بسیاری از کشورهای در حال توسعه و توسعهنیافته گسترش دادهاند. این سرمایهگذاری خارجی کنسرنهای امریکایی به طور مشخص از سرمایهگذاری کنسرنهای خارجی در ایالت متحده سودآورتر بوده است.\n· مجموعه مخارج خانوارها، کارفرمایان و دولت از ارزش تولید ناخالص داخلی پیشی گرفته؛ و به همین دلیل امریکا دارای کسری بازرگانی هنگفتی شده است. آنها میزان بیشتری کالا و خدمات وارد میکنند تا آنكه صادر کنند. این کسری صرفا به این دلیل امکان پذير شده است که ورود سرمایه مالی خارجی به داخل امریکا جریان داشته؛ و از اين راه، بدهیهای خانوارها، کارفرمایان و دولت تامین شده است.\nعلیرغم اقدامهاى نئولیبرالی برای مقرراتزدایی، دولت همچنان نقش مهمی در اقتصاد کلان بازی میکرد؛ و این تاثیر مهمی بر ساختار اقتصاد داشت. از دههی 80 به اين سو، اقتصاد امريكا سه مرحلهی رشد را پشت سر نهاده كه هر یک از آنها با گسترش فوقالعادهی بخش مالی همراه بوده است. در پایان هر یک از این مراحل رشد، دولت به سیاستهای پولی انبساطی دست زده تا مانع از کاهش رشد شود. در نتیجه ما با دورههای رکودی مواجه هستیم که تولید ناخالص داخلی برای مدت کوتاهی کاهش یافته اما متعاقب آن در دورههای بلندمدت از رشد ضعیفی همراه با افزایش بیکاری برخوردار شده است. اگر چه دولت پىآمدهاى این کاهش رشد را تخفیف میداده، اما خودِ مشکلات اقتصادی، که سبب ساز اين كاهش رشد بوده، به دورهی بعدی منتقل شده و در طی زمان، شدت بیشتری مىيافته است. اینها عواملی هستند که توضیح میدهند چرا مشکلات قرضهای رهنی "ساپ پرایم"، که فقط بخش کوچکی از بازارهای مالی امریکا را تشکیل میدهند، میتوانند به چنین بحران بزرگی منجر شوند.\nدر مقابل دیدگان بخش وسیعی از مردم امریکا، روند کنونی اقتصاد به آن چنان حدی از معضلات و ناخشنودیهایی منتهی شده که ناشناخته بوده است. درآمدهای واقعی بخش وسیعی از مردم، طی آخرین مرحلهی رشد ثابت باقی ماند. اما تعداد بسیاری از خانوارها توانستند سطح زندگی خود را صرفا از طریق بدهی بیشتر حفظ کنند. افزایش شدید قیمت مواد غذایی و انرژی در سال 2008 وضع آنها را بدتر کرد. این نارضایتی طی مرحلهی اول انتخابات رییس جمهوری، به طور تعجبآوری نقش اندکی بازی کرد. با تشدید بحران در ماه سپتامبر، این نارضایتیها به مرکز منازعات و رقابتهای انتخابی سرایت کرد و به میزان زیادی در پیروزی باراک اوباما نقش ایفا نمود.\nمسیر روندهای افزایش و کاهش رشد از 1980 در تصویر یک نشان داده شده است. اولین دورهی رشد از 1983 تا 1989 به میزان زیادی از یک سیاست مالی انبساطی متاثر است: حکومت ریگان هزینههای نظامی را به میزان فوقالعادهای افزایش و مالیات سرمایهداران را کاهش داد. این اقدامها با یک سیاست پولی انقباضى و افزايش نرخ بهره همراه بود؛ سیاستی که نرخ بالایی را در دستور کار قرار میداد. ازاين راه، حجم زیادی از سرمایهگذاریهای خارجی به بازار امریکا جذب میشد تا از آن طریق کسری بودجهی دولت تامین گردد. به علاوه سرمایهگذاری در بخش وسایل تولید در تمام دورهی رشد، به طور نسبی در سطح پایین باقی ماند. در عوض طی این دوره، بین یک سری شرکتها، سلسلهای از ادغامها صورت گرفت. این امر از طریق مقرراتزدایی در بخش مالی تسهیل میشد. به این شکل که به این شرکتها اجازه داده میشد از اوراق قرضهى به اصطلاح "جانگ باند" استفاده شود: اوراق قرضهای با خطر احتمالی بالا که بازپرداخت آن وابسته به موفقیت عمل ادغام بود؛ ولی از اوراق قرضهی متداول، بهرهی بیشتری به آن تعلق میگرفت. پس بعد از مرحلهی ادغام شرکتها، یک دورهی عقلانی کردن آغاز شد که طی آن برخى از کارخانهها که با کنسرنهاى بزرگتر ادغام شده بودند، تعطیل شدند. در نتیجه بخش زیادی از نیروی کار، برای حفظ محل کار خود مجبور به پذیرش زیانهای جدی شدند. این دورهی رشد در 1989 به پایان رسید؛ هنگامی که نظام بانکی بعد از یک دورهی اعتباردهی وسیع، اعطای اعتبار بیشتر را محدود کرد. سال 1990 دورهای بود که به شکل رکود کوتاه سپری شد.\nتصویر یک- نسبت نرخ رشد به تولید ناخالص داخلی امریکا\nمحاسبات درآمد و تولید ملی تصویر6- 1-1 بخشهای تیره رنگ تصویر دوران رکود را نشان میدهد.\nدورهی رشد بعدی از سال 1992 تا سال 2000 به طول انجاميد و در آغاز از آهنگی کُند برخوردار بود. بانک مرکزی امریکا با کاهش نرخ بهره، به محدودیت اعتبار و رکود پاسخ داد و تا سال 1994 آن را در سطح پایینی نگه داشت. در اثر این اقدام، سرمایهگذاری به دلار در امریکا، برای سرمایهگذاران بینالمللی جذابیت کمتری داشت. در نتیجه، نرخ برابری دلار کاهش یافت و صادرات امریکا افزایش پیدا کرد. حکومت بوش پدر و کلینتون در اثر بدهیهای عظیم دولت که از دورهی ریگان برجای مانده بود، تمایلی به استفاده از سیاستهای مالی برای تقویت اقتصاد نداشتند. اقتصاد به علت افزایش خودبهخودی پرداخت حقوق بیکاری(مردم بیشتری بیکار شده بودند) و کاهش مالیات تثبیت شد. بعد از یک دورهی رشد ضعیف در اوایل دههی 90، که کمتر شغلهای جدید را به وجود آورد، در نیمهی دوم دههی 90، به علت رونق فنآوری اطلاعاتی، رشد اقتصادی به طرز چشمگیری افزایش یافت. رشدی که از سالهای 60 در امریکا سابقه نداشت. طی این مدت درآمدهای مالیاتی به اندازهای زیاد شد که بودجهی دولت حتی افزایش نشان میداد. علاوه بر این، وقتی که بیکاری کاهش یافت، مزدهای واقعی برای اولین بار بعداز دههی 70 شروع به بالا رفتن کرد. این رشد به میزان زیادی به دریافت اعتبار از طرف سرمایهداران وابسته بود. آنها به این وسیله از سویی سرمایهگذاریها را افزایش دادند و از سوی دیگر به خرید سهام دست زدند که باعث بالا رفتن قیمت سهام شد. موسسات سرمایهگذاری(بیمهها و صندوق بازنشستگی) و مدیران عالی رتبه در خرید سهام نقش موثری داشتند که منجر به افزایش مالکیت سهام آنها طی دههی 90 شد. آنها بخشی از بازپرداخت بدهیهای خود را از طریق معاملات سهام (حق پیشفروش در شرایط بالا بودن قیمت سهام) تامین کردند. در اواخر دههی 90، بازار سهام تمام علایم یک حباب کلاسیک را نشان میداد: قیمت سهام بسیار سریعتر از سود سرمایه افزایش مییافت. هنگامی که این حباب در سال 2000 ترکید، سرمایهگذاری تولیدی به میزان قابل ملاحظهای کاهش يافت و در پى آن اقتصاد در رکودى ديگر فرو رفت.