Klasyka LM: Valencia – Barcelona 4:1 • Publicystyka, felietony • LM Liga Mistrzów wyniki\nKlasyka LM: Valencia – Barcelona 4:1\nAutor: Rafał Krysztopa | 22.11.2012 19:04 | komentarzy: 5 | kategoria: Klasyka Ligi Mistrzów |\n– Z tym spotkaniem każdy wiązał duże nadzieje. Kibice, całe miasto czekało na zwycięstwo – piłkarze Valencii nie zawiedli fanów. „Nietoperze” w pierwszym spotkaniu półfinałowym Ligi Mistrzów sezonu 1999/2000 ograli Barcelonę aż 4:1.\nLosowanie sprzyjało Valencii, która pierwszy mecz z Barceloną miała rozegrać przed własną publicznością. Podopiecznym Héctora Raúla Cúpera przyświecał jeden cel – wysoka wygrana, dzięki której ekipa „Nietoperzy” mogłaby z większym spokojem przygotowywać się do rewanżu na Camp Nou. Zadanie zostało wykonane z nawiązką.\nValencia w swoim debiutanckim sezonie w Lidze Mistrzów grała w kratkę. Na Mestalla Hiszpanie prezentowali wysokiej klasy futbol i odprawiali z kwitkiem kolejnych rywali. Na wyjazdach zaś byli bezbarwni i w siedmiu spotkaniach zanotowali tylko dwa zwycięstwa.\nGospodarze, dopingowani przez fanatycznych fanów, już w 10. minucie objęli prowadzenie. Valencia krótko rozegrała rzut rożny, piłka trafiła na 10 metr do Miguela Ángela Angulo, który mocnym strzałem pokonał golkipera gości. W 26. minucie dla gospodarzy trafił również Claudio López, bramka nie została uznana, ponieważ sędzia dopatrzył się faulu Argentyńczyka na Carlesie Puyolu. Barcelona szybko przeniosła grę pod drugie pole karne i doprowadziła do remisu. Interweniujący Mauricio Pellegrino skierował piłkę do własnej bramki.\nKibice Valencii ponownie wpadli w ekstazę tuż przed przerwą. Gospodarze przejęli futbolówkę w środku pola, piłka trafiła na skrzydło do Kily Gonzáleza, który ją mocno wstrzelił w pole karne. W szesnastce Miguel Ángel Angulo poradził sobie z dwójką stoperów i trafił na 2:1. W doliczonym czasie gry pierwszej połowy gospodarze zdobyli koleją bramkę. Carles Puyol w polu karnym sfaulował gracza Valencii, jedenastkę na gola zamienił Gaizka Mendieta.\nTo nie był dzień Barcelony. Katalończycy mający w składzie wielkie nazwiska, takie jak Rivaldo, czy Patrick Kluivert, byli z dziecinną łatwością ogrywani przez zawodników Valencii. Ostatni cios gospodarze wymierzyli w 90. minucie, na 4:1 wynik ustalił Claudio López.\nW spotkaniu rozegranym na Camp Nou tydzień później Barcelona nie zdołała odrobić strat z pierwszego spotkania. Katalończycy po bramkach Francka de Boera i Phillip Cocu wygrali 2:1. Do finału rozgrywek awansowała Valencia.\nPółfinał, pierwszy mecz (Mestalla, Walencja, 02-05-2000)\nValencia FC – FC Barcelona 4:1 (3:1). Bramki: Angulo 10 i 43’, Mendieta (k.) 45+2’, Lopez 90’ – Pellegrino (sam.) 27’.\nValencia CF: Cañizares, Pellegrino, Đukić, Carboni, Angloma, Mendieta, Farinos, Gerard (Sanchez 85'), González, Angulo (Albelda 78'), López\nTrener: Héctor Raúl Cúper\nFC Barcelona: Hesp, Reiziger, F. de Boer, Puyol (Bogarde 46'), Guardiola, Cocu, Zenden (Simão 76'), Rivaldo, Gabri, Kluivert, Dani (Litmanen 61').\nSędzia: Urs Meier (Szwajcaria)\nCzytaj więcej o: FC Barcelona, Valencia, Klasyka Ligi Mistrzów\nXavixD 22.11.2012, 21:34 Legenda\nTaka porażka napewno bolała. Teraz trudno wyobraźić sobie powtórke z rozrywki\nAdi17 23.11.2012, 11:25 Legenda\nKiedyś to Valencia wymiatała pamiętam jej piękne czasy.Teraz taki wynik byłby prawie cudem.\ndsasa 23.11.2012, 15:12 Triumfator\nAh, tamta Valencia rządziła w Europie ;) Mam nadzieje na powtórkę z rozrywki, może nawet w tym sezonie? :)\nmacko2907 24.11.2012, 13:03 Legenda\nAle to były czasy :) Brakuje Valencii z tego okresu :)\npawelekr910 14.12.2012, 14:19 Triumfator\nChciałbym żeby Valencia była w przyszłości taka jaka w przeszłości


Digital Signage w hotelu | Pliki.pl\n2017-12-29\t0\tprzez Pliki\nNowe technologie coraz śmielej wkraczają do hoteli, które dzięki temu stają się bardziej przyjazne gościom. Jedną z takich technologii jest Digital Signage, które może nie tylko informować, ale również bawić gości.\nRozwiązania Digital Signage może przybierać różną formę. Najczęściej to ekran lub aplikacja, połączone z serwerem. Dzięki temu można wyświetlać różne treści, a użytkownik coraz częściej może wejść z nimi w interakcję. Tego rodzaju rozwiązania są coraz częściej stosowane w różnych miejscach publicznych. Kwestią czasu było, aż zagoszczą także w hotelach.\nHol hotelowy to często ruchliwe miejsce, które dziennie może odwiedzać ogromna ilość osób. Dla jednych to przestrzeń, w której na chwilę można odpocząć, dla innych – to miejsce, gdzie uzyskają potrzebne informacje. Hol hotelowy można doskonale wykorzystać do budowania relacji z gośćmi, używając do tego systemu Digital Signage. Warto jednak zainwestować w dobrej jakości technologię (np. iLumioApp, którego oferta dostępna jest pod adresem http://ilumioapp.pl/ilumio-smart-digital-signage/). Interaktywne ekrany, rozstawione w holu hotelowym, mogą skutecznie zaangażować gości.\nCo można wyświetlać na takich ekranach? Możliwości są właściwie nieograniczone. Najczęściej jednak pojawiają się tam komunikaty na temat regionu, okolicy, odbywających się właśnie imprez i innych atrakcji. Dotykowy ekran pozwala często zarezerwować na przykład bilet w kinie lub stolik w wybranej restauracji. Dzięki Digital Signage można przygotować interaktywny przewodnik po mieście, można w atrakcyjny sposób przybliżyć usługi hotelu, zaprezentować menu restauracji czy ofertę SPA, dostarczyć informacje o połączeniach lotniczych, kolejowych, autobusowych itd.\nTreści z wykorzystaniem Digital Signage mogą przybierać różne formy. Czasami najlepiej sprawdzi się grafika, zdjęcia lub animacja, a innym razem wystarczy po prostu komunikat tekstowy. W ten sposób goście mają wrażenie, że hotel troszczy się przez cały czas o ich komfort i służy zawsze pomocą bez względu na to, czego poszukuje osoba przyjezdna.


Nalewka z arbuza - przepisy na nalewka z arbuza z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na nalewka z arbuza\nNalewki owocowe – kiedy jaką nastawić? 1411\nNalewka z mirabelek 3467\nOdświeżająca sałatka z arbuza 58\nLato to okres, kiedy niespecjalnie chce nam się siedzieć godzinami w kuchni i przygotowywać wymyślne posiłki. Na takie okazje, jakaś mądra głowa wymyśliła sałatki. A ta sałatka z arbuza z serek Zobacz więcej\nLODOWY ARBUZ Z GINEM 244\nOrzeźwiający koktajl z arbuza, melona i ananasa 224\nUpały mają do siebie to, że jeść za bardzo się nie chce, ale człowiek jednak by coś tam dziobnął. Świetnym rozwiązaniem na wysokie temperatury, są wszelkiego rodzaju koktajle owocowe. Dzisiaj Zobacz więcej\nGranita arbuzowa z nutą alkoholu 118\nNalewka wiśniowa z pomarańczą 1026\nSorbet cytrynowy 2584\nNalewka z czerwonej porzeczki 1209\nnalewka sosnowa 8534


Fire Phone i jego trójwymiarowy interfejs na wideo | Komórkomania.pl\nFire Phone i jego trójwymiarowy interfejs na wideo\nPo wielu miesiącach plotek i przecieków smartfon Amazonu w końcu ujrzał światło dzienne. Jak prezentuje się jego trójwymiarowy interfejs?\nFire Phone (youtube.com)\nJedną z najważniejszych cech Fire Phone'a są umieszczone na jego froncie cztery kamery, które śledzą położenie głowy użytkownika i dostosowują wygląd interfejsu do jego perspektywy (funkcja Dynamic Perspective). Daje to tzw. efekt paralaksy. Oczywiście działające na podobnej zasadzie aplikacje lub tapety widzieliśmy już wcześniej, ale do tej pory wykorzystywały one akcelerometr i reagowały wyłącznie na ruch telefonu. Użycie kamer pozwala natomiast zmienić perspektywę nawet po przesunięciu głowy, podczas gdy smartfon spoczywa nieruchomo. Jest to z pewnością bardziej naturalne.\nPrzykładowe zastosowania Dynamic Perspective można zobaczyć na filmie przygotowanym przez The Verge.\nAmazon przekonuje, że jego rozwiązanie ma walory nie tylko czysto estetyczne (trójwymiarowe ekrany blokady wyglądają genialnie!), ale też praktyczne. Za przykład posłużyły mapy, które pozwalają m.in. zerknąć za wirtualny przycisk przysłaniający część adresu bez konieczności przesuwania całej mapy. To są oczywiście detale, ale jestem skłonny uwierzyć, że dzięki nim obsługa smartfona stanie się bardziej naturalna. Każdy z nas postrzega świat w sposób perspektywiczny, dlatego podejrzewam, że taka obsługa telefonu może bardzo szybko wejść w krew.\nPotencjał drzemiący w Dynamic Perspective wykorzystać będą mogli także deweloperzy. Gry pozwalające graczowi dosłownie rozejrzeć się po planszy muszą robić wrażenie.\nCiekawy materiał poświęcony Fire Phone'owi przygotował także Engadget.\nJestem ciekaw, czy tego typu rozwiązanie się przyjmie i czy podłapią je inni producenci. Jeśli tak, na pewno sporo wody w Wiśle upłynie, zanim ujrzymy konkurencyjne słuchawki. Amazon podkreśla bowiem, że jego inżynierowie opracowywali to rozwiązanie przez 4 lata. W tym czasie musieli zmierzyć się z wieloma problemami, takimi jak: słabe pole widzenia miniaturowych kamer (kamery Fire Phone'a mają 120-stopniowe kąty widzenia), trudności z wykrywaniem twarzy w gorszych warunkach oświetleniowych (wykorzystano podczerwień) czy kłopoty z nauczeniem oprogramowania ignorowania twarzy innych osób (również tych znajdujących się np. na koszulce użytkownika).\nZachęcam do obejrzenia oficjalnej prezentacji Fire Phone'a. Część poświęcona Dynamic Perspective zaczyna się na 37:47.\nŹródła: The Verge (YouTube); Engadget; Amazon (YouTube).\nXiaomi Mi 5 zostanie pokazany jeszcze w tym roku, a Snapdragon 820 już za kilka dni? Samsung Wave S8500, Galaxy S I9000 i Sony Ericsson Xperia 10 mini zgarniają nagrody EISA dla najlepszych komórek! Colorovo wprowadza smartfony. Oto CityTone Vision i Lite HTC Qilin - chiński odpowiednik Imagio Lenovo Z5 oficjalnie. Z dużej chmury (bardzo) mały deszcz Lenovo prezentuje rozsądnego A7000 i zjawiskowego Vibe Shot ze świetnym aparatem! Oto najtańszy samsung z 5G. Galaxy A32 5G oficjalnie Lumia 650 może być jednym z najlepiej wyglądających budżetowców na rynku Lenovo Z5s oficjalnie. Potrójny aparat w przystepnej cenie Przyszłoroczny flagowiec Samsunga również w wersji Galaxy S6 Edge? Nokia N97 mini Gold Edition, czyli co zrobić, gdy nie ma pomysłów na nowe telefony... Najciekawsze funkcje w smartfonach 2021. Sprawdź, na co zwrócić uwagę


Tragedia w Zielonej Górze - artykuły | Nasze Miasto\nTragedia W Zielonej…\nMężczyzna w stanie krytycznym trafił do zielonogórskiego szpitala w piątek, 11 sierpnia. Został znaleziony na chodniku przy ul. Wyszyńskiego. Zielonogórska policja wyjaśnia okoliczności związane ze znalezieniem mężczyzny.\nTragedia w Zielonej Górze. 24-latek spadł z masztu telefonii komórkowej. Zginął na miejscu [ZDJĘCIA]\nDo tragedii doszło w środę, 5 lipca. 24-latek wszedł na maszt telefonii komórkowej przy ul. Makowej w Zielonej Górze i spadł na ziemię. Zginął na miejscu.\n6 lipca 2017, 9:33\nZabójstwo w Zielonej Górze. Mężczyzna zmarł pod szpitalem. Śmiertelny cios zadał brat\nTragedia wydarzyła się w Zielonej Górze w środę, 22 marca, nocą. Ciężko raniony nożem 30-latek szedł po pomoc do szpitala. Po drodze wykrwawiał się. Upadł na jezdnię na ul. Zyty. Tam był długo reanimowany, ale na ratunek nie było już żadnych szans. Fryderyk T. na chodniku pojawił się po godz. 3.00 nocą. Ledwo szedł. Po nodze ciekła mu krew. 30-latek wyszedł z kamienicy przy ul. Podgórnej w Zielonej Górze. Szedł do szpitala po pomoc. Tam jednak nie dotarł. Upadł na jezdnie na ul. Zyty. Na miejsce natychmiast przyjechała ekipa karetki pogotowia ratunkowego. Lekarz robił, co mógł. Było jednak za późno. 30-latek zmarł z wykrwawienia. Mężczyzna miał głęboką ranę nogi. Została zadana nożem lub jakimś innym ostrym narzędziem. Ostrze przebiło tętnicę udową. Policja zatrzymała podejrzanego o zabójstwa 30-latka. Ślady krwi na chodniku prowadziły prosto do kamienicy przy ul. Podgórnej. Tam został zatrzymany brat ofiary. Mężczyzna był pijany. Jak ustaliliśmy, między braćmi doszło do kłótni i bójki. Bratobójca zostanie przesłuchany, kiedy wytrzeźwieje. Na miejscu zdarzenia długo pracowali policyjni technicy oraz prokurator. - Ustalamy przebieg zdarzenia. Będziemy wyjaśniać to, co wydarzyło się w mieszkaniu w kamienicy - mówi nadkom. Małgorzata Stanisławska, rzeczniczka zielonogórskiej policji. Wiemy, że zatrzymany w związku z zabójstwem mężczyzna był już notowany.\n22 marca 2017, 8:18\n3 października 2011, 16:35\nzginął kibic Falubazu


Nowa muzyka i końcówka Late Pledge | WhatTheFrog\nPraca nad wydaniem Echa Światów posuwają się zgodnie z harmonogramem. Właśnie wrzuciliśmy próbki dwóch kolejnych utworów, które możecie odsłuchać poniżej – są to ścieżki zatytułowane Pałac oraz Huta. W przygotowaniu są utwory Żelazny Rydwan oraz Biblioteka Ksiąg Zakazanych. Niko komponuje jak szalony, nie kontrolujemy go już. Spływają do nas artykuły dla mistrzów gry, które znajdą się w artbooku, mamy też już wszystkie teksty z konkursów literackich. Nowe dodatki do Elekta przechodzą testy i są balansowane. Mamy praktycznie wszystkie ilustracje, brakuje nam zaledwie dwóch, które wyjdą spod drogocennej ręki Kasi lada moment.\nNiedługo zaprezentujemy Wam listę wszystkich wspierających, która znajdzie się w albumie z prośbą o potwierdzenie, że jesteście na niej i że występujecie pod takim pseudonimem, jaki wybraliście podczas zbiórki. Jeżeli nie otrzymamy od kogoś żadnej wiadomości, uznamy to za potwierdzenie, więc nie przegapcie wiadomości od nas! Listę będzie można obejrzeć również na stronie zbiórki. Poniżej prezentujemy Wam jedną z ilustracji, która znajdzie się w artbooku oraz w dodatku Intrygi. Przedstawia ona halę służącą do przemytu artefaktów, strzeżoną przez demona.\nKoniec Late Pledge i początek nowej zbiórki\nPamiętajcie, że tylko do 31 sierpnia do godziny 23:59 trwa Late Pledge czyli przedłużona możliwość wspierania dla osób, które wsparły podczas zbiórki. To ostania szansa na dokupienie czegoś z oferowanych nagród po cenach wspieraczkowych a także na otrzymanie ekskluziwów. Pomyślcie też o swoich znajomych, który mogliby być zainteresowani albumem lub dodatkami do Elekta. Bo wiecie – „Sierpień, zaraz jesień, Wszystkich Świętych i prezenty trzeba będzie pod choinkę kupować.”.\nNa dzisiaj to wszystko w temacie Echa Światów. Planujemy co dwa tygodnie przedstawiać Wam aktualizacje z postępów prac. Przypominamy, że już niebawem rusza kolejna zbiórka na naszej platformie, tym razem mająca na celu ufundowanie gry strategicznej Tsukuyumi: Full Moon Down. Więcej informacji o niej znajdziecie na naszej stronie – o tutaj. Po kliknięciu na obrazek poniżej, zobaczycie film, na któym Jan opowiada o szczegółach zbiórki. Warto wspomnieć, że to właśnie z Tsukuyumi pochodzą ilustracje zestawu kart promocyjnych, które otrzymacie wraz z dodatkiem Minstrel zakupionym na zbiórce.


