دائره المعارف اسلامی طهور - نمایش مطلب : حضرت ابراهیم علیه السلام و نشانه روز قیامت\nفارسی 15915 نمایش |\nاز جمله ماجراهایی که در زندگی ابراهیم خلیل اتفاق افتاده و در قرآن کریم ذکر شده است، درخواست او از خداوند در نشان دادن کیفیت زنده کردن مردگان در روز قیامت است. خداوند به او وحی کرد چهار پرنده بگیرد و آن ها را بکشد. بعد بدن هاشان را در هم بکوبد و به یکدیگر بیامیزد و سپس هر قسمت را سر کوهی بگذارد. سپس آن ها را بخواند و بنگرد چگونه هر جزیی به بدن اصلی باز می گردد و زنده می شود. ابراهیم نیز این کار را انجام داد و آشکارا زنده شدن مردگان را مشاهده کرد.\nمفسران اسلامی نقل می کنند که ابراهیم از کنار دریایی می گذشت، مرداری را دید که در کنار دریا افتاده قسمتی از آن در دریا و قسمت دیگر در بیرون از آن است و حیوانات دریایی و خشکی از دو طرف به آن هجوم آورده آن را می خورند و اجزای بدن او متفرق می گردد. دیدن این منظره او را به فکر مسئله رستاخیز انداخت که چگونه انسان مرده که اجزای آن بسان این مردار در جهان متلاشی می گردد، بار دیگر زنده می شود. او فکر می کرد که اگر نظیر این حادثه برای جسد انسانی رخ دهد و بدن او جزء بدن جانداران دیگر شود مساله رستاخیز که باید با همین بدن جسمانی صورت گیرد چگونه خواهد شد؟!\nاصل داستان در قرآن کریم چنین بیان شده است: «و إذ قال إبراهیم رب أرنی کیف تحی الموتی قال أ و لم تؤمن قال بلی و لکن لیطمئن قلبی قال فخذ أربعة من الطیر فصرهن إلیک ثم اجعل علی کل جبل منهن جزءا ثم ادعهن یأتینک سعیا و اعلم أن الله عزیز حکیم؛ و چون ابراهیم گفت: پروردگارا به من بنما چگونه مردگان را زنده می کنی؟ خداوند گفت: مگر ایمان نیاورده ای؟ ابراهیم (ع) گفت: چرا، ولی می خواهم (تا با مشاهده آن) دلم آرام گیرد، فرمود:چهار پرنده را بگیر، و آن ها را (بکش و گوشتشان را) در هم بیامیز سپس بر سر هر کوهی قسمتی از آن ها را بگذار، آن گاه آن پرندگان را بخوان که شتابان به سوی تو آیند و بدان که خداوند نیرومند و فرزانه است.» (بقره/ 260)\nابراهیم (ع) گفت «پروردگارا! به من نشان بده چگونه مردگان را زنده می کنی؟» خداوند فرمود «مگر ایمان به این مطلب نداری؟» او پاسخ داد: «ایمان دارم لکن می خواهم آرامش قلبی پیدا کنم.» خداوند به او دستور داد که چهار پرنده را بگیرد و آنها را ذبح نماید و گوشتهای آنها را در هم بیامیزد، سپس آنها را چند قسمت کند و هر قسمتی را بر سر کوهی بگذارد بعد آنها را بخواند تا صحنه رستاخیز را مشاهده کند او چنین کرد و با نهایت تعجب دید اجزای مرغان از نقاط مختلف جمع شده نزد او آمدند و حیات و زندگی را از سر گرفتند! از جمله «أرنی کیف؛ به من نشان ده چگونه.» به خوبی استفاده می شود که او می خواست با رؤیت و شهود، ایمان خود را قوی تر کند آن هم درباره چگونگی رستاخیز نه درباره اصل آن و لذا او با صراحت به نمرود گفت: «پروردگار من کسی است که زنده می کند و می میراند.»\nبه همین دلیل در ادامه این سخن، هنگامی که خداوند فرمود: «آیا ایمان نیاورده ای؟» او در جواب عرض کرد: «آری ایمان آوردم ولی می خواهم قلبم آرامش یابد.» گویی خدا می خواست این تقاضای ابراهیم در نظر مردم به عنوان تزلزل ایمان محسوب نشود، لذا از او سؤال شد مگر ایمان نیاورده ای؟ تا او در این زمینه توضیح دهد و سوء تفاهمی برای کسی به وجود نیاید. شکی نیست که ابراهیم خلیل از طریق عقل و وحی، از وجود رستاخیز آگاه بود و به آن کاملا ایمان و اعتقاد داشت، ولی برای رفع خطورهای ذهنی که گاهی اصحاب یقین را نیز زجر و آزار می دهد از خدا خواست که منظره احیای مردگان را با دیدگان خود مشاهده نماید تا یقین وی به صحت رستاخیز به حد اعلی برسد و به اصطلاح «علم الیقین» او به «عین الیقین» تبدیل شود.\nضمنا از این جمله استفاده می شود که استدلال و برهان علمی و منطقی ممکن است یقین بیاورد، اما آرامش خاطر نیاورد، زیرا استدلال عقل انسان را راضی می کند، و چه بسا در اعماق دل و عواطف او نفوذ نکند. درست مثل اینکه استدلال به انسان می گوید کاری از مرده ساخته نیست ولی با این حال بعضی از افراد. از مرده می ترسند مخصوصا هنگام شب و تنهایی نمی توانند در کنار مرده بمانند، زیرا استدلال فوق در اعماق وجودشان نفوذ نکرده اما کسانی که دائما با مردگان سر و کار دارند و به غسل و کفن و دفن مشغولند هرگز چنین ترسی را ندارند. به هر حال آنچه عقل و دل را سیراب می کند، شهود عینی است، تعبیر به اطمینان و آرامش نشان می دهد که افکار انسانی قبل از وصول به مرحله شهود دائما در حرکت و جولان و فراز و نشیب است، اما به مرحله شهود که رسید آرام می گیرد و تثبیت می شود. در اینجا به ابراهیم دستور داده می شود که برای رسیدن به مطلوبش دست به اقدام عجیبی بزند، آن گونه که قرآن در ادامه این آیه، بیان کرده، خداوند فرمود: «حال که چنین است چهار نوع از مرغان را انتخاب کن و آنها را (پس از ذبح کردن) قطعه قطعه کن (و در هم بیامیز) سپس بر هر کوهی قسمتی از آن را قرار بده، بعد آنها را بخوان به سرعت به سوی تو می آیند این را ببین. و بدان خداوند توانا و حکیم است.» «و اعلم أن الله عزیز حکیم» هم تمام ذرات بدن مردگان را به خوبی می شناسد، و هم توانایی بر جمع آنها دارد.\nانگیزه ابراهیم از طرح این سؤال\nدر انگیزه طرح این سؤال اختلاف است و مفسران سخن ها گفته اند و حدیث هایی هم در این مورد از ائمه اطهار رسیده است. از جمله حدیثی است که صدوق و علی بن ابراهیم از امام صادق (ع) روایت کرده اند که آن حضرت فرمود: «ابراهیم مرداری را در کنار دریا مشاهده کرد که درندگان صحرا و دریا از آن می خوردند، سپس همان درندگان را دید که به یکدیگر حمله کردند و برخی از آنها برخی دیگر را خوردند و رفتند. ابراهیم که آن منظره را دید، به فکر افتاد چگونه این مردگانی که اجزای بدنشان با یکدیگر مخلوط شده، زنده می شوند؟ و در شگفت شد. به همین سبب از خدای تعالی درخواست کرد که چگونگی زنده شدن مردگان را به وی نشان دهد.» این قولی است که از حسن، ضحاک و قتاده نیز در تفسیر آیه شریفه نقل شده است.\nقول دیگر که نظر جمعی از مفسران چون ابن عباس و سعیدبن جبیر و سدی است و بر طبق آن نیز با کمی اختلاف، حدیثی از امام هشتم رسیده، آن است که خدای تعالی به ابراهیم وحی کرد: «میان بندگانم برای خود خلیل و دوستی انتخاب کرده ام که اکر از من درخواست کند، مردگان را برایش زنده خواهم کرد. ابراهیم به دلش افتاد که آن خلیل اوست.» و در روایتی که از ابن عباس و دیگران نقل شده، فرشته ای به او بشارت داد که خداوند او را خلیل خود گردانیده و دعایش را مستجاب و مردگان را به دعای او زنده می کند. در این وقت بود که ابراهیم برای آن که به این مژده دلگرم و مطمئن گردد و به یقین بداند که آن خلیل اوست و به دعایش مردگان زنده می شوند، از خدا چنین درخواستی کرد و معنای این که گفت: «بلی ولکن لیطمئن قلبی؛ ولی از آن جهت که دلم مطمئن شود.» (بقره/ 260) این است که می خواهم مطمئن شوم که آن خلیل من هستم.\nقول سوم که از محمدبن اسحاق بن یسار نقل شده، آن است که سبب این سوءال، همان بحثی بودکه آن حضرت با نمرود داشت که چون نمرود گفت: «من، هم زنده می کنم و هم می میرانم.» و به دنبال آن محبوسی را از زندان آزاد کرد و انسان بی گناه دیگری را به قتل رسانید تا گفته خود را ثابت کند، ابراهبم بدو گفت که این زنده کردن نیست و سپس از خدا خواست تا چگونگی زنده کردن مردگان را به وی نشان دهد تا نمرود بداند که زنده کردن مردگان چگونه است.\nقول چهارم آن است که ابراهیم با این که از راه استدلال و برهان، دانای به رستاخیز بود، اما می خواست به روشنی برانگیختن مردگان را ببیند و وسوسه های شیطانی را از خاطر بزداید. از این رو سوال مزبور را از خدای تعالی کرد.\nمرحوم طبرسی گفته است: «قوی ترین گفته ها، همین قول است.» البته بعید نیست منظور روایتی نیز که در بالا از صدوق و علی بن ابراهیم نقل کردیم، همین قول باشد. هم چنین از آیه شریفه نیز استنباط می شود که ابراهیم برای اطمینان خاطر یا برای مشاهده زنده شدن مردگان و یقین به این خلیل خدا کسی جز او نیست، این درخواست را کرد و انگیزه این سؤال همان یقین و آرامش خاطر بوده است. به هر حال درباره خواسته ابراهیم، به قولی، درخواست او مشاهده چگونگی احیا به معنای چگونگی تجمع اجزا در بازگشت به صورت اول و کیفیت پذیرش دوباره حیات بوده است. طبق این نظر، خواست ابراهیم فقط آگاهی از چگونگی انفعال حاصل در موجود، هنگام احیای مجدد بوده، نه این که بخواهد با چگونگی فعل خداوند آشنا شود؛ به عبارت دیگر، او در پی آشنایی با سبب نبوده؛ بلکه فقط آشنایی با مسبب را خواستار شده است؛ ولی بنا به گفته ای، پرسش ابراهیم (ع) دو ویژگی دارد: نخست آن که او مشاهده چگونگی افاضه حیات از سوی خداوند را خواستار شده. این معنا، آشکارا از روایت امام صادق(ع) نیز قابل استفاده است.\nگواه این امر، تعبیر آیه است که چگونه مردگان را زنده می کنی؟ و نپرسیده: چگونه مردگان زنده می شوند؟ بنابراین، پرسش به کیفیت تأثیر سبب مربوط بوده که به گونه ای به ملکوت اشیا و نه ظهور مادی آن ارتباط دارد. روایتی از امام صادق نیز بیانگر ارتباط این ماجرا به جریان ارائه ملکوت است. دوم آن که سؤال از مشاهده کیفیت احیای مردگان (به لفظ جمع) است و ویژگی فراوانی و تعدد مردگان نیز در آن دخیل بوده؛ زیرا زنده کردن مرده می تواند بر زنده کردن جسد سالمی بی روح انطباق یابد؛ اما زنده کردن مردگان، این ویژگی را می رساند که اجزای جسد، پراکنده شده و صورت نخستین تغییر و حالت تمیز و تشخص خود را از دست داده و به فراموشی سپرده شده است؛ در نتیجه نه در خارج و نه در ذهن، چیزی (یک واحد) وجود ندارد تا متعلق احیا قرار گیرد و او خواستار مشاهده کیفیت افاضه حیات از سوی خداوند در چنین وضعیتی بوده است. پاسخی که به ابراهیم (ع) ارائه شده، هر دو ویژگی را دربردارد.\nبر اساس ویژگی نخست، خداوند خود بدون واسطه، مرده ای را زنده نکرد تا ابراهیم فقط تماشاگر باشد و همین نشان می دهد که جریان به آن سادگی که دیگران پنداشته اند، نبوده؛ بلکه متصدی احیا را خود ابراهیم قرار داد تا درخواست او اجابت شده، کیفیت احیا را شهود کند و پاسخ با پرسش منطبق باشد. نکته مهم آن است که خداوند، احیا را متفرع بر فراخوانی ابراهیم قرار داد: «ثم ادعهن یأتینک سعیا؛ آنگاه آنها را فرا خوان، شتابان به سوى تو مى آيند.» (بقره/ 260) پس این فراخوانی سبب افاضه حیات بر پرندگان شده است و چون احیا بدون امر خداوند امکان ندارد، روشن می شود فراخوانی ابراهیم به گونه ای با فرمان الهی «کن» که حیات را در موجودات پدید می آورد، اتصال یافته و همین جا بوده که ابراهیم، چگونگی فیضان حیات از فرمان «کن» را مشاهده کرده است؛ بنابراین، احیای مردگان، ناشی از اثری نبوده که خداوند در لفظ قرار داده باشد؛ بلکه گونه ای اتصال باطنی به نیرو و قدرت نامتناهی الهی است که در حقیقت همان نیرو کارساز است.\nبر اساس ویژگی دوم، به او فرمان داده شد تا چهار پرنده گوناگون را گرفته، به طور کامل شناسایی، آن ها را ذبح و اجزای آن ها را کاملا با هم مخلوط کند؛ سپس آن ها را تقسیم و هر بخشی را بر کوهی نهد تا هر گونه تمیز و تشخص از میان برود؛ آن گاه آن ها را فرا خواند تا به سوی او بشتابند. در پرتو این تجربه عملی برای او آشکار شد که تمیز و تشخص موجود و بازگشت به زندگی، بر فراخوانی نفس و روح موجود زنده متفرع است؛ یعنی بدن تابع روح است، نه بر عکس. میان روح و اجزای ماده، رابطه خاصی وجود دارد که فقط خداوند از آن آگاه است و برای بشر، احاطه علمی به آن میسور نیست؛ به همین دلیل، با فراخوانی روح، اجزای جسد از روح پیروی کرده، حاضر می شوند؛ بنابراین، چکیده پاسخ به دغدغه ابراهیم، آشکار ساختن تبعیت بدن از روح بوده است.\nچنان که امام صادق (ع) طبق حدیثی که صدوق در معانی الاخبار از آن حضرت نقل کرده و از آیه شریفه هم ظاهر می شود، درخواست ابراهیم از چگونگی زنده کردن مردگان به قدرت الهی بود، نه از اصل برانگیخته شدن آن ها در قیامت، و او می خواست تا از نزدیک چگونگی آن را ببیند و اطمینان قلب بیشتری در این باره پیدا کند، اگر چه در اصل مسئله رستاخیز هیچ تردیدی نداشت و یقینش در آن مورد کامل بود. خدای تعالی نیز دستوری با آن ویژگی ها به وی داد که با انجام آن آرامش دل بیشتری پیدا کند و بینشش در این باره افزون گردد و به گفته امام صادق (ع) چنین سؤالی موجب عیب سؤال کننده نمی شود و نشانه آن نیست که در یگانه پرستی وی نقصی وجود دارد.\nحادثه مرغان در زندگی ابراهیم (ع) یک امر خارق العاده\nبی شک این حادثه که در مورد مرغان روی داد، یک امر کاملا خارق العاده بود، همانگونه که جریان قیامت و رستاخیز نیز خارق العاده است، و می دانیم که خدا حاکم بر قوانین طبیعت است نه محکوم آنها، بنابراین انجام چنین کارهای خارق العاده ای برای او مساله پیچیده ای نیست. و همانگونه که قبلا اشاره کردیم اصرار بعضی از مفسران روشنفکر، بر اینکه تفسیر مشهور را در اینجا رها کنند و بگویند مطلقا نه ذبحی واقع شده و نه قطعه قطعه کردن، بلکه منظور این است که مرغان را در حال زنده بودن، به خود مانوس و متمایل ساز، و سپس آنها را صدا زن تا به سوی تو آیند، سخن بسیار ضعیف و سستی است که هیچ تناسبی نه با مساله معاد دارد و نه داستان ابراهیم (ع) و مشاهده صحنه کنار دریا، و سپس تقاضای مشاهده صحنه رستاخیز. قابل توجه اینکه به گفته "فخر رازی" تمام مفسران اسلام، در مورد تفسیر مشهور اتفاق نظر دارند جز ابو مسلم که آن را انکار کرده است.\nبر خلاف اجماع مفسران، ابومسلم اصفهانی بر این باور بوده که ابراهیم به ذبح پرندگان مأمور نشده؛ بلکه آیه فقط مثلی برای حضرت ارائه داده و گفته همان گونه که اگر تو پرندگانی را به خود مأنوس کنی و بعد هر یک را سر کوهی قرار داده، آن ها را بخوانی، نزد تو خواهند آمد، مثال زنده کردن مردگان نزد خداوند نیز چنین است که آن ها را با کلمه «کن» فرا خوانده، دوباره زنده خواهند شد.\nاین نظر از مجاهد نیز نقل شده است. از متأخران نیز عبده در المنار آن را پذیرفته است؛ ولی سایر مفسران آن را رد کرده اند. از ادله رازی در رد این نظریه، مخالفت آن با اجماع مفسران است. علت رویکرد ابومسلم به این نظریه آن بوده که اگر ابراهیم را مأمور به ذبح مرغان بدانیم، جمله «ثم ادعهن» در آیه بی معنا خواهد شد؛ زیرا اگر مقصود، فراخوانی آنان پس از زنده شدن است، خواندن بهیمه، امری ناپسند و اگر مراد، فراخوانی اجزای متفرق آنان باشد، ناپسندی آن آشکارتر است؛ غافل از این که امر یاد شده، فرمانی تکوینی است و نه تشریعی تا در گرو وجود (عینی) مخاطب باشد؛ گذشته از آن که درخواست ابراهیم (ع) مشاهده کیفیت احیا بوده و بنابر نظر ابومسلم، درخواست ابراهیم اجابت نشده است.\nمنظور از آرامش قلبی ابراهیم (ع)\nمطابق ظاهر آیه و برداشت بسیاری از مفسران، آرامش قلبی مطلوب ابراهیم (ع) «لیطمئن قلبی» (بقره/ 260) درباره معاد بوده؛ ولی نه به این معنا که حضرت در این زمینه تردید داشته است؛ زیرا «أولم تؤمن» استفهام تقریری است؛ یعنی تو که ایمان آورده ای، چرا این را می پرسی؟ و اگر احتمال تردید ابراهیم وجود داشت، تعبیر آیه باید این می بود که «الم تؤمن» تا حاکی از عتاب باشد یا اصولا این استفهام به منظور ثبت پاسخ ابراهیم (ع) ایراد شده تا همگان بدانند که پرسش او از سر تردید نبوده است؛ برخی مفسران آرامش مطلوب ابراهیم (ع) را امور دیگری چون اطمینان به خلت (از آن جا که احیا به وسیله شخص، نشانه خلت بوده است) یا نشان دادن قدرت الهی به نمرود یا اطمینان به رهایی از دست نمرود یا زدودن تردیدهای مردم دانسته اند. رازی پس از ذکر دوازده احتمال، این نظر را برگزیده که هدف، اطمینان یافتن از نبوت بوده تا بداند با فرشته وحی مواجه است و کلامی را که می شنود، کلام خداوند است، نه شیطان.\nاین نظر بر فرض پذیرش، مبتنی بر آن است که ماجرا را به ابتدای نبوت حضرت مربوط بدانیم؛ ولی به نظری، از آن جا که سرزمین بابل، دشتی هموار است و در آن کوهی وجود ندارد، این ماجرا پس از هجرت به سوریه بوده است. در سخنی از ابن عباس نیز زمان واقعه، پیش از فرزند دار شدن ابراهیم و نزول صحف بر وی دانسته شده پس ماجرا دست کم مدتی نسبتا طولانی پس از نبوت بوده است؛ اما مفسرانی که هدف ابراهیم را اطمینان قلب درباره زنده کردن مردگان دانسته اند، در توضیح «لیطمئن قلبی» وجوهی را ذکر کرده اند که عبارت است از: ازدیاد یقین یا ایمان، یا رهایی از دغدغه و تفکر در زمینه چگونگی زنده ساختن که آن را اعتقاد داشته یا آرامش قلبی ناشی از علم العیان و زوال خواطر و وساوس شیطانی و به عبارتی، پایان دادن به خطورات قوای وهمی که به دلیل انس این قوا با حس، در برابر پذیرفته های عقلی انسان مقاومت کرده، موجب ایذای نفس می شود و گرچه با ایمان منافاتی ندارد، آرامش نفس را سلب می کند. در روایتی از معصوم (ع) تصریح شده که پرسش ابراهیم (ع) نه از سر تردید، بلکه در حال یقین و برای ازدیاد ایمان و یقین بوده است. در روایتی از امام صادق (ع) آمده که ابهام ابراهیم فقط در زمینه چگونگی فعل خداوند بوده؛ لذا با ایمان منافاتی نداشته و در توحید ابراهیم (ع) نقصی نبوده است.\nچهار مرغ مختلف\nشکی نیست که مرغان چهارگانه مزبور از چهار نوع مختلف بوده اند زیرا در غیر این صورت هدف ابراهیم (ع) که بازگشت اجزای هر یک به بدن اصلی خود بوده است تامین نمی شد و طبق بعضی از روایات معروف این چهار مرغ "طاووس"، "خروس"، "کبوتر" و "کلاغ" بوده اند که از جهات گوناگون با هم اختلاف فراوان دارند و بعضی آنها را مظهر روحیات و صفات مختلف انسانها می دانند، طاووس مظهر خودنمایی، زیبایی و تکبر، خروس مظهر تمایلات شدید جنسی، و کبوتر مظهر لهو و لعب و بازیگری، و کلاغ مظهر آرزوهای دور و دراز! به هر حال روایات در مشخص کردن نام پرندگان، با هم اختلاف دارند. در حدیثی است که آن ها طاووس، خروس، کبوتر و کلاغ بود. در روایت دیگری طاووس، باز، مرغابی و خروس آمده که جمعی از مفسران نیز همین قول را اختیار کرده اند. در تفسیر عیاشی در حدیثی آمده است که آن ها طاووس، هدهد، کلاغ و صرد بوده اند. در حدیث دیگری است که شترمرغ، طاووس، مرغابی و خروس بود. در روایات اهل سنت نیز اختلاف درباره آن چهار پرنده بسیار است و به نظر می رسد در همه آن ها نام طاووس ذکر شده است.\nروایات شیعه و اهل سنت درباره طاووس از چهار پرنده مذکور در آیه، متفق بوده و در تعیین سه پرنده دیگر از خروس، کبوتر و کلاغ، عقاب، مرغابی، هدهد، و رکاک (صرد) شترمرغ و غرنوق (کرکی) نام برده شده است. در روایتی از امام صادق (ع) پس از بیان این که ابراهیم (ع) چهار مرغ را گرفته، سر برید و... آمده است تفسیر باطنی آیه چنین است که ابراهیم (ع) مأمور بوده تا چهار انسان لایق را علم آموزد و آن ها را برای تبلیغ از طرف خود اعزام کند و هرگاه خواهان حضور آنان شد، با اسم اکبر خداوند، آنان را فرا خوانده، نزد او آیند. صدوق در ذیل روایات اظهار داشته که ابراهیم (ع) به هر دو امر (ذبح مرغان و اعزام مبلغان) مأمور بوده است.\nاختلاف در مورد تعداد کوه ها\nموضوع دیگری که باز مورد بحث واقع شده، تعداد کوه هایی است که ابراهیم مأمور شد اجزای درهم و گوشت های کوبیده بدن پرندگان را بالای آن ها بگذارد. تعداد کوه هایی که ابراهیم اجزای مرغان را بر آنها گذارد در قرآن صریحا نیامده است ولی در روایات اهل بیت ده عدد معرفی شده اند و به همین دلیل در روایات می خوانیم اگر کسی وصیت کند جزئی از مال او را در موردی مصرف کنند و مقدار آن را معین نسازد دادن یک دهم کافی است. برخی از مفسران آن ها را هفت تا و بعضی دیگر چهار کوه ذکر کرده اند. مجاهد و ضحاک هم گفته اند که عدد معینی ندارد و منظور از کوه، کوه خاصی نیست.\nزمان اتفاق این حادثه\nنکته ای که بعضی از مفسران گفته اند این است که این موضوع پس از هجرت ابراهیم از سرزمین بابل و ورود آن حضرت به شام اتفاق افتاد، زیرا در سرزمین بابل کوهی وجود ندارد و شام و سوریه است که مکان های مرتفع و کوه دارد. در حدیثی که عیاشی از امام باقر (ع) روایت کرده، مکان آن کوه ها را در اردن (که در آن روز با سوریه و فلسطین یکی و همگی به شامات معروف بوده است) تعیین و تعداد آن ها را نیز ده تا ذکر فرموده است.\nبیشتر آیاتی که در قرآن مجید درباره رستاخیز وارد شده توضیح و تشریحی برای "معاد جسمانی" است، اصولا کسانی که با آیات معاد در قرآن سر و کار دارند می دانند معاد در قرآن جز به شکل "معاد جسمانی" عرضه نشده است، به این معنی که به هنگام رستاخیز هم این "جسم" باز می گردد و هم "روح و جان"، و لذا در قرآن از آن به "احیاء موتی" (زنده کردن مردگان) تعبیر شده است و اگر رستاخیز تنها جنبه روحانی داشت زنده کردن اصلا مفهومی نداشت. آیه مورد بحث نیز با صراحت تمام موضوع بازگشت اجزای پراکنده همین بدن را مطرح می کند، که ابراهیم (ع) با چشم خود نمونه آن را دید.\nعلامه طباطبایی می فرماید آیه «أرنی کیف تحی الموتی» بر چند نکته دلالت دارد.\nنکته اول اینکه ابراهیم خلیل (ع) از خدای تعالی درخواست دیدن زنده نمودن را کرد، نه بیان استدلالی، زیرا انبیاء (ع) و مخصوصا پیغمبری چون ابراهیم (ع) مقامشان بالاتر از آن است که معتقد به قیامت باشند، در حالی که دلیلی بر آن نداشته و از خدا درخواست دلیل کنند، چون اعتقاد به یک امر نظری و استدلالی احتیاج به دلیل دارد، و بدون دلیل، اعتقاد تقلیدی و یا ناشی از اختلال روانی و فکری خواهد بود در حالی که نه تقلید لایق به ساحت پیغمبری چون آن جناب است، و نه اختلال فکری، علاوه بر اینکه ابراهیم (ع) سؤال خود را با کلمه "کیف" ادا کرد، که مخصوص سؤال از خصوصیات وجود چیزی است، نه از اصل وجود آن، وقتی شما از مخاطب خود می پرسید که "آیا زید را همراه ما دیدی؟" سؤال از اصل دیدن زید است و چون می پرسی "زید را چگونه دیدی؟" سؤال از اصل دیدن نیست، بلکه از خصوصیات دیدن و یا به عبارت دیگر دیدن خصوصیات است، پس معلوم شد که ابراهیم (ع) درخواست روشن شدن حقیقت کرده، اما از راه بیان عملی، یعنی نشان دادن، نه بیان علمی به احتجاج و استدلال.\nنکته دوم اینکه: آیه شریفه دلالت می کند بر اینکه ابراهیم (ع) درخواست کرده بود که خدا کیفیت احیا و زنده کردن را به او نشان دهد، نه اصل احیا را، چون درخواست خود را به این عبارت آورد: "چگونه مرده را زنده می کنی؟"، و این سؤال می تواند دو معنا داشته باشد، معنای اول اینکه چگونه اجزای مادی مرده، حیات می پذیرد؟ و اجزای متلاشی دوباره جمع گشته و به صورت موجودی زنده شکل می گیرد؟ و خلاصه اینکه چگونه قدرت خدا بعد از موت و فنای بشر به زنده کردن آنها تعلق می گیرد؟\nمعنای دوم اینکه سؤال از کیفیت افاضه حیات بر مردگان باشد، و اینکه خدا با اجزای آن مرده چه می کند که زنده می شوند؟ و حاصل اینکه سؤال از سبب و کیفیت تاثیر سبب است، و این به عبارتی همان است که خدای سبحان آن را ملکوت اشیاء خوانده و فرموده: «إنما أمره إذا أراد شیا أن یقول له کن فیکون* فسبحان الذی بیده ملکوت کل شی ء و إلیه ترجعون؛ فرمان او هرگاه چیزی را اراده کند، تنها این است که به آن بگوید: باش، پس می شود. پس منزه است خدایی که مالکیت و حاکمیت هر چیزی به دست اوست و به سوی او بازگردانده می شوید.» (یس/ 82)\nمنظور ابراهیم (ع)، سؤال از کیفیت حیات پذیری به معنای دوم بوده، نه به معنای اول، به چند دلیل، دلیل اول، اینکه گفت: "کیف تحی الموتی" بضم "تاء" که مضارع از مصدر "احیاء" است یعنی مردگان را چگونه زنده می کنی؟ پس از کیفیت زنده کردن پرسیده، که خود یکی از افعال خاص خدا و معرف او است، خدایی که سبب حیات هر زنده ای است و به امر او هر زنده ای زنده می باشد، و اگر گفته بود: "کیف تـحی الموتی" به فتح "تاء" یعنی چگونه مردگان زنده می شوند، در این صورت سؤال از کیفیت حیات پذیری به معنای اول یعنی کیفیت جمع شدن اجزای یک مرده و برگشتنش به صورت اول و قبول حیات بوده. تکرار می کنیم که اگر سؤال از کیفیت حیات پذیری به معنای اول بود، باید عبارت آن "کیف تحی الموتی" به فتح "تاء" بود نه به ضم آن.\nدلیل دوم اینکه اگر سؤال آن جناب از کیفیت حیات پذیری اجزا بود، دیگر وجهی نداشت که این عمل به دست ابراهیم (ع) انجام شود، و کافی بود خدای تعالی در پیش روی آن جناب حیوان مرده ای را زنده کند.\nدلیل سوم اینکه اگر منظورش سؤال از کیفیت حیات پذیری به نحو اول بود جا داشت در آخر کلام بفرماید: "أعلم أن الله علی کل شی ء قدیر"، نه اینکه بفرماید: "و اعلم أن الله عزیز حکیم"، چون روش قرآن کریم این است که در آخر هر آیه از اسماء و صفات خدای تعالی، آن صفتی را ذکر کند که متناسب با مطلب همان آیه باشد، و مناسب با زنده کردن مردگان، صفت قدرت است نه صفت عزت و حکمت، چون عزت و حکمت (که اولی عبارت است از دارا بودن ذات خدا هر آنچه را که دیگران ندارند، و مستحق آن هستند، و دومی عبارت است از محکم کاری او) با دادن و افاضه حیات از ناحیه او تناسب دارد نه با قابلیت ماده برای گرفتن حیات و افاضه او. پس ابراهیم (ع) از خدا علمی را که ایمان مشروط بر آن است طلب نکرده، به دلیل اینکه سؤال خود را با لفظ "کیف" آورده و همه می دانیم که این کلمه در مورد سؤال از حال استعمال می شود، نظیر اینکه کسی بپرسد "کیف یحکم زید فی الناس، زید در میان مردم چگونه قضاوت می کند؟" که پرسش کننده در اینکه زید قضاوت می کند، شک ندارد بلکه در کیفیت آن شک دارد، وگرنه اگر در اصل قضاوت شک می داشت می پرسید: "أ یحکم زید فی الناس"، آیا زید در بین مردم قضاوت می کند؟"\nاگر خدای تعالی در پاسخ ابراهیم (ع) از او پرسید: "مگر ایمان نیاورده ای؟" برای این بوده که هر چند ظاهر کلمه "کیف" سؤال از چگونگی احیاء است، لیکن از آنجایی که گاهی این کلمه در تعجیز هم استعمال می شود، مثلا وقتی کسی ادعا می کند که من می توانم وزنه سی منی را بردارم، به او می گویی بردار ببینم چگونه بر می داری؟ و منظورت این است که به او بفهمانی تو نمی توانی برداری. و نیز از آنجایی که خدای تعالی می دانست ابراهیم (ع) چنین توهمی نمی کند، و به پروردگارش نمی گوید زنده کن ببینم چگونه زنده می کنی، خواست این احتمال را از کلام او دور کند، و ایمان خالص او در نظر مردم مشوب نشود، و سخنش طوری باشد که هر کسی که آن را می شنود بدون شک پی به خلوص ایمانش ببرد، لذا پرسید: "مگر تو ایمان نداری، به اینکه من می توانم مرده زنده کنم؟" او هم در پاسخ عرضه داشت: "چرا، ایمان دارم، لیکن می خواهم ایمان خود را بیشتر کنم".\nو کلمه "طمانینة"، بنابراین معنا عبارت می شود از آرامش قلب به وسیله مشاهده و اینکه قلب در کیفیت احیا، هزار جا نرود، و احتمالات گوناگون ندهد، البته نداشتن این آرامش قبل از مشاهده، منافاتی با ایمان ندارد، چون ممکن است آن جناب قبل از دیدن احیا، عالی ترین درجه ایمان را به قدرت خدا بر "زنده کردن و احیا" داشته باشد، و مشاهده زنده شدن مرغان ذره ای بر ایمانش نیفزاید، بلکه فایده دیگری داشته باشد که داشتن آن، شرط ایمان نیست. علاوه بر اینکه زنده کردن مردگان به دست خود ابراهیم (ع)، خود دلیل بر گفته ما است و اگر سؤال از چگونگی زنده شدن مردگان بود، کافی بود خداوند پیش روی ابراهیم (ع) مرده ای را زنده کند و دیگر احتیاج نداشت زنده کردن مردگان را به دست خود آن جناب اجرا کند.\nاز آنچه گذشت فساد گفتار بعضی از مفسرین روشن می شود، که گفته اند: ابراهیم (ع) در جمله "رب أرنی" از خدای تعالی درخواست علم به کیفیت احیا را کرده، نه دیدن آن را، و پاسخی هم که در آیه شریفه آمده بر بیش از این دلالت ندارد.\nجعفر سبحاني- منشور جاوید- جلد 11 صفحه 278\nناصر مکارم شیرازی- تفسیر نمونه- جلد 2 صفحه 301 - 303\nسید محمدحسین طباطبایی- ترجمه المیزان- جلد 2 صفحه 562 – 568\nپیامبران حضرت ابراهیم (ع) داستان قرآنی قیامت معاد جسمانی یقین مرگ حیات\nابراهیم علیه السلام و صحنه ای از معاد در این دنیا\nعدم باور معاد در داستان ابراهیم علیه السلام\nزنده شدن همراهان موسی پس از اصابت صاعقه مرگ\nآیا ابراهیم علیه السلام معاد را باور نداشت؟


قتل هشت طلبه ديني کليمي دربيت المقدس | آلمان و جهان | DW | 07.03.2008\nقتل هشت طلبه ديني کليمي دربيت المقدس\nامروز جمعه ، هزاران اسرائيلي دربيرون مدرسه ديني کليمي اي که درآن هشت طلبه اسراييلي توسط مردي که مظنون به فلسطيني بودن است ، کشته شده اند، جهت تشعييع جنازه آنان اجتماع نموده اند.\nمعاونان طبی اجساد کشته شدگان را از مدرسه بیرون می کشند\nيک خاخام ريشدار به ياد کشته شدگان ، مزاميري را به زبان عبري خط به خط قرائت مي کند وديگران وي را دنبال مي نمايند. ازجمله کشته شدگان يک تن 26 ساله بوده وديگران بين 15 تا 19 سال داشته اند.\nتيراندازيهايي که به روزپنجشنبه صورت گرفت ازچهارسال بدينسو يعني از حمله انتحاري 17 اپريل سال 2006 که موجب قتل 11 نفر درتل ابيب گرديد، مرگبارترين حادثه بوده است.بيم آن مي رود که اين امر موجب تشديد بيشتر جنگ ميان اسرائيل وفلسطينيها وخدشه دارساختن مذاکرات صلح گردد.\nقاتل دراثر تيراندازي يک افسرنظامي اسرائيلي کشته شده است. مقامات نظامي اسرائيلي تا اکنون هويت قاتل را تعيين نکرده اند. اما گفته مي شود که وي ازبيت المقدس شرقي يعني ناحيه اي آمده است، که درآنجا فلسطينيان کارت هويت اسرائيليان را دارند ومي توانند به اسرائيل بيايند.\nبه هنگام جلسه شبانه ، هنگام کتابخانه مدرسه ديني مملو ازطلبه مي باشد ، مرد تفنگدار برحاضران شليک نموده است. بسياري شاگردان ازترس جان ازطريق ارسيها پا به فرارگذاشتند.\nميکي روزنفيلد سخنگوي پليس گفته است که قاتل از ازدروازه اصلي داخل کتابخانه شده، به هنگامي که وي داخل کتابخانه شده است، حدود 80 طلبه درآنجا حضور داشته اند. وي با خود مسلسل وتفنگچه اي را حمل مي کرده است که به هنگام حمله ازهردوي آنها استفاده مي کرده است.\nمدرسه اي که درآن اين حادثه اتفاق افتاده است به نام مرکز هاراو ياد مي شود که ازجمله مراکز تحقيقي معتبريهوديان شمرده شده وگفته مي شود با رهبران جنبش اسکان يهودان درساحل غربي اردن ارتباط دارد.\nديويد سيمون، مدير اين مدرسه کليمي گفته است : مرد قاتل توسط يک فارغ التحصيل اين مدرسه کليمي که درعين زمان افسرارتش نيز مي باشد، ازپا درآورده شده است.وي مي گويد:" وي تروريست را ديد که شليک مي کند؛ با کارداني عجيبي به يکي ازاتاقهاي ديگر براي کشتن وي رفت ."\nمحمود عباس رئيس جمهور فلسطينيان اين حمله را مورد تقبيح قرارداده است. با اينهم به روزجمعه نمايندگان پارلمان اسرائيل ازحکومت آن کشور تقاضا نموده اند تا مذاکرات صلح با فلسطينيان را قطع بکند.\nمارک ريجيو سخنگوي حکومت اسرائيل گفته است که حکومت فلسطين بايد عليه افراط گرايان دست به عمل بزند ، نه اينکه تنها آنها را تقبيح نمايد. وي علاوه نموده است:" قتل عام امشب دربيت المقدس لحظه تعيين کننده اي است... واضحاً کساني که ازاين خونريزي تجليل مي کنند، نشان مي دهند که نه تنها دشمن اسرائيل اند، بلکه دشمن بشريت نيزمي باشند".درمورد مذاکرات صلح تصميمي گرفته نشده است.\nگفته مي شود که 7000 نفر درجاده هاي جباليه راهپيمايي نموده وبه افتخاراين حادثه شليک هوايي کرده اند. آنها براي عيادت به خانه هاي کساني رفتند که دراثر حملات اخير اسرائيل زخمي يا متضرر گرديده اند.\nدرشهرجنوبي رفع اهالي حلوا بخش کرده ، موترها را به حرکت درآورده و مبارزان با شليک راکتها ازاين خبراستقبال کرده اند.\nلینک کوتاه https://p.dw.com/p/DTt7