\nآخرین مرحله رشد در سال 2002 شروع شد که این نیز در آغاز ضعیف بود. بانک مرکزی در مقابل رکود واکنش شدیدی نشان داد و نرخ بهره را بین سالهای 2001 تا 2003 چندین بار پایین آورد. به علاوه حکومت بوش پسر که در 2001 سرکار آمده بود، بار دیگر مالیاتها را تا حد زیادی کاهش داد. طرح کاهش مالیات، قبل از رکود آماده شده بود و قبل از هرچیز به نفع 20% خانوارهايى تمام شد که از بالاترین درآمد برخوردار بودند؛ اما با وجود این تقاضا افزایش یافت. بهرههای پایین موج جدیدی از ادغام شرکتها را به جریان انداخت که در بسیاری از موارد شرکتهای "پریوات اکوییتی" ابتکار عملیات را در دست داشتند. همان طور که به خوبی شناخته شده، اعتبارهای رهنی نیز به شدت افزایش پيدا كرد و علیرغم رونق صنعت ساختمان، قیمت خانهها در بسیاری از ایالتها افزایش یافت. از آن جا که درآمد واقعی بسیاری از خانوارها ثابت مانده بود، بخش زیادی از آنها از افزایش قیمت خانه جهت اخذ وامهای جدید استفاد کردند و وجه آن را برای مصرف اضافی به کار بردند. با وجود این که اقتصاد از 2004 مجددا رشد را نشان میداد اما این رشد در مقایسه با معیارهای امریکایی خیلی بالا نبود.\nهمان طور که جدول شماره 1 دیده میشود رشد متوسط در دورهی 2007 -2002 از دو دورهی قبلی ضعیفتر است. جدول 1 هم چنین نشان میدهد که رشد در این دوره یکسر به مصرف خصوصی وابسته است. تقاضا از طرف دولت که به میزان کمتری سبب رشد شده بود، بیشتر مدیون و نتیجهی بالا رفتن هزینههای نظامی طی سالهای 2002 تا 2004 بود.\nرشد سالانهی تولید ناخالص داخلی به درصد\nعوامل موثر در رشد تولید ناخالص داخلی\nسرمایهگذاری در وسایل تولید\nتغییر در ذخایر خصوصی\nصادرات خالص کالاها و خدمات\nمصرف و سرمایهگذاریهای دولت\nNational Incom and Product Accounta 1.1.2\nبانک مرکزی در برابر شروع بحران در اوت 2007 با کاهش چندبارهی بهره واکنش نشان داد، اما اقتصاد در فصل پايانى سال 2007 و در فصل اول 2008 همچنان راکد باقی ماند و هزینههای مصرفی افزایش نیافت- در اثر سقوط صنعت ساختمان- و نرخ رشد، سرمایهگذاریها به شدت کاهش یافت. در فصل دوم سال 2008 رشد اقتصادی برخلاف انتظار اندکی بالا رفت که در واقع نتیجهی افزایش صادرات به خاطر کاهش نرخ دلار بود. هنگامی که ترس از رکود در آغاز سال 2008 افزایش یافت حکومت بوش با اختصاص 168 میلیارد دلار، یک سیاست مالی انبساطى را اعلام کرد: 100 میلیارد دلار آن به بازپسدهی مالیات خانوارها در ماههاى ژوئن و ژوئیه اختصاص یافت و بقیهی این مبلغ، انگیزهای برای افزایش سرمایهگذاری به شمار میرفت. علیرغم این اقدامهاى مالی نرخ بیکاری همچنان بالا میرفت.\nدر آخرین مرحلهی رشد، رونق اقتصادی چشمگیر نبود؛ اما سود سرمایهگذاری به شکل قابل ملاحظهای افزایش نشان داد. بین سال 2002 تا 2006 سود بدون در نظر گرفتن مالیات تقریبا دو برابر شد، یعنی از 730 میلیارد به 1400 میلیارد دلار رسید. همان طور که در تصویر 2 مشاهده میشود، سهم سود، قبل از پرداخت مالیات، در تولید ناخالص داخلی به میزان زیادی بالا رفت. در سال 2006 این سهم به حدی رسید که آخرین بار در اواسط دههی 60 دیده شده بود، زمانی که امریکا اوج رونق بعداز جنگ را تجربه میکرد.\nتصویر 2: سهم سود سرمایه، قبل از کسر مالیات، در تولید ناخالص ملی در ایالت متحده\nمحاسبات درآمد و تولید ملی، 1.1.14 قسمتهای تیرهتر دورههای رکود را نشان میدهند.\nتصویر 2 همچنان نشان میدهد که سودآوری بخش مالی نیز از دههی 80 به طور پیوسته افزایش داشته است. این افزایش به طور قابل توجهی حداقل تاکنون تحت تاثیر نوسانهاى سیکلهای ادواری نبوده، بلکه حتی طی دوران رکود 2001 نیز سیر بالا روندهای داشته است. برخلاف بخش مالی، سودآوری در بخش غیرمالی با نوسانهای ادواری و با یک رشد چشمگیر طی 2002 تا 2006 همراه بوده است.(1)\nعوامل متعددی در این افزایش سودآوری شرکت داشتهاند. یک دلیل کاملا آشکار، رکود مزدهای واقعی بود که همزمان با افزایش بارآوری کار وجود داشت.(2) سهم مزدها در تولید ارزش از 75% در سال 2002 به 68% در سال 2006 تنزل کرد.(محاسبات درآمد و تولید ملی جدول 1.14).\nعامل دوم، که به ويژه از طرف ویلیام میلبرگ(2007) مورد تاکید قرار گرفته، صرفهجویی در هزینهها از راه استقرار بخشهای مهم روند کار در کشورهایی با مزد پایین است. میلبرگ تخمین میزند که چنین صرفهجویی در مخارج در سال 2006 مجموعا 8/2% تولید ناخالص ملی را تشکیل میداد. یک ارزش قابل ملاحظه دیگر، هنگامی است که نسبت سود سرمایهگذاری به تولید ناخالص داخلی در نظر گرفته شود که در همین سال معادل11% بوده است.\nعامل سوم که باعث افزایش سودآوری شده، کاهش ارزش دلار است. از این راه ارزش دلاری سودِ سرمایهگذاران امریکایی در کشورهای دیگر بالا رفت. تقریبا 20% سود سرمایهگذاری از کشورهای خارج به دست آمده است که نیمی از آن متعلق به اروپا بود.(3) در واقع بخش اعظم سود از اروپا به دست آمده بود؛ از کشورهای منطقهی یورو یعنی کشورهایی که ارز آنها با یورو پیوند فشردهای داشت. نرخ تبدیل یورو از 94% در 2002 به 25/1 دلار در 2006 افزایش یافت یعنی 33%.\nهرچند که سودآوری در طی مرحلهی رشد، با قدرت بالا رفته بود؛ ولی این افزایش سود، به همان میزان سرمایهگذاری تولیدی را در بر نمیگرفت. همان طور که در تصویر 3 مشاهده میشود درصد مجموعهی سرمایهگذاری نسبت به تولید ناخالص داخلی بین 2003 تا 2005 بالا رفت، اما این افزایش اساسا نتیجه بهبود صنعت ساختمان بود که در سال 2006 به پایان رسید. سرمایهگذاری تولیدی نسبت به تولید ناخالص داخلی به جز صنعت ساختمان به آرامی بالا رفت و در سطح اواخر دههی 90 باقی ماند.\nتصویر 3: نسبت سرمایهگذاری خصوصی به تولید ناخالص داخلی به درصد\nکل سرمایهگذاریهای خارجی سرمایهگذاریهای داخلی\nقسمتهای تیرهتر دورههای رکود را نشان میدهد.\nسرمایهگذاری تولیدی از طرف سرمایهگذارانی انجام گرفته که در بخش مالی فعال نبودند. این که سرمایهگذاری تولیدی در مرحله رشد به میزان ضعیفی افزایش پیدا کرده، قدرت بخش مالی و تغییر رفتار بخش غیرمالی در اثر آن را منعکس میکند: اولا، آن بخش از سودی که حاصل درآمد سهام است به طور قابل ملاحظهای افزایش نشان میدهد. در دههی 1980 سود سهام قبل از کسر مالیات 20% بود، در دههی 90 تقریبا به میزان 40% افزایش یافت و در دورهی رشد اخیر به 50% رسید.(4) حتی در سال 2001 که سودها به میزان قابل ملاحظهای سقوط کردند، سود سهام تقریبا کاهشی نشان نمیداد و سرمایهگذاران این بخش تقریبا کل سود خود را به دست آوردند.\nثانيا، سرمایهگذاران تولیدی مقادیر هنگفتی را صرف بازخرید سهام شرکتهای خود کردند. این روش در دههی 80 آغاز شد و به تدریج اهمیت بیشتری پیدا کرد و در مرحلهی رشد اخیر به سطح بیسابقهای رسید.(5) همان طور که در تصویر (4) مشاهده میشود،. سرمایهگذاران بخش غیر مالی 836 میلیون دلار را در سال 2007 صرف خرید سهام کردند. این میزان از سرمایه صرف شده برای تاسیسات تولیدی- به مبلغ 1045 میلیارد- خیلی کمتر نبود. در سالهای 2006 و 2007 سرمایه صرف شده برای بازخرید سهام و سود ناشی از سهام مجموعا از سرمایهگذاری تولیدی بالاتر بود- این است "ارزش صاحبان سهام"- به معنای کامل کلمه.