"Selim Mirza" rozdz. 3\nMałą tylko część drogi przebyliśmy kolejkami, w ogóle bowiem drogi żelazne w okolicach zajętych przez Francuzów były zrujnowane, a wobec powszechnego pogromu i nieładu mało troszczono się o ich naprawę. Utrudniało to ruchy wojsk, ale wówczas wszystko składało się na klęskę Francji.\nDepartament Wyższej Saony, w którym krążył La Rochenoire, zajęty był przez Niemców, dlatego dostawszy się w jego granicę, znowu odbywaliśmy podróż lasami i prawie wyłącznie wśród nocy. Dni spędzaliśmy w chmielnikach lub winnicach śpiąc, czyniąc zwiady i obmyślając najbliższe do La Rochenoire'a drogi.\nNa parę dni przed przybyciem do niego dotarliśmy do wioski zwanej La Mare; nie było to po drodze, ale Selim twierdził, że musi się widzieć z mieszkającym tam od niejakiego czasu panem La Grange, którego znał jeszcze z Paryża.\nZbliżaliśmy się bardzo ostrożnie, było bowiem prawdopodobnym, że w wiosce znajdują się patrole bawarskie lub pruskie. Robiło się już ciemno, słońce zaszło i tylko w powietrzu świeciły rozproszone resztki światła zorzy. Okna w domach wiejskich poczynały także tu i owdzie się rozświecać. Na pozór wszystko było spokojnie. Czołgaliśmy się chmielnikiem jak węże, psy jednakże zwietrzyły nas i poczęły ujadać. Naraz ujrzeliśmy ciemne sylwetki kilku postaci ludzkich stojących koło płotu i wiodących półgłośną rozmowę.\nPrzysiedliśmy natychmiast w chmielniku. Tymczasem głosy umilkły, a jedna z czarnych postaci przechyliwszy się przez płot pilnie patrzyła w gąszcze. Potem z ciemności doszła nas znów francuska rozmowa.\n- Czego tam patrzycie, kumie Grousbert?\n- Psy szczekają; a ot tam się coś porusza.\n- E, nie! Księżyc wschodzi, to psy zwyczajnie niespokojne.\nInny głos dodał:\n- A może to dusze umarłych? Mówią, że psy czują dusze ludzkie.\n- W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.\nPo czym doleciały nas westchnienia.\nMirza szepnął do mnie:\n- Patrole tu muszą być.\nNa drodze znowu poczęła się rozmowa, ale jeszcze cichsza i jakby tajemnicza.\n- Wilki także się włóczą. Wojna mnoży wilki razem ze wszystkim złem.\n- Hej, taka dziś była zorza czerwona! Musieli się znowu gdzieś bić.\n- Hop, hop, ludzie! którędy droga do pana La Grande?\n- O, o! - zawołały wystraszone głosy. - A wyście co za jedni?\nPoszliśmy szeroką wioskową aleją. Ciemno w niej było tak, żeśmy nie mogli widzieć jeden drugiego. Po kilkuset krokach zwróciliśmy nagle na prawo. Przed oczyma naszymi ukazał się w dali niewielki kościół, otoczony białym niskim murem, a bliżej ogromna masa drzew, wśród której połyskiwały oświecone okna. Wieśniak rzekł:\n- Tam kościół św. Huberta, a tu mieszka La Grande.\nZnaleźliśmy się wśród parku zarosłego tak gęsto, że gałęzie przesłaniały aleje i ścieżki. Park ten wydawał się całkiem zapuszczony. Piękny dom w kształcie szaletu szwajcarskiego stał w środku, ale tak był pokryty dzikim winem czy inną jakąś pnącą się rośliną, że oświecone jego okna spoglądały jak oczy spod maski.\nDrzwi od przedsionka były otwarte, weszliśmy więc nie widząc ani pytając nikogo. W przedsionku nie było światła, ale księżyc stał w szybach i świecił tak jasno, żeśmy mogli odróżnić wszystko: stół w środku, pod ścianami szafy, a na nich bukiety z zeschłych kłosów.\nMarx zastukał karabinem w podłogę. Wówczas usłyszeliśmy kroki; drzwi przyległego pokoju otworzyły się, jakaś postać kobieca - zapewne służącej - pokazała się w nich i jeszcze prędzej znikła, jak gdyby wystraszona. Marx stukał coraz mocniej.\nPo chwili ukazała się taż sama postać z lampą w ręku, a za nią staruszek z białymi jak mleko włosami. Zbliżywszy się zasłonił ręką oczy i spytał powolnym, łagodnym, ale bardzo podniesionym głosem:\n- Czego robicie tyle hałasu, moi przyjaciele?\nPo czym osłonił ręką ucho i spytał:\nJeżeli i robiliśmy hałas, biedny staruszek nie słyszał go z pewnością, widocznie był przygłuchy.\n- Przypominam się panu! - zawołał pochyliwszy się do jego ucha Mirza.\nStarzec spojrzał na niego, zebrał się z pamięcią, pomyślał, na koniec rzekł:\n- A to wy, hrabio?\nPotem rzekł do siebie, ale zupełnie głośno:\n- Co on robi w tych stronach?\n- Zaciągam się do wojska - odparł Mirza.\n- A witam, witam uprzejmie. Co?\nSelim przedstawił mnie i Marxa, po czym starzec zaprosił nas dalej, ale musieliśmy się przebrać, bo wyglądaliśmy jak dziady. Służąca wskazała nam osobny pokój.\nPodczas przebierania się Mirza rzekł:\n- Zestarzał się jak grzyb i zdziecinniał.\n- Co ty możesz mieć do niego za interes? On sam o sobie już nic nie wie!\n- Pomówimy o wszystkim dziś w nocy.\nPo czym zeszliśmy na dół.\nStarzec już czekał na nas koło zastawionego stołu, na którym położono świeże nakrycia, a po chwili jeszcze weszła młoda, piękna panna, wysoka, z przepyszną talią i czarnymi włosami. La Grande przedstawił ją jako swoją wnuczkę.\nUkłoniłem się dość obojętnie, w milczeniu; nagle spostrzegłem coś, co zdziwiło mnie do wysokiego stopnia.\nOto panna La Grande ujrzawszy Mirzę zbladła jak płótno, a on nie mniej był wzruszony.\n- Widzę, że miał powody tu przybyć - pomyślałem.\nSiedliśmy do wieczerzy i wieczerzaliśmy w milczeniu. W tych czasach wojny ludzie nie ronili słów na próżno, a każdy mówił przyciszonym głosem, jakby w obawie i oczekiwaniu.\nZresztą było coś między Selimem a panną La Grande. Ona unikała jego wzroku, ale spoglądała na niego jakoś dziwnie, gdy na nią nie patrzył. On na próżno starał się zawiązać rozmowę. Milczenie owo stawało się wreszcie przykrym, aż w końcu wieczerzy dopiero starzec spojrzał nagle w sufit i odezwał się ni w pięć, ni w dziewięć:\nPo wieczerzy Mirza wziął go pod rękę i poszedł z nim rozmawiać do drugiego pokoju. Zdaje mi się, że prosił go o przewodnika, ale zresztą rozmowy tej, lubo bardzo głośnej, nie mogłem posłyszeć; siadłem bowiem koło panny La Grande i starałem się ją bawić.\nW każdym innym razie poszłoby mi to z łatwością. Panna była bardzo ładna, sympatyczna, miała czarne, rozumne oczy i śliczne ręce o palcach zwężonych na końcu, którymi jakby przez kokieterię poprawiała od czasu do czasu włosy. Tym razem jednak rozmowa nie szła. Ja byłem zmęczony, a panna La Grande roztargniona.\nSpytałem ją wreszcie, jak dawno zna Mirzę.\nWówczas ożywiła się, ale zamiast odpowiedzieć ona z kolei zaczęła wypytywać mnie, dlaczego przybyliśmy w te strony. Odrzekłem, że mi wszystko jedno, gdzie się bić, ale Mirza uparł się, żeby to było w tym departamencie. Zaciekawienie i gorączkowa jej niespokojność rosły. Może starałbym się ją wybadać, ale upadłem ze znużenia. Marx usnął w fotelu i chrapał, myślałem więcej o śnie niż o wszystkich pannach.\nTymczasem Mirza ze starcem ukazali się z drugiego pokoju. Staruszek teraz siadł przy mnie i chwyciwszy mnie za kolano, począł pleść trzy po trzy, robiąc przy tym o wiele naprzód wszystkie gesty, które miały służyć jako ilustracja jego słów. Przez ten czas Mirza zbliżył się do panny La Grande. Usłyszałem, że zamieniali ze sobą szybkie słowa, przy czym Mirza zdawał się błagać o coś natarczywie. Usłyszałem tylko jeden frazes: "wszystko wyjaśnię!", ale w tej chwili znowu staruszek zrobił parę gestów naprzód, potem rzekł:\n- Będziecie spali w drugim domu... Tylko otworzyć tylne drzwi i zaraz chmielnik... aż do lasu.\nPotem otoczył dłonią ucho i spytał:\nNa koniec poszliśmy spać. Drugi ten dom leżał w głębi parku, o kilkadziesiąt kroków od szaletu. Widocznie nikt w nim nie mieszkał, gdyśmy bowiem weszli do środka, uderzył mnie zapach pustki i chmielu, który się suszył na górze. Ale jedna izba była ogarnięta, na podłodze zaś jej leżały trzy materace, zasłane poduszkami i bielizną. Tak wygodnego posłania nie widziałem już dawno, dlatego rzuciłem się na nie natychmiast, nie pomyślawszy o rozebraniu się. Selim i Marx położyli się także nie rozebrani, wszyscy zaś mieliśmy karabiny pod ręką od wypadku.\n- Słuchaj, nadeszła chwila, w której muszę ci wyznać i wyjaśnić wszystko...\nTyle też tylko słyszałem z tych wyjaśnień, bo natychmiast usnąłem jak suseł, i mogę powiedzieć, że spałem ze wszystkich sił, nie więcej jednak jak parę godzin.\nKoło drugiej rozbudziłem się nagle.\nZ początku nie mogłem sobie przypomnieć, gdzie jestem, po chwili jednak strząsnąłem z głowy zdrętwiałość i spojrzałem w okna, naprzeciw których leżały nasze posłania.\nSłaby różowy odblask jakby zorzy świecił przez szyby.\nAle nie była to zorza, była to łuna dalekiego pożaru.\n- Pali się - pomyślałem, nie myśląc zresztą wstawać z ogrzanego posłania. - Muszą się bić w tamtej stronie.\nTak też i było.\nWkrótce uszu moich doszedł, daleki odgłos strzałów rotowych.\nStrzały te, odległe, przytłumione, a szybkie i prawidłowe, jak muzyczna gama, to ustawały chwilami, to odzywały się z nową energią.\nW przystankach słyszałem chrapanie Marxa.\nPo niejakim czasie zdawało mi się, że strzały się zbliżają, przy tym jeden i drugi wystrzał armatni wstrząsnął szybami, które zadźwięczały żałośnie. Nie chciało mi się jeszcze wstawać, ale na wszelki wypadek postanowiłem rozbudzić Mirzę.\n- Selim! - zawołałem.\nSelim nie odpowiadał.\n- Selim! - powtórzyłem głośniej.\nW odpowiedzi zachrapał tylko Marx.\nSądziłem, że wyszedł posłuchać, jak idzie bitwa, i wziąwszy karabin wyszedłem także do ogrodu.\nKsiężyc świecił jasno. Promienie jego zmieszane z odblaskami łuny zalewały ogród jakimś tajemniczym półbiałym, półczerwonym światłem. Liście na drzewach szemrały cicho, mieniąc się srebrem i miedzią; długie czarne cienie kładły się na ziemię. Ale w ogrodzie było spokojnie. Okna szaletu pozostały ciemne. Znać tu już ludzie przywykli do odgłosów bitew i łun pożarów.\nWszystko to było jakieś tajemnicze i uroczyste. Z jednej strony melancholia i spokój uśpionego ogrodu, a tam blaski krwawe, w dali bitwa, pożar i wrzawa, podobna do szumu morza.\nByłem tak przyzwyczajony do ciągłego czajenia się od czasu wyjazdu z Paryża, że i teraz mimo woli szedłem, jakbym się zbliżał pod pruską placówkę.\nNagle ujrzałem Mirzę i stanąłem jak wryty.\nNa ławce, w cieniu krzewów, siedziała panna La Grande, a przed nią klęczał Mirza i pokrywał pocałunkami jej ręce.\nŚwieciły im księżyc i łuna.\n- Jedyna moja, jedyna moja! - szeptał namiętnie Mirza.\n- Czy mi przebaczysz? - dodał po chwili.\nSzmer jego słów i pocałunków zagłuszały coraz bliższe strzały rotowe.\nUsłyszałem jednak jeszcze oderwany frazes.\n- Umyślnie tu przybyłem...\nW ogrodzie stawało się coraz czerwieniej. Światło księżyca bladło i mdlało, ale kochankowie zdawali się nie słyszeć i nie widzieć nic.\nPomyślałem jednak, że bitwa może zawadzić o La Mare i że bezpieczeństwo wymaga, abyśmy się mieli na baczności. Cofnąłem się więc za gęstwinę i począłem gwizdać z cicha umówiony między nami sygnał.\nBył to sygnał znany nam od dawna. Nuta jego znaczy nawoływanie: "Dzieci zbierajcie się!" etc.\nJakoż natychmiast zaszeleściły liście, a po chwili ukazał się Mirza ze świecącymi oczyma i rumieńcami na twarzy, drżący ze wzruszenia.\n- Co tam? - spytał.\n- Biją się.\n- To daleko. Nie nadużywaj sygnału, bo mnie wprowadzasz w błąd. Sygnał znaczy: niebezpieczeństwo tuż.\n- Czym ci w czym przeszkodził?\nMirza zatrzymał się nagle.\n- To dobrze! - rzekł. - Chodźmy do kwatery, mam z tobą pomówić o wielu rzeczach. Nie zaśniesz przecie teraz?\nWróciliśmy. Ja położyłem się znowu na materacu, Mirza zaś siadł na swoim i zaczął mówić:\n- Może pomyślisz sobie, że postąpiłem jak egoista, ale sądziłem, że ci wszystko jedno, gdzie się masz bić. Mnie się zawsze przy tym wszystko wiodło, tobie nie, dlatego myślałem także, że wiążąc twój los z moim, wiążę cię z moim szczęściem. Ale to się może zmienić. Ja przedsięwziąłem sprawy dość niebezpieczne. Teraz ci je opowiem. Jeżeli zechcesz, to się cofniesz. Jeszcze czas. Powiedz mi jednak naprzód, czy bezwarunkowo byłbyś poszedł na wojnę?\n- To dobrze, zatem nie ja cię pociągnąłem?\n- Teraz słuchaj. W Paryżu jeszcze przed wojną poznałem Lidię La Grange i zakochałem się w niej. Ona mi była wzajemną. Ale potem zerwało się wszystko i wiesz, kto był tego powodem?\n- La Rochenoire.\n- La Rochenoire?\n- Tak. Szczegółów nie mam czasu ci opowiadać. La Rochenoire zakochał się w niej także, ale był powszechnie nielubiony, goły przy swoim tytule i zawsze miał złą opinię, wziąłem więc nad nim górę z łatwością. Wówczas wyzwał mnie. Strzelaliśmy się na pistolety. Trzy razy brałem na cel jego czerep i trzy razy darowałem mu życie. On nie umie strzelać. Mogłem go zabić i głupstwo zrobiłem, żem nie zabił, bo on potem nie przestał się mścić. Ja, widzisz, kochałem się zawsze na wszystkie strony i nieraz zawiązawszy nowe stosunki, nie umiałem zerwać dawnych. Tak było wtedy. Na rok przed poznaniem Lidii poznałem w Jockey-klubie młodego porucznika marynarki nazwiskiem Marillac, który od razu powziął dziwną ku mnie sympatię. Był to dzielny, młody chłopak, odważny, honorowy, słowem - prawdziwy rycerz, jakich mało. Po kilku tygodniach wprowadził mnie do siebie i ofiarował swą przyjaźń, a ja - niech mi Bóg przebaczy! - począłem bałamucić jego młodą i śliczną żonę. U nas uważa się to za zbrodnię, ale w Paryżu to rzecz zwyczajna. Byłem nie lepszy niż moje otoczenie. Swoją drogą ciążyło mi to strasznie. Męża często nie bywało w domu, ale gdy przyjechał, musiałem udawać dla niego przyjaźń, co było nad moje siły, bo brzydziłem się sam sobą. Poznawszy Lidię, chciałem zerwać z przeszłością, nie dlatego żeby uczucie dla Lidii było poważne, bo stało się takim dopiero później, ale dlatego, że nie umiem być obłudnikiem. Sądziłem, że zerwanie łatwo pójdzie. Omyliłem się. Pani Marillac wiedziała o nowej mojej miłości dla Lidii i wiedziona zazdrością i zemstą, porozumiała się z La Rochenoirem. On nie umie nic przebaczać i nie cofał się nigdy przed niczym, dlatego chwycił się pierwszej sposobności, żeby zerwać moje stosunki z Lidią i zarazem zemścić się nade mną. Opowiedziałem, że kocham tamtą. Nie chciała wierzyć, trzeba jej było dowodów. Wówczas odebrałem list od Marillacowej, wzywający mnie na ostatnią niby schadzkę. Odpisałem: "Nie pójdę." Wtedy odebrałem drugi list, w którym były tylko te słowa: "Wiesz, że mój mąż przyjechał i boisz się go!" Tego było dosyć. Poszedłem. Była to zasadzka. La Rochenoire miał sprowadzić Lidię i pokazać jej naocznie moje wiarołomstwo. Ale nie wystarczyło mu to jeszcze. Nikczemnik, przez zemstę nade mną, nie wahał się poświęcić i swojej wspólniczki, dał więc znać o schadzce nie tylko Lidii, ale i Marillacowi. Spodziewał się, że Marillac mnie wyzwie i zabije, był to bowiem najsławniejszy fechmistrz we Francji, z którym nikt nie chciał przyjmować pojedynków. Katastrofa nastąpiła. Musiałeś o niej słyszeć, bo cały Paryż nie mówił o czym innym. Postanowiłem dać się zabić Marillacowi, ale gdym zobaczył krew, rozbudziła się we mnie moja nieszczęsna natura i wbiłem mu szpadę w piersi po samą rękojeść. Jeszcze dziś słyszę, jak ostrze jej zgrzytnęło o jego kość pacierzową.\nMirza wzdrygnął się. Twarz jego była blada, oczy zgorączkowane, w rysach malowała się boleść, ale zarazem i głucha, złowroga zawziętość.\nZakrył twarz rękoma i umilkł. Przez chwilę słyszałem wystrzały zbliżającej się bitwy.\n- Mów dalej, bo nie będzie czasu - rzekłem.\n- Co potem nastąpiło - mówił - łatwo zrozumieć. Lidia pokazała mi drzwi, wtedy zacząłem kochać ją naprawdę. Byłbym się strasznie pomścił na La Rochenoirze, ale nie wiedziałem, jaką odegrał rolę. Zresztą, natychmiast po katastrofie odebrał rozkaz udania się do Marsylii, bo on także był wówczas porucznikiem marynarki. Przed wyjazdem oświadczył się Lidii, która w chwili rozpaczy i zwątpienia przyjęła go. Ja zacząłem prowadzić życie szalone, traciłem mnóstwo pieniędzy. Byłem wodzem Jockey-klubu. Oni mieli mnie za bohatera, ja sam siebie za nikczemnika. Cierpiałem strasznie. Kochałem przy tym coraz więcej Lidię i to czyniło mnie jeszcze nieszczęśliwszym.\n- Jak się dowiedziałeś o La Rochenoirze?\n- Prowadząc życia szalone, spotkałem tamtą kobietę. Spadła bardzo nisko, ale ja starałem się ją podnieść. Nie było zresztą już czasu na to, bo chorowała na suchoty. Jakoż umarła wkrótce, ale przed śmiercią wyznała mi wszystko. Przysiągłem wtedy, że pomszczę się na La Rochenoirze. I niech mi tak Bóg dopomoże, jak byłbym to natychmiast uczynił, gdyby nie to, że zaraz potem wybuchła wojna.\n- Zdawało mi się - mówił dalej - że La Rochenoire przepadł w jej odmęcie i modliłem się do chrześcijańskiego Boga i do mego głupiego Mahometa, aby go ocalił i zachował dla mnie. Wkrótce też jego nazwisko wypłynęło z odmętu, otoczone tą złowrogą sławą, która uczyniła go jednym z najgłośniejszych partyzantów. Wówczas pomyślałem: nadszedł czas!\nPrzy blasku coraz rosnącej łuny począłem czytać i zdawało mi się, że śpię, a to wszystko, co widzę, to tylko sen dziwny, który zniknie nad ranem.\nKarta, którą trzymałem w ręku, była to ni mniej, ni więcej, jak tylko nominacja Selima Mirzy na dowódcę oddziału La Rochenoire'a i postąpienia z nim podług wyroku.\nW milczeniu oddałem papier Mirzie.\nOn tymczasem zbliżył się do mnie. Na twarzy jego znowu pojawił się ów ostry wyraz, nadający rysom jakiś odcień czysto wschodniego okrucieństwa.\n- Przysięgam na tę noc, na ten pożar, na tych, co tam konają teraz, że każę go rozstrzelać bez litości.\nPotem otworzył nagle okno. Widać, potrzebował odetchnąć świeżym powietrzem.\nAle ja nie rozumiałem, co znaczy ta nominacja, więc rzekłem:\n- Dziwi cię nominacja i rozkaz oddania pod sąd dowódcy, który bez wytchnienia bije Niemców - rzekł wreszcie. - Ale ma to swoje powody. Temu człowiekowi zdaje się, że teraz, gdy stoi na czele oddziału, nie ma już nikogo nad nim. Jest arystokratą. Żołnierze jego w boju krzyczą, jakby za Ludwika XIV, "vive le roi!" On służy nie rzeczypospolitej, ale Henrykowi V. Przy tym pan margrabia postępuje z ludźmi trochę zbyt bez ceremonii. W wiosce Branche Verte kazał rozstrzelać mera, w Agneaux kazał powiesić dwóch wieśniaków, wioskę Maric kazał spalić dlatego, że mu odmówiła żywności. Gdy Chauzy przysłał kuriera z rozkazem, kazał kuriera oćwiczyć i odpowiedział Chauzemu grubiaństwem. Za to jedno już śmierć. On chce być panem na czele swego oddziału. Prowadzi wojnę na własną rękę, a to nie uchodzi. Och! dyktator miał aż nadto dosyć powodów. Zaocznie złożono go z dowództwa; gdy jednak zawakowało, nikt się go nie chciał podjąć, dopóki ja nie dowiedziałem się o tym.\nDowiedziawszy się przedstawiłem swoje kwalifikacje, a ponieważ dzisiejszy dyktator znał je, zarówno jak i mnie jeszcze z Jockey-klubu, zatem zostałem mianowany z łatwością. Ostrzeżono mnie tylko, że La Rochenoire, nie mając wiele do stracenia, a mając po sobie żołnierzy, każe z pewnością rozstrzelać tego, kto przyjdzie z nominacją.\n- Jak to? czy rząd nie ma siły go zrzucić?\n- Rząd siłę ma; mógłby go otoczyć wojskiem i zgnieść. Ale dyktatorowi chodzi o to, co by powiedział kraj. Imię La Rochenoire'a zyskało popularność, stoczył on już ze czterdzieści potyczek, prawie zawsze zwycięskich. Kazano mi więc działać powolnie, co mi się zresztą nie podoba. Póty szczędzić będę La Rochenoire'a, póki ma za sobą żołnierzy, ale on już i żołnierzom ciąży niezmiernie. On i dla nich również okrutny. Nominacji nie mam pokazywać natychmiast, dopiero po zjednaniu sobie żołnierzy. Gdyby jednak La Rochenoire wydał rozkaz, aby mnie rozstrzelać natychmiast, wówczas palnę mu w łeb i pokażę nominację. Ale wątpię, czy do tego przyjdzie. La Rochenoire wie, że byłem w dobrych stosunkach z dzisiejszym dyktatorem. Rozstrzelać mnie znaczyłoby spalić za sobą mosty zupełnie, a tego on sobie nie może życzyć. Zresztą, zobaczymy. Prawdopodobnie nie przyjdzie do ostateczności. Rząd sobie jej nie życzy. La Rochenoire nie wie o niczym. Tak rzeczy stoją. Teraz ty powiedz swoje zdanie.\n- Moje zdanie jest, że lepiej byś zrobił, gdybyś mi od razu wszystko wyznał.\n- Źlem zrobił, ale bałem się, że mnie będziesz odmawiał od przedsięwzięcia.\n- I dlatego wciągnąłeś mnie w nie?\n- Masz się czas cofnąć. Mówiłeś, że wszystko jedno, gdzie się bić. Niedaleko krąży oddział Corbeau. Możesz się tam zaciągnąć. Wyrobiłem na wszelki wypadek dla ciebie nominację.\n- Słuchaj! - rzekłem wówczas żywo. -Chcesz się mścić, to się mścij, ale mi się droga twoja nie podoba. Rozumiałbym, gdybyś przyjechał i po prostu palnął w łeb La Rochenoirowi, ale ty chcesz i musisz zyskać pierwej jego zaufanie, a potem zdradzić je.\n- Nie ja tę drogę wybrałem. Takie są instrukcje, których muszę słuchać, a podjąłem się je wykonać dlatego, że zabić go po prostu to mało dla mnie. Ja go muszę wprzód strasznie upokorzyć. Mniejsza o to, czy to pięknie, czy nie. Ja jestem Tatar. Ja chcę zemsty.\nI istotnie podobny był w tej chwili do Tatara.\n- Pomyśleć, co on mi zrobił! pomyśleć, że Lidia jest jego narzeczoną!...\nI począł wyłamywać ręce, aż stawy palców trzeszczały głośno.\n- Idę. Jeżeli rzecz zaraz się rozstrzygnie, gotów jestem ci pomagać, ale jeśli powoli, nie chcę się wdawać w grę.\n- Bo i nie potrzebujesz. Zatem dobrze. Dziękuję ci.\nUścisnął moją rękę.\n- W każdym razie - mówił - nie pójdziemy razem do obozu, aby nie ściągnąć podejrzeń. Ja muszę tam być pierwej. Następnie przyjedziecie ty i Marx. Będziemy udawali, że się nie znamy. To was na wszelki wypadek zasłoni przed jego zemstą.\nNie chciałem się zgodzić na to, ale Mirza mówił, że nie godzi się nam wciągać w przedsięwzięcie Bogu ducha winnego Marxa. Uległem.\n- Kiedyż pójdziesz? - pytałem.\n- Jak tylko rozednieje. Wy zostańcie tutaj przez parę dni.\nPotem uchwycił znów moją rękę.\n- Bądź dobry dla Lidii. Ja ją kocham, bardzo kocham. Współczuj mi chociaż w tym. Ona zasługuje na twoją przyjaźń... więcej niż ja. Wycierpiała dużo, bo nigdy nie przestawała mnie kochać. Teraz wyjaśniło się wszystko.\nI objąwszy mnie za szyję, położył głowę na moich piersiach. Potem podniósł się nagle i rzekł:\n- Powiedzieć jej ostatnie: "bądź zdrowa!" Biedactwo czeka jeszcze na mnie.\nWziął karabin i wyszedł. Zostałem sam ze śpiącym Marxem. Odgłosy bitwy nie cichły, przeciwnie, stawały się coraz wyraźniejsze. Łuna tylko bladła, bo rozpoczynał się brzask ranny. Szyby zbielały. Czarne kontury gałązek za oknem stawały się coraz wyraźniejsze. Oparłem się na dłoni i począłem rozmyślać. Nie rozmyślałem o tym, co się stało. W naturze mojej leżała pewna obojętność, która kazała mi przyjmować fakta spełnione jako konieczność, jako turecki "kiszmet", z marmurową obojętnością. Była to pewna bierność, która jednak często służyła mi w ówczesnej epoce jako zasada-pocieszycielka. Życie nie wydawało mi się warte jednego sous. Byłem w epoce sceptycyzmu życiowego; za długo żyłem tylko wewnętrznie, dlatego wyczerpałem się do dna. Dlatego także szukałem wtedy takich wrażeń, od których biła woń prochu, jaskrawych, niebezpiecznych, bo odrywały mnie one od spoglądania w próżnię i od obwijania wątka nici naokoło nicości. Rozmyślałem więc tylko o Mirzie, o tym bogactwie wiary w życie i samego siebie, o życiu, jakie kipiało w nim i wylewało się na zewnątrz. Bił się, kochał, mścił i do głębi duszy był przekonany, że to wszystko warte zachodu. Na duszę jego nie padał ani cień zwątpienia. Nie było w nim jednej kropli krwi Hamleta. Takich ludzi zwą ludźmi czynu. Biło od niego jakieś ciepło życiowe, przy którym i ja ogrzewałem zdrętwiałą duszę.\nOto i w tej chwili żegnał się tam ze śliczną panną i w pocałunkach zapominał o świecie całym. Ja na jego miejscu czułbym, niestety, że całuję usta, które prędzej lub później muszą być umarłymi.\nDniało coraz bardziej. Noc pierzchła. W La Mare poczęły piać koguty, a jeden podawał głos drugiemu. Podszedłem do otwartego okna, aby spojrzeć na widnokrąg, i nagle ujrzałem mdły krążek światła latarki zbliżający się z cieniów, do uszu zaś moich doszło pośpieszne klekotanie drewnianych trzewików, jakich we Francji używają wieśniacy.\nPo chwili mały chłopak z kudłatą czupryną, bez czapki, dobiegł aż do naszej kwatery, podniósł latarkę i ujrzawszy mnie stojącego w oknie, zawołał zdyszanym głosem:\n- Nie śpicie?\n- Zgaś latarkę i zmykaj - rzekłem cicho.\nRozbudziłem Marxa, potem wyszedłem przed sień i zagwizdałem znowu: "Dzieci zbierajcie się!" etc.\n- Hop! hop! - zawołał.\nWeszliśmy prosto w chmielnik, który ciągnął się aż do lasu. Nie potrzebowaliśmy zresztą odchodzić zbyt daleko. Niemcy bowiem nie mogli nic o nas wiedzieć. Usiedliśmy więc spokojnie wśród liści i poczęliśmy się wsłuchiwać w odgłosy z La Mare. Bitwa już ustała; łuna zgasła. Z początku w La Mare cicho było i spokojnie, ale potem do uszu naszych doszła daleka, potem coraz bliższa wrzawa. Wkrótce mogliśmy odróżnić tętent i rżenie koni, dźwięki mosiężnych trąb, warczenie bębnów. Zagrzmiały wreszcie i pieśni bojowe. Jazda zaśpiewała "Wacht am Rhein!", a głosy niosły się daleko wśród ciszy po rosie. Biło od nich jakąś niewypowiedzianą siłą i dzielnością; czułeś, że to są odgłosy tryumfu, że pułki Cymbrów znojne, pokryte jeszcze kurzem bojowym i krwią, upojone radością, święcą tą pieśnią nowe zwycięstwo.\nA tymczasem pierwsze różowe promienie jutrzenki musiały padać jak aureola na ich wysokie sztandary. Słuchaliśmy w milczeniu. Flegmatyczny Marx pobladł ze złości i szeptał przez zaciśnięte zęby swoim łamanym językiem: "c'est pien! nous ferrons!" Mirza oddał się także całkowicie chwili. Zapomniał wówczas zapewne ten szczęśliwiec o wszystkim i żył za dwóch jednym wrażeniem, w każdym razie więcej wartym niż Hamletowa refleksja.\nBył to jednak widocznie tylko przemarsz wojsk, bo stopniowo wrzawa, tętent i pieśń oddalały się coraz bardziej, cichły, cichły, mieszały się ze szmerem liści chmielowych, przechodziły jak gomon, a potem już tylko silniejszy powiew wiatru zawiewał jeszcze pieśnią.\nWreszcie ucichło wszystko.\n- Przeszli - szepnął Selim.\n- Trzeba i mnie iść. Wy wracajcie do La Mare.\nŻegnaliśmy się długo i serdecznie. Następnie Mirza otarł łzę, zarzucił na ramię karabin, przekręcił na bok kepi i odszedł z wolna, nucąc: "Tyś szyła chorągiewki!"\nPotem odwrócił się jeszcze i zasyłał nam znaki pożegnania. W milczeniu wróciliśmy z Marxem do La Mare.