فردو نیوز پایگاه خبری تحلیلی: برگزاری مراسم نکوداشت پروفسور سید مهدی الوانی در قم\nکد خبر : 33218تاریخ انتشار : پنجشنبه 31 ارديبهشت 1394 - 18:55:55\nپروفسور الوانی:کشور نیازمند شکل گیری سازمان نظام مدیریت است\nبرگزاری مراسم نکوداشت پروفسور سید مهدی الوانی در قم\nآیین نکوداشت پروفسور سید مهدی الوانی چهره ماندگار دانش مدیریت کشور روز پنج شنبه در پردیس فارابی قم دانشگاه تهران برگزار شد.\nبه گزارش پایگاه خبری - تحلیلی فردونیوز،رییس پردیس فارابی قم دانشگاه تهران در این آیین که با حضور این استاد فرهیخته، اساتید و دانشجویان دانشگاه تهران در تالار فرهنگ پردیس فارابی برگزار شد، گفت: در فضای دانش مدیریت در ایران شاهد چالش نگاه جزیره ای به این دانش هستیم و دانشگاه های مختلف کشور هر کدام با انجمن هایی فعالیت هایی در حوزه مدیریت انجام می دهند اما حرفه مدیریت باید تشکل یافته تر از پیش شود.\nمحمد مقیمی افزود: در فرصتی که فراهم شده است باید هم اندیشی ها بیشتر شود تا تشکل حرفه ای مدیریت در دانشگاه ها ایجاد شود و به دور از تعصبات دانشگاهی و صنفی بتوانیم با محور قرار دادن اساتیدی چون پروفسور الوانی به موفقیت های بزرگ دست یابیم.\nوی بیان داشت: پروفسور الوانی از چهره های ماندگار دانش مدیریت در کشور است که بسیاری از استادان برجسته مدیریت کنونی کشور و همچنین جمع زیادی از مسوولان از شاگردان وی بوده اند.\nرییس پردیس فارابی قم دانشگاه تهران ابراز داشت: پروفسور الوانی زحمات ارزشمندی در زمینه علم مدیریت کشیده و خدمات بسیار زیادی در دانش مدیریت کشور از خود به یادگار گذاشته است و بخش عمده ای از موفقیت های مدیریت را مدیون حضور وی در عرصه دانشگاهی کشور هستیم.\nوی گفت: پردیس فارابی قم دانشگاه تهران در سال 49 تاسیس شده است و اکنون چهار دانشکده در آن فعال است و 21 گروه آموزشی در دانشکده های مختلف این پردیس وجود دارد.\nمقیمی افزود: همه رشته های مدیریت در پردیس فارابی قم دانشگاه تهران فعال است و برخی رشته های موجود در این پردیس از جمله رشته هایی است که در سایر دانشگاه های کشور وجود ندارد.\nوی ادامه داد: چهار هزار دانشجوی روزانه و چهار هزار دانشجوی مجازی در پردیس فارابی شاغل به تحصیل هستند و مجلات علمی گوناگونی نیز با زحمت اعضای هیات علمی پردیس منتشر می شود.\nرونمایی از کتاب یادمان استاد الوانی، پخش کلیپ مصاحبه با بزرگان مدیریت، وصف پروفسور الوانی از زبان بزرگان مدیریت کشور، تجلیل از این استاد و کاشت درخت به مناسبت این نکوداشت در محوطه پردیس فارابی از دیگر برنامه های مراسم امروز بود.\nدکتر سید مهدی الوانی در سال 1323 در محله امیریه تهران در خانواده ای متوسط چشم به جهان گشود؛ وی پس از اخذ مدرک فوق لیسانس در رشته علوم تربیتی گرایش مدیریت آموزش و پرورش، فوق لیسانس مدیریت را در دانشکده علوم اداری و مدیریت بازرگانی کسب کرد.\nوی پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد، چون در این ایام در مرکز آموزش مدیریت دولتی مربی بود برای ادامه تحصیل عازم آمریکا شد و در آنجا فوق لیسانس و دکترای مدیریت دولتی خود را از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در رشته مدیریت دولتی اخذ کرد و به عنوان استادیار در مجتمع علوم اداری که سپس به دانشگاه علامه طباطبایی تغییر نام داد، مشغول به کار شد.\nوی تاکنون 30 جلد کتاب در زمینه مدیریت تالیف و ترجمه کرده است و در حال حاضر نیز فعالیت های علمی خود را در قالب تالیف کتاب و مقاله با دانشجویان جویای علم خود ادامه می دهد.\nچهره ماندگار رشته مدیریت: کشور نیازمند شکل گیری سازمان نظام مدیریت است\nچهره ماندگار رشته مدیریت گفت: کشور ایران نیازمند شکل گیری سازمان نظام مدیریت است تا مسائل و مشکلات این رشته و فارغ التحصیلان آن حل شود.\nبه گزارش ایرنا، پروفسور سید مهدی الوانی روز پنجشنبه در آیین نکوداشتی که برای این چهره ماندگار رشته مدیریت در پردیس فارابی قم دانشگاه تهران برگزار شد، ابراز داشت: مراسم امروز نکوداشتی برای همه کسانی است که در توسعه دانش مدیریت نقش داشته و افراد زیادی برای رشد دانش مدیریت در کشور تلاش کرده اند.\nوی بیان داشت: کشور ما منابع نامحدود طبیعی و زیر زمینی و منابع بیکران نیروی باهوش و با ذکاوت دارد اما متاسفانه به دلیل ضعف مدیریت نمی توانیم از این ظرفیت به خوبی استفاده کنیم.\nوی افزود: احیای مدیریت، راه توسعه کشور است و از این رو باید سازمان نظام مدیریت در کشور شکل گیرد تا مساله مدیریت در ایران نظام مند شود.\nالوانی اظهار داشت: اهالی رشته مدیریت باید پیگیر تاسیس سازمان نظام مدیریت باشند تا این رشته از نظر علمی و اجرایی جدی تر تلقی شود و راه اندازی این سازمان از لازمه های امور مدیریتی در کشور است.\nوی یادآور شد: خود را شایسته تقدیر نمی دانم و اگر امروز توفیقی برای نکوداشتم حاصل شده است آن را مدیون خانواده ای هستم که با کمک آن ها توانستم به مدارج بالای علمی دست یابم.\nرونمایی از کتاب یادمان استاد الوانی، پخش کلیپ مصاحبه با بزرگان مدیریت، وصف پروفسور الوانی از زبان بزرگان مدیریت کشور، تجلیل از این استاد و کاشت درخت به مناسبت این نکوداشت در محوطه پردیس فارابی از برنامه های آیین نکوداشت پروفسور سید مهدی الوانی بود.\nرییس مرکز آمار ایران: پروفسور الوانی هویت رشته مدیریت در کشور است\nرییس مرکز آمار ایران گفت: پروفسور سید مهدی الوانی هویت و شناسنامه رشته مدیریت و افتخاری برای رشته مدیریت در کشور است.\nعادل آذر روز پنج شنبه در آیین نکوداشت پروفسور سید مهدی الوانی چهره ماندگار دانش مدیریت در تالار فرهنگ پردیس فارابی قم دانشگاه تهران بیان داشت: باید از پروفسور الوانی به عنوان پدر علم مدیریت ایران نام ببریم که مانند کوه در برابر توفان هایی که برای این رشته وزیده، ایستاده است.\nوی بیان داشت: سید مهدی الوانی در طول دوران زندگی خود برای کسب نام و معاش مالی کار نکرد و به دنبال نام و نشان اقتصادی نیز نبود.\nوی ادامه داد: این استاد بزرگ در نقدها و بحث های خود از جاده اعتدال خارج نشد و در حالی که رشته مدیریت رشته جذابی بوده و از بازار و متقاضی برخوردار است، مورد هجمه برخی افراد سوء استفاده گر قرار گرفته لذا باید تلاش کنیم اساتید ما مورد سوء استفاده قرار نگیرند.\nآذر گفت: سازمان نظام مدیریت نیز باید مانند سازمان های نظام پزشکی و نظام مهندسی شکل گیرد و تشکیل این سازمان همواره از خواسته های دکتر الوانی بوده است و باید همراهی لازم را با وی در این راستا داشته باشیم.\nدکتر سید مهدی الوانی در سال 1323 در محله امیریه تهران در خانواده ای متوسط چشم به جهان گشود؛ وی پس از اخذ فوق لیسانس در رشته علوم تربیتی گرایش مدیریت آموزش و پرورش، فوق لیسانس مدیریت را در دانشکده علوم اداری و مدیریت بازرگانی کسب کرد.\nبرای دیدن تصاویر کامل این مراسم بر روی عکس زیر کلیک نمایید:


ترمز ویبریک دوچرخه مدل VB - بهترین قیمت بازار -Revobike\nخانه / لوازم دوچرخه / قطعات دوچرخه / ترمز بندی و متعلقات دوچرخه / ترمز ویبریک دوچرخه مدل VB\nترمز ویبریک دوچرخه مدل VB عدد\nترمز v-brake دوچرخه مدل VB\nترمز ویبریک دوچرخه مدل VB یکی از سیستم های ترمزبندی دوچرخه است .\nترمز ویبریک دوچرخه مدل VB مناسب برای تمامی دوچرخه های سایز 20 به بالا است .\nهمانطور که میدانید ترمز های ویبریک v-brake یکی از محبوب ترین ترمز های دوچرخه است\nکه متشکل از 2 اهرم جداگانه است که روی هر اهرم قسمتی برای قرار گیری پدهای ترمز تعبیه شده است .\nجنس قسمت فک این ترمز ، فلزی است که استحکام خوبی به آن داده .\nجنس قسمت کت این ترمز ، پلاستیکی است .\nاین محصول به صورت یک پک کامل است و شامل ترمز های عقبی و جلویی و همچنین سیم و روکش های مورد نیاز است .\nاکثر دوچرخه های بازار میتوانند از این ترمز استفاده نمایند .\nاگر به یک سیستم ترمز خوب و با قیمت مناسب نیاز دارید ، می توانید با خیال راحت ترمز ویبریک دوچرخه مدل VB را انتخاب نمایید .\nدوچرخه های سایز 20 به بالا\nفک فلزی مستحکم\nاولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “ترمز ویبریک دوچرخه مدل VB” لغو پاسخ\nقامه تک چهارگوش دوچرخه مدل Al4\nپیوند کوتاه: https://revobike.ir/?p=6436


اما اگر ساختار دولت انقلابی تنها می تواند ساختاری باشد که در آن طبقۀ کارگر متشکل سرنوشت دولت و جامعه را تعیین می کند، ایجاد چنین ساختاری نیز به همان اندازه اهمیت دارد که تدارک برای کسب قدرت سیاسی. این ساختاری نیست که یکباره و همراه با انقلاب شکل بگیرد. برعکس، این ساختاری است که پیش از انقلاب و در جریان تدارک انقلاب باید شکل گرفته باشد. تصور این که طبقۀ کارگری غیر متشکل بتواند صرفا همراه با انقلاب در دولت متشکل شود، تصوری غیر ممکن است.\n«این پدیده ای اجتناب ناپذیر و برآمده از جریان تاریخ است که کسانی از طبقات مسلط تاکنونی به پرولتاریای در حال نبرد می پیوندند و عناصری از دانش را وارد آن می کنند. این را ما در "مانیفست" هم به روشنی بیان کرده بودیم. اما در اینجا به دو نکته باید توجه کرد:\nاولا اگر چنین کسانی بخواهند برای جنبش پرولتاریائی مفید باشند، باید که عناصر حقیقتا علمی را با خود همراه بیاورند. این اما متأسفانه نزد اکثریت بزرگی از رویگردانان بورژوائی آلمان صدق نمی کند. نه [جریان نشریۀ] "آینده" و نه [جریان] "جامعۀ جدید" چیزی با خود به ارمغان آورده اند که جنبش بتواند به کمک آن یک گام به جلو رود. در زمینه عناصر حقیقتا آموزشی واقعی و تئوریک در آنها کمبود مطلق است. اما این آقایان به جای [تلاش برای رفع] آن، تلاش میکنند که افکار سوسیالیستی ای را که به طور سطحی فرا گرفته اند با مواضع مختلف تئوریکی تطبیق دهند که از دانشگاهها و یا جاهای دیگری با خودشان آوردند. مواضعی که به یمن گندیدگی حال حاضر بقایای فلسفۀ آلمان، یکی از یکی مغشوش تر بود. به جای مطالعۀ دقیق دانش جدید، هر کسی بیشتر [این دانش] را با مواضعی که با خود همراه آورده بود چفت کرد، برای خودش صاف و ساده یک دانش خصوصی درست کرد و فورا با ادعای آموزشش قد علم کرد. به همین دلیل در میان این آقایان به اندازه تعداد نفراتشان نظرات مختلف وجود دارد. به جای روشن کردن چیزی، فقط اغتشاش کاملی را دامن زده اند – خوشبختانه البته فقط در بین خودشان. حزب با خیال راحت می تواند از چنین عناصر آموزش دهنده ای که رسالتشان آموزش چیزی است که خود فرا نگرفته اند، صرفنظر کند.\nدوما چنانچه چنین افرادی از سایر طبقات به جنبش پرولتاریائی ملحق می شوند، اولین خواست ما باید این باشد که آنها بقایای پیشداوریهای بورژوائی و خرده بورژوائی و غیره را با خود نیاورند، بلکه بدون رودربایستی جهان بینی پرولتاریائی را فرا بگیرند. این آقایان اما، همانطور که دیدیم، از سر تا پا پر از تصورات بورژوائی و خرده بورژوائی اند. در کشور خرده بورژوائی ای مثل آلمان وجود چنین تصوراتی البته موجهند. اما فقط در خارج از حزب سوسیال دمکراتیک کارگران. اگر آقایان در یک حزب سوسیال دمکراتیک خرده بورژوائی جمع شوند، کاملا محقند. می توان با آنها مذاکره کرد و بسته به مورد وارد ائتلافهایی با آنان شد و غیره. اما در یک حزب کارگری آنها عنصر تحریف اند. اگر دلایلی مبنی بر تحمل موقتی آنها در درون حزب وجود دارد، بنا بر این [حزب] موظف است که آنها را فقط تحمل کند، جای اعمال نفوذی برای آنها در سطح رهبری باز نکند و بر این آگاه باشد که گسست از اینها فقط مسأله ای است مربوط به زمان. و به نظر میرسد که این زمان البته فرا رسیده است. این که حزب چگونه کماکان حضور نویسنده چنین مقاله ای [هوش برگ: مروری بر جنبش سوسیالیستی در آلمان] را در دل خود تحمل می کند، برای ما غیر قابل درک است. اما اگر حتی رهبری حزب در دست چنین افرادی قرار بگیرد، آنگاه دیگر حزبی اخته شده خواهد بود و از برش پرولتاریائی آن چیزی باقی نخواهد ماند.\nتا جائی که ما مربوط می شود، با تمام گذشته ای که داشته ایم تنها یک راه برای ما باز می ماند. ما از تقریبا 40 سال پیش بر نقش مبارزۀ طبقاتی به عنوان اولین نیروی پیش برندۀ تاریخ، و بویژه بر مبارزۀ طبقاتی بین بورژوازی و پرولتاریا به عنوان اهرم بزرگ تحولات اجتماعی نوین تأکید داشته ایم. بنا بر این غیر ممکن است که ما با کسانی بتوانیم همراه شویم که می خواهند این مبارزۀ طبقاتی را از جنبش خط بزنند. ما هنگام بنیانگذاری انترناسیونال مصرانه این شعار را فرموله کردیم: رهائی طبقۀ کارگر باید امر خود طبقۀ کارگر باشد. پس ما نمی توانیم با کسانی همراه شویم که آشکارا اظهار می دارند که کارگران بیش از حد عامی اند که بتوانند خود را رها کنند و باید از بالا و به وسیلۀ بورژواها و خرده بورژواهای انساندوست آزاد شوند. چنانچه ارگان جدید حزب روشی را برگزیند که متناسب با تمایلات این آقایان باشد، بورژوائی باشد و نه پرولتاریائی، آنگاه برای ما راهی جز این باقی نمی ماند که – هر چقدر هم که تأسف آور باشد – علنا مخالفت خود را با آن ابراز کنیم و پایان همبستگی ای را اعلام کنیم که تاکنون در مقابل جهانیان حزب آلمان را با آن نمایندگی کرده ایم. البته امید است که کار به اینجا نکشد.»