\nنمودار 4: مخارج یا هزینههای بخش غیرمالی برای سرمایهگذاری تولیدی، بازخرید سهام و سود سهام برحسب میلیارد دلار\nقسمت خالی نمودار= سرمایهگذاری ثابت، قسمت پر نمودار= بازخرید سهام خودی، قسمت پررنگ = سود خالص سهام\nبرای تامین مالی سرمایهگذاری تولیدی و بازخرید سهام، سرمایهگذاران باید وام میگرفتند نه از طریق وام بانکی، بلکه از طریق دریافت اوراق قرضه. منابع مالی سرمایهگذاران بخش تولیدی(سود بعد از کسر مالیات، سود سهام همراه با کاهش مالیات حاصل از استهلاک ماشین آلات) برای تامین سرمایهگذاری در این جهت بین سالهای 2002 تا 2005 کافی بود. هر چند که سرمایهگذاری طی سالهای 2007- 2006 افزایش یافت ولی صرفا سرمایهی اضافی اندکی برای آن لازم بود. معهذا، مقروض شدن بخش غیرمالی طی آخرین مرحلهی رشد افزایش چشمگیری داشت: از 80 میلیارد دلار در سال 2003 به 634 میلیارد دلار در سال 1998رسید. در مرحلهی قبلی، رشد بدهي در سال 1998 حداکثر به 380 میلیارد دلار رسیده بود.(6)\nعلاوه بر سرمایهگذاری تولیدی و سرمایههای که صرف بازخرید سهام شد یک رقم سوم در هزینهها وجود داشت که تحت عنوان "سایر سرمایهگذاریها" آمده بود. این رقم در سال 2007 به 448 میلیارد دلار بالغ شد. حتی آمارگران بانک مرکزی امریکا دقیقا نمیدانند که چه هزینههایی تحت این عنوان پوشیده شده است. اما مقدار آن مشخصا نشانهی آن است که بخش غیرمالی جهت دستیابی به بخش از سودهای خود به طور فزاینده به بازارهای مالی متوسل شده است.\nرشد نسبتا ضعیف سرمایهگذاریهای تولیدی در آخرین مرحلهی رشد با افزایش اندکی در میزان اشتغال همراه بود. در سالهای 2002 و 2003 اولین سالهای مرحلهی رشد، اشتغال حتی به طور مطلق کاهش یافت. از سال 2005 میزان آن مجددا به سطح سال 2000 رسید. تا سال 2007 میزان اشتغال بالا رفت و در سال 2008 دوباره پایین آمد. این تغییرات میزان بیکاری را منعکس میکند. میزان بیکاری در سال 2003 به بالاترین سطح خود یعنی 4/6 رسید، تا مارس 2007 به سطح 4/4 کاهش یافت و مجددا افزایش یافت و در سپتامبر 2008 به 1/6 بالغ شد.(5)\nافزایش هنگفت درآمدهای حداکثر\nدر دههی 80، درآمد واقعی کارگران رو به پایین بود؛ در حالی که درآمد طبقهی متوسط ثابت ماند. در نیمهی دوم دههی 90، یعنی یک دورهی اشتغال فزاینده درآمد واقعی هر دو گروه بالا رفت. در دههی جدید درآمد واقعی هر دو گروه ثابت ماند.(8) برخلاف این روند، عایدی صاحبان حداکثر درآمد به میزان هنگفتی افزایش یافت.\nطبق بررسیهای دقیق پیکرتی و سز(2003) و یک بررسی دیگر، تا سال 2006 (www.bls.gov) درآمد واقعی یک درصد از صاحبان حداکثر درآمد بین 2006- 2002 (آخرین سالی که در مورد آن اطلاعات در دسترس است) به طور متوسط سالانه 9/10 درصد افزایش نشان میدهد. همان طور که جدول 2 نشان میدهد، افزایش درآمد این یک درصد 73% کل افزایش درآمد را دربر میگیرد.\nنمودار2: رشد سالانه درآمد واقعی\nرشد متوسط سالانه\n99% پایینترین درآمدها\nسهم صاحبان 1%\nبالاترین درآمد در\nبالا رفتن درآمدها\nدورهی رشد کلینتون2000/1993\nدورهی رشد بوش\nPickerty/Saez, Updated data, July 2008,http://elsa.berkeley.edu/\nافزایش سهم بالاترین درآمدها در مجموع درآمد بر حسب درصد (تصویر 5) بخشی از جابهجایی درازمدتی است که به طور مشخص با گرایش بعد از جنگ در تضاد قرار دارد. همان طور که تصویر 5 نشان میدهد، سهم صاحبان بیشترین درآمد نسبت به کل درآمد در دههی 1940- 1930 رو به کاهش دارد. در دههی 60- 50 این نسبت تقریبا 10% بود؛ از اواسط دههی 70 این نسبت به شدت افزایش یافته است و در سقوط سهام در سال 2000 این روند اندکی تخفیف پیدا میکند. در این مدت، این نسبت تقریبا در حدود 20% بود به میزانی که در دههی 1920 وجود داشت. در مجموع منابع درآمدهای بالا تغییر کرده است: در دههی 20 سود سهام، بخش عمدهی بالاترین درآمدها را به خود اختصاص میداد؛ در شرایط کنونی منشاء این درآمدهای بالا در حقوقهای گزاف نهفته است. افزایش فوقالعادهی حقوق مدیران شرکتهای بزرگ از دههی 80 پایهی این افزایش به شمار میرود (فریدمن و ساکس 2008 به نتایج مشابهی مانند پیکرتی و سز در 2008 رسیدهاند).\nتصویر 5 سهم بالاترین درآمدها(درآمد یک درصد از جمعیت) به مجوعه درآمد به درصد بین 1915 تا 2006.\nخط برجسته: بادرنظر گرفتن سود سرمایه خط نازک: بدون در نظر گرفتن سود سرمایه\nپیکرتی و سز دادههای به روز شده جولای 2008 آدرس\nهمانطور که در بالا اشاره شد بسیاری از خانوارها درآمدشان ثابت مانده بود؛ و طی آخرین مرحلهی رشد، بر اساس بالا رفتن ارزش خانههایشان، اعتبار اضافی دریافت کرده بودند. شاخص قیمت مسکن کیس-شیلر(www.econ.yale/shiller) نشان میدهد که ارزش متوسط خانهها بین سالهای 6-2002 تقریبا دو برابر شد. دریافت این اعتبار اضافی، افزایش مصرف خصوصی را طی آخرین مرحلهی رشد تا حد زیادی روشن میکند (مقایسه کنید با مقالهی اوانس 2007). به این وسیله، بدهی خانوارها به میزان بی سابقهای افزایش یافت. از 7 بیلیون دلار در سال 2000 (72% تولید ناخالص داخلی) به 8/13 بیلیون دلار در سال 2007 رسید (100% تولید ناخالص داخلی).\nدرآمدهای اندک در آینده، دیگر نمیتوانند به این وسیله متوسل شوند. پسانداز خانوارهای خصوصی تقریبا صفر است و با در نظر گرفتن وامهای اعتباری حتی منفی هم میشود. به علاوه شاخص کیس- شیلر نشان میدهد که قیمت خانهها در 2006 به بالاترین حد خود رسید و در جولای 2008، 21% تنزل کرد. حدس زده میشود که 20% وامها، بالاتر از ارزش کنونی خانههایی باشد که به گرو گذاشته شده است (فلداشتاین 2008)؛ و تعداد خانوارهایی که نمیتوانند بهره و اصل بدهی خود را بپردازند، افزایش یافته است. چون بسیاری از صاحبان خانه، مجبورند خانههایشان را در معرض فروش قرار دهند، یا به عبارتی از طریق بانک وامدهنده به حراج بگذارند. باید در انتظار بود که قیمت خانهها بیش از این سقوط کند.\nبانک مرکزی امریکا در واکنش به سقوط سهام در سال 2000 و آغاز رکود در سال 2001، نرخ بهره را کاهش داد. نرخ بهره از 5/6% در ژانویه 2001 به 1% در سالهای 2004- 2003 تنزل یافت. اگر چه بدين ترتيب بانك مركزى توانست از بروز یک بحران بزرگتر جلوگیری کرده، و دورهی رکود نسبتا کوتاهتر شد، اما از این طریق بانک مرکزی در ایجاد بحران 2007 نقش موثری بازی کرد.\nبعد از کاهش نرخ بهره بانک مرکزی، سایر بانکها نیز نرخ بهره را پایین آوردند و نرخ اوراق بهادارِ درازمدت در بازار سرمایه نیز کاهش یافت. بین سالهاى 2004-2002 بهرهى اوراق قرضهی درازمدت دولتی تقریبا 4% یعنی به پایینترین ارزش در اواسط دههی 60 نزول کرد. همین طور هنگامی که بانک مرکزی بهره را بین سالهای 2006 - 2004 مجددا افزایش داد و اعتبارهای کوتاه مدت نیز بالا رفتند، بهرهی اوراق قرضهی درازمدت دولتی همچنان در حدود 5% باقی ماندند. این بهرههای کم، در دراز مدت، شرایط غیرعادی نقدینگی را در بازار سرمایهی امریکا طی آخرین دورهی رشد منعکس مىكرد.