Grzech milczenia – Wprost\nWkrótce ma dojść do dymisji osób, które wiedziały o aferze Paetza i ukrywały ją przed papieżem\nZnali ją też członkowie Episkopatu Polski - wyszło na jaw w Rzymie. Skoro tak, dlaczego odwoływanie arcybiskupa Juliusza Paetza trwało tak długo? Dobrze poinformowane źródła watykańskie twierdzą, że sprawa Paetza jeszcze się nie zakończyła: w najbliższym czasie ma dojść do kilku sensacyjnych dymisji - osób, które wiedziały o aferze i ukrywały ją przed papieżem.\nStare żydowskie powiedzenie powiada: "Kiedy trzy osoby mówią ci, że jesteś pijany, kładź się do łóżka". Biskupowi Paetzowi na niewłaściwość jego postępowania zwracało uwagę więcej osób niż trzy, a nawet więcej niż trzydzieści. Zagadką pozostaje fakt, dlaczego doskonale znający problem polscy hierarchowie oraz nuncjatura (od prymasa Józefa Glempa, poprzez sekretarza Konferencji Episkopatu Polski bp. Piotra Liberę, po nuncjusza Józefa Kowalczyka) nie robili nic, żeby uniknąć nadciągającego skandalu. Dlaczego była potrzebna aż osobista interwencja papieża, który - jak się wydaje - przeżył tę sprawę o wiele boleśniej niż polscy biskupi?\nArcybiskup Paetz był po raz ostatni w Rzymie w lutym tego roku, jeszcze przed publikacją "Rzeczpospolitej". Prawdopodobnie wtedy zaproponowano mu posadę w Rzymie, o której wspomniał w ubiegły czwartek w mowie pożegnalnej. Kto złożył tę propozycję? Watykańskie źródła twierdzą, że z inicjatywą wystąpił prefekt kongregacji ds. kleru, kolumbijski kardynał Dario Castrillon Hoyos, który od dawna wiedział o zarzutach stawianych arcybiskupowi i robił sporo, by sprawę zatuszować. A Hoyos jest osobą bardzo wpływową - zaczyna się go wymieniać wśród papabili, czyli następców papieża.\nWiele mówiono w ostatnich tygodniach, że opóźnienie w rozwiązaniu "afery Paetza" wynika z przedłużania się pracy komisji badającej sprawę "z wielką uwagą i odpowiedzialnością, starając się dbać o interesy wszystkich zainteresowanych" (tak oświadczył dyrektor watykańskiego biura prasowego Joaquin Navarro-Valls). W rzeczywistości papieżowi wcale opinia komisji nie była potrzebna - mógł odwołać arcybiskupa, kierując się dobrem diecezji oraz kościołów polskiego i powszechnego. I tak się prawdopodobnie stało. Nie ma zresztą pewności, czy wyniki prac komisji do papieża w ogóle dotarły, a już prawie na pewno nie interesował go jej raport. To, że sprawa\nPaetza wyrządzała Kościołowi wielkie szkody, było dla Jana Pawła II oczywiste. I postąpił z właściwą sobie energią. To z jego woli do wielkoczwartkowego, mało zazwyczaj interesującego dla laików, listu do kapłanów dodano rozdział 11 - o księżach, którzy "sprzeniewierzyli się łasce otrzymanej w sakramencie święceń, ulegając najgorszym przejawom mysterium iniquitatis". To rozdział jakby skrojony na miarę sprawy Paetza.\nMiał rację arcybiskup Józef Życiński, gdy przed miesiącem prorokował, że sprawa zostanie rozwiązana jeszcze przed Wielkanocą. Na przyjęcie dymisji papież wybrał Wielki Czwartek, święto stanu kapłańskiego. Jeszcze nigdy w ten dzień nie dymisjonował on biskupów. Nie ma bowiem większego upokorzenia dla kapłana, niż odwołanie go właśnie w dniu jego święta.\nNa temat przyczyn długiego milczenia Episkopatu Polski i Kurii Rzymskiej krążą w Watykanie dwie hipotezy. Wedle pierwszej, przestały działać "wentyle bezpieczeństwa", jakimi dysponuje Kościół. A jako że nie jest to pierwszy wypadek tego rodzaju (tylko w USA co najmniej 230 kapłanów usunięto w ostatnich latach z Kościoła za pedofilię lub "czyny homoseksualne"), oznacza to, że te wentyle nie działają od dawna. Druga hipoteza mówi, że biskup Paetz "szedł w zaparte" i - co gorsza - szantażował episkopat i kurię. Z racji swego stanowiska i skłonności poznał tyle tajemnic, że groźby ich ujawnienia mogły powstrzymywać od reakcji wielu dostojników w Warszawie i Rzymie.\nNie wiadomo, czy kiedykolwiek dowiemy się, jak było naprawdę. Kościół potrafi przecież dochowywać swoich tajemnic. Co będzie dalej z byłym metropolitą poznańskim? Z pewnością pozostanie arcybiskupem seniorem. Ten tytuł jest dożywotni i by go odebrać, trzeba by "przesunąć" biskupa do stanu świeckiego, co jest raczej wykluczone. Musiano by bowiem udowodnić mu przewinienia znacznie cięższe od tych, jakie zarzucała mu "Rzeczpospolita" i inne media. Do ubiegłej środy wydawało się możliwe objęcie przez Juliusza Paetza innego stanowiska. Obecnie jest to raczej niemożliwe: wszak papież zdymisjonował go de facto ze stanowiska w Wielki Czwartek, co miało specjalną wymowę! Roma locuta, causa finita - Rzym przemówił, sprawa zakończona.


Niewłaściwa dziewczynka - David Hewson - ebook - Legimi online\nNiewłaściwa dziewczynka ebook\nCykl: Pieter Vos\nProjekt okładki, opracowanie typograficzne: PIOTR ZDANOWICZ\nZdjęcia na okładce: © Roy Bishop / Arcangel Images, © Michelle Kelly / Arcangel Images, © Steve Collis\nThe Wrong Girl Copyright © David Hewson 2015\nCopyright © for the translation by Ewa Penksyk-Kluczkowska Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2016\nNa fordeku łodzi pojawiło się coś nowego. Pośród uschłych roślin, gnijącego drewna i rozrzuconych narzędzi niczym połyskująca boja nad zimowymi wodami Prinsengracht stała naturalnej wielkości srebrna plastikowa baletnica wirująca na smukłych nogach. Na jej szyi migotały kolorowe światełka i błyszcząca girlanda.\nSam, mały foksterier Pietera Vosa, usiadł u stóp figurki, zastanawiając się, czy warczeć, czy ją polizać. Zaczepione o obrożę pasmo wielobarwnej lamety przylgnęło do jego twardej sierści. Samowi niezbyt się to podobało.\nTrzecia niedziela listopada. Boże Narodzenie było tuż-tuż, nadjeżdżał Sinterklaas. Właśnie dotarł do Holandii po długiej podróży z Hiszpanii i wsiadł na swój odświętnie udekorowany statek, by podążyć w górę Amstel. Dochodziła czternasta piętnaście.\nBrygadier Vos, oficer dyżurny na drugiej zmianie, miał przepracować ten miły przerywnik w kalendarzu amsterdamskiej policji w znajomym towarzystwie – dwojga swoich podwładnych, nie zawsze zgodnych przedstawicieli różnych pokoleń. Detektyw Dirk Van der Berg, czterdziestoparoletni beztroski piwosz, stały element Marnixstraat, poklepał psa po łbie, szczebiocząc czułe słowa. Laura Bakker, która właśnie skończyła dwadzieścia pięć lat, stosunkowo niedawno przeprowadziła się z Fryzji. Stała w ciepłej zimowej kurtce, a długie rude włosy opadały jej na ramiona. Patrzyła spode łba na figurkę na dziobie. Vos zerknął na własne ubranie: ta sama co zwykle granatowa kurtka, sprane dżinsy, zużyte adidasy. Zamierzał się w tygodniu ostrzyc, ale wolał pójść na duński film. Tak więc ciemne loki sięgały za kołnierzyk, przyciągając od czasu do czasu karcące spojrzenie Franka de Groota, komendanta komisariatu.\nMinęło już siedem miesięcy, odkąd przy okazji sprawy dziwnego morderstwa powiązanego z zabytkowym domkiem dla lalek zakończył smętną, beznadziejną wegetację na łodzi i wrócił w szeregi amsterdamskiej policji. Od tego czasu parę rzeczy się zmieniło. A parę nie.\n– Co to jest, na miłość boską?! – spytała Bakker.\n– Mnie się podoba! – oświadczył Van der Berg, zanim zdążyła wybuchnąć kłótnia. – Cokolwiek to jest...\nDudniąc ciężkimi butami, Bakker pokonała trap, bez pytania wyciągnęła ze skrzynki na listy białą kopertę i zdecydowanym ruchem podała ją Vosowi. Na kopercie widniał stempel rady miasta.\n– Założę się, że to kolejne ostrzeżenie na temat stanu łodzi. Wlepią ci grzywnę, jeśli nie doprowadzisz jej do porządku.\n– Doprowadzam przecież...\nSpojrzała na poczerniałe deski uszkodzonej kabiny, na szyby poklejone taśmą i pokręciła głową.\n– Wyrzucili ją ze sklepu za rogiem – dodał Vos, wskazując balerinę. – Uznałem, że tu będzie pasować.\n– Rzeczywiście pasuje – przyznał Van der Berg. Z nadzieją obejrzał się na drugą stronę ulicy, gdzie na rogu Elandsgracht stała kawiarnia Drie Vaten. Był to klasyczny amsterdamski bruin café, czyli brązowy bar, ze ścianami z czarnej cegły, gołą drewnianą podłogą i kulawymi krzesłami. Przyjmował gości przez większość dnia i teraz też już się wypełnił. Okoliczni mieszkańcy ściągali tutaj w poszukiwaniu piwa, przekąski, kawy i odrobiny niezobowiązującej rozmowy. Był to drugi dom dla mnóstwa tubylców, w tym dla spragnionych policjantów z komisariatu przy Marnixstraat na końcu Elandsgracht. – Mamy czas na...?\n– Jesteśmy na służbie! – przypomniała Bakker, w desperacji wyrzucając w górę długie ręce.\nVan der Berg był przysadzistym mężczyzną o przyjaznej, nieco zniszczonej twarzy. Spojrzał z urazą.\n– Na służbie będziemy za piętnaście minut. A ja chciałem spytać... czy mamy czas na kawę.\n– Nie za bardzo – odrzekł Vos, kręcąc głową.\nCzekał ich pracowity, ale przyjemny dzień. Sinterklaas, promienny, przyjazny święty z białą brodą uczci swoje przybycie do Amsterdamu paradą tak znamienitą, że będzie oglądana w telewizji w całej Holandii. Na trasie jego przejazdu zbierze się ponad trzysta tysięcy osób, a liczba policjantów sięgnie czterech cyfr. Centrum miasta zamknięto dla ruchu kołowego. Olśniewający statek powiezie Sinterklaasa rzeką Amstel w otoczeniu rzeszy prywatnych łodzi pełnych amsterdamczyków, którzy będą próbowali podpłynąć jak najbliżej. Potem znamienity gość przesiądzie się na białego rumaka, na którym poprowadzi orszak przez miasto, aż na Leidseplein. Tam, powitany przez burmistrza, przemówi do zebranych tłumów z balkonu teatru miejskiego. Towarzyszą mu Czarni Piotrkowie, Zwarte Pieten, o uczernionych twarzach, czerwonych wargach, w perukach z czarnych loków. Ubrani w starodawne kostiumy z krezami i w berety z piórkiem, z promiennym uśmiechem rozdają korzenne łakocie każdemu napotkanemu dziecku i wprawiają w zakłopotanie wszystkich zagranicznych gości, którzy nie dowierzają własnym oczom.\nPo piątym grudnia Sinterklaas schodzi na dalszy plan, przyćmiony przez Boże Narodzenie. W miejsce pepernoot i czekoladowych liter pojawiają się kerststol i musketkrans, a w witrynach sklepów – iglaste gałązki i sztuczny śnieg.\nSwego czasu Vos w tym wszystkim uczestniczył. Kiedy miał własną rodzinę. Partnerkę Liesbeth, córkę Anneliese. Sprawa domku dla lalek bezpowrotnie pozbawiła go tego święta.\nVos pochylił się i uśmiechnął do swojego pieska. Biało-brązowy foksterier spojrzał mu w oczy.\n– Nie mogę cię zabrać do pracy, brachu. Nawet w taki dzień jak dziś.\nSam wyczuł coś w tonie jego głosu i zmrużył oczy, pełen podejrzeń co do rozwoju wydarzeń.\nPojawiła się smycz. Sam pochylił łeb. Vos odprowadził psa do kawiarni, przekazał go właścicielce Drie Vaten, Sofii Albers, wraz z torbą rzeczy do prania, bo i taką przysługę mu wyświadczała. Sam szarpał za smycz, usiłując wrócić nad kanał.\nVan der Berg i Laura Bakker przyglądali się temu w milczeniu. Bakker znowu pokręciła głową.\n– No! – skwitował Vos, gdy już wrócił na łódź. – Chodźmy się wmieszać. Wiecie co... po służbie zaproszę was na kolację. Znam taką całodobową knajpkę.\n– Masz na myśli piwo, frytki i gotowane jajka gratis? – spytała Bakker.\n– Nie... porządną kolację. W restauracji.\n– W lokalu, gdzie jest prawdziwa toaleta? Znasz takie? Naprawdę?\n– Jeśli zaproszenie obejmuje... – Van der Berg ręką zasymulował wychylanie butelki – ...mnie pasuje. O matko...\nWskazał senny bar o czarnym ceglanym froncie, stojący pod kątem w miejscu, gdzie Elandsgracht dochodziła do kanału. Mewy wygrzebywały śmieci spomiędzy kamieni brukowych. Kilku popołudniowych pijaczków stało cierpliwie w kolejce, by wrzucić puste butelki do pojemnika na szkło. Obok nich Sam zapierał się łapami, odmawiając wejścia do środka, i z urażoną miną oglądał się groźnym wzrokiem na kanał.\n– Szkoda, że nie możemy go ze sobą zabrać – odezwała się Bakker. – No bo wiesz... Sinterklaas. Tam się przecież nic nie może wydarzyć.\nVos popatrzył na nią bez słowa, po czym podszedł do psa, chwycił go za obrożę i wprowadził do środka.\nPo powrocie stanął i rozejrzał się po Prinsengracht.\n– Nie czytasz gazet? – spytał Van der Berg. – Podobno ma być protest w sprawie Zwarte Pieta. Ludzie uważają, że to rasizm i coś tam jeszcze. Lekceważące czy niegrzeczne.\nGdy to mówił, jeden z Czarnych Piotrków szedł właśnie Prinsengracht w ich stronę. Wysoki, krzepki, z wielką peruką afro, mnóstwem teatralnych loków. Lśniący szkarłatny strój, głupkowata czapka. Umalowana na czarno twarz, czerwone usta. Uśmiechnięty, szczęśliwy jak dziecko, niósł szarą torbę i siatkę na ryby, by sięgać nią w tłum.