Jezioro - Aneta Mizera — Ridero\nBezpłatny fragment - Jezioro\nAneta Zdzisława Mizera\n— Przepraszamy, wybrany abonent jest w tym momencie nieosiągalny. Prosimy spróbować później — irytujący głos powtarzał w kółko jeszcze bardziej irytujący komunikat. Luiza Płużyńska ze złością rzuciła telefon na stół i zaczęła krążyć nerwowo po salonie. Dochodziła północ i Bernard już dawno powinien być w domu. Nawet gdy zostawał dłużej w firmie zawsze starał się wracać przed dwudziestą. Poza tym zawsze był pod telefonem. Nieraz dokuczała mu, że nie rozstaje się ze smartfonem nawet w toalecie. Teraz jak na złość nie można było się do niego dodzwonić. Wzięła ponownie w dłoń telefon i wybrała numer starszego posterunkowego Michała Nicponia.\n— Taaaaak — Nicpoń odebrał, ziewając jednocześnie.\n— Dobry wieczór, z tej strony Płużyńska, Bernard nie wrócił do domu i nie mogę się do niego dodzwonić! — wyrzuciła z siebie na jednym oddechu.\n— Hmmm… ale czego pani ode mnie oczekuje? — zapytał flegmatycznie Nicpoń. W jego głosie pobrzmiewały irytacja i zniechęcenie. Ostatnie na co miał ochotę, to uganianie się po nocy za czyimś niegrzecznym mężusiem. Jego ojciec, emerytowany policjant, specjalnie załatwił mu przeniesienie na prowincję, żeby syn nie musiał się przemęczać ani narażać. Starszy posterunkowy Nicpoń, choć umiarkowanie wierzący, miał swojego ulubionego świętego — był nim święty spokój. Wszelkie ambicje, zarówno zawodowe, jak i materialne, były mu zupełnie obce.\n— Chciałam tylko spytać, czy nie było w okolicy jakiegoś wypadku, zdarzenia…\n— Nic mi o tym nie wiadooooomo — znów przeciągłe ziewnięcie. Luiza rozłączyła się bez pożegnania. Zadzwoniła jeszcze do szpitala w Nowym Miastku, ale tam również niczego się nie dowiedziała. Musiała czekać. Pokręciła się po salonie, wyjrzała przez okno, wychodzące na tonącą w mroku lipową aleję, która prowadziła do podjazdu. Mieszkali razem z Bernardem w małym, starym dworku, który Bernard odziedziczył po swoich przodkach. Jego dziadkowie przenieśli się do miasteczka, dworek wiele lat stał pusty, ale młody Płużyński, który zawsze wykazywał fascynację przedmiotami i miejscami „z duszą” (a po prawdzie starociami i ruderami), postanowił go wyremontować i zamieszkać w nim wraz ze swoją świeżo poślubioną żoną. Remont przeciągał się, gdyż Bernard z niezwykłą starannością dobierał najdrobniejsze detale. Sprawy nie ułatwiały też kwestie formalne — ze względu na wiek dworku konieczne były dodatkowe pozwolenia, ustalenia i Bóg jeden raczy wiedzieć, co jeszcze. Na szczęście efekt końcowy okazał się wart poświęconego czasu, sił i środków. O szczegóły wystroju zadbała Luiza. Po matce malarce odziedziczyła doskonały zmysł estetyczny, zaś ojciec, wzięty architekt wnętrz, od dziecka wprowadzał ją w arkana planowania przestrzeni. Teraz próbowała zająć myśli, kontemplując dębowe belki pod powałą, tkaniny na ścianach, pieczołowicie wyszperane na targach staroci i starannie odrestaurowane zabytkowe meble. Ciepłe światło biedermeierowskiej lampy nieco koiło jej nerwy. Postanowiła spróbować się przespać, ale w momencie, gdy już miała ruszyć ku prowadzącym na poddasze schodom, usłyszała, jak frontowe drzwi otwierają się z głośnym trzaskiem. Zamarła, wyobrażając sobie wszystkie możliwe zagrożenia, od całkiem realnych (lokalny pijaczek) poprzez bardziej filmowe (seryjny morderca) aż po całkiem fantastyczne (zombie itp.), ale po chwili do salonu wpadł Bernard. Luiza wzięła głęboki wdech, gotowa wszcząć karczemną awanturę, ale jej mąż wyglądał tak niecodziennie, że stała tylko z na wpół otwartymi ustami, a powietrze powoli uchodziło z jej płuc. Bernard był brudny, mokry, rozczochrany, śmierdział szlamem i ogólnie wyglądał jak sto nieszczęść. Za to jego nastrój można było określić jako euforyczny. Zaczął mówić szybko i nieco chaotycznie\n— Kochanie, nie masz pojęcia, co odkryłem! Byłem nad jeziorem, niestety zsunąłem się do wody, ale mówię ci…\n— Byłeś nad jeziorem?! O północy?! — przerwała mu Luiza, która w międzyczasie odzyskała oddech i zdolność mówienia — czyś ty się chłopie wściekł?!