tu-czytam: maja 2013\nW Bieszczadach schronienie znajdują ci, którym w życiu nie ułożyło się najlepiej. Tutaj czas płynie swoim rytmem, a ludzie zajmują się własnymi zwykłymi sprawami, nie interesuje ich z to świat, bo dramatów, a i tematów do rozmów codzienność dostarcza aż w nadmiarze. Grażyna Jeromin-Gałuszka dobrze sprawdza się w tworzeniu takiej właśnie atmosfery – w lekko oniryczną aurę spowijającą pensjonat Magnolia wtrąca bohaterów o skomplikowanych życiorysach. Do miejsca, w którym królują kobiety, wysyła Filipa, do niedawna szczęśliwego pracoholika. Od Filipa właśnie odeszła żona, mężczyzna porzuca zatem dotychczasowe życie i wyrusza w nieznane. Na nieczynnej stacji kolejowej w bieszczadzkiej wiosce kupuje Magnolię – „knajpę z hotelikiem w budynku po więzieniu” – i chociaż wcale nie ma zamiaru angażować się w jej prowadzenie, nie uda mu się stronić od pracownic i bywalczyń pensjonatu.\nA kobiety w Magnolii dalekie są od portretów heroin romansów. To silne i samodzielne bohaterki, które nie załamują się nawet podczas największych przeciwności losu. Każda na własną rękę mierzy się z problemami – jeśli pojawiają się kłopoty w małżeństwach, to są to kłopoty ogromne i wyzwalające serię pytań o sens bycia z drugim człowiekiem; czasem zmartwień przyczynia samotność, a czasem bieda. Czas w Magnolii umila nastoletnia Tuśka, dziewczyna, która zna miejscowe historie i chętnie opowiada o płomiennym uczuciu Rudolfa i Luizy. Emocje swoim słuchaczkom dawkuje, tak, że narracja przypomina powieść w odcinkach. Choć Tuśka udaje wścibskie i irytujące dziecko, sama zmaga się z dużym wyzwaniem. Do zestawu nieszczęść gnębiących bohaterów autorka dodaje jeszcze problemy ze zdrowiem. W bieszczadzkiej wsi, w której czas płynie powoli, nie ma sielanki. Grażyna Jeromin-Gałuszka wykorzystuje motyw do znudzenia powtarzany w modnych czytadłach nie po to, by zaproponować czytelnikom arkadyjską wizję świata, a po to, by w oderwaniu od wielkomiejskiego zgiełku przypomnieć o roli drugiego człowieka.\nNa „Magnolię” składają się misternie splatane losy kilku osób. Jeromin-Gałuszka przygląda się uważnie doświadczeniom bohaterek w różnym wieku, daje im czas na otwarcie się i przyznanie w przyjacielsko-plotkarskim tonie do mroków przeszłości. Silne kobiety z „Magnolii” wybierają działanie, nie rozczulają się nad sobą, raczej sobie dogryzają – nie ma tu mowy o przygnębieniu czy depresji, nie ma czasu na załamywanie się psychiczne: gdy dzieje się coś złego, najlepiej odpowiedzieć czynem. A przecież cała relacja z „Magnolii” jest relacją zapośredniczoną: to Filip zwierza się obcemu mężczyźnie z przeżyć i obserwacji poczynionych w pensjonacie. Migawki z opowiadania pozwalają uporządkować wydarzenia i podzielić je na tematyczne rozdziały, czytelnicy natomiast błyskawicznie przenoszą się do centrum wydarzeń bez niepotrzebnych tekstowych dłużyzn. Autorka nie pozwala zatem na stałe osiedlić się w miejscu, które ma być schronieniem przed grozą świata, bez przerwy przypomina o tymczasowości pobytu w Magnolii. Jednocześnie gdy już jest wśród bywalców pensjonatu, zagłębia się w ich przeżycia z pełnym zaangażowaniem.\nPoczątkowo wydaje się, że będzie to powieść szybka i raczej powierzchowna, ale gdy z czasem zaczynają się ujawniać różne poziomy międzyludzkich kryzysów, „Magnolia” rozwija się niespodziewanie. Grażyna Jeromin-Gałuszka dobrze operuje tu atmosferą – do tego stopnia, że nawet lekko infantylna ramowa konstrukcja powieści nie przeszkadza, a podkreśla jeszcze obraz jakby z pogranicza realnego życia i snu.\nAutor: Izabela Mikrut o 20:16 1 komentarz:\nMartin Widmark w rozrastającej się serii minikryminałów dla najmłodszych posługuje się od początku bardzo charakterystycznym schematem – kiedy dzieci wpadają na trop przestępstwa, zawsze okazuje się, że istnieje troje podejrzanych, a każdy z nich dodatkowo ma powód, by postępować niezgodnie z prawem i z kodeksem moralnym. „Tajemnica szpitala” to już dziewiętnasty tom specyficznego cyklu – a fabuła rozwija się zawsze podobnie. A jednak Widmark nie nudzi małych odbiorców. Powtarzalny rytm pomaga mu jedynie w uporządkowaniu historii, a uwagę i tak przykuwają działania dzieci oraz pomysły na rozwiązanie zagadki.\nPrzeważnie chodzi tu o nietypowe kradzieże, autor nie bawi się w drobne wykroczenia: giną cenne przedmioty, kamienie szlachetne czy biżuteria. W „Tajemnicy szpitala” ktoś okrada chorych, dzielny komisarz policji zastawia nawet pułapkę na złodzieja, ale nic nie udaje się wykryć. Dopiero doświadczeni dziecięcy detektywi, Lasse i Maja, pomogą w schwytaniu sprawcy. Zawsze im się to udaje, więc nie zdradzam tu zakończenia. Książki z serii Widmarka czyta się po to, by dowiedzieć się, jak pracował przestępca i jak został schwytany, a nie po to, aby sprawdzić, czy bohaterom się udało. I Martin Widmark coraz lepiej czuje się w rozwijaniu opowiastek w tym kierunku. Pozwala dzieciom na dedukcję, ale poza tym Lasse i Maja mogą obserwować wydarzenia z bliska. Nad ich bezpieczeństwem czuwa komisarz policji, ale też nikt nie traktuje poważnie dwojga małych dzieci – Lasse i Maja narażają się najwyżej na złość ze strony zdenerwowanych dorosłych (podejrzanych, bo pokrzywdzeni z chęcią witają każdą pomoc). W związku z tym dzieci mogą też obmyślać pułapki na przestępców i od razu oceniać rezultaty. Raczej za to Lasse i Maja nie skupiają się na ocenie ważności motywów; traktują je jako równorzędne wyjaśnienia. W grze chodzi o to, by wykryć przestępcę i jego metody kradzieży – oto prawdziwe wyzwanie. Wyzwanie, które podjąć też mogą mali czytelnicy, bo otrzymują oni identyczne informacje, co Lasse i Maja – mają zatem szansę pobawić się w detektywów, poćwiczyć logiczne myślenie i przeprowadzać własne śledztwa. W tym tkwi klucz do rozrywki podczas lektury.\nMartin Widmark upraszcza swoje historie. Stawia na błyskawiczną akcję i sekwencje wydarzeń, tutaj nie ma czasu na budowanie atmosfery i zarzucanie czytelników obszernymi opisami. Nieprzypadkowo króluje w tomie czas teraźniejszy – odbiorcy zostają wstrzeleni w centrum wydarzeń i mogą w nich uczestniczyć. Ciekawość rozbudzają problemy do rozwiązania, każdy więc chce się dowiedzieć, kto jest przestępcą i jak działał, by przechytrzyć wszystkich – dzieciom nie są zatem potrzebne inne lekturowe wartości. „Tajemnica szpitala” dostarcza rozrywki zakodowanej w fabule.\nProsty język i sporo emocji w nim zawartych, czas teraźniejszy, zgrabnie podsycana ciekawość i sam motyw kryminału, czyli namiastka literatury dorosłej – to czynniki, które sprawią, że dzieci będą chciały samodzielnie czytać o przygodach Lassego i Mai, a co za tym idzie – że będą wprawiać się w sztuce czytania. Autor sprawdzi się jako pisarz pomysłowy: dorosłych nie zachęciłby do regularnego śledzenia przygód małych detektywów, ale w wersji kryminału dla dzieci można mu pozazdrościć niewyczerpanych pomysłów. Te książeczki, chociaż utrzymane w stylu pop, chociaż niepozorne i upraszczane do granic możliwości (mimo że autor nie rezygnuje z drobnych dowcipów i nawet ironii), spodobają się maluchom i dostarczą im sporo rozrywki. Uczą logicznego myślenia i zachęcają do czytania. Schemat fabularny umożliwia utrzymanie spójności cyklu.\nKaren Wheeler: Samo szczęście, czyli jak poznałam słodko-gorzki smak francuskiego życia\n„Samo szczęście” zaczyna się jak wiele popularnych obyczajówek. Mieszkająca we Francji Angielka wraca do domu i cieszy się na spotkanie ze swoim o dziesięć lat młodszym portugalskim kochankiem. Nie odczytuje oczywistych sygnałów wskazujących na to, że nie jest z tęsknotą wyczekiwana, wprost przeciwnie – jej ukochany znalazł sobie pocieszycielkę i wolałby nie doprowadzać do konfrontacji obu kobiet. Jeśli na początku Karen odkrywa romans i nie może mieć co do niego żadnych wątpliwości, powinna rozpocząć budowanie nowego życia. Tak przynajmniej wygląda to w większości czytadeł – krytyczny punkt staje się bodźcem do zmiany, ta z kolei musi prowadzić do stanu zapowiadanego w tytule. Jednak nie u Karen Wheeler. Tu nic nie rozwija się zgodnie z przypuszczeniami, choćby dlatego, że bohaterka nie potrafi na życzenie się odkochać.\nTo książka stworzona na bazie autobiograficznych przeżyć Wheeler i odrobinę tylko zmodyfikowana ze względu na dramaturgię akcji. Co zobaczą odbiorczynie? Przede wszystkim rozpaczliwą walkę, negującą resztki godności porzuconej kobiety. Karen nie dopuszcza do siebie myśli o porażce, wyrzucona drzwiami natychmiast wdziera się oknem, bez przerwy doznaje upokorzeń, których zdaje się nie przyjmować do wiadomości. Walczy, chociaż dawno przegrała, co sprawia wrażenie rozpaczliwej szamotaniny – a przy tym zamyka drogę do lepszego losu. Karen uporczywie tkwi w przeszłości i zamęcza siebie. W jej orbicie pojawiają się ciekawe postacie o nie zawsze krystalicznych życiorysach – ale zasługiwałyby na więcej uwagi niż otrzymują. „Samo szczęście” to przede wszystkim książka-pożegnanie ze znaczącym dla autorki fragmentem życiorysu. Okazuje się również, że życie potrafi pisać najdziwniejsze scenariusze, a prawdziwi ludzie niekoniecznie postąpią tak, jak najbardziej realni bohaterowie. Pod tym względem opowieść Wheeler będzie dla czytelniczek atrakcyjna.\nNie ma tu spokoju i uporządkowania, nie ma też sielankowych scen i kojących obrazów. „Samo szczęście” naprawdę dalekie jest od historii o szczęściu, chyba że rozumianym przewrotnie jako coś, co dawno już przeminęło. Karen Wheeler stara się fabularyzować doświadczenia, ale nie wtłacza ich na siłę w jasno określoną kompozycyjną strukturę, raczej rejestruje sytuacje i zastanawia się nad nimi, niż tworzy napięcie i zaspokaja ciekawość czytelniczek. W podtytule książki znajduje się wyjaśnienie „jak poznałam słodko-gorzki smak francuskiego życia” – ale słodyczy za dużo tu nie ma. W ten sposób Karen Wheeler odrywa się i od klimatu toskańskich opowieści, i od relacji z prób ułożenia sobie życia w innej kulturze i wśród ludzi, których nie do końca się rozumie. Wheeler zachowuje się trochę jak Corinne Hofmann w cyklu o Białej Masajce: zupełnie nie dba o swój wizerunek, jest tak przekonana o słuszności własnych wyborów.\n„Samo szczęście” to trzecia oparta na faktycznych przeżyciach książka Karen Wheeler – i dobrze jest wcześniej zajrzeć do poprzednich historii. Tu bowiem nie ma czasu na przedstawianie autorki, odbiorczynie natychmiast zostają wtrącone w świat miejscami dziwny, a często i niewygodny. Pokazuje autorka, że każdy człowiek ma jakąś historię, która wystarczy na napisanie książki – a ta historia z reguły daleka jest od scenariuszy poczytnych obyczajówek.\nKaren Wheeler proponuje analizowanie jednostronnego uczucia, postawy odtrąconej kochanki. Nie jest to optymistyczna perspektywa – ale daje szansę obejrzenia mniej znanego oblicza brutalnie zakończonego romansu. „Samo szczęście” nie dostarczy beztroskiej rozrywki, za to pokaże, że nie zawsze warto walczyć o to, co bezpowrotnie minęło. Szkoda, że w tomie zabrakło porządnej korekty.\nEtykiety: Karen Wheeler, literatura faktu, Pascal, recenzja\nTa książeczka spodoba się rodzicom i bardzo ucieszy dzieci. To zbiorek dowcipnych bajek najlepszych autorów połączony z formą publikacji kartonowej. Grube i miękkie w dotyku okładki skrywają trzynaście tekturowych kartek, a te z kolei – aż dwanaście bajek. To rozwiązanie rzadko spotykane w pozycjach kierowanych do najmłodszych: zwykle kartonowe tomiki zawierają pojedyncze historie. Tym razem wydawnictwo zdecydowało się zadbać o portfele rodziców i przyjemność maluchów – książka nie zniszczy się szybko, a dostarczy sporo rozrywki.\nTeksty bowiem zostały dobrane tak, by rozbawić najmłodszych i zawartością absurdu, i pomysłami, i rytmizowanymi fabułkami, i mnogością sympatycznych bohaterów. Zresztą już samo zestawienie nazwisk autorów daje gwarancję lektury na najwyższym poziomie: pojawia się tu Julian Tuwim, Joanna Papuzińska, Antoni Marianowicz, Agnieszka Frączek, Joanna Kulmowa czy Urszula Kozłowska – od takich rymotwórców nie oderwie się żadne dziecko. Bajkami rządzi śmiech. W tym tomiku to rozrywka liczy się najbardziej – nie edukacyjne przestrogi i nie lingwistyczne popisy, a opowieści i przygody, które zdarzyć się mogły tylko w cudownym bajkowym świecie wyobraźni. Chodzi autorom o to, by jak najbardziej zaskoczyć dzieci, a przez obecność niespodziewanych wydarzeń także je rozśmieszyć. Nie ma wątpliwości, że ten cel zostanie osiągnięty. Nie na darmo powracają tu postacie, w których istnienie wpisana jest radość – Rozwesołek czy Pan Śmieszek. Są tu bohaterowie dobrze znani – Słoń Trąbalski czy Grubelek, czyli wróbelek z nadwagą. Pojawiają się również istoty dążące do osiągnięcia niemożliwego: krowa chciałaby być kolorowa, stonoga uczy się samby, fryzjer Czesław biega po świecie, a zakochany pająk zastanawia się, jak najlepiej poderwać muchę. Bardzo pasuje do tego tomu określenie z czwartej strony okładki – „wiersze pełne radości”.