Państwowe Muzeum Ermitażu (St. Petersburg) jest jednym z trzech najbardziej znanych i największych muzeów na świecie. Jego historia i kolekcja zasługują na szczególną uwagę. Niemal każdy turysta przybywający do północnej stolicy Rosji ma tendencję do dostania się do Ermitażu. Porozmawiamy o tym, co jest niezwykłym zbiorem dzieł sztuki tego muzeum. A także o najciekawszych projektach i faktach z życia Ermitażu.\nPoczątek przyszłej kolekcji muzeum złożyła cesarzowa Katarzyna II. Kupiła dla siebie dzieła sztuki, jej najbardziej znaczącym nabytkiem była kolekcja kupca Gotskovskiego. Początkowo kolekcja znajdowała się w pałacach, ale szybko rosła i wkrótce cesarzowa zdała sobie sprawę, że konieczne jest wybudowanie specjalnego budynku.\nPrawdziwa historia Państwowego Ermitażu rozpoczyna się w 1764 roku, kiedy powstał Mały Ermitaż. Ale bardzo szybko budynek ten był wypełniony dziełami sztuki, aw 1775 roku pojawił się budynek Wielkiego Ermitażu. Pod koniec XVIII wieku w Ermitażu znajdowała się jedna z najlepszych i największych kolekcji dzieł sztuki w Europie. Cały zespół nabywców pracował w muzeum, szukając wyjątkowych eksponatów w całej Europie. W połowie XIX wieku kompleks muzeum został uzupełniony o kolejny budynek i uzyskał obecny wygląd. Do 1917 r. Muzeum nie było powszechnie dostępne, bilet można było kupić tylko w kasie pałacowej i nie były one rozdawane wszystkim. Po rewolucji muzeum stało się narodowym skarbem, część zbiorów została rozprowadzona wśród różnych muzeów państwowych, ale kolekcję uzupełniono również poprzez wniesienie cennych przedmiotów ze zbiorów prywatnych. Część prac Władza radziecka sprzedawane za granicą, starając się uzupełnić rezerwy złota młodego państwa. Podczas drugiej wojny światowej kosztowności Ermitażu zostały ewakuowane na Ural, ale od 1945 roku muzeum zostało ponownie otwarte dla zwiedzających.\nNowoczesne Państwowe Muzeum Ermitażu (St. Petersburg) to największy kompleks kulturalny, badawczy i muzealny w kraju. Hermitage aktywnie rośnie dzisiaj, muzeum otworzyło biura w 4 miastach, nowe otwarcie jest przygotowywane w Jekaterynburgu. Pracownicy Ermitażu prowadzą wspaniałą działalność edukacyjną i naukową, współpracują ze wszystkimi ważniejszymi muzeami na świecie oraz organizują wystawy w różnych krajach. Znaczna część uzupełnienia montażu trwa, specjaliści szukają godnych eksponatów i prowadzą negocjacje z kolekcjonerami. Dzisiejsze muzeum to duży kompleks, trwają prace restauratorskie, prowadzone są ekspertyzy i realizowany jest ogromny program przyciągający turystów. Co najmniej 5 milionów ludzi przybywa tu co roku.\nOgromny kompleks zwany Państwowym Ermitażem obejmuje dziś 5 głównych budynków, nie licząc poszczególnych pomieszczeń w innych budynkach, na przykład w budynku Sztabu Generalnego. Najstarszym budynkiem muzeum jest Mały Ermitaż. Został zbudowany w latach 1764-1766 przez architekta J. Velten. Kompleks Small Hermitage obejmuje także słynne wiszące ogrody oraz pawilony północne i południowe. Kompleks wykonany jest w surowym stylu klasycyzmu. W 1777 roku ten sam J. Velten wznosi Wielki Pustelnik, harmonijnie łącząc go z wcześniej wybudowanymi budynkami kompleksu. Później D. Kvarnegi przywiązany do tego budynku domu, w którym znajdują się loggi Raphael.\nPod koniec XIX wieku Leo von Klenze zaprojektował specjalny budynek do publicznych wizyt w muzeum, zwany Nowym Ermitażem. Spektakularna struktura w stylu historyzmu harmonijnie wpisuje się w wcześniej utworzony kompleks. Najbardziej znanym elementem tego budynku jest portyk wejściowy z Atlantydą. Kolejny pokój wchodzący w skład kompleksu to Teatr Ermitażu. Został zbudowany pod Catherine II. Dziś odbywają się przedstawienia i koncerty, pokazywane są wystawy. Państwowe Muzeum Ermitażu, którego salony zadziwiają wspaniałością i zakresem, jest prawdziwym symbolem Petersburga. Kompleks budynków muzeum - jedna z głównych dominant architektonicznych miasta.\nWiele tomów i katalogów poświęconych jest opisowi kolekcji Hermitage. Dziś kolekcja muzeum ma około 3 miliony eksponatów. Publiczność pokazuje tylko niewielką część spotkania. Wiele przedmiotów i dzieł sztuki boi się światła i powietrza, dlatego są przechowywane tylko w specjalnych warunkach. Tylko wąscy specjaliści mają do nich dostęp. Największym repozytorium dzieł sztuki w kraju jest dziś Państwowe Muzeum Ermitażu. Malarstwo, rzeźba, grafika, zabytki - kolekcja muzeum pozwala przedstawić całą historię ludzkiej cywilizacji. Zbiór obejmuje kilka działów: kulturę i sztukę prymitywnego świata, sztukę starożytności, malarstwo Europy od XIII do XX wieku, sztuka i rzemiosło, monety. Jednak kolekcja muzeum ma oczywiste braki, na przykład w Ermitażu, jak w Rosji w ogóle, nie ma jednego obrazu Vermeera, nie ma dzieł wielu znaczących Włochów, sztuka XX wieku jest słabo reprezentowana.\nPaństwowe Muzeum Ermitażu, którego dzieła i budynki są wyjątkowe, jest ogromnym muzeum. Aby obejrzeć całą wystawę, trzeba spędzić wiele dni. Ale, jak w każdym muzeum świata, są arcydzieła, których nie można przegapić i które są przedmiotem szczególnej dumy. Należą do nich:\n- "Danae" i "syn marnotrawny" Rembrandta;\n- "Madonna Benoit" i "Madonna Litta" Leonarda da Vinci;\n- wyjątkowy zegarek "Peacock";\n- "Taniec" A. Matisse;\n- freski ze świątyń buddyjskich;\n- obiekty kultury Pazyryk;\n- Rzeźba "Odwieczna Wiosna" Rodina;\n- główna klatka schodowa Pałacu Zimowego;\n- kolekcja rosyjskich przedmiotów wyposażenia wnętrz od XIX do początku XX wieku.\nJest to oczywiście tylko to, co najważniejsze: w muzeum jest tyle cennych dzieł o innym smaku, że bardzo trudno jest wybrać główne arcydzieła.\nPaństwowe Muzeum Ermitażu na etapie jego tworzenia było osobiście nadzorowane przez cesarzową Katarzynę II. W ciągu swojej długiej historii muzeum zastąpiło 17 dyrektorów. Dziś dyrektorem Państwowego Muzeum Ermitażu jest Michaił Borisowicz Piotrowski. W 1992 roku dotarł do miejsca, które kiedyś zajmował jego ojciec - wybitny archeolog, orientalista. Przez prawie 30 lat kierował głównym muzeum w kraju. Mikhail Borisovich dąży dziś do kontynuacji zakorzenionych tradycji Ermitażu, wiele robi dla jego rozwoju. Ponieważ muzeum to ogromny, różnorodny kompleks, reżyser musi zajmować się raczej kwestiami administracyjnymi niż studiowaniem dzieł sztuki. Jednak dyrektor muzeum jest uznanym naukowcem o światowym prestiżu.\nPaństwowe Muzeum Ermitażu to skomplikowana wieloetapowa struktura. Są wydziały związane z pracą w pewnych okresach historii sztuki, na przykład wydział starożytnego świata. Istnieje wiele działów eksperckich, na przykład wydział wiedzy naukowej i technicznej zabytków. Pracownicy muzeum to najlepsi specjaliści w swoich dziedzinach, jest wielu doktorów nauk, kilku akademików pracuje tutaj. Funkcjonowanie takiego kompleksu, jakim jest Ermitaż, jest niemożliwe bez różnych usług technicznych i towarzyszących. W sumie muzeum zatrudnia kilkaset osób.\nPaństwowe Muzeum Ermitażu, którego prace codziennie około 300 tysięcy osób chce zobaczyć, oprócz wystawy i wystawy, ma wiele innych projektów. Jednym z największych projektów tego muzeum jest praca nad stworzeniem Centrum Konserwacji i Przechowywania Staraya Derevnya. Jest to kompleks pięciu budynków, do których przeniesie się część funduszy muzeum na renowację i przechowywanie o wysokiej jakości. Inną ciekawą inicjatywą Hermitage jest stworzenie muzeum heraldycznego w budynku Giełdy Papierów Wartościowych w St. Petersburgu. Ponadto muzeum pracuje nad otwarciem biur w innych miastach i krajach. W niedalekiej przyszłości otwarcie Ermitażu w Jekaterynburgu. Kolejnym ambitnym zadaniem muzeum jest utworzenie funduszu zbiórki dzieł sztuki w 20-21 wieku, który jest słabo reprezentowany w Ermitażu.\nW swojej długiej historii Państwowe Muzeum Ermitażu zostało porośnięte licznymi legendami i mitami. Łączna powierzchnia dzisiejszego muzeum wynosi 233 tysiące metrów kwadratowych. m, ma ponad 1000 pokoi, 117 schodów. W Ermitażu, oprócz setek pracowników, oficjalnie pracuje 50 kotów, ich zadaniem jest łapanie myszy, które mogą niszczyć dzieła sztuki. Wśród unikalnych arcydzieł muzeum znajduje się wazon jaspisowy Kolyvan ważący 19 ton. Aby go wprowadzić do sali, musiałem zdemontować ścianę muzeum. Jeśli poświęcisz tylko 1 minutę na sprawdzenie każdej wystawy muzeum, będziesz musiał wydać około 11 lat na pokrycie wszystkich zbiorów. Istnieje wiele legend o muzeum, mówi się, że od czasu do czasu w nocnych oknach muzeum widać sylwetki kobiet, aw pałacach jest wiele skarbów. Podczas II wojny światowej w podziemiach Ermitażu otwarto 12 schronów przeciwatomowych, które uratowały wiele istnień Leningraderów.\nPaństwowe Muzeum Ermitażu, którego adres to Petersburg, Plac Pałacowy, 2, jest znane każdemu turystowi i jest najczęściej odwiedzanym muzeum w Rosji. Bilet dla dorosłego Rosjanina kosztuje tylko 400 rubli. W każdy pierwszy czwartek miesiąca możesz odwiedzić muzeum za darmo, istnieje wiele korzyści dla różnych kategorii obywateli. The Hermitage działa codziennie, z wyjątkiem poniedziałków, od 10.30 do 18 godzin, w środę i piątek - do 21 godzin.\n← Politolog, pisarz Andrei Devyatov: biografia, książki\nIvan Makarevich - utalentowany aktor i muzyk →


