Spotkanie opiekunów SKC - Zapowiedź - Caritas\n11.Sty.2019 | Aktualności |\n17 stycznia opiekunowie Szkolnych Kół Caritas spotkają się w Centrum Duszpasterstwa Archidiecezji Wrocławskiej przy ul. Katedralnej 4 aby poprzez wspólną modlitwę formować się do pracy z młodymi wolontariuszami. Spotkanie będzie miało też charakter organizacyjny. Wspólnie będziemy przygotowywać obchody 30 – lecia utworzenia Caritas Archidiecezji Wrocławskiej podczas zjazdu SKC w Centrum Historii Zajezdnia na ul Grabiszyńskiej.Opracujemy program obchodów i podzielimy się zadaniami związanymi z poszczególnymi punktami tego wydarzenia.\nOd tego roku została zmieniona formuła organizacji i sposobu finansowania letniego wypoczynku finansowanego ze środków Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom. Dzięki temu poszczególne Szkolne Koła będą mogły otrzymać środki na wakacyjny wypoczynek dzieci i młodzieży. Dofinansowanie będzie mogło być przeznaczone zarówno na organizację kolonii jak i półkolonii a także wyjazdów i wycieczek. Zasady ubiegania się oraz sposób rozliczenia zostaną przedstawione na spotkaniu.\nCoraz większe zaangażowaniem młodych wolontariuszy w dzieła pomocowe Caritas Archidiecezji Wrocławskiej owocują włączaniem się Kół między innymi w zbiórki żywności. Na spotkaniu mówimy sobie ten rodzaj działalności pomocowej oraz podsumujemy akcje “Nasza Paka” czy “Wrocławska Wigilia”.\nSerdecznie zapraszamy do udziału w spotkaniu, które potrzebne jest każdemu z opiekunów SKC dla dobrze uformowanego prowadzenia młodych wolontariuszy. Wspólne przygotowanie wydarzenia w Centrum Historii Zajezdnia będzie też owocowało zintensyfikowanym zaangażowaniem dzieci i młodzieży w wolontariat.\n10.00 – 10.45 Eucharystia – kościół pw. śś. Piotra i Pawła\n11.15 – 13.00 Przedstawienie zadań w nowym semestrze m.in.:\n30 – lecie działalności CAW – planowane obchody uroczystości\nTak, pomagam. Zbiórka żywności 29-30 marca\nJubileuszowy Zjazd SKC – Centrum Historii Zajezdnia 23 maja 2019\nLetnia Akcja Kolonijna 2019 – zasady dofinasowania wypoczynku\nJałmużna wielkopostna, skarbonki\n13.00 – 13.30 Poczęstunek. Zakończenie spotkania.\nPreviousZapisy na WAS Łeba 2019\nNextDofinansowanie wakacyjnego wypoczynku\nWyprawka dla żaczka – PZC KONTO


jedzenie, strona 16\nSzukana fraza "jedzenie", strony 226 - 240 z 3243\nNawyki żywieniowe błyskawicznie się zmieniły, porównawszy popularne trendy żywieniowe do dawnych czasów. Aktualnie zaskakującą popularność zdobywają takie kulty jak :...\nDzisiejsze nawyki żywieniowe szybko zostały zmodyfikowane porównując je do innych czasów. W tej chwili olbrzymią rozpoznawalność zyskały takie trendy jak : zdrowe...\nW tej chwili nawyki żywieniowe bardzo mocno się zmieniły, porównując je do dawnych czasów. Ostatnio zaskakującą popularność osiągnęły następujące aspekty : czyste...\nObecne nawyki żywieniowe błyskawicznie zmieniły się, porównawszy je do poprzednich lat. Teraz zaskakującą rozpoznawalność zyskują takie aspekty jak : planowane...\nW tej chwili nawyki żywieniowe bardzo mocno się przemodelowały porównując trendy żywieniowe do innych czasów. Ostatnimi laty niewyobrażalną popularność osiągnęły...\nNawyki żywieniowe zaskakująco zmieniły się, porównawszy trendy żywieniowe do dawnych lat. W tym roku gigantyczną popularność zdobywają kulty takie jak : zdrowe...\nObecnie nawyki żywieniowe gigantycznie się przemodelowały porównawszy popularne trendy żywieniowe do poprzednich lat. Aktualnie niesamowitą popularność zdobyły kulty...\nObecnie nawyki żywieniowe niesamowicie się przemodelowały porównawszy popularne trendy żywieniowe do dawnych lat. Obecnie gigantyczną rozpoznawalność osiągają takie...\nObecne nawyki żywieniowe niesamowicie zmieniły się, porównując trendy żywieniowe do dawnych lat. W tej chwili olbrzymią popularność osiągnęły następujące aspekty :...\nNawyki żywieniowe błyskawicznie uległy modyfikacjom porównując popularne trendy żywieniowe do ówczesnych czasów. Ostatnimi laty dużą popularność osiągnęły trendy...\nNawyki żywieniowe mocno uległy zmianom, porównawszy popularne trendy żywieniowe do ówczesnych czasów. Ostatnimi laty gigantyczną rozpoznawalność zdobyły trendy takie...\nW tej chwili nawyki żywieniowe mocno uległy modyfikacjom porównawszy trendy żywieniowe do innych czasów. W tej chwili niewyobrażalną rozpoznawalność osiągnęły...\nDzisiejsze nawyki żywieniowe mocno zmieniły się, porównawszy je do dawnych czasów. W tej chwili gigantyczną rozpoznawalność zdobywają następujące aspekty : zdrowe...\nDzisiaj nawyki żywieniowe niesamowicie się zmieniły, porównawszy popularne trendy żywieniowe do innych czasów. W tym momencie gigantyczną rozpoznawalność zdobyły...\nObecne nawyki żywieniowe zaskakująco zmieniły się, porównawszy popularne trendy żywieniowe do poprzednich lat. Aktualnie niesamowitą popularność zyskują aspekty takie...\nstrony:1 2 ..7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 ..216 217\njedzenie ‹› bliska ‹› cyrus animacje ‹› podaj ‹› szablony ludzie ‹› emo-angel ‹› psem ‹› włodarczyk ‹› sesja zdjeciowa jan ‹› smocza piesn ‹› Opowiadania Erotyczne sex ‹› sasori live ‹› czarownica ‹› kod do pet party na kase na nk ‹› fotki big time rush ‹› ma petite monde ‹› agnieszka drwnica ‹› imie olaklasy ‹› lato opisy ‹› final fantaasy ‹› blog dorcas meadows ‹› need for speed ‹› autograf juztina biebera ‹› pomiar ‹› gallery ‹› ruda gambit ‹› wiersze ‹› Poradnik dla 4 klas ‹› sakura i pein ‹› sex gay ‹› visio stensils apc ‹› sasiadka ‹› ron i hermiona love ‹› kiedy kobieta kocha kobiete ‹› jagiellonia zlota ‹› high school naruto opo ‹› cipa 14latki ‹› See you next year ‹› Extremely Loud and Incredibly Close ‹› mother earth ‹› BARBARA ‹› anty fani michaela jacksona ‹› kasia stefaniuk ‹› KOCHAM CIE JUSTINIE ‹› tak blisko a tak daleko hermiona ‹› mysli pisane ‹› opowiadanie o mojej mamie ‹› hannah montana nago ‹› opowiadania gejowskie ‹› europa ‹› hip ‹› serce kondrakar ‹› katsu ‹› justi biber ‹› Bastian Schweinsteiger


Ważny temat w Bibliotece - Turek.net.pl\nśroda 18 października 2017 13:00 aktualizacja: 2017-10-18 13:42:39\nWe wtorkowe popołudnie, 17 października, sala konferencyjna Miejskiej Biblioteki Publicznej w Turku wypełniła się po brzegi. Tym razem na spotkaniu dla uczestników funkcjonującego u nas Programu 50 + poruszony został niezwykle ważki temat – profilaktyka raka piersi.\nPaździernik jest miesiącem propagowania profilaktyki raka piersi. Korzystając z uprzejmości członkiń Konińskiego Klubu „Amazonki” poprosiliśmy, by poprowadziły zajęcia edukacyjne z zakresu promocji zdrowia oraz profilaktyki onkologicznej.\nKoniński Klub „Amazonki” jest członkiem Federacji Stowarzyszeń „Amazonki”. To pozarządowa, samopomocowa organizacja, która służy wsparciem psychicznym, ale również pomocą praktyczną osobom dotkniętym tym nowotworem. „Amazonki” działają na rzecz wczesnego wykrywania, leczenia oraz rehabilitacji osób z rakiem piersi.\nSpotkanie w naszej Bibliotece poprowadziła Pani Zofia Mac – Prezes Klubu, która mówiła o profilaktyce oraz o tym, jak i gdzie uzyskać pomoc w przypadku zachorowania, pokazywała również, jak prawidłowo wykonać samobadanie piersi. Zajęcia poprowadzone zostały w oparciu o prezentacje multimedialne i filmowe animacje. Każda z uczestniczek mogła również nauczyć się badania na specjalnych fantomach oraz otrzymać ulotki z cennymi informacjami.\nJuż teraz gorąco zapraszamy na kolejne wtorkowe spotkanie – 7 listopada Seniorzy będą mieli okazję poznać powieściopisarza, satyryka i dziennikarza – Arkadiusza Niemirskiego.\nTagi: rak piersi (2) Miejska Biblioteka Publiczna (93) MBP (178) biblioteka (289)


Eksperci: Im bardziej jesteśmy chorzy, tym bardziej powinniśmy się szczepić - Forsal.pl\nzdrowie koronawirus szczepienie\nO a podobno już nie ma grypy i zapaleń płuc tylko David-19.\nCzyli zgodnie z agenda NWO jednostki najsłabsze regenerują najwieksze koszty ochrony zdrowia będą wyeliminowane jako pierwsze .\nNastały czasy powszechnego fałszu i zakłamania gdzie mówienie prawdy jest najwyższym aktem odwagi. A wszelkiej maści eksperty z telewizora mogą za pieniądze ukazać dowolne badania i dowody. Brakuje tylko policji myśli i myślozbrodni gdzie za załamanie tabu i nowomowy czeka cię śmierć.\nOstatnie gdy słyszę słowo "eksperci", to chce się uciekać...\nNazwiska autora artykułu nie ma czyli PAP (P-ropaganada A-lbo P-ropaganda)


Obama przemówił, dolar poszedł w górę - Puls Biznesu - pb.pl\nNiepokój niepokojem, ale piątkowe spadki notowań złotego wydają się zbyt mocne. Znów grają przeciw nam?\nInwestorzy nie uwierzyli w nowy plan Baracka Obamy. Giełdy kończyły tydzień\nsporymi spadkami, złoty mocno ucierpiał. Rolę bezpiecznej przystani odegrał dolar\nW piątek kurs EUR/USD mocno spadał, zbliżając się do 1,37. To osłabiło waluty rynków wschodzących, w tym złotego. Za amerykańską walutę płacono w piątek ponad 3,14 zł. Można to próbować tłumaczyć reakcją na obietnice Baracka Obamy, prezydenta USA, dotyczące pobudzenia rynku pracy. Inwestorzy raczej wątpią, czy uda się ten plan przeforsować. Analitycy zwracają jednak uwagę na inne przyczyny.\n— Propozycja dodatkowych stymulacji gospodarki USA jedynie przyspieszyła tempo wzrostu amerykańskiej waluty. Dolar silnie zyskuje wobec większości walut świata od ostatnich dni sierpnia, prawdopodobnie ze względu na rosnącą niechęć do ryzyka na świecie. Inwestorzy szukają stabilnej waluty, a problemy w strefie euro zmuszają do wyboru dolara zamiast euro — tłumaczy Andrzej Tomczyk, analityk Admiral Markets.\nBarack Obama chce pobudzić amerykański rynek pracy. Plan zakłada obniżenie o połowę w przyszłym roku podatków od płac, pomoc federalną dla władz stanowych i społeczności lokalnych, by nie dopuścić do zwolnień, a także rozszerzenie świadczeń dla bezrobotnych. Koszt planu oszacowano na 447 mld dolarów. Poprzednią wersję wyceniono na 300 mld USD. Kongres może jednak nie przyjąć zmian. Według Republikanów, rządowy plan będzie zbyt drogi. Prezydent nie sprecyzował również, w jaki sposób administracja zrównoważy budżetowe wydatki.\n— Barack Obama wie, że nie będzie miał szans na reelekcję w listopadzie 2012 r., jeśli teraz nie zdobędzie się na odważne posunięcia — mówi John J. Hardy, analityk Saxo Banku.\nSpadki na światowych rynkach wskazują jednak, że inwestorzy nie dają większych szans na przeforsowanie planu Obamy w Kongresie.\nAnalitycy podkreślają, że coraz większy wpływ na kursy walut mają emocje inwestorów, a kolejne wydarzenia jedynie te emocje podnoszą.\n— Kurs USD/PLN jest najwyższy od grudnia 2010 r. Źródeł przeceny można szukać w pogorszeniu nastrojów na rynkach finansowych i kontynuacji spadku euro wobec dolara, ale to duże uproszczenie — mówi Marcin Kiepas, analityk X-Trade Brokers.\nEksperci twierdzą, że dolar będzie drożał.\n— W perspektywie trzech miesięcy przewiduję spadek kursu EUR/USD do 1,35 czy nawet 1,32. Największe znaczenie będą miały losy polityki gospodarczej USA. Jeżeli Obama ograniczy się do kolejnego pakietu stymulacyjnego, który zostanie ustrzelony przez Kongres, a Ben Bernanke, szef Fedu, zasygnalizuje natychmiastowe rozpoczęcie trzeciej rundy luzowania ilościowego, to odrodzenie dolara nie będzie imponujące. Będzie ściśle związane z poszukiwaniem bezpiecznej przystani przez inwestorów — mówi John J. Hardy.\nPolaków najbardziej dotknął piątkowy spadek notowań złotego. Wzrost notowań dolara można było tłumaczyć tendencjami na światowym rynku. Niepokoił jednak wyskok kursu euro powyżej 4,3 zł w trakcie piątkowej sesji. Za euro poszedł w górę frank, drożejąc chwilowo nawet do 3,58 zł.\n— Rozpoczęła się gra przeciwko polskiej walucie. Historia uczy, że już wkrótce inwestorzy poznają prawdziwe powody słabości złotego. Nie byłoby niczym zaskakującym, gdyby się okazało, że jeden lub kilka dużych banków zagranicznych, rekomendowało swoim klientom jego sprzedaż — komentuje Marcin Kiepas.\n7 września HSBC Global Research opublikował raport, w którym twierdzi, że złoty powinien być słabszy. "Polska waluta ma opinię płynnej i podatnej na zawirowania globalnego rynku. Struktura bilansu płatniczego powoduje, że złoty jest bezbronny pod kątem nagłych zmian w dynamice przepływu kapitału. HSBC wierzy, że w przypadku zaostrzenia kryzysu na świecie kurs EUR/PLN może wzrosnąć nawet do 4,50 zł. Tylko interwencje banku centralnego mogą wstrzymać ten proces" — napisał Murat Toprak, strateg HSBC.\n— Polski rynek i bank centralny jest testowany. Inwestorzy krótkoterminowi sprawdzają, czy będziemy interweniować — powiedział telewizji TVN CNBC Biznes Jan Krzysztof Bielecki, szef Rady Gospodarczej przy Premierze.\nRynkowy barometr — ważne dane i informacje w tym tygodniu\nPoniedziałek — indeks PMI dla Japonii, Niemiec, Francji i Unii Europejskiej. Dane gorsze od oczekiwanych dodatkowo wzmocnią dolara i pogrążą waluty i indeksy rynków wschodzących. Lepsze informacje powinny pomóc złotemu.\nWtorek — indeks inflacji konsumentów CPI w Wielkiej Brytanii. Wynik może wpłynąć na pary walut związane z funtem.\nŚroda — sprzedaż detaliczna i inflacja PPI w USA. Dobre wieści o sprzedaży pomogą giełdom i paradoksalnie wesprą euro na rynku EUR/USD. Uspokoją też notowania pozostałych walut.\nCzwartek — inflacja USA, informacje na temat stanu rynku pracy w USA, sprzedaż detaliczna w Wielkiej Brytanii. Spadek liczby nowych bezrobotnych na pewno uspokoi inwestorów, można się spodziewać zmian kursu dolara. Inflacja CPI zgodna z prognozami zadziała podobnie. Wiadomości o sprzedaży detalicznej w Wielkiej Brytanii są ważne przede wszystkim dla graczy obstawiających pary z funtem.\nPiątek — wstępny szacunek indeksu zaufania konsumentów Uniwersytetu Michigan. Wskaźnik opisuje, jak zwykli Amerykanie oceniają swój poziom życia i siłę nabywczą. W przypadku poprawy wyniku można oczekiwać optymizmu na rynkach. Dane niższe niż oczekiwane zaniepokoją inwestorów.\nWaluty , Dolar , Frank , Złoty , Rynek , Inwestor , Inwestorzy\nPuls Inwestora / Waluty / Obama przemówił, dolar poszedł w górę