\nWbrew temu, co sądzi dziś wielu wydawców, rytmy i rymy – dobre gatunkowo i dalekie od grafomanii – spodobają się najmłodszym. Wprowadzają przecież do absurdalnych historyjek porządek i melodię, która łatwo wpada w ucho i nie pozwala zapomnieć o bajce. Maluchy pokochają nie tylko bohaterów kolejnych rymowanek, ale i same teksty za ich kształt i siłę. Ta lektura, zestawienie sprawdzonych i udanych wierszyków, to najlepszy pomysł na spędzanie czasu z najmłodszymi. Przekona dzieci do literatury, przyczyni się do rozwijania wyobraźni i z powodzeniem zastąpi telewizyjne bajki.\nArtur Gulewicz również mógł wykazać się fantazją jako ilustrator książeczki. W swoich obrazkach koncentruje się na ogólnych przesłaniach lub motywach z tekstu i wykorzystuje także tło samych wierszyków jako element rysunku. Dla każdej historii szuka osobnego, charakterystycznego klimatu (nie jest to łatwe, skoro motywy przewodnie książki to absurd i radość), nadaje rysu indywidualności bohaterom i miesza style (techniki kolorowania, kolaże, szablony itp.). Sięga też po chwyt, który bardzo lubi – i którym potrafi się posługiwać – to jest po specyficzne kadrowanie. Czasem dzieci będą musiały dobrze przyjrzeć się, by zobaczyć na ilustracji bohatera z bajki, innym razem ujrzą go z mniej spodziewanej perspektywy i zostaną zaskoczone pomysłem na zaprezentowanie treści bajki. Gulewicz bawi się również fakturami i kolorem, w charakterystyczny dla siebie sposób operuje światłocieniem, jednym słowem – pokazuje najmłodszym, jak bogaty może być świat ilustracji i na jak różne sposoby da się przedstawiać atrakcyjne historyjki. Gulewicz nie rywalizuje z tekstami, za to nadaje im nowy kształt. Przekona do siebie maluchy, a i dorosłym parę razy uświadomi, jak interesujący może być świat ilustracji literatury czwartej.\nAutor: Izabela Mikrut o 20:35 2 komentarze:\nChociaż od śmierci Edith Nesbit minęło prawie dziewięćdziesiąt lat, książki tej autorki nie starzeją się i dalej podsycają wyobraźnię najmłodszych. „Feniks i dywan” to druga część przygód czworga dzieci. Tym razem rodzeństwo, które wciąż wspomina czary Piaskoludka, trafia na zaczarowany dywan i odkrywa w nim jajo Feniksa. Z jaja wtrąconego przypadkiem do ognia wykluwa się piękny złotopióry i łaknący pochwał ptak, który tłumaczy rodzeństwu, że dywan może spełniać życzenia i przenosić wszystkich w dowolnie wybrane miejsce. Zabawa zaczyna się na nowo, a doświadczenia opisane w tomie „Pięcioro dzieci i coś” na nic się bohaterom nie przydają. Ale trudno panować nad marzeniami, gdy wielka przygoda czeka. „Feniks i dywan” w znakomitym przekładzie Ireny Tuwim zaspokaja rozbudzone apetyty wszystkich czytelników „Pięciorga dzieci”. I, co ciekawe, zupełnie się nie starzeje.\nA przecież świat przedstawiony w powieści to rzeczywistość z epoki wiktoriańskiej, inność – żeby dziś nie nazwać jej archaicznością – wdziera się w codzienność bohaterów i w lekturę. Postacie nie znają przecież rozrywek dzisiejszych maluchów – a jednak wyobraźnia jest ponadczasowa i wszyscy będą się świetnie bawić z Feniksem.\nEdith Nesbit daje dzieciom narzędzie do spełniania życzeń oraz jasno określone zasady gry: nie można – między innymi – wypowiedzieć więcej niż trzy życzenia dziennie. Ponieważ dywanu, w odróżnieniu od Piaskoludka, nie da się ukryć, łatwiej o problemy i pomyłki. Feniks niby czuwa nad wszystkim, ale często nie sprawdza się jako opiekun, zajęty podziwianiem samego siebie. Ale przecież i tak chodzi o przygodę, a tej nie byłoby bez dawki adrenaliny. Dzieje się tu, jak zawsze u Nesbit, dużo. I tylko rodzice nie wierzą, że kucharka, która nagle zniknęła bez słowa, jest teraz królową na słonecznym południowym wybrzeżu. Tyle że rodzice zwykle nie wierzą w opowiadane przez dzieci historie, więc to ich strata – nie skorzystają z możliwości, jakie daje zaczarowany dywan.\nPisarka zapewnia dzieciom rozrywkę w najlepszym stylu. Gra sprawdzonymi motywami (poszukiwany skarb, spełnianie marzeń), a przy tym buduje przekonujący obraz rodzeństwa, które czasami się kłóci, ale potrafi ze sobą współpracować i rozwiązywać konflikty. Z tej opowieści rodzice nie są całkowicie wykluczeni, mimo stałych odwołań do bajkowych czarów, Nesbit potrafi ramie fabularnej nadać pozory zwyczajności i prawdopodobieństwa. Nie wpada też w koleiny wygodnych schematów – powtarzalność w wypowiadaniu życzeń nie będzie się nigdy przekładać na powtarzalność w konstrukcji kolejnych rozdziałów. Autorka wprowadza do akcji pozorny chaos, pozwala, by sytuacja raz po raz wymykała się dzieciom spod kontroli i na tej podstawie tworzy fabularne napięcie.\nNie brakuje też w „Feniksie i dywanie” humoru – i tu także widać kunszt translatorski Ireny Tuwim. Narrator bowiem ujawnia się między innymi w drobnych żartach, na śmiechu opiera się też cała potęga Feniksa, przekonanego o własnej wyjątkowości i przechwalającego się niby przypadkiem na każdym kroku. Nawet w rozwoju konkretnych przygód daje się wyczuć dowcip Nesbit – kiedy ta nie pozwala, by wydarzenia rozgrywały się zgodnie z dziecięcymi oczekiwaniami, za to komplikuje przygody i wzbogaca je o pierwiastek niepokoju. Dzieci docenią całą trylogię – ta klasyczna lektura bawi kolejne pokolenia i pokazuje najmłodszym potęgę fantazji. Pozwala bez wysiłku uwierzyć w wydarzenia – nawet te najbardziej nieprawdopodobne – i wzbudza zainteresowanie. Warto też zauważyć, że przekład – podobnie jak fabuła – nie starzeje się. Niemodne dzisiaj chwyty w prowadzeniu opowieści nadają historii ciekawego posmaku, ale nie przeszkodzą w zrozumieniu tekstu. Piękny, literacki język wzbogaci słownictwo małych odbiorców, a nie będzie odwracać uwagi od fabuły. Edith Nesbit stworzyła książkę cenną – co udowadniają kolejne wznowienia. W wersji Znaku to wydanie ekskluzywne – książka doczekała się twardej oprawy i wszytej zakładki. Ta publikacja spodoba się również przywiązanym do tradycji odbiorcom.\nAutor: Izabela Mikrut o 20:25 2 komentarze:\nRynek literatury rozrywkowej nagle zalały powieści obyczajowe, w których wątek erotyczny okazuje się silnie eksponowany. Co ciekawe, ocierające się momentami o literacką pornografię historie, kierowane są przede wszystkim do kobiet: to klasyczne romanse uzupełnione o wielkie (cielesne) namiętności i historie o niemal harlequinowej fabule: wszyscy odbiorcy wiedzą, że chodzi tylko o to, by bohaterowie przezwyciężyli ewentualne trudności i poszli ze sobą do łóżka, a potem – by długo z niego nie wychodzili. Sfera erotyczna staje się substytutem akcji.\nPaullina Simons w „Pieśni o poranku” sięga po schemat niekoniecznie popularny. W jej obszernej powieści kobieta w średnim wieku, spełniająca się jako żona i matka trójki dzieci, pozwala się uwieść dwudziestolatkowi. Prowadzi podwójne życie, zmienia swoje priorytety i próbuje wykraść jak najwięcej czasu, by spędzać go z młodym kochankiem. Podczas opisów mocno przedłużającej się serii erotycznych spełnień czytelniczki czekać będą jednak na wyjaśnienie i rozwinięcie informacji z pierwszej strony tomu. Bo Simons, chociaż bez wątpienia zależy jej zwłaszcza na łóżkowych perypetiach Larissy, stara się też wplątać do książki elementy z różnych powieściowych gatunków i w ten sposób przykuwać uwagę do rozgrywanych niemal w czasie rzeczywistym scen.\nJest w „Pieśni o poranku” ślad obyczajówki w wizjach rodzinnego życia z różnych punktów rozwoju. Jest powrót do dramatów z przeszłości, problemów, które znienacka spadają na młode i niedoświadczone przyjaciółki. Jest tragedia bliskiej Larissie osoby, traktowana jednak po macoszemu i zepchnięta tylko do listów, choć zasługiwałaby na znacznie bardziej obszerne potraktowanie. Ale to wszystko sprowadza się do roli tła. Autorce chodzi bowiem o jak najpełniejsze zobrazowanie trudnego romansu. Tu jest bardzo drobiazgowa. W sam motyw wplata jeszcze mikroskopijne fragmenty zapowiedzi kryminału, sugerując wręcz chorobliwą zazdrość i porywczość męża. Czytelniczki jednak podążać będą za Larissą i obserwować jej kolejne przeobrażenia – od pierwszych spojrzeń i walki z myślami, przez fortele i kłamstwa aż po kipiącą od pożądania codzienność z kochankiem. Wezmą udział w nowym kształtowaniu otoczenia i odkryją niejednowymiarowe konsekwencje pierwszej decyzji. Paullina Simons nie oszczędza odbiorczyniom żadnego etapu w swoim obrazie niebezpiecznego związku. Rejestruje każde załamanie nastroju i każdą pułapkę prowadzącą do nowych kłamstw. Dopiero gdy nie będzie mieć już wiele do powiedzenia w kwestii relacji kochanków, przejdzie do nieco bardziej dynamicznych scen, portretując rodzinę Larissy. Przypomni sobie wówczas o tym, że akcja nie składa się wyłącznie z rozmów w łóżku i odkrywania stref erogennych partnerów, znów sięgnie po motywy z pozaobyczajowych powieści, by wzbogacić nimi swoją historię. Wydaje się, że chce Simons zaprezentować czytelniczkom każdą sekundę z życia bohaterki – i dlatego bardzo mocno wydłuża kolejne opisy. Prowadzi to do obrazów zbudowanych na bazie psychologicznych analiz, ale i szablonów w tematach damsko-męskich. Simons przekonuje do kreacji postaci (za sprawą wybieranych przez nie rozwiązań), ale samej książce przydałyby się skróty i modyfikacje w rozmieszczaniu punktów kulminacyjnych.\n„Pieśń o poranku” to powieść o zakazanej namiętności, historia, która chciałaby ukrywać swoją genezę i upodabniać się do innych gatunków, ale zbyt silnie ciąży w kierunku erotyki i romansu według schematu. Sporo zdradza autorka na pierwszej stronie, przez długi czas niczym nie zdziwi swoich odbiorczyń. Ale w „Pieśni o poranku” istnieje jedna sfera niezbyt eksponowana: to pytanie o wybór między kochankiem i własnymi dziećmi. Tu sugeruje Simons temat do zastanowienia się – i ostatecznej oceny bohaterki. Tyle że jednokierunkowość wysiłków przysłania garść ważnych zagadnień w historii.\nEtykiety: Paullina Simons, powieści obyczajowe, recenzja, romans, Świat Książki\nNiby drobiazg, a jednak… Każde dziecko wychowywane przez rodziców, trafia kiedyś na parę dni pod opiekę dziadków. I pierwsze rozstanie może być dla niego początkowo ogromnym szokiem. Tupcio Chrupcio nie jest tu wyjątkiem – robi mu się przykro, że nie może wyjechać na wycieczkę z rodzicami, a poza tym czuje się nieswojo na myśl, że zostanie z dziadkami. To kolejne wydarzenie, które stresuje dziecko – zatem młody bohater przekona odbiorców, że za chwilową rozłąką z rodzicami nie kryje się nic strasznego. Tupcio może cieszyć się zabawą z ukochanymi dziadkami i szybko zapomina o tęsknocie i żalu.\nTom „Wizyta u dziadków” bardzo dobrze wpisuje się w założenia serii o Tupciu Chrupciu. Pomaga maluchom w oswajaniu sytuacji i lepszym zrozumieniu tego, co ma nastąpić. Zamiast perswazji Eliza Piotrowska wybiera pouczający przykład: dzieci same przekonają się, że bez rodziców można się równie dobrze bawić, a dziadkowie mają ciekawe pomysł na wspólne spędzanie czasu i mogą przy okazji pokazać coś nowego czy urozmaicić zwykłą zabawę. Wizyta u dziadków nie musi być pod względem intensywności przeżyć gorsza niż wycieczka z rodzicami. Autorka nawiązuje do codzienności kilkulatków, nie przedstawia wydumanego problemu, a skupia się na tym, co dla odbiorców ważne. Pomaga również rodzicom, bo przecież z taką lekturą łatwiej będzie przygotować dzieci na chwilową rozłąkę i zmianę opiekunów. Tupcio Chrupcio reaguje jak typowy maluch – czuje się pokrzywdzony, zbuntowany, trochę zniechęcony i wystraszony. Wolałby zostać z rodzicami – bez względu na uczucia do dziadków. Jeszcze nie wie, że czeka go bardzo miły dzień. Ta historia pozwoli przekonać maluchy do krótkich rozstań, oszczędzi rodzicom skomplikowanych wyjaśnień, a także – co chyba najważniejsze – zlikwiduje wszelkie potencjalne konflikty. Tupcio Chrupcio znowu okazuje się wzorem do naśladowania, chociaż wcale nie dokonuje rzeczy wielkich.\nEliza Piotrowska nie po raz pierwszy udowadnia, że dobrze rozumie dzieci. W jej krótkim opowiadaniu Tupcio postępuje dokładnie tak, jak zachowałby się na jego miejscu każdy maluch. Bohater przenosi zwykłe zmartwienia najmłodszych do pouczającej bajki, która przecież bajką nie jest. Autorka nie musi sięgać głęboko do wyobraźni – pokazuje wydarzenia najbardziej prawdopodobne, nie obiecuje małym czytelnikom rozrywek z marzeń. Tupcio u dziadków obserwuje wiejskie życie i zaczyna także w nim uczestniczyć, co napawa go dumą. Chwilowe odejście od rutyny podoba się myszce – okazuje się bowiem, że nie trzeba wyjeżdżać daleko, by dobrze się bawić. Dzięki tej historii rozstania z rodzicami zaczną się dziecku kojarzyć z zapowiedzią niespodzianek i przyjemności. Dobrze przemyślana lektura przyniesie zatem w procesie wychowawczym sporo korzyści.