Jan Niezbędny Worki na śmieci ZIELONY DOM z taśmą zielone 35 l 15 szt. kupuj w OBI\nNr produktu: 6792725\nUniwersalne worki na śmieci wykonane w 100% z tworzywa pochodzącego z recyklingu. Wyprodukowane zostały w technologii 3-warstwowej, co zapewnia, że są grubsze i bardziej wytrzymałe od swoich odpowiedników wykonanych z folii 1-warstwowej. Zewnętrzna warstwa jest koloru zielonego, a wewnętrzna koloru czarnego. Jest to możliwe do osiągnięcia jedynie w technologii wielowarstwowej folii. Wykończenie taśmą która zapewnia łatwe i szczelne zawiązanie oraz przenoszenie wypełnionego worka.


Sztuka połączyła pokolenia [ZDJĘCIA] - Obserwator Nadodrzański - Twój Region - Twój Portal!\n#obrazy #malowanie #plener #„Sztuka łączy pokolenia” #uczniowie #seniorzy #Stara Rudnica #powiat gryfiński\nUczniowie Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Cedyni z ochotą pojechali ze sztalugami, podobraziami i farbami do Domu Seniora w Starej Rudnicy, a po przygotowaniu stanowisk pracy zaprosili jego mieszkańców do wspólnego malowania.\nGłówną inspiracją była otaczająca ich przyroda. Każda para uczniów wraz z jednym lub dwójką seniorów malowali pejzaże, kwiaty z elementami abstrakcyjnymi. Podczas wspólnej pracy młodzież miała możliwość wysłuchania ciekawych historii z życia seniorów.\nDzieła, które powstały podczas czwartkowego pleneru są oryginalne i niepowtarzalne. Będzie je można obejrzeć na wystawie w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Cedyni już w czwartek 22 czerwca 2017 roku podczas obchodów 70-lecia oświaty w gminie Cedynia.\nPomysłodawcą i opiekunem akcji była pani Justyna Kozakiewicz. Jednak nie możemy zapomnieć o rodzicach uczniów, którzy również włączyli się w zorganizowanie wydarzenia.\n2017-06-16 15:00 obrazy, malowanie, plener, „Sztuka łączy pokolenia”, uczniowie, seniorzy, Stara Rudnica, powiat gryfiński


Kołymskie rekolekcje - Świadectwa - Życie konsekrowane - Co wybrać? : MojePowołanie.pl\nHome Co wybrać? Życie konsekrowane Świadectwa Kołymskie rekolekcje\nZ s. Małgorzatą Słomką ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, która przez dziesięć lat posługiwała w Magadanie, rozmawia Agnieszka Wawryniuk\nMagdan - fot. Johannes Rohr / wikipedia.org\nJak to się stało, że wyjechała Siostra na misje do Rosji?\nWszystko zaczęło się w 2005 r. od telefonu siostry przełożonej. Pracowałam wtedy na Ukrainie. Zapytała mnie, czy chciałabym pojechać do Magadanu. Początkowo kojarzyłam to miasto… z Afryką. Przełożona poradziła: „Popatrz na mapę Rosji”. Szukałam tego miasta przed Uralem, potem za nim, wzrokiem dotarłam na Syberię… Okazało się, że Magadan leży aż pod Czukotką, przy brzegu Morza Ochockiego.\nSzarytki zaczęły tam posługiwać w 2000 r. Przybyły na zaproszenie arcybiskupa Alaski Franciszka Hirley’a. Gdy upadła żelazna kurtyna, do Rosji wreszcie zaczęto wpuszczać obcokrajowców. Hierarcha postanowił więc skorzystać z okazji i wybrał się na wycieczkę do Magadanu, oddalonego od Anchorage dwugodzinnym rejsem samolotem. Tam po raz pierwszy zetknął się z rzeczywistością łagrów. Zobaczył miasto zamieszkałe przez starszych ludzi, którzy wcześniej pracowali w obozach i nie mieli możliwości powrotu do swoich krajów. Zatrzymał się w hotelu. Szybko rozniosła się wieść, że jest księdzem. Wtedy tłumnie zaczęli odwiedzać go ludzie z prośbą, by ich wyspowiadał. Abp F. Hirley zrozumiał wówczas, że ludzie ci zostali pozostawieni sami sobie. Po powrocie do diecezji postanowił otworzyć tam misję. Z posługą do Magadanu pojechali kapłani z Alaski, a pięć lat później dołączyły do nich amerykańskie szarytki. Po dwóch latach siostry poprosiły o pomoc Polki. Dzięki pracy na Ukrainie czułam już nieco klimat Wschodu. Na Kołymę wyleciałam razem z s. Barbarą, pielęgniarką.\nKołyma jest zupełnie inna niż Ukraina. Różni się nawet od syberyjskiej części Rosji. Do 1956 r. funkcjonowały tu potężne obozy pracy. Nikt nie mógł stamtąd wyjeżdżać, nie wpuszczano też osób postronnych; to była zamknięta strefa. Władze starały się ukryć prawdę o wszystkim, co działo się w łagrach. Do dziś żyją tam ludzie, którym udało się przetrwać nieludzkie warunki. Kiedy dotarłam na miejsce, spotkałam Polaków, Niemców, Finów. Byli przedstawiciele inteligencji rosyjskiej, Białorusini, Ukraińcy, a nawet Koreańczycy. Magadan jest miastem starych ludzi, młodsi nie chcą tam mieszkać. Warunki są bardzo trudne. Na Kołymie prawie osiem miesięcy trwa zima; -30ºC to norma, a im bardziej w głąb lądu, tym zimniej. Słupek rtęci spada nawet do -50ºC. Mieszkając tam, trzeba zmagać się z brakiem słońca i częstymi burzami śnieżnymi. Piękne są za to tzw. białe noce.\nZ jakimi problemami borykają się dziś mieszkańcy Kołymy?\nLudzie są wycieńczeni, borykają się z brakiem odporności. Spotkałam się z licznymi przypadkami odmrożeń, chorób płuc, gruźlicy. Kłopoty zdrowotne to efekt pracy w nieludzkich obozach, m.in. przy wydobywaniu uranu. Wielu mężczyzn umarło, inni cierpią na poparzenie układu oddechowego - ich płuca na skutek napromieniowania wręcz się rozpadają. Na starość mają problemy z oddychaniem, duszą się. Niestety, poziom opieki medycznej jest tu bardzo słaby, brakuje dobrej diagnostyki i profilaktyki. W Magadanie funkcjonuje tylko jeden szpital.\nDysponowały Siostry skromnymi środkami, a przecież udzielenie fachowej pomoc wymaga znacznych nakładów finansowych…\nWykorzystywałyśmy wszystkie produkty dostępne w aptece. Robiłyśmy opatrunki i zastrzyki. Odwiedzałyśmy chorych w ich domach, myłyśmy ich, karmiłyśmy, robiłyśmy zakupy, sprzątałyśmy. Starałyśmy się towarzyszyć im w cierpieniu, byłyśmy przy nich, gdy umierali. Byłe więźniarki obozów często nie mogły mieć dzieci, gdyż wcześniej poddawano je przymusowym aborcjom. Gwałty w łagrach były na porządku dziennym. Wielokrotne skrobanki przyczyniały się do bezpłodności czy problemów z donoszeniem ciąży. Dla dawnych więźniów siostry były więc nie tylko pielęgniarkami. Traktowali nas jak własne dzieci, przy których mogą czuć się bezpiecznie. To była nasza misja. Pojechałyśmy na Kołymę, aby być z nimi do końca i pomagać w przejściu do Boga.\nJak odbierano Waszą pomoc i posługę?\nPrzytoczę historią babci Jany. Trzeba było zobaczyć jej promienną twarz, gdy odwiedziłam ją po raz pierwszy i powiedziałam po polsku: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”. Jana urodziła się niedaleko Wilna, dziś jest to teren Białorusi. W paszporcie, w rubryce narodowość, miała wpisane „Polska”. Pod spodem widniała pieczątka „wróg narodu”. Taką adnotację dostawali wszyscy, którzy byli skazani na podstawie paragrafu 58. Uznano ich za więźniów politycznych. Po oswobodzeniu dostawali rosyjskie paszporty, ale pieczątka okazywała się stygmatem do końca życia. Z tego powodu nie mieli możliwości wyjazdu z Kołymy, ich dzieciom odbierano prawo do kształcenia się. Więźniom politycznym nie pozwalano też na podjęcie pracy w swoim zawodzie. Poznałam wielu Rosjan wywiezionych z Petersburga czy Moskwy. Byli wśród nich nauczyciele, inżynierowie, profesorowie. Z powodu pieczątki w paszporcie musieli pracować fizycznie w piekarniach, szyli buty albo łowili ryby.\nBabcia Jana, gdy została wywieziona razem z siostrą, miała 17 lat. Ukarano ją w ten sposób za krytykowanie w swojej wsi sowieckiej władzy. Najpierw trafiły na Łubiankę. Po trwających półtora roku przesłuchaniach i biciu podpisała bez czytania wszystko, co jej podsunęli. Wyrok brzmiał: 25 lat ciężkich robót w łagrach na Kołymie. Została rozdzielona z siostrą. Koleją transsyberyjską wywieziono ją do Władywostoku. Następnie razem z tysiącami więźniów znalazła się na statku, który płynął do portu Nagajewo nazywanego „bramami piekieł”. Babcia śpiewała mi piosenkę, którą nuciła wraz z towarzyszami. Jej tekst mówił o tym, że Kołyma to ziemia przeklęta, z której nie ma powrotu.\nJednak babcia Jana przeżyła obóz…\nW porcie poddawano więźniów segregacji. Mężczyzn wysyłano w głąb Kołymy, gdzie były kopalnie rudy żelaza i uranu. Babcia Jana najpierw pracowała przy wydobyciu rudy żelaza, potem przy budowie drogi. Stalin chciał połączyć Kołymę z innymi częściami Syberii. Dążył do tego, by utworzyć drogę lądową łączącą Jakucję z Magadanem. Tę tzw. trasę kołymską budowali oczywiście więźniowie łagrów. Nierzadko nazywa się ją „drogą na kościach”. Robotnicy często bowiem umierali przy pracy, a ich trupy były wykorzystywane do utwardzania trasy. Ostatecznie droga nie została ukończona, bo trafiono na bagna, brakowało też drewna… Babcia Jana przy wydobyciu rudy żelaza pracowała ponad 20 lat, zaś przy budowie drogi kilka następnych. Po śmierci Stalina władze socjalistyczne wydały dekret o oficjalnym zamknięciu łagrów i rozkonwojowaniu ludzi. Nie chcąc, by prawda o łagrach wyszła na jaw, umieszczono więźniów w specjalnej zonie. Nie pozwolono im też na wyjazd z Kołymy. Zresztą, z powodu braku kolei i dróg powrót i tak był niemożliwy. Więźniowie wrócili więc z łagrów z głębi Kołymy do portu Nagajewo i tam wybudowali miasto Magadan. Dziś liczy ono ponad 90 lat i mieszka w nim ok. 110 tys. ludzi.\nBabcia Jana pomagała również w budowaniu miasta. Tam wpadła w oko człowiekowi, który pilnował byłych więźniów. Przyjął ją pod swój dach i dał nazwisko. Niestety, był dla niej bardzo okrutny, bił ją. Doczekali się jednego syna, który żyje do dziś. Kiedy słuchałam tej historii w 2005 r., babcia była już bardzo schorowaną osobą.\nNie ma się co dziwić, że trudno było Siostrom mówić o Bogu tamtejszym ludziom…\nDo wiary w Jezusa przyznawało się w Magadanie ponad 400 osób. Na tej podstawie poproszono władze w Moskwie o rejestrację katolickiej wspólnoty i możliwość korzystania z posługi kapłana. Z czasem z ofiar składanych na Alasce przez ludzi wierzących wybudowano w Magadanie kościół katolicki, do którego uczęszczają również grekokatolicy, a nawet kilka osób prawosławnych. W Magadanie mieszka też wielu ludzi, którzy stracili wiarę. Już sam fakt, że jesteśmy siostrami zakonnymi, w jakiś sposób mówił im o Bogu. Zanim jednak podjęłyśmy się głoszenia, najpierw postawiłyśmy na miłosierdzie, dając tym ludziom miłość, troskę, opiekę i służbę. Słowa przychodziły później... Wielu pytało, dlaczego pomagamy, dlaczego przyjechałyśmy na Kołymę. Dziwili się, że ktoś dobrowolnie chce tu zamieszkać. W kolejnych latach organizowałyśmy też różne inicjatywy z myślą o młodszych osobach. Głosiłyśmy im Jezusa, którego nie znali. Byłyśmy świadkami nawróceń, widziałyśmy, jak ludzie odkrywali Boga w swoim życiu. Zresztą, to działało w obie strony. Wydaje się, że jeśli ktoś jedzie na misje, to daje coś innym. Tymczasem okazuje się, że my, misjonarze, otrzymujemy dużo więcej…\nPobyt na Kołymie podsumowuje Siostra słowami: „To najpiękniejszy czas w moim życiu”. Dlaczego?\nTo był czas konfrontacji z wielkim cierpieniem egzystencjalnym. Bywało, że ludzie umierali na moich rękach bez przebaczenia w sercu. Kiedy mówiłam im o miłosierdziu, Bożej miłości, czułam, że trudno przyjąć im tę prawdę. Słuchali mnie jakby przez pryzmat swojego przegranego życia i cierpienia. Pytali: „Gdzie jest w tym wszystkim Bóg? Dlaczego na to pozwolił?”. Babcia Jana nie potrafiła wybaczyć Bogu, że swoje najpiękniejsze lata przeżyła w łagrze. Kiedy wyjeżdżałam do Polski, powiedziała, że byłam jedynym doświadczeniem miłości, jakie miała w życiu. Pomyślałam wtedy, że gdybym miała przybyć na Kołymę tylko dla niej jednej, byłoby warto.\nZetknięcie się z prawdą o ludzkich przeżyciach okazało się dla mnie wstrząsem. Otrzymałam katolickie wychowanie, potem formację w zakonie, ale w zetknięciu z tak wielkim cierpieniem zaczęłam stawiać pytania o swoją miłość do Boga, o to, jak odpowiadam na wszystko, co od Niego otrzymuję. Przebywanie z tamtymi ludźmi otworzyło mi też oczy na to, co mam, a czego oni byli pozbawieni przez lata. Dziesięć lat na Kołymie okazało się dla mnie czasem wielkich rekolekcji. Kiedy nie potrafiłam dotrzeć do mieszkających tam ludzi, zaczynałam mówić im o miłości. Oni nie zawsze widzieli Bożą miłość w swoim życiu, ale dostrzegali ją we mnie. Czuli, że jest ktoś, kto ich kocha. Przekonałam się, że człowiek może stać się przekazicielem miłości Boga. On posłał mnie do Rosji, by tamci ludzie przez moją miłość mogli przyjąć Jego miłość. Bóg mówi, by zawsze kochać w nadmiarze. Aby tak czynić, trzeba żyć z Nim w bliskości, czerpać od Niego. Kołyma nauczyła mnie, że wszyscy musimy być kanałem przepływu Bożej miłości. Jeśli jej miarą będzie nadmiar, doświadczymy przebaczenia i możliwości przekraczania własnych ograniczeń. Staniemy się zdolni do zmierzenia się z trudnymi sytuacjami, takimi jak ból, śmierć czy choroba. Warunkiem jest jednak ten nadmiar miłości.\nŹródło: Echo Katolickie 18/2017


