Rozpoznanie antygenów . Jest funkcją kluczową dla skutecznego działania układu odpornościowego. Rozpoznanie następuje jeszcze przed podjęciem kolejnych kroków na drodze walki z zagrożeniem. Antygeny są prawie zawsze strukturami bardzo podobnymi do tych, które wchodzą w skład organizmu ludzkiego. Kluczowym zagadnieniem jest odróżnianie przez układ odpornościowy antygenu (będącego np. białkiem drobnoustroju) od ogromnej liczby białek, stanowiących część organizmu.\nReceptory . Są to pęcherzyki zbudowane z podwójnej błony lipidowej otaczającej cytoplazmę, która zawiera duże ilości struktur zdolnych do przeprowadzania różnych reakcji chemicznych, mogących zniszczyć lub wytworzyć dane substancje. W błonie komórkowej znajdują się receptory, będące wyspecjalizowanymi strukturami białkowymi wystającymi z jej powierzchni. Każdy receptor składa się z jednego lub kilku białek o charakterystycznej budowie oraz posiada wgłębienie doskonale pasujące do kształtu innej cząsteczki (hormonu, cukru, kwasu tłuszczowego itd.). Przyjmuje się, że połączenie między receptorem a pasującą do niego cząsteczką jest podobne do połączenia typu zamek-klucz. Kiedy dana cząsteczka (np. hormon) znajdzie się w płynie otaczającym komórkę i zablokuje we wgłębieniu receptora, wówczas receptor aktywuje się i stymuluje jedną ze struktur znajdujących się w komórce do wykonania przypisanego zadania: produkcji, zniszczenia lub przekształcenia określonej substancji. Ze względu na to, że każdy receptor wchodzi w reakcje wyłącznie z jedną substancją, mówi się o nim, że jest receptorem danej substancji.\nReceptory cytokiny . Dołączone do receptorów komórki układu odpornościowego podporządkowane innym komórkom organizmu. Posiadają receptory wrażliwe na określony typ cząsteczek, zwanych cytokinami. Wyróżnia się przynajmniej 100 substancji produkowanych przez różne komórki układu, których działanie opiera się na oddziaływaniu na inne komórki układu odpornościowego (te wyposażone w receptory wrażliwe na cytokiny), tak by wykonywały one lub nie wykonywały określonych czynności albo produkowały inne cytokiny. Przykładowo: cytokina interleukina 1 (IL-1), produkowana przez różne komórki układu, pobudza monocyty do zbliżenia się do miejsca, w którym IL-1 występuje, i do wytworzenia następnej IL-1. Jeśli w węźle chłonnym pierwsza komórka zostanie aktywowana do produkcji i wydzielania IL-1, niedługo po tym monocyty (i inne pobliskie komórki) rozpoczną produkcję IL-1, trwającą aż do pojawienia się wystarczającej jej ilości w danym obszarze. Niektóre cytokiny zmuszają komórki układu do wystawienia z błony i uaktywnienia innych receptorów, które wcześniej były w stanie uśpienia. Inne cytokiny, w szczególności IL-2, zmuszają określone komórki (głównie limfocyty T cytotoksyczne oraz NK) do namnażania się, przyczyniając się tym samym do powstawania nowych komórek, identycznych jak komórka matka. Ten ostatni mechanizm jest niezwykle istotny, ponieważ dzięki niemu komórki o określonych cechach mogą szybko się namnażać. Zjawisko, zwane ekspansją klonalną, jest jednym z najważniejszych środków budujących odporność.\nReceptory antygenu . Należą do dwóch typów limfocytów: T i B. Limfocyty T rozpoznają wyłącznie antygeny, które zostały im przedstawione w kompleksie MHC. Limfocyty B stanowią drugą grupę limfocytów, zbudowane są tylko z jednego białka - immunoglobuliny. Należy uściślić, że:\nGranulocyty obojętnochłonne . Stanowią najliczniejszą grupę wśród białych krwinek (leukocyty). Krążą one wraz z krwią, z łatwością mogą przenikać z naczyń krwionośnych do tkanek, w których wystąpiło ognisko zapalne. Dochodzi do tego, kiedy inne komórki układu odpornościowego wydzielają substancje chemotaktyczne, które przyciągają białe krwinki. Granulocyty aktywują się w obecności różnorodnych niezidentyfikowanych substancji - fagocytują je, wydzielając przy tym związki unieszkodliwiające owe nieznane substancje. Ponadto w momencie, kiedy znajdują się w pobliżu obcego ciała, które zaatakowało już przeciwciała, granulocyty aktywują dopełniacz.\nGrupy komórek pomocniczych . Grupy składające się z monocytów, krążących wraz z krwią, makrofagów i kilku innych rodzajów komórek znajdujących się w tkankach (m.in. komórek dendrytycznych). Podobnie jak granulocyty obojętnochłonne, komórki pomocnicze aktywują się w obecności różnych substancji obcego pochodzenia, fagocytują je i niszczą. Ponadto mają wyjątkową podatność do uwalniania cytokin, niemniej ich główna rola sprowadza się do "przedstawiania antygenu". Komórki te podczas wchłaniania drobnoustrojów rozkładają je na mniejsze elementy. Część z nich jest niszczona, a reszta zostaje przygotowana [proces ten nosi nazwę przetworzenia (processing)] w taki sposób, aby mogła zostać przedstawiona receptorom antygenów. Fragment pełniący funkcję antygenu zostaje umiejscowiony na szczycie zespołu MHCII, który wysuwa się na powierzchnię komórki tej grupy. Antygen jest prezentowany receptorom antygenu limfocytu T; z tego powodu komórki pobudzające komórki pomocnicze (T-helpers) nazywane są również APC, czyli komórkami prezentującymi antygen (antigen-presenting cells). Istnieją dwa typy MHC: MHC klasy I oraz klasy II. Oba typy mają za zadanie odpowiednio prezentować antygen receptorom występującym na dwóch rodzajach limfocytów T, czyli T CD4+ i T CD8+. Będące białkami kompleksy MHC znacznie się od siebie różnią u poszczególnych osób. Różnice te są większe niż w odniesieniu do pozostałych komórek organizmu. Dlatego też w przypadku przeszczepu układ odpornościowy organizmu otrzymującego nowy organ rozpoznaje MHC dawcy jako antygeny i rozpoczyna przeciwko niemu reakcję odpornościową, zwaną odrzuceniem.\nLimfocyty . Niewielkich rozmiarów komórki, krążące we krwi lub przebywające w narządach limfatycznych. Długość ich życia może wynieść nawet kilkadziesiąt lat. Choć pod mikroskopem wydają się identyczne, w rzeczywistości jednak istnieją różne populacje limfocytów pełniących odmienne funkcje. Do głównych populacji limfocytów należą:\nLimfocyty B . Posiadają na swojej powierzchni receptory, będące białkami wykrywającymi antygeny, czyli immunoglobulinę. Receptory są w stanie rozpoznać antygen bez pomocy kompleksu MHC. Wystarczy, że antygen znajdzie się w ich pobliżu. Jest jednak większe ryzyko, że reakcja odpornościowa będzie zbyt częsta i zbyt intensywna. By uniknąć takiego ryzyka, synteza przeciwciał, która następuje po rozpoznaniu, rozpoczyna się tylko wtedy, gdy limfocyt B zostanie pobudzony odpowiednią cytokiną. Odbywa się to dzięki subpopulacji limfocytów Th (T-helpers). Jeżeli nie nastąpiło wcześniejsze rozpoznanie intruza przez limfocyty T, rozpoznanie antygenu przez limfocyty B odbywa się bez konsekwencji. Kiedy limfocyt B spotyka jedyny antygen, który może rozpoznać, komórka (w obecności limfocytów Th) aktywuje się i zaczyna produkować dużą ilość białka identycznego jak to w receptorze antygenu. Białka te, zwane immunoglobulinami, odrywają się od limfocytu i rozprzestrzeniają we krwi i w tkankach. Immunoglobuliny, w stosunku do antygenów, z którymi próbują się połączyć, zachowują się podobnie jak przeciwciała. Dzieje się tak dlatego, że receptor dla antygenu A ma wgłębienie pasujące do A na zasadzie zamek-klucz. Takie samo wgłębienie posiadają przeciwciała (które są identyczne jak receptory), dlatego też, jeśli napotkają na A, trwale się z nim łączą. W praktyce dzieje się tak, że jeśli drobnoustroje dostaną się do krwi osoby, która posiada wiele przeciwciał skierowanych wobec antygenów tych drobnoustrojów, to w ciągu kilku minut przeciwciało przyłączy się w sposób trwały do powierzchni drobnoustroju, co z kolei aktywuje granulocyty obojętnochłonne, monocyty oraz układ dopełniacza.\nLimfocyty T . Stanowią ok. 70% wszystkich limfocytów; dzielą się na dwie podstawowe grupy: T CD4+ i T CD8+. Ich nazwy pochodzą od receptorów określanych odpowiednio mianem CD4 i CD8. Cząsteczki te biorą udział w rozpoznawaniu antygenów i warunkują kolejne działania komórki. T CD4+, oprócz rozpoznawania antygenów związanych z kompleksem MHC II klasy, produkują liczne cytokiny, czym stymulują aktywację innych elementów układu odpornościowego. Dlatego nazywane są też limfocytami Th, ponieważ przyczyniają się do uzyskania w organizmie odpowiedzi immunologicznej. Ich znaczenie jest szczególnie widoczne u chorych na > AIDS, którzy czują się dobrze do chwili, kiedy liczba T CD4+ jest duża, natomiast stan ich drastycznie pogarsza się, kiedy liczba limfocytów spada. Limfocyty T CD8+ pełnią specjalną funkcję, ponieważ rozpoznają antygeny, kiedy te są związane z kompleksami MHC I klasy (w większości przypadków chodzi o antygeny wirusowe), oraz niszczą komórki organizmu zawierające takie antygeny. Noszą one nazwę limfocytów cytotoksycznych. Sytuacja komplikuje się, kiedy część T CD8+ bierze udział w tworzeniu zbyt silnej reakcji odpornościowej prowadzącej do autoagresji.


Happy przeniesiony na ławkę rezerwową w Vitality! - IzakTV\nHappy przeniesiony na ławkę rezerwową w Vitality!\n27/12/2018 Michał Maćkowski Counter-Strike: Global Offensive 0 comments\nKilka godzin po opublikowaniu raportu dotyczącego zmian w Vitality, doczekaliśmy się oficjalnego potwierdzenia. Vincent “Happy” Schopenhauer został przeniesiony na ławkę rezerwową i wszystko na to wygląda, że transfer Alex “ALEX” McMeekin to tylko kwestia czasu.\nMało kto spodziewał się zmian w tak świeżej drużynie jak Vitality. Jednak po zmianie trenera, przyszła pora na wymianę zawodnika i tak na ławkę rezerwową przeniesiony został Vincent “Happy” Schopenhauer, czyli bardzo doświadczony zawodnik na scenie międzynarodowej.\nFrancuska ekipa bardzo dobrze rozpoczęła swój sezon. Udało im się wygrać DreamHack Open Atlanta 2018 oraz awansować na europejskiego Minora w Katowicach. Jednak ostatnie dni nie były kolorowe dla Vitality, co pokazują dwie porażki na G2 oraz Spirit. Te dwa słabe występy spowodowały brak awansu na finały WESG oraz na StarSeries w Szanghaju.\nWedług doniesień nowym zawodnikiem drużyny ma zostać Alex “ALEX“ McMeekin. Brytyjczyk aktualnie reprezentuje barwy LDLC, jednak transfer to pewnie kwestia kilkunastu godzin. Warto również dodać, że wcześniej z Vitality pożegnał się Philippe “faculty“ Rodie, który pełnił rolę trenera.\nVincent “Happy” Schopenhauer (ławka rezerwowa)