\n– To rzeczywiście jest niegrzeczne – włączyła się Bakker. – Na miłość boską, mamy dwudziesty pierwszy wiek.\nVan der Berg skrzyżował ramiona na piersi i rozpoczął wykład, którego Vos wysłuchał już wiele razy. Druga strona sporu.\n– To tradycja – zakończył.\n– Wieszanie też należało do tradycji. I szczucie psami niedźwiedzia.\n– Młoda damo...\nVos zamknął oczy. Nie wyobrażał sobie słów, które bardziej zdołałyby rozwścieczyć bystrą, choć niezdarną detektyw z Fryzji.\nZwarte Piet usłyszał ich spór, dostrzegł Laurę, dobiegł do niej truchtem, ukłonił się z wdziękiem, powiedział, że ślicznie wygląda. Włożył do swojej siatki garść małych ciasteczek, po czym wysunął ją ku niej ostrożnie.\nBakker urwała w pół tyrady, uśmiechnęła się szeroko i przyjęła ciasteczka. Wdzięczyła się, gdy mężczyzna w barwnym przebraniu sadził jej kolejne komplementy.\n– Bądź grzeczną dziewczynką – dodał, odchodząc ulicą – bo Mikołaj się o wszystkim dowie.\n– Uwielbiam je. – Bakker wpychała korzenne pepernoot do ust, chichocząc odrobinę ze skruchą.\n– Ja też – odparł Van der Berg, zerkając na ostatnie dwa w jej dłoni.\nNie przejęła się tym.\n– A ty co o tym myślisz? – spytała, zwracając spokojne spojrzenie na Vosa. – O dorosłych mężczyznach malujących się na czarno dla Sinterklaasa? – Ruchem głowy wskazała Van der Berga. – Tak jak on? Czy tak jak ja?\nSam stał w oknie baru, łapką drapał w szybę i machał ogonem w płonnej nadziei.\n– No, śmiało – ponagliła Bakker.\n– Myślę – odrzekł Vos, patrząc na Zwarte Pieta oddalającego się skocznie wzdłuż kanału – że czas się wziąć do roboty.\nKolejny Czarny Piotrek, tym razem niski i przysadzisty. Ruda broda sztywna od czarnego mazidła. Peruka zsunięta na bok, zbyt lśniąca, nowiuteńka. Przerażone oczy zerkające na wszystkie strony na dźwięk rosnącego harmidru tłumu sunącego ulicą.\nWszystkie rzeczy znalazł tam, gdzie mieli je zostawić, w trzecim śmietniku od końca wąskiego zaułka. Niebieskim, tak jak powiedzieli.\nDwa pistolety. Dwa noże. Trzy granaty. Lina. Kilka kawałków tkaniny, które mogły służyć zarówno za kneble, jak i przepaski na oczy. Pięć tysięcy euro i fałszywy paszport belgijski ze zdjęciem zrobionym dwa dni temu w automacie na Dworcu Głównym.\nJedna kartka zadrukowana instrukcjami. Co robić. Czego wypatrywać. Dokąd się udać.\nUrodzony na północy Anglii. W czasie odsiadywania wyroku za włamanie po pijaku został radykałem. Po zwolnieniu zapuścił niechlujną brodę, zaczął się ubierać w długą szatę. Krzyczał na manifestacjach towarzyszących uroczystościom pogrzebowym żołnierzy zabitych w Afganistanie. Chodził do przywódców duchowych. Nauczył się wywrzaskiwać hasła, dźgając w kamerę palcem wskazującym.\nGdy zmienił nazwisko na Mujahied Bouali, nie chciała go już znać nawet własna matka, pielęgniarka, owdowiała, gdy miał cztery lata. I świetnie. Robił, co mu kazano, i wreszcie doczekał się misji. Nie w Syrii czy Somalii, choć tego właśnie oczekiwał. Wyjechał do Amsterdamu, pod skrzydła nowego pana. Surowego i autokratycznego człowieka, dzięki któremu utwierdził się w przekonaniach już od pewnego czasu mu znanych. Tylko że do tej pory nie chciał się z nimi zmierzyć.\nTeraz jego wrogami byli wszyscy niewierni. Żadnych kompromisów. Nie ma takiego pojęcia jak cywil. Dekadenckie bezmyślne stada wygodnie rozparte patrzyły na świat rozpadający się na kawałki.\nSprawiedliwi i przeklęci. I nic pomiędzy.\nWraz z pieniędzmi znalazł zdjęcie dziewczynki w różowej kurtce. I nową kartkę z instrukcjami – miał je zapamiętać, a kartkę wyrzucić.\nPrzeczytał je uważnie, dobrze przyjrzał się zdjęciu. Sprawiało wrażenie zrobionego ukradkiem na ulicy. Przez chwilę zastanawiał się, jak dziewczynka się nazywa. Po czym uświadomił sobie, że to nie ma znaczenia.\nNastępnie pistolety, noże, linę, szmatki i granaty włożył do swojego czerwonego aksamitnego worka wraz ze słodyczami.\nChrześcijańskimi słodyczami. Ale żywność nie zna wiary.\nWyjął ciasteczko, skosztował. Smaczne. A i to zapewne dzięki przyprawom zrabowanym ze Wschodu.\nZ workiem przewieszonym przez ramię wyszedł na ulicę. Przebranie, które mu dali, było jasnozielone, zbyt obszerne, do tego miał brązowy beret z jaskraworóżowym piórkiem.\nW innych okolicznościach na pewno czułby się jak głupiec. Ale nie tym razem.\nDom Kuypera znajdował się o dziesięć minut jazdy rowerem od łodzi Vosa, w ruchliwszej, zamożniejszej dzielnicy miasta za Jordaanem. Czterystuletni, wąski, z czterema kondygnacjami i zwieńczony szczytem schodkowym stał przy uliczce o nazwie Herenmarkt niedaleko West-Indisch Huis, niegdysiejszej siedziby Kompanii Zachodnioindyjskiej. Ta lokalizacja zawsze bawiła Henka Kuypera. Na dziedzińcu okazałego przybytku stał posąg Petera Stuyvesanta, siedemnastowiecznego gubernatora holenderskiego państwa o nazwie Nowa Holandia. Arystokraty, który utracił kolonię na rzecz Brytyjczyków i musiał patrzeć, jak Nowy Amsterdam na koniuszku Manhattanu staje się Nowym Jorkiem.\nKuyper całe godziny spędzał przy komputerze, na rozmowach z osobami z całego świata, a niekiedy przechadzał się na niewielki placyk i tam pił kawę, wpatrując się w srogie rysy człowieka, który oddał najważniejszy przyczółek Nowego Świata, i zastanawiając się, czy by mu się podobał dwudziesty pierwszy wiek. Teren pierwszych fortyfikacji Stuyvesanta w Ameryce dzisiaj zajmowała Wall Street; jego kanał przerodził się w Broad Street i Broadway. Mężczyzna, który protezą zapewnił sobie przydomek Stara Srebrna Noga, spoczął w krypcie kościoła przy ulicy Bowery na Manhattanie – gdzie kiedyś znajdowała się jego bouwerij, czyli farma – na uboczu dawnej kaplicy rodzinnej. Kuyper trafił tam w trakcie protestów Occupy Wall Street i przysiadł na jakiś czas w pobliżu. Wpatrywał się w skromną kamienną tabliczkę na zachodniej ścianie świątyni, oznaczającą miejsce spoczynku staruszka, i rozmyślał nad odległością dzielącą oba światy.\nA jednak większości obywateli dwudziestego pierwszego wieku Peter Stuyvesant kojarzył się jedynie z marką papierosów. Tak to bywa.\n– Henk! – z piętra niżej dopłynął głos jego żony, ostry i zaniepokojony. Zawsze znalazła powód do zdenerwowania. – Jesteśmy gotowe. Idziesz czy nie?\n– Nie – wyszeptał do monitora.\nW niedzielę miał najwięcej roboty. Właśnie nadeszło siedem mejli. Dwa z Hagi. Dwa z Ameryki. Trzy z Bliskiego Wschodu.\nUsłyszał jej ciężkie kroki na schodach. Gabinet Kuypera znajdował się w maleńkim szczytowym pokoju pod dachem. Miał stamtąd widok na brukowaną ulicę i plac zabaw dla dzieci zajmujący otwartą przestrzeń za West-Indisch Huis. Hak z kołowrotkiem na belce nad oknami służył teraz głównie celom dekoracyjnym, ale tkwił tam prawdopodobnie już od trzystu lat. Henk lubił ten pokój, ustronny, odcięty od reszty domu. Tutaj mógł rozmyślać.\nStanęła w progu ubrana w przykrótki płaszcz zimowy, z ręką opartą na framudze i Saskią u boku. Renata Kuyper była Belgijką z Brugii. Poznali się pewnego upalnego lata, gdy on odbywał misję w Kosowie. Ona, wówczas studentka, brała udział w projekcie badawczym. Śliczna brunetka o krótkich włosach i żywym, nerwowym sposobie bycia. Przeżyli krótki, namiętny romans w gorących pokojach hotelowych pachnących drewnem cedrowym i nią. Wokół nich świat Bałkanów odbudowywał się powoli z koszmaru wojny domowej.\nHenk Kuyper ledwie to zauważał. Byli zakochani, i to rozpaczliwie. W środku tego szaleńczego lata umarł nagle jej ojciec, wdowiec. Powiadomiono ją o tym telefonicznie, gdy leżeli w łóżku. Od tej chwili kurczowo trzymała się Henka. Przed upływem trzech miesięcy wzięli ślub. Po kolejnych trzech miesiącach, już po powrocie do Amsterdamu, Renata była w ciąży i próbowała pogodzić się z myślą o roli żony i matki w gwarnym, nieznajomym mieście, w którym nie miała żadnych przyjaciół.\n– Idziesz, tatusiu? – powtórzyła pytanie Saskia.\nW styczniu skończy dziewięć lat. Niemal dokładna kopia matki. Szczupła, blada twarz. Szerokie kości policzkowe. Blond włosy, które pewnego dnia zmienią barwę na ciemną, tak jak Renaty. Oczy niebieskie i przejrzyste jak szafiry. Nie uśmiechała się za dużo, w czym też przypominała matkę. Ale tak teraz wyglądała rodzina.\n– Rzecz w tym, kochanie... – Wstał od biurka i przykucnął przed nią, dotknął jej starannie uczesanych włosów. Na spotkanie z Sinterklaasem i jego małymi czarnymi chochlikami należało wyglądać jak najlepiej – ...że tatuś musi pracować.\nOficjalnie Kuyper był konsultantem do spraw ochrony środowiska. Specjalizował się w kwestiach skażeń gruntu, studiował to na uniwersytecie. Czasami udawał się z misją, głównie do krajów Trzeciego Świata, niekiedy do tych niebezpiecznych. Ale to była tylko praca. Słowa do umieszczenia na wizytówce. Co najmniej połowę swojego czasu spędzał w sieci, wypisując porady na forach aktywistów na każdy temat, od szczelinowania hydraulicznego po biopaliwa i żywność modyfikowaną genetycznie. Atakując przemysł i prawicę. Tu i ówdzie wszczynając pożary. Gdzie indziej je gasząc. Zawsze pod tą samą anonimową tożsamością internetową, którą wybrał z rozmysłem: Stuyvesant. Jako awatara używał nawet portretu staruszka.\nSaskia podeszła do niego z wydętymi usteczkami.\n– W ogóle nie chcesz zobaczyć Sinterklaasa?\nZaczęła odliczać na palcach schowanych w rękawiczkach.\n– Nie widziałeś go na łodzi. Nie widziałeś, jak jechał na koniu...\nŻona wpatrywała się w niego.\n– Możesz przerwać ratowanie świata, Henk. Na jeden dzień. Pobyć z rodziną.\nKuyper poprawił okulary na nosie i westchnął. Następnie wskazał komputer.\n– Poza tym... Wiecie, że nie za bardzo sobie radzę z tymi wszystkimi ludźmi. Tłumy... – Dotknął policzka córki. – Tatuś nie lubi tłumów.\nDziewczynka tupnęła nogą i gwałtownym gestem objęła się chudymi rączkami odzianymi w jasnoróżową kurtkę, którą jej kupił przed tygodniem. Z kucykami z My Little Pony. Jej ulubionej serii książeczek i filmów. Ojciec wyciągnął rękę i ścisnął ją za łokieć.\n– Sinterklaas przyszedł w tym roku wcześniej i przyniósł ci kurteczkę, prawda?\n– Nieprawda. – Dąs tylko przybrał na sile. – To od ciebie.\n– Może jestem Czarnym Piotrkiem. W przebraniu. – Ruchem ręki wskazał drzwi. – No, idźcie. Wieczorem zjemy sobie pizzę. Wynagrodzę wam to. Obiecuję.\nSłuchał, jak pokonują wąskie schody. Jedne kroki ciężkie, drugie lekkie. Następnie przysunął swój fotel do okna i wyjrzał na ulicę. Żona prowadziła drogi trójkołowy rower, który im kupił. Pomarańczowy. Barwa Holandii. Wskoczyła na siodełko. Saskia usadowiła się na wyściełanym miejscu dla dziecka na przodzie. Nazywała je wiaderkiem.\nZadzwonił jego telefon. Rozmowa trwała najwyżej minutę.\nPo drugiej stronie ulicy zobaczył swojego pierwszego Zwarte Pieta. Po mieście wędrowały ich setki, uwodziły mijanych przechodniów. Każdy mógł sobie wypożyczyć kostium, zdobyć farbę do twarzy i czerwoną szminkę. Włożyć tę głupią perukę, falbaniastą bluzę, barwne spodnie, złote kolczyki. Potem kupić torbę słodyczy w miejscowym sklepie i rozdawać je wedle uznania.\nNiektórzy spośród ludzi, z którymi pracował, narzekali na to zjawisko. Że to rasistowskie stereotypy. Kuyper robił to, co najbardziej lubił robić on-line: tłumaczył, wyjaśniał. Zwarte Piet prawdopodobnie nie miał nic wspólnego z Afryką. Jego wizerunek wiązał się z jakąś starszą, bardziej mroczną tradycją osadzoną w czymś o wiele bardziej nieprzeniknionym niż prozaiczna geografia. Jedna z teorii mówiła, że Zwarte Pieten to diabły ujarzmione przez Świętego Mikołaja w imię dobra.\nSam nie było do końca przekonany, czy któraś z tych teorii jest w stu procentach słuszna. Ale i tak lubił poprawiać ludzi.\nGdy tak patrzył, gdzieś z boku Herenmarkt wyłoniła się druga barwna postać. Można było odnieść wrażenie, że ukrywała się tam za ślizgawkami na placu zabaw. W oczekiwaniu.\nSaskia pomachała i krzyknęła coś. Słyszał, jak jej podekscytowany głos unosi się znad brukowanej ulicy.\nTen nowy był ubrany na ciemnozielono, miał brązową czapkę z różowym piórkiem. W ogóle się nie uśmiechał.\nJeśli nawet Zwarte Piet usłyszał dziewczynkę, nie okazał tego. Nadal prowadził przerdzewiały rower, a potem wszedł do staromodnego blaszanego pisuaru, który stał na końcu Herenmarkt przy moście prowadzącym ponad Brouwersgracht do centrum.\nDzieci nie zawsze dostają to, o co proszą, pomyślał Henk Kuyper. I wrócił do swoich wiadomości.