Stowarzyszenie "Der Dreispitz" - www.siedmiolatka.fora.pl\nStowarzyszenie "Der Dreispitz"\nWysłany: Wto 17:44, 29 Kwi 2008\nW temacie będę zamieszczał informacje, które mogą być dla nas w jakiś tam sposób interesujące.\nDer Dreispitz jest stowarzyszeniem stowarzyszeń, jak łatwo zauważyć. Pełni rolę koordynatora działalności rekonstruktorskiej osiemnastowiecznej, głównie w Niemczech. Z tytułu przynależności nie ma żadnych profitów.\nW skład kierownictwa wchodzą: Klaus Zieris (Churfürstlich-Sächsisches 3. Kreisregiment), Uwe Bartels (Freicorps Le Noble), Jens Fischer (Churfürstlich-Sächsisches Infanterie-Regiment Sachsen-Weißenfels) oraz Manfred Krempe jako sekretarz (Magister Manfredus, ten ksiądz od Grefinki).\nAby wstąpić do Dreispitza, trzeba rok kandydować. Jak łatwo sprawdzić, nasza grupa 40 IR jest w spisie na białym tle, czyli kandydujemy i pracujemy na opinię. Grupy sprawdzone mają tło żółte.\nImprezy pod patronatem stowarzyszenia dziela się na dwie kategorie: rekomendowane (na żółtym tle) i pozostałe (na białym). W tym roku imprez jest sporo, od przyszłego roku ma być zmiana - tylko imprezy rekomendowane będą w terminarzu stowarzyszenia, i to w mniejszej ilości (będzie się trudniej załapać.) Wstępnie przyjęto moją propozycję, żeby były po dwie imprezy w Polsce i Czechach, oraz trzy do pięciu w Niemczech, ale ostateczna decyzja zapadnie na zjeździe Dreispitza w listopadzie.\nWysłany: Wto 7:31, 08 Gru 2009\nZmieniony został adres strony: [link widoczny dla zalogowanych]


Dymisje Piotra Piętaka | Bywalec Computerworld.pl\nDymisje Piotra Piętaka\nUwielbiamy jak wiceminister Piotr Piętak co tydzień składa dymisję. A to pokłócił się z Ludwikiem Dornem o coś tam, a to nie zgodził się z opinią ministra Janusza Kaczmarka. I o dziwo, po kilku godzinach wszystko wraca do normy (o ile za normalną uznać sytuację ciągłej walki o swoje zdanie poprzez groźbę dymisji!). Należy w tym upatrywać anielskiej cierpliwości Pana Premiera lub … braku innej osoby na miejsce Piotra P. Branża teleinformatyczna nauczyła się z tym żyć, gorzej z geodetami. Tym razem poszło właśnie o Głównego Geodetę Kraju Wiesława Potrapeluka, który okazał się głównym hamulcowym zmian w Prawie Geodezyjno-Kartograficznym. Zespół ekspertów Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości, którego zadaniem było przygotowanie analizy zmian w prawie geodezyjnym, pod wodzą prof. Grażyny Szpor, zaproponował szybkie uchwalenie nowych zasad funkcjonowania Geodezyjnej Ewidencji Sieci Uzbrojenia Terenu (GESUT), bez których nie da się nic zrobić w budownictwie. Za są geodeci powiatowi, przedsiębiorcy, ale przeciwko jest Wiesław Potrapeluk, totalna pomyłka kadrowa PiS. Nic dziwnego, że Piotr Piętak chce wymusić na premierze jego szybką dymisję swoją kontrowersyjną, acz sprawdzoną metodą. Inaczej nie rozbije geodezyjnego monopolu.\nJak widać PiS reaguje wyłącznie na pożary. Piotr Piętak wywołuje pożar, patrzy, czy PiS już się zaczyna palić, a jak pójdzie lekki smrodek, to go gasi. I tak co chwila. Kiedy więc PP pożegna się ostatecznie z rządem? Na razie mu to nie grozi, bo Jarkowi Kaczyńskiemu potrzebny jest kozioł ofiarny, gdy okaże się, że lud nie wymienił starych dowodów na nowe do 31 grudnia 2007 r. Wtedy widowiskowo rzuci Piotra P. lwom na pożarcie (czytaj mediom). Chyba że stanie się cud i 10 mln osób masowo ruszy do urzędów po plastikowe karty.\nTen wpis został opublikowany 16 czerwca 2007 o godz. 12:44. Możesz obserwować dyskusję o nim na kanale RSS 2.0. Możesz go skomentować lub umieścić trackback na swojej stronie.\nkomentarzy 6 dla “Dymisje Piotra Piętaka”\n17 czerwca 2007 o godz. 09:37\na wesołe jest także to że pętak zrobił cepik odpowiedzialnym za obsługę głównego geodety kraju. niektórzy ludzie z dep. cepik do dziś o tym nie wiedzą że oprócz obsługą danych o pojazdach i kierowcach zajmują się teoretycznie geodezją. a z-cy dyrektora cepiq do spraw geodezji nie ma do dziś, może pętak gucia mianuje?\n18 czerwca 2007 o godz. 11:25\nistnieją uzasadnione podejrzenia, ze Dorn odszedł z MSW bo nie mógł juz psychicznie wytrzymać zagrożenia, ze zaraz przyjdzie Piętak i znowu złozy dymisję (a o swojej bohaterskiej postawie ponadto opowie wszystkim, z którymi będzie tego dnia rozmawiał, zwłaszcza przedstawicielom prasy branżowej)\n18 czerwca 2007 o godz. 21:20\nNo, na razie Pietak nie bedzie dymisji skladal bo mu sie progress w PESEL2 zrobil. Tylko nie wiadomo na jak dlugo\n19 czerwca 2007 o godz. 11:54\nWidzac tytul zmartwilem się, ze zostanie zlikwidowana szkola janczarow informatycznych, ale nie (niestety).\n22 listopada 2009 o godz. 17:46\nMówiąc brutalnie… żal mi cię chłopie co z ciebie za Polak jak tak piszesz.\n23 listopada 2009 o godz. 08:37\nWidzisz, Patrioto, w moim systemie wartości patriotą jest ten, kto dobrze życzy temu krajowi. Niekoniecznie jest to tożsame z pokładaniem wiary w polskich polityków. Kiedy na nich spojrzeć, na palcach można policzyć tych, którzy rozumieją cokolwiek ze zjawisk dziejących się wokół nich. I z reguły nie są to ludzie z tzw. pierwszego garnituru władzy. I nawet jeśli dzierżą – jak Pawlak czy Boni – jakieś stanowiska, to są pozbawieni tzw. zaplecza intelektualnego. W Polsce nie działa żaden, dosłownie żaden, wpływowy think tank, który przygotowywałby koncepcje i rozwiązania na potrzeby sprawowania władzy. Polskie, pożal się Boże, elity władzy nie są w stanie sformułować najważniejszych polskich interesów w polityce zagranicznej, w kwestiach energii odnawialnych czy w stosunku do integracji europejskiej. Potrafią tylko “walczyć” o jakieś chwilowe interesy i interesiki – jaka jest tego skuteczność, pokazuje dobitnie rura Ribbentrop-Mołotow.\nPolskim przedsiębiorcom czy inżynierom oddałbym bez wahania reprezentację mojego kraju; polskim politykom – nie.


Toyota Warszawa Bielany - Cyfrowe manekiny THUMS do testów zderzeniowych | Toyota\nCyfrowe manekiny THUMS do wirtualnych testów zderzeniowych\nToyota udostępniła je za darmo już 400 podmiotom\nTHUMS to cyfrowe manekiny Toyoty, które służą do badania wpływu sił zewnętrznych na ciało człowieka i jego poszczególne narządy. Dzięki nim można testować bezpieczeństwo samochodów w wielu różnych sytuacjach. W tym roku Toyota postanowiła bezpłatnie udostępniać to oprogramowanie wszystkim zainteresowanym. Do tej pory pobrało je już 400 podmiotów.\nTotal Human Model for Safety – w skrócie THUMS – to cyfrowe modele ciała człowieka, które Toyota opracowała do wirtualnych testów zderzeniowych.\nPrace nad tym oprogramowaniem rozpoczęły się w 1997 roku. Dziś THUMS to najbardziej zaawansowane na świecie wirtualne modele ludzkiego ciała, które umożliwiają cyfrowe symulacje wypadków drogowych oraz analizowanie rodzaju i stopnia obrażeń odnoszonych przez kierowcę i pasażerów.\nTHUMS nie tylko dla motoryzacji\nW 2021 roku Toyota bezpłatnie udostępniła THUMS na specjalnej stronie, z której mogą korzystać producenci samochodów, organizacje, naukowcy i inni użytkownicy. Do tej pory oprogramowanie pobrało 400 podmiotów.\nOkazało się, że wirtualnymi manekinami zainteresowały się też firmy spoza branży motoryzacyjnej. Opracowywanie sprzętu sportowego zapobiegającego kontuzjom, takiego jak rakiety, buty czy kaski do futbolu amerykańskiego, projektowanie łóżek zapobiegających odleżynom – to tylko niektóre możliwości wykorzystania THUMS przez specjalistów i konstruktorów.\nNa rynku dostępna jest już 6. generacja THUMS. Obejmuje ona całą serię modeli ludzkiego ciała w różnym wieku (dzieci, dorośli i osoby starsze), różnej płci i o różnej sylwetce. Uwzględniono w nich wszystkie kości, organy wewnętrzne, tkanki i ścięgna występujące w ludzkim ciele. Trójwymiarowe modele odzwierciedlają sztywność, budowę i strukturę poszczególnych narządów, w tym szkieletu, mózgu, organów wewnętrznych i mięśni. Manekiny można umieścić w symulacji zarówno w roli kierowcy lub pasażera, jak i pieszego.\nTHUMS jest obecnie jednym z najbardziej zaawansowanych systemów do symulacji i analizy uszkodzeń ciała spowodowanych przez oddziaływanie zewnętrzne, co więcej – można go testować nieskończoną liczbę scenariuszy. Jedną z zalet THUMS jest też możliwość przewidywania zachowania ciała kierowcy i pasażerów podczas różnego rodzaju kolizji.\n„W porównaniu do fizycznych manekinów używanych w testach zderzeniowych, THUMS dostarczają znacznie bardziej szczegółowych informacji o uszkodzeniach ciała spowodowanych wypadkiem. Precyzyjnie odzwierciedlają kształt i wytrzymałość ludzkiego ciała, z uwzględnieniem płci, wieku, masy i różnych pozycji” – powiedział Tjark Kreuzinger, starszy manager ds. badań nad bezpieczeństwem Toyota Motor Europe.\n„THUMS można służyć w wielu różnych branżach do poprawy bezpieczeństwa i komfortu produktów. Z tego powodu Toyota chce nadal popularyzować tę technologię, również poza motoryzacją. Dlatego zdecydowaliśmy się dać do niej swobodny, bezpłatny dostęp” – kontynuował Tjark Kreuzinger.\nCo wyróżnia THUMS na tle innych fizycznych manekinów do testów zderzeniowych używanych w motoryzacji?\nOprogramowanie to umożliwia analizowanie urazów powodowanych kolizjami na o wiele wyższym poziomie szczegółowości. Co więcej, wykonywanie symulacji kolizji na komputerze pozwala przeprowadzić analizę wielu różnych scenariuszy wypadków drogowych. Pozwala to uzyskać więcej danych przy jednoczesnym skróceniu czasu badania oraz ograniczeniu kosztów.\nOprogramowanie THUMS jest obecnie wykorzystywane do badań rozwojowych różnych elementów zapewniających bezpieczeństwo na drodze – od konstrukcji auta pod względem bezpieczeństwa pieszych i pasażerów po pasy bezpieczeństwa i poduszki powietrzne.\nPonad 20 lat wirtualnych testów zderzeniowych\nPrace nad wirtualnymi manekinami THUMS Toyota rozpoczęła już w 1997 roku. Pierwsza wersja systemu powstała w 2000 roku i obejmowała cyfrowy model ciała człowieka oraz ogólnie zarysowane organy wewnętrzne. Druga wersja z 2005 roku została wzbogacona o szczegółowy model twarzy. Trzecia generacja z 2008 roku obejmowała też model mózgu.\nW 2010 roku do użytku został wprowadzony THUMS 4. Zintegrował on funkcje poprzednich generacji i został wyposażony w szczegółowe modele organów wewnętrznych oraz całego ciała. W ciągu następnego roku zespół opracował cyfrowe modele kilku różnych sylwetek, a w 2016 roku system 4. generacji został rozbudowany o sylwetki dzieci w wieku 10, 6 i 3 lat.\nSystem THUMS 5, który zadebiutował w 2015 roku, charakteryzował się kompleksowym modelem mięśni. Rozwiązanie to umożliwiło badanie wpływu ułożenia ciała oraz napięcia mięśni na urazy powstające podczas wypadku. Model ten stanowi odrębną całość w stosunku do THUMS 4, a integrację obu systemów przyniósł dopiero nowy THUMS 6. generacji.\nPocząwszy od 2000 roku modele THUMS są wykorzystywane przez dziesiątki firm. Korzystają z nich zarówno producenci samochodów, jak i części – nawet tych pozornie niemających wiele wspólnego z bezpieczeństwem pasażerów, a także uniwersytety i ośrodki badawcze w Japonii i poza nią.\nProgram THUMS pozwolił nie tylko radykalnie poprawić bezpieczeństwo zderzeniowe samochodów, ale także opracowywać lepsze fotele i skuteczniejsze pasy.\nTechnologia THUMS obejmuje także wirtualne manekiny do badań nad bezpieczeństwem samochodów wyczynowych, wykorzystywane w 4-letnim programie realizowanym przez Toyotę we współpracy z Global Institute for Motor Sport Safety FIA.\nDzielenie się wiedzą i technologiami z zewnętrznymi partnerami – i to za darmo –nie jest dla Toyoty niczym nowym. W 2019 roku firma bezpłatnie udostępniła licencje na prawie 24 000 patentów związanych z technologiami zelektryfikowanych napędów. W ten sposób Toyota chce przyspieszyć rozwój bezemisyjnego, zrównoważonego transportu.\nTechnologie THUMS są dostępne bezpłatnie na stronie\nNowe części do Toyoty Land Cruiser 40 Rusza produkcja Mobility Base Zobacz nową zabudowę w ofercie Toyoty Toyota i Carmera łączą siły Dowiedz się więcej o ich planach Suzuki i Daihatsu udziałowcami CJP Dowiedz się więcej\nKonkurs Toyota Startup Accelerator Sprawdź warunki zgłoszeń Nowa flota Grupy LUX MED Sieć placówek ambulatoryjnych wybiera hybrydy Program Toyota Pewne Auto Samochody używane o znanej historii Udział Toyoty w rynku wzrósł do 6,6% Dane z I połowy 2021 roku Toyota i CaetanoBus Cobrending wodorowych autobusów Jarama Racetrack Edition Poznaj nową wersję GR Supry Toyota liderem rynku w Polsce 40 638 rejestracji w pierwszym półroczu Oryginalne części zamienne dla Supry GR Heritage Parts Project Dobra dostępność popularnych modeli Toyoty Dowiedz się więcej Toyota zwiększa pulę egzemplarzy GR Yarisa Sprawdź szczegóły Toyota zwiększa pulę egzemplarzy GR Yarisa Sprawdź szczegóły Niezawodność Toyoty Sprawdź badania potwierdzające bezawaryjność


