Nowa aktualizacja Galaxy Fit 2 dodaje sterowanie migawką aparatu - Technogadżet\nNowa aktualizacja Galaxy Fit 2 dodaje sterowanie migawką aparatu\nby Marek lut 25, 2022\nSamsung nie zapomina o starszych modelach swych smartbandów. Galaxy Fit 2 dostał właśnie aktualizację oprogramowania, która wprowadza kilka użytecznych funkcji.\nSprzęt mobilny i noszony starzeje się w błyskawicznym tempie i po kilku latach sprzęt traci wsparcie producenta i przestaje dostawać aktualizację oprogramowania. Niektórzy producenci wspierają jednak swe urządzenia mimo upływu czasu, dlatego zapowiedziany we wrześniu 2020 roku Galaxy Fit 2, dostał właśnie nową aktualizację.\nFirmware o numerze R220XXU1AVB8 pojawił się najpierw w Indiach i waży 2,16 MB. Wkrótce jednak powinien być dostępny także na innych rynkach. Aktualizacja wzbogaca smartband o kilka użytecznych funkcji, które spodobają się jego użytkownikom.\nDzięki niej opaska pozwala przede wszystkim sterować migawką aparatu fotograficznego, znacznie ułatwiając wykonywanie zdjęć. Musimy jednak pamiętać, że aby skorzystać z tej funkcji, potrzebujemy smartfona z zainstalowanym Androidem w wersji co najmniej 7.0.\nPopularna opaska fitness pozwala również wysłać wiadomość po odrzuceniu połączenia przychodzącego. Ostatnią z dodanych funkcji jest natomiast funkcja zliczania skoków na skakance.\nDodam, że Galaxy Fit 2 ostatnią aktualizację otrzymał w marcu zeszłego roku, a więc dość dawno. Kolejna jest więc miłą niespodzianką dla użytkowników tego sprzętu, który na większości rynków już od dawna nie jest dostępny. W Polsce smartband jest jeszcze sprzedawany, a można go dostać w tych sklepach.\nTags: opaska fitnessSamsungSamsung Galaxy Fit2smartband\nDwuekranowy LG V60 ThinQ zadebiutuje na MWC 2020\nNext story Wyświetlacz OLED modelu Galaxy S22 Ultra wykorzystuje stare materiały\nPrevious story Samsung odmówił naprawy uszkodzonego Galaxy Z Flip 3; właściciel oprawił go w ramkę


Przetargi Publiczne / Archiwum / Pytanie - odpowiedź\nStrona główna Archiwum Marzec 2012 Pytanie - odpowiedź Pytanie - odpowiedź\nData publikacji: 09-03-2012 Autor: Iwona Ziarniak\nZastrzeganie wykazów zrealizowanych zadań\nWykonawcy coraz częściej, aby ograniczyć dostęp konkurencji do sporządzonych przez siebie wykazów zrealizowanych zadań na potwierdzenie spełnienia warunku udziału w zakresie wiedzy i doświadczenia, zastrzegają je jako tajemnicę przedsiębiorstwa. Czy ich działanie jest uprawnione? W jaki sposób zamawiający ma badać skuteczność takiego zastrzeżenia?\nZasada jawności postępowania o udzielenia zamówienia publicznego jest jedną z fundamentalnych w systemie zamówień publicznych. Każde jej naruszenie przyczynia się do wadliwości prowadzonego postępowania. Zamawiający tylko w określonych ustawowo przypadkach może ograniczyć dostęp do informacji związanych z postępowaniem. Jednym z takich odstępstw jest art. 8 ust. 3 pzp. Wykonawcy, chcąc ograniczyć konkurentom dostęp do swoich dokumentów, powołują się na art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. DzU z 2003 r. nr 153, poz. 1503 ze zm.) i zastrzegają swoje dokumenty jako tajemnicę przedsiębiorstwa. Zamawiający w celu ustalenia, czy ma do czynienia z uprawnionym bądź nieuprawnionym zastrzeżeniem, powinien ocenić:\njaki charakter ma zastrzeżona informacja,\nczy nie została ona ujawniona do wiadomości publicznej, tj. czy są to informacje nieznane ogółowi osób, które ze względu na prowadzoną działalność są zainteresowane jej posiadaniem,\nczy podjęto w stosunku do tej informacji niezbędne działania w celu zachowania poufności.\nZgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2005 r. to na zamawiającym spoczywa obowiązek badania skuteczności dokonanego przez wykonawcę zastrzeżenia dotyczącego zakazu udostępnienia informacji potwierdzających spełnienie wymagań wynikających ze specyfikacji istotnych warunków zamówienia\n(III CZP 74/05).\nW wyroku KIO z dnia 23 kwietnia 2010 r. (KIO/UZP 528/10) wskazano, że zamawiający w każdym przypadku powinien indywidualnie zbadać, w odniesieniu do każdego dokumentu zastrzeżonego jako tajny, czy zachodzą przesłanki tajemnicy przedsiębiorstwa, zwłaszcza że decyduje o tym treść dokumentu. Może bowiem wystąpić sytuacja, iż tajemnicą przedsiębiorstwa faktycznie jest objęta tylko część dokumentu, nie zaś jego całość. Zamawiający nie może bezkrytycznie akceptować zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorstwa. Powinien podjąć konkretne działania w celu wyjaśnienia, czy w danym stanie faktycznym spełnione zostały przesłanki skutkujące zastrzeżeniem tajemnicy przedsiębiorstwa. Takim działaniem jest zwrócenie się do wykonawcy o wyjaśnienie dokonanego zastrzeżenia i wykazanie się dowodem spełnienia przesłanek tajemnicy przedsiębiorstwa. Ciężar udowodnienia skuteczności poczynionego zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorstwa spoczywa na podmiocie, który z tego działania wyciąga korzystne dla siebie skutki prawne. Zamawiający natomiast jest zobowiązany do samodzielnej oceny, czy spełnione zostały określone w pzp przesłanki uprawniające do ograniczenia jawności postępowania. Jeżeli z badania zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorstwa wynika, że jest ono nieuprawnione, to konsekwencją jest odtajnienie tych dokumentów lub ich części, które w świetle ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa.


Sprzedam mieszkanie trzypokojowe: Pruszcz Gdański, 55 m2, 336171 PLN, 3 pokoje - Archiwum Domiporta.pl\n336 171 PLN 6 100 zł/m2\nDeweloper postanowił sobie za cel realizację inwestycji w dobrze skomunikowanej lokalizacji Pruszcza, wysoką jakość oraz standard spełniający wymagania najbardziej wymagających klientów. Połączenie aspektów praktycznych i estetycznych owocują funkcjonalnymi układami mieszkań i wyjątkową architekturą. Rozrywki dostarcza zarówno Centrum Kultury i Sportu, oraz imponujące zaplecze sportowe, na które składa się m.in. 6 boisk, basen, 2 skateparki i 16 placów zabaw. Dla spragnionych relaksu, odpocząć można np. na deptaku w centrum Pruszcza. Przedszkole Niepubliczne im. Janusza Korczaka jest w odległości 6 minut pieszo oraz Przedszkole Prywatne Promyczek w odległości 7 minut. Do Centrum Gdańska wystarczy 15 minut samochodem. W pobliżu osiedla znajduje się również przystanek ZKM Gdańsk, przystanek kolei SKM i PKP. Opiekę medyczną zapewnia Przychodnia Swissmed, a niewiele dalej znajduje się NZOZ Familia. Ofertą jest mieszkanie 3 pokojowe na IV piętrze o powierzchni 55,11 m2 w cenie 336 171,00 pln. Dodatkowo płatne: 10 tys. - miejsce postojowe naziemne 19 tys. - miejece w hali garażowej Termin odbioru: III kwartał 2021 roku. W celu umówienia się na prezentację proszę o bezpośredni kontakt. Jeśli powyższa oferta nie spełnia Państwa oczekiwań, zapraszam do kontaktu w celu dopasowania innej oferty mieszkaniowej. Niniejsze ogłoszenie służy wyłącznie celom informacyjnym i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Urszula Skałuba tel. 720 846 484 biuro@nicehouse.gda.pl www.nicehouse.gda.pl Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB


Yacuy Cha Mate Tostado 250g - Sklep YerbaMate.com.pl\nYacuy Cha Mate Tostado 250g\nPrażona yerba mate Yacuy Toasted to nietypowa propozycja dla fanów nietypowych smaków. Susz jest prażony, dzięki czemu nabiera ciemnego brązowego koloru i mocnego smaku. Jest idealną propozycją do przygotowania mate de leche – yerby z mlekiem (polecamy na ciepło).\nYerba mate Yacuy Cha Mate Tostado to niespotykana na co dzień propozycja dla fanów ostrokrzewu paragwajskiego. Są to listki yerba mate poddane prażeniu, dzięki czemu ich kolor jest ciemnobrązowy, zupełnie inny niż w klasycznej yerbie np. z Argentyny.\nPrażenie yerba mate sprawia, że susz zmienia nie tylko kolor, tak jak np. ziarna kawy, ale także smak jest w typie palonym. Może przypominać nuty kawowe lub kawy zbożowej. Dla uwydatnienia dodatkowych i nietypowych smaków polecamy przygotować tzw. mate de leche, czyli yerba mate z mlekiem. Prażona Yacuy Tostado nada się do tego sposobu idealnie. Zagotujcie mleko, może być również w wersji smakowej bądź roślinne i już, macie nietypową wersję yerba mate.


Start Aktualności Dzień otwarty w Modrzewiaku\nDzień otwarty w Modrzewiaku\nGwarnie, wesoło, przyjemnie – tak społeczność „Modrzewiaka” witała Pierwszy Dzień Wiosny. Mury Szkoły odwiedzili w tym dniu uczniowie gimnazjów powiatu włodawskiego: z Wyryk, Starego Brusa, Urszulina, Hanny i Dubeczna.\nW szkole czekali już na nich Gospodarze – Dyrekcja, nauczyciele i przede wszystkim uczniowie (często po prostu starsi koledzy gimnazjalistów). Z tej okazji przygotowano krótką część artystyczną, pokazy sportowe, przedstawiono ofertę edukacyjną na przyszły rok szkolny, zapoznano gimnazjalistów z bazą lokalową.\nŻarty, zabawa, gry dydaktyczne i sportowe, inscenizacje okazały się skutecznym sposobem prezentacji możliwości szkoły. Po raz kolejny „Modrzewiak” udowodnił, że potrafi połączyć to, co poważne z humorem i dobrą zabawą.\nPierwszy Dzień Wiosny to zapowiedź Dni Otwartych Szkoły, które odbędą się 14 maja. Serdecznie zapraszamy.\nOstatnia aktualizacja ( Sobota 22 marca 2014 )


Przez trzy dekady nie wdrożono mechanizmów rozliczania władzy sędziowskiej. Gdy zabrał się za to PiS, zwolennicy „żeby-było-jak-było” podnieśli rwetes: koniec demokracji! Trzeba było wcześniej wdrożyć mechanizmy rozliczania władzy sędziowskiej. Dziś zwolennicy „żeby-było-jak-było” krzyczą „żadnych zmian”. Krzyczą tak, bo nie stać ich na własną propozycję mechanizmów rozliczania władzy sędziowskiej i usprawnienia sądów. Przewodzący, im politycy, zamiast przekonywać współobywateli do swojego stanowiska, nawołują polityków UE do interwencji w celu przymuszenia Polski do przywrócenia „było-jak-było”.


Interkamp Junior – Plastyka & Fotografia 2018 Wiek: 7-12 lat\nInterkamp Junior – Plastyka & Fotografia 2018 Wiek: 7-12 lat\nInterkamp Junior - Plastyka & Fotografia\n1. PFO 25.06-06.07.2018 2099 zł\n2. PFO 07.07-18.07.2018 2099 zł\n3. PFO 19.07-30.07.2018 2099 zł\n4. PFO 31.07-11.08.2018 2099 zł\nInterkamp Junior zaprasza na wakacje dla najmłodszych artystycznych dusz do znanej i lubianej miejscowości turystycznej. W najbliższe wakacje działamy w Wiśle. Czekają na Was przeróżne warsztaty fotograficzne i rysunkowe, górskie wycieczki, zabawy i niezapomniane chwile. Pędzle i aparaty w dłoń - nadciąga twórczy szał!\nPrzygoda z fotografią. Zapraszamy na minikurs fotografii cyfrowej! Dowiesz się, jak sprawnie posługiwać się aparatem cyfrowym, ciekawie komponować zdjęcia, co to jest złoty podział kadru, ISO oraz „rybie oko". Zrobimy zabawne portrety ulubionych koleżanek, wakacyjną pocztówkę z Wisły dla rodziców i sportowy fotoreportaż z obozowego meczu. Działamy!\nLetnie plenery fotograficzne. Górska przyroda jest natchnieniem dla wielu artystów. Okolice Wisły to moc malowniczych lasów, tajemniczych gór i pejzaży, co stwarza wymarzone warunki do wypraw z aparatem. I my spróbujemy swoich sił fotografując ciekawe budynki, bujną przyrodę i urokliwe zakątki miasteczka.\nSesja zdjęciowa. Zorganizujemy pamiątkowe sesje zdjęciowe dla pozostałych obozów Interkamp Junior. Będzie dużo śmiechu, ale też odpowiedzialne wyzwanie. Przy okazji nauczymy się, na czym polega efektywna współpraca z modelem, użycie blendy, a także jak umiejętnie wykorzystać lampy błyskowe.\nWakacyjny fotoreportaż. Niczym prawdziwy fotoreporter podglądać będziemy życie obozowe bardzo aktywnego twórczo Interkampu. W małych grupach stworzymy kilka tematycznych cyklów zdjęć. Będzie okazja na dokumentację fotograficzną zajęć tanecznych, wokalnych, filmowych... Wybrane zdjęcia znajdą się oczywiście w naszej finałowej prezentacji multimedialnej.\nWarsztaty plastyczne. Wyobraźnia nie zna granic, dlatego warto ją uwolnić! Będziemy malować, rysować, rzeźbić, kleić, wycinać, składać origami, a nawet szyć. Stworzymy własną kolekcję prezentów handmade. Proponujemy m.in. ozdoby z masy solnej, biżuterię z modeliny, rzeźby z mydła, skarbonki, świeczniki, maskotki i poduszki.\nPlener rysunkowy. Na polanie tuż obok naszego ośrodka, z widokiem na przepiękną panoramę górską, będziemy tworzyć małe dzieła sztuki, a z pomocą kredek pastelowych, ołówkowych lub węgla narysujemy wakacyjny krajobraz, zachód słońca, portrety i karykatury. Na łonie natury - prócz zajęć rysunkowych - będzie też czas na letni piknik, gry i zabawy.\nPrzygoda z historią sztuki. Zapraszamy do naszego artystycznego wehikułu czasu. Poznamy najsłynniejszych malarzy, rzeźbiarzy, rysowników i ich dzieła... Może uda nam stworzyć reprodukcję dzieła Picassa lub nieziemski plakat inspirowany pop-artem?\nWystawa. Na zakończenie obozu młodzi artyści zaprezentują w wybór swoich najbardziej udanych prac plastycznych i fotografii na zbiorowej wystawie. Na niepowtarzalny wernisaż finałowy zaproszeni zostaną oczywiście Uczestnicy wszystkich obozów Interkamp, rodzice i goście.\nNagrody. Podczas gali finałowej kadra Interkampu przyznaje skrzydlate Interkampki - nagrody specjalne za całokształt pracy twórczej na danym obozie. Nagrody dedykowane są tym, którzy w szczególny sposób wyróżniają się pasją, chęcią rozwoju, postawą twórczą i zaangażowaniem.\n1.Bajkolandia - kraina, w której dzici spotykają się z postaciami ulubionych bajek, kreskówek i filmów; niczym bohaterowie najpiękniejszych przygód mogą zostać kierowcami, pilotami, strażakami, księżniczkami, krasnalami lub niesfornymi zwierzątkami. Karuzele, mini coa\n2.Strefa familijna - atrakcje dla całych rodzin, m.in. kilka roller coasterów, wodne spływy, kolejka widokowa, wyścigi na torze Formuła Autodrom. Na niektórych atrakcjach w tej strefie obowiązuje limit wzrostu: min. 140 cm.\n3.Strefa ekstremalna - maksimum adrenaliny, potężna dawka radości i zabawa na najwyższych obrotach. Są tutaj najszybsze i największe roller coastery, ogromne wahadło Azec Swing, 40-metrowe ramię Space Boostera.\n4.Water Park - naśladuje tropikalną wyspę, gdzie można odpocząć w cieniu parasola w otoczeniu jak na egoztycznej wyspie. Dodatkowo: 20 gier i zabaw interaktywnych, 4 sceny widowiskowe (dwa teatry i dwa amfiteatry), nowoczesne kino 7D, sklepy z gadżetami..