Statut - Stowarzyszenie DOULA w Polsce\nSTATUT STOWARZYSZENIA DOULA w Polsce\nStowarzyszenie o nazwie DOULA w Polsce, zwane dalej Stowarzyszeniem, jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem osób działających jako doula, czyli wykształconych i doświadczonych, również w swoim macierzyństwie, kobiet zapewniających ciągłe niemedyczne emocjonalne, informacyjne i fizyczne wsparcie matce i rodzinie na czas ciąży, porodu i po porodzie.\nStowarzyszenie swoim działaniem obejmuje obszar Rzeczypospolitej Polskiej. Dla właściwego realizowania celów statutowych Stowarzyszenie może prowadzić działalność poza granicami kraju, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym.\nprzepisów ustawy prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r., Nr 78 poz. 855 z późn. zm.),\nuchwał władz Stowarzyszenia w ramach obowiązującego prawa.\nStowarzyszenie posługuje się znakiem wyróżniającym je spośród innych organizacji.\nZnak i nazwa Stowarzyszenia są prawnie zastrzeżone.\nStowarzyszenie opiera swą działalność na pracy społecznej członków Stowarzyszenia oraz wolontariuszy. Do prowadzenia swych spraw może zatrudnić pracowników.\nStowarzyszenie może prowadzić odpłatną działalność pożytku publicznego w rozumieniu ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Przychód z działalności odpłatnej pożytku publicznego Stowarzyszenia służy wyłącznie prowadzeniu działalności pożytku publicznego.\npromowanie idei ciągłości wsparcia okołoporodowego w Polsce,\ndziałania w celu budowania dobrego wizerunku douli,\npromowanie działalności członków Stowarzyszenia,\nkształtowanie zasad etyki działania,\ndziałalność edukacyjna i oświatowa,\npodnoszenie kwalifikacji zawodowych członków Stowarzyszenia poprzez organizowanie szkoleń, kursów, warsztatów i konferencji dokształcających dla członków Stowarzyszenia,\norganizowanie szkoleń, kursów, warsztatów i konferencji w tematyce zgodnej z działalnością Stowarzyszenia,\npomoc prawną i doradczą członkom Stowarzyszenia związaną z działalnością douli,\nwspółpracę z władzami państwowymi, samorządowymi i innymi instytucjami społecznymi, pozarządowymi i placówkami opieki medycznej na terenie całego kraju i poza jego granicami,\nwspółpracę z organizacjami zagranicznymi i międzynarodowymi w zakresie zawodowym,\norganizowanie akcji i kampanii społecznych promujących wiedzę na temat wsparcia okołoporodowego i świadomego rodzicielstwa oraz udział w nich,\ndziałania promujące i wspierające rodzinę,\nprowadzenie spotkań i grup wsparcia,\nprzygotowanie i prowadzenie narzędzi informatycznych, wspierających realizację celów Stowarzyszenia, w tym strony internetowej i forum,\nprzygotowywanie programów edukacyjnych,\nwspółpracę z osobami i instytucjami w zakresie zbierania informacji i wymiany doświadczeń z dziedzin związanych z działalnością Stowarzyszenia, w tym prowadzenie i popieranie prac naukowych.\ndziałalności związanej z tłumaczeniami,\nsprzedaży detalicznej prowadzone przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet,\nkształcenia ustawicznego dorosłych i pozostałych form kształcenia,\nbadań naukowych i prac rozwojowych w dziedzinie nauk społecznych i humanistycznych,\nbadań rynku i opinii publicznej.\nczłonkowie zwyczajni – osoby pełnoletnie akceptujące cele Stowarzyszenia i działające jako doula, które ukończyły aprobowane przez Stowarzyszenie szkolenie podstawowe przygotowujące do bycia doulą,\nczłonkowie wspierający - osoby fizyczne lub prawne nie będące doulami, deklarujące pomoc materialną lub intelektualną na rzecz Stowarzyszenia,\nczłonkowie honorowi – osoby fizyczne nie będące członkami zwyczajnymi ani wspierającymi, wyróżnione za szczególne zasługi w zakresie rozwoju i działalności Stowarzyszenia.\nCzłonkiem zwyczajnym Stowarzyszenia może zostać osoba, która złoży pisemną deklarację członkowską wraz z dowodem ukończenia szkolenia podstawowego rekomendowanego przez Stowarzyszenie.\nCzłonkiem wspierającym Stowarzyszenia może zostać osoba, która złoży pisemną deklarację członka wspierającego wraz z deklaracją pomocy materialnej lub intelektualnej na rzecz Stowarzyszenia.\nO przyjęciu w poczet członków Stowarzyszenia decyduje Zarząd Stowarzyszenia w drodze uchwały, po spełnieniu warunków opisanych w ustępach 1-2.\nO nadaniu godności członka honorowego decyduje Walne Zgromadzenie.\nprzestrzegać Kodeksu Etycznego i Standardów Pracy Douli,\naktywnie brać udział w działalności Stowarzyszenia,\nuczestniczyć w zebraniach Walnego Zgromadzenia członków Stowarzyszenia.\nCzłonkowie zwyczajni Stowarzyszenia mają prawo i obowiązek brać udział w życiu Stowarzyszenia.\nprawo do posługiwania się logo Stowarzyszenia, za uprzednią pisemną zgodą władz Stowarzyszenia,\nprawo do umieszczania informacji o członkach na stronie Stowarzyszenia.\nCzłonkowie wspierający i honorowi mają wszystkie prawa i obowiązki członków zwyczajnych z wyjątkiem prawa głosu oraz praw wyborczych.\nniepłacenia składek członkowskich przez co najmniej dwa okresy składkowe według uchwał Stowarzyszenia, pomimo pisemnego wezwania przez Zarząd członka Stowarzyszenia do uregulowania składek członkowskich,\nnieuczestniczenia członka zwyczajnego lub wspierającego w Walnym Zgromadzeniu w okresie kolejnych dwóch lat,\nnieprzestrzegania przez członka postanowień Statutu, Kodeksu Etycznego i Standardów Pracy Douli, regulaminów i uchwał władz Stowarzyszenia,\nutraty praw obywatelskich w wyniku prawomocnego orzeczenia Sądu.\nSkreślenie członka z listy członków Stowarzyszenia wymaga uchwały Zarządu.\nOd uchwały Zarządu w przedmiocie wykreślenia członka z listy członków Stowarzyszenia, osobie wykreślonej przysługuje prawo do odwołania do Walnego Zgromadzenia, które powinno zostać zgłoszone pisemnie na adres Stowarzyszenia oraz do wiadomości Sądu Koleżeńskiego na co najmniej 21 dni przed terminem Walnego Zgromadzenia. Uchwała Walnego Zgromadzenia jest ostateczna.\nCzłonek zwyczajny, który został uprzednio skreślony z listy członków z powodu niepłacenia składek członkowskich, ma prawo jednokrotnie ubiegać się o ponowne przyjęcie w poczet członków zwyczajnych.\nKadencja Zarządu, Komisji Rewizyjnej i Sądu Koleżeńskiego wynosi 4 lata, a wybór ich członków odbywa się w tajnym głosowaniu zwykłą większością głosów, chyba że Statut stanowi inaczej.\nUchwały władz Stowarzyszenia podejmowane są zwykłą większością głosów, chyba że Statut stanowi inaczej. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos Prezesa.\nZarząd, Komisja Rewizyjna i Sąd Koleżeński składają sprawozdanie ze swej działalności Walnemu Zgromadzeniu.\npowoływanie i odwoływanie Prezesa i na jego wniosek pozostałych członków Zarządu,\npowoływanie i odwoływanie Komisji Rewizyjnej,\npowoływanie i odwoływanie Sądu Koleżeńskiego,\nnadawanie z własnej inicjatywy lub na wniosek Zarządu tytułu członka honorowego Stowarzyszenia,\nuchwalanie dodatkowych regulaminów dotyczących działalności Stowarzyszenia i jego organów,\nrozpatrywanie odwołań od decyzji Zarządu w zakresie pozbawienia członkostwa,\npodjęcie uchwały w sprawie rozwiązania Stowarzyszenia lub połączenia go z inną organizacją oraz przeznaczeniu jego majątku w takiej sytuacji,\npodejmowanie uchwał we wszystkich sprawach nieleżących w kompetencjach innych władz Stowarzyszenia.\nWalne Zgromadzenie zwoływane jest przez Zarząd co najmniej jeden raz w roku.\nWalne Zgromadzenie sprawozdawczo-wyborcze jest zwoływane przez Zarząd co 4 lata.\nPonadto Zarząd zwołuje Walne Zgromadzenie na pisemny uzasadniony wniosek Komisji Rewizyjnej lub 1/3 ogólnej liczby członków Stowarzyszenia. W takim przypadku Walne Zgromadzenie powinno zostać zwołane w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania przez Zarząd wniosku.\nW przypadku niezwołania Walnego Zgromadzenia przez Zarząd, Walne Zgromadzenie zwołuje Komisja Rewizyjna.\nW Walnym Zgromadzeniu mogą uczestniczyć członkowie zwyczajni Stowarzyszenia oraz, z głosem doradczym, członkowie wspierający, członkowie honorowi oraz zaproszeni goście.\nDla ważności Walnego Zgromadzenia konieczna jest obecność co najmniej połowy członków zwyczajnych Stowarzyszenia. Na wypadek gdy w podanym terminie na Walne Zgromadzenie przybędzie mniej niż połowa uprawnionych do głosowania, Zarząd ustala drugi termin Walnego Zgromadzenia, który może być ustalony bezpośrednio po pierwszym terminie. W drugim terminie Walne Zgromadzenie odbywa się bez względu na liczbę przybyłych.\nUchwały Walnego Zgromadzenia zapadają zwykłą większością głosów członków uprawnionych do głosowania obecnych na posiedzeniu Walnego Zgromadzenia, chyba że Statut stanowi inaczej. 8. Zmiana Statutu, odwołanie Prezesa Zarządu, członków Zarządu, Komisji Rewizyjnej, Sądu Koleżeńskiego oraz rozwiązanie Stowarzyszenia wymaga większości 2/3 głosów, przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby członków zwyczajnych.\nO miejscu, terminie i proponowanym porządku obrad Walnego Zgromadzenia członkowie powinni być powiadomieni na piśmie lub za pomocą poczty elektronicznej z co najmniej miesięcznym wyprzedzeniem.\nW razie wystąpienia szczególnych okoliczności wymagających pilnej decyzji Walnego Zgromadzenia lub Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia, Zarząd może zainicjować wypracowanie tej decyzji w drodze uzgodnień za pomocą poczty elektronicznej, faksu, korespondencji – bez konieczności zwoływania posiedzenia tych organów. Z uzgodnień dokonanych w takim trybie sporządza się protokół, do którego dołącza się wydruki korespondencji i stanowisk poszczególnych członków w/w gremiów.\nZarząd składa się z Prezesa, Wiceprezesa, Skarbnika i Członków Zarządu. Jednemu z członków Zarządu nie będących Prezesem, Wiceprezesem i Skarbnikiem można powierzyć funkcję Sekretarza.\nW przypadku wygaśnięcia mandatu lub odwołania z funkcji Prezesa przed upływem kadencji jego funkcję przejmuje jeden z członków Zarządu wybrany spośród nich w drodze głosowania Zarządu.\nPosiedzenia Zarządu odbywają się w miarę potrzeb, jednak nie rzadziej niż raz na trzy miesiące.\nZarząd może działać w oparciu o dodatkowy regulamin uchwalony przez Walne Zgromadzenie.\nkierowanie działalnością Stowarzyszenia zgodnie z postanowieniami Statutu i uchwałami Walnego Zgromadzenia,\npodejmowanie uchwał o skreślaniu członków Stowarzyszenia,\nzgłaszanie wniosków do Walnego Zgromadzenia o nadanie lub pozbawianie członkostwa honorowego Stowarzyszenia,\nnadawanie certyfikatu Stowarzyszenia oraz certyfikatu instruktora Stowarzyszenia członkom zwyczajnym po spełnieniu warunków określonych w odrębnych regulaminach,\npodejmowanie decyzji w sprawie przynależności Stowarzyszenia do organizacji krajowych, zagranicznych i międzynarodowych,\npodejmowanie decyzji w sprawie współpracy z innymi organizacjami i osobami prawnymi,\npodejmowanie decyzji w sprawie przyjęcia lub ustania członkostwa wspierającego,\ntworzenie projektów uchwał na Walne Zgromadzenie,\npowoływanie komisji do realizowania poszczególnych zagadnień w ramach działalności Stowarzyszenia oraz nadzorowanie ich działalności i uzgadniania planów ich pracy,\norganizowanie i prowadzenie odpłatnej działalności pożytku publicznego w rozumieniu ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.\nDo składania oświadczeń w imieniu Stowarzyszenia wymagane jest współdziałanie Prezesa Zarządu oraz Wiceprezesa lub innego Członka Zarządu.\nPosiedzenia Zarządu mogą odbywać się w formie telekonferencji i z użyciem środków łączności takich jak telefon, poczta lub z wykorzystaniem narzędzi informatycznych, w tym poczty elektronicznej.\nKontrolę nad działalnością Stowarzyszenia sprawuje Komisja Rewizyjna składająca się z 3 członków wybranych przez Walne Zgromadzenie.\nKomisja Rewizyjna składa się z przewodniczącego oraz dwóch wiceprzewodniczących.\njest członkiem Zarządu albo pozostaje z takim członkiem w stosunku pokrewieństwa, powinowactwa lub podległości z tytułu zatrudnienia,\nkontrola realizacji uchwał Walnego Zgromadzenia i całokształtu działalności Stowarzyszenia,\nprzedstawianie sprawozdań i wniosków pokontrolnych i zaleceń Walnemu Zgromadzeniu oraz Zarządowi,\n1. Sąd Koleżeński liczy 3 do 5 członków, wybranych przez Walne Zgromadzenie Stowarzyszenia. Spośród członków wybierany jest przewodniczący Sądu kierujący pracą tego organu.\n2. Do kompetencji Sądu Koleżeńskiego należą:\n1) rozpatrywanie sporów między członkami Stowarzyszenia powstałych w związku z ich działalnością w Stowarzyszeniu na wniosek jednej ze stron,\n2) rozpatrywanie spraw związanych z nieprzestrzeganiem praw i obowiązków członków, postanowień Statutu, Kodeksu Etycznego i Standardów Pracy Douli, regulaminów i uchwał organów Stowarzyszenia.\n3. Od orzeczeń Sądu Koleżeńskiego przysługuje odwołanie do Walnego Zgromadzenia, którego decyzja jest ostateczna.\n4. Sąd Koleżeński w trybie uchwały przyjętej zwykłą większością głosów w głosowaniu tajnym może orzekać następujące kary:\n4) zawieszenie w prawach członka na okres od 3 miesięcy do 2 lat.\n5. Sąd Koleżeński w trybie uchwały przyjętej zwykłą większością głosów w głosowaniu tajnym może zwrócić się z wnioskiem do Zarządu o skreślenie członka z listy członków Stowarzyszenia.\n6. Skład sądzący winien wynosić trzech członków i jest on ustalany przez przewodniczącego Sądu\n7. Kadencja Sądu Koleżeńskiego trwa 4 lata.\n8. Sąd Koleżeński zobowiązany jest do składania corocznych sprawozdań ze swej pracy Walnemu Zgromadzeniu.\nW przypadku gdy członek organu Stowarzyszenia nie może pełnić swojej funkcji organ ten może dokonać kooptacji kolejnych członków organu, maksymalnie połowę składu władz Stowarzyszenia.\nniewypełniania swych obowiązków lub naruszania postanowień Statutu i obowiązujących uchwał Stowarzyszenia,\nnieusprawiedliwionego nieuczestniczenia w trzech kolejnych posiedzeniach danego organu,\nStowarzyszenie może posiadać majątek ruchomy i nieruchomy, zawierać wszelkiego rodzaju umowy zgodnie z celami Stowarzyszenia i obowiązującym prawem, przyjmować i ubiegać się o zapisy, spadki, darowizny, dotacje i subwencje.\nodsetek od depozytów kapitałowych,\ndywidend z tytułu uczestnictwa Stowarzyszenia w spółkach kapitałowych.\nCały przychód uzyskany przez Stowarzyszenie przeznaczany jest na realizację celów statutowych Stowarzyszenia.\nDo dysponowania majątkiem Stowarzyszenia, w tym zaciągania zobowiązań majątkowych w imieniu Stowarzyszenia uprawniony jest Prezes Zarządu łącznie z Wiceprezesem Zarządu lub innym członkiem Zarządu, lub inne osoby na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Zarząd.\nStowarzyszenie nie będzie:\nudzielać pożyczek lub zabezpieczać zobowiązań majątkiem Stowarzyszenia w stosunku do jego członków, członków władz lub pracowników oraz osób, z którymi pracownicy pozostają w związku małżeńskim albo w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej, pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia albo są związani z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, zwanych dalej ,,osobami bliskimi”,\nprzekazywać swojego majątku na rzecz członków, członków władz lub pracowników oraz ich osób bliskich, na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, w szczególności jeżeli przekazanie to następuje bezpłatnie lub na preferencyjnych warunkach,\nwykorzystywać majątku na rzecz członków, członków władz lub pracowników oraz ich osób bliskich na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, chyba że to wykorzystanie bezpośrednio wynika ze statutowego celu Stowarzyszenia,\nkupować na szczególnych zasadach towarów lub usług od podmiotów, w których uczestniczą członkowie Stowarzyszenia, członkowie władz lub pracownicy oraz ich osoby bliskie.\nUchwałę w sprawie zmiany statutu Stowarzyszenia podejmuje Walne Zgromadzenie większością 2/3 głosów, w obecności przynajmniej połowy członków uprawnionych do głosowania.\nPropozycję zmian opracowuje Zarząd lub specjalnie powołana w tym celu komisja ds. zmiany statutu. Propozycje te są rozsyłane do członków Stowarzyszenia wraz z informacją o terminie Walnego Zgromadzenia.\nNa Walnym Zgromadzeniu członkowie Stowarzyszenia mają możliwość zgłoszenia uwag do poprawek lub przedstawienia swoich propozycji zmian.\nPodejmując uchwałę o rozwiązaniu Stowarzyszenia Walne Zgromadzenie określa sposób jego likwidacji oraz przeznaczenia majątku Stowarzyszenia na rzecz innej instytucji, której działalność jest zbieżna z celami Stowarzyszenia.


