Polska bankowość nie musi świecić światłem odbitym : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Gospodarka Polska bankowość nie musi świecić światłem odbitym\n10.06.2018 10:56| Autor: dr Marcin Daniecki i Karol Jerzy Mórawski, aleBank.pl\nZ Krzysztofem Pietraszkiewiczem, prezesem Związku Banków Polskich, rozmawiają prezes Fundacji Instytut Badań i Edukacji Planowania Finansowego dr Marcin Daniecki i Karol Jerzy Mórawski\n#KrzysztofPietraszkiewicz: Na przestrzeni minionego ćwierćwiecza osiągnęliśmy wprawdzie ogromny postęp jeśli chodzi o edukację społeczeństwa, niechlubnym wyjątkiem pozostawał jedynie brak spójnej koncepcji powszechnej oświaty finansowej. Czas najwyższy, by wyeliminować tę wstydliwą lukę w systemie szkolnictwa #ZBP @MiesiecznikBank\nSetna rocznica odzyskania niepodległości przez Polskę to znakomita okazja by spojrzeć równocześnie na bankowość polską dwudziestolecia międzywojennego i po roku 1989. Jakie podobieństwa i różnice mógłby Pan Prezes wskazać w tych okresach wielkich wysiłków na rzecz budowy polskiego systemu bankowego?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Próba porównania dwóch przełomowych okresów w dziejach polskiej bankowości, dwudziestolecia międzywojennego i transformacji ustrojowej po roku 1989, jest ciekawym, ale równocześnie niezmiernie trudnym i ryzykownym zabiegiem. Chcąc przeprowadzić takową analizę w sposób odpowiedzialny i wyczerpujący, należałoby uwzględnić w pierwszej kolejności diametralne różnice pomiędzy uwarunkowaniami politycznymi, gospodarczymi, społecznymi i – last but not least – technologicznymi, panującymi w Europie i Polsce po roku 1918 i 1989. Równocześnie nietrudno wskazać szereg podobieństw między obydwoma tak odległymi epokami. Należy do nich między innymi mnogość kryzysów finansowych, jakie miały miejsce zarówno na rynkach globalnych jak również i w Polsce.\nZarówno czas budowy niepodległej Polski, jak też transformacja systemu gospodarczego powojennej Polski w kierunku społecznej i konkurencyjnej gospodarki rynkowej odbywały się początkowo w warunkach wysokiej inflacji, skutkującej koniecznością podjęcia procesu dezinflacji przez organy odpowiedzialne za sytuację ekonomiczną kraju. W jednym i drugim okresie toczył się też spór o miejsce i rolę banku centralnego. Rzecz jasna w dwudziestoleciu międzywojennym batalia ta miała znacznie bardziej radykalny charakter, a to z uwagi na ścierające się, całkiem odmienne koncepcje roli banków centralnych wyniesione z poszczególnych zaborów. Podobne różnice poglądów i spory towarzyszyły wówczas wypracowywaniu modelu nadzoru nad rynkiem kredytowym.\nPóźniejsze lata II Rzeczypospolitej to z kolei okres nacisków podejmowanych przez władze centralne, które dążyły do bezpośredniego wpływu na politykę zarówno monetarną, jak również i kredytową. Sam marszałek Piłsudski mocno optował za obsadzeniem władz banku centralnego swoimi ludźmi, podobnie zresztą minister Eugeniusz Kwiatkowski niejednokrotnie dawał do zrozumienia, iż nie akceptuje i nie popiera zbyt wielkiej autonomii banku centralnego.\nDla porównania, w okresie transformacji kwestia autonomii banku centralnego była nieporównanie bardziej oczywista, a prowadzone polemiki co do zasady nie dotyczyły samej istoty problemu. Podobnie wyglądała sytuacja jeśli chodzi o nadzór nad rynkiem kredytowym i bankowym. W okresie międzywojennym mieliśmy do czynienia z kształtowaniem się podstawowych reguł sprawowania nadzoru w tych obszarach, natomiast po roku 1989 kierunek co do zasady był wyznaczony, walczyliśmy głównie o to aby doprowadzić do większej harmonizacji i silniejszego współdziałania poszczególnych instytucji. W obydwu przełomowych dla Polski momentach dziejowych toczyła się z kolei walka między różnymi ośrodkami o wpływy na politykę monetarną i kredytową. Te niełatwe doświadczenia z przeszłości i teraźniejszości, jak również obserwacje uwarunkowań panujących na innych rynkach sprawiły, że Związek Banków Polskich wystąpił z wnioskiem o zagwarantowanie konstytucyjnej autonomii banku centralnego, jak również o powołanie Rady Polityki Pieniężnej i kolegialnej Komisji Nadzoru Bankowego. Chodziło o to, by te wszystkie polityki były bardziej skoordynowane.\nW obu przypadkach mieliśmy też do czynienia z kształtowaniem się niejako od nowa polskiego sektora bankowego. Czy podobne paralele dotyczą również funkcjonowania samych instytucji finansowych na polskim rynku?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Oczywiście, także i w tym obszarze wskazać można zarówno szereg podobieństw, jak też istotnych odmienności. Chciałbym zwrócić uwagę na jeden z ważniejszych w moim przeświadczeniu aspektów, jakim jest udział kapitału zagranicznego w polskim sektorze bankowym. Po roku 1918 był czas, kiedy owo zaangażowanie było dość istotne i mocno sprzyjało tendencjom rozwojowym. Równocześnie jednak rządzący Polską decydenci wyznawali pogląd, jakoby taka sytuacja ograniczała im wpływ na kierunki realizacji polityki gospodarczej. W efekcie po roku 1930 roku można obserwować intensywne wycofywanie się kapitału zagranicznego z polskiego rynku. Proces ten był zasadniczo kontynuowany przez całą dekadę poprzedzającą wybuch II wojny światowej, dzisiaj na podstawie analizy przepływów finansowych śmiało można stwierdzić, że Polska stawała się pod tym względem coraz bardziej osamotnionym krajem.\nTo jest symptomatyczne, że w obliczu napaści ze strony Niemiec i ZSRR zabrakło mocnych gospodarczych przesłanek do angażowania się innych krajów w obronę sytuacji Polski. Istniały oczywiście ważkie powody militarne i polityczne, jednak zabrakło motywów stricte ekonomicznych, mierzonych skalą utraconego kapitału. Przestrzegałbym rzecz jasna przed dokonywaniem jakichkolwiek prostych analogii czy porównań z obecną sytuacją geopolityczną czy też ekonomiczną naszego kraju.\nPolska jest dziś członkiem Rady Europy, Unii Europejskiej, uczestnikiem szeregu traktatów, umów międzynarodowych i międzynarodowych instytucji finansowych. Narodowy Bank Polski jest trwale zakotwiczony w europejskim systemie banków centralnych. Ważnym czynnikiem integrującym nasze państwo z Europą i globalnym otoczeniem makroekonomicznym są rozliczne związki gospodarcze, nie tylko w obszarze rynku finansowego, takie jak choćby wysoki poziom inwestycji zagranicznych i eksportu czy też rosnące powiązania kooperacyjne.\nGlobalizujący się rynek oznacza z jednej strony większe bezpieczeństwo dla poszczególnych uczestników, z drugiej sprzyja przenoszeniu zjawisk kryzysowych, czego dobitny dowód mieliśmy po roku 2007. W jaki sposób w uregulowanym otoczeniu makroekonomicznym mogło w ogóle dojść do tak katastrofalnej recesji?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Doświadczenia globalnego kryzysu lat 30. ubiegłego wieku oraz II wojny światowej przyniosły wymierny skutek dla światowej gospodarki w postaci wyznaczenia standardów prowadzenia polityki monetarnej czy fiskalnej. Pomimo tak gruntownie zmienionego podejścia i nowej infrastruktury nie udało się rzecz jasna uniknąć wielkiego kryzysu lat 2007-2011. Był on efektem ukształtowania się nowych rozległych relacji transgranicznych , dużej swobody przepływu kapitału oraz wdrażania nowych „eksperymentalnych” metod zarządzania ryzykiem i prób jego transferowania.\nInfrastruktura systemu instytucji finansowych powstała po II wojnie światowej stała się po kilkudziesięciu w znacznym stopniu nieadekwatna do przebiegających dynamicznie procesów globalizacji, niemożliwego do przewidzenia w dekadach wcześniejszych, oszałamiającego tempa postępu technicznego ale również bardzo poważnego wzrostu liczby ludności na Ziemi do obecnego poziomu blisko 7 mld osób. Na funkcjonowanie światowego rynku bankowego miały ważki wpływ także i takie zjawiska jak mocna rola ufinansowienia w świecie gospodarki, poziom kooperacji między poszczególnymi krajami czy też rosnące znaczenie tzw. rynków wschodzących.\nTakim fenomenem symbolizującym te przemiany jest oczywiście ekspansja Chin, które w relatywnie krótkim czasie stały się strategicznym partnerem dla światowych liderów na czele z USA, jednak na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat daje się zaobserwować silny wpływ na globalną gospodarkę takich krajów jak Indie, Brazylia czy jeszcze wcześniej Rosja. Jeśli do tych wszystkich czynników dodamy takie uwarunkowania jak zmiany klimatyczne czy nowe sposoby wytwarzania energii nie powinno dziwić, iż zakres owych przemian oraz ich nasilenie w pierwszej dekadzie XXI stulecia zaskoczyły nie tylko liderów politycznych i gospodarczych jak również banki centralne i instytucje komercyjne – i to do tego stopnia, że nie stanęły one na wysokości zadania, by zidentyfikować tak poważnych rozmiarów kryzys.\nDziś w światowym systemie finansowym wyrasta pewna dychotomia. Stany Zjednoczone optują za rosnącymi stopami procentowymi, natomiast Chiny opowiadają się za pozostawieniem ich na niskim poziomie. Która z tych opcji jest Pańskim zdaniem, w chwili obecnej właściwsza dla Polski i jak się to starcie gigantów przełoży się na stabilność systemu finansowego strefy euro?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Rola wiodących gospodarek w świecie, szczególnie amerykańskiej i europejskiej, ale również takich krajów jak Japonia, Chiny czy nastawiona ostatnio sceptycznie do idei integracji europejskiej Wielka Brytania ze zrozumiałych względów jest wielka. Analizując doświadczenia kryzysowe ostatnich kilkuset lat trzeba powiedzieć, że pewna modyfikacja polityki monetarnej jest uzasadniona, i to się właśnie realizuje. Wycofanie się banków centralnych z polityki luzowania ilościowego w Stanach Zjednoczonych, a wkrótce też i w Europie, będzie oznaczało powstanie nowych warunków gospodarczych na tych rynkach. Może to oznaczać pewne wstrząsy i korekty w niektórych działach gospodarki, na to powinniśmy być gotowi nie tylko pasywnie, ale i aktywnie.\nMówiąc wprost, należy przygotowywać mechanizmy do restrukturyzacji gospodarki, która jest organizmem żywym, podlegającym licznym zmianom i korektom zarówno pod wpływem technologii, jak również zidentyfikowania pewnych nierównowag i niestabilności. Natura systemu gospodarczego sprawia, iż wymaga on od czasu do czasu interwencji, zarówno monetarnych, jak też fiskalnych czy nadzorczych. Takie działania będą mieć oczywiście miejsce, ważne jest to, aby w wyniku interwencji podejmowanych świadomie w odpowiedzi na zjawiska obserwowane na odległych rynkach ewentualne korekty i straty w polskiej gospodarce były jak najmniejsze i żeby istniała cywilizowana zdolność do transformowania podmiotów kredytowych, tak, by minimalizować straty rozwojowe o charakterze ekonomicznym jak i niematerialnym.\nMyślę, że nie wszystkiemu się uda zapobiec, zadanie polega na tym, żeby te zjawiska ograniczyć. Zaufanie do kompetencji instytucji finansowych, bankowców, regulatorów czy nadzorcy jest bardzo ważne. Problem polega na tym, że wchodzimy w świat w warunkach polskich szczególnie złożony, świat bardzo poważnych wyzwań demograficznych czy ekologicznych. Potrzebna nam jest poważna rozmowa o strategii rozwoju Polski i jak w jej kolejnych etapach powinien się zachowywać i być skonstruowany w jakim kierunku powinien się rozwijać polski system bankowy. Jestem przekonany, że bankowcy do tej rozmowy są i będą jeszcze lepiej przygotowani.\nWspominał Pan Prezes o zmianach demograficznych. Jedną z nich stanowi bez wątpienia wydłużający się średni czas życia, a równoległa koegzystencja czterech pokoleń staje się we współczesnym świecie normą. Jak sektor bankowy reaguje na wyzwania związane ze zmianami demograficznymi?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Na całym świecie banki są tą częścią gospodarki, która bardzo wnikliwie analizuje trendy demograficzne, biorąc pod istotny wpływ przeobrażeń w tym obszarze dla funkcjonowania rynku finansowego. Obserwacje te są następnie wykorzystywane w celu dostosowania portfela produktów do potrzeb i oczekiwań tak zróżnicowanej wiekowo rzeszy klientów. Transformacja obejmuje co do zasady wszystkie rodzaje usług oferowanych przez banki, a więc zarówno działalność depozytowo-kredytową, pośrednictwo w wykonywaniu rozmaitych operacji, oferowane w kanałach bankowych produkty powiązane, jak choćby ubezpieczenia czy wreszcie szeroko rozumiane doradztwo, które przy tak silnym rozwarstwieniu wiekowym i odmiennej mentalności różnych pokoleń staje się coraz istotniejszym elementem bankowej oferty. Właściwa reakcja sektora finansowego na wyzwania natury demograficznej stanowi proces niezmiernie trudny i odpowiedzialny, wymusza też permanentne wdrożenia o charakterze innowacyjnym, co z kolei w dalszej perspektywie przekłada się na koszty prowadzonej działalności.\nChciałbym jednak zaznaczyć, iż zapewnienie odpowiedniej jakości i dostępności bankowych produktów to zaledwie połowa sukcesu. Elementem absolutnie niezbędnym jest równoległa edukacja finansowa społeczeństwa, czyli przyszłych i aktualnych uczestników obrotu gospodarczego. Badania i analizy jednoznacznie potwierdzają, iż odpowiednie przygotowanie klientów przynosi wymierną korzyść samym instytucjom finansowym. Mamy tu do czynienia z mechanizmem analogicznym jak w medycynie, gdzie świadomy pacjent w znacznym stopniu przyczynia się do wzrostu skuteczności prowadzonej terapii.