\nهمان طور که در بالا اشاره شد سرمایهگذاران امریکایی طی آخرین مرحلهی رشد از سودهای هنگفتی بهرهمند شدند؛ و چون سرمایهگذاری آنها در بخش وسایل تولید پایین بود، سرمایهگذاریهای مالی افزایش یافتند. در همان موقع موسسات سرمایهگذاری مثل بیمهها، صندوق بازنشستگی حجم عظیمی از سرمایه را در اختیار داشتند؛ و درآمدهای فزایندهی صاحبان بالاترین درآمد، منبع جدیدی برای سرمایه پولی بودند که میتوانستند آن را در بازارهای مالی سرمایهگذاری کنند. به علاوه ورود سرمایهی هنگفتی نیز از خارج به داخل امریکا جریان داشت. بیشترین حرکت سرمایه از کشورهای صنعتی آسیا به خصوص ژاپن و بعد از آن چین بود، که بخش اعظم مازاد توازن بازرگانی خارجیشان را در اوراق قرضهی دولت امریکا سرمایهگذاری کرده بودند. یک بخش کوچک اما در عین حال قابل ملاحظه، ورود سرمایه از اروپا بود.\nیک عامل ثانوی که در کاهش بهرهی سرمایههای درازمدت نقش داشت پایین بودن میزان تورم در امریکا بود، که بین سالهای 2004- 2002 زیر 2% قرار داشت. چنین موردی به استثنای دورههای خیلی کوتاه، از دههی 1960 سابقه نداشت. قیمت اکثر مواد خام از دههی 80 تا سال 2002 به طور پیوسته در حال کاهش بود. این امر نتیجهی مستقیم فشار بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول بر کشورهای در حال توسعه بود که برای کاهش بدهیهای خود، صادراتشان را افزایش میدادند. اما چون غالب کشورهای در حال توسعه صادرکننده مواد خام هستند، این سیاست به تنزل قیمت مواد خام انجامید. به علاوه، افزایش صادرات چین، به خصوص به کشورهای عضو سازمان تجارت جهانی، به افزایش فوقالعادهی عرضهی کالاهای صنعتی ارزان منجر شد- برای مدت کوتاهی در امریکا از خطر کاهش قیمتها میترسیدند.\nبهرههای پایین برای اوراق قرضهی درازمدت دولتی، همچنین بر کاهش بهرهی وامهای درازمدت دیگر تاثیر گذاشت،؛ که معمولا نسبت به بهرهی اوراق قرضهی دولتی اندکی بالاتر اند؛. نظیر بهرهی قرضهی بنگاههای سرمایهداری که برای سرمایهداران امریکایی مهمترین وسیلهی اخذ اعتبار است؛ يا همچنین بهرهی رهنهای 30 ساله. به این ترتیب بهرهی این وامها به چنان سطح پايينى تنزل کرد که از نظر تاریخی بی سابقهی بود.\nاعطای اعتبار گسترش مییابد\nدر مرحلهی آغازین آخرین دورهی رشد، پایین بودن فوقالعادهی بهرههای کوتاه و بلندمدت به گسترش عظیمی از اعطای وام انجامید. این اعتبارها از سویی به تامین مالی ادغام و خرید شرکتها از طرف شرکتهای بزرگ و به خصوص شرکتهای "پریوات اکوییتی" انجامید و از سوی دیگر میزان بدهیها هر چه بیشتر افزایش یافت که بدهیهای "ساپپرایم" از آن جمله بودند. بدهیهای که به خانوارهای کم درآمد با ضمانتهای اندک داده شده بود و بهرهی وامهای ساپپرایم حدود 5% بیش از بهرهی وامهای 30 ساله بود. در سال 2006 اعتبارهای ساپپرایم حدود 15% وامهای تازه اعطا شده را تشکیل میدادند.\nگسترش اعتبارها با دو ویژگی مشخص میشود. اولین مشخصه عبارت از این است که سند اعتبار، خود به عنوان دارایی، در معاملههاى مالی مورد استفاده قرار مىگیرد؛: بانکها از اسناد رهن یا سایر اشکال اعتبار، بستههایی درست میکنند که به عنوان ضمانت برای اوراق بهادار جدید مورد استفاده قرار مىگیرد و در بازار سرمایه خرید و فروش میشود. بدین وسیله بانکها بدون آن که از سرمایه خودی، به عنوان یک اعتبار استفاده کنند،؛ از کارمزد این اعتبارها بهره میبرند. این روند، توسط اینوستمنت بانک مورد استفاده قرار میگیرد. به این طریق که آنها اوراق بهادار با ارزش پایین (درجهی ضمانت اوراق، ارزش آن را تعیین میکند) مثل اوراق ساپپرایم را دریافت میکنند و آنها را به اوراق بهادار جدیدِ پیچیدهتری یا به اصطلاح اوراق قرضهی با پشتوانه تبدیل میکند که غالبا از ارزش بالاتری برخوردار است (دراین مورد مراجعه کنید به کرگل 2008). از آن جا که این اوراق درآمد بیشتری را وعده میدهد، در بازارهای مالی تقاضای زیادی برای آنها وجود دارد.\nدومین خصوصیت گسترش اعتبار، رشد سریع به اصطلاح سیستم بانکداری سایه است. این شامل خودِ اینوستمنت بانکها (6) هم میشود. همین طور به اضافهی "وسایل سرمایهگذاری ساختارمند") که از طرف بانکهای بازرگانی به وجود آمده است، تا از ظاهر شدن اوراق بهادار پر خطر؛ در بیلان خود این بانکها، همین طور"هچفونها" جلوگیری شود. اینها همگی در معاملههاى پر خطر مالی شرکت میکنند، بدون این که از مقررات بانک مرکزی پیروی کنند. آنها با این کار، از روش به اصطلاح اهرم مالی، برای معاملههاى احتکاری استفاده میکنند،؛ که هم میتواند سود سرمایهگذاریهای موفق را چند برابر کند و هم ضرر خطرهای احتمالی را.(7)\nآخرین مرحلهی رشد، به خصوص برای بانکها و نظام بانکی سایه سودآور بود، به ویژه بین سالهای 2006-2002 یعنی زمانی که رونق بازار مسکن به اوج خود رسیده بود.(8) در سال 2006 حباب مسکن ترکید و در سال 2007 قیمت خانهها شروع به کاهش کرد و قیمت این اوراق به شدت کاهش یافت، که با اوراق بهادار وامهای مسکن تضمین شده بود.(9) ابعاد بزرگ زیانی که یک بانک متحمل میشد، اعتماد بین بانکها را از بین برد. بدین ترتیب بحران بانکها آغاز شد، که تا زمان تحریر این مقاله چهارمین مرحلهی خود را پشت سر گذاشته است.\nشروع بحران بزرگ بانکها\nاولین مرحلهی بحران در 9 اوت 2007 آغاز شد، هنگامی که عدم اعتماد بین بانکها به یک فروپاشی کامل معاملههاى بین بانکی انجامید.(10) بانکها برای این که از بانکهای دیگر به طور کوتاهمدت پول قرض کنند نیازی به ضمانت ندارند. به علت عدم اعتماد وسیع، بانکها ترجیح دادند که از دادن وامهای کوتاهمدت و از درآمدهای حاصل از سود آنها صرفنظر کنند. بانک مرکزی امریکا، بلافاصله مقادیر زیادی پول در نظام بانکی تزریق کرد (که با این پول نیاز به اعتبارهای کوتاهمدت را برآورده کنند) و در آغاز سپتامبر نرخ بهره را برای "وامهای یک شبه" کاهش دهند. ولی بهره برای وامهای یک ماهه و بیش از 3 ماه همچنان بالا ماند.