\nZanim dotarli do Leidseplein i centrum parady, Bakker już się cieszyła, że nie wzięli ze sobą Sama. Była prowincjuszką z Dokkum, w Amsterdamie mieszkała raptem od wiosny. W domu ze dwa, trzy razy widziała paradę w telewizji, ale rzeczywistość zdecydowanie przerastała relację.\nMiasto wypełniło się wielką szczęśliwą ciżbą. Tłumy ciągnęły się od doków aż po centrum i dalej, do muzeów i Grachtengordel. Starzy i młodzi z brokatem i innymi ozdobami we włosach. Ojcowie z berbeciami na ramionach. Matki trzymające na rękach niemowlęta zbyt małe, by pojąć, o co chodzi w tym całym hałasie i feerii barw. Każdy za wszelką cenę starał się zerknąć na samego Sinterklaasa, odzianą na czerwono postać jadącą ulicą Rokin na wielkim białym koniu i machającą do tłumów.\nVos i Van der Berg na pewno wiele razy odbyli służbę w dniu parady. Wiedzieli, gdzie stanąć, co robić. Głównie słuchali radia, stali na skraju tłumu. Wypatrywali kieszonkowców, pijaków i naćpanych awanturników. Namierzonych szybko wykluczali.\nJeden Zwarte Piet o lepkich palcach już siedział w areszcie, zwinięty przez Van der Berga z nadzwyczajną biegłością, gdy próbował wysunąć portfel z tylnej kieszeni człowieka na tyle durnego, by przyjść dziś tu tylko w bluzie i dżinsach. Większą wyrozumiałość okazywali opitym piwem głupcom, którzy sami w sobie stanowili niegroźne utrapienie. Szybkie skinienie głowy Van der Berga, słowa wsparcia Vosa, paskudne spojrzenie Bakker i idioci szli swoją drogą.\nMundurowi zajmowali się widoczną stroną działań policyjnych – wprowadzali ludzi w wydzielone rejony, przeganiali ich z jezdni, którą Sinterklaas przemierzać miał centrum Amsterdamu. Raczej nie dopuszczali do problemów, niż przejmowali kontrolę. Trzysta tysięcy osób... żadne siły policyjne na świecie nie miałyby szansy lepiej sobie w tej sytuacji poradzić.\nTeraz śledzili paradę na jej ostatnim odcinku, tuż przed Leidseplein. Była piętnasta dwadzieścia. Za dziesięć minut dotrze tu Sinterklaas, powita go sam burmistrz. Następnie o czwartej zwróci się do amsterdamskich dzieci z balkonu teatru i potem każdy zajmie się sobą – jedni pójdą do budek z hot dogami, inni do straganów ze słodyczami, jeszcze inni do sklepów. Na koniec, zadowoleni, udadzą się do domów.\nVos i Van der Berg rozmawiali wesoło z ledwie trzymającym się na nogach mężczyzną w kostiumie klauna, przekonywali go, by poszedł do domu i położył się do łóżka.\nKolacja z tymi dwoma. Zwykle odnosiła wrażenie, że koledzy żywią się piwem i przekąskami barowymi. Nie wyobrażała sobie, co Vos rozumie pod pojęciem „porządnego” posiłku. Ani jakie restauracje mu się podobają. Poznali się siedem miesięcy temu, przy sprawie domku dla lalek. Od tego czasu stała się pełnoprawnym członkiem jego zespołu śledczego. Coś ich łączyło. Byli nie tylko współpracownikami, lecz także przyjaciółmi. Vos z każdym nawiązywał takie relacje. Współczuła mu. Podejrzewała, że on z kolei współczuje jej, bo jest samotną młodą kobietą z prowincji. Że ma niewielu przyjaciół w Amsterdamie.\nA miała ich mniej, niż sądził. Szczerze mówiąc – żadnych.\nZaczynała się zastanawiać, gdzie spędzi Boże Narodzenie – czy w Amsterdamie, czy w rodzinnym Dokkum – gdy usłyszała za plecami przybierający na sile wściekły głos. Odwróciła się. Wysoka kobieta w drogim modnym płaszczu wymyślała mundurowej policjantce, prawą ręką ściskając mocno dziewczynkę o znudzonej minie, ubraną w jasnoróżową kurtkę z kucykami z My Little Pony.\nBakker podeszła, pokazała legitymację służbową, uśmiechnęła się i zaproponowała pomoc.\n– Może mnie w końcu ktoś wysłucha? – spytała kobieta, z każdą minutą coraz bardziej wściekła. – Tu się dzieje coś niedobrego.\nOude Nieuwstraat znajdowała się pięć minut piechotą od domu Kuyperów na Herenmarkt. Wąska, stara uliczka za kanałem Singel. Hanna Bublik, uchodźczyni z Gruzji, od dziewięciu miesięcy mieszkała tam ze swoją ośmioletnią córką Natalią w pokoju na ostatnim piętrze wąskiej kamienicy od strony Lijnbaanssteeg. Całe ich mieszkanie było niewiele większe od gabinetu Henka Kuypera. Miały do dyspozycji dwa wąskie łóżka, łazienkę i toaletę na spółkę z młodą Filipinką Chantal Santos mieszkającą piętro niżej.\nNa pierwszy rzut oka za dnia wydawało się, że to jedna z wielu amsterdamskich ulic pieszych: zaparkowane rowery, spożywczy na rogu, kilka coffee shopów, sklepy dla dorosłych. Za rogiem na Spuistraat można było skosztować tajskiej kuchni, zapisać się do scjentologów, wsiąść w tramwaj albo przejść się do miejskiego muzeum. Ale jak na zwyczajną część miasta Oude Nieuwstraat miała za dużo wielkich zasłoniętych okien. Władze urządziły tu Singelgebied, drugą po De Wallen dzielnicę czerwonych latarni. Tańsza, częściej odwiedzana przez miejscowych. Mnóstwo kabin do wynajęcia.\nHanna wiedziała, że dzisiejsze popołudnie upłynie pod znakiem Sinterklaasa. Pragnąc więc zarobić, ile się da, rano zostawiła córeczkę z Santos i na kilka godzin zajęła pierwszą wolną kabinę.\nDwóch klientów. Jeden z Danii, jeden z Londynu. Szybko, łatwo, niezobowiązująco. Po odliczeniu kosztów miała na czysto siedemdziesiąt euro. Wystarczy, by spędzić popołudnie z Natalią.\nW tym roku, zaczynając od Sinterklaasa, dziewczynka zobaczy, co to jest radosne Boże Narodzenie. Tak sobie Hanna obiecała. Natalia była jeszcze malutka, gdy w czasie krótkiej wojny o Osetię Południową Rosjanie i Osetyjczycy wkroczyli do ich rodzinnego miasta Gori. W walkach zginął mąż Hanny, ojciec dziewczynki. Był piekarzem z przygranicznego miasteczka. Gdy zginął, krewni nie chcieli znać jego gruzińskiej żony i dziecka. Jej własna rodzina, od początku przeciwna małżeństwu z Osetyjczykiem, też się odwróciła. Z biedy i desperacji ostatecznie ruszyła na Zachód i wędrowała z córką przez Europę. I robiła, co mogła, by zapewnić im chleb.\n– Mamo – powiedziała Natalia, przymierzając nową kurtkę. – Skąd to masz?\nRóżowa. WzorekMy Little Pony. Natalia rosła. Zadawała pytania. Zaczynała rozumieć. Władze holenderskie traktowały je z szacunkiem. Dziewczynka chodziła do porządnej szkoły, szybko uczyła się języka, również angielskiego. Ale ciągle mieszkały w maleńkim pokoiku na ostatnim piętrze budynku w środku dzielnicy czerwonych latarni, a Hanna pracowała popołudniami i wieczorami, zwykle sześć dni w tygodniu.\n– Znalazłam ją. Może nie spodobała się jakimś bogatym ludziom. – Uśmiech. – A tobie się podoba?\nDziewczynka w odpowiedzi uśmiechnęła się promiennie. Blond włosy. Blada, inteligentna twarzyczka. Dzieci kształtował świat, którego doświadczały. W wieku ośmiu lat Natalia Bublik nie miała już kochającego ojca, domu, została odrzucona przez wszystkich dalszych krewnych i widziała, jak jej matka została prostytutką.\nUmiała rozpoznać kłamstwo. Wiedziała też, kiedy je zignorować.\nNatalia przytuliła kurtkę, najdroższe ubranie, jakie miała w życiu. Za pół roku z niej wyrośnie. Matka będzie się zastanawiać, skąd wziąć pieniądze na następną.\nKusiła łatwiejsza droga. Chantal Santos ciągle ją Hannie podsuwała. Przestań pracować w kabinach, na własną rękę. Zgłoś się do Turka, który ma kontakty w całym rejonie. Cem Yilmaz, wielki i umięśniony, z drogim mieszkaniem nieopodal placu Dam, dzięki niemu można zdobyć dojście do wszystkich ekskluzywnych usług towarzyskich w mieście. Yilmaz kontrolował większość luksusowego seksbiznesu. Za pośrednictwem Filipinki przekazał obietnicę, że podwoi jej zarobki, a będzie musiała dwa razy mniej harować.\n– Chodźmy, mamo – powiedziała Natalia i wzięła Hannę za rękę.\nPierwsza zima w Amsterdamie. Była dobrą matką, przygotowała się. Natalia musiała ją zapamiętać na zawsze. Pójdą zatłoczonymi ulicami, będą patrzeć na Świętego Mikołaja jadącego przez miasto na koniu. Posłuchają, jak przemawia do dzieci z balkonu na Leidseplein. Potem zjedzą frytki z majonezem i będą chichotać niczym dwie dziewczynki. Wreszcie wrócą do pokoju na Oude Nieuwstraat, Hanna ułoży córeczkę do snu, znajdzie wolną kabinę, rozbierze się do bielizny, usiądzie w oknie na stołku i zaczeka na klienta. Odbierze interkom, gdy zadzwoni dzwonek. Wynegocjuje stawkę. Otworzy drzwi. Zaciągnie zasłonę. Odetnie się. Zrobi swoje. Będzie czekać na następnego.\nChantal dopadła je na schodach. Natalia na jej widok zwiesiła głowę. Nie dogadywały się. Nic dziwnego. Filipinka nie próbowała się kryć ze swoim zajęciem. Była dumna ze swojego mrocznego, ponętnego spojrzenia, przechwalała się pieniędzmi, które dzięki niemu zarabia. Czasami Hanna Bublik nie miała wyboru i musiała zostawiać z nią córkę.\n– Zaczekaj na dole – poleciła Natalii i patrzyła, jak różowa kurtka znika za zakrętem schodów.\n– Znowu u mnie był – powiedziała Filipinka, gdy dziewczynka zniknęła.\nMiała na sobie kusy T-shirt, a pod spodem coś, co wyglądało jak bikini. Hanna zastanawiała się, co się z tym dzieckiem stanie, gdy pewnego dnia zda sobie sprawę, że się starzeje.\n– Już mówiłam: nie chcę pracować dla nikogo.\n– Pracujesz dla kogoś za każdym razem, gdy ściągasz majtki. Mam rację?\nHanna wyciągnęła rękę i dotknęła ramienia dziewczyny, odwróciła ją. Na jej skórze widniał znak właściciela, jasnoniebieski, wykonany prymitywnie tatuaż. Dwie litery wymyślnego kroju, inicjały: CY.\n– Nie życzę sobie na plecach niczyjego podpisu. Powiedz mu, że nie, dziękuję.\n– Nie bolało tak bardzo – gderała Chantal.\n– Nie chodzi o ból – odparła, zastanawiając się, czy to dziecko w ogóle rozumie, co widziało w ciągu dwudziestu ośmiu lat swojego życia.\n– Już za samo to dał mi dwa tysiące euro. – Postukała w niebieski gryzmoł. Miał kilka tygodni. Kąśliwy uśmiech zniknął na chwilę. – Im dłużej to przeciągasz, tym gorzej. I nie muszę już siedzieć w tym głupim oknie.\n– Mamo? – dobiegł głos z dołu. – Idziemy?\nHanna Bublik uśmiechnęła się z trudem. Potrzebowała Chantal. W każdym razie czasami.\n– Dzięki, że dzisiaj rano popilnowałaś Natalii.\n– Nie pracuję rano – odparła dziewczyna. – Nie muszę.\n– Idziesz na spotkanie z Sinterklaasem?\nUśmiech. Szeroki, szybki i nieszczery.\n– Mam spotkanie z innym tatuśkiem, dzięki. Cem je umówił.\nChciała jeszcze coś dodać.\n– Nat mówiła, że ma koszmary. Że śnią się jej potwory. Jakieś wielkie i czarne. Przychodzą po was. Wspinają się schodami.\n– Natalia. Koszmary...?\n– Potwory, i to w środku dnia. – Filipinka zaśmiała się krótko. – Ach, te dzieciaki...\n– Baw się dobrze – ucięła Hanna i zniknęła na schodach. Gdy już była na dole, wzięła córkę za rękę i wyszły na Oude Nieuwstraat.\nSpytała Natalię o potwory. Pojawiły się rok czy dwa po Gori. Sądziła, że zostały w Gruzji.\nUsłyszała odpowiedź, ale niewiele jej to dało. Chantal Santos, nierozgarnięta kurwa, która pakowała się po uszy w coś, czego nawet nie rozumiała, pewnie usłyszała lepszą.\n– Jak wyglądały? – spytała Hanna, chociaż tę odpowiedź z kolei znała. Mogła je sobie wyobrazić.\nCzarne demony, którym towarzyszył dym i grzmoty, ogień buchający z trzewi, iskry i maleńkie błyskawice. Takie jak te, które spadły na Gori owej przeklętej nocy, gdy rozpadł się ich świat.\n– Tak jak zawsze – odpowiedziała jej córka cichym, pewnym głosem i nie dodała nic więcej.\nHanna owinęła się ciasno tanią czarną nylonową kurtką. Na ulicy było zimno.\n– Nie ma żadnych potworów – powiedziała. – Gdyby istniały, zabiłabym je.\nStojąc z ramionami skrzyżowanymi na piersi, równie sceptyczna jak policjantka w mundurze, Laura Bakker wysłuchała historii Renaty Kuyper. Elegancko ubrana, schludne brązowe włosy, szczupła, niespokojna twarz, belgijski akcent. Jechała wraz z córką rowerem cargo z Herenmarkt, zaparkowały w bocznej uliczce, oglądały paradę. Całą drogę z domu do Leidseplein śledził je Zwarte Piet na zardzewiałym jednośladzie. Tylko patrzył, nie zbliżał się. Nie proponował słodyczy. Obserwował je.\nMundurowa zerknęła na młodą detektyw i przewróciła oczami.\n– Dlaczego miałby to robić? – spytała Bakker, gdy orkiestra przed teatrem znowu zaczęła grać tandetną biesiadną muzykę.\nByło w niej coś ostrego, jakaś nerwowość.\n– Dzisiaj jest Sinterklaas. Mamy tu pełno Zwarte Pieten – ciągnęła Bakker. – Całe setki. Może widziała pani kilku...\n– Ten był na rowerze. Śledził nas. Obserwował. Był ubrany na zielono...\n– Mnóstwo z nich jest ubranych na zielono – przerwała jej mundurowa.\n– Proszę posłuchać...\n– Może powinna pani pójść z córką do domu – podsunęła Bakker. – Chyba jest pani zdenerwowana.