\nPodobnie w przypadku usług finansowych wyedukowany klient potrafi sprecyzować swe oczekiwania i potrzeby, jest też nieporównanie bardziej wnikliwy i dociekliwy w niełatwym przecież procesie doboru optymalnego produktu. Po drugiej stronie mamy tych konsumentów, którzy całkowicie zdają się na opinie doradców i pośredników, czując się równocześnie zwolnieni z potrzeby posiadania jakiejkolwiek wiedzy na temat usług, z których korzystają. To właśnie takie osoby najczęściej cechuje niefrasobliwość i dezynwoltura, która już w toku korzystania z produktów finansowych staje się przyczyną gorzkich rozczarowań. Dlatego właśnie tak ważne jest włączenie treści poświęconych ekonomii, finansom i praktycznym zachowaniom w obrocie gospodarczym do programu edukacji szkolnej na poziomie podstawowym i średnim.\nTaki też cel od wielu lat stawiały sobie polskie banki, jednak przez długi czas postulaty te nie spotykały się z właściwym przyjęciem przez system edukacyjny. Obecnie sytuacja zmienia się w imponującym tempie: z inicjatywy sektora bankowego uruchomiona została wielka akcja edukacyjna w szkołach. Tylko w roku szkolnym 2017/2018 w zajęciach prowadzonych przez około 1200 wolontariuszy reprezentujących ponad 120 banków i kilka tysięcy odpowiednio przygotowanych nauczycieli weźmie udział 350 tys. dzieci i młodzieży. Znaczący jest fakt, iż we wspomnianej inicjatywie uczestniczą również instytucje otoczenia bankowego, takie jak Krajowa Izba Rozliczeniowa czy Biuro Informacji Kredytowej, czy wreszcie partnerzy społeczni reprezentujący tzw. trzeci sektor.\nJestem przekonany, ze podjęta wspólnie kampania zakończy się dużą aktualizacją programów nauczania w szkołach podstawowych i średnich. Na przestrzeni minionego ćwierćwiecza osiągnęliśmy wprawdzie ogromny postęp jeśli chodzi o edukację społeczeństwa, niechlubnym wyjątkiem pozostawał jedynie brak spójnej koncepcji powszechnej oświaty finansowej. Czas najwyższy, by wyeliminować tę wstydliwą lukę w systemie szkolnictwa.\nProgramy edukacyjne dedykowane są tym pokoleniom, które obecnie albo dopiero za kilka lat będą wchodzić na rynek finansowy. W jaki sposób zapewnić przekazywanie wiedzy aktualnym uczestnikom obrotu gospodarczego?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: To zadanie spoczywa w zasadzie na wszystkich uczestnikach rynku, poczynając od regulatorów a kończąc na poszczególnych instytucjach finansowych i reprezentujących je organizacjach. Jedną z form powszechnego przygotowania społeczeństwa do korzystania z usług bankowych jest zapewnienie ich powszechnej dostępności przynajmniej na poziomie podstawowym. Ten etap w znacznej mierze mamy już za sobą: ubankowienie Polaków kształtuje się obecnie na poziomie 86 proc. Przy tak wysokim nasyceniu rynku coraz większego znaczenia nabiera jakość oferowanych usług i sposób oferowania tychże.\nDlatego polski sektor bankowy inwestuje w nowoczesne technologie, które umożliwiają chociażby świadczenie usług płatniczo-rozliczeniowych różnym kategoriom klientów, poczynając od dzieci i młodzieży, którzy wykonują te usługi pod pieczą rodziców, aż po osoby starsze i dotknięte różnymi niepełnosprawnościami. Wsparcie dla tych dwóch ostatnich grup od wielu już lat stanowi absolutny priorytet dla ZBP i całej polskiej bankowości. Dzięki bankowości mobilnej i elektronicznej otworzyliśmy świat dla tych osób, daliśmy im klucze do banku, dzięki czemu nie muszą wychodzić z domu żeby móc wykonać operacje płatnicze czy skorzystać z kredytu. W ułatwienia dostępu dla osób niewidzących czy też dotkniętych niepełnosprawnością słuchową wyposażono nie tylko szereg produktów oferowanych w kanałach zdalnych, ale również kilkanaście tysięcy bankomatów rozlokowanych na terenie całego kraju. Dzięki takim rozwiązaniom osoby dotknięte niepełnosprawnościami mogą korzystać nie tylko z samych usług finansowych, ale również wykorzystywać kanał bankowy jako klucz dostępu do cyfrowej administracji publicznej.\nJuż dziś systemy bankowości elektronicznej pozwalają choćby na złożenie wniosku o wypłatę świadczeń w ramach programu Rodzina 500+ czy uruchomienie Profilu Zaufanego, a w kolejnych latach pragniemy sukcesywnie zwiększać liczbę czynności urzędowych dostępnych za pośrednictwem banków. W ten sposób nowe technologie, instytucje finansowe i współpracujące z nimi organy władzy centralnej dają wolność osobom, które przez lata były wykluczone z życia czy to społecznego czy też gospodarczego. Nie wolno zapominać i o placówkach bankowych, które powinny być dostosowane również do potrzeb seniorów, którzy nierzadko są niepełnosprawni z uwagi na wiek. Zaangażowanie instytucji finansowych w wyrównywanie szans obejmuje też bardziej tradycyjne działania.\nPrzykładowo, wspólnie z PFRON kredytowaliśmy dostępność specjalnych aut czy wózków dla osób niepełnosprawnych, sterowanych zaawansowanymi technologicznie urządzeniami. ZBP patronuje też poszukiwaniom technologicznym mającym na celu likwidację przysłowiowych trzech schodów w różnych obszarach życia, by osoby z niepełnosprawnościami mogły aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym i kulturalnym. Udział polskiej branży bankowej w tym jakże chlubnym dziele nie byłby rzecz jasna możliwy gdyby nie prowadzona od kilkunastu lat, aktywna współpraca z ponad trzydziestoma organizacjami działającymi na rzecz osób niepełnosprawnych, które podpowiadają bankowcom co należałoby zmienić i w jakim kierunku kształcić pracowników.\nNa współczesnym rynku finansowym wsparcia potrzebują nie tylko seniorzy czy też osoby z niepełnosprawnościami. Również pokolenie aktywne zawodowo, w szczególności generacja licząca sobie 25-30 lat, nierzadko czuje się zagubiona w meandrach współczesnej gospodarki. Jakie działania podejmuje środowisko finansowe, żeby osoby z tej grupy wiekowej czuły się „pewnie jak w banku”?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Dla wszystkich klientów, a więc również i dla tej generacji, szczególne znaczenie mają sprawne i wygodne, a przy tym niedrogie usługi płatniczo-rozliczeniowe, bez których trudno sobie wyobrazić funkcjonowanie we współczesnym świecie. Polska nie świeci po tym względem światłem odbitym: jesteśmy liderami jeśli chodzi o nowoczesność systemu płatniczo-rozliczeniowego, a statystyki krajowe i europejskie udowadniają, że są to równocześnie jedne z najtańszych usług tego typu w świecie.\nStaramy się także namawiać osoby z pokolenia „Y” i „Z” do dbałości o swa reputację i wiarygodność finansową, tak, by były w stanie skorzystać z finansowania bankowego kiedy tylko zajdzie taka potrzeba. Chciałbym przy okazji zaznaczyć, że wiele osób w wieku 20-30 lat nie posiada zbyt mocnej zdolności kredytowej i nie dysponuje własnymi zabezpieczeniami. W takich przypadkach rolę poręczyciela i gwaranta przejmuje z reguły rodzina, która w Polsce odgrywa istotną rolę w starcie zawodowym i życiowym młodego pokolenia.\nSkoro już mówimy o poręczeniach chciałbym wskazać na grupę, która tej formy wsparcia nader często potrzebuje i aktywnie z niej korzysta, czyli przedsiębiorców z sektora mikro i MŚP. To właśnie biznes nierzadko staje się zaczątkiem kariery zawodowej absolwentów wyższych uczelni, czego dowodem ożywiona aktywność młodych Polaków w dziedzinie zakładania startupów. Polskie banki przez cały okres transformacji zabiegały o to, by w kraju funkcjonował spójny system gwarancji i poręczeń kredytowych i dumni jesteśmy z tego, że od kilkunastu lat z kilkuletnią przerwą działa takowy system, administrowany szczególnie przez Bank Gospodarstwa Krajowego. W państwie na dorobku, bogacącym się ale jeszcze wciąż dalekim od zamożności, takie mechanizmy powinny być czymś normalnym i standardowym.\nObecne doświadczenia można i należy wykorzystywać dla kreowania jeszcze wydajniejszych, skuteczniejszych i bardziej dostępnych form wsparcia dla młodych ludzi wchodzących w życie zawodowe, łączących pomoc ze strony rodziny z systemem gwarancji i poręczeń udzielanych przez państwo i kredytem zaciąganym w komercyjnych instytucjach finansowych. Olbrzymim potencjałem, zarówno dla młodego pokolenia jak i całej gospodarki, jest też wysoki poziom własności nieruchomości mieszkalnych, będący w znacznej mierze efektem zaradności i gospodarności Polaków. Nie będzie żadnej przesady w stwierdzeniu, iż ten zasób mieszkaniowy to prawdziwe skarby polskiej gospodarki, które wciąż czekają na ich odkrycie i racjonalne spożytkowanie. Majątek w postaci nieruchomości wartej kilkaset tysięcy złotych może wszak stanowić zarówno doskonały punkt wyjścia do samodzielnego myślenia o biznesie jak też niebagatelne wsparcie w ubieganiu się o finansowanie zewnętrzne.\nPrzydałoby się również, aby co kilka lat sektor finansowy wraz z państwem dokonywał analizy, na jakim etapie się znajdujemy, gdzie powinniśmy się kierować, które nurty finansowania wzmocnić a które osłabić. Obecnie na przykład finansowanie mieszkalnictwa w Polsce w relacji do PKB prezentuje się gorzej aniżeli w innych krajach europejskich, i to pomimo obserwowanego w ostatnich kwartałach ożywienia sprzedaży kredytów hipotecznych. Z drugiej strony nasz kraj staje się liderem pod względem kredytów konsumenckich, a więc produktu nie tak korzystnego z punktu widzenia długofalowego rozwoju.\nWarto też zwrócić uwagę na niedostatek finansowania przedsiębiorstw przez sektor bankowy. Rodzi się pytanie, czy powściągliwość przedsiębiorców ma jakieś uwarunkowania rynkowe i prawne? Trzeba temu się pilnie przyjrzeć, szczególnie w sytuacji, kiedy dynamika oszczędzania i kredytowania ulega osłabieniu w stosunku do lat poprzednich.\nPolska praktycznie nie odczuła spowolnienia gospodarczego, w czym niemały udział miał właśnie sektor finansowy. Jaka jest zatem geneza problemów wskazanych przez Pana Prezesa, zwłaszcza, iż obecne czasy sprzyjają raczej rozwojowi niż recesji?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Polski sektor bankowy był i wciąż jest bardzo dumny, że udało się przejść bez większego uszczerbku przez kryzys lat 2007-2011. Był to w znacznej mierze wynik dość konserwatywnej polityki polskich banków, które opierały swa działalność na tradycyjnych usługach depozytowo-kredytowych. Należy jednak pamiętać, iż sam konserwatyzm i awersja do ryzyka nie zapewnią trwałego wzrostu gospodarczego na poziomie satysfakcjonującym polskie społeczeństwo i zarazem chroniącym przed ujemnymi konsekwencjami zjawisk makroekonomicznych.\nDobitnym potwierdzeniem tej prawdy jest sytuacja niektórych krajów, które ucierpiały uprzednio wskutek spowolnienia. Państwa te, po oczyszczeniu portfeli kredytowych w bankach i uzyskaniu wsparcia publicznego dla sektora finansowego coraz częściej wyprzedzają Polskę. Ich systemy bankowe zaczynają rozwijać się szybciej, głębiej finansują przedsiębiorczość i cała gospodarkę. Dla rodzimych decydentów powinien być to wyraźny impuls do refleksji nad stanem aktualnym i wypracowania odpowiedniej strategii na nadchodzące lata.\nW chwili obecnej skala obciążeń, ograniczeń i wymagań stawianych polskiemu sektorowi bankowemu nie sprzyja finansowaniu gospodarki przez banki. Jest wprawdzie kilka bardzo optymistycznych przesłanek, w rodzaju nadwyżki depozytów nad kredytami, jednak nie powinniśmy zapominać o kwestii podstawowej: przy utrzymującym się od kilku lat, imponującym jak na warunki europejskie wzroście polskiej gospodarki sektor finansowy rozwija się znacznie wolniej, a w ostatnich kwartałach nawet traci zdolność pozyskiwania inwestorów. Równolegle zmniejsza się też zdolność do autosanacji i utrzymuje dość wysoki poziom kredytów zagrożonych, większy aniżeli nawet w tych krajach europejskich, które w fazie kryzysowej i pokryzysowej miały realne problemy z niespłacaniem zobowiązań względem banków. Oznacza to jedno: państwa te uporały się z rozwiązaniem paru problemów, z którymi my wciąż mamy pewne kłopoty.\nCzy powyższe słowa powinniśmy rozumieć jako apel do regulatorów i ustawodawcy, by dać sektorowi bankowemu trochę więcej swobody?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Myślę, że takie wyrazy jak luz czy swoboda mogłyby zostać źle zrozumiane. W pierwszej kolejności powinno się przeanalizować, które z ograniczeń, wymogów i obciążeń rzutują negatywnie na tempo i jakość rozwoju polskiego systemu bankowego i które czynniki wymagają modyfikacji. Szczególną uwagę zwrócić należy na te uwarunkowania, które mogą spowodować poważne ograniczenie zdolności do finansowania i stać się procykliczne, jako że sektor bankowy powinien być uzbrojony w kilka instrumentów antycyklicznych dla dobra całej gospodarki. To jest materiał do poważnych przemyśleń dla regulatorów, nadzorców i oczywiście samego rynku.\nSądzę, że niektóre rozwiązania w postaci dodatkowych obciążeń finansowych powinny mieć charakter epizodyczny, a nie stały . Nade wszystko zaś nie powinno dochodzić do penalizacji instytucji finansowych, które rozwijają akcję kredytową, w szczególności w obszarze inwestycyjnym i prorozwojowym. Uważam również, że nie należy przerzucać kosztów administracyjnych czy regulacyjnych na klientów banków i na same banki. To się po prostu w średnio- i długookresowej perspektywie nie opłaca.