\nکارل مارکس و فریدریش انگلس: نامۀ جمعی به ببل، براکه و لیبکنشت، 18 سپتامبر 1879\nطرح مسأله، روش برخورد\nبا انتشار بیانیه «در تدارک انقلاب اجتماعی – بیانیه ای در تجدید سازمان کمونیسم معاصر» این تصور برای بسیاری پیش آمد که بیانیه مزبور و کنفرانسی که در آن بیانیه بدان اشاره شده است، بیانیه ای برای تشکیل حزب کمونیستی طبقۀ کارگر در خارج از کشور است. ما به نادرستی این برداشت تاکنون پرداخته ایم و باز هم در این باره خواهیم نوشت. با این حال تلقی از بیانیه به عنوان بیانیه ای که مسألۀ تحزب کمونیستی را به پیش کشیده است، تلقی نادرستی نیست. حقیقتا نیز یک حکم پایه ای بیانیه را این تشکیل می دهد که «تحزب همواره حالت بیان کمونیسم به عنوان پایه ای ترین جنبش انتقادی به نظم مسلط و متمایز کننده آن از انواع دیگر انتقاد به جامعۀ سرمایه داری بوده است». به این معنا، تحزب در فعالیت ما پس از انتشار بیانیه نقشی غیر از دوران پیش از انتشار بیانیه را ایفا خواهد نمود. همین نیز مباحثه بر سر تحزب کمونیستی را از نقطه نظر ما با اهمیتی مضاعف در دستور کار قرار می دهد. لازم است که به جوانب مختلفی از پروبلماتیک تحزب کمونیستی پرداخته شود و روشن گردد که درک ما از تحزب کمونیستی چیست و چه چیز آن را از ادراکات رایج متمایز می کند. این که چرا امروز مباحثه بر سر تحزب کمونیستی اهمیتی دوچندان دارد، نکته ای است که ما در بیانیه فوق الذکر بدان پرداخته ایم.\nاما نخستین پرسش در این مباحثه این است که از کجا باید آغاز کرد؟ به ویژه مباحثه بر سر تحزب کمونیستی یکی از عرصه هایی بوده است که در دوران سالهای انقلاب 57 و تا بیش از دو دهه بعد از آن، یکی از پر سر و صداترین عرصه های مجادله در چپ ایران را تشکیل می داده است. تنها در سالهای اخیر و با رشد پسا مارکسیسم اندیویدوآلیستی است که این مباحثه به درجات زیادی فروکش کرده و در قالب سازمانها و گروهبندیهای چپ باقی مانده از انقلاب 57 محدود شده است. جای این مباحثه را در چپ، امروز مباحث دیگری از قبیل دمکراسی رادیکال پایه ای و خود گردانی و دمکراسی شورائی و عقدۀ ادیپوس و ایجاد حوزه های خارج از مناسبات کالائی و امثالهم گرفته است. در یک کلام مباحثی که در رد تحزب کمونیستی اشتراک نظر کامل داشته و هرگونه رویکرد به تحزب کمونیستی را با تعابیری از قبیل توتالیتاریسم و غیره رد می کنند. به این مباحث نیز باید پرداخت و ما نیز در آینده به سهم خود خواهیم پرداخت. اما برای مباحثه بر سر تحزب کمونیستی، پیش و بیش از پرداختن به مباحث اندیویدوآلیستی و پسا مارکسیستی مورد اشاره، لازم است که درک خود ما از چگونگی روند تحزب کمونیستی و راهکارهای عملی و نظری ما در این زمینه روشن شود و این صفحه ای سفید نیست. بر این صفحه کسان بیشماری نقش خود را نگاشته اند. از پیروان نظریه حزب انقلابیون حرفه ای تا پیروان نظریه های حزب مدیائی و حزب به مثابۀ ائتلاف اجتماعی و تا تلقیات آنارکو کمونیستی، همه و همه در این زمینه به کرات گفته و نوشته اند. همه و هر گونه تصویری از حزب کمونیستی و یا سوسیالیستی طبقۀ کارگر ارائه شده است. پرسش در این زمینه پرسشی است به جا که تمایز تلقی ما از تحزب کمونیستی چیست؟\nنخستین شاخص بحث ما در ورود به بحث تحزب کمونیستی در این است که این بحث از نقد نظریات رایج در چپ استنتاج نمی شود. نقد نظریات رایج چپ البته در دل تصویر عمومی ما نسبت به تحزب کمونیستی طرح می شود؛ اما این نقطۀ عزیمت بحث ما نیست و نمی تواند باشد. 7 سال پیش و در بیانیه دیگری تحت عنوان «بیانیه ای در تبیین سوسیالیسم معاصر» که رفیق عباس فرد و من از جمله تهیه کنندگان آن بودیم، تبیینی از حزب کمونیستی طبقۀ کارگر به دست دادیم که اساس آن هنوز هم به قوت خود باقی است. ما در آن بیانیه نوشتیم: «سرمایه‌داری از آغاز پیدایش خود نبردی نابرابر و همه روزه را بر طبقه‌کارگر تحمیل کرده است. این نبردی است که در همه‌ی زمینه‌های حیات اجتماعی، از تولید و توزیع تا فرهنگ و سیاست در جریان است. همه‌ی این عرصه‌ها میدان‌های نبرد جنبش سوسیالیستی طبقه‌کارگراند. از مبارزه برای کوچک‌ترین بهبود در زندگی روزمره تا مبارزه با فرهنگ تحمیق و جهالت و سرانجام تا مبارزه برای کسب آزادی‌های سیاسی. در این مبارزه اما این طبقه سرمایه‌دار است که از همه‌ی امکانات اجتماعی، از دادگاه‌ها و زندان‌ها و رسانه‌ها تا مدارس و مساجد و کلیساها برخوردار است. در مرکز این آرایش اجتماعی دولت سرمایه‌داری قرار دارد که مستقل از هرشکلی (خواه پارلمانی، خواه دیکتاتوری نظامی ـ خواه مذهبی و خواه لائیک) ارگان حفظ و تداوم سیادت سرمایه بر کار است. هیچ درجه‌ای از جهانی شدنِ سرمایه تغییری در این کارکرد دولت نداده است. این دولت است که در همه‌ی جوامع سرمایه‌داری چهارچوب‌های اجتماعی انباشت سرمایه را ترسیم نموده و به‌مثابه سدی در مقابل همه تلاش‌های آزادی‌خواهانه و عدالت‌طلبانه قرار می‌گیرد. مادام که تغییری اساسی در این توازن قوا صورت نگرفته باشد، طبقه کارگر از جنگِ فرسایشی و روزمره سرمایه‌داران خلاصی نخواهد داشت. در حالی که ایجاد کوچک‌ترین بهبود در زندگی روزمره کارگران و مردم زحمت‌کش در گرو مبارزات و جانفشانی‌های سنگین توده‌ی کارگران است؛ سرمایه‌داران و دولت‌شان به‌راحتیِ تمام با تصویب یک قانون، با تغییراتی در سیاست‌های پولی و مالی و سرانجام با شیوه‌هایی از قبیل انتقال سرمایه به‌مناطق مقرون به‌صرفه‌تر و بیکارسازی کارگران در پرتو پیشرفت‌های تکنولوژیک، همه‌ی دست‌آوردهای تاکنونی کارگران را نقش برآب می‌کنند. باور داشتن به‌امکان بهبود مداوم وضعیت کار و معیشت کارگران در درون جامعه سرمایه‌داری توهمی بیش نیست. طبقه‌کارگر چاره‌ای جز آن ندارد که در مقابل دولت سرمایه ارگان مبارزاتی خود را ایجاد نموده و قلب آرایش سرمایه‌داری را هدف قرار دهد. این ارگان حزب سوسیالیستی طبقه کارگر است». صرفنظر از واژۀ «حزب سوسیالیستی طبقۀ کارگر» که امروز به جای آن از «حزب کمونیستی طبقۀ کارگر» نام می بریم، ارکان تعیین کننده ای از رویکرد ما به تحزب کمونیستی در تبیین فوق نیز به روشنی بیان شده اند. این ارکان بر این محورند که اولا مبارزۀ روزمرۀ کارگران به رهائی آنان منجر نخواهد شد، ثانیا این رهائی در گرو ایجاد تغییر اساسی در توازن قوای طبقاتی است و ثالثا این تغییر در توازن قوا بدون یک جنگ همه جانبۀ طبقاتی امکان پذیر نیست و رابعا در آرایش طبقاتی اصلی متخاصم جامعۀ سرمایه داری، دولت بورژوائی در مرکز آرایش قوای طبقۀ مسلط قرار دارد و در مقابل این قلب طبقۀ سرمایه دار، حزب کمونیستی طبقۀ کارگر نیز باید در مرکز آرایش طبقاتی پرولتاریا قرار داشته باشد. از نقطه نظر تبیین ضرورت و مطلوبیت تحزب کمونیستی کارگران، چیز چندانی نمی توان بر این تبیین افزود. با این حال تبیین فوق هنوز تبیینی کافی نیست. امروز و بعد از 7 سال، هنوز گامی جدی به سمت تحقق این هدف نزدیک نشده ایم. امری که از جمله ریشه در نارسائی همان تبیین نیز دارد.\nآنچه در تبیین فوق غایب است، جنبۀ اثباتی تحزب کمونیستی طبقۀ کارگر است. تبیین فوق به خوبی روشن می کند که طبقۀ کارگر در مقابله با جنگ فرسایشی روزمرۀ طبقۀ سرمایه داری هیچ شانسی برای ایجاد بهبود پایدار در زندگی خود نخواهد داشت. ضرورت در هم شکستن آرایش طبقاتی طبقۀ سرمایه دار را به عنوان یک پیش شرط در هم شکستن این دور باطل جنگ و صلح طبقاتی به روشنی تبیین می کند. اما آنجا که به ابزارهای تحقق این هدف می رسد، ضمن این که خود هدف را به وضوح ترسیم می کند، از توضیح روندهای منتهی به آن باز می ماند. نظر به اهمیت موضوع در بحث حاضر، این بخش از بیانیه را نیز نقل میکنیم: «... حزب کارگران سوسیالیست، تنها سازمان درون طبقه نیست. وجود تشکل‌های توده‌ای کارگران برای حزب سوسیالیستی دریایی است که به‌حزب امکان شنا می‌دهد. هرگام پیشروی و هردرجه از تشکل‌یابی مستقل کارگران درعین‌حال سکویی است برای پیشروی بیشتر سوسیالیسم. حزب به‌مثابه اراده سیاسی طبقه‌کارگرِ سوسیالیست باید بتواند به‌قلب طپنده‌ی طبقه‌کارگر و به‌مرجع معنوی و سیاسی آن تبدیل شود. بر متن آرایش متنوع گردان‌های متشکل جنبش‌کارگری، حزب نهاد هم‌آهنگ کننده و اهرم تمرکز قوای طبقه‌کارگر برای درهم شکستن دولت سرمایه‌داری و تسخیر قدرت سیاسی است. نقطه اوج این روند و عالی‌ترین سطح تشکل کارگران، تشکیل دولت سوسیالیستی به‌مثابه طبقه‌ی متشکل در دولت و بنای جامعه سوسیالیستی انسان‌های آزاد است. حزب ابزاری است در خدمت تحقق این هدف تاریخی در راه زوال دولت و محو طبقات.\nجنبش کارگری ایران به‌یُمن مبارزه‌ای دشوار و طولانی در سخت‌ترین شرایط، امروز به‌نقطه‌ای رسیده است که می‌تواند و ضروری است‌که به‌افق‌هایی فراتر از جامعه سرمایه‌داری اندیشیده و آرام و سنجیده گام‌های تحقق اهداف تاریخی خود را تدارک ببیند. این در گرو تلاش گسترده همه‌ی سوسیالیست‌های وفادار به‌آرمان‌های دیرینه‌ی جنبش کارگری است. راه تحزب سوسیالیستی از اعجاز خردمندان نمی‌گذرد، خرد جمعیِ همه‌ی فعالین متشکل در انجمن‌ها و محافل سوسیالیستی کارگران است که این راه را هموار می‌کند. ما نیز به‌سهم خود در این راه تلاش خواهیم کرد». پاشنه آشیل بیانیه نیز در همین عبارات و نتیجه گیری های آن است. از یک سو «هر گام پیشروی و هر درجه از تشکل یابی مستقل کارگران» به عنوان سکویی برای پیشروی بیشتر سوسیالیسم ارزیابی می شود و دیالک تیک واقعی مبارزۀ روزمرۀ کارگران یکسره از دید پنهان می ماند. دیالکتیکی که گاه وارونه می نماید. در این مبارزۀ واقعی چه بسا پیشرویهای مقطعی کارگران در درون نظام مسلط نه تنها الزاما سکوئی برای پیشروی سوسیالیسم نمی باشند، بلکه حتی ممکن است به تثبیت نظم مسلط منجر شوند. پیشرویهائی که ممکن است در لحظۀ وقوع پیشروی به شمار آیند، در چشم اندازی تاریخی اما ایستائی در نقطۀ معینی معنی دهند؛ در منطقه، شاخۀ صنعتی و یا حتی کشور معینی پیشروی به شمار آیند، اما در تقابل و در تضاد با منافع عمومی و جهانی کارگران پسروی به شمار آیند. امری که در عمل در غرب پیشرفته به میزان بسیار زیادی واقع نیز شده است. پیشروی و تشکل یابی مستقل کارگران تنها به شرطی می تواند سکوی پیشروی سوسیالیسم (که در تعبیر ما همان کمونیسم بود) باشد که عنصر آگاهی تاریخی-طبقاتی در آن مشهود باشد. بدون حضور این عنصر، چه بسا پیشروی جنبش کارگری و ایجاد بهبود در شرایط زندگی کارگران به ایجاد توهم امکان بهبود مداوم زندگی در درون همین نظام مسلط منجر شده و نتیجتا کارگران را به مدافعان همین نظام کنونی بدل کند. در بیانیه فوق بهای لازم به این عوامل داده نشده و گامهای لازم برای سازماندهی کمونیستی تنها بر متن مناسبات عمومی "همۀ فعالین متشکل در انجمنها و محافل سوسیالیستی کارگران" تبیین می گردید. امری که البته بیانگر خوش بینی معینی نسبت به روند تحول چپ مدعی سوسیالیسم و کمونیسم در راستای انکشاف مبارزۀ طبقاتی نیز بود. گذر زمان و چرخش هر چه بیشتر چپ به سمت ائتلاف استراتژیک با بورژوازی، نادرستی این ارزیابی را نشان داد.\nبا این حال، مبانی تبیین فوق، درک متمایز نسبت به تحزب کمونیستی را به اندازه کافی منعکس می کنند. در این تبیین هیچ مدل از پیشی ای مرکز برخورد را تشکیل نمی دهد. این قوانین پایه ای حاکم بر مبارزۀ طبقاتی در جامعۀ سرمایه داری معاصرند که به امر تحزب کمونیستی رهنمون می شوند. در این مبانی هیچ تغییری حاصل نشده است. آنچه امروز باید بدان پرداخت حلقۀ مفقوده ای است که درک مستتر در تبیین فوق را از پیشروی عملی به این سمت باز داشت. برای ورود به بحث پیرامون چگونگی این پیشروی عملی، و برای پرهیز از در غلطیدن به الگوبرداری نخست بار دیگر به روش برخورد بپردازیم.\nمارکس در کاپیتال عنوان می کند که تفاوت بدترین معمار با بهترین زنبور عسل در آن است که معمار قبل از این که دست به ایجاد بنا بزند، طرح کاملی از آن را در ذهن خود دارد. این فقط یکی از فرازهای بیشماری است که نزد مارکس در تبیین رابطۀ دیالکتیکی بین ذهن و عین، بین آگاهی و واقعیت مادی می توان یافت. تبیینی که پیشتر و در نقد فلسفۀ حق هگل نیز در عبارت معروف "تئوری هنگامی که توده گیر می شود، به نیروئی مادی بدل می گردد" بیان شده بود. به این جنبه از بحث در رابطه با تحزب کمونیستی بازخواهیم گشت. اما فعلا به معنای عملی و اهمیت گفتار مارکس در تفاوت معمار و زنبور عسل بیشتر بپردازیم.\nاگر بنا بر این باشد که تمایز انسان با حیوان در دست زدن به عملی مشخص برای تغییر جهان را در آگاهی وی از سوژۀ تغییر جستجو کنیم، پرسشی که در رابطه با تحزب کمونیستی به میان کشیده می شود این است که آن بنائی که امروز باید طرح کامل آن در ذهن یک کارگر کمونیست باشد چیست؟ به عبارتی دیگر، نمی توان به این دلیل به تحزب کمونیستی روی آورد که پاسخی است به نیازهای پرولتاریای در حال نبرد و یا چیز دیگری در این سطح. مسألۀ نیاز به ابزار مبارزاتی، می تواند بر زمان و نحوۀ تشکیل حزب تأثیر مستقیم داشته باشد. همچنان که عوامل بیشمار دیگری، از ساختار دولت تا توازن قوای لحظه ای و تا پس زمینه های ایدئولوژیک درون طبقۀ کارگر و آرایش ایدئولوژیک بورژوازی در این امر مؤثرند. آنچه اما ضرورت تحزب را به میان می کشد، لزوم حرکت به سمت ایجاد آن بنای مورد نظر است.\nاین روشن است که برای رسیدن به نقطه ای، باید از نقطۀ دیگری حرکت کرد. اما آنچه که ساختار، سرعت و مکانیسم ابزار حرکت را تعیین می کند، فقط نفس تأکید بر حرکت نیست. حتی نقطۀ عزیمت نیز به تنهائی تعیین کنندۀ این موضوع نیست. مسألۀ تعیین کننده هدفی است که باید بدان رسید. بدون تعیین هدف و بدون ارزیابی از مسیر دسترسی به این هدف، نه ابزار مناسبی را می توان برای گام برداشتن برگزید و نه می توان شتابی برای حرکت تصور نمود. در صحنۀ جدال اجتماعی، در میدانی که اندازه ها نه اندازه هایی ثابت، بلکه متغیرهائی متحول اند، البته هم ابزار و هم شتاب حرکت در آغاز همانهائی نیستند که هنگام رسیدن به هدف لازمند. اما با ابزاری که نتوان آن را متناسب با مراحل مختلف حرکت و با عطف به شرایط لحظه ای گاه دشوار و گاه سهلتر تغییر داد، از پیش دستیابی به هدف ناممکن خواهد بود. بدون روشن شدن این امر و با فراموش کردن هدف، همه چیز به خودبخودی حرکت واگذار خواهد شد و این دقیقا همان مباحثه ای است که بعدها در درون سوسیال دمکراسی روسیه بین منشویکهای طرفدار تاکتیک-پروسه و بلشویکهای طرفدار تاکتیک-نقشه درگرفت.\nبا عزیمت از موضع پرولتاریا، به عنوان طبقه ای که در قلۀ ازخود بیگانگی بشر قرار گرفته است؛ طبقه ای که هیچ چیز به جز زنجیرهایش را در انقلاب از دست نمی دهد؛ طبقه ای که برای رهائی خویش ناچار به محو موجودیت اجتماعی طبقات به طور کلی است؛ نخستین هدف استراتژیکی که باید بدان دست یافت چیزی به جز دیکتاتوری پرولتاریا نیست. دیکتاتوری پرولتاریا به مثابۀ طبقۀ کارگر متشکل در دولت. این تصویری از بنائی است که باید به آن دست یافت. تصویری که نه تنها متضمن تحول بنیادی در نظم کنونی و زیر و رو شدن حاکم و محکوم در آن است، بلکه همچنین مشخصات ابزارهای دستیابی به خود هدف را نیز در خود دارد.