\nJak w całej serii o Tupciu Chrupciu, i tutaj pojawiają się pytania, które po wspólnym czytaniu tomiku można wykorzystać w rozmowie z dzieckiem. Takie podejście rozwija inteligencję malucha, a rodzicom pozwala kontrolować stopień zrozumienia historii. Podczas dyskusji z pociechą mogą oni również poznać najskrytsze obawy, zarzuty lub przekonania kilkulatka i wyjaśnić spokojnie sens działań postaci z książki. Tupcio Chrupcio idealnie nadaje się do opowiadania o tym, co czeka dziecko. Nikogo nie wystraszy, a zawsze podtrzyma a duchu, ucieszy czy zaintryguje. Pozwoli uczyć dzieci samodzielności i odwagi w codziennym odkrywaniu świata.\nEliza Piotrowska poza przekonującą fabułą, którą da się przełożyć na zwyczajność odbiorców, trafnie operuje również emocjami i napięciami w całej historii. Tupcio bywa rozdrażniony i wystraszony, czasem trochę płacze, ale często też zaczyna być szczęśliwy i dumny z własnych sukcesów. Te obrazy uczuć bohatera utwierdzają dzieci w przekonaniu, że znalazły kogoś podobnego do nich samych, kogoś, komu można wierzyć.\nAutor: Izabela Mikrut o 19:40 Brak komentarzy:\nAutor: Izabela Mikrut o 20:01 2 komentarze:\nZamordowanie królowej wywołało w świecie wampirów spore zamieszanie. Oskarżona o królobójstwo Rose nie może z założonymi rękami czekać na proces – po pierwsze dlatego, że bezczynność nie leży w jej naturze, po drugie – zdrajcy są karani śmiercią, a na uczciwe śledztwo bohaterka nie ma co liczyć. Przyjaciele Rose chcą oczyścić dziewczynę z zarzutów i znaleźć prawdziwego mordercę. Dwór przygotowuje się do nowych wyborów, a sama Rose usiłuje odbudować normalne relacje z Dymitrem. W ostatnim tomie cyklu „Akademia Wampirów” dzieje się bardzo wiele – czytelnicy będą usatysfakcjonowani pomysłami na akcję, na rozwiązania kryminalnych zagadek oraz na uczuciowe komplikacje.\nBo miłość Rose do Dymitra, wątek podstawowy przez cztery kolejne tomy, w finale musi zejść na dalszy plan. Tu dzieje się równolegle bardzo dużo i bohaterka nie ma czasu zastanawiać się nad postawami byłego ukochanego. Richelle Mead uruchomiła wszystkie wypracowane dotąd magiczne uzasadnienia, by Rose mogła relacjonować trzy sfery wampirzego świata. Może opowiadać o własnej codzienności i burzliwych doświadczeniach, może przyglądać się testom kandydatów na władcę oczami Lissy, za sprawą więzi. Może wreszcie spotykać się z kilkoma morojami w snach. W związku z tym Mead przerzuca uwagę odbiorców z miejsca na miejsce, nie pozostawiając ani chwili odpoczynku: godne podziwu, zwłaszcza gdy bierze się pod uwagę fakt, że liczący przeszło pięćset stron tom jest szóstą częścią cyklu. W dalszym ciągu autorka potrafi zaskakiwać i rozbudzić ciekawość. W mentalnych podróżach wykorzystuje chwilowe przestoje z bieżącej akcji, zgrabnie ogrywając czas powieściowy: podróże i wycieczki mijają szybko, gdy ich tło stanowi podgląd wydarzeń z innego miejsca. Richelle Mead otwiera się również na inne postacie ze świata wampirów i dampirów. Ci, którzy dawniej pojawiali się we wzmiankach i stanowili uzupełnienie wykreowanej przestrzeni, teraz powracają już z własnymi dylematami, potrzebami i charakterami. Mead przyznaje im nie tylko prawo do istnienia, umożliwia rozpaczliwe czasem alki o szczęście i przetrwanie, buduje nowe relacje (lub odświeża i wzmacnia stare), wychodzi daleko poza triadę Rose – Lissa – Dymitr. Przygotowuje sobie w ten sposób grunt pod kolejną serię – w „Kronikach krwi” to Sydney, alchemiczka sprzątająca po strażnikach, będzie przykuwać uwagę odbiorców.\nRichelle Mead bardzo umiejętnie buduje swoje powieści. Delikatnie przypomina, co wydarzyło się we wcześniejszych książkach i jakie są zasady konstrukcyjne przestrzeni: tych, którzy nie znają całości, idealnie zachęca w ten sposób do lektury. Tym, którzy znają – nie dostarcza powodów do irytacji, w końcu w jej tomach poza warstwą akcji istnieją równie ważne sfery: językowa, psychologiczna czy emocjonalno-uczuciowa. Świadomość przebiegu wydarzeń nie odbiera zatem lekturowej przyjemności tym, którzy zdecydują się na przypadkową kolejność czytania.\nPisze Mead o tym, o co nastolatki chciałyby zapytać. Przestrzeń paranormal jest jedynie przykrywką dla opowieści o wielkiej miłości – ale nie w kiczowatym stylu. Owszem, idealizuje Mead to uczucie, lecz daleka jest od składania obietnic bez pokrycia. Każde wydarzenie bardzo mocno osadza w charakterach jego uczestników – tak, że nawet najbardziej fantastyczne pomysły jawią się jako prawdopodobne. Szczerość w warstwie psychologicznej wychodzi serii na dobre. Autorki nie interesują bezmyślne sceny walk i zagrożeń, mimo że pojawiają się tu bitwy na śmierć i życie. Nie interesują jej też, przynajmniej w „Akademii Wampirów” proste odwołania do nieporozumień na granicy świata zwyczajnych ludzi oraz wampirów – konflikty przenosi na świat strzyg i wampirów. Nie ma to znaczenia poza akcją, bo i tak szczerze ludzkie i trafne są reakcje i zachowania bohaterów w sferze psychiki. W ostatnim tomie rewelacyjnego cyklu Richelle Mead wprowadza odbiorców bardzo głęboko w świat bohaterów. Nie pozostawia uczucia niedosytu, chociaż wieść o „Kronikach krwi”, następnej serii, łagodzi konieczność rozstania się z tymi postaciami. Rzadko zdarzają się tak dobre powieści paranormal.\nSzczepan Twardoch, Przemysław Bociąga: Sztuka życia dla mężczyzn\nTo chyba poradnik. Albo raczej nakaźnik. Ale w sumie to karykatura poradnika, wyzwanie rzucane dyktatorom trendów. I tak naprawdę nie wiadomo, dla kogo. Dla kobiet nie, bo po pierwsze – poznają sztuczki stosowane przez prawdziwych mężczyzn, żeby zrobić wrażenie w towarzystwie, więc popsują sobie niespodziankę, a po drugie – na okładce napisane jest „dla mężczyzn”. Ale dla mężczyzn też nie bardzo, bo ci, którzy prezentują taki styl życia, mają to we krwi i nie potrzebują porad młodych w końcu autorów (roczniki 1979 i 1982 raczej nie wystarczą jako rekomendacja), a ci, którzy powinni radykalnie się zmienić, i tak na dłuższą metę nie wytrzymaliby proponowanych rozwiązań. W zasadzie „Sztuka życia dla mężczyzn” najlepiej sprawdzi się jako prezent. Dla każdego. Inteligentny, prześmiewczy i pomysłowy. Gdyby trafiła w niepowołane ręce – czytelnika stawianego za antywzór, na przykład, i tak nie ma się czym przejmować, bo ów czytelnik wpasuje się w model i nie doczyta. Więc Szczepan Twardoch i Przemysław Bociąga, chociaż wymądrzają się i szydzą, po gębach nie dostaną…\nKsiążka jest trochę odpowiedzią na blogowe wynurzenia szafiarek oraz obraz mężczyzn (a raczej facetów) kreowany przez pisma kobiece. Autorzy zastanawiają się nad pojęciami dziś zagłuszanymi – stylem i klasą – byciem ponadczasowym dżentelmenem. Tłumaczą czytelnikom, czym powinien charakteryzować się prawdziwy elegancki mężczyzna – i komentują wszystkie składniki tego sposobu bycia, począwszy od ubrania i szerzej – wyglądu, póz, metod przemieszczania się, przyrządzania posiłków dla damy serca, przez obycie kulturalne aż po sposoby spędzania wolnego czasu, zwykle dalekie od aktualnie lansowanych przez media. Jednym słowem – proponują autorzy kompleksowy przewodnik po cechach idealnego mężczyzny. Bezlitośnie drwią i z kibiców, i z piwoszy, i z metroseksualizmu. Nie obiecują prostych metamorfoz. Ba, niczego nie obiecują, w ogóle nie chcą dostosowywać się do wymogów gazetowych narracji. A ponieważ niewielu odbiorców wcieli w życie te wskazówki, Twardoch i Bociąga odrzucają też poradnikowy rytm.\nW zamian za to sięgają po ostrą momentami satyrę. Cała książka utrzymana jest w bardzo ironicznym tonie. Autorzy bezlitośnie wyśmiewają wszelkie efemeryczne mody i zachowania, które są wykroczeniem przeciwko stylowi i klasycznej elegancji. Język tekstu zupełnie nie współgra z proponowanymi metamorfozami, cięty dowcip rozbawi czytelników, ale też zaskoczy pewnym rodzajem bezwzględności. Tu nie ma miejsca na kompromisy, brak zdecydowania czy zestawianie argumentów. Istnieje tylko jednak akceptowana przez autorów droga. Humor, który przesyca narrację, sprawia, że po tom sięgnąć może każdy choć trochę zmęczony sezonowymi trendami: książka poza zestawem uniwersalnych wskazówek, dostarczy i rozrywki, i to w dobrym gatunku. I tylko czasami, gdy autorzy powołują się na własny przykład, przestają być przekonujący. Jako ironiści natomiast sprawdzają się nieźle. Dostrzegają to wszystko, co niebezpiecznie wnika w egzystencję współczesnego mężczyzny, potrafią wykpić najgorsze wybory i podrzucić temat do burzliwych dyskusji. Nie brakuje im pomysłów i nie powtarzają się w swoich opowieściach. Ich analizy są naprawdę szczegółowe, a i dobrze uporządkowane. To nie przypadkowe wyśmiewanie zagadnienia, które akurat się komuś przypomniało, a rzeczowy, staranny przegląd grzeszków i wykroczeń przeciwko klasycznej elegancji. Przy okazji i źródło wiedzy, zwłaszcza dla młodszych pokoleń – i nie chodzi tu tylko o najbardziej odpowiednie na uroczystą kolację rodzaje win, ale i na przykład o rodzaje i części butów. Inaczej niż w szybkich poppublikacjach, tu widać dogłębne zainteresowanie tematem, autorzy nie poprzestają na krótkich wzmiankach, także to odróżnia ich tom od błyskawicznych poradników.\nLekki styl wiąże się tutaj z cennymi poradami, a całość składa się na udaną lekturę. Można czerpać z niej podpowiedzi, kiedy jest się mężczyzną i chce się zrobić dobre wrażenie w towarzystwie. Można czytać i dobrze się bawić. Można też pokusić się o polemikę z autorami, którzy wcale na głosy krytyczne nie czekają. Jest to bardzo ciekawa publikacja – nie tylko świadectwo czasów i przegląd modnych dzisiaj rozwiązań, nie tylko stylistyczny poradnik, ale i niebanalna rozrywkowa lektura. Nawet jeśli kogoś w paru miejscach zirytuje, będzie to wyłącznie sygnał do zmian – a i szansa na poprawę wizerunku.\nEtykiety: poradnik, Przemysław Bociąga, recenzja, Szczepan Twardoch, Świat Książki\nOperacje dokonywane na czasie należą do trudniejszych wyzwań dla pisarzy s-f, czas bywa najwygodniejszym punktem odniesienia dla rozwoju fabuły – zaburzenie jego linearności wymusza na autorach uproszczenia w innych sferach opowieści. Alex Scarrow na czas patrzy jak na fabularne tworzywo i oś swojej serii „Time Riders”. Posługuje się nim dość odważnie, zarówno w dziedzinie historii alternatywnej, jak i w futurystycznych koncepcjach. Płaci za to osłabieniem charakterystyk bohaterów, którzy muszą radzić sobie sami i odnajdować się w dziwnych dla każdego sytuacjach bez wcześniejszych szkoleń, a i bez pozostałości z dawnego życia.\nJeźdźcami w czasie staje się trójka nastolatków. Każde – Liam, Maddy i Sal – zostało ocalone tuż przed katastroficzną śmiercią. Liam miał utonąć na Titanicu w 1912 roku, Maddy – zginąć w samolocie w 2010, a życie Sal skończyłoby się w płomieniach w roku 2026. Tyle że nastolatki dostały wybór: śmierć lub zawieszenie w czasie, przedłużenie istnienia bez możliwości kochania czy zawierania przyjaźni. Tak trafiają do agencji, która ma chronić przeszłość przed intruzami z przyszłości. Nawet drobiazg mógłby bowiem odmienić bieg wydarzeń. Bohaterowie podejmują się straceńczych misji, choć nie są do końca przygotowani do udziału w nich. Ale na sceny, których będą świadkami, nikt by ich nie przygotował.\nW pierwszym tomie cyklu „Jeźdźcy w czasie” troje bohaterów musi ocalić świat przed następcą Hitlera, który przeniósł się w przeszłość i próbuje zrealizować własne plany podboju ludzkości. To poważne wyzwanie – być może dlatego bohaterowie otrzymują pomoc, sztucznie wyhodowanego człowieka z procesorem zamiast umysłu. Także on nie ma prawa czuć ani samodzielnie myśleć – łatwo zauważyć, że w tej akurat sferze nic nie dzieje się zgodnie z planem. Młodzi bohaterowie szybko zaczynają stanowić prawdziwą drużynę, martwią się o siebie, a nawet są skłonni poświęcić własne życie, by uratować kompana. Chłopcy przenoszą się w czasie, dziewczyny czuwają nad przebiegiem misji. Jednak nie wszystko da się przewidzieć, a najwymyślniejsze systemy elektroniczne bywają bardzo zawodne. W dodatku wciąż powraca pytanie, w jakim kierunku potoczą się losy ludzkości, jeśli zmodyfikuje się przeszłość.\nAlex Scarrow nie chce chronić swoich bohaterów, naraża ich na poważne niebezpieczeństwa i tragedie. Nie ma żadnych hamulców: w końcu i tak wszyscy zyskali szansę na dalsze życie w momencie nieuchronnej katastrofy. Nie stroni od obrazów rozczłonkowanych ciał, hodowanych w słojach bezrozumnych ludzi, potwornych istot – kanibali – czy „swojskich” scen z wojny. Szokuje batalistyką – ale jest usprawiedliwiony, w końcu w powieści chodzi o ratowanie świata, więc zagrożenie musi być poważne i ostateczne. Czasem odnosi się do fabuł filmów katastroficznych lub do elementów thrillera – adrenaliną chce przyciągnąć do lektury odbiorców.\nNarracja na przemian odnosi się do działań jeźdźców w czasie i ich wrogów, autor funduje zatem czytelnikom przeskoki czasowe, ale dokładnie opisuje rozdziały, by młodzi odbiorcy bez trudu odnaleźli się w alternatywnych rzeczywistościach. Scarrow precyzyjnie konstruuje techniczną stronę historii – gorzej za to radzi sobie z kreacjami postaci. Nie ma naturalnego przecież braku porozumienia między nastolatkami z różnych czasów, zaskoczenia cywilizacyjne potraktowane zostały zdawkowo. Budowanie zakazanych więzi między bohaterami odbywa się poza sferą prozy i czytelnicy będą musieli odtwarzać sobie emocje nastolatków. Co akurat nie powinno być problemem, skoro autorowi chodzi o powieść akcji, sensacyjną fabułę, a nie psychologiczne wyzwania. „Jeźdźcy w czasie” to lektura dla tych, którzy lubują się w katastroficznych opowieściach spod znaku s-f. A Alex Scarrow w pewnym momencie udowadnia nawet, że i w sytuacji przegranej można zdobyć się na poczucie humoru. To szczegół, który dobrze prognozuje na przyszłość serii.\nEtykiety: Alex Scarrow, literatura dla dzieci i młodzieży, recenzja, Zielona Sowa