Poddasze, pokój gościnny - Page 2\nPoddasze, pokój gościnny\nPoddasze, pokój gościnny [odnośnik] 09.10.20 19:00\nNiewielkiego metrażu pomieszczenie znajdujące się jeszcze pół poziomu wyżej niż poddasze zagospodarowane pod kątem składzików. Prowadzi do niego jedna droga - przez klapę w suficie w salonie Wren. Jego przeznaczenie to pokój gościnny, raczej ubogi i skromny, ale przytulny: umiejscowienie bezpośrednio pod skosem dachu wykluczyło możliwość ustawienia tam wysokiego łóżka, toteż jego funkcję pełni puchata mata wyłożona pościelą. Na małym krześle można ułożyć ubrania, a na stojącym obok niskim stole wszelkiego rodzaju inne przedmioty. Dwie doniczki wiszą na skosie ścian, wypełniają je zielone rośliny o opadających w dół gałęziach usłanych drobnymi listkami. Ze względu na wędrujące w górę ogrzewanie w tym miejscu kamienicy jest zdecydowanie najcieplej. Pomóc może uchylenie niedużego okna z widokiem na ulicę Pokątną - ale trzeba liczyć się z dobiegającą z jej strony wrzawą, niezależnie od godziny.\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 11.10.20 10:31\nOddech ulgi wydobył się z jego ust, gdy cichy głos dziewczyny dotarł do jego uszu. Nie zabił jej, wydarzenia nie potoczyły się najgorszym, możliwym torem, nawet jeśli halucynacje w znacznym stopniu odbiegały od tych, przyjemnych wizji jakie widział w towarzystwie Elviry. Reminiscencje wydarzeń przemknęły przez obolałą głowę, nie potrafił ich jednak ułożyć w jedną całość. Oparł policzek o delikatną dłoń, czując jak ciężar spada z jego ramion, pozwalając napiętym mięśniom rozluźnić się z dziwnego napięcia.\n- Zły pomysł. - Mruknął jedynie głosem podszytym rozbawieniem. Nie miał zamiaru robić jej wyrzutów, wytykać złych decyzji. I on był zmęczony, jednak niechętnie wypuścił ją z ramion. Uważnym spojrzeniem obserwował, jak dziewczyna porusza się w kierunku łóżka, gotów w każdej chwili ruszyć jej na ratunek gdyby straciła równowagę bądź znów źle się poczuła. Wieczór który miał być tym, przyjemnym pozostawił po sobie jedynie niewielkie skrawki wspomnień.\nKolejne westchnienie uleciało z jego ust, gdy narzeczona wgramoliła się pod kołdrę. Rozpiął kilka guzików koszuli, by ściągnąć ją przez głowę, ściągnął również spodnie chcąc wygodnie się wyspać przez resztę nocy, jaka pozostała im do świtu. Ostrożnie wdrapał się na materac, delikatnie wsuwając się pod kołdrę by przylgnąć torsem do chłodnych pleców dziewczyny. Czując chłód jej ciała oraz wstrząsające nim dreszcze owinął ramiona wokół jej sylwetki. Delikatnie, nie chcąc wywoływać na zmęczonym ciele zbyt wielkiego nacisku.\nSpał snem lekkim. Czujnym, przebudzając się za każdym razem, gdy Wren zmieniła pozycję. Widział, że dziewczyna jest w gorszej formie niż on, podświadomie więc jego umysł postanowił czuwać; ot na wszelki wypadek, jakby jej stan przez noc uległ pogorszeniu. Nie był to pierwszy raz gdy przyszło mu czuwać podczas snu, lecz świadomość braku odpowiedniej porcji odpoczynku nadeszła dopiero rano. Niechętnie uniósł powieki, wpierw uznając za podejrzany fakt, iż nie znajduje się w swoim mieszkaniu na Nokturnie. Chwilę później wydarzenia poprzedniego wieczoru powróciły do jego umysłu. Ciężkie westchnienie opuściło jego usta, a zielone spojrzenie powędrowało po materacu, w poszukiwaniu towarzyszki tej nocy. Kąciki jego ust uniosły się delikatnie ku górze, a sam Schmidt przekręcił się na bok. Głowa szmalcownika spoczęła na jej piersi, a z jego ust uleciał pomruk zadowolenia. Nie chciał wstawać, wciąż odczuwając zmęczenie oraz nieprzyjemny ból w trzewiach. Pozostawanie stanie czuwania przez całą noc odcisnęło na nim piętno, a zmęczenie widniało na męskiej twarzy\n- Jak się czujesz? - Wymruczał, nie odrywając jednak łepetyny od miękkiego ciała. Wiedział, że niedługo będzie trzeba wstać. I o ile Otto z pewnością zostanie nakarmiony oraz wyprowadzony, tak niedługo obowiązki zaczną ich wzywać do wyjścia z przyjemnie miękkiej pościeli. - Jest lepiej, niż w nocy? - Dopytał, chcąc mieć pełen pogląd sytuacji. Nastraszyła go, jak nikomu do tej pory nie udało się go nastraszyć. I miał jedynie nadzieję, że dziewczyna czuje się lepiej.\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 11.10.20 19:38\nCóż, pomysł rzeczywiście należał do tragicznych, ale Wren nie potwierdziła jego słów. Parsknęła jedynie cicho, zgodnie, w myślach przyrzekając Merlinowi i sobie samej, że nigdy więcej nie tknie już podobnego świństwa. Wydawało się obciążać organizm zbyt mocno, sprawiać, że traciła kontrolę w sposób, który odbiegał od przyjemności, a roztaczane przez halucynogenne działanie wizje okazywały się bardziej niebezpieczne, niż rzeczywiście odprężające. O tym pomyśli jednak jutro - pamiętała jedynie ich skrawki, nieskładne urywki, pewna tego, że często wśród wspomnień przewijał się motyw wody i niosących ją donikąd fal. I choć bała się ich już zdecydowanie mniej niż jeszcze kilka lat, kilka miesięcy temu, wciąż kojarzyły się z zagrożeniem niźli odpoczynkiem.\nPokątna budziła się do życia razem z nimi, zza okna dobiegały pierwsze szmery rozstawianych na powietrzu kramów, powoli otwieranych sklepów, Yuan uznał zatem, że to idealny moment, by upomnieć się o pożywienie. Zeszłego wieczora nie dostał stosownej kolacji, tego ranka odłożono w czasie również śniadanie, a to wystarczyło, by nadszarpnąć jego nerwami. Obudził zatem Wren, obudził też Friedricha, choć w istocie to jej ruch na materacu sprawił, że szmalcownik również uniósł powieki. Czarownica westchnęła głęboko, ciężko, czując jak tępy ból tańczył w skroniach, a żołądek ściskał w pozostałości wczorajszych dolegliwości. Nie tak silnych, ale obecnych; uśmiechnęła się jednak do leżącego obok mężczyzny, objęła go bolesnymi rękoma, nadgarstkami zwieńczonymi czerwonym śladem wcześniejszych więzów, i przycisnęła do siebie lekko. Czuwał nad nią całą noc - nie wiedziała tego, ale wyglądał na zmęczonego, z podkrążonymi głęboką purpurą oczyma i brakiem typowej werwy.\n- Znośnie - odparła ochryple, zgodnie z prawdą. - A ty? - zmęczone wciąż palce przeczesały brązowe pukle zmierzwionych snem włosów gdy na dłuższy moment zastygli w objęciach, dochodząc do siebie. Godząc się z nadejściem poranka, który rozkazywał, by za jakiś czas powrócili do rzeczywistości, nieważne, czy byli na nią dziś gotowi. - Śpij jeszcze, ja też zaraz wrócę. Śpij - mówiła głosem łagodnym, czułym, składając krótki pocałunek na czole mężczyzny, by za chwilę wyślizgnąć się lekko z jego objęć i przedostać się z powrotem do otwartej klapy wychodzącej na salon. W drodze sięgnęła jeszcze do kieszeni odrzuconej na bok sukienki i wyciągnęła z jej kieszeni różdżkę, ostrożnym krokiem schodząc później do głównego pomieszczenia. Najpierw zaklęciem pozbyła się śladów - uderzenia w brzuch, czerwonych pasm okalających jej ręce; zaoferowała Yuanowi więcej jedzenia niż zwykle, a później zniknęła na długo w łazience, dokładnie myjąc zęby i biorąc orzeźwiającą, ciepłą kąpiel. Czuła potrzebę zmycia z siebie śladów tych wizji. Nie była pewna co dokładnie robili, ale umysł podpowiadał, że nie było to niczym dobrym. Niczym słodkim czy rozkosznym.\nNiecałą godzinę później powróciła na poddasze. Różdżką lewitowała dużą, drewnianą tacę podtrzymującą dwie filiżanki gorącej, miętowej herbaty i małe miseczki odgrzanego rosołu własnej roboty. Na talerzu obok znajdowały się słabo przypieczone tosty, trochę wciąż-świeżych warzyw i owoców, wszystko, co wydawało jej się w miarę logicznym wyborem na śniadanie - pomijając zupę, bo że rosół leczył wszystko dowiedziała się jeszcze od babci, lata temu. Zbawiennie była też czysta; z lekko wilgotnymi włosami spiętymi w kok, w świeżym ubraniu, nieco bardziej rezolutna niż zaraz po przebudzeniu.\n- Nie zasłużyłeś, ale dostaniesz śniadanie do łóżka - mruknęła z cieniem uśmiechu majaczącym na ustach; zasłużył co prawda nocną wartą, ale czy to zmywało świadomość, że jeszcze chwilę temu znaczący brzuch siniak musiał pochodzić z jego pięści? - A jeśli nie jesteś głodny, wypij chociaż herbatę. I rosół - bo babcia mówiła, że tak trzeba.\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 12.10.20 20:49\nPomruk zadowolenia umknął z jego ust, gdy wątłe ramiona dziewczyny owinęły się wokół jego ciała. Zmęczenie wypisane było na jego twarzy, oczy podkrążone, a umysł silnie odmawiał jakiejkolwiek formy rozbudzenia się. Rzadko posiadał problemy ze wstawaniem, dziś jednak ta czynność zdawała się go przerastać. Kolejne ciężkie westchnienie opuściło jego usta, gdy próbował przypomnieć sobie bieg wczorajszych wydarzeń. Jego umysł pamiętał jedynie wyrywki tego, co właściwie działo się po spożyciu narkotyku. I był niemal pewien, że te wizje nie były na tyle przyjemne, jak wcześniejsze.\n- To dobrze. - Odpowiedział z ulgą wybrzmiewającą w głosie. Chang była cała, nie pamiętał, czemu wisiała podwieszona w powietrzu… I chyba nie chciał wiedzieć. - Boli mnie wątroba. I gardło. - Odpowiedział odrobinę zachrypłym, zaspanym głosem. Palce mężczyzny przebiegły po miękkim boku, a zielone oczy przymknęły się, gdy sen ponownie próbował owinąć wokół niego swoje ramiona.\nUniósł delikatnie kąciki ust ku górze, gdy jej usta spotkały się z jego skórą. - Mhm… - Wyrwało się z jego ust z wyraźnym zadowoleniem, gdy dziewczyna pozwoliła mu spać. Nie spieszyło mu się do prysznica czy śniadania. Zmęczony narkotykami oraz całonocnym trybem czuwania organizm domagał się jeszcze krótkiej, niewielkiej drzemki. Kilkunastu minut więcej odpoczynku, pozwalającego odrobinę się zregenerować. Kiedy dziewczyna wysunęła się z jego objęć, naciągnął kołdrę wyżej na siebie. Zamknął zielone ślepia, by ponownie zatopić się we śnie.\nMiał wrażenie, że minęło ledwie pięć krótkich minut od momentu pozostania samemu w łóżku do momentu, gdy trzeszczenie drabiny wyrwało go ze snu. Niechętnie podniósł się do siadu, zaspanym spojrzeniem przyglądając się świeżej, jak zawsze pięknej pannie Chang. Przeciągnął się, po czym przesunął odrobinę na bok, robiąc Wren miejsce na mało wygodnym materacu.\n- Sprzeciwiłbym się, ale prawie nic nie pamiętam. - Stwierdził, nie do końca z tego faktu zadowolony. Wolałby wiedzieć. Mieć świadomość tego, co się wydarzyło podczas narkotykowego upojenia. Umysł jednak nie chciał współpracować, przywodząc mu jedynie wspomnienie ulubionej wiedeńskiej ulicy, na której zwykł bywać każdego dnia. Przejechał dłonią po szyi, co wywołało wykrzywienie jego ust. Czyżby coś mu zrobiła? Nie wiedział. I chyba nie chciał wiedzieć. Przekręcił łeb tak, aby jego narzeczona mogła przyjrzeć się jego skórze. - Mam coś na szyi? - Spytał z ciekawością w głosie. Wiedział, że zapewne nie wyciągnie różdżki aby mu pomóc - to wyraziła dokładnie wczorajszego dnia. Miał jednak nadzieję, że chociaż powie mu, czy powinien skierować się do uzdrowiciela, czy też nie.\nŻołądek przypomniał o swoim istnieniu przeciągłym burczeniem. Schmidt sięgnął po miseczkę z rosołem czując, że bez tego nie przełknie nic więcej, bez powtórzenia jej wczorajszych wyczynów. - Dzięki. - Odpowiedział krótko, lakonicznie jak prawie zawsze gdy przyszło mu się odzywać. W tonach jego głosu dało się jednak wyczuć szczerą wdzięczność. Gorąca zupa rozgrzała wnętrzności, przyjemnie zalegając w pustym żołądku. - Gotuj mi częściej. - Mruknął czymś między żartem a prośbą. Nie chciał zrobić z niej kury domowej zamkniętej w kuchni, co to, to z pewnością nie. Zapewne przypominałaby wtedy smutne pantery w klatkach… Musiał jednak przyznać, że gotowała smacznie, a zjedzenie czegoś domowego było doświadczeniem przyjemnym, dawno przez niego nie doświadczanym.\nZjadł całe śniadanie, wypił filiżankę gorącej herbaty po czym zwlókł się na dół, aby umyć się i doprowadzić do jako-takiego porządku.