\nبرای این که طبقۀ کارگر بتواند با تشکیل دولت سوسیالیستی اش گذار به جامعۀ کمونیستی انسانهای آزاد را در دست بگیرد، چاره ای جز این ندارد که تمام مکانیسمهای موجود در رابطۀ سلطۀ طبقاتی را در هم شکسته و با مناسبات جدید خویش جایگزین کند. این بزرگترین درس کمون پاریس بود که پرولتاریا نمی تواند با ابزارهای موجودی که بورژوازی برای سیادت خود حدادی کرده است به سمت رهائی گام بردارد. اما اگر چنین است، مکانیسمهای بدیلی که پرولتاریا می تواند به آنها اتکا کند کدامند و چگونه باید آنها را ساخت؟\nاقدام تاریخی پرولتاریا در سرنگونی بورژوازی، درهم شکستن ماشین دولتی بورژوائی و برقراری دیکتاتوری پرولتاریا، امری نیست که اتفاقی واقع شود. این حتی بعد از تجربۀ کمون پاریس، دیگر امری نیست که محصول روند خودبخودی وقایع باشد. این فقط پرولتاریا نیست که از تجربۀ کمون پاریس آموخته است. به مراتب بیش از پرولتاریا، این بورژوازی است که درسهای فراوانی را هم از کمون پاریس و هم از انقلاب اکتبر فرا گرفته است. برقراری دیکتاتوری پرولتاریا تنها و تنها با وقوع انقلابی اجتماعی است که امکانپذیر می گردد. انقلابی که در هم شکستن ماشین دولتی حاضر و جایگزینی آن با دولت پرولتاریائی تنها لحظۀ معینی از آن را شکل می دهد. این که این لحظه چگونه واقع می شود، بسته به شرایط جهانی، تاریخی و ملی در مبارزۀ طبقاتی است. ممکن است یک قیام این لحظۀ تعیین کننده را رقم بزند و یا ممکن است که این لحظه محصول یک جنگ داخلی طولانی مدت و یا اعتصابات توده ای و یا هر شکل دیگری باشد. تعیین این اشکال از پیش نه تنها امکانپذیر نیست، بلکه خود می تواند به مانعی بر سر راه انکشاف مبارزۀ طبقاتی پرولتاریا بدل شود. در یک چیز اما هیچ تردیدی نباید وجود داشته باشد: انجام این اقدام تاریخی به هیچ وجه نمی تواند محصول مبارزه ای مسالمت آمیز باشد. از میان همۀ دلایلی که این امکان را نفی می کنند، تنها اشاره به این دلیل کافی است که ماشین دولتی بورژوازی – در همه جای جهان – از همان نیمۀ قرن نوزدهم به این سو، آنچنان قوام یافته است و امکان ایجاد تغییر بنیادی در آن آنچنان محدود شده است که هر گونه امیدی به در هم شکستن مسالمت آمیز این ماشین سرکوب و استثمار و تحمیق توهمی خام بیش نیست. از نظر تجربی نیز نگاهی به جهان معاصر و خشونت بورژوازی در برخورد با حتی مسالمت آمیز ترین جنبشهای حق طلبانۀ تودۀ مردم کارکن و زحمتکش، رد هر گونه امکان تحول مسالمت آمیز را به خوبی گواهی می دهد. هر چقدر هم که پرولتاریا از دست بردن به قهر اکراه داشته باشد، چاره ای جز به کار بردن قهر انقلابی نخواهد داشت.\nبر این اساس، در لحظۀ وقوع انقلاب پرولتاریائی، تحولی واقع می شود که از دو مؤلفۀ اصلی برخوردار است. نخست این که قدرت سیاسی موجود به زیر کشیده می شود و قدرت سیاسی نوینی جایگزین آن می گردد و دوم این که این قدرت سیاسی نوین در عین حال حکومت طبقاتی متفاوتی را نیز مجری می دارد. به عبارتی، انقلاب اجتماعی پرولتاریا، تا جائی که به مسألۀ تسخیر قدرت سیاسی برمیگردد، مشابه هر انقلاب سیاسی دیگری است. برای این اقدام نیروئی که دست به انقلاب می زند، باید توانائی به زیر کشیدن نیروی مسلط را داشته باشد. هیچ فرقی هم نمی کند که این نیرو خود چیست و به کدام طبقه تعلق دارد. آنچه اما انقلاب اجتماعی پرولتاریا را از تمام انقلابات سیاسی دیگر دوران سرمایه داری متمایز می کند، جایگزینی طبقۀ حاکم با طبقه ای متفاوت است. دولت پرولتاریائی، دیکتاتوری پرولتاریا، در درجۀ اول طبقۀ متشکل در دولت است. به این عنوان این طبقه باید بتواند از لحظۀ انقلاب در مقام هدایت کنندۀ دولت نوین بنای مناسبات جدید را آغاز کند. لازم است که به این وجوه دوگانه با تفصیل بیشتری بپردازیم. همین وجوه دوگانه اند که خصلت و ساختار آرایش امروز پرولتاریا را نیز تعیین می کنند.\nاشاره کردیم که برای موفق شدن در امر انقلاب، نیروی انقلابی باید توان دست زدن به انقلاب را داشته باشد. همچنین به این نیز اشاره کردیم که هر گونه تصوری از انقلاب یا تحول پایه ای مسالمت آمیز توهمی بیش نیست. بنا بر این کسب توانائی برای دست بردن به قدرت سیاسی از جانب پرولتاریا، خود جوانب متعددی را در بر میگیرد. نخست این که پرولتاریای انقلابی باید توانسته باشد حداکثر نیروی خود را برای خیز برداشتن به سمت تسخیر قدرت بسیج کرده باشد. این حداکثر نیرو شاید اکثریت طبقۀ کارگر را به طور فعال با خود نداشته باشد و به احتمال نه چندان کمی در برگیرندۀ اکثریت جامعه نیز نخواهد بود. اما این نیرو باید توانسته باشد در لحظۀ خیز برداشتن به سمت قدرت سیاسی، طبقۀ حاکم را به انزوا رانده باشد و از میان نیروهای متزلزل اجتماعی، هر آنچه را که می توان به سمت خود جلب کرده و یا از طبقۀ حاکم دور کرده باشد و یا خنثی کرده باشد. اما این تمام مسأله نیست. در کنار چنین آرایش سیاسی ای، پرولتاریای انقلابی باید از آمادگی رزمی لازم نیز برای کسب قدرت سیاسی برخوردار باشد. در این تردیدی نیست که این آمادگی رزمی نمی تواند تنها به آمادگی در دست زدن به اعتصاب محدود شود. بیش از آن – و در جهان امروز شاید مهم تر از آن – این آمادگی رزمی یعنی آمادگی برای جنگیدن در باریکادها، یعنی آمادگی برای دست بردن به سلاح. کسی که این را انکار کند و از انقلاب سخن بگوید، یا هیچ از انقلاب نفهمیده است و یا به جنگنده های ناتو برای انقلاب خویش امید بسته است.\nبر این اساس مؤلفۀ معطوف به درهم شکستن ماشین دولتی و کسب قدرت سیاسی، پیش از هر چیز در گرو آمادگی رزمی نیروی انقلابی است و پرولتاریای انقلابی نیز از این قاعده مستثنی نیست. اما این مؤلفه هنوز به تنهائی تضمین کنندۀ وقوع انقلاب اجتماعی نیست و انقلاب پرولتاریا تنها انقلابی اجتماعی می تواند باشد. این را مارکس در دروه های متعددی از فعالیت طولانی اش مورد بحث قرار داده است. از سالهای آغازین فعالیتش تا سالهای بعد از انقلاب 1848 و بعد از تجربۀ کمون. با این تفاوت که اگر در آغاز انقلاب اجتماعی به عنوان بدیلی برای انقلاب سیاسی به میان کشیده می شد، در پرتو تجارب انقلابات 1848 اروپا انقلاب سیاسی به عنوان لحظه ای از انقلاب اجتماعی وارد رویکرد مارکس و انگلس به انقلاب می شود. از جمله انگلس در بررسی "انقلاب و ضد انقلاب در آلمان" در سال 1852 در توضیح ورود طبقۀ کارگر به عرصۀ انقلاب در حمایت از خرده بورژوازی، "رفع برخی موانع دستیابی به سیادت سیاسی و انقلاب اجتماعی" را به عنوان دلیل آن بر می شمرد. به طور کلی در سالهای بعد نیز نزد مارکس و انگلس از یک سو انقلاب سیاسی در بطن مفهوم "انقلاب اجتماعی" همواره پیش فرض گرفته می شد و از سوی دیگر خود انقلاب اجتماعی به عنوان هدف پرولتاریا تبیین می گردید. همین هدف است که انقلاب پرولتاریائی را از انقلابات دیگر متمایز می کند. به عبارتی دیگر، انقلاب اجتماعی صرفا انقلاب طبقه ای محروم از قدرت سیاسی برای دستیابی به قدرت نیست. این انقلاب بیان "اعتراض انسان بر علیه زندگی تهی شده از انسانیت است". "تنها زمانی که یک انقلاب بزرگ اجتماعی بر نتایج دوران بورژوائی، بازار جهانی و نیروهای مولدۀ نوین غلبه کرده و آنها را تحت کنترل پیشرفته ترین ملتها قرار داده است؛ تنها در این زمان پیشرفت بشر دیگر شبیه پیشرفت مشمئز کنندۀ قبایل بت پرست بدوی نخواهد بود که شرابشان را در جمجمۀ دشمنان شکست خورده می نوشیدند". (مقدمه بر نقد اقتصاد سیاسی)\nبر این اساس چیزی کمتر از تحول بنیادی در مناسبات جامعۀ بشری موضوع انقلاب اجتماعی نیست. طبقۀ انقلابی حامل انقلاب اجتماعی دیگر نمی تواند به همان گونه امور را ادامه دهد که پیش از آن جاری بودند. این آغاز مناسبات نوینی در جامعۀ بشری خواهد بود و برای این آغاز نیروی پیش برندۀ آن، یعنی دولتی که با انقلاب اجتماعی شکل می گیرد، در عین حال باید دولتی باشد که توان گام برداشتن به سوی انقلاب اجتماعی را در خود متبلور کرده باشد. چنین دولتی، دیکتاتوری پرولتاریا یا طبقۀ کارگر متشکل در دولت، باید بتواند ارادۀ تاریخی- طبقاتی این طبقۀ نافی کل مناسبات طبقاتی را اجرا کند و برای اجرای چنین اراده ای، دولت دیکتاتوری پرولتاریا باید حقیقتا ارادۀ طبقه را در خود متشکل کرده باشد. به عبارتی دیگر، دولتی که در فردای انقلاب پرولتاریائی قدرت را در دست می گیرد، باید که حقیقتا طبقۀ کارگر را در خود متشکل کرده باشد. . تأکید انگلس در این زمینه امروز به قوت بیشتری صدق می کند که "دوران بلواها، دوران انجام انقلابات توسط اقلیتهای کوچک آگاه در رأس توده هایی ناآگاه سپری شده است. آنجا که پای امر تجدید بنای کامل سازمان اجتماعی در میان است، خود توده ها باید درگیر باشند، خودشان باید درک کرده باشند که موضوع بر سر چیست و برای چه چیزی باید با جان و زندگی خود وارد میدان شوند" (مقدمه بر مبارزات طبقاتی در فرانسه). و این مؤلفۀ دومی است که در انقلاب اجتماعی و در تعیین مشی کمونیستی برای تدارک انقلاب اجتماعی وارد می شود.\nاما اگر ساختار دولت انقلابی تنها می تواند ساختاری باشد که در آن طبقۀ کارگر متشکل سرنوشت دولت و جامعه را تعیین می کند، ایجاد چنین ساختاری نیز به همان اندازه اهمیت دارد که تدارک برای کسب قدرت سیاسی. این ساختاری نیست که یکباره و همراه با انقلاب شکل بگیرد. برعکس، این ساختاری است که پیش از انقلاب و در جریان تدارک انقلاب باید شکل گرفته باشد. تصور این که طبقۀ کارگری غیر متشکل بتواند صرفا همراه با انقلاب در دولت متشکل شود، تصوری غیر ممکن است. همچنان که نیروی متشکلی که ساختار و بافتش از لایه ها و طبقات غیر کارگری تشکیل شده باشد، نمی تواند در مقام نیروئی دولتی ارگانهای اعمال قدرت طبقۀ کارگر را شکل دهد. از این هم بیشتر، حتی از تشکلهائی که به نام طبقۀ کارگر تشکیل می شوند و حقیقتا نیز توده های کارگران را در بر می گیرند اما کنترل و هدایت آنان در دست عناصر طبقات دیگر قرار دارند، نمی توان در لحظۀ انقلاب انتظار تبدیل به ارگانهای اعمال قدرت پرولتاریا را داشت. تأکید بر بافت و ساختار طبقاتی تشکلهای طبقۀ کارگر از همین روست که اهمیت پیدا می کند.\nاین که طبقۀ کارگر انقلابی در آستانۀ انقلاب از چه آرایشی برخوردار خواهد بود، از هم اکنون قابل پیش بینی نیست و به روندهای مبارزۀ طبقاتی گره خورده است. قدر مسلم اما این است که این آرایشی متنوع و در سطوح متفاوت خواهد بود. از تشکلهای صنفی کارگران تا حزب کمونیستی طبقه و تا شوراهای انقلابی. مسألۀ تعیین کننده این است که تأمین استقلال طبقاتی کارگران در تمام این سطوح در خود این تشکلها نیز باید بازتاب خویش را بیابد. اگر قرار است دیکتاتوری پرولتاریا تحقق سیادت طبقاتی کارگران در سطح جامعه باشد، پیش و بیش از آن این سیادت طبقاتی در آرایش درون خود طبقه و نسبت این آرایش با طبقات دیگر اجتماعی، حتی پیش از به قدرت رسیدن نیز باید به جریان افتاده و بیان روشن خود را یافته باشد. ارادۀ تشکل کارگری، خواه این تشکل اتحادیه باشد یا کمیته کارخانه، شورای انقلابی باشد و یا حزب کمونیستی، نمی تواند چیزی به جز ارادۀ خود کارگران متشکل باشد. پرولتاریای انقلابی پیش از تشکیل دولت انقلابی اش، در درون تشکلهای خود طبقه است که نوع متفاوتی از رابطه در درون طبقه و در رابطه با بیرون طبقه را برقرار می کند. برای اتحادیه های کارگری و حتی برای شوراهای کارگری، این امری بدیهی به نظر می رسد. برای دوره های نسبتا طولانی ای در قرن نوزدهم، این برای حزب کمونیستی (یا به عبارت آن زمان رایج: سوسیال دمکراتیک)، نیز امری شناخته شده بود. نامۀ مارکس و انگلس در ابتدای نوشتۀ حاضر نیز به خوبی همین امر را نشان می دهد. تحولات معینی در درون جنبش کارگری اما به این انجامیدند که به ویژه در عرصۀ تحزب، این اصل بدیهی به فراموشی سپرده شود. بی توجهی به همین اصل بدیهی در تاریخ جنبش کارگری به فجایعی منجر شده است که همراه با ضربات تعیین کننده به کل طبقۀ کارگر بود. تنها به عنوان نمونه کافی است به مباحثاتی اشاره کنیم که پس از پیروزی انقلاب پرولتاریائی مجارستان و تشکیل دولت سوسیالیستی در سال 1919 در درون ارگانهای اصلی حکومت کارگری در گرفت و در آن روشنفکرانی که در سطح رهبری دولت حضور داشتند خواهان امتیازات ویژه ای برای خویش بودند. از جمله دلایل شکست انقلاب مجارستان را باید در همین مباحث فرسایشی جستجو کرد. چهل سال پیش از آن، مارکس و انگلس در نامۀ فوق الذکر دقیقا همین خطر را پیش بینی و نسبت به آن هشدار داده بودند. یک پرسش اساسی این است که چرا این هشدارها مؤثر واقع نشد و چگونه می توان از تکرار چنین تحولات بازدارنده ای پیشگیری کرد؟\nاز حزب طبقاتی تا حزب بر فراز طبقه و حزب فرا طبقاتی\nاز آنچه در بالا نقل کردیم و به ویژه از نامۀ مارکس و انگلس در آغاز نوشته، باید روشن شده باشد که ساختار کارگری حزب کمونیستی در دوران شکوفائی جنبش سوسیالیستی در نیمۀ قرن نوزدهم در شمار بدیهیات درک کمونیستی از مبارزه طبقاتی به حساب می آمد. یک تمایز مهم مباحث مارکس و انگلس با سایر رهبران سوسیالیست اتفاقا در تأکید بر حفظ همین ساختار بود. حزب کمونیستی بر اساس این درک نمی توانست حزبی بدون شاکلۀ کارگری باشد. از این درک بدیهی کمونیستی امروز و در آغاز دهۀ دوم قرن بیست و یکم چیزی باقی نمانده است. مهم تر از آن، حتی خود این که انقلاب اجتماعی امر پرولتاریای متشکل است، امروز بیش از هر زمان دیگری نفی می شود.\nاز زمانی که آندره گورتز در آغاز دهۀ هشتاد میلادی (یعنی درست در همان مقطع ظهور تاچریسم و ریگانیسم) کتاب معروف "وداع با پرولتاریا" را نوشت، تا به امروز، موج وسیعی از نظریات اجتماعی شبه انقلابی گوناگون ظهور کرده اند که مرکز توجه آنان همان وداع با پرولتاریا و تبیین سوژۀ تاریخی متفاوتی از پرولتاریا برای انجام تحولات اجتماعی است. با عروج پسا مارکسیسم، امروز نظریات شبه انقلابی اینگونه هستند که بر جنبشهای اجتماعی مسلط شده و سرنوشت آنان را رقم می زنند. محور اصلی و نقطۀ مشترک تمام این نظریات را می توان در یک نکته خلاصه کرد: نفی ضرورت انقلاب اجتماعی و برقراری دیکتاتوری پرولتاریا. همه و هر گونه تصویری از روند تحول جامعه، از پیش بینی فروپاشی اجتناب ناپذیر آن تا تأکید بر آتونومی و ریزوم و مالتی تود و امثالهم، در این نقطۀ اصلی اشتراک نظر دارند که دوران انقلابات پرولتاریائی به سر آمده است.\nاما آنچه در این دوران در عرصۀ نظری واقع شده است، تحولی بدون مقدمه نبود. پرولتاریا به مثابه طبقۀ انقلابی متشکل، مدتها پیش از انتشار "وداع با پرولتاریا" از اندیشه و پراتیک کمونیسم و سوسیالیسم قرن بیستم خارج شده بود. سوسیالیسم قرن بیستم مدتها پیش با پرولتاریای واقعی وداع کرده بود و آن را به مفهومی انتزاعی برای تبیین موجودیت مستقل فراطبقاتی خویش تبدیل کرده بود. روند وداع با پرولتاریا در مراحل اولیه تکوین، نخست خود پرولتاریای واقعی را از دستگاه نظری و پراتیک خویش خارج کرده و "پیشگام"ی فراطبقاتی را جایگزین آن کرده بود. کنار گذاشتن رسمی پرولتاریا تنها به منزلۀ ترک قالبی بود که محتوای آن از مدتها پیش از این ترک رسمی، از مضمون طبقاتی تهی شده بود. روندی که از همان دوران سوسیال دمکراسی آلمان آغاز شده و با مفهوم مسخ شدۀ "حزب لنینی" به مثابۀ حزب پیشاهنگ یا آوانگارد طبقه، به نقطۀ عطف نظری خویش رسیده بود. مفهوم حزب کمونیستی در سرتاسر قرن بیستم، بر همه و هر گونه ساختار اجتماعی دلالت می کرد، الا بر ساختار حزب کارگری. در مائوئیسم این مفهوم حزب چند طبقه بود که با کارگران و دهقانان و روشنفکران خرده بورژوازی تبیین می شد، در تروتسکیسم با تز بحران رهبری عملا حزب پیشاهنگی بود که باید تودۀ کارگران را رهبری می کرد و در شاخه های دیگر سوسیالیسم قرن بیستم نیز رسما به حزب اقلیتی آگاه و انقلابی تقلیل یافته بود.