Kostka brukowa, oporniki granitowe i krawężniki - KDP Nautilus\nHome » Branża Budowlana » Materiały Budowlane » Kostka brukowa, oporniki granitowe i krawężniki\nJesteśmy przedsiębiorstwem specjalizującym się w obróbce kamienia naturalnego i produkcji kostki granitowej. Dostarczamy oporniki granitowe na potrzeby inwestycji infrastrukturalnych w całym kraju. Nasze wyroby charakteryzują się wysoką estetyką i odpornością na wpływ czynników zewnętrznych, takich jak wilgoć czy zmiany temperatury. Doskonale sprawdzają się w miejskiej infrastrukturze drogowej oraz przy wykańczaniu prywatnych posesji. Oporniki granitowe są o wiele bardziej wytrzymałe niż podobne wyroby z betonu. Ponadto ich zastosowanie daje o wiele lepsze wrażenie estetyczne niż użycie prefabrykatów betonowych. Pozyskujemy kamień naturalny z kamieniołomów krajowych, a także sprowadzamy granit i marmur ze Skandynawii. Posiadamy duże zaplecze magazynowe i jesteśmy przygotowani do realizacji nawet największych dostaw kostki granitowej, krawężników i innych materiałów budowlanych. Współpracujemy z wieloma przedsiębiorstwami zajmującymi się budownictwem drogowym i układaniem kostki.\n2016-01-19|Kategoria: Branża Budowlana / Materiały Budowlane\nZapraszamy do salonów MY FLOOR, gdzie znajdziesz niezwykle popularne w aranżacjach wnętrz panele podłogowe szare. Panele laminowane MY FLOOR łączą w sobie eleganckie wzornictwo i wygląd prawdziwego drewna, dzięki czemu będą pasować do różnego rodzaju wnętrz. Poza pięknym wyglądem cechują się wysoką jakością, a co za tym idzie - trwałością. Są odporne n...\nBogata oraz zróżnicowana oferta Centrum Impregnacji.\nW dzisiejszych czasach z racji istnienia bardzo dużej ilości przedsiębiorstw, oferujący szeroki wybór różnorodnych produktów. Jeżeli chodzi o wysoką skuteczność w czyszczeniu oraz odpowiednią pielęgnację to wówczas warto zaopatrzyć się w impregnat do klinkieru. Cena opisywanego artykułu jest uzależniona od określonej marki. Jeżeli chodzi o otrzymaną jako�...\nZ pewnością nawet w trakcie sezonu grzewczego można wymienić posiadany przez nas, ale już zupełnie nieefektywny i generujący bardzo wysokie koszty eksploatacyjne kocioł. Pellet to bardzo atrakcyjne pod względem finansowym i energetycznym dla bardzo wielu osób paliwo, stosowane w wielu kotłach funkcjonujących w Polsce. Pamiętać warto jednak o tym, że prawo wymaga ...\nJesteśmy przedsiębiorstwem specjalizującym się w obróbce kamienia naturalnego i produkcji kostki granitowej. Dostarczamy oporniki granitowe na potrzeby inwestycji infrastrukturalnych w całym kraju. Nasze wyroby charakteryzują się wysoką estetyką i odpornością na wpływ czynników zewnętrznych, takich jak wilgoć czy zmiany temperatury. Doskonale sprawdzają się ...\nMieszkanie i dom to miejsca, które powinny być urządzone w sposób, który będzie współgrał z twoimi gustami, a także potrzebą łatwego utrzymania porządku. Gwarantuje to między innymi glazura, którą dobrze jest położyć tam, gdzie spodziewamy się większej ilości zabrudzeń lub chcemy mieć pewność, że będziemy mogli łatwo posprzątać dane pomieszczenie....