Opis:Shaker Metal Flavour,Metalowy Shaker do przypraw,Shaker do przypraw metalowych\nStart > Products > Pieczenie gadżetów > Cukierniczki > Shaker do przypraw z przyprawami metalowymi z uchwytem\nMetal Flavour Shaker to jedna z naszych gorących gadżetów kuchennych. Jest to pojemnik na proszek do pieprzu. W domowych wypiekach DIY staje się bardzo gorąca dzięki niezbędnemu Ice Cream Scoop i Mesh Strainer. W kuchni jest to również przyjemna butelka na sól i przyprawy. Materiał przejdzie wszystkie testy FDA i LFGB, dlatego ludzie nie martwią się o jego bezpieczeństwo podczas gotowania. Jako producent produkujemy w ciągu miesiąca ponad 100 tysięcy wszelkiego rodzaju gadżetów do pieczenia . Poza tym produkujemy również niektóre artykuły, takie jak naczynia kuchenne ze stali nierdzewnej i naczynia kuchenne z nylonu .\nPozycja nr: BG1008-4\nNazwa przedmiotu: Metal Flavour Shaker\nWaga netto: 116 g / szt\nShaker Metal Flavour Metalowy Shaker do przypraw Shaker do przypraw metalowych


Sojusz agresji i fałszu – ocena szczytu NATO 2018\nKlub Inteligencji Polskiej 13/07/2018\nAmerykański publicysta Stephen Lendman tak ocenia najnowszą deklarację NATO na portalu Global Research:\nNATO jest wspólnotą podsycania wrogości wobec Rosji, zaczepek pod jej adresem i budowania globalnego konfliktu. Dowodzi tego także obecny (11-12 lipca) szczyt w Brukseli – pisze amerykański publicysta z Chicago Stephen Lendman na łamach portalu Global Research.\nJuż po pierwszym dniu swego szczytu w Brukseli NATO wydało deklarację podpisaną przez wszystkich przywódców państw członkowskich, w tym Trumpa i Erdogana, która jest „неприемлемо враждебная России” (niedopuszczalnie wroga wobec Rosji) jak stwierdza rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. „Oна обвиняет нас в провокационных действиях и … скрежет наших зубов.” (Oskarża nas o prowokacyjne działania i … o zgrzytanie zębami).\nJest to długa deklaracja, przygotowana jeszcze przed szczytem, która oskarża Rosję o okupację Ukrainy, Gruzji i Mołdawii. Stawia fakty na głowie, twierdząc, że Moskwa „nielegalnie zajęła Krym”, i wytaczając kolejną litanię wielkich kłamstw na tematRosji.\nPrzede wszystkim deklaracja natowskiego szczytu krytykuje obronną działalność militarną Moskwy, która jest prowadzona na jej własnym terytorium, nie grożąc nikomu – w przeciwieństwie do zdominowanego przez USA NATO, które prowadzi działania poza swymi granicami i toczy niekończące się agresywne wojny przeciw suwerennym narodom, co zagraża pokojowi i stabilności na świecie.\nDeklaracja przewrotnie oskarża jednak właśnie Rosję o „agresywne działania, w tym grożenie i używanie siły dla osiągnięcia celów politycznych, co stanowi wyzwanie dla Sojuszu i … osłabienie bezpieczeństwa euroatlantyckiego i międzynarodowego porządku opartego na moralnych zasadach”.\nJest to bezczelne kłamstwo (a bald faced lie) – pisze Lendman, i dodaje, że NATO tylko udaje sprzeciw wobec „terroryzmu we wszystkich jego formach i przejawach”, podczas gdy jego państwa członkowskie silnie uzbrajają Daesz i podobnych im dżihadystów, używając ich jako pośredników do narzucania swej imperialnej władzy w Syrii, Iraku i innych krajach.\nDeklaracja stawia też prawdę na głowie, twierdząc, że „NATO … dąży do pokoju, bezpieczeństwa i stabilności w całym obszarze euroatlantyckim i jest zjednoczone w zaangażowaniu dla realizacji celów i zasad Karty Narodów Zjednoczonych”.\nJest bowiem dokładnie odwrotnie: zdominowana przez USA agresja NATO pokazuje, na czym polega ten sojusz – wrogi wobec wszystkiego tego, co twierdzi, że popiera.\nW rzeczywistości NATO jest agresywnym sojuszem imperialnym, a nie żadnym „obronnym”, jak fałszywie o sobie twierdzi – pisze Lendman. Nie ma zewnętrznych zagrożeń wobec swoich członków i nic nie usprawiedliwia jego istnienia.\nTwierdzenie, że sojusz ma dookoła „niebezpieczne, nieprzewidywalne i płynne środowisko z trwałymi wyzwaniami i zagrożeniami ze wszystkich strategicznych kierunków; od podmiotów państwowych i niepaństwowych; od sił wojskowych; od ataków terrorystycznych, cybernetycznych i hybrydowych” to kolejne wielkie i jawne kłamstwo. Dlatego właśnie NATO oskarża Rosję o „agresywne działania, w tym zagrożenie i użycie siły w celu osiągnięcia celów politycznych”.\nZimna, twarda rzeczywistość zadaje kłam tej agresywnej narracji i agendzie NATO. Fałszywe zagrożenie ze strony Rosji, fałszywe zagrożenie terrorystyczne itd. są tylko wygodnymi pretekstami, które mają usprawiedliwiać kontynuowanie zdominowanego przez USA sojuszu, w oczywisty sposób wykorzystywanego jako narzędzie agresywnego planu imperialnego.\nPrzed szczytowymi rozmowami, znana neokonserwatywna podżegaczka, b. senator i wysłanniczka USA do NATO, pani Kay Bailey Hutchison, oświadczyła, że Moskwa próbuje „wyłuskać” Turcję i innych członków z sojuszu, dodając, że w ten sposób Kreml „chce zdestabilizować najsilniejszy obrony sojusz w dziejach świata”. Nie wyjaśniła, że chodzi o maszynę do zabijania.\n„Dopóki bowiem istnieje NATO, niekończące się agresywne wojny prowadzone przez USA będą kontynuowane, a światowy pokój i stabilność pozostaną nieosiągalne” (As long as NATO exists, endless US-led wars of aggression will continue. World peace and stability will remain unattainable.) – konkluduje Stephen Lendman\nOkazuje się, że w tym masońsko-chazarskim bagnie (USA) są jeszcze normalni i myślący.\nMoże by tak podesłać do cytowanego autora Tomusia Sakiewkę Sakiewicza i bliźniaków Karnowskich?\nZauważyłem ciekawą rzecz – w/w jakoś nagle przysiedli i czekają chyba na rezultat rozmów Prezydenta Putina z tym rudym idiotą z USA. A nuż znowu wajchę przełożą?\nTrolle chazarskie też czekają na dyrektywy 🙂\nJarek Ruszkiewicz SL 12.07.2018 23:17:23\n@Jarek Ruszkiewicz SL 23:17:23\n/…z tym rudym idiotą z USA/\nDlaczego kazdy Donald musi być rudy?\nPozdrawiam serdecznie. BJ\npani Kay Bailey Hutchison, oświadczyła, że Moskwa próbuje „wyłuskać” Turcję i innych członków z sojuszu, dodając, że w ten sposób Kreml „chce zdestabilizować najsilniejszy obrony sojusz w dziejach świata”.\nNie bierze pod uwagę że rozumne kraje obce uzbrojenie kupują najlepsze dostępne, a nie moralny złom jak np. w Polsce\ngnago 13.07.2018 05:47:35\n@Bogusław Jeznach 00:15:08\nHalkidiki, a dokładniej Kassandra, jest niewątpliwie wolna od rusofobii. W moim hotelu słychać oprócz rosyjskiego głównie język serbski.\nJednego języka nie potrafiłem zidentyfikować, musiałem zapytać wprost, okazało się, że to dialekt wschodniosłowacki z okolic Koszyc.\nHotel ma 4☆ a nie spotkałem tu żadnego natowca (Słowacy się nie liczą, bo to porządni ludzie)\nroux 13.07.2018 08:21:26\nCo by było, gdyby na tej mapce zamiast ussmańskich baz wokół rosji były bazy rooskie wokół ussa ?\nprovincjał 13.07.2018 09:07:44\nPrezydent żydów i ukraińców Andrzej Duda zwariował ? czy co ?\nCo pokaże się ten obcy nam prezydent, to ględzi coś o zakupie broni !\nPytam się ! ile jeszcze chcecie tej broni ? przecież w świecie jest tyle broni ze można kilkanaście razy UNICESTWIĆ ZIEMIE !!!!!!!!!\nPytam się Andrzeja Dudy po jaką cholerę wam jeszcze więcej broni ? kogo chcecie zabijać ?!!!!\nPolacy Słowianie ! Polsce i Polakom potrzeba na dziś spokoju ! przyjaźni miedzy narodami, handlu ! a nie agresji Duda !!!!!\nApel ! Polacy wołajmy głośno precz z bandziorami wojennymi !!!! precz z wichrzycielami co to nie budują a chcą tylko burzyć i mordować !\nele 13.07.2018 09:42:2\nKoniec USA bliski.\nJak już w USA głośno mówi się to co głośno o NATO mówiono w PRL-u\nto USA i jego wasalne NATO musi się rozsypać.\nJakie głupie miny muszą mieć solidaruchy, dla których znana dziś prawda o NATO głoszona w PRL-u była „obrzydliwymi kłamstwami”.\nŻycie pokazuje, że propaganda PRL-u nt. tzw. Zachodu była jak najbardziej słuszna. I nie tylko ta „propaganda”. (również gospodarcze prawdy, idea socjalizmu…rozwijanie własnej gospodarki, a nie wpuszczanie grabieżców do Polskiego kurnika… system edukacji narodowej, system opieki zdrowotnej…)\nDzisiaj widać na jakich pożytecznych idiotów wystrugali solidaruchów ich zagraniczni „przyjaciele”, czyli globalna mafia żydowska tzw. Zachód, a także Watykan, czyli KK z JPII na czele.\nWszystko, co wciskali solidaruchom, okazuje się być dzisiaj bredniami, kłamstwami, ustawianiem pożytecznych idiotów do pracy na rzecz globalnej mafii żydowskiej, ułatwianiem grabieży Polski (w tym pożytecznych idiotów). Nie wiem dlaczego, ale ja tę prawdę widzę od początków „ruchu solidarności”. (ta obłudna propaganda solidaruchów od razu wywołała we we mnie odruchy wymiotne… i tak mam do dzisiaj)\nA o tym, że tzw. Zachód to bandyci, wiedziałem już od czasów szkoły średniej z własnych obserwacji.\nNie wiedziałem tylko, że rdzeniem tzw. Zachodu stała się globalna mafia żydowska.\nDzisiaj to wiem … wszyscy wiedzą… nawet w USA.\nOscar 13.07.2018 19:59:22\nOpublikowano za: http://jeznach.neon24.pl/post/144562,sojusz-agresji-i-falszu\nZacharova nazywa oskarżenia NATO przeciw Rosji cynicznymi\nOficjalny rzecznik rosyjskiego MSZ Maria Zacharova, komentując wyniki briefingu szczytu NATO w Brukseli, nazywa oskarżenia sojuszu przeciwko Rosji za bezpodstawne i cyniczne.\nPowiedziała, że wszystkie decyzje podjęte na szczycie „zostaną dokładnie przeanalizowane przez skutki rogu dla bezpieczeństwa europejskiego”.\nWedług niej na podstawie publikowanych sprawozdań można dojść do wniosku, że „NATO nie jest jeszcze zainteresowane obiektywną ocena rzeczywistych przyczyn degradacji stanu bezpieczeństwa na obszarze euroatlantyckim i wolą patrzeć na świat przez pryzmat stereotypów z czasów zimnej wojny.”\n„Oskarżanie Rosja, niesprawdzone, cynicznie w zwiększaniu siły w euroatlantyckiej bloku wojskowego pod tym pretekstem, zwiększa swoją własną działalność wojskową nawet w niegdyś spokojnych obszarów Bałtyku i Europy Północnej” – powiedziała.\nW kategorii: Obronność, Polityka, Redakcja, Świat i cywilizacje Oznaczony jako: hipokryzja Zachodu, NATO, Rosja, Stephen Lendman, Terroryzm NATO, USA Skomentuj\n„Chemtrails muszą zostać zatrzymane, geoinżynieria musi zostać zakończona”\nWstrząsający! Komponenty wieży komórkowej 5G oznaczone jako „COV-19”\nOstrzeżenia ocalałej z holocaustu Very Sharav dla świata – zeznanie przed Komisją ds. Korony [WIDEO]\nTZW. „SZCZEPIONKA NA COVID-19” NIE JEST SZCZEPIONKĄ – TO FABRYKA SYNTETYCZNYCH PATOGENÓW!\nFRANCUSKI RAPORT W SPRAWIE OCENY SZCZEPIONEK COVID – „TRZEBA WSZYSTKIE WYCOFAĆ”\nNawet australijski dyrektor ds. Zdrowia nazywa szczepionki COVID-19 „trucizną”\nWŁADZA JEST JAK PIJANY KIEROWCA. Surowe podsumowanie i prognoza polskich naukowców z USA i z Polski\nFrancuskie centrum oceny leków żąda USUNIĘCIA WSZYSTKICH czterech powszechnie stosowanych szczepionek COVID\nO Plandemii i absurdach obecnej sytuacji – Dr Zbigniew Hałat\nJAK ODMÓWIĆ UDZIAŁU W SPISIE LUDNOŚCI? – PROCEDURA ODMOWY GUS\nZ jakiego powodu przy wprowadzonym totalitarnym ustawodawstwie, potrzebne jest aż tyle danych ze spisu powszechnego 2021 ?\nNARODOWY SPIS POGŁOWIA 2021, CZYLI WYCENY I WYWŁASZCZENIA ?!\nNie spisali(śmy) się\nJak legalnie uniknąć szczepionek, maseczek i spisu powszechnego? Mec. Jacek Wilk\nWidmo nuklearnej zagłady. Polskie miasta, które mogły być zniszczone, albo które będą zniszczone w wyniku wywołanej wojny przez tzw. elity. III RP\nMinisterstwo Obrony Rosji odtajnia dokumenty dotyczące zdobycia Berlina\nTak jak przed inwazją: Stany Zjednoczone wycofują obywateli z Rosji\nNic dziwnego, że USA zamykają ambasadę w Moskwie, nie będą już w stanie rekrutować szpiegów z miejscowej ludności rosyjskiej.\nCzy za sprawą KOMUNIZMU, czy KAPITALIZMU, nadchodzi OSTATECZNA walka o WŁASNOŚĆ i WOLNOŚĆ?!\nList Otwarty – Trzy pytania naukowców i lekarzy do Ministra Zdrowia w sprawie bezpieczeństwa i skuteczności szczepień na SARS-CoV-2.\n100 lecie na tle 1000 lecia stosunków Rosja-Polska.\nLAWINA RUSZYŁA DO NORYMBERGI II: ROZMOWA JERM WARFARE Z REINEREM FUELLMICHEM\nKlub Inteligencji Polskiej o Francuskie centrum oceny leków żąda USUNIĘCIA WSZYSTKICH czterech powszechnie stosowanych szczepionek COVID\nszumbes1 o Francuskie centrum oceny leków żąda USUNIĘCIA WSZYSTKICH czterech powszechnie stosowanych szczepionek COVID\nadamd o Francuskie centrum oceny leków żąda USUNIĘCIA WSZYSTKICH czterech powszechnie stosowanych szczepionek COVID\nkrnabrny1 o Francuskie centrum oceny leków żąda USUNIĘCIA WSZYSTKICH czterech powszechnie stosowanych szczepionek COVID\nKlub Inteligencji Polskiej o Nawet australijski dyrektor ds. Zdrowia nazywa szczepionki COVID-19 „trucizną”\nbanesto o Nawet australijski dyrektor ds. Zdrowia nazywa szczepionki COVID-19 „trucizną”\npiechota o Francuskie centrum oceny leków żąda USUNIĘCIA WSZYSTKICH czterech powszechnie stosowanych szczepionek COVID\nalru o NARODOWY SPIS POGŁOWIA 2021, CZYLI WYCENY I WYWŁASZCZENIA ?!\nkrnabrny1 o NARODOWY SPIS POGŁOWIA 2021, CZYLI WYCENY I WYWŁASZCZENIA ?!\nkrnabrny1 o Nie spisali(śmy) się\nAktualności (1 296)\nEdukacja, kultura, sztuka (1 569)\nGospodarka i ekonomia (968)\nInne tematy (201)\nNauka i technika (424)\nPolityka (1 394)\nRedakcja (2 515)\nSpołeczeństwo i ekosystem (979)\nŚwiat i cywilizacje (1 661)\nUstrój i państwo (855)