Śmiertelne napięcie. Ebook. Alex Kava. Ebookpoint.pl - tu się teraz czyta!\nŚmiertelne napięcie (ebook)(audiobook)(audiobook)\nW lasach zachodniej Nebraski znaleziono ciała młodych ludzi z dziwnymi obrażeniami wskazującymi na silne porażenie prądem. Ci, którzy przeżyli, są ciężko ranni i śmiertelnie przerażeni. Grupa miejscowej młodzieży chciała tylko zaszaleć, ale gdy nocne niebo rozjaśniły dziwne efekty świetlne, impreza zamieniła się w koszmar. Doświadczona agentka FBI, Maggie O’Dell, próbuje odnaleźć sens w sprzecznych zeznaniach, ustalić, co jest prawdą, a co jedynie wytworem pobudzonej strachem i narkotykami wyobraźni. Tymczasem troje z ocalałych nastolatków ginie w niejasnych okolicznościach. Śledztwo coraz bardziej się komplikuje.W tym samym czasie dochodzi do masowych zatruć w szkołach w Wirginii i Waszyngtonie. Śledczym pomaga pułkownik Benjamin Platt, wybitny specjalista od chorób zakaźnych. Desperacko walczy o zidentyfikowanie niezwykle groźnego szczepu bakterii, którą zaraziła się młodzież. Chociaż miejsca zdarzeń oddalone są od siebie o tysiące mil, nieoczekiwanie tropy obu śledztw zbiegają się. Maggie i Benjamin odkrywają tajemnice, które mogą zagrozić bezpieczeństwu narodowemu. Na najwyższych szczeblach władzy są ludzie, którzy nie dopuszczą do ich ujawnienia…\nOszczędzasz: 10,95 zł ( 15% )\nTo już moja kolejna książka o Maggie O'Dell. To kobieta o silnej osobowości i zawsze można być spokojnym. Mimo różnych przeciwności agentka Maggie O'Dell wraz ze swoim partnerem znajdzie rozwiązanie każdej zbrodni czy zagadki. Do ostatnich stron książki książka trzyma w napięciu. A rozwiązanie jest zaskakujące. Polecam


O mało znaczącej roli polskiej burżuazji, o deficycie pozytywizmu i nadwyżce romantycznych uniesień, o robieniu przez bohaterów nie tylko „kasy”, o apoteozie zamiast rzetelnej analizy, o głębi dokumentalizmu historycznego w literaturze faktu z dr. Andrzejem Żorem rozmawia Wiesław Łuka | ZLP Warszawa\n← Uwaga! 19 października o godz. 18:00 w Domu Literatury odbędzie się promocja nowej książki Joanny Femiak. Zapraszamy serdecznie.\nSesja Krytyczna „koniec międzyepoki – nowe źródła wyrazu” →\nWiek XIX zrodził wielką literaturę trzech narodowych wieszczów, a ty przybliżasz postacie trzech – no właśnie: czy nazwałbyś Jana Gotlieba Blocha, Leopolda Kroneneberga i Aleksandra Wielopolskiego również wieszczami polskiego kapitalizmu i polityki ?\nSprawa jest o wiele bardziej skomplikowana, bo skomplikowane są dzieje polskiego kapitalizmu. Akcentuję to w trzech wymienionych przez Ciebie książkach. Jest i czwarta, napisana przeze mnie biografia historyczna, poświęcona Janowi Kantemu Steczkowskiemu – to premier rządu powołanego przez Radę Regencyjną pod koniec I wojny światowej, kilkukrotny minister skarbu, pierwszy prezes Banku Gospodarstwa Krajowego, dziś zupełne zapomniany. Polski kapitalizm wskutek specyfiki naszej historii nie rozwijał się w sposób jednolity, ciągły – przeciwnie, rozwój ten miał charakter „skokowy”.\nPolska burżuazja rodziła się w bólach, to pamiętam z bardzo dawnych, licealnych lekcji historii w siedleckim liceum im. Stanisława Hetmana Żółkiewskiego\nPod koniec dwudziestolecia międzywojennego stanowiła zaledwie 1,5% populacji, zaś ponad 60% ludności, to mieszkańcy wsi; rolnictwo wytwarzało zdecydowaną większość dochodu narodowego. Na marginesie – jedną z zupełnie zapomnianych zasług gospodarki socjalistycznej PRL była przymusowa zmiana struktury ludnościowej. Nastąpił intensywny rozwój miast jako konsekwencja centralnie zaprogramowanej industrializacji; czasem bolesna, czasem groteskowa. Proszę sobie jednak wyobrazić, jak wyglądałaby współczesna gospodarka, gdyby te zmiany strukturalne nie nastąpiły?\nHistorycy zdają się o tym nie pamiętać – wolą podsycać nastroje postromantyczne i szukać tajnych współpracowników SB…\nPrzerwijmy niezwykle ciekawą dygresję – tę rozmowę poświęcimy Twoim utworom wyłącznie z obszaru literatury faktu – zgoda?\nZatem kilka słów o moim pisaniu: zacząłem bardzo późno, pierwszą, popularno – naukową książkę o Malezji wydałem w 1995 roku, mając 55 lat. Nie jestem „zawodowym” pisarzem, swoje książki, a jest ich kilkanaście, pisałem na marginesie innych zajęć zarobkowych…\nDo rzeczy o, jak ją nazywasz, literaturze faktu – ona, historyczna, naukowa czy popularno – naukowa opiera się na materiałach źródłowych. Choć klasyczni „beletryści” też przykładają wagę do faktografii, można by ich długo wymieniać, ale nikt nie będzie miał im za złe, jeśli coś z tymi faktami pomylą lub coś przeoczą. Historycy nie mają takiego luksusu. Chcesz czy nie, jeśli dotykasz historii, musisz sięgać do źródeł. Nie jest to łatwe – dla przykładu – rodzinne archiwum Kronenbergów zniszczone zostało w czasie wojny. Czasem pozostaje korzystanie z wiadomości zgromadzonych przez innych, że wymienię Adama Skałkowskiego, który zdążył „przeorać” archiwum Wielopolskiego. Trzeba jednak być nieufnym. Sam złapałem się na przyjęcie chwytliwej tezy o ubóstwie rodziny Jana Blocha, zamieszczonej w poprzednich opracowaniach biograficznych, bo wizerunek kariery od pucybuta do milionera wydawał mi się nęcący. Po latach pracy nad Blochem dotarłem do informacji, że jego ojciec był właścicielem fabryki sukna na warszawskim Solcu i pracował na rzecz jednego z największych liwerantów w latach Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego –Ignacego Neumarka, z którym była spokrewniona matka przyszłego „króla kolejowego”. Całkiem biedny zatem nie był, choć ojciec z czasem zbankrutował.\nA reportaż o Malezji (Malezja – źródła sukcesu i wizja przyszłości) mieści się w serii polskiej szkoły literatury faktu. Mamy jej „wysyp” właśnie w obecnych latach bardziej faktu z zagranicy niż z krajowego…\nNajbardziej poruszyły mnie Figle historii, opowieść o Janie G. Blochu, więc od niej zacznijmy *. Jako jej motto cytujesz Wittgensteina: „W świecie wszystko jest tak, jak jest i dzieje się, jak się dzieje, nie ma w nim żadnej wartości – a gdyby była, to nie miałaby wartości…” Pytam zaskoczony: Nie ma wartości? A przecież to, czego dokonał Twój bohater – o tym za chwilę – to ciąg czynów o dużej wartości. Zamierzyłeś ten paradoks? Może Wittgensteina przytoczyłeś prowokacyjnie?\nWittgensteina zacytowałem świadomie. Pisząc o różnych naszych bohaterach z prawa i z lewa z lubością stawiamy sobie pytanie: bohater czy zdrajca? Wartościowanie zastąpiło rzetelną analizę historyczną. Bloch czy Kronenberg zrobili to, co zrobili, a powinnością pisarza – historyka jest napisać o tym, a nie zaczynać od przypinania określeń/epitetów wartościujących. „W świecie jest tak, jak jest i dzieje się, jak się dzieje…” Określenia wartościujące, etykiety, jakimi obarczamy postacie historyczne, to właśnie to, co „nie ma… żadnej wartości”. Bloch był tego najlepszym przykładem. Iloma kandydatami do pokojowej nagrody Nobla możemy się poszczycić? Pierwszy z nich, właśnie Bloch, nie znalazł przez lata miejsca w większości polskich encyklopedii. W kolejnej z książek przygotowanych pod moją redakcją, poświęconych tej postaci, zamieszczone zostało zestawienie pozycji bibliograficznych polskich i zagranicznych o autorze „Przyszłej wojny…”; obce wypadają w nim dwukrotnie lepiej. No tak, przecież to Żyd, dorobkiewicz i wyzyskiwacz klasy robotniczej, a jeszcze urzędnik carski, radca stanu, kandydat na ministra w rządzie zaborcy. Nie znalazł zatem miejsca w panteonie sławnych Polaków. Nemo propheta in patria sua.\nBloch, zrazu chłopiec na posyłki, to budowniczy kolei, przemysłowiec, założyciel banku, prezes giełdy, współzałożyciel szkół, społecznik i filantrop, autor monumentalnego dzieła o grozie wojny, kandydat do pokojowej nagrody Nobla – mógłby „udekorować” swoimi dokonaniami biografie kilku innych; dzisiejszych pozytywistów, ale również romantyków. Które z tych dokonań zarekomendowałbyś jako wzór do naśladowania w dzisiejszych czasach, gdy co i rusz słychać, że za mało w nas pozytywizmu, roboty u podstaw, a za dużo romantycznych uniesień?\nZatem – co w biografii Blocha dziś widzisz najciekawszego, może nawet aktualnego ?\nDobrodziejstwem naszych czasów i naszego miejsca w świecie jest 70 lat życia w pokoju. Obaj urodziliśmy się w latach wojny (ja, niestety, cały rok wcześniej) i być może z tego tytułu lepiej zdajemy sobie sprawę z możliwych konsekwencji globalnego konfliktu militarnego. O nim pisał Bloch w swym wielotomowym dziele Przyszła wojna…. Boję się jednak potrząsania szabelką, epatowania wzorcami bohaterstwa, kultu siły zbrojnej, budowania przekonania, że sami damy radę, boję się chaotycznej budowy formacji paramilitarnych – i tak dalej. Wojna wcześniej rodzi się w głowach polityków i strategów, niż w sztabach wojskowych. Mimo to czasem warto więc sięgnąć do dzieła Blocha. Warto też sięgnąć między innymi do wywiadu brytyjskiego dziennikarza W.T. Steada, w którym Bloch wyłożył kwintesencję swego rozumowania. Choć minęło ponad 110 lat od tamtych czasów, to przesłanie wciąż jest aktualne.\nCzy były różnice w treści tych „ etykietek” .\nByły i to znaczne, ważne. Przechrzta to człowiek, który zmienił wyznanie w sposób rzetelny, meches to oszust, który rzekomo ukrywał swą prawdziwą wiarę, zaś katolicyzm był obłudną maską. Rywalizacja przeniosła się bowiem do sfery ekonomicznej. W początkach lat 80. powstało pismo „Rola”, podkreślające konieczność rywalizacji narodowościowej na gruncie ekonomicznym. Na tej ścieżce warto szukać korzeni antysemityzmu. O ile Kronenberga jeszcze akceptowano, a jego konwersję traktowano jako autentyczną , to zmianę wyznania przez Blocha już nie, choć nastąpiła ona zaledwie sześć lat później.\nSześć lat po Blochu przybliżasz drugiego twórcę polskiego kapitalizmu- Leopolda Kronenberga*. Robisz to na zamówienie szefostwa Banku Handlowego, którego założycielem był właśnie Twój bohater. Co Cię szczególnie zadziwiło w budowaniu przez niego własnej fortuny i w jakich jej dziedzinach, których było równie dużo jak u Blocha?\nKronenberg, Bloch, Fraenklowie, Epsteinowie i inni zbudowali swoje fortuny, wykorzystując specyfikę akumulacji pierwotnej, wstępnej fazy kapitalizmu, czasów współdziałania kapitału państwowego z kapitałem prywatnym. Wykorzystali również własną aktywność i wiedzą. Oczywiście, po złej stronie wagi była gigantyczna korupcja. Gdyby jednak decydowały względy moralne, nigdy nie zbudowano by linii kolejowych wzdłuż i wszerz Rosji, nigdy nie powstałby szkielet dróg żelaznych w Królestwie. Przypatrz się schematowi połączeń kolejowych we wschodniej części Polski i powiedz, co było zasługą Kronenberga, Blocha i innych inwestorów tamtych czasów, co zaś powstało po ich wycofaniu się z tej działalności? Kronenberg nie zaangażował się w inicjatywy wyłącznie prywatne, on konsekwentnie dzierżawił monopole państwowe i budował koleje, mając gwarancje państwa w razie niepowodzenia. Za przemysł, a konkretnie górnictwo węgla kamiennego zabrał się po 1870 roku, gdy kapitalizm dojrzał na tyle, że działalność ta mogła stać się opłacalna. I była. Wszystko ma swój czas i bohaterowie moich książek to wiedzieli; nie popełnili rażących błędów, zrobili „kasę”.\nPrzepraszam , ale nie rozumiem, dlaczego mam rezygnować?…\nBo to nie tak, ale skoro nalegasz. Przypowieść o wielbłądzie i uchu bierze się z wczesnego chrześcijaństwa, gdy kościół nie stał się jeszcze strukturą „obrosłą w piórka”, bogatą i stabilną. Jeśli już szukałbym „schizofrenicznej sprzeczności” to raczej w uporze, z jakim Kościół podtrzymywał gospodarkę agrarną z jej wizerunkiem wsi opartej na zasadach patrymonialnych. Kapitalizm burzył tę tradycję. Jego luminarze nie byli katolikami, Kronenberg nawet po konwersji stał się członkiem Kościoła reformowanego, czyli luterańskiego. Gdybyśmy zagłębili się w ten temat, musiałbym napisać drugą książkę.\nByli więc bliskimi w dużej rodzinie i wspólnikami w nie mniejszych interesach…\nJeżeli już jesteśmy w rodzimym „piekiełku”, to mamy na końcu języka hasła tamtych (ale zdecydowanie i dzisiejszych) „prawdziwych Polaków” o zdradzie narodowej, zaprzaństwie w wierze katolickiej, pomiataniu tradycją szlachecko-narodwo-powstańczą – czyli ciskamy gromy na Aleksandra Wielopolskiego. Czyli zbliżyliśmy się do „Polaka gorszego sortu” – „Ropuchy” – bohatera Twego kolejnego dzieła. Czy dziś Margrabia byłby tak lżony?\nLżony? Nie, aż takich emocji Wielopolski dziś nie budzi. Nie zapomniano też całkiem o nim, co również byłoby formą pogardy. Poza moją Ropuchą , na przestrzeni ostatniego dziesięciolecia trochę o nim pisano. W 2014 roku opublikowano materiały ze zorganizowanej dwa lata wcześniej przez Uniwersytet w Olsztynie konferencji naukowej „Aleksander Wielopolski. Próba ustrojowej rekonstrukcji Królestwa Polskiego w latach 1861 – 1862”. Na czwartej stronie okładki zamieszczono ważne słowa (napisane przez Tomasza Tulejskiego) : „Historia nie jest dziedziną , gdzie wszystko przedstawiane być może w czarno-białych barwach, schlebiając umysłom wąskim i ograniczonym. Z pewnością nie do nich adresowana jest publikacja , w której specjaliści […] starają się zarysować postać Wielopolskiego, używając całej palety barw. Nie jest więc, co czyniłoby zadość łatwej pokusie, ani oskarżeniem, ani panegirykiem na rzecz naczelnika Rządu Cywilnego […]. Przeciwnie, jest to rzetelna analiza działań Margrabiego jako polskiego polityka i męża stanu, człowieka o nieprzeciętnym intelekcie, wszechstronnie zapoznanego z europejską tradycją filozoficzną, zaś jego przenikliwość docenić można z perspektywy klęski projektów politycznych, którym był zawsze przeciwny”. Ten cel przyświecał też „Ropusze”.\nPowtórzę – przecież był Margrabia naczelnikiem rządu Królewstwa…\nDorobek Wielopolskiego utonął jednak, został przytłoczony euforią z na temat powstania styczniowego, zwłaszcza z okazji jego 150 rocznicy . Natomiast „budzenie polskiego ducha” określono po raz kolejny jako wielkie zwycięstwo narodu, prawdziwy sukces przegranej insurekcji. Analiza koncepcji Margrabiego (systematu, jak sam ją określał) w oparciu o kryteria racjonalistyczne przypominała pisk myszy i nie przebijała się przez zachwyty historyków, polityków i publicystów. Wielopolski miał rację: przegranym nie stawia się pomników, choć przecież przegrała także opcja powstańcza, kończąc się nie tylko ofiarami ludzkimi i materialnymi, ale też upokorzeniem narodu. Cóż, kiedy historyczna pamięć zbiorowa przechowała i przechowuje do dziś apoteozę wydarzeń z 1863 r., a nie jej rzetelny obraz. W tej sytuacji pisanie o Wielopolskim jest mocno ryzykowne.\nPoświęćmy Wielopolskiemu więcej szczególnej uwagi, bo próbuję go sobie wyobrazić w dzisiejszej sytuacji „lepszej zmiany”. Otóż po swoim historycznym Memoriale został obwołany zdrajcą, ponieważ szukał innych dróg do wolności, a znał losy już dwóch nieudanych insurekcji (kościuszkowskiej i listopadowe); był zdecydowanym przeciwnikiem szykującego się Powstania Styczniowego. Ty nie przyczepiasz mu takiej hańbiącej etykiety – nie zasłużył na nią?\nWypada trochę uporządkować wywód. Margrabia urodził się w 1803 roku, zmarł w 1877 r. Był dzieckiem swojego czasu i tylko do tego czasu i miejsca działalności odnosi się jego koncepcja ustrojowa. Pracował nad nią długo, jego poglądy ewoluowały, koncepcja dojrzewała. Nie ma sensu zagłębiać się we wczesne fazy jej tworzenia, wystarczy zarys tego, co usiłował zrobić w latach 1861 – 1863, do czasu deportacji. Przesłanki wyjściowe: niepodległości nie da się odzyskać w drodze walki zbrojnej z zaborcami, na to jesteśmy za słabi. Nie możemy liczyć na pomoc zagranicy – nie zaryzykują naruszenia porządku europejskiego. W Rosji miał Margrabia wielu przeciwników, wśród grupy twardogłowych, głównie wojskowych. Wybuch powstania dawał im pretekst do polityki „żadnych ustępstw” – „ponownie trzeba Polaków wziąć za mordę, jak za Paskiewicza”. I stało się. Wygrała opcja „patriotyczna”, a Margrabia został okrzyknięty zdrajcą: „W Polsce, Litwie i na Rusi Wielopolski wisieć musi” taki wierszyk krążył po kraju, a kilkakrotnie organizowano nań zamachy. To uproszczone i skrótowe ujęcie. Chodzi jednak o starcie racji i tak należałoby analizować i prezentować dorobek Margrabiego, a nie obdarzać go epitetami. Ale o „etykietach” była już mowa, nawet w nadmiarze, więc wystarczy.\nTwój bohater proponował rozwiązanie Towarzystwa Ziemskiego jako symbolu feudalnej Polski, tymczasem zapowiadał zniesienie pańszczyzny chłopskiej – czy przez to został znienawidzony przez ziemiaństwo?\nWydawało mi się, że autorem „złotej myśli” (choć dla nas w treści wyjątkowo ponurej) jest Marszałek Józef Piłsudski – myśl: „Dla Polaków można zrobić dużo, z Polakami niewiele”. Tymczasem parę dekad wcześniej Margrabia wyraził pogląd: „Dla Polaków można czasami coś dobrego zrobić, z Polakami nigdy”. Marszałek nie rzucał obelg pod adresem Margrabiego. Co mieli wspólnego?\nPiłsudski cenił postawę Margrabiego, jego dumę, nieustępliwość. Uważał, że podobnie jak on – samotnik z Sulejówka był sam przeciw wszystkim. Pisał o Wielopolskim „Chciałem go kochać za wielkość, bo miał on duszę i godność swojego narodu. Nie był niewolnikiem, wielka siła, wielka duma. Padł zduszony obręczą bagnetów z jednej i z drugiej strony, padł pod siłą pogardy, gnieciony często potwarzą nienawiści”. Dla ciekawości –Wielopolski z czasem stał się też patronem ideowym endecji. Główne nurty w polskiej polityce sięgały więc, choć z różnych, antagonistycznych pozycji, do tradycji „wielopolszczyzny”;\nJeżeli w Szkole Głównej Handlowej oraz w krajowych uniwersytetach ekonomicznych studenci poznają niebyt bogatą historię polskiego biznesu we wszystkich jego sferach, to muszą zdawać egzaminy ze znajomości twoich książek. Czy coś wiesz na ten temat ?\nI Kronenberg, i Bloch – z pewnością. Steczkowski – człowiek kryształowy – chyba nie, był śledziennikiem, pił mleko. Wielopolskiego filantropia nie interesowała, zresztą umierał w ubóstwie. Ale dwóch wymienionych tak. Wiedzieli, co należy wspierać i zrobili wiele na tym polu.\nRuch związkowy, między innymi naszego Związku z prawie z wiekową tradycją, skupia na ogół pisarzy starszego pokolenia. Młodzi działają na własny rachunek i nie chcą przystępować do żadnych organizacji. Na razie trzeba kuśtykać, nie zaprzestawać aktywności, pokazywać się tu i tam – tak, jak nasza Warszawska Jesień Poezji. Nie znam innych skutecznych recept, należę wszak do przeszłego pokolenia.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Czytelnia i oznaczony tagami Kultura, Literatura, Oddział Warszawski ZLP, Wiesław Łuka, Zarząd Główny. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\nJedna odpowiedź na „O mało znaczącej roli polskiej burżuazji, o deficycie pozytywizmu i nadwyżce romantycznych uniesień, o robieniu przez bohaterów nie tylko „kasy”, o apoteozie zamiast rzetelnej analizy, o głębi dokumentalizmu historycznego w literaturze faktu z dr. Andrzejem Żorem rozmawia Wiesław Łuka”\n21/10/2016 o 11:47\nKościół reformowany to nie kościół luterański. Kościół reformowany to Kościół Ewangelicko- Reformowany (Od Kalwina), znajduje się u zbiegu Alei Solidarności i Placu Bankowego, a kościół luterański to Kościół Ewangelicko-Augsburski. Cmentarze obu Kościołów znajdują się przy ulicy u zbiegu Młynarskiej i Żytniej. Jeden obok drugiego. Zdecydujcie się, o który Wam chodzi. Pozdrawiam.