\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 07.01.21 20:50\nZdawał sobie sprawę z tego, że nie powinien był tu wracać. Pojawianie się w Londynie bez zarejestrowanej różdżki stawało się z tygodnia na tydzień coraz bardziej ryzykowne; już raz został zaatakowany – i istniało spore ryzyko, że ludzie, którzy to zrobili, rozpoznaliby jego twarz. Przemieszczanie się ulicą Pokątną, niegdyś centrum czarodziejskiego świata, dziś jedynie smutnym jego echem, obwieszonym plakatami z twarzami jego przyjaciół, było proszeniem się o kłopoty – a jednak po raz kolejny kusił los, podciągając wyżej kołnierz letniego płaszcza i naciągając szary kaszkiet na samo czoło, nim ukrył go cień kamienicy. Tym razem na ulice miasta nie przygnał go patrol ani mugolska rodzina, która potrzebowała jego pomocy; w brukowanej alejce zjawił się sam, rozglądając się uważnie i poszukując numeru budynku, w której mieszkała Wren Chang – czarownica, która według słów zaufanego znajomego potrzebowała kogoś do przeprowadzenia niewielkiego remontu w mieszkaniu, i o której wiedział niewiele więcej. Nazwisko brzmiało dla niego obco, podobnie jak adres, który wydawał się być obsypany ostrzegawczymi znakami; kto mógł wciąż jeszcze pozwolić sobie na mieszkanie w samym centrum opanowanego przez wroga Londynu? Sprzymierzeńcy nowej władzy, przedstawiciele czystokrwistych rodzin? Nie chciał pojawić się na progu kobiety ubrany w uprzedzenia, ale gdy wspinał się po schodach kamienicy, serce biło mu nieco niespokojnie; może powinien był odmówić – zignorować zapewnienia przyjaciela, pozostać przy zleceniach bezpieczniejszych i pewniejszych – ale naprawdę potrzebował tych pieniędzy. Nie miał pewności jak długo będzie mu jeszcze dane zarabiać w ten sposób.\nZnalazłszy się przed drzwiami z numerem dwa, odetchnął krótko, po czym poprawił ubranie i ściągnął z głowy czapkę; trzymając ją w lewej dłoni, prawą sięgną do zawieszonej przy klamce kołatki, żeby zastukać nią kilka razy. Do umówionej godziny wciąż zostało kilka minut, przyszedł za wcześnie – ale wolał nie czekać na ulicy, gdzie w każdej chwili mógł trafić na patrol magicznej policji lub gorzej – na snujących się swobodnie dementorów. Kręcenie się bez celu po klatce schodowej mogło z kolei być uznane za podejrzane; nie miał pojęcia, kto jeszcze tu mieszkał.\nSłysząc kroki w korytarzu po drugiej stronie, poprawił wpijający mu się w ramię pasek torby na narzędzia, które przezornie zabrał ze sobą; nie był pewien, jaki dokładnie miał być zakres remontu, ani czy miał zacząć pracę już dzisiaj, przygotowany był jednak na wszystko – upewniając się wcześniej, że Amelia będzie mogła zostać u Debbie i Cedrica do wieczora. Musiał też wziąć pod uwagę, że wydostanie się z samego Londynu zajmie mu trochę czasu; z oczywistych względów nie mógł skorzystać z głównych dróg. – Pani Chang? Dzień d-d-dobry – przywitał się, gdy skrzypnęły zawiasy, a po drugiej stronie drzwi pojawiła się wysoka kobieta o azjatyckiej urodzie. Ukłonił się lekko, uśmiechając się też nieco nerwowo – choć bardzo starał się nie wyglądać jak ktoś, kogo nie powinno tutaj być. – Billy… To znaczy William M-m-moore, byliśmy na dzisiaj umówieni – przedstawił się, mimowolnie szukając w twarzy kobiety potwierdzenia, nie do końca pewien, czy była tą, z którą wymienił listy; mogła nie mieszkać samotnie. – W sp-p-prawie remontu? – doprecyzował, pozornie przypadkowo trącając trzymaną na ramieniu torbę; narzędzia, którymi była wypełniona, zagrzechotały cicho.\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 07.01.21 23:21\nStosunkowo niedawno zainteresowała się poddaszem. Podczas gdy bezpański ghul szalał po głównym składziku, demolując rodzinne pamiątki i chińskie repliki, okazało się, że potrzebowała miejsca, w którym można by przetrzymać odratowane przed nim skarby. Póki co skrzynie zalegały w salonie, ustawione czy to pod jedną ze ścian, czy bezpośrednio pod oknem, tworząc swego rodzaju balustradę - lub miejsce do przesiadywania i obserwowania przechodniów zza bezpiecznej szyby, jeśli miałaby na to ochotę -, ale przestrzeni powoli przestawało wystarczać i na to. Znajomy polecił w końcu złotą rączkę zdolną uporać się z wszelkim chaosem odnalezionym na poddasznym pięterku; prowadziło do niego wejście przez klapę w salonie, z wnęk raz na jakiś czas sypał się kurz, może drewniany pył, a Wren nie była pewna, co czaiło się na górze. Rekonesans wiecznie odkładała na później. Merlinie, co jeśli gnieździł się tam następny szkodnik? Jednego miała już dość, jego żałosnych zawodzeń i nocnych pojękiwań, gdy budził się do życia i gonitwy za szczurami, przejęty głodem. Polegała zatem na poleceniu. Nigdy wcześniej nie widziała rzeczonego Moore'a, który miał zjawić się w progu jej domu, dlatego też powitała mężczyznę z dłonią zaciśniętą na różdżce w kieszeni granatowej podomki. Na ramiona miała narzucony lekki szal. Stare kamienice niechętnie rozgrzewały się letnim słońcem, zazwyczaj panował tu chłód, przed którym broniła się dodatkowym odzieniem.\n- W sprawie remontu - przytaknęła na słowa czarodzieja i z kulturalnym uśmiechem odsunęła się w drzwiach, robiąc mu miejsce do wejścia. Za jej plecami siedział uważny doberman; lustrował gościa bystrym spojrzeniem, ale nie poderwał się ani do powitania, ani tym bardziej do ataku. Czekał na komendę. Tej jednak nie dostał. - Dzień dobry, dzień dobry, zapraszam do środka, panie Moore. Jak dobrze, że już pan jest. Bardzo zależy mi na czasie, nie tylko z doprowadzeniem poddasza do ładu, ale jeszcze z jego umeblowaniem - mówiła, wprowadzając Williama przez wąski korytarzyk wprost do salonu, gdzie stanęli pod starą, spracowaną klapą. Skrywała nad sobą pogruchotane upływem czasu schodki prowadzące do nigdy niezagospodarowanego pomieszczenia; Salazar raczy wiedzieć, co w jego bebechach odnajdzie sugerowany konserwator zabytków. - Napije się pan herbaty? Wody, soku? Za dobrze wykonaną pracę oferuję też ciasto - o pieniądzach nie wspominała, te były jasne; uczciwość należała ostatnio do cech nieczęstych, szczególnie w stolicy przekupstwa i handlu; nieczęstych, lecz koniecznych przy odpowiednim dbaniu o swoją reputację. Ach, poza tym - nie zamierzała okradać kogoś, kto za dodatkowy grosz imał się fizycznej mordęgi na jej zagadkowym półpiętrze, choć Azjatka miała nadzieję, że potrzeba zarobku wynikała z niepewnych, ostrożnych czasów, nie zaś z tytułu podejrzliwości ze strony oczu prawa i okrojonego sposobu zdobywania pieniędzy na ciągłym celowniku. - To tutaj. Przyznaję, że sama nie byłam na górze. Czasem... Dobiega stamtąd dziwne skrzypienie. Może kuna? - zastanowiła się; skąd jednak kuna miałaby wziąć się w samym sercu magicznego Londynu, wśród starych kamieni i wysokich budynków, niepożarta przez inne, większe stworzenia? Wren zmrużyła skośne oczy i sięgnęła po różdżkę. Jeśli przez myśli Billiego przemknął strach, że mogłaby obrócić ją przeciw niemu, pomylił się - niewerbalne zaklęcie sprawiło, że zamek klapy zgrzytnął, a drewniana kładka powoli opuściła w dół, ukazując składane wejście na sam szczyt kamienicy. - Proszę czynić honory, panie Moore - zwróciła się do mężczyzny i wskazała głową na schodki. Po obcowaniu z ghulem i unikaniu na oślep rzucanych przez niego przedmiotów, nie ma mowy, by ruszyła przodem - a ruszyć musieli, choćby po to, by ustalić zakres prac i możliwości dzisiejszego jej wykonania.\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 09.01.21 17:06\nUłamek sekundy pomiędzy pytaniem a przytaknięciem zdawał się ciągnąć w nieskończoność, zamykając w sobie nie tylko wymianę czujnych spojrzeń, ale i ledwie zauważalne, bardziej odruchowe niż świadome drgnięcie palców; nie widział co prawda dłoni kobiety zaciśniętej na ukrytej różdżce, nie wiedząc, że zaledwie jeden niewłaściwy ruch dzielił tę neutralną wymianę uprzejmości od pojedynku na zaklęcia, ale bez trudu był w stanie wyobrazić sobie taki właśnie scenariusz; to chyba była cena, jaką płacili za życie w obecnych czasach – im rzadsze i cenniejsze stawało się zaufanie, im większe niosło ze sobą ryzyko, tym mniej ich wszystkich łączyło – i tym wyżej rosły granice, które ich dzieliły.\nAle nie tym razem. Lekki uśmiech, trzy słowa potwierdzenia – tyle wystarczyło, by nieco się rozluźnił, podciągając kąciki warg i przestępując próg. Na widok siedzącego za plecami czarownicy psa zawahał się na moment, ale zwierzę się nie ruszyło; musiało być dobrze ułożone, albo zwyczajnie nie wyczuło w nim zagrożenia. – Dziękuję – odparł w odpowiedzi na zaproszenie, przystając na chwilę w przedpokoju i czekając, aż właścicielka mieszkania poprowadzi go dalej. Rozejrzał się z zainteresowaniem odruchowo, ponownie przenosząc spojrzenie na czarownicę, gdy wspomniała o tym, że zależało jej na czasie. – Wp-p-prowadziła się pani niedawno? – zapytał zaciekawiony, zastanawiając się, czy dopiero się urządzała – czy może zwyczajnie postanowiła, że potrzebna jest jej dodatkowa przestrzeń. Miał nadzieję, że to drugie; zakup mieszkania w Londynie w środku wojny byłby co najmniej osobliwy, nasuwając też trudne do powstrzymania pytania, na które nie chciał znać odpowiedzi – na przykład, do kogo opuszczone i wprowadzone ponownie do obiegu mieszkania należały wcześniej – i co stało się z ich poprzednimi właścicielami?\nOdepchnął od siebie te myśli, zmuszając się do skupienia na głównym powodzie, dla którego się tu dzisiaj zjawił, a który aktualnie pozostawał jeszcze dla niego ukryty gdzieś po drugiej stronie umieszczonej w suficie klapy. – Herbaty, jeśli to nie k-k-kłopot – odpowiedział, zerkając przelotnie w stronę czarownicy. – Jeśli poddasze do tej pory n-n-nie było uczęszczane, to całkiem prawdopodobne, że coś tam się zag-g-gnieździło – przytaknął, mając nadzieję, że cokolwiek to było, nie będzie chciało zbyt zaciekle bronić swojego terytorium. – Do czego chciałaby pani je wyk-k-korzystać? – zapytał, obserwując, jak kobieta wyciąga różdżkę, żeby jednym machnięciem otworzyć klapę. Z sufitu opadło nieco pyłu, niewielkie drobinki zawirowały w powietrzu; miał nadzieję, że stropowe belki ani tworzące podłogę strychu deski nie zdążyły spróchnieć – w innym wypadku całe przedsięwzięcie okaże się znacznie trudniejsze niż początkowo zakładał.\nZachęcony słowami Wren, ruszył w górę niewielkich schodków, schylając się w trakcie przechodzenia przez klapę, żeby przypadkowo nie uderzyć w nic głową. Wejście nie było zbyt wygodne, ale nie sprawiło mu kłopotu – podparł się o krawędź prostokątnego otworu, żeby chwilę później obiema nogami stanąć na stabilnej podłodze. Przynajmniej pozornie; deski skrzypnęły przeciągle pod jego ciężarem, ale wydawały się nie uginać przesadnie mocno, gdy przestępował z nogi na nogę – co było dobrym znakiem. Powietrze pachniało zwyczajnie – starością, zastaniem i czymś charakterystycznym, co zawsze kojarzyło mu się nieodzownie ze starymi budynkami; wydawało mu się, że wyczuwał też lekką woń wilgoci (będzie musiał sprawdzić, czy dach nigdzie nie przeciekał). – Proszę uważać, ost-t-tatni szczebel jest trochę nisko – odezwał się, podejrzewając, że właścicielka mieszkania ruszy za nim. Obrócił się z powrotem w stronę klapy, żeby wyciągnąć w jej stronę rękę. – Proszę, p-p-pomogę – zaoferował, chcąc ułatwić czarownicy przedostanie się na górny poziom. Gdy znaleźli się już na nim oboje, sięgnął po różdżkę; przez niewielkie okno do środka wpadało niewiele światła, przez co całe poddasze skąpane było w półmroku; chciał je rozjaśnić, by oboje mogli rozejrzeć się lepiej. – Pozwoli pani? – upewnił się, nim wypowiedział inkantację. – Lumos maxima – rzucił, zamierzając jasną kulę zawiesić tuż pod niskim sufitem.\nTo co? K6 i sprawdzamy, co zadomowiło się na poddaszu?\n1 – W momencie, kiedy robi się jasno, Billy i Wren zauważają dzikiego niuchacza, siedzącego na wieku starego kufra, który najwidoczniej został przyłapany na gorącym uczynku – bo w łapkach trzyma drobną błyskotkę, którą Wren zgubiła jakiś czas temu. Na widok czarodziejów chwyta grzechoczący podejrzanie woreczek ze skarbami i rzuca się do ucieczki.