\nدر یک نگاه تاریخی، این روندی بود که از یک سو با افزایش اعتبار مارکسیسم در جنبشهای اجتماعی همراه بود و از سوی دیگر با شکلگیری چپی در بورژوازی که اکنون اعتبار اجتماعی مارکسیسم را ابزار مناسب ابراز وجود سیاسی خویش می دید. چپ بورژوازی با ریکاردوئی های چپ نیمۀ قرن نوزده در انگلستان و هگلیان چپ آلمان آغاز به تکوین کرد و همراه با شکست این سنگرهای ایدئولوژیک در مقابل صلابت علمی و انقلابی مارکسیسم، این سنگرها را رها کرده و در قالبهای جدیدی به آرایش خود پرداخت که بخش پرنفوذی از آن را لاسالین ها و دورینگی های آلمان شکل می دادند. با شکست این جریانات، از همان آلمان، روند جدیدی در چپ بورژوازی شکل گرفت که اکنون خود مارکسیسم را به عنوان قالب ابراز وجود اجتماعی خویش مناسب تشخیص داده بود. مارکسیسمی که البته باید از مضمون انقلابی-طبقاتی اش تهی می شد. مادام که جوشش انقلابی در پرولتاریای اروپا نیرومند بود و این جوشش با نام مارکسیسم گره خورده بود، همۀ تلاشهائی که با مقابله با مارکسیسم در صدد آرایش چپ بورژوازی بر می آمدند، سرنوشتی جز شکست در انتظارشان نبود. اما به همین میزان، آن گرایشاتی که به گونه ای خزنده به تصرف تدریجی مواضع کلیدی در احزاب طبقاتی رو آوردند و تحریف تدریجی آموزه های مارکسیسم از مبارزۀ طبقاتی را در پیش گرفتند، موفق به تسخیر مواضع استراتژیکی در کل جنبش کارگری جهانی شده و وارونۀ همان کاری را با مارکس کردند که او با هگل انجام داده بود: آنها مارکس و مارکسیسم را از پا بر گردانده و وارونه و با سر بر زمین نهادند. اشاره ای به زمینه های نگارش نامۀ آغاز متن از مارکس و انگلس، موضوع را روشنتر می کند. این اشاره از آن رو لازم است که دامنه و عمق تأثیر تحولات درون حزب سوسیال دمکرات آلمان در پایان قرن نوزده، بسیار فراتر از خود این حزب بود و کل جنبش جهانی کمونیستی را تحت تأثیر قرار می داد. این حزب نیروی مسلط و مرجع اخلاقی، معنوی و نظری کل پرولتاریای انقلابی جهانی بود. تصویری که در خارج از این حزب از آن به دست داده می شد، اما تصویری مسخ شده از واقعیت درون خود این حزب بود.\nنامۀ فوق را مارکس و انگلس در شرایطی خطاب به رهبران حزب سوسیال دمکرات آلمان نوشتند که جمعی از پیروان دورینگ بر بخشی از ادبیات رسمی حزب سوسیال دمکرات مسلط شده و تبلیغ و ترویج سازش طبقاتی و لزوم جلب طبقات بالا و میانی جامعه و روشنفکران آنان را در دستور کار خود قرار داده بودند. این از همان مقطع پس از کنگرۀ معروف گوتا و وحدت دو جریان آیزناخی ها و لاسالی ها واقع گردید. در مقابله با همین جریان نیز بود که انگلس کار نگارش آنتی دورینگ را در قالب سلسله مقالاتی در روزنامه "به پیش"، ارگان حزب سوسیال دمکرات آغاز کرد. آنچه در تاریخ نگاری رایج از جنبش کارگری آلمان در این دوره و بویژه در رابطه با آنتی دورینگ روایت می شود، مبنی بر این است که گوئی برای دوره ای کوتاه نفوذ طرفداران هپروتی دورینگ در جنبش کارگری آلمان رو به افزایش بود و انگلس در مقام دفاع از بخش مارکسیست این جنبش، کتاب آنتی دورینگ را به رشته تحریر درآورد. این تصویر اما تصویری است ناقص که از جانب خود سوسیال دمکراسی آلمان به دست داده شده و بعدها مورد پذیرش احزاب دیگر نیز قرار گرفت. در این تصویر رایج، خود حزب سوسیال دمکرات به عنوان نیروی مارکسیست درون جنبش کارگری معرفی می شود و به همین دلیل نیز هنگام صحبت از نفوذ دورینگی ها، از جنبش کارگری به طور کلی حرف زده می شود و نه از حزب سوسیال دمکرات. واقعیت قضیه این بود که نفوذ طرفداران دورینگ در جنبش کارگری به طور عام نبود که انگلس را به نوشتن سلسله مقالات مربوطه واداشت. این نفوذ آنان در خود حزب سوسیال دمکرات و کسب بخشی از رهبری نظری و سیاسی این حزب بود که مارکس و انگلس را به واکنش واداشته بود.\nدر این ماجرا دو چیز مهم بود. نخست این که نفوذ دورینگی ها در حزب سوسیال دمکرات فقط ناشی از تلاشهای طرفداران دورینگ و آنارشیستهایی از قبیل یوهان موست نبود. این خود رهبری حزب سوسیال دمکرات بود که با باز کردن میدان برای دورینگی ها در ادامۀ سنت سازش با لاسالی ها در کنگرۀ گوتا، در مسیر تحول حزب سوسیال دمکرات به سمت یک حزب تحت تسلط خرده بورژوازی و بورژواهای اشراف منش چپ حرکت می کرد. در بیرون از حزب این تصویر ساختگی به دست داده می شد که گویا حزب سوسیال دمکرات حزب طرفداران نظریات مارکس و انگلس است، در درون حزب اما از همان دوران تعدیل و حتی کنار گذاشتن این نظرات و نفی سنتی که این نظرات متعلق به آن بودند، در دستور کار قرار گرفته بود. چهار سال قبل از نگارش نامۀ حاضر، مارکس و انگلس نقد برنامۀ گوتا را در نقد مشی سازشکارانه رهبری حزب سوسیال دمکرات نوشته بودند. اثری که تا سال 1890، یعنی 15 سال پس از نگارش، هنوز انتشار نیافته بود.\nدر فاصلۀ انتشار نقد برنامۀ گوتا تا نگارش نامۀ فوق، تحولات تعیین کننده ای در حزب سوسیال دمکرات آلمان واقع گردید. از یک سو در این حزب مقدمات شرکت در سیاست جنگ طلبانه و ناسیونالیستی بورژوازی عظمت طلب آلمانی فراهم می آمد و از سوی دیگر در راستای سیاست لاسالی ترغیب و تشویق دولت به اتخاذ سیاست های "سوسیالیستی"، تلاشی وسیع از جانب طرفداران دورینگ برای کنار زدن افکار مارکس و انگلس از ارگانهای مسلط بر حزب آغاز شده بود. برای شناخت این که رهبری حزب تا چه حد از مارکسیسم دور بود و تنها در فرم خود را مدافع نظریات مارکسیستی نشان می داد، واقعۀ معروف به واقعۀ کایزر به خوبی مؤثر است.\nپس از حملۀ بورژوازی بیسمارکی آلمان به فرانسه از جانب حزب سوسیال دمکرات سیاست رد اعتبارات جنگی برای مقابله با تجاوزطلبی بورژوازی آلمان در پیش گرفته شد. سیاستی که نمایندگان فراکسیون سوسیال دمکرات در رایشتاگ را موظف به رد کلیه اعتبارات مربوط به بودجه های نظامی و تأمین مالی دولت بیسمارک به طور کلی می نمود. همین سیاست بود که متقابلا از جانب بیسمارک با قانون منع فعالیت سوسیالیستی پاسخ گرفت. قانونی که البته مانع فعالیت فراکسیون پارلمانی این حزب نبود.\nدر سال 1879 و در جریان مباحثات پارلمان آلمان در زمینه عوارض گمرکی، یک نماینده از فراکسیون سوسیال دمکرات به نام ماکس کایزر، بر خلاف مصوبات حزب، در دفاع از قوانین تعرفۀ گمرکی سخنرانی نموده و به آن رأی مثبت داد. اقدامی که از پیش فراکسیون حزب در پارلمان حق آن را برای کایزر به رسمیت شناخته بود. متعاقب این اقدام، یکی از رهبران حزب به نام کارل هیرش به انتقاد از مواضع کایزر پرداخته و او را به نقض مصوبات حزب متهم نمود. موضعگیری هیرش اما نه تنها در رهبری حزب مقبول واقع نشد، بلکه تمام این رهبری موضعی مخالف هیرش اتخاذ نموده و اقدام او را محکوم نمودند. حتی ویلهلم لیبکنشت که رهبری آیزناخی های ظاهرا طرفدار نظریات مارکس را بر عهده داشت، موضعگیری هیرش را "به کاهدان زدن" نامیده و خواستار آن شد که این نزاع خاتمه یابد. خود ماکس کایزر نیز نه لاسالی بود و نه دورینگی. او نیز در شمار آیزناخی ها قرار داشت. به این ترتیب، گرایش به سازش با بورژاوزی نه فقط از جانب لاسالی ها و بعد دورینگی ها، بلکه همچنین از جانب آیزناخی های ظاهرا طرفدار مارکس نیز دنبال می شد.\nبر متن این شرایط بود که ابتدا انتشار نشریۀ "آینده" با امکانات مالی شخص ثروتمندی به نام کارل هوش برگ HöchbergKarl، از طرفداران پر و پا قرص دورینگ منتشر شد و مورد حمایت حزب قرار گرفت. این نشریه ای بود که از همان آغاز به مخالفت با درک مارکس و انگلس از سوسیالیسم پرداخته و در مقابل سوسیالیسمی اخلاقی را تبلیغ می نمود.\nهوش برگ با امکانات مالی خویش نفوذ مؤثری در حزب سوسیال دمکرات به دست آورده و از سال 1879 با حمایت رهبری حزب انتشار نشریه تازه تئوریکی به نام سالنامۀ مطالعات اجتماعی را، با همکاری حلقه ای از فعالین سوسیال دمکرات در زوریخ آغاز نمود. از جمله گردانندگان این نشریه باید از ادوارد برنشتین نام برد که منشی هوش برگ نیز بود. مشاجرات بر سر سیاست این نشریه و افراد هیأت تحریریۀ آن در تمام سال 1879 بین مارکس و انگلس از یک سو و رهبری حزب و هوش برگ و برنشتین از سوی دیگر ادامه داشت. با این حال رهبری حزب با عنایت به امکانات مالی هوش برگ، نه تنها ملاحظات مارکس و انگلس در این مورد را جدی تلقی نکردند، بلکه با اظهار اطمینان از این که مکانیسمهای لازم برای کنترل جهت نشریه را در دست دارند، عملا زمام امور را به هوش برگ و برنشتین واگذار نمودند. هوش برگ نیز نه تنها در چیدن هیأت تحریریه، بلکه حتی در انتخاب محل چاپ آن در چاپخانۀ برلین که به جریان لاسالی تعلق داشت، عملا از یک سو حمایت سیاسی رهبری حزب را به دست آورده و از سوی دیگر به اشاعۀ نظریات خرده بورژوائی خویش می پرداخت. هزینۀ انتشار نشریه نیز تماما از جانب هوش برگ تأمین می شد که مبلغ 10000 مارک برای آن اختصاص داد. این در حالی بود که خود هوش برگ تازه در سال 1876 وارد حزب سوسیال دمکرات شده بود. با این حال، تمام فعالیت هوش برگ مورد حمایت کامل رهبری حزب قرار داشت. از همان نشریۀ "آینده" که نزد رهبری حزب دقیقا همان جایگاه نشریۀ "به پیش" را داشت تا نشریه مطالعات اجتماعی. در شمارۀ 15 نشریۀ "به پیش" از نشریۀ "آینده" به عنوان ارگان کل حزب نام برده و این نشریه مورد حمایت قرار می گیرد.\nدر سال 1879 مقاله ای بدون نام نویسنده تحت عنوان "مروری بر جنبش سوسیالیستی در آلمان" در سالنامه انتشار یافت که از سطح انتقادات تا آنزمان جریان مزبور به درک علمی مارکس و انگلس از سوسیالیسم فراتر رفته و مستقیما بنیانهای کارگری حزب را مورد تعرض قرار داد.\nدر مقالۀ مورد بحث که مارکس و انگلس در نامه به آن اشاره می کنند، از جمله آمده بود که «جنبشی که لاسال آن را به عنوان جنبشی اساسا سیاسی می دید، که نه تنها کارگران، بلکه همۀ دمکراتهای شرافتمند را به آن فرا می خواند، جنبشی که در رأس آن باید نمایندگان مستقل علم و دانش و همۀ مردان سرشار از نوعدوستی حقیقی باید قرار می گرفتند، تحت زعامت رژیم برقرار شده از جانب ژان باپتیست فون شوایتزر به یک حزب یکسویه نگر مبارزه برای منافع کارگران صنعتی تنزل یافت» (نقل از همان نامۀ مارکس و انگلس، تأکیدات از اصل متن).\nدر ادامۀ بررسی محتوای مقالۀ مزبور مارکس و انگلس به این نتیجه گیری می رسند که از نظر نویسندگان مقاله «... طبقۀ کارگر توان کسب آزادی توسط خود را ندارد. برای این امر باید تحت هدایت بورژواهای "تحصیلکرده و دارا"ئی قرار بگیرد که تنها [نیروئی است که] "امکان و فرصت آن را دارد" که چیزهائی را فرا بگیرد که به نفع کارگران اند. و ثانیا با بورژوازی نباید مبارزه کرد، بلکه با پروپاگاند نیرومند باید آن را جلب نمود». مارکس و انگلس نتیجه می گیرند که « در کشور خرده بورژوائی ای مثل آلمان وجود چنین تصوراتی البته موجهند. اما فقط در خارج از حزب سوسیال دمکراتیک کارگران. اگر آقایان در یک حزب سوسیال دمکراتیک خرده بورژوائی جمع شوند، کاملا محقند. می توان با آنها مذاکره کرد و بسته به مورد وارد ائتلافهایی با آنان شد و غیره. اما در یک حزب کارگری آنها عنصر تحریف اند».\nدر مقابل این روند بود که مارکس و انگلس به نگارش آن نامه رو آوردند و چشم انداز قطع رابطۀ همبستگی با حزب را به میان کشیدند. تهدیدی که متأسفانه عملی نشد و اعتبار مارکس و انگلس در خدمت حزبی قرار گرفت که 25 سال بعد در جریان جنگ جهانی اول، نخست پرولتاریای آلمان را به مسلخ بورژوازی راند تا بعد در مقام سرکوبگر انقلاب پرولتاریائی و به قتل رساندن رهبران برجستۀ پرولتاریای انقلابی آلمان، رزا لوگزامبورگ و کارل لیبکنشت، به یاری یونکرهای ورشکسته بشتابد. چشم اندازی که اگر بر مارکس و انگلس روشن می بود، بدون ذره ای تردید صفوف آن حزب را ترک می کردند.\nقابل توجه است که همۀ این تحولات پس از انتشار آنتی دورینگ واقع می شدند. انگلس در آنتی دورینگ به طرز قاطعی بنیانهای نظری سوسیالیسم من درآوردی دورینگ را در هم کوبیده و نتایج سیاسی و عملی آن را به سخره گرفته بود. با این حال حتی انتشار آنتی دورینگ نیز نتوانسته بود این روند را متوقف کند. برعکس، خود تحولات مربوط به انتشار آنتی دورینگ نیز به اندازه کافی قدرت جریان اجتماعی غیر کارگری در تعرض برای تسخیر مواضع استراتژیک درون حزب را نشان می داد. انتشار آنتی دورینگ از ابتدا به عنوان سلسله مقالاتی برای "به پیش"، ارگان حزب، در نظر گرفته شده بود. در جریان کنگرۀ ماه مه 1878 حزب سوسیال دمکرات، نمایندگان دورینگی و لاسالی به رهبری یوهان موست، آنتی دورینگ را برای کارگران خسته کننده و غیر لازم معرفی کرده و مخالفت صریح خود را با انتشار آن اعلام و خواستار توقف انتشار آن شدند. در جریان این مجادله، لیبکنشت و ببل به دفاع از آنتی دورینگ برخاسته و سرانجام این مورد را نیز با سازشی پوچ، مبنی بر توقف انتشار آن در نشریه و به جای آن چاپ کل متن به عنوان کتابی جداگانه به نتیجه رساندند. بنا بر این هیچ عجیب نبود که یک سال بعد از این مجادلات، طرفداران لاسال و دورینگ تعرض مجدد به مارکسیسم را رسما در دستور کار قرار دهند. و از متن نامۀ مارکس و انگلس باید روشن شده باشد که یک محور اصلی این تعرض همان خصلت طبقاتی حزب بود.\nمقاومت مارکس و انگلس روند تحولات را کند کرد، اما متوقف ننمود. همان تحولات با اشکال متفاوت تر و به مراتب خطرناکتر و مؤثر تر – گرچه در ابتدا با شتابی کمتر- تداوم یافت. از حلقۀ مورد انتقاد زوریخ در نامۀ مورد بحث، برنشتین به همراهی دو نفر دیگر راهی لندن شدند تا نگرانی های مارکس و انگلس را برطرف کنند. همانجا بود که برنشتین ضمن اعلام اعتقاد به آموزه های علمی سوسیالیستی مارکس و انگلس در مقام دستیار انگلس آغاز به کار نمود.\nبه این ترتیب حلقه ای که در رأس حمله به مارکسیسم و تعرض به خصلت طبقاتی و انقلابی حزب سوسیال دمکرات قرار داشت، اکنون با پذیرش صوری مارکسیسم خود را به مرکز اعتبار نظری مارکسیسم نزدیک نموده و به تدریج خود به جزئی از همان مرکز اعتبار نظری مارکسیسم بدل می شد. با ورود کائوتسکی به لندن، نیروی تازه نفسی نیز به این جمع اضافه می شد که از توانائی بالائی در احاطه به علوم بورژوائی نیز برخوردار بود. توجه به این نکته نیز مهم است که خود کائوتسکی نیز در سالهای 1880 تا 1882 در زوریخ به پیشنهاد همان کارل هوش برگ نویسنده احتمالی مقالۀ مورد انتقاد مارکس و انگلس و ناشر نشریۀ "آینده"، تحصیلات دانشگاهی اش را ناتمام گذاشته و به عنوان منشی وی مشغول به کار گردید و از طریق وی با برنشتین آشنا شده و سپس راهی لندن می شود و آنجا با مارکس و انگلس دیدار می کند.