FESTIWAL TEATRALNY - Teatr Capitol Warszawa\nZapraszamy do udziału w pierwszej edycji Festiwalu Teatralnego „Capitol Kulturowy. Teatr tu i ówdzie.” Wydarzenie zostało podzielone na dwie części: prezentację spektakli festiwalowych w siedzibie Teatru Capitol w Warszawie oraz prezentację spektakli na scenie wyjazdowej w: Otwocku, Kleszczowie, Sieradzu i Oświęcimiu. Festiwal potrwa od początku października do końca grudnia 2021 roku.\nSpecjalnie na potrzeby Festiwalu Teatr Capitol wyprodukuje nowy spektakl pt.„Małżeństwo to morderstwo.” W ramach festiwalu zaprezentowana zostanie również komedia małżeńska – „A mi to rybka!” oraz brawurowa komedia o związkach, zdradzie i tajemnicach – „Pomoc Domowa.” Jest to spektakl radomskiego Teatru Powszechnego im. Jana Kochanowskiego, w adaptacji Krystyny Jandy i reżyserii Krzysztofa Dracza.\nPROGRAM FESTIWALU – TEATR CAPITOL WARSZAWA\n„A mi to rybka!”, warszawskiego Teatru Capitol\npiątek 8 października, godz.16:30 / Duża Scena\n„Pomoc Domowa”, Teatru Powszechnego im.Jana Kochanowskiego z Radomia\nczwartek 14 października, godz.16:00 / Duża Scena\n„Małżeństwo to morderstwo”, warszawskiego Teatru Capitol\nponiedziałek, 22 listopada, godz.19:00 / Duża Scena\nPROGRAM FESTIWALU – SCENA WYJAZDOWA\nOTWOCK: Amatorski Teatr Miejski im. Stefana Jaracza\nsobota 4 grudnia, godz.13:00\nobsada: Daria Widawska, Łukasz Nowicki, Olga Nowicka, Wojciech Solarz\nobsada: Anna Gornostaj, Olaf Lubaszenko\nKLESZCZÓW: Gminny Ośrodek Kultury\npiątek 19 listopada, godz.18:00\nBezpłatne wejściówki dostępne są w kasie GOK w Kleszczowie.\nLiczba miejsc ograniczona. Szczegóły: TUTAJ / tel.(+48) 44 731 32 30\nSIERADZ: Sieradzkie Centrum Kultury\nwtorek 14 grudnia, godz. 18:00\nOŚWIĘCIM: Oświęcimskie Centrum Kultury\nczwartek 16 grudnia, godz.18:00\nFestiwal został dofinansowany ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu.


Rogale na św. Marcina – zestawienie lokali - Jemy w Łodzi\nJak co roku, moje cukiernicze serce nie może doczekać się 11 listopada. Powód? Pyszne, wypełnione po brzegi makiem i bakaliami rogale świętomarcińskie! Chociaż tych z certyfikatem nie ma w Łodzi zbyt wiele, zrobiłyśmy dla was przegląd lokali, które wypiekają swoje autorskie wersje przysmaku.\nRogale ze Zjadliwości\nUwielbiam takie zbiegi okoliczności – dokładnie rok temu jeździłam rowerem po Poznaniu, próbując znaleźć najsmaczniejsze świętomarcińskie rogale. Wycieczka, którą odbyliśmy pod pretekstem odwiedzenia znajomych mojego chłopaka, obfitowała w kulinarne doświadczenia: była świetna napoletana z kurczakiem KFC, było genialne wegańskie sushi z batatem, ale to właśnie wspomniane rogale zostały wyjazdowym hitem. Fast forward do dzisiaj, kiedy to siedzę w domu otulona kocem, piszę dla was ten tekst i marzę o poznańskich wypiekach. Z wiadomych powodów, kulinarna podróż do Wielkopolski jest obecnie niewskazana… ale nie macie co się martwić! Przepyszne rogale wypełnione tradycyjnie białym makiem w autorskiej (tj. bez certyfikatu) wersji wypieka kilka łódzkich lokali.\nAle najpierw, o samych rogalach słów kilka! Aby móc nazwać rogala świętomarcińskim, lub po prostu marcińskim, przygotowujący go cukiernik musi uzyskać specjalny certyfikat nadawany przez Kapitułę Poznańskiego Tradycyjnego Rogala Świętomarcińskiego. Jak możemy przeczytać na jej stronie, certyfikowana słodycz musi składać się z ciasta półfrancuskiego na bazie margaryny oraz nadzienia z białego maku, okruchów cukierniczych, cukru, masy jajecznej (sic!), margaryny, bakalii i aromatu migdałowego. Nie dziwi więc wysyp lokali, które rogale przygotowują po swojemu, w zamian używając prawdziwego masła, ekstraktów oraz jajek – tym samym „skazując się” na konieczność zmiany nazewnictwa. Nie nią warto się jednak kierować podczas wyboru! Coroczne rankingi przygotowywane np. przez zaprzyjaźnioną ekipę z poznańskiego portalu mytujemy.pl jednoznacznie wskazują na wyższość autorskich wypieków – i ja, po obfitych testach, również się pod tym podpisuję.\nA co z rogalami w Łodzi? Wraz z Izą wykonałyśmy parę (no, paręnaście telefonów), by znaleźć te miejsca, które samodzielnie przygotowują swoje wersje poznańskich rogali. Przy ich wyborze nie sugerujcie się brakiem certyfikatu – bo jak wspominałam, to często działa jedynie na korzyść słodkości, które dzięki prawdziwym składnikom zyskują nowy wymiar smaku. Swoją porcję niepodległościowych wypieków warto zarezerwować już dzisiaj, bo jak co roku, na pewno będą się cieszyć sporym zainteresowaniem!\nPracownia cukiernicza Darii i Adama Marszałków, którzy w codziennej ofercie mają monoporcje i torty – a od niedawna również pieczywo. Teraz do słodkiego asortymentu dołączą pełne bakalii rogale, które od jutra do niedzieli kupicie w ich pracowni na Okopowej 111 oraz przez sklep internetowy z dostawą do domu. Zarezerwujcie swoją porcję tutaj!\nFajna Babka. Montownia Cukiernicza\nFajna Babka to łódzka pracownia z Karolewa, stworzona przez Pawła Kuźmickiego – cukiernika, kucharza, a przede wszystkim wielbiciela dobrego jedzenia i słodyczy. W swojej montowni tworzy torty, serniki i inne słodkości z sezonowych składników, a do dzisiaj można zamówić u niego zestaw 3 poznańskich rogali wypiekanych na maśle. Odbiór – jutro lub w środę po wcześniejszym kontakcie. Szczegóły tutaj!\nCena: 25 zł / zestaw 3 rogali\nfot. Fajna Babka. Montownia Cukiernicza\nKierunek – Księży Młyn! W Fatamorganie codziennie zakupicie świeże pieczywo, a coraz częściej także pączki z rozmaitymi nadzieniami. 11 listopada (a jeśli zamówień będzie sporo, to może nawet trochę dłużej) w restauracji dostępne będą bakaliowe rogale, które już można rezerwować telefonicznie. Po szczegóły zajrzyjcie do nich na profil!\nWyroby tej cukierni cieszą łodzian od kilkunastu lat, a ich jagodzianki stale trafiają na pierwsze miejsce naszego rankingu. Od kilku tygodni, oprócz tradycyjnie przygotowywanych rogalików, sprzedawane są tu również rogale z ciemnym i białym makiem. U Gałeckich wypieka się je na cieście półfrancuskim, z dodatkiem własnej roboty nadzienia na bazie maku, orzechów, rodzynek i miodu. Na pewno kupicie je jeszcze do końca tego tygodnia!\nCukiernia Maison a.s. słynie z klasycznych francuskich wypieków, w tym maślanych croissantów. Z okazji dnia św. Marcina, ich klasyczna pozycja zyskała nadzienie z niebieskiego maku, marcepanu, orzechów włoskich, migdałów i skórki pomarańczowej, a całość oblano lukrem i udekorowano prażonymi migdałami i orzechami włoskimi. Tak przygotowane rogale wypiekane będą tylko w środę 11 listopada – rezerwacje przyjmowane są telefonicznie oraz w wiadomości na Facebooku. Szczegóły tutaj.\nPiekarnia Łódź (Monopolis)\nPiekarnia Łódź z Monopolis część wypieków przywozi z Bydgoszczy, ale aromatyczne rogale z białym makiem i marcepanem wypiekane są tu na miejscu. Chociaż dostępne są w stałej sprzedaży, te na wtorek i środę dostępne będą jedynie po wcześniejszym zarezerwowaniu. Szczegóły znajdziecie tutaj!\nCena: 4,5 zł / sztuka\nfot. Piekarnia Łódź\nTubajkowe rogale powracają w ulepszonej recepturze! W zeszłym roku sprzedawały się jak świeże bułeczki, dlatego w tym roku kawiarnia umożliwiła mailowe zapisy. Wszystkie szczegóły odnośnie zamawiania znajdziecie tutaj, a już teraz zobaczcie to bardzo kuszące zdjęcie. Rogale ważą ok. 150 g, wypiekane są z maślanego ciasta, a w środku znajdziecie nadzienie z białego maku, marcepanu, orzechów i skórki pomarańczowej.\nCena: 8 zł / 100 g\nW wegańskiej kuchni Zjadliwości co rusz powstają słodkie wypieki. Teraz, miejsce zwyczajowych bułeczek, zajmują duże orkiszowe rogale o bogatym wnętrzu według własnej receptury. Ekipa lokalu od podstaw robi marcepan, który następnie łączą z orzechami włoskimi, mielonym białym makiem i syropem z agawy. Wierzch dekorowany jest lukrem z cukru trzcinowego, orzechami włoskimi i makiem, a do przygotowania ciasta używana jest organiczna, wegańska margaryna bez oleju palmowego. Na zamówienia czekają do jutra, a odbiór możliwy będzie od środy do soboty. Szczegóły tutaj!