\n2 – Po rozbłyśnięciu światła, Wren i Billy co prawda nie zauważają żadnego żywego stworzenia, ale po poddaszu roznosi się wiązanka przekleństw tak barwnych, że nie powstydziłby się ich zaprawiony w boju marynarz. W którejś ze starych szafek zadomowił się dziki wozak.\n3 – Po rozgonieniu ciemności okazuje się, że jeden z kufrów dziwnie chrobocze; kryje w sobie bogina – który uwolniony, zamieni się w uosobienie największego lęku Wren.\n4 – Po rozgonieniu ciemności okazuje się, że jeden z kufrów dziwnie chrobocze; kryje w sobie bogina – który uwolniony, zamieni się w uosobienie największego lęku Williama.\n5 – Poddasze okazuje się puste – nie licząc niewielkiego ptasiego gniazda, zbudowanego na jednej z sufitowych belek. Wygląda na to, że jego właściciel wybrał się na łowy.\n6 – Poddasze okazuje się puste, ale po rozejrzeniu się, Billy i Wren dostrzegają na zakurzonej podłodze resztki skradzionego jedzenia i ślady drobnych łap; wygląda na to, że jego lokator póki co postanowił się przed nimi ukryć.\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 09.01.21 22:50\nAch, gdyby tylko wiedziała, że Moore był już drugim Zakonnikiem, zwolennikiem terrorystycznych ataków i buntowniczych rebelii, którego nieświadomie wpuściła do domu... Pierwszym społecznym chuliganem okazał się rzekomy pan Skeeter odpowiedzialny za nałożenie zaklęć zabezpieczających jej mieszkanie, teraz - kolejny z ich szajki miał zająć się doprowadzeniem do ładu nieużywanego dotąd pomieszczenia. Można by założyć, choć błędnie, że sama sympatyzowała z rewolucjonistami. W rzeczywistości nie rozpoznała wówczas twarzy widocznej na plakatach mnogo oklejających obecnie całą długość Pokątnej, zaś Williama - jeszcze na nich nie było. Jeszcze. Zapewne nadejdzie i taki dzień, kiedy zorientuje się, że jego lojalności słusznie należało kwestionować, a samego maga jak najszybciej wydać stróżom prawa patrolującym aleję.\n- Skądże znowu, po prostu do tej pory nie potrzebowałam dodatkowej przestrzeni. Widzi pan, perspektywa trochę się zmienia pod wpływem okupującego składziki ghula - wyjaśniła i machnęła lekceważąco dłonią, sugerując, że to długa i niekoniecznie przyjemna historia. Nie zaprosiła go dzisiaj na eksterminację tego paskudnika, nawet jeśli być może winna była od tego właśnie zacząć, a zwierzanie się obcemu mężczyźnie z wyśpiewywanych do księżyca arii przez szkodnika również odbiegało od założeń wszelkiej kultury. Skinęła więc głową na prośbę o herbatę, notując mentalnie, by uraczyć zatrudnionego gościa mieszanką zakupioną niedawno na Camden Market. Podobno ta pochodziła prosto z Chin, oferując głęboki aromat połączonych w zmysłowym tańcu wiśni i mięty. W jej mniemaniu kombinacja działała całkiem orzeźwiająco - w sam raz do tego, by zaszyć się na starym, drewnianym półpiętrze i oddać solidnej pracy. Długiej, owocnej, a przede wszystkim dość dobrze płatnej. - Nie byłby to pierwszy raz - westchnęła z nieukrywanym zmęczeniem, dość mając lokatorów pchających się do jej mieszkania na gapę. Najpierw ghul, obrzydliwy, cuchnący i głośny, teraz możliwy, choć jeszcze niezidentyfikowany obiekt władający poddaszem, kiedy pasmo niespodzianek wreszcie dobiegnie końca? - Planuję urządzić tam pokój gościnny - Azjatka odpowiedziała już pogodniej, orientalne rysy złagodniały, podczas gdy do myśli powróciło echo obmyślonego projektu; była z niego zadowolona, może nawet dumna, do tej pory twierdząc solennie, że nic w kamienicy nie można było już poprawić, niczego zmodyfikować. - Całość pewnie będzie trzeba oczyścić, zaimpregnować drewno i przygotować do użytku. Wierzę, że da pan radę? - pytanie padło zanim wspięli się na schodki, toteż Wren nie zdziwiłaby się, gdyby z ekspertyzą własnych możliwości William zaczekał do oględzin.\nKiedy w końcu dotarli na górę, jej płuca wypełnił zapach starości, leciwości upływu czasu zaklętego w nieco chropowatych ścianach spotykających się u szpicu kąta dachu; wkradające się do środka promienie słońca musiały pokonać porysowaną, wręcz mleczną szybę, by stworzyć feerię kształtów i fantazji na pokrytej kurzem podłodze. Kilka starych mebli zamarło tu w historii; niewysokie szafki, zdezelowane taborety i kilka zakrytych płachtami ciemnego materiału luster już oczekiwało na wyniesienie na śmietnik. A kiedy tylko Moore odezwał się w tej dziwnej, spokojnej kolebce świadectwa dawnych lokatorów, odpowiedziała mu nie Wren, zaś soczysty, pełen pasji głos dobiegający z jednej z półprzymkniętych szuflad. Z jej krańca wystawało na wpół zjedzone ptasie skrzydło.\n- Co się jąkasz, pizdo? - do kogokolwiek lub czegokolwiek należał, głos był wręcz abstrakcyjnej nuty, wściekły, wyszydzający i jednocześnie rozbawiony. Czarownica zmarszczyła brwi, podejrzliwie zerkając na swojego gościa.\n- To na pewno nie ghul - mruknęła cicho i ostrożnym krokiem ruszyła w stronę źródła dźwięku. Kroki stawiała wolno, uważnie, nie chcąc połamać pod wątłym ciężarem swojego ciała niestabilnych paneli drewna, jednak te ani drgnęły, najwyraźniej w lepszej kondycji, niż można było pierwotnie zakładać. Drogę oświetlała kula światła wykrzesana z krańca różdżki mężczyzny, podkreśliwszy łapę, która za moment zagościła na kancie szuflady. Była zwieńczona gamą krótkich, lecz ostrych pazurków.\n- Sama jesteś ghul, świnio. Jąkała i świnia, dwie kurwy, srakie sukinsyny! - zawołał wozak, który objawił się dokładnie w momencie, kiedy ułożyła dłoń na kołatce jego tymczasowego królestwa - wyskoczył z niego, ale to na Moore'a kierował się z pazurami, z zębiskami, gotów pogryźć i bronić niedojedzonego pożywienia. Nie godzi się przecież, by wtargnięciem plądrowali mu domostwo.\nZ jaką werwą atakuje cię wozak, Billy?\n1-40 - próbował ale nie trafił, zamiast tego lądując na ziemi i podgryzając ci but\n41-70 - wozak wiesza ci się na ręce i próbuje wejść pod rękaw, żeby pogryźć cię pod materiałem koszuli\n71-100 - wozak wylądował wprost na twojej twarzy!\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 16.01.21 14:45\nCzuł się trochę źle z tą podejrzliwością – nie lubił uprzedzeń i nie był przyzwyczajony do kierowania się nimi, przypisywania innym złych intencji, doszukiwania się drugiego dna w gestach i słowach – ale jednocześnie nie był w stanie już dłużej zaprzeczać temu, że ostatnie wydarzenia odcisnęły się na sposobie, w jaki postrzegał świat. Gdy za jedną pomyłkę można było zapłacić życiem, a obdarzenie zaufaniem niewłaściwej osoby mogło skończyć się śmiercią wielu innych, nietrudno było popaść w paranoję. To mu chyba jeszcze nie groziło, daleki był od kierowania różdżki ku nieznajomym, ale mimowolnie się zastanawiał: nad tym, kim byli, i gdzie było ich miejsce w tej nowej, przerażającej rzeczywistości, która wywróciła wszystkie podstawowe zasady i oczywistości do góry nogami.\nSłysząc odpowiedź kobiety, poczuł jednak ukłucie wstydu. – Och – wyrwało mu się, po czym rozejrzał się raz jeszcze, jakby rzeczonego ghula spodziewał się zobaczyć gdzieś za najbliższą szafką. – Nie p-p-próbowała pani wezwać kogoś, żeby się go p-p-pozbył? Słyszałem, że ghule potrafią być niep-p-przyjemne – przyznał, choć były to opowieści mgliste, odarte z konkretów. Dom, w którym się wychował, pozbawiony był magii; jeśli już gdzieś na strychu zadomowiły się szkodniki, to były to najwyżej szczury albo dzikie gołębie, wijące gniazda na belkach pod spadzistym dachem.\nSkinął głową w odpowiedzi na jej słowa. – Tak sądzę – przytaknął. Prace, które wymieniła, nie należały do trudnych – może odrobinę żmudnych, przy wsparciu magii nie powinny jednak zabrać dużo czasu. Znalazłszy się już na górze, rozejrzał się, mrużąc na moment oczy, gdy pod stropem rozbłysła kula światła – a później starając się ocenić to, co widział. – Konstrukcja wydaje się być w d-d-dobrym stanie – powiedział. Ktokolwiek zajmował wcześniej mieszkanie, musiał o nie dbać – belki stropowe były nienaruszone, nie uginały się zbyt mocno ani nie wykrzywiały; podłoga też wydawała się solidna, choć z uwagi na pokrywającą wszystko warstwę kurzu, sprzątanie rzeczywiście było nieuniknione. – Czy te meble planuje pani p-po-pozostawić, czy?.. – zaczął zastanawiając się, czy mógł w pierwszej kolejności je wynieść – tak z pewnością byłoby wygodniej dostać się do ścian czy podłogowych desek – czy powinien raczej nastawiać się na ich zabezpieczenie i przesuwanie z kąta w kąt. Nie wyglądały zbyt imponująco, kilka przypadkowych szafek i krzeseł, ale przy odrobinie pracy dałoby się je z pewnością przywrócić do stanu używalności.\nNie zdążył jednak zadać swojego pytania do końca, bo przerwał mu głos, rozlegający się na poddaszu tak niespodziewanie, że w pierwszej chwili spojrzał z zaskoczeniem na Wren – dopiero po upływie długiej sekundy orientując się, że osobliwe pytanie nie mogło być przecież zadane przez nią. Zmarszczył brwi, zaciskając mocniej palce na różdżce, tknięty irracjonalnym przekonaniem, że w pomieszczeniu znajdował się ktoś jeszcze – mimo że wydostające się z jednego z kątów dźwięki brzmiały dziwnie, piskliwie i z całą pewnością nie ludzko. – Nie, na p-p-pewno nie – przytaknął. – Proszę uważać – odezwał się zaraz potem, widząc, jak czarownica rusza do przodu, starając się zlokalizować źródło głosu. Zrobił krok w ślad za nią, wyciągając rękę, żeby w razie czego ją osłonić, choć przeciwnik póki co pozostawał jeszcze niewidoczny – a gdy postanowił się pokazać, Billy żałował, że jednak nie pozostał w ukryciu.\nSkupiony na kobiecie, nie zdążył zareagować, nim przeklęte stworzenie uczepiło się jego wyciągniętej ręki, najpierw wbijając się ostrymi pazurami w dłoń, a później w materiał rękawa; cofnął się, próbując odruchowo złapać stworzonko, nim zdołałoby pójść dalej, ale przeszkadzała mu wciąż ściskana w dłoni różdżka. Nie zdołał schować jej na czas, przypominające łasicę zwierzę zniknęło w jego mankiecie, przesuwając się dalej, wzdłuż przedramienia i łokcia – a sekundę później poczuł ostry ból na wysokości szyi. Parszywiec musiał go ugryźć. – Psidwacza… – zaczął, nim jednak przekleństwo wydostałoby się w całości z jego ust, przypomniał sobie, że był w towarzystwie czarownicy; spróbował posłać jej przepraszające spojrzenie, ale w zachowaniu manier przeszkadzał mu wciąż wozak, wijący się nieprzyjemnie pod jego koszulą. Sięgnął do górnych guzików, rozpinając kilka pierwszych, a gdy tylko głowa stworzenia wyłoniła się zza jego kołnierza, szarpnął się gwałtownie, próbując strącić z siebie zwierzę. Wozak przeciął powietrze, wcześniej zostawiając potrójny ślad pazurami na jego skórze, po czym zgrabnie wylądował na podłodze i rzucił się do ucieczki – wymykając się na zewnątrz przez uchylone górą okienko. – Psidwakosyn – mruknął Billy, odruchowo sięgając dłonią do szyi, żeby ocenić straty. – P-p-przepraszam, to znaczy – paskudne stworzenie – poprawił się. Poprawił rękaw koszuli, starając się szybko doprowadzić do porządku; miał nadzieję, że obecność intruza nie sprawi, że właścicielka mieszkania zrezygnuje z remontu. – Jeśli p-p-pozbędziemy się jego legowiska i kryjówek, nie p-p-powinien tu wrócić – powiedział zapobiegawczo, zerkając na Wren pytająco, czując jednocześnie wypływający na twarz rumieniec zażenowania; miał nadzieję, że szybko zapomną o tym, że padł ofiarą wozaka. – Nic się pani nie st-t-tało? – zapytał kontrolnie, choć był niemal pewien, że zwierzę nawet jej nie drasnęło.\n| tu próbowałem unikać wozaka\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 16.01.21 16:47\nTemat oscylujący wokół pasażera na gapę w jej przybytku jedynie podkreślał realność problemu, który na co dzień starała się ignorować. Trudniej było o to w nocy, kiedy stworzenie zaczynało wyśpiewywać swoje żałobne recitale, ale mimo wszystko radziła sobie z nim jako tako, nieistotne, że pałali do siebie odwzajemnioną nienawiścią. Wren westchnęła z wyraźniejszym zmęczeniem - nie przez uzasadnione pytanie mężczyzny, a przez to, że problem ciągnął się i ciągnął, jakby w nieskończoność.