Strzeżona „plaża” szybciej i pod większym nadzorem - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nStrzeżona „plaża” szybciej i pod większym nadzorem\nPonad tydzień wcześniej niż planowano ruszyć ma kąpielisko na Narwi w Łomży. Dziś rozpoczęło się przygotowanie urządzeń plaży miejskiej i miejsca wyznaczonego do kąpieli w pobliżu mostu majora Henryka Dobrzańskiego „Hubala”. - Jeżeli pozwolą warunki atmosferyczne, to strzeżone „kąpielisko” ruszy już 18 czerwca i będzie funkcjonowało do końca wakacji – podał Łukasz Czech z ratusza, który wcześniej informował dziennikarzy, że otwarcie planowane jest na 27 czerwca.\nNad bezpieczeństwa osób korzystających z uroków kąpieli w Narwi czuwać będą ratownicy Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Czech podkreśla, że łomżyński WOPR jako jedyny złożył ofertę w konkursie na prowadzenie w Łomży miejsca wyznaczonego do kąpieli. Ratownicy mają być na plaży przy kąpielisku codziennie w godzinach od 11:00 do 19:00.\n- Ze względu na nasilające się w ubiegłych latach wybryki chuligańskie, parking przy plaży miejskiej będzie zamykany w godzinach 19.00 – 10.00, a ponadto przy wjeździe na teren plaży ustawiony zostanie znak drogowy „zakazu wjazdu” - podaje Łukasz Czech zaznaczając, że nocą ochronę terenu plaży i urządzeń kąpieliska zapewni firma ochroniarska.\nW okolicach plaży i kąpieliska w tym roku ma być więcej patroli Straży Miejskie i Policji.\n- Prezydent Łomży zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji, aby policjanci rejon kąpieliska odwiedzali w szczególności w dni wolne od pracy oraz popołudniami w upalne dni robocze, w ramach ponadnormatywnych partoli, finansowanych ze środków miejskich – poinformował ratusz.\npon, 16 czerwca 2014 14:55\nData ostatniej edycji: pon, 16 czerwca 2014 15:01:19


Casa Ruxandrei Constanța - Noclegi.pl\nPensjonat Konstanca >\nEcaterina Varga 10, 925300 Konstanca (Rumunia)\nPokoje, usługi Komfortowo urządzone pokoje znajdują sie w ofercie Casa Ruxandrei Constanța dla gości poszukujących noclegu w Konstanca. Pensjonat posiada własny parking, na którym możesz zaparkować swój samochód za darmo. Niektóre pokoje posiadają balkon lub taras, pozwalając Ci cieszyć się piękną pogodą na świeżym powietrzu w każdej chwili. Jeżeli masz odpowiednie urządzenie przenośne, możesz podłączyć sie do Internetu poprzez bezprzewodową sieć (WiFi) dostępną w pensjonacie. Aby dowiedzieć się więcej nt. dokładnego zakresu usług Casa Ruxandrei Constanța (zawierają również te wymagające dopłaty) i dokładne wyposażenie pokoi w informatorze poniżej, oraz w informatorze konkretnego pokoju.\nPrzyjazd, godziny otwarcia Najwcześniejsza godzina na zameldowanie do Twojego pokoju to 14:30, najpóźniej wymeldować się z pokoju możesz o 10:00. Personel hotelu potrafi rozmawiać po angielsku, niemiecku i rumuńsku.\nCasa Ruxandrei Constanța - informacje o pokojach - informacje o pokojach\nApartament 6-osobowy Superior z 4 pomieszczeniami sypialnianymi\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez Casa Ruxandrei Constanța


Razem Toruń – Razem Toruń - Razem na Marszu Równości w Toruniu\nRazem na Marszu Równości w Toruniu\n14 października 2017 roku Partia Razem licznie wsparła pierwszy toruński Marsz Równości. Prezentujemy Wam relację z tego wydarzenia napisaną przez członka naszego okręgu.\nJestem ogromnie dumny z torunianek i torunian oraz gości z innych miejscowości, którzy na Marszu Równości postanowili zademonstrować swoje poparcie dla postulatów społeczności LGBTQ. Jestem również dumny z mojej partii, której działaczki i działacze tak licznie stawili się na Marszu. Widząc w pochodzie tyle flag koloru karminu alizarynowego, ugruntowałem swoje przekonanie, że moja decyzja sprzed pół roku o wstąpieniu do Razem była właściwa.\n14 października 2017 ulicami Torunia przeszedł pierwszy w historii tego miasta Marsz Równości, organizowany przez Stowarzyszenie Pracownia Różnorodności i osoby sojusznicze. Do tej pory takie manifestacje odbywały się wyłącznie w największych ośrodkach: w Warszawie, Krakowie, Gdańsku, Łodzi, Poznaniu i Wrocławiu. Toruńskie wydarzenie zgromadziło około 1500 osób, co okazało się pozytywnym zaskoczeniem dla grupy organizującej Marsz (muszę przyznać, że sam szacowałem, iż będzie zaledwie 500 osób i to przy dobrych wiatrach). Cieszę się, że moje miasto pokazało swoją bardziej otwartą i różnorodną twarz. Bo wbrew obiegowej opinii nie wszyscy w Toruniu słuchamy Radia Maryja.\nMarsz był oczywiście kolorowy, ludzie na nim sympatyczni, przez większość czasu uśmiechnięci i weseli. Nie brakowało jednak smutnych momentów zadumy, na przykład podczas przemówienia Ivki Macioszek, która mówiła o homofobii i jej ofiarach. Zupełnie odmienna była kontrmanifestacja organizowana przez trójmiejską komórkę fundacji „Pro – Prawo do Życia”, która zgromadziła nacjonalistów i samozwańczych „obrońców życia i rodziny”. Mizerna była to demonstracja, pomimo że jej uczestnicy zjechać mieli do Torunia z różnych stron Polski i starali się zrobić dużo hałasu. Podczas homofobicznego zgromadzenia nie było kolorowo i pogodnie. Były za to agresywne hasła, wyzwiska, nienawiść, wulgarne transparenty, a w tle leciała „Bogurodzica”.\nKontrmanifestanci na miesiąc przed Marszem próbowali go formalnie zablokować, zgłaszając w Urzędzie Miasta szereg swoich zgromadzeń na najbardziej reprezentacyjnych ulicach miasta (w świetle obowiązującego prawa należy zachować 100 m odstępu między zgromadzeniami). Gdy to się nie udało, postanowili urządzić uliczną konfrontację z Marszem. Jednak i to się im nie powiodło, za co należą się podziękowania Policji. Niestety nie obyło się bez przykrego incydentu, którego ofiarą padło Stowarzyszenie Tolerado, zaatakowane już po zakończeniu wydarzenia przez nacjonalistyczną bandę. Na szczęście nikomu nic się nie stało, ale działaczom i działaczkom „obrońcy wartości rodzinnych” ukradli baner i trzy flagi.\nPomimo różnego rodzaju trudności i nieprzyjemnego incydentu jakiego doświadczyli nasi przyjaciele z Tolerado, zarówno sam Marsz Równości, jak i towarzyszący mu tygodniowy festiwal, należy uznać za spory sukces. Niezmiernie cieszy, że osoby LGBTQ coraz śmielej walczą o swoje prawa, a także, że konsekwentnie rośnie liczba osób heteronormatywnych, solidarnie wpierających równe traktowanie dla wszystkich. To duży kontrast w porównaniu z dominującym obecnie kursem polskiej polityki. Nie ma co się łudzić: przy obecnym składzie Parlamentu nie ma szans na spełnienie postulatów społeczności LGBTQ. Ktoś może powiedzieć, że w takiej rzeczywistości politycznej Marsze Równości nie mają sensu. Ja uważam, że w takich okolicznościach tym bardziej należy upominać się o równe traktowanie i po prostu przypominać politykom o swoim istnieniu. Z własnego doświadczenia dodam, że warto również aktywnie angażować się politycznie i tym samym zmieniać polskie życie publiczne od środka. Musimy porzucić tak powszechną w naszym społeczeństwie „domyślną” niechęć do polityki i partii. To bardzo ważne, jeśli faktycznie chcemy zmian.\nArtur Eichhorst, członek Okręgu Toruńskiego Razem i Stowarzyszenia Pracownia Różnorodności\nPaweł 5 listopada 2017 at 00:25 · · Odpowiedz\nZgadzam się w 100% że zwłaszcza teraz nie można siedzieć cicho gdy rządzi PIS.


Przyznano certyfikaty jakości tradycyjnych wielkanocnych wędlin - Mięso/wędliny\nPrzyznano certyfikaty jakości tradycyjnych wielkanocnych wędlin\nData: 15-03-2013, 15:46\nCertyfikaty dla wielkanocnych wędlin wielkopolskich - szynek, kiełbas i wędzonek odbiorą w piątek wieczorem przedstawiciele 16 firm podczas V Ogólnopolskiego Spotkania Wielkanocnego, Hodowców, Przetwórców i Handlowców Branży Mięsnej w Poznaniu.\nWędliny były oceniane po raz ósmy. Certyfikację przeprowadzono w ramach akcji "Wielkanoc - Mięsne Święta - Polska Tradycja".\nDwie komisje - ekspertów i konsumentów oceniało sześć kategorii wędlin: kiełbasę białą parzoną wielkopolską, szynkę rolkę wielkopolską, wędzonkę krotoszyńską, kiełbasę polską wędzoną, ogonową wędzoną oraz polędwicę wędzoną.\nNajwięcej firm, bo aż 14, zdobyło certyfikaty dla kiełbasy białej wielkopolskiej parzonej.\nWędlina ta jest wielkopolskim produktem tradycyjnym i jak opisano ją na stronie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi "Znana jest na terenie całej Polski, ale ta wytwarzana w regionie wielkopolskim jest nieco inna. Do jej produkcji należy użyć tylko mięsa wieprzowego i to najwyższej jakości, jelita naturalnego, czosnku, soli, pieprzu i oczywiście majeranku. Ten ostatni składnik, odróżnia białą kiełbasę wielkopolską od wyrobów w innych rejonach Polski".\nUtrzymanie wysokiej jakości wędlin wielkopolskich to jeden z celów certyfikacji.\n"Właśnie, dlatego chcemy certyfikować nasze produkty, aby konsument wiedział, że jak kupuje coś, co się nazywa biała parzona wielkopolska, czy wędzonka krotoszyńska to wie, czego może się spodziewać. Starszym chcemy przypomnieć, a młodszych nauczyć tych smaków" - powiedział PAP honorowy prezes Stowarzyszenia Rzeźników i Wędliniarzy RP Jacek Marcinkowski.\nW piątek podczas spotkania wielkanocnego branży mięsnej nagrody otrzymają także producenci wędlin biorący udział w Ogólnopolskich Wielkanocnych Konkursach Wędliniarskich, podczas których oceniano wędliny w 10 grupach asortymentowych: szynkę tradycyjną parzoną, szynkę tradycyjną surową, wędzonkę parzoną, wędzonkę surową, kiełbasę świąteczną białą parzoną, kiełbasę świąteczną wędzoną parzoną, kiełbasę wędzoną surową, pasztet pieczony i kiełbasy drobiowe świąteczne oraz wędzonki drobiowe świąteczne.\nDo konkursu stanęło 16 producentów podzielonych na dwie grupy - mniejszych i większych zakładów produkcyjnych.\nW ogólnej ocenie wyrobów wśród firm, które w swojej ofercie konkursowej miały przynajmniej cztery oceniane produkty - w kategorii zakładów mniejszych nagrodę otrzymał Zakład Przetwórstwa Mięsnego St.Tomaszewski, M.Sobik, Sł.Tomaszewski z Miłosławia (wielkopolskie), natomiast w kategorii większych zakładów triumfowała spółka "Rzeźnictwo Zyguła Zbąszynek" Sp. z o.o. ze Zbąszynka (wielkopolskie).\nPatronem certyfikacji i konkursów wędliniarskich jest Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, marszałkowie większości województw a Polska Agencja Prasowa była patronem medialnym obu wydarzeń.


Druhowie z hufca ZHP „Osiemnastka”, których drużyna i gromada działa w Klukach, odwiedziła Urząd Gminy, by wręczyć Pani Wójt Renacie Kaczmarkiewicz Płomień Betlejemski – znak pokoju roznoszony po świecie każdego roku tuz przed Bożym Narodzeniem.\nW podniosłym wydarzeniu uczestniczyła 18 „próbna” drużyna harcerska z Kluk i Zuchowie. Przewodniczył im Komendant ZHP Jerzy Stolarz.\nHarcerze każdego roku roznoszą Betlejemskie Światło Pokoju, które w tym roku otrzymali z rąk ks. Biskupa Ireneusza Pękalskiego. Teraz, roznoszą Płomień do urzędów i instytucji publicznych, skąd Ogień Pokoju zabierany jest do domów i przekazywany do instytucji Gminy.\n– Dziękuję wam za ten żywy Znak – powiedziała Pani Wójt Renata Kaczmarkiewicz. – Światło Pokoju zawitało w naszej gminie równo z pojawieniem się harcerstwa. Takie inicjatywy przypominają nam wagę wartości, które znajdują źródło w Betlejem. Obecność Druhów w Klukach wzbogaca nasze życie społeczne i pomaga wychowywać młodzież w duchu polskim. Z radością przyjmuje Wasz dar i zapewniam, że zawsze możecie liczyć na moje wsparcie.