Radiowy sterownik wielokanałowy RSW-164 • Centrale, detektory i akcesoria w NAPAD.PL\ntransmisja radiowa wieloformatowa\npojemność pamięci 64\nspoczynkowy 50 mA\nmaksymalny 200 mA\nilość wyjść przekaźn. 4\nwyjście przekaźnikowe 1A/ 30 V DC lub 1A/ 120 V AC\nwyjście tranzystorowe 100mA/ 12 V DC\nilość wyjść OC 16\ntryby pracy wyjść mono lub bistabilny\nczas dla trybu mono ~5s\ntemperaturowy zakres pracy od 0 do +40 ° C\nwymiar (mm) 137x93x25\nwspółpraca dowolny nadajnik GE zasięgi pracy w zależności od typu nadajnika 200 – 1000m\nSterownik RSW-164 jest urządzeniem przeznaczonym do zastosowania w systemach alarmowych pozwalającym rozszerzyć przewodowy system alarmowy o dodatkowe funkcje związane z zastosowaniem urządzeń bezprzewodowych pracującym jako samodzielne urządzenie nadzorujące prace urządzeń bezprzewodowych i spełniającym funkcje centrali. Szerokie możliwości konfiguracyjne w połączeniu z dużą ilością wyjść pozwalają dostosować funkcje urządzenia do nawet bardzo rozbudowanych zastosowań.\nPodstawowe funkcje i rozwiązania\nOdbiornik radiowy wysokiej czułości (superheterodyna) nadzór sygnałów testu okresowego z czujek i NRP pomiar mocy sygnału radiowego możliwość zaprogramowania do 64 urządzeń 16 wyjść typu OC 4 wyjścia przekaźnikowe 1 wejście do współpracy z centralą lub szyfratorem 4 przyciski do obsługi przez użytkownika + 3 wewnętrzne do konfiguracji i funkcji spec. cztero pozycyjny wyświetlacz LED + 5 diod LED wbudowany sygnalizator akustyczny zegar czasu rzeczywistego (bez podtrzymania wewnętrznego) bufor zdarzeń (nieulotny) port RS 232 (5V) do konfiguracji i odczytu bufora zdarzeń port modułów rozszerzeń czujnik sabotażu obudowy Opis realizowanych funkcji.\nRys.1 Widok RSW w obudowie\nRys.2 Widok RSW po zdjęciu obudowy\nWyjścia OC (1 - 15) Tryb pracy – mono (5s) lub bistabilny – programowany funkcją /F27/ „mono/bi” Stan normalny – zwarcie do masy (tranzystor przewodzi) lub stan wysokiej impedancji (tranzystor nie przewodzi) - programowany funkcją /F26/.\nDo każdego wyjścia OC może zostać przypisane jedno lub wiele urządzeń (nawet wszystkie). Wyjście reaguje na otrzymanie sygnału alarmowego z przypisanych do niego nadajników /F21/. W trybie monostabilnym kolejne sygnały z tego samego lub różnych nadajników przypisanych do tego wyjścia, odbierane w odstępach czasu krótszych niż 5s - powodują przedłużanie czasu trwania impulsu na wyjściu (5s od ostatniego odebranego sygnału). W trybie bistabilnym kolejne sygnały z tego samego lub różnych nadajników przypisanych do tego wyjścia powodują zmianę stanu wyjścia na przeciwny. Po włączeniu zasilania wszystkie wyjścia OC znajdują się w stanie normalnym zgodnie z /F26/. Jeżeli do danego wyjścia przypisane są nadajniki typu „czujnik” to wyjście będzie zmieniało stan tylko jeżeli RSW będzie w stanie „uzbrojony”, a wstanie „rozbrojony” wyjście pozostanie w stanie „normalnym”, niezależnie od odbieranych sygnałów. Jeżeli do danego wyjścia przypisane są nadajniki innego typu niż „czujnik” to stan wyjścia będzie się zmieniał niezależnie od tego czy RSW jest w stanie „uzbrojony” czy „rozbrojony”.\nstrong>Rys.3 Kabel RS-232 RSW-PC\nWyjście OC - 16\nWyjście może zostać zastosowane do sygnalizowania stanu uzbrojenia/rozbrojenia RSW jeżeli zostanie użyta funkcja – OC16 tryb sygnalizowania stanu centralki (uzbr/rozbr) /F28/ (uzbrojenie – wyjście zwarte do masy; rozbrojenie – wyjście w stanie wysokiej impedancji). Wyjście może pełnić funkcje takie same jak wyjścia OC1 do CO 15 jeżeli użyto funkcji – OC16 – normalny tryb pracy /F29/.\nRys.4 Wyjście tranzystorowe OC\nRys.5 Wyjście przekaźnikowe\nWszystkie wyjścia przekaźnikowe są typu NC (normalnie zamknięte) - styki przekaźnika niepobudzonego są zwarte. Utrata zasilania powoduje rozwarcie styków przekaźnika. Wyjścia pracują w trybie monostabilnym - wyjście ALARM o programowalnym czasie rozwarcia styków, pozostałe wyjścia - rozwarcie styków na 5s.\nWejście aktywowane jest funkcją /F47/ „uzbrojenie z wejścia UZB”. Wybranie funkcji /F46/ „uzbrajanie z pilota” wyłącza funkcję /F47/. Stan w jakim znajduje się RSW jest sygnalizowany przez diodę „UZBROJENIE” na płycie czołowej urządzenia (świeci - stan uzbrojenia/nie świeci – stan rozbrojenia / pulsuje – czas na wyjście). Sygnalizacja akustyczna działa jeżeli aktywowana jest funkcja /F42/ „buzzer ON”: - uzbrojenie – jeden krótki sygnał - rozbrojenie – dwa krótkie sygnały. Sygnalizacja przez styki przekaźnika ALARM (działa jeżeli aktywowana jest funkcja /F48/ „bip ON”: - uzbrojenie – jedno krótkie zwarcie styków - rozbrojenie – dwa krótkie zwarcia styków.\nWejście uzbrojenia pozwala podłączyć do RSW sygnał informujący o stanie centrali alarmowej (uzbrojenie/rozbrojenie) i na tej podstawie sterować pracą wyjść typu OC/patrz opis - Wyjścia OC/(dotyczy tych wyjść OC do których przypisane są nadajniki typu „czujnik”).\nW zależności od tego czy centrala alarmowa w stanie uzbrojenia wystawia stan niski (L) czy wysoki (H), należy w RSW wybrać funkcję /F44/ „uzbrojenie stanem H” lub /F45/ „uzbrojenie stanem L”.\nDo wejścia można podłączyć:\nwyjście OC z centrali\nWybranie w programie RSW funkcji /F46/ „uzbrojenie z pilota” powoduje że RSW nie analizuje stanu wejścia „uzbrojenie”, a reaguje jedynie na sygnały pochodzące z pilotów służących do uzbrajania.\nUzbrojenie z pilota Aktywowanie - przez wybór funkcji /F46/ „uzbrojenie z pilota”. Wybranie funkcji /F47/ „uzbrojenie z wejścia UZB” wyłącza funkcję /F46/. Stan w jakim znajduje się RSW jest sygnalizowany przez diodę „UZBROJENIE” na płycie czołowej urządzenia (świeci-stan uzbrojenia/nie świeci – stan rozbrojenia / pulsuje – czas na wyjście).\nSygnalizacja akustyczna działa jeżeli aktywowana jest funkcja /F42/ „buzzer ON”: - uzbrojenie – jeden krótki sygnał - rozbrojenie – dwa krótkie sygnały Sygnalizacja przez styki przekaźnika ALARM (działa jeżeli aktywowana jest funkcja /F48/ „bip ON”) - uzbrojenie – jedno krótkie zwarcie styków - rozbrojenie – dwa krótkie zwarcia styków.\nFunkcja „uzbrojenie z pilota” pozwala sterować stanem RSW przez naciskanie klawisza w pilocie przeznaczonym do zdalnego uzbrajania i rozbrajania RSW. Kolejne sygnały powodują na zmianę – uzbrajanie i rozbrajanie RSW a tym samym sterują pracą wyjść typu OC /patrz opis - Wyjścia OC/ (dotyczy tych wyjść OC do których przypisane są nadajniki typu „czujnik”).\nTryb pracy – monostabilny o czasie programowanym funkcją /F24/ „czas przekaźnika ALARM”. Stan normalny – styki zwarte Stan pobudzenia – styki rozwarte Jeżeli RSW ma pełnić rolę centralki alarmowej to wyjście ALARM jest przeznaczone do podłączenia zewnętrznego sygnalizatora. Jeżeli stan uzbrojenia i rozbrojenia ma być sygnalizowany przez sygnalizator podłączony do tego wyjścia to należy włączyć funkcję – bip ON /F48/ a jeżeli nie to – bip OFF /F49/. W trybie centralkowym sterowanie pracą wyjścia ALARM następuje po odebraniu kodu alarmowego z czujnika PIR o ile RSW jest w stanie uzbrojenia. Czas na jaki zostanie załączone wyjście ALARM po otrzymaniu sygnału z czujki zależy od ustawienia – czas przekaźnika ALARM /F24/. Parametr ten jest ustawiany niezależnie dla każdego czujnika i należy go zaprogramować jednakowo dla wszystkich czujników. Ustawienie czasu na wartość 0 powoduje, że otrzymanie sygnału alarmowego z takiej czujki nie wywoła załączenia przekaźnika ALARM ale będzie sygnalizowane przez diodę ALARM i odpowiednie wyjście OC. Jeżeli przekaźnik został załączony przez czujnik który miał ustawiony czas np. 3 min to sygnały z kolejnych czujników przychodzące w tym czasie nie powodują przedłużania czasu załączenia. Po zakończeniu odliczania tego czasu nastąpi wyłączenie przekaźnika a wtedy pierwszy otrzymany sygnał ponownie załączy przekaźnik na czas przypisany do tego czujnika. Rozbrojenie RSW powoduje wyłączenie przekaźnika i skasowanie odliczanego czasu.\nWyjście przekaźnikowe NC, sterowane jest stanem wyłącznika sabotażu zamontowanym wewnątrz RSW oraz sygnałami sabotażu pochodzącymi z następujących urządzeń zaprogramowanych do RSW: grupa pierwsza: czujniki PIR grupa trzecia: nadajniki radiopowiadamiania NRP-102/W6 grupa piąta: kontaktrony bezprzewodowe Wyjście przechodzi w stan rozwarcia na 5s jeżeli w którymkolwiek z urządzeń wystąpi stan sabotażu i zostaje zwarte jeżeli we wszystkich urządzeniach styki sabotażu są zamknięte. Źródło sygnału sabotażu jest rozpoznawane na podstawie wskazań wyświetlacza.\nWyjście przekaźnikowe NC, sterowane jest sygnałem „niskiej baterii” pochodzącym z następujących urządzeń zaprogramowanych do RSW: grupa pierwsza: czujniki PIR grupa druga: piloty grupa trzecia: nadajniki radiopowiadamiania NRP-102/W6 grupa piąta: kontaktrony bezprzewodowe grupa piętnasta: piloty do sterowania uzbrajaniem/rozbrajaniem RSW Wyjście zostaje rozwarte na 5s po każdym otrzymanym komunikacie o słabej baterii.\nWyjście przekaźnikowe NC, sterowane jest sygnałami „brak testu” otrzymywanymi z procesora RSW na podstawie nadzorowania sygnałów testowych pochodzących z następujących urządzeń zaprogramowanych do RSW: grupa pierwsza: czujniki PIR grupa trzecia: nadajniki radiopowiadamiania NRP-102/W6 grupa czwarta: nadajniki radiopowiadamiania NRP-102W grupa piąta: kontaktrony bezprzewodowe Ustalenie czasu w jakim RSW powinien z danego otrzymywać sygnał testowy z danego urządzenia jest programowane funkcją – okres TEST /F22/. Przykład: przy zastosowaniu czujnika PIR w którym za pomocą zwory ustawiono okres testu na 65 minut – w RSW należy za pomocą /F22/ ustawić czas np. : 130 minut co spowoduje że jeżeli przez 130 minut nie zostanie odebrany żaden sygnał testu z tego czujnika to zostaną rozwarte styki na wyjściu INNE i pozostaną rozwarte do otrzymania najbliższego sygnału testu z tego urządzenia. Ustawienie czasu na wartość 0 powoduje że dla danego urządzenia nie będą nadzorowane sygnały testu.\nPliki do pobrania dla Radiowy sterownik wielokanałowy RSW-164\nCertyfikat CE Certyfikaty 174.3 KB Pobierz\nInstrukcja obsługi Certyfikaty 1.1 MB Pobierz\nCopyright © 1999-2020 ALARM-TECH Radiowy sterownik wielokanałowy RSW-164, systemy zabezpieczeń - sklep www.napad.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.


Komosa ryżowa – superzboże, które warto włączyć do diety dziecka (2 przepisy)\nQuinoa, inaczej zwana komosą ryżową, to bogate w składniki odżywcze zboże (a właściwie nasiono), które ma niski indeks glikemiczny i nie zawiera glutenu. Jest nazywana „matką zbóż” lub „złotem Inków”, bo faktycznie Ameryka Południowa jest jej macierzystym domem. Była tam uprawiana już prawie 5000 lat temu. Niestety, w okresie podbojów kolumbijskich wyeliminowano ją, zastępując pszenicą i jęczmieniem.\nObecnie powraca do łask, a to głownie za sprawą jej wartości odżywczych. Nasiona komosy zawierają bowiem 48% skrobi, ok. 18% białek i 4–9% nienasyconych kwasów tłuszczowych. Znajdziemy w nich również bardzo dużo błonnika, wapnia, żelaza, witaminy E, magnezu i fosforu. Istnieje kilka odmian quinoa: biała, zwana również złotą, czerwona i czarna. Komosa jest nie tylko jednym z najzdrowszych, ale również jednym z najprostszych do przygotowania posiłków.\nPoniżej znajdziecie metodę gotowania quinoa oraz 2 przepisy z jej użyciem.\n1 szklanka quinoa (1 szklanka surowych nasion komosy po ugotowaniu daje nam mniej więcej 2,5-3 szklanki)\nKrok 2: Na rozgrzaną patelnię wlewamy kilka kropli oliwy. Gdy się nagrzeje, wysypujemy z sita quinoa. Mieszamy przez chwilę, aż odparują resztki wody.\nKomosę można jeść jako samodzielne danie, jako składnik musów i puree lub też jako dodatek do sałatek i deserów.\n1. Waniliowe quinoa\nopcjonalnie: 1-2 łyżki jogurtu greckiego (jeśli dziecko może jeść nabiał) lub ok. 2 łyżki mleka roślinnego\nKrok 1: Gotujemy quinoa zgodnie z metodą opisaną powyżej.\nBrzoskwinię możemy wcześniej ugotować na parze. Można ją również zastąpić innym owocem sezonowym, jak np. gruszka lub jabłko.\n2. Jesienna sałatka z quinoa (nie tylko dla dzieci)\n1 szklanka surowych nasion quinoa\ngarść suszonych wiśni (można zastąpić suszoną żurawiną)\n½ szklanki posiekanego sera koziego (może być też tofu lub feta)\n2 łyżki octu winnego (np. z winogron)\ndo smaku: sól morska i zmielony pieprz\nKrok 1: Komosę gotujemy zgodnie z metodą opisaną powyżej.\nKrok 2: Gruszki obieramy i kroimy.\nKrok 3: Orzechy siekamy, a następnie prażymy przez chwilę na patelni.\nKrok 4: Kroimy ser kozi na niewielkie części.\nKrok 5: Szatkujemy pietruszkę.\nKrok 6: Wszystkie suche składniki wrzucamy do miski.\nKrok 7: Przygotowujemy sos. Mieszamy razem miód, ocet winny i olej. Dodajemy do smaku sól i pieprz.\nKrok 8: Sos wylewamy na składniki suche. Wszystko razem mieszamy i sałatka gotowa.\n← Jak rozmawiać z dzieckiem o śmierci? → Pozytywna komunikacja, czyli co zamiast NIE?