\nانتقال برنشتین و کائوتسکی به لندن و قرار گرفتن آنها در کنار مارکس و انگلس، تنها واقعه ای محدود در زندگی و فعالیت سیاسی تعدادی سوسیال دمکرات نبود. این در عین حال تغییر خط و مشی ای بود که تا آن زمان اعمال هژمونی بر جنبش کارگری را از طریق تقابل – گاه مستقیم و گاه غیر مستقیم – با نظریات مارکس و انگلس دنبال می کرد و اکنون در پوستۀ مارکسیسم در را ه تحقق همان استراتژی گام بر میداشت. نطریات زمخت ضد کمونیستی امثال لاسال و شوایتزر و هوش برگ، اکنون توسط نظریه پردازانی ارائه می شد که خود هم به واسطۀ نزدیکی و ارتباط مستقیم با مارکس و انگلس و هم به واسطۀ اشتغال جدی با آموزه های مارکسیسم، به اندازه کافی در ارائۀ همان مضامین در قالب مارکسیسم تبحر داشتند. همۀ آن چیزی را که حلقۀ زوریخ در سال 1879 با فرمولبندی های آشکارا ضد کارگری ارائه کرده بود، کارل کائوتسکی چند سال بعد تحت عنوان نظریه باصطلاح مارکسیستی آگاهی سوسیالیستی بسته بندی و ارائه کرد.\nاو در نقد طرح برنامۀ حزب سوسیال دمکرات اطریش نوشت: «برخی از منتقدین رویزیونیست ما تصور می کنند مارکس ادعا کرده بود که توسعۀ اقتصادی و مبارزۀ طبقاتی نه تنها پیش شرطهای تولید سوسیالیستی را فراهم می کنند، بلکه همچنین مستقیما شناخت (تأکید از کائوتسکی) ضرورت آن را. و همین جا کار این منتقدین با این استدلال تمام است که پیشرفته ترین کشور سرمایه داری یعنی انگلستان، در میان تمام کشورهای مدرن، از همۀ آنها از چنین شناختی بری است. بر اساس طرح جدید می شود فرض گرفت که کمیسیون برنامۀ حزب اطریش نیز در همین نگرش مردود باصطلاح "ارتدوکس-مارکسیستی" شریک است. چرا که می گویند "هر چه توسعه سرمایه داری باعث رشد پرولتاریا می شود، به همان نسبت [این پرولتاریا] هم ناچار و هم قادر به مبارزه با آن می شود. این روند به آگاهی از "امکان و ضرورت سوسیالیسم" و غیره ختم می شود. اما این نادرست است. سوسیالیسم به مثابه آموزه البته همانگونه ریشه در مناسبات اقتصادی امروز دارد که مبارزۀ طبقاتی پرولتاریا نیز؛ و به همان نسبت مانند این مبارزه از دل مبارزه بر علیه فقرو فلاکت توده ای نشأت می گیرد که سرمایه داری ایجاد می کند. اما این دو در کنار یکدیگر و با پیش شرطهای متفاوتی به وجود می آیند و نه از دل یکدیگر. آگاهی مدرن سوسیالیستی تنها بر اساس درک عمیق علمی می تواند به وجود بیاید. در عمل هم علم امروزی اقتصاد به همان نسبت یک پیش شرط تولید سوسیالیستی را می سازد که مثلا تکنیک امروزی. اما پرولتاریا انصافا نه این را می تواند ایجاد کند و نه آن دیگری را. این هر دو از روندهای اجتماعی امروز نشأت می گیرند. حامل علم اما پرولتاریا نیست، بلکه روشنفکری بورژوائی (تأکید از کائوتسکی) است. در عناصر منفرد همین لایه نیز بود که سوسیالیسم مدرن شکل گرفت و توسط آنان به پرولترهای دارای توان ذهنی برجسته منتقل شد که این آگاهی را - آنجا که شرایط اجازه بدهند - وارد مبارزۀ طبقاتی پرولتاریا می کنند. پس آگاهی سوسیالیستی چیزی منتقل شده از خارج به درون مبارزۀ طبقاتی پرولتاریا است و نه ابتدائاٌ به وجود آمده از درون آن. بر همین اساس هم برنامۀ قدیمی هاینفلدی [حزب] کاملا به درستی می گوید که پر کردن پرولتاریا با آگاهی (تأکید از کائوتسکی) از وضعیت و وظایفش، از جملۀ وظایف سوسیال دمکراسی است. اگر این آگاهی از دل خود مبارزه طبقاتی می جوشید، چنین چیزی لازم نبود. طرح جدید این جمله از برنامۀ قدیمی را برداشته و عبارت نقل شده در بالا را به آن ضمیمه نمود. به این ترتیب اما انسجام نظری آن کاملا از هم گسیخته است...» (به نقل از چه باید کرد لنین)\nو به این ترتیب مارکس نیز از پا به سر برگردانده شد. تمام تأکیدات مارکس و انگلس مبنی بر حفظ اصالت طبقاتی و علمی حزب در مقابل تعرض تحصیلکرده های بورژوا و خرده بورژوا، یکسره نادیده انگاشته شده و با این جایگزین می گردند که اصلا همین تحصیلکرده ها ناقل آگاهی سوسیالیستی به درون طبقۀ کارگرند. مارکس و انگلس از علم جدیدی حرف می زنند که تحصیلکرده های بورژوا و خرده بورژوا در صورت پیوستن به صفوف پرولتاریا تازه باید آن را فرا بگیرند. علم دانشگاهی این تحصیلکرده ها نزد مارکس و انگلس نه تنها پیش شرط علم جدید سوسیالیستی نیست، بلکه مانع آن و حتی مخرب آن است. نزد کائوتسکی اما همان علم دانشگاهی نه فقط به مقام پیش شرط سوسیالیسم ارتقا می یابد، بلکه خود آموزۀ سوسیالیسم تلقی می شود. در حالی که مارکس و انگلس در سالهای متمادی فعالیت خویش بی وقفه نسبت به نفوذ روشنفکران بورژوا و خرده بورژوا در حزب پرولتاریا هشدار می دادند، نزد کائوتسکی یکباره رسالت انتقال آگاهی سوسیالیستی به درون طبقه به همین روشنفکر بورژوا واگذار می گردید. (در حاشیه اشاره به این هم لازم است که بر خلاف تبلیغات آنتی کمونیستی آتونومها و طرفداران مکتب پراکسیس و امثالهم مبنی بر این که کائوتسکی را ادامه دهندۀ مباحث انگلس معرفی می کنند، او حقیقتا امتداد جریانی بود که انگلس با تمام توان بر علیه آن به مبارزه برخاسته بود وتهاجم این جریانات به انگلس در واقع ادامۀ همان تهاجمات دورینگی است.)\nبرجسته کردن نقش علم بورژوائی در باصطلاح "انتقال آگاهی سوسیالیستی" به درون طبقۀ کارگر، چیزی جز همان خزعبلات دورینگی مبنی بر ناتوانی پرولتاریا در دسترسی به علم نبود که اکنون در پوشش مارکسیستی و نه در تقابل با مارکسیسم بیان می شد. البته لازم است که در فرصتهای آتی به مفهوم سوسیالیسم به مثابه علم نزد مارکس و انگلس و تفاوت آن با علم بورژوائی به طور کلی بیشتر پرداخته شود. اما در رابطه با بحث حاضر به ویژه اشاره به این نکته مهم است که بر خلاف مورد علوم طبیعی، قضاوت مارکس و انگلس در مورد علوم اجتماعی بورژوازی به طور کلی، و به طور مشخص و بویژه آن چیزی که بورژوازی از آن به عنوان "علم اقتصاد" نام می برد، بسیار منفی تر از آن است که بتوان از آن خروجی ای به نفع سوسیالیسم را برداشت کرد. مارکس و انگلس بکرات بر این تأکید داشتند که این باصطلاح "علم اقتصاد" حتی با معیارهای بورژوائی نیز علم به حساب نمی آید. مارکس در نظریه های ارزش اضافه به خوبی نشان داده است که علم اقتصاد بورژوازی همراه با پایان ریکاردو جستجوی حقیقت را به کلی کنار گذاشته و به یک دستگاه ایدئولوژیک تحمیق و دروغ و فریب تحول یافته بود. حال نزد کائوتسکی دقیقا همین " علم امروزی اقتصاد ... یک پیش شرط تولید سوسیالیستی" را می سازد و دانش آموختگان همین رشته ها بودند که در نقش آموزگار پرولتاریا ظاهر می شدند. و همۀ این مباحث در رأس یک حزب کارگری و از جانب نظریه پردازان اصلی آن به میان کشیده می شد.\nاین یک تغییر و جابجایی ساده در دیدگاه جمعی از فعالان سوسیال دمکرات در گوشه ای از دنیا نبود. یک جابجائی استراتژیک در رابطۀ بین پرولتاریا و روشنفکران خرده بوروژوا و بورژوا در مهم ترین و پر نفوذترین گردان رزمی طبقۀ کارگر سوسیالیست در جهان بود. در این تغییر رابطه دقیقا این نقش رهبری پرولتاریای سوسیالیست بود که به لایه های غیر کارگری واگذار می شد. تغییری که هیچکدام از تلاشها و مبارزات آتی کمونیستهای طبقه نیز نتوانستند آن را خنثی نموده و رابطۀ اولیه ای را که بین پرولتاریای کمونیست و روشنفکران طبقه های میانی و بالای جامعه برقرار بود، مجددا بازسازی کنند. حتی تلاش پیگیر بلشویسم انقلابی در روسیه نیز نتوانست این صف بندی استراتژیک را تغییر داده و موقعیت دوران شکوفائی سوسیالیسم پرولتاریائی در نیمۀ قرن نوزده را کاملا بازسازی کند. امری که بیش از هر چیز ریشه در دیدگاه های مشترک خود بلشویسم با سوسیال دمکراسی آلمان داشت.\nاین که کدام زمینه های مادی بستر وقوع چنین تحولی را فراهم کردند، موضوعی است که به طور جداگانه باید به آن پرداخت. اشارات بعدی لنین در تحلیل عوامل این تحول، از جمله تحول مسالمت آمیز طولانی و پارلمانی حزب سوسیال دمکرات و شکلگیری اشرافیت کارگری، عناصر ارزنده ای از بحث در این مورد را به دست می دهند. تمرکز ما در نوشتۀ حاضر اما بر اصل وقوع این تحول و شناخت نیروهایی بود که در این جابجائی نقش ایفا کردند.\nدر قسمت بعدی نوشته به تکامل آتی تئوری تحزب در بلشویسم و نقش "حزب لنینی" خواهیم پرداخت و خواهیم دید که اولا بدون بلشویسم میراث انقلابی مارکسیسم شاید برای دورانی طولانی مدفون می شد و ثانیا نقاط گسست درون خود بلشویسم چگونه به اهرمی در دست بورژوازی و خرده بورژوازی برای برقراری مجدد هژمونی خویش بر جنبش پرولتاریای سوسیالیست بدل گردیدند. تنها پس از آن است که می توان به ارائۀ بحث دربارۀ ساختار، چشم اندازها و روشهای حزب کمونیستی کارگران در دوران معاصر پرداخت.\nMore in this category: « در تدارک کنفرانس: ما چه میگوئیم؟ چرا کنفرانس؟ اطلاعیه درباره تغییر زمان برگزاری "کنفرانس مؤسس جنبش تجدید سازمان کمونیسم معاصر" »


خروج انگلیس از اتحادیه اروپا بیشتر از خروج یونان به اقتصاد آلمان ضربه می زند - هولی\nخروج انگلیس از اتحادیه اروپا بیشتر از خروج یونان به اقتصاد آلمان ضربه می زند\nبه گزارش هولی، خبرنگاران: یافته های یک تحقیق تازه نشان می دهد که خروج احتمالی انگلیس از اتحادیه اروپا بیشتر از خروج یونان از منطقه یورو به اقتصاد آلمان لطمه وارد خواهد نمود.\nبه گزارش گروه بین الملل هولی، در حالی که کمتر از 2 هفته به برگزاری انتخابات مجلسی انگلیس فرصت باقی است، نتایج جدیدترین پژوهش مؤسسه اوپن یوروپ حاکی است که احتمال خروج انگلیس از اتحادیه اروپا در زمان تشکیل مجلس جدید پس از انتخابات 7 می (17 اردیبهشت ماه) تنها 17 درصد است.\nمایکل وولگموس مدیر مؤسسه اوپن یوروپ در برلین به مقایسه آثار منفی خروج یونان از منطقه یورو و خروج انگلیس از اتحادیه اروپا بر اقتصاد آلمان پرداخته است.\nوی در مطلبی در نشریه آلمانی فرانکفورتر آلگماینه نوشت: خروج احتمالی یونان از منطقه یورو تبعات منفی زیادی برای آلمان خواهد داشت و باید یونان را در اتحادیه پولی یورو حفظ کرد ولی خروج انگلیس از اتحادیه اروپا، بسیار خطرناک تر خواهد بود. نه تنها انگلیس با پشت سر گذاشتن فرانسه به دومین اقتصاد بزرگ اروپا تبدیل شده و 15 درصد فراوری ناخالص داخلی اتحادیه اروپا را در اختیار دارد، بلکه طی 20 تا 30 سال آینده، فراوری ناخالص داخلی انگلیس شاید از آلمان نیز بیشتر گردد. فراوری ناخالص داخلی یونان تنها 1.3 درصد کل فراوری ناخالص داخلی اروپا را تشکیل می دهد.\nوی در ادامه اضافه کرد: اگر انگلیس اتحادیه اروپا را ترک کند، وزن قدرت رأی دهی که اکنون به نفع انگلیس و آلمان است، به سوی کشورهایی که از سیاست های حمایتی طرفداری می نمایند و در رأس آنها فرانسه واقع شده است، تغییر خواهد نمود. آلمان یک شریک تجاری مهم را از دست خواهد داد.\nانتشار: 11 مهر 1398 بروزرسانی: 28 فروردین 1399 گردآورنده: huli.ir شناسه مطلب: 326\nبه "خروج انگلیس از اتحادیه اروپا بیشتر از خروج یونان به اقتصاد آلمان ضربه می زند" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "خروج انگلیس از اتحادیه اروپا بیشتر از خروج یونان به اقتصاد آلمان ضربه می زند"


ثبت نام و لیست رشته های بدون کنکور دانشگاه آزاد واحد سنندج 97 - 98 - زمان و سایت ثبت نام\nخانه / دانشگاه آزاد / ثبت نام و لیست رشته های بدون کنکور دانشگاه آزاد واحد سنندج\nبرای کسب اطلاعات بیشتر درباره ثبت نام و لیست رشته های بدون کنکور دانشگاه آزاد واحد سنندج با مشاوران ایران مشاوره تماس حاصل نمایید.ساعت تماس از 8 صبح الی 12 شب حتی ایام تعطیل و از طریق تلفن های ثابت – 9099071647\nثبت نام تمام دوره های کاردانی و کارشناسی دانشگاه آزاد واحد سنندج فقط از طریق سایت دانشگاه آزاد انجام خواهد شد.\nزمان ثبت نام در رشته های بدون آزمون دانشگاه آزاد واحد سنندج\nثبت نام در دو مقطع کاردانی (پیوسته، ناپیوسته) و کارشناسی (پیوسته، ناپیوسته) هر ساله در دو نوبت مهر و بهمن ماه انجام می گیرد. برای شرکت در هر یک از این مقاطع، داوطلبان می بایست اطلاعات کافی درباره نحوه ثبت نام و مدارک مورد نیاز ثبت نام داشته باشند. برای سهولت این امر سعی کرده ایم در این نوشتار توضیحات کافی را ارائه دهیم. همچنین می توانید علاوه بر مطالب ارائه شده، در کانال تلگرام انتخاب رشته ما عضو شوید تا از زمان ثبت نام بدون کنکور دانشگاه آزاد مطلع شوید. برای ثبت نام در رشته های بدون کنکور دانشگاه آزاد داوطلبان می بایست به سایت سنجش دانشگاه آزاد مراجعه نموده و پس از تکمیل فرم تقاضانامه، نسبت به دریافت رسید مربوط به ثبت نام و لیست رشته های بدون کنکور دانشگاه آزاد واحد سنندج اقدام نمایند. همچنین نتایج بدون کنکور دانشگاه آزاد اواخر شهریور ماه بر روی سایت دانشگاه آزاد قرار می گیرد. برای اطلاعات بیشتر از تاثیر سهمیه بسیج در کنکور دانشگاه آزاد و میزان شهریه دانشگاه آزاد کلیک کنید.\nنحوه ثبت نام بدون آزمون کاردانی دانشگاه آزاد واحد سنندج\nهر ساله دانشگاه آزاد در مقطع کاردانی برای دو نوبت پیوسته و ناپیوسته اقدام به جذب دانشجو می نماید. داوطلبانی که قصد شرکت در هر یک از رشته های این دو مقطع را دارند، می بایست اطلاعات و آگاهی کافی درباره شرایط ثبت نام هر یک داشته باشند. داوطلبان می توانند جهت کسب اطلاعات درباره شرایط ثبت نام در دانشگاه آزاد و لیست رشته های بدون کنکور دانشگاه آزاد بر روی لینک ها کلیک کنید. داشتن مدرک دیپلم نظام جدید و یا نظام قدیم یکی از شرایط ثبت نام بدون آزمون دانشگاه آزاد می باشد. تمامی داوطلبان می توانند در همه گروه های آموزشی انتخاب رشته دانشگاه آزاد، انتخاب رشته نمایند. پیشنهاد می کنیم برای اطلاعات بیشتر در زمینه تکمیل ظرفیت کنکور دانشگاه آزاد و تفاوت دوره های تمام وقت و پاره وقت دانشگاه آزاد ثبت نام و لیست رشته های بدون کنکور دانشگاه آزاد واحد سنندج بر روی لینک مورد نظر کلیک کرده و یا در صورت تمایل می توانید با مشاوران با تجربه مرکز مشاوره تحصیلی ایران مشاوره تماس حاصل فرمایید.\nنحوه ثبت نام بدون آزمون کارشناسی دانشگاه آزاد واحد سنندج\nیکی از شرایط ثبت نام مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد، داشتن مدرک فوق دیپلم می باشد. درضمن شرکت در مقطع کارشناسی پیوسته نیازمند ارائه مدرک پیش دانشگاهی می باشد. همچنین لازم به ذکر است، داوطلبانی که قصد شرکت در هر یک از رشته های گروه علوم انسانی، علوم تجربی، ریاضی، فنی مهندسی و هنر را دارند، بدون داشتن محدودیت در هریک از رشته های ارائه شده می توانند از طریق دانلود دفترچه ثبت نام کنکور دانشگاه آزاد، انتخاب رشته نمایند. مشاوران مرکز مشاوره تحصیلی ایران مشاوره ثبت نام و لیست رشته های بدون کنکور دانشگاه آزاد واحد سنندج را از دفترچه ثبت نام و انتخاب رشته بدون کنکور دانشگاه آزاد ،در اختیار شما عزیزان قرار داده اند. داوطلبان جهت ثبت نام لازم است که به سایت سنجش دانشگاه آزاد مراجعه نموده و پس از دریافت دفترچه ثبت نام و انتخاب رشته مورد نظر، با واریز هزینه به سایت کارت اعتباری ثبت نام را خریداری نمایند. لازم به ذکر است که بدون خرید کارت اعتباری و دریافت شماره سریال 12 رقمی، امکان ثبت نام وجود نخواهد داشت. همچنین باید بدانید که برای هریک از مقاطع کاردانی(پیوسته و ناپیوسته) و کارشناسی (پیوسته و ناپیوسته)، می بایست دفترچه ثبت نام مربوطه را دانلود کنید.\nمیزان شهریه دانشگاه آزاد واحد سنندج\nداوطلبانی که قصد ثبت نام کنکور دانشگاه آزاد را دارند این سوال برایشان پیش می آید که شهریه این دانشگاه به چه صورت می باشد؟ دانشگاه آزاد همانند سایر دانشگاه ها دارای شهریه ثابت و متغیر می باشد که میزان شهریه دانشگاه آزاد با توجه به تعداد واحدهای انتخاب شده توسط دانشجو و انتخاب واحدهای عملی و نظری، متغیر می باشد. البته توجه داشته باشید که میزان شهریه در هر سال حدود 10 درصد افزایش می یابد. شما می توانید آخرین اخبار در خصوص میزان شهریه کارشناسی دانشگاه آزاد، ثبت نام و لیست رشته های بدون کنکور دانشگاه آزاد واحد سنندج را در سایت ایران مشاوره دنبال کنید.\nلیست رشته های بدون کنکور کاردانی دانشگاه آزاد واحد سنندج\nلیست رشته های بدون کنکور کاردانی پیوسته و ناپیوسته دانشگاه آزاد واحد سنندج به شرح ذیل می باشد:\nلیست رشته های بدون کنکور کارشناسی دانشگاه آزاد واحد سنندج\nدر این بند از مطلب می خواهیم لیست رشته های بدون کنکور کارشناسی پیوسته و ناپیوسته دانشگاه آزاد واحد سنندج را برای شما علاقمندان تحصیل در این دانشگاه ارائه دهیم.\nبرچسب هاثبت نام دانشگاه آزاد دانشگاه آزاد دانشگاه بدون کنکور\nبعد ثبت نام و لیست رشته های بدون کنکور دانشگاه آزاد واحد بانه