Gloomhaven - edycja polska - sklep internetowy Planszóweczka.pl\nOpinie o Gloomhaven - edycja polska\nJakość wykonania i ilość komponentów jest niesamowita. Świetnie wykonana i dobrze przetłumaczona gra. Polecam jednak zaopatrzyć się w insert.\nGra jest świetna. Jestem maniakiem gier RPG więc nic dziwnego, że ta mi się podoba. Ale gra wciągnęła też moją żonę i starszą córkę (11 lat) i do tej pory spędziliśmy na niej około 70-80 godzin. Ciężko powiedzieć kiedy koniec, wydaje mi się, że nie jesteśmy nawet w 1/3 drogi. Patrząc na powyższe stwierdzam że choć cena może wydawać się odstraszająca, to wbrew pozorom jest to bardzo niska cena, patrząc ile otrzymuje się rzeczy, ile czasu spędza się na grze i porównując do innych gier planszowych na rynku. Z plusów gry wyliczyłbym: - Zbanalsowany poziom trudności. Gra stanowi wyzwanie cały czas ale tym samym jest jak najbardziej do przejścia. - Choć tworzy się drużynę, to w zależności od sytuacji gracze mogą odłączać i dołaczać do rozgrywki w dowolnym momencie i nie ma wrażenia, że jest się w tyle. - Ilość rzeczy jakie oferuje. Potwory, postacie, scenariusze. Choć spędziliśmy już ponad 70 godzin, to ciągle odkrywamy nowe rzeczy. - Jest to gra „Legacy” i świadomość, że nie odkryjemy wszystkiego co gra oferuje dodaje dodatkowego smaczku i chęci by odkrywać jak najwięcej. - Przemyślana mechanika gry, zasady mają sens i choć wydaje się, że jest ich dużo, to grając kilka scenariuszy okaże się, że próg wejścia do gry dla nowej osoby jest dość niski (np. 30 min tłumaczenia i można grać) i to co faktycznie jest potrzebne by w nią gra da się streścić w kilkanaście minut. - Możliwość samodzielnej gry. - Możliwość gry kampani jak i pojedyńczych scenariuszy z okazyjnymi graczami. - Cena, widać za co się zapłaciło. Z minusów, powiedziałbym: - Cena. Tak, to też jest minus ponieważ jest odstraszająca ale gra jest warta każdego grosza. - Insert gry. Czas rozkładania gry na stole i pakowania jej do pudełka jest znaczny i niestety, wypraska dostarczona wraz z grą jest niewystarczająca do tego by pakować/rozkładać grę szybko. Wystarczy do prowadzenia samej rozgrywki, ale z drugiej strony bez niej, też da się grać. Polecam dokupić insert, naprawdę drastycznie skraca czas przygotowania do rozgrywki. - Choć gra pozwala na kontynuowanie kampanii w niepełnym lub zmiennym składzie, to jednak lepiej jeżeli ten skład jest możliwie stały, może być trudne spotykać się w stałym gronie. W skrócie, fanom takich gier PC jak Baldur's gate, Planscape Tournament czy Icewind Dale jak i ogólnie fanom RPG gorąco polecam. Na pewno nie zawiodą się na tym zakupie. Polecam też, zaopatrzyć się w insert. To znacznie redukuje początkową frustrację związaną z czasochłonnym rozkładaniem i składaniem gry.


Młyny kulowe Packint - BMC Polska\nUrządzenie cukiernicze do produkcji czekolady\nPackint to 40 lat doświadczeń.\nMłyny kulowe Packint to maszyny pracujące przy niskiej prędkości z możliwością regulacji dzięki czemu zapobiegamy spaleniu smaku, a nawet karmelizacji cukru lub „ugotowaniu” białka mleka z powodu przegrzania spowodowanego dużą prędkością i tarciem. Nasze młyny kulowe to jakość gdzie otrzymujemy czekoladę o 18-20 mikronach\nOferujemy młyny kulowe o wydajnościach od 10 kg do 250 kg na godzinę\nWszystkie nasze młyny kulowe są małą wersją dużych maszyn przemysłowych, które dostarczyliśmy ogromnym producentom czekolady na całym świecie. Nasze młyny kulowe są maszynami przemysłowymi, po prostu na małą skalę, których zadaniem jest ciągłe wytwarzanie czekolady, a nie pokazy.\nLinie jakie oferuje Packint to wydajność od 10 kg do 1200 kg na godzinę. Do produkcji rzemieślniczej oferujemy młyny o wielkości wsadu 10 kg 50 kg i 100 kg,\nPackint oferuje młyny kulowe przemysłowe i do produkcji rzemieślniczej\nMłyn kulowy – poznaj urządzenia cukiernicze PACKINT Wyposażony w kule o różnych średnicach pełniących funkcje mielników.\nMłyn kulowy jest powszechnie używany do milenia składników średnio- twardych i miękkich. Dodatkowym atutem jest możliwość mielenia składników na sucho jak również na mokro.\nW naszych młynach kulowych używamy stopów przeciwzużyciowych, a nasze stopy na kulki, wałek, ramiona i cylinder mają 650HB stopni Brinella, ponad 3 razy więcej od innych stosowanych u mniej doświadczonych producentów.\nDlaczego materiał musi być twardy ?\nPonieważ w przeciwnym razie zużycie mediów rafinacyjnych (kule, wałek, ramiona, cylinder) psuje maszyny (1-2 lata żywotności dla młyna )\nZanieczyszczenie CZEKOLADY żelazem i metalami ciężkimi. Czekolada może smakować metalem, może stać się zjełczała i może zawierać chrom i nikiel, jeśli maszyny są wykonane z niewłaściwych materiałów.\nMłyny kulowe Packint to 40 lat doświadczeń.\nWielofunkcyjne młyny kulowe\nMiLL 50 i MiLL 130\nTechnologia Packint Młyn kulowy MOD.Mill/50 i MOD MILL/130\nPojemność 50 kg i 100 kg\nWydajność 50 kg i 100 kg na godzinę - przy wsadzie produktu do wytworzenia masy kakaowej, zaczynając od wstępnej rafinacji kakao przy wielkości 50 mikronów otrzymujemy czekoladę o 18-20 mikronach\nWydajność 25 kg i 50 kg na godzinę - przy wsadzie produktu do wytworzenia masy kakaowej, zaczynając od wstępnej rafinacji kakao przy wielkości 200 mikronów\n( z przeszkolonymi operatorami i przy użyciu lukru cukier przy 80 mikronach). otrzymujemy czekoladę o 18-20 mikronach\nObudowa wykonana ze stali kwasoodpornej w gat. 304.\nCzęści wewnętrzne ( cylinder, kule, wałek, ramiona) wykonane ze stopu stali\n650HB stopni Brinella - stopów przeciwzużyciowe.\nPompa do recyrkulacji produktu i rozładowania przy końcu cyklu produkcji.\nElektroniczna kontrola temperatury grzania i chłodzenia produktu.\nPanel sterujący PLC z dotykowym ekranem ( również w rękawiczkach )\nWyrzut gotowego produktu zaworem trójdrożnym\nWyposażony w filtr magnetyczny ( separator magnetyczny )\nMożliwość podłączenia gorącego powietrza w celu usunięcia kwasowości / wilgoci\nPrzyłącze sprężonego powietrza pod butlą, w komplecie z 2 anodami\nPoznaj nasze nowości: Linia Bean to Bar od ziarna do czekolady


