ژوئن | 2018 | نوشته‌ها\nمنحنی گتسبی بزرگ: پویایی بین‌نسلی و نابرابری درآمدی\nفرستاده‌شده در 19 ژوئن 2018 بدست محمد\nمنحنی گتسبی بزرگ\nنخستین بار آلن کروگر اقتصاددان مطرح آمریکایی در یک ارایه در 2012 نام «منحنی گتسبی بزرگ» را برای نمودار زیر به کار برد. این نمودار رابطه میان پویایی [اقتصادی] بین‌نسلی (intergenerational mobility) و نابرابری درآمدی محاسبه شده به کمک ضریب جینی را برای کشورهای عضو OECD نمایش می‌دهد. مطابق این نمودار، وجود نابرابری درآمدی در یک کشور با کاهش پویایی اقتصادی بین نسل‌ها همراه است. به بیان دیگر کشورهایی که در آنها نابرابری درآمدی بیشتر است، معمولن آن کشورهایی هستند که در آنها بخش عمده رفاه اقتصادی (یا نبود آن) از نسلی به نسل بعد منتقل می‌شود. (نمودارها از این مقاله نوشته مایلز کوراک هستند مگر آنکه منبع دیگری ذکر کنم. این نوشته خلاصه‌ای از آن مقاله نیست هر چند بخشی از توضیحات از آنجاست)\nضریب جینی کشورها در سالهای نیمه نخست دهه 1980 محاسبه شده است و درآمد والدین در سالهای دهه 1960 با درآمد فرزندان در سالهای دهه 1990 مقایسه شده است. این هم ورژن دیگری از نمودار (از کوراک، 2012) که کشورهای بیشتری را در خود جای داده است:\nیک سوال این است که پویایی اقتصادی بین‌نسلی چطور محاسبه می‌شود؟ یکی از روش‌ها، محاسبه کشش درآمدی بین نسلی (intergenerational earning elasticity) یعنی ضریب بتا در معادله زیر است:\nدر این مدل ساده Y، میانگین درآمد بلند مدت برای یک خانواده است، اندیس t نسل موردنظر را مشخص می‌کند و i خانواده‌های مختلف را. در این محاسبه معمولن درآمد پدران با پسران مقایسه می‌شود. (به دلیل دسترسی ساده‌تر به داده‌ها) آلفا نمایانگر ترند کلی افزایش درآمد از نسلی به نسل دیگر است و اپسیلون قرار است تفاوتهایی که ارتباطی با درآمد والدین ندارند را نمایندگی کند. بتا نشان می‌دهد که به ازای هر یک درصد افزایش درآمد والدین بین خانواده‌های مختلف، درآمد نسل بعد چند درصد بیشتر می‌شود و به بیان دیگر شاخصی از چسبندگی درآمد بین نسل‌ها است. هر چه این ضریب بیشتر باشد پویایی بین‌نسلی کمتر است. باید توجه کرد که این اندازه‌گیری بین «پویایی به بالا» و «پویایی به پایین» تمایزی قائل نمی‌شود، این در حالی است که می‌توان تصور کرد برای یک کشور این دو شاخص متفاوت باشند. از طرف دیگر مشخص نیست که نبود پویایی یا بالا بودن کشش دقیقن به خاطر کدام بخش از توزیع درآمد است. برای مثال دو تصویر زیر آمریکا را با کانادا از لحاظ دهک درآمدی فرزندان خانواده‌های دهک بالای درآمدی و دهک درآمدی فرزندان خانواده‌های دهک پایین درآمدی مقایسه کرده است. بیشتر تفاوت کانادا و آمریکا نه در دهکهای میانی که در دهکهای بالایی و پایینی است. به بیان دیگر در آمریکا محتمل‌تر از کاناداست که فرزندان خانواده‌های ثروتمند یا فقیر جایگاهی مشابه پدران خود داشته باشند، در حالی که وضعیت برای خانواده‌های متوسط آنقدرها متفاوت نیست. با این وجود استفاده از ضریب بتا می‌تواند یک ملاک عددی از پویایی اقتصادی باشد. (راه دیگر و نه چندان متفاوت برای محاسبه پویایی بین‌نسلی این است که خیلی ساده ضریب همبستگی بین درآمد والدین و فرزندان را محاسبه کنیم.)\nبرخی با استناد به منحنی گتسبی بزرگ چنین ادعا می‌کنند که نابرابری درآمدی در تضاد با آرمان برابری فرصت‌ها یا شایسته‌سالاری است و این دلیل خوبی است برای اینکه با نابرابری مقابله کرد. باید توجه کرد که این ارتباط هرچند ممکن است وجود داشته باشد، نمی‌توان آن را به سادگی از این نمودار استنباط کرد. نخست اینکه ضرورتی ندارد در یک نظام شایسته‌سالار پویایی بین‌نسلی پایین باشد. اگر بپذیریم موفقیت در چنین نظامی تابعی از توانایی‌هاست، دور از واقعیت نخواهد بود اگر فرض کنیم برخی از این توانایی‌ها همچون هوش به ارث می‌رسند یا به شکلی دیگر از والدین به فرزندان منتقل می‌شوند. آنگاه طبیعی خواهد بود که شاهد حدی از چسبندگی در درآمد بین نسل‌ها باشیم. از آن طرف فرض کنیم در یک نظام اقتصادی درآمد افراد در هر نسل به طور کاملن تصادفی تعیین شود. طبیعی است که در این صورت کشش به صفر و پویایی به بالاترین حد خود می‌رسد اما هیچ کس آن نظام را مبتنی بر شایسته‌سالاری یا عدالت نخواهد دانست. به اضافه مهم است بدانیم چه بخشی از پویایی یا عدم آن ناشی از انتخاب‌های خود افراد است و چه بخشی ناشی از شرایط. خوب است پرسید چرا و چطور نابرابری می‌تواند منجر به نبود پویایی بین‌نسلی شود زیرا صرف همبستگی نشانه علیت نیست. (برای یک بحث در این مورد این مقاله را ببینید) با این وجود این نمودار نقطه خوبی برای شروع فکر کردن به علل پویایی اقتصادی و ارتباط احتمالی نابرابری با آن است.\nسرمایه انسانی (Human capital) که فرد در دوره کودکی، نوجوانی و جوانی اندوخته است، می‌تواند به شدت بر خروجی‌های اقتصادی وی در آینده اثر بگذارد و در نتیجه عاملی برای ایجاد نابرابری در درآمد افراد باشد. می‌توان مثال‌های زیادی از تاثیرگذاری سرمایه انسانی را نام برد. برای مثال کسی که در یک مدرسه خوب درس خوانده، بعدن در رشته خوبی از دانشگاه فارغ‌التحصیل شده و طبیعتن در بازار کار موفق است را با کسی که از ابتدا به اینها دسترسی نداشته یا در سطح کیفی پایین‌تری دسترسی داشته مقایسه کنیم. یا به این فکر کنیم که داشتن پدر و مادری که دچار ناهنجاری‌هایی نظیر اعتیاد به مواد مخدر هستند یا بزرگ شدن در یک خانواده تک‌سرپرست با منابع محدود چطور می‌تواند بر آینده کودکان اثر بگذارد. اضافه باید کرد که تغییرات تکنولوژیک در قرن بیستم و سالهای اخیر اهمیت آموزش و کسب سرمایه انسانی را بالا برده است. (این مقاله و کتاب) با این حساب عجیب نخواهد بود اگر بخشی (یا بخش عمده‌ای) از عدم پویایی بین‌نسلی هم ناشی از سرمایه‌گذاری ناکافی والدین در فرزندان باشد یا لااقل شاهد ارتباط و همراهی بین این دو باشیم.\nدر نمودار بالا منحنی افقی نمایانگر بازگشت سرمایه آموزش (return to human capital – return to education) است. به عبارت بهتر جایگاه کشورها در منحنی افقی نشان می‌دهد که کسب مدرک دانشگاهی چقدر در قیاس با اتمام تحصیلات پیش از دانشگاه درآمد فرد را افزایش می‌دهد. حالا اگر به رابطه کشش درآمدی بین نسلی با بازگشت سرمایه آموزش توجه کنیم، الگویی مشابه منحنی گتسبی بزرگ را می‌بینیم. هرچه بازگشت سرمایه آموزش بیشتر باشد، پویایی بین‌نسلی کمتر است. یک نکته جالب دیگر که می‌توان در نمودار زیر مشاهده کرد این است که بازگشت سرمایه آموزش و کشش درآمد بین‌نسلی در دهه‌های مختلف توام با یکدیگر حرکت می‌کنند.\nبنابراین شاید بتوان اینطور فکر کرد که تفاوت در بازگشت سرمایه آموزش می‌تواند هم منجر به ایجاد نابرابری شود و هم پویایی بین‌نسلی را کاهش دهد. از آن طرف می‌توان اندیشید اگر سرمایه‌گذاری والدین در سرمایه انسانی فرزندان تابعی از درآمد آنها باشد، نابرابری درآمدی می‌تواند باعث نابرابری در سرمایه انسانی نسل آینده شود. شاید بتوان به عوامل دیگری غیر از درآمد نظیر فرهنگ و کیفیت هدایت خانواده هم در جنس سرمایه‌گذاری که برای فرزندانشان می‌کنند یا نمی‌کنند اشاره کرد. برای مثال در این پژوهش نشان داده شده است که راهنمایی در پر کردن فرمها و دادن اطلاعات و مشاوره‌های سودمند، چطور می‌تواند شرایط متفاوتی را برای انتخاب‌های افراد و در نتیجه خروجی‌های اقتصادی آتی آنها رقم بزند.\nمقاله بسیار جالبی از راج چِتی و همکاران با استفاده از داده‌های مالیاتی ایالات متحده به پویایی بین‌نسلی در درون آمریکا پرداخته است و شهرها و مناطق مختلف را با هم مقایسه کرده است. این پست محل مناسب برای پرداختن به آن مقاله و کارهای جالب دیگر آن گروه پژوهشگران نیست، اما برای نشان دادن اهمیت سرمایه انسانی و نقش مهم والدین خوب است به این نمودار که اینجا به کمک داده‌های آن مقاله تهیه شده است توجه کنیم. در این نمودار محور افقی نمایانگر درصد خانوارهایی است که در آن‌ها یک مادر تنها سرپرست خانوار است. مشخص است که هرچه درصد خانوار‌های تک‌سرپرست از این جنس در یک منطقه بیشتر می‌شود، پویایی بین‌نسلی کاهش می‌یابد.\nفرستاده‌شده در نابرابری، اقتصاد\t/ بیان دیدگاه\nنابرابری و بازتوزیع: در دفاع از یک درصد پردرآمد\nنوشته‌ای که در ادامه می‌آید ترجمه یکی از مقالات چند سال پیش گریگوری منکیو استاد اقتصاد دانشگاه هاروارد است. فکر می‌کنم مقاله نگاهی جالب و شایسته توجه به مساله نابرابری و بازتوزیع دارد و به همین خاطر نتوانستم از خیر ترجمه‌اش تنها با نقل بخشهایی از متن بگذرم. خوشحال می‌شوم بخوانید و به دیگرانی که درباره برابری از دیدگاه اقتصاد، فلسفه اخلاق و غیره می‌اندیشند هم بدهید بخوانند. فراموش نکنیم که مقاله درباره یک درصد پردرآمد در ایالات متحده است، بنابراین شاید لازم باشد در جاهایی بومی‌سازی هم بکنید. این متن را خیلی سریع و در اوقات بیکاری ترجمه کردم. اگر از ترجمه نه چندان دقیق و غیرروان من خسته شدید، اصل انگلیسی مقاله روان و خوش‌خوان است.\nMankiw, N. Gregory. «Defending the one percent.» Journal of Economic Perspectives 27.3 (2013): 21-34.\nدر دفاع از یک درصد پردرآمد (+ +)\nگریگوری منکیو (+ +)\nجامعه‌ای با برابری کامل اقتصادی را در نظر بگیرید. ممکن است به شکل کاملن تصادفی عرضه و تقاضای انواع نیروی کار به شکل‌گیری تعادلی انجامیده باشد که در آن هر یک از افراد دقیقن درآمدی یکسان داشته باشند. در نتیجه هیچ نگرانی از فاصله میان فقیر و غنی وجود ندارد و هیچ‌کس هم به دنبال بازتوزیع درآمد نیست. از آنجا که درآمد افراد دقیقن برابر ارزش تولید حاشیه‌ای (Marginal Product) آنهاست، همه انگیزه دارند که به اندازه بهینه زحمت بکشند. جامعه همچنان نیازمند دولت است تا کالاهای عمومی نظیر امنیت ملی را فراهم کند ولی این مخارج با مالیات یکجای ثابت (Lump-sum tax) تامین مالی می‌شوند. هیچ نیازی به مالیاتهایی نظیر مالیات بر درآمد که انگیزه‌ها را معوّج می‌کنند وجود ندارد، زیرا این مالیاتها به ضرر همه هستند. جامعه نه تنها در برابری کامل بلکه در کارایی کامل است.\nاما یک روز، یک کارآفرین پیدا می‌شود و آرامش این آرمان‌شهر عادلانه را با ایده‌ای برای یک محصول تازه به هم می‌ریزد. کارآفرین می‌تواند استیو جابزی باشد که آیپاد را طراحی کرده، جی کی رولینگی باشد که کتابهای هری پاتر را نوشته یا استیون اسپیلبرگی باشد که یک فیلم فوق‌العاده را کارگردانی کرده است. وقتی محصول کارآفرین عرضه می‌شود همه افراد جامعه دوست دارند آن را بخرند. فرض کنیم هر کدام 100 دلار برای خریدنش بپردازند. این نقل و انتقال با اختیار انجام شده است، بنابراین هم فروشنده و هم خریدار الان راضی‌ترند. اما از آنجا که تعداد زیادی خریدار و تنها یک فروشنده وجود دارد، حالا توزیع بهره‌مندی اقتصادی نابرابر است؛ محصول جدید، کارآفرین را بسیار ثروتمندتر از بقیه کرده است.\nحالا جامعه با سوالاتی تازه مواجه است. این تنش ناشی از کارآفرینی چطور باید سیاست‌گذاری عمومی را تغییر دهد؟ آیا چون همه سابقن راضی بودند و کارآفرین صرفن وضع همه را بهتر کرده است، سیاستگذاری باید همچون گذشته باقی بماند؟ آیا سیاستگذاران دولتی باید این نابرابری را محکوم کنند و از قدرتشان برای مالیات گرفتن و توزیع عادلانه‌تر منافع تازه ایجاد شده استفاده کنند؟\nبه نظر من، این آزمون ذهنی به شکلی اغراق شده، وضعیتی را که در ایالات متحده در دهه‌های پیشین ایجاد شده است نمایش می‌دهد. از دهه 1970، درآمد میانگین افزایش پیدا کرده است، اما این رشد به شکل یکسانی بین همه توزیع نشده است. درآمد افرادی که در یک سوی طیف درآمدی هستند، به خصوص یک درصد پردرآمدتر، بیش از سایرین رشد کرده است. این افراد پردرآمد منفعت اقتصادی زیادی برای همه تولید کرده‌اند، اما بخش زیادی از این منفعت را خودشان به جیب زده‌اند. سوال سیاستگذاری عمومی این است که آیا واکنشی لازم است و اگر بله چه سیاستی؟\nچند عدد می‌توانند به خوبی نشان دهند که این تغییرات چالش بزرگی برای جامعه هستند. بهترین اطلاعاتی که در مورد بخش پردرآمد توزیع درآمدی داریم حاصل جداول مالیاتی مقاله سال 2003 پیکتی و سائز (و نسخه به روز شده‌اش) است. گرچه باید توجه کرد که خود این اعداد هم خالی از مناقشه نیستند؛ مالیاتها تغییر می‌کنند و در نتیجه انگیزه‌ها برای دریافت و گزارش درآمد را تغییر می‌دهند. بر اساس اعداد به روز شده این مقاله، سهم درآمدی یک درصد پردرآمد بدون در نظر گرفتن افزایش ثروت ناشی از افزایش قیمت دارایی‌ها، از 7.7 درصد کل درآمد در سال 1973 به 17.4 درصد در سال 2010 رسیده است. عجیب‌تر اینکه سهم درآمد 0.01 درصد پردرآمد (افرادی که سالانه لااقل بیش از 5.9 میلیون دلار درآمد دارند) از 0.5 درصد درآمد کل در سال 1973 به 3.3 درصد در سال 2010 رسیده است. بی‌توجهی به این اعداد غیرممکن است. جنبش اشغال وال استریت از این مشاهدات انگیزه می‌گیرد و برخی سیاستگذاران که مواضع چپ دارند به خاطر همین اعداد خواهان مالیات‌های تصاعدی‌تر بر درآمد شده‌اند.\nهمین ابتدا باید اشاره کرد که برای پاسخ دادن به مشکل افزایش نابرابری، صرفن دانش اقتصاد کافی نیست و توجه به فلسفه سیاسی نیز ضرورت دارد. ما اقتصاددان‌ها باید حد و مرز دانش خودمان را، نه تنها در شناخت علل نابرابری بلکه در تجویز سیاست در مواجهه با نابرابری بدانیم. اقتصاددانانی که در مورد پاسخ‌های سیاستی به نابرابری بحث می‌کنند، غالبن نقش فیلسوف سیاسی آماتور را بازی می‌کنند (و من هم در این مقاله مستثنا نیستم) که با توجه به موضوع اجتناب‌ناپذیر است. اما خوب است که از یاد نبریم هنگامی که به عنوان اقتصاددان در این مورد می‌نویسیم، در حال سفر به خارج مرزهای تخصص حرفه‌ای خودمان هستیم.\nآیا نابرابری ناکارا است؟\nاقتصاددانانی که از نابرابری متنفرند غالبن تمایل دارند که مساله را نه صرفن درباره نابرابری اقتصادی، که همچنین درباره ناکارایی اقتصادی بدانند. بحث درباره نابرابری ضرورتن شامل بحث درباره ارزشهای سیاسی و اجتماعی خواهد بود، اما اگر نابرابری منجر به ناکارایی شود، زودتر می‌توان درباره قضاوت‌های تجویزی به توافق رسید. معیار پارتو روشن‌ترین نمونه است: اگر بتوانیم شرایط را برای تعدادی از افراد بهتر کنیم بدون آنکه وضع هیچ‌کسی را بدتر کرده باشیم، چه کسی ممکن است اعتراض داشته باشد؟ با این وجود برای سوال فعلی این معیار کمک چندانی نمی‌کند. تا جایی که می‌دانم هیچ کس تاکنون سیاست دخالتی معتبری برای مقابله با افزایش نابرابری، که به نفع همه از جمله پردرآمدها باشد ارایه نکرده است.