Kamizelka Bezrękawnik Żółty Damski Z Kapturem - POL-PAW\nPOL-PAW » Odzież Robocza Damska » Bezrękawniki Damskie » Reis\nBezrękawniki Damskie Reis\nChcesz zapewnić sobie ciepło w czasie okresu jesienno-zimowego? W trakcie wykonywania rozmaitych prac? W takim razie zajrzyj do naszego sklepu, ponieważ mamy dla Ciebie kilka naprawdę fajnych propozycji.\nNic nie stoi na przeszkodzie, by wybrać np. dobrej jakości bezrękawnik żółty. Do Twojej dyspozycji jest również kamizelka bezrękawnik damski itp. Czym cechuje się ten właśnie asortyment? W naszym sklepie na pewno znajdziesz odpowiadające Ci opcje. Możesz bowiem zdecydować się na te ubrania pod kątem konkretnego rozmiaru, czy nawet kolorystyki. Na dodatek oferujemy Ci bezrękawnik damski z kapturem lub bez tego dodatkowego elementu.\nTakie właśnie ciuchy idealnie nadają się na gorsze warunki atmosferyczne. Z jednej strony zapewniają ciepło i tym samym gwarantują komfort. Z drugiej strony nie powodują, że np. nie możemy swobodnie wykonywać rozmaitych zadań. W żaden sposób nie krepują bowiem ruchów. Co jeszcze jest w tym temacie ważne? Zapewniamy bardzo porządne elementy garderoby za przystępne ceny. Ta wiadomość też powinna Cię zaś ucieszyć.


Ważne aspekty wyboru drukarki StaloweMiasto.pl - Regionalne Multimedium\nWażne aspekty wyboru drukarki\nDrukarka przez długi czas służyła jako urządzenie biurowe, ale obecnie dostępnych jest wiele modeli, które doskonale sprawdzają się w domu. Już za niewielką cenę można stać się jej posiadaczem. Duży wybór sprawia, że czasem trudno podjąć decyzję, na który wariant się zdecydować. Jakie rodzaje drukarek znajdują się w sprzedaży? Jakie znaczenie ma cena?\nRóżne technologie wydruku\nZe względu na technologię wydruku rozróżniamy dwa rodzaje drukarek. Drukarki laserowe i atramentowe różnią się między sobą nie tylko sposobem przenoszenia treści oraz obrazów na papier, ale również ceną. Stosuje się do nich inne materiały eksploatacyjne. Drukarka laserowa drukuje dzięki tonerowi. W pojemniku znajduje się proszek barwiący. Podczas wydruku zostaje wprasowany w papier. Jest to tzw. sucha technika wydruku. W drukarce atramentowej mamy natomiast do czynienia z techniką mokrą. Do jej działania potrzebny jest tusz, którego mikroskopijne krople są nanoszone na papier podczas wydruku. Każdy model drukarki wymaga użycia kompatybilnego z nim tuszu. Przykładowo tusz hp 650 pasuje do takich urządzeń jak: HP Deskjet Ink Advantage 2546 oraz HP Deskjet Ink Advantage 3515 E-All-in-One. Wybierając oryginalny tusz do drukarki hp 650, zyskasz pewność, że urządzenie będzie działać przez wiele lat bez konieczności serwisowania. Jaka jest zasadnicza różnica pomiędzy drukarką laserową a atramentową? Drukarka laserowa szybciej drukuje, tzn. więcej stron w przeliczeniu na minutę. Nie oznacza to jednak, że zawsze stanowi najlepszy wybór.\nCzy zawsze wydruk kolorowy jest niezbędny?\nPrzy wyborze drukarki należy zadać sobie istotne pytanie, czy będą potrzebne wydruki kolorowe. Jeżeli potrzebujesz wydruków monochromatycznych i kolorowych, najwygodniejszą opcją będzie drukarka atramentowa. Wystarczy jedno urządzenie do obu rodzajów wydruków. Będzie potrzebny po prostu kartridż z czarnym tuszem, np. wspomniany hp 650, oraz z tuszem lub tuszami kolorowymi. W zależności od modelu drukarki pojemnik z kolorowym tuszem może być jeden, ale mogą być potrzebne oddzielne pojemniki z każdym kolorem. Jeśli dokumentów do drukowania jest codziennie dużo, należy zastanowić się nad laserowymi drukarkami: monochromatyczną i kolorową. O ile laserowa drukarka monochromatyczna nie musi kosztować tak dużo jak kiedyś, to kolorowa jest już droższa. W użytku domowym i małym biurze drukarka atramentowa stanowi często optymalne rozwiązanie. Przed zakupem warto jednak sprawdzić, w jakiej cenie jest hp 650 tusz. Kupując na stronie https://www.drukuj24.pl/wklad-atramentowy-czz0zae-black-65ml-oryginalny.html, możesz liczyć na korzystną cenę. Nie tylko cena drukarki, ale również późniejsze koszty eksploatacji powinny być brane pod uwagę przy zakupie urządzenia.\nCzy warto wybrać urządzenie wielofunkcyjne?\nRównież w urządzeniu wielofunkcyjnym HP Deskjet Ink Advantage 2515 E-All-in-One potrzebny jest tusz hp 650 czarny. Laserowe urządzenia ze skanerem i kopiarką niestety są drogie i zwykle dość duże, ale za to cena wielofunkcyjnego urządzenia atramentowego nie różni się już wiele o klasycznej drukarki atramentowej. Na dodatek urządzenia atramentowe mają kompaktowe rozmiary, dlatego warto w nie zainwestować.


Do czego jest Polopiryna? Inna nazwa leku: ACIDUM ACETYLSALICYLICUM. Wskazania i przeciwskazania.\nNazwa międzynarodowa dla Polopiryna: ACIDUM ACETYLSALICYLICUM\nLek Polopiryna informacje: Zawarty w preparacie kwas acetylosalicylowy, w większych dawkach działa przeciwbólowo, przeciwgorączkowo i przeciwzapalnie.\nPolopiryna dawkowanie: Lek stosuje się w leczeniu choroby przeziębieniowej, bólów, obrzęków, zaczerwienienia stawów w przebiegu chorób reumatycznych, bólów głowy i nerwów, w bolesnym mięsiączkowaniu, w leczeniu bólów związanych z chorobą nowotworową.\nPolopiryna metoda: Przed zastosowaniem leku skontaktuj się z lekarzem. Przyjmuj lek w czasie lub po posiłku, doustnie, nie rozgryzając tabletek, dzielić można jedyne tabletki podzielne z rowkiem poprzecznym. Dorośli: w stanach gorączkowych 1-2 (500-1000 mg) tabletki 2-3 razy dziennie, w chorobie reumatycznej i gośćcu przewlekłym, zgodnie z zaleceniami lekarza najczęściej 1-2 tabletki 3-4 razy dziennie, łącznie z witaminą C i K. U dzieci poniżej 12-ego roku życia i niemowląt jedynie po konsultacji z lekarzem: 30-60 mg/kg masy ciała na dobę, co 4-6 godzin jako lek przeciwreumatyczny 65-130 mg/kg masy ciała na dobę, co 4-6 godzin. Podczas leczenia infekcji bakteryjnych i choroby przeziębieniowej nie zażywaj leku dłużej niż 10 dni. Gdy chorujesz na cukrzycę, przyjmowanie większych dawek leku może wpłynąć na wyniki glukozy we krwi. Poradź się wtedy lekarza. Przyjęcie zbyt dużej dawki (dawek) może spowodować zatrucie, które objawia się: szybkim oddychaniem, silnym, ciągłym bólem głowy, szumem i brzęczeniem w uszach, stanem podniecenia i zamroczenia. Pamiętaj! Nie przyjmuj podwójnej dawki nawet wówczas gdy, przypomnisz sobie o dawce poprzednio nieprzyjętej! Dokładne dawkowanie znajduje się na ulotce producenta. CZĘSTE I DŁUGIE PRZYJMOWANIE LEKÓW PRZECIWBÓLOWYCH PROWADZI DO ROZWOJU CIĘżKICH SCHORZEŃ WĄTROBY I NEREK\nPolopiryna poinformuj lekarza: O tym, że jesteś uczulony na kwas acetylosalicylowy i inne leki przeciwzapalne (Ibuprofen, Piroksikam, Indometacynę, Naproksen, Fenylobutazon). O chorobie wrzodowej żołądka lub dwunastnicy oraz o stanach zapalnych przewodu pokarmowego. O chorobach krwi - hemofilii, skazie krwotocznej. O chorobie nerek lub wątroby. O atakach dny moczanowej. Poinformuj lekarza o innych lekach zażywanych w tym samym czasie. Poinformuj lekarza, że jesteś lub podejrzewasz, że możesz być w ciąży, a także gdy karmisz piersią.\nNie korzystaj z Polopiryna w przypadku: Napojów alkoholowych.\nPolopiryna skutki uboczne: Nudności, wymioty i bóle brzucha, Owrzodzenie przewodu pokarmowego. Krwawienia z dziąseł, krwiomocz, łatwe "siniaczenie" po niewielkich urazach. Gdy dolegliwości te nie ustępują mimo prawidłowego przyjmowania leku, skontaktuj się z lekarzem.\nInne skutki uboczne Polopiryna: Może również wywołać reakcję uczuleniową (alergiczną), objawiającą się obrzękiem, zaczerwienieniem skóry, pokrzywką, swędzeniem skóry, katarem z nosa, obrzmieniem gardła, bólem w klatce piersiowej i trudnościami w oddychaniu. U dzieci może wywołać groźny zespół chorobowy, polegający między innymi na uszkodzeniu mózgu (zespół Rey'a). Mogą wystąpić wówczas: bóle głowy, nudności, zmiany w zachowaniu. Gdy zauważysz chociaż jeden z powyższych objawów, jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem. Szum w uszach i osłabienie słuchu. Krwawienie z przewodu pokarmowego (stolce koloru smoły lub z domieszką krwi).\nWygląd Polopiryna opakowanie: tabletki dojelitowe\nInformacje ACIDUM ACETYLSALICYLICUM zastosowanie w Słownik lekarstw P .\nDodaj opinię o Polopiryna, zadaj pytanie lekarzowi:\nPytania o Polopiryna, opinie i komentarze 0\nCo to jest Keflex Jak leczyć antybiotyków z grupy cefalosporyn, których działanie bakteriobójcze jest podobne do\nCo to jest Ostelavit Jak leczyć jedną z witamin rozpuszczalnych w tłuszczach. Reguluje gospodarkę wapniowo-fosforową\nCo to jest Diabetol Jak leczyć zwiększenie wrażliwości komórek beta trzustki, co powoduje nasilenie uwalniania insuliny\nCo to jest Vicalvit D Jak leczyć podstawowym składnikiem mineralnym, niezbędnym do utrzymania równowagi elektrolitowej\nDefinicja Polopiryna co to jest.\nObjawy Polopiryna skutki uboczne.\nOpinie Polopiryna skład.\nCo leczy Polopiryna na receptę.\nSłownik POLOPIRYNA co to znaczy.\nDefinicja lekarstwo polopiryna co to znaczy. Mapa strony


oc - Forum o Simsonach\nWysłany: Nie 0:12, 24 Mar 2013 Temat postu: oc\nwitam oc miałem zapłacone do 15.08.2011 i niepłaciłem bo robiłem remont i teraz zkończyłem prawie i jeżdzę po wsi tak na wypady do lasu itp i mam pytania jakby mnie cupneli to ile bym zabulił\nWysłany: Nie 11:08, 24 Mar 2013 Temat postu:\nCoś ok 3-5 tysięcy. Bynajmniej mi tak mówili jak mnie złapali....\nWysłany: Nie 11:49, 24 Mar 2013 Temat postu:\nlol aż tyle\nWysłany: Nie 11:57, 24 Mar 2013 Temat postu:\nUbezpieczenie jest najważniejsze.\nWysłany: Nie 18:12, 24 Mar 2013 Temat postu:\ntak jak simson rm mówi a fundusz gwaracyjny nic ci nie przysłał ?\nWysłany: Nie 21:48, 24 Mar 2013 Temat postu:\nJeżeli polisa OC jest nieważna co najmniej 14dni to kara dla samochodów osobowych wynosi 3200zł, dla samochodów ciężarowych, ciągników samochodowych i autobusów 4800zł, a dla pozostałych pojazdów 530zł.\nMotorowery zaliczają się do tej ostatniej grupy.\nCzyli mój funkcionariusz był jakiś nie doinformowany D


18 latek seks z 14 latką\n18 latek seks z 14 latką lista artykułów\nWpisałeś w wyszukiwarkę Encyklopedii Faktu hasło 18 latek seks z 14 latką. Tworzona przez nas i regularnie uzupełniana o nowe hasła - internetowa encyklopedia - zawiera kilkaset tysięcy artykułów różnorodnych tematycznie i obejmujących wiadomości ze świata, kraju, show-biznesu, informacje gospodarcze oraz kulturalne i sportowe. Jeśli chcesz poczytać o 18 latek seks z 14 latką, prezentujemy poniżej listę wyników zawierających informacje o 18 latek seks z 14 latką, które są dostępne w naszych zasobach. Nasi dziennikarze codziennie zamieszczają setki publikacji z całego świata, więc możesz bez problemu znaleźć artykuły, zdjęcia, filmy video oraz komentarze czytelników na temat 18 latek seks z 14 latką, te najświeższe, ale również archiwalne. Już teraz za pomocą Fakt Wiki możesz poznać wszelkie informacje na temat 18 latek seks z 14 latką, niezależnie od tego, gdzie właśnie przebywasz. Włącz się w budowanie Wiki Fakt, używaj wyszukiwarki i komentuj wpisy o 18 latek seks z 14 latką.\nśmierć, dziewczynka, Pakistan, choroba, Microsoft, Bill Gates, Komorowski dostał jajkiem i... szykuje odwet? Szokujące zamówienie!\n... Prezydent był pijany?>>> Ukraińska sprzątaczka – seks w cenie?Prezydent Bronisław Komorowski tydzień temu został trafionyajkiem przez ukraińskiego antyfaszystę. Patrząc na listę planowanych przez Kancelarię Prezydenta zakupów można odnieść wrażenie, że szykuje się ostry odwet na Ukraińcach!Komorowski dostał jajkiem i... szykuje odwet? Szokujące zamówienie!Prezydent Bronisław Komorowski będzie się mścić za atak na...\nSzkoleniowiec miał ją na głowie w wygranym 3:1 meczu z Irlandią w Poznaniu. Czapka przyniosła Chorwatom szczęście także w wygranych meczach kwalifikacyjnych do Euro 2012 w Stambule i w Londynie.– W Stambule było zimno, w Londynie padał deszcz, w Poznaniu też go nie zabrakło, było jednak ciepło, prawie 16 stopni Celsjusza – powiedział Bilic pytany o nakrycie głowy, które kontrastowało z eleganckim garniturem.43-letni Bilic...\nEuro 2012, Chorwacja - Irlandia, Slaven Bilić, Chorwacja- Włochy, Chorwacja - Hiszpania, Lokomotiv Moskwa, Stadion Miejski w Poznaniu, Zatrzymany 22-latek, który zaatakował stronę premiera\nstudent, ACTA, Anonymous, premier, Donald Tusk, ataki hackerów, haker, Łukasz S., student z Wrocławia, atak na stronę premiera, EURO 2012 Będzie najazd ślicznotek?\nEuro 2012, mistrzostwa Europy, piłka nożna, feministka, Kazimiera Szczuka, seks, prostytucja, piwo, mężczyźni, Bajeczna żona piłkarza! [FOTO]\nMiss Euro 2012, Natalia Siwiec, Natalia Siwiec usta, Natalia Siwiec pośladki, napój energetyczny, Nataliyah, modelka, Euro 2012, Nie zapomnij o aktualizacji Windows!