ZUS NA RYNKU FINANSOWYM - Gospodarka - Dyskusja.biz\n1 października 2008, (11:10)\nMiało być dziś o „rynkach finansowych” w Ameryce. Ale na razie będzie o Polsce. Bo u nas ZUS z przyległościami – czyli z OFE – to taki sam „rynek finansowy”, jaki ma być w Ameryce po wprowadzeniu planu Paulsona – podatnicy mają zrobić zrzutkę żeby mógł ona się dalej rozwijać. U nas co miesiąc robią taką zrzutkę i dzięki temu właśnie OFE mogą się wspaniale rozwijać.\nPrasa wczoraj doniosła (i się dziwowała) że przyjęty przez rząd projekt ustawy budżetowej na rok 2009 zakłada, iż wydatki na działalność ZUS wzrosną o prawie 19% – czyli o 630 mln zł. To największy wzrost wydatków ZUS od kilku lat. „Eksperci” (pewnie z „rynków finansowych”) stwierdzili, że nie do końca wiadomo, na co ZUS chce przeznaczyć dodatkowe środki.\nEksperci może i nie wiedzą. Ja tam wiem. ZUS będzie wspierał po raz kolejny „rynki finansowe”. Sejm pracuje nad rządowymi projektami ustawy o emeryturach kapitałowych (druk 743) i ustawy o funduszach dożywotnich emerytur kapitałowych (druk 865). Warto poczytać – jak ktoś jest jeszcze za mało zdziwiony przebiegiem Wielkiej Socjalistycznej Reformy Emerytalnej z 1999 roku.\nZgodnie z art. 2.2. projektu ustawy o funduszach dożywotnich emerytur kapitałowych „przedmiotem działalności funduszu jest przyjmowanie składek, ich lokowanie oraz wypłata świadczeń pieniężnych ze środków przekazanych z otwartych funduszy emerytalnych”. Tymczasem zadania, które zgodnie z projektem ustawy o emeryturach kapitałowych (ciekawe po co dwie ustawy – żeby trudniej było się zorientować???) mają się znaleźć po stronie zakładów emerytalnych, nie mają nic wspólnego z „wypłatą świadczeń pieniężnych”. Projekt ustawy o emeryturach większość faktycznych obowiązków związanych z wypłatą emerytur przekazuje do ZUS. Zgodnie z projektami ZUS-ik:\nprzyjmuje od osób uprawnionych wnioski o ustalenie prawa do okresowej emerytury kapitałowej (art. 12.1. projektu ustawy o emeryturach kapitałowych),\nzawiadamia OFE o złożeniu przez członka OFE wniosku o ustalenie prawa do okresowej emerytury kapitałowej (art. 13.1.),\nzbiera informacje z OFE o kwocie środków zgromadzonych na rachunku członka OFE na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku (art. 13.2.)\nustala prawo do okresowej emerytury kapitałowej (art. 13.3),\nustala wysokość okresowej emerytury kapitałowej (art. 13.3.),\ninformuje OFE o ustalonej wysokości okresowej emerytury kapitałowej (art. 13.4.),\nprowadzi odrębny rachunek bankowy, na który OFE przekazują co miesiąc środki na wypłatę okresowej emerytury kapitałowej (art. 13.5.),\nmonitoruje przekazywanie co miesiąc przez OFE środków na wypłatę okresowych emerytur kapitałowych (art. 13.5. i 13.6.)\nprowadzi egzekucję z rachunku OFE w przypadku nie przekazania przez OFE środków na wypłatę okresowych emerytur kapitałowych (art. 13.6.),\nw przypadku nieustalenia prawa do okresowej emerytury kapitałowej i jej wysokości, zawiadamia OFE o obowiązku przekazania środków zgromadzonych na rachunku członka OFE na fundusz emerytalny (art. 14.2.),\nwydaje decyzje administracyjne ustalające prawo i określające wysokość okresowej emerytury kapitałowej (art. 12.1.),\nwystępuje jako strona w postępowaniach administracyjnych w przypadku zaskarżenia decyzji ustalającej prawo i określającej wysokość okresowej emerytury kapitałowej – przy czym drugą strona postępowania może być członek OFE, jak i sam OFE (!!!),\nnalicza i odprowadza należne podatki PIT oraz składki na PUZ od okresowych emerytur kapitałowych,\nwypłaca okresowe emerytury kapitałowe,\ngromadzi informacje od OFE o śmierci członka OFE uprawnionego do pobierania okresowej emerytury kapitałowej (art. 9.1. 1))\ngromadzi informacje od OFE o wyczerpaniu środków zgromadzonych przez członka OFE pobierającego okresową emeryturę kapitałową na jego rachunku w OFE (art. 9.1.2))\nprzyjmuje wnioski o ustalenie prawa do dożywotniej emerytury kapitałowej od ubezpieczonych, którym nie przysługiwało prawo do okresowej emerytury kapitałowej (art. 12.1.),\nudostępnia zestawienie ofert dożywotniej emerytury kapitałowej ZEM (art. 16.2.),\nwzywa członków OFE do złożenia oświadczenia o wyborze oferty dożywotnej emerytury kapitałowej (art. 16.5.),\ninformuje OFE, w którym członek OFE posiada rachunek i ZEM, którego ofertę dożywotniej emerytury kapitałowej wybrał członek OFE, o dokonanym przez członka OFE wyborze (art. 16.9.),\nprowadzi odrębny rachunek bankowy, na który OFE przekazuje składki zgromadzone na rachunku członka OFE (art. 16.10)\nmonitoruje przekazanie przez OFE składek członków OFE (art. 16.10.),\nustala wysokość hipotetycznej emerytury kapitałowej (art. 16.2.),\npo otrzymaniu składki z OFE ustala prawo i wysokość dożywotniej emerytury kapitałowej na podstawie oferty dożywotniej emerytury kapitałowej wybranej przez członka OFE (art. 16.13.),\nwydaje decyzję o prawie do dożywotniej emerytury kapitałowej i jej wysokości (art. 12.1.),\ninformuje o ustaleniu prawa do dożywotniej emerytury kapitałowej i jej wysokości wybrany fundusz dożywotnich emerytur kapitałowych (art. 16.14.),\nprzekazuje do wybranego funduszu dożywotnich emerytur kapitałowych składkę otrzymaną z OFE (art. 16.14.),\nprowadzi odrębny rachunek bankowy, na który fundusz dożywotnich emerytur kapitałowych co miesiąc przekazuje środki na wypłatę dożywotnich emerytur kapitałowych (art. 16.15.),\nmonitoruje przekazywanie co miesiąc przez fundusz dożywotnich emerytur kapitałowych środków na wypłatę dożywotnich emerytur kapitałowych (art. 16.15.),\nsporządza co miesiąc listy wypłat świadczeń z I i II filara łącznie,\nnalicza i odprowadza należne podatki PIT oraz składki na PUZ od dożywotnich emerytur kapitałowych,\ndokonuje wypłaty świadczeń,\norganizuje i obsługuje proces wyrównywania finansowego, o którym mowa w rozdziale 8 projektu ustawy o funduszach dożywotnich emerytur kapitałowych (art. 95-101).\nZadania, które będzie musiał wykonać ZUS, wymagają:\nmodyfikacji oprogramowania KSI,\nzatrudnienia dodatkowego personelu i poniesienia kosztów jego wynagrodzenia (pierwszy etap reformy w 1999 roku skutkował wzrostem zatrudnienia w ZUS o około 9 tys. osób),\nwyposażenia dodatkowych stanowisk pracy,\nponiesienia kosztów pocztowych i bankowych,\nponiesienia kosztów ewentualnych postępowań administracyjnych – w tym kosztów procesowych.\nKoszty te w ogóle nie zostały policzone!\nI w tym miejscu hołd dla Pana Krzysztofa Dzierżawskiego, który w 1999 roku pisał, że to się musi tak skończyć. ZUS i tak będzie robił wszystko, a „rynki finansowe” zgarną kasę.\nJuż dziś OFE pobierają 7% za „zarządzanie” składkami „członków OFE” – czyli podatników. Tylko że „zarządzanie” prawie 70% tych składek polega na kupowaniu obligacji skarbu państwa. Pani na poczcie sprzedaje je bez prowizji!!! A teraz nowotworzone zakłady emerytalne będą brały 3,5%, choć większość działań administracyjnych i tak będzie musiał wykonać ZUS!\nCo ciekawe, projekty ustaw w ogóle nie przewidują w jaki sposób ZUS ma sfinansować wydatki, które będzie musiał ponieść w związku z obsługą procesu wypłaty emerytur kapitałowych, bo to, że będzie musiał jest oczywiste. Brak w analizowanych projektach jakiejkolwiek regulacji w tym względzie sugeruje, że ZUS będzie musiał finansować te działania z odpisu od składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS). Jednakże wysokość tego odpisu określona jest w ustawie budżetowej. W podstawie odpisu nie uwzględnia się składek przekazywanych przez ZUS do OFE – ergo odpis nie zawiera środków na obsługę wypłat emerytur kapitałowych.\nW FUS istnieją cztery odrębne fundusze. Zgodnie z zasadami rachunkowości, do każdego z nich przypisana jest część odpisu od składek na FUS w wysokości pokrywającej realny koszt obsługi danego funduszu. Nie ma zatem możliwości przekazania części odpisu od składek na FUS na obsługę procesu wypłaty emerytur kapitałowych, gdyż ustawa systemowa reguluje na co ma być przeznaczony odpis, który jest księgowo podzielony na poszczególne fundusze. W przypadku zwiększenia przez ZUS wysokości odpisu od składek na FUS nastąpi zmniejszenie wysokości środków, które pozostaną w FUS na finansowanie świadczeń z FUS. Zrodzi to konieczność zwiększenia dotacji budżetowej na sfinansowanie wypłat świadczeń finansowanych przez FUS. W takiej sytuacji wydatki na finansowanie wypłat emerytur kapitałowych poniesie budżet, czyli podatnicy, gdyż dotacja budżetowa pochodzi z podatków.\nP.S. Może zamiast planu Paulsona, Amerykanie powinni stworzyć sobie taki system emerytalny??? Jakby powielić ten model w Ameryce to „rynki finansowe” zostałyby uratowane ku uciesze tychże „rynków finansowych”.


Jeśli Bitcoin (BTC) straci tę krytyczną strefę wsparcia, na kartach pojawi się krwawa łaźnia - CryptoPumpAktualności - aktualności kryptowalut\nStrona główna » wiadomości kryptowaluty » Jeśli Bitcoin (BTC) straci tę krytyczną strefę wsparcia, na kartach pojawi się krwawa łaźnia\nJeśli Bitcoin (BTC) straci tę krytyczną strefę wsparcia, na kartach pojawi się krwawa łaźnia\nKurs Bitcoina (BTC) stracił dziś dodatkową niezbędną pomoc w wysokości 32.4 tys. USD, spadając z dziennego maksimum wynoszącego 33,159 31.556 USD do dziennego obniżonego poziomu 33 USD. Wiodąca kryptowaluta faktycznie opracowała ostatnio solidną pomoc w łańcuchu w wysokości 35 2 USD, jednak nie była w stanie utrzymać jej w środku zmniejszonej płynności na rynku. W ciągu ostatnich XNUMX miesięcy po dużej wyprzedaży w maju BTC przez większość czasu utrzymywał się poniżej XNUMX XNUMX USD.\nOstatni obszar pomocy dla wiodącej kryptowaluty zależy obecnie od obszaru stawki 31 31.5 USD - 30 tys. USD, co oznacza, że BTC może spaść poniżej 29 24 USD w kierunku pomocy XNUMX XNUMX USD-XNUMX XNUMX USD.\n#Bitcoin nie utrzymywał poziomu 32.4 tys. USD jako pomocy, a także spadł, przez co napotyka ostatni obszar pomocy do utrzymania (obszar 31-31.5 tys. USD).\nJeśli to zostanie utracone, 29 24 USD, a także 3 XNUMX USD to następujące obszary. pic.twitter.com/ymQXNUMXVevFGT\n—– Micha ël van de Poppe (@Crypto MichNL) 15 lipca 2021\nZmienność rynku spada, podczas gdy napływ stablecoinów ponownie zaczął rosnąć. Wskaźniki on-chain zalecają budowę korzystnej energii, jednak brak pomocy detalicznej w rzeczywistości doprowadził do zmniejszenia zadania rynkowego, a także ilości.\nJeśli Bitcoin zadba o zamknięcie ponad 31.5 tys. USD, może stworzyć trójstronną bazę. Podstawą trójczynnikową jest korzystny rozwój wykresu, zgodnie z którym kurs widzi modowe odwrócenie.\nCzy #BTC może utrzymać stopień ~ 31500 $ (niebieski), aby stworzyć trójstronną bazę?\nDaily Close over blue z pewnością byłby doskonałym wskaźnikiem w kierunku trójdrożnego niższego $ BTC, tworzącego właśnie tutaj, również jeśli w międzyczasie nastąpi jakieś możliwe odprowadzanie wad #Crypto #Bitcoin https://t.co/HbHZXqxJCi pic. twitter.com/lbdGOpLlam\n—– Rekt Capital (@rektcapital) 15 lipca 2021\nAktualne badanie przeprowadzone w czasie majowego wypadku rynkowego zasugerowało ogromny spadek ilości detalicznej w ciągu miesiąca. Wiodące giełdy 15 kryptowalut odnotowały 51.6% zintegrowany typowy spadek ilości transakcji. Ilość bitcoinów raz w tygodniu na Binance stała się najbardziej przystępna cenowo od października 2020 roku.\nPrzeczytaj artykuł: Ethereum wyprzedzone przez BSC i WAX, założyciel Zcash rozpoczyna kampanię PoS + więcej wiadomości\nPasja instytucjonalna wciąż rośnie, pomimo wiodącej niedźwiedziej wiary w rynek, a wielu tytanów z nawierzchni drogowych podpisuje się w tym miesiącu z organizacją Bitcoin. Wczoraj S&P 500 opublikował 5 jeszcze więcej indeksów kryptowalut dla kapitalistów instytucjonalnych do wyboru. Wielu ekspertów przewidziało, że pomimo ciągłego niedźwiedziego przekonania, BTC ma jeszcze jedną część byka, jeśli zadba o to, by wyrwać się ze swojej rozszerzonej różnorodności stawek.\nSytuacje kursowe mogą jednak przedstawiać niedźwiedzi wygląd, jednak podstawowe wskaźniki sieciowe podkreślają rosnące pozytywne przekonanie. Wieloryby Bitcoin ponownie zaczęły zbierać BTC, ponieważ adres wieloryba faktycznie spowodował ogromny wzrost.\nPomarańczowa linia oznacza Bitcoin utrzymywany przez podmioty wielorybów. Czarna linia oznacza kurs bitcoina.\nWieloryby obecnie wykupują! pic.twitter.com/DKEpOgeDDE\n—– Księżyc (@TheMoon Carl) 15 lipca 2021\nWieloryb Bitcoin, który zaoferował swoje BTC w wysokości 60 17,000 $, od tego czasu zebrał XNUMX XNUMX BTC w oczekiwaniu na dodatkowe korzystne pęknięcie.\nInnym korzystnym wskaźnikiem jest nagromadzenie się kopaczy bitcoinów, którzy faktycznie przestali wysyłać swoje zasoby na giełdy w celu zaoferowania. Sugeruje to, że spodziewają się, że stopy będą rosły w większym stopniu. .\nNajwiększy bank w Wenezueli ma awarię w ciągu 5 dni po próbie włamania?\nDołącz do najlepszego Altcoina 2021 roku! Dzisiejszy kurs Bitcoina (BTC) rzucił dodatkowe istotne\nWolumen transakcji OpenSea gwałtownie spada, czy popularność NFT spada?