NO SPACE NO CHOICE NO JOBS NO LOGO - PDF\nDownload "NO SPACE NO CHOICE NO JOBS NO LOGO"\n1 NO SPACE NO CHOICE NO JOBS NO LOGO NAOMI KLEIN Przekład HANNA PUSTULA\n2 Tytuł oryginału: No Logo Copyright Naomi Klein 2000 Copyright for Polish translation By Hanna Pustuła, 2004 Copyright for Polish edition By Świat Literacki, Izabelin 2004 ISBN Redakcja: Krzysztof Zadros Łamanie: Świat Literacki Świat Literacki Skr. Poczt Izabelin E mail: Sprzedaż wysyłkowa Druk i oprawa: Opolgraf SA Opole, ul. Niedziałkowskiego 8 12\n3 Może nie widać jeszcze tego na powierzchni, Ale pod ziemia huczy już ogień. - indonezyjski pisarz Y.B. Mangunwijaya, 16 lipca 1998 Dla Aviego\n4 PODZIĘKOWANIA Czteroletni proces tworzenia No Logo, od powstania pomysłu do ukończenia książki, był ogromnie ekscytujący. Nie odbyło się jednak bez bólu, i tu wielką pomoc stanowiły dla mnie wsparcie, zrozumienie i kompetencje ludzi z mojego otoczenia. Uważam za wielki zaszczyt, iż moim redaktorem była Louise Dennys, której dyscyplina intelektualna i osobiste zaangażowanie w sprawę wolności słowa i praw człowieka wyostrzyło argumentację i wygładziło chropowatość mojego pisarstwa. Dzięki niej książka ta przeszła magiczne przeobrażenie. Moja asystentka Paula Thiessen dotarła do mnóstwa mało znanych faktów i źródeł. Wyciągając informacje od przebiegłych sieci handlowych i nakłaniając instytucje rządowe na całym świecie od udostępnienia niepublikowanych raportów, przez ponad dwa lata niestrudzenie gromadziła dane statystyczne, w oparciu o które powstały oryginalne wykresy. Zabrała również materiał zdjęciowy do tej książki, a jej koleżeńska pomoc stanowiła dla mnie wielkie wsparcie podczas samotnej często pracy. Moi agenci z Westwood Creative Artists, Bruce Westwood i Jennifer Barclay, poprowadzili projekt, który wielu uznałoby za ryzykowny, z bezgranicznym entuzjazmem i determinacją. Przetrząsnęli międzynarodowy świat wydawniczy, by znaleźć bratnie dusze, które nie tylko opublikowały No Logo, lecz stały się wręcz jego orędownikami: Reagana Arthura i Philipha Gwyna Jonesa. Wyjątkowy zespól z Knopf Canada wspomagał mnie gorącem swych serc i chłodem umysłów w najgorętszych nawet kryzysach. Dziękuję Michaelowi Moulandowi, Nikki Barrett, Noelle Zitzer i Susan Burns, a także zespołowi utalentowanych i pełnych poświęcenia redaktorów, którzy wzmocnili, wygładzili, wykończyli i sprawdzili ten tekst: Doris Cowan, Alison Reid i Deborze Wiets. Jestem głęboko zobowiązana Johnowi Honderichowi, wydawcy The Toronto Star, który dał mi małą rubrykę w swojej gazecie, kiedy byłam jeszcze na to znacznie za młoda; była to przestrzeń, która przez prawie pięć lat pozwalała mi rozwijać zarówno idee, jak i kontakty, leżące u podstaw tej książki. Moi redaktorzy w Toronto Star Carol Goar, Haroon Siddiqui i Mark Richardson z wielką wyrozumiałością znosili moje ciągłe nieobecności, a nawet życzyli mi powodzenia, kiedy zrezygnowałam ze swojej rubryki, by całą uwagę poświęcić niniejszemu projektowi. Pisanie No Logo zaczęło się na poważnie od artykułu o prowokacji kulturowej dla The Village Voice i jestem wdzięczna Milesowi Seligmanowi za jego\n5 redaktorskie uwagi przy pracy nad tamtym tekstem. Mój redaktor z Saturday Night, Paul Tough, udzielił mi wydatnej pomocy, przesuwając kolejne terminy i wysyłając mnie w misje związane tematycznie z No Logo, wliczając w to wycieczkę do Roots Lodge, dzięki której mogłam pogłębić moje zrozumienie utopistycznych aspiracji brandingu. Nieocenionej pomocy w zbieraniu materiałów udzielili mi Idella Sturino, Stefan Philipa i Maya Roy. Mark Johnston skontaktował mnie z aktywistami w Londynie, Bern Jugunos zrobił to samo dla mnie w Manili, a Jeff Ballinger w Dżakarcie. W zbieraniu materiałów pomagały mi setki osób prywatnych i działaczy, kilkoro z nich wykonało naprawdę ogromną robotę, zasypując mnie danymi statystycznymi i faktami; był to Andrew Jackson, Carly Stasko, Leah Rumack, Mark Hosler, Dan Mills, Bob Jeffcott, Lynda Yanz, Trim Bissell, Laird Brown, a przede wszystkim Gerard Greenfield. Nie zamawiane znakomite kąski nadeszły pocztą elektroniczną od Douga Saundersa, Jeske Hirsh, Joeya Slingera, Paula Webstera i niezliczonych owych aniołów. Bezcenną pomoc w badaniach stanowiły również serwisy internetowe Toronto Reference, Międzynarodowej Organizacji Pracy, Corporate Watch Web, Maquila Solidarity Network, The Baffler, SchNEWS, Adbusters, i Tao Collective. Dziękuję Leo Panitchowi i Melowi Watkinsowi za zaproszenia do wygłaszania referatów na konferencjach, co pomogło mi dopracować warsztat już na wstępnym etapie, a także moim kolegom z kolegium redakcyjnego This Magazine za ich wielkoduszność i słowa zachęty. Kilkoro moich przyjaciół i członków rodziny przeczytało rękopis, wnosząc poprawki i uzupełnienia: Michele Landsberg, Stephen Lewis, Kyo Maclear, Cathie James, a także Bonnie, Micheal, Annie i Steh Klein. Mak Kingwell był mi serdecznym przyjacielem i mentorem. Pierwszą i najbardziej entuzjastyczną czytelniczką zarówno konspektu jak i najwcześniejszej wersji brudnopisu była Sara Boris, i to właśnie niezmiennie fantastyczna Sara uparła się, że No Logo musi mieć projekt graficzny licytujący z jego treścią. Nancy Friedland, John Montesano, Anne Baines i Rachel Giese trwali przy mnie, kiedy nigdzie nie można mnie było znaleźć. Mój zmarły dziadek, Philips Klein, który pracował jako animator u Walta Disneya, kiedy byłam jeszcze bardzo młoda, nauczył mnie jednej cennej rzeczy: pod lśniącą powierzchnią zawsze szukaj brudu. Największy dług zaciągnęłam u mojego męża, Aviego Lewisa, który przez lata codziennie na dzień dobry przynosił mi kubek kawy i stertę wycinków z działu gospodarczego. Avi partnerował mi w tym projekcie na każdy z możliwych sposobów: przesiadywał ze mną do późnej nocy, pomagając rozwijać pomysły; towarzyszył mi w niezliczonych wyprawach w poszukiwaniu materiału, od monstrualnych podmiejskich\n6 centrów handlowych po strefy produkcji eksportowej w Indonezji; wielokrotnie, na różnych etapach, redagował rękopis, tropiąc uchybienia z iście detektywistycznym zacięciem. Pozwolił, żeby No Logo całkowicie metkowało nasze życie, dając mi ogromną swobodę i luksus zaangażowania się bez reszty.\n8 WPROWADZENIE PAJĘCZA SIEĆ ZNAKÓW FIRMOWYCH Jeśli zrobię zeza, przechylę głowę i zamknę lewe oko, widok rozpościerający się z mojego okna, aż po same jezioro zabierze mnie z powrotem w rok Brunatne magazyny, fabryczne kominy barwy owsianki, a na murach wypłowiałe napisy reklamujące dawno już nieistniejące marki: Lovely i Gaywear. Stare przemysłowe Toronto zakładów odzieżowych, kuśnierzy i hurtowni gotowych sukni ślubnych. Ponieważ nikt jeszcze nie wymyślił, jak zarobić na wyburzeniu tych ceglanych pudeł, w wąskim promieniu ośmiu czy dziewięciu przecznic współczesne miasto chaotycznie nakłada się na stare. Kiedy pisałam tę książkę, mieszkałam w widmowej dzielnicy zakładów odzieżowych w Toronto, w dziewięciopiętrowym budynku dawnych magazynów. Dookoła stało wiele podobnych budowli ziejących pustką, z wejściami zabitymi deskami, powybijanymi szybami w oknach, kominami, które wstrzymały oddech; ich ostatnia funkcja w służbie kapitalizmowi sprowadzała się do dźwigania na smołowanych dachach ogromnych, mrugających billboardów, przypominających kierowco uwięzionych w korkach na autostradzie o istnieniu piwa Molton, samochodów marki Hyundai i stacji radiowej EZ Rock FM. W latach 20. i 30. ulice te tętniły życiem, imigranci z Polski i Rosji zachodzili do garmażerii na rogu podyskutować o Trockim i kierownictwie Międzynarodowego Związku Zawodowego Robotników Branży Konfekcji Damskiej. Jeszcze dzisiaj starzy Portugalczycy pchają po chodnikach stelaże obwieszone sukniami i żakietami, a w sklepie obok w razie nagłej potrzeby (np. przedstawienia szkolnego teatrzyku) można kupić sztuczny diadem ze sztucznych diamentów. Jednak prawdziwe życie toczy się na drugim końcu tej samej ulicy, pośród straganów z jadalną biżuterią Sugar Mountain, cukierkowej mekki w stylu retro, która do drugiej w nocy zaspokaja ironiczne apetyty bywalców klubów. W sklepie na parterze nadal kręci się skromny handelek nagimi, łysymi manekinami, chociaż jego właściciele żyją głównie z odnajmowania pomieszczeń kręcącym surrealistyczne obrazy szkolnym klubom filmowym oraz ekipom telewizyjnym, szukającym odlotowego tła dla wywiadów. Nawarstwione dziesięciolecia nadały Spadina Avenue, podobnie jak zepchniętym do postindustrialnego lamusa dzielnicom tylu innych miast, cudownego uroku przypadkowości. Strychy i pracownie zamieszkują ludzie świadomi odgrywanej przez siebie roli w miejskim performance, starający się jednak nie zwracać nań uwagi. Za każdym razem, kiedy ktoś\n9 uzurpuje sobie wyłączne prawo do prawdziwej Spadiny, reszta zaczyna czuć się jak tanie rekwizyty i cała misterna budowla wali się w gruzy. Dlatego właśnie niedobrze się stało, że władze miejskie uznały za stosowne uczcić historię Spadina Avenue serią ulicznych instalacji. Najpierw na latarniach wyrosły stalowe figury pochylonych nad maszynami szwaczek i strajkujących robotników, wymachujących transparentami z nieczytelnymi hasłami. Potem nadeszło najgorsze: na rogu mojego domu wyrósł gigantyczny mosiężny naparstek. Wysoki na jedenaście i pół, a szeroki na jedenaście stóp, wygląda strasznie. Obok niego rozlały się na chodniku dwa ogromne pastelowe guziki, a z ich dziurek wychynęły rachityczne drzewka. Bogu dzięki, że Emma Goldman; znana anarchistka i działaczka ruchu robotniczego, mieszkająca na tej ulicy pod koniec lat 30., nie może już zobaczyć tego pseudorobotniczego kiczu, do którego sprowadzono autentyczną walkę robotników przemysłu odzieżowego. Naparstek to jedynie najbardziej rzucająca się w oczy manifestacja bolesnego poczucia własnej wartości, które od pewnego czasu odzyskuje ten niewielki kwartał ulic. Gdzie nie spojrzeć, w starych budynkach fabrycznych dostawia się ściany działowe, tworząc kompleksy mieszkalne z zaadaptowanymi poddaszami, i nadaje im się nazwy w rodzaju Fabryki Cukierków. Nasi projektanci mody czerpią pełną garścią z pozostałości epoki industrialnej dżinsy Diesel s Labor i buty Caterpillar są bezpośrednimi spadkobiercami niegdysiejszych robotniczych drelichów. Stąd też i boom na luksusowe apartamenty w dawnych halach fabrycznych, wyposażone w przemysłowych rozmiarów wanny, prysznice wykładane ekskluzywną ceramiką, podziemne parkingi, siłownie pod szklanymi dachami i eleganckie hole z dyżurującym całą dobę portierami. Jak dotąd, właściciel mojego domu, który dorobił się na produkcji i sprzedaży płaszczy London Fog, uparcie odmawia przerobienia budynku na mieszkania o wyjątkowo wysokich sufitach. Wcześniej czy później ulegnie, na razie jednak nadal wynajmuje powierzchnię kilku wytwórcom odzieży, których firmy są zbyt małe, by opłacało się przenosić je do Azji czy Ameryki Środkowej, i którzy z sobie tylko znanych powodów nie chcą włączyć się w powszechny trend przerzucania produkcji na opłacanych od sztuki chałupników. Pozostałą część budynku zajmują mieszkania pracownie, wynajmowane instruktorom jogi, twórcom filmów dokumentalnych, plastykom, artystom i pisarzom. Faceci z handlu kieckami na parterze patrzą ze zgrozą na poobwieszane łańcuchami klony Marlina Mansona, sunące w butach do polowy uda i ze szczoteczką do zębów w dłoni przez hol do wspólnej łazienki, ale cóż mogą na to poradzić? Chwilowo jesteśmy na siebie skazani, jedziemy na jednym wózku,\n10 zaklinowani pomiędzy twardymi realiami ekonomicznej globalizacji i odporną na wszystko estetyką wideoklipu. DŻAKARTA: - Spytaj ją, co ona szyje. Co jest napisane na metce. Wiesz, co to metka? mówię, sięgając za siebie i wykręcając kołnierzyk koszulki. Indonezyjskie robotnice zdążyły już przyzwyczaić się do cudzoziemców, którzy przyjeżdżają rozmawiać o nieludzkich warunkach pracy w fabrykach, gdzie kroją, szyją i kleją dla międzynarodowych koncernów, takich jak Nike, Gap czy Liz Claiborne. Jednak te szwaczki w niczym nie przypominają podstarzałych robotnic, które spotykam w windzie swojego domu. Są bardzo młode, niektóre mają zaledwie piętnaście lat; bardzo nieliczne przekroczyły dwadzieścia jeden. Tego konkretnego sierpniowego dnia 1997 roku owe nieludzkie warunki doprowadziły do strajku w fabryce odzieży Kaho Idah Citra w dzielnicy przemysłowej Kawasan Berikat Nusanstar na obrzeżach Dżakarty. Niezadowolenie pracowników Kaho, zarabiających równowartość dwóch dolarów dziennie, wywołała przymusowa praca w nadgodzinach, za które płacono im znacznie poniżej oficjalnej stawki. Przy trzydniowym przestoju zarząd przystał na kompromis, typowy dla regionu charakteryzującego się wybitnie luźnym stosunkiem do przepisów pracy: nadgodziny przestaną być obowiązkowe, ale wynagrodzenie za nie pozostanie na nielegalnie niskim poziomie. Dwa tysiące robotnic powróciło do swoich maszyn; cala załoga, z wyjątkiem 101 młodych kobiet, które zarząd uznał za mącicielki. Sprawa jest więc nie załatwiona, powiedziała mi jedna z tych dziewcząt, boleśnie rozgoryczona i pozbawiona złudzeń, że w przyszłości cokolwiek się zmieni. Oczywiście, solidaryzowałam się z nimi, ale jako przybysz z Zachodu, chciałam dowiedzieć się, jakiej marki odzież produkowała fabryka w Kaho jeśli miałam napisać o tym po powrocie do domu, potrzebny mi był jakiś punkt zaczepienia. Siedzieliśmy więc, uwięzieni w cementowym bunkrze, niewiele większym od budki telefonicznej, wciąż podejmując entuzjastyczne próby rozwikłania tej przemysłowej szarady. - Ta firma szyje długie rękawy na kiedy jest zimno podpowiada jedna ze szwaczek. Zgaduję: - Bluzy? - Chyba nie. Kiedy ubierasz się, żeby wyjść i jest zimno, bierzesz Mam: - Kurtki! - Ale nie ciepłe. Lekkie. - Marynarki! - Tak, jak marynarki, ale nie marynarki długie.\n11 Możecie wyobrazić sobie cale to zamieszanie: na równiku niepotrzebne są płaszcze, ani w szafie, ani w słowniku. A mimo to Kanadyjczycy coraz częściej chodzą zimą w płaszczach uszytych nie przez nasze wytrwale szwaczki, wciąż jeszcze pracujące na Spadina Avenue, lecz przez młode Azjatki z ciepłych krajów. W 1997 roku kanada sprowadziła z Indonezji anoraki i kurtki narciarskie za sumę 11,7 miliona dolarów, odnotowując spektakularny wzrost w porównaniu analogicznym eksportem wartości 4,7 miliona dolarów w 1993 roku. 1 Tyle wiedziałam już przedtem. Ale nadal nie miałam pojęcia, dla jakiej firmy robotnice z Kaho szyły długie płaszcze, zanim wyrzucono je z pracy. - Długie, dobrze. Ale co było na metce? pytałam dalej. Krótka szeptana narada przyniosła wreszcie odpowiedź London Fog. Globalny zbieg okoliczności. Zaczęłam opowiadać, że mój apartament w Toronto mieści się w dawnej fabryce płaszczy London Fog, ale przerwałam w pół słowa, wyczytawszy z ich twarzy, że pomysł mieszkania w budynku fabrycznym wydaje im się czystym szaleństwem. W tej części świata co roku setki robotników giną w płomieniach w pozbawionych wyjść przeciwpożarowych pomieszczeniach sypialnych nad halami produkcyjnymi. Siedząc po turecku na betonowej podłodze ciasnej sypialni, pomyślałam o moich sąsiadach z Toronto: o instruktorze jogi z drugiego piętra, o autorach reklamowych kreskówek z czwartego, o firmie rozprowadzającej świecie do aromaterapii z ósmego. Wygląda na to, że młode robotnice, zatrudnione w strefach produkcji eksportowej, są w pewnym sensie naszymi współlokatorkami; razem tkwimy w tej oplątującej całą planetę sieci tkanin, sznurowadeł, Fast fordów, pluszowych niedźwiadków i znaków firmowych. Następnym wspólnym logo okazało się Esprit, także jedna z marek produkowanych w Kaho. Kiedy miałam kilkanaście lat, pracowałam w sklepie, który sprzedawał ubrania Esprit. No i, oczywiście, McDonald s: w pobliżu otwarto właśnie nową restaurację, pogłębiającą tylko frustrację robotników, bowiem serwowane w niej tak zwane niedrogie posiłki zdecydowanie przerastają ich możliwości finansowe. Doniesienia na temat ogólnoświatowej sieci marek i produktów przystraja się zazwyczaj w euforyczną retorykę marketingową globalnej wioski, niesamowitego miejsca, gdzie nasi współplemieńcy w najbardziej niedostępnych zakątkach buszu stukają w klawiaturę laptopów, sycylijskie babcie prowadzą e-biznesy, a cała globalna młodzież ma jednakowy dostęp by zacytować stronę internetową Levi sa, do ogólnoświatowej kultury stylu. 2 Kto żyw przycina swoją strategię marketingową do tej post-narodowej wizji, od Coca-Coli do McDonald sa po Motorolę, najpełniej jednak obietnicę powszechnej równości na\n12 ometkowanym globie wyzyskała kampania IBM, prowadzona wytrwale pod hasłem: Rozwiązania dla naszej małej planety. Ekscytacja, wywołana tymi szaleńczymi zachwytami nad globalizacją, szybko się jednak rozwiała, kiedy odkryto ukryte pod lśniącą fasadą szczeliny i pęknięcia. W ciągu ostatnich czterech lat na Zachód coraz częściej docierają obrazki z zupełnie innej globalnej wioski, gdzie ciągłe pogłębianie się różnic ekonomicznych nie idzie bynajmniej w parze z rozszerzeniem oferty dostępnych wyborów kulturowych. W wiosce tej niektóre z międzynarodowych koncernów, nie kwapiąc się wcale do niwelowania różnic za pomocą pracy i technologii dla wszystkich, ciągną niewyobrażalne zyski z eksploatacji najbiedniejszych regionów naszej planety. To wioska Billa Gatesa, w której zbił on majątek szacowany na 55 miliardów dolarów, odmawiając jednej trzeciej swoich pracowników stałego etatu, konkurencję zaś wchłaniając lub spychając w niebyt za pomocą wyjątkowych osiągnięć Microsoftu w pakietowaniu oprogramowania. W tej wiosce wszyscy jesteśmy ze sobą połączeni siecią nazw handlowych, pod którą kryją się jednak produkcje dla znanych domów mody warsztaty pracy wyrobniczej podobne do tych, które odwiedzałam na wybrzeżach Dżakarty. IBM twierdzi, iż objął swoją technologię całą planetę, i istotnie tak jest, tyle tylko, że jego obecność w Trzecim Świecie przyjmuje często formę eksploatacji taniej siły roboczej, wytwarzającej procesory i systemy zasilania, dzięki którym pracują nasze komputery. Na przedmieściach Manili spotkałam kiedyś siedemnastolatkę, która składała czytniki CD-ROM-ów dla IBM-u. Powiedziałam jej, że jestem pełna podziwu, iż tak młoda osoba wykonuje tak skomplikowaną pracę. Robimy komputery, odpowiedziała mi na to, ale nie umiemy ich obsługiwać. Zdaje się, że planeta, na której mieszkamy, wcale nie jest taka mała. Naiwnością byłoby sądzić, że zachodni konsumenci nie ciągną zysków z globalnych podziałów od zarania epoki kolonialnej. Trzeci Świat, powiadają, zawsze istniał ku wygodzie tego Pierwszego. Za to względnie nowym zjawiskiem jest narastająca dociekliwość opinii publicznej, poszukującej nieometkowanych źródeł informacji o powstawaniu markowych towarów. Migracje sportowych butów Nike a zostały prześledzone wstecz aż do wietnamskich manufaktur, maleńkich strojów Barbie do dzieci szyjących je na Sumatrze, kawy latte Starbucks do spalonych słońcem plantacji kawy w Gwatemali, a paliwa Shella - do nędznych wiosek zanieczyszczonej Delty Nigru. Tytuł No Logo nie powinien być traktowany dosłownie, jako slogan (oznaczając na przykład: Nie chcemy żadnego logo!), ani post-logowe logo (słyszałam, że zdążyła się już pojawić marka odzieży No Logo). Chciałam raczej określić w ten sposób coraz popularniejszą\n13 wśród aktywnej politycznie młodzieży postawę sprzeciwu wobec metod postępowania wielkich koncernów. Książka ta powstała w oparciu o prostą hipotezę, iż z oburzenia, narastającego w miarę odkrywania sekretów globalnej sieci znaków firmowych, zrodzi się kolejny ruch polityczny, potężna fala sprzeciwu wymierzonego w międzynarodowe korporacje, a zwłaszcza te z nich, do których należą najlepiej znane marki. Muszę jednak zaznaczyć, iż nie jest to księga proroctw, lecz zbiór obserwacji z pierwszej ręki. To analiza systemu krążenia informacji, organizowania protestów i planowania wspólnych akcji; systemu działającemu głównie w podziemiu, a mimo to skutecznie propagującego idee i działania, znajdujące odzew w wielu państwach i wśród przedstawicieli kilku pokoleń. Kiedy cztery lata temu zaczynałam pisać tę książkę, moja hipoteza opierała się przede wszystkim na przeczuciu. Zbierając materiały na kampusach uniwersyteckich, zauważyłam, iż wielu studentów niepokoi wdzieranie się prywatnych przedsiębiorstw na teren publicznych uczelni. Złościły ich reklamy, wciskające się do kafeterii, klubów, a nawet toalet, kontrakty na wyłączną dystrybucję napojów i sprzętu komputerowego, oraz to, że studia akademickie coraz bardziej zaczynają przypominać badania rynku. Martwili się, że faworyzowanie przez uczelnię programów, którymi zainteresowani są jej partnerzy z sektora prywatnego, odbywa się kosztem poziomu edukacji. Poważne obawy natury etycznej budziły w nich również praktyki pewnych koncernów, z którymi ich szkoły wchodziły w układy i to nie na terenie samego, kampusu, lecz daleko od domu, w krajach takich jak Birma, Indonezja i Nigeria. Zaledwie kilka lat upłynęło od dnia, w którym sama opuściłam mury uniwersytetu, wiedziałam więc, że owa zmiana politycznych zainteresowań dokonała się dość nagle; przed pięcioma laty na kampusach dyskutowano niemal wyłącznie kwestie dyskryminacji i tożsamości rasowej, płciowej i seksualnej; toczyła się wojna o polityczną poprawność. Teraz spektrum zainteresowań studentów rozszerzyło się o zagadnienia władzy wielkich korporacji i praw robotników, a także całkiem dojrzałą analizę funkcjonowania globalnej gospodarki. To prawda, że rozdyskutowani studenci nie stanowią większości swojej grupy demograficznej w istocie, ruch ten został stworzony, jak wszystkie podobne ruchy, przez mniejszość, jednak mniejszość coraz bardziej wpływową. Ujmując rzecz w prostych słowach, antykorporacjonizm jako nurt polityczny zawładnie wyobraźnią następnej generacji awanturników i mącicieli, a wystarczy spojrzeć wstecz, na radykalne ruchy studenckie lat 60. czy bojowników wojen o tożsamość z lat 80. i 90., by uświadomić sobie skalę przeobrażeń, jakie owo przesunięcie może za sobą pociągnąć.\n14 Mniej więcej w tym samym czasie, zbierając materiały do moich artykułów dla gazet i czasopism, zaczęłam uświadamiać sobie, że u podłoża obecnej fali akcji społecznych i proekologicznych leżą pokrewne idee. Podobnie jak moi rozmówcy z uniwersyteckich kampusów, i ci działacze koncentrują się na skutkach inwazji agresywnych kampanii reklamowych dla przestrzeni publicznej i życia kulturalnego, zarówno w wymiarze lokalnym, jak i całej planety. W małych miasteczkach Ameryki Północnej nieustannie wybuchają protesty przeciwko obecności wielkich hipermarketów w rodzaju Wal Marta. Londyn był widownią procesu o McZniesławienie (McLibel Trial), w którym dwoje brytyjskich działaczy ochrony środowiska obróciło wytoczoną im przez McDonald sa sprawę w globalny cyberpręgierz, pod którym postawili wszechobecnego giganta fast foodu. Obserwowaliśmy eksplozję protestów wymierzonych w Shell Oil, będących następstwem wstrząsającej egzekucji Kena Saro-Wiwy, nigeryjskiego pisarza otwarcie występującego przeciwko temu koncernowi naftowemu. Do myślenia dał mi również pewien ranek, kiedy odkryłam, że wszystkie billboardy na mojej ulicy pokrywają antykorporacyjne hasła, domalowane przez nocnych partyzantów. No i fakt, że koczujące w holu mojego domu dzieciaki od myjki na światłach noszą na ubraniach chałupniczo wykonane naszywki ze swooshem (logo Nike a) i słowem Riot (bunt). Te rozproszone akcje i sprawy łączy wspólny element: we wszystkich przypadkach celem protestu jest korporacja, będąca właścicielem znanej marki: Nike, Shell, Wal Mart, McDonald s (a także Microsoft, Disney, Starbucks, Monsanto, tak dalej). Kiedy zaczynałam pisać tę książkę, nie wiedziałam jeszcze, czy te osobne ogniska antykorporacyjnego oporu mają ze sobą cokolwiek wspólnego, oprócz niechęci do znaków firmowych; chciałam to jednak sprawdzić. Moje prywatne śledztwo zaprowadziło mnie na sale londyńskiego sądu, w której odczytywano wyrok w procesie o McZniesławnienie, do domów krewnych i przyjaciół Kena Saro-Wiwy, przed salony Nike a w Nowym Jorku i San Francisco, gdzie odbywały się manifestacje przeciwko nieludzkim warunkom, w jakich produkowane są markowe buty do biegania, na zebrania związków zawodowych pracowników fast foodów w modnych centrach handlowych. Podróżowałam ze sprzedawcą alternatywnych billboardów i wypuszczałam się na łowy z adbusterami, wzbogacającymi reklamy o swoje własne przesłania. Trafiłam na kilka zaimprowizowanych imprez ulicznych, których organizatorzy postawili sobie za cel uwolnienie choćby na krótką chwilę przestrzeni publicznej od reklam, samochodów i policjantów. Spotykałam się po kryjomu z hakerami, grożącymi amerykańskim koncernom\n15 uwikłanym w łamanie praw człowieka w Chinach sparaliżowaniem ich systemów komputerowych. Niezatarte wspomnienia pozostawiły we mnie wizyty w fabrykach i lokalach związkowych w miastach Azji Południowo-Wschodniej i na obrzeżach Manili, gdzie filipińscy robotnicy wykuwają historię ruchu robotniczego, wprowadzając pierwsze związki zawodowe do stref produkcji eksportowej, wytwarzających towary najlepiej znanych marek na tej planecie. Spotkałam też grupę amerykańskich studentów, której działalność wymierzona jest w międzynarodowe koncerny na terenie Birmy i która stara się zmusić je do wycofania swojej obecności z kraju, gdzie notorycznie łamie się prawa człowieka. Podpisują swoje komunikaty Spiders ( Pająki ), co w dzisiejszej dobie globalnego aktywizmu nabiera szczególnego wyrazu. Dzięki swojej wszechobecności, logo stało się najlepiej dostępnych substytutem międzynarodowego języka, będąc w wielu miejscach lepiej rozpoznawalne i zrozumiałe niż język angielski. Antykorporacyjni aktywiści mogą więc zarzucić własną pajęczą sieć, by za jej pomocą wychwytać i wymieniać informacje na temat warunków pracy, wycieków chemicznych, okrucieństwa wobec zwierząt i nieetycznych praktyk marketingowych na całym świecie. Z czasem nabrałam przekonania, iż właśnie dzięki tej globalnej sieci połączeń zdołamy w końcu znaleźć możliwe do przyjęcia rozwiązania dla naszej sprzedanej planety. Ni łudzę się, iż udało mi się przedstawić w tej książce kompletny program ogólnoświatowego ruchu, który wciąż jeszcze znajduje się w powijakach. Chodziło mi głównie o prześledzenie pierwszych stadiów jego rozwoju, a także o postawienie kilku elementarnych pytań. Jakie okoliczności doprowadziły do wybuchu tak ostrego sprzeciwu? Znakomicie prosperujące międzynarodowe korporacje stają się coraz powszechniejszym celem ataków, czy to będzie ciastko z kremem, rzucone w twarz Billa Gatesa, czy bezustanne wyszydzanie najkowego swoosha cóż takiego każe ludziom odnosić się z rosnącą podejrzliwością, czy wręcz jawnym oburzeniem, do owych koncernów, będących przecież motorem rozwoju światowej gospodarki? I co może ważniejsze: jak to się stało, że tak wiele ludzi zwłaszcza młodych zdecydowało się dać czynny wyraz swojej podejrzliwości i oburzeniu? Pytania te mogą wydawać się oczywiste, a z pewnością mnóstwo oczywistych odpowiedzi pcha się w ręce. Że wielkie koncerny rozrosły się tak bardzo, iż zajęły miejsca rządów. Że w odróżnieniu od rządów nie odpowiadają przed nikim, z wyjątkiem swoich akcjonariuszy; że brakuje mechanizmów, które by je zmusiły od odpowiedzialności przed całym społeczeństwem. Ukazało się wiele książek, dający wyczerpujący opis tak zwanych\n16 rządów korporacji, sporo z nich było mi niezastąpioną pomocą w zrozumieniu globalnej ekonomii. (zob. Bibliografia, s.506). Niniejsza książka nie jest jednak kolejną pozycją na temat potęgi dobranej grupki przemysłowych goliatów, którzy przejęli faktyczną władzę nad nasza planetą. Przeciwnie, postawiłam sobie za cel analizę i dokumentację sił kontestujących ową władzę, a także przedstawienie określonego zestawu kulturowych i ekonomicznych warunków, które spowodowały, że pojawienie się takiej opozycji stało się nieuniknione. Część I No Space, omawia kapitulację kultury i edukacji wobec marketingu. Część II No Choice, opowiada o tym, w jaki sposób obietnica znacznego poszerzenia różnorodności wyborów kulturowych została zdradzona przez połączone siły wielkich fuzji, drapieżnych franczyz, wielokanałowego oddziaływania na konsumenta (synergii) i cenzury informacyjnej. Część III No Jobs, zajmuje się badaniem tendencji na rynku pracy, które prowadzą do systematycznego rozluźniania stosunku pracy, wliczając w to samozatrudnienie, McJobs i outsourcing, a także pracę na część etatu i dorywczą. To właśnie zdarzenia oraz wzajemne oddziaływanie tych sił zachwiały trzema filarami porządku społecznego: zatrudnieniem, swobodami obywatelskimi i przestrzenią publiczną, wywołując falę antykorporacyjnego aktywizmu, opisaną w części IV niniejszej ksiązki No Logo aktywizmu, który może zrodzić autentyczną alternatywę wobec rządów wielkich korporacji.\n17 NO SPACE\n18 Dwa oblicza ometkowanego zadowolenia. U góry: Ciotka Jemima z wczesnych opakowań płatków owsianych Quakera nadaje ludzki wymiar masowej produkcji w epoce lęku przed industrializacją. Na dole:martha Stewart z nowej generacji metkowanych ludzi.\n19 ROZDZIAŁ PIERWSZY NOWY OMETKOWANY ŚWIAT Jako osoba prywatna, jestem entuzjastą pejzażu, a nigdy jeszcze nie widziałem takiego, któremu pomogłaby obecność billboardu. Trzeba być ostatnim łotrem, żeby szpecić billboardami radując oko przestrzenie. Po przejściu Ne emeryturę zamierzam stworzyć tajną organizację, zamaskowaną straż obywatelską, której członkowie będą jeździć po świecie na bezszelestnych motocyklach i pod osłoną nocy obalać reklamy. Któryż sąd potępi nas za te akty zbawiennej obywatelskiej dojrzałości? - David Ogilvy, założyciel agencji reklamowej Ogilvy &Macher, Confessions of An Advertising Man, 1963 Można zaryzykować stwierdzenie, iż astronomiczne dochody, jakie międzynarodowe korporacje zdobyły w ciągu ostatnich piętnastu lat, jak również ich potężny wpływ na kulturę, mają swoje źródło w niewinnej na pozór idei, wymyślonej przez teoretyków zarządzania w połowie lat 80., wedle której aby odnieść sukces, firma musi stworzyć przede wszystkim markę, rozumianą jako przeciwstawienie produktu. Wcześniej, chociaż świat korporacji zawsze zdawał sobie sprawę, iż trzeba dbać o swoje dobre imię, poważny fabrykant zajmował się przede wszystkim produkcją towarów. Tak nakazywała ideologia epoki maszyn. Dla przykładu, autor artykułu wstępnego, który ukazał się w 1938 roku w piśmie Fortune, twierdzi, iż amerykańska gospodarka wciąż jeszcze nie podźwignęła się z kryzysu, ponieważ Ameryka zapomniała, jak ważne jest wytwarzanie rzeczy: Chcę tutaj postawić tezę, iż podstawowym i niezbywalnym zadaniem gospodarki przemysłowej jest wytwarzanie rzeczy: im więcej powstaje rzeczy, tym większy zysk, zarówno finansowy, jak i realny; co za tym idzie, klucza do owych utraconych zdolności ozdrowieńczych należy szukać [ ] w fabryce, pośród obrabiarek, świdrów, pieców i młotów. To w fabryce, za ziemi i pod ziemią, rodzi się siłą nabywcza [kursywa oryginalna]. 3\n20 Przez większość okresu swojego istnienia zindustrializowana gospodarka żyła więc wytwarzaniem rzeczy. Ale pod koniec lat 80. niektórzy z potężniejszych przemysłowców na świecie, przynaglani ciągnącą się od lat od dziesięciu lat recesją, zaczęli objawiać pierwsze oznaki niepewności. Zgadzano się powszechnie, że korporacje są rozdęte, przerośnięte; że za dużo posiadają, zatrudniają zbyt wielu ludzi i przygniata je do ziemi nadmiar rzeczy. Sam proces produkcji zarządzanie fabrykami i związaną z tym odpowiedzialność za dziesiątki tysięcy pełnoetatowych pracowników zaczęto postrzegać raczej jako kulę u nogi niż pewną drogę do sukcesu. Mniej więcej w tym samym czasie walczyć o udział na rynku z tradycyjnymi amerykańskimi wytwórcami zaczęły przedsiębiorstwa nowego typu; wszelkiej maści Nike i i Microsofty, do których później dołączyły Tommy Hilfigery i Intele. Pionierzy ci głosili odważnie, iż produkowanie towarów stanowi jedynie margines ich działalności i że dzięki niedawnym zwycięstwom w wojnie o liberalizację handlu i reformę ustawodawstwa pracy są w stanie przerzucić wytwarzanie swoich produktów na kontrahentów, często z innych kontynentów. Najważniejszym produktem tych firm, wedle nich samych, nie był określony towar, lecz wizerunek marki. Nie trzeba dodawać, iż zastosowanie tej formuły szybko zaowocowało ogromnymi zyskami i że jej sukces pchnął koncerny na drogę wyścigu do bezcielesności, gdzie wygrywa ten, kto ma najmniejszy stan posiadania, najkrótszą listę płac i kto zdoła wytworzyć najpotężniejszych wizerunek rynkowy, rozumiany jako przeciwstawienie produktu. Epidemia fuzji, która ostatnio ogarnęła świat wielkich korporacji, stanowi więc zwodnicze zjawisko: tylko nam się wydaje, że giganci, łącząc swoje siły, stają się coraz więksi. Żeby zrozumieć prawdziwą naturę zachodzących zmian, musimy uświadomić sobie, iż pod kilkoma najistotniejszymi względami nie zysku, oczywiście łączące się koncerny w rzeczywistości się kurczą. Pozorna gigantyczność stanowi jedynie skuteczny środek do osiągnięcia ich prawdziwego celu: wyzwolenia się ze świata rzeczy. Wielu najlepiej dzisiaj znanych producentów, zarzuciwszy produkowanie i reklamowanie swoich towarów na rzecz kupowania już gotowych, które jedynie opatrują swoją marką, niestrudzenie poszukuje nowych, twórczych metod budowania owej marki i wzmacniania jej wizerunku. Do wytwarzania towarów potrzebne są świdry, piece, młotki i tak dalej, ale kreowanie rynkowego wizerunku marki wymaga zupełnie innego zestawu narzędzi i materiałów. Tu trzeba niekończącego się rozszerzania asortymentu na coraz to nowe dziedziny, wiecznego odnawiania metaforyki i przede wszystkim coraz to nowych przestrzeni do zaszczepiania markowej tożsamości.\nNieświadoma zmiana strategii i jej niespodziewane efekty. Tomasz Michalik SMP\nNieświadoma zmiana strategii i jej niespodziewane efekty Tomasz Michalik SMP Teza Pracując w dużej organizacji pracownicy są zobowiązani do realizacji jej celów strategicznych, są też z wyników skrupulatnie