Wpisy roku 2020 w temacie Świat kawy - http://swiat-kawy.sportholiday.mazury.pl/\nserwis ekspresów wrocław Tak taka kawa jest dobraWszystko zależy dokładnie od tego kiedyDzisiejsze cuda technologiczne są naprawdę warte uwagi, ponieważ w znacznej mierze wpływają na to, że nasze życie jest łatwiejsze. Tak, zaparzenie kawy przy pomocy trady czytaj\nkawy włoskie Ekspresy do kawy używane w gastronomiiZarówno kawiarnie, restauracje, jak i hotele korzystają z profesjonalnych ekspresów do kawy po to, aby serwować swoim gościom jak najwyższej jakości kawę. Profesjonalne ekspresy do kawy często są sprzedawane przez f zobacz wszystko\nprofesjonalne ekspresy Rodzaje napojów kawowychIstnieje wiele sposobów przyrządzania oraz parzenia kawy, które są różne w poszczególnych częściach świata. Rodzaje kaw podawane w europejskich kawiarniach pochodzą głównie z Włoch, gdzie p całość\nprofesjonalne ekspresy do kawy Prowadzanie kursów dla baristówTermin barista pochodzi z języka włoskiego i w dosłownym tłumaczeniu oznacza barmana. Osoba zwana baristą zajmuje się profesjonalnie parzeniem i przygotowywaniem kawy. Istnie odkryj więcej tu\nnaprawa ekspresów wrocław Wybór ekspresu ciśnieniowegoW dzisiejszych czasach kupno dobrego ekspresu do kawy nie jest trudne, ponieważ na rynku dostępnych jest wiele modeli różniących się od siebie posiadanymi funkcjami. Dzięki szerokiemu wyborowi ekspresów całość\nnaprawa ekspresów ciśnieniowych wrocław Naprawa ekspresu ciśnieniowego u klientaSerwis ekspresów do kawy oferujący przyjazd do klienta może dokonać naprawy sprzętu na miejscu, jeśli tylko usterka nie jest zbyt poważna. Doświadczeni serwisanci przyjeżdżają d idź tutaj\nnaprawa ekspresów wrocław Jak znaleźć serwis ekspresów do kawyZ usług serwisu ekspresów do kawy korzysta wielu klientów, ponieważ coraz więcej osób posiada różnego rodzaju ekspresy ciśnieniowe, czy to w gastronomii, czy to do użytku prywatnego. Ekspres do k doczytaj resztę\nserwis ekspresów wrocław Najczęstsze usterki ekspresówEkspres do kawy, jak każde inne urządzenie, z czasem może ulec różnym zniszczeniom oraz usterkom. Serwis ekspresów do kawy zajmuje się ich naprawą, co bywa bardzo przydatną usługą. Ekspresy ciśnieniowe m zobacz stronę\nnaprawa ekspresów do kawy opole Wybór odpowiedniej kawy do ekspresuWybór odpowiedniej kawy do ekspresu może wcale nie być tak prostym zadaniem, jak mogłoby się wydawać. Wystarczy jednak zdać sobie sprawę z kilku czynników, na które na dowiedz się\nnaprawa ekspresów opole Kawa do ekspresu ciśnieniowegoWybór odpowiedniej kawy do ekspresu może wcale nie być tak prostym zadaniem, jak mogłoby się wydawać. Wystarczy jednak zdać sobie sprawę z kilku czynników, na które należy zwrócić czytaj tutaj więcej\nprofesjonalne ekspresy do biur Sprzedaż kawy bezkofeinowejNie brakuje miłośników kawy na całym świecie, którzy cenią ten napój za jego walory smakowe rozkoszując się jego aromatem. Jedną z największych zalet kawy jest to, że posiada ona spójrz na to\nwłoska kawa do biura Zalety kawy mielonejKawa mielona jest dość łatwo dostępna w sklepach spożywczych, a jej wybór jest szeroki. Jednak wiele kaw mielonych, które można kupić w zwykłych sklepach ma dość intensywny aromat i nieco gorzkawy posmak. Nie wsz kontynuuj\nwłoska kawa do biura Włoska kawaMożna stwierdzić, bez cienia wątpliwości, że krajem kawy w Europie są Włochy. Picie kawy jest tam swoistym rytuałem i istotną częścią kultury włoskiej. Któż z nas nie zna nazw, takich jak espresso, cappuccin czytaj\nserwis ekspresów opole Jak wybrać ekspres do kawyEkspres do kawy jest jednym z wielu sposobów jej przyrządzania, który pozwala ludziom delektować się smakiem tego napoju z kofeiną. Wybór odpowiedniego ekspresu do kawy nie jest jednak dowiedz się więcej\nkawa do hotelu Ciśnieniowe ekspresy do kawyIstnieje wiele różnych metod parzenia i przyrządzania kawy, jednak niewątpliwie stosowanie odpowiednich ekspresów zdecydowanie ułatwia sprawę i pozwala jednocześnie na przygotowanie różnych rodzaj doczytaj więcej\nprofesjonalne ekspresy do biur Z czego się przyrządza kawęKawa, znana niemal w każdym zakątku świata, jest najbardziej popularną używką. Mianem kawy określa się rodzaj napoju, który jest sporządzany z odpowiednio przypalanych, a następn więcej porad tutaj\nserwis ekspresów do kawy opole Serwis ekspresówSerwis ekspresów ciśnieniowych czy też naprawa ekspresów do kawy to usługi, na które rośnie zapotrzebowanie i co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości. Dlaczego? To oczywiste, ponieważ czytaj całość tutaj\nnaprawa ekspresów do kawy Te sprzęty weszły przebojem na naszNaprawa ekspresów do kawy czy też jak kto woli serwis ekspresów ciśnieniowych to oferty, na które istnieje nawet duże zapotrzebowanie. Nic zresztą w tym dziwnego, ponieważ ludzie użytkują ekspresy można zobaczyć tutaj\nnaprawić ekspres do kawy w 2020?Oni już wiedzą gdzie naprawić ekspresGastronomiczne ekspresy do kawyEkspresy do kawy, co zrobić kiedy jest awaria?6 Wypowiedzi O Tym Jak Kupić Dobrą Kawę, Które Nie Powinny Nigdy Paść101 sposobów na naprawę ekspresu do kawyJak wygląda kawa po włosku11 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci naprawić ekspres do kawyA Co Jeśli Mógłbyś naprawić ekspres do kawy Już Za 12 Dni?Wybierz się na kurs. może taki związany z kawą?Wybrać ekspres do kawy? Nie?Oni Nie Chcą Abyś Dowiedział Się Jak Zaparzyć Włoską Kawę!Jak zostać baristą?Eksperckie parzenie kawyKawa i jej parzenieNaprawić ekspres do kawy? Tak!Kawa do ekspresuPrzenie kawy przez ekspertaJak wybrać ekspres do kawy - odkrycie 2020!Jak wygląda kawa zaparzona po włoskuTo może Cię zainteresować. Jak naprawić ekspres do kawy profesjonalnieKto naprawia ekspresy do kawy?Kawa kawa kawaParzenie kawy z profesjonalnego ekspresuJak wygląda kawa zaparzona po włoskuEkspres do naprawy - gdzie i jakJak kupic włoską kawę i się nie nudzić?Parzenie dobrej kawyRodzaje kawKilka ciekawych faktów o ekspresach do kawy


Carey wciąż wierzy\n3 lip 2020, 09:18\nChase Carey wierzy, że władze Formuły 1 będą mogły w niedługim czasie potwierdzić kolejnych 7-10 wyścigów tegorocznego harmonogramu.\nW pierwszych dniach czerwca Formuła 1 ogłosiła plan na europejską część rywalizacji. Między początkiem lipca i września zaplanowano osiem rund. Kolejne terminy mieliśmy poznać jeszcze przed Grand Prix Austrii, ale wygląda na to, że zwłoka potrwa jeszcze kilka tygodni.\nCarey, dyrektor generalny F1, wierzy, że już niedługo opublikowana zostanie dalsza część tegorocznego, istotnie zmodyfikowanego przez pandemię koronawirusa kalendarza.\n- Myślę, że w najbliższych tygodniach będziemy chcieli zatwierdzić kolejną część kalendarza. Optymalnie, gdyby udało się ogłosić całą drugą połowę harmonogramu - powiedział Carey w rozmowie z oficjalnym serwisem F1.\n- Istnieje wiele wyścigów, o których już wiemy, że z pewnością znajdą się w kalendarzu. Nie chcę zajmować się fragmentarycznym rozwiązaniem tego problemu, chciałbym dopiąć to całościowo. Jednak by ustalić pozostałe daty, musimy dowiedzieć się, które wyścigi uda się rozegrać. Zapowiedzieliśmy 15-18 rund i nadal czujemy, że to właściwy cel.\n- Z wieloma organizatorami już się porozumieliśmy, pozostaje kwestia potwierdzenia daty. Z innymi wciąż dopracowujemy szczegóły. Mamy też kilka pozycji, które zależą od sytuacji w danym kraju.\nNajwiększe wątpliwości związane są z rundami na kontynentach amerykańskich. W Stanach Zjednoczonych, Brazylii i Meksyku pandemia wciąż zbiera pokaźne żniwa.\n- Kiedy popatrzy się na Stany, Brazylię i Meksyk, wyraźnie widać, że mają obecnie więcej infekcji niż inne kraje. Staramy się więc uzyskać informacje od władz co jest możliwe, a co nie. Musimy wiedzieć czy będziemy mogli ścigać się w danej lokalizacji. Czy będą jakieś ograniczenia wjazdowe? Chcielibyśmy mieć też kibiców. To jest możliwe.\n- Jest moment, w którym trzeba będzie podjąć ostateczną decyzję na podstawie tego, co wiemy. Myślę, że nadejdzie on wkrótce - zapowiedział Chase Carey.\nTagi fia , formuła 1 , Carey


Opowiadaniowy Projekt Griffin: O blogu i autorce\nCzemu projekt? Ano dlatego, że opowiadań, powieści i na nie pomysłów mam całe stosy, ale rzadko potrafię je zrealizować do końca. Postanowiłam więc założyć bloga, stanowiącego platformę do dokończenia moich twórczości. A zaczniemy od opowiadania, kiszącego się w mojej głowie od lat. Wydawać by się mogło, że bohaterów znam na wylot, fabuła jest dopięta na ostatni guzik, a wątki są w miarę logiczne (ha! chciałabym). Ale zobaczymy co z tego wyjdzie.\nPamięta ktoś jeszcze blogi czasów starego Onetu? Tam to się dopiero fajnie pisało. Ta atmosfera i społeczność blogowa, gdzie prowadzenie rozległych konwersacji i debat w komentarzach było na porządku dziennym. Jestem tu, by dać upust pseudo-autorskim tendencjom, ale jeśli uda mi się również zawrzeć kilka blogowych sojuszy w postaci dogadywania sobie na temat brakujących przecinków i głupiutkich bohaterek, będę wniebowzięta.\nDisclaimer: powieści całkowicie autorskie.\nWielbicielka słowa pisanego, dobrych serialów i kiepskich filmów akcji. Mieszkanka Wielkiej Brytanii. Jest osobą, która nie jest zadowolona z posiadania tylko jednego hobby, tylko jednego ulubionego gatunku książki czy filmu. Więc uwielbia je wszystkie, a hobby ma z tuzin. Lubi kolor niebieski, ale na paznokciach woli srebrny. Lubi długie naszyjniki, ale woli krótkie kolczyki. Lubi ciepłą pogodę, ale zawsze siada w cieniu.\nZnaleźć mnie możecie również na: Lubimy czytać oraz na Sweek (pod pseudonimem Griffin9), a skontaktować się ze mną możecie na mailu grifosaurus@gmail.com


Publikacje z: Marzec 2019 | Starly Girl\nKosmetyki do włosów powinny być odpowiedniej jakości. Myjnia fryzjerska to interesująca propozycja\nCo musi się pojawić w salonie fryzjerskim?\nJeśli świetnie znamy się na modelowaniu i ścinaniu włosów, a to spowoduje, że zapragniemy otworzyć swój salon fryzjerski, to powinniśmy się namyślić, co musi się w nim odnaleźć. Chodzi tutaj o to, byśmy posiadali gwarancję, że będziemy mogli obsługiwać naszych klientów na wysokim poziomie, tak żeby pragnęli oni do nas za każdym razem powracać.\nSylwetka a biżuteria – w jaki sposób wybrać olśniewające akcesoria\n| Categories: Szczegóły i drobnostk\nBiżuteria jest ładnym dodatkiem; dzięki wyszukanym koralom albo klipsom możesz w jednym momencie całkowicie zmienić styl okrycia, należycie dobrana biżuteria może w subtelny sposób podkreślić atuty twojej figury czy odwrócić uwagę od tych mniej interesujących. Lubimy dodatki, kochamy biżuterię. Ale jak je dobierać?\nPosted in Szczegóły i drobnostk\nW jaki sposób dobrać buty do tańczenia? O czym pamiętać?\nDla wielu ludzi taniec do wielka pasja. Niektórzy związali z nią swoje życie oraz nauczają tańca w szkołach, inni tańczą w bardziej amatorski sposób w wolnych chwilach. Zarówno jedni jak również drudzy wiedzą dobrze jak istotne jest właściwe obuwie do tańczenia. Da ono odpowiedni komfort, jaki pozwala w pełni cieszyć się tańce.