\nNawiązałbym jeszcze do wspomnianej wcześniej koegzystencji czterech pokoleń. Co najmniej trzy z nich są już obecne w strukturach kadr bankowych. Jak można scharakteryzować różne generacje, pracujące wspólnie w sektorze bankowym?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: W polskich bankach na przestrzeni ostatnich dwóch dekad pracowało równocześnie od 140 do 180 tysięcy osób. Należy również uwzględnić kilkadziesiąt tysięcy osób działających pośrednio na rzecz instytucji finansowych, na przykład w firmach świadczących różnego rodzaju usługi outsourcingowe czy jako niezależni specjaliści. To pierwsza uwaga. Ponadto w całym okresie transformacji mieliśmy i nadal mamy do czynienia z dosyć dużym poziomem fluktuacji kadr. Każdego roku z polskich banków odchodzi od kilku do nawet kilkunastu tysięcy osób i angażowanych jest podobnie dużo nowych osób. Dwa lata temu 11,5 tys. zatrudnionych zakończyło pracę, w tym samym okresie udało się pozyskać blisko 10 tys. nowych pracowników.\nCo to oznacza? Konieczność stałego kształcenia i pozyskiwania kadr, które będą lepiej rozumieć rynek bankowy, lepiej rozumieć nowe technologie. Ten ostatni aspekt jest tutaj kluczowy, ponieważ to właśnie polska branża finansowa jest liderem nowych rozwiązań technologicznych. Równocześnie jednak trzeba pamiętać, że kształtowanie odpowiedniej struktury kadrowej w bankach i jej stratyfikacja ma na celu przekazywanie z pokolenia na pokolenie zarówno pozytywnych, jak i negatywnych doświadczeń, bez których trudno budować wydajny i bezpieczny biznes. Ta pamięć organizacyjna, tkwiąca w starszym personelu bankowym pełni rolę trudną do przecenienia.\nMłodsi pracownicy często mają większą skłonność do ryzyka i działania pod wpływem impulsu, czego w bankowości powinno się zdecydowanie unikać. Dlatego proces kształtowania kadr bankowych stanowi jeden z absolutnych priorytetów zarówno dla poszczególnych instytucji, jak również i ZBP. Optymalnemu przygotowaniu poszczególnych pracowników i całych zespołów służą wymogi kwalifikacyjne wprowadzanie przez poszczególne banki, System Standardów Kwalifikacyjnych w Bankowości Polskiej i standardy kwalifikacyjne wymagane dla poszczególnych obszarów bankowości, ale też odpowiednie przepisy prawa czy wreszcie rekomendacje i wytyczne, zarówno te wydawane przez KNF jak również wewnątrzsektorowe, sporządzane przez ZBP czy Komisję Etyki Bankowej.\nW tej sztafecie pokoleń kilka rzeczy pozostaje niezbędnych, niezmiennych – do takowych należy bez wątpienia etyka, solidność, odpowiedzialność, bezpieczeństwo i tajemnica bankowa. Przypomnę po raz kolejny, że bankowość to szczególny rodzaj umowy, łączącej wszystkich Polaków, a biorąc pod uwagę klientów zagranicznych czy transakcje transgraniczne nie tylko Polaków. To co klienci cenią szczególnie to właśnie bezpieczeństwo i sprawność funkcjonowania w sytuacjach kryzysowych, które się od czasu do czasu zdarzają. Powinni o tym pamiętać bankowcy, ale również regulatorzy, nadzorcy czy wreszcie sami klienci.\nDziś nie powinniśmy myśleć i mówić wyłącznie o zaufaniu klienta do banku, gdyż ten mechanizm działa tez w drugą stronę. Klient, któremu ufamy powinien być dobrze wyedukowany i przygotowany, gdyż otrzymując kartę płatniczą i dane uwierzytelniające do bankowości elektronicznej dostał on narzędzia do poruszania się po banku. Dlatego wzajemne zaufanie ma tu znaczenie szczególne. W Polsce się to udaje, gdyż polski sektor bankowy jest jednym z najbezpieczniejszych w Europie.\nNa ile banki wykorzystują technologię jako szansę na obniżenie kosztów transakcyjnych, a na ile jest to koszt który obniża stopę zwrotu w bankowe spółki akcyjne?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Polska bankowość dlatego przeszła dobrze przez kryzys ponieważ mogliśmy intensywnie rozwijać zakres świadczonych usług i pozyskiwać czy zapraszać do współpracy nowe rzesze Polaków. Przypomnę, że w ciągu zaledwie kilkunastu lat poziom ubankowienia Polaków zwiększył się ponad dwukrotnie, z niespełna 40 procent do obecnych 86 procent. Taki rezultat oznacza jedno: nowoczesne technologie pozwoliły na świadczenie usług dla znacznie szerszej grupy klientów, a w konsekwencji znacząco wpłynęły na wynik sektora bankowego.\nInnowacyjne rozwiązania głównie z branży IT umożliwiły też zaoferowanie nieskończonej liczby operacji płatniczo-rozliczeniowych. Nie ma tu zasadniczo żadnej bariery, możemy sprostać każdemu pomysłowi przy zastosowaniu wyjątkowo zaawansowanych technologicznie instrumentów. Płatności zbliżeniowe, ponad 35 mln rachunków bankowych dostępnych przez Internet i 16 mln regularnych użytkowników, wreszcie 2 mln 300 tysięcy internetowych kont sektora MŚP, z czego 1,5 mln pozostaje w ciągłym użyciu – to są bezdyskusyjne oznaki postępu.\nTakowym symptomem jest także cały system płatniczo-rozliczeniowy oraz mechanizmy zarządzania ryzykiem, bazujące na takich instytucjach jak BIK, Biuro Informacji Gospodarczej InfoMonitor czy kilkanaście baz danych administrowanych przez ZBP i Centrum Prawa Bankowego i Informacji. Dzięki wdrożeniom IT możliwe było stworzenie rejestru nieruchomości i cen transakcyjnych. Są oczywiście obszary, gdzie powinniśmy przyspieszyć wdrażanie innowacji, myślę w pierwszej kolejności o bankowości spółdzielczej, jednak nie tu należy szukać głównych problemów.\nMusimy dostrzec to, ze pomimo ogromnego wysiłku w redukowaniu kosztów poprzez nowe instalacje, likwidację paru tysięcy placówek bankowych i zmniejszenie zatrudnienia o kilka tysięcy osób współczynnik kosztów do przychodów uległ podwyższeniu. Za pogorszenie owych relacji odpowiadają w znacznej części wspomniane już obciążenia regulacyjne oraz administracyjne, stąd prośba o dokonanie ich przeglądu i rewizji. W przeciwnym wypadku długookresowe utrzymywanie się niskiego poziomu zwrotu z aktywów i niskiego poziomu zwrotu z kapitału stałoby się naprawdę niebezpieczne.\nPrzypomnę, iż skala wzrostu aktywów sektora bankowego w ciągu kilku ostatnich lat była bardzo znacząca, sięgająca blisko 200 mld zł, a zwrot z kapitału i aktywów pozostał na niezmienionym poziomie, czyli przeciążenie branży jest już dziś bardzo wyraźne. Jest to efekt po części transferów na restrukturyzację SKOK i zwiększających się danin przekazywanych do budżetu państwa, część środków rzecz jasna pozostało w gestii klientów, jednak takie działania nie służą długookresowemu rozwojowi. Składkę na rzecz budowania potencjału bankowego znacznie lepiej rozkładać w czasie aniżeli czynić to skokowo, dlatego myślę, że niektóre polityki realizowane względem banków wymagają ewidentnej korekty.\nCzy zatem spadek dochodów banków i osłabienie akcji kredytowej stanowi przejściowe zjawisko, czy też możemy mówić o trwałej tendencji wywołana nadmierną regulacją sektora i podatkami?\nKrzysztof Pietraszkiewicz:Nie ma najmniejszych wątpliwości, iż spadek dochodowości banków jest w pierwszej kolejności następstwem funkcjonowania w środowisku niskich stóp. Na drugim miejscu należy wskazać podwyżkę wpłat dokonywanych na Bankowy Fundusz Gwarancyjny, do tego dodać trzeba jeszcze bardzo wysoki poziom dodatkowego obciążenia w postaci podatków i parapodatków. W tej dość obszernej kategorii znajduje się zarówno podatek od instytucji finansowych, koszty pomocy kredytobiorcom walutowym ponoszone z związku z aprecjacją franka jak również wydatki na budowę funduszu wsparcia kredytobiorców.\nWprowadzaniu tych wszystkich kosztów towarzyszyło tymczasem ustawowe ograniczenie możliwości zarabiania przez banki na rozwoju nowych technologii. Tak mocne ograniczenie interchange fee to poważny błąd, który zmniejszył możliwość ponoszenia nakładów na innowacje w bankowości polskiej, na przykład na rozwiązania z dziedziny cyberbezpieczeństwa. Z kolei dodatkowy podatek bankowy poprzez fakt penalizowania działalności kredytowej spowodował zmianę sposobu finansowania części projektów rozwojowych. Polskie banki występują w wielu przypadkach tylko w charakterze butików, zaś rola właściwego podmiotu finansującego przypada podmiotom z zagranicy. W takim przypadku zarobek wykazywany jest w innym miejscu.\nDo tego obserwujemy stopniowe wypychanie kredytu przez inne instrumenty, a to oznacza zmniejszenie tempa inwestycji. Na to wszystko nakłada się niepewność regulacyjna, niestabilność całego systemu prawnego w Polsce. Wymienię tylko kilka przykładów takich nieprzemyślanych interwencji prawodawczych: zmiany w obszarze finansowania energetyki odnawialnej, generujące szokujące straty inwestorów oraz banków współfinansujących, błędy w tworzeniu przepisów regulujących obrót ziemią rolną i możliwości egzekucji z majątku gospodarstwa rolnego czy wreszcie osłabienie pozycji wierzyciela w obrocie prawnym, skutkujące stworzeniem sposobności do manipulacji przez nieuczciwych dłużników.\nWśród czynników pozaregulacyjnych mających fatalne skutki dla rynku finansowego należy wskazać kreowany sztucznie, negatywny klimat wokół sektora. Dlatego tak bardzo konieczna jest dyskusja na temat przyszłości polskich banków, z udziałem jak największej liczby interesariuszy. Pamiętajmy, że pomimo spodziewanego wzrostu znaczenia rynku kapitałowego rola banków przez długi jeszcze czas będzie pierwszoplanowa, ponad 73% aktywów finansowych naszego kraju znajduje się obecnie w dyspozycji tych właśnie podmiotów.\nKto powinien ponosić koszty związane z poprawą cyberbezpieczeństwa: świadomy obywatel i klient czy państwo tworzące infrastrukturę dla nowej gospodarki?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Powiem krótko: każdy po trochu. Oczywiście w imię naszego wspólnego bezpieczeństwa, stabilności państwa i gospodarki musi być w to zaangażowana administracja publiczna, sektor finansowy i szerzej cały biznes, jednak osiągnięcie adekwatnego poziomu bezpieczeństwa w cyberprzestrzeni nie będzie możliwe bez udziału klientów. Każdy z tych interesariuszy, nawet i wspólnota międzynarodowa ze względu na charakter instytucji finansowych i rosnącą mobilność obywateli, pełni w tym niełatwym zadaniu określoną role.\nMy, jako sektor bankowy wiodący w obszarze nowych technologii zawsze zabiegaliśmy o to, by cyberbezpieczeństwu poświęcać jak najwięcej uwagi, by nasi klienci czuli się bezpieczni. Boli nas to, że bardzo mocno ograniczono możliwość zarabiania na wdrażaniu nowych technologii. To jest paradoks, że właściwie innowacyjne firmy zostały na masową skalę ukarane dodatkowymi obciążeniami, skoro to właśnie innowacyjność pozwoliła w niektórych obszarach na świadczenie tańszych usług bankowych.\nMyślę, że czas uświadomić sobie, nie tylko na szczeblu parlamentarnym, rządowym czy korporacyjnym ale również i na poziomie przeciętnego gospodarstwa domowego, że usługi masowe nie mogą być za darmo. Przyczyna jest prosta: infrastruktura teleinformatyczna kosztuje, badania i rozwój kosztują, innowacje kosztują, w konsekwencji bezpieczeństwo również kosztuje, i to niemało.\nNie może dochodzić również do sytuacji, że tak wielkie koszty są przerzucane w całości na biznes. Nie ma wszak mowy o cyberbezpieczeństwie, również na szczeblu administracji publicznej czy bezpieczeństwa narodowego, bez dobrego zarządzania państwa w tym obszarze i bez współpracy między państwem a biznesem. Także i klienci muszą mieć swój wkład w budowę tego państwa, chociażby poprzez opanowanie elementarnych zasad bezpiecznego zachowania w przestrzeni cyfrowej.\nOd tego się nie ucieknie, analogicznie jak w wieku XX wszyscy musieli przyswoić sobie reguły ruchu drogowego tak samo dziś nie sposób wyobrazić sobie funkcjonowanie bez świadomości zagrożeń i podstawowych mechanizmów zabezpieczających. Nowe technologie będą w ogromnej mierze wymuszać konieczność permanentnego kształcenia także i w tym obszarze.\nEdukacja to nie tylko zadanie dla państwa czy instytucji komercyjnych. Tradycyjnym uczestnikiem procesów oświatowych są organizacje pozarządowe, jaką rolę mogą one odegrać w tej misji?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Organizacje pozarządowe, biznesowe i naukowe mogą szybciej dostrzegać pewne zagrożenia i wyzwania pojawiające się na globalnym i krajowym rynku, dlatego choćby wsparcie z ich strony jest nieocenione. Z drugiej jednak błędem byłoby zastępowanie systemu szkolnictwa publicznego przez „trzeci sektor” w pewnych obszarach. Te inicjatywy muszą się wzajemnie uzupełniać, a nie tworzyć płaszczyznę dla rywalizacji.\nOsobiście jestem zwolennikiem budowania spójnych programów wysokiej jakości współpracy między biznesem i państwem, z szerokim uwzględnieniem potencjału fundacji i stowarzyszeń, aby one krzewiły wiedzę i dostarczały ją do różnych środowisk. Nie wszystko można zrobić poprzez państwo, często zdarza się tak, że informacje dostarczane przez instytucje państwowe i publiczne placówki edukacyjne są w większej lub mniejszej części opóźnione i zbyt wystandaryzowane. To z kolei generuje niszę dla wyspecjalizowanych organizacji pozarządowych, które są w stanie szybko i sprawnie reagować w celu uzupełnienia przekazu oświatowego. Ta koegzystencja wszystkich podmiotów, szkolnictwa, mediów publicznych, organizacji pozarządowych i biznesowych jest niezmiernie wskazana w takich obszarach jak cyberbezpieczeństwo. W wielu przypadkach nam się to udaje, ale bywa też, że gotowość współpracy nie jest najwyższej próby i w obszarze instytucji państwowych niespodziewanie zmieniają się koncepcje.