\nیک ادعای متداول دیگر این است که نابرابری ناکارا است زیرا اندازه کیک اقتصاد را کاهش می‌دهد. به عبارت دیگر ناکارایی در اینجا از پشت عینک کالدور-هیکس بررسی می‌شود. اگر یک درصد پردرآمد، با کسب 1 دلار درآمد بیشتر به طریقی درآمد طبقه متوسط و فقیر را 2 دلار کاهش دهد، آنگاه بسیاری افراد متقاعد می‌شوند که نابرابری مشکل مهمی است که باید برایش فکری کرد. برای مثال فرض کنیم که بخش عمده از سهم فزاینده یک درصد پردرآمد، ناشی از موفقیت آن‌ها در رانت‌جویی باشد. فرض کنید که دولت با اعطای انحصار در فروش برخی کالاها، وضع قوانین ناعادلانه، محدود کردن تجارت و… به نفع متحدان سیاسی‌اش عمل کند. چنین سیاستی احتمالن هم‌زمان به نابرابری و ناکارایی خواهد انجامید. اقتصاددانها با تمامی تفاوتهایشان چنین شکلی از نابرابری را محکوم می‌کنند، لااقل من چنین خواهم کرد.\nکتاب جوزف استیگلیتز در سال 2012، بهای نابرابری، برای آنکه خواننده را قانع کند که رانت‌جویی نیروی رانشی پشت افزایش درآمد ثروتمندان است، صفحات زیادی را صرف می‌کند. این مقاله جای خوبی برای بررسی این کتاب نیست ولی می‌توانم چنین گزارش کنم که من قانع نشدم. روایت استیگلیتز بیشتر متکی بر اندرز و داستان است تا شواهد سیستماتیک. هیچ شاهدی وجود ندارد که رانت‌جویی امروز بیش از رانت‌جویی در دهه 1970، یعنی زمانی که سهم یک درصد پردرآمد بسیار پایین‌تر از امروز بود، است.\nمن با نظریه کلادیا گولدین و لارنس کاتز در کتابشان در 2008، رقابت میان تحصیلات و تکنولوژی موافق‌ترم. گولدین و کاتز در کتابشان چنین ادعا می‌کنند که تغییرات تکنولوژیک مهارت-محور، به شکل پیوسته تقاضا برای نیروی کار با مهارت را افزایش داده‌اند. این روند باعث افزایش تفاوت میان دستمزد کارگران با مهارت و بدون مهارت می‌شود و به این ترتیب نابرابری را افزایش می‌دهد. جامعه می‌تواند این افزایش تقاضا را با افزایش عرضه برای نیروی کار با مهارت، با سرعتی حتی بالاتر جبران کند؛ همانطور که در دهه 1950 و 1960 چنین کرد. در چنین شرایطی تفاوت درآمد نه تنها زیاد نمی‌شود، بلکه ممکن است کاهش یابد. اما هنگاهی که سرعت رشد تحصیلات کاهش پیدا کند، همانگونه که در دهه 1970 چنین شد، تقاضای فزاینده برای نیروی کارِ با مهارت به طور طبیعی منجر به افزایش نابرابری خواهد شد. بر این اساس داستان نابرابری بیش از آنکه به سیاست و رانت‌جویی مربوط باشد، داستانی درباره عرضه و تقاضا است.\nکار گولدین و کاتز بر تغییرات کلی در نابرابری متمرکز است و نه به طور خاص درآمد یک درصد پردرآمد. با این وجود طبیعی است که گمان کنیم در آن مورد هم نیروهای مشابهی درکارند. سهم درآمدی یک درصد پردرآمد از الگویی U-شکل پیروی می‌کند: از سالهای دهه 1950 تا 1970 کاهش می‌یابد و از دهه 1970 تا اکنون افزایش. تفاوت دستمزد کارگران پرمهارت و کم مهارت هم در مطالعه گولدین و کاتز از الگوی مشابهی پیروی می‌کند. اگر گولدین و کاتز درست گفته باشند که تغییرات وسیع در نابرابری ناشی از تعامل میان تکنولوژی و تحصیلات به جای رانت‌جویی از طریق فرایند سیاسی هستند، به نظر تصادفی نامحتمل باید در کار باشد که تغییرات در سطوح بالای درآمدی عاملی به کلی متفاوت داشته باشند. در مقابل به نظر می‌رسد که تغییرات تکنولوژیک به تعداد اندکی از افراد با تحصیلات بالا و به شدت باهوش این امکان را دادند که از درآمدهای بالایی که در نسل‌های قبل ممکن نبود بهره‌مند شوند. اریک برینجولفسون و اندرو مک‌آفی در کتابشان مسابقه با ماشین، (2011) از چنین دیدگاهی پیروی می‌کنند:\n«با کمک تکنولوژی دیجیتال کارآفرینان، مدیران اجرایی، ستاره‌های صنعت تفریحات و مدیران مالی توانسته‌اند استعدادشان را به شکل چند برابر در بازارهای جهانی مورد استفاده قرار دهند و به پاداشی دست یابند که در سال‌های قبل‌تر غیرممکن می‌نمود (ص44)»\nبا این وجود، تا هر اندازه که استیگلیتز در مورد اهمیت رانت‌جویی ناکارا در ایجاد نابرابری به حق باشد، راهکار درست در حمله به ریشه مشکل است. اینکه موقعیت را «نابرابری فزاینده» توصیف کنیم، در بهترین حالت ناکامل و در بدترین حالت گمراه‌کننده است زیرا نابرابری در این شرایط ناشی از مشکلی عمیق‌تر است. نظام مالیات تصاعدی و بازتوزیع‌ها، ممکن است که خروجی را برابرتر کنند اما برای حل مشکل ناکارایی هیچ کاری نمی‌کنند. برای مثال اگر شرکت‌های داخلی با وضع سهمیه بر روی واردات محصولات از خارج، مشغول پر کردن جیب خودشان هستند (این مشکل در مورد بسیاری از کسب‌وکارهای کشاورزی ایالات متحده صادق است)، راه حل نه در تغییر قانون مالیاتی که در تغییر سیاست تجاری است. من تردید دارم که فعالیت‌های رانت‌جویانه علت توضیح‌دهنده نابرابری درآمدی در دهه‌های اخیر باشند، اما اگر چنین است از هر تلاشی برای کاهش رانت‌جویی استقبال می‌کنم.\nیک مورد مهم و به طور خاص دشوار، مورد صنعت مالی است که در آن بسته‌های حقوق و مزایای سنگین زیاد پیدا می‌شود. از یک طرف شکی نیست که این بخش از اقتصاد نقشی حیاتی ایفا می‌کند. کسانی که در بانک‌های تجاری و بانک‌های سرمایه‌گذاری، صندوق‌های سرمایه‌گذاری و سایر شرکت‌های مالی کار می‌کنند وظیفه سنگین تخصیص سرمایه و ریسک در کنار فراهم آوردن نقدشوندگی را برعهده دارند. آنها به شکلی غیر متمرکز و رقابتی تصمیم می‌گیرند که کدام شرکت‌ها یا صنایع باید کوچک شوند و کدام یک باید رشد کنند. این کاملن معقول به نظر می‌رسد که یک جامعه تعدادی از باهوش‌ترین و در نتیجه پردرآمدترین افراد خود را به این وظیفه اختصاص دهد. از سوی دیگر، بخشی از آنچه در صنعت مالی می‌گذرد، طعم رانت‌جویی دارد: هنگامی که یک معامله‌گر سریع راهی می‌یابد که کمتر از کسری از ثانیه سریعتر از معامله‌گر دیگر به اخبار تازه واکنش نشان دهد، پاداش بسیار بالای حاصل شده ممکن است کاملن بیش از ارزش اجتماعی تولید شده باشد. طراحی کردن نظام قانونی و رگولاتوری که بتواند اطمینان دهد صرفن فعالیت‌های مالی از جنس و مقدار درست صورت گیرد کاری دشوار است. در حالی که راهکار پیشنهادی ممکن است سطح برابری و درآمد یک درصد پردرآمد را تحت تاثیر قرار دهد، مساله در مورد کارایی هم هست. اقتصادی که درست کار می‌کند باید بتواند استعدادها را درست تخصیص دهد. بدترین چیزی که می‌تواند رخ دهد آن است که استیو جابز بعدی از خیر رفتن به «دره سیلیکون» بگذرد و به عنوان یک معامله‌گر سریع در «وال‌استریت» مشغول کار شود. به بیان دیگر، مساله این نیست که نگران ثروتمند شدن استیو جابز بعدی باشیم، مساله این است که اطمینان حاصل کنیم او با انجام دادن کاری مفید برای اجتماع به ثروت دست پیدا کرده است.\nبرابری فرصت‌ها به عنوان یک آرمان\nنگرانی درباره نابرابری در دسترسی به فرصت‌ها، ارتباط تنگاتنگی با مساله ناکارایی دارد. برابری در فرصت‌ها معمولن به خودی خود یک هدف اجتماعی مطلوب انگاشته می‌شود. با این وجود، اقتصاددان‌ها دریافته‌اند که شکست در فراهم کردن برابری فرصت‌ها به طور معمول منجر به ناکارایی نیز می‌شود. اگر بخشی از افراد از دنبال کردن برخی مسیرها در زندگی محروم شوند، ممکن است نتوانند به بهترین شکل به بزرگ‌تر شدن کیک اقتصاد کمک کنند. به بیان روشن‌تر، اگر فرزندان خانواده‌های فقیر به خاطر مشکلات مالی نتوانند به تحصیلات خود ادامه دهند، ناگزیر نمی‌توانند سرمایه انسانی را به مقدار بهینه به دست آورند. نتیجه سرمایه‌گذاری اندک در تحصیلات، هم نابرابر است هم ناکارا.\nاندازه‌گیری کمّی برابری فرصت‌ها دشوار است. استیگلیتز در کتابش سنجه‌ای پیشنهاد می‌کند: «اگر آمریکا واقعن سرزمین فرصت‌ها باشد، احتمال کسب موفقیت (برای مثال موفقیت در قرار گرفتن در 10 درصد پردرآمد جامعه) برای کسی که در یک خانواده فقیر یا کم‌سواد به دنیا آمده است، با کسی که در یک خانواده ثروتمند، تحصیل‌کرده و دارای ارتباطات اجتماعی خوب به دنیا آمده است، برابر خواهد بود.» به بیان دیگر بر اساس این تعریف از برابری فرصت‌ها، درآمد افراد با درآمد والدینشان همبستگی نخواهد داشت. لازم به گفتن نیست که داده‌ها به هیچ وجه چنین چیزی را نشان نمی‌دهند و بر همین اساس استیگلیتز نتیجه می‌گیرد که جامعه ما از فراهم آوردن فرصت‌های برابر بازمانده است.\nبا این وجود مساله به این راحتی حل نمی‌شود، زیرا انتقال درآمد بین نسل‌ها، عللی فراتر از صرف نابرابری فرصت‌ها دارد. به طور خاص والدین و فرزندان ژن‌های مشترک دارند، واقعیتی که حتی در دنیای فرصت‌های برابر منجر به دوام یافتن توزیع درآمد بین نسل‌ها می‌شود. یک نمونه، آی‌کیو است که بسیار مورد مطالعه قرار گرفته و تا حد بالایی به ارث می‌رسد. احتمال اینکه والدین باهوش، فرزندان باهوش داشته باشند بالاتر است و هوش بالاتر آنها به طور میانگین در درآمد بالاتر منعکس خواهد شد. البته آی‌کیو تنها یک وجه از استعداد است، اما به سادگی می‌توان اندیشید که وجوه دیگر استعداد نظیر توان کنترل بر خود، تمرکز و مهارت‌های اجتماعی نیز تا حدی ارثی باشند.\nالبته این به معنای زندگی کردن در دنیای جبر ژنتیکی نیست؛ قطعن چنین نیست. با این وجود خطا خواهد بود که جانب تفریط را گرفته و فرض کنیم خروجی‌های اقتصادی هیچ‌گونه ارتباطی با ژنتیک ندارند. مطالعه اخیری که بنجامین و همکاران (2012) در حوزه در حال گسترش اقتصاد ژن‌ها (جینوکونومیکس) انجام داده‌اند گزارش می‌دهد: «از پژوهش‌ها بر روی دوقلو‌ها چنین استنباط می‌شود که خروجی‌های اقتصادی و ترجیحات، هنگامی که اثر خطا در اندازه‌گیری را اصلاح کنیم، همچون شرایط پزشکی و ویژگیهای شخصیتی به ارث می‌رسند.» به شکل مشابهی، سیسردوت (2007) در پژوهش خود بر روی خروجی‌های کودکان به فرزندی قبول شده در طی زندگی‌شان می‌نویسد: «در حالی که کسب تحصیلات و درآمد به طور مکرر موضوع تمرکز پژوهش‌های اقتصادی بوده‌اند، آن‌ها در زمره خروجی‌هایی هستند که کمتر از همه با تغییر محیط خانواده تحت تاثیر قرار می‌گیرند.» او گزارش می‌کند که پیش‌زمینه خانوادگی اثر بیشتری بر متغیرهای اجتماعی نظیر عادات نوشیدن الکل دارد. این شواهد متذکر می‌شوند که نسبت دادن ثبات در توزیع درآمد بین نسل‌ها به صرف عدم موفقیت جامعه در فراهم کردن فرصت‌های برابر، قابل قبول نیست. او همچنین تخمین می‌زند در حالی که 33 درصد از واریانس در درآمد خانوار می‌تواند به کمک عوامل ارثی ژنتیکی توضیح داده شود، تنها 11 درصد به کمک محیط خانواده قابل توضیح است. 56 درصد باقیمانده مسایل محیطی هستند که به خانواده ارتباطی ندارند. اگر این نرخ 11 درصد به طور تقریبی درست باشد، می‌توان چنین نتیجه گرفت که از یکی از تعریف‌های برابری فرصت‌ها چندان دور نیستیم. پرورش یافتن در خانواده بهتر، کمک‌حال فرد در زندگی است اما محیط خانواده کسر کوچکی از تفاوت در خروجی‌های اقتصادی را در مقایسه با میراث ژنتیکی و شرایط محیطی توضیح می‌دهد.\nبه میزانی که جامعه ما از ایدئال برابری فرصت‌ها فاصله می‌گیرد، احتمالن بهتر است که توجه خود را به طرف چپ نمودار توزیع درآمد به جای طرف راست معطوف کنیم. فقر منجر به بدبختی‌های بیشمار اجتماعی-اقتصادی است و به سادگی می‌توان اندیشید که کودکانی که در چنین شرایطی بزرگ شده‌اند به میزان کافی سرمایه انسانی نیندوخته‌اند. در مقابل به عقیده من فرصت‌های تحصیلی و شغلی در دسترس برای کودکان یک درصد پردرآمد چندان تفاوتی با طبقه متوسط ندارد. این عقیده من ناشی از تجربه شخصی است. من در یک خانواده از طبقه متوسط بزرگ شده‌ام؛ هیچ‌یک از والدینم مدرک دانشگاهی نداشتند. در مقابل فرزندانم والدینی دارند که هم ثروتمندترند و هم تحصیل‌کرده‌تر. با این وجود به نظر نمی‌رسد که فرزندانم فرصت‌های به شکل قابل توجه بیشتری در مقایسه با من داشته باشند.\nدر نهایت مایلم نتیجه بگیرم که نگرانی درباره نابرابری درآمدی و به طور خاص رشد درآمد یک درصد پردرآمد نمی‌تواند بر اساس نگرانی در مورد ناکارایی یا نابرابری فرصت‌ها باشد. اگر قرار است رشد درآمد یک درصد پردرآمد، محل توجه سیاستگذاری عمومی باشد، این امر باید به خاطر مساله بودن نابرابری درآمدی به خودی خود باشد.\nآرتور اوکان در عنوان کتاب معروفش (برابری و کارایی: بده-بستان بزرگ، 1975) به ما می‌گوید که بده-بستان بزرگی که جامعه در معرض آن است میان برابری و کارایی است. ما می‌توانیم ازنظام مالیاتی و یارانه‌ای دولت برای انتقال درآمد از غنی به فقیر استفاده کنیم، اما چنین نظامی مانند یک «سطل سوراخ» است؛ بخشی از پول درهنگام انتقال از دست می‌رود. اوکان استدلال می‌کند که وجود نشتی نباید باعث شود، دست از بازتوزیع برداریم چون برابری برایمان مهم است. اما چون کارایی نیز برایمان اهمیت دارد، وجود این نشتی جلوی اینکه منابع اقتصادی را کاملن برابر توزیع کنیم می‌گیرد.\nچارچوبی که اقتصاددانان از آن برای بررسی این مساله استفاده می‌کنند، نخستین بار در مقاله میرلیس (1971) مطرح شده است. در مدل استاندارد میرلیس مصرف کردن (C) برای فرد مطلوبیت دارد و تلاش برای کار کردن (L) نامطلوب است. افراد تنها از لحاظ بهره‌وری‌شان (.W) با یکدیگر تفاوت دارند. در نبود بازتوزیع دولتی، مصرف هر فرد برابر درآمد یعنی (WL) خواهد بود. کسانی که بهره‌وری بالاتری دارند، مصرف بالاتر، مطلوبیت بالاتر و مطلوبیت حاشیه‌ای پایین‌تری خواهند داشت.\nدولت در اینجا به عنوان یک برنامه‌ریز اجتماعی خیراندیش معرفی می‌شود که هدفش بیشینه کردن مجموع مطلوبیت‌ها در جامعه است. (و یا ممکن است تابع مطولبیت، تابعی کلی‌تر باشد که به شکل غیرخطی با مطلوبیت تک‌تک افراد ارتباط دارد) برنامه‌ریز اجتماعی می‌خواهد منابع اقتصادی را از افرادی که بهره‌وری بالا و مطلوبیت حاشیه‌ای اندک دارند بگیرد و در عوض این منابع را در اختیار افرادی قرار دهد که بهره‌وری پایین‌تر و مطلوبیت حاشیه‌ای بالاتر دارند. در عین حال چنین بازتوزیعی دشوار است، زیرا دولت امکان مشاهده بهره‌وری (.W) را ندارد و صرفن درآمد یعنی (WL) را مشاهده می‌کند که حاصل‌ضرب بهره‌وری (دستمزد) در مقدار تلاش (ساعات کار) است. اگر دولت بیش از اندازه بازتوزیع کند، افراد با بهره‌وری بالا تلاش کمتری خواهند کرد، چنانکه گویی بهره‌وری پایین‌تری دارند. در نتیجه سیاستگذاران عمومی ناگزیرند از اولویت نخست خودشان یعنی جامعه کاملن برابر دست بکشند و به دنبال گزینه جایگزینی بروند که با انگیزه‌های افراد قابل جمع باشد. همچون دولتی که فقط به سطل سوراخ اوکان دسترسی دارد، برنامه‌ریز اجتماعی میرلیسی دست به بازتوزیع خواهد زد اما همچنان به حدی از نابرابری اجازه وجود خواهد داد.\nاگر چنین چارچوبی پذیرفته شود، آنگاه مجادله درباره بازتوزیع به سوالاتی درباره پارامترهای مدل فروکاسته می‌شود. به طور خاص، بازتوزیع بهینه به «اندازه تغییر تلاش در مقابل تغییر انگیزه‌ها» وابسته است. اگر عرضه تلاش کاملن بدون کشش (Inelastic) باشد، این یعنی سطل سوراخی ندارد و در نتیجه برنامه‌ریز اجتماعی می‌تواند به خروجی کاملن برابر برسد. اگر کشش اندک باشد، برنامه‌ریز اجتماعی به هدف نزدیک خواهد شد. اما اگر میزان تلاش در کار کردن به شدت به انگیزه‌ها وابسته باشد، آنگاه سطل ما بیشتر شبیه یک الک است و برنامه‌ریز اجتماعی باید بسیار اندک بازتوزیع کند یا به طور کل از بازتوزیع دست بکشد. بنابراین بخش عمده مجادله میان اقتصاددان‌ها درباره میزان بهینه بازتوزیع حول محور کشش عرضه نیروی کار (elasticity of labor supply) است.