Korepetycje z języka niemieckiego w Sosnowcu udziela Anna\nAnna daje korepetycje z języka niemieckiego w Sosnowcu\nKarina (Dąbrowa Górnicza): język angielski\nRafał Węgłowski (Warszawa): chemia\nWiktor (Wrocław): chemia\nnazywam się Anna i jestem korepetytorką języka niemieckiego. Korepetycji udzielam w Sosnowcu (województwo śląskie). Mogę pomóc i podzielić się wiedzą w zakresie nauczania przedszkolnego, szkoły podstawowej, gimnazjum, liceum. Przygotowuję również uczniów do matury.\nStudentka filologii germańskiej Uniwersytetu Śląskiego udzieli korepetycji z języka niemieckiego. Posiadam praktykę w nauczaniu - 3 lata udzielania korepetycji, praktyki w szkole. Zapraszam serdecznie, przyjazna atmosfera, bogate materiały :)


Jesteś tutaj:Blogi Co to się dzieje... Szczyt Wszystkiego\nCzasem po prostu tak zwyczajnie brakuje słów, albo pozostaje tylko na zmianę śmiech i płacz. Na tytułowy szczyt niektórzy działacze zmierzają już dość długo i przyznam szczerze, że chcę przeprosić tych, którzy tyle musieli czekać na komentarz o tym, co się wyprawia ostatnio w samorządzie - miejskim i powiatowym.\nDwa tygodnie temu mieszkańcy, a raczej ich garstka, wyraziła swoje opinie na temat koncepcji, jaka została stworzona dla terenów pokolejowych. Obszar terenu o wielkości 25 hektarów, który można porównać rozmiarem z osiedlami Kazimierza Wielkiego oraz Władysława Łokietka (łącznie), spotkał się ze znikomym zainteresowaniem radnych miejskich, a samych gnieźnian "z marszu" pojawiło się mniej, niż na wernisażach w MOK-u czy eSTeDe. Będąc na tych spotkaniach, widziałem i słuchałem opinii tych, którzy zdecydowali się zabrać głos. Niektórzy z nich weszli na Szczyt Wszystkiego. Bo jak skomentować pomysły o "wczasach wagonowych", wysunięte przez przedstawicielkę stowarzyszenia SOS dla Gniezna Katarzynę Grodzką? Co myśleć o budowie lotniska i garażu dla awionetek w jednej z hal parowozowni czy może sprowadzeniu ukraińskich pociągów i przerobieniu ich na stojące na bocznicy hotele, co zgłosił radny Marek Zygmunt? Jak można nazwać słowa radnego Jana Szarzyńskiego, który koncepcję przebudowy skrzyżowania Witkowska - Warszawska - Wrzesińska (powtarzam - koncepcję), przedstawioną przez projektanta z Warszawy określa jako "idiotyczną"? Pozostało jedynie podziwiać postawy projektantów, którzy zachowywali kamienne twarze w trakcie tych rewelacji.\nSzczytem Wszystkiego była też ostatnia Komisja Polityki Społecznej i Bezpieczeństwa Publicznego, kiedy to radny Marek Zygmunt dosłownie "wsiadł" na zastępcę komendanta Policji, zarzucając mundurowym - w skrócie - bierność, zabawy na festynach i brak zaangażowania w wielu aspektach bezpieczeństwa. Pozostały bezradne spojrzenia innych działaczy oraz gości na spotkaniu. To nie jedyny taki występ radnego w ostatnim czasie, bowiem na poprzedniej sesji radny przyniósł na posiedzenie elastyczny słupek, który pojawił się na jednym z osiedli, a który to blokuje przejazd samochodom, ale ułatwia go pojazdom ratowniczym. Pomysł władze miasta jakoś zbyły, a kwintesencją prezentacji tego, jak działa taka blokada, były słowa przewodniczącego Michała Glejzera, idące mniej więcej w ten ton "Spodobała mi się sprężystość słupka pana radnego". Żeby było mniej lub bardziej zabawnie, radnemu Markowi Zygmuntowi chyba ukrócono pole do popisu, bowiem zarząd Gnieźnieńskiej Spółdzielni Mieszkaniowej - w której ten pracuje - narzucił działaczowi dodatkowe obowiązki związane z administracją jednym z osiedli, bez zmiany stosunku pracy. Tak to właśnie działa w tym mieście. Innemu radnemu też tak jakiś czas temu dano "po łapkach".\nPonieważ jakiś czas temu niektórym spodobała się rozpiska tego, jak radni spóźniają się na posiedzenia, przytoczę kolejny przypadek. Zanim to jednak nastąpi, w tym temacie dodam iż Szczyt Wszystkiego miał miejsce na majowej sesji Rady Powiatu Gnieźnieńskiego, gdzie radni poszli jak burza z tematami. Posiedzenie zaczęło się o 12:00, a tu już w wolnych głosach i wnioskach, o godzinie 13:21 wbiega radny Dariusz Pilak, a o 13:45 radny Edward Załęski. Nic swoją obecnością nie wnieśli do posiedzenia, poza podpisem na liście - głosowań już nie było. Pierwszy z nich oczywiście musiał zabrać głos w jakiejś jałowej dyskusji, która przedłużyła jedynie posiedzenie, ale nic merytorycznego raczej nie wniosła. Dochodząc do właściwego przypadku - ubiegłotygodniowa Komisja Polityki Społecznej i Bezpieczeństwa Publicznego. Niby rozpoczyna się o 14:00, są zaproszeni goście ze służb porządkowych, a w sali nie ma kworum. Jest przewodnicząca Anna Krzymińska i radni: Marek Zygmunt, Jan Szarzyński, Jerzy Chorn i Teresa Niewiadomska. O 14:04 wchodzi radna Małgorzata Cichomska-Szczepaniak, o 14:06 Dariusz Banicki, o 14:07 Janusz Brzuszkiewicz. Ten ostatni wszedł i od razu zagłosował "za", choć ze znajomym z innej redakcji mieliśmy wrażenie, że nie wie do końca jaka uchwała była omawiana. O 14:28, ku zaskoczeniu radnych, po dłuższej przerwie w obecności na spotkaniach, nagle pojawia się radny Ryszard Niemann. O 15:25 przyszedł radny Marek Bartkowicz, a o 15:34 radny Jan Budzyński. W międzyczasie gdzieś zdążył się ulotnić Janusz Brzuszkiewicz, a komisja jeszcze trwała i trwała... To, co później się działo, między innymi przytoczyłem w trzecim akapicie. Po tym wszystkim pozostaje stwierdzić - lubię góry, ale nie należy po całości opisywać tego i zmierzać od razu na Szczyt Wszystkiego. Zwłaszcza, że ostatnio jest tam tłok.\nLink do komentarza\t czwartek, 29 czerwca 2017 10:51\tnapisane przez\twyborca\nAd kupszcza - jest jeszcze jeden aspekt w wyborach. Polacy w dużej części są zazdrośni. O to, że komuś się lepiej powodzi, że ma udane małżeństwo, zdolne dzieci, czasem o urodę i powodzenie w życiu. No więc nie głosowanie na takiego kandydata jest podyktowane zazdroscią. Na zasadzie, on ma tyle, a chce jeszcze więcej. Uwierz mi, że tak jest naprawdę! To niestety bardzo przykre, ale takie polskie, prawdziwe. I nie zdają sobie sprawy jako katolicy z tego, że ta zazdrość jest jednym z najwiekszych grzechów.\nLink do komentarza\t sobota, 24 czerwca 2017 14:57\tnapisane przez\tCzytelnik\ngniezno24 obawiam się, że dla tych ludzi to prawda jest jak poezja nie każdy ją lubi i zrozumie.\nLink do komentarza\t środa, 21 czerwca 2017 13:18\tnapisane przez\tKupszcza\n@ gonzo. Masz rację nasze społeczeństwo w połowie nie doroslo do wyborów i demokracji. Jest to smutne ale prawdziwe. Jednak jak w okręgu startuje kilku kandydatów i jeden jest radnym i nam się nie podoba, drugi kiedyś był w radzie, a trzeci nie był w cale to zaglosujmy na tego trzeciego. Chyba że są oni z ugrupowań, które nam nie leżą wówczas wybór między dżuma a cholera.\nLink do komentarza\t środa, 21 czerwca 2017 11:50\tnapisane przez\tgonzo\nAd Kupszcza - Niestety, polskie społeczeństwo jest, co ze smutkiem trzeba powiedzieć w dużej części prymitywne i w wyborach kieruje się obrazkami, kolorowankami, obietnicami (pustymi nie do zrealizowania), często wyglądem kandydata, jego fizjonomią, a także wyćwiczonymi formułkami i tonem i barwą głosu na różnego rodzaju spotkaniach i wiecach. W historii, kto ją zna, nawet tej nieodległej, własnie tacy politycy wygrywali i co potem się działo, każdy wie. Polacy to naród przeciętny, jak widać do wyborów wielu z nich nie idzie, kochają galerie z handlem w świątek piątek i niedziele, lubią piach w centrum miasta, by mogli pokazywać swoje wątpliwe wdzięki, lubią kwiatki na gazonach, ale nie przeszkadzają im psie kupy i dziury w chodnikach i jezdniach. Trudne przypadki, ale to one glosują na swoich gminnych idoli utożsamiając się z tym, co jest i byle nadal było, jak było.\nLink do komentarza\t środa, 21 czerwca 2017 11:17\tnapisane przez\trak\nKupszcza, tylko że w niektórych okręgach to jest jak wybór między dżumą a cholerą.\nLink do komentarza\t środa, 21 czerwca 2017 09:41\tnapisane przez\tKupszcza\n@ Enter. Szanowny komentatorze. Rada jest od pomysłów, bo radni to nasi wybrancy. Tylko mają mieć mądre, przeanalizowane pomysły. Radni posiadają inicjatywę uchwalodawcza, z której w innych gminach częściej korzystają. A na komisjach radni wręcz powinni ciekawe i mądre pomysły podsuwac. Jak radny nie ma nic mądrego do przekazania, to trzeba innego radnego wybrać.\nLink do komentarza\t środa, 21 czerwca 2017 09:23\tnapisane przez\twyborca\nDzisiaj sesja, zobaczymy, co nowgo nasi wybrancy nam zaserwują!\nLink do komentarza\t wtorek, 20 czerwca 2017 18:15\tnapisane przez\tenter\nPanie Kolejarz, ja mieszkam w Gnieźnie od kilkudziesięciu lat i nie jest mi obce, jak to moje miasto ma wyglądać. Ale też jeżdżę duzo po Polsce i chciałbym, żeby moje rodzinne miasto rozwijało się znacznie lepiej, niż faktycznie jest. Naprawdę, radzę trochę wycieczek po kraju, to naprawdę pan zauważy, że Gniezno jest w ogonie. A ustawienie leżaków na skwerku między ruchliwymi , hałaśliwymi i wydzielającymi tony spalin pojazdami to Pan uważa za progres? Leżaki, które nadto z higieną tyle będą miały wspólnego, co koń z koniakiem.\nLink do komentarza\t wtorek, 20 czerwca 2017 16:23\tnapisane przez\tKolejarz\nPanie enter to może pan jest tym słabym projektantem, który przyjechał do Gniezna z daleka i wszystkich, którzy są mieszkańcami Gniezna i mają inne spostrzeżenia pan krytykuje.\nLink do komentarza\t wtorek, 20 czerwca 2017 15:50\tnapisane przez\tenter\n@ czytelnik 22:22 - panie Czytelniku, może pan jest radnym tego miasta, bo wpisuje pan głupoty i mąci w głowach internautów. Otóż nigdzie nikt nie proponuje żadnych "bloków" w środku torów kolejowych, bo nawet 3-letnie dziecko panu powie, że to niemożliwe. A osiedle w pobliżu torów? Dlaczego nie, jeżeli znajdą się chętni do zakupu mieszkań. Nie pana problem, nie pan ani Miasto będą inwestorami takiego osiedla. Mnie cieszy każda propozycja, byle pochodziła od fachowców i byle radni się jak najmniej wtrącali.\n@ Kupszcza - rada nie jest od pomysłów i całe szczęście, że ich nie wnosi pod obrady. Bo ich pomysły mamy okazje poznawać w sprawozdaniach z różnych posiedzeń i są to intelektualne himalaje niektórych wybrańców losu i uczestników takich posiedzeń.\n@ Nauczyciel - kiepski z Pana pedagog, skoro Pan widzi progres. cały świat wokół nas się rozwija w imponującym tempie i niestety Gniezno w takim rankingu jest raczej na końcu. Wystarczy pojeździć trochę po Polsce, to dopiero oczy Panu zbieleją.\nLink do komentarza\t wtorek, 20 czerwca 2017 11:00\tnapisane przez\tpela\nprzede wszystkim to szczyty bezczelności - spóźnienia chociażby, głupoty - rzucane pomysły bez możliwości finansowania i hipokryzji - tu premia osobista dla Grodzkiej, która tak walczyła o zmiany, że se stowarzyszenie założyła i póki co tylko fotki brakuje, jak rączki Budasza będzie całowała tak mu przyklaskuje....\nLink do komentarza\t wtorek, 20 czerwca 2017 10:10\tnapisane przez\tnauczyciel\nMiłe Społeczeństwo Gniezna... sami zabierzcie się do pracy - istnieje taka instytucja jak INICJATYWA SPOŁECZNA bo widzę, że nic Wam się nie podoba!!!! Mieszkam w Gnieźnie 16 lat i widzę progres tego Miasta - w ostatniej kadencji szczególnie... nie zmieniło się tylko jedno jątrzenie części zakompleksionych mieszkańców!!! To mało eleganckie, ale wielce irytujące!!!\nLink do komentarza\t poniedziałek, 19 czerwca 2017 22:30\tnapisane przez\tKupszcza\nRada tylko przyklaskuje pomysły T. Budasz. Żadnych sensownych dyskusji i własnych pomysłów. A jak już jakiś radny dajmy na to z opozycji ma ciekawy pomysł to Prezydenci od razu są raczej na nie. Tak to wygląda. Radni mogą sami uchwalac własne uchwały, realizować budżet wg własnego zamysłu. Ale PO w Radzie ma większość więc tylko są za i chwala Urząd i swojego Prezydenta.\nLink do komentarza\t poniedziałek, 19 czerwca 2017 22:22\tnapisane przez\tCzytelnik\nNiektóre koncepcje projektantów były bardzo słabe, np. bloki mieszkalne w środku torów kolejowych, zamiana ronda na dwa skrzyżowania w odległości kilku metrów i projektanci oczekiwali, żeby ktoś to pochwalił. Dobre jest jedynie to, że zainteresowano się parowozownią i może znajdzie się jakieś logiczne rozwiązanie.\nLink do komentarza\t poniedziałek, 19 czerwca 2017 22:17\tnapisane przez\ttutejszy\nTa dyskusja ( jak zresztą wiele innych) z udziałem gnieźnieńskich radnych i zapraszanych gości jest tak jałowa , bezmyślna i bezsensowna - to tylko z łaskawości takie łagodne określenia, że można tym paniom i panom poradzić jedno: Nie zabierajcie głosu w sprawach, o których nie macie bladego pojęcia i nie przynoście tej radzie i miastu wstydu. No i całe szczęście, że Waszych rewelacyjnych pomysłów nikt poważnie nie traktuje, bo gdyby rządzenie miastem naprawdę od Was zależało, to w Gnieźnie byłby ustawiczny cyrk.\nLink do komentarza\t poniedziałek, 19 czerwca 2017 22:06\tnapisane przez\tteż wyborca\nDo wyborcy - niektórzy gnieźnieńscy radni są wg oświadczeń tak biedni, że oni chyba powinni dostawać pomoc z opieki społecznej. Jak ci ludzie żyją za takie grosze? A może oszukują fiskus?\nLink do komentarza\t poniedziałek, 19 czerwca 2017 19:13\tnapisane przez\twyborca\nMądrością gnieźnieńskich radnych są ich oświadczenia majątkowe i to, co wpisał jeden z nich po prostu przeraża niekompetencją i brakiem zrozumienia prostego wyrazu, który brzmi DOCHÓD. Oświadczenie majątkowe służy bowiem ukazaniu wyborcom, z jakich źródeł utrzymuje się osoba publiczna i jakie to są kwoty.Zatem już mnie nic nie zdziwi w ich zachowaniu, skoro takie głupoty znajdują miejsce w oświadczeniach majątkowych.\nLink do komentarza\t poniedziałek, 19 czerwca 2017 18:54\tnapisane przez\twielkopolanka\nno pomysł Grodzkiej z tymi wagonowymi wakacjami to po prostu hit, nad hity!! w mieście tyle hoteli, hosteli, schroniska a nawet prywatne kwatery a ona ludzi do wagonów chce ładować??!! a jakie jeszcze atrakcje im jeszcze proponuje, prócz katedry zwiedzania, hmmm?? bo na te muzea, te które są wystarczy jeden, góra 1,5 dnia, więc o jaki nocleg jej chodzi, jakiś basen na Rynku?? bo co można robić w wagonie wieczorem, jak knajpy zamykają się ok. 22??? skąd ta kobieta się urwała, pewnie sama w komunie na takie wakacje jeździła i myśli, że ludzie za tym tęsknią??\nLink do komentarza\t poniedziałek, 19 czerwca 2017 17:59\tnapisane przez\ttomek\nKtóry radny też dostał "po łapkach"????\nLink do komentarza\t poniedziałek, 19 czerwca 2017 15:51\tnapisane przez\telemeledudki\nJa.mam inna rewelacje ale zobacze jak temat sie rozwinie to moze nia sie podziele choć mnie juz nic nie zdziwi\nCiekawe dlaczego do dzis dzien nie ma opublikowanych "oswiadczeń majątkowych" złozonych do 30.IV.2017 ???\nMoze ta kwestja redakcja sie zainteresuje. bo wychodzi na to iz nie jest to przypadek bo wiadomo po 21 czerwca najblizsza sesja RM ma byc w sierpniu