\nCofnijmy się o ćwierćwiecze, kiedy zaangażował się Pan w budowanie zrębów polskiej bankowości. Jak Pan ocenia ten okres i czy uważa Pan, że polska bankowość mogłaby wyglądać inaczej aniżeli wygląda, a jeżeli tak, to jak?\nKrzysztof Pietraszkiewicz: Bez wątpienia był to fascynujący okres, który będzie przez wielu historyków opisywany jako szczególny. Mieliśmy to szczęście, że wiele tysięcy osób zechciało odkryć swe talenty i wykorzystać je dla dobra wspólnego, jakim była budowa od podstaw systemu finansowego w Polsce. To dotyczy pracowników bankowości, regulatorów, nadzorców i polityków, ale też milionów klientów, którzy uwierzyli, że można bezpiecznie lokować swe oszczędności i korzystać z bezpiecznych usług bankowych.\nDziś śmiało możemy powiedzieć, iż w pełni wykorzystaliśmy możliwości międzynarodowe, tak polityczne jak i gospodarcze. Czy można było inaczej? Zawsze jest jakaś inna opcja. Czy byłoby wówczas lepiej? Być może, to jest nie do stwierdzenia. Wydaje się, że najlepszą odpowiedzią na to pytanie są rezultaty, osiągane przez polską gospodarkę. Przez ten cały okres mamy do czynienia z dynamicznym wzrostem, w ogromnej mierze realizowanym dzięki stabilnemu funkcjonowaniu systemu bankowego.\nJeżeli w innych krajach w podobnych warunkach doszło kilka razy do kryzysu i recesji a w Polsce z tym nie mieliśmy do czynienia, wniosek nasuwa się oczywisty: wybraliśmy właściwy model. To, że potrafiliśmy uwzględnić nieuchronne prawa rynku i zmniejszyć liczbę banków o ponad 1200 instytucji w ciągu 25 lat nie generując w toku tego procesu zagrożenia dla środków powierzonych przez deponentów to jest wielki sukces. Jeżeli mimo globalnego kryzysu w Polsce sukcesywnie rośnie zaufanie do sektora bankowego to też jest oznaka siły. Nietrudno oczywiście wskazać i kilka kwestii, które moglibyśmy zorganizować lepiej, jak choćby stabilniejszy i pewniejszy system skłonności do oszczędzania, nowoczesny system wspierania budowy kapitału przez MŚP, czy efektywny model wspierania innowacji i współpracy między uczelniami a przedsiębiorcami, należy jednak wziąć pod uwagę, iż te wyzwania w znacznej mierze wykraczają poza działalność systemu bankowego i regulacje dla tego sektora.\nBanki w społecznej gospodarce rynkowej mają jasno określoną rolę: powinny być bezpiecznym pośrednikiem i dobrze zarządzać aktywami. Z tego punktu widzenia możemy stwierdzić, iż się udało.\nOczywiście, zawsze powinniśmy być czujni, rozważni, musimy umieć korzystać z doświadczeń przeszłości i nie popełniać błędów popełnionych w innych krajach. Stąd szeroka współpraca ze środowiskami naukowymi, którą sobie bardzo cenimy.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: Bankowy Fundusz Gwarancyjny / BFGBiuro Informacji Kredytowej / BIKGwarancjeInflacjaKarol Jerzy MórawskiKomisja Nadzoru Finansowego / KNFKrajowa Izba Rozliczeniowa / KIRKredyty walutoweKrzysztof PietraszkiewiczMarcin DanieckiNarodowy Bank Polski / NBPRada EuropyZwiązek Banków Polskich / ZBP


Strona główna » Broń bez zezwolenia » Wiatrówki i akcesoria » Wiatrówki karabinki » Wiatrówka Bajkał IZH Iż 61\nŚrut 500 szt. w specjalnej cenie\nnie chcę śrutu\nJSB Exact + 20,00 zł\nH&N Sport Glatt + 12,00 zł\nIZH 61 - niekwestionowany lider w teście wiatrówek TVN TURBO!\nNowoczesny karabinek pneumatyczny, bocznego naciągu, z gwintowaną lufą i automatycznie przesuwanym magazynkiem, o pojemności 5 śrutów. IZH 61 jest jednym z nielicznych modeli wiatrówki, który posiada bardzo wygodny uchwyt pistoletowy i regulowaną na długość kolbę. Korpus karabinka wykonany jest z tworzywa ABS z bardzo wygodnym uchwytem pod lufą.\nOtwarte, mechaniczne przyrządy celownicze ze stałą muszką w osłonie i w pełni regulowaną szczerbinka pozwalają na precyzyjne strzelanie. IZH 61 posiada szynę montażową o rozstawie 11 mm, która pozwala na zamontowanie celownika optycznego. Miękki i regulowany w szerokim zakresie mechanizm spustowy oraz niewielki odrzut sprawiają, że ta wiatrówka zagwarantuje swojemu użytkownikowi wiele fajnej zabawy i bardzo dużo przyjemności.\nmagazynek na 5 strzałów\nZdaniem wielu strzelców wiatrówka IZH 61 jest najlepszym wyborem w kategorii cenowej do 500 zł!\nDane techniczne wiatrówki IZH 61:\nwysokość -150 mm\n*prezentowany na filmie kufer nie należy do wyposażenia standardowego wiatrówki.\nAutor recenzji: Piotr Gajderowicz Ocena produktu: Data napisania recenzji: 07-06-2014\nkarabinek posiadam od niespełna miesiąca i przyznam ,że lepiej nie mogłem wybrać. lekki, poręczny, diabelnie celny. może nie jest demonem dalekiego strzelania, ale nie o to mi chodziło. do rekraacyjnych spotkań ze znajomi wymarzona zabawka. no i ten wygląd!!!. z rąk sobie go wyrywamy :) ukłony dla sklepu za fachową poradę.\nAutor recenzji: Jarosław Ruch Ocena produktu: Data napisania recenzji: 15-12-2011\nPrzede wszystkim podziękowania dla BG - szybko i sprawnie, upewnili się czy na pewno dostawa ma być pod inny adres niż domowy :) Iżyk 61 to bardzo fajna zabawka dla strzelców weekendowych w każdym wieku. Trochę niewygodna dla osób wyższego wzrostu, ale "da się żyć". Dla młodzieży rozpoczynającej zabawę w klubie strzeleckim jest to z pewnością kiepska "armata" (w klubie strzelają raczej z karabinków sportowych, później wyczynowych...). Natomiast weekendowo - tak jak wyżej :))))) Z innej beczki - Iżyk 60 i 61 to wdzięczne wiatróweczki do konwersji na PCP. Na rosyjskich stronach można znaleźć instrukcje montażu różnych KITów, szczególnie chwalony jest KIT Krugera. Efekty dają do myślenia... tak więc za kilka lat, jak mój smarkacz dorośnie, a "giwera" będzie się jeszcze kupy trzymać - kto wie, kto wie... :)))\nAutor recenzji: Jacek Bucholc Ocena produktu: Data napisania recenzji: 17-11-2010\nSam karabinek jak można przeczytać w poprzednich recenzjach jest bardzo celny i dość składny, krótka lufa jest tylko złudzeniem gdyż port ładowania jest dość blisko kolby.W internecie można dostać sporo dodatków może nie zwiększających celność ale na pewno poprawiających sam wygląd karabinka, montaż lunety jest dość krótki ale można sobie z tym poradzić bez większych problemów.Nie sugerowałbym się małą prędkością początkową podawaną przez producenta jak i na forum.Mam krótką wiatrówkę gdzie producent podaje 160m/s i przy strzale gołym okiem widać tor lotu śrutu a przy tym karabinku nawet przy lunecie 3.5x10x40 ani razu nie widziałem lecącego śrutu.Używam tylko JSB Diabolo EXACT EXPRESS 4.52mm.Jak najbardziej polecam!!!!!!!!!!!!\nAutor recenzji: Radosław Adamski Ocena produktu: Data napisania recenzji: 10-09-2010\nNaprawde baaardzo fajna i bardzo mi sie podoba. Kiedy wzialem do reki to od razu czuc ze to porzondna rosyjska robota. Wszystko ma charakterystyczny zapach prawdziwej oliwy do broni. Wlasnie tego oczekiwalem i sie nie zawiodlem. Dzieki:)\nAutor recenzji: Ksawery Orłowski Ocena produktu: Data napisania recenzji: 01-06-2010\nŚwietna sprawa. To moja druga wiatrówka po chińskiej tandecie i naprawde nie ma porównania. Tutaj wszystko chodzi elegancko a zarazem czuć że się zaraz nie rozpadnie jak w QB. Dla mnie wszystko super tylko żeby jeszcze ze stówke mniej kosztowala\nAutor recenzji: Grzegorz Mastalarczyk Ocena produktu: Data napisania recenzji: 03-05-2010\nŚwietna wiatrówka. Nie ma żadnych wad no może że mogłaby być tańsza ale i tak nie ma co wybrzydzać bo tu macie najtaniej. Dla mnie po prostu spełnia wszystkie wymagania. Jest lekka, poręczna, dobrze się przeładowuje, dużo regulacji. Naprawdę super, jestem bardzo zadowolony. jakby można bylo dałbym 6 punktów!!!\nAutor recenzji: Bartek Niwa Ocena produktu: Data napisania recenzji: 16-01-2010\nNie spodziewalem sie ze bedzie az tak fajna. Faktycznie ma dobre opinie na forach ale z reką na sercu mówie że naprawde jest warta swej ceny. Przydalby sie tylko magazynek na 10 albo 15 strzalow\nAutor recenzji: Robert Kamiński Ocena produktu: Data napisania recenzji: 20-10-2009\nSUPER - delikatna ,chociaż solidna wiatrówka z bardzo ciekawymi rozwiązaniami technicznymi i futurystycznym wyglądzie. Polecam\nAutor recenzji: Bartosz O. Ocena produktu: Data napisania recenzji: 24-09-2009\nAutor recenzji: Arek G. Ocena produktu: Data napisania recenzji: 24-09-2009\nGodny polecenia karabinek za stosunkowo nieduże pieniądze. Napewno długo posłuży. Dziękuję za miłą transakcję. Pozdrawiam\nAutor recenzji: Tadeusz M. Ocena produktu: Data napisania recenzji: 24-09-2009\nTroszkę przy mały dla osób powyżej 190cm. Ale jakość i ogólnie bardzo dobry\nAutor recenzji: Zbyszek W. Ocena produktu: Data napisania recenzji: 24-09-2009\nJa kupiłem do niego trójnóg i tłumik. Nie do odróżnienia od profesjonalnej snajperki:)))\nAutor recenzji: Lucjan K. Ocena produktu: Data napisania recenzji: 24-09-2009\nChciałbym Państwu przedstawić krótką recenzję tegoż karabinka. Na pierwszy rzut oka przykuwa on uwagę strzelca swoim oryginalnym wyglądem. Po kilku chwilach wiemy, że mamy do czynienia z karabinkiem niezwykle funkcjonalnym, na co składa się regulowana kolba, wygodny boczny naciąg oraz magazynek mieszczący 5 śrucin. IZH 61 daje niezwykłą frajdę ze strzelania w gronie współtowarzyszy wielbiących sporty strzeleckie. Jakość wykonania tegoz karabinka oceniłbym na poziomie dość wysokim. Wszystkie elementy są "spasowane", co czyni konstrukcje niezwykle zwartą. Mam nadzieję, że moja skromna i krótka recenzja pozwoli Państwu zapoznać się z tym modelem wiatrówki firmy Bajkał. Pozdrawiam Lucjan z Bytomia\nAutor recenzji: Viktor Ocena produktu: Data napisania recenzji: 24-09-2009\n5 strzałów szybo sięykorzystuje. Jakby miał 10 albo 15 wtedy bym kupił ale tak to nie\nAutor recenzji: Robert K. Ocena produktu: Data napisania recenzji: 24-09-2009\nSuper wiatróweczka. Same zalety naprawde nie ma się czego przyczepić, no może tylko nie nadaje się dla osób bardzo dużych\nAutor recenzji: Marek Sokołowski Ocena produktu: Data napisania recenzji: 23-06-2008\nPrzeczytałem o tej wiatrówce na forum i powiem szczerze nie żałuję zakupu. Tylko trochę za szybko mi śrutu ubywa:) i musze często dokupować:)


Czy twoja córka ma szansę na Nobla z fizyki?\nCourtney Rust/Stocksy United\nJoanna Kiszkis - 06.06.17\nMoże ta mała, która właśnie kolejny raz wygrała z tobą w kółko i krzyżyk, dostanie kiedyś Nobla. Nie odbieraj jej szans na starcie.\nJuż 6-letnie dziewczynki uważają, że są mniej inteligentne od chłopców – do takiego wniosku doszli autorzy badań, opublikowanych ostatnio w czasopiśmie „Science”.\nWszyscy wiemy, i mówi się o tym od wielu, wielu lat, że ciągle zbyt mało kobiet zajmuje się naukami ścisłymi. W powszechnym mniemaniu te „trudniejsze” dziedziny, matematyka, fizyka, technologia, ba, nawet filozofia, to domeny zarezerwowane dla mężczyzn. Mało tego: ponad 95 proc. pytanych pań nie słyszało nigdy o żadnej kobiecie-naukowcu poza Marią Skłodowską-Curie.\n10 fantastycznych wynalazków, które zawdzięczamy kobietom\nKobiety a nauki ścisłe\nA przecież już ponad sto lat temu wybitny polski fizyk, Marian Smoluchowski, mówił: „Powinny nareszcie zniknąć wszelkie zewnętrzne przeszkody, owe śmieszne przesądy, owe przestarzałe poglądy, które zamykają dostęp kobietom do niektórych instytucyj naukowych, które im utrudniają kształcenie się, pracę naukową, dostęp do katedr uniwersyteckich”. W wykładzie, wygłoszonym w 1912 roku w Związku Naukowo-Literackim we Lwowie, diagnozował też powody, dla których tak mało kobiet zajmuje się nauką. Mówił o „mniej korzystnem” położeniu kobiet, które pozostają „niewolnicami drobnych, codziennych obowiązków” i będą zawsze zajęte „tym zawodem, w którym mężczyzna konkurencji jej czynić nie potrafi”.\nAmerykańscy autorzy wspomnianego wyżej badania nie podają przyczyn, dla których w głowach dziewczynek między 5. a 6. rokiem życia rodzi się przekonanie, że chłopcy są bystrzejsi – mimo że wcześniej wcale tak nie myślą. Ustalili tylko ponad wszelką wątpliwość, że tak właśnie się dzieje.\nJakie są skutki? Już w tym wieku dziewczynki zaczynają stronić od gier i zabaw „dla bystrzaków”. I mimo że nic nie wskazuje, jakoby rzeczywiście miały sobie z nimi nie poradzić, same odcinają sobie szanse na rozwój takich zdolności. I ten stereotyp ma wpływ na ich dalsze życie, możliwości, karierę.\nSzukasz idealnego pracownika? Zatrudnij mamę!\nKobiety a wiara w siebie\nWygląda na to, że my, kobiety, po stu latach od trafnej diagnozy profesora Smoluchowskiego nie tylko nadal jesteśmy w położeniu „mniej korzystnem”, ale i że same się w nim, od wczesnego dzieciństwa, umieszczamy.\nKto nam w tym „pomaga”? Czy to choroba, niesiona w genach z pokolenia na pokolenie, z babek na matki i z matek na córki?\nA może tę niedobrą robotę robi przekonanie, że dziewczynki – i kobiety – powinny być przede wszystkim skromne, nie przechwalać się, znać swoje miejsce w szeregu? Może stąd bierze się to nasze wieczne ustępowanie, cicha i wytrwała praca za kulisami wielkich zdarzeń?\nJasne, są wyjątki – ale to wciąż wyjątki.\nA przecież matki wiedzą o swoich dzieciach wszystko, umieją rozpoznać ich zdolności i upodobania bardzo wcześnie. Myślę, dziewczyny – obecne i przyszłe mamy – że powinnyśmy uważniej przyglądać się córkom.\nBo może ta mała, która właśnie kolejny raz wygrała z tobą w kółko i krzyżyk, dostanie kiedyś Nobla. Nie odbieraj jej szans na starcie.