\n- Nie mam szczęścia do takich fachowców, panie Moore - przyznała posępnie; jeden rzekomy tępiciel pojawił się na jej strychu z dumnie uniesioną głową i pułapką przygotowaną na szkodnika, jednak gdy ten rozpoczął rzucać w niego co ostrzejszymi przedmiotami znalezionymi wśród skrzyń i rozciął skórę czoła, ten postawny, pełen przeświadczenia o swojej nieskazitelnej skuteczności mag po prostu porzucił zadanie. Twierdził, że oberwał zbyt mocno, a rana jęła zakręcać mu świat przed oczyma jak w kalejdoskopie; zamiast pomóc jej z ghulem pobiegł zatem do Munga i tyle było go widać, jego i jej z góry zapłaconych pieniądzy. Nigdy więcej. - Ale dam sobie radę, proszę się nie martwić - dodała prędko i posłała złotej rączce odrobinę pogodniejszy uśmiech. Fałszywy czy nie, z pewnością wyglądał przekonująco.\nPlusem sytuacji okazała się kondycja przeznaczonego do renowacji miejsca. Sama Wren dostrzegła, że poddasze prezentowało się znośnie, nie wymagało aż tak okazałego nakładu pracy, by czarodziej nie poradził sobie z nim do końca tygodnia - przynajmniej taką miała nadzieję. Jeśli zacznie dzisiaj i prace posuną się naprzód, wizja dobierania mebli i dodatków w zadbanej przestrzeni mogła wkrótce okazać się bardzo realną. To napawało ją dziwnym ciepłem. Niespodziewanym, właściwie mało znanym; mieszkanie traktowała jako sypialnię, innym razem jako pracownię, nie zaś kolebkę swojego życia, schronienie, bezpieczeństwo nienaruszalnej prywatności - dom, po prostu. Co za niespodziewana odmiana. Ale może tego właśnie potrzebowała, by w tak niespokojnych czasach na nowo docenić urok Pokątnej. - Nie mam do nich sentymentu - stwierdziła w odniesieniu do starych mebli. - Może pan je wyrzucić, czy nawet wziąć dla siebie, może też dla potrzebujących - zasugerowała. Cóż ze mnie za anioł dobroci.\nWozak wyrwał się ze swego gniazda i z prędkością wiązki zaklęcia dopadł niewinnego cieślę, wgryzając się przez materiał koszuli w rękę, by potem wsunąć się pod rękaw i przejść dalej. Gdyby nie fakt bólu raz po raz przecinającego twarz Williama, Azjatka uznałaby to za scenę wręcz komiczną; teraz jednak dobyła różdżki i gdy tylko łepek zwierzęcia ukazał się pod kołnierzem mężczyzny, spróbowała zaintonować zaklęcie mające go uśpić. Ale gagatek był na to zbyt zwinny. Wgryzł się w szyję, a potem cofnął głowę, by uniknąć posłanego w jego kierunku czaru - chyba dzięki temu nie zauważył męskiej ręki mknącej niebawem w jego stronę.\n- Co za paskudztwo - warknęła pod nosem gospodyni, zaś gdy wozak znalazł się w powietrzu, odrzucony od mężczyzny, spróbowała raz jeszcze rzucić na niego zaklęcie, które i tym razem okazało się ledwo drasnąć śliskie futerko. - Bardzo pana przepraszam, nie miałam pojęcia, że ten diablik uwił sobie tutaj nowy dom. To jakieś przekleństwo - zwróciła się do Williama; magiczne stworzenie wymknęło się z poddasza dzięki uchylonemu oknu, po drodze przeklinając ich jeszcze sowicie mnogością epitetów znanych jej wyłącznie z doków. Z impetem zatrzasnęła szufladę, w której do tej pory przesiadywał szkodnik, jednocześnie gruchocząc pozostałości kostek zjedzonego ptaszyska; pokręciła też głową, gdy Moore zapytał o jej potencjalną krzywdę. To on z ich dwojga okazał się poszkodowany. Zapewne pchnięta perspektywą odszkodowania Wren podeszła do niego i z przepraszającym spojrzeniem odchyliła kołnierz jego odzienia, potem też mankiet, przyglądając się ranom po zębach. Nie były głębokie, ale mogły infekować bakteriami. - Spokojnie, zajmę się tym - zapewniła i uniosła różdżkę tuż nad malutkie, okrągłe obrażenia, przymknąwszy powieki, by w myślach kilkakrotnie zaintonować purus. Należało jak najszybciej zdezynfekować pozostałości po ślinie i wszelkim paskudztwie tkwiącym na kłach tego patałacha. Ostatnim czego pragnęła był przymusowy urlop pracownika zgadzającego się zająć jej poddaszem po okazyjnej cenie, toteż kasztanowe drewno zawisło zaraz nieopodal jego szyi i cała procedura powtórzyła się ponownie, ugryzienia zasklepiając dodatkowo kolejną inkantacją. Z szyją nie było żartów. - Lepiej? - spojrzała na Williama, uśmiechnąwszy się - znów - przepraszająco. Niech wie, że było jej przykro, że go żałowała, że przejmowała się losem i zdrowiem gościa o niefortunnej aurze przyciągającej wozaki. - Mam nadzieję, że nie napotkamy tu więcej niespodzianek - Azjatka dodała po chwili i rozejrzała się po pomieszczeniu. Stare przedmioty mogły skrywać w swych wnętrzach Merlin raczy wiedzieć jakie skarby, oby przynajmniej mniej wokalne niż zamieszkujący na krzywy pysk zwierzak. Jeszcze tego brakowało, by odnaleźli coś gorszego, realnie niebezpiecznego. - Pójdę teraz zrobić panu herbaty. Po takiej walce trzeba się czegoś napić, prawda? - rzuciła półżartem, po czym ostrożnie zeszła po chybotliwych schodkach, zniknąwszy na niższym piętrze.\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 17.01.21 22:00\nPosłał czarownicy spojrzenie zabarwione zainteresowaniem, gdy wspomniała o braku szczęścia do tępicieli szkodników, przez moment mając ochotę pociągnąć temat – czuł, że kryła się za tym jakaś ciekawa historia – ale odbijające się na twarzy kobiety zniechęcenie, zaraz potem zakryte pogodnym uśmiechem, skłoniło go do porzucenia sprawy. Gdyby na magicznych stworzeniach znał się nieco lepiej, być może nawet zaoferowałby swoją pomoc, ale prawdę mówiąc nigdy wcześniej nie miał do czynienia z ghulem – i nie był pewien, czy doprowadzenie do jego eksmisji nie przerosłoby przypadkiem jego własnych umiejętności. – Cóż, mam n-n-nadzieję, że w końcu znajdzie się ktoś odpowiedni – powiedział więc tylko, odwzajemniając uśmiech i pozwalając poprowadzić się dalej – nie zapominając, że wciąż czekało na niego zadanie, które dla odmiany potrafił wykonać.\nPytając o meble, nie brał pod uwagę ich zabrania – podejrzewał, że być może sama właścicielka mieszkania będzie chciała je sprzedać, lub poddać renowacji i zachować, poza tym – ich transport poza Londyn mógł okazać się wyjątkowo trudny, biorąc pod uwagę, że poruszał się po mieście nielegalnie – ale słysząc sugestię czarownicy, mimowolnie zaczął się nad tym zastanawiać. Drewniane szafki i komody wyglądały na stare i nieużywane od lat, z pewnością wymagały też sporych nakładów pracy – ale to nigdy nie było dla niego problemem; gdyby jakimś cudem dostarczył je do Oazy, mógłby spokojnie się nimi zająć, a później rozdysponować – był pewien, że chętni na znalezienie dla nich nowego zastosowania znaleźliby się szybko. – Hm, skoro t-t-tak – odparł z namysłem, przyglądając się sięgającej niskiego sufitu szafie – to na razie p-p-przesunę je na środek, żeby nie przeszkadzały, a do końca t-t-tygodnia postaram się załatwić ich wywiezienie – zaproponował. Być może dałoby się je magicznie pomniejszyć, a później z powrotem powiększyć? Musiał zapytać Hannah; znała się na transmutacji znacznie lepiej od niego.\nNajpierw musiał jednak sprawdzić, czy reszta szuflad nie kryła w sobie żadnych niespodzianek; serce wciąż jeszcze biło mu nieco zbyt szybko, gdy Wren podeszła do niego, tuż po paru nieudanych próbach pochwycenia przeklętego wozaka. Miał nadzieję, że paskudne stworzenie wystraszy się widowiskową ucieczką na tyle, by już więcej tu nie wrócić, choć podejrzewał, że spróbuje; na niezamieszkanym przez nikogo poddaszu musiało mu być wyjątkowo wygodnie. – Proszę się nie p-p-przejmować, ostrzegała mnie pani, że coś tu grasuje – odparł w odpowiedzi na przeprosiny. Co prawda pasażerem na gapę nie okazała się kuna, a jej znacznie bardziej wygadany, czarodziejski kuzyn, ale tego Wren wiedzieć nie mogła. – Mimo wszystko lep-p-pszy wozak niż ghul – dodał, już z lekkim rozbawieniem, ochłonąwszy po pierwszej fali zaskoczenia. Uniósł ręce, żeby sięgnąć do zapięcia poszkodowanej koszuli i ją poprawić, ale nim zdążyłby zapiąć z powrotem guziki, to samo zrobiła czarownica. – N-n-nie, nie t – rzeba, chciał powiedzieć, ale kobieta już przykładała koniec różdżki do niewielkiego zranienia, sprawiając, że zrobiło mu się jeszcze cieplej. Nie lubił skupiać na sobie uwagi, zwłaszcza, że już i tak było mu wstyd, że dał się tak łatwo podejść złośliwemu stworzeniu, a przez myśl mu nie przeszło, że mogło roznosić jakieś choroby. Skoro jednak czarownica zdecydowała się mu pomóc, zamarł w bezruchu, nie chcąc jej przeszkadzać – i czując lekkie mrowienie, gdy koniec jej różdżki zalśnił jasnym światłem. Pieczenie ustało. – Znacznie, dziękuję – przyznał, uśmiechając się i wypuszczając z płuc powietrze, nieświadomy, że do tej pory je wstrzymywał. – Jeśli coś tu się jeszcze uk-k-krywa, to przynajmniej już będę gotowy – dodał, solennie przysięgając sobie, że nie otworzy żadnej szuflady bez różdżki trzymanej w gotowości.\n– Chętnie, d-d-dziękuję bardzo – opowiedział na propozycję herbaty, a gdy tylko kobieta zniknęła na prowadzących w dół schodkach, od razu zabrał się do pracy, zaczynając od sprawdzenia, czy w zakamarkach starych mebli nic już na niego nie czyhało. Szuflady w większości okazały się puste: oprócz resztek ptaka, które bezceremonialnie wyrzucił, znalazł jeszcze legowisko, z którego wozak musiał zrobić swoje gniazdo – było tam trochę szkieletów małych gryzoni, w większości już zjedzonych – i bez żalu się go pozbył, rzucając serię udanych chłoszczyść. Puste szafki i komodę przesunął na środek pomieszczenia, układając je tak, by zajmowały jak najmniej miejsca; przy tych największych pomógł sobie magią – przy okazji znajdując za szafą fragment uszkodzonego parkietu. Dziura wielkości pięści zajmowała też część ściany, prowadząc do pogrążonego w ciemności korytarzyka, w pewien sposób wyjaśniając, jak właściwie wozak dostał się do środka. – Reparo – mruknął, chcąc przynajmniej tymczasowo zasklepić otwór; jeśli trzeba będzie, później go jeszcze wzmocni.\nZebrane na środku meble przyrzucił znalezioną w kącie płachtą materiału, po czym zabrał się za dalsze sprzątanie, pozbywając się warstw kurzu za pomocą evanesco. Z odłożonej na bok torby wyciągnął magiczną szlifierkę, na którą rzucił facere, żeby przyspieszyć pracę; później skierował różdżkę na jedną z drewnianych ścian, którą miał zamiar przygotować do malowania. Wyglądała na suchą, ale gdzieniegdzie dostrzegał warstwę starej, łuszczącej się farby, zaczął więc zdrapywać ją papierem ściernym. Był może w połowie ściany, gdy usłyszał za sobą skrzypienie schodków. – Udało mi się znaleźć leg-g-gowisko naszego nowego przyjaciela, raczej już nie będzie p-p-pani nękać – poinformował Wren, dostrzegając ją kątem oka. – Powinienem dzisiaj zdążyć oczyścić ściany i nałożyć p-p-pierwszą warstwę farby ochronnej – dodał. Do jutra powinna wyschnąć, w międzyczasie on zorientuje się, kto mógłby pomóc mu w transporcie mebli; podłogę i tak miał zamiar zostawić sobie na koniec – przy malowaniu ścian prawdopodobnie miała się zachlapać.\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 18.01.21 15:52\nAż żal, że zgromadzone na poddaszu meble nie były antykami. Dodatkowy grosz w tych czasach przydałby się każdemu, szczególnie, że wielkimi krokami nadciągała zima, a gwałtownie zmieniająca się sytuacja polityczna nie sugerowała przesadnego bezpieczeństwa. Co rusz niesiono słowo o podłych atakach Zakonu Feniksa bawiącego się w kotka i myszkę z Ministerstwem, co jeśli niebawem przekroczą bramy Londynu w armii tysięcznej i zażądają, by wszystkich tych, którzy żyli spokojnie, stracić w blasku ich światła? Wren instynktownie demonizowała rebeliantów, na logikę rozumiejąc, że prawdopodobnie nie było ich tak wielu, a przynajmniej nie wystarczająco, by zagrozić nowopowstałemu miastu magicznej kolebki, lecz rozbudzona niechęć czyniła swoje. Oby wyposażenie jej poddasza nie zasiliło ich żebraczych potrzeb. Po panu Moore nie spodziewała się jednak kolesiostwa z ich zgrają. Wydawał się dobrze ułożonym mężczyzną o finansowej potrzebie, nie awanturnikiem, nie socjopatą. Tyle dobrego.