\nمرحله دوم در دسامبر آغاز شد، بحران با انتشار گزارشهای فصل سوم سال شدت یافت هنگامی که روشن شد تعداد زیادی بانک متضرر شدهاند. بانک مرکزی امریکا همراه با سایر بانکهای مرکزی عمده، مجددا مقادیر زیادی پول در نظام بانکی واریز کردند. بانک مرکزی امریکا علاوه براین، یک امکان جدید اعتباری به وجود آورد (Term Auction Facility) که به بانکهایی وام بدهد که بیش از همه به پول نیاز داشتند. میزان پول لازم نسبتا بالا بود، در آغاز 30 میلیارد دلار، بعدا 75 میلیارد دلار و سرانجام 150 میلیارد دلار. و این وامها برای مدت زمان نسبتا طولانی(28 تا 35 روز) واگذار شد. بانک مرکزی در مورد ضمانتی که این بانک باید ارائه میداد نسبت به گذشته دست و دل بازی بیشتری نشان داد. به علاوه، نرخ بهره یک بار دیگر کاهش یافت. در این مرحله، بانکها در جستجوی یافتن سرمایه به منابعی رجوع کردند که در گذشته از مراجعه به آنها شرم داشتند؛ مثل صندوق سرمایهگذاری دولتی چین یا دولتهای خاورمیانه.\nفاز سوم بحران از مارس 2008 شروع شد، بانکها از هچفونها میخواهند که وامها را بازپرداخت کنند؛ چون اوراق بهاداری که به عنوان ضمانت سپرده بودند ارزش خود را به شدت از دست میدادند. این نهادها برای بازپرداخت وام مجبور شدند اوراق بهادر خود را به معرض فروش بگذارند؛ عملی که باعث شد نرخ این اوراق باز هم تنزل کند. این مساله به خصوص برای اینوستمنت بانکها مشکل ایجاد کرد که میبایست اوراق بهادار موجود خود را، در آخر هر ماه با قیمتهای جاری ارزیابی کنند؛ زیرا که روشن شد انبوهی از اوراق بهاداری را که در اختیار دارند ارزششان به شدت پایین افتاده است. از همه بدتر براسترن یکی از 5 بزرگترین اینوستمنتبانک نیویورک بود که به ویژه در صدور اوراق بهادار مربوط به وامهای ساپپرایم نقش فعالی داشت؛ و به این علت دیگر نتوانست وامی دریافت کند. بانک مرکزی امریکا برای این که از ورشکستگی زنجیرهای جلوگیری کند به جی. پی مورگان 29 میلیارد دلار وام اعطا کرد؛ تا بتواند براسترن را خریداری کند. این مرحله از بحران به وسیله تزریق مجدد پول و کاهش چندبارهى نرخ بهره و ایجاد دو امکان جدید برای دریافت وام از بانک مرکزی مشخص میشود. یکی از این امکانهای جدید برای دریافت وام (Term Sicurities Lending Facilities) مربوط به اینوستمنت بانک و معاملات اوراق بهادار بود. این بانکها میتوانستند از بانک مرکزی اوراق بهادار دولتی قرض بگیرند. به عنوان ضمانت تعداد زیادی از اوراق بهادار دیگر نیز پذیرفته میشد که در این زمره اوراق غیر قابل فروش مربوط به وام مسکن نیز قرار داشت. امکان دیگر اعتباری، مربوط به معاملههاى اوراق بهادار بود که معاملهگران اوراق بهادار(Primary dealir Cridit Facility) برای اولین بار توانستند مستقیما از بانک وام بگیرند، بدون آن که تحت نظارت گروه بازرسی این بانک قرار داشته باشند.\nبانک مرکزی با این امکانهای اعتباری جدید، در مقابل بحران واکنش نشان داد؛ اما اين به رفع مشكلهاى بنيادى نيانجاميد. بانکها مقدار زیادی اوراق بهادار در اختیار داشتند، به خصوص اوراقی که بر وامهای مسکن بنا شده بود، که ارزش خود را به مقدار زیاد از دست داده بودند. به علاوه در مقایسه با 2001 وضعیت در بازار سرمایه یکسر عوض شده بود. با نرخ بهرهی بانک مرکزی، به جای این که نرخ بهره سایر وامها نیز تنزل کند بر عکس رو به افزایش گذاشت. در نتیجه علیرغم سیاست پولی گسترشی، کاهش قیمت مسکن متوقف نشد.\nمرحلهی چهارم در سپتامبر شروع شد، در آغاز ماه هر دو موسسه عمدهی وام مسکن عملا دولتی شد. موسسهی رهنی فدرال-ملی (فانی می) در سال 1938 در دورهی روزولت بنا نهاده شد؛ برای این که به خانوارهایی که خواهان خرید خانه هستند وامهای درازمدت اعطا کند. در سال 1968 فانی می تحت حکومت جانسون خصوصی شد و درآمد حاصل از فروش آن صرف هزینههای جنگ ویتنام گردید. در 1970 یک موسسهی مشابه شرکت وامهای رهنی خانهی فدرال (فریدی مک) پایهگذاری شد، تا امکان رقابت را فراهم سازد. علیرغم این که هر دو موسسه دارای مالکان خصوصی بودند، ولی تحت ضمانت دولتی قرار داشتند.\nباید در نظر داشت که این به معنای یک ضمانت ضمنی از طرف دولت است. آنها میتوانند در بازار سرمایه با شرایط مناسب پول قرض کنند، و این منبع اصلی برای تامین مالی رهنهای عادی(پرایم) به شمار میرود. در تابستان 2008 هر دو موسسه رهنهایی به میزان 2/5 بیلیون دلار در اختیار داشتند، که تقریبا نیمی از مجموعهى رهنها به ارزش 12 بیلیون دلار را تشکیل میدادند. با بحران مسکن این ترس ایجاد شد که بسیاری از این رهنها قابل وصول نیستند. علاوه بر این، به علت موجودی کمِ سرمایه در هر دو موسسه، این نگرانی پیش آمد که چگونه مىتوان این مساله را مدیریت نمود. از این رو فانی می و فردی مک با مشکل دریافت سرمایه جدید رو به رو بودند و در ماه یولی حکومت تلاش کرد که از آنها حمایت کند. وقتی قیمت سهام این دو موسسه پایین آمد و این خطر وجود داشت که ورشکسته شوند و از پی آن سایر موسسههای مالی نیز مورد تهدید قرار گیرند؛ وزیر دارايی، هنری پالسون، تصمیم گرفت که آنها را تحت نظارت دولت قرار دهد. او از کنگره اجازه گرفت که هر دو موسسه را در حد 100 میلیارد دلار مورد پشتيبانى مالی قرار دهد- که تا آن زمان بزرگترین اقدام حمایتى بود که انجام گرفته بود.\nورشکستگی لمن برادرز\nحادثهی تعیینکننده در چهارمین مرحلهی بحران در 15 سپتامبر رخ داد، و این ورشکستگی لمن برادرز یعنی پنجمین اینوستمنت بانک در نیویورک بود که بعد از این که تلاشهایش در آخرین لحظهها برای پیدا کردن یک خریدار بی نتیجه ماند، نتوانست سرمایه اضافی لازم را دریافت کند. حکومت و بانک مرکزی نیز از حمایت آن خودداری کردند.(11) این تصمیم مقامهاى مالی امریکایی، به زودی به عنوان بزرگترین خطای سیاست اقتصادی شناخته شد. چون با ورشکستگی لمن برادرز زنجیرهای از وقایع به جریان افتاد که نظام مالی امریکا و همچنین نظام مالی بینالمللی را در آستانه فروپاشی قرار داد.\nنخست، ورشکستگیهای نهادهای مالی بود که به طور مستقیم و غیرمستقیم با لمنبرادرز در ارتباط بودند. اولین موسسه AIG (امریکن اینترناشنال گروپ) بزرگترین بیمهی امریکا بود که نتوانست سرمایه خصوصی لازم را دریافت کند و عملا تحت مالکیت دولت در آمد. بانک مرکزی، اعتباری به مبلغ 85 میلیون دلار در اختیار این موسسه قرار داد- این اولین بار بود که بانک مرکزی به یک شرکت بیمه اعتبار میداد- با یک بهرهی تنبیهی به میزان 12%. بانک مرکزی به عنوان ضمانت 80% از سهام AIG را در اختیار گرفت. بسیاری از فعالیتهای این شرکت بیمه، سودآور بودند؛ اما از سالهای 90 از ابزارهای مالی سود جست که بیشتر به وسیلهی اینوستمنت بانک مورد استفاده قرار میگیرد. AIG تا حد زیادی از مشتقات مالی استفاده کرده بود که آن را تقریبا با تمام موسسههاى بزرگ مالی امریکا پیوند میداد؛ و در رقابت، خطر احتمالی زیادی به وجود میآورد. بانک دیگری که به ورشکستگی دچار شد واشنگتن میوچل بود که بزرگترین بانک رهنی امریکا بود. مدت کوتاهی بعد از آن واخوریا که بزرگترین بانک بازرگانی بود به همین سرنوشت گرفتار شد.