Z Warszewa pojedziemy na Kołłątaja. Ruszyła budowa pętli!\nWreszcie po wielu miesiącach oczekiwań w okolice ul. Śródleśnej i Podbórzańskiej wkroczyły ekipy budowlane. To tu ma powstać pętla autobusowa, z której już w sierpniu warszewianie pojadą do miasta.\nAutobus na ul. Podbórzańską miał jeździć już od listopada zeszłego roku. Kiedy ostatnio poruszaliśmy ten temat, powodem opóźnienia byli projektanci, którzy nie zdążyli z projektem pętli autobusowej, potem czekaliśmy na przetarg. Mieszkańcy niecierpliwili się... - Dojście do najbliższego przystanku szybkim tempem zajmuje mi kwadrans - mówi Krzysztof Skrzemiński, mieszkaniec osiedla. - W zależności od pogody czasem jest ślisko, zimno i ciemno. Nie wiem jak radzą sobie maluchy i starsze osoby. Nie możemy doczekać się już tego autobusu, ale cały czas słyszy się tylko o przekładaniu terminu. W środę byliśmy w okolicach Warszewa i zauważyliśmy, że pojawiły się pierwsze koparki i robotnicy na placu budowy. - Przygotowujemy teren do budowy. Zgodnie z umową termin zakończenia prac to 27 sierpnia - informuje Marta Kwiecień- Zwierzyńska z Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego. - Zostanie wykonana jezdnia na odcinku 400 metrów, chodnik po obu stronach, ścieżka rowerowa po jednej stronie, oświetlenie i oczywiście pętla autobusowa z dwoma stanowiskami. Po dokonaniu odbioru robót przez ulicę Podbórzańską będzie kursował autobus linii 87. Zobacz też: Załatwił nam nocny autobus! Jak będzie kursowała linia 87? Autobus będzie jeździł na trasie ul Kołłątaja - ul. Podbórzańska i z powrotem w godzinach od 5.30 do 22.30 z częstotliwością: w dni powszednie co 20 minut, a w dni świąteczne co 30 minut. W nocy będzie można wsiąść w autobus linii 530, który z pętli „Kormoranów” zostanie skierowany na pętlę w okolicy ul. Śródleśnej. Udostępnij0\nkomunikacja szczecin warszewo\nPrzebudowa al. Niepodległości. Od 1...\nWybory do Rad Osiedli w Szczecinie 2015....\nOdpady zielone w Szczecinie. Pojemniki...\nPoznaj trojaczki, które urodziły się na...\nKonkurs na nazwę dla teatru w Zamku...\nSilny wiatr w Szczecinie, śnieg z deszczem...\nAkcja "Blokers" w Szczecinie. Policjanci...\nSzpital "Zdroje" za prawie 100 mln zł....