\n- Doskonale - skinęła głową w kwestii mebli, którą pozostawiła już czarodziejowi. Zapewne będzie oczekiwał dodatkowej monety za swój trud, to nic, Azjatka była właściwie przygotowana na wszelkiego rodzaju niespodzianki odnalezione na nieużywanym dotąd poziomie mieszkania, a wolała, by William zajął się wszystkim holistycznie. Dzięki temu nie musiała poszukiwać kolejnego chętnego na wytaszczenie przedmiotów z poddasza, jeszcze innego na usunięcie śladów po wozaku, a jeszcze innego na pozbieranie oczyszczonych ze zjedzonego mięsa kosteczek. Pod wieloma względami Moore przypominał jej nią samą. Wren również podchodziła do swoich klientek z nie tyle z krwawą ofertą, co i wachlarzem dodatkowej pielęgnacji - rozmowy, czesania włosów, podawania im kielichów z winem czy nawet masowania ramion, jeśli takie miały życzenie. Tylko tak, nadprogramową pieczołowitością, można było naprawdę zadbać o swoją reputację i pozwolić jej wzbić się w przestworza, lecieć dalej bez własnego wkładu.\n- Przyznam szczerze, że sama nie wiem. Ghul przynajmniej nie zna naszego języka. Zanosi się zawodzeniem, ale nie wyzywa - parsknęła pod nosem, wspomniwszy kolorowe określenia, jakimi raczyło ich zdenerwowane zwierzę. Miało nad nimi kontrolę? Wydawać by się mogło, że było w stanie dopasować konkretny epitet do sytuacji, a ją ciekawił fakt, czy ich mózgi rzeczywiście były w ten sposób skonstruowane, by to umożliwić. Jeśli tak, wozaki byłyby dość inteligentne. - Jak pan myśli, skąd w nich ta umiejętność? Po co? - podjęła z umiarkowaną ciekawością, po czym odsunęła się na kilka kroków, gdy jasne światło na szpicu jej różdżki zgasło, a rzucone zaklęcia oczyściły wszystkie ranki po zwierzęcych zębach. - Oby nie spotkał pan niczego większego - zaznaczyła z lekko uniesioną ku górze brwią. Jeszcze tego brakowało, by wśród starego, chropowatego drewna czaił się dorosły marmit skory go udusić. Dodatkowe odszkodowanie zdrowotne nie wchodziło w grę. - Dobrze, nie będę już panu przeszkadzać, proszę zapoznać się z otoczeniem. A ja za moment przyniosę herbaty - Wren zapowiedziała spokojnie i pozostawiła Williama na piętrze, zadowolona, że tak szybko przystąpił do pracy. We wnęce między ścianą a podłogą mógł także dostrzec skrawek papieru. Pożółkły, gdzieniegdzie poszarpany pergamin, który po rozwinięciu ukazywał spisany nierównym pismem list, jakby szalonym... Atrament wytarł się miejscami, lecz jego treść wciąż dało się odczytać. Miłosny? Romantyczny, stęskniony? Och, nie. Był groźbą siostry dawnego właściciela, datowany na kilka dekad w tył. Ponoć trzymał ją na tym strychu, nie pozwalał wychodzić, zapominał karmić, w karze za zajście w nieślubną ciążę z roznosicielem gazet, a jedynym dostępem do zewnętrznego świata było okienko o obdrapanej szybie. Nosiła ślady jej paznokci. Natomiast Azjatka po kilkunastu minutach powróciła na pięterko. Lewitowała u swego boku małą tackę z prostą, czarną filiżanką herbaty, znad której unosiła się mgiełka wiśniowego aromatu.\n- Mam nadzieję, że spalił je pan na wiór - rzuciła niby to półżartem; w rzeczywistości z chęcią przyjęłaby wiadomość, że wozak po prostu nie miał już do czego wracać, pozbawiony domu, resztek jedzenia i godności. - Ma pan przy sobie farbę? - czarownica spytała nieco zdumiona. Przyniósł jedynie torbę, ale może zmniejszył zaklęciem kubełek tak, by zmieścił się wśród narzędzi i potrzebnych do renowacji przedmiotów. Lekkim pchnięciem różdżki w powietrzu przesunęła tackę na jedną z niedokładnie przykrytych płachtą półek i ułożyła ją tam, dłonią zaś wskazując Williamowi filiżankę. Zasłużył, nie próżnował. Już teraz widać było efekty jego zajęcia. Skromne - ale początki zazwyczaj takimi były. - Proszę się poczęstować, napić przed malowaniem, ta herbata podobno jest najbardziej orzeźwiająca zanim wystygnie. Będę tu panu do czegoś potrzebna? - może do uwicia czapeczki z wydania Walczącego Maga, kto wie.\nRe: Poddasze, pokój gościnny [odnośnik] 20.01.21 18:22\nNie zastanawiał się nawet przez chwilę nad tym, że lista jego zadań zdawała się rozrastać z minuty na minutę, zaczynając się od zwyczajnej renowacji poddasza, by przez pozbycie się szkodnika i jego legowiska, przejść do wywiezienia nieużywanych mebli. Porządkowanie starych budynków czy pomieszczeń rządziło się swoimi prawami; nigdy nie było do końca wiadomo, co kryło się w zapomnianych szafach czy pod luźnymi deskami podłóg, ale dla Billy’ego nie miało to znaczenia – wychował się na mugolskiej wsi, pod opieką ojca, który wszystkie prace i naprawy wokół gospodarstwa wykonywał samodzielnie – a więc i jego synowie nie przywykli do zrzucania obowiązków na innych. Poza tym – nie było takiej potrzeby; Wren nie prosiła go o nic, czego nie byłby w stanie zrobić.\n– Faktycznie jest w tym coś niep-p-pokojącego – zgodził się z czarownicą, na myśli mając fakt, że wozaki potrafiły mówić – nawet jeśli ich słownictwo ograniczało się w dużej mierze do przekleństw. Zastanawiał się, jaka była ich geneza – nie mogły przecież nauczyć się ich same, barwne wiązanki wulgaryzmów pochodziły od ludzi; czy to czarodzieje wyhodowali je więc w taki sposób? Zmarszczył brwi w zamyśleniu, ale zanim zdążyłby sformułować pytanie, Wren odezwała się ponownie, niejako wypowiadając jego własne myśli na głos. – Nad tym samym się zast-t-tanawiałem – przyznał, prawie przestając zwracać uwagę na bliskość przyłożonej do jego szyi różdżki. Może powinien czuć się zaalarmowany, kobieta jednak do tej pory nie dała mu żadnych podstaw do podejrzliwości; wydawała się życzliwa i uprzejma, i zaczynał podejrzewać, że wojna zwyczajnie ją zaskoczyła, co prawda częściowo ją omijając – być może ze względu na odpowiedni status krwi, może dzięki szczęściu – ale częściowo kotłując się na ulicach tuż pod jej oknami. Był ciekaw, czy w ogarniętym walkami mieście wciąż jeszcze trzymało ją przywiązanie, czy może nie miała dokąd się udać. – Brzmią jakby na co dzień stołowały się w p-p-porcie – dodał po chwili, ale bez przekonania; podejrzewał, że wozak, który właśnie zniknął za oknem, nawet niejednego marynarza wprawiłby w osłupienie. – Będę ostrożny – zapewnił, całkiem poważnie traktując zawoalowane ostrzeżenie. – I dziękuję, już zab-b-bieram się do pracy – powiedział, poprawiając koszulę, a później – gdy Wren zniknęła na prowadzących w dół schodkach – na dłuższą chwilę tracąc poczucie czasu; odmierzając go raczej wykonaną pracą niż kolejnymi minutami. Wygładzając kolejne fragmenty ściany, częściowo samodzielnie, częściowo z pomocą magicznych narzędzi, nie zorientował się, że zaczął cicho pogwizdywać – przerywając dopiero, kiedy natrafił na zwinięty skrawek pergaminu. W pierwszym odruchu chciał wyrzucić go razem z innymi znalezionymi w szafkach śmieciami, ale wystający zza zagięcia charakter pisma zwrócił jego uwagę na tyle, że przysiadł na moment na podłodze, rozwijając arkusz – który okazał się listem.\nZawahał się, czytanie cudzej korespondencji budziło w nim odruchowy sprzeciw, ale nim zdążyłby odrzucić list, zauważył wypisaną w górnym rogu datę – starą i zbyt odległą, by zapisany zamaszystym pismem pergamin mógł należeć do obecnej właścicielki mieszkania. Przebiegł spojrzeniem po kolejnych wersach, czując, jak wnętrzności wykręcają mu się nieprzyjemnie; irracjonalna złość szarpnęła zakończeniami nerwowymi ukrytymi gdzieś za mostkiem, odlegle, fantomowo; nie znał mieszkającego tu wcześniej mężczyzny ani jego córki, przeczytana historia budziła w nim jednak jakiś dyskomfort. Podniósł się z podłogi, rzucając jeszcze zaniepokojone spojrzenie w stronę podrapanego okienka, jakby spodziewał się dostrzec tam ducha więzionej dziewczyny – a później odłożył list na starą komodę, samemu wracając do pracy, choć jeszcze przez chwilę czuł się nieswojo – jakby bez pozwolenia zajrzał do cudzej szuflady.\nPowrót Wren zasygnalizowały zarówno ciche kroki na drabince, jak i przyjemny, lekko wiśniowy zapach świeżo zaparzonej herbaty; uśmiechnął się do kobiety. – Nie ryzykowałbym zap-p-prószenia ognia, ale pozbyłem się go skutecznie – zapewnił; legowisko wozaka należało już do zamierzchłej przeszłości – miał nadzieję, że sam wozak również. W odpowiedzi na pytanie czarownicy, skinął głową. – Ta torba mieści więcej niż w-w-wygląda – wyjaśnił, podciągając wyżej kącik ust. Widząc, jak czarownica odkłada filiżankę z herbatą na odsłonięty kawałek blatu, przypomniał sobie o liście. – Proszę zobaczyć – powiedział, biorąc do ręki odłożony wcześniej pergamin i wyciągając go w stronę Wren. Papier zrobił się sztywny i kruchy, pachniał kurzem i starością, ale był wciąż czytelny. – Znalazłem go p-p-przypadkiem, pomyślałem, że pewnie p-p-panią zainteresuje – dodał, wyjaśniając pochodzenie listu. Nie był pewien, czy czarownica przywiązywała wagę do takich historii, ale zawsze wydawało mu się, że magia starych budynków kryła się właśnie w śladach pozostawionych przez poprzednich lokatorów; nawet jeśli – tak, jak w tym przypadku – były to ślady dosyć przygnębiające i ponure. – Za herbatę dziękuję, p-p-pachnie wspaniale – przyznał. – I nie, może p-p-pani spokojnie wrócić do swoich zajęć, jeśli coś będzie potrzebowało p-p-pani uwagi, na pewno panią zawołam – odpowiedział, odwracając się na moment i przerywając pracę nad przygotowywaniem ściany pod malowanie. Miał nadzieję, że czarownica nie planowała przez cały czas patrzeć mu na ręce – czułby się z tym nieco nieswojo, choć oczywiście klient nasz pan.\nPozbywając się kolejnych nierówności i drzazg, a później pokrywając wszystkie cztery ściany cienką warstwą przejrzystej farby, przestał zwracać uwagę na upływające minuty; przydymione okienko nie wpuszczało do środka zbyt dużej ilości światła, nie zauważył więc, że kiedy skończył, było już ciemno. Na ręczny zegarek zerknął dopiero po odłożeniu pędzla, przez sekundę czując, jak po jego plecach przebiega ostrzegawczy dreszcz – musiał się pospieszyć, żeby zdążyć, nim na ulice wyjdą nocne patrole. Pozbierawszy narzędzia, machnął różdżką, rzucając finite na zawieszoną pod sufitem kulę światła, a później trochę po omacku zszedł na dół, żeby odszukać Wren. – Na dzisiaj będę się już zb-b-bierał – poinformował ją, kiwając głową w jej stronę. – Udało mi się nałożyć p-p-pierwszą warstwę farby na wszystkie ściany, więc dobrze, gdyby klapa została na noc ot-t-twarta – wyschną szybciej, gdy będą mieć dostęp do powietrza – streścił pokrótce. Pewnie pomogłoby otwarcie okienka, ale nie chciał ryzykować, że przeklęty wozak wróci na noc, żeby sprawdzić, czy miał tu jeszcze czego szukać. – Mogę przyjść jutro o tej samej p-p-porze, czy tak będzie w porządku? – dopytał, rzucając kobiecie pytające spojrzenie. Zależało mu na dosyć szybkim zakończeniu tego zlecenia – trudno było mu zapomnieć, czym dokładnie ryzykował za każdym razem, gdy pojawiał się w Londynie.


Ogród - Kolko Informatyczne\nJako, że wiosna już przyszła, ogrodnik Piotr postanowił zasadzić kwiatki w swoim ogrodzie. Ogród Piotra jest nieskończoną płaszczyzną z naniesionym układem współrzędnych. W N (1 ≤ N ≤ 100000) punktach kratowych (tzn. tych o obu współrzędnych całkowitych) Piotr postanowił posadzić po jednym kwiatku - róży lub goździku. Ogrodnik będzie uważał, że jego ogród jest piękny tylko wtedy, gdy na każdej prostej równoległej do którejkolwiek osi układu (tzn. poziomej lub pionowej) liczba róż i goździków będzie się różniła co najwyżej o 1.\nPomóż Piotrowi upiększyć jego ogród!\nW pierwszej linii będzie podana liczba N (1 ≤ N ≤ 100000), zaś w N kolejnych liniach po dwie liczby całkowite określające współrzędną x-ową i y-ową kolejnego miejsca, w którym Piotr chce posadzić kwiatka. Wszystkie podane na wejściu punkty będą parami różne, zaś wartości bezwzględne ich współrzędnych nie będą przekraczały 109.\nJeśli nie ma możliwości posadzenia kwiatków tak, by ogród stał się piękny, wyjście powinno zawierać jedną linię ze słowem IMPOSSIBLE. W przeciwnym razie wyjście powinno się składać z dokładnie N linii. W i-tej linii powinno się znaleźć słowo ROSE, jeśli w i-tym punkcie w kolejności pojawiania się na wejściu powinna być posadzona róża lub CARNATION jeśli goździk. Jeśli jest wiele możliwych wyjść, Twój program powinien wypisać dowolne z nich.