Apartament Tylas 2 - Jaworki\nApartament Tylas 2apartamenty - mieszkania\nCena od: 198 PLN / 1 dzień Obiekt Apartament Tylas 2 położony jest w miejscowości Jaworki w regionie małopolskie i oferuje taras. Apartament znajduje się 40 km od miejscowości Gródek nad Dunajcem. Goście mogą podziwiać widok na góry.\nW naszej ofercie m.in.: Zasady dystansu społecznego są przestrzegane, taras, przechowalnia nart, restauracja, całkowity zakaz palenia, taras słoneczny, Używane są chemiczne środki czystości, które skutecznie zapobiegają rozprzestrzenianiu się koronawirusa, plac zabaw dla dzieci, kajakarstwo, sklep na miejscu, zwierzęta domowe są akceptowane, wycieczka lub spacer po miejscowych zabytkach, piesze wycieczki, jazda na rowerze, muzyka na żywo, Bezdotykowe zameldowanie/wymeldowanie, puby, pokoje rodzinne, ogród, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, kaplica / świątynia, pokoje dla niepalących, jazda konna, część przeznaczona dla palących, ogrzewanie, szkółka narciarska, narciarstwo, Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych, Możliwe wystawienie faktury, piesze wycieczki, Płatności bezgotówkowe są możliwe.\nW obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp. Prosimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Apartament Tylas 2 o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Zarządzany przez gospodarza prywatnego (osobę fizyczną)\nOferta naszego partnera Booking.com BG.270062


Autorem liberum veto jest? No właśnie, kto …? - Historia Know-How\nAutorem liberum veto jest? No właśnie, kto …?\nutworzone przez Adam | Sty 26, 2017 | Artykuły i podróże | 0 komentarzy\nW historiografii polskiej ugruntował się pogląd, że Rzeczypospolita upadła z powodu wadliwego ustroju państwa, na który składały się wolna elekcja, prawa henrykowskie, pacta conventa, prawo wypowiadania posłuszeństwa królowi, sejm wolny, prawo konfederacji, instrukcje poselskie. Za najważniejszą jednak bolączkę polskiego parlamentaryzmu okrzyknięto liberum veto. Słynne „nie pozwalam” stało się niejako znakiem rozpoznawczym polskiej demokracji szlacheckiej, zwłaszcza w oczach cudzoziemców przebywających w Rzeczypospolitej w XVII wieku, oraz dzisiejszych zagranicznych historyków. Następnie liberum veto przełożyło się na jednomyślny osąd europejskiej historiografii, a brzmi on: „Polacy – naród anarchistów”. Zaczęto wręcz uważać anarchizm za jedną z głównych cech społeczeństwa polskiego. Tak oto, liberum veto haniebnie wpłynęło na ocenę Polaków. A czy sami Polacy wiedzą, kto wprowadził i ugruntował ową źrenicę demokracji szlacheckiej? W „Historii Polski 1505 – 1764” autorstwa Józefa Gierowskiego, rola ta została przypisana Januszowi Radziwiłłowi. Autor stwierdza: „Januszowi Radziwiłłowi ma Rzeczpospolita do zawdzięczenia pierwsze liberum veto”. Czy można jednak uważać inicjatora Radziwiłła, który poddał pomysł, jakim było „nie pozwalam”, za jego autora? Czy zwykliśmy uważać kogoś, kto poddał pomysł, a on okazał się „totalną klapą”, za jego stwórcę? Raczej nie, głównie przypisujemy autorstwo temu, kto ów pomysł wprowadził w życie, kto posłużył się nim do osiągnięcia pewnych zamierzeń, a skoro tak, to nie Janusz Radziwiłł wprowadził i ugruntował w Rzeczypospolitej liberum veto, lecz zmienny, jak jesienna aura, Jan Kazimierz, ostatni Waza na tronie polskim.\nkról Jan Kazimierz Waza (źródło http://www.polskieradio.pl)\nPierwsi dwaj polscy Wazowie, Zygmunt i Władysław, w ostatecznym rozrachunku nie byli jeszcze takimi nieudolnymi władcami, jak oceniali ich im współcześni. Mimo, iż trafiały się podobne opinie, jak ta kanclerza Zamoyskiego o Zygmuncie, wypowiedziana do wysłanników polskich, którzy sprowadzali do Rzeczypospolitej ze Szwecji króla wybranego na elekcji: „cóżeście to za niemą miarę nam przywiedli”, to jednak prawdziwe gromy zaczęły się sypać na głowę dopiero trzeciego Wazy na tronie polskim, Jana Kazimierza. Zachęcony przez swojego ojca i brata, całe życie rozmyślał nad ubogą i kamienistą szwedzką ojczyzną, zamiast pokochać „kraj mlekiem i miodem płynący”, jakim była Rzeczypospolita, corocznie wysyłająca na zachód ok. 100 tys. łasztów zboża (ok. 220 tys. ton), a w roku 1618 osiągająca maksymalny wywóz ok. 128 tys. łasztów. Zachcianka zrodzona pod wpływem francuskiej żony w głowie Jana Kazimierza, polegała na wprowadzeniu za wszelką cenę namiastki rządów absolutystycznych, cieszących się w Europie zachodniej ciągle wzrastającą popularnością. Próby Zygmunta i Władysława przemienienia polskiej demokracji szlacheckiej w monarchię absolutną na szczęście – dla Polaków – nie udały się. Aż nie chce się myśleć, co powstałoby z tych prób, biorąc pod uwagę, jakiego niszczącego Rzeczpospolitą demona zrodził Jan Kazimierz. Tym demonem okazało się wspomniane „liberum veto – nie pozwalam”. Usilne starania o zmianę pięknej polskiej demokracji szlacheckiej, niepowtarzalnej w całym świecie przyniosły lewiatana, który zżerał od środka Rzeczpospolitą, fałszywie następnie obciążając anarchizmem nic nie winne patriotyczne społeczeństwo szlacheckie. Nikt już nie pamięta, że to nie szlachta polska, ale Jan Kazimierz, potomek „wyrzutków chłopskich ze Szwecji” o pseudopolskim nazwisku Snopkowski, stworzył liberum veto. Rak, którym się później okazało „nie pozwalam”, został sprowokowany do zaistnienia przez Jana Kazimierza, a następnie przez niego ugruntowany, mimo ogromnych protestów patriotycznej szlachty polskiej.\nJan Kazimierz i jego małżonka Ludwika Maria Gonzaga poczęli swoje dziecko, jakim było liberum veto w momencie, gdy postanowili nie przyznawać magnatowi Januszowi Radziwiłłowi buławy wielkiej litewskiej. Dumny magnat, niemal udzielny władca Litwy, był obdarzony przez niebiosa największym talentem wojennym w ówczesnej Rzeczypospolitej i nikt tak jak on nie nadawał się do objęcia funkcji hetmana wielkiego litewskiego. Przeszkodą była jednak przynależność Radziwiłła do „opozycji antykrólewskiej”, co całkowicie przekreślało jego kandydaturę. Janusz Radziwiłł dla osiągnięcia upragnionej buławy wielkiej litewskiej mógł pójść królewską drogą zmian, wprowadzanych przez parweniusza z chłopskiego rodu, Jana Kazimierza, ale naturalnie, jako patriota pozostał przy stronnictwie szlachecko – magnackim, przez dworskich nazywanym „opozycją”. Stronnictwo to zakładało sobie ni mniej ni więcej, tylko obronę pięknego polskiego parlamentaryzmu opartego na demokracji całego społeczeństwa, które wybierało do senatu prawie jedynie przedstawicieli magnaterii o szlacheckim rodowodzie, wywodzących się z samych rzymskich patrycjuszy. Gdzież szukać lepszych kandydatów na senatorów niż światli magnaci legitymujący się przodkami z samego Rzymu. Dziś, zwykło się mówić o ludziach tego typu „elita kraju”. Dla określenia ówczesnej sytuacji wewnętrznej w Rzeczypospolitej nasuwa się słowo spopularyzowane w dzisiejszej polskiej polityce przez byłego premiera Polski Jarosława Kaczyńskiego – układ. Tenże układ trwający w Rzeczypospolitej, był świetnie prosperującą maszyną, w której każde kółko zębate, każdy trybik, czyli magnat lub szlachcic, wiedział, co czynić dla dobra kochanej ojczyzny. Pojawienie się Jana Kazimierza na tronie polskim z nową wizją ustrojową Rzeczypospolitej, wywracało schemat działania owej maszyny.\nWybór Jana Kazimierza na króla Rzeczypospolitej był fatalną pomyłką polskiego stanu szlacheckiego. Chciałoby się krzyknąć na wybierających go szlachciców słowami Maćka nad Maćkami, z Dobrzyna, bohatera książki „ Pan Tadeusz ” Adama Mickiewicza: „a głupi, a głupi Wy!”. Fatalna decyzja przyniosła Rzeczypospolitej na 20 lat panowanie, zacietrzewionego w swojej nienawiści do wrogów politycznych, Jana Kazimierza, zainteresowanego jedynie wprowadzeniem monarchii absolutnej. Tak wielka niechęć zarówno do magnatów, jak i ogólnie do Janusza Radziwiłła, doprowadziła do pierwszego w dziejach naszej ojczyzny zerwania sejmu. Dokonał tego w 1652 roku poseł upicki Władysław Siciński, klient Radziwiłła, na wyraźny rozkaz swojego protektora. Pomysł dobry, bowiem miał to być zwykły straszak na nieugiętego monarchę, na okoliczność nadania wojewodzie wileńskiemu buławy wielkiej litewskiej. Straszak, owe słynne „nie pozwalam”, ta tykająca bomba zegarowa, okazała się wtedy zwykłym niewypałem w rękach Janusza Radziwiłła, jednocześnie, jak się później okazało, śmiercionośną bronią Jana Kazimierza. Liberum veto miało posłużyć Januszowi Radziwiłłowi jedynie do otrzymania z rąk królewskich buławy wielkiej litewskiej. To wszystko, wojewoda wileński nie zamierzał, bowiem z całą pewnością stosować czegoś, czego i tak nie dałby rady wprowadzić na stałe. Zbyt małym cieszył się autorytetem, aby dołożyć do naczelnych praw ustrojowych Rzeczypospolitej kolejną cegiełkę, czyli liberum veto. Radziwiłł pragnął jedynie otrzymać to, co mu się należało, co wynikało z praw jego rodu, a o czym wspominał Bogusław Radziwiłł, bratanek Janusza, na kartach „Potopu” Henryka Sienkiewicza: „Słuchaj, panie Kmicic! Gdybyśmy, Radziwiłłowie, żyli w Hiszpanii, we Francji albo w Szwecji, gdzie syn po ojcu następuje i gdzie prawo królewskie z Boga samego wypływa, tedy, pominąwszy jakieś wojny domowe, jakieś rodu królewskiego wygaśnięcie, jakieś nadzwyczajne zdarzenia, służylibyśmy pewnie królowi i ojczyźnie, kontentując się jeno najwyższymi urzędami, które się nam z rodu i fortuny przynależą”. Każdy trzeźwo myślący człowiek w XVII wieku rozumiał prawo Radziwiłłów, książąt, zasłużonych dla Rzeczypospolitej przedstawicieli stanu szlacheckiego, do najwyższych godności w państwie, zwłaszcza, że ubiegający się o buławę wielką litewską był wielkim wojennikiem. Jedynym, który nie mógł pojąć tego prawa, nie potrafił zaakceptować dążeń Radziwiłłów do najwyższych godności państwowych był Jan Kazimierz. Jest to dziś w pewnym sensie niepojęte, skąd taka nieugiętość granicząca z frustracją towarzyszyła królowi na samą myśl o nadaniu Radziwiłłowi buławy wielkiej litewskiej. Nie był, bowiem stały w swoich przekonaniach, co zauważyli i mocno krytykowali jemu współcześni: „Królowa przez nieustanne nalegania, naprzykrzanie się, skargi, płacz i inne sztuczki umie ostatecznie króla poprowadzić, jak zechce” – pisał poseł brandenburski Hoverbeck. Podobnie stwierdzał Krzysztof Opaliński w liście do brata Łukasza: „król królowej ulega, jako służka. Co ta chce, to się stanie, bo go już i łaje”. Jan Kazimierz był, więc pantoflarzem w związku małżeńskim, a odreagowywał z pewnością na polu politycznym, zwłaszcza w sejmie, gdzie był wprost nieubłagany. Smutne to, jeśli monarcha zamiast dążyć do dokończenia sejmu w roku 1652, na którym Siciński zakrzyknął: „ja nie pozwalam na prolongację”, sam kazał, zniecierpliwiony brakiem posła upickiego na sejmie, żegnać wszystkich zebranych. Pomysł, który miał być straszakiem, a stanowił groźne niebezpieczeństwo na przyszłość dla losów Rzeczypospolitej, mógł zostać już na owym sejmie całkowicie zniesiony. Patrioci szlacheckiego stanu zareagowali natychmiastowo, bowiem drugi poseł z Upity, podstarości upicki Michał Wołmiński, został rugowany z izby. Czemu nie odpowiedziało na to stronnictwo dworskie, ani sam król, jakiegoś rodzaju odpowiednią konstytucją, zakazującą posłom samodzielnego opuszczenia sejmu pod groźbą stryczka? Czyżby już wtedy Jan Kazimierz zamierzał uczynić z liberum veto element czołowy absolutystycznej polityki monarszej? Możemy się tylko domyślać, co król planował wtedy uczynić z hasła „nie pozwalam”. Z pewnością kiełkowały mu w głowie szalone plany jak posłużyć się liberum veto do blokowania na poszczególnych sejmach niekorzystnych uchwał wobec swojej osoby. Gdyby zamierzał zwalczyć groźny precedens, do jakiego doszło na pierwszym zerwanym sejmie – gdzie jeden poseł doprowadził do przekreślenia sześciotygodniowych prac – to zrobiłby to, jeśli nie od razu, to przynajmniej w najbliższym czasie. Posłowie, którzy zjechali na sejm, czekali aż Siciński powróci, ale nie doszło do tego. Rozgoryczenie panowało do tego stopnia, że wojewoda brzesko–kujawski Jakub Szczawiński zakrzyknął: „bodajby przepadł”, na co cała izba odpowiedziała „Amen”. Szlachta polska, choć patriotyczna, nierzadko nie potrafiła wyjść z inicjatywą w konkretnej sprawie. W takiej sytuacji powinien objawić się Król Jegomość Jan Kazimierz, niestety objawienie nie nastąpiło. Jak bardzo król był zainteresowany w podtrzymaniu zgubnego liberum veto, wykazał drugi sejm zerwany w 1654 roku. Aby nie oddać buławy wielkiej litewskiej Januszowi Radziwiłłowi oraz nie rozdawać innych wakansów, posłużył się parweniusz szwedzki stronnikiem dworskim, chorążym chełmskim Janem Bąkowskim, który zerwał obrady. Kolejny raz wyjątkowo porządnie zachowali się patrioci szlacheccy, o czym donosił kanclerz Albrecht Stanisław Radziwiłł: „na korytarzach, a potem w izbie lżono ostatniemy słowy nieobecnego winowajcę. Jedni czekali na niego, chcąc posiekać go w kawałki, drudzy woleli, aby go wyrzucić przez okno, i gdyby się był pojawił nie wyszedłby żywy. Chciano go sądzić i zaraz wyrok ogłosić”. Niestety, nie poszedł w ich ślady i tym razem Jan Kazimierz. Broń, którą zastosował – liberum veto – okazało się istnym „strzałem w dziesiątkę”. Ukontentowany monarcha z utrzymania wakansów ukrył nieszczęśnika Bąkowskiego w zamku. Na nic okazały się głośne protesty poselskie, obrady nie zostały wznowione. Być może rozwiązaniem byłyby szable, ale za wyciągnięcie broni białej i posługiwanie się nią pod bokiem króla, groził katowski topór, toteż wrzawa, wzburzenie poselskie ucichło. Jan Kazimierz i tym razem wyszedł obronną ręką, wsparty przez stronnictwo dworskie młodych magnatów, wyniesionych przez monarchę. Liberum veto, które na stałe od drugiego zerwanego sejmu weszło do polskiego parlamentu szlacheckiego, zostało, więc wprowadzone i ugruntowane nie przez magnata, wojewodę wileńskiego Janusza Radziwiłła, lecz przez króla Jana Kazimierza. Z resztą nie pierwszy to raz, kiedy król, okazał się zdrajcą naszej ojczyzny większym niż poszczególni magnaci czy szeregowi szlachcice. Dobrym na to przykładem jest słynny „Panie Kochanku” Karol Stanisław Radziwiłł, uważany za największego moczygębę, podtrzymującego anarchię szlachecką w Rzeczypospolitej w XVIII wieku. Jeśliby uważać, że każdy kraj ma prawo do umieszczenia na dnie piekła tego czy innego bohatera z historii świata, to Karol Radziwiłł byłby drugim na samym jego dole. Niżej od niego historycy polscy umieściliby chyba tylko Judasza, ale to nie „Panie Kochanku” zdradził ojczyznę, lecz król Stanisław August Poniatowski, tak niechętnie nastawiony do sarmackich obyczajów. Jak to mawiał pan Zagłoba w książce Henryka Sienkiewicza „Ogniem i mieczem”: „gorzałka ino tęgiej głowie służy” i naprawdę Karolowi Radziwiłłowi służyła. Jeśli natomiast Stanisław August pił alkohol to nie tylko zdecydowanie mu nie służył, ale wręcz szkodził, i to aż trzykrotnie w 1772, 1793 i 1795 roku, gdy podpisywał kolejne rozbiory ojczyzny, doprowadzając do upadku Rzeczypospolitej.\nJanusz Radziwiłł (źródło kresy24.pl)