\n— Lulu, kochanie, nie denerwuj się, proszę.\n— Jak ja mam się nie denerwować?! Wybrałeś się na miłą przejażdżkę nad jezioro? W środku nocy? Szalałam z niepokoju, nie mogłam się do Ciebie dodzwonić!\n— Cóż… — Bernard wyjął z kieszeni kurtki niedziałający telefon — zamókł…\n— Mózg ci zamókł! — warknęła z wściekłością Luiza.\n— Lulu, proszę, nie kłóćmy się. Jak ci powiem, co odkryłem, to zaraz ci się nastrój poprawi.\n— Cóż takiego tym razem? Kolejny złoty pociąg? Bursztynową komnatę? A może samą Arkę Przymierza?\n— Nie, tym razem to coś naprawdę niezwykłego — Bernard nawet nie zauważył drwiny w jej głosie — zatopione miasto! — spojrzał na nią, oczekując zachwytu i entuzjazmu, jednak Luiza zastygła na moment w bezruchu, a następnie parsknęła śmiechem.\n— Zatopione miasto! A to dobre! Bernard, nie rozśmieszaj mnie, dla jakiejś lokalnej legendy narażałeś się nocą na utonięcie a mnie na zawał serca? Czy ty jesteś poważny?\n— Jak najpoważniejszy! Rozmawiałem z zielarką…\n— Z kim? — przerwała znów Luiza.\n— No z zielarką, mieszka w chacie pod lasem.\n— Nie kojarzę żadnej chaty pod lasem — Luiza popatrzyła w górę, próbując sobie przypomnieć jakąkolwiek chatę pod lasem.\n— Mniejsza o nią. Sam widziałem i mogę ci to powiedzieć z całą pewnością — tam na sto procent coś jest!\nLuiza pokręciła głową z rezygnacją.\n— Dobrze — powiedziała — a teraz weź gorący prysznic i chodź do łóżka. Musisz się rozgrzać.\n— Ooo tak! — Bernard spojrzał na nią z łobuzerskim uśmiechem.\nSłońce stało już wysoko i wpadające przez okno promienie nie pozwoliły Luizie dłużej spać, choć miała ochotę pozostać jeszcze w łóżku. Przeciągnęła się leniwie i uśmiechnęła lekko na wspomnienie ostatniej nocy. Bernarda już nie było. Niezależnie od tego, o której godzinie się położył, zawsze wstawał o szóstej i pędził do firmy. Powtarzał, że pańskie oko konia tuczy. Tymczasem dochodziła już dziewiąta. Luiza znów uśmiechnęła się na myśl o swoim mężu. Zaraz jednak spochmurniała, przypominając sobie jego wczorajszy późny powrót i kuriozalne wyjaśnienia. Bernard był fantastą i niepoprawnym romantykiem. Jakikolwiek rozsądek był w stanie wykazać jedynie w kierowaniu przejętą od ojca firmą. Po godzinach zajmował się głównie poszukiwaniem skarbów, tropieniem legend i tajemnic. Początkowo Luiza uważała tę cechę jego charakteru za szalenie pociągającą i niezwykłą, jednak oczekiwała też pewnej stabilizacji, podczas gdy Bernard poświęcał coraz więcej środków i energii na kolejne szalone eskapady, poszukiwania i badania. Do tej pory traktowała jego pasję jak nieszkodliwe dziwactwo, jednak wczorajszy wyskok nieco podważył jej zaufanie do niego. Pogrążona w niewesołych myślach powoli wstała z łóżka. Psioczyła pod nosem, rozczesując swoje długie, jasne włosy. Nie cierpiała wszelkich zabiegów pielęgnacyjnych, a dbanie o siebie ograniczała do rygorystycznej higieny. Zawsze nosiła krótką fryzurę, ale Bernard uwielbiał długie włosy, więc zapuściła je specjalnie dla niego. Dokończyła poranne ablucje, ubrała się i zeszła do kuchni, zrobić sobie śniadanie. Ledwie zalała herbatę, gdy rozległ się dzwonek do drzwi. Przed nimi stał ksiądz Anatol Bochenek, proboszcz miejscowej parafii. Luiza otworzyła.