Mokra karma dla kotów w formie pasztetu, musu i mięsnych kawałków w sosie. - ZOO 8\nStrona główna > KOTY>Karmy mokre\nPrincess Premium (26)\nPurina PRO PLAN® (6)\nMokra karma dla kota w wygodnej formie tacek lub puszek. Analogicznie jak sucha karma dla kota, mokra karma dedykowana jest kotom w różnym wieku oraz z różnymi potrzebami. Inna będzie mokra karma dla młodych kociąt, a inna dla kotów dorosłych lub kotów z nadwagą i alergiami. To jaką mokrą karmę wybierzemy zależy także od indywidualnych potrzeb i...\nMokra karma dla kota w wygodnej formie tacek lub puszek. Analogicznie jak sucha karma dla kota, mokra karma dedykowana jest kotom w różnym wieku oraz z różnymi potrzebami. Inna będzie mokra karma dla młodych kociąt, a inna dla kotów dorosłych lub kotów z nadwagą i alergiami. To jaką mokrą karmę wybierzemy zależy także od indywidualnych potrzeb i predyspozycji kota, możemy wybierać wśród wieku rodzajów mokra karma dla kota po sterylizacji, mokra karma dla kota z cukrzycą lub chorobami wątroby, serca, czy mokra karma dla kota alergika. Karma z puszki polecana jest szczególnie kotom z problemami uniemożliwiającymi czasowe lub całkowite spożywanie suchych karm, a także kotom z trudnymi i przewlekłymi chorobami, kotom w okresie regeneracji po zabiegach medycznych w tym dla kotów po operacjach. Nasz sklep zoologiczny online posiada wybór produktów Trovet, Purina, Gourmet, Animonda, Calibra, Brit, Royal Canin, Princess, Beaphar czy Happy Cat.\nTROVET HRD Hypoallergenic (Horse) 200g\nŁatwo strawna dieta pokarmowa dla dorosłych kotów stosowana przy nadwrażliwości pokarmowej zawierająca jedno źródło białka zwierzęcego (konina) i jedno źródło węglowodanów (ryż).\nTROVET LRD Hypoallergenic (Lamb) 200g\nTROVET RRD Hypoallergenic (Rabbit) 200g\nPokaż 1 - 12 z 245 rzeczy


01317 027347 21137512 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Karina Bonowicz Liczba stron: 288\nISBN: 9788379763740 Data wydania: 2016-03-02\n'Edward to pisarz nieudacznik, który pisze romanse dla kur domowych i marzy o osobistej psychofance. Jego żona Maria panicznie boi się, że na starość nie będzie miał jej kto podać szklanki wody, nie mówiąc już o szklance, za pomocą której będzie mogła odrysować sobie brwi. Jej ojciec Eugeniusz to właściciel zakładu pogrzebowego, skarżący się, że przez kryzys w branży będzie musiał pochować sam siebie. Jego córka Nina nie tylko zna całą encyklopedię chorób, ale jest w stanie napisać ją od początku, co weryfikuje podczas codziennych wizyt u swojego lekarza Jakuba, niepamiętającego, kiedy ostatni raz spał, nie mówiąc już o tym, kiedy spał z kimkolwiek.\nCała piątka chcąc nie chcąc będzie musiała zacieśnić więzi, a wszystko przez kryzys w branży funeralnej…. Bo jak na złość, w całym mieście nikt nie chce umierać!\n„I tu jest bies pogrzebany” to niezwykła, nieprzeciętna i zabawna opowieść, która porwie nawet największego malkontenta i sceptyka. Bo jak się czasami okazuje… wszystko co dobre zaczyna się w zakładzie pogrzebowym.'\nJeśli wstajesz rano i w gazecie nie ma twojego nekrologu, to znak, że czas do pracy. Edward Kiedy pisałem książkę, nie mogłem kochać się z Marią. No nie… to nie to, co myślicie. Akurat w TYCH sprawach nikt (a przynajmniej ja i – mam, do diabła!, nadzieję – Maria) nie ma powodów do narzekań. No po prostu nie mogłem i już! Moi koledzy po fachu – Stephen King i kobieta, która pisze trzysta sześćdziesiąt pięć romansów rocznie – utrzymują, że pracując nad jedną książką, myślą już o kolejnej. To chyba coś w rodzaju uzależnienia. Pisarze są jak palacze, którzy zaciągając się papierosem, myślą już o następnym. Albo jak seksoholicy, którzy… no, to działa na podobnej zasadzie. W każdym razie, kiedy ja zaczynałem pisać, myślałem – w przeciwieństwie do seksoholików – tylko o tym, żeby jak najszybciej skończyć. Myślałem o rzeczach, które będę robił, kiedy skończę pisać. Na przykład o tym, że skoczę ze spadochronem/zostanę misjonarzem w Ekwadorze/adoptuję dziecko z Afryki/zrobię sobie zdjęcie z Angeliną Jolie, ale PRZEDE WSZYSTKIM będę kochał się z Marią. Bo na razie… Na szczęście, Maria przeczuwała, kiedy TO się zbliża. Stawałem się wtedy nie do zniesienia: drażnili mnie wszyscy, którzy za głośno oddychali, zakręcony słoik buraczków doprowadzał mnie do furii i wciąż płakałem po Ryśku z Klanu. Jednym słowem, zachowywałem się dokładnie tak, jak powinna zachowywać się Maria raz w miesiącu. I to tylko raz. Niestety, Maria zachowywała się tak przez wszystkie dni miesiąca, wszystko wskazywało więc na to, że najwyraźniej nie odróżnia ich od siebie. Dlatego Maria (z PMS-em czy bez, co – jak widzicie – nie ma żadnego znaczenia) nie zamierzała mi tego ułatwiać. Wycofywała się mało dyskretnie. Najpierw ostentacyjnie („Bujaj się, frajerze!”) przenosiła się na swoją stronę łóżka, potem demonstracyjnie („Ty farbowany impotencie!”) opuszczała sypialnię. Z łazienki zaczęły znikać jej kosmetyki, przez co okazało się, że nasza łazienka jest większa, niż przypuszczałem, a z lodówki – litry dietetycznej coca-coli (koniecznie w dietetycznej puszce. Stąd wiadomo, że lodówka pierwotnie służyła do przechowywania żywności, a nie jedynie protein, antyoksydantów i lakieru do paznokci. Ostatnim krokiem była kartka zostawiona na kuchennym stole, na której Maria (pismem tak niewyraźnym, że można by nim było wypisywać recepty, zwłaszcza te, które wychodziłyby spod ręki lekarza z Emiratów Arabskich) skreśliła kilka słów. Tych samych, co zwykle: „Ty pieprzony grafomanie! Jestem tam, gdzie zawsze. Oby TYM RAZEM poszło Ci szybciej. P.S. Jeśli znów zapchasz zlew albo zatrzaśniesz drzwi, będziesz sam dzwonił do administracji!!! M.”. No cóż… Zabrało mi trochę czasu, zanim nauczyłem się jej odmawiać. Wiem, że każdy, kto nie jest gejem, a poznał Marię, ma mnie teraz za idiotę. Albo za geja. Gdybyście tylko wiedzieli, jaką cenę mogłem zapłacić za te kilka (albo kilkanaście – zależy od dnia) chwil przyjemności… Zresztą Maria była wytrawną uwodzicielką, i to już jako piętnastolatka. Na szczęście obydwoje byliśmy nieletni, więc obyło się bez prokuratora. Miałem wtedy szesnaście lat, Maria – piętnaście. Służyłem jako ministrant u świętego Jana, bo ubzdurałem sobie (a może przeczytałem na drzwiach w męskiej toalecie, z których to drzwi czerpałem całą moją wiedzę na temat dojrzewania, jak również na temat słów w językach obcych, głównie łacińskich), że robi to wrażenie na dziewczynach. Otóż nie robiło. Okazało się, że tym, co naprawdę robi na nich wrażenie, jest siłownia, a jeszcze bardziej stojący przed siłownią bankomat. O tym jednak dowiedziałem się nieco później. Maria przyszła do zakrystii, chociaż kościół nie był jej nigdy po drodze (zwłaszcza kiedy na drodze do kościoła stanął Lidl). Musiałem mieć strasznie głupią minę (albo po prostu nadal stałem w tej śmiesznej ministranckiej sukience, co mi pewnie szyku nie dodawało), bo Maria parsknęła śmiechem już na dzień dobry. Na szczęście zaraz było podniesienie, więc musieliśmy zająć się klęczeniem. Albo udawaniem, że klęczymy. Przynajmniej ja na pewno udawałem, bo kątem oka wciąż obserwowałem Marię i zastanawiałem się, po co właściwie przyszła. Sądząc po długości jej sukienki, chyba nie po to, żeby się modlić o pokój na Bliskim Wschodzie. Jezu, ależ krótka była ta sukienka! Myślę, że Jezus też to zauważył. I wtedy… Nie no, jeśli myślicie, że właśnie wtedy usłyszałem głos Boga czy coś w tym stylu, to grubo się mylicie. Usłyszałem za to głos NATURY. A właściwie zew pokwitania, które już od jakiegoś czasu nie pozwalało mi budzić się co rano bez zażenowania. W tamtej chwili, nawet gdyby przemówił do mnie sam gipsowy święty Jan stojący w rogu zakrystii, a zaraz potem Jacek Santorski, i tak bym żadnego głosu nie usłyszał. Pół metra przede mną rozciągał się widok jakich mało: uda Marii ledwo przykryte falbanką (i po co ta falbanka?) czerwonej sukienki w białe groszki. Zaszurałem kolanami po brudnej podłodze, żeby powąchać jej włosy, które – jak sobie wyobrażałem – miały zapach wiśni i magnolii (to niezupełnie prawda, a właściwie wcale, bo włosy Marii pachniały szamponem brzozowym za sześć pięćdziesiąt z Rossmana). Tymczasem Maria, która widziała na pewno niejeden amerykański film „na temat”, upozowała się odpowiednio, układając usta w ciup, który to ciup był już od dawna przedmiotem moich bardzo mrocznych i bardzo NIELETNICH fantazji. Zanim jednak doświadczyłem tego, co trzy czwarte chłopaków z mojej klasy miało już za sobą (i nie mam tu na myśli nagłego ataku mutacji), drzwi otworzyły się z hukiem i do zakrystii wpadł proboszcz. – To tu się nie puka? – autentycznie zdziwiła się Maria (jakby widok księdza w zakrystii był czymś niepojętnym), a ja ze wstydu zrobiłem się tak purpurowy, że śmiało mógłbym konkurować nie tylko z szatą świętego Jana, ale i z peleryną świętego Mikołaja. Proboszcz miał minę, jakby za chwilę zamierzał nam zrobić bierzmowanie, a zaraz potem dać ostatnie namaszczenie. Nie pozostawało nic innego, jak tylko pokornie spuścić głowę… i dać nogę! Biegliśmy bez tchu przez trzy przecznice, zatrzymując się dopiero przy sklepie rzeźnickim. Kiedy ja byłem już bliski konieczności reanimacji, Maria stała oparta plecami o ścianę sklepu i wyraźnie znudzona kręciła sobie włosy na palcu. Gdyby nie to, że właśnie zbiegliśmy z zakrystii (kto wie, czy proboszcz nie zadzwonił już na 112 i za chwilę nie zjawią się tu antyterroryści, TVN24 i ludzie z programu Mam talent), a ja byłem nadal w komży, rzuciłbym się na Marię, przycisnął do szyby sklepu rzeźnickiego i na oczach wszystkich świńskich RYJÓW zrobiłbym to, czego nie udało mi się dokonać w zakrystii. Nie wiem, dlaczego tego wtedy nie uczyniłem. Przecież świeże półtusze wieprzowe nie mogły mi nic zrobić. Gorzej z rzeźnikiem, którym zupełnie przypadkiem był mój ojciec… – Ojciec mnie zabije – powiedziałem w końcu, bo uznałem, że muszę coś powiedzieć, zanim Maria, wciąż owijająca włosy na palcu, zrobi sobie trwałą ondulację. Prawda była taka, że najpierw zabije mnie proboszcz, a potem ojciec. A potem dostanę szlaban i nie wyjdę z domu do samej emerytury. A już na pewno do emerytury ojca. I proboszcza. – Żałujesz? – syknęła Maria, przydeptując mi tę nieszczęsną sukienkę, przez którą trudno mi było w tej chwili zachowywać się jak stuprocentowy mężczyzna. – Oczywiście, że nie! Ależ żałuję! Oczywiście, że żałuję! Żałuję, że nie mogłem się z nią całować w zakrystii na oczach gipsowego świętego Jana! I co ja teraz powiem chłopakom??? – No, to resztę zostaw mnie! – zabrzmiało to tak, jakby miała z ukrywającym się u rzeźnika oddziałem IRA podłożyć bombę pod kościół i to tylko dlatego, że nigdy