Beza z kremem cytrynowym | kolorowo-torcikowo\nKtóż nie lubi bezy. Nie znam osobiście osoby, która wzgardziła by kawałkiem tego rarytasu.\nPuszysta, słodka i kusząca...taka właśnie jest beza z kremem cytrynowym. Cytrynowy krem nadaje jej kwasowości, dzięki czemu deser nie jest mdły.\nBezę z kremem cytrynowym możecie przygotować na wielkanocny stół. Będzie nie tylko smacznym deserem ,ale także piękną dekoracją stołu. Kilka listków mięty, świeże lub mrożone owoce ułożone na kremie i deser jak z bajki gotowy.\nNie bójcie się bezy, ona wcale nie jest taka kapryśna, na jaką wygląda.\nPRZEPIS NA BEZE Z KREMEM CYTRYNOWYM\n5 białek ( jajko "M" )\n1/3 szklanki soku z cytryny ( szklanka o pojemności 250 ml )\n1 pełne łyżeczka mąki pszennej\n1. Białka jaja ubijać początkowo na małych obrotach miksera. Gdy lekko się spienią, dodawać po łyżce cukru, nie przerywając ubijania.\nZwiększyć obroty miksera i ubijać do momentu, aż cukier zupełnie się rozpuści, a piana stanie się gęsta i szklista.\n2. Blachę do pieczenia wyłożyć papierem do pieczenia. Dla ułatwienia, narysować okrąg o średnicy około 20 cm.\nPianę z białek wyłożyć na papier, formując w miarę równy okrąg. Na środku zrobić zagłębienie.\nBezę piec w piekarniku nastawionym do temperatury 150 stopni C przez 10 minut, po tym czasie zmniejszyć temperaturę do 110 stopni i suszyć beże jeszcze 90 minut.\nUpieczoną bezę pozostawić w uchylonym piekarniku do zupełnego ostygnięcia.\n3. Sok z cytryny, wodę i cukier puder umieścić w rondelku. Całość zagotować.\nJajko roztrzepać z mąką pszenną. Zahartować jajko z mąką, wlewając cienkim strumieniem zagotowany sok cytrynowy.\nWszystko raz jeszcze przelać do rondelka i podgrzewać na małym ogniu, do stężenia. Na koniec dodać mało i połączyć składniki.\nCytrynowy budyń odstawić do zupełnego ostygnięcia.\n4. Zimny budyń cytrynowy zmiksować z serkiem mascarpone.\nWgłębienie w bezie wypełnić kremem cytrynowym. Udekorować dowolnymi owcami - ja użyłam mrożonych malin, oraz listkami mięty.\nbeza cytryna deser krem wielkanoc


Zasady rozliczania podatku od towarów i usług w transakcjach wewnątrzwspólnotowych-opracowanie - Notatek.pl\nWYKŁAD 5\t15.03.2011\nZasady rozliczania podatku od towarów i usług w transakcjach wewnątrzwspólnotowych\nIstota transakcji wewnątrzwspólnotowych\nWewnątrzwspólnotowa dostawa towarów [art. 13]\nWywóz towarów z terytorium kraju (w wykonywaniu czynności opodatkowanych) na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pod warunkiem, że nabywca towarów jest:\npodatnikiem zarejestrowanym na potrzeby VAT w którymś z innych państw członkowskich\nosobą, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium innego państwa członkowskiego\nmoże być tak, że dana osoba nie ma siedziby na terytorium np. Hiszpanii, ale do rozliczeń w Hiszpanii jest zidentyfikowana jako podatnik podatku VAT\nWażne jest to, że towar opuścił terytorium kraju oraz że spełniał w/w kryteria (żeby został zidentyfikowany przez tego, kto go odbiera), bo jeżeli nie będzie spełniał tych kryteriów, to nie ma mowy, żebyśmy wprowadzili rozliczenia w takim charakterze, jakby to była wewnątrzwspólnotowa dostawa. Jeżeli występują usterki w tej identyfikacji, to sprzedaż traktowana jest jako sprzedaż krajowa, a problem tkwi w tym, jaka będzie zastosowana stawka.\nObowiązek podatkowy WDT: 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy [art.20 ust.1]\nObowiązek podatkowy powstaje w innej sekwencji niż w obrocie krajowym (obrót krajowy -wg faktury, płatności). Występują pewne odstępstwa:\nPrzed 15. dniem każdego miesiąca zostanie wystawiona faktura. Wtedy obowiązek podatkowy będzie powstawał w dacie wystawienia faktury.\nNa poczet dostaw wewnątrzwspólnotowych otrzymano zaliczki. Wtedy obowiązek podatkowy będzie powstawał w dacie zaliczki.\nStawki: Podlega opodatkowaniu stawką 0% [art.42 ust.1]\nStawka w tych typach transakcji jest to stawka 0, a więc transakcja jest opodatkowana, ale dla tej? stawki nie ma podatku należnego. Jeżeli dane zdarzenie nie może zostać uznane jako dostawa wewnątrzwspólnotowa, to stawka zastosowana będzie taka jak dla obrotu krajowego, więc wg przedmiotu tego obrotu, a nie wg typu dostawy. Stąd bardzo ważne jest identyfikowanie tych odbiorców. Kiedy towar opuszcza kraj, opuszcza go z taką super stawką, a kraju niestety trzeba płacić wyższe stawki.\nUmówiono się, że żadne państwo nie może czerpać korzyści z towaru, który niejako powinien zapewniać dopływ do budżetu danego państwa. W związku z czym zawsze jest tak, że towar, kiedy opuszcza terytorium danego państwa (w układzie wewnątrzwspólnotowym, z krajami trzecimi), zawsze opuszcza kraj ze stawką 0, tzn., że wszyscy wysyłający, dostawcy w praktyce będą mieli nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, a więc zwrotu z budżetów krajowych. Kiedy towar przechodzi do innego państwa, to przechodzi z taką wartością czystą, bez narzutu podatkowego. Kraj, który otrzymuje dany towar, ma obowiązek narzucić na ten towar swój własny system fiskalny czyli narzucić swoje rozwiązania vatowskie. Np. towar wchodzący do Szwabów :P będzie obciążony stawką, np. 20%, tą stawką będzie ten towar obciążony. Stąd też niemiecki odbiorca jako nabywca, podmiot wewnątrzwspólnotowy ustali podatek należny od tego co niejako nabył. Potem ten podatek przekształci się w podatek naliczony, kiedy ten towar będzie przez tego niemieckiego odbiorcę sprzedawany. U nabywców powstaje dualne rozwiązanie. Dlatego ważne jest, aby identyfikować nabywcę, bo to on ustali podatek naliczony, należny, dokona rozliczenia ze swoim budżetem, a ten, kto wyśle towar dokona rozliczenia ze swoim budżetem i na zasadach wzajemności, w zależności, w którą stronę idzie dany towar, to rozliczenie będzie dokonywane i identyfikowane na potrzeby tego podatku. Żeby podatnicy nie uciekli od danin podatkowych, obowiązuje system wymiany informacji i obowiązek identyfikowania nabywcy przez dostawcę (dla niego oznacza to stawkę 0, dla fiskusu poszczególnych państw oznacza daniny).\nprzed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej - podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji za ten okres\nprzed upływem następnego terminu do złożenia deklaracji - wykazuje transakcje za następny okres rozliczeniowy ze stawką właściwą dla dostawy tego towaru na terytorium kraju (dostawa krajowa, podatek krajowy)\nposiadanie stosownych dokumentów w okresie późniejszym upoważnia do wskazania wewnątrzwspólnotowej dostawy i do korekty deklaracji podatkowej w tym okresie\ninny moment powstania obowiązku podatkowego\nkonieczność posiadania dokumentacji identyfikacji nabywcy\npostępowanie w sytuacjach, kiedy brakuje dokumentów\nWewnątrzwspólnotowe nabycie towarów [art. 9]\nNabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane…\n…. Każdy podatnik, który dokonuje dostawy musi sprawdzić pod tym względem swojego kontrahenta.\n(można to sprawdzić w systemie Vies)\nPodatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy.\nTowar musi opuścić kraj…\n… mogą wrócić do rozliczenia miesięcznego nie wcześniej niż po upływie 4 kwartałów po uprzednim zawiadomieniu US nie później jednak niż do końca ostatniego kwartału.\nPolega na tym, że obowiązek zapłaty powstaje dopiero z chwilą otrzymania przez podmiot należności za sprzedane towary i usługi - nie później niż 90 dnia od wydania towaru lub wykonania usługi.\nJest bardziej złożona…\nWewnątrzwspólnotowa dostawa towarów-opracowanie


Megamini Opinie Gdańsk - E-ocena.pl\nwtorek, Październik 15\nBardzo Dobra Świetna Nie Polecam Unikać\nMegamini Opinie Gdańsk\nMegamini opinie – firma sprzatajaca gdansk\nPorządek jest istotny i da się temu zaprzeczyć. Każdy z nas lubi przebywać w miejscu, w którym jest czysto. Zabłocona wykładzina, czy też pozostałości po ostatnim remoncie w żadne sposób, nie działają pozytywnie na nasze odczucia. Samodzielnie jednak ciężko jest dokładnie wszystko posprzątać, a gdy mówimy już o całym firmach obejmujących nawet kilkanaście pomieszczeń, to staje się to niewykonalne. Na szczęście można tego uniknąć, co pokazuje nam megamini firma sprzatajaca.\nMegamini gdansk opinie i recenzje\nMegamini to firma sprzątająca działająca na terenie gdańska. Po saida ona bardzo bogatą listę usług, jak i pozytywne opinie klientów, co już wystarczająco pokazuje, że warto się nią zainteresować. Oferta obejmuje m.in. maszynowe doczyszczanie i konserwację posadzek, pranie wykładzin, sprzątanie poremontowe i wiele więcej. Nie bez powodu wpisując hasło „pranie wykladzin gdansk”, czy też „mycie okien gdansk” w wyszukiwarkę internetową, zostaniemy odniesieni właśnie do Megamini. Przedsiębiorstwo to, to nie tylko wysoka jakość usług, ale także miła i profesjonalna usługa, która z pewnością odpowie na wszystkie Wasze pytania. Podsumowując megamini opinia, może być tylko jedna – warto! Nie wierzycie? Sami się przekonajcie, można dzwonić, pisać, zgłaszać się przez stronę. Na pewno nie będziecie rozczarowani.\nTags: firma sprzatajaca gdansk Megamini firma sprzatajaca Megamini gdansk Megamini opinia Megamini opinie Megamini opinie gdansk Megamini recenzja Megamini recenzje mycie okien gdansk najlepsza firma sprzatajaca pranie wykladzin gdansk\nBardzo Dobra (4)\nOvh Opinie – Hosting, Server i VPS\nParty Land opinie – Najlepszy plac zabaw gdansk\nDimcar Opinie – Stacja Kontroli Pojazdów\nExpressGlass Opinie – Najlepszy szklarz Lublin\nW celu reklamy skontaktuj sie z nami\nMarta o backlink.pl – linkbuilding, pozycjonowanie, strony internetowe\nSiema mordo o Filmoteka Opinie\nAdministrator o Filmoteka Opinie\nKamil o Ovh Opinie – Hosting, Server i VPS\nPamoney o 5tysiecy.pl Opinie\nbacklink.pl – linkbuilding, pozycjonowanie, strony internetowe\nFireAds – sieć afiliacyjna\nCopyright 2018 © E-Ocena.pl | Wszelkie Prawa Zastrzeżone


Home / Wydarzenia / Warsztaty / Zoom na kulturę - ZAPISY na warsztaty\nod 29 stycznia 2021 do 07 lutego 2021\nJak to już bywało przy okazji naszych grudniowych oraz styczniowych warsztatów, każdy zapisany uczestnik otrzyma od nas warsztatowy ekwipunek z wszystkimi materiałami oraz przyrządami, niezbędnymi do aktywnego uczestnictwa w warsztatach! Paczkę będzie można odebrać osobiście w Pracowniach Kultury Maki, przy ul. Olchowej 8, od poniedziałku, 8 lutego 2021 roku, w godzinach od 8:00 do 18:00, po podaniu numeru Zamówienia. Niestety liczba miejsc jest w związku z tym mocno ograniczona.\n1. Warsztaty artystyczne, zatytułowane "Twórczy MIX". Seria trzech spotkań warsztatowych on-line, które odbywać się będą raz w tygodniu, we wtorki, o godzinie 17:00. Koszt udziału w warsztatach (wraz z materiałami) to 30 złotych. Więcej szczegółów: PO KLIKNIĘCIU W LINK.\n2. Seria warsztatów twórczych, zatytułowana "Pająki Ludowe". Ludowa ozdoba będzie efektem trzech spotkań warsztatowych on-line, które odbywać się będą raz w tygodniu, w środy, o godzinie 17:00. Koszt udziału w warsztatach (wraz z materiałami) to 40 złotych. Więcej szczegółów: PO KLIKNIĘCIU W LINK.\n3. Cykl zajęć sportowych dla dzieci, przygotowujących do treningu akrobatycznego, zatytułowany "Acrointro". W ramach programu odbędzie się 25 spotkań. Zajęcia będą odbywać się dwa razy w tygodniu, w poniedziałki i w czwartki, w godzinach od 16:30 do 17:30. Koszt udziału w projekcie to 250 złotych od osoby. Więcej szczegółów: PO KLIKNIĘCIU W LINK.\n4. Cykl zajęć zajęć rekreacyjno-sportowych dla dorosłych, zatytułowany "Akcja Motywacja"!. W ramach programu odbędzie się 25 spotkań. Zajęcia będą odbywać się dwa razy w tygodniu, w poniedziałki i w czwartki, w godzinach od 18:30 do 19:30. Koszt udziału w projekcie to 250 złotych od osoby. Więcej szczegółów: PO KLIKNIĘCIU W LINK.