\n— Pokój temu domowi, niech będzie pochwalony Jezus Chrystus — zagrzmiał ksiądz głosem godnym archanioła, w żaden sposób niepasującym do jego niskiej, krągłej sylwetki, rumianej, pełnej twarzy i siwiuteńkich, choć wciąż jeszcze gęstych, włosów.\n— Na wieki wieków amen — odpowiedziała uprzejmie Luiza i zaprosiła duchownego do środka — właśnie szykuję śniadanie, może kawy?\n— Dziękuję moje dziecko, ciśnienie nie pozwala — staruszek uśmiechnął się przepraszająco — ale herbatki bym się chętnie napił.\nLuiza zaprowadziła księdza do salonu, a sama wróciła do kuchni po herbatę i kanapki.\nStawiając na stole tacę z posiłkiem spojrzała pytająco na swego gościa.\n— Ja w zasadzie mam sprawę do Bernarda — zaczął nieśmiało ksiądz, ściszając nieco swój grzmiący bas — jego ojciec zawsze hojnie wspierał naszą parafię…\n— Oczywiście, porozmawiam z mężem — przerwała mu Luiza — jakiej kwoty ksiądz potrzebuje? Tylko proszę nie mówić, że co łaska! — pogroziła żartobliwie palcem. Stary duchowny poczuł się ośmielony jej żartem i zaczął mówić.\n— Dach na kościele nam przecieka. Teraz, latem, to mały problem, ale przyjdą jesienne słoty… zaczęliśmy remont no i przybrakło nam…\n— Niech ksiądz śmiało mówi, ile.\n— Dziesięć tysięcy złotych… może udało by się część tej kwoty…\n— Proszę się nie martwić, porozmawiam z Bernardem, wspólnymi siłami damy radę.\n— Dziękuję, bardzo dziękuję, będę się za was modlił. Za wasze małżeństwo. Rodzice Bernarda są takim zgodnym małżeństwem! Szkoda, że tak rzadko u nas bywają… a wy, jeśli można spytać, jesteście szczęśliwi?\n— Tak… chociaż… — zawahała się Luiza, odwracając wzrok.\n— Co się stało, moje dziecko? Bernard nie jest dla ciebie dobry? Już ja tego urwipołcia wstawię na właściwe tory! — rozsierdzony duchowny grzmiał jak trąba dnia sądnego.\n— Nie, nie, nie o to chodzi. On po prostu ma swoje drobne dziwactwa. Wczoraj na przykład wrócił po północy, przemoczony do suchej nitki, bredził coś o jeziorze i jakiejś zielarce. Czasem boję się o jego zdrowie psychiczne…\n— O zielarce… to lepiej uważać… Płużyńscy nie mają szczęścia do zielarek.\n— O czym ksiądz mówi?\n— Wśród starych ksiąg naszej parafii jest dziennik pewnego proboszcza z połowy XIX wieku. Opisał w nim między innymi historię miłości młodego dziedzica naszej wsi i zielarki z chaty pod lasem. Młodzi poznali się, gdy stary dziedzic, Wacław Płużyński, przodek twojego męża, zapadł na nieznaną chorobę. Jego najstarszy syn, Benedykt, sprowadzał najlepszych lekarzy, ale nikt nie był w stanie pomóc. W końcu zwrócił się do mieszkającej w chacie pod lasem zielarki Laury. Laura była sierotą. Całą wiedzę, łącznie ze starymi księgami, odziedziczyła po swojej matce — też zielarce. Dziewczyna obejrzała dokładnie chorego, przesiedziała całą noc nad księgami i od następnego ranka zaczęła kurację. Codziennie wstawała przed świtem, szykowała napary i szła do dworu. Siedziała przy chorym do wieczora, kiedy to wychodziła w lasy i na łąki zbierać zioła. Nocami studiowała odziedziczone po matce księgi. Dzięki jej staraniom jeszcze przed końcem lata stary dziedzic wstał z łóżka, a z początkiem zimy powrócił do normalnego trybu życia. Wynagrodził ją sowicie, nie wiedział jednak, że w czasie jego choroby zielarka i młody panicz zapałali do siebie gorącym uczuciem. Najwyraźniej wstrzemięźliwość nie była ich mocną stroną, gdyż tuż przed Bożym Narodzeniem Benedykt oznajmił ojcu, że musi ożenić się z Laurą. Była brzemienna. Stary dziedzic, choć wdzięczny dziewczynie za uratowanie życia, nie zamierzał dopuścić do takiego mezaliansu. Miał już upatrzoną dla syna odpowiednią partię. Nie mówiąc nic Benedyktowi wziął