Rycerz - Edukacja w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: rycerz\nMichaił Chodorkowski "Rycerzem Wolności"\nMichaił Chodorkowski - rosyjski opozycjonista oraz założyciel Fundacji Open Russia - otrzymał w sobotę nagrodę "Rycerz Wolności". Jest ona corocznie przyznawana przez Fundację im. Kazimierza Pułaskiego wybitnym postaciom, które przyczyniły się do promocji wartości demokratycznych.\nDwóch rycerzy w polskich barwach z białym orłem na tarczach rzuca się na odzianych w pancerze krzyżaków. Po krótkiej walce wojacy z czarnym krzyżem na białym tle zostają zdecydowanie pokonani przez polskich rycerzy. Wtedy na polu walki pojawia się Karol Karski. Ubiegający się o kolejną kadencję w Parlamencie Europejskim polityk przekonuje, że będzie równie efektywnie i efektownie walczył...\nPolski rycerz najlepszy na świecie\nO sukcesie może mówić też polska drużyna, która zajęła drugie miejsce. Oprócz zawodników z Europy w turnieju wzięli udział również rycerze z USA, Japonii i Nowej Zelandii.\n"Nocny rycerz" z mieczem szalał na ulicach Kalisza\nMężczyzna uzbrojony w miecz szalał na ulicach Kalisza. Zdarzenie zarejestrowały kamery miejskiego monitoringu. Mieszkaniec Kalisza rozbił butelkę po piwie i zaatakował śmietnik.\n..."Zawisza Czarny wraca do domu" - pod takim hasłem w niedzielę w Garbowie w gminie Dwikozy (woj. świętokrzyskie) odbędzie się uroczystość odsłonięcia pomnika słynnego średniowiecznego rycerza.\nZdjęcia na temat: rycerz\nWideo na temat: rycerz\n"Nocny rycerz" z mieczem na ulicach Kalisza\nMężczyzna uzbrojony w miecz został zatrzymany w Kaliszu. Jego zachowanie na ulicy zarejestrowały kamery miejskiego monitoringu. Mieszkaniec Kalisza rozbił butelkę po piwie i zaatakował śmietnik. "Zabawę" przerwał mu patrol straży miejskiej i policji. Został ukarany mandatem.\nDyskusje na temat: rycerz\nRe: Mazowieckie: Policyjną eskortą na porodówkę\nRe: Niezwykłe odkrycie archeologiczne w centrum Warszawy\nRe: "Rz": Udało się odnaleźć arcydzieło utracone przez Polskę\nRe: Kaczyński: Tusk ma obyczaj kłamać\ncmg, jestem rycerzem. A ty moim podnóżkiem\nRycerz jest RYCERSKI .. a te .... ..!!