کد خبر: ۳۵۵۶۴۷\nآفتاب‌نیوز : دکتر سیدحسن هاشمی در رزمایش بزرگ ترافیکی و خدمات سفر که صبح امروز در مجاورت حرم حضرت امام خمینی (ره) برگزار شد، به اجرای طرح نوروزی در کشور اشاره کرد و گفت: در ایام نوروز بسیاری از دستگاه‌ها پای کار آمده و اقدام به ارائه خدمات می‌کنند. لازم است از نیروی انتظامی که متولی اصلی این برنامه است، تشکر کنم. تلاش همه ما کاهش تلفات و مجروحان حوادث رانندگی است و از رانندگان می‌خواهم که در طول سفر به مقررات راهنمایی و رانندگی احترام بگذارند تا سفری ایمن و نوروزی بدون حادثه داشته باشند.\nوی با بیان اینکه 570 بیمارستان در این ایام در سراسر کشور پای کار هستند، گفت: البته حضور بخش خصوصی در این حوزه کمتر است، اما در کنار آن پایگاه‌های اورژانس فعالیت داشته و آمبولانس هوایی نیز در 21 پایگاه در سراسر کشور اقدام به خدمت‌رسانی خواهد کرد.\nوزیر بهداشت از آماده‌باش 18 هزار نفر از پرسنل اورژانس 115 در طرح نوروزی خبر داد و گفت: علاوه بر استفاده از یک سوم ظرفیت بیمارستان‌ها، می‌توان گفت بالغ بر 90 هزار نفر در طرح نوروزی امسال از سوی وزارت بهداشت به کار گرفته شده‌اند.\nهاشمی، نظارت بر مراکز طبخ، تهیه و توزیع مواد خوراکی و آشامیدنی را نیز از دیگر وظایف وزارت بهداشت در ایام نوروز اعلام کرد و گفت: در این ایام 4500 نفر به عنوان ناظر که برخی از آنان رابط قضایی هستند، بر مراکز تهیه و تولید غذا و مواد خوراکی و آشامیدنی نظارت می‌کنند.\nوی با بیان اینکه کودکان و افراد سالخورده بیشترین آسیب را از مواد غذایی غیراستاندارد می‌بینند، اظهار کرد: شهروندان نیز باید به ما کمک کنند و در همین راستا دو شماره 190 و 1490 در اختیار شهروندان است و آنان در صورتی که تخلفی در این مراکز مشاهده کردند، آن را به ما اعلام کنند تا با افرادی که خدای ناکرده قصد سودجویی دارند برخورد شود.\nبه گزارش ایسنا، وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در پایان سخنانش از تمام دستگاه‌های دخیل در طرح نوروزی قدردانی کرد.\nبرچسب ها: وزیر بهداشت ، تخلفات بهداشتی


بانک مرکزی : دلار 2850 تومان / صرافی های تهران : دلار نداریم ! / دلال ها 3200 تومان ! - | سایت خبری نکته نیوز| سایت خبری نکته نیوز بانک مرکزی : دلار 2850 تومان / صرافی های تهران : دلار نداریم ! / دلال ها 3200 تومان ! - | سایت خبری نکته نیوز\nمکان فعلی شما : صفحه اصلی / اقتصاد > بانک مرکزی : دلار 2850 تومان / صرافی های تهران : دلار نداریم ! / دلال ها 3200 تومان !\nبانک مرکزی : دلار 2850 تومان / صرافی های تهران : دلار نداریم ! / دلال ها 3200 تومان !\nدر حالی با خبر شدیم بانک مرکزی بخشنامه جدیدی را به صرافان برای فروش دلار به نرخ 2850 تومان ابلاغ کرده است که در بازار هیچ خبری از فروش دلار 2850 تومانی نیست. به ...\nدر حالی با خبر شدیم بانک مرکزی بخشنامه جدیدی را به صرافان برای فروش دلار به نرخ 2850 تومان ابلاغ کرده است که در بازار هیچ خبری از فروش دلار 2850 تومانی نیست.\nبه گزارش فارس، پس از اینکه مطلع شدیم بانک مرکزی بخشنامه‌ای را به صراف‌ها مبنی بر فروش دلار به نرخ 2850 تومانی ابلاغ کرده، راهی خیابان فردوسی شدیم تا پیگیر این داستان جدید شویم.\nاز اینکه قیمت 2850 تومانی دلار طبق بخشنامه بانک مرکزی به دقت در تابلوها درج شده بود خوشحال شدیم؛ اما خبری از فروش دلار نبود و فقط با کمال میل و اشتیاق خریداری می‌کنند.\nبا تعجب از اینکه با اعلام بانک مرکزی، این صراف‌ها شاید تمام دلارهایشان را فروخته باشند به دیگر صرافی ها مراجعه کردیم که انگار این داستان فروش دلار ادامه دارد؛ یکی از صرافی‌های راسته خیابان فردوسی در پاسخ به این سوال که آیا با این نرخی که در تابلو درج شده می‌فروشید، با انگشت اشاره به آیه‌های نصب شده در مغازه گفت: به آیه‌های قرآن نداریم!\nنکته قابل توجه اینکه دلال‌ها بدون هیچ نگرانی و ترسی در حال قیمت‌دهی به مشتریان هستند؛ فروش 3 هزار 200 تومان ؛ خرید 3 هزار و 100 تومان.\nصرافی دیگری در این خیابان بازهم پاسخ همکارانش را تکرار می‌کند؛ نداریم، نمی‌فروشیم!\nوی ادامه می‌دهد: این نرخ دستوری است و به هیچ عنوان با این قیمت نمی‌توانیم بفروشیم چراکه قیمت بازار با بخشنامه بانک مرکزی مغایرت دارد؛ بانک مرکزی عملا با این کار به فعالیت‌های سوداگرایانه در بازار دامن می‌زند.\nجوانی تقریبا 25 ساله که به نظر می‌رسد با اطلاع از بخشنامه بانک مرکزی و مابه‌التفاوت بازار راهی این بازار شده باشد؛ از این طرف به آن طرف در پی خرید دلار از ما می‌پرسد این صراف هم نداشت؟ که پاسخ منفی می‌شنود.\nظاهرا صراف‌ها گوش به فرمان بانک مرکزی فقط در تابلوهای نمایان‌گر نرخ ارز هستند؛ دستورهای پی در پی که تنها در تابلوها اعمال می‌شوند؛ متأسفانه هم‌اکنون بانک مرکزی دچار روزمرگی شده و تنها به ابلاغ بخشنامه روزانه به صراف‌ها بسنده می‌کند؛ این در حالی است که قیمت‌های کالاهای مرتبط و حتی غیرمرتبط با دلار هر روز در حال افزایش هستند.


برچسب ها - کارگزاری مفید\nدرباره کارگزاری مفید در نبض بورس بیشتر بخوانید\nدوباره اختلال در کارگزاری مفید ، در روز خوب بورس مانده حساب ها پرید!\nبارها کاربران کارگزاری مفید با مشکلات فراوانی رو به رو شده اند اما هیچگاه صدای آن ها به جایی نرسیده است. به عنوان نمونه در گذشته کاربران با مشکلاتی چون عدم امکان ورود به صفحه خود مواجه شده بودند. اما امروز کاربران این کارگزاری با شاهکار دیگری رو به رو شدند!\nکد خبر: ۱۳۲۵۷ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۹/۰۲/۲۹\nسرپرست اداره بازرسی، امور اعضاء و نظارت بورس انرژی مطرح کرد\nپنج شرکت کارگزاری برتر از نظر ارزش کل معاملات در بازارهای بورس انرژی ایران در سال ۹۸ به ترتیب شرکت‌های کارگزاری مفید (با۱۱.۲۰ درصد سهم از بازار)، پارس ایده بنیان (با ۷.۴۷ درصد سهم از بازار)، بانک پاسارگارد (با ۷.۰۹ درصد سهم از بازار)، رضوی (با ۶.۵۵ درصد سهم از بازار)، خبرگان سهام (با ۶.۱۳ درصد سهم از بازار) بوده‌اند.\nکد خبر: ۱۲۲۹۴ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۹/۰۱/۱۷\nنامه عجیب مکنا به دبیر کل کانون کارگزاران؛\nمکنا به اطلاعات هسته معاملات و شرکت های نرم افزاری که سیستم کارگزاران را تامین می کند دسترسی دارد در حالی که کارگزاران نهاد مالی هستند و تخصص IT ندارند، مکنا تمامی اطلاعات را لاگ می‌کند و در نهایت اینکه کدام اختلال به هسته معاملات یا سامانه آنلاین که زیر نظر شرکت های OMS مربوط است در اختیار این شرکت قرار دارد و در حقیقت مکنا باید اعلام کند کدام بخش مشکل دارد لیکن این واحد به جای شفاف سازی به کانون کارگزاران نامه فرستاده است.\nکد خبر: ۱۱۸۹۹ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۸/۱۲/۲۵\nکارگزاری مفید باز هم روی اعصاب کاربران؛\nدر کمتر از یک هفته دو بار کاربران کارگزاری مفید با اختلالاتی در نرم افزارهای معاملات این کارگزاری مواجه شده اند. این بار برخلاف مشکل قبلی کاربران می توانند به نرم افزار ایزی تریدر وارد شوند اما معاملات با تاخیر چند دقیقه ای برای آن ها نمایش داده می شود و این موضوع باعث بروز مشکلاتی چون عدم تصمیم گیری درست برای خرید یا فروش سهام برای کاربران شده است.\nکد خبر: ۱۱۶۰۳ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۸/۱۲/۱۰


سفرهای دریایی و دگرگونی های دوران پسا کرونا! | لست سکند\n31 خرداد 1399 10:00\nبیماری همه‌گیر کرونا بر تمام مردم جهان به‌طور چشمگیری اثر گذاشته است و سفرهای دریایی نیز از آن بی‌تأثیر نمانده‌اند. در این مطلب می‌خوانید که شرایط صنعت دریاگردی در آینده چه تغییری خواهد کرد، ئس همراه ما باشید.\nاگر به اظهارات مسافرانی که هنگام شیوع بیماری کووید19 در کشتی‌های تفریحی قرنطینه شدند گوش فرادهیم خواهیم دید که قرنطینه بودن در کشتی‌های تفریحی چقدر دشوار و پردردسر است. و بااینکه شرکت‌های کشتیرانی تفریحی هنوز در سال 2020 به فعالیت‌های خود ادامه می‌دهند، ولی احتمالاً تا پیش از آنکه تغییراتی عمده در این صنعت ایجاد نشود بسیاری از مردم به آن مراجعه نخواهند کرد. در ادامه خواهید خواند که دریاگردی در دوران پساکرونا چه گونه تغییر می‌کند.\nبه لطف بیماری کووید 19، بسیاری از بخش‌های پیشین صنعت دریاگردی تا سال 2030 دیگر وجود نخواهند داشت. تشدید ملاحظات مربوط به سلامت از بزرگ‌ترین تغییراتی است که در این صنعت خواهیم دید. مسافران آینده باید انتظار رویارویی با نظارت‌های روزافزون سلامت را داشته باشند که ممکن است طبق دستورالعمل این نظارت‌ها هم کووید 19 و هم حتی دیگر بیماری‌ها مورد توجه قرار بگیرند. ممکن است از هر کسی که بخواهد وارد کشتی‌های تفریحی شود یک گواهی پزشکی سلامت بخواهند و دمای بدنش را نیز هنگام ورود چک کنند.\nاکنون‌که استانداردهای بهداشتی به دلیل همه‌گیری بیماری کووید 19 اهمیت ویژه‌تری یافته‌اند، احتمال آن می‌رود که تکنولوژی با سرعت بیشتری پیش برود و برای دستیابی به این استانداردها به یاری ما بشتابد. پس اگر این بار در کشتی تفریحی‌تان ربات دیدید خیلی هم شگفت‌زده نشوید!\nاز دیگر تغییراتی که بیماری کووید 19 می‌تواند برای صنعت دریاگردی تفریحی به ارمغان آورد افزایش درخواست برای کشتی‌رانی تفریحی در مقیاس پایین است. ازآنجایی‌که احتمالاً کمی طول می‌کشد تا قوانین فاصله‌گذاری اجتماعی برداشته شوند، ممکن است کشتی‌های تفریحی عظیم‌الجثه موقتاً جای خود را به کشتی‌های گردشی کوچک و کشتی‌های تفریحی رودخانه‌ای بدهند. همچنین شاید کشتی‌های تفریحی زین‌پس پیرامون سواحل به گشت‌وگذار بپردازند و مسافران به‌راحتی بتوانند از آن‌ها خارج شده و هوای آزاد بخورند و بدین ترتیب دیگر نخواهند چندین و چند روز را در یک استراحتگاه شناور در میانه اقیانوس سپری کنند.


اصول مهم مباحث امنیتی و مقدمه ای بر امنیت :: تیم واکنش سریع سایبری ایران\n۱۵ مهر ۹۵، ۱۴:۵۱ - سینا بیات\nسلام ممنون سایت خوبتون رنگ بلکا\n۷ اسفند ۹۴، ۰۳:۴۸ - Soheyl\nسلام ، من با ارور Searching server ...\n۲۵ بهمن ۹۴، ۰۰:۴۳ - باربری\nبا سپاس و قدردانی فراوان مطلب مفید ...\n۲۰ بهمن ۹۴، ۱۳:۰۹ - عباس\nدیگه فری گتی وجود نداره همه ...\n۵ تیر ۹۴، ۲۳:۳۱ - aref\nسایت خوبیه, خاموش نزاریدش\n۳ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «اصول مهم مباحث امنیتی و مقدمه ای بر امنیت» ثبت شده است\nامن‌سازی سرورهای لینوکس برای محافظت از داده‌های کاربران و مشتریان امری حیاتی و عقلانی است و تأمین امنیت سرورهای لینوکسی یکی از وظایف مدیران سیستم است. در این نوشتار ۲۰ راهکار برای افزایش امنیت یک سیستم سرور لینوکسی تازه نصب شده را عنوان می‌کنیم. ما این کار را با یک سرور مبتنی بر ردهت انجام می‌دهیم. اما برای نصب یا حذف بسته‌ها می‌توانید از ابزار مدیریت بسته توزیع خود استفاده کنید.\nتفکر امنیت در شبکه برای دستیابی به سه عامل مهم است که با یک دیگر مثلث امنیتی را تشکیل می دهند. این عوامل عبارتند از راز داری و امانت داری (Confidentiality) ، یکپارچگی (Integrity) و در نهایت در دسترس بودن همیشگی (Availability). این سه عامل (CIA) اصول اساسی امنیت اطلاعات - در شبکه و یا بیرون آن - را تشکیل می دهند بگونه ای که تمامی تمهیدات لازمی که برای امنیت شبکه اتخاذ میشود و یا تجهیزاتی که ساخته می شوند، همگی ناشی از نیاز به اعمال این سه پارامتر در محیط های نگهداری و تبادل اطلاعات میباشد.


تیر ۱۳۹۷ – انتشارات شمعدونی\nتیر ۸, ۱۳۹۷ /0 دیدگاه /در پست وبلاگ, نویسنده /توسط shadmin\nانتشارات شمعدونی آمده است تا کتابهای دوست داشتی درباره کودکان و روانشناسی را برای شما به ارمغان آورد. …\nجرأت داشته باش کتابی برای افزایش اعتماد به نفس\nجرأت داشته باش دومین اثر او است که برای اولین بار در سال 2003 به چاپ رسید و تا سال 2008 تجدید چاپ شد. طبق نظر خوانندگان دلیل موفقیت این کتاب، ارائه راه‌حل‌های عملی و کاربردی است. از آنجایی که نویسنده این کتاب، یک روان‌درمانگر است به همین دلیل براساس تجربیاتی که از مراجعانش به‌دست آورده است، توانسته راه‌حل‌های کاربردی متنوعی را به خوانندگان این کتاب پیشنهاد کند. بسیاری از افرادی که اعتماد به نفس کافی نداشتند بعد از خواندن این اثر و عملی کردن راه‌حل‌های آن، اذعان داشتند که به‌خوبی توانستند اعتماد به نفسشان را دوباره به‌دست آورند. برخی دیگر اشاره کرده‌اند که با خواندن این کتاب، به مشکلاتشان در حوزه اعتماد به نفس پی برده‌اند. در مجموع می‌توان گفت دلایل موفقیت آثار فردریک فانژه، نثر روان، ساده و ارائه راه‌حل‌های عملی و کاربردی است. درست برخلاف سایر آثار روانشناسی که بیشتر به شرح و توضیح مشکلات می‌پردازند و راه‌حل و توصیه‌های مناسبی برای درمان ارائه نمی‌دهند. بسیاری از روانپزشکان و روان‌درمانگران خواندن آثار او را به بیمارانشان توصیه می‌کنند.\nhttps://shamdonipub.com/wp-content/uploads/2017/02/جلد-new.jpg 2362 3590 shadmin https://shamdonipub.com/wp-content/uploads/2017/02/شمعدونی-coapy-300x300.jpg shadmin2018-06-29 22:14:462022-04-03 21:22:53جرأت داشته باش کتابی برای افزایش اعتماد به نفس