Pogoda North Atlanta ⇒ Prognoza pogody w North Atlanta • Pogoda długoterminowa • Jaka pogoda na dziś, jutro w Stanach Zjednoczonych ⇒ METEOPROG.PL\nPogoda North Atlanta\nPogoda w North Atlanta\nPogoda North Atlanta – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody North Atlanta dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v North Atlanta na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w North Atlanta - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w North Atlanta pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa North Atlanta – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w North Atlanta tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nPrognoza pogody w North Atlanta na 20 10 - 24 10\nprognoza pogody w North Atlanta\nPogoda w North Atlanta: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Zachmurzenie zmienne - od 1-3 do 6-9 stopni\nPogoda w North Atlanta: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w North Atlanta: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Bezchmurnie


Dlaczego marszałek nie nagradza inżynierów i autorów licencjatu? Konkurs na prace naukowe związane z regionem łódzkim | Dziennik Łódzki\nDlaczego marszałek nie nagradza inżynierów i autorów licencjatu? Konkurs na prace naukowe związane z regionem łódzkim\nMaciej Kałach 30 czerwca 2018, 17:05\nPixabay / Convegni_Ancisa\nDrugi rok z rzędu w prestiżowym konkursie marszałka województwa na najlepszą pracę badawczą, dotyczącą naszego regionu, nie ma żadnej nagrody dla autora licencjatu lub pracy inżynierskiej, czyli dyplomów kończących studia pierwszego stopnia. Ich twórcy muszą rywalizować w jednej kategorii z magistrami, czyli osobami o kilka lat bardziej doświadczonymi.\nW ubiegły wtorek (26 czerwca) Urząd Marszałkowski w Łodzi ogłosił wyniki już 19. edycji swojego konkursu na najlepsze rozprawy habilitacyjne i doktorskie oraz prace magisterskie i dyplomowe tematycznie związane z województwem łódzkim. Konkurs jest prestiżowy także za sprawą wysokości nagród, przyznawanych co roku przez marszałka (czyli obecnie Witolda Stępnia) - na mocy werdyktu kapituły uczonych z łódzkich szkół wyższych. To od 4 tysięcy zł w „najniższej” kategorii. Jest ona wspólna dla autorów prac magisterskich (czyli absolwentów studiów drugiego stopnia lub jednolitych magisterskich) oraz prac dyplomowych (pisanych przez inżynierów lub licencjatów, zatem absolwentów pierwszego stopnia).\nJuż w piątek (29 czerwca), informując o werdykcie w „Dzienniku Łódzkim”, zauważyliśmy brak nagrody za pracę dyplomową (w tym roku zgłoszono ich 12). Wszystkie z 3 przewidzianych we wspólnej kategorii kapituła przyznała magistrom (przysłali 24 prace). Taka sytuacja miała też miejsce w edycji z 2017 r.\nPo naszej informacji o werdykcie z redakcją skontaktował się jeden z uczestników konkursu i absolwent studiów pierwszego stopnia (nazwisko do wiadomości „DŁ”).\n- Brak choć jednej nagrody dla licencjata lub inżyniera to skandal. Nie wierzę, że żadna z 12 prac nie zasłużyła na uznanie kapituły. Ktoś powie, że może magisterki w konkursie były lepsze, ale przecież zgłosiły je osoby o kilka lat bardziej doświadczone w pisaniu prac naukowych. To zróbmy osobną kategorię dla autorów prac pierwszego stopnia, a wspólną dla magistrów i doktorów? I zobaczymy, kto ją wygra... - mówi nasz rozmówca.\nPóki co, doktorzy nie konkurują z magistrami. Kapituła za 3 przesłane przez nich prace (z 23) przyznała po 7 tys. zł.\nOrganizatorzy konkursu najbardziej docenili autorkę rozprawy habilitacyjnej, która otrzyma podczas ceremonii z marszałkiem 11 tys. zł. W tej kategorii była jedna praca.\nZ prośbą o komentarz do słów niezadowolonego uczestnika konkursu zwróciliśmy się do jego organizatorów.\nNagrody podczas corocznych ceremonii wręcza marszałek Witold Stępień Fot.Szymczak Krzysztof / Polska Press\n- „Zgodnie z Regulaminem nagradzane są: jedna rozprawa habilitacyjna, 3 rozprawy doktorskie i 3 prace magisterskie i dyplomowe. Marszałek nie przestał nagradzać licencjatów czy inżynierów, ich prace są brane pod uwagę i oceniane przez Komisję w taki sam sposób jak pozostałe. Absolwenci studiów pierwszego stopnia nie konkurują z tymi ze stopniem wyższym, a jedynie ich prace - znaczenie ma wartość naukowa i użytkowa nadesłanej pracy” - brzmi odpowiedź biura prasowego Urzędu Marszałkowskiego.\nNajważniejszym kryterium oceny w konkursie jest ustalenie, czy zgłoszona praca promuje region i czy wyniki badań zawartych w takiej rozprawie są użyteczne dla rozwoju społecznego, gospodarczego oraz kulturalnego Łódzkiego. Nagradzane prace bardzo często dotyczą medycyny i architektury, zdarzają się nagrody za badania z historii czy na temat poziomu życia mieszkańców.\nZobacz także: najdziwniejsze prace magisterskie i licencjaty z Uniwersytetu Łódzkiego TOP 10 Obrona z kobiet chuliganów ŁKS, Taco Hemingwaya, Kaczyńskiego\nhenry 30.06.2018 23:42:00\nbizantyjskie zapędy, podyktowane kompleksami...\nK111 30.06.2018 20:07:25\nSkończyli właśnie I stopień, więc skąd wniosek, że się nie decydują na II?\nPLFan 30.06.2018 18:57:13\nSkoro sami nie decydują się na drugi stopień studiów to sami zabierają sobie szansę. Autor tego artukułu foruje jakiś kabaret zrównując wszystkie stopnie studiów razem! Następnym krokiem będzie oburzenie dlaczego maturzyści nie mogą rywalizować? Kpina i równanie w dół! BRawo!


Baza danych o odpadach - obowiązkowa praktyka od stycznia 2020 r. - WLR Training Group\nBaza danych o odpadach - obowiązkowa praktyka od stycznia 2020 r.\nCelem szkolenia jest przekazanie uczestnikom wiedzy na temat praktyki korzystania z rejestru BDO i zmian w ewidencji odpadów, która od stycznia 2020 r. odbywać się będzie wyłącznie elektronicznie, za pośrednictwem indywidualnego konta w systemie BDO.\nUwaga: Na szkoleniu zostanie zaprezentowana i omówiona pilotażowa wersję systemu BDO.\nSzkolenie jest skierowane do pracowników przedsiębiorstw prywatnych, specjalistów ds. ochrony środowiska, specjalistów ds. gospodarki odpadami, osób zajmujących się kwestiami środowiskowymi oraz sporządzających sprawozdania środowiskowe, wszystkich osób zainteresowanych omawianą podczas szkolenia tematyką.\n1. Ustawa o&nbspodpadach oraz jej najnowsze zmiany wprowadzone nowelizacją ustawy z&nbspdnia 19 lipca 2019 r. o&nbspzmianie ustawy o&nbsputrzymaniu czystości i&nbspporządku w&nbspgminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019 poz. 1579).\n2. Unijne dyrektywy oraz wynikające z&nbspnich projekty ustaw i&nbsprozporządzeń.\n3. Rozszerzona odpowiedzialność producenta (RPO) -&nbspprojekt nowego systemu.\n4. Ograniczenie tworzyw sztucznych -&nbspdyrektywa SUP.\n5. Nowe obowiązki wynikające z&nbspustawy o&nbspodpadach oraz ustawy o&nbsputrzymaniu czystości i&nbspporządku w&nbspgminach.\n6. Rejestr BDO -&nbspidea funkcjonowania bazy (informatyzacja, kontrola podmiotów).\n7. Zakres podmiotów podlegających pod wpis -&nbsppraktyka wpisów i&nbspaktualizacji.\n8. Opłata recyklingowa -&nbspnowe obowiązki w&nbspbazie BDO, ewidencja, sprawozdawczość.\n9. Opłata produktowa (wpisy, prowadzenia sprawozdawczości) w&nbspbazie BDO.\n10. Prowadzenie KPO w&nbspbazie BDO od&nbsp01.01.2020 r.\n11. Rola przekazującego, transportującego i&nbspprzejmującego odpady.\n12. Prowadzenie KEO w&nbspbazie BDO -&nbspstany magazynowe, wytwarzanie, przetwarzanie, zbieranie i&nbspprzekazywanie odpadów.\n13. Sprawozdawczość odpadowa w&nbspbazie BDO od&nbspstycznia 2020 r.\n14. Prowadzenie ewidencji odpadów komunalnych w&nbspbazie BDO.\n15. Jak weryfikować podmioty w&nbspbazie BDO, przenoszenie odpowiedzialności w&nbspgospodarowaniu odpadami.\n16. Przyszłość bazy BDO -&nbspkolejne moduły ewidencji i&nbspsprawozdawczości.\n17. Sankcje karne z&nbsptytułu nieprzestrzegania obowiązków ustawowych.\nEkspert i praktyk w zakresie ochrony środowiska, w szczególności gospodarki odpadami i opakowaniami.\nkoszt udziału jednej osoby, zgłoszenia przesłane do 25.11\nkoszt udziału jednej osoby, zgłoszenia przesłane po 25.11


Projekt na piątkę – Radio Zachód 103 i 106 FM\nMłodzież ze szkolnych klubów europejskich lubuskich szkół otrzyma zadanie wybrania jednego – ich zdaniem- najlepszego projektu zrealizowanego przy wsparciu Funduszy Europejskich na terenie swojej miejscowości. Dziennikarze, wspólnie z młodzieżą, odwiedzą beneficjentów tego projektu, dowiedzą się jak doszło to realizacji tego przedsięwzięcia i jakie ma ono oddziaływanie na ich lokalną społeczność. W ramach projektu odwiedzimy dwadzieścia lubuskich miejscowości. Relacje z tych wizyt ukażą się w formie audycji na antenie Radia „Zachód” oraz w dodatku do Pisma Obywatelskiego „Puls”.\nOd 26 października do 22 listopada przeprowadzamy antenowy konkurs adresowany do młodzieży z liceów i gimnazjów lubuskich szkół. Codziennie o godz. 9.20 ( od poniedziałku do piątku) łączymy się telefonicznie z dwoma uczniami- reprezentującymi różne szkoły, którzy odpowiadają na antenie Radia Zachód na (dostosowane do wieku uczniów) testowe pytania przygotowane przez dziennikarzy . Pytania są związane z funkcjonowaniem Unii Europejskiej a zwłaszcza z mechanizmami i możliwościami korzystania z Funduszy Europejskich. Pytamy do pierwszego błędu jednego z uczestników. Wygrany weźmie udział w niedzielnym finale ( także telefonicznie). Każdy z pięciu finalistów otrzyma trzy pytania testowe. Drogą eliminacji wyłoniony zostanie zwycięzca, którego szkoła otrzyma nagrodę w wysokości 500 PLN. Nagrodę przelejemy na konto szkoły z zaznaczeniem, że są to pieniądze do wyłącznej dyspozycji klasy bądź klubu z którego pochodzi uczestnik konkursu. Zgłoszenia do udziału w konkursie przyjmowane są pod adresem :balug@zachod.pl\nW konkursie mogą brać udział jedynie uczniowie do lat 20-tu z województwa lubuskiego po uprzednim zgłoszeniu swojego udziału w Radiu „Zachód”, w szczególności członkowie szkolnych klubów europejskich. Zgłoszenia będą przyjmowane do 15 listopada 2009 roku (data rejestracji zgłoszenia w Radiu Zachód), listownie (Radio Zachód ul. Kukułcza 1 , Zielona Góra z dopiskiem („Projekt na piątkę”), telefonicznie : Krzysztof Baług, – 68 4555523, i drogą poczty elektronicznej balug@zachod.pl, W nominacjach do finałów tygodnia klub, bądź klasa może być reprezentowana tylko raz. Warunkiem uczestniczenia w konkursie jest wskazanie w zgłoszeniu numeru telefonu kontaktowego pod który będą mogli dzwonić dziennikarze prowadzący konkurs. O nominacje do finału tygodnia będą się ubiegać jednocześnie minimum dwaj uczniowie. Zwycięży ten zawodnik, który bezbłędnie odpowie na pytania (test – czas na odpowiedź : 5’’) Gramy do pierwszej pomyłki. Jury konkursu przyzna laureatom finałów tygodnia nagrody w wysokości 500,00 złotych.\nPo czterotygodniowych zmaganiach laureatami konkursu zostali:\n1. Wiktor Marcinkowski – Zespół Szkół Ogólnokształćących w Świebodzinie\n2. Angelika Piątkowska – Zespół Szkół im. Mikołaja Kopernika w Witnicy\n3. Adrian Wnęk – Liceum Ogólnokształćące w Sulechowie\n4. Paweł Kupczak – Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Drezdenku.