RSPCA Northamptonshire Branch - Facebook\nKoty, o których mowa mieszkały ze sobą całe swoje życie. Nikita i Leon są rodzeństwem. Mają po 21 lat, jednak wciąż cieszą się świetnym zdrowiem i bawią się jak malutkie kociątka. Mruczki mieszkały w jednym domu od swoich narodzin aż do czasu, gdy\nKoty mają przepiękną czarną sierść i bystre mądre oczy. Choć to mieszańce, takiej prezencji nie powstydziłby się niejeden rasowy kot wystawowy. Seniorzy powinni cieszyć się spokojną starością w domu, w którym się wychowali, jednak niestety nie było to możliwe. Przedstawiciele tego gatunku żyją średnio około 14 lat, jednak wielu dożywa dużo sędziwszego wieku. Ta para dzierży obecnie tytuł najstarszego rodzeństwa mruczków w Wielkiej Brytanii, wszystko wskazuje na to, że niedługo będzie mogła ubiegać się o tytuł najstarszych żyjących kocich braci na świecie. Oba zwierzaki mogą pochwalić się niemalże perfekcyjnym zdrowiem.\nKoty trafiły do schroniska\nNiestety zazwyczaj starsze zwierzęta mają problemy ze znalezieniem domu. Często swoich dni dożywają właśnie w schronisku. W tym wypadku jednak los się do nich uśmiechnął. Pracownicy placówki i odwiedzający ją wolontariusze robili wszystko, co w ich mocy, by staruszkowie szybko znaleźli nowy dom. Zadanie dodatkowo komplikował fakt, że nie można było ich rozdzielić. Miały ze sobą tak silną relację, że rozłąka mogła poważnie odbić się nie tylko na ich zdrowiu psychicznym, ale także kondycji fizycznej. Zwierzaki znały się przez całe swoje życie. Możliwe, że dosłownie nie potrafiłyby żyć bez siebie. Wolontariusze zdawali sobie z tego sprawę, dlatego postanowili przyjmować zgłoszenia tylko od osób, które mogły zaopiekować się dwójką mruczków. Rozpoczęli ogromną kampanię, prowadzoną za pośrednictwem mediów społecznościowych, która miała pomóc im znaleźć kochający dom. Gdy zgłoszenia kandydatów na opiekunów zaczęły napływać na ich skrzynkę mailową, byli w szoku. Setki osób wyrażało gotowość do ich przygarnięcia. Nawet doświadczeni pracownicy nie pamiętali, by kiedykolwiek jakiś zwierzak cieszył się takim powodzeniem.\nZainteresowanie parą kocich seniorów przerosło ich najśmielsze oczekiwania. Dzień wcześniej bali się, że nikt nie odpowie na ich ogłoszenie. Nagle okazało się, że mogą przebierać w setkach ofert. W końcu znaleźli tą, która najbardziej ich przekonała. Zwierzaki trafiły do pięknego domu, w którym mogą cieszyć się zasłużoną emeryturą w otoczeniu kochających opiekunów, gotowych spełnić każdą ich zachciankę. Wolontariusze mają nadzieję, że kolejne akcje ich fundacji będą cieszyć się podobnym powodzeniem. Wykonali kawał dobrej roboty, za którą otrzymali najpiękniejszą nagrodę - świadomość, że ich podopieczni czują się dobrze w nowym domu.


tychy.info: „Pokemon detektyw Pikachu” przedpremierowo w Multikinie - Tychy\nWłaśnie ruszyła sprzedaż biletów na pokazy przedpremierowe „Pokemon detektyw Pikachu”, które odbędą się w najbliższy weekend, tj. 25 i 26 maja.\nPokazy przedpremierowe to nie wszystko, co czeka na widzów Multikina w związku z wejściem na ekrany filmu „Pokemon detektyw Pikachu”! Do zakupionych biletów zarówno w kasie kina, jak i przez stronę www.multikino.pl dołączane będą specjalne karty kolekcjonerskie z podobiznami Pokemonów, których nie można dostać w żadnym sklepie czy innym kinie niż Multikino.\nDodatkowo przez cały maj najwięksi fani Pikachu będą mieli okazję spotkać się z ulubionym bohaterem osobiście! Pikachu razem z ekipą Multikina, agencją Branduseful (odpowiedzialna za atrakcje podczas trasy Pikachu) oraz popularnymi wśród młodych Tiktokerami pojawią się w wybranych kinach, szkołach czy parkach. Dokładne informacje będą zamieszczane na oficjalnym profilu Multikina na Facebooku w sekcji „Wydarzenia”: www.facebook.com/events/332071917499713/.\nFani z całego świata mają nareszcie okazję oglądać Pikachu na dużym ekranie jako detektywa Pikachu — Pokémona innego niż wszystkie. W filmie zobaczymy ponadto szereg innych uwielbianych postaci Pokémonów, z których każda wyróżnia się wyjątkowymi umiejętnościami i oryginalną osobowością.\nCała historia rozpoczyna się w momencie, kiedy prywatny detektyw Harry Goodman znika w niewyjaśnionych okolicznościach, a jego 21-letni syn Tim próbuje ustalić, co się wydarzyło. W śledztwie pomaga mu były partner Harry’ego — detektyw Pikachu, przezabawny, dowcipny i uroczy Pokémon, który potrafi wprawić w osłupienie nawet samego siebie. Tim i Pikachu, którzy odkrywają, że są w stanie się ze sobą porozumiewać, łączą siły, aby rozwikłać tajemniczą zagadkę, przeżywając jednocześnie trzymającą w napięciu przygodę. Wspólnie poszukują poszlak, przemierzając rozświetlone neonami ulice Ryme City — rozległej, nowoczesnej metropolii, w której ludzie i Pokémony żyją tuż obok siebie w hiperrealistycznym świecie. Spotykają na swojej drodze różne Pokémony i odkrywają wstrząsający spisek, który może położyć kres tej harmonijnej koegzystencji i zagrozić całemu światu Pokémonów.


Kraków. Rewolucja w toaletach publicznych. Zapłacisz również kartą\nwtorek, 14 grudnia 2021 15:51\nW toaletach publicznych, obsługiwanych przez miejską spółkę, zapłacisz również kartą. Problem w tym, że jest ich tylko 26.\nObsługę krakowskich toalet publicznych od roku prezydent powierzył spółce miejskiej „Klimat-Energia-Gospodarka Wodna”. W całym Krakowie jest ich zaledwie 26 z obsługą. Pozostałe to typowe toi-toje - tych jest na ulicach i w parkach 19. Co ciekawe, te z obsługą działają tylko w określone dni albo tylko w określone godziny. Co ma zrobić osoba, która potrzebuje z skorzystać z toalety w innym czasie?\nAlternatywą są toalety bezobsługowe, ale jak się okazuje i z nimi czasami są problemy. Tuż po otwarciu pojawiły się one w przypadku otwartej na jesieni 2019 roku nowoczesnej toalety w Parku Lotników Polskich. Kosztował blisko 100 tys. zł, ale jak się w końcu okazało, elektroniczny sprzęt trzeba było odesłać na naprawę gwarancyjna do producenta aż do Francji.\nTylko 18 stacjonarnych i jedna typu toi-toi są przystosowane dla osób niepełnosprawnych. to bardzo mało. Ich listę można znaleźć w serwisie krakow.pl/bezbarier.\nBrak toalet to wstyd dla Krakowa, który co roku odwiedzają miliony turystów. To problem również dla mieszkańców. O tym, jak jest ważny świadczy ostatnie głosowanie w Budżecie Obywatelskim Krakowa. Projektem, który zdobył najwięcej głosów był projekt zgłoszony do ogólnomiejskiego budżetu obywatelskiego: ,,Toalety przy placach zabaw w każdej dzielnicy” przez Krzysztofa Kwarciaka, przewodniczącego Stowarzyszenia Ulepszamy Kraków!.\nJedną z długo wyczekiwanych toalet jest zamontowana przez spółkę Klimat-Energia-Gospodarka Wodna nowoczesna toaleta w parku Anny i Erazma Jerzmanowskich w Krakowie. Drzwi do niej otwierają się same, podobnie zautomatyzowana jest umywalka oraz dozownik mydła, wystarczy przystawić dłonie.\nChoć toalet jest za mało, jest jednak pewna dobra wiadomość: spółka Klimat-Energia-Gospodarka Wodna (KEGW) pochwaliła się, że w 12 toaletach obsługowych i 19 samoobsługowych za skorzystanie z szaletu można już zapłacić kartą.\nDo tej pory za wejście do wszystkich sanitariatów można było zapłacić tylko gotówką, co dla wielu osób było sporym problemem. Teraz płatności można dokonać kartą, telefonem, zegarkiem lub opaską z chipem. Jak zapowiada społka liczba terminali płatniczych w toaletach montowanych przez spółkę Klimat-Energia-Gospodarka Wodna będzie się sukcesywnie zwiększać. Miejmy nadzieję, że liczba toalet również.