\nحتی اگر کسی به پذیرش فرض فایده‌گرایانه این مدل متمایل باشد، دلایل خوبی در دست است که باعث می‌شود به خروجی‌های عددی آن مشکوک باشیم. به طور معمول هنگامی که پژوهشگران از مدل میرلیس استفاده می‌کنند، همچون خود او فرض می‌کنند که تک‌تک افراد ترجیحات مشابهی دارند. چنین فرض می‌شود که تنها تفاوت افراد در میزان بهره‌وری آنهاست. تا زمانی که هدف وضوح نظری است چنین فرضی هر چند غیرواقعی، مشکلی ندارد. در عالم واقع درآمد افراد متفاوت است چون افراد ذائقه‌های متفاوتی در مورد مصرف، فراغت و ویژگی‌های شغلی دارند. پذیرش تفاوت در ترجیحات، استدلال به نفع بازتوزیع را تضعیف می‌کند. (لاکوود و وینزیرل، 2012) برای مثال بسیاری از اساتید اقتصاد می‌توانستند مشاغل پردرآمدتری به عنوان اقتصاددان کسب و کارها، مهندس نرم‌افزار یا وکلای شرکت‌ها تعقیب کنند. اینکه آنها ترجیح داده‌اند بخشی از دستمزدشان را به شکل آزادی فردی و فکری بیشتر و نه پول نقد دریافت کنند یک انتخاب شخصی مرتبط با سبک زندگی و نه منعکس‌کننده بهره‌وری ذاتی است. آنها که چنین نکرده‌اند شاید دلیلشان این بوده که درآمد بیشتر را ترجیح می‌داده‌اند. برنامه‌ریز اجتماعی فایده‌گرا احتمالن باید به دنبال درآمد بیشتر برای دسته دوم باشد، حتی بدون توجه به هرگونه اثر انگیزشی.\nایراد دیگر چارچوب میرلیس در شکلی که معمولن به کار برده می‌شود آن است که در آن رویکری ساده‌اندیشانه به بار مالیاتی وجود دارد. هر دانشجوی خوب اقتصاد می‌داند که هنگامی که یک کالا یا خدمت مشمول مالیات می‌شود، خریدار و فروشنده هر دو سهمی از بار مالیاتی را بر عهده دارند. با این وجود در چارچوب میرلیس، هنگامی که مالیات بر درآمد حاصل از کار فرد اعمال می‌شود، تنها فروشنده خدمت، هزینه مالیاتی را پرداخت می‌کند. مفروضاتی کلی‌تر احتمالن این امکان را خواهند داد که بار مالیات خریداران خدمت را نیز در بربگیرد (و شاید همچنین فروشندگان کالاهای مکمل را). در چنین شرایط نزدیک به واقع‌تری، سیاست مالیاتی ابزاری کمتر هدف‌مند به منظور بازتوزیع رفاه اقتصادی خواهد بود.\nسوال دشوارتر و احتمالن عمیق‌تر این است که آیا درست است سیاست دولت در مورد مالیات‌گیری را از منظر یک برنامه‌ریز اجتماعی خیراندیش با ترجیحات فایده‌گرایانه بنگریم؟ به عبارت بهتر آیا اوکان و میرلیس به اقتصاددان‌ها نقطه شروع درستی برای فکر کردن درباره این مساله ارایه کرده‌اند؟ معتقدم دلایل خوبی وجود دارد که به این مدل از همان ابتدا مشکوک بود.\nموردی دشوار برای فایده‌گرایی\nبرای اقتصاددان‌ها، رویکرد فایده‌گرا به توزیع درآمد به طور طبیعی مطرح می‌شود. هرچه نباشد، فایده‌گرایان و اقتصاددان‌ها از سنت فکری مشترکی بهره‌مندند: نخستین فایده‌گرایان همچون جان استوارت میل، از نخستین اقتصاددانان هم بوده‌اند. همچنین به نظر می‌رسد فایده‌گرایی مدل فکری اقتصاددان برای تصمیم‌گیری اشخاص را به سطحی اجتماعی تسری می‌دهد. بی‌تردید هنگامی که فلسفه سیاسی فایده‌گرا را برگزینیم، اداره جامعه تبدیل به سوالی درباره بهینه‌سازی تحت قیود خواهد بود. با وجود جذابیت طبیعی (لااقل برای اقتصاددان‌ها)، رویکرد فایده‌گرا خالی از ایراد نیست.\nیک مشکل کلاسیک قابلیت مقایسه ترجیحات میان افراد است. ما می‌توانیم تابع مطلوبیت یک فرد را با مشاهده انتخاب‌هایی که آن فرد در مواجهه با قیمت‌های متفاوت و با داشتن سطوح درآمدی گوناگون می‌کند، شناسایی کنیم. اما از این نظرگاهِ ترجیحات آشکار شده، مطلوبیت به شکل ذاتی قابل اندازه‌گیری نیست و همین‌طور غیر ممکن است که مطلوبیت یک نفر را با مطلوبیت فرد دیگر مقایسه کرد. شاید پیشرفت در علوم اعصاب، روزی سنجه‌ای عینی برای «شادی» ارایه کند، اما در حال حاضر راهی علمی برای اینکه مقایسه کنیم مصرف یک دلار اضافه توسط یک نفر بیشتر یا کمتر از مصرف همان یک دلار از سوی دیگری مطلوبیت تولید می‌کند وجود ندارد.\nیک مشکل واقعی‌تر، گستردگی حوزه جغرافیایی تحلیل است. معمولن تحلیل بازتوزیع بهینه درآمد در سطح ملی انجام می‌شود. با این وجود هیچ چیز ذاتی در فایده‌گرایی که چنین محدودیتی را پیشنهاد کند وجود ندارد. بخشی از بزرگترین تفاوت‌های درآمد میان کشورها مشاهده می‌شوند. اگر سیستم مالیات- یارانه ملی، طراحی شده است که منابع اقتصادی را از پالم‌بیچ در فلوریدا به دیترویت در میشیگان منتقل کند، چرا نباید به سیستم مالیات-یارانه بین‌المللی اندیشید که منابع را از ایالات متحده و اروپای غربی به جنوب صحرا در آفریقا منتقل کند؟ بسیاری از اقتصاددانان مدافع کمک‌های خارجی به کشورهای فقیر هستند، اما تا جایی که می‌دانم کسی پیشنهاد نکرده است مالیات‌هایی به بزرگی آنچه از اشخاص ثروتمند در داخل کشورها می‌گیرند، بر درآمد کشورهای ثروتمند اعمال شود. استنکاف ما از پذیرش فایده‌گرایی در سطح بین‌المللی باید ما را در هنگام اعمال آن در سطح ملی به تامل وادارد.\nدر مقاله‌ای در سال 2010، متیو وینزیرل و من به دلیلی دیگر برای نگران بودن در مورد فایده‌گرایی اشاره کردیم: این رویکرد به استفاده گسترده‌تر از «برچسب‌ها»، بیش از آنچه اکثر افراد با آن راحتند توصیه می‌کند. همانگونه که آکرلوف (1978) اشاره کرده است، اگر برنامه‌ریز اجتماعی بتواند خصیصه‌هایی را که با بهره‌وری بالاتر همبستگی دارند مشاهده کند، آنگاه سیستم بهینه مالیاتی باید از این اطلاعات علاوه بر درآمد برای تعیین کردن میزان بدهی مالیاتی فرد استفاده کند. هرچه سیستم مالیاتی بیشتر بر این خصوصیات ثابت به جای درآمد تکیه کند، کمتر انگیزه‌ها را معوج خواهد کرد. وینزیرل و من در مقاله‌مان نشان دادیم که یکی از این خصیصه‌ها «طول قد» است. در واقع همبستگی میان قد و درآمد به حد کافی قوی هست که میزان بهینه مالیات بر قد، مقداری قابل توجه خواهد شد. به طور مشابهی، بر مبنای حساب و کتاب فایده‌گرا، سیستم مالیاتی باید مقدار مالیات را تابعی از نژاد، جنسیت و احتمالن بسیاری دیگر از خصوصیات برون‌زا بداند. البته تعداد کمی از افراد از ایده مالیات بر قد استقبال خواهند کرد، وینزیرل و من هم آن را به عنوان یک پیشنهاد سیاستگذاری جدی مطرح نکردیم. تعداد حتی کمتری از افراد با یک نظام مالیاتی مبتنی بر نژاد، موافق خواهند بود؛ هر چند آلسینا، ایچینو و کاراباربونیس (2011) با جدیت تمام نظام مالیاتی مبتنی بر جنسیت را پیشنهاد می‌کنند. با این وجود چنین پیامدهایی نباید نادیده انگاشته شوند. اگر از یک نظریه تنها پیامدهای دلخواه خود را برگزینیم و باقی را رها کنیم، همچون مستی هستیم که از تیر چراغ برق استفاده می‌کند؛ برای زمین نخوردن و نه برای روشنایی‌اش. اگر فایده‌گرایی سیاستگذاری را به سمتی ببرد که عموم مردم نمی‌پسندند، شاید مبنای مناسبی برای اندیشیدن به بازتوزیع و سیاست‌گذاری عمومی نیست.\nدر نهایت، هنگام اندیشیدن به اینکه آیا فایده‌گرایی در واقع شهودات اخلاقی ما را توضیح می‌دهد، خوب است به اولویت نخست برنامه‌ریز اجتماعی فایده‌گرا توجه کنیم. فرض کنید که برخلاف مدل میرلیس، برنامه‌ریز اجتماعی می‌توانست مستقیمن بهره‌وری را مشاهده کند. در این حالت برنامه‌ریز لازم نیست نگران انگیزه‌ها باشد، بلکه می‌تواند مالیات و یارانه‌ها را به شکل مستقیم بر اساس بهره‌وری تعیین کند. سیاست بهینه منجر به مساوی شدن مطلوبیت حاشیه‌ای مصرف میان افراد خواهد شد. اگر فرض کنیم که تابع مطلوبیت را بتوان به صورت جمع یک تابع از مصرف و تابع دیگری از فراغت (حاصل از کار نکردن) نوشت، این یعنی همه به میزان مشابه مصرف خواهند کرد. اما از آنجایی که برخی از مردم بیش از دیگران بهره‌ور هستند، برابر تقسیم کردن فراغت میان افراد بهینه نخواهد بود. در عوض برنامه‌ریز اجتماعی از افراد بهره‌ور می‌خواهد که بیشتر کار کنند. در نتیجه در تعادل اولویت نخست، افراد بهره‌ورتر اجتماع بیش از بقیه کار خواهند کرد اما به اندازه بقیه مصرف می‌کنند. به بیان دیگر در تخصیص منابعی که مطلوبیت کل اجتماع را بیشینه می‌کند، افراد با بهره‌وری پایین‌تر از مطلوبیت بالاتری نسبت به افراد با بهره‌وری بالاتر برخوردارند.\nآیا این تعادلی است که مایلیم جامعه (اگر توانست) به آن برسد؟ یک فایده‌گرای واقعی از منطق مدل پیروی خواهد کرد و می‌گوید «بله». با این وجود از نظر من بعید است این نتیجه، آن آرمانی باشد که باید مشتاقش باشیم. حتی کودکان خردسال هم احساسی فطری دارند مبنی بر اینکه باید شایستگی را تشویق کرد. (کانگیسر و وارنکن، 2012) شک دارم وجود این احساس صرفن به این دلیل باشد که کودکان بیمناک اثراتِ انگیزشیِ نبود تشویق هستند. اگر حق با من باشد، به مدلی برای اندازه‌گیری مالیات-یارانه بهینه دولت نیاز داریم که از مفروضات متداول برنامه‌ریزی اجتماعی فایده‌گرا فاصله بگیرد.\nدر سال‌های اخیر، جناح چپ سیاسی بیشتر تمرکز خود را بر درآمد فزاینده یک درصد پردرآمد معطوف کرده است. پیشنهاد اوباما برای افزایش مالیات بر ثروتمندان، جنبش اشغال وال‌استریت و سیل کتاب‌ها درباره نابرابری اقتصادی در این زمره است. گرچه با پیشنهادات سیاستی چپ‌ها هم‌عقیده نیستم، به نظرم سودمند است که استدلال‌هاییشان را به دقت بشنویم تا دریابیم مبنای دغدغه آن‌ها چه مجموعه‌ای از اصول فلسفی و ادعاهای تجربی است.\nبه عقیده من دشوار است که شعارهای چپ‌ها را با چارچوب استاندارد اقتصادی تطبیق داد. کسی که در راستای استدلال‌های اوکان و میرلیس طرفدار بازتوزیع بیشتر است می‌تواند استدلال کند: «ثروتمندان درآمد بیشتری دارند چون بیش از دیگران به جامعه کمک می‌کنند. با این وجود به خاطر نزولی بودن مطلوبیت حاشیه‌ای، ارزش قابل توجهی از چند دلار آخر مصرفشان، نصیبشان نمی‌شود. بنابراین باید بخشی از درآمدشان را بگیریم و به اعضای کمتر بهره‌ور اقتصاد جامعه بدهیم. اگرچه این سیاست باعث می‌شود بهره‌ورترین اعضای جامعه کمتر کار کنند و در نتیجه کیک اقتصاد کوچک‌تر شود، این هزینه‌ای است که باید تا حدی بپردازیم؛ تا بتوانیم مطلوبیت را برای شهروندان کم‌تر بهره‌ور افزایش دهیم.»\nبه یقین چنین بیانی از استدلال چپ‌ها، جنبش اشغال وال‌استریت را به حرکت درنمی‌آورد! پس بگذارید به استدلال‌هایی که خود چپ‌ها برای دفاع از بازتوزیع بیشتر اقامه می‌کنند که شامل سه دسته کلی هستند بپردازیم.\nنخستین استدلال این است که سیستم مالیاتی که اکنون داریم، سیستمی تنازلی (Regressive) است. معروف است که در کارزار ریاست‌جمهوری سال 2008، در یک نشست جذب منابع مالی برای هیلاری کلینتون، وارن بافِت سرمایه‌دار ملیاردر گفته‌است که ثروتمندان به اندازه کافی مالیات نمی‌پردازند. او تاکید کرد که مالیاتی که او در سال گذشته (2007) پرداخته است فقط 17.7 درصد از درآمد او بوده است در حالی که یکی از منشی‌هایش 30 درصد درآمد خود را مالیات داده است. در سال 2011 اوباما پیشنهادی با عنوان «قاعده بافت» را مطرح کرد که بر اساس آن مالیات‌دهندگان با درآمد بالای یک میلیون دلار باید 30 درصد از درآمد خود را به شکل مالیات فدرال بپردازند.\nبا این وجود دلایل خوبی در دست است که درباره صحت محاسبه بافت مشکوک باشیم. نخست اینکه اگر منشی بافت واقعن یک مالیات‌دهنده از طبقه متوسط باشد، برای آنکه میزان مالیات او به 30 درصد برسد باید مالیاتهای تامین اجتماعی را هم به مالیات بر درآمد او اضافه کنیم. (payroll tax در مقایسه با income tax) از این نکته بگذریم، با این وجود برای آنکه درآمد بافت با نرخ 17.7 درصد مشمول مالیات شود، بیشتر درآمدش باید به شکل سود سهم و افزایش قیمت سهم بوده باشد. بنابراین در محاسبه این نکته لحاظ نشده است که درآمد سرمایه در سطح شرکت‌ها یک بار مشمول مالیات شده است. یک حساب و کتاب کامل نیازمند این است که هم مالیات‌ها بر درآمد نیروی کار را لحاظ کنیم و هم مالیات بر درآمد سرمایه‌ای را.\nاداره بودجه کنگره آمریکا دقیقن چنین محاسبه‌ای را با محاسبه توزیع مالیاتهای فدرال انجام داده است. [آخرین گزارش مربوط به سال 2014 منتشره در 2018 را از اینجا دریافت کنید] در سال 2009، آخرین سالی که گزارش آن در دست است، فقیرترین پنجک درآمدی با درآمد میانگین 23500 دلار، تنها 1 درصد از درآمد خود را مالیات فدرال داده است. پنجک سوم با درآمد میانگین 64300 دلار، 11.1 درصد مالیات پرداخت کرده است و بالاترین پنجک با درآمد میانگین 223500 دلار، 23.2 درصد مالیات پرداخته است. یک درصد ثروتمند جامعه با درآمد میانگین 1219700 دلار، 28.9 درصد از درآمد کل خود را به دولت فدرال مالیات داده است. می‌توان مطمئن بود که برخی مالیات‌دهندگان تمام تلاش خود را می‌کنند که مالیات‌های پرداختی خود را کاهش دهند و این ممکن است باعث شود در برخی موارد افرادی با درآمد بالا مالیاتهایی به نسبت اندک بپردازند. با این حال داده‌های اداره بودجه روشن می‌کند که این موارد استثنا هستند. به عنوان یک قاعده کلی، قانون فعلی مالیاتی در آمریکا به شدت تصاعدی است.\nشکل دومی از استدلال چپ‌ها می‌گوید درآمد ثروتمندان کمکی که آن‌ها به جامعه می‌کنند را منعکس نمی‌کند. در مدل استاندارد بازار رقابتی کار، درآمد یک فرد برابر با بهره‌وری حاشیه‌ای اوست. با این وجود می‌توان دلایلی متعدد برای اینکه دنیای واقعی از این معیار کلاسیک فاصله بگیرد برشمرد. اگر برای مثال درآمد بالای یک فرد ناشی از رانت‌جویی سیاسی به جای تولید یک کالای ارزشمند باشد، خروجی به احتمال بالا هم ناکاراست و هم ناعادلانه. اینکه استیو جابز به خاطر فروش آیپاد و فیلم‌های پیکسار ثروتمند شود خشم عمومی را برنمی‌انگیزد؛ اما داستان یک مدیر وال‌استریت که از کمک مالی دولت برای فرار شرکتش از ورشکستگی منتفع شده است متفاوت است.\nمساله اینجاست: تا چه اندازه درآمد بالای یک درصد پردرآمد، منعکس‌کننده بهره‌وری بالا و تا چه حد نتیجه نوعی ناکارایی در بازار است؟ این سوالی است که به اقتصاد توصیفی مربوط است اما متاسفانه پاسخ دادن به آن ساده نیست. برداشت من از شواهد موجود آن است که بیشتر ثروتمندان با مشارکت اقتصادی فوق‌العاده‌شان در اجتماع ثروتمند شده‌اند، نه با بازی دادن سیستم و یا سوءاستفاده از یک مشکل در بازار و یا با فرایندی سیاسی. مثال درآمد مدیران اجرایی شرکت‌ها را در نظر بگیرید. بدون تردید مدیران اجرایی درآمدهای بسیار بالایی دارند و دریافتی آنان نسبت به میانگین کارگران در طی زمان افزایش یافته است. تفسیرگران این پدیده، گاهی می‌گویند این پرداخت‌های بالا نمایانگر ناتوانی هیات مدیره شرکت‌ها در درست انجام دادن کارشان است. بر اساس این استدلال، هیات‌های مدیره به جای نمایندگی کردن منافع سهامداران، با مدیران اجرایی راحت برخورد می‌کنند و بیش از آنچه برای سازمان می‌ارزند به آنها پرداخت می‌کنند. با این وجود این استدلال از توضیح رفتار شرکت‌های با مالکیت محصور(closely-held corporations) ناتوان است. یک شرکت سرمایه‌گذاری خصوصی که امکان کنترل مدیریت یک شرکت را در اختیار دارد با مشکل کارگر-کارفرما میان سهام‌داران و هیات مدیره مواجه نیست. با این حال این شرکت‌ها هم مبالغ هنگفتی به مدیران اجرائیشان می‌پردازند. در واقع کاپلان (2012) گزارش می‌کند که در طی سه دهه اخیر، پرداخت‌ها به مدیران در شرکت‌های با مالکیت محصور، از شرکت‌های سهامی عام رشد بیشتری داشته است. کرونکویست و فالنبراش (2013) متوجه شدند که وقتی شرکت‌های سهامی عام، به سهامی خاص تبدیل می‌شوند، دریافتی مدیران اجرایی به شکل حقوق پایه و تشویقی بیشتر می‌شود نه کمتر. بر اساس این واقعیات، طبیعی‌ترین توضیح برای دریافت بالای مدیران اجرایی این است که ارزش یک مدیر اجرایی خوب برای شرکت فوق‌العاده بالا است. (نتیجه‌ای که به شکل تصادفی با مدل درآمد مدیرانی که گبیکس و لندیر (2008) پیشنهاد کرده‌اند همسو است)\nاستدلال سومی که چپ‌ها برای دفاع از مالیات‌های سنگین برای پردرآمدها ارایه می‌کنند این است که ثروتمندان از زیرساخت حقوقی، فیزیکی و اجتماعی که دولت فراهم کرده است منتفع شده‌اند و باید در پشتیبانی آن سهم داشته باشند. به عنوان یک مثال مهم، اوباما در 2012 در یک سخنرانی چنین گفت: «اگر تو موفقی، لابد کسی طی مسیر به تو کمکی کرده است. حتمن معلم بزرگی جایی در زندگی‌ات بوده است. یا کسی بوده که این سیستم آمریکایی غیرقابل باور امروز را که به تو اجازه موفقیت داده، بنا نهاده است. یا کسی بوده که که در جاده‌ها و پل‌ها سرمایه‌گذاری کرده است. اگر تو یک کسب و کار داری، تو آن را نساخته‌ای! کس دیگری بوده که آن را محقق کرده است. اینترنت خود به خود اختراع نشده است. پژوهش‌های دولتی بوده که اینترنت را خلق کرده، طوری که امروز تمام شرکت‌ها از اینترنت پول درمی‌آورند. نکته اینجاست که وقتی موفق می‌شویم، به خاطر ابتکار عمل شخصی‌مان موفق می‌شویم، اما همچنین به خاطر اینکه کارها را با کمک یکدیگر انجام می‌دهیم.»\nبه زبان سنتی مالیه عمومی، اوباما در این سخنان بیش از آنکه بر اصل «توان پرداخت» بر اصل «منفعت» تکیه می‌کند. یعنی در این توجیه مالیات‌گیری بیشتر از ثروتمندان بر مبنای این که مطلوبیت حاشیه‌ای مصرف برایشان پایین‌تر است، یعنی در چارچوب اوکان و میرلیس نیست. بلکه مالیات بالاتر با این ادعا توجیه می‌شود که ثروتمندان به خاطر کالاها و خدماتی که دولت فراهم کرده است به ثروت بالای خود دست یافته‌اند. بر این اساس آن‌ها وظیفه دارند که خرید این کالاها و خدمات را تامین مالی کنند.\nچنین خطی از استدلال این سوال تجربی را برمی‌انگیزد که منفعت ناشی از زیرساخت دولت تا چه اندازه بزرگ است؟ مقدار میانگین این منفعت به یقین بسیار بالاست، زیرا یک آنارشی بدون قانون به ضرر ثروتمندان (و احتمالن همه) خواهد بود. اما همچون باقی ورودی‌ها به فرایند تولید، ارزش زیرساخت دولتی باید در حاشیه مورد اندازه‌گیری قرار گیرد، جایی که اندازه‌گیری بسیار دشوارتر است. همانگونه که قبل‌تر اشاره کردم، به طور میانگین فردی که در یک درصد بالای درآمدی قرار دارد بیش از یک چهارم درآمد خود را در قالب مالیات‌های فدرال می‌پردازد؛ اگر مالیات‌های ایالتی و محلی را اضافه کنیم این عدد به یک سوم می‌رسد. چرا این مقدار برای جبران ارزش زیرساخت دولتی کافی نیست؟\nیک واقعیت مرتبط در اینجا این است که در طی زمان بخش فزاینده‌ای از مخارج دولت صرف پرداخت‌های انتقالی شده است و نه خرید کالا و خدمات. سهم دولت در مقیاس کسری از اقتصاد بزرگ شده است نه چون دولت الان راه‌های بهتر و بیشتری فراهم می‌کند، نهادهای قانونی کاراتری دارد و یا سیستم آموزشی فراگیرتر و بهتری دارد. در عوض دولت به شکل فزاینده‌ای از قدرت خود استفاده کرده است تا از جیب پیتر دربیاورد و به جیب پاول بریزد. بحث درباره ارزش خدمات دولتی نباید ما را از توجه به این واقعیت بنیادی منحرف کند.\nدر مجموع استدلال چپ‌ها برای افزایش بازتوزیع در اساس درست است اما در عمل مشکوک به نظر می‌آید. اگر در واقعیت چنین بود که سیستم مالیاتی فعلی تنازلی می‌بود و یا درآمد یک درصد پردرآمد بیش از مشارکت اقتصادی‌شان می‌بود و یا ثروتمندان از خدمات دولتی بیش از آنچه که می‌پردازند بهره می‌بردند آنگاه این توجیهی قوی برای افزایش مالیات یک درصد پردرآمد می‌توانست باشد. اما هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای وجود ندارد که معتقد باشیم این مفروضات درست هستند.\nنیاز به یک چارچوب فلسفی جایگزین\nیک آزمون ذهنی متداول برای ترغیب به بازتوزیع درآمدی، تصور کردن شرایطی (همچون رالز، 1971) است که در آن افراد در یک «موقعیت ابتدایی» و پشت یک «پرده بی‌خبری» قرار دارند. این موقعیت ابتدایی در یک زمان فرضی پیش از آنکه به جهان پا بگذاریم رخ می‌دهد، که در آن اطلاع نداریم که در جهان خوش‌شانس خواهیم بود یا بدشانس، باهوش یا کم‌هوش، ثروتمند یا فقیر. یک فرد ریسک‌گریز در چنین شرایطی به دنبال خرید بیمه برای پوشش دادن این احتمال خواهد بود که در یک شرایط کم‌تر بهره‌مند به جهان پا بگذارد. در چنین نگاهی، بازتوزیع درآمد دولتی، اعمال این بیمه اجتماعی خواهد بود؛ قرارداد بیمه‌ای که افراد به اختیار در موقعیت ابتدایی به آن گردن نهاده‌اند.\nبا این وجود، این منطق را کمی فراتر ببرید. در موقعیت ابتدایی افراد نگران مسائلی فراتر از ثروتمند یا فقیر متولد شدن خواهند بود. آن‌ها همچنین درمورد وضعیت سلامتی خود نگران خواهند بود. برای مثال مورد کلیه‌ها را لحاظ کنید. بیشتر آدمها با دو کلیه زندگی می‌کنند در حالی که به یکی از کلیه‌هایشان نیاز ندارند. تعداد اندکی از افراد دچار بیماری کلیوی می‌شوند که در نتیجه آن کلیه‌هایشان از کار می‌افتد، شرایطی که معمولن به کوتاه شدن عمر فرد مبتلا می‌انجامد. یک فرد در موقعیت ابتدایی حتمن قرارداد بیمه‌ای را امضا خواهد کرد که تضمین کند در زندگی لااقل یک کلیه سالم داشته باشد. یعنی او حاضر است ریسک اهداکننده کلیه بودن در شرایطی که خوش‌شانس است را بپذیرد تا در عوض اگر بدشانس بود اطمینان داشته باشد دریافت‌کننده کلیه خواهد بود. بر این اساس، همان منطق که بازتوزیع درآمد از سوی دولت را توجیه می‌کند، اهدای کلیه با اجبار دولتی را هم توجیه می‌کند.\nبدون تردید اگر چنین سیاستی بخواهد جدی گرفته شود با مخالفت شدید روبرو خواهد شد. مخالفان چنین استدلال خواهند کرد که «یک انسان بر اندام‌های بدن خود حق مالکیت دارد و یک آزمون ذهنی از موقعیت ابتدایی در پس پرده بی‌خبری این حق را زائل نخواهد کرد.» اما اگر این استدلال رواست که به نظر من هست، آنگاه این استدلال روایی آزمون ذهنی را در کلیت خود زیرسوال می‌برد. اگرتصور کردن یک قرارداد بیمه اجتماعی فرضی که در موقعیت ابتدایی امضا شده است حق یک فرد بر اندام‌های بدن خود را ملغی نخواهد کرد، چطور می‌تواند حق فرد بر منافع ناشی از کار او را ملغی کند؟\nیک جایگزین برای رویکرد قرارداد اجتماعی، نظرگاهی است که من در منکیو، 2010 رویکرد «شایستگی عادلانه» (just deserts) نامیده‌ام. بر اساس این نگاه، افراد باید مطابق با مشارکت اقتصادی‌شان، پاداش بگیرند. اگر اقتصاد با یک تعادل رقابتی کلاسیک بدون هیچ‌گونه اثرجانبی یا کالای عمومی توصیف شود، آنگاه هر فرد ارزش تولید حاشیه‌ای کار خود را دریافت خواهد کرد و نیازی به دولت برای تغییر دادن توزیع درآمدی حاصل شده نخواهد بود. نقش دولت هنگامی ظاهر خواهد شد که اقتصاد از این الگوی کلاسیک فاصله بگیرد. مالیات‌ها و یارانه‌های پیگوئی برای جبران کردن اثرات جانبی ضروری خواهند بود و مالیات‌های تصاعدی بر درآمد می‌توانند برای تامین مالی کالاهای عمومی بر اساس اصل منفعت توجیه داشته باشند. پرداخت‌های انتقالی به فقرا نیز جایگاهی خواهد داشت، زیرا مبارزه با فقر می‌تواند به عنوان یک کالای عمومی لحاظ شود. (ثارو، 1971)\nاین رویکرد جایگزین در مورد بازتوزیع درآمد، تغییری رادیکال از موضع فایده‌گرایانه است که برای سالها اقتصاددانان را (همچون اوکان و میرلیس) تحت تاثیر قرار داده است. با این حال این رویکرد کاملن جدید نیست و به یکصد سال قبل و سنت «مالیات‌گیری عادلانه» مطرح شده در آثار نات ویکسل، 1896 و اریک لیندال، 1919 (هر دو ترجمه شده به انگلیسی در 1958) برمی‌گردد. مهم‌تر اینکه فکر می‌کنم این رویکرد با شهود اخلاقی درونی ما سازگارتر است. در واقع بسیاری از استدلال‌های چپ‌ها که در بخش قبلی به آنها پرداخته شد، با رویکرد شایستگی عادلانه بهتر از فایده‌گرایی تطبیق می‌یابند. اختلاف نظر من با چپ‌گرایان نه در ذات استدلال‌هایشان که بیشتر در واقعی بودن نتایجی که می‌گیرند است.\nفلسفه سیاسی که فرد برمی‌گزیند به طور طبیعی بر سوال‌های اقتصادی که با تعیین سیاست بهینه مرتبط می‌داند تاثیر می‌گذارد. رویکرد فایده‌گرا به سوال‌هایی می‌پردازد نظیر: سرعت افول مطلوبیت حاشیه‌ای مصرف چقدر است؟ توزیع بهره‌وری چگونه است؟ مالیات‌ها چقدر بر تلاش افراد هنگام کار اثر می‌گذارند؟ رویکرد شایستگی عادلانه در مقابل بر سوالات دیگری متمرکز است: آیا ثروت زیاد یک درصد ثروتمند منعکس‌کننده بهره‌وری فوق‌العاده است یا نتیجه نوعی شکست بازار؟ منافع کالاهای عمومی با چه نسبتی میان افراد با درآمد گوناگون توزیع شده است؟ من حدس‌های خودم را درباره پاسخ این سوالات دارم که در طول این مقاله به آنها اشاره کردم، اما من نخستین فردی هستم که اعتراف می‌کنم این پاسخ‌ها غیرقطعی هستند. خوشبختانه این سوالات توصیفی هستند و پژوهشهای اقتصادی در آینده می‌تواند پاسخی قاطع‌تر برای آنها بیابد.\nبرای آنکه تفاوت این رویکردها روشن باشد، پاسخ هر یک از رویکردها به مساله نرخ مالیات برای ثروتمندان را در نظر بگیرید. به طور خاص چرا نباید نرخ مالیات بر درآمد ثروتمندان 75 درصد باشد، آنگونه که اولاند رئیس‌جمهور فرانسه اخیرن پیشنهاد کرده بود؟ یا چرا 91 درصد، نرخی که در دهه 1950 در ایالات متحده اعمال می‌شد نباشد؟ یک برنامه‌ریز اجتماعی فایده‌گرا احتمالن می‌گوید صرفن به دلیل اینکه اثرات مخرب انگیزشی این نرخ‌ها بسیار بالا است، باید از آنها اجتناب کنیم. از نظرگاه شایستگی عادلانه، چنین نرخ‌های مالیاتی مصادره‌گونه‌ای حتی بدون در نظر گرفتن هرگونه اثر انگیزشی غیرقابل پذیرش هستند. بر اساس این دیدگاه استفاده از نیروی دولت برای مصادره کردن چنین سهم بزرگی از حاصل کار یک نفر غیرعادلانه است، حتی اگر اکثریت جامعه آن را تجویز کنند.\nدر ارزیابی نهایی، نباید از اینکه نظرات درباره بازتوزیع درآمدی متفاوت هستند تعجب کنیم. اقتصاددانان می‌توانند برای تخمین زدن پارامترهای کلیدی به روش‌های تجربی رو بیاورند، اما هیچ میزانی از اقتصادسنجی عملی نمی‌تواند این گسست فلسفی را پر کند. امیدوارم تاملات من دراین مقاله برخی خوانندگان را راضی کرده باشد که به این مساله از زاویه‌ای تازه نگاه کنند. لااقل اطمینان دارم این مقاله به روشنی یادآور می‌شود که نتایج از اساس تجویزی نمی‌توانند تنها بر اقتصاد توصیفی اتکا کنند.\nفرستاده‌شده در نابرابری، اقتصاد\t/ 2 دیدگاه


بازدید ماهانه : 3,922\nبازدید کل : 269,318\nدر این جشنواره که خانم با شخصیتی چون نیکی کریمی بازیگر ایرانی حضور داشت\nبا ساق هایی عریان در جمع کل مردم شرکت کرده و پاهای خو را به نمایش گذاشته بود\nچند عکس از این بانوی ایرانینگاه کنید:::::\nنرم ازفاز افزیش بازدید\nطراحی هدر ؤطراحی بنر\nسیب موز:شناخت کامل همسر آینده تان، تا زمانی که زیر یک سقف نرفته اید ممکن نیست. اما محققان همیشه راه های میانبری را کشف می‌کنند که می‌توانند شما را یک قدم به همسرشناسی نزدیک‌تر کنند. از نگاه یک پژوهشگر، یک مرد هرقدر هم که مرموز باشد، قابل کشف است و به همین دلیل محققان به شما توصیه می‌کنند که قبل از گرفتن تصمیم نهایی از راه‌هایی که پیشنهاد می‌کنند عبور کنید. یکی از این راه‌ها، گذاشتن قرار در بستنی‌فروشی‌هاست. آنها معتقدند حتی مرموزترین مردهای جهان، هنگام خوردن بستنی رازهای شخصیت‌شان را فاش می‌کنند. این یافته‌ها حاصل پژوهش‌های یک شرکت آمـریکـایـی تولـید کننده بستنی به نام «ادیس گراند» است و پس از کشف آنها، متخصصان عصب‌شناسی هم ارتباط میان شخصیت و طعم بستنی مورد علاقه را تایید کرده‌اند. پس با خیال راحت به این یافته اعتماد کنید\nامیدوارم خوشتون بیاد و نظرتون رو بدونم خواهشا\nداستان سری 2 (آموزنده)\n4 تا داستان خیلی جالب که از یه سایتی برداشتمشون\n30000 بازدید و 123 تا نظر داشت.ببینم دوستای من چیکار میکنن.\nسری یک داستان ( طنز و پند آموز)\n. از الاغ درس بگيريم کشاورزي الاغ پيري داشت که يک روز اتفاقي به درون يک چاه بدون آب افتاد. کشاورز هر چه سعي کرد نتوانست الاغ را از درون چاه بيرون بياورد. براي اينکه حيوان بيچاره زياد زجر نکشد، کشاورز و مردم روستا تصميم گرفتند چاه را با خاک پر کنند تا الاغ زودتر بميرد و زياد زجر نکشد. مردم با سطل روي سر الاغ هر بار خاک مي ريختند اما الاغ هر بار خاک هاي روي بدنش را مي تکاند و زير پايش مي ريخت و وقتي خاک زير پايش بالا مي آمد سعي مي کرد روي خاک ها بايستد. روستايي ها همينطور به زنده به گور کردن الاغ بيچاره ادامه دادند و الاغ هم همينطور به بالا آمدن ادامه داد تا اينکه به لبه چاه رسيد و بيرون آمد.\nنکته: مشکلات، مانند تلي از خاک بر سر ما مي ريزند و ما همواره دو انتخاب داريم: اول اينکه اجازه بدهيم مشکلات ما را زنده به گور کنند. دوم اينکه از مشکلات سکويي بسازيم براي صعود.\n2. قدرت انديشه پيرمردي تنها در يکی از روستاهای آمريکا زندگي مي کرد . او مي خواست مزرعه سيب زميني اش را شخم بزند اما اين کار خيلي سختي بود. تنها پسرش بود که مي توانست به او کمک کند که او هم در زندان بود . پيرمرد نامه اي براي پسرش نوشت و وضعيت را براي او توضيح داد : "پسرعزيزم من حال خوشي ندارم چون امسال نخواهم توانست سيب زميني بکارم . من نمي خواهم اين مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت هميشه زمان کاشت محصول را دوست داشت.. من براي کار مزرعه خيلي پير شده ام. اگر تو اينجا بودي تمام مشکلات من حل مي شد . من مي دانم که اگر تو اينجا بودي مزرعه را براي من شخم مي زدي. دوستدار تو پدر". طولی نکشيد که پيرمرد اين تلگراف را دريافت کرد : "پدر، به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن، من آنجا اسلحه پنهان کرده ام". ساعت 4 صبح فردا 12 مأمور اف.بي.آی و افسران پليس محلي در مزرعه پدر حاضر شدند و تمام مزرعه را شخم زدند بدون اينکه اسلحه اي پيدا کنند . پيرمرد بهت زده نامه ديگري به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقي افتاده و مي خواهد چه کند؟ پسرش پاسخ داد : "پدر! برو و سيب زميني هايت را بکار، اين بهترين کاري بود که مي توانستم از زندان برايت انجام بدهم".\nسری جدید در لینک های زیر :\nمسخره کردن پسرا\nسلام!!! فقط جهت یاد آوردی اگه عضو هستین تو قوانین خوندین اگه نه نیستین بدونید اگه جنبه ندارید\nلطفا همین الان ترک کنید اگه نه بخونید و بخندید.\nالبته با عرض معذرت از همه ی گوگول مگولی ها!!!!\nریدن تو حال پسر دخترا\nاهنگ بوققققققققق در مورد دلار\nاز پولی که دیگه نیست از جیب من درآد\nیا از دلاری که هر ثانیه داره میره بالا\nیا از زندگی که مزه مرگ میده برام\nدلار رفت بالا و همین جوری اوج گرفت\nبعد دلار زندگی ما هم گور گرفت\nوقتی بابا با داد و فریاد گفت\nدلار سه هزارتومنه\nولی بانکم بسته بود\nیکم بهم اشک بده ایزد\nاین بچه ها با کدوم مداد مشق بنویسن\nپول شهرییش باید از قبلش واریز شه\nبوققققققق نمی خواد ته قصه رو هرگز ببنده\nچون دلش می خواد دولت نرخ ارز رو ببنده\nپ ن پ فیس بوک ایرانی