- - - Bez Podszewki- - - : Kość została rzucona...\nKość została rzucona...\n... ku uciesze psa. Pies nie jest psem ogrodnika, choć mieszka w ogrodzie i strzeże aż trzech domów. Tego najmniejszego - na drzewie, ciut większego - własnego i domu zasadniczego - dla lalek.\nTo zamówienie obudziło moje dziecięce tęsknoty i marzenia. Jakżesz chciałam mieć domek dla lalek! Pamiętam nawet, że za sprawą manualnych zdolności rodzicielki, zwykłe pudełko po butach zamieniło się w zupełnie niezwykły przytulny pokoik. Pamiętam białe zasłonki w różyczki i takąż samą narzutę do łóżka z pudełka po zapałkach. Chyba nawet tapetę miała ta chatka... naprawdę cudo! Niestety nie dane mi się było nią bawić... domek był zadaniem domowym (i tu przy okazji wyszło kto mi odrabiał lekcje:) i w szkole chyba komuś podobał się tak bardzo, że nie oparł się pokusie... nawet się nie dziwię, choć wówczas łzy roniłam. Na duplikat nie wystarczyło albo materiałów albo zapału...\nPo tym krótkim rysie historycznym czas przejść do meritum - stali bywalcy bloga, już zapewne zdążyli się zorientować, że zanim do sedna dotrę, mija kilka zdań...\nSwobodny dostęp do wnętrza umożliwia mocowana na rzep tylna ścianka. Na tyle lekko przymocowana, by poradziło sobie z obsługą kilkuletnie dziecko, ale jednocześnie, na tyle mocno, że z pewnością nie odpadnie przypadkowo.\nWnętrze zupełnie niezagospodarowane, jeśli nie liczyć pomarańczowych zasłon. Daje możliwość dowolnej aranżacji przestrzeni i stworzenia klimatu odpowiedniego do nastroju chwili. Ludzik znanej firmy wchodzi do domu, by oddać jego skalę.\nZgodnie z zamówieniem, dom wyposażony w uchwyt na dachu. Dzięki niemu łatwo domek przestawić, przenieść a nawet zabrać ze sobą jako bagaż.\nMateriał: filc poliestrowy 4mmm jednostronnie impregnowany.


Hotele z kasynem w Valencia Coast\nLa Paz, 42, Walencja, Hiszpania (Mapa dojazdu)\nDzięki swojej wspaniałej lokalizacji, Vincci Palace zapewnia szybki dostęp do katedry, kościołów i bazyliki. 4-gwiazdkowy Vincci Palace jest położony w samym sercu Walencji.\nEscritor Rafael Ferreres 22, Walencja, Hiszpania (Mapa dojazdu)\nDzięki swojej idealnej lokalizacji, Holiday Inn Express Ciudad De Las Ciencias zapewnia szybki dostęp do muzeum i pałacu. Hotel oferuje kasyno, sezonowy basen zewnętrzny i…\nAvenida Instituto Obrero 20, Walencja, Hiszpania (Mapa dojazdu)\nValenciaflats Ciudad De Las Ciencias znajduje się obok Gulliver. Valenciaflats Ciudad De Las Ciencias jest ekskluzywnym 3-gwiazdkowym hotelem położonym 3 km od Puerto de…\nL'Abadia De San Martin, 3, Walencja, Hiszpania (Mapa dojazdu)\nObiekt mieści się w samym sercu Walencji, zaledwie 30 minut drogi od Miasteczko Sztuki i Nauki. Petit Palace Plaza De La Reina jest wygodnym hotelem…\nPlaza Del Ayuntamiento, 3, Walencja, Hiszpania (Mapa dojazdu)\nCentrum miasta znajduje się w odległości 10-minutowego spaceru. Hostal Venecia jest 2-gwiazdkowym hotelem, oferującym fryzjera i jacuzzi.\nAvenida Republica Argentina, 5, Gandía, Hiszpania (Mapa dojazdu)\nOd hotelu do centrum idzie się 10 minut. 3-gwiazdkowy Borgia zapewnia swoim gościom dostęp do parkingu, przechowalni bagażu i windy.\nCalle Colon 46, Walencja, Hiszpania (Mapa dojazdu)\nOne Shot Colon 46 oddalony zaledwie o 25 minut od Miasteczko Sztuki i Nauki. Wyposażony w saunę i pole golfowe, One Shot Colon 46 jest…


Silne umocnienie złotego - GazetaPrawna.pl\n8 sierpnia 2013, 17:47\nRodzima waluta kontynuuje dziś umocnienie. / ShutterStock\nUSDPLN o godzinie 17:00 wyceniany był na 3,1270. Dzisiejsze dotychczasowe minimum na tej parze wyznaczone zostało na poziomie 3,1260. Tym samym był to poziom najniższy od 19 kwietnia. USDPLN bez najmniejszych problemów pokonał dziś 2 ważne wsparcia – 3,1500 oraz 3,1300. Najbliższym ważnym wsparciem z punktu analizy technicznej jest 3,1100. Sytuacja na USDPLN wspierana jest dodatkowo przez dolara amerykańskiego, który dziś traci do większości walut.\nEURPLN pokonał opisywana już wcześniej strefę wsparć zlokalizowaną między 4,2000 a 4,1950 (lokalne dołki oraz geometria 61,8%). Po przełamaniu wsparć para zaczęła kierować się na nowe minima i kurs o godzinie 16:50 znalazł się najniżej od 28 maja 2013. Patrząc na wykres tej pary, pierwszy poziom docelowy - 4,1700, wyznacza geometria 70,7%.\nNiedźwiedzia część inwestorów handlujących na CHFPLN walczy obecnie z ważnym wsparciem 3,4000. Z jednej strony mamy tu do czynienia z poziomem psychologicznym, z drugiej z lokalnym minimum. Pojawia się jeszcze trzecia strona medalu – geometria 61,8%. Mimo, że poprzednie wsparcie zlokalizowane na 3,4100 zostało bezproblemowo przełamane przez sprzedających, to jednak z poziomem 3,4000 może nie pójść tak gładko.\nZłoty w relacji do funta miał również wiele do odrobienia. Po wczorajszym umocnieniu brytyjskiej waluty przyszedł czas na korektę tego ruchu. Od północy złoty zyskał 3 gorsze wobec funta. Kurs obecnie znajduje się w okolicach poziomów sprzed wczorajszej publikacji Banku Anglii. Dla dalszych losów tej waluty, w pierwszej fazie ważny będzie poziom 4,8600. Przebicie tego poziomu powinno dać impuls do ruchu w kierunku 4,8400.