(12)\nدوم، بحران به بازار مالی رسید؛، یعنی حادثهای که تا آن زمان پیشبینی نشده بود. "بهرهى وامهای یکشبه" تا 44/6% بالا رفت یعنی بیش از 3 برابر بهرهی بانک مرکزی که در حدود 2% بود. در عمل بسیاری از بانکها از وام دادن به بانکهای دیگر خودداری کردند. نقدینهای که مورد نیاز نبود به شکل اوراق خزانهی سرمایهگذاری اوراق بهادار کوتاه مدت دولتی در آمد. به علت تقاضای بالا، سود موثر آنها تا 03/0% تنزل کرد یعنی پایینترین ارزشی که از اوایل دههی 90 تا کنون سابقه نداشته است. چون بازار پولی کارآیی نداشت، پرداخت اعتبار از طرف بانکها حتی به معتبرترین سرمایهداران نیز به شدت کاهش یافت.\nسوم، بحران در هفتهی دوم اکتبر در امریکا و همچنین در مهمترین کشورهای سرمایهداری به بازار سهام سرایت کرد. تا آن هنگام، در درجهی اول، قیمت سهام بانکها پایین آمده بود. اما به علت ترس فزاینده، بسیاری از سرمایهگزاران در بازار سهام پولهای خود را از صندوقهای سرمایهگذاری بیرون کشیدند. به شکلی که آنها مجبور شدند سهام را در معرض فروش قرار دهند. بانک مرکزی امریکا و سایر کشورهای اروپایی در یک عملیات هماهنگ بهره را پایین آوردند؛ اما سقوط قیمت سهام کماکان ادامه یافت. در پایان هفته، قیمت سهام در عمدهترین بازارها تقریبا 20% افت کرده بود. علاوه بر این، دو خطر احتمالی دیگر نیز وجود داشت: خطر اول این بود که در صورت ادامهی مشکلات، ممکن بود سرمایههای خارجی از امریکا مهاجرت کنند و بدین ترتیب نرخ دلار سقوط کند. ظاهرا این نگرانی باعث شده بود که حکومت به نجات 2 موسسه رهن مسکن یعنی فانیما و فردیمک اقدام كند. چندین بانک مرکزی خارجی، از جمله چین، بخش مهمی از ذخایر خود را در این موسسات سرمایهگذاری کرده بودند.(13)\nخطر بزرگ دیگر ناشی از سقوط سوآپ بود، یعنی مشتقهای مالی که توسط آنها اعتبارها تضمین میشود(14). این بازار از دهسال قبل به میزان فوقالعادهای رشد کرده بود و در سال 2008 حجم آن به 62 بیلیون دلار بالغ میشد- 5 برابر تولید ناخالص داخلی امریکا. این بازار میتوانست برای نظام مالی امریکا خطر بزرگی ایجاد کند، چون بسیاری از موسسههايى که در پرداختهای خود از چنین ابزارهایی استفاده کرده بودند به علت سقوط ارزش منابع مالی خود،؛ اعتبار لازم برای آن را در اختیار نداشتند. این مساله در نجات شرکت بیمه AIG یک عامل تعیینکننده بود، چون این شرکت به میزان 513 میلیارد دلار سوآپ را که در اختیار داشت، پرداخت کرده بود(نیویورك تایمز، 28 سپتامبر 2008). اگر AIG سقوط میکرد بسیاری از شرکتها، که سوآپهای متعلق به آن را در اختیار داشتند، نیز دچار مشکل میکرد. به علت خطر زیاد، این شرکتها از نظر اعتبار به درجهی پایینتری تنزل میکردند که خود احتمالا به ورشکستگیهای بیشتری منجر میشد.\nهنگامی که وضعیت بازارهای مالی امریکا در روزهای ورشکستگی لمنبرادرز بدتر شد، وزیر دارایی با نمایندگان برجستهی کنگره ملاقات کرد. او در مورد روند فاجعهبار بازارهای مالی اخطار داد و از آنها خواست که یک بستهی نجات 700 میلیارد دلاری را مورد تایید قرار دهند. با این پول، اوراق بهادار سمی خریداری میشد تا وضعیت موسسههاى مالی بهبود یابد.(25) پیشنهاد اولیه برای نجات در آغاز در سه صفحه تنظیم شده بود و وزیر دارایی ضمیمهای را به آن الصاق کرد در مورد توزیع پول بین موسسههايى که در معرض خطر قرار داشتند؛. بدون آنكه یک گروه نظارت در آن پیشبینی شده باشد. علیرغم جدی بودن وضعیت، این برنامه بدان شکل که تنطیم شده بود از سوی کنگره رد شد، چون تعدادی از نمایندگان جمهوریخواه با دخالت دولت مخالفت میورزیدند. و همین طور از جانب تعدادی از نمایندگان جمهوریخواه و دموکرات اين انتقاد مشترك نيز طرح مىشد که چرا باید به بانکها کمک کرد که در سالهای گذشته برای مدیران خود حقوق های گزاف در نظر گرفته بودند. بعضی از دموکراتها اصرار داشتند که هر برنامه نجات برای بانکها باید تسهیلاتی را نيز برای صاحبخانههایی فراهم کند، که خطر مصادره آنها را تهدید میکرد.\nمشکلی که در راه جلب حمایت کافی از بستهی نجات وجود داشت این بود که بوش، به دلیل جنگ عراق، فاقد محبوبیت بین مردم بود. همین طور این مساله که پالسون قبل از انتصاب به وزارت دارایی، جزو هیات رییسه گولدمن ساکس یک وستمنت بانک معتبر به شمار میرفت، که از برنامهى نجات، سود گزافی میبرد و خود او صاحب دارایی معادل 700 میلیون دلار بود، برای برنامهى نجات نقطهى مثبتی محسوب نمیشد.\nبرنامهی نجات پس از بحثها و تغییرات زیاد سرانجام از طرف کنگره مورد تایید قرار گرفت. به علاوه، تخفیف مالیاتی به میزان 150 میلیارد دلار که از طرف خود کنگره پیشنهاد شده بود نیز به تصویب رسید. اما با این وجود، این امر باعث امیدواری حکومت برای متوقف کردن بحران نمیشد. بحران اما به بازار سهام سرایت کرد. روز جمعه 10 اکتبر بعد از یک هفته پایین آمدن قیمت سهام، دومنیک اشتراوس خان مدیر صندوق بینالمللی پول اعلام کرد: "در برابر خطر سقوط نظام مالی قرار داریم". در همان روز وزرای دارایی دولتهای جی. 7 که همگی به مناسبات سالروز تاسیس صندوق بینالمللی پول و بانک جهانی در واشنگتن گرد آمده بودند، به طور جمعی تصمیم گرفتند که با اقدام هماهنگ با بحران مقابله کنند.\nوزیر دارایی امریکا در آخر همان هفته، بخشی از برنامهی 700 میلیارد دلاری را به شکل پرداخت مستقیم سرمایه به بانکها اعلام کرد. برای این که از مخالفت نمایندگان جمهوریخواه جلوگیری شود- زیرا با هر گونه دخالت دولت مخالف بودند- تغییراتی در برنامه نجات داده شده بود. مقامات برجستهی 8 بانک بزرگ امریکا به وزرات دارایی دعوت شدند تا سندی را امضاء کنند که به دولت اجازه میداد که در مالکیت آنها سهیم شود.\nکاهشهای مالیاتی و زیانها\nجی. پی مورگان چیس\nبانک آو نیویورک\nNEWYORK TIMES;OKTOBER 2008\nسهیم شدن در مالکیت 8 بانک بزرگ، 125 میلیارد دلار هزینه در بر داشت و برای سهیم شدن در مالکیت تعداد زیادی از بانکهای کوچکتر نیز 125 میلیارد دلار دیگر در نظر گرفته شد. در همان زمان حکومت اعلام کرد که طی 3 سال آینده 5/1 بیلیون دلار بدهی بانکها را تضمین میکند تا از اين راه معامله بین بانکها امکانپذیر شود. اقدامهاى مشابهی نیز در انگلستان و سایر کشورهای اروپا انجام گرفت. و بر خلاف حکومت امریکا، آنها هیچ درخواستی برای محدود کردن حقوق مدیران یا درآمد حاصل از سود سهام را مطرح نکردند.\nدوشنبه 13 اکتبر، با آغاز كار بورسها، بحران مالی برای اولین بار پس از ورشکستگی لمنبرادرز، شدت بیشتری یافت. تصمیم برای دولتی کردن نظام بانکی، مارپیچ سقوط را در ابتدا متوقف کرد. بهرهی بازار پول شروع به پایین رفتن کرد و قیمت سهام اندکی بالا رفت. نشانههایی از یک رکود جدی مشاهده شد؛ و توجه به اقتصاد، خارج از حوزهی مالی جلب شد. با کاهش شدید سود سرمایهگذاران، قیمت سهام مجددا شروع به افت کرد. این بار نه به علت بحران بانکها، بلکه به سبب وخیمتر شدن چشمانداز اقتصادی در مجموعهى اقتصاد.