تیر ۲۶, ۱۳۹۶ - مجله سرگرمیمجله سرگرمی\nبایگانی روزانه: تیر ۲۶, ۱۳۹۶ ۲۶\nدیدگاه‌ها برای چگونه یک وبینار موفق برگزار کنیم؟ بسته هستند\nگاهی اوقات برگزاری یک سمینار معمولی هرچقدر هم مهم باشد به دلیل محدودیت های زمانی و مکانی قابل انجام نیست و مشکلات خاصی پیش می آید اما به لطف تکنولوژی و امکان راه اندازی سریع وبینار این موضوع دیگر مشکل ساز نخواهد بود.\nبه گزارش آلامتو به نقل از زومیت؛ در زمان‌های گذشته که تکنولوژی تا این اندازه پیشرفت نکرده بود، کنفرانس همیشه به‌صورت حضوری و توسط فرد ارائه‌دهنده انجام می‌شد. این افراد برای برگزاری کنفرانس در شهرهای مختلف باید توضحات بیشتر... ۲۶\nدیدگاه‌ها برای بیوگرافی آرش میراحمدی +ماجرای ازدواج با همسرش بسته هستند\nعکس های آرش میراحمدی و همسرش مرجان صفابخش آرش میراحمدی و همسرش مرجان صفابخش یکی از زوج های هنرمندی هستند که در سنین کم ازدواج کرده اند و زندگی عاشقانه ای را با یکدیگر سری میکنند. آرش میراحمدی متولد ۱۳۵۰ در فراشبند فارس (بازیگر طنز خنده بازار) است. زوج های خوشبخت نگاه جالبی به زندگی ...Images for بیوگرافی آرش میراحمدی +ماجرای ازدواج با همسرش\nآرش میراحمدی و همسر آرش میراحمدی و آرش میراحمدی و همسرش و عکسهای آرش میراحمدی و توضحات بیشتر... ۲۶\nدیدگاه‌ها برای SMS خنده دار و ضد حال خفن به پسرا بسته هستند\nمردها را باید کشت جور دیگر باید زیست… :: :: وقتی خدا حوا رو آفرید چی گفت؟ “کار نیکو کردن از پر کردن است” :: :: اگر در دنیا فقط یک زن بد وجود باشد همه ی مردها تصور می کنند زن آنهاست. “ضرب المثل روسی” :: :: مرد مثل همان خروسی است که خیال …Images for SMS خنده دار و ضد حال خفن به پسرا\nاس ام اس ضدحال به پسرها می گن مردهای مجرد کمتر از مردهای متاهل توضحات بیشتر... ۲۶\nآیا این دندان بزرگ متعلق به یک انسان است؟ (تصاویر دیدنی)\nدیدگاه‌ها برای آیا این دندان بزرگ متعلق به یک انسان است؟ (تصاویر دیدنی) بسته هستند\nبه گزارش ایران ناز “اورویل پاتال” 18 ساله بعد از شکست رکورد قبلی بلندترین دندان انسان به طور رسمی نامش وارد کتاب رکوردهای گینس شد.اندازه این دندان ۳٫۶۷ سانتی متر گزارش شده است.این دانش آموز که به دلیل داشتن دندانی بزرگ در دهانش مورد تمسخر و خجالت زده بود مدتها بود که تصمیم به حذف […]\nنوشته آیا این دندان بزرگ متعلق به یک انسان است؟ (تصاویر دیدنی) اولین بار در پورتال سرگرمی، تفریحی، جالب، خواندنی، عکس، اس ام اس، توضحات بیشتر... ۲۶\n1 روز پیش ... چارلیز ترون در فیلم سینمایی «مد مکس: جاده خشم» خواستار ایفای نقش در قسمت دوم این فیلم شد. ... نام «تام هاردی» به توضحات بیشتر... ۲۶\nدیدگاه‌ها برای «ساعت ۵ عصر» از چهارشنبه در سینماهای کشور اکران می شود بسته هستند\nبه گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری مهر؛ غلامرضا فرجی سخنگوی شورای صنفی نمایش، با اشاره به برگزاری جلسه امروز دوشنبه ۲۶ تیرماه شورای صنفی نمایش گفت: فیلم سینمایی «ساعت ۵ عصر» به کارگردانی مهران مدیری از روز چهارشنبه ۲۸ تیرماه به جای فیلم سینمایی «نهنگ عنبر» در گروه سینمایی قدس اکران می شود. فیلم های دیگری که در حال حاضر در سینماهای کشور در حال اکران هستند، به دلیل توضحات بیشتر... ۲۶\nدیدگاه‌ها برای طرز تهیه هویج پلو مرحله به مرحله بسته هستند\nیکی از متنوع ترین و جذاب ترین اقلیم های غذایی ایران متعلق به شهر زیبای شیراز هست، همگی ما بسیاری از اون ها رو میشناسیم! سالادها، دسر ها و شیرینی ها و خوراک های شیراز جزء پر طرفدارترین ها در ایران هستند. ترکیب های عالی و به جای مواد غذایی در تهیه این خوراک ها باعث شده که طعم و مزه خوشایند و دلخواهی داشته باشند و نظر هر بیننده ای رو به خودشون جلب کنن. امروز قرار هست توضحات بیشتر... ۲۶\nدیدگاه‌ها برای تقدیر ویژه حمید رسایی از «امیر تتلو» بسته هستند\nتقدیر ویژه حمید رسایی از «امیر تتلو» - برترین ها\n5 ساعت قبل ... حمید رسایی فعالان سیاسی اصولگرا دیروز در جشن یک سالگی تاسیس کانال فارس پلاس از تتلو خواننده رپ تقدیر کرد. ادامه مطلب تقدیر ویژه حمید رسایی از «امیر تتلو» - خبردنا\n4 ساعت قبل ... خبردنا : حمید رسایی فعالان سیاسی اصولگرا دیروز در جشن یک توضحات بیشتر... ۲۶\nدیدگاه‌ها برای فال روزانه : فال امروز ۲۷ تیر بسته هستند\nفروردین: اگر امروز شما صبور باشید شانس رسیدن به اهدافتان نیز بیشتر می‌شود. ولی این سخن بدین معنی نیست كه اگر گوشه‌ای بنشینید و هیچ كاری انجام ندهید باز هم به اهدافتان می‌رسید. كار كردن با آرامش و اختصاص دادن زمان بیشتری برای تمام كردن كارهایی كه قبلاً برایشان برنامه‌ریزی كرده بودید به معنای تنبلی كردن نیست. فراموش نكنید كه هیچ نوع مانعی نمی‌تواند جلوی موفقیت شما را بگیرد. موانع فقط توضحات بیشتر... ۲۶\nدیدگاه‌ها برای دانستنی جالب درباره‌ی یک رفتار عجیب در گربه‌ها بسته هستند\nاین حرکت عجیب و در عین حال شایع بین گربه ها دانشمندان را در تحلیل علمی دقیق برای آن دچار سردرگمی کرده است. با این وجود نظریه های مختلفی پیرامون این رفتار که به آن kneading گفته می شود وجود دارند.دانستنی جالب درباره ی یک رفتار عجیب در گربه ها\n1 روز پیش ... این حرکت عجیب و در عین حال شایع بین گربه ها دانشمندان را در تحلیل علمی دقیق برای آن دچار سردرگمی کرده است. با این توضحات بیشتر... 123


همان طور که می دانید قهوه انواع مختلف دارد و دستور تهیه آنها با هم متفاوت می باشد. در این بخش دستور دم کردن قهوه موکا را به شما عزیزان آموزش می دهیم.\nنازوب موکا جزء قهوه‌های معروف حساب می‌شه و برای طرفداران شکلات و قهوه یه نوشیدنی گرم و مطلوب به حساب می‌آید، موکا جزء خانواده لاته در نظر گرفته شده، و خب اگه به ترکیب قهوه – شیر و شکلات هم توجه کنیم بیشترین شباهتش رو در خانواده نوشیدنی‌های برپایه قهوه با لاته می‌بینیم. پس زنده باد لاته و همه خانواده دوست داشتنیش! می دانید لا به ایتالیایی میشه با ، و ته به ایتالیایی میشه شیر\nطنز باحال یک زوج خوشبخت\nطنز تصویری، تفاوت کودکان کار و کودکان پولدار\nمرد مورد علاقه ی خانم ها


اخباراخبار ورزشیمرگ هوادار پرسپولیس در شب قهرمانی | کنعانی زادگان به الاهلی قطر پیوست\nتاریخ انتشار : یکشنبه, 10 مرداد 1400 21:21\nبه گزارش همشهری‌آنلاین،در شب قهرمانی پرسپولیس با فوت نوجوان هوادار این تیم، مهدی رضایی اتفاق تلخی رقم خورد. مهدی در حاشیه بازی تیم‌های پرسپولیس و پیکان از هفته پایانی لیگ برتر سعی داشت از ساختمان نیمه کاره مجاور ورزشگاه شهرقدس، بازی تیم محبوبش را ببیند اما متاسفانه دچار حادثه شد و از طبقه چهارم به پائین سقوط کرد تا جان به جان آفرین تسلیم کند.\nباشگاه فرهنگی ورزشی پرسپولیس اعلام کرد: خبر تلخ درگذشت هوادار نوجوان پرسپولیس، شیرینی جام قهرمانی را به کام باشگاه و هواداران تلخ کرد. این ضایعه را به خانواده رضایی و هواداران باشگاه پرسپولیس تسلیت گفته و از درگاه ایزد منان برای آن زنده‌یاد، علو درجات و برای بازماندگان صبر و شکیبایی مسئلت دارد.\nبه گزارش خبرآنلاین، محمد حسین کنعانی زادگان رسما قرارداد خود را با باشگاه الاهلی قطر به امضا رساند.\nکنعانی زادگان ۳ سال در پرسپولیس حضور داشت و یکی از مدافعان اصلی تیم ملی به شمار می رود.\nوی پس از قهرمانی با قرمزپوشان از این تیم خداحافظی کرد و رسما امروز قراردادش را امضا کرد.\nپیش از این امید ابراهیمی دیگر بازیکن ایرانی در الاهلی قطر حضور داشت، که از این تیم جدا شد و راهی الوکره شد.


نشريه هنرهاي صناعي اسلامي، شماره 2\nmagiran.com > نشريه هنرهاي صناعي اسلامي > فهرست مطالب شماره 2\nنشريه هنرهاي صناعي اسلامي\nسال دوم، شماره 1 (پياپي 2)، بهار و تابستان 1396\nخوانش بينامتني مناسبات عكاسي زيارتي در مشهد مقدس با نقاشي قهوه خانه اي\nزهرا آخوندي، رضا افهمي* صص 1-10\nپژوهش حاضر به بررسي تجانس ها و مناسبات عكاسي زيارتي با نقاشي قهوه خانه اي با رهيافتي بينامتني مي پردازد. دليل بررسي، ازيك سو، مردمي بودن عكاسي زيارتي و پيوند ناگسستني و عميق آن با زندگي مردم است كه بر پايه سنت هاي مذهبي شكل گرفته و ازسوي ديگر، گرايش و دلبستگي مردم به ثبت رويدادي معنوي است كه در قالب اين عكس ها تجسم يافته، به طوري كه اين نوع عكاسي تا به امروز به محبوبيت و استمرار خود ادامه داده است. بنابراين، هدف تبيين و تفسير مناسبات ميان عكاسي زيارتي و نقاشي قهوه خانه اي با رهيافتي بينامتني است تا از اين رهگذر، به درك متفاوت و عميق تري از لايه هاي معنايي و كاركردي عكاسي زيارتي دست يابيم. بدين منظور، پژوهش حاضر از روش توصيفي-تطبيقي در قالب خوانشي بينامتني بهره گرفته و مبناي استناد، منابع كتابخانه اي و رجوع به اسناد تصويري و شفاهي بوده است. نتيجه اين خوانش بينامتني نشان دهنده دو مناسبت ظاهري و باطني ميان عكاسي زيارتي با نقاشي قهوه خانه اي است. از مناسبات ظاهري مي توان به اشتراك در فرهنگ عامه و مردمي، ريشه هاي ديني و ملي، هنرمندان مكتب نديده، توجه به خواست مخاطب، درنورديدن مرز ميان واقعيت و خيال اشاره كرد كه انعكاس دهنده ريشه هاي يكسان شكل گيري شان مي باشد. در مناسبات باطني نيز، عامل روايت گري نقش مهمي را در همذات پنداري، بازسازي تجارب و ادراك مشترك ايفا مي كند. بدين ترتيب، مي توان ساختار يكساني را در خوانش بينامتني اين دو هنر، تمييز داد كه به واسطه جانشيني معنايي و تبادل نشانه ها، به كاركرد بياني مشابهي دست يافته اند.\nکليدواژگان: بينامتنيت، نقاشي قهوه خانه اي، عكاسي زيارتي، روايت گري\nبررسي ويژگي هاي فني- هنري و مضامين درهاي چوبي دوره صفوي (مطالعه موردي در هفت رنگ و در گره بندي مشبك موزه آستان قدس رضوي)\nاحد نژاد ابراهيمي* ، ابوالفضل عبداللهي فرد، فرشته ساعدي صص 11-24\nتزيينات به كار رفته در درهاي دوره صفويه جزو عناصر شاخص هنري ازنظر تنوع و زيبايي نقوش هستند، نقوش درهاي دوره صفوي باهدف ايجاد تاثيرات عميق زيبايي شناسانه در طرح ها از يك سو و بيان ويژه آن ها از سوي ديگر آگاهانه صورت پذيرفته است. اشكال مختلف در نقوش براي ايجاد تركيب بندي زيبا بر اساس مضامين و انديشه خلاقانه هنرمند بوده است. پژوهش حاضر در پي پاسخ دادن به اين پرسش است: در درهاي صفوي از چه نقش مايه هاي هنري و تركيب بندي براي شكل گيري تزيينات استفاده شده است؟ اين مقاله درهاي صفوي را از جنبه هاي شيوه اجرا، عناصر تزييني و مضامين موجود مورد مطالعه قرار مي دهد، سپس به روش توصيفي _تحليلي به مطالعه موردي در چوبي هفت رنگ و در گره بندي مشبك مي پردازد. با مطالعه درهاي دوره صفوي مي توان اذعان داشت كه تغيير مذهب درروند شكل گيري نگاه هنرمندان به خلق آثار هنري در جنبه هاي مختلفي مانند شيوه اجرا، عناصر تزييني و مضامين در مقايسه با دوره تيموري موثر بوده است. در دوره صفويه شاخصه ي اصلي كه براي اولين بار در آثار چوبي اين دوره رايج مي گردد استفاده از منبت كتيبه در بائوي درهاست. به كارگيري اسليمي هاي ابداعي و عناصر آن مانند سربند طوقي و اشكال ترنجي همچنين نقش مايه هاي ختايي (گل ها و غنچه هاي اناري) و مهم تر از آن استفاده از تركيب بندي هاي ترنجي از شاخصه هاي عصر صفوي است. همچنين حركت زنجيروار اسليمي ها يادآور آفرينش انسان در جهان سرگردان و بازگشت دوباره او به مبدا هستي است. كاربرد فراوان نقوش هندسي ستاره و شمسه را نيز مي توان از يك سو با مفاهيمي همچون نور به عنوان تجلي وجود حق و از سوي ديگر آسمان به مثابه موطن انوار و تجليات الهي نسبت داد. اين نقوش بارنگ هاي ملايم و تضادهاي دل نشين در هم مي آميزند و چشم را از كثرت مي گذرانند تا به وحدت نائل آيند.\nکليدواژگان: مضامين نقوش صفوي، درهاي چوبي دوره صفوي آستان قدس، در هفت رنگ، در گره بندي مشبك\nتبيين حكمي و عرفاني «مراحل و نحوه صدور فعل از نفس» در فلسفه صدرالمتالهين شيرازي با تاكيد بر «مراتب خلق اثر در هنر و معماري اسلامي»\nاسداله شفيع زاده* صص 25-33\nاين پژوهش به بررسي مراتب و چگونگي صدور فعل از نفس انسان در انديشه عرفاني صدرالمتالهين، با تاكيد بر مراتب خلق آثار هنري اسلامي توسط هنرمند عارف مي پردازد. در نگرش عرفاني فاعليت حق تعالي به طريق تجلي است و صدرا به تاسي از آن و در تبيين نسبت حق با خلق، از تمثيل كيفيت ارتباط نفس و قواي آن بهره مي برد. وي با بيان مماثلت نفس و رب در اوصاف ذات و افعال، مراتب و چگونگي صدور فعل از نفس را متاثر از مراتب و مراحل فاعليت حق تعالي تبيين مي كند. در اين ديدگاه، نسبت نفس انسان با صور و ادراكات كلي عالم عقل و صور جزئي عالم مثال مانند نسبت فاعل به فعل و خالق به مخلوق است و خداوند نفس انسان را مثالا، لذاته، صفاته و افعاله خلق نموده است چنانچه رابطه اي كه بين حق تعالي و مخلوقات برقرار است، بين نفس با معلومات نفس نيز وجود دارد. اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي، تطبيقي، به اين نتيجه دست يافته كه در نگرش عرفاني صدرا، نفس با ارتقاء و تعالي خود طي حركت جوهري و با علم حضوري، قادر به ابداع و ايجاد صور عوالم بالاتر در نزد خود بوده، كه پس از حصول ادراك صور عقلي و خيالي در نفس، صدور فعل از نفس، طي مراحل "عنايت"، "قضا"، "لوح" و "قدر"، مطابق با فاعليت رب، انجام مي گيرد و به دليل ارتباط هنرمند با حلقه هاي صوفيانه صنفي "فتيان"، مراتب خلق و صور آثار هنر و معماري اسلامي، نتيجه محاكات و تقليد اصول و سلسله مراتب صدور فعل از نفس در قاعده صدرالمتالهين است.\nکليدواژگان: فاعليت نفس، عنايت، قضا، قدر، معماري اسلامي\nمطالعه تطبيقي ديوار نگار ي در تالارهاي شاه نشين خانه ي حريري تبريز و خانه ي قوام الدوله ي تهران\nمحمد مدهوشيان نژاد* ، محمدعلي حداديان، مهدي رازاني صص 36-51\nچکيده مشاهده متن [PDF 1952KB]\nهنر ديوار نگاري قاجار در خانه هاي تاريخي برخلاف دوره هاي قبل علي رغم كم رنگ شدن وجوه رسمي و درباري اش، نقش مهمي در تزئين ابنيه تاريخي اين عصر داشته است. خانه هاي حريري تبريز و قوام الدوله تهران، ازجمله بناهاي تاريخي متعلق به اواسط دوره قاجاري اند كه در تالار شاه نشين آن ها ديوارنگاره هاي شاخص و متنوعي وجود دارد. با توجه به قدمت و هم زماني اين خانه هاي تاريخي، بررسي و تطبيق نقوش آن ها به درك بهتري از رويكرد هاي تصويري و موضوعي هنر ديوارنگاري در اين دو شهر مهم دوره قاجاريه خواهد انجاميد. با توجه به فقدان اطلاعات تطبيقي در اين زمينه هدف از پژوهش حاضر، شناخت، مطالعه و ارزيابي تطبيقي نقوش ديوار نگاري هاي خانه هاي حريري و قوام الدوله است. در همين راستا، ديوار نگاري هاي بناهاي مذكور، براي پاسخ به سوالات ذيل مورد بررسي قرارگرفته است. خانه هاي حريري تبريز و قوام الدوله تهران چه وجوه تمايز و تفاوتي از منظر ويژگي هاي مضامين تصويري در نقاشي هاي ديواري با هم دارند؟ كدام شاخصه هاي سبكي در ديوار نگاري هاي اين دو بنا باعث تفاوت و تشابه آن ها مي گردند؟ تحقيق حاضر؛ به روش تطبيقي- تاريخي در قالب مطالعات ميداني با حضور در محل و ثبت تصويري نگاره ها و همچنين توصيف و تشريح آن ها در كنار مطالعات كتابخانه اي به انجام رسيده است. نتيجه ي بررسي ها نشان داد: در زمينهء تركيب بندي نقاشي هاي ديواري؛ فن اجرا و پياده سازي نقوش در قاب بندي هاي مشخص و موضوعات متداول نقاشي هم عصر تفاوت هاي اندكي در خانه هاي فوق وجود دارد. به نحوي كه در اكثر موضوعات مشترك تاثير نقاشي و سبك هاي متاثر از هنر غرب قابل مشاهده است. علي رغم وجوه اشتراك فوق، تفاوت هاي محسوسي در مضامين تصويري همانند: نگاره هاي مذهبي، مناظر گرفت و گير، طبيعت بيجان و همچنين درجه و مقام اجتماعي صاحبان بنا وجود دارد كه به نظر مي رسد گزينه آخر مهم ترين دليل در بروز تمايز ديوار نگاري هاي دو بناست.\nکليدواژگان: ديوارنگاري، خانه ي قوام الدوله تهران، خانه ي حريري تبريز، قاجار\nبررسي سير تحول معراج نگاري عثماني در قرن هاي 9-11ه.ق\nمهدي محمد زاده* ، سودا ابوالحسن مقدمي، رحيم چرخي صص 53-65\nمعراج به عنوان يكي از مهم ترين روايات مذهبي، در تاريخ هنر اسلامي بر اساس رويكردهاي تاريخي و فرهنگي متفاوت، تصويرسازي شده است. ازجمله موضوعاتي كه در تصويرگري نسخه هاي ادبي و مذهبي در هنر عثماني بدان توجه شده است، زندگي پيامبر و حادثه ي معراج ايشان است. نسخه ي اسكندرنامه ي آماسيا مربوط به سال 798ه. ق ازجمله نسخه هاي اوليه اي است كه داراي صحنه ي معراج است. از نسخه هاي ديگري كه بعد از اسكندر نامه ي آماسيا، در فاصله ي قرن هاي 11-9 ه. ق تصويرسازي شده و داراي صحنه ي معراج پيامبر مي باشند، مي توان به نسخه هاي اسكندرنامه ي احمدي به تاريخ 843-854 ه. ق، زبده التواريخ به سال991ه. ق و سيرالنبي به تاريخ 1003ه. ق اشاره كرد. اين مقاله با استفاده از روش توصيفي- تحليلي و با گردآوري اطلاعات به روش كتابخانه اي، در راستاي بررسي سير تحول تصويرسازي پيامبر و معراج نگاري در هنر عثماني، به معرفي معراج نگاري اين سه نسخه متاخر پرداخته و سير تحول نگاره هاي معراج و نشانه هاي بصري آن، در اين نسخه ها را موردبررسي و تحليل قرار مي دهد. بررسي نتايج حاصله نشان مي دهد كه نگارگري عثماني واجد عناصر مشترك تصويري در تمام معراجيه ها است. بااين حال در برخي نگاره ها، عناصر بصري و نشانه هاي خاصي نيز تصوير شده كه اين عناصر گاه از احاديث و قرآن نشات گرفته و گاه برخاسته از سنت تصويرسازي ديني در كشورهاي اسلامي همسايه، ازجمله ايران، است.\nکليدواژگان: نگارگري عثماني، تصويرگري پيامبر، معراج نگاري\nمولفه هاي فرهنگ محور در طراحي بسته بندي صنايع دستي ايران\nرهرا كريمي پور، محمدرضا شريف زاده* صص 67-76\nصنايع دستي به عنوان يكي از شناسه هاي فرهنگي و هنري، معرف فرهنگ و تجلي بخش هويت ايراني اسلامي در سطح بين المللي است. اين سفيران فرهنگي با زبان بصري منتقل كننده فرهنگ و هنر ناب ايراني اسلامي هستند و نيز موجب فرهنگ سازي و تقويت بنيان هاي فرهنگي مي شوند. استفاده از اين پتانسيل مخصوصا در ميان مخاطبين بين المللي صنايع دستي نيازمند بهره گيري از روش هاي به روز و هوشمندانه است. بسته بندي دراين بين مي تواند به عنوان واسطه اي ارزشمند جهت معرفي صنايع دستي ايران به بازارهاي داخلي و خارجي عمل كند. از شاخص هاي موثر در انتخاب و خريداري كالاي بسته بندي شده مولفه هاي فرهنگي و فاكتورهاي هويت بخش مي باشند. در اين راستا هدف از انجام اين پروژه شناسايي راه و روشي مناسب براي طراحي شايسته بسته بندي صنايع دستي است، به گونه اي كه مولفه هاي فرهنگي و هويت بخشي به طور مناسبي نشانگر سليقه، هويت و فرهنگ ايراني باشد. در اين پژوهش روش تحقيق كاربردي و ماهيت آن تحليلي- توصيفي است و همچنين روش گردآوري اطلاعات به صورت اسنادي، كتابخانه اي است. همين طور در پي پاسخ به اين پرسش هستيم كه، چگونه مي توان در طراحي بسته بندي صنايع دستي ايراني از مولفه هاي فرهنگ محور به گونه اي كه نشانگر سليقه، هويت و فرهنگ ايراني باشد، استفاده كرد؟ براي دستيابي به اطلاعات اين پروژه پس از ارائه تعاريف و عملكردهاي بسته بندي به بررسي اهميت بسته بندي صنايع دستي و مولفه هويتي و فرهنگي پرداخته شد. درنهايت به منظور ادغام آگاهانه هويت و فرهنگ در طراحي بسته بندي، مدل طراحي فرهنگ محور پيشنهاد شده است. با استفاده از مدل طراحي پيشنهادي ارائه شده مشخص مي شود كه طراحي بسته بندي با توجه به عوامل فرهنگي، مي تواند تا حد قابل ملاحظه اي از تطابق راه حل هاي پيشنهادي اطمينان حاصل كند و در عين حفظ ويژگي هاي فرهنگي و هويتي ايراني در طراحي بسته بندي صنايع دستي، با درك بهتر تجربيات ساير فرهنگ هاي خريدار، راه حل هاي كاربردي و موثري در اين زمينه ارائه خواهد كرد.\nکليدواژگان: مولفه هاي فرهنگ محور، بسته بندي، صنايع دستي، محصول\nتاريخ انتشار: 23/4/96\nتلفن: 35541813، 35419700 (041)


open API یا ای پی آی باز چیست؟ - آموزش به سبک اپی اکو\nopen API یا ای پی آی باز چیست؟\nبوسیله سامان فراز\t به روز رسانی شده در فروردین 21, 1399\nopen API یا ای پی آی باز یک رابط برنامه نویسی نرم افزار کاربردی است که در دسترس عموم مصرف کنندگان و توسعه دهندگان نرم افزاری قرار دارد. از این رو به این نوع ای پی آی ها، public API نیز گفته می شود. Open API ها به مالکان سرویس‌های قابل دسترسی در شبکه اینترنت اجازه می‌دهد تا بتوانند سرویس خود را در اختیار مشتریان‌شان قرار دهند.\nای پی آی (api) در حقیقت یک واسطه نرم افزاری است که اپلیکیشن‌ها به واسطه آن می‌توانند با یکدیگر ارتباط متقابل و دوجانبه داشته باشند و اطلاعات خود را به اشتراک بگذارند.\nنرم افزارهای Open API روی اینترنت منتشر شده و به صورت رایگان در اختیار عموم کاربران قرار می‌گیرند. البته public API ها معمولاً در مورد چیزهای با ارزشی که با دیگران به اشتراک می گذارند، سخت‌گیرتر هستند. این سخت‌گیری‌ها نیز به این دلیل است که معمولاً این سازمان‌های خصوصی، api ها و اطلاعات قابل اشتراک پشت سیستم خود را به صورت عمومی به اشتراک می گذارند. ولی در عین حال همیشه می‌خواهند امنیت این برنامه را خودشان حفظ نموده و مدیریت اپلیکیشن را در دست داشته باشند.\nحتی اگر شرکت منتشر کننده یک open API در اجرای آن با چالش‌های امنیتی خاصی مواجه شود، آنگاه است که این استارتاپ نرم افزاری اقدامات جدیدی را آغاز می‌کند. مثلا ممکن است برای جذب افراد یا شرکت‌های بازار محور توسعه دهنده، اقدام به انتشار مجموعه ای از api ها کند. این توسعه دهندگان باید بتوانند طرح‌های خلاقانه و راه‌های جدیدی را برای استفاده از نرم افزارهای این استارتاپ ارائه کنند. روی کاغذ این حالت یک معامله برد-برد برای طرفین خواهد بود.\nساختار و معماری open API\nمجموعه‌های Open API می‌توانند به روش‌های مختلفی طراحی شوند. اما اولین اولویت ساختاری برای هر Open API، ساختار خود api می‌باشد. به این معنی که خود api باید بتواند به راحتی مورد استفاده کاربرش قرار بگیرد و تا جایی که ممکن است، در دسترس مشتریان و مصرف‌کنندگان بیشتری قرار داشته باشد.\nدر نتیجه، حالا که استفاده از تکنولوژی‌های منبع باز (open source) و فرمت‌های استاندارد عمومی و جامعه محور معنی بیشتری پیدا کرده است، دیگر به کارگیری پروتکل‌های اختصاصی و یا فرمت‌های سفارشی اطلاعات، روز به روز کم رنگ‌تر می‌شوند.\nمدیریت open API (ای پی آی باز)\nزمانی که یک API به صورت عمومی (public) منتشر شد، دیگر کنترل افرادی که به api دسترسی دارند، و نیز نحوه مصرف از این «ای پی آی» توسط کاربران، برای سازنده آن کار ساده‌ای نخواهد بود. پس در نتیجه کار مدیریت api باید به صورت جدی پیگیری شود. و در غیر اینصورت ممکن است api با مشکلات زیادی در زمینه رضایت مشتریان مواجه شود. ای پی آی سوییچ ها مانند اَپی اکو مدیریت مصرف ای پی آی ها را برای ارائه دهندگان فراهم می‌کنند.\nبرای مثال، سازمان منتشر کننده api باید در زمان منسوخ کردن نسخه‌های قدیمی‌تر api ها، مواظب تغییرات بوجود آمده در نحوه فراخوانی مدل های RESTful، تغییرات حاصل در ساختار ظرفیت‌های XML و یا JSON، و یا حتی از کار انداختن عملکرد مشخصی از api باشد. زیرا تنها نظارت سازمان بر نحوه کار و عملکرد api، و افرادی است که از آن استفاده می کنند، کافی نیست و به سادگی کنترل api را از دست سازمان خارج می کند.\nوقتی که تغییرات بوجود آمده در یک api به درستی مدیریت نشوند، موجب عدم رضایت مصرف کنندگان نهایی خواهد شد. این موضع می‌تواند به شهرت و محبوبیت سازمان ارائه دهنده api لطمات جدی وارد کند. از این رو نقش کلیدی اپی اکو خود را نشان می‌دهد.\nامنیت Open APIها\nزمانی که یک Open API به صورت جهانی در دسترس مردم قرار می‌گیرد، ممکن است از ابزارهای مختلفی نیز برای ایجاد محدودیت در دسترسی، رمزگذاری اطلاعات و ایجاد امنیت برای api مورد نظر استفاده شود.\nبرای مثال، پروتکل امنیتی لایهٔ انتقال (TLS) می‌تواند داده‌ها و اطلاعات فرستاده شده توسط یک شبکه را رمزگذاری کند. به منظور تایید هویت شخص سرویس گیرنده، گواهی SSL یا همان «لایه اتصال امن» بسیار مفید است. کاربر نیز با هر تعدادی مکانیزم تایید اعتبار back-end می‌تواند به داده های خصوصی مرتبط با یک اصل کاربری مشخص دسترسی داشته باشد.\nتفاوت open API یا ای پی آی باز و بسته (Closed)\nدر این میان برخی از open API یا ای پی آی باز معروف و محبوب در دنیا، مانند Jenkins Remote Access API و GitLab API وجود دارند، که در حقیقت api های بسته (closed API)، یا به بیان دیگر «ای پی‌آی» خصوصی، هستند. فرم امنیت در حریم خصوصی این api ها با فرم امنیت open API ها متفاوت است. یک open API محدودیت دسترسی به شبکه دارد. زیرا دسترسی به open API ها برای عموم باز می‌باشد و می‌توان در هر کجا با دسترسی به اینترنت از آنها استفاده کرد.\nدر طرف دیگر closed API (ای پی آی بسته) ها قرار دارند که با نام api خصوصی نیز شناخته می شوند. این نوع api ها در اینترنت به صورت عمومی در دسترس نیستند. استفاده از این نوع api ها، در صورتی که امکان استفاده خارجی از آنها به هر صورت مقدور باشد، تنها از طریق فایروال های قوی و یا یک سرویس VPN خاص ممکن است.\nاز آنجایی که معمولا closed API ها در بسترهای بسیار ایمنی قرارا دارند، دیگر از سیستم های تایید اعتبار کاربر استفاده نمی کنند. زیرا فرض بر این است که هر منبعی که با این api ها ارتباط دارد از درون یک قلمرو امن و قابل اعتماد سرچشمه می گیرد.\nاز سوی دیگر closed API ها غالبا در سرویس‌ها و پروسه‌های داخلی کاربرد دارند. برای مثال مصرف آنها در میکروسرویس (MicroService) ها و ابزارهای container orchestration است که برای ارتباط با یکدیگر از closed API ها استفاده می کنند. ولی open API ها بیشتر مایل به تمرکز بر سرویس های کاربر محور و توانایی‌های آنها دارند.\nمنافع و مزایای ای پی ای های باز\nمنافع open API ها شامل هر دو طرف تولید کننده (منتشر کننده) و توسعه دهنده api (یعنی کسی که ای پی آی را مصرف می کند) می شود.\nمنافع سازندگان یا منتشر کنندگان api شامل موارد زیر است:\nامکان دستیابی به پایگاهی بزرگ برای گسترش کاربران خود، پایگاهی که نیازی به صرف هزینه‌های مالی برای گسترش بازار و تبلیغات ندارند.\nبا استفاده از یک open API,، توسعه دهنده ثالث می تواند بوسیله فروش لایسنس برنامه جدید به درآمد زایی برسد.\nسازمان منتشر کننده api کماکان کدهای پایه خود را حفظ می کند.\nمنافع مصرف کننده api شامل موارد زیر خواهد بود:\nکاهش وابستگی‌هایی مانند وابستگی به تیم های توسعه دهنده، front-ends وback-ends.\nصرفه جویی در وقت و کاهش احتمال خطای کد نویسی.\nامکان استفاده توسعه دهندگان از ابزارهای دلخواه خود به وسیله یک open API.\nایرادات و مشکلات open API ها\nبا open API ها باید مثل سایر محصولات مشتری محور برخورد شود. زیرا بنابر نحوه دریافت یک open API توسط توسعه دهنده، اعتبار و محبوبیت شرکت تولید کننده api می‌تواند خدشه‌دار شده و یا افزایش یابد.\nشرکت‌های ارائه دهنده open API ها باید در نظر داشته باشند که بروز هر نوع ایراد و اشکالی در اجرای api، می‌تواند به بسته شدن آن منجر شود. درست مانند سایر اپلیکیشن‌هایی که یک موسسه به صورت عمومی منتشر می کند، در مورد open API ها نیز باید مطمئن باشیم که:\nهیچ نوع باگ (bug) نرم افزاری در آن وجود نداشته باشد.\nضعفی در اجرای آن وجود نداشته باشد.\nنقص امنیتی در آن وجود نداشته باشد.\nهیچ نقصی در درز نمودن اطلاعات شخصی کاربران به بیرون در آن وجود نداشته باشد.\nاَپی اِکو بازاری است که توسعه دهندگان می توانند در آن وب سرویس (API) های مورد نظر خود را یافته، به آنها متصل شده و همچنین آنها را مدیریت کنند. در اَپی اِکو می توانید به انواع Open API های ارائه شده در بازار ایران به راحتی دستیابی داشته باشید.\nOpen APIآشنایی با APIای پی آی چیست ؟\nتعریف و کاربرد Open Data یا داده های باز\n«اقتصاد API» بزرگترین موج تحولات نرم افزاری پس از SaaS