Jednym z kluczowych elementów procesu Mądrego Odchudzania jest prawidłowo przeprowadzony trening. Aby przynosił optymalne efekty, należy zachowywać ściśle określone zasady. Przygotowaliśmy więc listę, która pomoże Państwu wystrzegać się zazwyczaj popełnianych błędów ; cardio.\nściskanie się zaleceń w trakcie treningów należy do 10 tajników sukcesu, czyli zbioru opracowanych przez Konrada Gacę zasad, których przestrzeganie umożliwia osiągnąć otymalne efekty procesu redukcji wagi. Wykonywanie treningów w sposób prawidłowy, zgodny z zaleceniami przekazywanymi przez terapeutę GACA SYSTEM na konsultacjach oraz ze wskazówkami otrzymywanymi od trenerów, ma zatem zasadniczy wpływ na rezultaty terapii.\nTrenerzy obecni na sali ćwiczeń w ośrodku zawsze czuwają nad tym, by pacjenci ćwiczyli w sposób właściwy i bezpieczny. Wyjaśniają, jak wykonywać poszczególne jednostki na treningu i pomagają korygować błędy. trzeba jednak dodatkowo przed rozpoczeciem treningów zapamiętać, jakie nieprawidłowości okazują się najczęstsze, by później łatwiej jest się ich wystrzegać.\nW czasie treningów cardio zazwyczaj pojawiające się błędy to:\nniezachowywanie właściwej części ćwiczeń,\nnieprawidłowa liczbę powtórzeń oraz serii,\nnazbyt długie przerwy pomiędzy seriami oraz niepotrzebne przerwy w trakcie treningu,\nnietrzymanie się pulsu treningowego ? odpowiedniego dla osiągania efektów,\nnadmierna liczbę jednostek w trakcie treningów i niedociągnięcie odnowy,\nnazbyt wielka intensywność treningu, np. stosowanie za dużych obciążeń,\nprzyspieszanie w ostatnich minutach treningu,\nwprowadzanie dodatkowych zajęć ruchowych bez uzgodnienia z terapeutą,\npicie wody w trakcie treningu,\nnieodpowiednie buty, np. z cienką podeszwą.\nDodatkowo, troszcząc się o wygoda swojego treningu, a także pozostałych pacjentów, nie należy zapominać o zabieraniu na salę ćwiczeń ręcznika.\nPrzestrzeganie zasad jest oczywiście równie istotne podczas treninów anaerobowych, czyli siłowych. Jakie błędy okazują się najczęstsze w przypadku tego rodzaju ćwiczeń? wyjaśnimy to Państwu już wkrótce. Zachęcamy do śledzenia aktualności!