\nZ placu dobiegł ryk, a po nim szaleńcze oklaski. Pojawił się właśnie Sinterklaas na swoim koniu w otoczeniu armii Zwarte Pieten. Niedługo wyjdzie na balkon, a wówczas tłum ucichnie, by wysłuchać uroczystej mowy.\n– Widzę go – powiedziała kobieta. – Jest tam...\nWskazywała zieloną postać blisko wylotu jednej z wąskich uliczek wypełnionych restauracjami dla turystów. Bakker odwróciła się z westchnieniem, by popatrzeć we wskazanym kierunku. Popatrzeć tak, jak nauczył ją Vos. On nie widział po prostu świata dokoła. Ludzi, którzy wpasowują się w wąskie, niekiedy chaotyczne uliczki Amsterdamu. Myślał o nich. Próbował sobie wyobrazić, co ich tu sprowadziło, jaka historia się z nimi łączy.\nI gdy Bakker zrobiła to samo, stwierdziła, że dostrzega coś interesującego. Ten Zwarte Piet był średniego wzrostu, pomalowany na czarno, miał wielką perukę kręconych włosów, zielony satynowy kostium, beret i workowate spodnie. Trzymał czerwony worek, który powinien być wypełniony słodyczami dla dzieci. Ale ten Zwarte Piet nie rozdawał słodyczy. Na worek w ogóle nie zwracał uwagi. Rozglądał się. Wypatrywał czegoś.\nNie miał zardzewiałego roweru, coś jednak z nim było nie tak.\nVos i Van der Berg wciąż zajmowali się pijakiem, który najwyraźniej gotował się do bitki. Bakker poleciła kobiecie i jej córce, by zostały z mundurową, a potem podeszła do Czarnego Piotrka zagadać.\nTyle tych dziwnych postaci kręciło się teraz dokoła. Kilku zjeżdżało nawet po linie z jednego z budynków. Każdy, kto chciał zdobyć kostium, rozdawać słodycze i bawić się, miał szerokie pole do popisu.\n– Pewna kobieta sądzi, że ją pan śledzi. To zapewne nieporozumienie...\nŻadnej odpowiedzi. Tylko dwoje bardzo białych i bardzo wściekłych oczu spoglądało na nią spod lśniącej, kudłatej peruki.\n– Może pokazałby mi pan jakieś dokumenty?\nBurknięcie i nagle ręce w rękawiczkach sięgnęły pod luźną gumkę zielonych spodni, by wydobyć stamtąd przedmiot, który rozpoznała na pierwszy rzut oka.\nByła to legitymacja służbowa Koemana, innego agenta z zespołu Vosa.\nObejrzała go od stóp do głów, tłumiąc chichot. On zaś skrzyżował ramiona na piersi i tupnął prawą nogą w bruk.\n– Jesteś tu służbowo? – spytała. – Czy to jakieś zajęcia w czasie wolnym?\nNa ogół był żałosnym gnojem. Musiała zadać to pytanie.\nPrzymknął oczy na chwilę.\n– Prowadzę obserwację w terenie.\nWskazała kobietę, która złożyła skargę. Renata Kuyper właśnie znowu wymierzyła palec w policjantkę.\n– Śledziłeś ją od Herenmarkt?\n– Nie – odparł z sarkastycznym jękiem. – Dlaczego miałbym to robić?\n– Mówi, że śledził ją Czarny Piotrek. Ubrany na zielono.\nKoeman sięgnął do swojego worka i z ponurą miną poczęstował ją korzennym kruidnoot.\nTandetna muzyka umilkła, dzięki czemu usłyszeli piskliwy krzyk Renaty Kuyper oraz przybierającą na sile wrzawę tłumu. Bakker obejrzała się na balkon teatru. Sinterklaas, z burmistrzem u boku, właśnie podchodził do mikrofonu.\nDziewczynki w różowej kurteczce.\nBakker ruszyła z powrotem szybkim krokiem. Koeman za nią.\n– Henk! Henk! – krzyczała kobieta do telefonu. – Na miłość boską, gdzie jesteś? Przyjedź tu, dobrze? Saskia gdzieś odeszła...\nUrwała, patrząc groźnie na Koemana.\n– To policjant na służbie – wyjaśniła Bakker.\nPolicjantka mundurowa wyraźnie się irytowała.\n– Jak już mówiliśmy, dzisiaj jest Sinterklaas. Dzieci się gubią. Poszukamy jej. Jezu, nie musi pani robić tyle hałasu.\nKobieta wciąż krzyczała do telefonu, Bakker się domyślała, że nagrywa się na sekretarkę.\n– Znajdziemy ją... – powtórzyła.\nTen harmider przyciągnął uwagę Pietera Vosa. Poklepał pijaka po plecach i odesłał do wyjścia, po czym podszedł do zbiorowiska. I on, i Van der Berg chyba od razu rozpoznali Koemana. Może przebierał się tak co roku.\nBakker spojrzała na nich. Radio trzymała w ręku, czujna, gotowa.\n– Zaginęła dziewczynka. W różowej kurtce. – Odwróciła się do kobiety. – Jak się córka nazywa?\nKobieta przestała krzyczeć do telefonu.\n– Saskia Kuyper. Ma dopiero osiem lat.\nBardzo podobna do matki, przypomniała sobie Bakker. Ta sama spięta, szczupła, blada twarz.\nVos skinął głową, przedstawił się i zaczął wyjaśniać, jak to policjanci są specjalnie wyszkoleni, by radzić sobie z problemem dzieci gubionych na placu. Każdego roku ginęło ich całe mnóstwo. I zawsze się znajdowały.\nSinterklaas dotarł już do mikrofonu. Niewyraźne, serdeczne słowa rozeszły się po całym Leidseplein.\n– Dzieci Amsterdamu...\nPierwsza eksplozja zagrzmiała głęboko, głośno, boleśnie. Dźwiękowi towarzyszyło oślepiające światło, od którego ludzie stojący blisko zatoczyli się i padli na kolana.\nNastąpiła długa chwila ciszy i szoku. A potem szaleńczy, piskliwy krzyk. Pierwszy z wielu.\nWieczorem na Marnixstraat policjanci mieli już czas odsapnąć; wiedzieli, że atak nie był jednak tak groźny, jak się z początku wydawało. Wybuchy zostały spowodowane przez granaty hukowo-błyskowe – przerażające, ale zasadniczo nieszkodliwe. Pewien policjant na służbie doznał pomniejszych oparzeń, gdy próbował usunąć granat rzucony w pobliżu grupki dzieci przy teatrze. Siedem osób trafiło do szpitala na skutek szoku, wstrząsu wywołanego paniką, która później wybuchła, i kilku złamań.\nMogło być o wiele gorzej. Ale jak wszyscy inni na Leidseplein tego popołudnia Hanna Bublik i jej córeczka Natalia tego nie wiedziały. Widziały tylko pandemonium. Gdy Sinterklaas zaczął przemawiać z balkonu, coś śmignęło w powietrzu, spadło przed budynkiem i wybuchło z nagłym błyskiem i rykiem. Potem nastąpiły dwie kolejne eksplozje i wtedy sytuacja na placu, wypełnionym tysiącami ludzi, w tym mnóstwem dzieci, wymknęła się spod kontroli.\nW Gori widziała wojnę na własne oczy. Wiedziała, jak wybucha granat, rozpoznała jasne oślepiające światło i ogłuszający huk, które po nim następują. Gdy trzeci pocisk wybuchł na zatłoczonym placu, pod znajomym uczuciem paniki pojawiła się posępna determinacja.\nBez słowa chwyciła dłoń Natalii i przyciągnęła dziewczynkę do siebie, rozglądając się dokoła. Zobaczyła morze przerażonych, zdumionych twarzy. W jednej chwili Leidseplein była spokojną masą ludzi. W następnej wyjącym tłumem. Tę część miasta ledwie znała. Nie miała pojęcia, w którą stronę ruszyć.\nGori nękało ją z wielu powodów. Tam była młoda, niewinna, tam się bała. Gdy jej mąż trzymał wartę przed domem, z bronią w ręku, zaklinając się, że będzie chronił swoją żonę i maleńkie dziecko, ona kuliła się z Natalią na strychu, zachodząc w głowę, jak to się stało, że świat jest taki.\nPragnęli jedynie bezpieczeństwa i niewielkich pieniędzy. Politycy prowadzili swoje gry, napuszczali na siebie ludzi mówiących różnymi językami, przedstawicieli różnych kultur, dla swoich osobistych celów, ale to nie miało żadnego znaczenia w ich wyjątkowym świętym miejscu zwanym domem. A oto potwór – czołgi i żołnierze, pojazdy wojskowe, ciężka broń – otaczał miasto, dzielił je na dwie części, zwycięzców i pokonanych połączonych więzami krwi.\nKiedy ledwie uszła z życiem, tuląc maleńkie dziecko w ramionach, tylko przez chwilę oglądając się na poharatane ciało męża leżące przy uliczce prowadzącej do ich skromnego domu, przysięgła sobie, że już nigdy nie będzie się kuliła ze strachu. Jeśli jeszcze kiedyś zapadną ciemności, będzie walczyć, dopilnuje, by nikt nie zagroził bezpieczeństwu jej bliskich.\nW chaosie Leidseplein oznaczało to tylko jedno: myśl o sobie i swoim dziecku, o nikim innym. Rozpychała się więc łokciami, lewą ręką ściskała kurczowo różową kurtkę Natalii, porwana ogniem walki. W oddali widziała wąską uliczkę. Mniej zatłoczoną. Reszta ludzi pędziła chyba ku szerszym ulicom.\nZ pochyloną głową, przeklinając w języku niezrozumiałym dla otoczenia, skierowała się tam, z dala od dymu i tumultu placu.\nNie przepraszasz. Nie tłumaczysz się.\nTaki właśnie świat znała, świat, który zostawił ją zdaną na samą siebie. Musiała samotnie walczyć o przeżycie.\nWalcząc, krzycząc, wierzgając i rozpychając, z mocno przyciśniętą do siebie Natalią, przedarła się na obrzeża placu. Nastąpiły jeszcze jakieś wybuchy? Nie wiedziała. To nie było Gori. Na ziemi nie leżały żadne ciała. Nie widziała żadnej krwi. Tylko strach i przerażenie. To wystarczyło.\nNie miała pojęcia, ile to trwało. Nagle nacisk ciał wokół nich zelżał. Znalazła miejsce, by się schylić po córkę i podnieść ją na wysokość piersi, tak jak robiła to w Gori. Teraz było to już inne dziecko. Silne ramiona Natalii objęły ją za szyję. Hanna dźwigała ją z trudem, przebijała się przez rzednący tłum.\nZa sobą słyszała syreny. Ludzie krzyczeli. Przez system nagłaśniający, z którego wcześniej korzystał sam Sinterklaas, teraz nadawano komunikaty. Apele, by zachować spokój. By czekać na przybycie pomocy. Wszystko po to, żeby ludzie nie stratowali się nawzajem, uciekając w popłochu.\nTam w Gruzji nikt nie wygłaszał takich apeli. Zresztą pomoc nigdy nie nadeszła.\nJeszcze jedno szarpnięcie i wydostały się. Bez tchu, oszołomiona, z ramionami obolałymi od ciężaru córki, wyrwała się z tumultu, zaniosła Natalię w wąziutką uliczkę, i dalej, potykając się, do zaułka obok budki z kebabami. Postawiła ją na ziemi, dotknęła blond włosów i zastanawiała się, co powiedzieć.\nW oczach dziewczynki pojawiło się spojrzenie znane Hannie Bublik aż za dobrze. To nie był po prostu strach, lecz również pełna złości konsternacja, która pojawia się wraz z pytaniem: dlaczego? Nigdy nie padła na nie odpowiedź.\n– Mamusiu... – powiedziała Natalia cichym, przerażonym głosem, gdy czekały w cieniu.\n– Wszystko dobrze, kochanie – odparła Hanna. – Już po wszystkim. Tu zostaniemy. Wszystko...\nNie wiedzieć czemu nie mogła się opędzić od myśli o słowach Chantal Santos. Że potrzebują łatwiejszych pieniędzy. Lepszego życia. I jeśli nawet oznaczało to noszenie na ramieniu tatuażu z inicjałami tureckiego łotra, to jednak niewysoka cena.\nSyreny za jej plecami cichły. Może to tylko brzydki, okrutny kawał. Nikomu nic się nie stało. Amsterdam dał się jej poznać jako miasto bezpieczne, choć upadłe.\n– Mamusiu... – powtórzyła Natalia, głosem wciąż przerażonym.\nMatka podniosła na nią wzrok. Dziewczynka nie patrzyła na nią. Ramieniem w różowej kurtce wskazywała gdzieś dalej, na coś, co pozostawało poza zasięgiem wzroku Hanny.\nGdy się odwróciła, kątem oka dostrzegła coś zielonego. I poczuła ból. Potem widziała tylko czerń, świat się obrócił, a ona padła na twardą, zimną ziemię.\nW takich wypadkach jak ten obowiązywały określone procedury. Zestaw działań szczegółowo zaplanowanych i ćwiczonych latami. Służby ratunkowe już nadciągały na miejsce zdarzenia, mundurowi policjanci próbowali odgonić ludzi od miejsca eksplozji.\nVos i Bakker starali się oszacować szkody, a Van der Berg bez słowa oddalił się w kierunku przystanku tramwajowego. Wydawało mu się, że stamtąd rzucono granaty.\nPani Kuyper szalała jeszcze bardziej. A to nawoływała swoją córkę, a to krzyczała do telefonu, usiłując się połączyć z mężem.\nBakker próbowała ją pocieszyć. Vos kazał jej odpuścić. W tej chwili na Leidseplein roiło się od ludzi, którzy rozdzielili się z członkami rodziny. Policjanci mieli inne priorytety: zadbać o bezpieczeństwo wszystkich.\nRenata Kuyper sypnęła lawiną obelg i ruszyła żwawym krokiem w tłum przed sobą, rozglądając się gorączkowo i nawołując córkę.\nVos chwycił ją za ramię i zatrzymał.\n– Znajdziemy pani córkę. Lepiej, żeby pani została na miejscu...\nNagle jej telefon zadzwonił, spojrzała na ekran. Z nadzieją, strachem i zdumieniem.\n– To ci niepotrzebne. – Zwarte Piet wyjął telefon z palców Saskii Kuyper, w chwili gdy wcisnęła klawisz skrótu do matki.\nZamrugała powiekami i nic nie powiedziała. Ten mężczyzna był dorosły. Powinien się znać. A jednocześnie wydawał się zdenerwowany. Może bardziej niż ona.\n– Tak się właśnie odpala bomby – dodał. – Przez telefon.\nWsadził telefon do kieszeni. Jego lśniący zielony kostium połyskiwał w zimowym słońcu.\nDrżąc w swojej różowej kurteczceMy Little Pony, spojrzała na niego i nie ruszyła się. Znalazł ją pod balkonem teatru, na skraju chaosu, od którego trzymała się z daleka.\nJeszcze nigdy nie słyszała tak wielkiego hałasu. Nie wiedziała, gdzie jest jej matka. Ona tylko podeszła do przodu, żeby zobaczyć Sinterklaasa na balkonie. Próbowała zerknąć na człowieka w czerwonym stroju, z długą białą brodą, a zaraz ziemia się pod nią zatrzęsła.\n– Tatuś chce się z tobą zobaczyć, Saskio. Mamusia też. Zabiorę cię do nich.\nMówił niepewnym głosem, po angielsku. Ton jego głosu nie pasował do czarnej twarzy, czerwonych warg i bielutkich zębów.