Wysłany: 2011-11-11, 18:07 Dzień Niepodległości\nDziś mija kolejna rocznica oddzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę. Niestety, nasze najpiękniejsze święto narodowe zostało dziś uczczone przez "patriotów" bójką uliczną w Stolicy. Kiedyś było to może wspaniałe zwieńczenie takiego dnia, jednak tamte czasy, na szczęście, przeszły już do historii.\nW związku z tą refleksją nasuwa mi się pytanie (zwłaszcza do młodzieży, ale do starszaków też):\nCo w dniu dzisiejszym wg Was oznacza "patriotyzm" i "być patriotą"?\nOstatnio zmieniony przez yotan 2011-11-11, 18:10, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2011-11-11, 18:42\nPatriotyzm to nic innego jak miłość do Ojczyzny. Jednak to uczucie jakim powinna być miłość dzisiaj - do kogokolwiek, czy czegokolwiek, najczęściej zostaje pozbawione istoty, a mianowicie aby darząc miłością więcej się dawało niż brało. Być może wynika to z nastawienia współczesnego Polaka, aby więcej "mieć" niż tak naprawdę "być"\nWysłany: 2011-11-11, 18:53\nPatriotyzm to nic innego jak miłość do Ojczyzny.\nJa bym jeszcze dodał tutaj, ze i czynienie dobra dla niej. Gotowośc w każdej chwili by stanąć w jej obronie.\nNiestety dla wielu Naszych rządzących w kraju, te słowa nic nie znaczą.\nOni mają patriotyzm do sakiewki, konta w baku itp.\nWysłany: 2011-11-11, 19:01\nWanted, a miłość to nie czynienie dobra - powiedz swojej żonie, że darzysz Ją miłością i zrób Jej przykrość - nie będzie to chyba nic miało wspólnego z miłością. A z tą gotowością do obrony, to chyba dzisiaj tylko w ludzkim "gderaniu". Nie powiem, abym szczególnie się angażował w to dzisiejsze święto, ale przynajmiej pomodliłem się za tych, którzy polegli w obronie naszej Ojczyzny oraz o pomyslny rozwój dla Niej, czyli każdego z nas.\nOstatnio zmieniony przez JK 2011-11-11, 19:02, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-11-11, 19:09\nczynienie dobra dla niej\nA co to znaczy, czynić dobro dla Ojczyzny?\nNp. dbanie o reputację kraju i o niego samego. Nie szkalowanie na językach, staranie się by żyło się lepiej.\nNo praktycznie wszystko można też powiązać z życiem ludzi.\nWysłany: 2011-11-11, 19:39\npraktycznie wszystko można też powiązać z życiem ludzi.\nMało konkretnie, no ale to już coś. A możeby tak napisać kilka porad dla dobrego patrioty?\n(Szkoda, że młodzież się nie wypowiada na taki temat... No ale cóż tu wymagać, zapewne większość młodych ludzi nie ma nawet słowa "patriotyzm" w swoim słowniku w komórce...)\nOstatnio zmieniony przez yotan 2011-11-11, 19:41, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-11-11, 19:41\nKupować polskie produkty - "Dobre bo Polskie"?\nWysłany: 2011-11-11, 20:08\nyotan poruszyłeś ciekawy temat w którym jak już zdążyłeś zauważyć młodzież ma nie wiele do powiedzenia. I ciężko mi jak i moim rówieśnikom mówić o patriotyzmie, o miłości do ojczyzny itd. chodź nikt głośno tego nie przyznaje...nie będę powtarzał szkolnych wywodów twierdząc że mam taki pogląd i że takim jestem patriotą ogromnym itd bo nie jestem...a największym problemem jaki dostrzegam jest brak powodu dla którego miałbym być? Może go nie ma może go nie dostrzegam a może po prostu nic Nas teraz już tak nie jednoczy? Kiedyś walczyliśmy jako naród o niepodległość, o wolność po prostu o swój własny rodzinny dom, o to żeby żaden niemiec czy ruski nie łaził po Naszym podwórku i nie wykrzykiwał w jakich szeregach mamy się ustawiać...teraz już tego nie ma...każdy robi co chce, pracuje gdzie chce a jak mu sąsiad za głośno imprezuje to dzwoni na policje zamian bawić się razem z nim. Jesteśmy więc w ogromnej mierze między sobą skłóceni, zapędzeni, zalatani...słuchając historii jak kiedyś ludzie pieszo po wiele kilometrów chodzili odwiedzali rodzinę nawet dalszą (siódma woda po kisielu) odnoszę wrażenie że byli bardziej zjednoczeni, bardziej bliscy sobie a teraz? Mamy samochody cuda nie widy a i tak spotykamy się z rodziną 3 razy do roku a naprawdę dalekiej rodziny nawet nie znamy...\nTo prowadzi do tego że coraz częściej nawet rodzina Nas tu nie trzyma, nawet znajomi, środowisko, otoczenie, gonimy za lepszym życiem, za interesami, kasą. Ojczyzna dla Nas to już tylko państwo samo w sobie, ustrój, podatki, ministerstwa, rząd... problemy, afery itd. Gdy nikt Nam za wiele nie chce zabrać z kieszeni a na chleb nie brakuje jesteśmy zadowoleni a nawet jak brakuje to coraz mniej możemy zrobić bo alternatyw nie ma...zachodzimy na wybory i z dwojga złego wybieramy mniejsze zło a nie dobro...a piekarza który miał gest i oddawał chleb puścili z torbami...więc za co tutaj kochać tą Naszą ojczyznę?\nZostaje Nam tylko Nasza "mała ojczyzna", rodzinny dom i ogród w którym stawialiśmy pierwsze kroki lub robią to Nasze dzieci...a reszta ma już chyba dla Nas małe znaczenie.\nWysłany: 2011-11-11, 20:20\nyotan, moje wypisane słowa są odnośnie tych panów na górze co krajem sterują. To nie są słowa które sam odczuwam.\nWysłany: 2011-11-11, 21:05\nSzkoda, że młodzież się nie wypowiada na taki temat...\nPATRIOTYZM to miłość,szacunek do ojczyzny.\nAle także Chęć do walki o jej dobro\nSwój patriotyzm można okazać na wiele sposobów.\nNajprostsze z nich to np:wywieszenie flagi w święta narodowe,czy udział w defiladzie.\nW praktycznie wszystkich szkołach sa organizowane apele z okazji 11 listopada\nW tym roku przypadła mi rola Piłsudskiego.\nDla części młodzieży to jedyny dzień w którym słyszą coś o patriotyzmie...\njestem patriotą ogromnym itd bo nie jestem...a największym problemem jaki dostrzegam jest brak powodu dla którego miałbym być?\nnijak ma się to do:\nNasza "mała ojczyzna", rodzinny dom\nnawet rodzina Nas tu nie trzyma\nKiedyś było inne wychowanie. Kiedyś przede wszystkim BYŁO wychowanie. Teraz dzieci wychowuje nam telewizja i internet, więc czemu się tak dziwisz?\nNie chciałbyś tego zmienić na lepsze?\nPodręcznikowe sraty-taty... Niestety wywieszenie flagi to nie wszystko... A tak się pięknie zaczynało:\nOstatnio zmieniony przez yotan 2011-11-11, 21:16, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-11-11, 21:23\nyotan, przez Nasza mała ojczyznę miałem na myśli rodzinny dom i myślę że nikt nie był chętny go opuszczać a jeśli musiał to ma z Nim swoje wspomnienia.\nLecz do ogółu kraju jakiś większy sentyment mnie nie ciągnie.\nI tak to się ma do siebie.\nCo do wychowania dzieci...do wychowywania własnych mi jeszcze ciut i kawałek co do wychowania swojego to nie mi to oceniać.\nOstatnio zmieniony przez Szaleniec93 2011-11-11, 21:27, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2011-11-11, 21:42 DZIEŃ NIEPO0DLEGŁOŚCI\nDZIŚ TAK WYGLĄDAŁA MIEJSCOWOŚĆ POD PIOTRKOWEM TRYBUNALSKIM.TAK WIDAĆ PRAWDZIWY PATRYJOTYZM.\nMiejscowość ma ok 5 kilometrów i nie było domu gdzie brakowało by flagi.\nWysłany: 2011-11-11, 21:46 Re: DZIEŃ NIEPO0DLEGŁOŚCI\nDZIŚ TAK WYGLĄDAŁA MIEJSCOWOŚĆ POD PIOTRKOWEM TRYBUNALSKIM.TAK WIDAĆ PRAWDZIWY PATRYJOTYZM..\nTo nie z powodu patriotyzmu, tylko meczu z Włochami\nnie było domu gdzie brakowało by flagi\nNa zdjęciu nie widać domów, tylko słupy z flagami, a za to odpowiedzialne są lokalne władze.\nWysłany: 2011-11-11, 22:20\nsylwia2401, nawet gdyby tak było jak napisałeś to znaczy że czują sie DUMNI ZE SĄ POLAKAMI.\nWysłany: 2011-11-11, 22:26\nyotan, zrobiłem dziś 200 km i nigdzie nie spotkałem sie z miejscowoscią tal oflagowaną .\nPODKREŚLE JESZCZE ZE BYŁA TO WIEŚ NIE MIASTO ....\nTo co widać na fotce to tylko namiastka tego co tam było i nie wszystkie były na słupach.\nWysłany: 2011-11-11, 22:42\nsam dajesz przykład temu ze nie wierzysz w żadną z tych opcji.\ndaje przykład dobrej woli ludzi a ty twierdzisz ze to wladze lokalne..........gdzie tu wiara w idee Polskości.\nSam kilkanaście lat temu miałem okazje przekonać sie z granicami POLSKI jak to bardzo nasz naród wstydzi sie tego na obczyznie przyznać że jest pochodzenia polskiego\nBRZYDZĘ SIĘ TYCH LUDZI !!!!!!!\nOstatnio zmieniony przez dragon 2011-11-11, 22:43, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-11-11, 23:13\nA ja zgadzam się z tym co napisał Szaleniec93 .\nI nie piszcie tu bzdur że ludzie okazują patriotyzm tym że wywieszają flagi - moja sąsiadka wywiesza flagę bo inni sąsiedzi wywieszają i nijak ma się to do patriotyzmu. To tak jak by powiedzieć że ktoś jest katolikiem bo ma w domu powieszony krzyż. A wiara to nie tylko symbol - to też chyba przesłanie, modlitwa, spowiedź itd. Jeśli dla niektórych z Was patriotyzmem jest kilkuminutowa czynność polegająca na wywieszeniu flagi to bardzo spłycacie to pojęcie a szkoda...\nJa byłem dziś w Warszawie, zamieszki widziałem na żywo i WSTYDZIŁEM SIĘ TEGO ŻE JESTEM POLAKIEM!\nŻal na to patrzeć, widziałem i dzisiejszą manifestacje, i wojny o krzyż, i jedyne co ogarnia mnie gdy na to patrze to wstyd za naród, za Polskę, za ludzi. I pomyśleć że dzis w tych zamieszkach udział brali "patrioci"... I czym że jest dla Was patriotyzm - ten sam z którym identyfikują się Ci bandyci...? Przecież oni w swoich ideach też są patriotami - walczą o lepsze "jutro" dla Polski, chcąc między innymi pozbyć się innych ras z naszego kraju.... To w obecnych czasach jest patriotyzm...\nPopatrzcie na to co się dzieję i zastanówcie się dlaczego młodzi ludzie nie identyfikują się z patriotyzmem i z kościołem...\ndragon napisałeś że brzydzisz się ludzi którzy na obczyźnie wstydzą się przyznać do Polskiego pochodzenia, a dziwisz się...? Bo ja nie... Ja byłem u moich znajomych w Wielkij Brytanii po tych całych wojnach o krzyż, i wstyd mi było gdy moi brytyjscy przyjaciele pytali mnie o to ze zdziwieniem.... Wstydziłem się wtedy jak cholera że jestem Polakiem...\nNie jestem patriotą w żadnym calu i otwarcie się do tego przyznaje, bo nie mam za co walczyć. Wstydzę się mojego kraju bo mam czego się wstydzić. I nie robię z siebie jak większość bohatera który jest gotów oddać życie za ojczyznę, bo bym go nie oddał.\nCiekawe ilu jest wśród patriotów ludzi którzy nie odbyli służby wojskowej, a deklaruje swój patriotyzm i chęć walki za kraj.\nŚmieszne jest to że co poniektórzy są patriotami z krwi i kości, a nie potrafią drugiej osobie podać pomocnej dłoni - a to, wbrew pozorom, też jest patriotyzm...\nI jeszcze jedno - jeszcze do niedawna Śląsk walczył o autonomie - gdzie tu patriotyzm...?\nChyba nie tylko młodzież nie wie co oznacza pojęcie "patriotyzm"....\nOstatnio zmieniony przez tancerz2005 2011-11-11, 23:17, w całości zmieniany 2 razy


mk 11/07/19 12:20\nWitaj Sabina 🙂\nBardzo się cieszę, że tu trafiłam. I cieszę sie, że są tacy ludzie jak Ty, którzy mimo problemów nie poddają się i potrafią nie tylko zwyciężyc ale jeszcze “przy okazji” pomóc innym. Chylę czoła. To daje wielką nadzieję, że może mnie tez sie uda. Po krótce moja przygoda z newricą zaczęła sie rok temu. Wtedy miałam pierwszy atak paniki. Była juz ze mna duzo wcześniej ale jak większość osób bagatelizowałam ją. Klasyczne objawy. A przyczyny u mnie skomplikowane. Patologiczna relacja rodziców. Odrzucenie. Awantury.Poczucie, że nic nie znaczę. Próba zadowolenia wszystkich. Pomagam zawsze wszędzie i każdemu. Mąż… powielenie relacji rodzicielskiej. Kontynuacja i nadzieja, ze może tym razem się uda. Ktoś mnie pokocha i coś będę znaczyć. Niestety nie udało się. Efekt po 20 latach małżeństwa nerwica. W miedzy czasie okazuje sie tez, ze mój mąż ma problemy w panowaniu nad sobą. W przeciągu ostatniego roku umiera mój tata. Z matka nie mam kontaktu. Skłóca całą rodzinę. W mężu brak oparcia. Do tego córka nastolatka , ostatnio klasa gimnazjum i kumulacja roczników. Rozpoczynam psychoterapię. Szukam wszystkiego co może pomóc. Efekty marne czuje sie gorzej. Więcej objawów i lęków. Praktycznie nie sypiam.Załamuje się. Leków nie chce. A potem huśtawka raz gorzej raz lepiej. W końcu trafiłam tu. I jest mi dobrze. Nie zawsze wierzę ale próbuje. Zaczęłam ćwiczyć staram sie lęki traktowac jak wyzwanie. Odkurzyłam rolki 😉 Nie toczę wojen z moim psychoterapeutą. Zaczynam go słuchac i staram się pogodzic z faktem, że jakoś muszę z tą nerwica żyć.W sierpniu lecimy z córką na wakacje do Włoch, same. Na razie bardziej mnie to przeraża niz cieszy. Reasumując mój lęk mówi mi kobieto zacznij dbać o siebie bo nikt za Ciebie tego nie zrobi. Tylko nie bardzo jeszcze umiem to robić. Dziękuje Ci Sabinko i będe częstym gościem 🙂\nSabina 11/07/19 14:53\nHej, hej. Fajnie, że wpadłaś 🙂


Wysłany: Czw 14:40, 16 Sie 2018 Temat postu:\nNo tez nie wiemy, czy p. Piotrowski mówi prawdę czy jej nie mówi. W reportazu w dniu 08-03-2018r. obwinia radnych o stratę 10 mon. i twierdzi, żre do końca marca przepadną pieniądze.\noczywiście to nie była i nie jest prawda, gdyż w rzeczywistości można wszystkie dotacje przedłużyć na po wyborach.\nP. Piotrowski przedłuzył tylko jedną dotację, dotyczącą kanalizacji w Mogilanach. Seniorów czy kanalizacji we Włosani już zaprzepaścił. Dlaczego tylko w Mogilanach? Czy ma to związek z miejscem zamieszkania popierających p. Piotrowskiego i działających w Stowarzyszeniu dla naszej gminy mogilany , które popiera p. Piotrowskiego? Taka ciekawostka.\nZ jakiego powodu wójt nie przedłuża terminu do wszystkich dotacji?????\nWysłany: Pią 23:08, 31 Sie 2018 Temat postu:\nMy mieszkańcy wiemy, tylko p. Piotrowski nie wie. Dobrze , że kończy mu się kadencja.\nWysłany: Śro 16:46, 12 Wrz 2018 Temat postu:\nTiaaa... popierają faceta, który jako wójt twierdzi, że nie wie czy uchwała jestk a nie....\nCzy rozum ludziom poodbierało, czy to prywatne interesy powodują, że udają głupców????\nWysłany: Śro 17:11, 12 Wrz 2018 Temat postu:\nRozum mają jak najbardziej. To rozum nakazuje popierać takiego człowieka jak p. Piotrowski, bo tylko takim można manipulować i słucha wszystkiego bo sam niec nie zrobi. Każa mu łamac prawo, to łamie prawo co potwierdzają wyroki.\nGrzegorz Stokłosa nie pozwoli sobą manipulowac, nie pozwoli sobie na łamanie prawa, nie pozwoli na krzywdzenie mieszkańcó. Grzegorz Stokłosa to człowiek czynu i honoru.\nWysłany: Śro 17:37, 12 Wrz 2018 Temat postu:\nGdy Wójtem był p. Musiał budżet gminy wynosił niespełna 24 mln złotych. Wójt Musiał potrafił zrobić za 14 mln inwestycji, zadłużając Gmine na zaledwie 4 mln. W okresie kadencji p. Musiała nie było środków unijnych do rozdysponowania, lecz mimi toWójt Musiał szukał kazdej złotówki która nie została wykorzystana przez inne gminy i uzyskiwał te srodki dla mieszkańców. Objuął Gmine jakoo najbardziej zadłużoną w Polsce, a poprowadził inwestycje i wyprowadził Gmine na całkiem przywoita pozycje.\nA co robi p. Piotrowski. Budzet gminy Mogilany na 2018r. to 66 128 620, 28 zł, ma zatem 275% większą kwote w budżecie niz Wójt Musiał. A dlug jaki był taki jest. Świadczy to o wyjątkowo złym zarządzaniu finansami. No bao jak to mozliwe, że mają prawie trzy razy większy budżet mamy ten sam dług? Panie Piotrowski czy jest pan to w stanie wytłumaczyc?\nDo tego trzeba dodać te wszystkie utracone srodki o jakie nie wytepuje p. Piotrowski lub robi to nieprawidłowo, pozbawiając mieszkańców możliwości rozwoju.\nTeraz pogrąża Gmine w totalnym balaganie, byle tylko brac pieniądze na etacie Wójta. Nic nie robi, tylko bierze pieniądze i oskarża radnych i mieszkańcow o konflikty. Tymczasem prawda jest bezlitosna, jak Piotrowski odejdzie skończą sie problemy i konflikty. Niestety ale taka jest prawda.\nDokąd p. Piotrowski będzie Wójtem to spokoju nie będzie.\nKonia z rzędem temu , kto wyjaśni co dzieje się z tymi pieniędzmu, że budżet wzrósł 275% a dług jest taki jaki był?????? Jak to działa? Dziwna sprawa.\nWysłany: Śro 18:26, 12 Wrz 2018 Temat postu:\nWysłany: Śro 19:53, 12 Wrz 2018 Temat postu:\nTakiego człowieka potrzebujemy na stanowisku wójta. Nie chcemy głupich odzywek na sesjach, nie chcemy utraty majątku, nie chcemy braków wody i wody skazonej, nie chcemy awantur zwolenników wójta na sesjach Rady, nie chcemy złych opinii w mediach. nie chcemy ponizania ludzi, nie chcemy tak zyć, jak to sprawił wójt Piotrowski. Dosyc już tego bałaganu i wulgarnego sposobu sprawowania władzy. Pan Piotrowski nie jest naszym wójtem to nasz PROBLEM . Pora już się problemu pozbyć.