Białe meble kuchenne - najmodniejsze rozwiązanie aranżacyjne - Meble - zdjęcia, projekty - wnętrza, pokój dzienny, sypialnia meble, pokój dziecięcy, przedpokój, meble biurowe\nBiałe meble kuchenne – najmodniejsze rozwiązanie aranżacyjne\nBiałe meble kuchenne są uniwersalne i eleganckie. Doskonale prezentują się zarówno w nowoczesnych, jak i klasycznych aranżacjach. Niezależnie od stylu w jakim są wykonane wyglądają bowiem lekko i estetycznie. Nie dziwi więc fakt, że białe meble kuchenne są jednymi z najchętniej wybieranych przez osoby urządzające dom czy mieszkanie.\nBiałe meble kuchenne w najmodniejszej odsłonie\nBiałe meble kuchenne od kilku sezonów są bardzo popularne, szczególnie modele utrzymane w nowoczesnej stylistyce. Charakteryzują się one prostą bryłą i brakiem dodatkowych zdobień. Ponadto w nowoczesnych meblach kuchennych często rezygnuje się z tradycyjnych gałek i uchwytów relingowych na rzeczy uchwytów listwowych lub systemów mechanicznego wspomagania otwierania typu tip-on, które umożliwiają otworzenie frontów poprzez ich delikatne naciśnięcie. Ostatnie rozwiązanie zapewnia zabudowie doskonale jednolity wygląd, jednak jest najbardziej kosztowne.\nBiałe meble kuchenne w klasycznym stylu\nBiałe meble kuchenne mogą również być wykonane w stylu klasycznym. Biel, obok brązu, jest bowiem najczęściej wykorzystywanym kolorem w produkcji mebli klasycznych. Doskonale równoważy ozdobny charakter zabudowy – dzięki niej kuchnie z dużą ilością wyrazistych akcentów, takich jak frezowane listwy, szprosy czy pilastry, zachowują uporządkowany i estetyczny wygląd. Biel w połączeniu z meblami klasycznymi pomaga stworzyć wnętrze o prawdziwie domowym, przytulnym charakterze.\nWłaściwości białych mebli kuchennych\nBiałe meble kuchenne doskonale sprawdzają się w niewielkich pomieszczeniach, ponieważ optycznie powiększają wnętrze i nadają mu lekkości. Jednak to nie jedyna ich zaleta. Wbrew pozorom białe meble kuchenne są łatwe w utrzymaniu czystości – kurz i tłuste plamy są na nich mniej widoczne niż na zabudowie w ciemnej kolorystyce. Szczególnie kuchnie o gładkich, lakierowanych frontach są niekłopotliwe w pielęgnacji. Brak nierówności i załamań na ich powierzchni sprawia, że zabrudzenia są łatwe do usunięcia.\nBiałe meble kuchenne zazwyczaj wykonane są w połysku, który nadaje im eleganckiego charakteru. Połysk uzyskuje się za pomocą lakierów, mat akrylowych lub folii PCV. Meble lakierowane są zdecydowanie najdroższe, jednak prezentują najwyższą jakość oraz wysoką odporność na warunki panujące w kuchni, np. wilgoć i zmienne temperatury.\nBiałe meble kuchenne w różnych wnętrzach\nBiałe meble kuchenne dają szerokie możliwości aranżacyjne. Od rodzaju dodatków, koloru ścian i posadzki czy też gatunku materiałów z jakich wykonane są inne elementy kuchni, zależy ich ostateczny wygląd.\nJeżeli zależy nam na stworzeniu nowoczesnego, ale przytulnego wnętrza, warto wprowadzić do kuchni drewno. Drewniane podłoga ociepli wygląd jasnej zabudowy, a jednocześnie będzie z nią ciekawie kontrastować. Białe meble kuchenne często występują również w towarzystwie szklanych paneli z grafiką. Ten wyrazisty element zazwyczaj montowany jest na ścianie między górną a dolną częścią zabudowy.\nGrafika ożywia aranżację i nadaje jej indywidualnego charakteru. Podobnym rozwiązaniem jest szkło Lacobel, którego jedna strona pokryta jest lakierem w dowolnym kolorze. Wysoki połysk tafli rozświetla wnętrza i dodaje im elegancji. Zarówno panel z grafiką, jak i Lacobel najczęściej dopełniają białe meble kuchenne w nowoczesnym stylu.


Skąd się biorą terroryści i dlaczego są tak okrutni? - Fantastyczny Blog Kurdu.pl'a\nSkąd się biorą terroryści i dlaczego są tak okrutni?\nZa każdym razem, gdy słyszymy o atakach terrorystycznych dowiadujemy się, że stoją za nimi jacyś islamiści zwani dalej terrorystami. Zadajemy sobie pytanie po co i dlaczego to robią. Dodatkowo ich zbrodnie bardzo oburzają „zachodnią” opinię publiczną. Wtargnięcie z karabinami do lokali pełnych ludzi i strzelanie na oślep, czy odcinanie głowy „niewiernemu” nie wydaje się być humanitarną formą odbierania życia. – Jeśli takowa w ogóle istnieje.\nZadać sobie należy pytanie dlaczego terroryści na nas napadają? Czy myślicie, że robią to dla zabawy i przyjemności? Zdecydowanie nie, to „zachód” ich do tego niejako zmusił. Wyobraźcie sobie, że mieszkacie w Polsce. Nagle jakiemuś krajowi z bliskiego wschodu nie podoba się to, że traktujemy kobiety na równi z mężczyznami czy że prezydentem jest pan Duda. Atakują nas, bombardują, okradają nas ze wszystkiego co mieliśmy. Na dodatek atakują wsie, miasta, gdzie ginie mnóstwo cywili, także wasi znajomi, rodzice, dzieci, partnerzy…\nZdajecie sobie sprawę, że nie jesteście w stanie zagrozić agresorowi w żaden inny sposób niż ten, by wysadzać się w tłumie ludzi. W desperacji i złości, pełni gniewu zakładacie na siebie pas szahida (pas z ładunkami wybuchowymi) i wysadzacie się w miejscu publicznym w kraju, z którego pochodzi agresja. A odcinanie głowy jakiemuś arabowi, którego naród wymordował ci rodzinę sprawia ci przyjemność, a nie obrzydzenie. A wszystko to tylko dlatego, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Nie ma w tym głębszej filozofii.\nA dlaczego islamiści uważają chrześcijan za swojego wroga? Jeśli nie wiesz, to odpowiedz sobie na pytanie, dlaczego Ty islamistę widzisz jako niebezpiecznego i szalonego człowieka? Wojna cywilizacyjna jakiej jesteśmy teraz świadkami wybuchła tylko dlatego, że Stanom Zjednoczonym Ameryki nie podobało się rządzenia Saddama Husseina. Zniszczyli Irak, obrócili w pył, zakradli ropę naftową i liczyli na zyski. To był właśnie pretekst Amerykanów w stosunku do Polaków, by wzięli udział w tej wojnie. – Jeśli się włączycie, wasze firmy będą mogły rozkręcać biznes w Iraku. Tak brzmiała zachęta.\nCzy naprawdę komuś z Was przeszkadza, że w krajach arabskich traktuje się kobietę jak śmiecia? Skoro się na to zgadzają, to niech tak żyją. Co Wam do tego. Nie interesujecie się sprawami sąsiadów, którzy leją się nieustannie od kilku lat, a przeszkadza Wam jak arab traktuje swoją żonę w kraju oddalonym o tysiące kilometrów? – Trudno mi w to uwierzyć.\nSprawa terroryzmu może dotknąć każdego europejczyka. Nawet nas Polaków, bo czujemy się zbyt pewnie. Gdyby w takim zamachu zginął ktoś mi bliski, zapewne byłbym wściekły, ale zdaje siebię sprawę, że terroryzm nie jest dla islamistów zabawą, tylko odwetem za to, że obracamy ich społeczność w pył. Potrafimy zrozumieć agresję hitlerowską na Polskę, ale za cholerę nie rozumiemy tego, co robimy w krajach, które do nas nie należą.\nTydzień temu odbyło się we Francji losowanie grup mistrzostw Europy 2016. Muszę Wam powiedzieć, że zadziwiłem sam siebie, że nie napisałem o...\nChipsy Lays Scoops ze wspaniałym sosem\nKupiłem sobie chipsy Lays Scoops reklamowane w tv, by wieczorem podczas meczu ligi mistrzów Bayern - Juventus delektować się ich smakiem....


Gonera niemal bezdomny Po rozwodzie miał ogromne problemy finansowe Robert Gonera udzielił szczerego wywiadu, w którym opowiedział o ciężkiej sytuacji, w jakiej znalazł się po rozwodzie. Swoją historią dzieli się, by obalić mit aktora pławiącego się w luksusie. Robert Gonera zachwycił widzów i krytyków rolą w kultowym "Długu" Krzysztofa Krauzego. Jego kariera nie potoczyła się jednak później, tak jakby chciał. Aktor dostawał raczej niewielkie role, występował w produkcjach telewizyjnych (miłośnicy polskich seriali kojarzyć mogą go przede wszystkim z "M jak miłość"). Problemy aktora zaczęły się, kiedy w 2012 roku rozwiódł się z żoną. Po podziale majątku i oddaniu mieszkania matce dzieci, jak sam mówi "otarł się o bezdomność". O swoich problemach opowiedział w rozmowie z "Newsweekiem". Zwykle mówią w takich sytuacjach: chlał, ćpał, sam sobie zgotował taki los. U mnie nic takiego nie było. Po prostu tak się ułożyło. Byłem przekonany, że po doświadczeniach filmowych i teatralnych to kwestia czasu, kiedy zacznie dzwonić telefon, pojawią się propozycje. Myliłem się. Trudna sytuacja finansowa zmusiła go do tego, by zacząć szukać pracy poza zawodem. Gonera przyznaje, że był zdesperowany. Pan, który ze mną się spotkał, patrzył podejrzliwie. Wczoraj pana widziałem w telewizji, a dziś chce pan być pilarzem w lesie? - wspomina. Hopkins przez 20 lat siedział w barze na przedmieściach Los Angeles, bo nie było go stać na nic innego. U mnie też się tak ułożyło. Może za chwilę będzie inaczej - dodaje. Aktor stwierdził, że swoją historią dzieli się, by zweryfikować, jego zdaniem, wypaczony obraz aktora jako osoby pławiącej się w luksusie, wolnej od trosk "zwykłych ludzi". Sam znalazł już nowy pomysł na siebie. Ukończył kurs produkcji filmowej w szkole Andrzeja Wajdy, zajął się również pisaniem scenariuszy. Nie oznacza to jednak, że gardzi swoją serialową przeszłością. Nie jestem fanem telewizji i seriali, a wielu ludziom uratowała ona życie, dała pracę - mówi o graniu w serialach.