\n26.10.09 – Pierwsze spotkanie z młodzieżą z Klubu Europejskiego ma miejsce w przygranicznym Gubinie. Młodzie ludzi opiwadają o znaczeniu dla miasta projektu rewitalizacji Wyspy Teatralnej. Audycja Andrzeja Winiszewskiego.\n27.10.09 – Porusz umysł, ducha, ciało – to tytuł projektu, który z powodzeniem jest realizowany w gimnazjum nr 2 w Żarach. Jak mówią opiekunowie projektu, ma on na celu wszechstronny rozwój uczniów. Jednym z ważniejszych elementów było podjęcie tematyki Kresów Wschodnich oraz współpraca z Kołem Tarnopolan i Sybiraków w Żarach. Audycja Marzeny Wróbel\n28.10.09 – Członkowie klubu europejskiego euroentuzjaści z gimnazjum w Babimoście zapoznali się z wieloma zrealizowanymi projektami na terenie swojej gminy. Ocenili je i stwierdzili, że na piątkę zasługują polsko-niemieckie warsztaty dziennikarskie dla gimnazjalistów zorganizowane w ramach programu ”młodzież”. O programie uczniowie dowiedzieli się w euroregionie Sprewa-Nysa-Bóbr. Do współpracy zaprosili niemieckich przyjaciół ze szkoły ewangelickiej z Neuruppin. W trakcie warsztatów młodzież zgłębiała tajniki dziennikarstwa, zainteresowani poezją tłumaczyli swoje teksty do wspólnego tomiku, wszyscy pracowali nad wydaniem polsko-niemieckiego numeru gazetki ”szkolny reporter”. W wolnym czasie były dyskoteki, spotkania nad jeziorem, mecze piłkarskie, wystawy. Dlaczego euroentuzjaści wybrali ten projekt? Bo – jak sami twierdzą – coś im się naprawdę udało. To coś to wspólna praca, wzajemne poznanie i zrozumienie, nauka języka, tomik poezji, wspólna gazetka i trwająca do dziś przyjaźń. Audycja Justyny Rapickiej\n29.10.09 – W Bytomiu Odrzańskim wykonano rewitalizację starówki. Na rynku i okolicznych ulicach wymieniono ponad 30 tysięcy metrów sześciennych nawierzchni, wykonano nowe tereny zielone, oświetlenie ulic i iluminację zabytkowych kamieniczek. Całość kosztowała ponad 4,5 milion złotych, z czego 70 % pochodziło ze środków unijnych. Inwestycja diametralnie zmieniła oblicze bytomskiej starówki. Audycja Marka Turowskiego.\n02.11.09 – Projekt „Przygoda i nauka z GPS” dla Zespłu Szkół Ekologicznych w Zielonej Gorze jest efektem wieloletnich działań w ramach współpracy polsko-niemieckiej i koreluje z misja edukacyjną realizowaną przez szkołę. W ramach projektu przewiduje się nowowczesne kształcenie uczniów: proekologiczne, przyszłościowo, prakltycznie i przydatnie ( w odniesieniu do przyszłych studiów i pracy).Celem projektu jest zachęceinie dzieci i młodzieży do zainteresowania sie swoim regionem, jego przyrodą, historią, kulturą i geografią oraz tworzenia przez nich nowoczesnych ofert turystycznych z wykorzystaniem nowczesnego sprzętu (GPS, program GIS, Google Earth itp.) Audycja Elżbiety Wozowczyk-Leszko.\n03.11.09 – Tym razem wybieramy się do Brodów Żarskich, by porozmawiać o projekcie rewitalizacji brodzkiego Parku przypałacowego. Audycja Andrzeja Winiszewskiego.\n04.11.09 – W Gminie Zabór zrealizowano kilkanaście projektów, które w znaczący sposób zmieniły oblicze wielu miejscowości, poprawiły jakość życia mieszkańców, angażując dorosłych, młodziez i dzieci do wspólnego działania. Być może nie wszyscy zdawali sobie sprawę z faktu, że w ten sposób tworzą nowy obraz społeczeństwa obywatelskiego. Działania związane z realizacją projektów szczególnie ceni sobie młodzież, widząc w nich szansę na własny rozwój. Audycja Elżbiety Wozowczyk-Leszko.\n05.11.09 – Info-mat za pan brat to kompleksowy program zajęć edukacyjnych, który od początku października realizowany jest we wszystkich szkołach podstawowych i gimnazjach w Nowej Soli i okolicach. Celem projektu jest podniesienie poziomu nauczania w mieście i powiecie nowosolskim, poprzez wyrównywanie szans edukacyjnych uczniów, którzy mają utrudniony dostęp do edukacji, a co za tym idzie problemy w nauce Pomysłodawcy postawili na matematykę i informatykę. Dlaczego właśnie na te przedmioty ? wyjaśniają Bogusław Greń dyrektor publicznej szkoły podstawowej nr 1 w Nowej soli oraz Beata Kulczycka naczelnik wydziału integracji europejskiej Urzędu miejskiego w Nowej Soli współautorzy projektu. W dodatkowych zajęciach z matematyki i informatyki bierze udział także młodzież z działającego w nowosolskim publicznym gimnazjum nr 3 szkolnego klubu Europejskiego „Europaka”, która opierając się na własnych doświadczeniach właśnie projekt Info mat za pan brat wybrała jako najlepszy zrealizowany przy wsparciu Funduszy Europejskich w swojej okolicy. Audycja Izabeli Kwiatkowskiej.\n09.11.09 – Członkowie klubu europejskiego z Gimnazjum nr 3 w Nowej Soli uznali, że „projektem na 5-kę” w ich miejscowości jest port rzeczny. Realizacja tego przedsięwzięcia spowodowała, że miejsce omijane dotąd przez mieszkańców zaczęło tętnić życiem. Na rzece pojawiły się statki wycieczkowe, powstał trakt spacerowy, scena i kawiarnia. Jest to teraz wizytówka miasta. Audycja Marka Turowskiego.\n10.11.09 – Członkowie klubu europejskiego ze Szkoły Podstawowej w Cigacicach zastanawiali się nad wyborem projektu unijnego, który jest szczególnie ważny dla ich miejscowości. Uczniowie mówili o znaczeniu portu w Cigacicach, zachwalali także własną pracownię komputerową, którą współfinansowała Unia Europejska. Wymieniając się swoimi spostrzeżeniami doszli do wniosku – sprzęt multimedialny to strzał w dziesiątkę. Audycja Karoliny Kamińskiej.\n11.11.09 – Młodzież z Zespołu Szkół Ogólnokształcących i Ekonomicznych w Lubsku za najbardziej udany projekt w mieście uznała salę widowiskowo – sportową. To pierwszy tego typu obiekt w Lubsku, dający szanse na sportowy rozwój miasta. Charakter tej sali pozwoli również na organizację dużych imprez kulturalnych pod dachem, co nie jest bez znaczenia w naszym klimacie, twierdzą lubscy uczniowie. Audycja Andrzeja Winiszewskiego.\n12.11.09 – Rada Miejska Drezdenka zasłynęła swego czasu stanowiskiem, w którym wyraziła głębokie niezadowolenie z powodu nie umieszczenia obwodnicy miasta na liście indykatywnej Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego. Nie znaczy to, że gmina nie realizowała, czy nie realizuje projektów wspieranych ze środków unijnych. Dlatego uczennice ze Szkolnego Klubu Europejskiego „Blustar” działającego w Gimnazjum Nr 1 w Drezdenku miały z czego wybierać wskazując ich zdaniem „projekt na piątkę”. Co ciekawe – za taki uznały projekt, który jest jeszcze w realizacji, a do tego dotyczy obiektu zabytkowego, wybudowanego na początku XX wieku. Audycja Marka Kantczaka.\n16.11.09 – Odrestaurowanie historycznego Zboru Kalwińskiego – to zdaniem uczniów Liceum Ogólnoikształcącego w Sulechwie najbardziej udany projekt współfinansowany z pieniędzy Unii Europejskiej. Utworzona w zborze sala widowiskowa jest wstanie pomiescić około 300 osób. To właśnie tu odbywaja się najważniejsze uroczystości i koncerty, w których uczestniczą mieszkańcy Sulechowa i okolic. Audycja Karoliny Kamińskiej\n17.11.09 – Zamek Piastowski w Krośnie Odrzańskim jest jednym z ważniejszych zabytków w skali lokalnej i regionalnej. Członkowie Klubu Europejskiego w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Krośnie Odrzańskim uznali ,że projekt odbudowy Zamku przy wsparciu środków unijnych jest najlepszą tego typu inwestycja w mieście. Audycja Andrzeja Winiszewskiego\n18.11.09- Młodzież z II Liceum Ogólnokształcącego w Gorzowie Wlkp. wskazjue kilka projektów w swoim mieście, które – ich zdaniem – najbardziej przyczyniają sie do rozwoju miasta. Jednym z nich jest budowa nowej biblioteki, którą dofinansowano kwotą 17 mln złotych ze środków unijnych. Audycja Agnieszki Dobosiewicz.\n19.11.09 – Korepetycje. Słowo to nie zawsze wzbudza entuzjazm wśród uczniów. Korepetycje często kojarzą się z dodatkowymi zajęciami po godzinach lekcyjnych, na które uczniowie chodzą niezbyt chętnie. Ciekawy pomysł na to jak zachęcić młodzież do dodatkowych zajęć znalazł dyrektor żagańskiej szkoły Artur Kubala. Projekt to „Program rozwojowy dla uczniów publicznego gimnazjum nr 2 w Żaganiu od Jana Keplera do Alberta Einsteina, wiedza poprzez praktykę. Nauki ścisłe i języki obce naszą drogą do sukcesu.” Jednym z ważniejszych elementów projektu jest nauka języków obcych. Jak się okazuje od początku realizacji projektu większość uczniów szkoły zadecydowała aby wziąć udział w zajęciach. Jak sami podkreślają, teraz chętnie zostają w szkole po lekcjach. Audycja Marzeny Wróbel.\n23.11.09 – Ania Kruszyna, Przemek Krawczyk i Bartek Karzycki z Liceum Ogólnokształcącego im. Zbigniewa Herberta w Słubicach mówili, że w ich ocenie na szczególne wyróżnienie zasługuje idea zbliżenia mieszkańców Słubic i Frankfurtu pod hasłem Słubfurt. Inicjatorem tego przedsięwzięcia jest Michael Kurzwelly artysta urodzony w Darmstadt, wychowany w Bonn, który mieszkał w Wielkiej Brytanii, we Francji i w Poznaniu. Słubfurt ma fikcyjny ratusz, władze, a nawet hymn i konstytucję. Audycja Krzysztofa Baługa\n24.11.09 – Uczniowie gimnazjum w Czerwieńsku biorą udział w projekcie pod nazwą : „Fascynacje zaklęte w nauce i biznesie” i to działanie wybrały jako najlepszą inwestycję unijnych środków w swoim mieście. Inne projekty, które podobały się młodzieży to m.in. remont szkoły w Nietkowie czy też remont kanalizaji w Czerwieńsku. Audycja Elżbiety Wozowczyk-Leszko.\n25.11.09 – Tym razem odwiedzamy Wężyska w powiecie krośnieńskim i tamtejsze Gimnazjum, w którym z pomocą środków unijnych powstała nowoczesna pracownia komputerowa. Audycja Andrzeja Winiszewskiego.\n26.11.09 – Audycją z opiniami młodzieży z Liceum w Świebodzinie kończymy cykl audycji, w którym młodzież z lubuskich szkół średnich i gimnazjów prezentowała swoje opinie w sprawie najlepszych unijnych projektów w ich miejscowościach. Piotr Gulbicki, Nastazja Karbowiak, Wiktor Marcinkowski, Sonia Strechlau oraz Stella Szmit z Liceum Ogólnokształcącego imienia Henryka Sienkiewicza w Świebodzinie nie zdecydowali się na wybór wspólnego „projektu na piątkę”. Każde z nich zaprezentowało inne przedsięwzięcie. Audycja Krzysztofa Baługa


'Przystanek Miasto' w Gazecie Wyborczej\nWielka dyskusja o przyszłości 21 największych polskich miast rusza na łamach 'Gazety Wyborczej' 19 lutego.\n- To świetny moment na taką debatę. Unijne pieniądze, które w najbliższych latach spłyną do polskich miast, poprawią ich status materialny, zwłaszcza infrastrukturę komunikacyjną. Ale to nie załatwi wszystkiego. - tłumaczy Wojciech Bartkowiak, szef redakcji lokalnych GW. - Nie wystarczy, by do miasta X prowadziła autostrada. Musi być jeszcze powód, by w tym mieście się zatrzymać. Właśnie teraz każda z polskich metropolii powinna odpowiedzieć na pytanie, co hamuje jej rozwój i jaki ma pomysł, by ludzie - zwłaszcza młodzi - chcieli wiązać z nimi swoją przyszłość.\nDebatę „Przystanek Miasto” otworzą teksty „Siedem grzechów mojego miasta” opublikowane na łamach 21 dodatków lokalnych „Gazety”.\nChcemy nimi sprowokować do dyskusji nie tylko lokalne autorytety, ale przede wszystkim mieszkańców. To właśnie opinie i teksty „obywateli” będą dla nas najcenniejsze. Zamierzamy publikować je na łamach, zresztą nie tylko przy okazji tej akcji - mówi Bartkowiak.\n„Przystanek Miasto” potrwa trzy tygodnie, będzie obecny zarówno na łamach dodatków lokalnych, jak i w głównym grzbiecie „Gazety”. Jego integralną częścią będzie specjalny serwis na stronie gazetawyborcza.pl - do dyskusji zostaną zaproszeni blogerzy i użytkownicy internetowego forum.\nW ramach akcji „Gazeta” opublikuje sondaż przeprowadzony przez PBS w 21 miastach na grupie mieszkańców w wieku 25-40 lat. Sondaż bada stopień przywiązania do miasta oraz ich ocenę z punktu widzenia szans zawodowych i życiowych, a także stereotypy na temat polskich miast. Częścią „Przystanku Miasto” będą także specjalne raporty na temat sześciu największych metropolii przygotowane przez PricewaterhouseCoopers.\n„Przystanek Miasto” będzie promowany stacjach telewizyjnych TVP, Polsat, TVN,TVN 24 oraz TV4, a także w radio: PR3, Radio Zet, Eska, w rozgłośniach Agory, otrzyma również wsparcie w stacjach lokalnych. Kampania cyklu będzie także obecna na billboardach. Za kreację odpowiada agencja DDB, za zakup mediów dom mediowy Starlink.\nDołącz do dyskusji: 'Przystanek Miasto' w Gazecie Wyborczej