\nمدل اقتصادی که از سالهای دههی هشتاد غلبه يافت، به توزیع وسیع درآمد به نفع صاحبان بیشترین درآمد انجامید؛ روندی که در طی مرحلهی رشد سالهاى 2007-/2002 شدت پیدا کرد. مزدهای واقعی ثابت باقی ماندند، در حالی که سود سرمایهگذاران به سطحی رسید که در سالهای 60 مشاهده میشد. حقوق هیات رئیسه به طور وسیع افزایش یافت و مبالغ هنگفتی سود سهام به صاحبان آنها پرداخت شد.\nاجزاى اصلی این مدل، مقرراتزدایی حوزههای مالی و افزایش فوقالعادهى اهمیت آن بود، چه از نظر وسعت و چه از لحاظ اثربخشی. فشاری که از طرف نهادهای مالی بر صاحبان سرمایه برای سودآوری کوتاه مدت اعمال میشد، همراه با تهدید دایمی در جهت ادغام واحدهای کوچک به وسیلهی واحدهای بزرگ، قدرت واکنش مزدبگیران را به طور پیوسته تضعیف میکرد. از اين رو، افزایش مزدهای واقعی آهستهتر از افزایش بارآوری بود. مجموعهی تقاضا، به گسترش فزایندهی اعتبار وابسته بود که قیمت آن به طور تورمی بالا میرفت.(سهام در سالهای 90 و مستغلات در این دهه). هرگاه این روند متوقف میشد، مثل دورهی رکود 91-1990 و 2001، بانک مرکزی با سیاست پولی انبساطی واکنش نشان میداد. این سیاست پولی اکنون به مرزهای خود رسيده و دیگر بهرهها را بیش از این نمیتوان کاهش داد.\nبحران مالی که از اوت 2007 آغاز شد و پس از سقوط لمنبرادرز در سپتامبر 2008 شدت بیشتری یافت، پایان دورهی مقرراتزدایی مالی را نشان میدهد که از آغاز دههی 80 سلطه دارد. اما اکنون مدتی است که روشن نیست، یک تنظیم معقول بخش مالی چگونه خواهد بود و بخشهای جداگانهی مدل اقتصاد امریکا هر کدام تا چه حد از آن متاثر میشود، به خصوص توزیع فوقالعاده و نابرابر درآمد.\nاکنون به نظر میرسد که دولتی کردن بخشی از بانکها، زنجیرهی فروپاشی را متوقف کرده است که پیآمد سقوط لمنبرادرز بود. اما هنوز روشن نیست که هر یک از نهادهای مالی تا چه میزان متضرر شدهاند. هنوز قیمت مسکن در حال پایین آمدن است؛ و مجموعهى مشتقهای مالی به خصوصی "کردیت آسفال سوآپ" میتوانند بحران را به مراتب بدتر کنند. به علاوه اقتصاد امریکا میتواند در رکود عمیقی فرو برود. در این صورت مشکلات بخش مالی و صاحبان سرمایه صنعتی متقابلا میتوانند مشکلات یک دیگر را تشدید کنند.\n1- بدین وسیله سهم سود در بخش غیرمالی نسبت به تولید ناخالص داخلی در سال 2006 از سال1997 اندکی بالاتر بود. اما نرخ سود برای سرمایه پیش ریخته شده کم بود(لالی، هاج، کورا 2008).\n2- بر اساس دادههای ادارهی کار افزایش متوسط سالانه بارآوری کار از 1996 تا 2007، 5\_2% از 2002 تا 2004، 5\_3% و از 2005 تا 2007، 57\_1% بوده است. (www.bls.gov)\n3- در سال 2002 سود حاصل از کشورهای خارج معادل 145 میلیارد دلار یعنی 9/19 تولید داخلی بود که از آن 65 میلیارد آن از اروپا به دست میآمد. فقط 9 میلیارد آن از بریتانیای کبیر. در سال 2006 سود حاصله از کشورهای خارج 328 میلیارد دلار یا 4/23% تولید ناخالص داخلی که 156 میلیارد آن از اروپا و 27 میلیارد آن از بریتانیای کبیر (ادارهی تجارت معاملات بین المللی امریکا، جدول یک، جدول 12)\n5- National Income and Product Accounts, Table 1.14.\n6- Flow of Fund Accounts, Table F.14.\n8- دادههای دقیق را در سايت www.bls.gov میتوان یافت.\n9- همین طور در سال 2007 عدم پرداخت وامهای ساپپرایم به طور مشخصی افزایش یافت. در مورد بسیاری از این وامها مهلت یک یا دوساله با بهرهی پایین به سر رسید. در مورد بخش زیادی از این وامها حتی بهره نیز به طور کامل بازپرداخت نشده بود. در نتیجه با بالا رفتن بهرهی این وامها بسیاری از خانوارها در وضعی نبودند که اساسا بتوانند این وامها را بپردازند.\n10- بانکهای اروپایی نیز در اوراق بهادار خطرناک امریکا سرمایهگذاری کرده بودند به همین علت تقریبا به طور همزمان معاملهی بین بانکها در اروپا و انگلیس از هم گسست. مری لینچ چهارمین این وستمنت بانک بزرگ برای این که از سرنوشت مشابهی فرار کند٬ اعلام کرد که خود را به مبلغ 5 میلیارد دلار به بانک امریکا میفروشد، اقدامی که ظاهرا به وسیله ماموران دولت امریکا انجام گرفت. یک هفته بعد در اینوستمنت بانک مستقل و هنوز موجود یعنی گولدمن ساکس و مورگان استانلی اعلام کردند که به بانکهای بازرگانی عادی تبدیل میشوند. بدین وسیله آنها خود را تحت نظارت بانک مرکزی قرار دادند. بدین متعهد میشدند سرمایه موجودی بیشتری در اختیار داشته باشند.. به علاوه آنها این امکان را به دست میآوردند که از بانک مرکزی وام بگیرند. آنها بدین وسیله امیدوار بودند که به سرنوشت براسترنز٬ لمنبرادرز و لینچ دچار نشوند. بدین ترتیب دورهای که اینوستمنت بانکهای بزرگ بازیگر صحنهی وال استریت بودند٬ به پایان رسید.\n11- بعداز سقوط لمن برادرز در اروپا بانکهای متعددی ورشکسته شدند؛ از جمله براد فورد و بینگلی یک بانک رهنی انگلیسی، فورتیس یک بانک بلژیکی-هلندی، هیپوریل استت یک بانک رهنی بزرگ آلمانی و تقریبا کل نظام بانکی ایسلند.\n12- بعد از یک گزارش به تاریخ 25/9/٬2008 چین که 328 میلیارد دلار در فانی ما و فریدی مک سرمایه گذاری کرده بود٬ از حضور پرزیدنت بوش در مراسم گشایش المپیک استفاده کرد تا برای نجات این موسسات تدبیری بیندیشد وگرنه چین ذخایر ارزی خود را به یورو تبدیل میکند.\n13- برای خرید این سوآپ لازم نیست که این اوراق تضمین شده را تحت مالکیت در آورد. سوآپها عمدتا به عنوان وسایل احتکاری مورد استفاده قرار میگیرد.\n14- وزیر دارایی علاوه بر این یک ممنوعیت 6 ماهه برای فروشهای لفظی اعلام کرد. از طریق این فروشهای لفظی (از این طریق سهام معینی را قرض میگیرند برای این که آنها را به فروش رسانند. در صورت پایین آمدن بهاى سهام آنها بازخرید و پس داده میشوند) قیمت سهام براسترنز و لمن برادرز پایین افتاده بود و این خطر وجود داشت که بانکهای دیگر نیز به سرنوشت مشابهی دچار شوند. به علاوه یک برنامه 50 میلیارد دلاری برای سرمایهگذاری در صندوق بازار پول اعلام شد که برخلاف دارایی بانکها تضمین شده نیستند.\n -(شرکتهایی که با سرمایهگذاری خصوصی و اعتبارات بالا به خرید شرکتهای دیگر اقدام میکنند).