jej się nie podobało imię Jan. – Dokąd idziesz? – przestraszyłem się (tak na wszelki wypadek) i uczepiłem jej ręki, jakby to właśnie ode mnie zależało istnienie nie tylko kościoła świętego Jana, ale wszystkich kościołów na świecie. – Puszczaj! Powiedziałam, że to załatwię! I załatwiła. Poszła prosto do proboszcza. A właściwie do jego konfesjonału, gdzie wyznała, że całowała się ze mną w zakrystii w czasie mszy i że wcale tego nie żałuje. Rzecz jasna, ksiądz zgrzytał zębami, ale przecież nie chciał beknąć za złamanie tajemnicy spowiedzi. I nie mógł zrobić dla nas wyjątku, co zapewne (w połączeniu z długimi godzinami spędzonymi w konfesjonale) przypłacił HEMOROIDAMI. Tak więc widzicie, że Maria była uwodzicielką nie tylko wytrawną, ale i odpowiedzialną. I znienawidzoną przez proboszcza. A może nawet przez wszystkich proboszczów na świecie. Co nie zmienia faktu, że przy Marii wciąż myślałem o seksie. Nawet w kościele. Zwłaszcza w kościele. Dlatego czułem się bezpiecznie dopiero wtedy, kiedy Maria opuszczała sypialnię. I to się właśnie nazywa bezpieczny seks. Kiedy dla własnego bezpieczeństwa, a może nawet bezpieczeństwa całego bloku, miasta, a kto wie?, także i kraju po prostu go nie uprawiasz. Mimo to jednak nie mogę się już doczekać, kiedy skończę pisać. Maria Nie mogę się doczekać, kiedy przestanie pisać. Kiedy wreszcie skończy tę wybitną książkę, którą przeczytają przed snem (albo podczas gotowania powideł) trzy gospodynie domowe w całym kraju, i znów będziemy mogli się kochać. Nie wiem tylko, czy nie będziemy musieli zaczekać, aż one skończą czytać. Chryste… Mogłam się związać z hydraulikiem, rybakiem dalekomorskim, rolnikiem z Pomorza. Ewentualnie z Bradem Pittem. Ale nie! Ja musiałam, oczywiście, związać się z Edwardem! Dobrze, że przynajmniej nie pisze wierszy… Gdyby pisał, do łóżka poszlibyśmy pewnie w następnym wcieleniu, bo Edward na pewno NIGDY nie znalazłby rymu. Ja rozumiem, że pisarz musi obowiązkowo być zneurotyzowany, ale gdyby był dla odmiany ZEROTYZOWANY, to chyba nic by się nie stało, prawda? Ale nie, nie Edward. Kiedy wszyscy chłopcy na świecie chcieli zostać strażakami, policjantami albo Chuckiem Norrisem (tak, tak, to były jeszcze takie czasy, kiedy bardziej opłacało się być policjantem niż złodziejem, nawet podczas zabawy), Edward chciał zostać wybitnym pisarzem. Marzył o tym, od kiedy skończył dziesięć lat. Przez kolejne dwadzieścia próbował dowiedzieć się, jak to się robi. Czytał biografie słynnych pisarzy i próbował wszystkiego po kolei: pisał – stojąc – jak Hemingway (szybko jednak zorientował się, że jest to możliwe jedynie na korytarzu PKP, i to tylko po świętach), zapisywał całe zdania – jak Robert Frost – wewnątrz butów (dopóki zdania nie skończyły mu się szybciej niż buty), jak Dickens spał z głową zwróconą na północ (zanim okazało się, że żadna to północ, lecz zachód) etc., etc. Tak, Edward zajmował się wszystkim tym, co mogło go uczynić wybitnym pisarzem. Wszystkim, tylko nie pisaniem, rzecz jasna. – Siedem??? – Siedem. Tak jest chyba napisane, nie? – wycedziłam przez zęby. Czyżbyśmy po wejściu do Unii Europejskiej siódemkę – ze względów ideologicznych – zapisywali po rzymsku, a nie po arabsku? No, tak. Bo skąd niby ta brzydka jak noc (albo raczej jak jasna cholera) aptekarka z przetłuszczonymi włosami ma wiedzieć, że ja, Maria, żona grafomana Edwarda, przychodzę tu regularnie po imponującą ilość RELANIUM. Jest nowa. Nie ma dziś Anny. Anna, która kocha książki Edwarda (co nie najlepiej o niej świadczy, tak między nami mówiąc), bez zmrużenia oka wydałaby mi ciężarówkę relanium. Czy Edward nie mógłby się łaskawie uzależnić, jak normalni ludzie, od czegoś, co nie jest na receptę? Wiem, wiem, nie jego wina. Uzależnił się przypadkiem. Skąd mógł wiedzieć, że jego nerwowa matka trzymała relanium w pudełku z aspiryną, zapomniawszy – pewnie z tych nerwów – o wyjęciu z niego uprzednio aspiryny? Edward łykał od czasu do czasu aspirynę (nie wiedząc, że co druga to relanium) i coraz bardziej mu się to podobało. Kiedy prawda wyszła na jaw, było już za późno i Edward za nic w świecie nie chciał nikomu, a zwłaszcza nikomu ze służby zdrowia, oddać swojego nałogu. Ani tym bardziej zamienić go na aspirynę. – To żona TEGO pisarza – wyjaśniła szeptem brzydkiej farmaceutce jej równie brzydka koleżanka. A więc to już oficjalne: Edward jest czytany przez trzy gospodynie domowe i dwie aptekarki. Swoją drogą, dziękuję uprzejmie za taką reklamę. Dostanę teraz zniżkę? Do siódmego opakowania wyciskarka do ślimaków gratis? A może niech od razu nadadzą Edwardowi tytuł „Króla Relanium” i firma je produkująca zacznie umieszczać na opakowaniu jego podobiznę w stylizacji „na Don Wasyla”. – TEGO pisarza??? – upewniła się farmaceutka z przetłuszczonymi – coraz bardziej przetłuszczonymi – włosami. Tak, tak, właśnie TEGO. TEGO grafomana, mitomana, histeryka i idioty. Upycham do torby (na szczęście każda damska torba bez wyjątku pomieści absolutnie wszystko, łącznie z kochankiem, zwłokami niewiernego męża i zeszytem A4, który – jak wiadomo – nie mieści się nigdzie) kolejne opakowania tabletek, bez których TEN pisarz pewnie ssałby swój kciuk w jakimś zacisznym pokoju na drugim końcu miasta. Pokoju, rzecz jasna, bez ani jednej klamki. Jak tak dalej pójdzie, sama odkręcę wszystkie klamki w naszym mieszkaniu. Na jedno wyjdzie. Kiedy pisał, nie mógł się (podobno!) ze mną kochać. Słyszałam o pisarzach-biseksualistach, -seksoholikach, -syfilitykach i -elektrykach, ale nigdy nie słyszałam o pisarzach, którzy zakładali sobie – i to osobiście! – pas cnoty i połykali klucz na czas pisania książki, żeby nic (czyli w tym wypadku ja) ich nie rozpraszało. W ogóle nie słyszałam, żeby jakikolwiek mężczyzna takie coś kiedykolwiek zrobił. Facet w pasie cnoty? Błagam… Zostałby od razu nominowany do nagrody Darwina. A potem zapewne od razu beatyfikowany. Słyszałam za to, że podobno sportowcy nie mogą uprawiać seksu przed olimpiadą, bo zużywają przez to za dużo energii i się dekoncentrują (i mogliby nie zauważyć, że minęły właśnie cztery lata i czas na kolejną olimpiadę). No ale Edward nie jest sportowcem. Przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo. Chyba że uzależnienie od relanium – które już dawno wpisał sobie w CV w rubryce: zainteresowania – uznano w ostatnim czasie za dyscyplinę olimpijską. Gdyby Edward przygotowywał się do zawodów w łykaniu relanium na czas, to owszem, mogłabym zrozumieć jego obawy. Ale tak? No cóż. Śmierć frajerom. I żonom frajerów też. Nina Wiecie, czym pachnie śmierć? Nie wiecie? To wam powiem. PIENIĘDZMI. No i oczywiście sosną, modrzewiem albo dębem. Albo każdą inną świeżo zheblowaną deską. Oczywiście najlepsza byłaby deska dębowa. Na wysoki połysk. W kolorze rustikal. Skąd to wiem? Kto jak kto, ale córka przedsiębiorcy pogrzebowego powinna wiedzieć takie rzeczy. – A minister zdrowia ostrzegał – westchnął protekcjonalnie ojciec, zanim zaczął z rozmarzeniem w oczach mieszać formalinę. Jak wynika z aktu zgonu, Katarzynę, księgową z trzydziestoletnim stażem i kurzajką między brwiami, pochowamy razem z Przewlekłą Obturacyjną Chorobą Płuc, w skrócie POChP, czyli POCholeręPaliłeś/-aś. Na szczęście, nasza dębowa trumna na wysoki połysk w kolorze rustikal pomieści je obie. Ojciec skończył mieszać formalinę, przybrał taki wyraz twarzy, jakby miał za chwilę przystąpić do zamiany wody w wino, i pociągnął usta Katarzyny karminową szminką z Rossmana. Ojciec jest najlepszym balsamistą w okolicy. I, jak widać, daltonistą. – Dlaczego każdej kobiecie malujesz usta na ten sam kolor? – skrzywiłam się, patrząc, jak karmin na ustach Katarzyny zajadle gryzie się z zielonym cieniem na jej powiekach, z którym najwyraźniej nie chce być pochowany. Ojciec mógłby naprawdę podszkolić się trochę z wizażu. Kobieta – martwa czy nie – zawsze chce wyglądać dobrze. – Żeby wyglądała jak żywa – odpowiedział niezrażony krytyką ojciec. – No to gratuluję. Dzięki tobie wygląda jak transwestyta. I to bynajmniej nie żywy, ale martwy. To, że ojciec nie zna się na kolorach, nie powinno nikogo dziwić. Jak sama nazwa wskazuje, kolor jest kolorowy. Ojciec od zarania dziejów chodzi w uniformie przedsiębiorcy pogrzebowego, któremu raczej daleko do jakiegokolwiek koloru. – Sugerujesz zmianę szminki? – spytał, przyglądając się uważnie ustom Katarzyny. – Wiesz, całe miasto przyjdzie ją oglądać… Tak, tak, wiem. WSZYSCY. Bo wszyscy (zwłaszcza nasze trzy sąsiadki, etatowe żałobniczki, które kiedyś wynajmowaliśmy za dwie dychy, żeby przychodziły na pogrzeby, gdzie było mało ludzi, a potem z nudów zaczęły przychodzić na wszystkie) są wstrząśnięci śmiercią Katarzyny. Była taka miła, miała takiego porządnego męża, taką wspaniałą pracę, takie ładne pokrowce na siedzenia w samochodzie, taką uroczą wycieraczkę przed wejściem, bla, bla, bla… No i po co umarła? Na pewno każdy z was zna taką Katarzynę. Dziewczynki takie jak ona szyją ubranka dla misiów (misie, oczywiście, mają imiona, chociaż za cholerę nie wiem, jak się ustala misiom płeć). Są uczennicami z różowym (koniecznie!) piórnikiem. Potem uznają, że przyszedł czas na pierwszy tusz do rzęs, pierwszy pocałunek i pierwszego papierosa (niekoniecznie w tej kolejności, chociaż tak jest – zdaje się – najrozsądniej). A potem stwierdzają, że trzeba (!) z kimś (!) się spotykać, więc umawiają się z chłopcem z równoległej klasy, a najlepiej z klatki obok, żeby mieć go cały czas na oku. Kiedy zadecydują, że już pora, idą z nim na studniówkę i do łóżka (w ten sposób traci się cnotę nie tylko na amerykańskim balu maturalnym, ale też na przaśnej imprezie w remizie albo na sali gimnastycznej). Znajdują praktyczną pracę, żeby wystarczyło na mikrofalówkę i lakier do paznokci (oczywiście, wszystko zależy od marki: i mikrofalówki, i lakieru, więc „żeby starczyło” bywa bardzo względne). Wychodzą za mąż. Biała suknia, baloniki, tort z parą młodą DO ZJEDZENIA (w pakiecie z karaoke w wykonaniu wujka Zenka i zbiorowym zatruciem podejrzaną wódką z Czech). Między odwiedzinami teściów, telenowelą a zakupami w hipermarkecie zachodzą w ciążę. Czytają podręczniki dla przyszłych mam, kompletują ubranka (według odwiecznego i odwiecznie niezrozumiałego dwukolorowego podziału). Rodzą. Koniecznie naturalnie (nawet jeśli po kwadransie puszczają położnej łacińską wiązankę, i to bynajmniej nie życzeń, domagając się znieczulenia). Chodzą na wywiadówki i szkolne przedstawienia. W niedzielę pieką SERNIK, a w środę kurczaka (albo odwrotnie). Chwalą się świadectwami dzieci i zdjęciami wnuków (na zasadzie: który szybciej zacznie chodzić/siadać na nocnik/onanizować się). Kiedy nie mogą odczytać