Maciej Kozłowski, "Życie to nie bajka", 2004\nW takich miejscach nawiguje się głównie „na oko”, dokładne mapy nie istnieją, no i trzeba nieustannie uważać na spotkania z lodem, który jest śmiertelnym zagrożeniem dla jachtu.\nJak rodzi się pomysł, pragnienie wyprawy na Antarktydę? I w jaki sposób realizuje się takie marzenia?\nŻeglarstwo pasjonuje mnie od dawna, a od jakiegoś czasu pływam z kapitanem Maciejem Sodkiewiczem, który w Polsce jest jedną z kilku osób specjalizujących się w trudnych, zimowych rejsach organizowanych w stylu nazywanym żeglarstwem wyprawowym. To wymaga trochę innego sprzętu, umiejętności, a także gotowości na liczne niespodzianki. Jak to Maciej malowniczo opisuje: żeglarstwo wyprawowe to naprawianie łódki w najpiękniejszych miejscach świata. Ważny jest zatem dobór załogi: musisz mieć na pokładzie ludzi, którzy potrafią sobie poradzić z awariami i każdą pogodą. To jest właściwie cała definicja tego sposobu pływania. Maciej prowadzi fundację i szkołę żeglarstwa Sekstant, która organizuje tego typu wyprawy. W sierpniu 2015 roku on i jego załoga na jachcie „Barlovento II” pobili światowy rekord żeglugi polarnej. Popłynęli najdalej na północ jak się tylko dało bez wmarzania w lód.\nDaleko na północ za Spitsbergenem (na pozycji 82॰37,018 N – przyp. red.). Oczywiście ze względu na globalne ocieplenie ta granica naturalnie się przesuwa, ale to jest niezwykły wyczyn, mówię to bez żadnego patosu. W takich miejscach nawiguje się głównie „na oko”, dokładne mapy nie istnieją, no i trzeba nieustannie uważać na spotkania z lodem, który jest śmiertelnym zagrożeniem dla jachtu. Gdyby doszło do rozszczelnienia kadłuba niewiele da się zrobić. Nawet jeśli nadasz wszystkie możliwe sygnały, to czas reakcji ratowników jest najczęściej zbyt długi i zostają niewielkie szanse na przeżycie. Podczas wyprawy na południe, w której ja brałem udział, w podobnych warunkach płynęliśmy kilka dni: we mgle i pływającym lodzie. Wystaje go tylko tyle, ile tej pufy (Przemo pokazuje na mebel – przyp. red.), z kolei pod spodem jest go kilkanaście razy więcej. Gdy taka bryła napłynie z impetem, to nie ma siły: kadłub, mimo że jest wzmocniony, ma prawo się poddać. Wracając do głównego wątku: dlaczego pływam z Maciejem w takie miejsca? Bo mu ufam. Mam pewność, że to jest człowiek, który wie co robi, ma ogromne doświadczenie i nie popłynie na przypadkowej łódce.\nZaufanie musi być obustronne.\nTak. Druga strona medalu jest taka, że nawet najlepszy kapitan nie jest w stanie sam prowadzić jachtu przez miesiąc – to niemożliwe. W tych podróżach biorą udział ludzie z całej Polski, zdarzają się też obcokrajowcy. Bardzo często są Polacy, którzy mieszkają za granicą. Ekipa, z którą ja płynąłem, składała się m.in. z filigranowej Magdy, która od 30 lat mieszka w USA, architektki z wykształcenia. Jej mąż jest zaprawionym polarnym żeglarzem, właścicielem firmy budowlanej w Nowym Jorku. Twierdził, że Magda nigdy nie da sobie rady w takich warunkach, więc popłynęła mu trochę na przekór. Był też Adam, techniczny nerd, który pracuje we Frankfurcie i zajmuje się informatyką bankową – zlicza jakieś algorytmy, przewiduje ruchy na giełdzie, pisze prognozy. Był Tomek, prawnik żyjący między trzema krajami i jego przyjaciel Mariusz, potentat budowlany spod Kielc. Płynął z nami też Piotr, inżynier i przedsiębiorca z Bydgoszczy, Kuba, który jest analitykiem finansowym w Warszawie, i Kacper, który wprowadzał Ubera do Polski kilka lat temu, manager-najemnik o globalnej skali działania. Razem osiem osób.\nJak się zgłosić na taką wyprawę?\nTrzeba znać kapitana. On nie popłynie z nikim, kogo nie zna. Najlepiej mieć na koncie jakiś wspólny rejs. On musi wiedzieć, że jesteś w trudnych warunkach opływany. Ja byłem z nim wcześniej na jednej niedługiej, ale dość trudnej wyprawie. Płynęliśmy z Alesund w Norwegii do Dublina przez Morze Północne. W planach mieliśmy przejście przez cieśninę Pentland Firth, by opłynąć od północy Wyspy Brytyjskie i od tej strony dotrzeć do Szkocji. Pogoda była bardzo zła. Pentland Firth to trudny akwen, najeżony skałami i mieliznami, dlatego gdy wieje zbyt mocno i ze złego kierunku to może się zdarzyć wszystko. Popłynęliśmy więc Kanałem Kaledońskim. Od kanału, czyli w poprzek Wielkiej Brytanii, to była wycieczka krajoznawcza, ale wcześniej, na Morzu Północnym w kwietniu, między Norwegią, a północną częścią Wielkiej Brytanii, trochę nas przeheblowało. Był taki moment, że staliśmy tylko Maciej i ja, a reszta załogi była w różnym stopniu „nieczynna”. Oczywiście nie można mieć do nikogo pretensji, bo każdy człowiek reaguje po swojemu. Z drugiej strony, w sytuacji, w której pogoda jest wymagająca i nie ma wystarczającej ilości rąk do pracy na pokładzie, to nie jest dobrze. Każdy, kto prowadzi rejs musi wiedzieć, co kto może, potrafi, jaką ma wytrzymałość i kto sobie z czym poradzi. Na tej podstawie dobiera się ludzi na niestandardowe wyprawy, albo zmienia trasy w trakcie ich trwania.\nCzyli nie wystarczy patent żeglarski?\nSam jestem technicznym analfabetą, ale na pokładzie w drodze na Antarktydę było trzech inżynierów. Po drodze, na pełnym morzu, trzeba było naprawić kilka rzeczy, łącznie z wymianą elementu anteny na grotmaszcie. To normalne na takich wyprawach. Raz zaczęło przemarzać paliwo, zatankowane wcześniej w Argentynie, które miało więcej wody, niż powinno mieć. Chłopaki razem z Maciejem w jeden wieczór wymyślili, jak zrobić podgrzewacz do paliwa, który wmontują do baku, i płynęliśmy dalej. A trzeba zaznaczyć, że ten rejs nie był bardzo awaryjny. Nasz jacht „Lady Dana 44” to jednostka wyprawowa, bardzo dobrze przygotowana na zimne pływania: z wzmacnianym kadłubem, łącznością satelitarną, ogrzewaniem kabin, i bardzo wygodną mesą ze świetnie wyposażona kuchnią. Był nawet spory telewizor plazmowy.\nNa postojach, w bazach polarnych i przy załatwianiu wszelkiej biurokracji spotyka się takich ludzi, że człowiekowi serce rośnie. Chwilami czułem się, jakbym grał w kontynuacji „Spotkań na krańcach świata” Wernera Herzoga.\nCzy podczas wyprawy jest okazja, by wymienić się doświadczeniami z innymi załogami?\nJasne. Na postojach, w bazach polarnych i przy załatwianiu wszelkiej biurokracji spotyka się takich ludzi, że człowiekowi serce rośnie. Chwilami czułem się, jakbym grał w kontynuacji „Spotkań na krańcach świata” Wernera Herzoga. Spotkaliśmy dużo Francuzów, jakby trzy czwarte pływających na antarktycznych morzach to byli właśnie oni. Podróżowali w różnych konfiguracjach: małżeństwo z dorastającym synem, ekipa 60-latków, para, która sprzedała wszystko i kupiła sobie dość stary i kiepsko wyposażony jacht. Tych ostatnich spotkaliśmy, kiedy tuż przed zmierzchem dołynęliśmy do znanego Maciejowi miejsca na postój. Szukaliśmy go rozpaczliwie, a szkopuł polegał na tym, że w wielu antarktycznych zatokach, które się do tego nadają przy brzegu jest miejsce na jeden jacht. To oznacza, że nie ma już przestrzeni, żeby rozpiąć liny „na pająka”, a wiązanie jachtów burta w burtę jest bywa niebezpiecznie na pływowych wodach. Tu trzeba wyjaśnić, że sam proces unieruchomienia jachtu na takich odludnych terenach to dość złożony proces. Cumowanie „na pająka” polega na rzuceniu kotwicy, która często słabo trzyma bo dno to lita skała lub lód, i rozwożeniu na brzeg pontonem kilku kilkudziesięciometrowych cum, którymi trzeba obwiązać wystające głazy. Taka uprząż gwarantuje w miarę spokojny sen. No i gdy dopłynęliśmy do „naszej” zatoczki, stał w niej już jeden jacht. Mieszkający na nim Francuzi okazali się jednak bezproblemowi. Przypięliśmy się do nich i spędziliśmy miły wieczór. Opowiadali nam o swojej ucieczce od korporacji i wielkich miast, problemach z pieniędzmi i czterech latach życia na jachcie pomiędzy Ameryką Południową a Antarktydą. Gdy weszli na nasz pokład, to po prostu im szczęki opadły. Ich łódź przy naszym jachcie była wyposażona jak kabinówka z Mazur – swój jacht ogrzewali drewnem, paląc w stalowej kozie, której komin wychodził obok grotmasztu. Było to gdzieś na północy Półwyspu Antarktycznego.\nCzyli już na kontynencie?\nTak. Choć trzeba pamiętać, że Półwysep Antarkyczny to najbardziej na północ wysunięta jego część i znacznie różni się warunkami od większości kontynentu. Niestety nie było czasu na to, żeby płynąć dalej czy eksplorować ląd w głąb. Zatrzymywaliśmy się w stacjach polarnych lub w miejscach, gdzie można było bezpiecznie przenocować, np. przy olbrzymim wraku wielorybniczego statku, który służy żeglarzom za przystań. Bazy na terenie Antarktyki dzielą się na letnie i całoroczne. W sumie jest ich ok. 80. Letnia to taka, do której przyjeżdżają ludzie na cztery miesiące i z której uciekają przed zimą. Całoroczna to dobrze przygotowana baza na pół roku zimy, ciemności i braku zaopatrzenia, np. ukraiński „Wiernadski”. Pierwszą stacją, którą odwiedziliśmy był „Melchior”, letnia baza argentyńska. Prowadził ją zawodowy żołnierz, który z przydziału, prosto spod Buenos Aires, wylądował na Antarktydzie. Oprócz niego było tam sześciu ludzi.\nDużo tam jest jednostek wojskowych?\nW myśl międzynarodowych traktatów Antarktyda to strefa bezpaństwowa i zdemilitaryzowana. Jednak cały czas trwa tam prężenie muskułów, głównie między Argentyńczykami i Chilijczykami o to, kto ma więcej punktów na mapie, czyli stacji badawczych. Ich bazy nie stanowią jednak żadnego świadectwa siły: tam wszystko jest stare i w dość opłakanym stanie, zwykle są to drewniane baraki. Ludzie za to są serdeczni i przyjacielscy. Trochę to śmieszne, bo w argentyńskiej bazie nie można opowiadać, że było fajnie w bazie chilijskiej, i na odwrót.\nIle czasu spędziłeś na Antarktydzie?\nTydzień płynęliśmy do Półwyspu Antarktycznego, potem tydzień z hakiem pływaliśmy wzdłuż lądu i pomiędzy wyspami, od bazy do bazy. To dokładnie tyle, żeby się zachwycić, spotkać humbaki, doświadczyć kapryśnej antarktycznej aury i mieć absolutną pewność, że trzeba tam wrócić na dużo dłużej. Najlepiej na kilka miesięcy. Najdalej na południe dopłynęliśmy do „Wiernadskiego”. Później, biorąc pod uwagę pogodę i czas, zaczęliśmy wracać wzdłuż Półwyspu Antarktycznego na północ, przez Cieśninę Drake’a, do Ushuai. To nam zajęło prawie półtora tygodnia, bo kierunek wiatru był niekorzystny. Płynąc przez Drake’a w sztormowej pogodzie miałem wrażenie, że spędziłem tam pół roku. Czas naprawdę jest względny.\nZdarza się, że odmawiają przyjęcia do bazy?\nTak, zdarza się. Na przykład w jednej z chilijskich stacji jest tylko małe nabrzeże przeładunkowe, z jednym miejscem do cumowania, oczywiście zarezerwowanym dla ich łodzi. W takiej bazie nikt nie zgodzi się na dłuższy postój jachtu. Wówczas trzeba znaleźć najlepsze z możliwych miejsc i przenocować „na pająka”. A gdy sytuacja nie jest pewna, np. ze względu na odpływ, trzeba wystawić wachty kotwiczne i całą noc kontrolować, co się dzieje.\nJak Wam się podobał „Wiernadski”?\nUkraiński „Wiernadski” powstał w 1947 roku jako brytyjska „Baza F”, na miejscu wcześniejszego obozu polarników z lat 30. I to właśnie Brytyjczycy przodowali przez wiele lat w badaniach Antarktydy, zakładając wiele stacji badawczych. Sytuacja zaczęła się zmieniać w latach 80. gdy ze względów finansowych rozpoczął się proces likwidacji wielu z nich. W 1993 roku ogłosili przetarg na „Bazę F” – obiecali, że jeśli zgłosi się kraj, który będzie w stanie ją utrzymać i kontynuować badania, oddadzą bazę za funta. Zgłosiła się Ukraina. A ten symboliczny funt został wmontowany w nalewak do piwa w pubie na terenie stacji. Bar Faraday jest pozostałością po Brytyjczykach, ale piwa już tam nie dostaniesz, jest za to wyjątkowa wódka, pędzona na stacji. Zaopatrzenie dociera do Ukraińców raz na rok, a większość roku spędzają w bazie sami. Latem sytuacja się zmienia i przypływa tam trochę jachtów. Wówczas temperatura jest zwykle powyżej zera, może dochodzić nawet do 15 stopni. Żeglarze chętnie tam przybijają, bo to baza całoroczna i jej infrastruktura jest prawie portowa. W pozostałych miejscach niekoniecznie muszą cię przyjąć. Mogą odmówić – to niepodważalne prawo polarników. „Wiernadski” jest bazą badawczą z nabrzeżem , na którym można zatankować wodę i naładować akumulatory, więc wszyscy tam chętnie pływają. Ukraińcy też są zadowoleni, bo załogi przywożą im np. świeże owoce i oczywiście alkohol. A sam pub jest miejscem magicznym. Ostatecznie jesteś na końcu świata, a siedzisz w klasycznym angielskim barze z drewnianą boazerią, stołem bilardowym i ścianami wytapetowanymi setkami zdjęć i flagietek z podpisami polarników z ostatnich 50 lat. To niesamowite.\nA inne niezwykłe miejsca, które zapamiętałeś?\nDrugim miejscem jak z powieści podróżniczych jest Micalvi w Puerto Williams w Chile. Południe Ameryki Południowej jest podzielone między Argentynę i Chile, tam są wieczne polityczne przepychanki. Oni mają taką umowę: Argentyńczycy obsługują ruch turystyczny, który płynie na Antarktydę i czerpią z tego profity, a Chile obsługuje całą żeglarską część świata, jeśli chodzi o Przylądek Horn. Więc żeby go opłynąć, musisz dotrzeć do bazy wojskowej w Puerto Williams, żeby załatwić formalności. Nie da się dostać tam inaczej niż wodą. Ruch jest stosunkowo duży, dlatego chilijska marynarka wojenna osadziła na mieliźnie stary holownik, czyniąc z niego żeglarską mini bazę. Część pokładów została przystosowana dla żeglarzy. Jest tam kilka łazienek, coś w rodzaju morskiej izby pamięci, mała biblioteka i sala wspólna. W ten sposób powstał maleńki porcik przy bazie wojskowej – Pontón Micalvi. Stoi tam zawsze kilka jachtów, a w środku zatopionego statku jest bar. W zasadzie to nie knajpa, bo nie ma tam barmana, ani żadnej obsługi. Masz to, co sobie sam przyniesiesz. Trwa tam nieustająca impreza. Nikomu nigdzie się nie spieszy. Bawią się Argentyńczycy, Niemcy, Chilijczycy, Polacy, Francuzi, wszyscy. Można tam spotkać osoby w każdym wieku, które sprzedały cały swój dobytek i postanowiły żyć na końcu świata. I usłyszeć pełnokrwiste morskie opowieści. Opowiem jedną z nich, której byłem świadkiem. W takcie rejsu poprzedzającego nasz, w czasie sztormu na cieśninie Drake’a „Lady Dana” uszkodziła poważnie śrubę napędową – jedną z kluczowych rzeczy dla bezpieczeństwa żeglugi. Jacht oraz Macieja z załogą ostatecznie holowała do Puerto Williams chilijska marynarka wojenna. Bez śruby nie można było jednak płynąć dalej i cała nasza wyprawa stanęła pod znakiem zapytania. Przesyłka z Polski kosztowałaby majątek i trwałaby długie tygodnie. Zastanawiając się, co dalej w barze Micalvi, Maciej poznał Dimitra – żeglarza, który od lat mieszkał na jachcie. Okazało się, że Francuz ma podobny w budowie jacht, a jedyną poważną częścią zapasową, którą ze sobą miał, była właśnie śruba. Dokładnie taka, jaka była potrzebna Sodkiewiczowi. I Dimitri dał mu tę śrubę! Maciej przysiągł, że za dwa, góra trzy tygodnie przylatuje kolejny polski kapitan, jego znajomy, który dostarczy mu nowiutką śrubę. To tak jakbyś na kampingu, oddał komuś nieznajomemu jedyne koło zapasowe i zapas oleju, będąc tysiące kilometrów do domu. Dzięki temu jacht mógł popłynąć do Ushuai, a moja załoga wypłynąć. Jednak gdy wróciliśmy z Antarktydy, drugiego kapitana wciąż nie było. Zrobiło się nerwowo. Przez cały dzień i noc Dimitri pytał każdego z nas „Where is my propeller??!!!” Na szczęście, zgodnie z obietnicą, po kilku dniach w Micalvi pojawił Polak ze śrubą. Dzięki takim historiom wiesz, że nie spotkasz tam przypadkowych ludzi.\nSkąd wypływał jacht? Gdzie się zebraliście?\nZwoływanie ekipy trwało prawie rok. Spotkaliśmy się w Ushuai, w Argentynie. To najbardziej na południe wysunięte miasto i port na kuli ziemskiej. Piękne położone, otoczone niesamowitą przyrodą, jest częścią Ziemi Ognistej z ostatnim skrawkiem Andów, schodzących do oceanu. Mieszkałem w hotelu powyżej miasta, To miejsce i cały region ma bardzo bolesną historię. Ze względu na surowy klimat przez długi czas była to kolonia karna, a jeszcze na początku XX wieku biali osadnicy, najczęściej byli więźniowie, organizowali polowania na ludzi – tak wymordowano praktycznie wszystkich rdzennych mieszkańców. Wiele z tych tubylczych grup od pokoleń mieszkało na łodziach i maleńkich wyspach. Byli to morscy nomadzi, którzy przemieszczali się za ławicami ryb, a na swoich łodziach mieli platformy z wiecznie płonącymi ogniskami. Dlatego gdy Magellan przepływał tam jako pierwszy Europejczyk widział setki dymów unoszących się na wodą i lądem. Był przekonany, że tam płonie ziemia, stąd nazwa Ziemia Ognista, choć tak naprawdę najpierw nazywano ją Ziemią Dymów. Ale jak wiadomo – nie ma dymu bez ognia.\nSpotkaliście się w Ushuai i co dalej?\nNa początek trzeba było się poznać, ze sobą nawzajem i z jachtem. Zrobić zaopatrzenie i zająć się biurokracją. Żeby wypłynąć w stronę Hornu, należy wypełnić stos dokumentów – przekraczasz przecież granicę pomiędzy niezbyt lubiącymi się krajami. Po odprawieniu i zdobyciu wszystkich stempelków, popłynęliśmy do Puerto Williams w Chile. Tam odbyliśmy kolejną całodniową kwerendę pomiędzy cywilnymi i wojskowymi urzędami. Byliśmy nawet w biurze jakiejś agencji rolnej, ponieważ w Chile jest wymóg pisemnej deklaracji braku wwozu i wywozu określonych gatunków roślin i zwierząt. Potem był już tylko ocean i kurs na Cape Horn.\nTak naprawdę moim celem było opłynięcie Przylądka Horn, zgodnie z zasadami określonymi przez Bractwo Kaphornowców. To jest Mount Everest dla żeglarza.\nCzy musiałeś się jakoś kondycyjnie i psychologicznie przygotowywać do wyprawy?\nTrochę bałem się o swoją formę fizyczną i odporność na zmęczenie. Pływam od lat, znam swoje możliwości, ale nie wiedziałem jak bardzo ta wyprawa będzie wymagająca. Cieśnina Drake’a, oddzielająca Przylądek Horn od Antarktydy, ma szerokość 500 mil morskich – prawie 1000 km. To jest miejsce na kuli ziemskiej, gdzie jest zawsze najgorsza pogoda. To kocioł, w którym mieszają się wody trzech z pięciu oceanów: Pacyfiku, Atlantyku i Oceanu Południowego. My dotarliśmy tam w dobrym oknie pogodowym, ale i tak sporo się działo. Poza tym płyniesz non stop przez ponad tydzień w trybie wachtowym. Żyje się w rytmie cztery godziny wachty i cztery snu, czasem więcej, w zależności od liczby osób i sytuacji.. Do tego dochodzi psychiczna „orka”, bo na każdej wachcie stoi się minimum przez dwie godziny w zacinającym deszczu i zimnie, a musisz być maksymalnie skupiony na tym, co się dzieje wokół. Gdy trzymasz ster i wraz z drugą osobą kontrolujesz jacht, odpowiadacie za wszystkich. Na tej samej zasadzie ufasz tym, którzy cię zmieniają kiedy idziesz spać. Miałem obawy, nie byłem do końca pewny siebie, ale teraz mogę powiedzieć, że dałem radę.\nDlaczego chciałeś wyruszyć w rejs? Miałeś dziecięce wyobrażenia podróży na biegun z książek Centkiewiczów?\nNie, oni nie mieli z tym nic wspólnego. Chciałem płynąć, bo życie stygnie, a navigare necesse est. Ponieważ Antarktyda, ostatni dziewiczy ląd, jest właśnie tam, no i po opłynięciu Hornu na żaglach możesz na legalu sikać pod wiatr, a to marzenie każdego żeglarza. Takie miejsca i sytuacje zawsze mnie rajcowały. Pływałem dość intensywnie przez cztery-pięć lat pod koniec szkoły średniej i na początku studiów. Potem mnie wchłonęło życie i użycie, rodzina i praca. Efektem była długa przerwa w morskich przygodach. Wróciłem do tego po 14 latach. Jestem sternikiem morskim. Po powrocie nie miałem jednak poczucia, że pamiętam wszystko, raczej że jestem na poziomie dla poczatkujących. Zacząłem więc od nowa: najpierw Bałtyk, potem Morze Północne, no i jako kropka na „i” Atlantyk i Ocean Południowy – Horn z Antarktydą. Teraz mam wrażenie, że cały czas płynąłem właśnie tam, do miejsca które normalnie jest niedostępne i cały czas pozostaje mityczne. Antarktyda to było dla mnie objawienie.\nTo był cel, o którym myślałeś wcześniej?\nTak naprawdę moim celem było opłynięcie Przylądka Horn, zgodnie z zasadami określonymi przez Bractwo Kaphornowców. To jest Mount Everest dla żeglarza. Na taki rejs czekałem, ale pojawiła się jeszcze lepsza opcja: Horn po drodze na Antarktydę! Oczywiście istniało niebezpieczeństwo, że tak ambitnej trasy w założonym czasie nie da się zrealizować ze względu na pogodę, ale praktycznie się nad tym nie zastanawiałem. I dobrze, ponieważ wszystko ostatecznie się udało. A nasze przejście wokół Hornu widnieje dziś na oficjalnej stronie bractwa pod datą 27.01.2018, godz. 8.14. I odbyło się na mojej wachcie, gdy stałem za sterem. Lepiej być nie mogło!\nCzułeś przed wyjazdem jakiś niepokój?\nBycie żeglarzem to wyjście z pewnej swojej strefy komfortu, to zgoda na wiele rzeczy, które dla większości ludzi są nie do przejścia. To jest też kwestia ryzyka, ale ono jest zawsze demonizowane przez tych, którzy nie wiedzą, co się tam naprawdę dzieje. Ja mam świadomość zagrożenia, ale tę obawy minimalizuje fakt, że zawsze pływam z ludźmi pokroju Macieja, co do których mam pewność, że nie mają skłonności samobójczych.\nMówi się, że teraz trudno o prawdziwą podróż, bo wszędzie jesteśmy pasażerami. Ty jakby temu zaprzeczasz.\nWyprawa, w której wziąłem udział była komercyjna, ale tego typu pływanie zawiera w sobie duży element samodzielności i zakłada określone umiejętności uczestników. Oczywiście płacisz za zorganizowania rejsu, ale nikt ci tyłka nie wozi. Co więcej, jesteś niezbędny, by wszystko zadziałało. Nawet jeśli jedna osoba nie funkcjonuje jak należy, to jest trudniej, więc w tego typu żeglarstwie nie ma w ogóle możliwości, żeby funkcjonować jako pasażer.\nŻeglować uczyłem się na jeziorach, ale szybko przestawiłem się na morze, bo zawsze ciągnęło mnie w bezkres.\nJak wygląda codzienność podczas takiego rejsu?\nJest grafik z podziałem na wachty: dwu- albo trzyosobowe. Dobiera się ludzi zgodnie z ich doświadczeniem i wielkością załogi. Każdy ma też jeden dzień kambuza, kiedy ogarnia wszystko poza żaglami: robi jedzenie, sprząta, naprawia usterki. Wówczas wychodzi się na pokład tylko wtedy, kiedy coś się dzieje, gdy jest alarm. Wachta trwa od dwóch do czterech godzin, więc wchodzisz na taką wachtę i płyniesz. Masz konkretny kurs kompasowy i GPS-owy, a twoim zadaniem jest go utrzymać. Cała zabawa polega na reagowaniu na zmienne warunki. choćby na tym, że są fale i musisz na nie wpłynąć i z nich spłynąć, przy tym cały czas trzymając kurs. Musisz być skoncentrowany, uważać, czy coś nie płynie – tam na południu raczej lód, czasem inny mały jacht – żeby unikać kolizji. Jak do tego dołożysz temperaturę w okolicach zera i padający śnieg, to możesz sobie wyobrazić, jak to wszystko wygląda. Na wachtę wychodzi się w pełnym rynsztunku: sztormiaku, czapce, kominiarce, goglach, rękawicach i ocieplanych kaloszach. Jedna osoba jest na pokładzie i steruje. W tym czasie pozostała dwójka jest schowana w tzw. budzie., czyli lekko zadaszonej części pokładu, która chroni przed deszczem, śniegiem i mniejszymi falami. Wcześniej w ramach wachty ustala się, ile kto jest w stanie wytrzymać za sterem i na zmianę prowadzi się jacht. Gdy dzieje się coś niepoodziewanego, np. zrywa się sztorm lub pojawia się więcej lodu niż zwykle, ogłasza się alarm żaglowy lub manewrowy i wszyscy wychodzą na pokład, a jacht przejmuje kapitan.\nCzyli ten czas jest ściśle wyliczony? Nie ma takiego momentu, gdy płyniesz już dłuższy czas, że gubisz go albo masz zupełnie inne jego poczucie?\nGubisz go w innym sensie, ale masz bardzo jasny rytm dobowy. Po prostu wracasz do zegara solarnego, choć dla wygody na jachcie posługuje się czasem lokalnym, w tym wypadku południowo argentyńskim. Interesuje cię przede wszystkim czy był już wschód lub zachód słońca i jaką masz kolejną wachtę. Najciężej przetrwać nocną, czy tzw. psią wachtę, najgorszą, między północną a czwartą rano, kiedy nic się nie dzieje, a niebo jest często zachmurzone i niewiele widać. Fajna jest wachta świtowa, pomiędzy czwartą nad ranem a ósmą. Jeżeli jest ładna pogoda, niebo bywa przepiękne, a wschód słońca nad oceanem, gdy wokół masz pełen 360 stopniowy horyzont, jest zawsze spektakularny. W dzień jest inaczej, widzisz widnokrąg, są fale, pogoda się zmienia, coś się dzieje. Chociaż zdarza się, że przez trzy dni nic się nie zmienia: ołowiane niebo, ołowiane morze, żadnych ptaków, statków. Dla mnie to jest oczyszczające, uwielbiam to! Zupełnie inaczej też funkcjonujesz. Teoretycznie śpi się pomiędzy wachtami, ale nie zawsze ci się chce. Wtedy czytasz książki, spędzasz dużo czasu sam ze sobą. Nie ma też okazji do większych konfliktów, bo wszyscy na jachcie są w trybie rejsowym, skupieni na swoich zadaniach. Gdy przybijasz do portu, wówczas jest święto. Masz wolny czas, jest mała popijawa, rozmowy. Konflikty zdarzają się wtedy, gdy ktoś nie daje sobie radę z takimi rzeczami jak np. wyczyszczenie zapchanej toalety – to też trzeba robić na jachcie. Grupa jest z sobą cały czas, dlatego najczęściej ludzie pływają tylko z tymi, których znają. Wtedy wiesz, czy człowiek, z którym płyniesz, potrafi poskładać swój kapelusz, czy po prostu jest pajacem i będzie udowadniał, że jest na wczasach. Na szczęście tych drugich jest raczej niewielu.\nU nas był absolutny Wersal! Zaopatrywaliśmy się cały dzień przed wypłynięciem: najpierw ustaliliśmy co będziemy jeść, potem podzieliliśmy się na grupy i ruszyliśmy na zakupy. Ja byłem w sekcji mięsa i wina. Taksówką z supermarketu dowieźliśmy na jacht 40 kg wołowiny i 50 litrów wina. Codziennie jedliśmy mięso – po tygodniu miałem go już serdecznie dość. Na takiej wyprawie zawsze znajdzie się też ktoś, kto uwielbia gotować. Teraz też tak było. Kacper z Magdą robili niesamowite obiady i na środku morza dostawaliśmy wypasiony gulasz z argentyńskiej wołowiny lub steki z sałatkami owocowymi. Ja raczej nie potrafię gotować, więc moim przebojem na jachtach są francuskie tosty na słodko, które w domu przygotowuję córkom. Często też jedliśmy owsiankę, bo łatwo się ją gotuje i jest bardzo pożywna.\nJednym z większych mitów Antarktydy jest tragiczna wyprawa Scotta, a w sumie okazuje się, że można tam dotrzeć dość komfortowo.\nRyzyko jest teraz tak naprawdę niewielkie. Istnieje cały czas, ale jest minimalne, przede wszystkim dlatego, że dziś mamy dostęp do bardzo dobrych prognoz pogody. I choć nie da się jej przewidzieć z dużym wyprzedzeniem, to z dnia na dzień możemy być jej niemal pewni. Tragizm sytuacji żaglowców opływających Ameryki wokół Hornu przez lata wynikał z tego, że ludzie na morzu nie mieli pojęcia, skąd i co przywieje. Dlatego na dnie Cieśniny Drake’a leży ponad 10 tysięcy wraków. My mieliśmy świetną pogodę, było słonecznie, przepięknie. Podczas powrotu jednak musieliśmy się spieszyć, bo część z nas miała kupione bilety na loty powrotne, i już niestety nie było takiego komfortu. Gdybyśmy chcieli płynąć wygodnie, bez halsowania i nie szarpiąc się z morzem, musielibyśmy płynąć ze trzy dni dłużej.\nCzy jak zaczynałeś swoją przygodę z żeglarstwem, znałeś historie Magellana, Drake’a, Cooka? Kiedyś żeglarze to byli ci, którzy uczyli świata, tworzyli mapy, weryfikowali bieżącą wiedzę. A teraz jest NASA, mapy satelitarne i ta funkcja zupełnie zanikła.\nOczywiście znam historię wielkich odkryć i pierwszych wokółziemskich wypraw. Odwaga, z którą ci ludzie mierzyli się z bezkresem oceanu, nie wiedząc o nim praktycznie nic, jest dla mnie niewyobrażalna. Jest takie powiedzenie, że „kiedyś statki były z drewna, a ludzie z żelaza”. Zwykle dodaje się też, że dziś jest na odwrót. Żeglować uczyłem się na jeziorach, ale szybko przestawiłem się na morze, bo zawsze ciągnęło mnie w bezkres. Fascynuje mnie Kosmos, a każdy ocean jest dla mnie jego ziemską wersją. Ta ogromna, pusta i „niezapisana” przestrzeń to mój ulubiony kontekst, a raczej jego brak. Z jednej strony ona mnie określa, a z drugiej unieważnia, ponieważ daje mi poczucie, że jestem w miejscu, którego nie ma. Na morzu często nie wiesz, gdzie jesteś, i nie mówię tu o nawigacji, ale o tym, co czujesz. Jesteś sam ze sobą, a pokład jachtu, który masz pod stopami, to coś bardzo iluzorycznego, wręcz nieistniejącego, w porównaniu z oceanem. W takich chwilach czuję, że jestem kompletny. Że funkcjonuję w czysty, naturalny sposób, uwolniony do kulturowego i społecznego balastu. To jest mi bardzo potrzebne. I ten stan fascynuje mnie od momentu, gdy pierwszy raz byłem na Bałtyku.\nNa ile oceniasz tę wyprawę w kategoriach sportowego wyczynu, a na ile jako przygodę duchową?\nMoją główną motywacją była potrzeba złapania innego punktu widzenia, poczucia nieograniczonej przestrzeni i kontaktu z nią. Na takich wyprawach ocean odbieram jako jeden myślący i połączony organizm, które mnie hipnotyzuje. Trochę jak w „Solaris” Lema. Nie potrafię tego porównać z niczym innym. Dlatego nigdy nie brałem udziału w regatach, ponieważ nie interesuje mnie ściganie się i zbieranie pucharów. Za to podróż – ta prawdziwa i ta, która dokonuje się we mnie – była i jest dla mnie celem. Oczywiście fajnie też zobaczyć kawał świata, który jest niedostępny i dziewiczy. To jest nagroda sama w sobie. Równie ważne jest jednak mierzenie się z samym sobą. Inspiracją do takiego myślenia jest dla mnie historia Ernesta Shackletona i jego wyprawy z 1914 roku. Śmieszne, bo to jest historia brytyjskiej ekspedycji na Antarktydę, która się kompletnie nie udała. Była jednak nieprawdopodobna pod wieloma względami. Ten irlandzki podróżnik po wmarznięciu w lód i zatonięciu ich statku, przeżył ponad rok wraz z 28-osobową załogą w ekstremalnych, antarktycznych warunkach. Najpierw doprowadził wszystkich do Wyspy Słoniowej, gdzie żyli i zimowali w trzech odwróconych do góry dnem szalupach ratunkowych, jedząc pingwiny i foki. Potem gdy sytuacja stała się dramatyczna, i gdy było jasne, że nie ma ekspedycji ratunkowej (w międzyczasie wybuchła I wojna światowa), przepłynął wraz z najsilniejszymi marynarzami 1200 mil morskich na Georgię Południową, chcąc prosić o pomoc wielorybników. Na koniec, jakby tych herkulesowych prac było mało, Shackelton wylądowywał na wyspie ze złej strony i musiał pokonać trudny masyw górski, aby dostać się do ich bazy. W trakcie tej odysei nie stracił ani jednego człowieka. A jego najważniejszym problem nie było jedzenie, ani nawet zimno, ale utrzymanie ludzi w kondycji fizycznej i psychicznej. Wyobraź sobie, że siedzisz w ścisku, przejmującym chłodzie i po ciemku przez osiem miesięcy w odwróconej łódce. Shackelton potrafił tak pokierować ludźmi i ich zmotywować, że wszyscy wrócili do domu. Zmarł w 1922 roku, podczas kolejnej antarktycznej wyprawy, a pochowano go w Grytviken na Georgii Południowej. Mam zamiar kiedyś go tam odwiedzić.\nUczciliście jakoś opłynięcie Przylądka Horn?\nOczywiście! Na Hornie otwiera się szampana. A, że ocean był tego dnia bardzo życzliwy, wypiliśmy go wspólnie na pokładzie. Potem była długa, przylądkowa sesja fotograficzna. Na mojej półce z książkami stoi korek od tej butelki.\nMarcin Maciejowski, bez tytułu / 2000 Piotr Szwabe, "Apollo 13", 2008\nILE DNI NA OCEANIE: Miesiąc, cały czas mieszkaliśmy na jachcie. Samej oceanicznej żeglugi na bardzo niespokojnych wodach Cieśniny Drake'a było w sumie dwa tygodnie.\nW CO SIĘ SPAKOWAŁEŚ: W mój niezwodny duffel bag XL, czyli brezetowy worek The North Face. Największą część jego wsadu stanowiły ubrania na każdą pogodę: sztormiak, kilka kompletów bielizny termicznej, skarpet i rękawic, polarowe bluzy oraz japonki i krótkie spodenki, ponieważ w drodze powrotnej zatrzymałem się w Buenos Aires. Tam było lato w pełni i 35 stopni.\nCO NAJCZĘŚCIEJ JADŁEŚ NA ŚNIADANIE: Owsiankę z owocami\nJAKIE KSIĄŻKI ZABRAŁEŚ: W telefonie miałem kilka audiobooków m.in. "Rękopis znaleziony w Saragossie" Potockiego i "Jądro Ciemności" Conrada. A na jachtowej półce znalazłem i przeczytałem "Metro 2033" Głuchowskiego.\nMUZYKA? CZEGO SŁUCHAŁEŚ?: Przyroda wokół była tak niesamowita, że przede wszystkim słuchałem oceanu, wiatru, pingwinów, wielorybów i lodu.\nILE SNU ŚREDNIO NA DOBĘ: W zależności od układu wacht 4 do 6 godzin\nNAJWIĘKSZE ZASKOCZENIE: Ogrom i dziewiczość Antarktydy. To niesamowita, bezludna i porażająco piękna przestrzeń. Czułem się jakbym wylądował na innej planecie. To było fascynujące i magiczne. Wiem, że muszę tam wrócić.\nCZEGO ZAPOMNIAŁEŚ SPAKOWAĆ: Zabrzmi to dziwnie, ale fizycznie nieczego mi nie brakowało. Od poczatku czułem, że jedyne czego mi będzie brakować to czas. Chciałbym go mieć tam dużo, dużo więcej.