آخرین شاگرد کمال‌الملک که غم نان داشت | پايگاه خبري و تحليلي 55 آنلاین\nشناسه خبر: 172359 سرویس: فرهنگ و میراث فرهنگی ، گوناگون چهارشنبه ۱۸ ارديبهشت ۱۳۹۸, ۵۱ : ۱۹ : ۰۰\nحدود چهار سال قبل گفت وگویی از استاد مرحوم شاپور ترابی گودرزی از آخرین شاگردان کمال الملک منتشر شد که تصاویر او با چشمهای پر از اشک را نشان می داد، در حالی که صاحبخانه اش به او مهلت ده روزه برای تخلیه منزلش را داده بود.\nاستاد گودرزی متولد 1310 از شهر بروجرد از آخرین شاگردان کمال الملک و قدیمی ترین استاد معرق چوب سنتی ایران در زمینه منبت، مشبک، معرق و گره چینی بود.\nاو روز جمعه 13 اردیبهشت ماه بر اثر کهولت سن، رخ در نقاب خاک کشید و شنبه 15 اردیبهشت ماه در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) آرمید.\nترابی یکی از 75 هنرمندی بود که در کارگاه‌های هنرهای زیبا کار می‌کرد. اسامی استادانی که با او همکار بودند را تا جایی که به خاطر داشت، به زبان آورده بود و گفته بود: «همه آنها از دنیا رفتند و تنها من مانده‌ام.»\nیکی از اتاق‌های خانه را برای وسایل شخصی‌اش برداشته و سالن پذیرایی را در اختیار شاگردانش گذاشته بود تا هر روز بتواند بخشی از هنری را که می‌داند، به نسل دیگری انتقال دهد.\nحدود 10 سال قبل زمانی که در دانشگاه زمین خورد، با یکی از شاگردانش به پزشک مراجعه کرد. دکتر بعد از ویزیت گفت «اگر می‌خواهی زندگی کنی، دستت را عمل کن اما اگر با دستت کار نمی‌کنی، می‌توانی همین طور ادامه دهی». هزینه‌های درمان حدود 15 میلیون تومان می‌شد که نه استاد، بلکه شاگردانش هم توانایی پرداخت آن را نداشتند، به همین دلیل یک دست او از کار افتاد.\nاستادی که روح و جانش با هنر گره خورده بود اما درد نان رهایش نمی‌کرد.\nاستاد ترابی گودرزی از سال 1319 زیر نظر وزارت فرهنگ آن زمان مشغول به کار شده و در سال 1359 بازنشسته شد. این هنرمند گواهی درجه یک هنری معادل دکتری را در زمینه معرق و چوب داشت و از سال 1352 تا 1359 سرپرست کارگاه چوب هنرهای زیبا بود.\nبه گفته شاگردانش، یکی از آنها برایش غذا می‌پخت، یکی از همسایه‌ها هفته‌ای چند بار حمام می‌بردش و یکی دیگر ناخن‌هایش را می‌گرفت. گودرزی تمام آثارش را یا به پادشاهان یا روسای جمهوری که به ایران سفر و از کارگاه هنرهای زیبا دیدن می‌کردند، یا به موزه هنرهای ملی هدیه داده بود. حتی یک اثر هم برای خودش نداشت که حداقل با فروش آن، پولی دستش را بگیرد. آنقدر از دست‌هایش کار کشید که «آرتروز» گرفته بود.\nاستاد دغدغه های متعددی را در این سالهای پایانی عمر خود مطرح کرده و گفته بود: «تمام زندگی ام را وقف هنر کردم اما امروز هیچکس نیست که از هنر ما حالی بپرسد و طالب یادگیری باشد».\nوی گفته بود: «از 10 سالگی به تهران آمدم و در هنرستان کمال الملک آموزش دیدم. استادان بنامی داشتم که امروز به اینجا رسیدم. من هم تنها بازمانده نسل گذشته هستم اما به خاطر مهجور ماندن این هنر بعد از من دیگر کسی نیست که بتواند معرق و منبت را زنده نگه دارد. من در آتلیه ام کلاس دایر می کنم و در این سن و سال دوست دارم هرچه می دانم به جوانان انتقال دهم».\nاستاد اضافه کرده بود: «70 سال برای فرهنگ این کشور کوشیدم و به کشورهای همجوار و کشورهای خارج اروپایی صادر کردم. وقتی آیزنهاور، رییس جمهور آمریکا به ایران آمد و کارهای مرا دید، باور نمی‌کرد، من به وی هدیه‌ای دادم و او آن را به کاخ سفید برد. این هدیه را در کاخ مرمر به وی دادم و حالا به نام من در آنجا هست. آیزنهاور خیلی از هنر ایران خوشش آمد؛ آن زمان هر کدام از سران کشورها که می‌آمدند اول با کار هنرمندان ایران آشنا می‌شدند. پادشاه نروژ، پادشاه بلژیک، ملکه هلند، رئیس جمهور فرانسه و رئیس جمهور چکسلاواکی و رومانی به ایران آمدند و من به آنها هدایایی دادم».\nترابی گودرزی ادامه داده بود: «ما هزاران سال پیش نقوش و معرق داشتیم اما متاسفانه در کتاب‌هایی که برای دانشگاه نوشته‌اند تاریخ این هنر 50 سال است و هنر معرق را از هندوستان یا هند به ایران آمده است؛ در حالی که ما قبل از آنها هنر داشتیم؛ مگر تاریخ هنر ما حکایت از 90 سال می‌کند؟ هزاران سال پیش ما این را داشتیم، باید کارشناسانی بیایند که این کتاب‌ها را به دست دانشجویان ندهند.\nکار ما را می‌دزدند به نام خوشان ثبت می‌کنند، هنر هر کشوری فرهنگ آن کشور است؛ فرهنگ ما بسیار قوی‌تر از اروپا و آمریکاست، آنها زمانی که ما هنر اصیل داشتیم نمی‌دانستند هنر چه بوده است؛ از من دعوت کردند به کانادا بروم و بلژیک، خود پادشاه بلژیک از من دعوت کرد آنجا برویم و در دانشگاه‌های بلژیک تدریس کنم اما نرفتم، با خودم گفتم می‌خواهم به بچه‌های خودمان این هنر را یاد دهم، شما را به خدا نگذارید هنرهای سنتی این کشور خوابیده شود؛ هنر سنتی مادر هنرهاست، اول هنری که ما داشتیم هنر سنتی ما بوده است.»\nاین بخشی از سخنانی است که او طی سالها بارها آنها را بیان می کرد و از توجه به هنر سنتی ایرانی می گفت.\nشاپور ترابی گوردزی بیش از 7 دهه به هنر معرق چوب سنتی ایران در زمینه منبت، مشبک، معرق و گره چینی مشغول بود و بسیاری از استادان بنام این حوزه از شاگردان او هستند. وی آثار بسیاری را در این زمینه خلق کرد که برخی از آنها در دفاتر و ساختمان‌های روسای جمهور و پادشاهان کشورهای دیگر قرار دارد.\n**تسلیت معاون صنایع‌دستی در پی درگذشت استاد شاپور ترابی گودرزی\nپویا محمودیان در این پیام گفت: «استادان و پیشکسوتان صنایع دستی و هنرهای سنتی ایران ارزشمندترین دارایی هنری این مرز و بوم محسوب می شوند که از طریق آموزش مبانی نظری و فنون علمی این هنرها به نسل جوان این شعله فروزان را همواره زنده نگه داشته‌اند.\nشادروان شاپور ترابی گودرزی یکی از نام‌آورترین افراد در عرصه هنر بود که افتخارات بسیاری را برای این سرزمین رقم زد و فقدان چنین هنرمند بی‌بدیلی ضایعه اسفناک برای جامعه صنایع‌دستی محسوب می‌شود.\nمعاون صنایع‌دستی و هنرهای سنتی این ضایعه بزرگ را به خانواده آن شادروان و جمیع هنرمندان صنایع‌دستی و هنرهای سنتی تسلیت گفته، برای روح آن هنرمند عزیز، آرامش و غفران الهی را مسالت دارد.»\nصنایع‌دستیقدیمی ترین استاد معرق چوب سنتی ایرانآخرین شاگرد کمال‌الملکغم نانهنر سنتی\nیک ویلای مسافر پسند در قلب پایتخت


به یری سفر کنیم, شهری که روی نقشه جایی ندارد\nسه شنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۸ ۴۰ : ۰۱\nخبری از تابلوی راهنمای گردشگر یا اینکه اصلا اینجا کجاست نیست نگاه جست و جوگرایانه, نتیجه ای نمی دهد انگار پرت ام کرده اند توی یک دوره تاریخی که معلوم نیست چه دوره ای است و کجای این شهر ایستاده ام تصورم از شهر یری, شهری کوچک و قدیمی بود ولی حالا جز چند سنگ افراشت و پایه های سبز رنگ زمخت و بدقواره ای که کنار محوطه بنا کرده اند چیز دیگری از این شهر نمی یابم اینترنت هم جواب نمی دهد که ببینم کجا آمده ام و کمی اطلاعات بگیرم تا دستکم پاسخ پرسش هایم را آنجا بیابم\nرحیم رسولیان، نگهبان و راهنمای یری: این شهر قدیمی که هنوز اسم اصلی آن مشخص نیست مربوط به 6 هزار سال پیش از میلاد مسیح است و 4 هزار سال پیش نیز به گفته باستان شناسان از بین رفته است. برخی از شواهد حاکی از آن است که در این شهر آتش سوزی بزرگی رخ داده و شهر از بین رفته است. ساکنان این شهر ستاره و ماه پرست بوده اند و اینجایی که ایستاده ایم معبدشان بوده است.\nتاریخ این شهر نشان می دهد حقوق اجتماعی زنان و مردان مساوی بوده تا جایی که حتی سخنگوی این معبد یک زن بوده و سنگ افراشت او با دهان در این معبد موجود است. البته فرضیات گوناگونی درباره اینکه چرا سنگ افراشت ها دهان ندارند وجورد دارد. فرضیه ای مطرح است که در معبد کسی حق حرف زدن نداشته و به همین دلیل هم روی سنگ ها تصویر دهان حک نمی شده و تنها کسی که حق حرف زدن در این معبد را داشته فقط سخنگو بوده .\nشهر «یری» را برای تهیه گزارش پیشنهاد می دهند. راستش اسم این شهر را تا به حال نه شنیده ام و نه دیده ام. تصورم از آن شهری کوچک و قدیمی است، آدم های پیر و سالخورده ای که مثل روستای سریزد و ابیانه اسم شهرشان را زنده نگه داشته اند.\nکسانی که پیشنهاد سفر به این شهر را می دهند فقط تا همین حد اطلاعات می دهند که شهری تاریخی است که از دیدن آنجا پشیمان نمی شوم. از مشگین شهر تا یری 30 کیلومتر است. در بین راه هیچ علامت و نشانه ای برای پیدا کردن این شهر وجود ندارد، برای یافتن آن از چند نفری سؤال می کنم ولی آنها هم نمی شناسند تا اینکه یکی از اهالی روستای «پیرازمیان» برایم کروکی یری را می کشد.\nطبق کروکی به 3 راهی کوچکی می رسم؛ تابلوی کوچک و رنگ باخته ای می یابم؛ «یری 5 کیلومتر». راست جاده را می گیرم و از میان تاکستان های سرسبز پیرازمیان عبور می کنم. تاکستان هایی که انگورش را به گفته محلی ها روی هوا می خرند. بیشتر اهالی روستا توی همین تاکستان ها هستند و به باغ های شان می رسند چراکه وقتی به روستا می رسم انگار کسی آنجا زندگی نمی کند. اگر چند بچه قد و نیم قد را نمی دیدم پیش خودم فکر می کردم روستا خالی از سکنه است.\nاز پیرازمیان تا شهر یری باید 3 کیلومتری بیشتر راه نباشد ولی چنان پر افت و خیز و ناهموار که جلوبندی ماشین را به هم می ریزد. تابلوی دیگری پدیدار می شود که از دور نشان می دهد یک کیلومتر بیشتر راه نمانده ولی وقتی به مقابلش می رسم می فهمم 2 تا از دندانه ها را ناشیانه پاک کرده اند. درست مثل هندوانه فروش های جاده ای که روی مقوا می نویسند 10 کیلو هندوانه هزار تومان و وقتی به وانت می رسی می بینی صفر آخر را کوچک و کم رنگ نوشته اند.\nبالاخره گردشگری که این همه راه را تا اینجا آمده حتماً پی این 2 کیلومتر را هم به تنش می مالد و ادامه مسیر می دهد. من هم پی آن را به تنم می مالم و راه پر از چاله چوله را ادامه می دهم تا به محوطه بزرگی می رسم که بخشی از آن را با طناب سفید رنگ نایلونی علامت گذاری کرده اند. در محوطه طناب کشی شده، سنگ افراشت های بزرگ و کوچکی کنار هم قرار گرفته اند که شاید در نگاه اول هیچ جذابیتی نداشته باشند.\nخبری از تابلوی راهنمای گردشگر یا اینکه اصلاً اینجا کجاست نیست. نگاه جست و جوگرایانه، نتیجه ای نمی دهد. انگار پرت ام کرده اند توی یک دوره تاریخی که معلوم نیست چه دوره ای است و کجای این شهر ایستاده ام!\nتصورم از شهر یری، شهری کوچک و قدیمی بود ولی حالا جز چند سنگ افراشت و پایه های سبز رنگ زمخت و بدقواره ای که کنار محوطه بنا کرده اند چیز دیگری از این شهر نمی یابم. اینترنت هم جواب نمی دهد که ببینم کجا آمده ام و کمی اطلاعات بگیرم تا دستکم پاسخ پرسش هایم را آنجا بیابم.\nچند دقیقه بعد گردشگران دیگری هم از راه می رسند و آنها هم مثل من سرگردان و متعجب که شهر یری اینجاست؟ و گله مند از مسیر پر از دست انداز. تصمیم به برگشت می گیریم ولی به ماشین نرسیده مرد جوانی از تنها خانه این شهر که کنار محوطه ساخته شد و شواهد نشان می دهد چند سالی از عمرش نمی گذرد، همراه پسر 4- 5 ساله اش خارج می شود.\n«رحیم رسولیان»، نگهبان و راهنمای اینجاست. عینکش را می زند و بی خیال کفش به پا کردن می شود و با همان دمپایی های پلاستیکی راه می افتد تا ما را ببرد وسط محوطه طناب کشیده شده و مثل نوار ضبط شده ای اطلاعاتی درباره سنگ افراشت ها بدهد: «این شهر قدیمی که هنوز اسم اصلی آن مشخص نیست مربوط به 6 هزار سال پیش از میلاد مسیح است و 4 هزار سال پیش نیز به گفته باستان شناسان از بین رفته است. برخی از شواهد حاکی از آن است که در این شهر آتش سوزی بزرگی رخ داده و شهر از بین رفته است. ساکنان این شهر ستاره و ماه پرست بوده اند و اینجایی که ایستاده ایم معبدشان بوده است.\nاین منطقه قرار بود چندین سال پیش از انقلاب اکتشاف شود ولی سال ها به دلایل گوناگون به تأخیر افتاد و در نهایت در دهه 80 اکتشافات آغاز شد و مشخص شد اهالی این شهر موفق به کشف آهن شده اند.»\nرسولیان به سوراخ هایی که روی سنگ افراشت ها قرار دارد اشاره می کند، سوراخ هایی که در نگاه اول عادی به نظر می رسند: «این سنگ افراشت ها بر اساس موقعیت شغلی و شخصیت اجتماعی افراد ساخته شده اند. مثلاً کسی که دارای موقعیت اجتماعی بالایی بوده اندازه سنگ افراشتش بزرگ تر و بلندتر و زیباتر بوده است.\nآن زمان ساکنان این شهر برای سنگ افراشت هایشان گوهر شب نما نصب می کردند که متأسفانه برخی از آنها پیش از اکتشاف به غارت رفته اند.»\nتوضیحات راهنمای معبد آنقدر جالب است که نگاه ام را به تک تک سنگ افراشت ها می دوزم، تصاویری که شبیه به هم هستند، گیس های بلند، چشمان گرد و بینی های دراز و صورت هایی بدون دهان و با قدهایی بین 70 سانتیمتر تا 2 مترو نیم که بیشترشان شمشیر به کمر بسته اند!\nرسولیان درباره اشکال این سنگ های عجیب و غریب می گوید: «تاریخ این شهر نشان می دهد حقوق اجتماعی زنان و مردان مساوی بوده تا جایی که حتی سخنگوی این معبد یک زن بوده و سنگ افراشت او با دهان در این معبد موجود است. البته فرضیات گوناگونی درباره اینکه چرا سنگ افراشت ها دهان ندارند وجود دارد. فرضیه ای مطرح است که در معبد کسی حق حرف زدن نداشته و به همین دلیل هم روی سنگ ها تصویر دهان حک نمی شده و تنها کسی که حق حرف زدن در این معبد را داشته فقط سخنگو بوده .\nاما باید درباره قبرهای ساکنان این شهر هم بگویم؛ حدود 600 قبر در این منطقه کشف شده که برخی از آنها نبش قبر شده است. اهالی این شهر تاریخی به زندگی بعد از مرگ اعتقاد داشته اند و به همین خاطر وقتی کسی از دنیا می رفته آب و غذا و وسایل ارزشمندش را همراه او دفن می کرده اند که در دنیای دیگر وقتی زنده شد بتواند از آنها استفاده کند.»\nهمراه با او به قسمت های دیگری از محوطه می رویم. کمی پایین تر از معبد، غار کوچکی قرار دارد که به گفته راهنمای این موزه - شهر جایی بوده که مردم برای ورود به معبد باید در آن غسل می کرده اند و با ظاهری تمیز و آب به سر و رو زده وارد می شده اند.\nکاشت درخت انگور در 5 هزار و 600 سال پیش در شهر یری از دیگر عجایب این شهر است. برخی از باستان شناسانی که از این مجموعه بازدید کرده اند اعتقاد دارند اهالی این شهر جزو نخستین کسانی هستند که آهن را کشف کرده اند و انگور کاشته اند.\nاما نکته ای که قابل تأمل است نحوه نگهداری از 280 سنگ افراشت 8 هزار ساله ای است که هیچ بودجه و حتی نقشه ای برای حفاظت از آنها تهیه و تدوین نشده است و سال های سال این سنگ افراشت ها در گرما و سرما به حال خود رها شده اند و اگر نگهبانی هم نباشد باید قید این ثروت ملی را زد، ثروتی که هر از گاهی بعضی از آنها در موزه های معروف اروپایی سر درمی آورند.\n«مصطفی عزتی» هم مثل من از این معبد بازدید می کند و پس از پایان توضیحات جالب راهنما که آدم را سر ذوق می آورد و با لختی اندیشه در این زمینه که در کشورمان چه تمدن های شگفت آوری وجود داشته، می گوید: «من در طول 65 سالی که از خدا عمر گرفته ام به شهرها و کشورهای بسیاری سفر کرده ام و از موزه های بی شماری بازدید کرده ام ولی باید بدون هیچ تعارف و پیشداوری بگویم هیچ کجا مثل کشورمان غنی از تمدن و آثار باستانی نیست. من برای نخستین بار است به استان اردبیل سفر می کنم و با دیدن این منطقه واقعاً شگفت زده شده ام ولی خیلی هم نارحت هستم که چرا میراث فرهنگی به چنین مناطقی بی توجهی است. آیا واقعاً باید چنین ثروتی این گونه رها بشود؟ نباید برای چنین مکانی نقشه و علائم و بروشوری تهیه شود؟»\nادامه حرف های او را راهنمای معبد می گیرد: «کسانی که برای دیدن این معبد به اینجا می آیند از وضعیت راه ناهموار گلایه مندند، حق هم با آنهاست. از سوی دیگر باید برای این سنگ افراشت ها و قبرهایی که وجود دارد فکری کرد تا آسیبی به آنها وارد نشود. تا همین چند ماه پیش بعضی از کسانی که اینجا می آمدند بدون آنکه بدانند چه می کنند روی این سنگ ها می رفتند و عکس یادگاری می گرفتند و حتی ناخواسته آسیب هم می زدند. من با هزینه خودم محوطه را حصارکشی کردم تا دیگر چنین اتفاقاتی نیفتد.\nاعتقاد دارم باید برای جذب گردشگران امکانات ساده و اولیه ای مثل سرویس بهداشتی فراهم آورد. متأسفانه اینجا کوچکترین امکاناتی برای گردشگر و رضایتمندی آنها ندارد. اگر می بینید گردشگر می آید به خاطر علاقه مندی به تاریخ و گذشته کشور است.»\nزمان رفتن است و به این فکر می کنم که تماشای چه منطقه دیدنی و منحصر به فردی را در طول این سال ها از دست داده ام. معبدی که اگر اسمی از آن برده شود و تصاویری از آن منتشر شود می تواند برای بقیه هم دیدنی و شگفت انگیز باشد. معبدی که اگر مسئولان محلی و مسئولان میراث فرهنگی اندکی برای نگهداری و معرفی آن توجه کنند می تواند به یکی از جاذبه های گردشگری این استان تبدیل شود.\nبناهای تاریخی گردشگری یری جاذبه تاریخی شهر سنتی شهر باستانی ایرانگردی جهانگردی بناهای باستانی جاذبه گردشگری\nسازه های دست بشر در دوران کهن چه راز و رمزی در خود دارند؟\nنگینی درقلب نصرآبادتفت وافتخاری برای هفتادر