cen w marketach, kupują okulary na łańcuszku, a potem i tak ich nie noszą, bo wstyd, więc nadal kupują kilogram mąki, która w domu okazuje się proszkiem do prania. I to na dodatek kolorowego. Robiąc konfitury, zapominają o dodaniu cukru. Starannie odmierzają pastylki: te na ciśnienie, te na wątrobę. Wreszcie umierają. Koniecznie na wznak i koniecznie ze splecionymi rękoma. Żeby mój ojciec miał mniej pracy. Taka miła, miała takiego porządnego męża… bla, bla, bla. Może nie chciała pracować w księgowości, piec co niedzielę sernika i kochać się po bożemu? Jak na moje oko umarła z NUDÓW, a nie na Przewlekłą Obturacyjną Chorobę Płuc. – To co? – Ojciec trącił mnie w ramię. – Może różową? Ojciec mówi, że każdy ma taką śmierć, na jaką sobie zasłużył. To chyba oznacza, że do jednych przychodzi ona jako stara kobieta z papierosem w zębach, z twarzy podobna zupełnie do teściowej, a do innych jako apetyczna blond pielęgniarka w malinowym błyszczyku na ustach. To znaczy ubrana tylko w malinowy błyszczyk. Do jeszcze innych jako pracownik urzędu skarbowego albo facet z reklamy MARLBORO. Oczywiście każdy – w zależności od płci – wolałby być witany przez pielęgniarkę albo faceta w kowbojskim kapeluszu z reklamy papierosów. Nie licząc, rzecz jasna, tych uśmierconych przez pielęgniarki, które pomyliły kabel od radia z kablem od respiratora, i tych, którzy tyle wypalili za życia, że mogliby śmiało przejść na rentę jako palacz kotłowy. To by było trochę nie na miejscu. Ja bym chciała być witana przez George’a Clooneya, ale nie wiem, czy nadążyłby za witaniem tylu kobiet. Poza tym George Clooney JESZCZE żyje. – Nina? – Co? – Co z tą szminką? – Spróbujmy różową. Zaczęło się od śmierci babci. Po babci był kurier DHL-u, któremu pomyliły się imiona dziewczyn, kasjerka, którą trafił szlag, chłopak, któremu dziewczyna powiedziała: „Jedź, lewa wolna”, kierowca autobusu, który myślał, że mąż sąsiadki nadal jest w delegacji etc., etc. Wszystkich ich ojciec ubierał, malował i krzyżował im ręce na piersiach. Kiedy trzeba było, zszywał powieki albo związywał różańcem dłonie, które nie chciały trzymać się jak należy (albo po prostu leżały nie tam gdzie trzeba). Oszukiwał. Regulował brwi, golił wąsy (paniom też), różowił policzki, a kobietom malował usta szminką, oczywiście z Rossmana (wyjątkiem wśród mężczyzn był tylko dziadek kościelnego, ale – wierzcie mi – naprawdę tego potrzebował). Wszystkie bez wyjątku były chowane z karminową szminką na ustach. Dla ojca nie było żadnej dyskusji i żadnych świętości w tej kwestii. – No, i pięknie – powiedział z dumą nad martwą siostrą Łucją z karminowymi ustami, która przywiozła mi z Peru ponczo, a sobie żółtą febrę. Miałam trzynaście lat i myślałam, że zakonnice nie umierają. Myślałam też, że nie golą się pod pachami. Co za rozczarowanie… W obydwu przypadkach. Jakub Żyję z kłamstwa. To prawda. Poniedziałek – Powinna pani unikać przetworzonych produktów – tłumaczę pracownicy firmy konsultingowej, cierpiącej na wrzody żołądka. W przepisowym kostiumie i szpilkach, siedzi tak sztywno, jakby połknęła pastorał biskupi i za nic nie chciała go oddać. Biskupowi, rzecz jasna. Chyba nawet nie zauważyła, że jest na zwolnieniu lekarskim. A, przepraszam. Nie na zwolnieniu, na urlopie. Pracownicy korporacyjni NIGDY nie biorą L4, tylko urlop. Może dlatego nie używają słowa „zwolnienie”, bo kojarzy się im z rozwolnieniem, którego oni PRZECIEŻ nie mają. – Warzywa na parze, drób, unikać słodyczy i napojów gazowanych – wyliczam, pożerając trzecią zupkę chińską. Wtorek – Nie może pani brać tylu środków przeciwbólowych, ZANIM rozboli panią głowa – pouczam emerytowaną nauczycielkę fizyki i połykam raz, dwa, a, dobra!, trzy aspiryny. Środa – Kawa to sztuczne pobudzenie. Niewskazane przy pańskim ciśnieniu – mówię do kierowcy tira, który podejrzliwie patrzy na OSIEM puszek po coca-coli i SZEŚĆ kubków po kawie stojących na moim biurku. Czwartek – Zalecam przerwy co czterdzieści minut, wystarczy wstać od komputera, zrobić kilka skłonów – zalecam telemarketerowi dużej sieci komórkowej. Drży mu prawy kciuk. To od wciskania spacji. Chyba… Wolę nie myśleć, że mógłby istnieć jakiś inny powód. A potem gram z Arturem z interny w World Wars 2 przez cały nocny dyżur. Aż do zwichnięcia nadgarstka. Mojego albo jego. Piątek – Następnym razem nie zapomnij zabrać ze sobą spodni – upominam przeziębionego nastolatka, biegającego w szortach w pięciostopniowy mróz. A potem idę po kawę przez dwie przecznice, ubrany tylko w fartuch lekarski, z przyjemnością obserwując reakcje mijających mnie kobiet. Cóż, za fartuchem panny szybkim ruchem, czy jak tam to leciało… Sobota W końcu lekarz może sobie pozwolić na luksus niezdrowego życia. Niedziela Gdybym tylko mógł zasnąć… Nie sypiam od tygodnia. Nie, od dwóch. Właściwie to nie pamiętam, kiedy ostatni raz spałem naprawdę. Nie mówiąc już o tym, że nie pamiętam, kiedy ostatni raz spałem z KIMKOLWIEK. Edward – Nie, dziękuję. Nie mamy telewizora – odpowiedziałem uprzejmie facetowi próbującemu namówić mnie przez telefon na nowy pakiet telewizji kablowej, który uchroni mnie przed rakiem, poprawi życie seksualne i zapewni pokój na świecie i… od razu przełączyłem na HBO. Bo widzicie, jest tylko jedna rzecz, która – gdyby prawie nie robiło tak wielkiej różnicy – jest prawie tak dobra jak seks. KŁAMSTWO. Łgałem nieprzytomnie i namiętnie, od kiedy tylko pamiętam. Nie chciałem grać z chłopakami w piłkę, chodzić do kościoła i odwiedzać ciotki. Więc kłamałem, że strzyka mi w kolanie, że w kościele widziałem szczura, że ciotka Marta podszczypuje mnie w tyłek na powitanie. A potem musiałem zacząć spisywać swoje kłamstwa, żeby się nie pogubić, co komu powiedziałem. Najpierw zapisałem gruby zeszyt. Potem następny. I jeszcze jeden. I tak już zostało. Pewnego dnia przestałem. Rodzice kupili mi komputer. Ciąg dalszy w wersji pełnej\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/I_tu_jest_bies_pogrzebany-ebookRO/p97727i173054" target="_blank" title="I tu jest bies pogrzebany [Karina Bonowicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="I tu jest bies pogrzebany [Karina Bonowicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Zderzenie osobówek w Goleniowie. Cztery osoby trafiły do szpitala - Remiza.pl - Polski Serwis PożarniczyRemiza.pl – Polski Serwis Pożarniczy Zderzenie osobówek w Goleniowie. Cztery osoby trafiły do szpitala - Remiza.pl - Polski Serwis Pożarniczy\nCztery osoby zostały przewiezione do szpitala po wypadku, do którego doszło dzisiaj po północy w Goleniowie w województwie zachodniopomorskim.\nKilka minut po północy na ulicy Wojska Polskiego czołowo zderzyły się dwa samochody osobowe, którymi podróżowały łącznie cztery osoby. W momencie przyjazdu straży pożarnej wszystkie znajdowały się poza pojazdami, były przytomne.\nPo wykonaniu medycznych czynności ratunkowych i zaopatrzeniu poszkodowanych, wszystkie cztery osoby zostały przekazane przybyłym na miejsce zdarzenia Zespołom Ratownictwa Medycznego, celem transportu do szpitala – przekazała Komenda Powiatowa PSP w Goleniowie.


Wózek warsztatowy WWT - model 1 - Cekar\nJesteś na: Oferta / MEBLE METALOWE : socjalne, warsztatowe, medyczne, biurowe, szkolne, gospodarcze. / Meble warsztatowe / Wózki warsztatowe WWT\nDO GÓRY Meble biurowe Meble socjalne Meble szkolne Szafy gospodarcze Meble warsztatowe Stoły warsztatowe TECHNO JEDYNKA Szafki warsztatowe Szafy warsztatowe Szafka pod komputer przemysłowy Stoły warsztatowe Wózki warsztatowe WWT Meble medyczne Meble socjalne z wentylacją i termo... Szafy do przechowywania czystej i... Szafy strażackie Szafa na komórki Szafka i wózek na laptopy Wózki na tablety Ławki Paleta kolorów RAL Wanienka na buty do szaf ubraniowych\nWózek warsztatowy WWT\nSolidna konstrukcja - blacha 1mm\nSzuflady - 100% wysuwu\nPerforowane ścianki (tylne i boczne)\nBlat pokryty mikrogumą\nZabezpieczone krawędzie boczne\nSzuflady - udźwig 40 kg\nSystem blokady wysuwu\nWózek warsztatowy wykonany jest z blachy o grubości 1 mm.\nWózek wyposażony w specjalny system uniemożliwiający otwarcie więcej niż jednej szuflady.\nWymiary wewnętrzne szuflady: 600mm x 400mm.\nSzuflady wyposażone w prowadnice kulkowe o 100% wysuwie (nośność 40kg).\nPerforowane ścianki tylne oraz boczne umożliwają zawieszenie dodatkowych elementów takich\njak: pojemniki czy uchwyty.\nWózki wyposażone są w kółka o średnicy 125mm - w tym 2 skrętne z hamulcem.\nWszystkie wózki standardowo posiadają blaty pokryte mikrogumą oraz krawędzie boczne\nzabezpieczające przed spadaniem przedmiotów z wózka. Dla większego komfortu użytkowania\nkrawędzie pokryte są gumowym zabezpieczeniem. Dodatkowo krawędzie narożne ścięte są pod\nUchwyt boczny posiada możliwość obustronnego montażu.


Katarzyna Ryrych | Koszykowa dla Bibliotekarza\nArchiwa tagu: Katarzyna Ryrych\nAutorka: Katarzyna Ryrych Ilustratorka: Marta Krzywicka Wydawnictwo: Wilga\nPoziom: BD II/III\nNajnowsza powieść Katarzyny Ryrych, autorki należącej do ścisłej czołówki gwiazd polskiej literatury dla dzieci i młodzieży. Poprzednio na liście: „Pas startowy” (p. 4/21). Ryrych nie obniża formy, choć wydaje książki z dużą regularnością.\n„Dziura w serze” to słodko-gorzka bardzo dobrze napisana, historia, w której autorka nie ucieka od ludzkich przywar, trudnych stron życia, ale zostawia też sporo miejsca nadziei oraz wierze w lepsze jutro, na które ostatecznie – w mniejszym czy większym stopniu – człowiek ma wpływ.\nGłówna bohaterka (Marianna) ma dwanaście lat, straciła ojca w wypadku samochodowym, w związku z czym jej mama podejmuje pracę zarobkową na emigracji w charakterze sprzątaczki. Kobieta pracuje w belgijskim zamku, o czym opowiadać koleżankom jest fajnie; gorzej ze zdradzaniem szczegółów. Ryrych żongluje całym szeregiem istotnych motywów: śmierć bliskiej osoby, konsekwencje, emigracja zarobkowa, zawstydzenie, jak również motyw przełomowego lata. Marianna, stęskniona za matką, wykorzystuje okazję i leci do niej na wakacje, gdzie poznaje nowy świat, kulturę i obyczaje.\nInteligencja i rezolutność dziewczynki sprawią, że stanie się ona inspiratorką wielu pozytywnych zmian w miejscu, które tylko materialnie okaże się bogatsze od dotychczasowych losów Marianny. Pożyteczna lektura poruszająca poważne sprawy. Autorka nie unika tematów tabu, jednocześnie wrzuca je w konwencję przygody, co czyni utwór wielce wartościowym literacko i treściowo. Oprawa miękka, klejona.\nWpis opublikowany w LITERATURA DZIECIĘCO-MŁODZIEŻOWA i otagowany Dziura w serze, Katarzyna Ryrych, literatura dziecięca, Przeglądy na Koszykowej, recenzja, Wydawnictwo Wilga 12 maja 2021 przez Paweł Jaskulski.