Punkty Lotto Lubawa oraz najbliższe okolice.\nPunkty Lotto w mieście Lubawa.\nZobacz wyniki wyszukiwania dla miejsc z kategorii Punkty Lotto zlokalizowanych w okolicy miasta Lubawa oraz jego najbliższych okolicach. Sprawdź aktualne godziny otwarcia w 2022 roku, aktualne dane kontaktowe, lokalizację oraz trasę dojazdu wraz z dodatkowymi informacjami.\nWyzwolenia 80 - Rybno\nLotto zlokalizowany jest na ulicy Wyzwolenia 80 w mieście Rybno - kliknij aby zobaczyć więcej informacji na temat tego miejsca.\nZobacz więcej informacji o Lotto - Rybno (Wyzwolenia 80)\nZbiczno - Zbiczno\nLotto zlokalizowany jest na ulicy Zbiczno w mieście Zbiczno - kliknij aby zobaczyć więcej informacji na temat tego miejsca.\nZobacz więcej informacji o Lotto - Zbiczno (Zbiczno)\nCiche - Ciche\nLotto zlokalizowany jest na ulicy Ciche w mieście Ciche - kliknij aby zobaczyć więcej informacji na temat tego miejsca.\nZobacz więcej informacji o Lotto - Ciche (Ciche)\nIgnacego Łyskowskiego 2 - Brodnica\nLotto zlokalizowany jest na ulicy Ignacego Łyskowskiego 2 w mieście Brodnica - kliknij aby zobaczyć więcej informacji na temat tego miejsca.\nZobacz więcej informacji o Lotto - Brodnica (Ignacego Łyskowskiego 2)\nKolejowa 55 - Brodnica\nLotto zlokalizowany jest na ulicy Kolejowa 55 w mieście Brodnica - kliknij aby zobaczyć więcej informacji na temat tego miejsca.\nZobacz więcej informacji o Lotto - Brodnica (Kolejowa 55)\nKarola Szymanowskiego 17 - Brodnica\nLotto zlokalizowany jest na ulicy Karola Szymanowskiego 17 w mieście Brodnica - kliknij aby zobaczyć więcej informacji na temat tego miejsca.\nZobacz więcej informacji o Lotto - Brodnica (Karola Szymanowskiego 17)\nKamionka 14 - Brodnica\nLotto zlokalizowany jest na ulicy Kamionka 14 w mieście Brodnica - kliknij aby zobaczyć więcej informacji na temat tego miejsca.\nZobacz więcej informacji o Lotto - Brodnica (Kamionka 14)\nSądowa 6 - Brodnica\nLotto zlokalizowany jest na ulicy Sądowa 6 w mieście Brodnica - kliknij aby zobaczyć więcej informacji na temat tego miejsca.\nZobacz więcej informacji o Lotto - Brodnica (Sądowa 6)\nHenryka Sienkiewicza 6 - Brodnica\nLotto zlokalizowany jest na ulicy Henryka Sienkiewicza 6 w mieście Brodnica - kliknij aby zobaczyć więcej informacji na temat tego miejsca.\nZobacz więcej informacji o Lotto - Brodnica (Henryka Sienkiewicza 6)\ngen. Tadeusza Kościuszki 2 - Brodnica\nLotto zlokalizowany jest na ulicy gen. Tadeusza Kościuszki 2 w mieście Brodnica - kliknij aby zobaczyć więcej informacji na temat tego miejsca.\nZobacz więcej informacji o Lotto - Brodnica (gen. Tadeusza Kościuszki 2)