Dom lekarza seniora - budynek 3 piętrowy, usytuowany jest w parku. Pokoje są 1 osobowe i 2 osobowe dla małżeństw. Każdy pokój posiada łazienkę z umywalką i ubikacją. W przedpokoju znajduje się szafa ubraniowa. Pokój jest całkowicie wyposażony w meble, pościel, bieliznę pościelową itp. - całość wynosi 12 m2. Każdy pokój posiada duży balkon z widokiem na ogród. Na wszystkich piętrach znajduje się wspólny salonik, kuchenka wyposażona w lodówki i kuchenki elektryczne, oraz łazienki wyposażone w natrysk i wanny. Na II piętrze znajduje się duży salon, w którym jest telewizor, video i radiomagnetofon. Tu również wykładana jest codzienna prasa. Na parterze mieści się duża jadalnia, biblioteka beletrystyczna i lekarska, gabinety lekarskie, gabinet zabiegowy, gabinet fizykoterapii.\nNad zdrowiem mieszkańców opiekę sprawuje lekarz internista-geriatra-lekarz rodzinny, oraz lekarze konsultanci: urolog-chirurg, okulista, fizykoterapeuta, psychiatra. Opieka pielęgniarska całodobowa.\nŻywienie dostosowane jest do wieku i typu schorzeń mieszkańców. Koszt utrzymania wynosi 250% najniższej emerytury obowiązującej w kraju, ale nie więcej niż 70% miesięcznego dochodu.\nAby uzyskać miejsce w naszym Domu, należy zgłosić się do pielęgniarki środowiskowej w miejscu zamieszkania, która przygotowuje komplet dokumentów, które należy przesłać do Ministerstwa Zdrowia - Departament Zdrowia Publicznego, Warszawa, ul. Miodowa 15.\nJedyny jak dotąd w Polsce Dom Lekarza Seniora znajduje się w Warszawie przy ul. Wołoskiej 139 (kod pocztowy 02-507, tel/fax 845-19-35). Inicjatorem stworzenia DTL jest Polskie Towarzystwo Lekarskie a organem założycielskim jest Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej (00-923 Warszawa, ul. Miodowa 15).\nDLS mieści się w budynku wybudowanym "za późnego Gomułki" w roku 1972 w sąsiedztwie Szpitala Klinicznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych a przeznaczonym wtedy dla Weteranów Ruchu Robotniczego.\nDLS liczy 116 miejsc. Pensjonariusze DLS (tak nazywają się jego mieszkańcy) mieszkają w pojedynczych pokojach po ok. 12 m2, z których każdy ma dodatkowo węzeł sanitarny z zimną i gorącą wodą i własny balkon. 16 miejsc jest w pokojach dwuosobowych dla małżeństw. Od czerwca 1999 r. każdy pokój ma oddzielny telefon z wyjściem na miasto.\nDo DLS przyjmuje się emerytów i rencistów lekarzy i lekarzy stomatologów, którzy nie dają sobie rady w samodzielnym prowadzeniu swojego dotychczasowego gospodarstwa domowego, choć mają zdolność do samoobsługi. Często jest to ostatni ich adres zamieszkania.\nSkierowanie do Zakładu wydaje w drodze decyzji Ministerstwo Zdrowia i Opieki społecznej -Departament Świadczeń Zdrowotnych. Zainteresowany przyjęciem do Domu Lekarza Senior powinien wystąpić z wnioskiem do MZ dołączając do niego zaświadczenie lekarskie stwierdzające, że jego stan zdrowia odpowiada warunkom przebywania w Zakładach Opiekuńczo-Leczniczych. Wywiad pielęgniarki społecznej dotychczasowego miejsca zamieszkania, że zainteresowany potrzebuje pobytu w DLS. Dokument stwierdzający wysokość dochodu - Decyzja Organu Emerytalno-Rentowego i wysokości otrzymywanej emerytury lub renty.\nNa podstawie dokumentów konsultant powołany przez MZiOS kwalifikuje do zamieszkania w Domu. O terminie przyjęcia zawiadamia zakwalifikowanego Kierownictwo Domu.\nOdpłatność aktualnie wynosi 250% najniższej ZUS-owskiej emerytury z tym, że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca 70% miesięcznego dochodu. Wobec niskich emerytur lekarskich znaczy to, że przytłaczająca większość pensjonariuszy płaci mniej niż wynosi odpłatność za Dom, zaś 30% emerytury pozostaje do dyspozycji pensjonariusza na jego osobiste wydatki.\nMoralną opiekę nad Domem i Pensjonariuszami sprawuje Polskie Towarzystwo Lekarskie, a zwłaszcza jego Zarząd Główny kierowany przez prof. dr hab. med. Jerzego Woy-Wojciechowskiego.\nDom oddany do użytku w początku lat 70-tych dla Weteranów Ruchów Robotniczych pozostał w gestii Komitetu Centralnego PZPR. W latach 1989/90 został przyjęty przez Ministerstwo Zdrowia jako zakład leczniczo-rehebilitacyjny z dobrodziejstwem inwentarza.\nW 1974 roku na zjeździe Sprawozdawczo-Wyborczym PTL w Kielcach na skutek hojnej ofiary dr med. Kazimierza Fritza (1896-1979) w olbrzymiej wówczas kwocie 1 miliona złotych, powołany został Komitet Budowy Lekarza Seniora.\nKomitet ten zaczął z miejsca urzeczywistniać tę ideę budowy domu Lekarza Seniora siłami społecznymi. Niestety prace dokonywały się w warunkach społeczno-politycznych państwa totalitarnego niesprzyjających dla "prywatnej" inicjatywy. Historia starań Komitetu mogłaby stać się tematem oddzielnej monografii.\nZmiany polityczne i społeczne przełomu lat 80/90-tych wraz z towarzyszącą temu dewaluacją pieniądza spowodowały, że zebrane w ciągu działania Komitetu kwoty nie wystarczyłyby nawet na ogrodzenie przyznanego terenu w momencie kiedy wreszcie wydano pozwolenie na budowę. Miał powstać w Aninie na placach, których własność odzyskali spadkobiercy osób wywłaszczonych w swoim czasie przez PRL.\nDla ratowania idei rozpropagowanej przez PTL a dla której MZiOS PRL nie wykazało dostatecznego wsparcia, w dniu 24 kwietnia 1992 r. ówczesny Minister Zdrowia i Opieki Społecznej dr med. Marian Miśkiewicz zdecydował, że zakład leczniczo-rahabilatacyjny przy ul. Komarowa 139 (tak nazywała się ul. Wołoska w chwili przekazania opieki nad nim PTL-owi, otrzymał nowy statut i został przemianowany na "Dom Lekarza Seniora").\nOd tej chwili DLS zaczął przyjmować tylko lekarzy i lekarzy stomatologów oraz osoby z wyższym wykształceniem trwale związane z medycyną, zaś Polskie Towarzystwo Lekarskie otrzymało moralny patronat nad Domem.\nW nowoczesnym Domu nikogo z dotychczasowych mieszkańców nie wysiedlono, natomiast zaczął się on stopniowo zaludniać nowymi lekarskimi pensjonariuszami. Obecnie z dawnych pensjonariuszy jest już niewielu, zaś z oczekujących na przyjęcie lekarzy utworzyła się niewielka kolejka.\nPensjonariusze mają prawo trzymiesięcznego próbnego zamieszkania w Domu, aby przekonać się czy warunki w jakich znaleźli się im odpowiadają. Po 3-miesięcznym pobycie zameldowanie jest na stałe.\nDom Lekarza Seniora jest domem otwartym. Można w nim przyjmować gości i odwiedzających. Pensjonariusz może wyjechać na wczasy lub sanatorium.\nPokoje są wyposażone w meble Domu, ale w drodze wyjątku można je wymienić na własne oczywiście pod warunkiem, że zmieszczą się one w gabarytach pokoju.\nSam budynek DLS jest 3-piętrowym gmachem położonym w 1,8 hektarowym parku-ogrodzie. Działka, starannie ogrodzona znajduje się w znakomitym punkcie miasta nieco odsunięta od ruchliwego szlaku komunikacyjnego, jakim obecnie stała się ul. Wołoska. Dom ma wygodną komunikację autobusową i tramwajową ze wszystkimi dzielnicami Warszawy, dworcem Centralnym PKP, dworcem PKS, dworcem lotniczym na Okęciu. W bezpośredniej bliskości DLS są postoje taksówek i strzeżone parkingi.\nNa każdym piętrze gmachu są łazienki z wannami i prysznicami, kuchenki podręczne i saloniki urządzone w prześwitach do wspólnego użytkowania. W kuchenkach podręcznych są lodówki i zamrażarki, gdzie pensjonariusze mogą przechowywać własne artykuły żywnościowe. Na II piętrze jest przestronny salon umeblowany skórzanymi fotelami dla przyjmowania gości, gdzie wyłożone są ogólno dostępne czasopisma prenumerowane przez Dom. W salonie tym, czasem nazywanym świetlicą, odbywają się większe zebrania, posiedzenia, urządzone są wystawy malarskie lekarzy amatorów itp. Z wystaw tych Dom zazwyczaj jest obdarowywany którymś z wystawionych obrazów.\nOd 1999 r. prześwit na parterze został przebudowany na kaplicę, w której odbywają się regularnie nabożeństwa dla mieszkańców Domu.\nDo budynku mieszkalnego jest przebudowana część gospodarcza zawierająca dużą jadalnię, kuchnię wraz z zapleczem gospodarczym, pomieszczeniami administracyjnymi i rehabilitacyjnymi.\nSzczególnie te ostatnie zasługują na uwagę. Rehabilitacja rozporządza fizykoterapią i aparaturą rehabilitacyjną, którymi mógłby pochlubić się nie jeden Zakład Leczniczy. Ważniejsze od wyposażenia jest to, że aparatura ta jest obsługiwana przez wysokokwalifikowany i do tego przyjazny pacjentom personel.\nWindy zapewniają sprawną komunikację pionową, niezależnie od wygodnych dwóch klatek schodowych. Na parterze domu jest bogata biblioteka beletrystyczna i skromniejsza naukowo-lekarska, gabinety lekarskie, dyżurka pielęgniarska, pokój zabiegowy, szatnia. Na miejscu jest fryzjer.\nOpiekę lekarską sprawuje dr n. med. Małgorzata Nowosielska, specjalista medycyny rodzinnej geriatrii. Pensjonariuszy stale konsultuje lekarz-psychiatra. Do dyspozycji są również zatrudnieni na godziny - chirurg-urolog, okulista, laryngolog i lekarz rehabilitant. Konsultacje z innych specjalności odbywają się w miarę potrzeby. Dom zapewnia 24-godzinny dyżur pielęgniarski i wszechstronną, fachową opiekę rehabilitacyjną.\nPensjonariusze są na ogół zadowoleni z pobytu w DLS. W większości wypadków znajdują oni w Domu warunki lepsze niż te z których przyszli.


Portal Lubliniec Info - Newsy, zdjęcia, ogłoszenia, imprezy: Lubliniec i Powiat Lubliniecki- Baza firm, gastronomia\nPrawdzic Pałac Hotel&Restauracja położony jest w sercu Krupskiego Młyna. Jest to miejsce, które zachwyca wyjątkową estetyką i niepowtarzalnym klimatem. Stworzone zostało z myślą o osobach ceniących piękne wnętrza, wyśmienitą kuchnię oraz profesjonalną obsługę. Restauracja, gdzie Szef Kuchni proponuje dania inspirowane tradycyjnymi recepturami i prawdziwymi polskimi smakami w nowoczesnej, zaskakującej aranżacji. Na swoim talerzu znajdą Państwo...\nSleep&go - usługi hotelarskie\nChcielibyśmy Państwa zaprosić do nowo powstałego obiektu hotelarskiego „Sleep&go”. Znajduje się on w centrum miasta Lubliniec. Obiekt gwarantuje tanie noclegi w osiemnastu komfortowych pokojach wyposażonych w pełen węzeł sanitarny, telewizor LCD i bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu (WiFi). Oferujemy również pokoje wieloosobowe dla grup zorganizowanych w atrakcyjnej cenie oraz nowoczesne apartamenty z aneksem kuchennym. Przy obiekcie ...\nRestauracja Zamek na Piasku\nRestauracja posiadająca dwie sale , salę restauracyjną na około 30 osób z oranżerią na około 12 osób , salę bankietową na około 60 osób , mały hotelik : dwa pokoje dwuosobowe i jeden czteroosobowy, Chatkę Grillową z otwartym grillem na około 50 osób . Organizujemy przyjęcia weselne , okolicznościowe , konferencje , spotkania integracyjne . Przepiękny plener dodaje całości uzupełnienia . Możliwość transportu dla grup zorganizowanych ....\nFirma istnieje na rynku od 1995, już od 2000 roku zajmujemy się z powodzeniem urządzeniami fiskalnymi poszerzając ciągle liczbę nowych klientów. Zapraszamy wszystkich do współpracy, szczególnie małe jednoosobowe firmy. GWARNTUJEMY SOLIDNĄ I FACHOWĄ OBSŁUGĘ KLIENTA. TANIE PRZEGLĄDY USTAWOWE, SZYBKĄ REAKCJĘ SERWISU W PRZYPADKU AWARII.\nProwadzimy niewielki lokal gastronomiczny. Serwujemy ręcznie wyrabiane pierogi oparte na tradycyjnych recepturach. Lokal mieści się przy ulicy Niegolewskich 3 w Lublińcu.\nHotel Alhar Lubliniec *** to pierwszy obiekt w Lublińcu, który zachwyca jakością, wyglądem i profesjonalizmem. Nowo otwarty hotel zlokalizowany jest w centrum miasta Lubliniec, przy głównej drodze przelotowej Częstochowa - Opole - Wrocław Nr drogi 46 jak również Katowice - Poznań Nr drogi 11. Nowoczesny i profesjonalnie wyposażony obiekt posiada: - 22 pokoje dwuosobowe - 2 apartamenty - Restauracje czynną 24h - Salę balową - Sale konferencyjno-ba...\nORGANIZACJA IMPREZ OKOLICZNOŚCIOWYCH,NOCLEGI,RESTAURACJA,OBIADY NA DOWÓZ.\nPoczuj wyjątkowe sportowe emocje w Anfield Pub. Odkryj miejsce jakiego w Lublińcu jeszcze nie było! Anfield Pub to miejsce w którym znajdziecie wszystko to co prawdziwy kibic potrzebuje: -dobrze wyposażony bar z profesjonalną obsługą barmańską ...-trzy sale w których każdy znajdzie coś dla siebie: mała sala z barem i telewizorem 50", sala gier(piłkarzyki, dart, fipper), olbrzymia sala kinowa z wielkim ekranem i profesjonalnym nagłośnieniem. ...