Udostępnianie plików nie ogranicza się już tylko do wiadomości e-mail lub plików zip i jest teraz raczej odwieczną koncepcją. Do dnia, kiedy myślimy o wysyłaniu plików do klientów lub współpracowników online, pierwszą metodą, którą pamiętasz, jest wysłanie ich pocztą elektroniczną! Fakt, że e-mail ma ograniczone możliwości wysyłania plików związane z rozmiarem pliku lub liczbą plików, które można wysłać jednorazowo, powoduje, że użytkownik czuje się bezradny.\nJednak dzięki usługom do przesyłania plików, takim jak Dysk Google, Dropbox będącym nośnikiem flag w kategorii i innych małych witrynach, które podejmują dodatkowe ryzyko, cała koncepcja udostępniania plików została zrewolucjonizowana. Ale jeśli w inny sposób myślisz o oferowaniu ogromnych danych za pośrednictwem pendrive'a zamiast podróżowania aż do klienta, zdecydowanie nie jest to świetny pomysł.\nPodczas gdy większość usług przesyłania plików online wymaga zarejestrowania się i utworzenia konta, istnieje kilka witryn internetowych, które umożliwiają łatwe i anonimowe udostępnianie dużych plików . Dlatego dzisiaj stworzyliśmy listę najlepszych anonimowych usług przesyłania plików online, które są niezwykle łatwe w użyciu i całkowicie bezpłatne. Rzućmy więc okiem.\nFirefox send to usługa wysyłania plików z Mozilla Firefox. Umożliwia wysyłanie plików do 1 GB do dowolnego znajomego za pośrednictwem zaszyfrowanego łącza. Usługa ma tylko dwa ograniczenia. Odsyłacz wygasa po 24 godzinach, a plik zostaje zniszczony z serwera Mozilla po pobraniu go przez znajomego. Ale usługa jest bezpieczna, szybka i zaszyfrowana, a jeśli planujesz bezpiecznie wysłać duży plik do znajomego, jest to właściwy sposób.\nProsty interfejs i łatwy w użyciu Openload.co to jedna z najczęściej odwiedzanych witryn do udostępniania plików na świecie. Jest to usługa oparta na reklamach, a zatem całkowicie darmowa. Pamiętaj tylko, aby włączyć blokowanie wyskakujących okienek w przeglądarce.\nJeśli szukasz domeny hostującej pliki, która umożliwia udostępnianie plików w mgnieniu oka bez rejestracji, File Dropper powinien być jednym z podstawowych wyborów. Wystarczy przesłać plik, kliknąć łącze udostępniania i powiększyć, gotowe! Możesz teraz skopiować łącze File Dropper lub kod osadzania i udostępniać swoje pliki komukolwiek, z kim chcesz, bez żadnych kosztów.\nTa strona internetowa oferuje swoim użytkownikom jedno z najprostszych rozwiązań jako alternatywę dla innych usług przesyłania plików premium, a mianowicie. Dysk Google, RapidShare lub Dropbox. Chociaż możesz zarejestrować się tutaj za darmo, uwielbiamy to, że umożliwia bezpłatne udostępnianie plików. Przesyłane pliki są zapisywane na zawsze, biorąc pod uwagę, że zostały pobrane. Są usuwane, jeśli nie zostaną pobrane nawet raz na 30 dni w przypadku anonimowego przesyłania, jednak w przypadku kont premium przesłane pliki pozostają na zawsze.\nCo więcej, jeśli chodzi o udostępnianie anonimowe, dozwolony rozmiar wysyłania wynosi aż 5 GB i nie ma żadnych wskaźników odliczania, które mogłyby zakłócać proces udostępniania.\nOkay, więc jeśli chcesz udostępniać kolekcję zdjęć, a nie pojedynczo, Ge.tt jest odpowiednim narzędziem dla Ciebie. Jest to bezpłatne narzędzie internetowe, w którym można udostępniać pliki nawet bez zakładania konta. Aby ułatwić udostępnianie, możesz przeciągnąć i upuścić całą kolekcję zdjęć naraz, używając narzędzia.\nWygenerowany krótki link można udostępniać za pomocą poczty e-mail lub na kontach w sieciach społecznościowych, takich jak Twitter, Google Plus i Facebook. Twoi znajomi z mediów społecznościowych będą wtedy mogli przeglądać album ze zdjęciami, a nawet je pobierać.\nMusisz tutaj wiedzieć, że udostępnione pliki będą dostępne tylko przez miesiąc (30 dni). Aby na zawsze udostępniać im pliki, musisz założyć konto w Ge.tt. Jeśli udostępniasz pliki anonimowo, otrzymujesz bezpłatne miejsce do 250 MB, podczas gdy z zarejestrowanym kontem możesz mieć więcej zabawy dzięki pamięci do 2 GB. Jeśli uważasz, że to za mało dla twoich zdjęć o stosunkowo wyższej rozdzielczości, z pewnością możesz zdecydować się na zapisanie większej ilości pamięci, która wynosi do 5 GB, 40 GB lub nawet 100 GB, jednak za rozsądną cenę.\nJeśli chcesz udostępniać pliki anonimowo za darmo za pomocą narzędzia internetowego, które obsługuje proces, który jest łatwy jak spacer po ciastku, z pewnością jednym z takich narzędzi jest We Transfer. Nie tylko jest dostępny do bezpłatnego użytku, ale także oferuje niezwykle przyjazny dla użytkownika i łatwy do zrozumienia proces udostępniania plików bez konieczności rejestracji.\nWe Transfer umożliwia anonimowe udostępnianie plików za pomocą bezpiecznego procesu dla rozmiaru przesyłania do 2 GB. Chociaż udostępnianie plików jest niezwykle proste, zapewnia również pełną kontrolę nad procesem przesyłania. To narzędzie internetowe umożliwia bezproblemowe udostępnianie plików każdemu w dowolnym miejscu na świecie w dowolnym czasie.\nJeśli jednak szukasz większej przestrzeni dyskowej i dodatkowych funkcji, możesz wybrać opcję premium, w której musisz się zarejestrować i uiścić symboliczną opłatę. Umożliwi to przesyłanie plików do 20 GB lub dostosowywanie plików do pobrania i wiadomości e-mail. Ponadto możesz dodać hasła do niektórych poufnych plików, aby zachować prywatność i pozwolić na przechowywanie plików na zawsze, chyba że je usuniesz\nWysyłanie dużych plików nie jest już problemem, ponieważ masz Sendspace jako rozwiązanie online. To narzędzie internetowe pomaga bez wysiłku udostępniać duże pliki za pośrednictwem poczty e-mail do kontaktów. Chociaż możesz łatwo wysyłać pliki, możesz także odbierać, prowadzić rejestr, a nawet udostępniać duże pliki.\nMimo że witryna przesyła i wysyła pliki częściej niż milion razy w tygodniu, nadal traktują każdy z Twoich plików równie ważne i traktują je z taką samą dokładnością jak miliony innych.\nUdostępnianie plików za pomocą Sendspace jest bezpłatne dla rozmiaru pliku do 300 MB, w którym można anonimowo udostępniać duże pliki, to znaczy, jeśli nie chcesz się rejestrować. Pliki, które udostępniasz, są przechowywane w witrynie przez maksymalnie 30 dni, po których są automatycznie usuwane, chyba że zdecydujesz się na ich wersje pro, które oferują dożywotnią pamięć, rozmiar wysyłania do 4 GB lub 10 GB, rozmiar wysyłania plików do 100 GB do 300 GB i szybkie pobieranie bez irytujących reklam.\nKupując wersję pro, z pewnością możesz przyspieszyć działanie dzięki większej wielkości przesyłanych plików i większej ilości miejsca na dane, bezpłatna wersja z pewnością zapewni Ci natychmiastowe rozwiązanie z anonimowością.\nJedną z najlepszych darmowych usług do przesyłania plików w tej kategorii jest Zippyshare, która umożliwia udostępnianie plików online, a także ich przechowywanie, a wszystko to za darmo! Oferuje niezwykle prosty proces udostępniania poprzez przeciąganie i upuszczanie lub przeglądanie i przesyłanie plików. Fakt, że jest w 100% darmowy, bez ograniczeń pobierania do 200 MB na plik, można go pobrać w dowolnym miejscu i jest bardzo przyjazny dla użytkownika, czyni go jednym z najpopularniejszych narzędzi do udostępniania plików w swoich ligach.\nTo, co uwielbiamy w Zippyshare, to to, że oferuje nieograniczoną przestrzeń dyskową i możesz łatwo udostępniać pliki swoim kontaktom bez nawet rejestracji. Daje Ci również opcję przesyłania plików w trybie prywatnym, na wypadek gdybyś nie chciał, aby były one widoczne dla wszystkich. Darmowa wersja zawiera stary program do przesyłania HTML jako narzędzie do przesyłania, jednak w przypadku nowego narzędzia możesz się zarejestrować.\nPonadto wszystkie pliki, które udostępnisz anonimowo, będą przechowywane w narzędziu przez maksymalnie 30 dni, po upływie których są automatycznie usuwane w przypadku braku jakiejkolwiek aktywności.\nAby skorzystać z tego szybkiego i łatwego rozwiązania do anonimowego udostępniania plików, które jest bezpłatne na całe życie, z pewnością możesz skorzystać z tego niezwykle prostego narzędzia internetowego Tinyupload. Nie ma się nad czym zastanawiać, ponieważ sama strona docelowa oferuje narzędzie do przesyłania, w którym można przeglądać i dodawać pliki. Jedną z dodatkowych, ale opcjonalnych funkcji, które oferuje tutaj, jest to, że możesz dodać opis przesłanego pliku przed wysłaniem go do swoich kontaktów.\nPodczas gdy testowaliśmy to, możemy śmiało powiedzieć, że prędkość wysyłania jest całkiem dobra w swojej lidze. Następnie Tinyupload generuje dwa skróty do twojego pliku, z których jeden służy do pobrania, a drugi do usunięcia pliku, jeśli chcesz (funkcja niedostępna w niektórych innych bezpłatnych narzędziach do udostępniania plików). Chociaż przesyłanie plików i udostępnianie ich w ciągu kilku minut jest tak łatwe, należy pamiętać, że rozmiar pliku jest ograniczony do 50 MB na plik.\nTak więc, mimo że mówi, że nie ma ograniczeń pobierania ani wysyłania, przy tym ograniczeniu rozmiaru pliku do 50 MB jasne jest, że raczej tak. Co więcej, Tinyupload przechowuje pobrane pliki na zawsze bez żadnych opłat.\nNie może być łatwiejsze niż to, gdy strona główna wyświetla stronę, która po prostu prosi o upuszczenie plików, a nie inne bzdury. Jesteśmy już zakochani w tym niezwykle prostym narzędziu, w którym wystarczy upuścić plik i to wszystko. Gdy widzisz, że strona jest odświeżana za każdym razem, gdy upuszczasz plik, zyskujesz większe zaufanie do tego nowo utworzonego narzędzia internetowego do udostępniania plików.\nZaraz po dodaniu pliku natychmiast generuje krótki kod, który możesz udostępnić swoim współpracownikom lub klientom. Chociaż z pewnością możesz założyć konto, możesz również anonimowo korzystać z tego narzędzia całkowicie bezpłatnie dla plików o rozmiarze do 1 GB, co jest przyzwoitą ofertą w porównaniu z innymi narzędziami w lidze.\nW międzyczasie Twoi znajomi online, którzy mają dostęp do dodanych przez Ciebie plików, mogą je nawet pobrać. Podczas wybierania pliku do pobrania Dropcanvas automatycznie skraca wybrane pliki, aby zmniejszyć obciążenie pliku. Z drugiej strony opcja edycji, którą widzisz w narzędziu oznacza, że możesz dodawać lub usuwać z niego pliki i nie jest to opcja edycji zdjęć.\nJednak dobrze jest wiedzieć, że nawet bez rejestracji lub rejestracji konta możesz przesyłać nieograniczoną liczbę plików, a nawet je przechowywać, mimo że rozmiar pliku jest ograniczony do 5 GB na płótno. Kanwa to znacznik przypisany do albumu lub folderu zbiorczego, więc jeśli chcesz śledzić każde płótno, możesz utworzyć bezpłatne konto, rejestrując się.\nDlatego jeśli szczególnie chcesz udostępniać pliki muzyczne lub pliki wideo o dużym rozmiarze, Dropcanvas może z łatwością być najlepszym rozwiązaniem.


WAKACYJNY PIKNIK DLA DZIECI / 10 LIPCA 2021 / STADION MIEJSKI\nOpublikowano: środa, 07, lipiec 2021 11:34 | Odsłony: 243\nJuż w najbliższą sobotę 10 lipca zapraszamy wszystkie dzieci, ale nie tylko, na WAKACYJNY PIKNIJ DLA DZIECI!\nJak zawsze zadbamy o to, aby nasi najmłodsi bawili się świetnie, a to wszystko za sprawą mocy atrakcji które dla nich przygotowaliśmy! W programie między innymi wspólne gry i zabawym oraz konkurencje zręcznościowe, a także wspólne grillowanie. Każdy uczestnik pikniku otrzyma pamiątkowy certyfikat uczestnictwa oraz słodki upominek!\nWidzimy się w sobotę na Stadionie Miejskim przy ul. Kusocińskiego w Ząbkowicach Śląskich :) Startujemy punkt 10:00, dlatego nastawicie budzik odpowiednio wcześniej, zabierzcie swoje pociechy i czym prędzej na Stadion!


Ufo - przepisy na ufo z popularnych blogów - Str 2 - Durszlak.pl\nPrzepis na ufo\nufo drożdżowe z sosem czosnkowym\nbrzoskwinia ufo dżem\nkompot z brzoskwiń ufo\nSos miętowy (UFO, dieta Dukana: co nas kręci,... 114\nZ Najlepszym oglądamy dokument o zamachu na WTC. Spiker:niemożliwy jest wybuch budynku w taki sposób. To, że nie zostało po nim nic, w dodatku słychać było aż trzy wybuchy, sugeruje, że w biurowcu pod Zobacz więcej\nSmoothie z kaki i ufo 46\nNieprzeciętna pizza UFO, czyli klasyk z... 178\nDziś zapraszam do wykonania wyjątkowego i interesującego dania, czyli pizzy potocznie nazywanej UFO. Jest ona zrobiona z dwóch jednakowych kawałków ciasta, między którymi układa się dowolny farsz. Uwi Zobacz więcej\nTartaletki przekładane "Ufo" 194\nZachęcona ciekawą akcją na jednym z portali, postanowiłam przygotować coś strrrrasznegoJNiebawem Halloween, które można lubić lub nie, ale nie zaszkodzi upichcić coś, co zaskoczy innych niecodziennym Zobacz więcej\nGalaretkowe Ufo 68\nSzybko lądujące na talerzach, a stąd do ust. Kolory - letnie wspomnienia, plus biały - nieśmiała tęsknota za białym puchem.. [co to za zima w tym roku, żeby pod koniec listopada śniegu nie było ? ] D Zobacz więcej\nNa pierwszy dzień lata polecam sałatkę owocową. Dzisiejsze połączenie smaków to świeże owoce, liczi z puszki oraz jogurt truskawkowy. Bardzo smakowite :) Sałatka owocowa z liczi, brzoskwinią ufo Zobacz więcej\nŻytnie bułeczki ufo z dżemem truskawkowym 21\nŻytnie bułeczki "ufo" to słodka i zdrowa przekąska, która świetnie się sprawdzi w szkole, w pracy czy podczas przyjęć domowych. Do środka można dodać ulubiony dżem, powidła jak również owoce sezonowe Zobacz więcej\nUFO w talerzu ... zupa brokułowa-krem 56\nWiosna chyba na dobre zagościła za oknem … i bardzo się z tego cieszę, bo bardzo mi jej było brak. Uwielbiam kolory wiosny: na początku wszelkie odcienie zieleni, żółtego, a potem już całą feerię barw Zobacz więcej\nStatek UFO 43\nZdjęcie wyszło takie nijakie, w rzeczywistości "statek" wyglądał o niebo lepiej, a jak smakował? Musicie spróbować... Ciekawa propozycja np. dla małych niejadków, a chili nitki w takim wypadku można z Zobacz więcej\nZdrowa przekąska: zblendowana brzoskwinia UFO... 60\nPrzeglądam blogi kulinarne i sporo osób robi albo genialnie ciasta z owocami sezonowymi albo owocowe przekąski. Ja tym razem wplączę do mojego przepisu na zdrową przekąskę „guziczki aligatora”, czyli Zobacz więcej\nUFO z nadzieniem wiśniowo-różanym 215\nKiedy zobaczyłam te dziwne bułeczki, to zakochałam się w nich od pierwszego spojrzenia. Ich nietypowy kształt rozbudził we mnie chęć zmierzenia się z przepisem, do którego podeszłam bardzo intuicyjnie Zobacz więcej\nUfo mi "wparowało" do kuchni 145\nMini zielone ufo - "taki alien" jak to ujęła mama ("o nie, znowu coś do kuchni" - tak ujął to tato) jest bardzo przyjaznym wynalazkiem, który niedawno przyszedł paczką od aledobre.pl. Bardzo trafiony Zobacz więcej\n"Jak jarmużu bedłki", czyli UFO-drink 89\n"Jak jarmużu bedłki tak cudu pragnie lud" pisał wieszcz (zgadnijcie jaki ;) ). Więc będzie i o jarmużu i o pragnieniu i o cudzie. Zaczęło się od pietruszkoniady. Co? Moje zamiłowanie do zielonych kokt Zobacz więcej\nUFO? Patison! 68\nUFO – Latający talerz. 214\nskip to main | skip to sidebar UFO – Latający talerz. Supergwiazda jesienna, dynia, to niekwestionowana piękność ogrodów. Duża, złocista, wprost promieniuje radością i smakiem. Pojawia się i znika, a Zobacz więcej\nHejka <3 Płatki owsiane, gotowane z siemieniem lnianym, masłem orzechowym, gorzkim kakao, brzoskwinią "ufo", truskawkami (polskie, mrożone), jajkiem.Podane z suszonymi morelami, figami,śliwkami i rodz Zobacz więcej\nKosmiczne brzoskwinie ciasteczkowe zwane w niektórych kręgach UFO to wdzięczny produkt kulinarny. Świetnie pasują do owsianki, mięs – szczególnie drobiu i wieprzowiny, a także dobrze się przechowują. Zobacz więcej\n361. ufo :) i naleśniki! 56\nWczorajszy dzień = upał na maksymalnym poziomie! Człowiek nie wiedział co ze sobą zrobić. To w takich dniach proszę o choć odrobinę zimnego wiaterku czy kropel deszczu. Te 40 stopni to lekka przesad Zobacz więcej