Dieta owsiana – zafunduj sobie zdrowie, piękny wygląd i szczupłą sylwetkę za pomocą nieocenionych płatków owsianych! | Opinie Konsumentów\nDieta owsiana, czyli dieta owsiankowa, zwraca uwagę coraz większej rzeszy osób, nie tylko tych, które dążą do eliminacji nadmiernych kilogramów, ale także tych, które chcą lepiej zadbać o swoje zdrowie i urodę. Ważnym atutem tej diety jest bowiem jej dobroczynne oddziaływanie na cały organizm. W trakcie diety owsiankowej bazą naszego menu są naturalne płatki owsiane, które stanowią skarbnicę dobroczynnych dla nas składników odżywczych przy jednoczesnej zerowej obecności składników niekorzystnych dla naszego organizmu. Chcesz odżywić całe ciało i polepszyć kondycję skóry i włosów? Chcesz schudnąć w bezpieczny i skuteczny sposób bez efektu jo-jo i bez ciągłych wyrzeczeń żywieniowych? Wypróbuj dietę owsianą!\n1 Płatki owsiane – wartości odżywcze\n2 Płatki owsiane – kalorie\n3 Owsianka – kalorie\n4 Płatki owsiane – indeks glikemiczny\n5 Płatki owsiane – właściwości zdrowotne. Dlaczego warto na stałe wprowadzić płatki owsiane do diety?\n5.1 Oto niektóre z licznych zalet płatków owsianych:\n6 Dieta owsiana – rodzaje. Od błyskawicznej do długotrwałej diety owsiankowej\n6.1 Jednodniowa dieta owsiankowa\n6.2 Dieta owsiankowa 2-tygodniowa\n6.3 Długoterminowa dieta owsiankowa\n7 Długoterminowa dieta owsiankowa – zasady, jadłospis, produkty dozwolone i niedozwolone\n7.1 Długoterminowa dieta owsiankowa – jadłospis w pierwszej fazie\n7.2 Długoterminowa dieta owsiankowa – jadłospis w drugiej fazie\n7.3 Długoterminowa dieta owsiana – produkty niedozwolone\nDieta owsiana to patent na dobrą formę, witalność i smukłą figurę. Polega na częstym wprowadzaniu do menu płatków owsianych, czy to w postaci rozmaitych owsianek, czy jako dodatek do innych dań.\nZanim jednak przejdziemy do rodzajów i zasad diety owsiankowej, warto dowiedzieć się co nieco o samych płatkach owsianych, które z uwagi na doskonały skład i specyficzną strukturę sprzyjającą dobrej pracy układu trawiennego i sprawnemu detoksowi organizmu, zasługują na miano jednego z najzdrowszych produktów żywnościowych, jakie aktualnie są w powszechnym użytku.\nBogactwo wartości odżywczych płatków owsianych sprawia, że jest to bardzo pożądany składnik naszego jadłospisu. Znajdziemy w nich duże ilości białka, błonnika pokarmowego i cennych nienasyconych kwasów tłuszczowych.\nInne istotne składniki występujące w płatkach owsianych to:\nPłatki owsiane – kalorie\n100 g suchych płatków owsianych (naturalnych lub górskich) zawiera 370 kcal. Mogłoby się nam wydawać, że to sporo i że w związku z tym, mogą zagrozić naszej sylwetce, jednak w tym wypadku nie należy sugerować się dość wysoką kalorycznością.\nZwróćmy uwagę, że jednorazowo spożywamy małą ilość płatków owsianych (zazwyczaj kilka łyżek). Jak wiadomo, po spotkaniu z wodą lub innym płynem, intensywnie pęcznieją. Tym samym 100 g w zalanych wrzątkiem lub ugotowanych płatkach owsianych jest tych kalorii już tylko 70!\nCo więcej, jest to produkt całkowicie bezpieczny dla wagi ciała, gdyż zawiera dużo błonnika, który przeciwdziała zjawisku skoków glukozy we krwi, a w konsekwencji spychaniu nadmiaru cukrów do tkanki tłuszczowej i tyciu.\nOwsianka – kalorie\nNiezależnie od dodatków, których używamy do przyrządzania owsianki, zawsze pozostaje ona daniem dietetycznym i bezpiecznym dla figury.\nOwsianka na wodzie dostarcza zaledwie 70-80 kcal. Owsianka z jogurtem naturalnym i dodatkami dostarcza około 300-350 kcal, natomiast owsianka na mleku zawiera około 200-300 kcal.\nZe względu na dużą zawartość błonnika oraz niski indeks glikemiczny płatki owsiane są produktem nie tylko dozwolonym, ale wręcz zalecanym dla osób z zaburzeniami poziomu cukru i insulinoopornością oraz tych będących w stanie przedcukrzycowym i borykających się z cukrzycą.\nIndeks glikemiczny suchych płatków owsianych wynosi 40, a indeks glikemiczny ugotowanych płatków owsianych 50.\nPłatki owsiane – właściwości zdrowotne. Dlaczego warto na stałe wprowadzić płatki owsiane do diety?\nCzy zastosujemy typową dietę owsianą, czy też będziemy swobodnie, według własnych zapatrywań kulinarnych, wprowadzać płatki owsiane do jadłospisu, za każdym razem zyska na tym nasze zdrowie. Dlaczego warto uczynić je stałym bywalcem naszego menu?\nOto niektóre z licznych zalet płatków owsianych:\nPłatki owsiane są bogatym źródłem antyoksydantów, które eliminują szkodliwe wolne rodniki, spowalniają procesy starzenia organizmu, chronią komórki przed uszkodzeniami, wspomagają układ krążenia oraz zmniejszają ryzyko nowotworów, miażdżycy, chorób neurodegeneracyjnych.\nPłatki owsiane, ze względu na wysoką zawartość magnezu i potasu, usprawniają funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego, mięśniowego i nerwowego. Pomagają regulować ciśnienie, korzystnie wpływają na krążenie krwi i pracę serca, poprawiają pracę i siłę mięśni oraz chronią przed bólami i skurczami mięśni.\nDzięki zawartości nienasyconych kwasów tłuszczowych, witamin z grupy B, cynku i magnezu płatki owsiane pozytywnie oddziałują na pracę mózgu. Poprawiają koncentrację, zwiększają wydajność umysłową, redukują zmęczenie, polepszają samopoczucie.\nPłatki owsiane dodatnio wpływają na gospodarkę insulinowo-glukozową w organizmie. Wspierają metabolizm węglowodanów, obniżają indeks glikemiczny potraw, w których występują. Dzięki wysokiej zawartości błonnika, spowalniają przyswajanie cukrów z pożywienia, tym samym zapobiegają gwałtownym skokom cukru we krwi i intensywnym wyrzutom insuliny.\nDzięki błonnikowi pokarmowemu płatki owsiane są niezwykle korzystne dla naszego układu pokarmowego. Stymulują motorykę jelit i nasilają wymiatanie złogów i toksyn, tym samym zapewniają nam skuteczny detoks organizmu. Co więcej, uczestniczą w budowaniu zdrowej flory bakteryjnej jelit. Mają także właściwości ochronne. Wytwarzają śluz, który z jednej strony osłania przed niekorzystnymi czynnikami, a z drugiej zwalcza podrażnienia błon śluzowych przewodu pokarmowego. Płatki owsiane to ponadto sprawdzony sposób na pozbycie się dokuczliwych dolegliwości takich jak: zaparcia, wzdęcia, nadkwasota, zgaga, niestrawność.\nPłatki owsiane to wielki sojusznik odchudzania i utrzymywania wagi ciała na prawidłowym poziomie. Dają uczucie długotrwałej sytości, doskonale tłumią głód i hamują ochotę na niezdrowe przekąski, tym samym pomagają lepiej kontrolować spożywane kalorie. Dzięki szerokim możliwościom wykorzystania w kuchni płatki owsiane są znakomitym surowcem do tworzenia dietetycznych dań.\nPłatki owsiane dogłębnie odżywiają skórę i włosy i kompleksowo polepszają ich wygląd. Wykazują właściwości oczyszczające, uelastyczniające, wygładzające, nawilżające i poprawiające koloryt skóry. Wzmacniają włosy i przeciwdziałają ich siwieniu. Co ważne, w celach pielęgnacyjnych mogą być stosowane nie tylko wewnętrznie, jako składnik diety, ale i zewnętrznie. Doskonale sprawdzają się jako baza domowych kosmetyków, np. maseczek, toników, odżywek i peelingów.\nDzięki zawartości beta-glukanów poprawiają odporność organizmu. Zwiększają aktywność makrofagów i cytokin, wzmacniając barierę obronną przed czynnikami chorobotwórczymi. Beta-glukany przyczyniają się również do obniżenia poziomu złego cholesterolu.\nDieta owsiana – rodzaje. Od błyskawicznej do długotrwałej diety owsiankowej\nDieta owsiankowa doczekała się kilku różnych wariantów. Różnice między nimi są istotne, zarówno jeśli chodzi o czas trwania, przeznaczenie (zdrowotna lub odchudzająca), stopień surowości, jak i spektrum produktów, które można spożywać obok owsianki. Oto najpopularniejsze rodzaje diety owsiankowej:\nPolega na spożywaniu wyłącznie owsianki przez cały dzień i eliminacji z menu wszelkich innych pokarmów. Przygotowujemy owsiankę z 8 łyżek płatków owsianych i 2 l mleka o niskiej lub zerowej zawartości tłuszczu. Dzielimy ją na 6 porcji. Spożywamy jedną porcję co 2-3 godziny.\nJednodniowy wariant diety owsianej ma na celu wzmocnienie organizmu, oczyszczenie ciała z toksyn, odciążenie wątroby, regenerację organów i tkanek, a nie redukcję nadmiernych kilogramów.\nCo prawda możemy po tej jednej dobie odnotować niższą wagę ciała, ale będzie to spadek spowodowany utratą dużej ilości wody z organizmu, a nie zmniejszeniem poziomu tkanki tłuszczowej. Niektórzy stosują tę dietę bardzo często (np. co 7 dni – przez jeden dzień w tygodniu jedzą tylko owsiankę), ale dla większości osób lepiej sprawdza się powtarzanie jej raz na miesiąc lub dwa.\nDieta owsiankowa 2-tygodniowa\nW 2-tygodniowej diecie owsiankowej jemy prawie wyłącznie owsiankę na wodzie lub chudym mleku, rezygnując z większości produktów, które dotąd wchodziły w skład naszego codziennego menu. Jedyne, na co możemy sobie pozwolić podczas posiłków oprócz owsianki, to: plasterek szynki lub polędwicy, mały beztłuszczowy jogurt, warzywo, 1 jajko, owoc, kawałek chudej ryby, miseczka twarożku etc.\nDzienny jadłospis w tym wariancie diety owsianej oscyluje wokół 800-1000 kcal. Nie da się zaprzeczyć, że jest to dieta bardzo surowa, niedoborowa i negatywnie odbijająca się na stanie organizmu. Co więcej, choć pozwala schudnąć parę kilo, bardzo często skutkuje też efektem jo-jo.\nOdmiana długoterminowa to właśnie ten wariant diety owsianej, na który w szczególności powinniśmy zwrócić uwagę, gdy chcemy schudnąć i gdy chcemy podreperować zdrowie.\nNie jest to dieta trudna ani drastyczna, zawiera w sobie wszystkie potrzebne nam składniki odżywcze, nie zakłóca pracy organizmu, jak czynią to surowe diety. Wręcz odwrotnie – jest prozdrowotna, wspomaga pracę organów, poprawia metabolizm i trawienie, prowadzi do oczyszczenia ciała z toksyn, a przy okazji stymuluje redukcję tłuszczu.\nBędąc na długoterminowej diecie owsianej, nie chodzimy głodni (jemy dużo owsianki, która przecież świetnie syci!), nie mamy też problemu z ciągłą ochotą na słodycze czy inne ulubione przekąski (płatki owsiane stabilizują poziom cukru we krwi, co sprzyja wyregulowaniu apetytu).\nDługoterminowa dieta owsiankowa – zasady, jadłospis, produkty dozwolone i niedozwolone\nCzas trwania długoterminowej diety owsiankowej to 4-6 tygodni, maksymalnie 8 tygodni. Dieta podzielona jest na dwa etapy. Pierwszy etap jest bardziej restrykcyjny, ale za to krótki, trwa jedynie kilka dni (do tygodnia). Drugi etap jest mało restrykcyjny i trwa kilka tygodni.\nJadłospis w pierwszej fazie powinien dostarczać nam około 1300-1400 kcal. Każdego dnia spożywamy owsiankę na wodzie, chudym mleku albo z jogurtem naturalnym (najlepiej 2-3 razy dziennie).\nOprócz tego do menu wprowadzamy: warzywa, lekkie sałatki i surówki bez majonezu i oleju, koktajle owocowo-warzywne, mniej słodkie owoce.\nMożemy też sięgać po niewielkie ilości chudego mięsa (np. filet z piersi kurczaka lub indyka, udko bez skóry, pierś kaczki bez skóry, polędwica wieprzowa), chudych ryb (np. dorsz, morszczuk, mintaj, tuńczyk), chudego nabiału. Staramy się, aby płatki owsiane były wkomponowane w większość naszych posiłków.\nDługoterminowa dieta owsiankowa – jadłospis w pierwszej fazie\n1 śniadanie: płatki owsiane na mleku 0% tłuszczu\n2 śniadanie: smoothie z pomidorów, papryki i selera naciowego z dodatkiem płatków owsianych\nObiad: polędwiczka wieprzowa gotowana w jarzynach, owsianka na wodzie\nPodwieczorek: sałatka z owoców (jabłko, gruszka, brzoskwinia, śliwka)\nKolacja: owsianka na wodzie z dodatkiem chudego serka twarogowego, pokrojonego w kostkę ogórka i rzodkiewek\nPo zakończeniu etapu pierwszego diety (czyli po 5-7 dniach) zaczynamy etap drugi, w którym włączamy do menu większe ilości owoców, chudego nabiału i chudego mięsa oraz ryb.\nKorzystamy również z innych produktów sprzyjających szczupłej sylwetce, takich jak: jajka, chuda, dobrej jakości wędlina, orzechy, rośliny strączkowe, nasiona. Możemy też sięgać po nieduże ilości brązowego ryżu, grubych kasz, makaronu pełnoziarnistego i razowego pieczywa.\nJadłospis w etapie drugim powinien dostarczać nam około 1500 kcal na dobę. Nie zapominajmy, aby codziennie chociaż raz sięgać po owsiankę i jak najczęściej wkomponowywać płatki owsiane do menu.\nDługoterminowa dieta owsiankowa – jadłospis w drugiej fazie\n1 śniadanie: owsianka na chudym mleku ze słonecznikiem i rodzynkami\n2 śniadanie: kanapka z pełnoziarnistego chleba z chudą wędliną, szklanka koktajlu ze zmiksowanych owoców oraz płatków owsianych\nObiad: 100 g ryżu pełnoziarnistego, grillowany dorsz, gotowana fasola szparagowa\nPodwieczorek: Omlet z białek oraz płatków owsianych\nZOBACZ RANKING SPALACZY TŁUSZCZU\nDługoterminowa dieta owsiana – produkty niedozwolone\nDieta owsiankowa wyklucza wszelkie produkty zawierające duże pokłady cukrów i tłuszczów oraz niezdrową, naszpikowaną konserwantami i innymi sztucznymi dodatkami, wysoko przetworzoną żywność.\nLista produktów niedozwolonych w diecie owsianej:\nmajonez, gotowe sosy,\nniskiej jakości wędliny (np. parówki, konserwy),\nchipsy, słone paluszki,\ngotowe potrawy do szybkiego przygotowania i fast foody,\nsłodkie kolorowe napoje,\nkupne słodzone soki i syropy,\nPodczas trwania diety owsiankowej pijemy duże ilości wody (około 2 l). Możemy też sięgać po zieloną herbatę i niesłodzone soki.\nJeśli zależy nam na szybkiej i sprawnej utracie wagi, doskonałym uzupełnieniem diety owsiankowej będą odpowiednie suplementy diety. Idealną opcją jest tutaj odchudzający napój kawowy Cappuccino MCT oraz błonnik witalny wzbogacony o dodatkowe składniki o działaniu wyszczuplającym Fibre Select.\nOba preparaty świetnie hamują apetyt, podkręcają tempo metabolizmu, stymulują oczyszczanie organizmu z toksyn i przyspieszają proces redukcji tkanki tłuszczowej. W połączeniu z dietą owsianą z pewnością przyniosą nam spektakularne efekty.\nPreviousMoringa Actives – siła liści Moringa wspierająca odchudzanie\nQuinoa – czym jest? Jakie właściwości ma komosa ryżowa i dlaczego warto ją jeść?Next


Od rana w Ełku trwa liczenie zimujących w mieście ptaków wodnych. Kolejna taka akcja 25 stycznia : Radio Olsztyn\nOd rana w Ełku trwa liczenie zimujących w mieście ptaków wodnych. Kolejna taka akcja 25 stycznia\nTrwa liczenie ptaków. Fot. fotolia\nJuż po raz czternasty uczestnicy akcji liczą ptaki na rzece Ełk, na ujściu rzeki do jeziora i na jeziorze Ełckim.\nOprócz liczenia wyszukiwane są ptaki z obrączkami ornitologicznymi oraz przedstawiciele rzadziej spotykanych gatunków. Kolejna taka akcja planowana jest w Ełku na 25 stycznia. Tego samego dnia ma się odbyć Zimowe Ptakoliczenie w skansenie w Olsztynku.\nZimowe liczenie ptaków jest coroczną akcją, w czasie której każdy może notować, ilu przedstawicieli i jakiego gatunku odwiedza jego najbliższą okolicę . Dzięki wynikom, można tworzyć zestawienia najliczniej spotykanych o tej porze roku ptaków w polskich parkach i ogrodach . Dane pozwalają też śledzić potencjalne zmiany i sprawdzać, czy pokrywają się one z wynikami ściśle naukowych opracowań profesjonalnych ornitologów.\nWięcej w ptak, liczenie\nBraniewska policja pod nadzorem tamtejszej prokuratury bada sprawę polowania na ptaki w Nowej Pasłęce nad Zalewem Wiślanym. Według doniesień, komercyjne polowanie z udziałem obcokrajowców miało się...