Ogrodowe zawirowania: RODODENDRONY\nRododendrony, piękne, wielokolorowe krzewy i u mnie znalazły swoje miejsce. Zgromadzone w jednym miejscu w okresie kwitnienia tworzą cudowną paletę barw.\nWprawdzie azalie "dostały w kość" przez majowe mrozy ale dożywione dojdą do siebie.\nZaprezentowane azalie i rododendrony mieszkają ponad osiem lat w moim ogrodzie. Jako małe rośliny były sadzone w różnych częściach ogrodu. Miały tworzyć kolorowe plamy na tle innych roślin. Niestety miejsce posadzenia im nie odpowiadało, były słabiutkie, mimo dokarmiania nawozami wiosną i jesienią. Dopiero decyzja o przeniesieniu ich wszystkich w jedno miejsce z odpowiednią glebą, lekką i zakwaszoną, również nałonecznione miejsce zaskutkowało feerią barw. Pieknie się odwdzięczyły i od trzech coraz bujniej prezentują się na tle zielonych igileł daglezji i świerka engelmanna.\nAutor: kryniafu o 09:44


Temat: Trening Unis Pon Gru 14, 2015 9:42 pm\n* Tutaj będziesz trenować pod moim czujnym okiem parszywa dziewczyno. Biada Ci jak zginiesz boś mym przedłużeniem duszy. O Ty marna istoto. Trening to Twoje życie, a moje życie jest w Twoich rękach. Jeszcze o tym nie wiesz, ale jak będziesz nieudolna to stępisz to ostrze, stępisz mom duszę, a wtedy pokażę Ci co znaczy igrać z Wielkim Lordem *\nTo był dziwny sen, a ona się obudziła przepocona. To było na dzień przed jej przemianą, przed cyborgizacją. Od tamtej pory nie przetrenowała nawet sekundy. Nie miała kiedy, ale on jej jeszcze da o sobie znać. Nie jeden i nie dwa. Otrzymanie tego ostrza w spadku może się okazać jej przekleństwem.\nRozdział Nieoznaczony. Wtrącenia, czyli krótkie wpisy do pamiętnika o treningach\nTemat: Re: Trening Unis Sro Gru 16, 2015 8:51 pm\nTemat: Re: Trening Unis Sob Gru 19, 2015 3:07 pm\n30h i 60pkt\nTemat: Re: Trening Unis Sob Gru 26, 2015 9:37 pm\n+15 za fabułę\nRazem: 30+15+60+30= 135\nW tym fabuła: 15\nPrezent świąteczny przyznano\nTemat: Re: Trening Unis Sro Sty 06, 2016 3:13 pm\nTemat: Re: Trening Unis Nie Sty 10, 2016 11:21 pm\nTemat: Re: Trening Unis Pon Sty 11, 2016 4:48 pm\nbez bonusu za fabułę, ale (+1) bonus za obrazek, który może się przydać do opisu osady.\nTemat: Re: Trening Unis


Andrzejki- to Wigilia św. Andrzeja.\nObchodzimy ją noc z 29 na 30 listopada.\nAle skąd się to w ogóle wzięło?\n(Co ten Andrzej komu winny?)\nWróżby andrzejkowe były znane, jako „jędrzejki lub „jędrzejówki” we wszystkich rejonach Polski, a także w innych państwach Europy, przede wszystkim Środkowej i Zachodniej.\nTak jak Polki, odprawiały je pragnące wyjść za mąż dziewczęta z terenu obecnych Niemiec i Szwajcarii Niemieckiej, Słowacji i Czech, Rosji, Ukrainy, Białorusi oraz Rumunii.\nZnane były również w krajach śródziemnomorskich. Pomimo tak szerokiego zasięgu występowania, pochodzenie wróżb andrzejkowych nie jest dokładnie wyjaśnione.\nWiadomo jednak, że w Europie na dobre przyjęły się w XII wieku.\nDo Polski przywędrowały w XVI wieku.\nIstnieje hipoteza, że zwyczaj ten ma związek z przedchrześcijańskimi, jesienno-zimowymi obchodami ku czci zmarłych.\nWierzono, że w tym okresie dusze zmarłych mogły łatwiej nawiązać kontakt z żywymi ludźmi. Sądzono, że duchy błąkające się po Ziemi w długie jesienne i zimowe wieczory, dzięki swej nadprzyrodzonej mocy i wiedzy mogły przed śmiertelnikami uchylić rąbka tajemnicy związanej z ich przyszłością.\n( O rany.... może numery w totka lepiej ;-) )\nWedług niektórych uczonych kolebką tych wróżb jest starożytna Grecja\n(wskazuje na to pochodzenie imienia Andrzej,\nod greckiego Andress i słów „aner” oraz „andros”- co oznacza mąż, mężczyzna).\n(Także reszta chłopów, nie nazywających się Andrzejkami, od dziś mężczyznami nie jesteście :-P )\nWedług innych źródeł kult św. Andrzeja wywodzi się z wierzeń niemieckich,\ngdzie świętego uważano za najlepszego ze wszystkich.\n(kurde... trzeba było sobie Jędrusia poszukać...jak Oleńka! Wiedziała kobitka co dobre)\nW kościele katolickim dzień św. Andrzeja zamyka rok kościelny, zaraz po nim następuje adwent - czas pokory, postów i modlitw w oczekiwaniu na narodzenie Syna Bożego. źródło\n(koniec imprezek :-) )\nDziewczęta wszystkich stanów, bogate i biedne, mieszkające na wsiach i w miastach wierzyły, że wróżąc sobie w ten wieczór poznają swoje dalsze losy i zapewnią sobie pomyślność w miłości.\nDo tego typu praktyk początkowo dopuszczane były wyłącznie panny.\nZ biegiem lat zaczęło się to zmieniać.\nObecnie obok panien, rozwódek i wdów wróżą sobie także mężatki, chcące sprawdzić, czy jest im sądzony jakiś związek pozamałżeński.\n(się nudzi w domku, oj nudzi z tym samym u boku, a nóż jakiś Brad Pitt... )\nDo wróżb dołączają mężczyźni pragnący towarzyszyć swym ukochanym i poznać również własną uczuciową przyszłość.\n(Tia... czy gdzieś im przetnie droge jakaś "czarna kociczka" )\nJednakże najlepiej będzie, jeśli ten wieczór spędzimy w towarzystwie samych kobiet, wtedy to będziemy mieć pewność, że św. Andrzej zechce przemówić do nas poprzez świat symboli.\nWszyscy ciekawi swej przyszłości mężczyźni powinni sobie wróżyć w wigilię św. Katarzyny,\nktóra przypada na 24 listopada i od jej imienia zwana jest potocznie „katarzynkami”.\nNiektóre andrzejkowe wróżby i zabiegi magiczne (coś jak Harry Potter)\nMęskie portki jako grabki? Łoooo, chyba nie prane przez rok wtedy sztywne :-o\nJak się pości cały dzień to z głodu różne majaki się widzi hehehe\nNo i pozamiatane... panny do końca żywota! Kwitnienie w wigilię? :-o\n:-o, a na kocią łapę czy singielka czy coś?\nOj taaakkk. Można zobaczyć co się tylko chce\n/Hehehehe, trzeba dobrac butki różnych rozmiarów, w razie czego zamiast 40 postawić 37 i o masz...\nHehehehe, a czemu w tym pokoju tak pachnie kiełbaską? :-P\nGąsiora z zawiązanymi oczami! OMG :-) dobre!\nZnów pies? Co z tymi psami? A jak ktoś nie ma psa? :-D\nHehehe, można sobie wbić szpileczkę\nA jak wy kochani spędzacie ten magiczny wieczór andrzejkowy?\nNa zabawie? w domku? zestaw do wróżb macie gotowy\na może wcale się nie bawicie, nie uznajecie\nMoże nam choć kilka zdań opowiecie?\nUnknown 30 listopada 2016 08:24\nImieniny Andrzeja a pije cała polska 😉 bardzo ciekawy post😊 pozdrawiam\nAgnieszka Styczyńska 30 listopada 2016 08:27\nChętnie wychodzę z mężem na zabawę a jako młodsza wykonywałam z koleżankami wróżby :-)\nUnknown 30 listopada 2016 09:04\nZ racji posiadania męża Andrzeja zawsze hucznie obchodzimy to święto 😉 a wszystkie wróżby pamiętam jak w szkole się w to bawiliśmy 😊


Tematy - Dziadkowie - INFOR.PL\nStrona główna » Tematy » Dziadkowie\nOd 28 czerwca 2009 r. dziadkowie zostaną dopuszczeni do dziedziczenia po swoich wnukach. Do tej pory dziedziczenie przebiegało wyłącznie w drugą stronę (wnukowie dziedziczyli po dziadkach).\nJakkolwiek wydaje się to niesprawiedliwe, dziadkowie spadkodawcy nie są spadkobiercami ustawowymi. Oznacza to, że nawet jeśli dziadkowie żyją – spadek może przypaść Skarbowi Państwa.


Forum Kamera!Akcja • Zobacz temat - Youtube i video.google powyżej 10 minut - wypowiedz się\nObecny czas: 24 Wrz 2018, 01:21\nYoutube i video.google powyżej 10 minut - wypowiedz się\nTemat postu: Youtube i video.google powyżej 10 minut - wypowiedz się\nWysłany: 10 Sie 2007, 10:43\nMoim zdaniem wrzucanie na youtube i google filmów powyżej 10 minut, chociaż jest możliwe, mija się z celem, ponieważ oglądanie w tak marnej jakości, a do tego na tak małym ekraniku czegoś dłuższego niż 10 minut staje się męczące. Dodatkowo kątem oka widzimy napisy, reklamy, guziki i inne rzeczy, które rozpraszają. A zmęczony i rozproszony widz może łatwo przeoczyć ważne rzeczy, zwłaszcza jeżeli jest to film fabularny, gdzie nieuważne obejrzenie jakiejś sceny owocuje niezrozumieniem filmu. Poza tym ludziom zwyczajnie nie chce się oglądać epopei filmowych w okienku 8 na 6 cm (albo na cały ekran, za to z olbrzymimi kwadratami).\nMoja hipoteza zdaje się mieć potwierdzenie w praktyce - na youtube największym uznaniem (mierzonym gwiazdkami i liczbą obejrzeń) cieszą się krótkie wideosy, które z reguły nie posiadają fabuły.\nWysłany: 10 Sie 2007, 10:49\nŻe masz rację. W necie popularnością cieszą się filmiki, które z założenia powinny być jak najbardziej idiotyczne, co czyni je zabawnymi. Nie liczy się w zasadzie jakość obrazu, ani jakaś głębsza fabuła.\nJakieś tam nasze amatorskie filmiki nadają się do obejrzenia w wąskim gronie, które zwraca uwagę na takie idiotyczne szczegóły jak, czy obraz się nie trzęsie, dobra gra aktorska, montaż, światło itd. itp. Faktycznie youtube i google bardzo temu szkodzą, ale właśnie technika kieruje się w ogóle w jakąś dziwną stronę, skoro filmy ogląda się na youtube, a muzyki słucha w mp3... Oszczędność kosztem jakości...\nWysłany: 10 Sie 2007, 10:51\nGrzesiu masz naprawde sporo racji, dlatego włąśnie wspomniany YouTube wprowadził limit czasowy i według mnie jest to bardzo rozsądne posunięcie. Ja ostatnio zaczołem powoli odchodzić od publikacji swoich filmów na YouTube i przechodze obecnie na serwis DivX Stage Six oferuje on nieograniczony czas, nieograniczona przestżeń dyskową, no i przedewszystkim jakość.... filmy są wrzucane w postaci normalnych plików DivX co naprade jest rewelacyjnym rozwiazaiem dla ludzi którzy nie dysponują własnym serwerem.... Polecam wszystkim.\nWysłany: 10 Sie 2007, 11:15\nAkurat ani stabilności kamery, ani gry aktorskiej, ani montażu, ani światła youtube wcale nie psuje. A wręcz przeciwnie - np. stabilne ujęcia wyglądają duuużo lepiej po bezlitosnej youtubowej kompresji niż niestabilne. Youtube moim zdaniem wymusza porządne robienie filmu w takich aspektach jak oświetlenie, stabilność kamery czy dobór odpowiednich planów (np. robienie całej sceny w ogólnym skończy się bardzo źle). Aktorstwo to z kolei wartość zupełnie niezależna od kompresji.\nWysłany: 12 Sie 2007, 12:05\nNo Grzesiu musze ci powiedzieć że jednak kompresja wpływa nieco na aktorstwo, bo zauważ że zdarzaja sie osoby któe nie umią dobrze skompresowac filmu do MPEG-4 po czym powstaje im jakiś rozmazany bohomaz i coś takiego wrzucają na YouTube, przecz co nawet nie da sie zauważyć mimiki twarzy aktora.\nWysłany: 12 Sie 2007, 12:49\nZ reguły nie ma też czego oglądać więc mała strata. Złego aktora można wyczuć nawet przez ścianę za którą się schował. Jeśli ktoś umie zrobić film, wyreżyserować i znaleźć aktórów dobry to da radę też znaleźć kogoś kto mu to skompresuje jak trzeba jeśli sam nie umie.\nWysłany: 13 Sie 2007, 11:08\nNo masz racje, ale co do tematu. Przyznacie ze przydało by sie dla nas miejsce które oferowało by obraz i dźwięk w dobrej jakości ale działało by na takiej samej zasadzie jak YouTube. Wprawdzie jest już wspomniany przezemnie DivX Stage Six ale niestety temu serwisowi wiele jeszcze brakuje.\nWysłany: 13 Sie 2007, 11:17\nJest problem natury technicznej. Youtube i google nadają w 400 kb/s, i nie bardzo da się w tym bitracie zrobić lepszą jakość (chyba, że zastosować wavelety, takie jak Dirac czy Snow na których oficjalne wejście czekam z niecierpliwością). A wyższy bitrate pozapychałby przeciętnym użytkownikom łącza. O ile się nie mylę, przeciętna Neostrada ma jakieś 640 kb/s, Chello Classic ma 1 Mb/s itp., i jedno i drugie często jest dzielone.\nTemat postu: Re: Youtube i video.google powyżej 10 minut - wypowiedz się\nWysłany: 13 Sie 2007, 11:31\nBo ludzie to ogladaja w pracy. Ot taka krótka przerwa odpreżająca (im głupszy i śmieszniejszy materiał tym większe odprężenie w streusjącej pracy). A jak coś fajnego znajdą to wysyłają linka do znajomych. Narasta to lawinowo i akcje Tuby ida w górę.\nAle gdy nie ma, co się lubi...