Promod Dzianinowa spódnica mini - Promocje i przeceny - MODOme.pl\nPromod Dzianinowa spódnica mini\n-51% Zobacz na Promod.pl Możesz oszczędzić 35,41 złotych 69,91 34,50 PLN\nDopasowana spódnica mini wykonana z lekko rozciągliwej i wygodnej w noszeniu dzianiny. Sprawdzi się zarówno w zestawieniu z koszulą, jak i swetrem. Dół prosty.\nBombka Rhombe Midnight Blue\nPoszewka na poduszkę Valka 60 x 70 cm ciemnokoralowa lniana\nInteresujący kolor sprawia, że Valka odnajdzie się wszędzie: zarówno w romantycznej sypialni, jak i w pokoju nastolatki.Zalety:Valka to pościel lniana, dlatego jest idealna na lato – swobodnie przepuszcza powietrze i ma właściwości antybakteryjne.Pościel jest jednolita, przyjemna w dotyku i ma ciemny koralowy kolor idealny do romantycznych sypialni.Przeznaczenie:W ofercie znajdziesz komplety pościeli pojedyncze i podwójne w różnych rozmiarach.Zestaw składa się z poszwy na kołdrę oraz jednej lub dwóch poszewek na poduszki.Istnieje możliwość dokupienia poszewek na poduszki osobno.Materiały:Valka to pościel lniana.Dobrze wiedzieć!W zestawach z poduszkami o wym. 60 x 70 cm poszewka na kołdrę ma zakończenie typu flap - pozbawione zapięcia, dzięki czemu wymiana pościeli jest prostsza i zajmuje mniej czasu. Na końcu znajduje się luźny zapas materiału o długości ok. 40 cm, który możesz podwinąć do środka, aby kołdra nie wypadała, lub włożyć pod materac, by kołdra pozostała całą noc w tym samym miejscu i lepiej trzymała ciepło.\nDywan Maori taupe 80 x 150 cm\nPodkładki Makia 4 szt.\n4 okrągłe podkładki wykonane z brzozowej sklejki pochodzą z kolekcji Makia marki Muurla. Mają granatową powierzchnię. Widoczne na nich logo jest inspirowane marinistycznymi wzorami.\nPióro wieczne Lamy LX M różowe złoto


Spadek sprzedaży Volvo Construction Equipment o 14% w drugim kwartale\nWyniki Volvo CE w 2. kwartale\n04.08.2020 Wg Press Information\nGlobalne skutki pandemii Covid-19 zaważyły na wynikach Volvo CE w drugim kwartale, choć zostały częściowo zrekompensowane silnym odbiciem na istotnym rynku chińskim.\nWyniki Volvo Construction Equipment (Volvo CE) w drugim kwartale znalazły się pod presją negatywnych społeczno-ekonomicznych skutków pandemii Covid-19. Niewielki popyt w Europie i Ameryce Północnej został częściowo zrekompensowany silnym odbiciem na największym rynku krajowym, tj. w Chinach. Mimo spadku popytu wpływającego na wolumen sprzedaży zyskowność w omawianym kwartale utrzymywała się na zadowalającym poziomie.\nSkorygowana sprzedaż netto w drugim kwartale zmniejszyła się o 14% i wyniosła 22 876 mln SEK (wobec 26 814 mln SEK w 2. kwartale 2019 roku). Wyższa sprzedaż w Chinach znacząco zrekompensowała jej spadek na innych rynkach. Odnotowano również spadek zysku operacyjnego, który wyniósł 3 108 mln, wobec wyniku 4 153 mln uzyskanego w tym samym okresie w ubiegłym roku. Wskaźnik marży operacyjnej znalazł się tym samym na poziomie 13,6% (wobec 15,5%).\nMimo wpływu pandemii na sprzedaż w drugim kwartale 2020 roku wolumen realizowanych zamówień wzrósł o 11%, w czym duży udział miała marka maszyn SDLG, która odnotowała wzrost o 31%. Choć większość zakładów produkcyjnych w Europie i Amerykach nie pracowała przez jeden miesiąc 2. kwartału — w związku z krajowymi obostrzeniami i zakłóceniami zaopatrzenia — w 2. kwartale odnotowano 8-procentowe zwiększenie dostaw.\nW okresie od początku roku do końca maja rynki europejski i północnoamerykański skurczyły się (w liczbach sprzedanych sztuk) o 22%, a rynek azjatycki (bez Chin) — o 21%. Na rynku chińskim nastąpiła znacząca poprawa, wyrażająca się 13-procentowym wzrostem na koniec maja. Również informacje napływające z rynku Ameryki Południowej były pozytywne: do końca tego samego okresu odnotowano tam wzrost o 8%.\n„Mimo że popyt na maszyny budowlane w Europie i Ameryce Północnej w drugim kwartale był niski, udało nam się wykorzystać naszą silną pozycję na rynku chińskim, który w tym okresie zanotował istotne odbicie”, skomentował Melker Jernberg, Dyrektor Volvo Construction Equipment. „Dzięki temu mamy względnie mocne podstawy, by dalej rozwijać nowe technologie przybliżające naszą branżę do rozwiązań bardziej zrównoważonych środowiskowo. Nie rezygnujemy z inwestycji w elektryfikację, automatyzację i łączność”.


David Hasselhoff W Polsce - Pomponik\nPlotki Pomponik » david hasselhoff w polsce\nArtykuły na temat: david hasselhoff w polsce\n...emisji był najczęściej oglądanym serialem na całym świecie (gromadził przed telewizorami ponad miliard widzów tygodniowo). Popularny był nie tylko w USA, ale i w Europie, w tym w Polsce. Główną rolę grał David Hasselhoff, który wcielił się w Mitcha Buchannona – szefa ratowników z Los Angeles. Produkcja „Słonecznego patrolu” trwała 11 lat i doczekała się takiej samej liczby sezonów. Obsada bardzo...\n"Orły, sokoły, herosy" z seriali\n...w Michaela David Hasselhoff uwodził w tym serialu energią, młodością i bujną grzywą na klatce piersiowej. Porucznik Borewicz z serialu "07 zgłoś się" Porucznik Borewicz ma na imię Porucznik. Nie(...) WF-u w osobie Raya Dreckera, który postanowił zarabiać na życie jako żigolo, były nudne i nikogo nie obchodziły, to przygody Jurka wywołały nie lada skandal w Polsce późnych lat osiemdziesiątych...\nAnderson, David Hasselhoff czy Donald Trump. Tym razem na celowniku złośliwości zaproszonych gości stanął Charlie Sheen. Jego decyzja wystawienia się na niewybredne żarty kolegów została podyktowana...\n"Słoneczny patrol", słynny amerykański serial telewizyjny, został wybrany najgorszą serią, prezentowaną w Wielkiej Brytanii. Wyboru najgorszych i najlepszych "importowanych" produkcji telewizyjnych dokonali brytyjscy producenci. W drugiej kategorii bezapelacyjnie zwyciężyli "Simpsonowie" .\nDyskusje na temat: david hasselhoff w polsce\nW Polsce widzialam mezczyzn w jego wieku co wygladaja jeszcze tragiczniej . , czasami jak zaniedbany to 60 latek juz tak wyglada , a on ma 64 .\nagata nizińska wpadka\ndonald tusk kasia\nibisz z paulina


Inteligentne bramki bezpieczeństwa – nowy sposób na koronawirusa - LexLand\nredakcja serwisu 22 października, 2020 2 min read\nCzęść z bramek jest wyposażona w lampę UV-C, która skutecznie wykrywa oraz dezynfekuje wirusy oraz bakterie, czy w inteligentny program, który wymusza dezynfekcję dłoni i nie pozwala iść dalej bez tego kroku. To szczególnie ważne, bowiem w zależności od materiału i warunków, ludzkie koronawirusy, które są obecne np. na klamce mogą pozostawać zakaźne od 2 godzin do 9 dni*.\nBramki wykrywają również osoby, które nie mają na sobie maseczek ochronnych, a oczekują na wejście do sklepu, szkoły czy urzędu\n– Zależało nam na stworzeniu bezpiecznej strefy w tym trudnym dla wszystkich czasie. Promowanie profilaktyki jest ważne szczególnie obecnie, gdy obserwujemy stałe wzrosty zakażeń, cała Polska znajduje się w żółtej strefie, a coraz więcej miast dołącza do czerwonych stref. PIKSY wpisują się w obecne potrzeby: są łatwe w dezynfekcji, nie wymagają interakcji pomiędzy ludźmi, w kilkanaście sekund kompleksowo zabezpieczają przed wejściem na teren obiektu. Nasze bramki stoją w jednostkach służby zdrowia w Krakowie, Warszawie, Łodzi czy Radomsku. – mówi Krzysztof Żebrowski, wiceprezes firmy Diamond Module, która stworzyła projekt bramek.


Japończyk zakochał się w Krakowie - chcą go wyrzucić - WP Wiadomości\nJapończyk zakochał się w Krakowie - chcą go wyrzucić\nW Krakowie można spotkać obywateli różnych nacji. Niektórzy mieszkają tu od lat. Ale funkcjonariusze Straży Granicznej w Krakowie-Balicach przeprowadzający kontrolę legalności pobytu cudzoziemców w Krakowie zadziwili się spotykając starszego Japończyka, który wyglądem przypominał kloszarda. Okazało się że nie miał żadnych dokumentów. Twierdził, że jest zakochany w Krakowie.\n- Okazało się, że ten Japończyk przebywa w Polsce, z krótkimi przerwami, od… 40 lat - informuje mjr Marek Jarosiński, rzecznik prasowy Karpackiego Oddziału Straży Granicznej w Nowym Sączu. - Wyjaśniał, że w 1970 roku w wieku 19 lat przyjechał do Polski po raz pierwszy na studia.\nNajpierw przez rok uczył się języka polskiego w Łodzi, a później podjął studia ekonomiczne w Krakowie. Kontynuował te studia przez 23 lata, do 1993 roku. Kilkakrotnie wyjeżdżał do Japonii, ale za każdym razem wracał do Krakowa, gdzie w końcu, od 2004 roku przebywa już nieprzerwanie i od tego czasu nielegalnie. Jego paszport już wiele lat temu stracił ważność. Niewykluczone, że w swoim kraju 59-letni obecnie Japończyk uchodzi za zaginionego od wielu lat.\nJapończyk mieszkał w wynajętym pokoiku w Krakowie. Został przez niego całkowicie zdewastowany. Na pytania o źródła utrzymania, odpowiedział, że uczy języka japońskiego przygodnie spotykane osoby, które za tę przysługę dzielą się z nim jedzeniem i używaną odzieżą.\n- Japończyk został decyzją administracyjną wydaną na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach zobowiązany do opuszczenia Polski w terminie kilku dni i trzeba będzie to formalne postanowienie wyegzekwować - dodaje mjr Jarosiński.\nOficjalne wydanie internetowe www.polskatimes.pl/GazetaKrakowska


Projekt domu Murator G57 Garaż z pomieszczeniem gospodarczym 32,90 m² - EXTRADOM\nProjekt garażu Murator G57 Garaż z pomieszczeniem gospodarczym WAJ3342\nŁawy fundamentowe: żelbetowe szerokości 40 cm, wysokości 40 cm (32,00 mb). Ściany fundamentowe: bloczek betonowy 24 cm + 2x roztwór asfaltowy. Bloczek betonowy 24 cm. Ściany zewnętrzne: murowane, dwuwarstwowe (cokół): cegła pełna 25 cm + styropian 5 cm i tynk wewnętrzny. Murowane, dwuwarstwowe: beton komórkowy 24 cm + styropian 5 cm i tynk wewnętrzny. Ściany wewnętrzne: murowane: beton komórkowy 24 cm + tynk obustronnie. Posadzka: wiata: podsypka piaskowa 33 cm + kostka betonowa. Budynek: podsypka piaskowa 40 cm + beton 10 cm + papa + szlichta betonowa 8-14 cm + wykończenie podłogi. Konstrukcja dachu: drewniana (krokwiowo-jętkowa) + łaty i kontrłaty. Pokrycie dachu: blacha + folia paroprzepuszczalna + wełna mineralna 10 cm + folia paroizolacyjna + 2x płyta g-k. Elewacja: tynk cienkowarstwowy. Na fragmentach ścian tynk mozaikowy. Okna: PVC lub drewniane o powierzchni do 2 m2 (2 szt.). Brama garażowa: segmentowa lub uchylna, materiał dowolny (1 szt.). Sposób ogrzewania: brak.\nMurator G57 Garaż z pomieszczeniem gospodarczym?\nSpołeczność projektu garażu Murator G57 Garaż z pomieszczeniem gospodarczym w budowie\nOpinie o projekcie garażu Murator G57 Garaż z pomieszczeniem gospodarczym