Nasz drogi Wrocław\nWiadomości24 » Wydarzenia » Polska » Nasz drogi Wrocław\nData dodania: 2008-06-18 17:00\nOd Wrocławia droższa jest tylko Warszawa. Nasze zarobki należą jednak do najniższych. W stolicy Dolnego Śląska za koszyk podstawowych zakupów, krótki przejazd taksówką, a na zakończenie dnia szybką wizytę w barze ze znajomymi, zapłacimy w sumie 104,96 zł.\nTo jedna z najwyższych kwot w Polsce. Taki zestaw droższy jest jedynie w Warszawie. Taniej jest za to w Łodzi i Krakowie. W Katowicach z naszego portfela na ten sam zestaw zniknie aż 20 zł mniej niż we Wrocławiu. W marketach w Gdańsku, Lublinie czy Poznaniu ceny są jeszcze niższe.\nWrocławianie codziennie płacą więcej od mieszkańców innych dużych polskich miast choćby za kilogram wołowiny, kurczaka czy jajka. Piwo w centrum równie drogie jak u nas jest tylko w Gdańsku i Łodzi.\nCeny na bazarach jeszcze bardziej odbiją się na kieszeniach wrocławian. Ogórki czy pomidory są tam średnio o 2 złote droższe niż w dużych sklepach.\nRekordowo dużo we Wrocławiu płaci się też za taksówki. Samo wejście, zamknięcie drzwi i przejazd jednego kilometra kosztuje nas 8,85 zł. To o 50 groszy więcej niż w Gdańsku i Warszawie i o 1,05 zł więcej niż w Poznaniu.\n- Życie we Wrocławiu jest naprawdę drogie. Jeszcze niedawno za 200 zł miałam jedzenia w lodówce na cały tydzień. Teraz na takie same zakupy wydaję co najmniej o 70 zł więcej - przyznaje Irena Klata, która musi zadbać o utrzymanie i wyżywienie sześcioosobowej rodziny.\nJakie są powody takiej drożyzny w stolicy Dolnego Śląska? Przede wszystkim przekonanie, że we Wrocławiu nie brakuje możnych, dobrze zarabiających ludzi, którzy mogą sobie pozwolić na częste i drogie zakupy.\n- Wpływ na wyższe koszty utrzymania mają duże sieci handlowe, które dyktują ceny- mówi profesor Jan Rymarczyk z Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu. Ale - jego zdaniem - nie bez znaczenia jest również spory odsetek ludzi zatrudnionych na dobrych stanowiskach.\n- W ostatnich latach zainwestowało u nas też kilkanaście zagranicznych koncernów i liczba osób na wysokich stanowiskach, dobrze zarabiających dynamicznie wzrosła - wylicza.\nZ ostatniego raportu Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że spośród polskich miast wojewódzkich to we Wrocławiu najwięcej jest ofert pracy.\n- Status życiowy zdecydowanie z roku na rok nam się poprawia, a mimo narzekań zarabiamy coraz więcej - uspokaja Grażyna Światowy, profesor katedry badań marketingowych z Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu i podkreśla, że w porównaniu z innymi miastami Polski, we Wrocławiu rośnie stopa życiowa.\nW związku z tym, jesteśmy w stanie więcej zapłacić za rozmaite dobra i to nie tylko te pierwszej potrzeby. A handlowcy to wykorzystują, windując ceny. Spadek bezrobocia także robi swoje. Bez pracy pozostaje już tylko 10,8 procent wrocławian. Nie bez znaczenia dla cen są też drogowe korki. Im jest ich więcej, tym więcej płacimy za benzynę. To z kolei odbija się i na opłatach za taksówki, i na cenach na bazarach.\nNajwyższe ceny we Wrocławiu nie oznaczają jednak, że zarabiamy najwięcej. Wręcz przeciwnie. W pierwszym kwartale tego roku średnio wrocławianie zarabiali po 3072 zł brutto. Mieszkańcy Krakowa o blisko 100 zł, a poznaniacy o prawie 400 zł więcej. Rekordzistami są mieszkańcy Katowic. Tam średnio zarabia się po 4479 zł. Wpływ na to mają na pewno wysokie pensje górników. Mniej od nas z dużych miastach zarabiają tylko w Lublinie\nTagi: Wrocław zakupy ceny drożyzna\nTaksówki wrocławskie to najgorsza rzecz w miescie...Trzeba uwarzac poniewaz wiekszosc taksowek chce skroic klienta na bagatelna kwote!A to jak poruszaja sie po miescie to skandal wymuszaja ciagle pierwseznstwa dla nich sa tylko wrocławskie ulice!!!!!!Pozatym trzeba uwarzac zwłaszcza na taksowki z numeru 9191 sa zdolni nawet zaimprowizowac stłuczke aby tylko dostac pieniadze od ludzi. Zwykłe hieny!!!A wiec wcale sie nie dziwie ,ze wiekszosc ludzi chce jezdzic nielegalnym taksowkami poniewac tamci przynajmniej nie kroja ludzi jak te zwykłe dla mnie powinny byc kamery w taksowkach !!!!Paranoja!!!


Kobieta [vs religie]. Minibook [autor zbiorowy] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00408 008252 18428745 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788324028283 Data wydania:\nKobiety [vs religie] Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\nSpis treści • Joanna Bocheńska • Olga Mielnikiewicz • Marta Trzebiatowska • Marta Warat • Marta Zdzieborska\nSłowo wstępne Jubileuszowe minibooki „Znaku” Niektóre pytania mimo upływu lat pozostają bez odpowiedzi. Inne rodzi współczesność. „Znak” od ponad 67 lat nie boi się stawiać zarówno jednych jak i drugich. 700 numerów miesięcznika kryje bogactwo kilkunastu tysięcy tekstów i ponad 100 tys. stron! Minibooki to wybór tych najważniejszych, najciekawszych i najbardziej kontrowersyjnych ułożonych w trzy serie: Człowiek, Kontrowersje, Autorytety. Z okazji jubileuszu wydania 700. numeru miesięcznika „Znak” zapraszamy do zmagania się z tematami trudnymi, ale ważnymi. Kontrowersyjnymi, ale niesensacyjnymi. Z myślami i poglądami postaci nie tylko znanych, ale i mądrych. Robimy to od 1946 roku. Dołącz do nas! Redakcja Miesięcznika „Znak” PS. Minibooki powstały dzięki uprzejmości właścicieli i spadkobierców praw autorskich, którzy zrezygnowali z wynagrodzeń za ponowne wykorzystanie tekstów. Serdecznie Im dziękujemy za wsparcie tego projektu. Przychody ze sprzedaży minibooków zostaną przeznaczone na kontynuowanie działalności miesięcznika „Znak”. Więcej: www.700.znak.com.pl\nNadgryzione jabłka Marta Zdzieborska Powoli, coraz bardziej zagęszcza się atmosfera – dziewczyny palą papierosy jeden za drugim. W wielu językach mówi się: „palić jak Turek”. Śmiało można też powiedzieć: „jak Turczynka”. Ta w chuście i bez. Każda ma wiele powodów do zmartwień, a największym z nich są mężczyźni Z Burcu, Ecem i Gözde – studentkami z Izmiru, siedzę już dobrych kilka godzin i wysłuchuję ich frustracji. Dwie pierwsze aktywnie działają na forach internetowych poświęconych problemom kobiet. „Zostałam dotkliwie pobita przez męża, bo nie chciałam mu wyprasować koszuli”, „Znęcał się nad moją córką, bo założyła szpilki” – w anonimowej sieci kobiety szukają wsparcia, którego nie mogą otrzymać od najbliższych. W Turcji kobieta, wychodząc za mąż, staje się poniekąd własnością mężczyzny, a jej rodzina przestaje mieć na jej życie wpływ. Burcu i Ecem mają już takich przypadków dość. Nie chcą żyć w kraju, w którym kobiety traktuje się jak osoby drugiej kategorii. Choć już od lat 20. XX w. w Turcji obowiązuje nowoczesny kodeks cywilny gwarantujący równe prawa dla kobiet (m.in. przy rozwodzie, w zakresie dziedziczenia czy dostępu do edukacji), wciąż trudno o jego przestrzeganie. Sytuacji nie poprawia obecny premier Turcji i lider partii AKP Recep Erdoğan, słynący z silnie konserwatywnych poglądów. Dał im wyraz np. podczas międzynarodowego zjazdu organizacji kobiet w 2010 r. w Stambule, gdzie powiedział, że nie wierzy w równość kobiet i mężczyzn. Jak stwierdził, obie płcie nie są sobie równe już od momentu stworzenia i mogą się jedynie nawzajem dopełniać. Kolejne kontrowersje w środowisku tureckich organizacji wzbudził komentarzem, iż Turczynki powinny rodzić co najmniej troje dzieci. Niepokojące dla mniej tradycyjnych obywatelek są również próby przywrócenia prawa do noszenia chust na uniwersytetach. Tureckie organizacje pozarządowe alarmują od lat, że za rządów partii AKP doszło do obniżenia standardów ochrony praw kobiet. Teraz może to być jeszcze trudniejsze – Erdoğan podjął decyzję o likwidacji Ministerstwa Kobiet i Rodziny na rzecz Ministerstwa Rodziny i Spraw Społecznych. Nowocześni inaczej Mówi się, że wśród młodych zachodzą pozytywne zmiany. Studenci wyglądają na otwartych i wydaje się, że daleko im do konserwatywnych dziadków. Chodzą z dziewczynami na imprezy, dyskutują z koleżankami o polityce. Czasami jednak rozmowni inteligenci zmieniają swoje oblicze. Burcu miała takiego przyjaciela – pewnego dnia zadzwonił do niej z krzykiem, że zabije swoją dziewczynę, bo go zostawiła. A tureccy mężczyźni nie znoszą, gdy „ich własność” odchodzi. Udało się go powstrzymać dzięki interwencji Burcu, która porozmawiała z jego ojcem. Sprawa komplikuje się, gdy chłopak pochodzi z konserwatywnej rodziny. Wtedy jego zachowanie może spotkać się wręcz z aprobatą. Burcu, Gözde i Ecem lawirują między rodzinną tradycją a nowoczesnością. Gözde starannie ukrywa przed rodzicami to, że ma chłopaka. Dziewczyna powinna najpierw skończyć studia, a potem dopiero myśleć o uczuciach. Tym bardziej że niekontrolowane porywy serca mogą skończyć się w łóżku, a tego przed ślubem rodzina nie chce. – Rezygnując z dziewictwa, ryzykujemy naszą przyszłość. Ten jedyny niekoniecznie będzie chciał się z nami ożenić – mówi 21-letnia Burcu. – Zawsze jednak są gabinety chirurgiczne, gdzie można zamaskować przeszłość – dodaje z ironią. Rodzinę można wychować Przekonuje mnie o tym Burcu, której rodzice pochodzą z Ankary, a za chlebem przenieśli się do Alanyi, turystycznego kurortu nad Morzem Śródziemnym. Zanim dziewczyna skończyła, 17 lat każdy posiłek spożywała z rodziną, a do domu wracała przed 20. Działo się to w mieście, gdzie alkohol leje się strumieniami, a w pobliżu wielkich hoteli można zobaczyć pary spotykające się tylko na jedną noc. Pewnego razu Burcu nie wróciła do domu. – Mamo, to, że jestem na imprezie, nie znaczy, że wyląduję zaraz u kogoś w łóżku – skwitowała przez telefon. I tak noc w noc. – Musiałam się tak zachować – tłumaczy – inaczej weszliby mi na głowę. Zresztą i tak próbowali. Gdy dziewczyna przeprowadziła się na studia do Izmiru, na siłę chcieli wpakować ją do akademika. Nie było mowy o wynajęciu mieszkania w pojedynkę. – Na szczęście okazało się, że zabrakło im pieniędzy i wylądowałam w swoim M-3 (w Izmirze akademik jest znacznie droższy niż wynajęcie mieszkania) – mówi ironicznie. – Był czas, że po przeprowadzce straciłam z rodzicami kontakt; nie chcieli rozmawiać z czarną owcą. Podzwaniały do mnie jedynie ciotki przejęte moim losem. W tureckim społeczeństwie nadal pokutuje myślenie, że kobieta nie może mieszkać sama. Nawet w wielkich miastach decydując się na ten krok, dziewczyna naraża się na plotki i podejrzliwe spojrzenia sąsiadów. Rodzice z czasem nauczyli się tolerować „dziwne” decyzje Burcu, nawet tę o przeniesieniu się, po trzech latach studiów, z matematyki na japonistykę. Początkowo wyrywali sobie włosy z głowy – jak to, nie będą podliczać słupków, jak tego chcieli? To dla matki zrezygnowała wcześniej ze studiowania języków. Po trzech latach mordęgi stwierdziła jednak: albo matematyka, albo ja. I tak Burcu wraca do rodzinnej Ankary. Będzie tam miała dużo do zrobienia. W stolicy, paradoksalnie, działa więcej organizacji walczących o prawa kobiet niż w liberalnym Izmirze. Co roku podczas obchodów Dnia Kobiet ulicami miasta przechodzi demonstracja Turczynek skandujących przeciwko przemocy i zabójstwom honorowym. „Nie zamieniajcie naszych sukien ślubnych na całun”, „Dajcie nam spokojnie żyć” – zwykle krzyczą. Według danych Ministerstwa Sprawiedliwości od 2002 do 2009 r. liczba honorowych morderstw wzrosła aż o 1400%. W 2002 r. zabito 66 kobiet, siedem lat później, przez rok, życie straciło ich prawie 1000. Wielu działaczy organizacji pozarządowych podkreśla, że tak drastyczny wzrost przemocy może być związany z postępującą radykalizacją społeczeństwa za rządów konserwatywnej partii Erdoğana. Utrwalane odgórnie przekonanie o nierówności obu płci wpływa na zachowanie mężczyzn. Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej\nEmancypacja bez korzeni Joanna Bocheńska Dostępne w wersji pełnej\nLwice się budzą Olga Mielnikiewicz Dostępne w wersji pełnej\nPrawa obywatelskie i islam. Młode muzułmanki w Wielkiej Brytanii Marta Warat Dostępne w wersji pełnej\nExodus Z Martą Trzebiatowską rozmawia Michał Jędrzejek Dostępne w wersji pełnej\nKobieta [vs religie]. Minibook\n


Usługi kominiarskie w serwisie Alma - nowe fakty - http://almatextil.com.pl/\nUsługi kominiarskie w serwisie Alma - nowe fakty\nWycieczka autokarowa, grupy zorganizowanePrzemienniki częstotliwości - Co? Gdzie? Jak?What to do when your car is in a bad condition?Artykuł o przedszkoluOgólnie o firmie sprzątającejNowoczesna firma i wirtualne biuroTechnicznie - o olejachPrawniczy światKosmetyki i mydła z olejkami. Jak stosować i czy warto? Czy warto stosować naturalne kosmetyki arganowe?Professional plumberPomiary i mapki to nie wszystkoSprawy prawneTylko u Nas jak klimatyzować pomieszczenia w 7 dni!Czy można naprawiać sklepy prestashop rano?When to call the expert? Electric emergencies.Jak można w 2020 korzystać z paneli słonecznych?Seniorzy w domach opiekiJaka jest wartość Twojego mieszkaniaKilka ciekawostek o wspinaczce i arborystyceTekst o podatkachArtykuł o fotowoltaiceLeczenie zębów i jamy ustnej. Kilka faktówDom i wykończenie goMasz psa i twierdzisz, że wiesz wszystko?Z prawniczego punktu widzenia i siedzeniaW góryJak leczyć żylaki i inne defekty?Wizyta u dentysty - kilka poradTravels goal - Tatra MountainsTłumaczenia


darmowy odsłuch – Strona 10. – AxunArts\nCztery nowe utwory Leony Lewis przed premierą.\n30 stycznia ukazuje się nowa płyta Leony Lewis zatytułowana „Best Kept Secret”. Album to zbiór utworów nagranych zanim artystka wypłynęła na szerokie wody światowej kariery. Onet.pl prezentuje już dziś cztery piosenki z tego krążka.\nThe Marians „Radioskun” – posłuchaj przed premierą!\nPremiera debiutanckiego krążka polskiej grupy The Marians, zatytułowanej „Radioskun”, już 2 lutego. Z albumem możecie jednak zapoznać się jednak już dzisiaj.\nNowy singiel od grupy Neuronia.\nNa oficjalnym profilu MySpace grupy Neuronia pojawił się nowy singiel promujący album zatytułowany „The Winter of My Heart”. Kawałek nosi tytuł „Passing Time”. Przypominam także, że recenzję debiutanckiej płyty grupy można przeczytać tutaj.\nPrzedpremierowy odsłuch: Left Eye – Eye Legacy.\nSerwis MySpace udostępnił dla wszystkich zainteresowanych nowy album Left Eye. Co jednak ciekawsze, jest to pierwszy pośmiertny krążek tej raperki.\nNews\tprzez Mateusz Kołodziej 2009-01-20 2009-01-20\nNews\tprzez Mateusz Kołodziej 2009-01-19\nNowy utwór Justina Timberlake’a w sieci.\nCzy Justin Timberlake pracuje nad kolejną płytą? Chyba tak. Do sieci bowiem trafiła nowa piosenka wokalisty.\nNews\tprzez Mateusz Kołodziej 2009-01-07\nDwa nowe kawałki od Eminema.\nTutaj pisałem o szczegółach nowej płyty 50 Centa. Teraz czas na najpopularniejszego białego robiącego czarną muzykę, czyli Eminema.\nLiroy, człowiek legenda na polskiej rap scenie, powraca z nowym singlem. Kawałek zatytułowany jest „Cicha Noc? cz.1” i jest nietypową piosenką świąteczną.\nNews\tprzez Mateusz Kołodziej 2008-12-14\nPosłuchaj przedpremierowo nowej płyty K. Cole.\nKeyshia Cole to wokalistka, której fanom brzmień R’n’B nie trzeba przedstawiać. Ma na koncie już dwa całkiem udane albumy, a w najbliższy wtorek, tj. 16 grudnia, będzie miał premierę trzeci, zatytułowany „A Different Me”.\nNews\tprzez Mateusz Kołodziej 2008-12-10\nJeżowska i Krzywy też świąteczni.\nJak co roku artyści obsypują nas świątecznymi utworami. Dzisiaj prezentuję Wam kolejny tego typu utwór, który powstał dzięki współpracy Majki Jeżowskiej i Andrzeja Krzywego.\nAktor, a ostatnio także piosenkarz Piotr Polk nagrał nowy utwór z okazji zbliżających się świąt. Nagranie zatytułowane jest „I tylko Ty”.\nPrev Strona 1 … Strona 8 Strona 9 Strona 10 Strona 11 Strona 12 Dalej


Zwierciadlo.pl - Kocham nie truję - Rostbef z  topinamburem i  pieczarkami portobello\tStory\nNa 4 porcje: Mięso:\nGrzyby z patelni:\nCzas przygotowania: 1 godzina + ok. 1,5 godziny na pieczenie 17 grudnia 2015 Kocham nie truję, Przepisy Grzegorz Łapanowski Sposób przygotowania:\n1. Rostbef myjemy, dokładnie osuszamy i  solimy. Obsmażamy na mocno rozgrzanym oleju na dużym ogniu, aby zrumienić równomiernie ze wszystkich stron. Układamy na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia i  pieczemy w  90 stopniach przez 50 minut. Wyciągnięte z  pieca mięso w  papierze do pieczenia zawijamy w  folię aluminiową. Zostawiamy do ostygnięcia*.\n2. Ziemniaki myjemy, obieramy i  kroimy w  ćwiartki, topinambur tylko szorujemy pod bieżącą wodą. W  misce dokładnie mieszamy z  olejem i  solą. Przekładamy warzywa na blaszkę i  pieczemy w  180 stopniach Celsjusza ok. 30 minut.\n3. Oba rodzaje pieczarek czyścimy i  kroimy na plastry o  grubości ok. 1 cm. Smażymy na mocno rozgrzanej oliwie doprawione solą po ok. 5 minut z obu stron, nie mieszając zbyt często, aby grzyby się apetycznie zarumieniły (mieszanie powoduje spadek temperatury i  duszenie zamiast smażenia). Pod koniec dodajemy drobno posiekany czosnek i  natkę pietruszki.\n4. Rostbef kroimy w  cienkie plastry, polewamy wydzielonym podczas pieczenia sokiem. Podajemy z  ziemniakami, topinamburem i  pieczarkami.\n*Z  podanej ilości otrzymamy więcej niż 4 porcje, ale nie warto przygotowywać mniejszego kawałka mięsa. Nadmiar możemy wykorzystać do zrobienia kanapek do pracy następnego dnia.


Zagroda : już jest\ntrikada 3 maja 2009 19:54\njo_an44 3 maja 2009 20:04\nBez kołnierza innego charakteru nabrało, ale jest bardziej uniwersalne. Jako zimowe łatwiej pod płaszczem lub kurtką się zmieści, a jako wiosenne nie będzie niepotrzebnie grzało :)\nDobrze to wymyśliłaś :), a wyszło cudnie i ładnie Ci w tym kolorze.\nKocurek 3 maja 2009 20:22\nListowie wyszło świetnie i kolorek jak najbardziej wiosenny :) , zaraz przypomniały mi się bzy:))\nDo twarzy Ci w nim , a bez kołnierza jest OK.\nJadwiga 3 maja 2009 20:30\nedi-bk 3 maja 2009 20:52\nTakie letnie wyszło, i do sukienki i do koszulki. Bardzo fajne! I ten kolor, wcale się nie dziwię, że Cie ta włóczka urzekła. Ja bym tylko inny guziczek przyszyła. Chyba wszystkie tak mamy, to efekt wychowania- kobieta jak nie pracuje to leniuchuje. A przecież żadna z nas nie siedzi bezczynnie, cały czas robótka w łapce, ale ponieważ to jest przyjemność to nie kojarzy się z pracą. Pozdrawiam cieplutko\nmyszoptica 3 maja 2009 21:16\nz guziczkiem jest tak: przyszyłam taki jaki miałam pod ręką tzn z masy perłowej, bo już nie mogłam się doczekać finału, taki choleryk jestem. na razie musi zostać, bo jestem uziemiona w domu i nie mogę pojechać do pasmanterii:)\njestem otwarta na guziczkowe sugestie:)\nAnonymous 3 maja 2009 21:17\nKapitalnie wyszły listki :)\nTakie fajne :D\nsprezyna 3 maja 2009 21:27\nNo Martuś co Ci będę gadać...rewelacja! Kolor prześliczny i wariacje też mi przypadły do gustu :}}}}\nBrahdelt 3 maja 2009 21:46\nBardzo mi się podoba taki kusy sweterek, latem często marzną mi ramiona w koszulkach na ramiączka, a to jest idealne rozwiązanie. I ten kolor, ach!... *^v^*\nAnik 3 maja 2009 21:57\nPiękne (kolor kojarzy mi się z lodami jagodowymi, mniam)\nIzabela 4 maja 2009 00:56\nsweterek sliczny i pewnie ja tez juz ten kolnierz bym przerobila, dobrze ze tak od razu na modelce bo jest co podziwiac bo ladnie lezy!\nLaura 4 maja 2009 08:38\nMiałaś racje-bez kołnierza to jest "to". Rewelacja Ci wyszła.I wyglądasz w tym obłędnie.\nCzyżby ta cieplejsza wersja z ...?\nKath 4 maja 2009 08:44\nŚlicznie wyglądasz w listkach:) Bez golfa wdzianko jest bardziej uniwersalne :) Jak łapki denerwują to idź odpoczywać w inne miejsce :) Ja jeszcze mam problem taki, że latamz miejsca w miejsce robię milion spraw a pod koniec dnia czuję się zmęczonaale nie mam pojęcia co takiego zrobiłam. Jakioś czas pisałam sobie (dla motywacji) ale jakoś mi chwilowo przeszło :)\nKath 4 maja 2009 08:45\nAaa - pochwalę się! - kupiłam kwiatki do doniczek na taras. Wiem że za wcześnie trochę ale nie mogłam się powstrzymać :)\nFiubzdziu 4 maja 2009 09:07\nListowie jest super :D I bez kołnierza zdecydowanie bardziej uniwersalne. ślicznie wyglądasz w fioletach!\nmyszoptica 4 maja 2009 10:17\nho, ho zaraz zacznę być prózna chyba;)\nLaura -cieplejsza wersja może będzie "z" - zależy, co mi do głowy strzeli:0\ndzisiaj, w drodze do przedszkola obmyśliłam już chyba ze trzy nowe wersje tego wdzianka:)\nKath- a jakie kupiłaś? ciekawośc mniezżera :)\nprzy tych temperaturach to w sam raz jest... a przez zimnymi ogrodnikami to na pewno Mama te kwiaty obroni:)\nKath 5 maja 2009 15:19\nMargerytki to się chyba nazywa (jasne z nutką wrzosu, ciemniejsze i najciemniejsze fuksjowe - mniamusne kolory), no i stojące pelargonie (co roku mam wiszące ale w tym roku chyba nie będę miała czasu latać dookoła domu i wylewać na nich wiader wody). i jeszcze jakieś coś lisciaste, czerwone z żółtym są te liście - pojęcia niemam jak się to nazywa ale rozrasta się na całą donicę.\nmyszoptica 5 maja 2009 16:53\nKath - poszalałaś:) ale na pewno będzie pięknie :) uwielbiam pelargonie... kiedyś jeżdziłam do starego pegeeru po kwiaty, a tam całe szklarnie w pelargoniach, surfiniach, bratkach... szok. te kolory, ten zapach... teraz mam chwilowy przestój w tego rodzaju zakupach, bo moje małe ogrodniczki tak usilnie dbają o kwiaty, że żaden tego nie przeżywa z reguły:)\nKath 7 maja 2009 21:14\nSama ciekawa jestem kiedy Pszczoła się kwieciem zainteresuje - na razie zrywa te właściwe - to znaczy na trawniku. Generalnie najbardziej lubi patyki i kamienie :)\nullak 10 maja 2009 20:49\nListeczki prześlicznie zrobiłaś i jakie ładne uśmiechnięte zdjęcie, super:) Pozdrawiam, Ula\nPs. spodobało mi się to określenie "szwendaczka" chyba sobie zapożyczę:)\nmyszoptica 11 maja 2009 13:13\nUllak : :))))))) szwendaczka też mi się od razu spodobała:) kiedy czasem jesteśmy razem z Siostrą i któraś nadmiernie ruchliwa jest (co obserwatorów męczy) pada hasło: czy ty znowu "szwendaczki" dostałaś? i już wiadomo, o co chodzi:)


O empatii i nie tylko. Wywiad z Aleksandrą Jaszkiewicz - Fundacja Centaurus\nO empatii i nie tylko. Wywiad z Aleksandrą Jaszkiewicz\n„Wiele osób naprawdę nie zdaje sobie sprawy, że koń gryzący, czy kopiący nie jest koniem złośliwym i leniwym, tylko najczęściej po prostu cierpiącym. Po wyraźnym wskazaniu źródła bólu, właściciel zaczyna rozumieć swojego konia i to jest pierwszy krok w dobrym kierunku”.\nAleksandra Jaszkiewicz jest zoofizjoterapeutką o dwóch specjalizacjach: fizjoterapii koni i małych zwierząt. Pracuje z końmi, psami oraz ludźmi w Polsce, Norwegii i Wielkiej Brytanii, gdzie prowadzi firmę: Jaszkiewicz Physio Clinic Ltd. Pełna serdeczności i uśmiechu od pierwszego kontaktu, z niezwykle piękną, bardzo podobną do naszej misją: niesienia zwierzętom ulgi, a także edukacji odpowiedzialnych właścicieli koni i jeźdźców. Czy konie mają jeszcze szansę na szacunek i pracę pozbawioną bólu i kalectwa? O tym miałam przyjemność porozmawiać z Panią Aleksandrą.\nJest pani zoofizjoterapeutką. Na czym polega Pani praca?\nMoja praca, w ogromnym skrócie, polega na pomaganiu zwierzętom w zachowaniu sprawności oraz przywracaniu jej, jeżeli została utracona w wyniku np. wypadku, choroby czy podeszłego wieku. Pracuję z końmi oraz małymi zwierzętami, a także z ludźmi, jednak z tymi ostatnimi nie w tak szerokim zakresie, jak ze zwierzętami.\nJak rozpoczęła się Pani przygoda z końmi?\nZapewne nie będę oryginalna, ale jak chyba w przypadku większości weterynarzy czy też fizjoterapeutów pracujących z końmi, zwierzęta te zafascynowały mnie już w dzieciństwie. Zupełnie nie potrafię wytłumaczyć dlaczego były to akurat konie, zwłaszcza, że w mojej rodzinie nigdy nie było tradycji jeździeckich. Jako kilkulatka, całymi dniami przesiadywałam w stajni, wtedy też zaczęłam jeździć konno, a fascynacja tymi zwierzętami towarzyszy mi do dziś.\nCo sprawiło, że zainteresowała się Pani fizjoterapią zwierząt?\nMoje zainteresowanie fizjoterapią zwierząt stanowi wypadkową fascynacji potęgą fizjoterapii ludzkiej i chęci pomagania zwierzętom. W moim domu zawsze były obecne zwierzęta i nie wyobrażam sobie, żeby mogło ich nie być. Sama też byłam dzieckiem, które gdyby mogło, zaopiekowałoby się wszystkimi możliwymi stworzeniami i adoptowało każdego bezdomnego psa czy kota.\nFizjoterapią człowieka natomiast nasiąkałam od najmłodszych lat, gdyż zajmuje się nią moja mama. Często przychodziłam do niej do pracy i patrzyłam, w jak niesamowity sposób ćwiczeniami, masażem czy sprzętem rehabilitacyjnym można uchronić człowieka przed operacją, poprawić mu postawę, sprawić, że przestanie odczuwać ból. Odkąd do Polski wkroczyła fizjoterapia zwierząt, wiedziałam, że nie będę robić w życiu niczego innego. Zaczęłam od fizjoterapii koni, a następnie wyspecjalizowałam się również w leczeniu psów i kotów, równolegle pracuję także z ludźmi.\nCzy zbyt wczesna i zbyt intensywna praca z końmi jest nagminna?\nNiestety tak. Konie są zajeżdżane zdecydowanie zbyt wcześnie. Bardzo duża część właścicieli jest tym faktem zaskoczona, bo przecież trzylatki zwykle są w regularnym treningu, a poza tym „wszyscy tak robią”. Kręgosłup młodego konia jest bardzo miękki i plastyczny – kostnieje finalnie dopiero w wieku 6 lat, a niektóre jego struktury w 10 r.ż. Odkształcenia kośćca, których koń nabędzie za młodu, są nie do odrobienia w przyszłości. Z jednej strony właściciele są zdziwieni, że tak ogromna ilość koni cierpi chociażby na Kissing Spines Syndrome, w wyniku którego wyrostki kolczyste kręgosłupa zbliżają się do siebie, tworząc, wskutek ocierania się kości o siebie, stan zapalny i ogromny, często wyłączający zwierzę z normalnego użytkowania, ból, a z drugiej ci sami właściciele, mając w swojej stajni młode konie, rozpoczynają tzw. „robienie” ich do sprzedaży w zbyt młodym wieku.\nNieobciążanie młodego konia treningami nie jest fanaberią, tylko przejawem zdrowego rozsądku. Jeżeli do kogoś nie przemawia aspekt humanitarny skazania młodego konia na inwalidztwo, to znakomicie powinien do niego przemówić aspekt finansowy – utrzymanie takiego zwierzęcia jest po prostu kosztowne – prócz masaży i innych zabiegów stosowanych przeze mnie na bolące plecy, takich jak m.in.: sonoterapia, elektroterapia, magnetoterapia, laseroterapia itp., często zalecam konsultację z lekarzami weterynarii, z którymi współpracuję, w kwestii tzw. głębokiego ostrzykania itd. Gdyby nie przedwczesne zajeżdżanie i praca ponad siły, większości tych zabiegów można by uniknąć, pozostając jedynie przy regularnych, profilaktycznych masażach.\nOsoba, która ma pod opieką konie, musi wiedzieć jak się nimi zajmować. Dotyczy to nie tylko sposobu żywienia czy częstotliwości wizyt kowala i weterynarza. Jaka jest świadomość wśród właścicieli koni, jeśli chodzi o pracę z nimi?\nJa akurat mam ogromne szczęście pracować z ludźmi świadomymi, gdyż takie osoby korzystają z moich usług. Często jednak, niestety, zdarza się, że właściciele błędnie rozumieją dobro konia. Nagminne jest przetrzymywanie koni w boksach, brak ruchu, przedwczesne zajeżdżanie. Koń, również sportowy, to przede wszystkim zwierzę, które powinno mieć ogromną ilość ruchu i towarzystwo stada. Nic zatem dziwnego, że najbardziej podatne na kontuzje, narowy czy depresję są konie spędzające większość czasu w boksie i pracujące od najmłodszych lat.\nCoraz mniej na szczęście spotykane jest przekonanie, że fizjoterapia zwierząt to fanaberia. Powiększa się grupa ludzi świadoma tego, że jeżeli zwierzę wykonuje czynności niefizjologiczne - bo przecież żaden koń nie rodzi się z siodłem i jeźdźcem na grzbiecie - i narażone jest na przeciążenia, to naszym obowiązkiem, jako właścicieli, jest zapewnienie mu komfortu pracy, a nie skazywanie na ból i niewygodę.\nNa forach internetowych o tematyce końskiej można znaleźć wiele dyskusji dotyczących tego, w jakim wieku powinien być koń, by móc rozpocząć z nim pracę. Zdania na ten temat bywały podzielone. Skąd właściciele koni mogą czerpać rzetelną wiedzę na ten temat?\nOd osób, które dysponują rzetelną wiedzą na temat fizjologii koni – weterynarzy, fizjoterapeutów. Również tutaj zalecałabym zdrowy rozsądek – weterynarz weterynarzowi, a fizjoterapeuta fizjoterapeucie nierówny i to właściciel konia sam musi ocenić, komu zaufać i powierzyć swoje zwierzę. Zwłaszcza w tej branży - najtańszy nie znaczy najlepszy.\nKażdy z nas, fizjoterapeutów, kto dysponuje dobrym sprzętem, rzetelnie się kształci i regularnie uczestniczy w szkoleniach, co jest niestety bardzo kosztowne, musi na tyle dobrze zarabiać, aby móc sobie na to pozwolić. Zawody medyczne wymagają ciągłego doszkalania się i inwestowania w siebie oraz sprzęt. Jeżeli właściciel zaprasza nas do swoich koni i liczy na najnowszą wiedzę oraz najlepszy sprzęt, to musi mieć świadomość, że zdobycie wiedzy na światowym poziomie oraz zakup nowoczesnej aparatury niezbędnej do diagnostyki oraz wykonywania zabiegów po prostu kosztują, zatem wizyta nie może być najtańsza.\nDuże znaczenie ma nie tylko odpowiedni trening, ale również waga jeźdźca. Czy zdarzyło się Pani spotkać z sytuacją, gdy nie zostało to wzięte pod uwagę lub osoba, która poprosiła o pomoc, nie była świadoma, że jest to konieczne?\nTak, zdarza się, że w czasie, kiedy pomagam dopasować siodło, okazuje się, że właściciel z powodu swoich gabarytów ma problem z, kolokwialnie mówiąc, „zmieszczeniem się” w nim. Ogólnie rzecz ujmując, chodzi o to, że kiedy mierzę konia i zaznaczam ostatni kręg piersiowy, poza którym nie może znaleźć się siodło, właściciel stwierdza, że nie da rady usiąść w tak małym siodle, a trzeba mieć świadomość, że siodło leżące na części lędźwiowej kręgosłupa grozi okaleczeniem konia. Długość kłody „na oko” nie powie nam, gdzie może bezpiecznie znajdować się siodło. Wielokrotnie mierzyłam konie ogromne, które miały bardzo krótki odcinek piersiowy kręgosłupa, jak i całkiem nieduże, kiedy to na pierwszy rzut oka wyglądało, że nie ma tam zbyt wiele miejsca na siodło, po czym okazywało się, że jesteśmy w stanie umieścić na końskim grzbiecie panele całkiem słusznych rozmiarów.\nNależy też pamiętać o tym, że koń i jeździec powinni być dopasowani zarówno pod względem wagi, jak i wzrostu. Zdarza się kupowanie dziecku konia niejako „na zapas”. Nie można jednak sadzać małego dziecka w za dużym siodle, na zbyt dużym dla niego koniu, ponieważ jest to szkodliwe dla młodego, rozwijającego się organizmu (miednica, kręgosłup), a dodatkowo dziecko nie jest w stanie prawidłowo korzystać z pomocy. Zdecydowanie częściej jednak zdarza mi się spotykać zbyt dużych i zbyt ciężkich jeźdźców w stosunku do gabarytów konia, niż tych za małych.\nTrzeba również mieć świadomość, że nie tylko wymiary konia i jeźdźca wpływają na ich wzajemne dopasowanie. Duże rasy koni wcale nie mają, wbrew pozorom, mocniejszych kręgosłupów, gdyż wiele z nich było wyhodowanych po to, aby ciągnąć ładunek, a nie nosić ciężar na grzbiecie. Ogromne znaczenie mają też umiejętności techniczne jeźdźca oraz stan zdrowia i sprawności konia. 40-kilogramowe dziecko uczące się anglezować wyrządzi znacznie większe szkody końskim plecom, niż jeździec, który waży 80 kg, ale ma duże umiejętności, jest świadomy własnego ciała i ma spokojną rękę.\nJak wygląda praca z koniem w zaprzęgu? Jak byłoby dla koni najlepiej, a jak jest w rzeczywistości?\nJeżeli chodzi o pracę w zaprzęgu, to głównym problemem jest, oprócz zbyt ciężkiego ładunku, niedopasowana uprząż. Mam tu na myśli nie tylko fakt, że uprząż nierównomiernie rozkłada ciężar bryczki, ale i samą jej jakość. Zdarzało mi się widzieć uprzęże niezwykle twarde, z zadziorami, z opalonymi płomieniem nićmi drażniącymi skórę konia. Musimy pamiętać, że skóra konia jest delikatniejsza od ludzkiej i koń czuje każdą nierówność. Powoduje to, jeżeli nawet nie otarcia, to dyskomfort w czasie pracy. Nam też źle się chodzi w butach, w których jest piasek czy kamyk, mimo, że nie powodują one natychmiast widocznych ran na stopach.\nKolejną sprawą jest obiegowa opinia, że młodemu koniowi praca w zaprzęgu nie szkodzi, ponieważ nie obciąża ona kręgosłupa. Widywałam zdjęcia RTG koni, które zaczęły pracę w bryczce w wieku 2 czy 3 lat, a w wieku 4 lat są kompletnie niezdatne do pracy z powodu, wspomnianego już przeze mnie wcześniej, wystąpienia Kissing Spines Syndrome. Nie są to, niestety, rzadkie przypadki. Przypominam, że w skrócie można powiedzieć, że koń finalnie, z nielicznymi wyjątkami, kostnieje w wieku 6 lat. Proszę zatem zobaczyć, jak ogromne zniszczenia w końskim organizmie czyni zbyt wczesna praca, że zwierzę jeszcze na długo przed zakończeniem procesu kostnienia staje się zupełnie niezdolne do pracy; nazywając rzeczy po imieniu, staje się inwalidą.\nW większych miastach tuż przy rynkach bardzo często widuje się dorożki, które przez miłośników koni są konsekwentnie piętnowane. Czy w Pani ocenie sposób opieki nad zwierzętami, które je ciągną, jest prawidłowy?\nMyślę, że jest to zależne od konkretnego właściciela, jego świadomości i serca. Jedni właściciele dbają o swoje zwierzęta, inni traktują je jak maszyny do pracy. Jestem na pewno daleka od tego, aby wrzucać wszystkie sytuacje do jednego worka. Praca konia w dorożce jest taką samą pracą, jak pod siodłem. Koń jest zwierzęciem użytkowym i nie ma niczego złego w tym, że pracuje. Oczywiście wtedy, jeżeli nie wykonuje pracy ponad siły i robi to w dopasowanym sprzęcie oraz w odpowiednich warunkach (odpoczynek, pojenie, odpowiednia temperatura otoczenia itp.) – bez różnicy czy w dorożce, czy w szkółce jeździeckiej.\nNatomiast skandalem jest dla mnie, że w dobie meleksów konie umierają z wycieńczenia na trasie czy też po zakończeniu sezonu sprzedawane są do rzeźni. Wszędzie są mądrzy właściciele, którzy kochają swoje zwierzęta, dbają o nie najlepiej, jak tylko można i wspólnie z nimi zarabiają na chleb, jak i ludzie, którzy wykorzystują zwierzęta do granic możliwości.\nCzy uważa Pani, że ustawa o ochronie zwierząt zabezpiecza konie przed niewłaściwym użytkowaniem?\nNiestety, jak widać z wiadomości, które każdego dnia serwują nam media – nie.\nGdyby Pani miała taką możliwość – co zmieniłaby Pani w prawie, aby chronić konie?\nZdaję sobie sprawę z tego, że prawo tworzące zakazy, których nie da się wyegzekwować, jest złym prawem i tym bardziej będzie omijane, zatem dla mnie najistotniejsza jest w tym przypadku edukacja. Nie da się wprowadzić zakazu pracy w źle dopasowanym siodle czy obowiązku padokowania, gdyż nikt nie jest w stanie takich zakazów wyegzekwować.\nProwadząc zajęcia edukacyjne dla dzieci czy instruktorów i trenerów, mam ogromną satysfakcję, że już sześciolatek potrafi sprawdzić, gdzie koń jest napięty oraz czy siodło jest prawidłowo dopasowane. Nawet dzieci są w stanie zauważyć, że koń jest zmęczony czy cierpi. Świadome, empatyczne dzieci, to świadomi i otwarci dorośli, przyszli właściciele koni. Tak więc zdecydowanie uważam, że najważniejsza jest edukacja. Wiele osób naprawdę nie zdaje sobie sprawy, że koń gryzący, czy kopiący nie jest koniem złośliwym i leniwym, tylko najczęściej po prostu cierpiącym. Po wyraźnym wskazaniu źródła bólu, właściciel zaczyna rozumieć swojego konia i to jest pierwszy krok w dobrym kierunku.\nBiomechanika czy behawiorystyka to nie są mody, tylko kolejne kroki do tego, aby praca z człowiekiem była dla konia źródłem przyjemności i satysfakcji, a nie bólu. Konie, podobnie jak psy, bardzo lubią pracować z człowiekiem, pod warunkiem, że praca ta nie jest dla nich bolesna ani frustrująca. Oprócz weterynarzy i podkuwaczy, współpracuję zatem również z trenerami uczącymi jazdy zgodnej z biomechaniką oraz behawiorystami. To do nich odsyłam właścicieli, którzy nie mogą poradzić sobie z koniem i nagle okazuje się, że po odpowiedniej fizjoterapii, zmianie siodła i kontakcie z behawiorystą oraz trenerem, koń zaczyna pracować z przyjemnością. Taka wielowymiarowa praca, na wielu różnych płaszczyznach, jest dla mnie źródłem największej satysfakcji. Nic nie może równać się z metamorfozą, kiedy z konia, do którego nie daje się podejść, otrzymujemy łagodne, chętne do pracy zwierzę. Do każdego konia trzeba dotrzeć, dlatego też z ogromną przyjemnością otaczam się ludźmi, którzy są w tym najlepsi, a moi pacjenci korzystają z ich wiedzy i umiejętności.\nOgromna rola spoczywa na klientach szkółek jeździeckich oraz osobach korzystających z przewozów konnych. Jeżeli będą one swoimi wyborami wspierać osoby, które dobrze traktują zwierzęta, sam rynek zrobi resztę. Popyt kształtuje podaż - jeżeli nie będzie popytu na przeciążone wozy i zaniedbane konie w szkółkach, to firmy oferujące takie wątpliwe atrakcje po prostu przestaną istnieć.\nCo do kwestii zaostrzenia prawa, to z całą pewnością kary za znęcanie się nad zwierzętami, zaniedbywanie ich, porzucanie, powinny być przede wszystkim nieuchronne i wymierzane bez zawieszenia, a same zwierzęta bezwzględnie i niezwłocznie odbierane. Do tego dodałabym obowiązek prac społecznych oraz zakaz posiadania zwierząt w przyszłości. Ktoś, kto jest okrutny wobec słabszych i zależnych od niego stworzeń, będzie okrutny także w stosunku do ludzi.\nCzy sytuacja koni jest coraz gorsza, czy też zmienia się na lepsze?\nNa pewno świadomość właścicieli koni jest coraz większa. Mamy fantastyczne szkolenia, dostępne również w Polsce, które poruszają tak istotne kwestie, jak: behawioryzm, poprawa dosiadu, nauka prawidłowego dopasowania siodła, podstawy masażu, pielęgnacji kopyt i wiele innych.\nJa akurat mam przyjemność pracować z bardzo świadomymi ludźmi, którzy chcą wiedzieć jak najwięcej, jednak zdaję sobie sprawę, że wielu właścicieli popełnia błędy, które wynikają ze zwykłej niewiedzy i nieznajomości końskiej fizjologii.\nCzy w świecie, gdzie pierwsze skrzypce gra ekonomia, konie mają jeszcze szansę na to, by praca była nie tylko wyniszczającym, przykrym obowiązkiem, ale również dobrą zabawą, która nie odbywa się kosztem ich zdrowia?\nMyślę, że jak najbardziej, ale znów wkraczamy na grunt edukacji. Bez empatii w relacjach czy to ze zwierzęciem, czy z człowiekiem, do niczego nie dojdziemy.\nGdzie w Pani ocenie sytuacja koni przedstawia się lepiej: w Polsce, Wielkiej Brytanii czy Norwegii?\nPonieważ pracuję zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i Norwegii, z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że tam bardzo dba się o zwierzęta. Przede wszystkim jednak w krajach tych zarówno zakup, jak i utrzymanie, a przede wszystkim leczenie psa, kota czy konia, są bardzo drogie. Najczęściej zatem, przy kupnie zwierzęcia, od razu się je ubezpiecza. Kary za porzucanie zwierząt są bardzo surowe, tak samo jak za znęcanie się nad nimi. Oczywiście, jak wszędzie, zdarzają się patologie, jednak z całą pewnością jest ich znacznie mniej, niż w Polsce.\nNajwiększym problemem w Polsce, jak sądzę, oczywiście prócz braku edukacji i zwykłych, ludzkich uczuć w stosunku do innej istoty żyjącej, jest brak bariery finansowej, jeżeli chodzi o zakup zwierząt, zwłaszcza koni. Mówiąc wprost i niestety brutalnie – konie w Polsce czy też hotele dla nich są po prostu względnie tanie, zatem wiele osób kupuje je bez świadomości, że kiedy zwierzę zachoruje, to należy liczyć się z wydatkami wielokrotnie przewyższającymi jego wartość. Właściciele nie wiedzą, że często nawet wartość siodła przewyższa wartość konia i nie są przygotowani finansowo na takie wydatki. Wszystko jest dobrze, kiedy zwierzę jest zdrowe, problem zaczyna się wtedy, kiedy zaczyna chorować i za leczenie konia wartego kilka tysięcy złotych trzeba zapłacić w klinice kilkanaście, często bez gwarancji wyzdrowienia. Oczywiście, nie można generalizować, ponieważ wśród właścicieli koni, które otaczam opieką fizjoterapeutyczną, są i tacy, którzy bez wahania zaciągali kredyt na leczenie swojego przyjaciela. Niemniej jednak, podczas zakupu konia trzeba mieć świadomość, że utrzymanie go jest droższe niż psa, kota czy chomika i nie można liczyć na to, że zwierzę na pewno przez całe swoje życie będzie zdrowe. Mam wrażenie, że w Wielkiej Brytanii i Norwegii świadomość ta jest zdecydowanie większa niż w Polsce. Rynek ubezpieczeniowy jest tam bardzo rozwinięty i polisę kupuje się praktycznie zawsze razem z koniem.\nCzy fizjoterapeuci dla koni są popularni za granicą? Czy często korzysta się z ich usług?\nFizjoterapia zwierząt za granicą jest czymś absolutnie normalnym, czymś, czemu nikt się nie dziwi. Powiedziałabym wręcz, że jest to tak oczywiste, jak zapewnienie koniowi dostępu do wody, siana czy weterynarza.\nCo czeka konie, które są trenowane zbyt wcześnie i zbyt intensywnie?\nCzeka je dokładnie to samo, co dzieci rozpoczynające zbyt forsowne do swojego wieku treningi – kontuzje, a następnie bolesne zwyrodnienia, z czasem uniemożliwiające normalne funkcjonowanie. U ludzi również rachunki za sport w młodym wieku, zwłaszcza ten wyczynowy, są wystawiane przez organizm w średnim wieku i na starość. To, że konie nie powiedzą nam o swoich dolegliwościach nie oznacza, że nie cierpią.\nJak konie reagują na przeprowadzane przez Panią zabiegi?\nBardzo różnie. To zależy zarówno od rodzaju zabiegu, jak i stanu konia oraz jego zachowania. Są konie, które mimo bólu stoją spokojnie i poddają się zabiegom bez sprzeciwu, a są też takie, z którymi praca jest znacznie bardziej wymagająca. Te mniej obolałe pokazują, że jest im lepiej, potrafią „podstawiać” pod dłonie najbardziej spięte miejsca, wyraźnie się rozluźniają, ziewają, zdarza się, że nawet przysypiają. Należy jednak wspomnieć, gdyż wielu właścicieli zdaje się o tym nie wiedzieć, że stopień zadowolenia konia podczas wykonywania zabiegu, nie jest żadną miarą poprawności i skuteczności wykonanego zabiegu. Często najskuteczniejsze zabiegi nie są dla konia przyjemne, z drugiej zaś strony część zabiegów inwazyjnych ma niewielką skuteczność. Decyzję odnośnie technik zabiegowych najlepiej zatem pozostawić fizjoterapeucie.\nCo oznacza praca „w zgodzie z biomechaniką”? Jakie warunki trzeba spełnić, aby pracować w ten sposób?\nSformułowanie to oznacza, że pracuje się w poszanowaniu fizjologii i możliwości końskiego ciała, nie zmusza się zwierzęcia do ruchów, których fizycznie nie jest w stanie wykonać z powodu ograniczeń w jego ciele, nie stosuje się patentów, tylko dąży do tego, aby koń wykonał wszystko to, czego od niego wymagamy bez sprawiania mu fizycznego bólu i bez psychicznej przemocy.\nJako Fundacja mamy kontakt głównie z końmi, które ze względu na kalectwo lub choroby zostały skazane na rzeź. Czy Pani, jako fizjoterapeutka, często słyszy o tym, że właściciel chce sprzedać konia handlarzowi zamiast go leczyć?\nOczywiście, często o tym słyszę, jednak osoby, które oddają swojego konia na rzeź raczej nie korzystają też z pomocy fizjoterapeuty, zatem osobiście nigdy się z takim przypadkiem nie spotkałam. Właściciele zwierząt, z którymi pracuję, traktują je jak członków swojej rodziny i zapewniają im wszystko, na co tylko mogą sobie pozwolić. Zdarza się, że z powodu kontuzji, kiedy zwierzę nie może już służyć swoim grzbietem, wysyłają je na szczęśliwą emeryturę i robią wszystko, aby miało godne, spokojne życie do końca swoich dni.\nZdarza mi się także pracować z końmi, które zostały adoptowane z fundacji. Ich opiekunowie to wspaniałe, odpowiedzialne i bardzo świadome osoby - chcą dokładnie wiedzieć, co zwierzęciu dolega, zapewnić mu wygodne, dobrze dopasowane siodło i fizjoterapię, której tak bardzo potrzebuje koń „po przejściach” czy wykupiony z rzeźni.


Sorry, że dodaje to zadanie do przedsiębiorczości,... - Zadane.pl\nSorry, że dodaje to zadanie do przedsiębiorczości, ale tego przedmiotu, z kórego chcę zadać pytanie nie ma na liście! Chodzi o TECHNIKĘ! ( Znaki drogowe----> klasa 1 gim.) 1. Jaka jest różnica między znakiem A-6 B , a znakiem A-6 D ? 2. Jaka jest róznica między znakiem A-7 , a znakiem B-20 ? 3. Czym różnią się znaki B-31, a D-5 ? 4. Co oznaczają tabliczki T-25 25A 25B 25C T1 oraz T2 ? 5. Czym różnią się znaki C-1, a C-2 ? 6. Jaka jest różnica między znakiem D-3, a C-5 ? Z góry dziękuję! =)\nprzez Kwiatuszek1312 04.11.2009\n1. Znak A6 B to skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po prawej stronie natomiast A-6D to wlot drogi jednokierunkowej z prawej strony.\n2. Znak A 7 to ustąp pierszeństwa zaś B-20 to odcinek jezdni o ruchu dwukierunkowym.\n3. B-31 to pierwszeństwo dla nadjeżdzających z przeciwka a D5 pierwszeństwo na zwężonym odcinku jezdni. 4. T 25a- tabliczka wskazująca początek zakazu postoju lub zatrzymania\nT25b- tabliczka wskazująca kontynuację zakazu postoju lub zatrzymania\nT25c- tabliczka wskazująca odwołanie zakazu postoju lub zatrzymania\nT1 tabliczka wskazująca odległość znaku ostrzegawczego od miejsca niebezpiecznego\nT2- tabliczka wskazująca długość odcinka drogi, na którym powtarza się lub występuje niebezpieczeństwo\n5. Znak C1 nakaz jazdy w prawo przed znakiem a C2 nakaz jazdy w prawo za znaj\_kiem\n6. D3 droga jednokierunkowa C5- nakaz jazdy prosto\n1)A-6b "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po prawej stronie"\n2)Przy znaku "ustąp pierszeństwa" należy zachować szczególną ostrożność , lecz nie trzeba zatrzymać pojazdu, natomiast przy znaku "stop" obowiązuje bezzwłoczne zatrzymanie pojazdu\n3)Na znaku B-31 mają pierszeństwo pojazdy nadjeżdżający znad przeciwka na na drugim znaku my mamy pierszeństwo\n4)T-1 tabliczka wskazujaca odległość znaku ostrzegawczego od miejsca niebezpiecznego\nT-2 tabliczka wskazujaca odległość znaku informacyjnego od początku (końca) drogi lub pasa ruchu\nT-25a tabliczka wskazujaca początek zakazu postoju lub zatrzymania\nT-25b tabliczka wskazujaca kontynuację zakazu postoju lub zatrzymywania\nT-25c tabliczka wskazujaca odwołanie zakazu postoju lub zatrzymywania\n5) Znak C-1 mówi, że jast nakaz jazdy w prawo PRZED ZNAKIEM, natomiast drugi, że należy skręcić w prawo ZA ZNAKIEM\n6) Znak C-5 mówi, że należy jechać prosto, natomiast znak D-3 mówi o tym żeruch odbywa się w jedną stronę\nSugerowałem się kodeksem, który mam w domu jak moja mama uczyła się przepisów ;D Mam nadzieję że wszystko jasne w razie czego pisz do mnie


KUPUJĘ POLSKIE | VERENNE\nKupuję polskie… buty Demar\n23 marca 2016 30 marca 2017 przez Verenne\nO butach Demar pisałam wcześniej w kontekście kaloszy i śniegowców dla Wi.\nNiedawno zaś zakupiłam trapery tej firmy dla siebie. Wreszcie! To naprawdę było frustrujące, gdy zjeżdżałam w butach sportowych z kolejnej byle górki, bo mokro, błotnisto czy coś tam.\nKategorie KUPUJĘ POLSKIETagi buty, Demar, Kupuję polskie2 komentarze\nKupuję polskie… Żel do mycia zębów „expert, paradontosis” Tołpa\n8 stycznia 2016 30 marca 2017 przez Verenne\nKolejna porcja polskich propozycji. Tym razem polecam żel do mycia zębów bez fluoru firmy Tołpa.\nKupuję pasty/ żele „pod siebie”, czyli dla wrażliwców ze skłonnością do krwawiących dziąseł. Dzięki temu problem właściwie mam opanowany, ale parę razy straciłam czujność i nabyłam zwykłą pastę – bo może już minęło na dobre. No więc nie, nie mija… :]\nKategorie KOSMETYKI I ZDROWIE, KUPUJĘ POLSKIE, W KAPCIACHTagi kosmetyki, Kupuję polskie, TołpaDodaj komentarz\n26 września 2015 30 marca 2017 przez Verenne\nDorosłam do wspierania polskiego przemysłu. Znaczy tych resztek, które się jeszcze uchowały. Staram się więc przestawić umysł i ciało na kupowanie ubrań w całości wyprodukowanych w Polsce. I tak kupuję mało, sieciówek nie lubię, więc nie powinno to być trudne.\nTu zaś powoli powstanie nowy dział – seria postów „Kupuję polskie”. Będę dzieliła się w nich namiarami na producentów, sklepy internetowe itp.\nKategorie KUPUJĘ POLSKIETagi buty, Demar, dla dzieci, kalosze, Kupuję polskieDodaj komentarz


Klimat na zmiany – Zielone Wiadomości\nZielony Magazyn Europejski: Dlaczego miasta odgrywają wyjątkową rolę w walce ze zmianami klimatu?\nGeorg Kössler: Miasta zawsze były przestrzenią innowacji i progresywnych idei. Są również często przestrzeniami wynajdywania i wdrażania nowych technologii – centrami edukacji oraz badań, tworzącymi podatny grunt do rozwoju zielonych idei.\nNiemiecka transformacja energetyczna jak do tej pory stawiała silny nacisk na obszary wiejskie, jako że to tam najczęściej instalowane są panele fotowoltaiczne i turbiny wiatrowe oraz produkowana jest biomasa. Aktualnie miasta nadrabiają ten dystans, mierząc się z bardziej skomplikowanym wyzwaniem produkowania energii odnawialnej oraz jej inteligentnej konsumpcji.\nWiększość miast na całym świecie zmaga się ze skutkami zmian klimatu – od fal upałów i powodzi aż po napływ migrantów ekologicznych. Jako że 90% obszarów miejskich położonych jest nad brzegiem mórz czy oceanów ich przetrwanie zależy od skutecznej walki o sprawiedliwość klimatyczną.\nMusimy jednak zauważyć, że pomimo tego faktu miasta mają wpływ na rzeczywistość nie dzięki formalnym, międzynarodowym porozumieniom, lecz raczej poprzez dawanie dobrego przykładu.\nDowodem na to może być Kopenhaga – jest ona znana w świecie z powodu wdrażania progresywnych rozwiązań, różnią się jednak one często od tych, realizowanych przez samą Danię. Miasta będą przede wszystkim wpływać na inne miasta, nie zaś na obszary wiejskie. Oznacza to, że część z nich może zacząć ciągnąć się w ogonie, co z kolei wymagać będzie znalezienia dla nich innych rozwiązań.\nMiasta – podobnie jak państwa czy władze regionalne – chętniej przejdą na stronę zrównoważonej transformacji, jeśli będzie ona służyła ich interesom społecznym i ekonomicznym. W Berlinie widzimy jednak w jaki sposób wola polityczna kształtowana jest nie tylko tradycyjnymi narzędziami, ale również poprzez oddolne inicjatywy, które czasem działają w kontrze, czasem zaś we współpracy z różnymi siłami politycznymi.\nDla Zielonych ważne jest opowiadanie pozytywnych historii – dla przykładu rowerowa rewolucja w mieście była możliwa tylko dlatego, że partia wraz z inicjatywami rowerowymi mocno zaangażowała się w walkę o realizację przyjaznych rowerzystom postulatów. Nasze żądania spotkały się z życzliwą reakcją, jako że sporo osób zdaje sobie sprawę np. z pozytywnych efektów wspierania transportu rowerowego w Kopenhadze.\nW celu zapewnienia powodzenia transformacji ekologicznej Zieloni objęli w miejskich władzach Departament Energii, Klimatu i Ruchu Ulicznego.\nMierzymy się jednak z wydłużającymi się okresami przejściowymi związanymi z restrukturyzacją, rekrutacją i organizacją pracy. Pierwszy rok stał zatem u nas głównie pod znakiem rezolucji politycznych oraz podejmowania kierunkowych decyzji. Przechodzimy obecnie do drugiego etapu, w którym budowana jest stosowna infrastruktura i realizowane są zielone inwestycje.\nKwestia dezinwestycji została silnie wyartykułowana przez lokalnych aktywistów, organizujących małe, ale za to mocno widoczne kampanie. Zieloni wspierali je poprzez rezolucje oraz polityczne żądania. Kiedy weszliśmy do władz miasta urzędujący do tej pory senator do spraw finansowych  zdążył już przygotować plan dezinwestycyjny dla Berlina. Był on mocno naciskany przez aktywistów – zakładam, że zdecydował się na ten krok licząc się z możliwością koalicji z Zielonymi oraz z faktem, że kandydował w progresywnym okręgu.\nPodobne inicjatywy, podejmowane na szczeblu federalnym, poniosły klęskę, a żaden istotny polityk ze szczebla rządowego nie zdecydował się wesprzeć realizację tej idei. Wspomniany senator przygotował plan, w którym znalazł się fundusz łączący niemieckie wymogi dotyczące bezpieczeństwa finansowego z naszymi oczekiwaniami względem wpływu działań na zrównoważony rozwój. Dzięki temu inne miasta mogą w prosty sposób zrezygnować z inwestycji w paliwa kopalne – wystarczy, by przeniosły one swoje pieniądze do Berlińskiego Funduszu Dezinwestycji.\nDla wszystkich elementów naszego programu mamy silnych sojuszników, stojących za poszczególnymi postulatami. W każdej sprawie ich zestaw może być nieco inny. Podczas gdy miejski dostawca wody wspiera nas w lepszej adaptacji do zmian klimatu, np. dzięki upowszechnianiu się zielonych dachów, publiczna firma odpowiedzialna za odpady kibicuje wysiłkom na rzecz rezygnacji z jednorazowych kubków do kawy.\nNasz najbardziej ambitny projekt – nowe regulacje dotyczące mobilności, zawierające zapisy dotyczące tworzenia bardziej przyjaznej dla rowerzystów miejskiej infrastruktury – odniesie sukces tylko wtedy, gdy aktywiści rowerowi podtrzymają swój silny nacisk na polityków. Przyjaznym samochodom konserwatystom nie udało się podburzyć opinii publicznej przeciwko tym planom.\nParlament landu zdecydował się na wyjątkowe działanie – powołał do życia specjalny komitet, mający zbadać drogi zmiany Berlina w miasto neutralne pod względem emisji.\nW efekcie powstał raport „Nowa energia dla Berlina”, jednogłośnie przyjęty w minionej kadencji przez wszystkie partie. Choć nie ma on charakteru obowiązującego prawa to służył on zbudowaniu konsensusu na rzecz działań, które miasto powinno podjąć w celu zmierzenia się ze zmianami klimatu. Jego rekomendacje dotyczą szerokiego zakresu spraw – od rozwijania energetyki odnawialnej po termomodernizację i wycofywanie się z użycia węgla. Działania komitetu stały się w efekcie szkieletem dla podejmowanych przez metropolię działań.\nPomimo postępów na drodze do dezinwestycji przed nami nadal mnóstwo pracy. Jesteśmy u progu wdrażania niskowęglowej mapy drogowej dla naszego miasta – Berlińskiego Programu Energetyczno-Klimatycznego. Zawiera on szereg celów oraz około 100 działań z różnych sektorów: energetyki, transportu, budownictwa mieszkaniowego, jak również dotyczących gospodarki oraz dostosowania się do skutków zmian klimatu.\nZdefiniowaliśmy cele krótkoterminowe (do roku 2020) oraz średniookresowe (do 2030) mając nadzieję, że program ten pomoże nam w realizowaniu planów zielonej transformacji miasta. Wśród naszych działań znalazło się stworzenie planu, zakładającego zwiększenie udziału energii słonecznej w ogólnej produkcji energii z 0,6 do 25%, przejście z węgla do gazu w energii cieplnej, tworzenie jednostek typu „power-to-gas” i przyjaznych dla klimatu kwartałów miasta oraz zwiększenie możliwości magazynowania energii.\nWiele spośród potencjalnych narzędzi sprzyjających ich realizacji, takich jak ulgi podatkowe czy zmiany w regulacjach rynku energetycznego, znajdują się w gestii rządu federalnego. Berlin jako taki może udzielać jedynie ograniczone wsparcie dla prywatnych działań ponadnarodowych, na przykład za pomocą pożyczek udzielanych przez Investitionsbank (należący do Berlina bank rozwoju przedsiębiorczości) czy bezpośredniego wsparcia finansowego.\nZ dzielnicami dzielimy się z kolei odpowiedzialnością za infrastrukturę transportową. W mieście mamy do dyspozycji szereg budynków publicznych, służących za ośrodki zmian – na przykład szkołę, która będzie zaopatrywać swoje otoczenie w energię elektryczną i cieplną.\nNależące do miasta fundusze oszczędnościowe obracają 750 milionami euro, z czego 150 milionów zainwestowanych jest w fundusze giełdowe. Zamiast ograniczać się do kierowania się zaostrzonymi wymogami i inwestowania w „zielone narzędzia” sami je tworzymy.\nChcieliśmy wykluczyć z nich firmy czerpiące zyski z paliw kopalnych, energetyki jądrowej czy handlu bronią, jak również pracy dzieci czy takich, których działania stoją w sprzeczności z zaleceniami ONZ dotyczącymi przestrzegania regulacji podatkowych.\nPrzyjęliśmy również podejście wspierające najlepsze dostępne rozwiązania – inwestujemy w firmy, które w danym sektorze osiągają najwyższe wyniki indeksu ESG (obejmującego kwestie środowiskowe, społeczne oraz zarządzania korporacyjnego). Stworzyliśmy w ten sposób nasz własny indeks, cechujący się stabilnością, bezpieczeństwem oraz przyjaznością dla środowiska. Mogą go swobodnie używać inne kraje i regiony. W naszym wypadku za zarządzanie nim odpowiada niemiecki bank federalny (Bundesbank). Póki co cechuje się ponadprzeciętnymi wynikami, co pokazuje że obraliśmy dobrą drogę.\nOdejście od opierającego się na paliwach kopalnych modelu ekonomicznego, silnie zależnego od indywidualnego transportu samochodowego, jest w miastach łatwiejsze do przeprowadzenia. Połowa mieszkanek i mieszkańców Berlina nie posiada własnego auta, a spora część osób w moim wieku zadowala się jazdą na rowerze, korzystaniem z transportu publicznego czy wypożyczalni samochodowych. W miastach łatwiej zatem realizować w praktyce zasadę „małe jest piękne”.\nWyzwaniem będzie wzmocnienie tej fali – dalsze zmniejszenie roli samochodów czy umożliwianie prowadzenia bardziej zrównoważonych stylów życia – połączone z opracowywaniem rozwiązań dla bardziej odległych od centrum dzielnic, nadal mocno uzależnionych od własnych czterech kółek. Nie chcemy, by miasto podzieliło się nam na dwa przeciwstawne obozy, z tego też powodu kładziemy mocny nacisk na kwestie związane z zapewnieniem wszystkim dostępu do lepszej mobilności.\nMusimy brać pod uwagę fakt, że nowe modele rządzenia, opierające się dużo bardziej niż do tej pory na oddolnym podejmowaniu decyzji, nie zawsze przyczyniają się do realizacji polityki bardziej sprzyjającej zrównoważonemu rozwojowi.\nDziwna koalicja populistów, sprzyjających biznesowi neoliberałów oraz konserwatystów z zachodniej części miasta zainicjowała – i wygrała – niedawne referendum. Chcą oni wymusić na lokalnych władzach podtrzymanie przy życiu starego, rozklekotanego śródmiejskiego lotniska Tegel, mimo tego, że nowe lotnisko jest właśnie budowane za miastem. Nie pomaga tu rzecz jasna fakt, iż zmaga się ono z opóźnieniami. Choć żyjemy w mieście o żywej kulturze debaty publicznej i chwalącym się istnieniem szeregu mediów to dyskusja na ten temat miała jednostronny, populistyczny charakter.\nChoć Berlin może mieć sporo ekologicznie świadomych mieszkanek i mieszkańców, to postmodernistyczny, neoliberalny styl życia opierający się na elastyczności niekoniecznie ułatwia podejmowania świadomych decyzji. Często zadowalamy się prostymi, krótkotrwałymi i hedonistycznymi decyzjami, starając się przeżyć w coraz większym miejskim zgiełku i chaosie.\nPrzyjazne dla środowiska rozwiązania muszą przynosić nam ulgę. Ludzie nie będą wykonywać dodatkowego wysiłku po to, by kupić żywność ekologiczną. Może ona mieć atrakcyjną hipsterską otoczkę, ale nie masz czasu zaprzątać nią sobie głowę.\nZieloni nie mieliby nic przeciwko temu, by Berlin stał się niepokorną miejscowością w rodzaju amerykańskich „zbuntowanych miast” i dbał o taką renomę. Już dziś jest otwarty i tolerancyjny wobec nieheteronormatywnych stylów życia czy stosowania używek. Nie sądzę jednak, by miasta miały się stać kluczowym graczem w dziedzinie rządzenia.\nNa Zachodzie obserwujemy rosnącą separację między liberalnymi obszarami miejskimi a dużo bardziej konserwatywnymi obszarami kraju, spośród których część stanowią obszary realnego wykluczenia. Mocno nalegam na to, by próbować zasypywać tę przepaść zamiast ją pogłębiać. W wypadku Stanów Zjednoczonych mamy teraz do czynienia z próbą wykorzystania nacjonalizmu w roli spoiwa. Powinniśmy szukać innych dróg.\nWraz z rosnącą liczbą wielkich miast na Globalnym Południu wymiana doświadczeń między metropoliami staje się coraz ważniejsza.\nNowa infrastruktura powstaje tam szybciej niż u nas – to już nie kwestia dekad czy stuleci. Musimy rozmawiać o najlepszych praktykach, dlatego też mam nadzieję, że rosnąć nam będą w siłę międzymiejskie sieci i sojusze. Być może nie będą one ustawiać globalnej agendy, ale mogą pomóc sobie nawzajem w realizacji ambitnego tempa transformacji w poszczególnych krajach.\nArtykuł „Climate for Change: Why Local Politics Streches Beyond City Limits” ukazał się na łamach Zielonego Magazynu Europejskiego. Tłum. Bartłomiej Kozek\nZdj. Lear 21 na licencji CC BY-SA 4.0\nMiasta walczą o klimat Zmiany klimatu: czy jest gorzej niż się spodziewaliśmy? Budowanie fundamentów progresywnej zmiany Zmiany klimatyczne i polityka Zmiany klimatu: Arktyka


Jak sfotografować księgi metrykalne?\nTemat postu: Jak sfotografować księgi metrykalne? Wysłany: 08-08-2006 - 23:34\nmam pytanie. czy ktoś bardziej doświadczony w fotografowaniu całych stron ksiąg (ja do tej pory fotografowałem tylko poszczególne akta i próbowałem fotografować więcej) wie jak sobie dać radę z tym, że księgi po środku się zaginają przy zszyciu, a więc na zdjęciach napisy jakby "zakręcają" stając się przez to nieczytelne. Czy ktoś może coś doradzić. Chciałbym utrwalić pewną księgę, ale a. nie wiem ile czasu mi to zajmie, nie jestem najmocniejszy w planowaniu (30 lat wpisów urodzeń XVIII wiek), b. nie chciałbym wykonać pracy, która po tem przez nieczytelność stanie się bezużyteczna!\nTemat postu: Wysłany: 09-08-2006 - 20:14\nRobimy to zwykle we dwójkę.\nJeden trzyma, drugi pstryka.\nMój kolega, który fotografuje zwykle sam ma taką szybkę, którą przykrywa rozciągniętą księgę. Spowalnia to jednak znacznie pracę.\nPozostaje więc tylko pomoc kogos drugiego (drugiej).\nTemat postu: Wysłany: 09-08-2006 - 20:31\ndziękuję za odpowiedź. brzmi to bardzo sensownie. niestety zależy to od sytuacji. to znaczy taka opcja o której mówisz wymaga pełnej zgody księdza. w moim przypadku na razie jest to względne pozwolenie - to znaczy jak sobie sam pofotografuje to pewno ok, gdybym miał wprowadzić kogoś innego trzeba by się dalej dowiadywać. akurat ta plebania wymagała ode mnie sporo dyplomacji, żeby móc w niej pracować.\nTemat postu: Wysłany: 21-08-2006 - 12:37\nMożna na księgę położyć szybę i wtedy zrobić zdjęcie. Bardziej przemyślni oprawiają szybę w drewniane ramki i przymocowują to zawiasem do płyty drewnianej zawiasami, uzyskując w ten sposób odchylne "szklane wieczko".\nTemat postu: Wysłany: 25-08-2006 - 01:30\nKilka uwag w sprawie fotografowania.\nWybrać trzeba dobry sprzęt. 4-5 mega.\nNiezbędny jest statyw z wysięgnikiem, aby ustawić aparat poziomo, lub stół reprodukcyjny.\nPolecam używanie pilota lub wężyka spustowego.\nRobienie zdjęć "z ręki" sprawdza się jedynie przy kilku fotkach. Gdy mamy spędzić 8 godzin staje się problemem i daje złe efekty.\nZabieramy ze sobą laptop lub worek na zdjęcia.\nTrzeba mieć minimum dwie lampki ze światłem o odpowiedniej temperaturze, inaczej balans bieli diabli wezmą. Ja w miarę możliwości korzystam ze światła naturalnego.\nKsięgi układamy pod aparatem na jasnym tle. Najlepiej jasne płótno.\nPamiętamy o białych, bawełnianych, czystych rękawiczkach - ochrona ksiąg i własnych rąk.\nZamiast stosować szybę dociskową polecam przytrzymywanie stron. Tą metodę stosowano w bibliotece Kongresy Stanów Zjednoczonych, co mozna zobaczyć na wielu zdjęciach.\nJeśli się upieramy przy szybie warto założyć na obiektyw filtr polaryzacyjny, eliminujący refleksy świetlne.\nDo zdjęć wystarczy jedna osoba.\nStosując pilota i samemu przewracając kartki, możeny zrobić spokojnie do 10 zdjęć na minutę. Oczywiście teoretycznie, bo trzeba pamiętać o konieczności kontroli kadru i ekspozycji. Bywają strony z wyblakłym atramentem, wówczas wprowadzamy poprawki w nastawach.\nDoliczyć musimy czas ustawienia kolejnych ksiąg i zgrywania zdjęć na laptop po zapełnieniu kart.\nEfektywnie robię ok 1000-1200 zdjęć podczas jednej sesji\nStaramy się nie wypełniać kadru zoomem, bo jasność obiektywu maleje.\nLepiej stosować krótkie ogniskowe, ale nie szerokokątne.\nOptymalna odległość od obiektu powinna wynosić 0,7-0,9m.\nZależy od ogniskowej i wielkości obiektu.\nStosujemy przesłonę o większej wartości (mniejszy otworek) aby obiektyw miał większy zakres ostrości. Jest to ważne w przypadku gdy księgi są grube i płaszczyzna kart jest na różnym poziomie.\nWarto pamiętać o odpowiednim "potraktowaniu" naświetlania. Aparat\nz automatyką będzie miał tendencję do niedoświetlenia jasnego obiektu\nz nielicznymi czarnymi literkami (to jest tak zwany paradoks\nfotometryczny: czarną literkę na białym tle powinno sie naświetlać\ntak samo, jak biała na czarnym mimo że światłomierz pokaże coś zupełnie\nWarto wprowadzić korektę "+1EV" lub "+2EV".\nNajlepiej poeksperymentować w domu.\nKsięgi stare, niewyraźne fotografuję w rozdzielczości 3264x2448, inne 2592x1944. Używam kompresji HQ. Jedno zdjęcie ma rozmiaty 1,5-2,0 Mb.\nOczywiście stosowanie lamp błyskowych jest wykluczone.\nOsobiście ustawiam tryb ręczny i dobieram nastawy w zależności od warunków. Zdjęcia robię w trybie czarno-białym. Raz ustawiony aparat służy na całą sesję i najczęściej nie wymaga poprawek przy następnych.\nO drobnych korektach ekspozycji już pisałem wcześniej.\nFotografuję całość ksiąg wraz z okładkami. "Niepewne" strony robię dwu- lub trzykrotnie z różnymi przesłonami, przy pozostałych parametrach stałych.\nTo chyba podstawowe informacje. Obróbkę, co jest najbardziej czasochłonne, wykonuję w Adobe Photo 6.0 PL. Zazwyczaj każde zdjęcie wymaga dopracowania. Kontrast, jasność, kadrowanie, szumy itd.\nReszta zależna od pomysłu. Ja robię dwie wersję płyt. Jedna dokumentująca księgi. Strona po stronie. Druga dzielę zapisy ksiegi na lata i umieszczam w osobnych katalogach. Jeśli są to zapisy z indeksami, wówczas w jednym katalogu umieszczam wszystkie indeksy nadając im nazwy roczników, którym odpowiadają.\nTemat postu: Jak sfotografować księgi metrykalne!! Wysłany: 03-07-2007 - 19:42\nCzy można sfotografować księgi parafialne aparatem cyfrowym(canon power shot A530),jakie nastawy są najoptymalniejsze?Jestem umówiony na małą kwerendę z proboszczem,a chciałbym się jak najwięcej dowiedzieć !Proboszcz daje mi dwie godziny ....to tak niewiele,jeśli kto wie o czym mówie....proszę o pomoc!Pozdrawiam\nTemat postu: Jak sfotografować księgi metrykalne!! Wysłany: 03-07-2007 - 19:51\nCo prawda fotografowalem innym aparatem, ale to musi byc podobnie. Moje doswiadczenie jest nastepujace:\nPo pierwsze trzeba miec stojak. Nie uzywalem lampy blyskowej. Aparat ustawilem tak, ze sam wybieral sobie czas naswietlania. Radza potrenowac w domu symulujac warunki - musi sie udac !\nTemat postu: Jak sfotografować księgi metrykalne!! Wysłany: 03-07-2007 - 19:59\nZe stojakiem będzie problem ,z dnia na dzien go nie załatwię.Mam przed sobą wszystkie instrukcje i ....czytam i próbuję,próbuję i czytam....narazie kiepsko !Z lampą to wogóle nic nie widać.Mam całą noc na naukę....może.Dzięki za radę.Pozdrawiam.\nTemat postu: Jak sfotografować księgi metrykalne!! Wysłany: 03-07-2007 - 21:10\nDlaczego miałbyś nie załatwić stojaka z dnia na dzień...? W każdym sklepie ze sprzętem fotograficznym, albo lepiej, bo taniej, w hipermarkecie kupisz statyw za 80-100 zł. I po kłopocie. Potem ustawiasz tak, aby na wyświetlaczu było widać księgę, robisz próbne zdjęcie (z lampą i bez lampy), oceniasz które lepsze, i lecisz po kolei, przekładając tylko strony. Proponuję mimo wszystko robić na auto, bo aparat sam sobie wybierze optymalne ustawienia, i na pewno zrobi z lampą. Jednak to zależy od oświetlenia. Powinno pójść sprawnie. Ważne tylko, aby aparat był stabilny (aby nie było konieczności celowania w księgę za każdym razem). A na biedę nawet z ręki można stojąc przy stole, tylko zadbaj o dobre światło, no i wtedy konieczna lampa (bo bez lampy automat ustawi długi czas naświetlania i zdjęcie będzie poruszone - czytaj rozmazane). A nawet jeżeli któreś nie wyjdzie, to można je przecież komputerowo wyostrzyć, rozjaśnić, przyciemnić. Wystarczy troche poszukać, i w internecie znajdzie się jakiś nawet darmowy program do takich poprawek. Ale to już inny temat...\nTemat postu: Jak sfotografować księgi metrykalne!! Wysłany: 04-07-2007 - 00:03\nDziękuję będę próbował.Pozdrawiam\nTemat postu: Jak sfotografować księgi metrykalne!! Wysłany: 04-07-2007 - 09:38\nMam Canona A540. Wykonałem już wiele zdjęć z ręki /bez lampy-wyłącz/ i wychodzą całkiem dobrze.\nStaraj się tylko nie poruszyć aparatem. I za bardzo nie powiększaj. Potem możesz obrobić w programie IrfanView. Pozdrawiam i życzę udanego fotografowania. Marek Kwarciński.\nTemat postu: Wysłany: 04-07-2007 - 10:44\nJa mam Canona A530 i jedną 2,5-godzinną archiwizację za sobą. Robiłem ze statywem, strasznie żałując, że ten model aparatu nie ma pilota do wyzwalania migawki.\nW Irfan Viewerze jest fantastyczny moduł do numeracji nazw plików - przydatny przy porządkowaniu i selekcji fotek w domu. Można sobie je ponumerować kolejno, w przypadku aktów tabelarycznych dodając w nazwach np. lewej stronie literkę "a", a prawej "b" itp.\nTrzeba tylko pamiętać o ustawieniach kompresji - ja porządkowałem pliki na ciut za mocnej i trochę straciłem.\nTemat postu: Wysłany: 04-07-2007 - 18:44\npolecam wątek na Genpolu "Nauka fotografowania"http://www.genpol.com/index.php?name=PNphpBB2&file=viewtopic&t=704&highlight=\nmi zdjęcia wyszły takie sobie,ale idiotenkamera cyfrową - innej nie miałam i zawsze rób 2 fotki interesującego cie aktu, mnie to uratowało, najlpesze zjęcia na oknie kancelarii wyszły bez lampy ale byłam taka madra dopiero po 2 h , bo i wtedy diopiero brat archiwista "odtajał" a wczesniej nawet sprawadzłą czy robię tylko fotki interesujących mnie aktów, zasłaniał kartką pozostałą częśc strony, i np w aktach zgonu mam luki bo nie mam nagłówków tabeli ...\nTemat postu: Digitalizacja ksiąg metrykalnych Wysłany: 06-11-2010 - 23:57\nCzy są potrzebne jakieś specjalne pozwolenia (z kurii?), żeby sfotografować całe księgi metrykalne? Czy wystarczy tylko dobra wola księdza proboszcza? I co można zrobić, jeśli tej ostatniej nie ma?\nMoże ktoś będzie potrafił mi pomóc w tej sprawie.\nTemat postu: Digitalizacja ksiąg metrykalnych Wysłany: 07-11-2010 - 01:51\nZa księgi metrykalne parafii odpowiedzialny jest ksiądz proboszcz. Może on podjąć decyzję o udostępnieniu ich do fotografowania ale nie musi. Możesz próbować go przekonać ale nie możesz tego żądać.\nStrona wygenerowana w czasie 0.084739 sekund(y)


ranking gwiazd - wszystko na temat ranking gwiazd w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : ranking gwiazd (13)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia ranking gwiazd. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku ranking gwiazd) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem ranking gwiazd posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania ranking gwiazd jesteśmy w stanie zaprezentować Ci ranking gwiazd materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 15.10.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 24.03.2014. W naszym serwisie znajdziesz również 2 galerii opisanych słowem ranking gwiazd. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania ranking gwiazd ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu ranking gwiazd.


2. edycja PolyConf15 już od 2 do 4 lipca w Poznaniu - Kalendarium IT\nPATRONAT MEDIALNY 02-06-2015, 11:11\nPolyConf15 to 3-dniowa, jednowątkowa, multidyscyplinarna konferencja w obszarze zaawansowanych technologii dla programistów zainteresowanych poliglotycznym podejściem w tworzeniu oprogramowania.\nTo już 2 edycja konferencji, która odbyła się w listopadzie zeszłego roku. Naszym celem jest połączenie i skonfrontowanie różnych technologii programowania oraz umożliwienie wymiany myśli i umiejętności pomiędzy członkami społeczności technicznych. PolyConf15 to także warsztaty, wieczorne imprezy i dużo dobrej zabawy.\nRobert Virding / współtwórca Erlanga,\nStefan Karpinski / współtwórca Julii,\nSam Tobin-Hochstadt / współtwórca Racket.\nWięcej informacji o naszych prelegentach znajdziesz na stronie wydarzenia.\nKonferencja odbędzie się w dniach od 2 do 4 lipca w POZnaniu. W tym roku oczekujemy około 400 uczestników.\nRelacja wideo z ubiegłorocznej edycji PolyConf:\nPoznań PolyConf patronat DI


Nie miał maseczki, nie poleciał do Norwegii: interwencja na gdańskim lotnisku\nZespół Interwencji Specjalnych Placówki Straży Granicznej na lotnisku w Gdańsku musiał interweniować wobec pasażera lecącego do Norwegii. Mężczyzna nie wykonywał polecenia kapitana, który nakazał założyć maseczkę ochronną. Zobacz więcej\nAtak nożownika w centrum Oslo: policja szuka sprawcy napaści\nFunkcjonariusze policji poszukują sprawcy napaści na Dworcu Centralnym w Oslo. Pierwszego listopada przebywający na nim mężczyzna został dźgnięty nożem. Służby aresztowały jednego z dwóch podejrzanych. Zobacz więcej\nZmiana czasu na zimowy. Pamiętaj, by przestawić zegarek\nW ten weekend nastąpi zmiana czasu z letniego na zimowy. Zegarki przestawiamy w nocy, z godziny trzeciej na drugą. Zobacz więcej\nNowa mapa zakażeń w Europie: coraz trudniejsza sytuacja epidemiczna w Polsce i Norwegii\nEuropejska Agencja Kontroli Zakażeń (ECDC) zaktualizowała mapę zakażeń w Europie. Wynika z niej, że sytuacja epidemiczna w większości państw pogorszyła się. Czwarta fala pandemii nie ominęła Norwegii i Polski. Oba państwa niemal w całości kwalifikują się do obszarów oznaczonych czerwonym ...Zobacz więcej\nOlbrzymie zyski Equinora: wyniki finansowe poprawiły się dwunastokrotnie\nEquinor zyskuje na wysokich cenach ropy i gazu. 27 października potentat naftowy przedstawił raport finansowy podsumowujący III kwartał 2021 roku. Jak wynika z danych, ostatnie trzy miesiące były najlepszym okresem w historii przedsiębiorstwa. Zobacz więcej\nDopiero drugi raz w październiku cena za kilowatogodzinę zużytej energii elektrycznej spadnie w Południowej Norwegii poniżej 80 øre. Jak wynika z danych Nord Pool, 27 października za jednostkę prądu użytkownicy zapłacą 78 øre. To najniższa stawka od trzeciego października. Zobacz więcej\nForum decyzyjne ds. nowych metod 25 października zaaprobowało wprowadzenie preparatu Zolgensma do leczenia rdzeniowego zaniku mięśni (SMA). To najdroższy lek na świecie, a w kraju fiordów podanie jednej dawki będzie kosztować 20 milionów koron, informuje agencja prasowa NTB. Zobacz więcej\nCo najmniej pięć osób nie żyje po tym, jak zostały zaatakowane przez napastnika uzbrojonego w łuk i strzały. Kilka osób odniosło obrażenia. Policja bada, czy był to atak terrorystyczny. W międzyczasie władze zdecydowały o uzbrojeniu policji w całym kraju. Zobacz więcej\nDobiega końca ośmioletnia kadencja rządu kierowanego przez Partię Konserwatywną. 12 października o 13:00 premier Erna Solberg złoży dymisję gabinetu. Wcześniej jednak zaprezentuje budżet państwa na 2022 rok. Zobacz więcej


Ćwiczenia wzmacniające ciało | Na diecie\nWspółczesny świat nakłada na człowieka bardzo wiele różnych obowiązków, jest dla niego sporym obciążeniem. Rozwiązaniem, które jest w takiej sytuacji bardzo pomocne, jest aktywność fizyczna. Nie jakakolwiek, ale bardzo konkretna. Doskonałym przykładem jest tutaj pilates. To ćwiczenia, które przynoszą bardzo wiele wymiernych korzyści. Jakich? O tym postaramy się pokrótce powiedzieć.\nKorzyści dla ciała i dla ducha\nPilates to ćwiczenia, które pozwalają kształtować zarówno ciało jak i ducha. Mówiąc o stresie, o zmęczeniu, o pośpiechu, który bardzo męczy, wskazać należy właśnie na zajęcia pilates jako te właściwe w odniesieniu do odpowiednich rozwiązań. Przede wszystkim wskażemy na to, że są to ćwiczenia bardzo łatwe w swojej formie. Nie ma w niczego skomplikowanego i tym samym może je wykonywać każdy bez wyjątku. Niezależnie od tego, jakim wiekiem się legitymujemy, jaka jest nasza płeć i możliwości fizyczne, pilates będzie odpowiedzią na stres, na zmęczenie. Są to ćwiczenia, które z jednej strony pozwalają kształtować ciało, ale z drugiej strony także odprężają, relaksują, pozwalają odpocząć. Mówiąc o konkretnych możliwościach, warto jest wybrać:\n– ćwiczenia odciążające kręgosłup,\n– ćwiczenia na brzuch,\n– ćwiczenia relaksujące, kładące nacisk na sylwetkę ciała\nMówiąc o tych pilates, trzeba wskazać na to, że tych ćwiczeń nie należy wykonywać we własnym domu. Powodem tego jest konieczność uzyskiwania określonej precyzji w ćwiczeniach. Od niej zależy w dużym stopniu powodzenie i realizacja celów.


Blog | Sprzedaż spółek - Part 2\nOdwołanie prokurenta spółki\nDodano 4 stycznia 2019 13 marca 2019 przez Specjalista do spraw spółek\nZacznijmy od tego, czym jest prokura?\nTo rodzaj pełnomocnictwa udzielonego przez spółkę, które musi zostać zgłoszone we właściwym rejestrze przedsiębiorców. Prokurent po jej ustanowieniu ma możliwość podejmowania działań w imieniu spółki.\nCzy wspólnicy spółki mogą odwołać prokurenta?\nWspólnicy spółki mogą zrezygnować z udzielonej prokury w przypadku, gdy zauważą, że podejmowane przez prokurenta czynności stwarzają realne ryzyko funkcjonującemu na rynku podmiotowi.\nW jaki sposób odwołać prokurenta?\nOdwołanie prokurenta powinno zostać poprzedzone złożeniem odpowiedniego wniosku w Krajowym Rejestrze Sądowym. Prokurent musi w odpowiednim czasie zostać poinformowany o odwołaniu. Z momentem doręczenia prokurentowi pisma z odwołaniem stanie się ono skuteczne, o ile w odwołaniu nie zastrzeżono późniejszego terminu.\nZ wnioskiem do KRS wspólnicy powinni dostarczyć również dokumenty świadczące o odwołaniu prokury oraz dowód wpłaty opłat od wniosku.\nTagged odwołanie prokury, prokura, udzielenie prokury\n5 sposobów dofinansowania spółki z o.o. przez wspólników\nDodano 17 grudnia 2018 13 marca 2019 przez Specjalista do spraw spółek\nPożyczka – popularną formą dofinansowania spółki jest udzielenie pożyczki przez wspólnika. Jej atutem jest to, że środki w ten sposób uzyskane mogą od razu zostać wykorzystane. Należy pamiętać, że udzielenie pożyczki nie oznacza powiększania kapitału zakładowego. Kolejną zaletą udzielenia pożyczki przez wspólnika jest zwolnienie z podatku od czynności cywilnoprawnych.\nDopłaty – umowa spółki może zobowiązywać wspólników do dokonania dopłat, czyli zwiększenie ich świadczeń na rzecz spółki. Dopłaty powinny być uiszczane przez wspólników równomiernie w stosunku do ich udziałów. Dopłaty tak, jak pożyczki nie wymagają rejestracji w KRS i stanowią środki, którymi zarząd może swobodnie dysponować. Po wniesieniu ich do spółki nie zwiększa się kapitał zakładowy.\nPodwyższenie kapitału zakładowego spółki – może polegać albo na zwiększeniu ilości udziałów, albo na podwyższeniu ich wartości nominalnej. Podwyższenie kapitału następuje na mocy dotychczasowych postanowień umowy spółki, które wskazują maksymalną wysokość podwyższenia i jego terminu. Udziały wspólnicy obejmują za wkłady pieniężne lub niepieniężne.\nKapitał zapasowy – wspólnicy mogą wnieść do spółki środki także w formie kapitału zapasowego. Jeżeli wspólnik obejmuje udział po cenie wyższej od wartości nominalnej, nadwyżkę środków przelewa się do kapitału zapasowego.\nZysk netto spółki, który udziałowcy mają prawo pozostawić w spółce – zysk netto spółki z o.o. jest zazwyczaj wypłacany udziałowcom w formie dywidendy, chyba, że zgromadzenie wspólników danej spółki z o.o. podejmuje uchwałę, że cały lub część zysku pozostaje w spółce, aby zwiększyć jej kapitał zakładowy.\nOdwiedź również naszą stronę główną!\nTagged dofinansowanie spółki, podatki, spółka z o.o., założenie spółki\nDodano 5 grudnia 2018 11 stycznia 2019 przez Specjalista do spraw spółek\nKowenanty finansowe to stwierdzenie pochodzące z angielskiego sformułowania financial covenants, które można przetłumaczyć jako”zobowiązania finansowe”. Takie tłumaczenie jest jednak trochę mylące, ponieważ kowenanty w istocie stanowią zapewnienie danego podmiotu o tym, że określone wskaźniki finansowe, będą utrzymywać się na ustalonym poziomie lub w ramach ustalonych widełek.\nKowenanty najczęściej można spotkać w umowach, które dotyczą finansowania dłużnego, przykładowo w umowie kredytu, leasingu czy faktoringu.\nKonwenty zakładają, że przez cały okres trwania finansowania dłużnego, kredytobiorca utrzymywać będzie stan swoich finansów na określonym poziomie. Z punktu widzenia kredytobiorcy, kowenanty stanowią sposób monitorowania kondycji finansowanego podmiotu, a przez to terminowej spłaty zobowiązań.\nniedokonanie w terminie płatności z tytułu obligacji innych wyemitowanych serii,\nzmiana profilu działalności emitenta,\nnaruszenie wskaźnika finansowego.\nTagged analiza finansowa, dłużne finansowanie, kowenanty\nDodano 27 listopada 2018 11 stycznia 2019 przez Specjalista do spraw spółek\nPojęciem numeru REGON określamy numer identyfikacyjny składający się z dziewięciu cyfr.\nW rejestrze REGON możemy pozyskać informacje na temat aktualnych informacji o podmiotach gospodarki narodowej. Prowadzony jest on w systemie informatycznym w postaci centralnej bazy danych oraz terenowych baz danych posadowionych w 16 urzędach statystycznych.\nWpisowi do rejestru REGON podlegają:\n– jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej,\n– osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, w tym prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne,\nOsoby fizyczne mają numer REGON przypisany raz na zawsze, przy pierwszej rejestracji w rejestrze. Jeżeli po zlikwidowaniu działalności podejmą kiedykolwiek nową działalność (taką samą lub inną), ich 9-cyfrowy numer REGON pozostanie niezmieniony.\nO czym informuje REGON? Numer REGON składa się obecnie z dziewięciu cyfr. Poszczególne cyfry w numerze REGON przedstawiają inne informacje. Dwie pierwsze cyfry wskazują na wyróżnienie terytorialne danego podmiotu. Kolejnych sześć cyfr jest charakterystycznym numerem seryjnym. Ostatnia cyfra w REGON jest cyfrą kontrolną.\nObowiązki likwidatora spółki z o.o.\nDodano 23 listopada 2018 11 stycznia 2019 przez Specjalista do spraw spółek\nLikwidacja spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wiąże się z wyznaczeniem konkretnych likwidatorów. Zazwyczaj są to członkowie zarządu wskazani przez zgromadzenie wspólników. Zdarza się też, że osoba likwidatora jest z góry określona w umowie spółki.\nJakie są obowiązki likwidatora spółki z o.o.?\nPierwszym krokiem w otwarciu likwidacji spółki jest podjęcie odpowiedniej uchwały przez zgromadzenie wspólników. Protokół z zebrania, razem z uchwałą, powinien zostać złożony w sądzie rejestrowym w terminie do siedmiu dni od podjęcia decyzji o likwidacji.\nKoniecznym krokiem jest ogłoszenie likwidacji w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Jednocześnie likwidatorzy powinni wezwać wszystkich wierzycieli spółki do zgłoszenia ewentualnych roszczeń (w terminie do 3 miesięcy od ogłoszenia).\nKolejnym obowiązkiem likwidatorów jest sporządzenie bilansu otwarcia likwidacji (nie później, niż 15 dni po podjęciu uchwały). Dalsze czynności likwidacyjne wiążą się z koniecznością zamknięcia wszystkich interesów spółki – upłynnieniem majątku, rozwiązaniem umów, ściągnięciem należności i wypełnieniem zobowiązań wobec wierzycieli.\nKońcowy etap likwidacji polega na podziale majątku między wspólników. Może się to odbyć tylko w sytuacji, gdy wszystkie wierzytelności zostały uregulowane lub odpowiednio zabezpieczone. Następnie, konieczne jest złożenie wniosku o wykreślenie spółki z o.o. z KRS.\nTagged likwidacja spółki z o.o., likwidator spółki z o.o., obowiązki likwidatora spółki z o.o.\nDodano 13 listopada 2018 11 stycznia 2019 przez Specjalista do spraw spółek\nUdziały w spółce z o.o. to, inaczej mówiąc, ułamki jej kapitału zakładowego. Wiążą się z posiadaniem konkretnych praw i obowiązków.\nUdziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością mogą, lecz nie muszą być równe. Ta kwestia powinna zostać uregulowana już na etapie tworzenia umowy spółki. Jeżeli wartości poszczególnych udziałów są różne, to jeden wspólnik może posiadać tylko jeden udział. W przypadku, gdy wartość nominalna udziałów jest taka sama. To możliwe jest posiadanie większej ich ilości.\nWielkość posiadanych udziałów bezpośrednio wpływa na “władzę” w spółce. Zdanie wspólnika z przeważającą ilością udziałów jest zawsze bardziej znaczące od innych, dlatego zazwyczaj dąży się do posiadania udziałów o jak najwyższej wartości.\nJeżeli umowa spółki przewiduje posiadanie tylko jednego udziału, to może on zostać podzielony – w tym przypadku jego część zostaje w rękach dotychczasowego właściciela, a druga część przechodzi na nabywcę. Suma wartości obu tych części musi się pokrywać z wartością wyjściowego udziału.\nJeśli wspólnicy posiadają większą liczbę udziałów, to pewna ich liczba może zostać odsprzedana, jednak w tej sytuacji nie zachodzi żaden podział.\nTagged podział udziałów, udziały spółki z o.o., udziały w spółce\nCzy małoletni może być przedsiębiorcą?\nDodano 2 listopada 2018 11 stycznia 2019 przez Specjalista do spraw spółek\nCzęsto zadajemy sobie pytanie czy osoba małoletnia może prowadzić działalność gospodarczą.\nOsoba niepełnoletnia to osoba, która nie ukończyła 18 roku życia. Natomiast kobieta może osiągnąć pełnoletniość poprzez zawarcie małżeństwa.\nCzy małoletni posiada zdolność do czynności prawnych?\nZdolność do czynności prawnych to zdolność do samodzielnego nabywania praw i zaciągania zobowiązań. Małoletnich możemy podzielić na dwie grupy:\ntych, którzy są pozbawieni całkowicie zdolności do czynności prawnych – są to osoby od chwili narodzin do 13 roku życia. Osoby te nie mogą dokonywać czynności prawnych we własnym imieniu.\ntych, którzy mają ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Są to osoby będące w wieku od 13 do 18 roku życia. Osoby te mogą działać we własnym imieniu, ale co do zasady, aby czynności przez które małoletni zaciąga zobowiązania lub rozporządza swoim prawem były ważne, musi zostać wyrażona zgoda przedstawiciela ustawowego małoletniego (rodzica lub opiekuna). Jeżeli zatem przedstawiciel ustawowy takiej zgody nie wyrazi czynność dokonana przez małoletniego jest nieważna.\nCzy małoletni może prowadzić działalność?\nMałoletni, który nie posiada zdolności do czynności prawnych, nie może być przedsiębiorcą. Małoletni nieposiadający zdolności do czynności prawnych nie mogą wykonywać działalności gospodarczej we własnym imieniu i dokonywać skutecznie czynności prawnych z nią związanych.\nW przypadku małoletniego w wieku od 13 do 18 roku życia istnieje możliwość, aby posiadał własną działalność gospodarczą, ale musi posiadać pełną zdolność do czynności prawnych, aby mieć prawo we własnym imieniu zaciągać zobowiązania, nabywać prawa, a także składać skutecznie prawnie oświadczenia woli.\nTagged czy małoletni może być przedsiębiorcą?, małoletni, spółki z o.o.\nDodano 22 października 2018 11 stycznia 2019 przez Specjalista do spraw spółek\nKażda działalność gospodarcza niesie ze sobą ryzyko. Można je nieco ograniczyć wybierając konkretne rodzaje działalności. Najmniejsza odpowiedzialność spoczywa zdecydowanie na wspólnikach spółki z o.o. – jednak taka forma działalności nie gwarantuje tak wysokich dochodów, jak np. spółka cywilna.\nJaką odpowiedzialność w spółce cywilnej ponoszą wspólnicy?\nOdpowiedzialność w spółce cywilnej jest właściwie nieograniczona – w przypadku długów wspólnicy są solidarnie zobowiązani do ich spłaty, nawet jeśli oznacza to korzystanie z prywatnych środków pieniężnych.\nJeśli wierzyciel zwróci się do wspólnika z żądaniem uregulowania długu, to musi on go spłacić nawet wtedy, gdy zaciągnął go inny wspólnik. Po uiszczeniu należności, możliwe jest zwrócenie się do reszty wspólników z tzw. roszczeniem regresowym.\nTrzeba wiedzieć, że wystąpienie ze spółki nie uchroni wspólnika przed spłatą należności. Jeśli dług powstał w czasie, gdy odpowiadał on za spółkę, to wciąż spoczywa na nim odpowiedzialność za jego spłatę.\nTagged odpowiedzialność w spółce cywilnej, ryzyko w spółce cywilnej, spółka cywilna\nDlaczego zakładamy własną firmę?\nDodano 10 października 2018 19 października 2018 przez Specjalista do spraw spółek\nCoraz więcej osób decyduje się spróbować swoich szans w biznesie i założyć własną firmę. Co jednak zachęca ich do podjęcia takiego ryzyka?\nZ badania Polskiej Mikroprzedsiębiorczości wynika, że największym motywatorem jest potrzeba niezależności i samodzielności. Największą korzyścią jest zatem bycie samym dla siebie szefem.\nKolejnym powodem jest perspektywa wyższych zarobków, które pozwolą żyć na wyższym poziomie.\nInnym czynnikiem, który zachęca do założenia swojej firmy jest możliwość realizowania osiągnięć, których nie można byłoby osiągnąć podczas tradycyjnego zatrudnienia.\nWażnym argumentem za utworzeniem własnej firmy jest też możliwość robienia tego co się lubi oraz szansa na samorealizowanie się w zawodzie.\nNiestety własna firma to także mniej czasu oraz znacznie więcej pracy. Przedsiębiorcy jednak doceniają zalety swojej firmy, dlatego mimo tych wad i tak większość z nich nie żałuje decyzji o utworzeniu biznesu i gdyby mogli cofnąć czas ponownie założyliby firmę.\nZobacz także: Rodzaje i charakterystyka spółek\nTagged czy warto założyć firmę?, własna firma, założenie własnej firmy\nDodano 25 września 2018 19 października 2018 przez Specjalista do spraw spółek\nSpółka giełdowa to spółka akcyjna notowana na giełdzie papierów wartościowych.\nPodczas dynamicznego rozwoju spółka bardzo często poszukuje możliwości pozyskania dodatkowego kapitału na ekspansję. Jednym z najskuteczniejszych na to sposobów jest wyjście z emisją papierów wartościowych.\nWejście na GPW wiąże się z następującymi korzyściami:\n– możliwość pozyskania kapitału na rozwój,\n– poprawa wizerunku firmy i wzrost zaufania wobec niej,\n– zwiększenie rozpoznawalności firmy wraz z jej produktami,\n– wycena rynkowa,\n– szansa na efektywne finansowanie przejęć kapitałowych.\nAby zostać spółką giełdową konieczne jest przejście przez następujące etapy:\n1. Utworzenie spółki akcyjnej bądź przekształcenie w tę spółkę działalności.\n2. Plasowanie oferty publicznej.\n3. Złożenie do Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych odpowiednich dokumentów wraz z wnioskiem o dopuszczenie do obrotu giełdowego.\n4. Wypełnianie obowiązków informacyjnych w celu dostarczenia informacji na temat spółki publicznej i wyeliminowania asymetrii informacyjnej.\nTagged giełda papierów wartościowych, spółka giełdowa, wejście spółki na giełdę\nNowa spółka z o.o. bez zadłużenia, bez historii, zgłoszona do rejestru płatników VAT w cenie 2899 PLN!