Brak miejscowości - strona 5 - polska-org.pl\nSzukaj Najnowsze Tematy Hottest Topics Użytkownicy Strona główna\nSpis Forum » Stare forum (archiwum)\n◄ 1 2 3 4 5 6 ► Przejdź\nTemat: Brak miejscowości\nJoined: 19/05/2012 23:23:03\nMcAron wrote: Miejscowość http://wroclaw.hydral.com.pl/4511,miasto.html przed wojną składała się również z miejscowości Salisch. Proszę ją dodać do niemieckich nazw wsi.\nGdzie mogę znaleźć tą miejscowość - http://pl.wikipedia.org/wiki/Błotnica_Strzelecka\nŁukasz Berlik wrote: W serwisie brakuje miejscowości Żyrowa (powiat krapkowicki, gmina Zdzieszowice), w związku z czym, nie mam nawet gdzie dodać zdjęć.\nNa naszej stronie, w powiecie strzeleckim znalazłem 2 Brzeziny. Może jedną z nich można zamienić na Błotnicę Strzelecką?\nBrak miejscowości Chróścielów (Krastillau) - http://pl.wikipedia.org/wiki/Chróścielów Poza tym co z powyższym moim postem?\nChróścielów założony, problem z Brzeziną załatwiony!\nMcAron wrote: Brak miejscowości Chróścielów (Krastillau) - http://pl.wikipedia.org/wiki/Chróścielów Poza tym co z powyższym moim postem?\nPoloniae Amici polska-org.pl (dawniej dolny-slask.org.pl)\nProszę o dodanie miejscowości:\n- Golczowice i Nowa Wieś Prudnicka ( pow. Prudnik )\n- Borzysławice i Milice ( pow. Kędzierzyn-Koźle )\ntwajda wrote: Proszę o dodanie miejscowości:\nProszę przemianować miejscowość Łąka - http://wroclaw.hydral.com.pl/4635,miasto.html (bo już taka jest) na Łączki (niem. Lentsch)\nMcAron wrote: Proszę przemianować miejscowość Łąka - http://wroclaw.hydral.com.pl/4635,miasto.html (bo już taka jest) na Łączki (niem. Lentsch)\nProszę w powiecie strzeleckim dodać wieś Kolanowice (niem. Kalinowitz, Elsenruh). Jest tylko Kalinów w którym brakuje drugiej niem nazwy - Blütenau.\nMcAron wrote: Proszę w powiecie strzeleckim dodać wieś Kolanowice (niem. Kalinowitz, Elsenruh). Jest tylko Kalinów w którym brakuje drugiej niem nazwy - Blütenau.\nMała pomyłka nie Kolanowice a Kalinowice\nMcAron wrote: Mała pomyłka nie Kolanowice a Kalinowice\nProszę do http://wroclaw.hydral.com.pl/3713,miasto.html zamienić pierwszą dawną nazwę z Neukirch O.S. na Deutsch Neukirch\nOprócz powyższego proszę również w miejscowości http://wroclaw.hydral.com.pl/3963,miasto.html zmienić przedwojenną nazwę na Schönau. Nazwa Schönowitz dotyczy miejscowości Szonowice, która została wcielona przez Białą i jest tam teraz taka ulica.\nMcAron wrote: Oprócz powyższego proszę również w miejscowości http://wroclaw.hydral.com.pl/3963,miasto.html zmienić przedwojenną nazwę na Schönau. Nazwa Schönowitz dotyczy miejscowości Szonowice, która została wcielona przez Białą i jest tam teraz taka ulica.\nProszę zlikwidować http://wroclaw.hydral.com.pl/test.php?miasto=590 a zdjęcie przenieść do http://wroclaw.hydral.com.pl/29462,obiekt.html\nMcAron wrote: Proszę zlikwidować http://wroclaw.hydral.com.pl/test.php?miasto=590 a zdjęcie przenieść do http://wroclaw.hydral.com.pl/29462,obiekt.html\nTa http://wroclaw.hydral.com.pl/test.php?miasto=970 miejscowość została wchłonięta przez Prochowice i jest jej dzielnicą - http://www.miasta.spis-firm.info/dolnoslaskie/legnicki/prochowice\nPrzejdź do: Wybierz forum\t Witamy na forum! Forum techniczne Stowarzyszenie Wratislaviae Amici Stare forum (archiwum) Wydarzenia Białe Plamy Inwestycje, architektura, urbanistyka Fotografia Historia i zabytki Kultura i sztuka Transport Podróże i turystyka Hydepark


Konto online z MasterCard | Otwarcie konta w 2 minuty\nOtwarcie niemieckiego rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego bez sprawdzania wypłacalności\nKonto online z MasterCard Prepaid\nTo konto online zostało ocenione przez klientów w kategorii rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy z MasterCard bez jakiegokolwiek sprawdzania wypłacalności (Bonitätsprüfung) jako najlepsza oferta. Liczba pomyślnych założeń konta wynosi ponad 99 procent!\nOtwarcie konta w 2 minuty – liczba sukcesów powyżej 99 procent!\nPierwszy rzut oka na warunki:\nrachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy online z bezpłatną MasterCard Prepaid\nco miesiąc 1 × bezpłatna wypłata gotówki, obowiązuje na całym świecie (!)\nco miesiąc 5 × bezpłatne przelewy przychodzące\nbezpłatna bankowość online (włączając procedurę mTAN)\notwarcie konta bez sprawdzania wypłacalności (żadnego zapytania w bazie Schufa, żadnego wpisu do niej)\notwarcie konta za pomocą procedury PostIdent czy VideoIdent.\nBezpośrednie przejście na stronę dostawcy ⇒ www.onlinekonto.de/mainpage.\nJak optymalnie używać konta online?\nPomysły na wykorzystanie konta są tak różnorodne jak sami ludzie … i co miesiąc dochodzą do tego następne inteligentne pomysły. Jak dotąd można streścić pomyślne korzystanie z konta w kilku zasadniczych punktach:\nRachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy bez sprawdzania wypłacalności\nBanki takie jak DKB czy Comdirect sprawdzają dwukrotnie wypłacalność przy okazji każdego wniosku o otwarcie konta (Kontoeröffnung). W pierwszym kroku zostają automatycznie ściągnięte informacje na temat wypłacalności osoby ubiegającej się o otwarcie konta – przede wszystkim w bazie danych SCHUFA.\nGotówka jest dostępna z MasterCard we wszystkich międzynarodowych bankomatach.\nNa podstawie tych danych następuje automatyczne odrzucenie lub – w przypadku pozytywnej oceny przez komputer – wniosek o otwarcie konta zostaje rozpatrzony pozytywnie. Jeżeli ocena wypłacalności nie jest jednoznaczna, pracownik banku ocenia wniosek osobiście i podejmuje decyzję.\nTych procedur nie ma w przypadku tego konta online. Nie ma żadnego sprawdzania wypłacalności! Prawie każdy, kto jest gotów uiszczać opłaty według cennika (Preisverzeichnis) oraz jest w stanie potwierdzić tożsamość za pośrednictwem procedury PostIdent, otrzymuje konto online.\nLiczba pozytywnych rozpatrzeń wniosku o otwarcie konta wynosi ponad 99 procent! Nie ma prawie żadnych negatywnych rozpatrzeń!\nW związku z tym, że ani przy otwaciu konta, ani w trakcie bycia klientem banku dane nie zostają zgłoszone do Schufa (również nie do innych baz informacyjnych), można nazwać konto online jako niezależne od Schufa (schufafrei)!\nKonto ochrony zajęcia wierzytelności Pfändungsschutzkonto (P-Konto)\nOd 2009 roku istnieje w Niemczech prawny obowiązek polegający na tym, że banki muszą na życzenie klienta przekształcić istniejący rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy w konto ochrony zajęcia wierzytelności. W praktyce zdarza się często tak, że banki próbują pozbyć się klientów, którzy posiadają konta ochrony zajęcia wierzytelności (Kontopfändungen). Często zostają im odebrane karty kredytowe i bankowe.\nInaczej jest w przypadku tego konta online: Osoby, które chcą otworzyć P-Konto, po prostu składają o to wniosek online. Natychmiast po otwarciu konta można samodzielnie zamienić konto w P-Konto w internetowym systemie bankowym.\nW ten sposób konto online jest zabezpieczone przed wszystkimi zajęciami konta, aż do zdeponowanej kwoty wolnej od zajęcia (Pfändungsfreigrenze). Oznacza to, że konto nie jest nigdy zablokowane. Możecie Państwo zawsze dysponować środkami zgromadzonymi na koncie w ustalonych granicach. Również MasterCard pozostaje do Państwa dyspozycji ze wszystkimi swoimi funkcjami.\nKonto online dla wszystkich (możliwa wysyłka kart na cały świat)\nO to niemieckie konto online możecie Państwo złożyć wniosek, kiedy mieszkacie Państwo poza granicami Niemiec. Warunki pozostają te same z jedynym wyjątkiem: zostają doliczone koszty wysyłki MasterCard na zagraniczny adres.\nKonto online w Niemczech. Możliwe zamieszkanie wszędzie na świecie.\nIch wysokość zależy od danego kraju i zostaje indywidualnie obliczona przez instytucję finansową. Jest to sprawiedliwe, prawda?\nTrzeba pójść jedynie raz z dowodem osobistym lub paszportem do filii Deutsche Post i tam potwierdzić swoją tożsamość, czego wymaga prawo. Inne sposoby potwierdzenia tożsamości nie są obecnie dostępne dla tego konta online.\nJest również możliwe otwarcie tego konta online na zagraniczną firmę (na przykład spółkę kapitałową).\nKonto firmowe online z MasterCard\nKonto online może zostać otwarte dla:\nPrzedsiębiorstw z wpisem do rejestru handlowego (Handelsregistereintrag) w Niemczech (na przykład spółki z ograniczoną odpowiedzialnością)\nPrzedsiębiorstw bez wpisu do rejestru handlowego (na przykład osoby prowadzące własną działalnośc gospodarczą, wolne zawody)\nPrzedsiębiorstwa w trakcie zakładania (na przykład do wpłaty kapitału spółki)\nKażdy prezes przedsiębiorstwa (Geschäftsführer) ewentualnie osoba posiadająca pełnomocnictwa do konta (Kontovollmacht) musi potwierdzć swoją tożsamość za pośrednictwem procedury PostIdent. Jeżeli jest dostępny wyciąg z rejestru handlowego, powinien on zostać dostarczony.\nDyskretne konto na nagły wypadek\nW związku z tym, że to konto nie przekazuje żadnych danych do baz informacyjnych, o jego istnieniu wiedzą tylko Państwo i instystucja finansowa. Chyba, że używacie go Państwo do przelewów – wówcza również Państwa partnerzy biznesowi znają dane konta bankowego.\nSą osoby, które założyły to konto online w Niemczech jako konto zapasowe z MasterCard na nagły wypadek. Na co dzień nie jest ono używane. W każdej chwili jest jednak możliwy dostęp do tego konta – albo na pośrednictwem MasterCard (zarezerwowanie lotu albo samochodu do wynajęcia) lub wykonanie przelewu. Zgodnie z warunkami PayCenter można w ten sposób wpłacić do 15.000 Euro.\nSzczególne cechy konta online\nPrzed otwarciem konta należy znać następujące cechy charakterystyczne konta:\nMaksymalny stan konta\nNa konto może zostać początkowo wpłacone nie więcej niż 15.000 Euro (z wyjątkiem klientów biznesowych).\nPrzelewy są obecnie możliwe jedynie w obszarze SEPA (przelewy do USA lub Tajlandii nie są możliwe, przelewy do krajów SEPA z innymi walutami (na przykład Wielka Brytania czy Polska) zostają przeliczone bez dopłat za obcą walutę. Oznacza to, że takie przelewy SEPA są bardzo korzystne.\nPayCenter oferuje stardardowo procedurę mTAN.\nNowoczesna bankowość online w języku niemieckim\nWażne informacje dodatkowe na temat konta online w Niemczech\nInstytut finansowy „PayCenter“, który oferuje konto online, został założony w 2011 roku. Jego siedzibą jest Freising w pobliżu międzynarodowego lotniska w Monachium.\nOferuje konto online specjalnie dla grup klientów, którzy mieli problemy w innych niemieckich bankach. Nie każdy chce być „prześwietlany“ przez bank, zanim założy konto. Również osoby z długami i / lub negatywnymi wpisami w Schufa miały problemy z założeniem konta w bankach. Osoby lub firmy z siedzibą za granicą również nie należą we wszystkich bankach do pożądanych klientów.\nInaczej jest w przypadku tego konta online: Jest ono wyjątkowe już nawet dzięki przejrzystym cenom za różne usługi związane z rachunkiem oszczędnościowo-rozliczeniowym lub MasterCard. Klient płaci tylko za to, z czego chce korzystać. PayCenter nie jest nastawiony na to, żeby poprzez Crossselling pobierać kolejne ukryte lub jawne opłaty, co zdarza się w przypadku wielu pozornie bezpłatnych rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych.\nTo konto online umożliwia wielu osobom dobry (nowy) start w Niemczech!\nProszę zapoznać się dlatego z cennikiem konta online przed jego otwarciem. Tutaj najważniejsze punkty:\n1 × w miesiącu\nkolejne wypłaty 5,95 Euro\n5 × w miesiącu\nkolejne zaksięgowane kwoty 0,50 Euro\npłatności i rezerwacje za pomocą MasterCard\nrównież żadnych opłat za operacje w obcych walutach\nwłączając MasterCard i dostęp online\n99 Euro w przypadku kont firmowych\nTutaj przejście do dokładnego cennika: ⇒ www.onlinekonto.de/fee/show.\nDlaczego PayCenter otwiera konta dla osób mieszkających poza granicami Niemiec?\nOkay, PayCenter nie reklamuje się tym. Jednak bez problemów otwiera konta dla osób spoza Niemiec, które mogą potwierdzić tożsamość za pośrednictwem procedury PostIdent.\nInstytucja finansowa robi to, ponieważ chce zaoferować rozwiązania dla klientów banków, którzy moją problemy w „tradycyjnych“ bankach. Wiele osób za granicą jest w stanie ponosić opłaty za prowadzenie konta (Kontoführungsgebühren), gdy tylko mogą za to otrzymać normalne konto z IBAN i kartą Giro.\nTo konto online jest wspaniałym rozwiązaniem w takiej sytuacji!\n“Otwórz konto w ciągu 2 minut”\n… z 99% gwarancją sukcesu!\nZacznij otwarcie konta »\nPytania odnośnie konta online?\nOd 2004 mój zespół i ja mamy doświadczenia z otwarciem i wykorzystaniem kont bankowych w Niemczech i za granicą. W tym czasie staliśmy sie niemal ekspertami w tej dziedzinie. Wykorzystajcie Państwo te doświadczenia i wyślijcie Wasze pytanie za pośrednictwem pola komentarza.\nObrazowość: Globus: TUBS/Wikimedia Commons, CC-BY-SA-3.0\n34 odpowiedzi na „“Konto online z MasterCard Prepaid””\n19. marca 2015 o 16:09\nWitam moglbym dostac oferte banku w Niemczech w ktorym bylbym zwolniony: z oplat za prowadzenie rachunku internetowego, oplat za przelewy internetowe na terenie Niemiec, z mozliwoscia posiadania karty umozliwiajacej wyplaty pieniezne (np. Visa lub Master Card). Z gory dziekuje za odpowiedz.\n28. stycznia 2016 o 23:19\nJeżeli pieniądze zostaną przelane na konto w w/w banku z walucie Polskiej, czy są naliczane dodatkowe opłaty za przewalutowanie ?\n5. maja 2016 o 20:10\nOtwarcie konta możliwe jest z Niemiec lub z zagranicy. Także przez Niemców żyjących za granicą.\nW tej chwili legitymowanie użytkowników banku przeprowadzane jest dzięki współpracy z PostIdent. Dzięki połączeniu wideo, konto może zostać otwarte w dowolnym miejscu.\nTa metoda wideo identyfikacji będzie dostępna od końca tego roku. Jeśli nie macie Państwo możliwości podjechania do PostIdent w tym momencie, możecie nadal używać swojego konta. Jednak do momentu pełnej identyfikacji możliwe jest tylko wpłacanie środków na konto, niedozwolne są zaś wypłaty.\nWiększość umów niemieckich banków posiada zastrzeżenie, że konta zwykłe nie mogą być używane jako konta firmowe (np. DKB, Comdirect, ING-DiBa). I dlatego takie konta nie mogą być używane przez osoby posiadające własną firmę lub będące freelancerem jako konta firmowe. To konto natomiast może być używane jako konto firmowe … a jeśli popatrzymy na koszty założenia konta dla firm w innych bankach okaże się, że jest to bardzo atrakcyjna cenowo oferta.\nA dla wszystkich, którzy używają języka angielskiego: Paycenter w tej chwili współpracuje z firmą tłumacząca całą platofrmę bankowości internetowej na angielski. Obsługa klienta już dziś używa języka angielskiego w kontaktach telefonicznych oraz w wiadomościach email.\n23. lipca 2017 o 6:51\nWitam, w jaki sposób mogę potwierdzić otwarcie tego konta w Polsce? Są jakieś placówki/filie Deutsche Post itd. Będę wdzięczny za odpowiedź.\n26. lipca 2017 o 21:14\nW przeciągu roku powinna zostać wprowadzona elektroniczna identyfikacja poprzez VideoIdent, dzięki której będzie można zaoszczędzić sobie drogi do Niemiec. Jednak do tego czasu legitymizację można przeprowadzić jedynie w placówkach pocztowych w Niemczech.\nArtur Morawski pisze:\n16. października 2017 o 16:03\nWitam wszystkich! Proszę o pomoc: założyłem konto internetowo, poszedłem do poczty potwierdzić tożsamość, miałem paszport i dowód, a Ci mi z tekstem, że trzeba Meldebeschenigung, czyli zameldowanie, a ja nie mam! Pracuję jako kierowca w Niemczech.Ii co teraz zrobić, przecież nikt mnie nie zamelduje, nawet tymczasowo. Co robić? Pomocy.\n19. października 2017 o 20:39\nProszę udać się do innej placówki pocztowej. Czasami rzeczywiście wina leży po stronie konkretnego pracownika. Chodzi przecież tylko o identyfikację (potwierdzenie) danych osobowych. Są to: imię i nazwisko, data urodzenia, miejsce urodzenia oraz zweryfikowanie dokumentu tożsamości: jego ważności oraz organu wydającego.\nAdres nie jest konieczny do legitymizacji. Zmienia się go przecież wiele razy w ciągu życia!\nPayCenter wysyła państwa kartę MasterCard również do Polski, albo pod każdy inny adres. Tenże adres wysyłki podają państwo osobiście w bankowości internetowej.\nJeśli pracownik poczty będzie koniecznie chciał wprowadzić również adres, to można spróbować go przekonać, żeby podać polski adres. Jednak jeszcze raz powtórzę: adres nie należy do danych sprawdzanych podczas weryfikacji tożsamości. Nie ma tego w ustawie! Czasem robi się to z powodów praktycznych, ponieważ klienci chcą otrzymywać wiadomości od banku.\nUff, proszę na spokojnie poszukać innej placówki pocztowej i w razie konieczności wyjaśnić, że potrzebuje Pan przeprowadzenia legitymizacji, aby otworzyć konto internetowe, a karta bankowa i tak zostanie wysłana do Polski. Powodzenia!\n28. stycznia 2018 o 14:02\nCzy polski pracodawca może przelać wynagrodzenie na to konto? US,ZUS i Urząd Pracy również?\nJest to konto prowadzone w Euro bez możliwości przeliczania waluty. Jeśli mają zostać na nie przelane pieniądze z polski, to polecamy skorzystanie z TransferWise. Działa szybko i korzystnie!\n19. marca 2018 o 4:40\nSprzedaję na eBay i jestem zainteresowana tego typu kontem, jak np. Konto online z karta Prepaid\nKtóre konto mi Pan poleci?\nCzy przy zakładaniu takiego konta otworzyć konto prywatne czy dla samozatrudnionych?\n19. marca 2018 o 16:03\nW przypadku tej oferty nie ma znaczenia czy założy Pani konto prywatne czy biznesowe. Jeśli w nazwie firmy nie ma Pani dopisku e.K. (zarejestrowany sprzedawca) lub GbR (spółka cywilna), to proszę założyć konto prywatne. To łatwiejsze.\nŻyczę powodzenia ze sprzedażą na eBay! 🙂\n29. kwietnia 2018 o 14:47\nmam firmę w Polsce – jednoosobową działalność i szukam konta w Niemczech, poza Sparkasse bo tam juz mam.\nKtóre banki akceptują polski adres firmy?\nI jak długo trwa okres założenia takiego konta firmowego?\n2. maja 2018 o 15:45\nW przypadku tej oferty (patrz artykuł powyżej) może Pan otworzyć konto posiadając działalność z polskim adresem. Aktualnie wymagana jest identyfikacja w niemieckiej placówce pocztowej. Możliwość identyfikacji przez VideoIdent również powinna być wkrótce gotowa. Postęp techniczny u niektórych oferentów przychodzi wcześniej, u innych później 😉\n2. maja 2018 o 15:58\nDobra wiadomość: Od dzisiaj dostępna jest identyfikacja tożsamości za pomocą VideoIdent. Dzięki temu konta będą mogły zostać w pełni otwarte bez konieczności przebywania na terenie Niemiec w momencie zakładania rachunku bankowego. Teraz to prawdziwe otwarcie konta online. 🙂\n6. maja 2018 o 19:52\nWitam, czy numer rachunku bankowego jest 26cyfrowy?\nZnany Pani polski IBAN składa się z 28 znaków. Niemiecki ma 22. Ponieważ to konto będzie prowadzone w Niemczech, numer będzie składał się z 22 znaków, począwszy od „DE”. 🙂\n14. czerwca 2018 o 20:41\nWitam, czy jest możliwość identyfikacji online bez wizyty w Deutsche Post? Przy VideoIdent trzeba posiadać niemiecki adres (tak wnioskuję z formularza). Nie da się jakoś tej procedury przeprowadzić online z wykorzystaniem POSTID?\n21. czerwca 2018 o 10:18\nWeryfikację VideoIdent można przeprowadzić z różnych krajów, to jest największa zaleta VideoIdent. Już sporo osób otworzyło to konto online będąc za granicą i przeprowadzali weryfikację przez VideoIdent. Indywidualne pytania odnośnie VideoIdent proszę kierować do obsługi klienta.\n15. listopada 2018 o 9:12\nChciałabym otworzyć konto w Niemczech. Posiadam polskie obywatelstwo i często podróżuję do Niemiec, ponieważ mam tam wielu przyjaciół. Gdzie mogłabym otworzyć konto?\n15. listopada 2018 o 10:55\nkonto, które przedstawiliśmy powyżej możesz otworzyć przez Internet. Karta Mastercard zostanie przesłana do Polski. Obowiązkową identyfikacje tożsamości klienta możesz przejść za pomocą kamery video, zupełnie komfortowo. Polega to na pokazaniu do kamerki paszportu, albo możesz udać się do jednej z filii pocztowych w Niemczech (podczas którejś podróży).\nWażne: Zaraz po otwarciu konta otrzymasz swój numer IBAN i będziesz mogła zalogować się do bankowości internetowej\nWypłaty i przesłanie karty Mastercard są możliwe dopiero po potwierdzeniu tożsamości. Czy to Ci odpowiada?\n23. maja 2019 o 7:40\nCzy w dalszym ciągu do wyboru są dwie metody potwierdzenia tożsamości? Mieszkam w Niemczech i wolałabym osobiście udać się na pocztę w celu weryfikacji danych. Z góry dziękuję za odpowiedź.\n23. czerwca 2019 o 18:32\n25. sierpnia 2019 o 22:20\nPrzy rejestracji źle wpisałam numer telefonu, przez co numer TAN nie chce mi przyjść. Czy jest możliwość gdzieś go edytować?\n13. września 2019 o 16:04\nTak, można to zrobić zwracając się bezpośrednio do obsługi klienta.\n12. października 2020 o 20:26\nWitam, czy jest obsługa polskojęzyczna?\n17. listopada 2020 o 11:17\nNie ma oddzielnej obsługi klienta dla osób polskojęzycznych – jednak może się zdarzyć, że któryś z wielu pracowników będzie akurat znał język polski. Proszę o to zapytać bezpośrednio obsługę.\n5. października 2019 o 13:11\nW artykule powyżej dostępna jest tabela opłat.\nJarosław laszczak pisze:\n23. grudnia 2020 o 7:15\nczy przy założeniu konta dostanę potwierdzenie z banku, że konto jest moje? Chodzi o pismo podpisane prze bank.\n27. stycznia 2021 o 7:00\nRazem z kartą otrzyma Pan list powitalny od banku. Jednak w przypadku niemieckich banków internetowych już od lat nie praktykuje się ręcznego podpisywania dokumentów przez instytucje. Oczywiście po otwarciu konta może się Pan zwrócić z tym pytaniem bezpośrednio do biura obsługi klienta banku.\n19. lutego 2021 o 4:30\nA czy można samemu wpłacać pieniądze na konto w bankomacie?\nTen oferent nie posiada własnych wpłatomatów. Gotówkę trzeba wpłacać za pośrednictwem innego banku.\n5. marca 2021 o 12:32\nWitam, jak długo trzeba czekać, żeby karta do online konta została wysłana do domu w Niemczech? Bo czekam już ponad tydzień.\n28. kwietnia 2021 o 10:49\nKarta powinna już dotrzeć. Proszę skontaktować się z oferentem, w celu weryfikacji adresu korespondencyjnego.


Tablet KIANO CORE 10.1 Dual 3G 16GB 10,1" - KIANO | Elektronika | Tablety | merlin.pl\nTablet KIANO CORE 10.1 Dual 3G 16GB 10,1"\nOpis produktu: Core 10.1 Dual 3G został wyposażony we wbudowany modem 3g.To bardzo szybkie urządzenie kierujemy do użytkowników poszukujących wydajnego narzędzia do pracy, a także rozrywki. Z pewnością nie zawiodą się Ci, którzy oczekują od Tabletu zaawansowanych rozwiązań, a to wszystko dzięki zdolności obliczeniowej, która dzieli się pomiędzy dwa rdzenie. Technologie zastosowane w CORE 10.1 DUAL 3G zaspokoją oczekiwania zaawansowanych i wymagających użytkowników korzystających np. z kilku aplikacji równocześnie, nie powodując obniżenia wydajności. Dwurdzeniowy Procesor Rock Chip 3066, taktujący z częstotliwością 1,6 GHz - jest odpowiedzialny za szybkie działanie Tabletu. Pamięć operacyjna RAM o pojemności 1GB pozwala na wykorzystanie zaawansowanych funkcji, dzięki temu użytkownik zyskuje poprawienie wydajności urządzenia. 1GB RAM zapewnia płynne działanie urządzenia - aplikacji, filmów, oraz wymagających gier 3D. CORE 10.1 DUAL 3G sprawdzi się więc jako przenośny odtwarzacz filmów w jakości full HD dzięki złączu HDMI. CORE 10.1 DUAL 3G w testach Antutu benchmark otrzymał 11500 punktów,co obrazowo pokazuje możliwości tabletu. CORE 10.1 DUAL 3G posiada pojemnościowy ekran o rozdzielczości 10,1" IPS multitouch, 1280x800 16:9, co sprawia, że użytkowanie jest bardzo wygodne. Ponadto dziesięciopunktowy system dotyku, umożliwiający precyzyjne sterowanie urządzeniem, a Mali 400 quad core dodatkowo pozwala na korzystanie z najbardziej zaawansowanych pod względem graficznym gier oraz aplikacji. CORE 10.1 DUAL 3G posiada aż 16 GB wbudowanej pamięci, która umożliwia przechowywanie wielu aplikacji, zdjęć, filmów, muzyki oraz gier. Użytkownik może skorzystać ze slotu na kartę MicroSD, o maksymalnej pojemności 32 GB. CORE 10.1 DUAL 3G działa w oparciu o system operacyjny Android 4.1 z dostępem do Google Play, a komunikację zapewnia wbudowany w urządzeniu moduł WiFi. Pomyśleliśmy również o akcesoriach takich , jak np. moduł Bluetooth 2.1 EDR, który zapewnia szybki transfer danych - nawet do 3Mbit/s , a co za tym idzie daje możliwość podłączenia do CORE 10.1 DUAL 3G szeroką gamę innych akcesoriów jak słuchawki czy klawiatura. CORE 10.1 DUAL 3G spełnia również funkcję aparatu fotograficznego:aparat w przedniej części pozwala na prowadzenie wideokonferencji przy użyciu darmowych komunikatorów internetowych,aparat z tyłu tabletu umożliwia robienie zdjęć oraz nagrywanie filmów. Nowy CORE 10.1 DUAL 3G został wyposażony kamerą 2.0 Mpx z tyłu oraz 0.3 Mpx z przodu. Parametry: Przekątna ekranu: 10,1" Rozdzielczość ekranu: 1280 x 800 Procesor (model): Cortex A9 Procesor (częstotliwość): 1,6 GHz Wbudowany dysk: 16 GB System operacyjny: Android 4.1 Pamięć operacyjna: 1 GB Czytnik kart: microSD Wi-Fi: 802.11 b/g/n GPS: NIE 3G: TAK Klawiatura: NIE Bluetooth: TAK Wyjście wideo:\tmicro HDMI Wyjście audio: TAK Aparat: 2,0 MPX Kamera: 0.3 MPX (przód) Bateria: 8000 mAh