Historia Santiago Corteza [Radosław Lemański] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Radosław Lemański Liczba stron: 77\n'Gorąco zachęcam do lektury 'Historii Santiago Corteza' - oryginalnej, wielowymiarowej, baśniowo - poetyckiej przypowieści o tym, co dla człowieka najważniejsze. Jako że porusza tematy uniwersalne, z pewnością każdy z Was znajdzie tu coś dla siebie. To książka, do której można wracać po wielekroć, za każdym razem odnajdując w niej coś nowego, wartego uwagi. Serdecznie polecam!'\n'Dramat Lemańskiego, to niezwykle chwytająca za serce miniatura literacka. Jest głęboko poruszającą dawką Prawdy, historii człowieka, który wzrusza, jednocześnie przy tym zasmucając jak i radując. (...) Książka Lemańskiego, to piękna historia o próbie ocalenia człowieczeństwa i dania świadectwa Prawdzie. To rewelacyjne świadectwo człowieka doświadczonego przez życie, a mimo to próbującego żyć dalej. Ta pozycja to niezwykle intensywne przeżycie, przepełnione emocjami, trudnymi wyborami, wielkim bólem i cierpieniem, a jednocześnie nieustającą nadzieją... To pean na cześć miłości i pochwała dążenia do Prawdy.'\nRadosław Lemański Z Księgi Życia Historia Santiago Corteza dramat Radosław Lemański Historia Santiago Corteza Radosław Lemański Z Księgi Życia Historia Santiago Corteza dramat Zdjęcie na okładce: Urszula Lemańska, fragment ikony, The Church of Antirouniotissa, Kerkyra (Korfu) Grecja Skład: www.mpress-freelancer.pl Copyright© Radosław Lemański, Zielona Góra, 2012 Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved. e-Book Wydanie II Zielona Góra 2012 ISBN: 978-83-935993-2-5 www.nadchmurami.pl 4 Książka powstała dzięki inspiracji mojej ukochanej żony Uli. Jej formę zawdzięczam niezwykłemu pamiętnikowi obozowemu Abrahama Kajzera pt. „Za Drutami Śmierci”, na wspomnieniach którego się w części oparłem, a który powinien przeczytać każdy. 5 Osoby dramatu: Narrator 1: znajduje wpis w Księdze. Narrator 2: bohater, Santiago Cortez. Historia znalezienia Księgi (Prolog) jest opowiadana z głośnika przez niewidocznego Narratora 1. Dopiero po odczytaniu tytułu „Historia Santiago Corteza” oświetli się scena, a na niej ukaże się bohater, Narrator 2, Santiago Cortez. Prolog Pociąg wynurzył się z tunelu i przez okno wpadły promienie słońca, na chwilę ośle- piając. Mimowolnie zmrużyłem oczy, a kiedy je otworzyłem, zobaczyłem książkę. Wydało mi się to dziwne, że wcześniej jej nie zauważyłem tym bardziej, że byłem w przedziale sam. Za oknem był już piękny poranek. Wraz ze słońcem rodzi- ło się nowe życie. Promienie padły na książkę, ponownie ściągając moją uwagę. Wziąłem ją do ręki. Była stara. Oprawiona w ciemną, lekko wy- blakłą już skórę, na okładce miała wygrawerowa- ny rysunek wielkiego, złotego drzewa, a po obu jego stronach postaci kobiety i mężczyzny. Pod nimi widniał jeszcze jakiś symbol, przypominają- 6 cy koło sterowe statku wpisane w okrąg. Była to dość ciężka i stara księga, z wyraźnie pożółkłymi kartkami. Otworzyłem ją z ciekawością. Papier był bardzo dziwny. Nigdy jeszcze nie dotykałem takiego, choć przeczytałem wiele książek. Był wy- raźnie stary, a jednak doskonale zachowany, coś w rodzaju papieru czerpanego lub papirusu. Na środku pierwszej strony przeczytałem tytuł: Księ- ga Życia. Otworzyłem na kolejnej stronie i zoba- czyłem napis w jakimś obcym języku. Wyglądało mi to na aramejski, ale pewności nie mam. Nie to było jednak ważne. Każda litera, słowo, zdanie jaśniało jakimś blaskiem, być może powodowała to złota czcionka. Mimowolnie wpatrywałem się w poszczególne słowa tworzące całość i, choć nie rozumiałem ich znaczenia, czułem, jak każde z nich do mnie przemawia. Każde słowo zapadało w serce... Przeszły po mnie dreszcze. Zamknąłem Księ- gę. Czułem, że jest mi bardzo bliska. Spojrzałem za okno. Dzień zaczął się już na dobre. Mijane po- woli sady zieleniły się, w oddali widać było klucze wracających ptaków, a wraz z nimi wracały na ziemię anioły. Odwróciłem się do Księgi. Przyciągany niewi- dzialną siłą, znów chciałem ją otworzyć na pierw- szej stronie, ale spotkała mnie niespodzianka. 7 Księga otworzyła się na końcu. Spróbowałem raz jeszcze zdziwiony, a potem jeszcze raz. Za każ- dym razem otwierałem na tym samym tekście. W końcu przyszło mi do głowy, że tak ma właśnie być. Tym bardziej, że tekst napisany był w zna- nym mi języku. Zacząłem czytać i po chwili sam nie wiedziałem kiedy, wciągnąłem się w ten tekst bez reszty. 8 Historia Santiago Corteza Akt I Słychać odgłos jadącego pociągu. Pociąg zatrzymuje się. Z mroku, jakby ze światła wyłania się główny bohater Santiago Cortez w jasnej, prostej szacie. Opowiada do publiczności. Na początku wydało mi się dziwne, że właś- nie tu znalazłem Księgę. I to teraz, u kresu mej podróży, gdy wracam do domu. Do miejsca, z którego wyruszyłem. Szukałem jej przecież przez całe swoje życie, a znalazłem u jego kresu. Ale z drugiej strony dziwne jest to, że przestali- śmy się dziwić światu. Podziwiać go. Szanować jego istnienie. Zachwycać się nim. W ten sposób zapomnieliśmy, czym jest prawdziwa radość. Prze- staliśmy dostrzegać cudowną magię chwili. Jej nie- zwykłość w zwykłych zdarzeniach. Więc czemu nie? Niektórzy nie budzą się wcale. Inni się budzą, ale wcale nie żyją. Mnie dane było narodzić się ponownie w połowie swego życia. Przypomnieć sobie. Odczytać zapisany w mej duszy przekaz, który dotyczył wyłącznie mnie samego, a oddawał 9 prawdę, kim jestem naprawdę. Wiem to dopiero teraz, ale jestem wdzięczy, że dane mi było zro- zumieć. Teraz, gdy przeczytałem historię poprzedniego Wędrowca zaczynam rozumieć, czym Księga jest. Zresztą przeczuwałem to wcześniej. Dużo, dużo wcześniej. Gdy zacząłem czytać i nagle objawił się przede mną niezwykły, piękny i ogromny świat wyobraźni. Potem, gdy sam zacząłem pisać. I to przez nią też pewnego dnia wyruszyłem w po- dróż. Wędrówkę, by odnaleźć zagubiony gdzieś po drodze początek zdarzeń. Pojawia się (wyłania się z mroku) wnętrze pokoju wypełnione książkami, które są dosłownie wszędzie. Widać nagrody na ścianach. Santiago siedzi przy swoim biurku. Moje życie zaczęło się w kwiecie mego wie- ku. Widzę to teraz bardzo wyraźnie. Wówczas zacząłem się bardzo zastanawiać. Nad sobą, in- nymi, życiem i światem. A zwłaszcza nad marze- niami. Swoimi marzeniami, które czerpią wprost z niezmierzonego bogactwa westchnień milionów pragnień, jakie od wieków przelewają się przez ten świat. Ale czy marzenia są faktycznym moto- rem naszych działań, a ich spełnianie świadczy 10 o szczęśliwym życiu? Bo jeśli tak, to teraz, pa- trząc z perspektywy można by stwierdzić, że ja, Santiago Cortez byłem człowiekiem spełnionym. Mierząc powszechnie obowiązującymi miarkami należałoby dodać, że spełnionym w każdym calu. Miałem pieniądze, i to wystarczająco duże, by po- zwolić sobie na życie godne i wygodne. Zdobyłem sławę, cokolwiek to oznacza, i w dodatku byłem raczej ogólnie dobrze odbierany. W zasadzie robi- łem co chciałem i kiedy chciałem. Można by też rzec, że byłem jednym z tych nielicznych szczęś- liwców, którzy mają poczucie społecznej misji do spełnienia. Bo byłem pisarzem. Pisarzem z po- wołania. Pisarzem, który spełnia swoje marzenia. Mama często powtarzała mi, żeby do czegoś w życiu dojść, nie wystarczy się nachodzić, ale trzeba wszędzie dobrze się prezentować i mieć szczęście. Wydawało się, że ja miałem wiele szczęścia. Każda z moich książek była od razu wydawana. Każda cieszyła się uznaniem kryty- ki i czytelników. Przynosiła mi też przyzwoity dochód, który pozwalał nie martwić się o przy- szłość. Podobno też po moim wyglądzie można było odgadnąć, czym się zajmuję. Nie powiem, zależało mi, by dobrze wyglądać. Natura obdarzy- ła mnie wysokim wzrostem, byłem szczupły, po- dobno przystojny, miałem długą, hodowaną przez 11 lata, białą brodę i często paliłem fajkę. Starałem się ubierać czysto i porządnie, co doceniały ko- biety. Ach te kobiety. Z nimi przeżyłem wszystkie odcienie emocji. Więc miałem wszelkie powody, by czuć się człowiekiem spełnionym. Starałem się pisać rzeczy mądre i wartościowe, poprzez twór- czość ucząc i wskazując, doradzając i napomina- jąc. Moją misją i celem była Prawda, pisana przez duże „P”, co oznaczało głównie prawdę – tajemni- cę życia. Nade wszystko szukałem w swym życiu tej prawdy. Tata powtarzał, że każdy prędzej czy później znajdzie to, czego szuka, musi tyko być w szukaniu cierpliwy. Szukałem więc wszędzie. Już od młodości, na szkolnych ławkach, starannie wkuwając regułki i wzory, wspomagany rytmicz- nym laniem linijką po pupie i łapach. W szafie na strychu, gdzie na długie godziny ukrywałem się z książką dla dorosłych, chowając przed pracą w domu i zajadając robaczywe jabłka. Potem pod spódnicami koleżanek ze szkoły, radośnie odkry- wając zdumiewający świat anatomii. W świątyni, gdzie starałem się zrozumień głos Stwórcy, ukryty w starych zwojach. W knajpach, w których po raz pierwszy doświadczałem odmiennych stanów świadomości. Aż później w swoim wymarzonym domku – samotni nad jeziorem, gdzie od czasu do 12 czasu zaszywałem się w poszukiwaniu weny sam albo z kolejną wielbicielką mojej twórczości. Wy- patrywałem jej podczas licznych wojaży po świe- cie, gdzie mogłem prezentować swoją twórczość. Szukałem w mądrych słowach wielkich umysłów tego świata, z których kilku poznałem osobiście. Wreszcie szukałem jej w samym świecie literatu- ry, a zwłaszcza wśród młodych i zdolnych pisa- rzy, którym mogłem pomóc objawić ich geniusz światu. To zaś, co znalazłem, poddawałem anali- zie własnych doświadczeń i opisywałem na różne sposoby w swoich publikacjach, chcąc oddać to, co w życiu najważniejsze. Zawsze jednak coś mi umykało, jakiś kawałek prawdy. Dlatego znowu zabierałem się do szuka- nia i w tym szukaniu cały się zatracałem, aż do powstania kolejnej książki. I właśnie pewnego dnia, a dokładnie w dniu swoich pięćdziesiątych urodzin nagle zrozumia- łem, dotarło do mnie, że w gruncie rzeczy tej Prawdy ani nie poznałem, ani nie oddałem. Może tylko zaledwie nieco się do niej przybliżyłem, ale na pewno nie mogę stwierdzić, że stałem się jej posiadaczem. Dotarło do mnie, że tak długo szu- kałem, aż umknęło mi życie! Nie wiadomo jak i dlaczego, wybiła mi pięćdziesiątka! A ja wciąż nie napisałem dzieła swego życia. Dzieła, o któ- 13 rym marzyłem od zawsze, a które oddałoby całą i tylko Prawdę. I to był dla mnie cios. Przez lata całe zbierałem i hodowałem całą mądrość świata tego, by wydać TO jedyne dzieło, a wydawałem zaledwie jego namiastki. Pamiętam swoją pierwszą w życiu własną książkę. Była to wspaniała, niezwykła i magicz- na bajka o wyprawie na jagody. Dostałem ją od taty, gdy wieczorem przyszedł z pracy. Wszedł do mnie do pokoju, spojrzał mi w oczy i powiedział: – Dziś są twoje imieniny synku. – Wiem tatuś. – Mam coś dla ciebie – wyjął zza pazuchy książ- kę zawiniętą w szary papier. To znaczy ja wiedziałem, że to jest książka. Do- myśliłem się. I bardzo chciałem ją od razu prze- czytać, ale nie mogłem. Było już późno, na dworze ciemno, a od czasu naszych, czyli moich i brata zabaw z ogniem rodzice nie trzymali w naszym pokoiku świec ani lamp. Nie mogłem się wprost doczekać, aż będę mógł ją czytać. Nie spałem całą noc, czekając na ranek, by z pierwszym nieśmiałym promykiem słońca, spośród szarości, mozolnie odczytywać poszcze- gólne litery, sklejać je w słowa, potem zdania. A potem analizowałem całość z przepięknymi ry- sunkami, wśród których były elfy, krasnoludki 14 i wszystkie te stworzenia, które żyją tylko w dzie- cięcej wyobraźni. Byłem wzruszony. Chłonąłem poszczególne słowa, a łzy same leciały mi po twa- rzy. I właśnie wtedy postanowiłem sobie, że będę pisał. Pisał o rzeczach najważniejszych, takich jak wyprawa na jagody, spotkanie z krasnoludkami, bitwa na kije, chodzenie w nowych butach, czy wyprawa z tatą na ryby. Pragnienie to trwało całe moje życie. Aż do tej chwili, gdy dotkliwie sobie uświadomiłem, że mimo tylu wydanych słów, brak mi tej jednej, choćby najmniejszej książki życia, w której od- dałbym całego siebie, przelał całą swą duszę, uka- zując Prawdę. I nie o kolejną nagrodę mi chodziło – miałem ich wystarczająco wiele. Ale napisanie tej jednej książki życia było silnym wołaniem mej duszy, które narosło przez lata, a teraz dosłownie wybuchło, zupełnie mnie porażając. To był właś- nie punkt zwrotny w mym życiu. I zapisane było, że w tym czasie zabrzmi ostatni dzwonek na mej drodze. Dzwonek ostrzegawczy. Na znak, że dano mi kolejną szansę na nowe narodziny. Bo każ- dy człowiek powinien realizować to, co ma wyra- zić swą duszą. Każdy powinien realizować siebie przez dane mu talenty, bo inaczej roztrwoni Boże dary, a i tak będzie musiał zacząć wędrówkę na nowo, przejść tym razem wskazaną mu ścieżką 15 życia i dokończyć to, co powinien. Teraz to wiem. Wszystko to czuję i dobrze ro- zumiem. Lecz gdy wówczas usłyszałem dźwięk swej duszy, zamknąłem się w pokoju i siedziałem jak sparaliżowany, samotny i zamyślony, z głową w dłoniach. Myślałem o tych wszystkich blich- trach na swojej półce, jakie przyszło mi w życiu stworzyć. Słowa, słowa, słowa. Niektóre zabawne, inne mądre i pożyteczne, wydmuchane, wychuchane, nabazgrane od niechcenia, byle jak. Napisałem ty- siące słów, właściwie z każdego byłem zadowolo- ny, ale żadne z nich nie było na tyle moje osobiste, prywatne, mocne i prawdziwe, bym mógł uznać je za ostateczne. A poza nimi tak naprawdę nie miałem nic własnego. Prócz tych rozpisanych na uwertury słów, nie miałem w gruncie rzeczy nic więcej. Byłem samotny jak palec. Nie licząc przy- godnych romansów i kilku nietrwałych związ- ków, z nikim nie związałem się na stałe. Miałem oczywiście wielu znajomych, a wśród nich wielu takich, którzy nazywali mnie swoim przyjacielem. Byłem jednak na tyle mądry, by wiedzieć, że zde- cydowana większość z nich przyjaźni się ze mną tylko ze względu na to, że coś znaczę i mam kasę. Czy więc mam prawdziwych przyjaciół? Takich, którzy są ze mną dla mnie samego, nie ze wzglę- 16 du cały ten blichtr? – byłem pogrążony w takich rozważaniach, gdy zadzwonił telefon. Rozmowa z głośnika. – Cortez, przyjacielu nasz kochany, przyjdzie- my jak zwykle, całą paczką i Marie będzie i Do- minique pytała się o ciebie. – Która to? – Ta brunetka, wiesz, w czerwonej sukience, która dosiadła się do nas w barze i... – A wiem już... – Właśnie, i będziemy gdzieś o piątej, chcemy cię porwać, może do Blue Lagune... – Nie wiem... – Wszystko już przygotowane, słuchaj, będą wszyscy, nie ma wymówek. Wiesz, że musisz przyjść, to dla twojego dobra stary. – Ale ja nie... – Żadnych „Ale” stary, będziemy o piątej, cześć. To właśnie byli moi przyjaciele, z którymi wca- le nie miałem ochoty się teraz spotykać. Jeszcze jakiś czas siedziałem tak przechylony, ze słuchawką przy uchu, nie bardzo wiedząc, co mam robić. Bo czy to są moi prawdziwi przyjacie- 17 le? Znamy się od lat, wielu lat. Przeżyliśmy sporo fajnych chwil, ale przecież to nie zmienia faktu, że czuję się samotny. Od dawna. Kolejna brunetka – ładna i inteligentna, ale nic poza tym. Będą dwie znajome, które zdążyłem poznać całkiem dobrze. Z Marie zresztą zdążyłem naprawdę się zaprzy- jaźnić. Ona jedna z tej paczki znała mnie całego. Dosłownie. Dobrze znała siłę koszmarów, które od czasu do czasu potrafiły mnie dręczyć nocami. Ja też ją znałem. Na tyle dobrze, by wiedzieć, że uczucie, które nas łączyło, nie było wystarczają- co silne, by żyć długo i szczęśliwie. Dlatego teraz jest z naszym przyjacielem. A ja jestem znowu sam. I wciąż szukam, choć wiem, że szukanie moje jest pozorne. Nigdy nie znajdę drugiej cie- bie i zawsze będę już samotny. Mimo tak wielu przyjaciół i znajomych, którym pozwoliłem już sobie na tyle się ze sobą oswoić, że wciąż pragną mnie zmieniać. Ale tak już jest z dobrymi przy- jaciółmi, że pragną wszystko o tobie wiedzieć. A im więcej wiedzą, tym bardziej chcą ingerować w twoje życie. Zawsze dla twojego dobra. I czują się zawiedzeni, oszukani, gdy nie robisz co chcą. Dlatego niewielu miałem przyjaciół w życiu. Zbyt wiele wiedziałem. Też takich, którzy chcieli zmie- niać wszystkich na siłę. Tacy są najgorsi. Mój Boże, a ja wciąż szukam. Czekam. Jeszcze 18 siebie nie oddałem w pełni. Tylko czego? Na co czekam? Nie ocaliłem siebie. Nie ocaliłem ciebie. Przebacz mi Panie... Santiago łapie się za serce. Wykrzywia twarz z bólu. Z głośnika rozlegają się dźwięki muzyki Enigmy „Return to Innocence”. Pamiętam tylko, że dalej działałem jak w amo- ku. Rzuciłem słuchawkę na miejsce. Podszedłem do szafy i spakowałem najpotrzebniejsze rzeczy. Zabrałem dokumenty i pieniądze. Wyszedłem z domu i ruszyłem przed siebie. Światło na scenie gaśnie. 19\n