\nNie ruszyła się. Sięgnął więc do swojej torby i wyjął garść słodyczy.\n– No chodź – powiedział, gdy wpatrywała się w błyszczące łakocie w jego odzianych w białe rękawiczki dłoniach.\nTatuś nienawidził słodyczy. Mówił, że są niedobre dla zębów. Że od nich gniją jelita. I że wtedy się śmierdzi jak inne dzieci.\nSaskia sięgnęła, by się poczęstować. Chwycił ją za palce. Nie tak mocno, żeby chciała krzyczeć. Tylko by nie mogła odejść.\n– Zaprowadzę cię do nich – rzekł i ruchem ręki wskazał mostek nad kanałem.\nPrinsengracht. Jej ojciec chodził tam czasami do biura. Raz poszła z nim. Kilka godzin siedziała sama w niewielkim pokoju, podczas gdy on załatwiał sprawy.\n– Chodź – powtórzył mężczyzna i pociągnął ją za rękę.\nNie ruszyła się ani o centymetr. Mocno zaparła się obcasami czarnych skórzanych butów, odchyliła się, by go zatrzymać. Następnie sięgnęła do kieszeni zielonego kostiumu i wykradła telefon, który dostała na ósme urodziny. Tani samsung. A prosiła o iphone’a.\nNie rozpieszczaj jej, mama tak często mówiła.\n– Mogę zadzwonić, jeśli zechcę – powiedziała do mężczyzny i znów przyłożyła palec do ekranu. Zdążyła tylko usłyszeć sygnał nawiązywania połączenia, nim mężczyzna wyrwał jej telefon i, trzymając za ramię, pociągnął przez wyjący, zdezorientowany tłum.\nTak bardzo zdezorientowany, że nikt nie zwrócił uwagi na krzyczącą i wyrywającą się ośmiolatkę, gdy postać w zieleni ciągnęła Saskię Kuyper z chaosu Leidseplein w puste ulice na uboczu.\nPo drugiej stronie placu jej matka, oszalała w kotłującym się tłumie, wciąż patrzyła na ekran swojego telefonu. Niechętnie słuchała znajomego dzwonka, który przypisała mężowi.\nAle nie miała wyboru.\n– Henk – zaczęła, zanim się odezwał. – Jesteśmy na Leidseplein. Musisz tu przyjść.\nZamilkła. Obwini za to ją. Już widziała to kąśliwe, osądzające spojrzenie.\nI tak musiała to powiedzieć.\n– Saskia się zgubiła. Nigdzie jej nie ma.\nDwie minuty po pierwszej eksplozji Frank de Groot, komisarz z Marnixstraat, zadzwonił do Vosa i spytał, czy nic się nie stało jemu ani nikomu z jego zespołu.\n– O ile widzę, to nie – odrzekł Vos. – Jak ofiary?\n– Chyba nie więcej niż po fajerwerkach. W każdym razie tyle widać z monitoringu. Tak czy owak...\nPo drugiej stronie na chwilę zapadło milczenie.\n– Widziałeś, kto je rzucił?\n– Ktoś przebrany za Zwarte Pieta. W zielonym stroju. Obok przystanku tramwajowego.\nCzyli tak jak mówił Van der Berg.\n– Dirk się tym zajął – powiedział Vos. – Dołączymy do niego. Pewna kobieta twierdzi, że ktoś taki śledził ją z Herenmarkt. Może sprawdzisz kamery. I doślij mi trochę ludzi...\n– Zaraz, zaraz – przerwał mu de Groot. – Ta sprawa to nie nasz zasięg. Terroryzm...\n– A terroryści rzucają fajerwerkami? – spytał Vos zdziwiony.\nPani Kuyper wciąż się kłóciła przez telefon. W oczach miała łzy. Bakker jej nie odstępowała. To nie był zamach bombowy, pomyślała od razu. Żadnej krwi. Tylko mnóstwo przerażonych i zszokowanych ludzi.\nZanim de Groot zdołał odpowiedzieć, Vos dodał:\n– Mam tu rodziców, którzy nie mogą znaleźć swoich dzieci. Musisz wyznaczyć punkt zbiórek.\n– Tak, oczywiście. Ale nie chcę, żebyś kogokolwiek ścigał. AIVD się tym zajmuje.\nPrzez chwilę Vos się zastanawiał, czy aby się nie przesłyszał. AIVD to agencja bezpieczeństwa wewnętrznego. Nie policja. No i co za wyczucie czasu...\n– Już? – spytał. – Minęły trzy minuty. Czekali czy co?\n– Przeczytałeś okólnik przed akcją? – spytał de Groot. – Stopień zagrożenia terrorystycznego podniesiono na wysoki. Chodzi o tego imama, który siedzi w areszcie deportacyjnym. Podobno...\n– Myślałem o Sinterklaasie – przyznał Vos. – Nie o terrorystach.\n– Tak. No właśnie... – Z natury de Groot rzadko się wahał.\n– Co mam zrobić, Frank?\n– AIVD ma na Leidseplein kilku oficerów.\n– Więc oni wiedzieli, że może do tego dojść?\n– Nie wszystko naraz – odrzekł de Groot z irytacją. – Szefowa nazywa się Mirjam Fransen. Jeśli...\nDługa cisza. Wreszcie de Groot powiedział:\n– Wszystko, co będą chcieli. Naprawdę sądzisz, że mieliśmy szczęście? Że nikt nie odniósł obrażeń?\nVos się rozejrzał. Plac się powoli uspokajał. Nikt już nie krzyczał. Ludzie próbowali tylko zorientować się w sytuacji. I odnaleźć swoich bliskich.\n– Na to wygląda. Musimy usunąć stąd ludzi. – Pamiętał historie o zamachach wtórnych. Gdy pierwszy wybuch miał tylko zwabić ludzi w miejsce bardziej niebezpieczne. – Nie wiadomo, co jeszcze może się tu wydarzyć.\nPo drugiej stronie znowu zapadła długa cisza.\n– Już mówiłem – przypomniał de Groot. – Kobieta z AIVD przejmuje dowodzenie. Chcą uniknąć paniki. Wszyscy mają się spokojnie rozejść. Wtedy mogą tam ściągnąć swoich ludzi.\nVos kiwnął głową i rzekł niemal do siebie, półświadomie:\n– Tobie to się podoba?\n– Zostań na miejscu. Rób, co możesz. Czekaj na wiadomość ode mnie. – De Groot się rozłączył.\nZbliżał się do nich wysoki mężczyzna. Renata Kuyper wpatrywała się w niego z wdzięcznością, a zarazem nieufnie. Stanęli naprzeciwko siebie. On szczupły, w drogim, chyba zimowym płaszczu. Strój biznesowy. Dziwny jak na niedzielę. Po trzydziestce, okulary w ciemnych oprawkach, ciemne włosy, twarz bez wyrazu.\nVos podszedł. Bakker usiłowała pomóc.\n– Pan Kuyper? – spytała.\n– Znajdziemy państwa córkę – dodała.\nOstro spojrzał na żonę.\nZ drugiego końca placu zadzwonił Van der Berg.\n– Już myślałem, że go mam, Pieter.\n– Przyjechali ludzie AIVD. – W jego głosie słychać było zdenerwowanie. Nikt nie lubił, gdy służby specjalne wchodziły mu w drogę. – Chyba sądzą, że to ich sprawa.\nVos spytał Van der Berga, gdzie dokładnie się znajduje. Następnie zawołał Bakker, polecił Kuyperom, żeby zostali z mundurowymi. Zastanowił się chwilę i oddzwonił do Van der Berga.\n– Nie zaczynaj beze mnie awantury – rzekł. – Zaraz będę.\nW ślepym zaułku Hanna Bublik ocknęła się z bólem głowy i stwierdziła, że leży na ziemi. Dotknęła czoła. Bolało, ale krwi nie wyczuła.\nRozejrzała się niespokojnie. Prócz niej w zaułku nikogo nie było. Nigdzie nie widziała różowej kurteczki. Ani nie słyszała cichego, niespokojnego głosu.\nGdy wstawała nieporadnie, zimowe światło ulicy zniknęło i padł na nią cień. Lśniąca zieleń, pomalowana na czarno twarz, wielka peruka, czerwone wargi, zero uśmiechu. Przypomniała sobie, że się przewracała, a Natalia krzyczała...\nZebrała się do walki.\nAle mężczyzna podniósł ręce w górę i zrozumiała, że ten Zwarte Piet jest jakiś inny. Pełen poważania. Miał coś w ręce. Policyjną odznakę, a na niej nazwisko: Koeman.\n– Nic pani nie jest? – spytał. – Jestem policjantem. – Odsunął się, żeby światło na nią padło. – Co się stało?\nMinęła go i wyszła na plac. Wypełniony ludźmi, spokojniejszy niż wcześniej. Przez głośniki, których wcześniej używał Sinterklaas, ponaglano zebranych, by opuścili rejon najłatwiejszą drogą.\n– Ktoś mnie uderzył. Zabrał moją córeczkę.\n– Skąd pani jest? – spytał.\nTo pytanie wydało się jej głupie, bezsensowne.\n– A to ważne? Pan mnie rozumie?\n– Nic... nic pani nie jest?\n– Nic! – krzyknęła i dodała kilka przekleństw, których nie zrozumiał. – Gdzie moja córka? Ktoś ją zabrał!\n– Tysiące rodziców szuka tu swoich dzieci – warknął policjant. – Jakiś idiota rzucił pociski dymne czy coś takiego. Proszę mi podać jej imię.\nWytarł policzek rękawem zielonego kostiumu. Charakteryzacja zaczynała mu spływać. Widziała, jak spod niej wyłania się blada twarz. Chyba był zmęczony. Zmieszany. Wściekły.\n– Jeszcze lepiej – rzekł – niech mi pani da jakiś dokument.\nNiechętnie, wiedząc, że sytuacja się tylko pogorszy, sięgnęła do torebki po paszport. Podała go, a on mu się przyjrzał.\n– Mieszkam tu. Moja córka nazywa się Natalia Bublik. Ma osiem lat. Kiedy zacznie jej pan szukać?\nOddał jej dokument.\n– Ma pani pracę?\n– A to ważne?\nOtaksował ją wzrokiem. Znała to spojrzenie.\n– Ma osiem lat...\n– Już pani mówiła – przerwał, po czym z zielonych spodni wyciągnął notes i coś w nim zapisał. – Przekażę jej dane. – Podał jej notes i długopis. – Proszę zostać na obrzeżach placu. I słuchać komunikatów. Zostanie wyznaczony punkt zbiorczy dla zagubionych dzieci...\nWtedy straciła cierpliwość.\n– Jakiś łajdak mnie uderzył. Zabrał moją córkę. – Wycelowała palec w zieloną bluzę. – Tak był ubrany. Co pan...?\n– Albo mała uciekła – przerwał jej policjant. – Przestraszyła się. – Wzruszył ramionami. – Dzisiaj jest mnóstwo przestraszonych ludzi. Tysiące. Usiłujemy zaprowadzić porządek. Pani Hanno...\nWypowiedział jej imię w taki sposób, że od razu zrozumiała. Ten człowiek miał priorytety. I podejrzana Gruzinka, która zgubiła córkę, do nich nie należała.\nRzuciła więc pod jego adresem kilka przekleństw i poszła sama szukać Natalii.\nVan der Berg złościł się, stojąc przy przystanku tramwajowym. Tłumy rzedły. Zespoły medyczne wykonywały swoją robotę, której miały o wiele mniej, niż się spodziewały.\nGdy pojawili się Vos i Bakker, właśnie spierał się z trzydziestoparoletnią kobietą o ostrych rysach twarzy, kruczoczarnych włosach i w eleganckim prochowcu. Na nieruchomej twarzy kobiety widniała opalenizna niechybnie z solarium.\n– Poszedł tam – upierał się detektyw, wskazując palcem Lijnbaansgracht, wąską ulicę prowadzącą do centrum sztuki Melkweg.\n– Wiemy – odparła kobieta, pokazując im ekran telefonu.\nVos podszedł, przedstawił siebie i Bakker. To była ta Fransen z AIVD, ta o której mówił de Groot. Jakimś cudem weszła już w posiadanie nagrań z kamer na placu. Patrzyli, jak Zwarte Piet w zielonym stroju wyciąga ramię ponad tłumem i rzuca pierwszy granat. Gdzieś wzbił się w górę obłok dymu. I kolejne dwa.\n– Wy macie tu utrzymać porządek – powiedziała do policjantów Mirjam Fransen. – Zabierzcie ludzi z placu. Spróbujcie dopasować znalezione dzieci do rodziców.\n– Jeśli potrzebujecie pomocy... – odezwał się Vos.\nZadzwonił ogromny telefon. Odebrała na słuchawkach. Rozmowa trwała krótko. I chyba ją zadowoliła.\n– Nie potrzebujemy – odparła, po czym dziarskim krokiem weszła prosto w tłum, zmierzając w stronę Lijnbaansgracht.\nNigdy nie był w tym dobry, także zanim jeszcze zmienił nazwisko.\nLepki pod zielonym kostiumem, świadomy, że czarna farba zaczyna spływać z potem, ściągnął z głowy gorącą, niewygodną perukę i pognał w wąską ulicę, z powrotem do miejsca, z którego wcześniej odebrał ukryty sprzęt.\nPieniądze miał w kieszeni. W życiu nie widział na oczy takiej sumy. Ale nie miał pojęcia, co z nimi zrobić. Jak opłacić swój wyjazd z Amsterdamu. Tamten mężczyzna powiedział, że on to załatwi. Że będzie czekał tam, gdzie zostawił rzeczy. Powinien czekać. Bouali zrobił wszystko, o co tamten prosił. Rzucił granaty, chociaż te sprawiały raczej wrażenie zabawek. Porwał dziewczynkę, jak kazali. Zabrał ją w miejsce, które zaznaczyli na mapie. Poradził sobie z nią, starając się nie zastanawiać, co robi.\nAle w brudnym ciemnym kącie zastał tylko śmieci i samotnego szczura. Słyszał wrzawę z Leidseplein i od czasu do czasu syrenę zawodzącą wokół placu.\nCzekał dwie minuty. Nagle zerwał z siebie resztę stroju Zwarte Pieta. Pod spodem miał białą bluzę i dżinsy. Z przebrania została tylko czerwona torba teoretycznie przeznaczona na słodycze. W niej miał pieniądze. I dowody obciążające. Wyjął gotówkę, pistolet, łuski, podszedł do kanału i wrzucił worek do wody.\nNa ostatnie trzy noce zapewnili mu pokój w budynku dla pracowników restauracji niedaleko Dworca Głównego. Teraz nie mógł tam wrócić, byłoby to zbyt niebezpieczne. W tylnej kieszeni dżinsów miał paszport. Na swoje dawne angielskie nazwisko. I zdjęcie z tamtego okresu.\nSyreny się zbliżyły. Nie mógł jasno myśleć.\nWystawił zza rogu głowę i spojrzał w stronę Leidseplein.\nPo czym odwrócił się i znowu ruszył biegiem. Mężczyzna o lśniącej czarnej twarzy, farbie spływającej na białą bluzę. Wymachujący rękoma. Z pistoletem za paskiem dżinsów. Biegł niepewnie w stronę wąskiej plątaniny ulic, zaułków i kanałów składających się na Jordaan.\nHenk Kuyper wydawał się zadowolony, że robi, o co policja prosiła. Miał zostać w pobliżu teatru na Leidseplein i patrzeć, jak rozchodzą się smętne, zszokowane tłumy. Słuchać komunikatów, aż padnie jakieś polecenie. Obiecać zrozpaczonej żonie, że wszystko będzie dobrze. Że nic się nikomu nie stanie.\nPunkt zbiórki dla zagubionych członków rodzin znajdował się niedaleko. Piętnaście minut później nadal nie było żadnego śladu po ich córce.