طراحی سایت حرفه ای و واکنش گرا با شرکت نماد ارتباط سبز\nطراحی سایت حرفه ای نماد ارتباط سبز چیست ؟\nنماد ارتباط سبز یک راه مقرون به صرفه و آسان را برای ساخت وب سایتی در خور توجه به کاربران ارائه می نماید. با نماد ارتباط سبزافراد می توانند تجارت خود را راه اندازی کنند، با صاحبان دیگر مشاغل و مشتریان در ارتباط باشند، موفقیت هایشان را در معرض دید عموم قرار دهند و توانایی های خود را در امور شخصی و حرفه ای اعلام دارند.\nویژگی های نماد ارتباط سبزاین آزادی عمل را به هر کاربر می دهد تا یک سایت، وبلاگ یا فروشگاه اینترنتی که قابلیت کار در محیط کامپیوترهای رومیزی، تبلت و موبایل را دارند، راه اندازی کنند. با تنوع بسته های پیشنهادی و بسته های رایگان سایت ساز، نماد ارتباط سبزهر آنچه شما برای طراحی، پیاده سازی و گسترش وب سایت خود به آن نیاز دارید را دارا می باشد.\nویژگی های طراحی سایت حرفه ای شرکت نماد ارتباط سبز\nطراحی وب سایت شما باید به گونه ای باشد که بر روی نسخه های رومیزی (دسکتاپ)، تبلت ها و گوشی های هوشمند موبایل به خوبی عمل کند. طراحی وب سایت ما به گونه ای است که نه تنها بر روی هر نوع سخت افزاری عمل می کند، بلکه عالی و بی نقص به نظر می رسد. طراحی وب سایت واکنش گرا به گونه ای است که وبسایت در دستگاه های متعدد، نمایش خوبی داشته باشد، وب سایت هایی را برای آینده طراحی وبسایت مدرن فراهم می کند. تیم ما با طراحی وب سایت واکنش گرا، موجب هدایت حجم ترافیک قابل توجهی به سمت وب سایت شما می شود. ما این اطمینان را می دهیم که طراحی وب سایت واکنش گرای ما، به گونه ای است که در همه دستگاه ها زیبا و مناسب به نظر می رسد. طراحی وب سایت واکنش گرای ما کسب وکارتان را برای آینده وب از طریق موبایل آماده می کند.\nمشاوره و استراتژی طراحی سایت\nمشاوره و استراتژی طراحی سایت شرکت نماد ارتباط سبز\nهویت برند (نام تجاری) در طراحی وب سایت\nما در زمینه کسب وکارتان، خواه نوپا باشید، و خواه سابقه ای طولانی داشته باشید، مطابق نیازتان استراتژی هایی را سفارشی سازی و به روز می کنیم تا در زمینه تولید برند حرف تازه ای برای گفتن داشته باشید. ما کاری می کنیم که از طریق نمایش گیرای نام تجاری خود به مخاطبین در فضای اینترنت، نسبت به رقبای خود متمایز شوید، برای برند خود نام و شعار مناسب برگزینید و بازاریابی کنید، و در نهایت، از لوگوی برند خود به عنوان اهرمی برای به دست آوردن مشتریان جدید و جذب مخاطبین به وبسایت تان استفاده کنید.\nما به کمپین های تبلیغاتی شما برای مطرح نمودن وب سایت تان جهت گیری خلاقانه می دهیم و به طور منسجم به تلاش های آنلاین و آفلاین شما هماهنگی می بخشیم. از جمله خدمات ما در این زمینه، می توان به جذب مخاطبین بر روی وبسایت شما با تبلیغات نوآورانه، ایجاد کمپینی حول محور نام تجاری و بازاریابی اشاره نمود.\nطراحی لوگو و برند (نشان تجاری) در طراحی سایت\nلوگو و نام تجاری ای که ساخته شده و به بهره برداری می رسد، می تواند به پیروزی و یا حتی شکست یک کسب وکار بینجامد. اطمینان کسب کنید که آیا لوگوی شما زمینه ساز پیروزی شماست یا خیر. ما با طراحی لوگوی خلاقانه و خدماتی که در جهت ایجاد برند به مشتریان ارائه می دهیم آن ها را از سایر رقبا متمایز می کنیم. فرآیندی که در طراحی لوگو طی می کنیم تضمین می کند لوگوی شرکت شما مشتریان بالقوه را تحت تاثیر قرار خواهد داد و موجب افزایش آمار بازدید شما خواهد شد. در این قسمت، با فرآیند طراحی لوگوی به کار برده شده توسط شرکت نماد ارتباط سبز و مزایای طراحی لوگو برای وب سایت و کسب و کار خود آشنا می شوید.\nایده های بی نظیر شرکت نماد ارتباط سبز برای طراحی وبسایت خلاقانه\nقالبهای وب سایت متنوع برای سلیقه های متفاوت\nدهها قالب حرفه ای مطابق با نیاز انواع مشاغل و سلیقه کاربران با قابلیت انتخاب قالب حتی بعد از ثبت نام. بطور مثال می توانید قالبهایی برای تجارت های بزرگ و کوچک، وبلاگ ورزشی، علمی و تحقیقاتی، شخصی و ... انتخاب کنید. همچنین می توانید قالب ساخته شده خود را ذخیره و بعدا استفاده کنید.\nمیتوانید بازدید سایت خود را در دوره های زمانی مختلف مشاهده نمایید. آمار بازدید روزانه، بازدید های جدید و ... سایت خود را با این ابزار مشاهده نمایید. برای مشاهده آمارها کافیست بازه های زمانی را با چند کلیک ساده تعیین کنید.\nاستفاده از دامین موجود\nآیا یک دامنه شخصی دارید؟ با صرف هزینه ای اندک به پکیج حرفه ای نماد ارتباط سبز ، ارتقاء یابید و وب سایت ساخته شده بدست خود را بر روی دامنه شخصی خود بارگذاری نمائید.\nامکان درگ کردن\nبا ابزار قدرتمند درگ اند دراپ به راحتی صفحات خود را ویرایش کنید و تصاویر، متون، انواع فرم و امکانات دیگر را به سادگی در صفحات خود حذف یا اضافه کنید.\nشرکت طراحی سایت و نمونه فعالیت ها\nچرا بسته های سایت ساز نماد ارتباط سبز ؟\nمتخصصان برنامه نویسی در نماد ارتباط سبز تمام آنچه نیاز است تا شما با آسودگی خاطر مطالب خود را در اینترنت نشر دهید، در CMS اختصاصی نماد ارتباط سبز فراهم نموده اند.\nدر بسته های حرفه ای تمام نیاز های شما برای مدیریت یک سایت پاسخ داده خواهند شد. در کنار امکانات نسخه ی رایگان شما به قابلیت های بسیاری همچون سیستم ایمیل ، میزبانی اختصاصی ، فضای ذخیره سازی ، مدیریت دامنه ها و... دسترسی خواهید داشت.\nبسیاری از افراد و کسب و کار های کوچک نیاز به طراحی اختصاصی وب سایت ندارند. اگر شما هم جزو این گروه هستید و تمایل دارید با حداقل هزینه و بدون دردسر یک سایت اینترنتی راه اندازی کنید ، خدمات حرفه ای نماد ارتباط سبز بهترین گزینه برای شما هستند.\nنماد ارتباط سبز با ساده سازی محیط کاربری و حذف گزینه های غیر ضروری باعث بالاتر رفتن سرعت کاربران و رضایت بیشتر آنها می شود.\nبا توجه به بسته ی خریداری شده ، نماد ارتباط سبز فضای ذخیره سازی فایل آنلاین با پهنای باند اختصصای در اختیار شما می گذارد.


خانه مقالات شرایط پرداخت و استرداد وجه\nپرداخت وجه در سایت مرکز توسعه آموزش مجازی پارس به صورت پرداخت اینترنتی صورت می گیرید. کاربران بعد از ثبت سفارش، هزینه آن را به صورت آنلاین از طریق درگاه اینترنتی پرداخت کرده و پرداخت موفق هزینه به معنی ثبت قطعی سفارش است و بلافاصله پس از پرداخت هزینه سفارش، پیامک ثبت موفق سفارش برای کاربر ارسال می‌شود. کاربر بلافاصله پس از دریافت پیامک ثبت سفارش می تواند به دوره مورد نظر دسترسی پیدا کند.\nنحوه استرداد وجه :\nدر صورتی که به هر دلیلی، وب‌سایت مرکز توسعه آموزش مجازی پارس قادر به ارائه خدمات ذکر شده در صفحه محصولات و خدمات خود نباشد، موظف است مبلغ دریافت شده از کاربر را به طور کامل به وی بازگرداند.\nاما در شرایطی که کاربر تصمیم به لغو همکاری بگیرد، وب‌سایت مرکز توسعه آموزش مجازی پارس فقط در صورتی که فعالیت آغاز نشده باشد، موظف به بازگشت وجه است و در صورتی که کار آغاز شده باشد، تصمیم‌گیری در زمینه بازگشت وجه، کاملاً به عهده این وب‌سایت است و هیچ‌گونه تعهدی در این زمینه وجود ندارد.\nبرچسب ها : انتشار دهنده: