Walczyli w Pucharze Polski - sport.elka.pl\n08.05.2018 W miniony weekend w Gostyniu odbyła się kolejna edycja Pucharu Polski w kolarstwie szosowym. Zawody są jednocześnie eliminacją do Mistrzostw Polski juniorów młodszych. Klub Kolarski Gostyń jest organizatorem tej imprezy już od ponad 20 lat. Przedstawiciele gospodarzy zaprezentowali się w zawodach z najlepszej strony.\nW jeździe na czas wystartowało 250 zawodników. Zawodnicy rywalizowali w kategoriach: młodzik/młodziczka, junior młodszy/juniorka młodsza, junior, elita kobiet/kategoria U-23/juniorka.\nReprezentanci gospodarzy pokazali się z bardzo dobrej strony. Swoje wyścigi wygrali Tomasz Andrzejczak i Kacper Majewski. Tobiasz Zaremba uplasował się na 4 pozycji, Zuza Olejniczak na 7, Łukasza Jędryczka był 6, Jakub Piechocki 13 i Piotr Wiśniewicz 19.\nW niedzielę w wyścigu szosowym wystartowało 293 kolarzy na trasie wokół Gostynia. Juniorka młodsza miała do pokonania 38 km. Junior młodszy, juniorki oraz zawodniczki z kategorii kobiety elita i U23 musieli zmierzyć się z odcinkiem o długości 76 km. Najdłuższy dystans o długości 95 km czekał na juniorów.\nTrasa było pofałdowana, wymagająca, z odkrytymi przestrzeniami i górkami, z długim finiszem przy stadionie. Do wyścigu stanęła krajowa czołówka zawodników, którzy będą ubiegać się o starty w Mistrzostwach Świata i Europy.\nKKS Gostyń reprezentowało ponad 20 kolarzy. Fenomenalnie zaprezentował się Tobiasz Zaremba, który wygrał w juniorach młodszych oraz Piotr Mierzyński triumfujący w juniorach. Na dalszych miejscach uplasowali się w juniorze młodszym: 7 Kacper Majewski, 8 Łukasz Jędryczka, 9 Piotr Wiśniewicz. W kategorii junior 10 był Krzysztof Domin. 7 w juniorkach młodszych była Zuzanna Olejniczak.\nWyniki jazdy na czas - kliknij tutaj.\nWyniki wyścigu ze startu wspólnego - kliknij tutaj.\n1. Dodane przez włoszakowice w dniu 2018-05-08 20:42\nBrawo Piotr ! jesteśmy dumni:) Gratulacje ziomalu!!!\n2. Dodane przez adam w dniu 2018-05-09 09:05\nMocna ekipa, gratulacje dla trenera i zawodników.


Bateria do laptopa Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698 | BateriaBuy.pl\nBateria do laptopa Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698\nBateria do Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698(3.8V, 28Wh )\nNasza zamienna bateria do Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698 spełnia lub przewyższa specyfikacje OEM, w 100% kompatybilna z oryginalną baterią, specyfikacje baterii do Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698 są następujące.\nWymienna baterii w laptopie Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698 wykorzystuje najwyższej jakości akumulatory litowo-jonowe i komponenty do szybszego ładowania i dłuższej żywotności.\nBędziesz mógł kupić bateria do laptopa Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698 w najbardziej przystępnej cenie, zapewniamy roczną gwarancję i 30-dniową gwarancję zwrotu pieniędzy za baterię.\nW rzeczywistości, dzięki ulepszeniu technologii baterii, żywotność bateria do Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698 ulegnie poprawie. Dostarczane przez nas akumulatory są wykonane z wysokiej jakości baterii i komponentów, dzięki czemu każda bateria ma wysoką wydajność, a ładunek cykliczny osiąga ponad 500 razy. Technologia litowo-jonowa przyspiesza ładowanie akumulatora, nie ma tak zwanego "Efektu pamięci".Każda bateria jest modelem specyficznym dla konkretnego modelu notebooka, a każdy projekt zwraca uwagę na szczegóły. Nowe bateria Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698 są na ogół bardziej energooszczędne, a akumulatory o tej samej pojemności działają prawidłowo i mają dłuższą żywotność. Nasza specjalizacja i koncentracja w branży baterii do laptopów oznacza, że możesz łatwo znaleźć odpowiednią bateria do laptopa i zaoszczędzić sporo pieniędzy. Jeśli masz jakiekolwiek problemy bateria do laptopa Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698, skontaktuj się z nami przez e-mail, chętnie pomożemy Ci rozwiązać problem.\nJak mogę znaleźć odpowiednią bateria do laptopa Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698?\nJak naładować bateria do laptopa Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698?\n3 Jeśli korzystasz z laptopa podczas ładowania, bateria do laptopa Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698 nie będzie ładowany dłużej. Akumulator będzie nadal ładowany, nawet jeśli notebook jest wyłączony.\nJak przedłużyć żywotność bateria do laptopa Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698?\n4 Zachowaj stan bateria do laptopa Acer SWITCH V 10 SW5-017-1698, nie używaj go w zbyt wysokiej temperaturze\n(48Wh,15.2V,Li-Polymer,4 Ogniw)Bateria do AcerSwift 3 SF314-52-54FG\n(45.3Wh,11.25V,Li-Polymer,3 Ogniw)Bateria do AcerAspire S5-371-572Z\nBateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-18RTBateria do Acer Switch 12 SW5-271-6245Bateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-12ENBateria do Acer Switch 12 SW5-271-698UBateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-15JEBateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-11HXBateria do Acer Switch 12 SW5-271-62K0Bateria do Acer Switch 12 SW5-271-62VHBateria do Acer Switch 10 SW5-012-16SHBateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-14E0Bateria do Acer Switch 12 SW5-271-643UBateria do Acer Switch 12 SW5-271-61NVBateria do Acer Switch 10 SW5-012-1209Bateria do Acer Switch 10 SW5-012-140KBateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-18EHBateria do Acer Switch 12 SW5-271-61G9Bateria do Acer Switch V 10 SW5-017-12E8Bateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-17JJBateria do Acer Switch 12 SW5-271-611CBateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-15QNBateria do Acer Switch 12 SW5-271-64V2Bateria do Acer Switch 10 SW5-012-15LNBateria do Acer Switch 12 SW5-271-64U6Bateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-1721Bateria do Acer Switch 12 SW5-271-68CXBateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-113LBateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-167ZBateria do Acer Switch 10 SW5-012-12NGBateria do Acer Switch V 10 SW5-017-19D1Bateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-17GYBateria do Acer Switch 10 SW5-012-118NBateria do Acer Switch V 10 SW5-017P-1437Bateria do Acer Switch 10 SW5-012-1787Bateria do Acer Switch 10 SW5-012-11K1Bateria do Acer Switch 12 SW5-271-61Y5Bateria do Acer Switch 12 SW5-271-61ZF


Grafika trójwymiarowa, 3D, Direct3D, Glide, OpenGL, trzeci wymiar | GRYOnline.pl\n3D, Direct3D, Glide, OpenGL, trzeci wymiar\nWygenerowana za pomocą komputera wizualizacja obiektów trójwymiarowych, przedstawiona na dwuwymiarowej powierzchni wyświetlacza (monitora, telewizora itp.). Grafika 3D tworzona jest poprzez naniesienie tekstur na przestrzenne modele matematyczne, a następnie rendering, czyli konstruowanie obrazu na podstawie analizy wirtualnych promieni światła odbijanych od powierzchni. Wygenerowany w ten sposób obraz jest rejestrowany przez wirtualną kamerę, dając efekt realistycznej ilustracji.\nTworzenie grafiki 3D w programie Blender.\nW grach wideo grafikę trójwymiarową stosuje się na szeroką skalę od połowy lat 90. ubiegłego wieku, kiedy to wydajność sprzętowa komputerów osobistych pozwoliła na generowanie widoków 3D w czasie rzeczywistym. Podstawowym atutem tej techniki jest większa imersja. Dzięki trójwymiarowemu przedstawieniu otoczenia, postaci i przedmiotów gracz ma większe wrażenie przebywania w świecie gry.\nWiększość współczesnych silników graficznych tworzona jest z myślą o grach 3D. Dla producentów dużym ułatwieniem są gotowe rozwiązania ułatwiające tworzenie grafiki trójwymiarowej oferowane przez popularne biblioteki programistyczne, w tym DirectX, OpenGL i Glide.


Wisłoka Dębica – Igloopol Dębica 20.06.2020 — Stadionowi Oprawcy\nZa nami Towarzyskie Derby Dębicy, na których z powodu COVID-19 nie mogli się pojawić kibice obydwu drużyn. Pomimo tego kilkadziesiąt osób zdecydowało się dopingować „biało-zielonych” zza ogrodzenia. Na stadionie pojawiło się kilka okolicznościowych transparentów, tego dnia gospodarze mogli liczyć na 9-osobowe wsparcie KSG, oraz 8 kibiców Siarki Tarnobrzeg.\nPo sparingu znaczna część osób udała się na wesele kibiców Wisłoki, którzy w dzień meczu powiedzieli sakramentalne „TAK”. „Trochę śpiewów, wódki oraz pirotechniki” – czytamy w relacji samych zainteresowanych, którą wrzucamy poniżej.\nPrzedwczesne zakończenie sezonu III ligi z powodu tzw. „epidemii koronawirusa” stanowi duże wyzwanie organizacyjne dla takich klubów jak nasz. KS Wisłoka, w większości finansująca swoją działalność ze środków otrzymywanych od lokalnych sponsorów oraz ze składek kibiców, została pozbawiona dochodów z dnia meczowego. W celu podreperowania kondycji finansowej klubu zorganizowano szereg akcji mających na celu zasilenie klubowego budżetu dodatkowymi środkami. Odbył się „wirtualny mecz” z Siarką Tarnobrzeg, na który można było przez internet zakupić bilety-cegiełki (sprzedano ich ponad 900), a także akcja sprzedaży klubowych maseczek (sprzedano ponad 600 sztuk).\nW związku z uchyleniem części obostrzeń, władze działającego przy naszym klubie Stowarzyszenia „Wisłoka 1908 Dębica” wyszły z inicjatywą zorganizowania Towarzyskich Derbów Dębicy. Sparingowy mecz z Igloopolem odbył się w sobotę, 20 czerwca na naszym stadionie przy ul. Parkowej 1, niestety bez udziału publiczności, natomiast całe spotkanie można było obejrzeć za darmo w serwisie YouTube, na kanale „Wisłoki”. Sympatycy obu klubów, przez dziesięć dni prowadzili w swoich szeregach zbiórki, których celem było podreperowanie klubowych budżetów. Dzisiaj możemy poinformować, że biało-zielonym udało się zebrać ponad 47 tysięcy złotych! Warto wspomnieć tutaj o anonimowym darczyńcy, który w ostatnich minutach zbiórki rozbił bank wpłacając „dwadzieścia koła papieru”. Poza tym jak zwykle mogliśmy liczyć na nasz FC Chicago i jego przedstawicieli, którzy zebrali ponad 10 tysięcy złotych, FC Bobrową (1500zł) oraz resztę fan-clubów, nasze zgody i praktycznie wszystkie osiedla, z których najlepiej zorganizowało się os. Pana Tadeusza (1908 zł). Zbiórkę wsparli również lokalni przedsiębiorcy. Po tym meczu można śmiało stwierdzić, że naszym kibicom znudziła się już przymusowa przerwa od futbolu, gdyż kilkadziesiąt osób zdecydowało się dopingować „biało-zielonych” zza ogrodzenia.\nNa płocie lądują cztery transparenty: dwa dla chłopaków przebywających po drugiej stronie muru oraz dwa dla par nowożeńców: Tomka i Joanny, którzy brali ślub dwa tygodnie temu oraz Mateusza i Pauliny, którzy sakramentalne „tak” powiedzieli w dzień meczu – wszystkiego najlepszego!\nW tym dniu jest z nami również 9 osób z KSG oraz 8u kibiców Siarki Tarnobrzeg- dzięki za wsparcie! Mecz kończy się wynikiem 2:0 dla Wisłoki, a po jego zakończeniu udajemy się na wspomniane wyżej wesele naszego kibica, aby złożyć Młodej Parze najlepsze życzenia. Trochę śpiewów, wódki oraz pirotechniki.\nPodsumowując: cieszy wynik, duże powodzenie akcji wśród biało-zielonych oraz pierwszy krok do powrotu na stadiony. Mamy nadzieję, że już niedługo wrócimy na kibicowski szlak!\nSparing: Wisłoka Dębica - Igloopol Dębica 20.06.2020 Autor: Wiki


Dobre brzmienie (Partytura śmierci) - Splot\nStrona główna » Artykuły » Książka » Dobre brzmienie (Partytura śmierci)\nDobre brzmienie (Partytura śmierci)\nRozmiar ma znaczenie. Przynajmniej w przypadku kryminałów – utrzymanie czytelnika w napięciu przez kilkaset stron nie jest wszak zadaniem łatwym. Szczególnie, jeśli bohaterowie wędrują między dwoma krajami i cofają się w przeszłość o sześćdziesiąt lat. Seghersowi udaje się trudna sztuka skomponowania wielu wątków w interesująco brzmiącą całość. A przy tym przemyca on kilka niebanalnych myśli o niemieckiej historii.\nPierwsze nuty Partytury śmierci Jana Seghersa (który naprawdę nazywa się Matthias Altenburg) brzmią złowieszczo. We Frankfurcie w roku 1941 mały chłopiec zostaje ocalony przez swoich rodziców przed aresztowaniem przez Gestapo. Ale to tylko strojenie skrzypiec, bo zaraz przenosimy się do współczesnego Paryża, gdzie monsieur Hofmann chciał tego ranka zanieść mademoiselle Blanche trochę suszonej na powietrzu szynki.\nHistoria rozwija się powoli, dokładnie poznajemy kolejnych bohaterów, ich upodobania kulinarne i powikłane romanse. Zarówno pary sympatycznych emerytów, Georga Hofmanna, byłego właściciela paryskiej rewii, i jego życiowej partnerki Madeleine, jak ambitnej dziennikarki Valerie Rochard. Ich spotkanie rozdrapie nie całkiem zagojone rany, odsłoni skrzętnie zagrzebaną historię i uruchomi cały szereg sensacyjnych wydarzeń z udziałem niemieckich służb specjalnych, serbskiej mafii i przemytników broni.\nNikt nie lubi polityków\nWysłany z nazistowskiego obozu list, który po sześćdziesięciu latach trafia do adresata, posuniętego już w latach syna nadawcy (groźne tony powracają), zawiera, jak się okazuje, nieznaną operetkę Offenbacha. Wzbudzona w ten sposób sensacja skłania młodą dziennikarkę do podróży do Niemiec, gdzie ma ona nadzieję wyjaśnić tajemnicę jej pochodzenia i przy okazji sprzedać odkrycie temu, kto zapłaci najwięcej. Nie wszystko jednak idzie po jej myśli. Poszczególne motywy tej uwertury będą powracać przez całą powieść (a Seghers okaże się sprawnym naśladowcą techniki pisarskiej Tomasza Manna).\nZasadnicza akcja powieści Seghersa toczy się we Frankfurcie, gdzie grupa policjantów próbuje rozwikłać zagadkę brutalnego mordu, w którym zginęło pięć osób, w tym wysoki urzędnik państwowy, jedna została poważnie ranna, a jedna prawdopodobnie porwana. Głównym bohaterem jest Robert Marthaler, detektyw z dużym stażem pracy, zbyt dużym, by mógł myśleć o zmianie zawodu. Razem z nim pracują między innymi ekscentryczna, choć rzetelna szefowa wydziału zabójstw, wyrośnięty superglina, przydzielony do sprawy przez szukającego rozgłosu medialnego ministra, oraz technik policyjny o wisielczym poczuciu humoru.\nW Partyturze śmierci (śmierć w niemieckim tytule występuje w liczbie mnogiej, trup wszak ściele się gęsto) postaci są wyraziste.\nNiemal każda, nawet drugo- czy trzecioplanowa, ma swoją historię, swoje motywy – i przez to wzbudza choćby cień sympatii. Mamy tu policjanta, który odkrywa swój homoseksualizm i nie chce wrócić do pracy. Mamy tancerkę erotyczną, która tylko z pozoru wydaje się zimna i wyrachowana. Jest też glina, którego rzeczywiste kompetencje ukryte są przez rozbuchaną akcję medialno-polityczną. Detektyw Marthaler jest pośród nich chyba najbardziej poczciwy, ale i on ma swoje gorsze dni: wie, że powinien być bliżej swojej partnerki Terezy, ale śledztwo pochłania go bez reszty. Niejako przy okazji poznajemy jego zwyczajne cechy: że lubi podśpiewywać i że nie odmawia sobie niezobowiązującego flirtu z interesującymi kobietami.\nNawet najgorsze typy nie spotykają się z bezwzględnym potępieniem. Wyjątkiem są – politycy, reprezentowani przez ministra spraw wewnętrznych, o którym krążą niewybredne dowcipy: Wiesz, jaka jest różnica między karmą dla psów a naszym ministrem spraw wewnętrznych? (...) Do karmy dla psów dodają też mózg. W charakteryzowaniu postaci nie idzie jednak o sztuczne wydłużanie książki. Rozmaite wątki, uruchamiane przez każdą z osób, w końcu jakoś się ze sobą łączą. To ich powracanie, nawet w najmniej oczekiwanych sytuacjach, jest zrobione z doskonałą znajomością literackiego rzemiosła.\nPartytura śmierci to właściwie powieść policyjnych procedur. Pozwala z bliska obserwować metody postępowania i techniki kryminalistyczne. Kiedy Marthaler trafia na miejsce zbrodni, dowiadujemy się, że w takich momentach najważniejsza jest uważna obserwacja i szczegółowe notatki. Pełno tu też policyjnych techników, którzy szczegółowo objaśniają (czasem wychodzi to niezbyt zręcznie) stosowane przez siebie metody, np. obliczania czasu zgonu na podstawie temperatury zwłok: Tę metodę opracował profesor Henssage z Instytutu Medycyny Sądowej w Essen. Drobne, pożyteczne narzędzie, funkcjonuje jak tabela przeliczeń (nie ma tu wymyślania, dla zainteresowanych: C. Henssage, Death time estimation in case work I: the rectal temperature time of death nomogram, „Forensic Science International”, 38, 209, 1988).\nProcedura postępowania policyjnego służy też za podstawowy mechanizm narracyjny. Nagromadzenie postaci bierze się właśnie stąd. Praca Marthalera i jego zespołu polega na stopniowym zawężaniu kręgu podejrzanych, ale zanim znajdzie się ten właściwy, policjanci sprawdzają niemal każdy trop. Mogłoby się wydawać, że po paryskiej uwerturze i tak wszystko, mniej więcej, jest jasne, a czytelnikowi pozostaje obserwowanie przez kilkaset stron, jak powoli przed bohaterami odkrywa się to, co on sam już dawno wie.\nW tym wypadku tak nie jest, postępowanie policyjne wciąga na tyle, że przez chwilę można zapomnieć o pierwszych czterdziestu stronach książki. Nawet wątki poboczne i pozornie zbędne są zdynamizowane tak, że łatwo dać się zwieść i uznać, iż wbrew oczekiwaniom trafiliśmy na boczną ścieżkę, która doprowadzi do właściwego celu. Jeśli kryminał polega na oszukiwaniu czytelnika, to Seghers oszukuje wyśmienicie.\nPrzyjęcie perspektywy Marthalera jest też ważne dla zrozumienia społecznego wydźwięku powieści. Kiedy dochodzenie policyjne osiada w martwym punkcie, główny bohater próbuje przyjrzeć się wszystkiemu ze świeżej perspektywy. Chcąc zrozumieć znaczenie pewnych śladów, na które natrafił, musi zmierzyć się z historią Niemiec, o której wolałby zapomnieć. Kiedy w gazecie z okazji jakiejś rocznicy ukazywał się tekst o latach 1939-1945, nie czytał go. Gdy gdzieś odbywał się wykład jednego z ocalonych, zawsze miał inne plany. Nie podawał w wątpliwość niczego, co się wówczas wydarzyło, ale reagował jak większość ludzi: nie chciał wiedzieć za dużo.\nJednak dla dobra śledztwa Marthaler musi się dowiedzieć, i to wiele dowiedzieć. Kluczem do rozwiązania zagadki morderstwa w centrum Frankfurtu jest historia obozu Auschwitz i eksperymentów, które naziści przeprowadzali na ludziach. Pytania o konsekwencje tamtych wydarzeń dla współczesnych Niemiec stają się coraz bardziej natarczywe i nie przynoszą łatwych odpowiedzi. Marthaler, podobnie jak większość jego kolegów, chciałby wierzyć, że historia hitleryzmu została szczelnie zamknięta procesami w Norymberdze, a codzienność pierwszych lat XXI wieku nie ma z tamtymi czasami nic wspólnego. Okazuje się jednak, że demonów przeszłości nie sposób się pozbyć.\nOdkopywanie przeszłości służy tu przede wszystkim rozwiązaniu sprawy tajemniczego morderstwa, dlatego powieść Seghersa jest w pierwszej kolejności dobrym kryminałem, a nie – jak czasem bywa – popularnym medium do zajmowania się sprawami poważniejszymi (cóż ważniejszego w kryminale od dobrej intrygi?). Ale ten problem ma swój ogólniejszy wydźwięk. Co współcześni Niemcy wiedzą o przeszłości ich państwa? (Czy Polacy lub Czesi nie wiedzą więcej?) I czy wszystkie zbrodnie wojenne zostały osądzone? Na końcu książki autor dołączył bibliografię dotyczącą nazistowskich obozów. Kryminał, niejako przy okazji, staje się narzędziem bolesnej edukacji. Chyba żaden z nas nie wyszedł z tej sprawy bez szwanku. A te relacje z Auschwitz, które czytałem, wciąż siedzą mi w głowie. Długo nie chciałem mieć z tym nic do czynienia. A teraz to jest i nie mogę się tego pozbyć – mówi Marthaler, a to samo mógłby powiedzieć taki czytelnik, który o trudnej przeszłości próbował zapomnieć.\nObok historii II wojny światowej Partytura śmierci odsłania też inne problemy, z którymi europejskie społeczeństwa nie najlepiej sobie radzą: homoseksualizm, zjawisko imigracji, zmieniający się model rodziny, przekształcanie się sfery politycznej w medialną scenę. Wszystko to jednak jest podporządkowane kwestii fundamentalnej: kto zabił?\nSeghersowi udaje się rzadka sztuka. Opowiada zajmującą historię z epickim rozmachem, mnóstwem postaci i wielością wątków, ani przez chwilę nie przynudzając. Partytura śmierci brzmi naprawdę dobrze.\nprzeł. Elżbieta Kalinowska\nO miłości między innymi Zero Dark Thirty Brian M. Bendis New Avengers t.1: Ucieczka Wiesław Szymański Certified Copy Przemysław Wojcieszek Całkiem inna historia Dunkierka No Local Architektura w opozycji The Kids Are All Right Usagi Yojimbo Ronin Ewa Kuryluk Helene Cixous Walking with Kinga Florian Malzacher Teatr Jaracza w Łodzi Jadwiga Maziarska Warlikowski


Wiemy, który obiekt muzyczny był najczęściej odwiedzanym w 2021 roku / Aktualności / FTB.pl\nJakie miejsce było najczęściej odwiedzanym w tym roku przez fanów muzycznych doznań? Kto tam w tym roku występował? Zapraszam do czytania. http://www.ftb.pl/wiemy-ktory-obiekt-muzyczny-byl-najczesciej-odwiedzanym-w-2021-roku_news_116329.htm\t0 UserComments\nArtykuł dodano: 13 grudnia 2021, godz. 11:20\nJakie miejsce było najczęściej odwiedzanym w tym roku przez fanów muzycznych doznań? Kto tam w tym roku występował? Zapraszam do czytania.\nRed Rocks - tegoroczna kolebka muzyki\nSą różne rodzaje festiwali. Niektóre eventy organizowane są epizodycznie bądź jednorazowo. Wtedy nasi ukochani artyści występują na rozkładanych, mobilnych scenach. Są jednak też miejsca, które zawsze stoją w tym samym miejscu, z każdym rokiem coraz bardziej obrastając legendą. Właśnie takie miejsce zdobyło pierwsze miejsce na tegorocznej liście tych najczęściej odwiedzanych przez fanów muzyki.\nAmfiteatr Red Rocks mieszczący si w Kolorado, USA, należy do grona jednych z najbardziej legendarnych miejsc związanych z muzyką elektroniczną i nie tylko. Na swoich deskach gościł wiele światowej sławy gwiazd. Teraz zdaje się jeszcze bardziej podnosić prestiż stając się najczęściej odwiedzanym muzycznym miejscem w 2021 roku.\nObejrzyj aftermovie z show Seven Lions w Red Rocks\nOpublikowany niedawno raport Billboard jasno głosi, że to Red Rocks było najczęściej odwiedzaną sceną w ciągu ostatnich 12 miesięcy, wyprzedając takie kultowe miejsca jak Madison Square Garden w Nowym Jorku oraz O2 w Londynie. W tym roku Red Rocks gościło niemal milion fanów (996.570) całkowicie dominując tę listę. Dla porównania dodam, że druga pozycja, którą okupuje Bridgestone Arena została w tym roku odwiedzona przez 271.597 fanów.\nZ kręgu muzyki elektronicznej na scenie mogliśmy zobaczyć w tym roku ZHU, Kygo czy Alison Wonderland. Sami właściciele nie kryli zaskoczenia wynikami. Jak reagują na Instagramie:\nWiedzieliśmy, że w tym roku widywaliśmy was wielu, ale w 2021 r. było to najczęściej odwiedzane miejsce dowolnej wielkości, gdziekolwiek na ŚWIECIE? Tak przynajmniej mówi @billboard. Nie mogliśmy mieć więcej szczęścia, zwłaszcza w nasze 80 urodziny. To prawdziwy hołd dla oddanych artystów, promotorów, personelu i oczywiście WAS, naszych fanów. Red Rocks to miejsce szczególne, a każda osoba, która wejdzie na scenę, poda drinka, wita klienta lub kupi bilet, zasługuje na świętowanie. Idziemy po Ciebie 2022!\nBy nie przegapić innych newsów ze świata muzyki elektronicznej koniecznie zaobserwujcie nas w mediach społecznościowych.\nRed Rocks Amphitheater| 4K Drone Footage\n- A State of Trance Year Mix 2021 już dostępny\n- Sony Fodera wyprzedał rekordowe solo show - obejrzyj set


Piękno - SaraThai Direct\nPiękno Istnieją produkty 8.\nSortuj według --Cena: Najpierw najniższaCena: Najpierw najwyższaNazwa produktu: Od A do ZNazwa produktu: Od Z do AW magazynieOdwołanie: Najpierw najniższaOdwołanie: Najpierw najwyższa\nWyświetlono 1 - d $ $ d elementów\n50.00 ฿ Baht W magazynie\nNajbardziej popularne w całej Azji, wysoce wydajne perła proszek do zwalczania trądziku, przebarwienia skóry, pryszcze i neutralizacji.\nCentella krem 10 g wskazania: poprawia proces gojenia ran. Główne składniki: Wyciąg z wąkrotki o 7% kierunek: zastosowania na obszarze zagrożonym 1 - 2 razy dziennie po oczyszczeniu i odkażeniu rany lub zgodnie z zaleceniami lekarzy.\nCITRONELLA MOSQUITO REPELLENT 120 ml wskazania: komary przyjaznych środowisku. Kierunek: Spray bezpośrednio na skórą dla skuteczności 3 godziny. Należy unikać obszarów skóry wrażliwej. (Do użytku zewnętrznego)\n100.00 ฿ Baht W magazynie\n530.00 ฿ Baht W magazynie\nAlium Cepa MPC pielęgnacji blizny i bliznowce\n150.00 ฿ Baht W magazynie\nKaffir Lime Liquid Balm Aromatherapy 7 ml\nKaffir Lime płyn balsam Aromaterapia 7 ml wskazania: Aromaterapia łagodzi zawroty głowy, odmładza i odświeża. Składniki: Olej kaffir liście limonki, kamfora kierunek: stosować w usterce aras. (Do użytku zewnętrznego)\n250.00 ฿ Baht W magazynie\nThai herbal massage punches 100g / 150g /...\nstemple ziołowe masaż (1szt) - relaks, oczyszczanie skóry, uwalniając toksyny i wiele innych...\n40.00 ฿ Baht W magazynie\nViset-Niyom serwowane są ziołowe (40g) jest pierwszym i wszystkie naturalne proszek do czyszczenia zębów, używany przez ponad 100 lat temu w Tajlandii.


Złap odporność! Jakie etui na telefon do biegania wybrać? - BLOG\nZłap odporność! Jakie etui na telefon do biegania wybrać?\nEtui na telefon do bieganiaSemi Line paź 22, 2020\nMówią, że w zdrowym ciele, zdrowych duch. Przede wszystkim w dzisiejszych czasach powinniśmy zadbać o kondycję fizyczną oraz psychiczną. Jak możemy to zrobić, gdy obiekty fitness są zamknięte? Odpowiedź jest prosta – na świeżym powietrzu. Poranny jogging po pobliskim parku lub lesie to zawsze świetny pomysł.\nMyślisz, że sport nie jest dla Ciebie? Nic bardziej mylnego. Jak powiedział Bill Bowerman, były znakomity biegacz i twórca znanej marki odzieżowej NIKE: „Jeśli masz ciało jesteś sportowcem”, a na pewno możesz nim być.\nPoczątki nie są łatwe, bez względu czy jest to bieganie, czy jazda na rowerze. Wszystkie aktywności wiążą się z wysiłkiem fizycznym, który dla osoby niekorzystającej regularnie z tej przyjemności jest trudny i zniechęcający.\nEtui na telefon do biegania - wygoda dla Ciebie\nJogging to numer jeden wśród aktywności outdoorowych, który można uprawiać przez cały rok, niezależnie od warunków pogodowych. Ponad to bieganie dla początkujących nie wymaga dużego nakładu finansowego – wystarczą wygodne buty i luźny strój, reszta to już kwestia chęci. Biegać można samotnie, w parze lub w większej grupie znajomych. Tak naprawdę każda godzina jest dobra, a infrastruktura coraz bardziej przystosowana do biegaczy. Wiele osób narzeka na bieganie, mówiąc, że jest nudne i monotonne. Cisza, długi dystans nie jest dla nich. Pamiętajmy jednak, że zawsze można wziąć ze sobą telefon, włączyć ulubioną playlistę lub podcast. Uciążliwe by było trzymanie smartfona w ręku dlatego proponujemy etui na telefon. Opaskę można przymocować na ramię, a jej folia przewodzi dotyk. To nie tylko pokrowiec na telefon, ale również odblask. Warto pamiętać o bezpieczeństwie podczas wieczornych lub porannych treningów i wyróżniać się na drodze, dzięki odblaskom. Bieganie z ulubioną piosenką w słuchawkach, będzie o wiele przyjemniejsze!\nNadal nie jesteś przekonany do biegania? Wsiądź na rower. Każda pora roku jest dobra, zimą wystarczy się cieplej ubrać. Zarówno krótkie, jak i długie trasy rowerowe są świetnym sposobem na poznanie okolicy i ucieczkę od miejskiego zgiełku. Niewielkim kosztem finansowym, a z korzyścią dla zdrowia. Podczas jazdy na rowerze wypracowujemy mięśnie nóg oraz polepszamy wydolność oddechową. Warto wspomnieć o możliwości podziwiania przyrody. Rowery szosowe będą idealne dla osób jeżdżących po ścieżkach, natomiast rowery MTB sprawdzą się dla miłośników trudniejszych tras znajdujących się w lesie.\nJakie etui na ramię do biegania?\nWięc wystarczy wziąć plecak i napompować opony. W wielu miejscowościach powstają kluby rowerowe, które zrzeszają fanów dwóch kółek, by wspólnie mogli jeździć. Na dłuższą wyprawę za miasto warto zabrać ze sobą plecak, w którym schowasz wodę, lunch, czy koc piknikowy. Na te krótsze trasy wystarczy sakwa rowerowa, do której można wrzucić portfel, klucze, czy telefon. A później tylko ruszyć w drogę. Istnieją różne rodzaje sakw rowerowych. Są sakwy montowane do kierownika, ramy lub pod siodełkiem. Które wybierzesz, zależy tylko od Ciebie. Różnią się przede wszystkim kształtem i pojemnością. Każdy znajdzie coś dla siebie.\nTematy: Etui na telefon do biegania, Saszetki / sakwy rowerowe


Dwaj biznesmeni z Alicante uruchomili nowy szlak przerzutu haszyszu z Afryki do Europy. Przez Wysypy Kanaryjskie - tvp.info\nRafał Pasztelański 27.01.2022, 10:08\nDwaj biznesmeni z branży transportowej przy pomocy doświadczonych handlarzy narkotykami uruchomili nowy szlak przemytu haszyszu z Maroka do Hiszpanii. Towar trafiał na Półwysep Iberyjski przez Wyspy Kanaryjskie, a nie jak zazwyczaj bezpośrednio z Afryki do Europy. W operacji przemytniczej wykorzystano sieć fikcyjnych firm ogrodniczych.\nWiększość haszyszu, który trafia do Europy, pochodzi z Maroka. Przez lata przemycano go na Stary kontynent bezpośrednio z Afryki, przy pomocy szybkich łodzi motorowych. Narkotyk przeładowywano m.in. z kutrów rybackich lub niewielkich jednostek, na pełnym morzu.\nW ubiegłym roku hiszpańskie służby alarmowały, że przemytnicy częściej wysyłają haszysz nowym szlakiem przerzutowym, tzw. atlantyckim. Narkotyk nie płynie do Europy bezpośrednio przez Morze Śródziemne, ale wysyłany jest dłuższą trasą.\nNajpierw z Maroka dociera droga morską m.in. do Gwinei Bissau, Sierra Leone czy Senegalu. Następnie już drogą lądową trafia do Libii, a z niej do Europy.\nPrzemytnicy wiedzą, że transporty z Libii nie budzą takich podejrzeń jak klasyczne szlaki. Zaczęli także wykorzystywać do przerzutu haszyszu samoloty i helikoptery, a ostatnio nawet drony.\nZimną 2017 r. funkcjonariusze Straży Granicznej w Terespolu i Korczowej zatrzymali do kontroli BMW X6 oraz BMW X5 na ukraińskich tablicach...\nTeraz Gwardia Cywilna (Guardia Civil) poinformowała, że w ramach operacji „Aristarco” (od imienia greckiego astronoma, prekursora heliocentryzmu), odkryła nową trasę wprowadzania narkotyku na teren kontynentalnej Hiszpanii. Miało ją uruchomić dwóch biznesmenów z branży transportowej z Alicante, współpracujących z dwoma doświadczonymi narcos.\nWpadli oni na pomysł przemycania haszyszu z Maroka na Wyspy Kanaryjskie, a dopiero stamtąd do Europy. Kanał ten nie był dotąd znany służbom, co oznaczało mniejsze ryzyko wpadki. Tym bardziej, że ruch towarów pomiędzy hiszpańskimi firmami, jest trudniejszy do kontroli.\nGwardia Cywilna odsłoniła także kulisy swojej „kuchni”, co nie jest zbyt częste w przypadku służb.\nFunkcjonariusze Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej przejęli w Zbuczynie ciężarówkę, w której ukryto 244,5 kg haszyszu bardzo dobrej jakości....\nCysterna dla przemytnika\nŚledztwo zaczęło się w sierpniu ubiegłego roku, kiedy to funkcjonariusze ustalili operacyjnie, że jeden z handlarzy narkotyków z Murcji kupił starą naczepę-cysternę i wynajął ciągnik siodłowy. Podejrzewając, że przestępca szykuje jakąś nielegalną operację, rozpoczęli jego inwigilację.\nOkazało się, że ciągnik wraz z cysterną dotarł do jednej z gmin na terenie prowincji Grenada. Tam, jak zaobserwowali tajniacy, zbiornik napełniono niewielką ilością melasy z trzciny cukrowej, używanej jako nawóz organiczny.\nŁadunek miał być przeznaczony dla jednej z firm ogrodniczych na Wyspach Kanaryjskich, będącej w rzeczywistości przykrywką do nielegalnych operacji. Ciężarówka została załadowana na statek, na którym dotarła na Fuerteventurę.\nNa wyspie kierowca spotkał się z kilkoma osobami, wśród których zidentyfikowano kolejnego narco. Specjalistę od konstruowania skrytek we wszystkich typach samochodów.\nHiszpańskie służby wespół z senegalską marynarką wojenną dowiedli przemytnikom haszyszu, że tzw. atlantycki szlak przerzutu narkotyku do Europy...\nHaszysz zastąpił melasę\nPo jakimś czasie kierowca pojechał do jednego z wąwozów i tam wylał melasę. Po czym spokojnie pojechał do miasteczka Antigua, gdzie ciężarówka wjechała do jednego z magazynów.\nNastępnego dnia kierowca ruszył do portu, przez który miał wrócić do kontynentalnej Hiszpanii. Zanim jednak ciężarówka opuściła Fuerteventurę, do akcji wkroczyli funkcjonariusze Gwardii Cywilnej.\nW specjalnej, bardzo dobrze zamaskowanej skrytce odkryli 1,6 tony haszyszu.\nZatrzymanie pojazdu było sygnałem do przeszukań na terenie Fuerteventury oraz prowincji Murcja i Alicante, gdzie zabezpieczono obszerną dokumentację i materiały związane z przemytem narkotyków.\nAresztowano sześciu członków gangu (pięciu Hiszpanów i Albańczyka), który uruchomił opisywany kanał przerzutowy. W tym obu biznesmenów i narcos.\nŚledczy ustalili, że grupa ta mogła zaopatrywać w haszysz odbiorców z innych europejskich krajów. Dochodzenie w tej sprawie trwa.\n#haszysz #przemyt #gwardia cywilna #hiszpania #wyspy kanaryjskie #narcos #nowy szlak #kanał przerzutowy


Wpisy z kategorii porady zdrowotne - żyj zdrowo!\nPopraw swoje zdrowie i samopoczucie w kilku prostych krokach. Przygotowaliśmy dla Was sprawdzone porady zdrowotne, które możecie wykorzystać na co dzień. Zapraszamy do sprawdzenia naszych przepisów na domowe syropy, a także do zapoznania się z właściwościami zdrowotnymi niektórych warzyw – jak czosnek. :) W naturze drzemie prawdziwa siła i odpowiednia dieta to najlepsza profilaktyka prozdrowotna! A w zdrowym ciele, zdrowy duch.\nPomimo tego, że kulki gejszy zazwyczaj kojarzą się nam ze sklepami erotycznymi i gadżetami intymnymi, mają one niebagatelny wpływ na kondycję mięśni Kegla. Czym są mięśnie Kegla? Mięśnie kegla odpowiadają za podtrzymanie i kontrolę...\nOlej kokosowy jest coraz powszechniej znanym i używanym olejem. Mówi się o nim, że jest najzdrowszym olejem na ziemi. Olej z kokosów pozyskiwany jest z kopry orzechów kokosowych, czyli z ich miąższu. Zawiera niezwykłą...\nŻylaki , zwłaszcza w zaawansowanym stadium, są bardzo nieestetyczne. Powstają one w wyniku osłabienia naczyń krwionośnych lub przedsionków żył. Posiadanie żylaków jest uwarunkowane genetycznie i zazwyczaj dziedziczymy je po naszych rodzicach lub dalszych przodkach....\nWielkimi krokami zbliża się koniec roku, a wraz z nim jedna z najhuczniejszych imprez – Sylwester. Wszyscy doskonale wiemy, że w Nowy Rok bolą nas nie tylko stopy od tańczenia całą noc, ale i...


Słabość to najwierniejszy sojusznik Zachodu? (cz.1) - Obserwator Polityczny\nSłabość to najwierniejszy sojusznik Zachodu? (cz.1)\n11 października 2019 10 października 2019 krakauer komentarzy 12 Słabość to najwierniejszy sojusznik Zachodu? (cz.1)\nSłabość to najwierniejszy sojusznik Zachodu?\nSłabość to najwierniejszy sojusznik Zachodu w rozwijającym się konflikcie ze Wschodem. Nie jest to myślenie życzeniowe, nie jest to myślenie pragmatyczne, nie jest to wyraz analiz. To, po prostu stan spraw, a w zasadzie konieczność, bo nie ma już innych sojuszników. Proszę to zrozumieć, dlatego powtórzymy – to po prostu konieczność! Opieramy się już bowiem głównie na własnej słabości. Można nawet postawić tezę, że cały Zachód przypomina I Rzeczpospolitą, w okresie saskim…\nFundamentalne błędy Zachodu – neoliberalne kłamstwo i fikcja gospodarcza\nZachód w wyniku własnych błędów doprowadził urządzony przez siebie świat na skraj zapaści moralnej, kryzysu ekonomicznego i tragedii ekologicznej. Nikt nie powiedział kupującym chińskie zabawki Amerykanom, że w ostatecznym rozliczeniu kupują je zadłużając się u Arabów, Japończyków, Rosjan i w końcu także i u samych Chińczyków.\nEfektem neoliberalnej polityki ekonomii złodziejstwa i pozornej troski o ekologię jest utrata zdolności przemysłowych na Zachodzie, przed wejściem do powszechnego użytku nowych technologii produkcji, pozwalających na automatyzację całych procesów produkcyjnych i darmową energię. Zachód ugina się pod roszczeniami dzieci z wyraźnymi chorobami obciążającymi zdrowie psychiczne, doszło już do tego, że głos przypadkowych osób jest uznawany za wyrażanie polityki, przez „bardziej świadoma” milczącą mniejszość.\nW konsekwencji Zachód utracił zdolność konkurencyjną, jeszcze go stać na kupowanie importowanych dóbr, jak surowce, czy wszystko „Made in China”. Jednak już wiadomo, że następne pokolenie, zwłaszcza Amerykanów wszystko co będzie miało do zaoferowania, to produkcja rolnicza.\nO Unii Europejskiej nie ma nawet co wspominać. Sama się rozmieniła na drobne, nie jest w stanie zamienić potęgi ekonomicznej w militarną. Skala mierzenia jest banalna, otóż jeżeli armia polska jest uznawana za jedną z silniejszych w Europie, to jak słaba jest Europa?\nMając przed oczami obraz starzejącej się i słabnącej Europy, należy realnie oceniać perspektywy w tym otoczenie. Nie działamy w próżni, jesteśmy współzależni. Globalizacja spowodowała, że jesteśmy mniej lub bardziej zależni, w ramach współzależności od często, bardzo atrakcyjnych miejsc na świecie.\nJeżeli jednak wszystko co mamy do zaoferowania to gender i nie mające realnego pokrycia w niczym wartościowym kolorowane papierki, to znaczy że jest już bardzo źle. Ponieważ to jest ostatnie pokolenie dobrobytu na Zachodzie.\nNeoliberalizm zniszczył gospodarkę Zachodu, a gender rozbiło społeczeństwo. Co trzeba więcej, żeby wykazać postępujący upadek Zachodu?\nRok 1968 – czyli żeby nie było niczego!\nWszyscy pamiętamy rok 1968, co prawda w Polsce miał inny przebieg, niż na Zachodzie, mówimy jednak tutaj o wzorcach i odniesieniach zachodnich. Ten bunt młodych, którzy korzystając z efektów pracy pokolenia Ojców i Matek – buntowali się, w zasadzie nie wiedząc w jakim celu, to nic innego, jak przykład inżynierii społecznej. Pierwszy poważny stan praktycznego testowania inżynierii społecznej po wojnie.\nTo, co przetoczyło się przez kraje Zachodu po 1968 roku, to praktycznie to samo, czego dokonał Hitler w latach 30-tych, tylko wektor retoryki publicznej był inaczej obrócony.\nChodziło o to samo – o stworzenie podstaw systemu totalitarnego, którego fundamentem będzie dążenie mas, do samoograniczenia w imię wolności, równości i równie naiwnie i głupio – niewłaściwego pojmowania rzeczywistości.\nLudziom można wmówić praktycznie wszystko, po 1968 roku, wiadomo że jeszcze mogą za to zapłacić i być szczęśliwi, że coś tracą „w imię wyższych celów”. Tak się kształtuje idealne społeczeństwo, masy nie muszą myśleć, wystarczy że mieszczą się w wyznaczonych ramach mentalno-poznawczych, resztę zapewniają elity, w tym pozory pluralizmu i demokracji.\nNa podbudowie takiej fikcji wygenerowano neoliberalizm oparty na konsumpcji. System idealny, nawet ekologiczny, jeżeli tylko ma się frajerów, którzy ponoszą koszty środowiskowe i koszty towarzyszące. Patrząc na zagadnienie modelowo, nie można mieć wątpliwości, że taki system nie mógł istnieć wiecznie. Dzisiaj już to widać, empirycznie doświadczamy upadku Zachodu. Jeżeli Prezydent największego i zarazem jedynego zachodniego supermocarstwa, używa argumentów odwołujących się do absurdu, bazującego na tym, że lub z Bliskiego Wschodu nie pomagał USA w okresie II Wojny Światowej, podczas lądowania w Normandii, to nawet nie jest już śmieszne. W zasadzie z tego nie można się już śmiać, bo śmialibyśmy się sami z siebie, chociaż może to jest jedyne lekarstwo na sytuację w której jesteśmy? Nigdy nie jest zbyt późno na popełnienie jeszcze większej głupoty…\nZapraszamy na część 2 – gą felietonu.\n← Jak słaba jest dzisiaj Ameryka?\nOchrona środowiska musi być priorytetem →\n5 lutego 2017 4 lutego 2017 krakauer 5\n28 kwietnia 2018 28 kwietnia 2018 krakauer 32\n27 sierpnia 2012 27 sierpnia 2012 krakauer 1\n12 myśli na temat “Słabość to najwierniejszy sojusznik Zachodu? (cz.1)”\n11 października 2019 o 05:11\nBardzo wnikliwa ocena sytuacji i smutne wnioski, zwłaszcza fraza końcowa artykułu.\n“Nigdy nie jest zbyt późno na popełnienie jeszcze większej głupoty…”\n11 października 2019 o 06:16\nNiesłychanie mocny tekst pokazujący kłamstwo i zakłamanie na zachodzie\n11 października 2019 o 09:51\nPlan elit zachodnich z neoliberalizmem i globalizacją był opracowany w celu zapanowania nad światem już po wojnie i miał skutecznie zniszczyć wszelki opór społeczny przed ponowną podstępną feudalizacją. To się po części udało, ale nie przewidzieli oporu innych, czyli wschodnich kultur oraz skutków swoich imperialnych działań dla swoich społeczeństw, w których mają oparcie i które realizują na poziomie wykonawczym ich imperialne plany. To się im rozsypało, bo wychowali egoistyczne i nihilistyczne jednostki, które dążą do samozagłady nie rozwijając się w multi-kulturowym świecie. Za wszystko winę ponosi kapitalizm i polityka imperialna skierowana na podboje a nie na ochronę własnego narodu. Do nich nie dociera, że wywoływanie permanentnych wojen na świecie degeneruje nie tylko podbite kraje, ale także ich własne narody. Te elity za to odpowiedzialne to po prostu społeczni kretyni, psychopaci.\nJednak roku 1968 ja bym do tego nie mieszał, bo to był tylko skutek zachodniego bogactwa z jednej strony, gdy “dzieci kwiaty” mogły konsumować do woli, bez przykładania się do pracy i bez ponoszenia odpowiedzialności za społeczność. Nie od dziś wiadomo, że bogactwo demoralizuje i degeneruje. A z drugiej strony był to bunt społeczny młodych pokoleń przeciwko purytanizmowi zachodniemu. Tam nie było wolności i kultury na wyższym poziomie, nie było wolności, jak w krajach słowiańskich, w tym w Polsce Ludowej. Przykład karalności homoseksualizmu jest tu doskonały. W Polsce poza prawem zaborczym homoseksualizm nigdy nie był karany, a w II RP zniesiono jego karalność wynikająca z prawa zaborczego w nowym polskim kodeksie karnym. Był tolerowany, ale nie akceptowany społecznie zbytnio, co stanowiło pewien “złoty środek”, bo z jednej strony nie byli oni jako grupa społeczna dyskryminowani i nie musieli walczyć o swoje prawa na taką skalę jak na zachodzie, gdzie w niektórych krajach karalność stosunków homoseksualnych zniesiono dopiero po 2000 roku podobno. Dlatego to na zachodzie powstało tak silne lobby homoseksualne o wypaczonych żądaniach społecznych i przenosi się to do nas w ramach UE.\nWeźmy na ten przykład różne związki partnerskie nieformalne polskich artystów, pisarzy w Polsce Ludowej. Wszyscy wiedzieli o co chodzi, nikt ich z tego powodu nie dyskryminował. Wnosili do polskiej kultury wartość dodaną i żyło się wszystkim dobrze bez epatowania seksualnością, która rozbudzałaby niepotrzebne emocje w katolickim społeczeństwie, zwłaszcza że w kościele była ich nadmierna ilość i też nie byli zainteresowani determinowaniem dyskryminacji, zaś kościół był pod kontrolą służb i nie mógł za bardzo podskakiwać. Nawet bywały przypadki wychowywania dzieci przez te pary i nikomu to nie przeszkadzało, jeżeli nie dochodziło do popełnienia przestępstwa.\nTo zdegenerowany kapitalizmem i imperialnym kolonializmem zachód miał mniej wolności prawdziwej niż my w Polsce Ludowej. Jako kolejny przykład można by wskazać prawa kobiet. Proszę sobie rzetelnie prześledzić, jakie prawa faktyczne miały kobiety w Polsce Ludowej, a jakie w niektórych krajach zachodnich.\nProblem w tym, że nie znamy i nie szanujemy naszej kultury i naszych egalitarnych osiągnięć wynikających ze słowiańskich korzeni. Wszystko przez to, że do nauki wpuszcza się durne jednostki zafascynowane fałszywą zachodnią kulturą i sponsorowane przez zachód, a później tacy “profesorowie” wykładają polskiej młodzieży tylko osiągnięcia niby praw i wolności człowieka na zachodnie, nie znając nawet rodzimej słowiańskiej kultury i jej praw. Wiele praw i wolności człowieka powstało wcześniej w Polsce, już w I RP niż na zachodzie w wyniku oporu wobec okupacji katolickiej i polityki Watykanu.\nŻenada. Mam przykłady z własnych studiów, gdy musiałem słuchać wykładów profesorów pozbawionych wiedzy o słowiańskiej kulturze, ale za to z matką boską i znaczkiem solidarności w klapie marynarki(był to okres drugiej połowy lat 80-tych). Tacy ludzie nie byli i nie będą w stanie chronić naszej kultury słowiańskiej, naszych praw i wolności przed zdegenerowanym imperializmem kulturowym zachodu.\n11 października 2019 o 15:57\nW roku 2017 Unia Europejska zaprezentowała Białą Księgę, czyli pięć różnych wizji zmian w UE i współpracy między państwami.\nPo raz pierwszy unijne elity w oficjalnym dokumencie przywołały inny dokument, który jest podstawą Unii Europejskiej, a jest nim ideowy testament ALtiero Spinellego, czyli manifest z Ventotene.\nCo ciekawe Spinelli był skrajnym komunistą, (trockistą) za swą skrajność został wyrzucony (😉 )z partii komunistycznej. Chciał on zniszczyć państwa narodowe i w ich miejsce stworzyć jedno państwo europejskie. Jego grupa wybrała metodę podstępu, wprowadzania krok po kroku jednego socjalistycznego państwa.\n“Aby odpowiedzieć na nasze potrzeby, europejska rewolucja musi być socjalistyczna, to znaczy, mieć za cel wyzwolenie klasy robotniczej i stworzenie dla niej bardziej humanitarnych warunków życia.”\n“Prywatna własność być likwidowana, ograniczana, korygowana albo rozszerzana w zależności od sytuacji, nie zaś dogmatycznie, dla zasady.”\n“Kwestia, która musi być rozwiązana jako pierwsza, bo bez niej wszelki postęp w innych dziedzinach będzie jedynie pozorny, to zniesienie podziału Europy na suwerenne państwa narodowe.”\nPodsumujmy ów “neoliberalizm” to nic innego jak nowe wcielenie komunizmu tym razem wypadło na Zachód i USA.\n„Biała Księga w Sprawie Przyszłości Europy” nie wymienia już Roberta Schumana, Alcide de Gasperiego, Jeana Moneta i Konrada Adenauera. Ideowym ojcem wspólnoty europejskiej okazuje się mało znany trockista postulujący likwidację państw narodowych i własności prywatnej. Czy to jego radykalny plan wcielają w życie dziś eurokraci? https://tygodnik.tvp.pl/39271479/zamaskowany-plan-dla-europy\n…Silną, zjednoczoną Europę mogą zbudować politycy dumni z jej historii i kulturowych korzeni – tacy, którzy mają poczucie realnej więzi ze średniowieczną Christianitas. Bezideowi technokraci, ulegli wobec poprawności politycznej, oddający Stary Kontynent na pastwę eksperymentów przeprowadzanych przez lewackich inżynierów społecznych, mogą wyłącznie robić dobrą minę do złej gry i wdrażać doraźne rozwiązania, które w końcu się wyczerpią… https://tygodnik.tvp.pl/37440131/politolog-z-oksfordu-neoliberalizm-jest-jak-marksizm AMEN!\n11 października 2019 o 16:40\nZachód chciał stworzyć na wschodzie szczęśliwych niewolników. Jednak ludzie są coraz bardziej świadomi co znaczy neoliberalizm. Właściwie narzędzia, których używał zachód obróciły się przeciwko zachodowi.\nFelieton w/g mnie bardzo dobry.\nTa uwypuklana w artykule SŁABOŚĆ ZACHODU wynika jedynie z historycznych odniesień, a nie ze stanu rzeczywistości.\nPrzez poprzednie kilkaset lat Zachód był silny i wielki, a teraz powoli wraca do swojego dawnego położenia, niewyróżniającego się na tle reszty świata. Czy to dobrze, czy źle? To zależy z jakich pozycji się na to patrzy. Jeśli z pozycji konserwatywnych (nawiązujących do feudalizmu i kapitalizmu), to pewnie źle, a jeśli z pozycji “równościowych” (np. socjalistycznych), to dobrze. Zwykle jest tak, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, czyli zmniejszanie rozwarstwienia cywilizacyjnego może być różnie odbierane. Spróbuję to wyjaśnić poniżej.\nOkreślanie różnic w rozwoju cywilizacyjnym ma jedynie sens jeśli porównania państw dokonywane są w tej samym czasie, bowiem historycznie (przy pominięciu wojen i innych kataklizmów) to rozwój jest ewidentny, nawet w odniesieniu do państw najbardziej zacofanych. Te zacofane (obecnie) państwa też doznają rozwoju, wystarczy spojrzeć np. na ich statystyki (kiedyś i dziś) śmiertelności i przyrostu ludności, a głód był zawsze, nawet na Zachodzie.\nMoże czasy obecne na Zachodzie, to nie tak gwałtowny (ekstensywny) rozwój, jak np. przed stu czy dwustu laty, ale czy sytuacja społeczna była wówczas lepsza. Jasne, zależy czyja. Na pewno niektórym się pogorszyło, ale większości ludzi żyje się łatwiej i lepiej. Nie sugerujmy, że przed stu czy 50-ciu laty było w Polsce lepiej, bo to nieprawda. Zmiany jakie nastąpiły miały również swoje negatywne konsekwencje. Rozwój wiedzy i komunikacji pozwala na wzajemne porównania sytuacji ludzi i rodzi postawy roszczeniowe, bo skoro ktoś ma więcej bez większego wysiłku (najczęściej fizycznego), to dlaczego ja tak samo nie mam. Gdy znikło wiele ograniczeń wynikających z hierarchii społecznej, to nacisk na egalitaryzm stał się większy, a stąd coraz większy populizm, szczególnie przedwyborczy, kiedy to politycy bardzo kochają i dbają o te liczne, ale mniej zasobne grupy obywateli. Niby dla ich dobra, a w rzeczy samej dla dobra własnego (koryto).\nSpoglądając na zróżnicowanie poziomów rozwoju cywilizacyjnego państw w czasie, można z całą pewnością powiedzieć, że to zróżnicowanie się zmniejsza. Dzieje się tak m.in. dzięki neoliberalizmowi i globalizacji. Bez obu tych zjawisk nie byłby możliwy transfer wiedzy, rozwoju i przemysłu z państw bogatych do biednych. Skutkiem tego relatywny poziom życia w państwach bogatych stopniowo się pogarsza, a w państwach biednych się polepsza (w jednych powoli, w innych szybko). Chcemy to zablokować? Ma być trwała segregacja na państwa biedne i bogate? Nie dziwiłbym się gdyby głosili to przedstawiciele jakiegoś bogatego społeczeństwa, które traci najwięcej, ale głoszą to często przedstawiciele niezbyt bogatego społeczeństwa, które akurat “wisi na garnuszku” społeczeństw bogatszych. Jednocześnie to społeczeństwo, nabrawszy pewnych cech społeczeństw bogatszych, wykazuje dziwną troskę o los tych bogatszych społeczeństw, wieszcząc ich stopniowy upadek.\nMam na to radę: niech zerwą więzy łączące z bogatymi, którzy “upadają”, i niech “sami zakaszą rękawy i wezmą się do roboty”, żeby zbudować swoją wielką przyszłość. Zobaczymy czy się to im uda, bo na razie widać tylko roszczenia i pouczanie innych, a przecież mogliby dać dobry przykład szybkiego i wspaniałego rozwoju, jeśli rzeczywiście to potrafią.\n11 października 2019 o 19:11\nNiemiecki historyk i politolog Götz Aly, aktywny uczestnik wydarzeń 1968 roku, krytycznie ocenia dorobek rewolty. Jego zdaniem studenckie protesty nie osiągnęły zgoła nic, a ówcześni rewolucjoniści pod wieloma względami przypominali pokolenie hitlerowców. https://www.pch24.pl/pokolenie-68-podobne-do-pokolenia-nazistow–historyk-o-sukcesach-rewolucji,60350,i.html\nTo co udało się Pokoleniu ’68 to „marsz przez instytucje” i narzucenie zachodniemu światu obłąkanej idei politycznej poprawności i tolerancjonizmu dla wszystkiego i wszystkich (poza oczywiście chrześcijaństwem i prawicą). Jak na ironię lewactwo opanowało partie polityczne, rządy, media, korporacje, banki, uniwersytety, przemysł rozrywkowy, sztukę, a więc instytucje, którymi w przeszłości gardziło. Przedstawiciele tego szkodliwego Pokolenia do dziś trzęsą bowiem Zachodem i ma to opłakane konswekwencje. Zwłaszcza dla zwykłych ludzi. To im „zawdzięczamy” inwazję islamu w Europie, problemy z nielegalnymi imigrantami, zadłużanie państwa, trwonienie pieniędzy na głupoty i socjal dla nierobów, kiepskie szkolnictwo na wszystkich szczeblach, śmieciową kulturę, agresywny, tęczowy terror homoseksualizmu, bandytyzm i wzrost przesępczości, aborcje na życzenie, które zabijają miliony dzieci, zdeprawowaną młodzież (pornografia nie jest już niczym ograniczana), kryzysy gospodarcze, zależność od Chin i arabskiej ropy, rozbite rodziny, otwarcie drzwi dla pedofili i innych dewiantów, nienawiść do białych, heteroseksualnych mężczyzn, niszczenie i rugowanie chrześcijaństwa i ogólne osłabienie, którze sprzyja islamowi i Rosji.\nPokolenie ’68 będące u władzy ma też zbrodnicze oblicze, sprzeczne z ich rzekomym humanitaryzmem i pacyfizmem- lewacki terroryzm (RAF, Czerwone Brygady, Antifa) i prowadzenie napastniczych wojen (np. naloty na Jugosławię w 1999 r.). Goetz Aly, Pokolenie ‘68 – https://www.salon24.pl/u/polishallied/865385,przeklete-pokolenie-68\nDodaję – grafika jest bardzo wymowna, zatem gratuluję autorowi.\n11 października 2019 o 21:58\n….lewacko-trockistowski Zachód i USA? Proszę bardzo, na małym\nprzykładzie. Holandia. Jak marksiści przejęli Holandię – Yuri Bezmenov i przewrót ideologiczny. Dodam że prezentowany materiał pochodzi z kanału\ndo którego mam (osobiście) wiele zastrzeżeń natury… min. politycznej,\nale TU napiszę krótko: 100/100. W sedno! Proszę bardzo…\nPozostaję jednak z nadzieją iż są jeszcze oazy normalności w zlewicowanym “wolnym świecie” m.in. Federacja\nRosyjska, Republika Białoruś, Węgry, mógłbym wymienić jeszcze kilka.. niestety, nie więcej. Może niedługo do ekskluzywnego\nklubu dołączy Polska? Co Daj Boże!\nPs. I w tym momencie wpadłem w dumkę, a powodem zadumy jest\ntroska o stan ducha kom. “chunza” w “tym kraiku pełnym nie tylko tulipanów czy marychy”. Panie, jak (tam) żyć?! 🙂\n@Ali. …To zależy z jakich pozycji się na to patrzy. Jeśli z pozycji konserwatywnych (nawiązujących do feudalizmu i kapitalizmu), to pewnie źle, a jeśli z pozycji “równościowych” (np. socjalistycznych), to dobrze…\nPan Ali “patrzy” jak domyślam się z pozycji socjalistycznych… to ŹLE (wróży)… Bowiem czy ma świadomość iż siedzi na mocno nadpiłowanym konarze wiekowego, zmurszałego drzewa który za chwilkę runie w nicość?\nOdsyłam do wyżej zamieszczonego videorolika.\nCo jest powodem że linkowane materiały z “ру-нета” (русский Интернет)\nnie mają potrzebnej siły przebicia do zamieszczenia na forum OP?\nWczoraj wieczorową porą wysłałem “tylko” niezłą muzę z YT.\nZa chwilę poczynię ponownie próbę…\nNIC NIE WIDZIAŁEM. JAK SĄ DZIWNE LINKI TO SYSTEM POZNAJE TO JAKO SPAM, A SPAMU SĄ AKTUALNIE …. DZIESIĄTKI TYSIĘCY 🙂 NIE JESTEŚMY W STANIE PRZEROBIĆ. TAKI OKRES. LICZĘ ŻE PO WYBORACH BĘDZIE LEPIEJ. POZDRAWIAM WEB. JÓZ.\nДанил Плужников “Два Орла”, выступление в Кремлевском дворце, г. Москва 25.01.2017г.\n12 października 2019 o 13:40\nKrzyku, wspaniałe wykonanie rosyjskiej pieśni przez tę młodziutką osóbkę. Mam nadzieję, że świat będzie podziwiał jej talent. Pozdrawiam\nTak. I (nie tylko) dlatego właśnie zdecydowałem się na zalinkowanie\nw wykonaniu tego właśnie młodego człowieka. Pozdrawiam


Komunikat – Parafia Ewangelicko-Augsburska Ap. Piotra i Pawła w Mysłowicach\nParafia Ewangelicko-Augsburska Ap. Piotra i Pawła w Mysłowicach > Ogłoszenia parafialne > Komunikat\n14 marca 2020 Ogłoszenia parafialneMonika Kwak\nprzyszło nam żyć w czasach, w których szczególną wartość zyskuje odpowiedzialność za siebie nawzajem oraz ludzka solidarność. A są one wyrazem jeszcze czegoś większego, a mianowicie chrześcijańskiej miłości. Oznacza to, że w swoim życiu podejmujemy takie działania, które mogą pomóc jak największej liczbie osób oraz swoimi skutkami wyrządzą jak najmniej złego innym ludziom. Mądrość, Boży dar, polega na znalezieniu takich sposobów działania, które będą ze sobą łączyć te dwa kierunki myślenia. Wymaga to patrzenia wokół siebie, patrzenia na bliższe i dalsze otoczenie, i uwzględnienia jak największej liczby argumentów, zarówno tych “za” i tych “przeciw” w podejmowaniu konkretnych działań.\nNabożeństwo jest przede wszystkim naszym wielkim prawem. Do skorzystania z tego prawa jesteśmy wzywani przez łaskawego Boga w każdym sposobnym czasie. Chociaż czujemy z tego powodu obowiązek, to jednak jest to wielki dar Boga, który pozwala nam gromadzić się w naszych kościołach, aby korzystać z wszelkich środków Bożej łaski. Chociaż w najbliższym czasie z prawa tego w naszych kościołach nie będziemy mogli skorzystać, to jednak nie oznacza, że Boża łaska przestaje działać. Wprost przeciwnie. Całe nauczanie kościelne w szkołach, nauka konfirmacyjna, spotkania parafialne i nabożeństwa służą temu, abyśmy mogli wzrastać w wierze. Abyśmy mogli się stać “dorosłymi” chrześcijanami, którzy są przygotowani do “samodzielnego” życia. To zawsze był nasz znak rozpoznawczy, że potrafiliśmy przetrwać w ciężkich czasach. Historia to wielokrotnie i wieloma sposobami potwierdzała, że dzięki Bożemu wsparciu, daliśmy radę. Myślę, że teraz też tak będzie.\nJutro, w porze naszych nabożeństw, w każdym kościele (lub kaplicy), będzie duchowny, aby nikt, kto nie wiedział o konieczności odwołania nabożeństw, nie zobaczył zamkniętych drzwi. Nie będziemy prowadzić nabożeństw, ale będziemy do Waszej dyspozycji. Możemy porozmawiać, przeczytać z Wami Pismo Święte, wspólnie się pomodlić. Możemy wskazać, gdzie w sieci internetowej możemy znaleźć transmisje lub nagrania nabożeństw ewangelickich. Jest tego bardzo dużo. Możemy podać postylle lub inne, nowoczesne zbiory kazań, które w okresie bożonarodzeniowym proponowaliśmy jako świąteczne prezenty, nie zdając sobie sprawy, jak bardzo mogą się wkrótce przydać. W kościele nie będziemy nabożeństw odprawiać, ale możemy się – jak tylko będziemy zdrowi – z Wami spotkać na kameralnych nabożeństwach domowych. Zagościmy też u Was, gdy zajdzie potrzeba przybycia z Sakramentem Wieczerzy Pańskiej. Zaproście nas, przybędziemy. Do nabożeństwa domowego zachęcamy szczególnie. Aby je przeprowadzić, nie potrzeba wcale duchownego. Wystarczy w odpowiednim miejscu otworzyć Śpiewnik ewangelicki, wziąć książkę “Z Biblią na co dzień” (lub aplikację), otworzyć Biblię, zbiór kazań. Wszystko jest, korzystajmy.\nKościół to ludzie. My wszyscy. Osoby duchowne, ale przede wszystkim “nieduchowne”. Kościoła takiego nie da się zamknąć. On istnieje dopóty, dopóki istnieją ci, dla których ważna jest wiara, nadzieja i miłość. Pielęgnujmy je w takich formach jak obecnie jest to możliwe. A potem, gdy nadejdzie lepszy czas, będziemy mogli znów się spotkać w naszych pięknych kościołach. I podziękować Bogu, że pozwolił nam znów w nich zagościć. Może te wspólne godziny tam spędzone będą dla nas jeszcze większym błogosławieństwem.\n– śledźmy nasze strony parafialne i profile społecznościowe, gdzie można znaleźć wiele praktycznych możliwości znalezienia kontaktu z Ewangelią; tak samo polecamy stronę naszej diecezji i Kościoła – www.luteranie.pl; ważne są też profile na portalach społecznościowych – tam też jesteśmy.\n– jutro w TVP 3 ma być nadane o 13.00 nabożeństwo z kościoła Św. Trójcy w Warszawie\n– w związku z decyzją Ministra Edukacji Narodowej dotyczącą czasowego ograniczenia (12-25 marca 2020) funkcjonowania jednostek systemu oświaty, odwołuje się wszystkie lekcje religii, zajęcia nauki konfirmacyjnej i spotkania młodzieży\n– odwołuje się zajęcia dla dzieci, prowadzone w formie szkółki niedzielnej\n– odwołuje się próby chóru oraz wszystkie inne spotkania parafialne\n– odwołuje się pasyjne nabożeństwa tygodniowe\n– w sobotę, 28 marca nie odbędzie się nagranie radiowe nabożeństwa wielkopiątkowego w Hołdunowie; nabożeństwo będzie przygotowane w innej formie i nadane w planowanym dniu; szczegóły w czasie późniejszym\n– odwołane zostają wszelkie zajęcia świetlicy środowiskowej – Klub Profilaktyczny Ekipa w Szopienicach\n– pamiętajmy o siebie nawzajem, okazujmy wzajemną troskę o siebie, która niech przejawia się w tym czasie w tym, że szanujemy swoje zdrowie i zdrowie innych; jeśli nie czujemy się dobrze, jeśli pojawiają się niepokojące objawy, zostańmy w domu, udajmy się do lekarza; Pan Bóg działa również w ten sposób, że posyła ludzi, którzy mogą nam pomóc pod względem zdrowotnym; pamiętajmy o zaleceniach epidemiologicznych, nie lekceważmy ich.\n– pamiętajmy o osobach starszych i chorych, nie pozostawmy ich bez opieki\n– pamiętajmy o siebie nawzajem w naszych modlitwach, powierzając wszystkie nasze troski łaskawemu Bogu\n← Komunikat\tSłowo na niedzielę – 15.03.2020 →


listopada 2016 - Books by Geek Girl\nNiebezpieczne kłamstwa, czyli przeszłość dopadnie cię nawet na końcu świata\nBecca Fitzpatrick to autorka, która towarzyszy mi od dawna. Na bieżąco czytałam jej serię Szeptem, która najpierw mnie zachwyciła, by potem przeistoczyć się w mały koszmarek, z tomu na tom tracąc cechy, za które ją polubiłam. Potem zachwyciłam się Black Ice i to właśnie w takim wydaniu chciałam widzieć tę autorkę, więc byłam niezmiernie zadowolona, gdy okazało się, że jej kolejna powieść będzie utrzymana w podobnych klimatach thrilleru dla młodzieży. Oczekiwałam, że Niebezpieczne kłamstwa w pełni dorównają zaskakująco dobremu Black Ice, jednak jak to zwykle z moimi oczekiwaniami bywa, zostały zupełnie zawiedzione.\nPrawda jest taka, że podczas czytania Niebezpiecznych kłamstw dość mocno się wynudziłam. Właściwie nic się nie dzieje – Stella trafiła do wyjątkowo sennego miasteczka i odbiło się to na atmosferze książki, w której wszystko kręci się wokół nowo poznanego chłopaka, emerytowanej policjantki będącej opiekunką dziewczyny oraz samych rozterek głównej bohaterki, której wywody mogły się ciągnąć przez kilka stron. Ta powieść nie wzbudziła we mnie żadnych emocji, bo praktycznie nie wydarzyło się nic ciekawego, co mogłoby wywołać u mnie jakąś gwałtowniejszą reakcję i nuda jest najodpowiedniejszym słowem do opisania moich wrażeń po zakończeniu lektury. Teoretycznie Niebezpieczne kłamstwa są thrillerem dla młodzieży, jednak możecie zapomnieć o jakimkolwiek stopniowaniu napięcia czy o zaskakujących zwrotach akcji (nie jestem pewna, czy potrafiłabym wskazać choć jeden w tej książce). Mam wrażenie, że Becca Fitzpatrick ustanowiła tym samym jakiś rekord, a sama powieść powinna znaleźć się na półce między New Adult a contemporary, bo jest raczej słabą mieszanką tych dwóch gatunków. Jeżeli interesował was wątek programu ochrony świadków, zbrodni, którą widziała główna bohaterka czy konsekwencji jej złożenia zeznań, nie sięgajcie po tę powieść, ponieważ zupełnie się zawiedziecie. Niebezpieczne kłamstwa opowiadają o skrzywdzonej dziewczynie próbującej ruszyć do przodu i poszukującej swojego miejsca na ziemi w sennym miasteczku, o jej życiu w nowym, nieznanym środowisku, a kryminalny aspekt tej historii został zredukowany do śmiesznego minimum.\nGłówną bohaterką jest rozpieszczona, zapatrzona w siebie, humorzasta nastolatka, którą najchętniej bym zamordowała. Stella jest typową przedstawicielką grupy rozkapryszonych panienek z dobrych domów, liczyły się dla niej tylko pieniądze oraz nieustanna zabawa, zdobywała wszystko, czego pragnęła metodą wybrzydzania oraz bezsensownego buntu. Lekceważyła ludzi, którym autentycznie na niej zależało. Na szczęście z biegiem książki Stella przechodzi przemianę, staje się bardziej znośna, ale jednocześnie bezbarwna. Nie potrafię wymienić żadnych cech jej charakteru czy zainteresowań oprócz tego, że kurczowo trzyma się zamkniętych etapów swojego życia. Na szczęście w tym zestawieniu Chet, czyli przystojny sąsiad Stelli, wypada nieco lepiej, chociaż jak na mój gust był nadmiernie wyidealizowany. Dojrzały, wrażliwy, czuły, odważny, seksowny, pewny siebie, męski, z poczuciem humoru i dużym bagażem emocjonalnym – z daleka czuć było od niego Gary'ego Stu. Tak naprawdę jedyną interesującą postacią była Winny, siedemnastoletnia ciężarna kelnerka, z którą Stella zaprzyjaźniła się w pracy. Dziewczyna miała prawdziwą ikrę i szkoda, że jedynie przewijała się gdzieś z tyłu książki.\nPomysł na fabułę dawał tak duże pole do popisu, a autorka zupełnie zdeptała ten wątek, zostawiając nas z banalną historią miłosną między urodzonym na wsi kowbojem i zranioną dziewczyną z wielkiego miasta uciekającą przed przeszłością. Przez większość czasu tylko krzywiłam się z niesmakiem i kręciłam głową, bo to jeden z najgorszych przypadków niewykorzystanego potencjału, z jakim miałam do czynienia w ostatnim czasie. Becca Fitzpatrick mogła stworzyć porywającą powieść z dreszczykiem i zawiłymi intrygami, a zamiast tego dostaliśmy nudną, pozbawioną polotu i głębszego przemyślenia książkę, o której zapomni się na następny dzień. Niebezpieczne kłamstwa to gorzkie rozczarowanie. Ostatecznie nie jest to jednak powieść ani dobra, ani zła. Po prostu nijaka, a to chyba najgorsze, co można powiedzieć o książce.\nDo napisania recenzji serialu The Royals zabierałam się trochę jak pies do jeża. Cały czas wynajdywałam sobie coraz to nowe wymówki, byle tylko uniknąć opisywania swoich odczuć, a pierwszy sezon skończyłam oglądać około dwa miesiące temu i emocje powinny opaść na tyle, żebym była w stanie wydusić z siebie kilka merytorycznych uwag. Problem w tym, że The Royals jest takim serialem, na punkcie którego trudno wypowiadać się krytycznie, nawet jeśli ma wiele wad – zbyt łatwo przyszło mi stracić głowę dla zaskakującej, momentami absurdalnej fabuły i pełnokrwistych, choć schematycznych bohaterów. Jeśli już klasyfikujemy produkcje, to The Royals znalazłby się zdecydowanie w TOP 10 seriali guilty pleasures w historii. Teoretycznie wiem, że jest zły, ale w praktyce z wypiekami na twarzy jestem w stanie odtwarzać tylko kolejne odcinki i próbować jakoś się pozbierać, gdy kolejny wątek niespodziewanie wybuchnie nam w twarz.\nFabuła serialu jest dość prosta – mamy do czynienia z fikcyjną rodziną królewską osadzoną w czasach współczesnych. Bliźniaki Liam oraz Eleanor cieszą się z rozrywek dostępnych dla nich jako członków rodziny królewskiej, wiedząc, że to na barkach ich starszego brata spoczywa odpowiedzialność bycia następcą tronu Anglii. Kiedy jednak Robert umiera, rodzina pogrąża się w chaosie i żalu. Król Simon zastanawia się nad sensem dalszego istnienia monarchii, Liam musi przywyknąć do nowej, nieoczekiwanej roli, jednocześnie walcząc ze swoim zauroczeniem Ophelią, córką szefa ochrony pałacu. Jego autodestrukcyjna siostra, Eleanor, osiągnie dna, kiedy okaże się, że jej nowy ochroniarz jest oszustem. Natomiast królowa Helena będzie walczyła po trupach o utrzymanie rodziny królewskiej pod swoją kontrolą i zawrze sojusz ze spragnionym władzy Cyrusem, bratem Simona, by zachować ich sposób życia za wszelką cenę.\nTen serial jest typowo rozrywkowy i nie wiem, czy znajdziecie obecnie na rynku lepszą produkcję do odstresowania po długim dniu. Akurat czegoś takiego potrzebowałam i może dlatego przepadłam po pierwszym odcinku, nie mogąc się oderwać od kolejnych. Skandal goni skandal, każdy odcinek obfituje w zaskakujące wydarzenia, zawiłe intrygi i nigdy nie wiadomo, czy ujawniona informacja jest prawdą czy kłamstwem. Kiedy wydawało mi się, że już rozgryzłam twórców i wiem, dokąd zmierza fabuła, zaskakiwali mnie zwrotem akcji o sto osiemdziesiąt stopni i zabawa zaczynała się od nowa. Zdarzały się odcinki, po których po prostu siedziałam, wgapiając się w monitor szeroko otworzonymi oczami z opadniętą do ziemi szczęką i zastanawiałam się, co za geniusz zła stoi za tym serialem, bo niektóre rewelacje były naprawdę szokujące. To, ile emocji dostarczyły mi niektóre odcinki, jest nieporównywalne z jakimkolwiek innym serialem. Siedziałam jak na szpilkach, tylko czekając, aż kolejna bomba ulegnie detonacji.\nJeśli chodzi o bohaterów, mogłabym na ich temat stworzyć oddzielny post, ale pewnie i tak nie wystarczyłoby mi miejsca, żeby zmieścić się z opisem i moimi przemyśleniami. Niby kreacje postaci są typowe, wręcz schematyczne – mamy królową a.k.a zimną sukę, mamy uwielbianego przez tłumy, pełnego współczucia i dobroci króla, mamy rozsądnego i nieskazitelnego niczym łza następcę tronu, mamy zagubionego księcia będącego nieodpowiedzialnym kobieciarzem i w końcu mamy zbuntowaną księżniczkę, której całe życie kręci się wokół szalonych imprez, mocnych narkotyków i durnych wyskoków – ale pod każdą maską znajduje się coś więcej. Na przestrzeni sezonu powoli poznajemy inne oblicze każdego z naszych bohaterów. Najmniej w tym przypadku przekonała mnie do siebie królowa Helena, ta jej ludzka strona ogromnie mnie nudziła, a aktor grający Liama pozostawał sztywny, jednak ogólnie zaliczam postaci na plus. Twórcom oraz aktorom udało się stworzyć taki rodzaj bohaterów, za których trzyma się kciuki niezależnie od tego, jak głupie decyzje podejmują; nie można pozostać obojętnym, po prostu nie da się nie zaangażować w ich losy.\nThe Royals uzależnia. W ten dziwny, zupełnie niezrozumiały sposób przedostaje się do naszego umysłu, zupełnie przejmując kontrolę i stając się taką małą obsesją, od której nie można się uwolnić. Nie znajdziecie tutaj lepszych i słabszych odcinków, wszystkie są równie intrygujące, choć może nie tak samo emocjonujące. Dramaty, skandale, zdrady i intrygi wylewają się z każdego odcinka, przez co siedzi się na krawędzi fotela, wstrzymując oddech w oczekiwaniu na rozwój sytuacji. The Royals to serial idealny dla fanów Plotkary czy Skins, ale dosłownie każdy może się w nim zakochać. Ja to zrobiłam i niczego nie żałuję.\nZderzenie z klasyką: Rozważna i romantyczna, Dziwne losy Jane Eyre, Mistrz i Małgorzata\nJest to cykl, który powinien pojawiać się mniej więcej co trzy miesiące, jako że postanowiłam w każdym miesiącu poświęcić swój czas jednemu klasykowi. Tak bardzo spodobało mi się ich czytanie, że nie chcę, by atrakcyjne nowości książkowe odciągnęły mnie od poznawania kolejnych tytułów, ale potrzebuję też pewnego rodzaju motywacji, by o tym nie zapominać i stąd Zderzenie z klasyką. W każdym takim poście będę pisała krótkie recenzje ostatnio przeczytanych przeze mnie powieści wliczanych do kanonu, zawierając najważniejsze odczucia, jakie miałam podczas czytania. Dzisiaj chciałabym opowiedzieć Wam o trzech pierwszych klasykach, które przeczytałam na przestrzeni sierpnia, września oraz października.\nRozważna i romantyczna to pierwsza książka należąca do klasyki literatury spoza kanonu lektur, którą przeczytałam z własnej, nieprzymuszonej woli. Najpierw bardzo długo nie mogłam się za nią zabrać, ale potem byłam zaskoczona tym, jak przyjemnie mi się ją czytało! Jane Austen posiada niezwykle błyskotliwy styl pisania i subtelne, ale ostre poczucie humoru, które stało się doskonale widoczne zwłaszcza w drugiej połowie książki. Według mnie właśnie na tym opiera się fenomen tej wciąż chętnie czytanej autorki. Jej styl jest niezwykle lekki, dlatego cieszę się, że to właśnie na jej powieść zdecydowałam się jako pierwszą, bo nie było to nużące i trudne w odbiorze, nie znajdziecie tutaj rozwlekłych opisów. Każda wykreowana przez Jane Austen postać była inna i pełna życia, różnorodności mogliby się od niej uczyć współcześni pisarze. Nie znaczy to, że każdy bohater przypadł mi do gustu, bo najchętniej porządnie potrząsnęłabym nazbyt uczuciową Marianną, nie wynika to jednak z tego, że została źle poprowadzona; po prostu bliżej mi usposobieniem do rozważnej Eleonory, która imponowała mi swoim zachowaniem od samego początku książki. W nawet najbardziej flegmatycznych postaciach dało się zauważyć rys czegoś intrygującego, ale nie mogę powiedzieć, bym jakoś mocno zaangażowała się w losy bohaterów. Nikt specjalnie nie przykuł mojej uwagi ani nie wkradł się do mojego serducha.\nNie jest to powieść, która szokowałaby zwrotami akcji – kolejne wydarzenia są przedstawiane bardzo płynnie, ale leniwie. Rozważna i romantyczna to przykład klasyki, lecz do końca nie rozumiem, czemu zaliczany jest do tego kanonu, bo jednak nie czuję, by ta książka w jakikolwiek sposób mnie rozwinęła czy wpłynęła na mój sposób myślenia, należąc do grona powieści, które koniecznie trzeba przeczytać przed śmiercią. Ot, miłosne i życiowe perypetie dwóch młodych panien, walka rozwagi z romantycznością, w której nie do końca można wskazać zwycięzcę.\nDziwne losy Jane Eyre to historia tak różna od powieści Austen jak to tylko możliwe. I może właśnie dlatego o wiele bardziej przypadła mi do gustu, bo jest to według mnie lektura, którą naprawdę warto przeczytać. Charlotte Bronte pokazała XIX wiek z zupełnie innej strony niż Jane Austen – z perspektywy brzydkiej, niepokornej, niechcianej sieroty pozbawionej szansy na godną przyszłość. Mimo to główna bohaterka nie użala się nad sobą, bierze swój los we własne ręce, prezentując swoją postawą feministyczne, dość nowoczesne poglądy, których zupełnie się nie spodziewałam, ale przez to jeszcze bardziej doceniłam autorkę oraz samą Jane Eyre – dziewczynę mądrą, o dumnej postawie i szacunku do samej siebie. Brak tutaj trywialności, którą trącała Rozważna i romantyczna, to naprawdę głęboka powieść. Przede wszystkim muszę zwrócić waszą uwagę na dwa aspekty tej książki: na niezwykle wyrazistych bohaterów o intensywnych, trudnych do okiełznania osobowościach oraz na poetycki styl pisania Charlotte Bronte. Zarówno Jane Eyre, jak i pan Rochester mają niebanalne charaktery oraz niezłomne temperamenty, musieli zmierzyć się z wieloma przeciwnościami losu, ale nawet gdy upadali, znajdowali sposób, by się podnieść i to ukształtowało ich w niezwykły sposób. Ich wzajemny rozwój, to, jak powoli uczyli się siebie i na siebie wpływali, docierali się – to było po prostu cudowne. Z jednej strony drażnili się ze sobą, pozwalali sobie na drobne uszczypliwości, a z drugiej mówili do siebie tak pięknie, że nawet ja, która nigdy wielką romantyczką nie byłam, wzdychałam z zachwytu nad ich słowami oraz więzią. Charlotte Bronte pięknie ubierała ich emocje w kolejne wersy, pokazując swój bogaty kunszt. Czasem jednak było tego trochę za dużo i miałam ochotę przeskoczyć rozwlekłe opisy krajobrazów, które po jakimś czasie stawały się po prostu nużące, ale przebieg wydarzeń jest naprawdę zaskakujący i rekompensuje to z nawiązką. Pojawia się tutaj wiele intryg i tajemnic z przeszłości, zaskakujących zwrotów akcji, które tylko dodają smaczku klimatowi całej powieści. Jest to poważna, melancholijna i piękna lektura, którą bardzo Wam polecam! Idealna na jesienne wieczory, dlatego nie czekajcie i bierzcie się za nią!\nTak to już z tymi powieściami rosyjskich pisarzy bywa, że pierwsze sto stron jest dla mnie drogą przez mękę. Nie mogłam wciągnąć się w przedstawioną historię, trochę przerażał mnie styl pisania, a trochę dziwne, abstrakcyjne wydarzenia. Dopiero kiedy przełamałam barierę stu stron i wyrzuciłam przez okno wszelkie oczekiwania, autentycznie zainteresowałam się tym, co działo się w książce i czytanie o zamęcie, jaki swoim przybyciem zgotowała mieszkańcom Moskwy obecność tajemniczego maga Wolanda i jego cudacznej świty. Mistrz i Małgorzata to powieść, która została podzielona na dwie części i o ile ta pierwsza była według mnie świetna, o tyle druga nie była tak fascynująca. Na korzyść pierwszej części działa element nieprzewidywalności, niemal każdy rozdział zaczynał się z punktu widzenia innego bohatera, który, wydawałoby się, nie miał żadnego wpływu na fabułę, ale to wszystko tak sprytnie i ładnie się ze sobą łączyło, że poczułam ogromny podziw dla Bułhakowa. Druga część była o wiele bardziej chaotyczna i brakowało mi tego przeplatania się perspektyw, nie do końca odpowiadał mi też klimat, który uległ zmianie. Postać Małgorzaty strasznie mi się nie podobała, a pojawiła się właśnie w drugiej połowie i może stąd wynika również moja niechęć. Nie będę ukrywać, że z tych trzech powieści to właśnie Mistrz i Małgorzata jest najtrudniejszą lekturą do przebrnięcia i nie zrozumiałam wszystkiego. Przede wszystkim jednak urzekła mnie groteska oraz humor, który jest wprost niesamowity, pokochałam postać Korowiowa, do tego inteligentne rozmieszczenie symboli w fabule, które można swobodnie interpretować. Autor zaimponował mi rozmachem, pomysłowością, dowcipem i fantazją, ale nie nazwałabym Mistrza i Małgorzaty arcydziełem.\nCzytaliście wymienione przeze mnie klasyki? Zgadzacie się z moim zdaniem czy macie zupełnie inne odczucia? Jakie klasyki polecacie mi do przeczytania w najbliższej kolejności?\nPrawo Mojżesza całkowicie mnie zauroczyło. Nie spodziewałam się tak wspaniałej historii, ale okazuje się, że choć powieści Amy Harmon wyglądają niepozornie, potrafią wchłonąć czytelnika. Po raz kolejny spodziewałam się czegoś, a otrzymałam coś zupełnie innego. Może Pieśń Dawida nie utrzymała poziomu pierwszej części, ale zaskoczyła mnie i warto się z nią zapoznać.\nDawid Taggert zniknął.\nWydawało się, że pełen energii młodzieniec, który większość życia spędził imprezując, wszczynając bójki, pijąc alkohol i podróżując po całym świecie, w końcu odnalazł nieoczekiwany spokój i znalazł swoje miejsce na ziemi u boku pięknej, niewidomej Millie. Dzięki dziewczynie wyciszył się i zrozumiał, co jest dla niego najważniejsze w życiu, w końcu czuł się akceptowany oraz bezpieczny. Aż pewnego dnia sprzedał mieszkanie, zrzekł się praw do swojej marki, zabrał samochód i wyjechał bez słowa pożegnania, bez wskazówki, gdzie go szukać. Zostawił jedynie kasety, na których zwierza się Millie ze wszystkiego, czego nie zdążył jej powiedzieć.\nPieśń Dawida została napisana w zupełnie inny sposób niż pierwszy tom. Retrospekcje przeplatają się z czasem rzeczywistym, naprzemiennie słuchamy Taga, który nagrał na taśmach opowieść o jego znajomości z Millie i śledzimy teraźniejsze wydarzenia z punktu widzenia Mojżesza, który próbuje zrozumieć, co się dzieje z jego zaginionym przyjacielem. Może z tego powodu trudniej było mi się zżyć z bohaterami tej historii i momentami odczuwałam niedosyt – skoro już Mojżesz pojawił się w książce jako jeden z narratorów, chciałam poznać więcej szczegółów z jego życia z Georgią, tymczasem musiałam zadowolić się okruchami wplatanymi między historię znajomości Dawida i Millie, która niespecjalnie mnie porwała. Ich miłość była bardzo subtelna i słodka, a ja niespecjalnie przepadam za tak banalnym przedstawieniem uczucia, jakim jest miłość, która przecież ma wiele kolorów, w tym także tych mrocznych.\nMillie była dla mnie zbyt wyidealizowana. Za jej pomocą Amy Harmon poruszyła ważny problem – rzadko się zdarza, by osoba niewidoma grała tak dużą rolę w fabule i autorka wyraźnie starała się pokazać czytelnikowi, że powinien nauczyć się traktować osoby niepełnosprawne na równi, bo w niczym nie są gorsi od osób pełnosprawnych. Millie była niezależna i świetnie radziła sobie z trudnościami, jakie stawały na jej drodze z powodu ślepoty, jednak była doskonała pod każdym względem i to uczyniło z niej postać bezbarwną. Nie tylko inteligentna i wygadana, ale także pełna empatii, akceptacji dla swojego losu, cierpliwa, nigdy się nie denerwowała. Oraz, oczywiście, była przepiękna, ze wspaniałym, wysportowanym ciałem i delikatną twarzyczką. Trochę żałuję, że Amy Harmon postanowiła z niej zrobić Mary Sue, zwłaszcza pod względem wyglądu, bo ciekawie byłoby obserwować jak Tag, niepoprawny podrywacz i wielbiciel damskich wdzięków, zakochuje się w kimś, kto odbiega od standardowych kanonów piękna, ale i tak w pierwszej kolejności urzeka go swoim charakterem, nie wyglądem. Takie przełamanie było według mnie potrzebne, może wtedy inaczej spojrzałabym na Millie, która jak dla mnie była strasznie jednowymiarowa. Taggert z kolei był niesamowicie intrygujący w Prawie Mojżesza, a w Pieśni Dawida odkrywamy jego zupełnie nowe, dojrzalsze oblicze. Dawid zdecydowanie miał swoje momenty, ale chyba jednak wolałam go w poprzednim tomie, gdy był dziki i nieobliczalny, posiadał tę iskrę szaleństwa czającą się pod płaszczykiem względnego spokoju.\nPodczas gdy Prawo Mojżesza było dramatyczną, pełną niespodziewanych zwrotów akcji i gwałtownych emocji, fascynującą lekturą, Pieśń Dawida jest zdecydowanie subtelniejszą, cieplejszą i spokojniejszą powieścią. Trudno porównywać ze sobą te dwie części, ponieważ mają nie tylko zupełnie różną formę, ale także inny rytm oraz ogólny wydźwięk. Prawo Mojżesza było dysonansem, a Pieśń Dawida bardziej przypomina harmonijną odę. Ja osobiście przepadłam dla historii przedstawionej w pierwszym tomie, jednak powieść przedstawiająca losy Taga oraz Millie również może wiele nauczyć – choćby tego, że słowo wojownik ma wiele znaczeń, a największa walka to ta, którą trzeba stoczyć z samym sobą. Można z tej historii wiele wynieść, chociaż skupia się głównie na rozwoju delikatnej, romantycznej relacji. Może właśnie brak pogłębienia i rozwoju pozostałych wątków oraz zupełnie inny klimat powieści sprawił, że Pieśń Dawida nie zauroczyła mnie tak mocno tak poprzedni tom, ale epilog? Dosłownie mną wstrząsnął.\nDuologia Prawo Mojżesza\nPrawo Mojżesza // Pieśń Dawida\nZa możliwość przeczytania Pieśni Dawida serdecznie dziękuję Wydawnictwu EditioRed (Helion)!\nCzy wspominałam, że za tobą tęsknię?, czyli czas dojrzałych decyzji i akceptacji\nTrylogia DIMILY to swojego rodzaju ewenement. Nie mogę powiedzieć, by dwie poprzednie części jakoś specjalnie mnie zauroczyły, czasami naprawdę mocno męczyłam się z ich czytaniem, ale czekałam na trzeci tom jak na szpilkach, nie mogąc się doczekać, aż w końcu będę go trzymała w swoich dłoniach. Zupełnie nie potrafię wytłumaczyć tego zjawiska, lecz mogę powiedzieć jedno – nie żałuję, bo Czy wspominałam, że za tobą tęsknię? okazało się być niesamowitą powieścią.\nTyler zniknął wtedy, gdy Eden najbardziej go potrzebowała. Zamiast razem stawić czoła światu, dziewczyna została sama z bałaganem, który stworzyli, zdobywając się na wyjawienie najbliższym prawdy. Eden musiała zmierzyć się nie tylko z gniewem rodziny i ze złośliwymi komentarzami rówieśników, którzy wytykali ją palcami na ulicach Santa Monici, ale także z bólem po rozstaniu z Tylerem. Cała miłość, jaką do niego czuła, wyparowała, a zamiast tego pojawił się gniew. Eden ruszyła do przodu, przenosząc się na studia do Chicago, jednak kiedy Tyler ponownie pojawia się w jej życiu, dziewczyna ma mętlik w głowie. Czy jest jeszcze dla nich szansa? Czy jest gotowa mu wszystko wybaczyć? Czy ich rodzina ostatecznie się rozpadnie?\nCzy wspominałam, że za tobą tęsknię? bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło. Chciałam tę książkę przeczytać bardziej dlatego, że miałam za sobą już dwa tomy i pragnęłam poznać zakończenie tej historii niż dlatego, że autentycznie mnie ona interesowała, ale już od pierwszych stron wsiąkłam. Zmiana jest niewyobrażalna! To, co od razu zauważyłam, to poprawa w stylu pisania autorki. Wcześniej był nieco... toporny, charakterystyczny dla bardzo młodych, debiutujących autorek, a teraz stał się tak lekki i świeży, że z przyjemnością przelatywało się wręcz przez kolejne strony! Jednak nie tylko styl pisania Estelle Maskame dojrzał, również fabuła była o wiele bardziej przemyślana, harmonijna oraz głęboka, a jej bohaterowie wydorośleli i ulegli znaczącym przemianom na lepsze. Uwierzcie mi, naprawdę nie przewidywałam tak dobrej lektury, a tutaj taka miła niespodzianka!\nEstelle Maskame nazywano głosem pokolenia i nie ukrywam, że to określenie mnie przerażało, bo w poprzednich dwóch częściach mieliśmy głównie do czynienia z imprezami mocno zakrapianymi alkoholem, narkotykami, brakiem umiaru, zdradami i brakiem poszanowania dla jakichkolwiek wartości czy zasad. To wspaniałe, jak z (nie ukrywajmy) płytkiej opowieści o zakazanej miłości wyrosła powieść z przesłaniem skierowanym do młodych, zagubionych ludzi. Czy wspominałam, że za tobą tęsknię? tak naprawdę nie jest historią miłosną, choć opowiada o dalszych losach Eden i Tylera. To książka, która opowiada o samodzielnym podejmowaniu ważnych, życiowych decyzji. O walce do utraty tchu o to, co się dla nas liczy najbardziej. O dawaniu drugiej szansy i wybaczaniu. O ignorowaniu opinii innych i słuchaniu głosu serca. O mierzeniu się z konsekwencjami swoich czynów i naprawianiu relacji z najbliższymi, nawet gdy wszystko wydaje się już być stracone. Nie spodziewałam się, że ta powieść zaoferuje mi tak wiele tematów do przemyśleń, że miłość Eden i Tylera, choć wciąż obecna, wcale nie będzie głównym wątkiem, a jedynie osią, o którą oprze się cała walka o dobrą przyszłość. Myślę, że najważniejszym motywem w Czy wspominałam, że za tobą tęsknię? jest nauczenie się, że nie warto przejmować się tym, co pomyślą o nas inni. Liczą się poglądy tylko najbliższych, ale w ostatecznym rozrachunku to własny głos jest najważniejszy.\nBohaterowie ulegli niesamowitej przemianie! Co prawda w niektórych momentach ujawniał się cień starej, irytującej Eden, ale było ich naprawdę niewiele i w większości były uzasadnione. Eden stała się dziewczyną z krwi i kości; wciąż trochę zagubioną, dopiero wkraczającą w dorosłe życie i próbującą zrozumieć, co to dla niej oznacza, ale przede wszystkim normalną. Tyler za to... O mój borze szumiący, Tyler jest właściwie nie do poznania! Wiem, że większość kobiet lubi złych chłopców, jednak jego przemiana w młodego, dojrzałego mężczyznę, pełnego pasji i ze szlachetnym celem w życiu jest tak cudowna, że z miejsca straciłam dla niego głowę. Trudno znaleźć jakiekolwiek podobieństwa między tym agresywnym, przepełnionym gniewem chłopakiem z pierwszego tomu a zdecydowanym, czułym mężczyzną z trzeciej części. Zarówno Tyler, jak i Eden nabrali barw oraz wielowymiarowości, o którą nigdy bym ich nie podejrzewała, a chociaż ich relacja jest wciąż impulsywna, odrobinę szalona i nieokiełznana, przestała być dla nich toksyczna. Nie może być jednak zbyt słodko i jak na mój gust Eden zbyt szybko uległa. W jednej chwili nienawidziła Tylera, w drugiej znowu kochała go na zabój i ten brak konsekwencji w jej odczuciach był zbyt widoczny. Ogólnie rzecz biorąc, wszystko w tej książce dzieje się bardzo szybko, wręcz gwałtownie i mimo że wydarzenia stanowią ładny, płynny i logiczny ciąg, to jednak w moim odczuciu tempo rozwoju sytuacji było strasznie zawrotne.\nCzy wspominałam, że za tobą tęsknię? to wspaniałe zakończenie trylogii DIMILY. Według mnie bije na głowę dwie poprzednie części swoją złożonością, dojrzałością i głębokim, choć bardzo subtelnym przesłaniem. Czytałam tę powieść z autentyczną przyjemnością, nie mogąc się oderwać od kartek, a autorka tak pięknie, malowniczo opisała Portland, że wraz z bohaterami spacerowałam ulicami miasta i chłonęłam jego atmosferę. Przemiana, jaka zaszła w historii Estelle Maskame jest widoczna już gołym okiem i bardzo się cieszę, że nie porzuciłam tej trylogii, bo było warto.\nCzy wspominałam, że cię kocham? // Czy wspominałem, że cię potrzebuję? //\nZa możliwość przeczytania Czy wspominałam, że za tobą tęsknię? serdecznie dziękuję Wydawnictwu Feeria Young!\nJesień już od dawna króluje za naszymi oknami, a ja jeszcze nie miałam okazji, by jakoś specjalnie zaznaczyć jej obecność na blogu. Z pomocą przyszedł mi jednak Fall Time Cozy Book Tag, do którego nominowała mnie Charlotte Andell z bloga In Bookland, za co serdecznie jej dziękuję!\nCzy to nie jest idealnie jesienna okładka? Znalazły się tutaj wszystkie obowiązkowe kolory, a do tego ciepły kocyk! W tej chwili trudno mi znaleźć inną okładkę, która tak dobrze, a jednocześnie subtelnie odzwierciedlałaby tę porę roku. Przyznaję się, że nie czytałam jeszcze Kiedy wszystko się zmienia Lisy De Jong, jednak zapoznałam się już z Kiedy pada deszcz tej autorki, więc nie mam wątpliwości, że po tę powieść również sięgnę. Ta powieść zupełnie mnie zniszczyła, ale też uzdrowiła, była piękna i zachwyciła mnie już od pierwszego zdania. Lisa De Jong posiada niesamowity, emocjonalny, ale też inteligentny styl pisania i chociaż nie nastawiam się na tak wielkie przeżycia, jak w przypadku Kiedy pada deszcz, liczę na to, że Kiedy wszystko się zmienia również mnie urzeknie.\nPrzytulny sweter – książka która rozgrzewa Cię od środka\nMam wrażenie, że się powtarzam, ale taką książką zdecydowanie jest dla mnie Prawie jak gwiazda rocka Matthew Quicka. To po prostu cudowna powieść, która zostawia z sercem wypełnionym radością i nadzieją. Momentami była naprawdę urocza, choć nie w ten przesłodzony sposób, a jednocześnie złamała mi serce i gdzieś od połowy siedziałam zupełnie zaryczana, próbując zrozumieć, jak można tak mocno oddziaływać na czytelnika prostymi słowami. To jedna z takich historii, które cię łamią, ale w zmian dają ci coś dobrego. Prawie jak gwiazda rocka rozgrzewa od środka swoją pozytywną energią, słodko-gorzkim optymizmem i gorąco ją wam polecam!\nJesienna burza – książka lub gatunek literacki po który lubisz sięgać w burzowy dzień\nOgólnie w jesienne dni najbardziej lubię sięgać po opasłe książki z gatunku fantasy. To właśnie ta pora roku jest według mnie najlepsza, by zanurzyć się w tych grubaśnych cegiełkach i w pełni poczuć magię wykreowanych w nich światów, a burza tylko powinna w tym pomóc! Odgłos deszczu uderzającego o okna wraz z grzmotami, podczas gdy ty leżysz pod kocykiem z ogromnym tomiszczem na kolanach i zanurzasz się w fantastycznej rzeczywistości... Czy to nie brzmi pięknie? Właśnie dlatego Królową Cieni Sary J. Maas zostawiłam sobie na jesień, chciałabym się również zabrać za Obcą Diany Gabaldon oraz Z mgły zrodzonego Brandona Sandersona w najbliższym czasie, bo kolekcjonowałam te perełki z myślą właśnie o tej porze roku.\nChłodne, orzeźwiające powietrze – najfajniejszy bohater z którym zamieniłbyś się miejscami\nSzczerze przyznam, że dość długo myślałam nad tą kategorią. Gdy do głowy przychodził mi jakiś interesujący bohater, którego miejsce chciałabym zająć, natychmiast przypominałam sobie również najgorsze wydarzenia z jego życia i moje podekscytowanie pękało niczym bańka mydlana. Ostatecznie zdecydowałam się jednak na Annabeth Chase z książek Ricka Riordana, bo uwielbiam Obóz Herosów, a bycie półbogiem byłoby wprost genialne, mimo swoich oczywistych wad. W dodatku Annabeth jest dziewczyną Percy'ego, a Percy jest najlepszy, więc chyba sami rozumiecie...\nWydaje mi się, że trylogia Przegląd Końca Świata nie dostała jeszcze od czytelników szansy, na którą zasługuje, a ja naprawdę ją uwielbiam. Tak kreatywnego przedstawienia świata po apokalipsie zombie jeszcze nie widzieliście! Ze względu na polityczne intrygi dość trudno wbić się w fabułę pierwszej części, muszę to obiektywnie przyznać, ale jeśli bardzo was to nie zniechęciło, sięgnijcie po drugi tom, bo jest po prostu wspaniały! Mira Grant ma tak niesamowite i oryginalne pomysły, że jej książki trzeba poznać, zwłaszcza że teraz w niemal każdej powieści schemat goni schemat, a jej Przegląd Końca Świata jest wolny od jakiejkolwiek szablonowości. No i kto nie lubi zombiaków? ;)\nW tej chwili ciężko mi sobie przypomnieć podobną okładkę, bo rzadko sięgam po powieści z takimi paskudkami na przodzie (och, przyznajmy to otwarcie, wszyscy trochę oceniamy książkę po okładce), ale z ostatnio przeczytanych pozycji choćby Epidemia Suzanne Young nie może się pochwalić zbyt ładną oprawą graficzną. Nie wiem dlaczego, ale ta okładka wyjątkowo mnie odpycha, w rzeczywistości wyglądając jeszcze gorzej niż na zdjęciu. Według mnie Epidemia jest najlepszą częścią serii Program, ale ma zdecydowanie najgorszą oprawę, która wygląda sztucznie i jest nieprzyjemna dla oka.\nPumpkin spice – ulubione przekąski po które sięgasz jesienią\nMyślę, że nie mam jakiejś specjalnej przekąski, po którą lubię sięgać jesienią. Chyba po prostu piję jeszcze więcej herbaty niż normalnie, żeby odpowiednio się rozgrzać ;)\nTo tyle na dzisiaj. Tag był krótki i przyjemny, więc jeśli ktoś chce się jeszcze mocniej wczuć w jesienną aurę, polecam jego wykonanie! A teraz przyznajcie się, jakie powieści lubicie czytać najbardziej, gdy za oknami szaleje wichura?\nKiedy pada deszcz, czyli otwieranie nowego rozdziału w życiu\nKiedy pada deszcz czekało na mnie niemal cztery miesiące. Bardzo chciałam przeczytać powieść Lisy De Jong i wielokrotnie podnosiłam ją z mojego niekończącego się stosu książek do przeczytania, ale z jakiegoś powodu czułam, że to nie jest odpowiedni moment i powinnam jeszcze trochę poczekać. Aż w końcu nadszedł dzień, gdy stwierdziłam, że jestem gotowa zmierzyć się z tym, co autorka przygotowała. Byłam w błędzie. Nie byłam gotowa na to, co znalazłam w Kiedy pada deszcz. Nie sądzę, by ktokolwiek był gotowy.\nKate jednej nocy została ograbiona z wszystkiego – z poczucia bezpieczeństwa, szczęśliwej przyszłości, zaufanych przyjaciół i szansy na miłość. Nie potrafi zapomnieć o tym, co się wydarzyło i przez to od niemal dwóch lat tkwi w jednym miejscu, niezdolna do ruszenia naprzód. Wszystko się zmienia, gdy do jej małego, sennego miasteczka przyjeżdża Asher. Chłopak z miejsca rozbudza zainteresowanie Kate, powodując, że dziewczyna zaczyna otwierać się na świat i odzyskiwać to, co straciła.\nKiedy pada deszcz posiada niezwykle melancholijną, przytłaczającą atmosferę. To nie jest lekka opowiastka na jeden wieczór, to głęboka historia, która odziera nas ze złudzeń kawałek po kawałku, aż stajemy się bezbronni wobec ciężaru, jaki nosi w sobie główna bohaterka. Po traumatycznych wydarzeniach Kate zupełnie wycofała się z życia; zamknęła się w sobie, odpychając od siebie wszystkich ludzi, na których jej zależało. Stała się nie tylko wyobcowaną samotniczką, ale straciła także zdolność do cieszenia się życiem. Niczym maszyna pracowała w niewielkiej knajpce jako kelnerka, niedziele poświęcała na maratony filmowe z matką, biegała, ale głównie rozpamiętywała tę jedną noc, która zmieniła wszystko i rozmyślała nad swoją zmarnowaną przyszłością. Kate została zniszczona w najbardziej ohydny, bestialski sposób i dusiła to w sobie, nie pozwalając nikomu zajrzeć do swojego wnętrza.\nNa przestrzeni książki dziewczyna przechodzi jednak przemianę. Po poznaniu tajemniczego Ashera Kate w końcu się otwiera – nie tylko na świat, ale także na innych ludzi. Staje się impulsywna, zaczyna cieszyć się małymi rzeczami, uczy się spychać na bok swoje lęki i podejmować ryzyko, które z każdym krokiem przybliża ją do normalnego funkcjonowania. Ta nowa Kate stała się nieco bezbarwną postacią, patrząc na sposób, w jaki przeżyła dwa lata, trudno uwierzyć w to, jak łatwo przyszło jej zaufać zupełnie nieznajomej osobie i jej relacja z Asherem rozwinęła się zbyt szybko, chociaż pozostała słodka i niewinna. Jednak chociaż miłość jest osią fabularną powieści, Kiedy pada deszcz to tak naprawdę historia o uzdrowieniu. O wychodzeniu ze swojej strefy komfortu i próbowaniu nowych rzeczy. O momencie, w którym stanęło się na rozdrożu i trzeba wybrać między trwaniem a życiem. O podejmowaniu walki o lepsze jutro i o mierzeniu się z własnymi lękami. O odnajdywaniu siebie i budowaniu własnej przyszłości po tragedii. O ocaleniu.\nMoże autorka nie starała się znacząco wyjść poza znane nam z literatury New Adult schematy, może bohaterowie byli bezosobowi, a finał nieco przesłodzony jak na ogólny charakter książki. Może nie powinnam być tak bardzo zachwycona, jednak podczas czytania Kiedy pada deszcz dosłownie cierpiałam. Bolał mnie każdy, choćby najmniejszy skrawek duszy i drżały mi palce, kiedy przerzucałam kolejne kartki. Wystarczyło mi zaledwie kilkadziesiąt stron, bym zakwalifikowała tę powieść do tych najpiękniejszych i najbardziej wartościowych historii, jakie przeczytałam w życiu, bo Lisa De Jong umieściła w swoich słowach tak wielki ładunek emocjonalny, że przeniknęły one wprost do mojego jestestwa. Kiedy pada deszcz może nie wybija się na tle fabularnym, ale autorka wzbudziła we mnie tak wielką falę emocji, że zupełnie nie zwróciłam na to uwagi, za bardzo przejęta, urzeczona i zmiażdżona historią toczącą się na moich oczach. Przeczytajcie. Cholernie warto.


Mahomet był prorokiem boga... i t... - Zadane.pl\nUzupełnij tekst. Mahomet był prorokiem boga... i twórcą nowe religii, nazwanej... Religia ta łączy w sobie elementy dwóch innych religii, tzn. ... i ... Nauki Mahometa zostały spisane w świętej księdze, zwanej ... . Miejsce ich modłów są ... jest miejscem, do którego co najmniej raz w roku mają oni obowiązek odbyć pielgrzymkę.\nprzez Ineska1313 04.03.2010\nMahomet był prorokiem boga Allaha i twórcą nowej religii nazwanej Islamem.\nReligia ta łączy w sobie elementy dwóch innych relig tzn.hinduizmu i buddyzmu. Nauki Mahometa zostały spisane w świętej księdze,zwanej Koranem.\nMiejsce ich modłów są Mekka,jest miejscem do którego co najmniej raz w roku mają oni obowiązek odbyć pielgrzymkę.


sobota, 04 listopada 2017 19:34\nPo zmianie trenera, biało-niebiescy pokonują kolejne drużyny w tabeli III ligi. Dziś również, świetna passa Kotwicy spowodowała, że awansowaliśmy na szóste miejsce w tabeli. Z Jarotą Jarocin wygraliśmy 3:1. Podczas meczu przed własną publicznością, bramki dla nasze drużyny zdobyli: M. Danilczyk (36'), T. Wypij (44'), Ł. Włodarczyk (50'). Bramki dla Jaroty: D. Chromiśnki (5').


Pięć wskazówek dotyczących zdrowej kultury pracy | FXMAG INWESTOR\nBox (NYSE: BOX) to założona w 2005 r., wiodąca platforma do zarządzania treścią online, która umożliwia organizacjom usprawnienie procesów biznesowych i wspiera codzienną pracę, chroniąc ich najcenniejsze informacje -wszystko to dzięki wykorzystaniu najbardziej innowacyjnych rozwiązań IT na świecie. Wśród klientów firmy znajdują się między innymi: AstraZeneca, General Electric, JLL i Morgan Stanley. Siedziba główna Box mieści się w Redwood City w Kalifornii, a oddziały zlokalizowane są w USA, w Europie i Azji. Żeby dowiedzieć się więcej o Box, odwiedź stronę Box.com. Informacje o tym, jak Box pomaga organizacjom non-profit w wypełnianiu ich misji, znajdziesz na stronie: Box.org.


Krajanka piernikowa ze śliwkami | Mienta blog\nZmiana czasu na zimowy ma dla mnie jeden ogromny minus. Te ciemności od 16-stej sprawiają, że szybciej czuję się zmęczona i najchętniej cały wieczór spędziłabym pod ciepłym kocem. A jak pod kocem, to najprzyjemniej z dobrą książką, ciepłą herbatą i kawałkiem jesiennego ciasta.\nKrajanka to jedno z najprostszych, kruchych ciast, jakie znam. Możemy przygotować je z dowolnymi dodatkami. W tamtym roku naszym jesiennym faworytem, była ta z jabłkami i karmelem –>KLIK, ale w tym zapach piernika i słodkie śliwki wygrywają :)\n80 g odłożonego ciasta (szczegóły w opisie przygotowania)\nDo drugiej miseczki odkładamy 80 g i mieszamy z płatkami migdałowymi oraz przyprawą do piernika.\nNa wyłożoną papierem do pieczenia formę (22x 33 cm) wykładamy powstałe ciasto.\nZwilżonymi dłońmi rozprowadzamy po formie, tworząc placek o grubości około 1 cm.\nUmyte śliwki kroimy w plasterki i dusimy z miodem i przyprawą do piernika, aż nieco zmiękną.\nWykładamy je na wierzch schłodzonego ciasta i posypujemy startą skórką z pomarańczy oraz piernikową kruszonką z migdałami.