Styczeń | 2014 | Tomasz Horowski\nZima mnie nie odstraszyła\nRano co prawda termometr pokazał -10C lecz zima mnie nie odstraszyła a wręcz zachęciła do wybrania się pobiegać. Poranna trasa okazała się być bardzo przyjemna. Zaliczyłem 18,3km. Dzisiaj mija miesiąc odkąd zacząłem regularnie biegać. Od 25.12 przebiegłem 169,2km. Myślę, że bieganie mnie wciągnęło 🙂 Reklamy\n25 stycznia 2014 in bieganie, zdjęcia.\nDla mnie to jest to odkrycie muzyczne roku 2013. Pierwsze wrażenia kojarzą mi się z bananem na twarzy ponieważ Jaromir Nohavica śpiewa po czesku. Polecam posłuchać.\n23 stycznia 2014 in muzyka.\ncoś jakby zima\nWreszcie przestało padać i zaczęła się namiastka zimy. Jeśli chodzi o moje preferencje to się nawet ucieszyłem. Już wolę mróz niż jak ma lać deszcz. W związku z „poprawą” pogody wybrałem się pobiegać po Tychach. Po ostatnich doświadczeniach stwierdziłem, że jednak bieganie z czołówką mnie nie kręci. Stąd zdecydowałem się biegać w mieście. Było nawet…\n23 stycznia 2014 in bieganie, hobby.\nDzisiaj trochę późno wybrałem się pobiegać więc większą część musiałem przebiec w czołówce. Bieganie po zmroku w czołówce w lesie nie jest zbyt fajne. Muszę tą trasę powtórzyć za dnia 🙂\n19 stycznia 2014 in bieganie, hobby.\nDzisiaj po opadach deszczu musiałem zmodyfikować wcześniej zaplanowaną trasę. Na leśnych drogach było bardzo mokro i ogólnie dzisiaj wilgotność dosyć duża 🙂 Przebiegłem 15km.\n2327 Kcal kosztowało mnie przebiegnięcie dzisiaj 25km. Dzisiejsza trasa wiodła mnie przez tereny wcześniej mi nieznane. W związku z tym posiłkowałem się mapą w telefonie. No i przez to program w którym rejestruję trasę zresetował się gubiąc dane. Postanowiłem więc, że nie będę już kombinować przy innych programach w trakcie rejestracji trasy. Miało to skutek…\n11 stycznia 2014 in bieganie, hobby.


Unilever przedstawia plan wspierający równość, włączenie i różnorodność - Finanse - Newseria Biznes\nUnilever przedstawia plan wspierający równość, włączenie i różnorodność\n2021-01-22 | 12:15\nUnilever, który zatrudnia ponad 150 tys. pracowników i którego produkty trafiają na 190 rynków na całym świecie, zadeklarował podjęcie szeregu kolejnych działań prospołecznych. Jednym z nich będzie osiągnięcie do 2025 r. obrotów na poziomie 2 miliardów euro rocznie z firmami, których właściciele lub osoby zarządzające pochodzą z grup niedostatecznie reprezentowanych.\nUnilever podejmie także działania w kierunku weryfikacji kwestii odpowiedniego wynagradzania* pracowników swoich bezpośrednich podwykonawców i dostawców towarów. Mają one objąć przede wszystkim kraje rozwijające się, takie jak Indie, Indonezja, Malezja, czy Wybrzeże Kości Słoniowej.


KOMUNIKAT XXIII MIĘDZYNARODOWEGO KATOLICKIEGO FESTIWALU FILMÓW I MULTIMEDIÓW „Niepokalanów 2008”\nNa Festiwal „Niepokalanów 2008” zgłoszono 43 programy radiowe, nominacje do konkursu uzyskało 16 programów.\nKomisja Jury Festiwalu ds. radiowych w składzie:\nAndrzej Bogusław Januszewski – przewodniczący\nElżbieta Cieślik, Elżbieta Jeziorowska, Stanisław Czesław Kurdziel\noceniając nominowane programy postanowiła przyznać następujące nagrody i wyróżnienia w kategorii programów radiowych:\n0636 Kto ratuje jedno życie\n0641 Chciałbym nadążyć\nprod. Radio Lublin S.A., Polska\nZa rejestrację świata zwykłych, dotkniętych tragicznym losem historii, ludzi. Pozorna\nzwykłość ich życia niesie w sobie wymiar wielkiego duchem heroizmu. To świat ludzi, w których Wiara, Nadzieja, Miłość nabierają człowieczej siły oraz blasku. Prawda o bohaterstwie codzienności budowana jest przez ludzi, których wielkość wyrasta z niezgody na szarość, schematyzm oceniania, ludzkie przyzwyczajenia. To reportaże o pokorze wobec nieszczęścia, ale i sile tkwiącej w każdym człowieku, który z własnych wyborów i niezgody na los buduje swą duchową siłę.\nprod. Radio Kraków, Polska\nBohaterstwo mierzone skalą antycznej tragedii; życie przywrócone modlitewnym wsparciem. Powrót do tzw. normalności oznacza dalszą walkę o życie tytułowego bohatera, ale nie w osamotnieniu, lecz w głębokiej wierze. Los Albercika – utkany radiową konwencją – zbudowany jest nie z patosu, ale wielkiego optymizmu. To reportaż o sile nadziei, którą każdy może, wręcz powinien, odnaleźć w sobie.\nautor i prod. Ewa Makulec, Polska\nOpowieść o pozornej beznadziei, która zbudowała świat wielkich, heroicznych wręcz, wartości. To przypomnienie fundamentalnych zasad „daru życia”. Reportaż o budowaniu dosłownego oraz symbolicznego domu rodzinnego, którego mieszkańcami są i będą dzieci dotknięte „biedą kalectwa, samotności, opuszczenia…”. Wartością tak żyjącej rodziny stał się cud zrodzony za wstawiennictwem Jana Pawła II.\n0610 Zakapturzone sukmany\nOdkrycie kolejnej białej karty w historii polskiego powojennego Kościoła. Przerażająca relacja o obozach pracy dla zakonnic. Opis zwycięskiej próby wierności Bogu, Kościołowi, sobie…\n0612 Wierzyć i uczyć życiem\nautor: Danuta Urbanik\nDo Czernej, gdzie znajdują się prochy świętego Rafała Kalinowskiego, z roku na rok przybywa coraz więcej wiernych. Reportaż rejestruje to niezwykłe życie jakże skromnego człowieka, który oddał je Bogu, Ojczyźnie, każdemu, kto pragnie wierzyć. Wielkość świętości mierzona miarą codzienności ludzkich biografii.\n0631 Jeden rok z tysiąca – Prymas internowany w Komańczy. Cz. I: Śluby Jasnogórskie\nprod. Radio „eR”, Polska\nAudycja dokumentalno – historyczna. Relacja świadka narodzin jednego z najważniejszych wydarzeń w historii Kościoła i Polski 2 poł. XX wieku – powstania oraz złożenia Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego. Opowieść o sile wiary kard. Stefana Wyszyńskiego.\n0602 Dzień dla Zosi\nprod. Radio EMAUS, Polska\nReportaż o przyjaźni, młodości i dojrzałości, tragedii i otwarciu na świat, do którego drzwi odnalazła wiara w Boga i człowieka. To relacja o narodzinach miłości, zaufania do siebie, dzięki której niemożliwe zostało pokonane.


Spotkanie środowisk twórczych na Trzech Króli - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nSpotkanie środowisk twórczych na Trzech Króli\nMsza święta w intencji twórców kultury i sztuki oraz noworoczne spotkanie artystów były jednym z punktów obchodów święta Objawienia Pańskiego w Łomży. Inicjatorem spotkań jest duszpasterz diecezjalny środowisk twórczych i proboszcz parafii katedralnej ks. Marian Mieczkowski. – To doroczne spotkanie staje się już taką naszą tradycją – mówi Teresa Adamowska. – Jestem tu już kolejny raz i jestem bardzo wdzięczna ks. Marianowi Mieczkowskiemu, że stworzył taką tradycję, a błogosławieństwo na cały rok myślę, że każdemu z nas się przyda!\nZdanie malarki, cenionej nie tylko w Łomży, zdecydowanie podzielało więcej osób, dlatego w uroczystej mszy w katedrze uczestniczyło liczne grono wiernych: zarówno tych będących tylko odbiorcami kultury i sztuki, jak też ich twórców.\n– Modlimy się dzisiaj w intencji osób, które swoje życie związały ze sztuką i życiem kulturalnym – podkreślał w kazaniu biskup Tadeusz Bronakowski. – Historia rozwoju świata, Kościoła i cywilizacji jest ściśle związana z rozwojem sztuki, z różnymi formami kultury. Św. Jan Paweł II mówił: kultura jest właściwym sposobem istnienia i bytowania człowieka. Kultura jest tym, przez co człowiek staje się bardziej człowiekiem!\nZe świątyni uczestnicy nabożeństwa raźnym krokiem, bo mróz coraz bardziej dawał się we znaki, przeszli do pobliskiego Centrum Kultury przy Szkołach Katolickich. Tam w rodzinnej i ciepłej atmosferze, chociaż już nie w tak licznym jak w katedrze gronie, wysłuchali części artystycznej.\nRozpoczął ją krótki koncert uczniów Państwowej Szkoły Muzycznej: czworga solistów oraz kwartetu perkusyjnego z udziałem nauczyciela Jacka Jasłowskiego, wykonujących kolędy i utwory klasyczne. Kolędy i pastorałki zaśpiewał też katedralny chór Vox Humana pod kierunkiem organisty Roberta Kuleszy, wcześniej zapewniający też wokalną oprawę mszy w katedrze, a jako ostatni wystąpili młodzi recytatorzy z teatrzyku żywego słowa Logos, wykonując program poetycko-muzyczny „Bo bez uśmiechu smutno jest w kolędzie”.\n– Cieszę się, że po raz kolejny został doceniony Witek Długozima, który robi fantastyczną robotę z dziećmi, przekładając poezję na język interpretacji, bo uważam, że poezja powinna być podstawą rozwoju intelektualnego młodego pokolenia – mówi reżyser i scenarzysta Marek Lechowicz. – Sala była też doskonale przygotowana, światło, dźwięk, było to więc też duże przeżycie artystyczne, nie tylko duchowe, a sama idea takich spotkań to bardzo cenna inicjatywa i doskonała integracja!\n– Uczestniczę w tych spotkaniach od samego początku i uważam je za inicjatywę cenną i godną kontynuowania – potwierdza Ryszard Matuszewski, kierownik Klubu Wojskowego. – Mam też jednak trochę żalu do twórców – chociaż jest mróz i aura nie jest najlepsza – bo za dużo nas tutaj nie ma, a jest to przecież spotkanie diecezjalne. Może z czasem będzie lepiej, bo jest to sympatyczne, koncerty są bardzo różnorodne i trzeba to kontynuować.\nTego zdania byli też inni twórcy i animatorzy kultury, w tym przybyli z Ostrołęki, dostrzegający jednak, że po raz kolejny zabrakło wśród nich, poza nielicznymi wyjątkami, przedstawicieli władz miasta oraz dyrektorów łomżyńskich placówek i instytucji kulturalnych.\n– Wytworzyła się już taka tradycja naszych dorocznych spotkań – ocenia ks. Marian Mieczkowski. – Zawsze na początku roku dziękujemy Bogu za ten wielki dar, który wlewa w ludzkie serca, bo każdy z nas odczuwa, że jeżeli coś robimy, to jest to za sprawą Bożej iskry, która w nas owocuje. Stąd udział utalentowanych dzieci i młodzieży, bo trzeba je animować i pokazać, że to, co robią dla siebie, robią też dla lokalnej społeczności.\nso, 07 stycznia 2017 13:42\nData ostatniej edycji: so, 07 stycznia 2017 13:51:31