Występ Uenoyamy i spółki nieoczekiwanie okazał się sporym sukcesem i wywarł duże wrażenie na wielu osobach zgromadzonych w klubie, a nawet na samych muzykach. Nie odmawiając chłopakom talentu, trzeba jednak zgodzić się z Akihiko, że mieli przy tym sporo szczęścia, biorąc pod uwagę, że ich repertuar był dość okrojony, a wyjątkowe wykonanie zawdzięczali w dużej mierze spontanicznemu zachowaniu Mafuyu. Milczący do tej pory podczas prób nowy członek kapeli, najwyraźniej pod wpływem atmosfery koncertu, postanowił wydać z siebie głos. Uwolnił tym samym kłębiące się w nim emocje, a przy okazji zmobilizował kilka osób do refleksji nad własnymi uczuciami. Niektórzy nie potrzebowali nawet refleksji, jak choćby Uenoyama, który chwilę po występie, za kulisami, niewiele myśląc, po prostu pocałował Mafuyu.\nNa poważne przemyślenia przychodzi czas następnego dnia. Okazuje się, że pocałunek to nie wszystko w sytuacji, gdy nie wiemy, co druga strona o nas myśli. No i co z żelazną zasadą zakazu romansów pomiędzy członkami kapeli? Przed Uenoyamą zatem twardy orzech do zgryzienia, jeśli chodzi o uporządkowanie własnych uczuć do Mafuyu. Z kolei Harukiego zaczynają nachodzić wspomnienia z czasów, kiedy spotkał Akihiko. Uświadamia sobie przy tym, jak duże znaczenie ma dla niego obecność w jego życiu kolegi z uczelni i zespołu oraz że Akihiko nie jest mu obojętny pod względem uczuciowym. Tymczasem najwyraźniej nieświadomy niczego perkusista rzuca się w wir życia towarzyskiego.\nPoza perypetiami sercowymi dużo dzieje się w samym zespole. Dobry występ sprawił, że przed chłopakami otwierają się możliwości grania na kolejnych koncertach. To z kolei wymaga, po pierwsze, popracowania nad repertuarem, a po drugie, wypromowania zespołu w mediach społecznościowych, czym zajmuje się Akihiko. No i wypada jakoś się nazwać. Okazuje się, że grupa miała dotychczas nazwę, ale przyjęcie nowego członka staje się okazją do jej zmiany. Ciekawe, na jaką?\nTrzeci tom mangi, podobnie jak poprzedni, przynosi zauważalną zmianę nastroju. Przełomowy występ Mafuyu sprawia, że niczym za sprawą egzorcyzmów „duch” Yukiego odchodzi, przestając dręczyć i zatruwać atmosferę. Oczywiście, kwestią gustu jest, jak dużą dozę dramatyzmu powinna zawierać dana opowieść. W mojej ocenie w przypadku Given pogodniejszy nastrój zdecydowanie bardziej jej służy. Autorka swobodniej się porusza w takim klimacie, a zachowania bohaterów i ich emocje są przedstawione bardziej naturalnie w porównaniu ze scenami nacechowanymi dramatyzmem. Można wówczas odnieść wrażenie przeładowania negatywnymi emocjami, co nie zawsze jest uzasadnione. Należy też podkreślić, że w Given nie wszystko od razu się układa, a tła nie zakwitają bujnym kwieciem ani nie roją się od innych romantycznych akcesoriów. Podobnie jak w życiu, bohaterowie muszą zmagać się z różnymi przeciwnościami, a nad ich głowami nieraz zbierają się ciemne chmury. Przyjemniej jednak obserwuje się zakochanych chłopaków rumieniących się na czyjś widok niż skaczących sobie do gardeł przy pierwszym problemie.\nKolejną zmianą, którą można zaobserwować w tomie trzecim, po dwóch tomach posuchy (nie licząc kilku urywków), jest pokazanie nieco bardziej namiętnej sceny z udziałem pary bohaterów. Trzeba przyznać, że została ona narysowana w sposób na tyle subtelny, że nie powinna razić nawet bardziej konserwatywnych czytelniczek, choć może pozostawić niedosyt u tych, które liczyły na większe emocje pod tym względem.\nStrona techniczna tomu pozostaje bez większych zmian w stosunku do tego, do czego przyzwyczajono nas w przypadku dwóch pierwszych. Szata graficzna okładki różni się nieco zarówno pod względem kolorystyki (wprawdzie nadal dominuje beż, ale da się wychwycić subtelną różnicę w doborze kolorów mozaiki), jak i rysunku. Tym razem zrezygnowano z przedstawienia całych sylwetek chłopaków, a zamiast tego postawiono na wąskie wycinki ich wizerunków. Na pierwszej stronie z papieru kredowego widnieje Ugetsu Murata, współlokator Akihiko, pozujący do zdjęcia robionego telefonem. Rozdziały oddzielone zostały tym razem nie tylko charakterystykami bohaterów i czteropanelowymi komiksami, ale również pustymi stronami z jednym małym panelem umieszczonym w lewym dolnym rogu, wyglądającym jak zdjęcie wykonane i opatrzone komentarzem, niczym na potrzeby mediów społecznościowych. Numeracja stron wydaje się pojawiać częściej niż poprzednio. Nasycenie druku i jakość papieru stoją niezmiennie na wysokim poziomie. Również bez większych zarzutów pozostaje przekład.\nPo pierwszym wspólnym występie przed chłopakami pojawiają się nowe wyzwania, zarówno jeśli chodzi o przyszłość zespołu, jak i sferę uczuciową. Kolejny tom z pewnością przyniesie odpowiedź, czy sobie z nimi poradzą.\natt, 17 lutego 2019


Polski biznes nie dba o internet - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaNowa gospodarkaE-biznesPolski biznes nie dba o internet\nPolski biznes nie dba o internet\nNajwiększe spółki giełdowe indeksu WIG20 nie przywiązują zbyt dużej wagi do komunikacji z akcjonariuszami, kontrahentami i klientami za pośrednictwem internetu.\n*Największe spółki giełdowe indeksu WIG20 nie przywiązują zbyt dużej wagi do komunikacji z akcjonariuszami, kontrahentami i klientami za pośrednictwem internetu - wynika z pierwszego rankingu Gazety Prawnej na temat jakości stron korporacyjnych tych firm. *\nOceniając witryny spółek, wzięliśmy pod uwagę pięć kryteriów, które w dzisiejszym internecie należą do najważniejszych przy tworzeniu stron internetowych.\nDecydowała więc wartość wizerunkowa, użyteczność, ergonomia, jakość serwisu relacji inwestorskich oraz innowacyjność. W każdej z nich zastosowaliśmy pięciostopniową skalę ocen, w której 5 oznacza rozwiązanie modelowe, 4 - wyróżniające się, 3 - w normie, natomiast 2 - stronę poniżej standardu, a 0 - poniżej krytyki. Ocen dokonali specjaliści z dwóch agencji interaktywnych K2 i Artegence oraz firmy zajmującej się doradztwem medialnym, także w internecie, Mediapolis.\nEfekty? Strony największych polskich spółek giełdowych są co najwyżej poprawne. Są jednak firmy, których witryny tworzone są bez zrozumienia do czego służy witryna WWW, bo internet traktują całkowicie po macoszemu, a nowoczesność ich stron zatrzymała się na etapie sprzed kilku lat. Wśród ocen przyznanych przez ekspertów tylko raz znalazła się 5, co oznacza rozwiązanie modelowe, za to kilka razy pojawiło się zero - czyli poniżej krytyki.\n*Podium: telewizja, bank, paliwa *\nZwycięzcami rankingu - zajmując ex aequo pierwsze miejsce - zostały Grupa TVN oraz BRE Bank. Ich strony otrzymały taką samą liczbę punktów - 17,7 na 25 możliwych - przy średniej ocen 3,54 punktu. Można więc powiedzieć, że ostatecznie egzamin z jakości swoich stron zdały na trójkę z plusem.\nSpecjaliści przyznali TVN i BRE taką samą liczbę punktów (3,7) za wartość wizerunkową stron, co oznacza, że odpowiadają one pod względem wyglądu i grafiki branży, w której działają. BRE minimalnie lepiej (o 0,3 punktu) wypadł pod względem użyteczności, czyli dostępności menu głównego, wyszukiwarki na stronie i innych zakładek. O jeden punkt lepiej specjaliści ocenili natomiast jakość serwisu relacji inwestorskich TVN, przyznając mu 4 punkty. Pod tym względem - z oceną 4,3 - lepszy był jedynie Lotos, który zajął ostatecznie drugie miejsce w rankingu.\nBRE o 0,7 punktu wyprzedził ponownie TVN pod względem innowacyjności - stosowania nowoczesnych narzędzi e-marketingu, takich jak na przykład RSS, newslettery czy wideo. To najbardziej zaskakujące, że bank wygrywa pod tym względem z najdynamiczniej rozwijającą się w Polsce telewizją komercyjną.\nDrugie miejsce - także ex aequo ze średnią ocen 3,34 - zdobyły Lotos oraz Netia. Lotos, poza najlepszym serwisem relacji inwestorskich, dobrze wypadł również pod względem innowacyjności (3,7) oraz wartości wizerunkowej i ergonomii (po 3 punkty).\n*Poza pierwszą trójką *\nDo grona spółek, których serwisy zostały ocenione na trójkę, zaliczają się jeszcze potentat gazowy PGNiG (3,28), bank PKO BP (3,16), KGHM Polska Miedź (3,04) oraz węgierski koncern naftowy MOL (3). Najrówniejszy poziom trzyma PKO BP, który we wszystkich ocenianych kategoriach zdobył noty powyżej 3 punktów. PGNiG gorzej wypada natomiast, jeśli idzie o innowacyjność strony (2,7), a MOL kiepsko wygląda pod względem użyteczności (2,7), zaś KGHM także, jeśli chodzi o wartość wizerunkową.\nDo spółek, których strony mają jakość poniżej normy, ale niewiele brakuje im, aby ten poziom osiągnąć, należą Agora (2,8), Bank BPH (2,84), Cersanit (2,82), TP (2,9) oraz PKN Orlen (2,94). Można wśród nich zauważyć pewne prawidłowości: poprawna strona wizerunkowa (od 2,7 do 3,3 punktu), podobnie wyglądająca użyteczność, różna pod względem poziomu jakość serwisu giełdowego (od 2 do 3,3 punktu) oraz równie kiepska innowacyjność (od 2 do 2,7 punktu).\n*Najgorsi w internecie *\nSpółki, które najgorzej wypadają w naszym rankingu, nie otrzymały w sumie więcej niż 12,7 punktów na 25 możliwych, a najlepsza średnia wśród nich to 2,54 punktu. To wynik nieco lepszy niż poniżej standardu. Do tego grona zaliczają się, zaczynając od najlepszych: GTC (2,54), CEZ (2,46), Pekao i Prokom (po 2,26) oraz najgorszy w rankingu - Bioton ze średnią oceną 2,08 punktu.\nSpółki te największy problem mają z wartością wizerunkową (oceny tylko w niektórych przypadkach przekraczają 2 punkty), jakością serwisu inwestorskiego oraz innowacyjnością. Tak ostatnia kategoria wypada zresztą najgorzej. Bioton otrzymał w niej jedynie 1 punkt i jest to najgorsza ze wszystkich ocen w rankingu.\n| SZERSZA PERSPEKTYWA - RYNEK |\n| W rankingu Financial Times, który oceniał strony internetowe największych globalnych firm, za najlepsze strony uznano witryny takich korporacji, jak Siemens, Royal Dutch Shell, BP, Nokia, AstraZeneca, Total, IBM, ING, UBS, General Electric. Najlepsze strony zostały wybrane spośród sześćdziesięciu firm z listy pięciuset czołowych firm świata. Według FT strona wielkiej korporacji po pierwsze - powinna być łatwa w poruszaniu się, po drugie - powinna zawierać wszystkie funkcje i możliwości, jakich może oczekiwać dziś internauta. Po trzecie - powinna stosować w pełni wszystkie dostępne w internecie technologie, m.in. narzędzia Web 2.0. |