طراحی نقشه ذهنی اهداف در بولت ژورنال سال جدید -\nنقشه ذهنی اهداف سال در بولت ژورنال\nگام اول – روش ترسیم نقشه ذهنی اهداف برنامه های ما در بولت ژورنال\nبسیاری از مردم ترجیح می دهند که مستقیم سراغ نقاشی کشیدن بروند. در هر صورت، ابتدا “نام خودتان” یا ” عدد سال جدید” را در وسط برگه کاغذ بنویسید. اطمینان حاصل کنید که برگه خود را در جهت افقی قرار داده باشید و در وسط برگه نام موضوع را با ۱ یا ۲ کلمه بنویسید. یک دایره دور آن بکشید. با اضافه کردن رنگ ها و دایره با کلمات بازی کنید.\nدر هر نقشه حداقل از سه رنگ استفاده کنید. رنگ ها به خلق ایده های جداگانه و یاری رساندن به حافظه کمک می کنند و البته از کاغذ خط دار استفاده نکنید، این روش باعث می شود تا به صورت خطی تفکر کنید.\nگام دوم- انتخاب و رسم شاخه اصلی نقشه ذهنی\nبه سادگی یک خط به ازای هر کدام از زیرمجموعه های مهم موضوع اصلیتان بکشید که از دایره و سطر صفحه بیرون آمده اند و هر کدام از خط ها را با یک کلمه یا عبارت خیلی کوتاه و یا یک عکس برچسب گذاری کنید. از مخفف ها استفاده نکنید.\nهر جا که امکان پذیر باشد از تصاویر، عکس ها و نقاشی ها استفاده کنید. به عنوان مثال، می توانید در کنار شاخه ای با زیر مجموعه منفی یک علامت توقف و در کنار یک شاخه مثبت نیز یک علامت به اضافه زرد رنگ بکشید.\nبه گفته نویسنده معروف Tony Buzan استفاده از فلش ها، نمادهای دیگر، فاصله ها و غیره برای اتصال تصاویر و تولید یک شبکه “غنی از تصویر” ماهیت اصلی ساخت یک نقشه ذهنی است.\nگام سوم-رسم شاخه های بعدی نقشه ذهنی\nاین شاخه باید از شاخه قبلی نازک تر باشد. در مورد چیزهایی که مرتبط به زیرمجموعه های اولیه شما هستند فکر کنید.\nتا زمانی که لازم باشد نقشه ذهنی خود را ادامه دهید، به این روش ادامه دهید. رفته رفته که زیر مجموعه ها به طور فزاینده ای شامل جزییات مرتبط مانند حقایق و یا تاریخ ها می شوند، به همان نسبت نیز شاخه ها باریک تر می گردند. همچنین شاخه هایی نیز به شاخه های قبلی ای که ساخته اید نیز اضافه خواهید کرد. حتی ممکن است بعد از پی بردن و کشف چیزی که تا قبل آن به ذهنتان نرسیده بوده است، یک شاخه اصلی و اولیه دیگر نیز اضافه کنید.\nگام چهارم – بازنگری و پاک نویسی ” نقشه ذهنی اهداف سال”\nنسخه دوم به شما اجازه می دهد تا با منطقتان موارد صحیح و خطاها را بررسی کنید و نتیجه آن یک نقشه ذهی شسته و رفته خواهد بود. مسلما دوست ندارید تا نقشه ذهنیتان درهم و برهم باشد. درهم و برهمی بیش از حد مانع از توانایی شما برای دیدن هم تصویر بزرگ و هم جزئیات می شود. پس می توانید با طرحی زیبا در آینده در بولت ژورنال خود اضافه کنید.\nنقشه ذهنی بولت ژورنال به صورت ماهانه و یا هفتگی\nجمع بندی چهار گام “نقشه ذهنی اهداف سال/ماه” در بولت ژورنال\nشاید رسم و آماده سازی نقشه ذهنی برای اولین بار کمی برایتان سخت باشد، ولی بعد از چندین بار تمرین و بهره گیری آن در سایر جوانب کاری ( مطالب درسی، صورتجلسات و امور محل کار، پروژه ها و… ) مطمئنا یکی از طرفداران پر و پا قرص این روش خواهید شد.\nدرآماده سازی نقشه ذهنی اهداف مان در بولت ژورنال می توانیم تمامی ایده های مورد نظر و ذهنی مان را درباره اهداف و کارهایی که برای سال جدید در نظر داریم در دسته بندی های مختلف رسم کنید.\nامور شخصی،کاریا پروژه های کاری،امور تحصیلی،خانواده،مالی و.. که بنا به اهداف و برنامه های شما این دسته بندی ها کم و یا زیادتر شود و جالب تر اینکه می توانید در ابتدای هر ما نقشه ذهنی کارها و اهداف خود را طراحی و ترسیم کنید.\nدر پست بعدی “با قسمت های اصلی بولت ژورنال آشنا می شویم” و “ضمنا در پستی جداگانه شما را در انتخاب ابزار و یا همان دفتر مناسب برای بولت ژورنال سال تان یاری خواهم کرد.\nآموزش الکترونیکیبرنامه ریزیبولت ژورنالتوسعه فردیخلاقیتمدیریت فردیموفقیتنقشه ذهنی\nتوسط سوده محمدآبادی ۰ دیدگاه


لباس عروسی زایمان - بهترین لباس برای عروس ها با شکم گرد - Confetissimo - وبلاگ زنان\nلباس عروسی برای زنان باردار - بهترین لباس برای عروس با شکم گرد\nاغلب جشن به مناسبت ازدواج در زمانی که همسر آینده در حال انتظار در کنار هم قرار می گیرد، منصوب می شود و فرم های او در طرح های کاملا جدید گرفته شده است. در چنین شرایطی، باید لباس عروسی مد روز برای زنان باردار را طراحی کنید، طراحی شده توسط سبک با تمام ویژگی های این وضعیت دشوار است.\nلباس عروسی زایمان 2017\nلباس های عروسی زیبا و شیک برای 2017 باردار طراحی شده اند به طوری که قهرمان این مناسبت فشار بیش از حد بر روی شکم گرد می شود، به عنوان این می تواند منجر به پیامدهای منفی برای آنهایی که کمی. علاوه بر این، لازم است که یک افزایش قابل توجه سینه را در نظر بگیریم - در برخی از توالتهای عروسی، جوراب شلواری کوتاه یا باز می شود، که در نتیجه آن به نظر غیرقابل توجه است.\nسبک عملکرد و سبک چنین لباس رسمی ممکن است متفاوت باشد. در 2017، مهم ترین گزینه های زیر است:\nلباس عروسی یکپارچه برای زنان باردار؛\nمبلمان یونانی با پارچه فروشی؛\nمدل ها با دامن های شیک;\nلباس های کوتاه عجیب و غریب.\nلباس های عروسی زیبا مادران\nلباس های عروسی مد لباس\nلباس های تابستان تابستانی برای زنان باردار\nعروسهای باردار در لباس عروسی نباید هیچ ناراحتی را تجربه کنند، زیرا ممکن است کودک آینده را تحت تاثیر قرار دهد و نزدیکتر شود شروع کار. این در تابستان بسیار مهم است، زیرا کودک در رحم بسیار آسان نیست. بهترین از همه برای این منظور لباس عروسی برای زنان باردار از پارچه های نازک نازک که پاهای شکم را در چهره های متعدد پنهان خواهد شد رویکرد است.\nبه عنوان یک قانون، در زیبایی های تابستان گرم سعی نکنید دکوراسیون های خیلی سرسبز و سنگین را بپوشانید. برعکس، در این دوره، مناسب است برای اولویت دادن به توالت کوتاه، باز چشم از کسانی که توسط پاهای بلند و گول زدن احاطه شده، و یا به اقلام زنانه و عاشقانه در سبک یونانی است. علاوه بر این، آن را بسیار مناسب مناسب کوتاه لباس برش مستقیم، نه بیش از حد با عناصر تزئینی.\nلباس عروسی مادران در زمستان\nانواع زمستان از پارچه های متراکم ساخته شده اند که از پوشاننده خود از باد صاف محافظت می کنند. در چنین محصولاتی همیشه یک پوشش وجود دارد که عملکرد حرارتی آنها را بهبود می بخشد. در عین حال، یک لباس عروسی برای زنان باردار با آستین می تواند یک واحد خودکفا از یک مجموعه رسمی باشد، در حالی که مدل های بدون آستین تقریبا همیشه با یک کلاه، کت، بلور، یک کت خز یا کت کوتاه چنین مجموعه ای از دو محصول که به طور کامل در هماهنگی با یکدیگر در رنگ و سبک عملکرد، اجازه می دهد مادر باردار نگاه شیک.\nکدام لباس عروسی بهتر است باردار را انتخاب کنید؟\nانتخاب لباس عروسی به عوامل بسیاری بستگی دارد. بنابراین، برخی از دختران باردار در لباس عروسی تمایل دارند موقعیت "جالب" خود را از چشمان کنجکاو پنهان کنند و سعی کنند شکل های گرد را با هم مخفی کنند. دیگران، برعکس، مایل به نشان دادن عموم خطوط جدید خود، به عنوان مثال، سینه های قابل توجهی گرد می شوند. علاوه بر این، انتخاب گزینه مطلوب بسیار بستگی به طول مدت بارداری و وضعیت کلی عروس جوان دارد.\nبهترین لباس عروسی برای زنان باردار\nلباس های عروسی سرسخت مادران\nروپوش های لوکس با کریوینین، رویای بسیاری از خانم های زیبا هستند. با این حال، مادران باردار باید با احتیاط شدید درمان شوند. بنابراین، یک ساختار نگهدارنده در چنین دکوراسیون ممکن است فشار بیش از اندازه بر شکم ایجاد کند و علاوه بر آن باعث آسیب مکانیکی شود. به همین دلیل، لباس های عروسی سرسخت و زیبا برای زنان باردار باید فقط در فروشگاه های تخصصی خریداری شوند، محصولاتی که در آن تمام الزامات لازم را تامین می کند.\nمحصولاتی که برای خانم های ظریف طراحی شده اند می توانند انواع زیر را داشته باشند:\nیک لباس با یک tutu کرکی و یا یک دامن کوتاه و طولانی زانو چند لایه کرست بسنده. با توجه به عملکرد ویژه قسمت فوقانی، چنین کرستاین شکم را تسریع نمی کند و به نظر می رسد عالی است؛\nلباس عروسی برای دختران کامل باردار با دامن گشاد و گردن V-neck. این مدل توجه دیگران را به تغییر سینه جذب می کند و شکم را از چشم های خیره کننده پنهان می کند؛\nیک کت و شلوار با طلای شیک در نوارهای نازک به نظر می رسد فوق العاده زیبا و ظریف است.\nعلاوه بر این، سبک بالا بافتنی و دامن خورشید با یک پتک زدن لوکس بسیار محبوب است.\nلباس های عروسی کوتاه مدت زایمان\nبارداری دلیلی ندارد که از سر تا پا در یک ریمل بدون شکل پنهان شود و تمام خطوط شکل مادر آینده را بپوشاند. برعکس، در این موقعیت شما می توانید در یک توالت کوتاه مد روز قرار دهید، به طرز وحشیانه ای باز کردن پاهای بلند و با تاکید بر یک شکم گرد. سبک های کوتاه لباس های عروسی برای زنان باردار ممکن است کمر بلند، دامن گشاد شده و یا برش مستقیم داشته باشند.\nاگر چه مدل های کوتاه تر معمولا با کفش های اضافه می شوند صندل بلند پاشنه بلندخانم های زیبا که در موقعیت ظریف قرار دارند، توصیه نمی شود که این کار را انجام دهند. این به ویژه در مورد زنان که در نیمه دوم دوره انتظار برای نوزاد ازدواج می کنند، صادق است. برای به حداقل رساندن خطرات احتمالی و از بین بردن ناراحتی در پاها مادر باردار، بهتر است اولویت آپارتمان زیبا و زیبا باله را در یک تخت صاف کنید.\nلباس عروسی در سبک یونانی برای زنان باردار\nانتخاب محبوب ترین مادران آینده لباس های یونان برای زنان باردار است. آنها یک کمر کمر دار دارند که به این ترتیب هیچ چیزی بر روی معده فشار نمی آورد و یک گردنبند غنی پوشانده می شود. چنین لباس عروسی برای زنان باردار در هر زمان به نظر می رسد، اما آنها به ویژه برای زنان مد که فقط دارای شکم هستند مناسب هستند. در چنین لباس ها، او می تواند به طور کلی نامرئی باشد، بنابراین کسانی که در جشن حضور دارند حتی هیچ گونه سوء ظن نیز نخواهند داشت.\nلباس عروس تزیین مادران\nتوری - مواد مورد علاقه برای تزئین لباس عروسی. در مادران آینده، این امر به ویژه محبوب است زیرا با رطوبت، زنانه بودن و دست زدن همراه است. چنین لباس عروسی برای زنان باردار در مدت زمان طولانی و یا فقط در آغاز سفر ممکن است تغییرات مختلفی داشته باشد، مثلا:\nمدل های با توری بالا، که به راحتی به یک دامن صاف از باتیست، ساتن، ابریشم و مواد دیگر جریان می یابد. آنها یک شبح زیبایی ایجاد می کنند و روی موهای زیبا و مدل موی نفس تمرکز می کنند؛\nگزینه های با تیغ آستین به نظر می رسد غیر منتظره رسمی و جذاب. اگر چه آستین در آنها نقش یک عنصر تزئینی را بازی می کند و ویژگی های حرارتی محصول را بهبود نمی بخشد، چنین مدل هایی در بین عروس های جوان بسیار محبوب هستند؛\nلباس های عروسی کوتاه برای زنان باردار را می توان با توری تنها در بالای صفحه و یا در طول تمام طول تزئین کرد. این دکور به زن آینده زنانه افزوده می شود و جذابیت او را به وجود می آورد؛\nسبک باز کردن برای همه زنان شیک نیست. عروس های جوان که در دوران بارداری طولانی هستند در آن به نظر می رسد مضحک است، بنابراین تنها کسانی که هنوز نمی توانند شکل شکل را ببینند می توانند آن را انتخاب کنند. علاوه بر این، چنین گزینه یک زن در انتظار نوزاد می تواند تنها در تابستان استفاده شود؛\nلباس عروسی آجری برای زنان باردار با یک کاسه دامن کلاسیک به نظر می رسد لوکس و غیر منتظره ظریف است. این بیشتر دختران را برآورده می کند، اما می تواند تصویر را بیش از حد کند؛\nعلاوه بر این، هر نسخه از لباس عروسی را می توان با یک قطار توری یا یک کلاه ساخته شده از این مواد تکمیل کرد.\nلباس عروسی مادر بزرگ\nبهترین لباس عروسی برای زنان حامله که شکم را پنهان می کنند، کسانی هستند که دارای کمر لباسی هستند. اگر در مدت زمان طولانی آنها فقط شکل بصری خود را کاهش می دهند، تقریبا تا زمانی که 6-7 از ماه بارداری چنین لباس ها قادر به تقریبا به طور کامل پنهان کردن شکم گرد دور از چشم کنجکاو. به همین دلیل، دخترانی که در موقعیت جالبی قرار دارند و مایل نیستند بحث های بیشماری را با کسانی که در جشن حضور دارند، اغلب این مدل ها را انتخاب کنند.\nلباس عروسی با قطار برای زنان باردار\nقطار می تواند با هر گونه گزینه ای برای لباس های عروسی برای زنان باردار تزئین نماید. این عنصر از دکوراسیون در هر صورت به نظر می رسد حساسیت تازه ی جدید، زنانه و جذابیت، با این حال، می تواند موجب ناراحتی ناگهانی در مادر باردار شود. بنابراین، در بعضی موارد، قطار یک جرم بزرگ دارد و یک دختر که زندگی جدیدی را حمل می کند، لباس های بسیار سنگین را ممنوع کرده است. به همین دلیل، یک زن در یک موقعیت ظریف باید ترجیح داده شود لباس، که در مجموع وزن نمی کند بیش از 2 کیلوگرم است.\nلباس عروسی مادربزرگ\nدختران مدرن و ناامن لباس های عروسی ساده ای را برای زنان باردار انتخاب می کنند که پرده های شبح را پنهان می کنند. به عنوان یک قاعده، آنها با دکوراسیون بیش از حد کار نمیکنند، مناطق باز ندارند و به طور کلی به نظر بسیار محدود هستند. چنین توالت هایی مخصوصا برای مراسم عروسی در یک کلیسا یا معبد مناسب هستند، در غیر اینصورت غیر قابل قبول است که لباس را به طور رک و پوستر بپوشانند.\nعروس باردار در لباس عروسی - ستاره\nافراد مشهور جهان هم اغلب ازدواج می کنند، در انتظار انتظار یک کودک هستند. در این مورد، لباس عروسی برای ستاره زن باردار در اغلب موارد توسط طراحان معروف و خانه های مد طراحی شده است. برای ایجاد آنها، از مواد لوکس ترین، عناصر تزئینی گران و سنگهای واقعی استفاده می شود. ستاره های باردار مشهور در لباس های عروسی در جشن های خود بزرگ می شوند. به عنوان مثال، این توسط افراد مشهور زیر تایید شده است:\nما به شما توصیه می کنیم که بخوانید: لباس عروسی با کرست - بهترین مدل های توری و پف کرده