PKO Ekstraklasa: Pogoń - Piast. Szybki cios powalił mistrza Polski - Sport WP SportoweFakty\nPogoń Szczecin zwyciężyła 1:0 z Piastem Gliwice w PKO Ekstraklasie. Wcześnie objęła prowadzenie i nie miała dużego problemu z jego utrzymaniem.\nSebastian Szczytkowski 08 Grudnia 2019, 16:55\nPAP / Marcin Bielecki / Na zdjęciu: piłkarz Pogoni Szczecin Hubert Matynia (z prawej) i Piotr Parzyszek (z lewej) z Piasta Gliwice\nPogoń Szczecin nie strzeliła gola w pięciu poprzednich meczach z Piastem Gliwice. Drużyna Waldemara Fornalika tworzyła mur nie do przejścia przed podopiecznymi Kosty Runjaicia. W niedzielę Portowcom wystarczyło osiem minut na umieszczenie piłki w bramce mistrza Polski.\nAkcja bramkowa nie potrwała długo. Po stałym fragmencie gry Adam Buksa zgrał piłkę głową do Davida Steca, a Austriak oddał techniczne uderzenie z 17. metra na 1:0. Stec miał udział przy bramce w drugim meczu z rzędu, a Buksa jest najlepszym zawodnikiem Pogoni w klasyfikacji kanadyjskiej PKO Ekstraklasy z ośmioma punktami.\nW obronie Piasta ponownie komedia pomyłek. Drużyna z Gliwic przegrała kolejno 0:3 z Lechem Poznań i 0:3 ze Śląskiem Wrocław zanim przyjechała do Szczecina. W pierwszej połowie meczu z Pogonią też mogła stracić trzy bramki, ale dobrych szans nie wykorzystali Srdjan Spiridonović, Zvonimir Kozulj i Adam Buksa.\nJako że skuteczność Pogoni była niska, musiała martwić się o wynik przed drugą połową. Piast pokazał w kwadransie poprzedzającym przerwę, że może być niebezpieczny i jest w stanie wyrównać. W drugiej połowie nie potrafił jednak dodatkowo podkręcić tempa swoich akcji.\nW mały ekscytującym meczu niewiele się zmieniało poza zawodnikami Piasta. Waldemar Fornalik wprowadził z ławki rezerwowych Patryka Tuszyńskiego, Dominika Steczyka i Gerarda Badię. Pogoń nie pozwalała jednak na częste stwarzanie sytuacji podbramkowych ani podstawowym gliwiczanom, ani zmiennikom. Radziła sobie bez lidera obrony Benedikta Zecha, którego zastąpił Igor Łasicki. Dante Stipica po raz drugi w sezonie zachował czyste konto w meczu z mistrzem Polski, ale zadań miał wyraźnie mniej niż jesienią w Gliwicach.\nPogoń wygrała z Piastem po raz pierwszy za kadencji Runjaicia, który wcześniej nie mógł znaleźć sposobu na drużynę Waldemara Fornalika. Szczecinianie powiększyli przewagę nad pokonanym przeciwnikiem do siedmiu punktów i pozostają poważnymi kandydatami na mistrzów jesieni. W poprzednim sezonie kluby zimowały z identyczną liczbą punktów. Tym razem Pogoń na pewno będzie mieć ich więcej przed rundą wiosenną.\nPiast poniósł trzy porażki w PKO Ekstraklasie pierwszy raz od maja 2018 roku, kiedy to przegrał kolejno z Sandecją Nowy Sącz, Lechią Gdańsk i Śląskiem Wrocław w grupie spadkowej.\n1:0 - David Stec 8'\nPogoń: Dante Stipica - Jakub Bartkowski, Konstantinos Triantafyllopoulos, Igor Łasicki, Hubert Matynia - Damian Dąbrowski, Zvonimir Kozulj (86' Adam Frączczak) - David Stec (81' Santeri Hostikka), Srdjan Spiridonović (90' Michalis Manias), Sebastian Kowalczyk - Adam Buksa\nPiast: Frantisek Plach - Bartosz Rymaniak, Uros Korun, Piotr Malarczyk, Mikkel Kirkeskov - Patryk Sokołowski, Tom Hateley - Martin Konczkowski (60' Patryk Tuszyński), Jorge Felix, Sebastian Milewski (70' Dominik Steczyk) - Piotr Parzyszek (70' Gerard Badia)\nŻółte kartki: Milewski, Malarczyk (Piast)\nWarta Poznań buduje kadrę na nowy sezon. Na pierwszy ogień bramkarz\narkadio1 08-12 17:14 Zgłoś komentarz\nbrawo chłopaki za walkę do końca i co najważniejsze,że 3 punkty do tabeli dla pogoni szczecin !!!!!!!!szybki gol DANTE PLUS SUPER OBRONA SZCZECIŃSKI MUR !!!!!!!! BRAWO MKS BRAWO POGON\nPiłka nożna Piast Gliwice Pogoń Szczecin Polska PKO Ekstraklasa Szczecin Gliwice Stadion Miejski im. Floriana Krygiera w Szczecinie


"Gimnazjum nr 1 w Gostyniu im. Mistrzów Sportu".\nj) opracowuje arkusz organizacyjny, z uwzględnieniem szkolnego planu nauczania, o którym mowa w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania – do dnia 30 kwietnia każdego roku. Arkusz organizacji zatwierdza organ prowadzący szkołę do dnia 30 maja danego roku;\nz) organizuje i inicjuje udzielanie pomocy psychologiczno – pedagogicznej;\nź) informuje pisemnie rodziców ucznia o ustalonych dla niego formach, okresie udzielania pomocy psychologiczno – pedagogicznej,\n1.Dyrektor szkoły w porozumieniu z Radą Pedagogiczną i w uzgodnieniu z organem prowadzącym ustala zasady prowadzenia niektórych zajęć, np.: zajęcia wyrównawcze specjalistyczne, zajęcia rewalidacyjno – wychowawcze, nauczanie języków obcych, elementów informatyki, koła zainteresowań, które mogą być prowadzone poza systemem klasowo-lekcyjnym w grupach oddziałowych lub miedzyoddziałowych.\n2.Celem zajęć rewalidacyjno – wychowawczych jest wspomaganie rozwoju ucznia z upośledzeniem umysłowym.\n3. Zajęcia rewalidacyjno – wychowawcze obejmują w szczególności:\n13) gromadzenie, wypożyczanie i udostępnianie uczniom podręczników, materiałow edukacyjnych oraz przekazywaniem materiałów ćwiczeniowych zgodnie z „Regulaminem korzystania przez uczniów z podręczników i materiałów edukacyjnych“\n1) opracowanie indywidualnego programu edukacyjno – terapeutycznego dla uczniów z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego;\n14) informować rodziców ucznia albo pełnoletniego ucznia o potrzebie objęcia ucznia pomocą psychologiczno – pedagogiczną.\nb) spoza obwodu – na podstawie wniosku rodziców dziecka oraz świadectwa ukończenia szkoły podstawowej i zaświadczenia o wyniku sprawdzianu złożone w oryginale lub notarialnie poświadczonej kopii albo kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez dyrektora szkoły, którą kandydat ukończył i przeprowadzeniu postępowania rekrutacyjnego, w którym brane są pod uwagę średnia ocen uzyskanych na świadectwie, świadectwo z wyróżnieniem, ocena z przedmiotu kierunkowego, ilość punktów zdobytych na sprawdzianie, szczególne osiągnięcia wymienione na świadectwie ukończenia szkoły podstawowej, w tym uzyskanie wysokiego miejsca nagrodzonego lub uhonorowanego zwycięskim tytułem w zawodach wiedzy, artystycznych i sportowych, organizowanych przez kuratora oświaty albo organizowanych co najmniej na szczeblu powiatowym przez inne podmioty działające na terenie szkoły oraz osiągnięcia w aktywności społecznej, w tym na rzecz środowiska szkolnego, w szczególności w formie wolontariatu\n- 20 pkt. – średnia 5,51- 6,0\n- 16 pkt. – średnia 4,51 - 5,50\n- 12 pkt. – średnia 3,51 – 4,50\n- 8 pkt. – średnia 2,51 – 3,50\n- 4 pkt. – średnia 2,00 – 2,50\n- 20 pkt. – stopień celujący\n- 16 pkt. – stopień bardzo dobry\n- 12 pkt. – stopień dobry\n- 8 pkt. – stopień dostateczny\n- 4 pkt. – stopień dopuszczający\n3) świadectwo ukończenia szkoły podstawowej z wyróżnieniem – 5 pkt.\na) dwa lub więcej tytuły finalisty konkursu przedmiotowego – 10 pkt.\nb) finalista konkursu przedmiotowego – 7 pkt.\nc) co najmniej dwa lub więcej tytuły laureata konkursu tematycznego lub interdyscyplinarnego – 7 pkt.\nd) dwa lub więcej tytuły finalista konkursu tematycznego lub interdyscyplinarnego – 5 pkt.\ne) laureat konkursu tematycznego lub interdyscyplinarnego – 5 pkt.\nf) finalista konkursu tematycznego lub interdyscyplinarnego – 3 pkt.\n6) osiągnięcie w zawodach wiedzy, organizowanych przez inne podmioty ( wojewódzkie, powiatowe) – odpowiednio 5 lub 3 pkt ( nie więcej niż jedno osiągnięcie uwzględniające najwyższe osiągnięcie w danym konkursie);\n7) osiągnięcie artystyczne ( międzynarodowe, krajowe, wojewódzkie, powiatowe) – skala – odpowiednio od 4 do 1 pkt ( nie więcej niż jedno osiągnięcie uwzględniające najwyższe osiągnięcie w danym konkursie);\n8) osiągnięcie sportowe ( międzynarodowe, krajowe, wojewódzkie, powiatowe) – skala – odpowiednio od 4 do 1 pkt ( nie więcej niż jedno osiągnięcie uwzględniające najwyższe osiągnięcie w danej dyscyplinie)\n9) osiągnięcia w aktywności społecznej, w tym na rzecz środowiska szkolnego, w szczególności w formie wolontariatu – 2pkt;\n- 40 pkt. – świadectwo\n- 5 pkt. – świadectwo z wyróżnieniem\n- 40 pkt. – sprawdzian po klasie szóstej\n- 13 pkt. – konkursy, zawody sportowe\n- 2 pkt. – wolontariat\n- kandydat mieszka na terenie gminy Gostyń – 10 pkt.;\n- w szkole spełnia obowiązek szkolny rodzeństwo dziecka – 8 pkt.;\n- niepełnosprawność kandydata – 4 pkt.;\n- w obwodzie szkoły zamieszkują krewni kandydata wspierający rodziców (prawnych opiekunów) w zapewnieniu nalżytej opieki – 2pkt.\na) 2015/2016 – uczniowie klas I\nb) 2016/2017 – uczniowie klas I i II\nc) od 2017/2018 – wszyscy uczniowie szkoły.\n10.Uczeń lub jego rodzice (prawni opiekunowie) mogą zgłosić zastrzeżenia do dyrektora szkoły, jeżeli uznają, że roczna (semestralna) ocena klasyfikacyjna z zajęć edukacyjnych lub roczna ocena klasyfikacyjna zachowania została ustalona niezgodnie z przepisami prawa dotyczącymi trybu ustalania tej oceny. Zastrzeżenia mogą być zgłaszane od dnia ustalenia tej oceny, nie później jednak niż w ciągu 7 dni od dnia zakończenia zajęć dydaktyczno – wychowawczych.\n2) część matematyczno – przyrodnicza:\n1) W takim przypadku, którym mowa w ust.3 w zaświadczeniu o szczegółowych wynikach egzaminu gimnazjalnego, zamiast wyniku egzaminu gimnazjalnego lub danego zakresu albo poziomu odpowiedniej części egzaminu gimnazjalnego wpisuje się odpowiednio „zwolniony” albo „zwolniona”.\nJesteś tutaj: Dom // Dokumenty szkolne // Statut


Faceci w jeansowej koszuli strona 1\nFaceci w jeansowej koszuli\nDodano na Moda i uroda 27 kwietnia 2013 przez NiegrzecznyOn87, 11 postów (szczegóły), ostatni post 18 maja 2013\n27 kwietnia 2013 (pierwszy post)\nHej! :) Ostatnio strasznie mi się podobają jeansowe koszule. Chciałbym sobie taką kupić (dopasowaną do mojej sylwetki - jestem szczupły). Przymierzałem kilka i wydaje mi się, że fajnie w nich wyglądam (najchętniej kupiłbym dwie - jasną i ciemną). Ale mam wątpliwości i dlatego chciałbym zapytać się kobiet: co sądzicie o facetach w jeansowych koszulach?\nSkoro Ci się podobają, chcesz takie kupić, dobrze w nich wyglądasz i tak samo dobrze się w nich czujesz - kupuj! :)\nOsobiście nie mam nic przeciwko takim koszulom.\njeansowa koszula tylko do chino, np. brązowych lub beżowych\nbroń boże nie noś jej do jeansów, bo będziesz wyglądał jak janusz z lat 90 (śmiech)\npolecam januszów z wąsem i he he koszula jeansowa a pod spotem flanela\ndo tego oczywiscie pantofelki musza być\nPytałem kobiet, a widzę, że i faceci się znaleźli... Może doprecyzuję pytanie odnośnie moich wątpliwości - takie koszule kojarzą się ostatnio z kobietami, bo od kilku sezonów takie koszule są modne, a co za tym idzie coraz więcej kobiet ma je w swoich szafach. A mężczyźni w takich koszulach zaczynają się kojarzyć z homoseksualistami albo lalusiami. Druga sprawa to właśnie wygląd starszego człowieka noszącego dzień w dzień denimową koszulę, a trzecia to kowboja łączącego jeans z jeansem.- Wszystko się źle kojarzy. A mi zależy na typowo męskim wyglądzie, choć oryginalnym. Paulinessa - napisałaś, że nie masz nic przeciwko takim koszulom. Ciekawi mnie, czy jest różnica np. między koszulą w kratę a jeansową - czy dla Was koszula to koszula, czy jednak materiał ma znaczenie? Nie wiem czemu ale mi się wydaje, że założenie denimowej koszuli wymaga więcej odwagi. Myślę mniej - więcej o takim stylu noszenia tej koszuli:\nProszę o pomoc. :)\nHaha, rozbawiło mnie pytanie odnośnie koszul w kratę :P dużo zależy od tego jak ta koszula wygląda i jasne, materiał ma znaczenie :) linki które podrzuciłeś, na tych facetach wygląda to fajnie, ale nie wiemy jak Ty wyglądasz, więc chyba trudno powiedzieć czy wyglądasz w tym dobrze czy źle :) zabierz do sklepu siostrę, koleżankę, dziewczynę, przymierz i poproś o ich zdanie :) same w sobie jeansowe koszule u faceta są ok\nno to kup sobie jak ładnie wyglądasz ,, spróbuj też koszule w krate :P\nnie lubie facetów w jeansowych koszulach .\nWszystkie dziewczyny, które chcą mi pomóc zapraszam do mnie - dodałem swoje zdjęcia w jeansowych koszulach do galerii prywatnej. Jeśli chcesz pomóc - wyślij zaproszenie do znajomych. Kiedy je potwierdzę napisz w komentarzu czy dobrze wyglądam w takich koszulach i w której wyglądam najlepiej. Z góry dziękuję :)\nKonto usunięte: Jeśli chcesz pomóc - wyślij zaproszenie do znajomych. Kiedy je potwierdzę napisz w komentarzu czy dobrze wyglądam w takich koszulach i w której wyglądam najlepiej. Z góry dziękuję :)\nAlso, jak uwielbiam koszule wszelakie, tak jeansowe mi się nie widzą. :D