sakiewkę pełną pieniędzy i udał się do chaty pod lasem. Nikt nie wie, co powiedział zielarce, ale na drugi dzień dziewczyna zniknęła. Daremnie Benedykt chodził po okolicznych lasach i łąkach i nawoływał swoją Laurę. Jego rozpacz sięgnęła zenitu, gdy nad brzegiem jeziora znalazł ojcowską sakiewkę, wypełnioną pieniędzmi. Od razu zrozumiał, że ojciec próbował przekupić dziewczynę, aby zniknęła z jego życia. Domyślił się też, co się z nią stało. Zabrał sakiewkę i udał się do miasteczka. Wynajął najlepszych budowniczych łodzi i wyplataczy sieci, całymi tygodniami przeszukiwali jezioro, nic nie znaleźli. We wsi powoli zapominano o zielarce, życie wracało na utarte tory, tylko Benedykt nie był już taki jak dawniej. Całymi dniami i nocami przesiadywał nad jeziorem albo na progu chaty pod lasem, nie rozmawiał z nikim, nie mył się ani nie przebierał, niewiele jadł. Ludzie mówili, że szczęście w nieszczęściu, iż pani Płużyńska, matka Benedykta, nie dożyła tego, zmarła przy porodzie młodszego syna, Jędrzeja. Zarówno ojciec, jak i brat próbowali przemówić nieszczęśnikowi do rozumu, ale nie chciał słuchać, a ojca nazwał mordercą i przeklął, wzywając diabelskich mocy, niech mu Bóg miłosierny wybaczy! — ksiądz przerwał opowieść i kiwał głową z zatroskaną miną.\n— I jak to się skończyło? — zapytała niecierpliwie Luiza.\n— Źle. Nawet bardzo źle. Benedykt zaczął opowiadać niestworzone historie. Twierdził, że co noc widuje się z Laurą, że ona żyje w podwodnym mieście pośrodku jeziora. Podejrzewano nawet, że jest opętany. Stary dziedzic zwrócił się o pomoc do proboszcza i stąd zapewne tak szczegółowy opis tej historii w jego dziennikach. Niestety, modlitwy nie odniosły skutku, a biskup nie wyraził zgody na egzorcyzmy. Pewnego dnia panicz po prostu zniknął. Jeden z okolicznych chłopów, wynajętych przez starego dziedzica do poszukiwań, wypatrzył na środku jeziora pustą łódź. Wszyscy wiedzieli, co to oznacza. Benedykt dołączył do swojej Laury.\n— A co z chatą pod lasem?\n— Po zniknięciu dziewczyny nikt nie chciał tam zamieszkać, ludzie z lękiem omijali to miejsce. Chata popadła w ruinę, do dziś nie został po niej nawet ślad.\n— Faktycznie, smutna historia — Luiza objęła własne ramiona, przebiegł ją nieprzyjemny dreszcz.\nKsiądz zaczął powoli zbierać się do wyjścia, z czego Luiza nawet się ucieszyła. Miała sporo pracy, w ostatnim czasie zlecenia na tłumaczenia spływały szerokim strumieniem. Poza tym opowiedziana przez duchownego historia wzbudziła w niej niepokój. Zielarka, zatopione miasto… Może to jakaś choroba psychiczna, którą Bernard odziedziczył po stryjecznym prapradziadku… Postanowiła na razie nie zaprzątać tym sobie głowy, miała naprawdę dużo pracy. Zrobiła sobie kolejną herbatę i siadła do komputera.\n— Panie prezesie! — asystentka niemal krzyknęła, gdyż Bernard nie odpowiadał, choć zwracała się do niego już trzeci raz.\n— Tak, pani Klaudio? — podniósł na nią nieprzytomny wzrok.\n— Przyszły papiery w sprawie tej dotacji, trzeba jeszcze… — nie słuchał dalej, słowa zlały się w nic nieznaczący szum tła. Pogrążył się ponownie w swoich rozmyślaniach o zatopionym mieście. Chciał jak najszybciej rozpocząć poszukiwania, ale wciąż wiedział za mało. Musiał pilnie spotkać się z zielarką i wypytać o więcej szczegółów. Asystentka skończyła mówić i patrzyła na niego wyczekująco. Bernard zorientował się, że dziwnie to wygląda, więc pośpiesznie odpowiedział\n— Zajmę się tym później, pani Klaudio. Teraz muszę pilnie wyjechać. Proszę przygotować wszystkie potrzebne dane i dokumenty. — złapał kurtkę i kluczyki do samochodu i prawie wybiegł z biura. Asystentka przez chwilę stała bez ruchu, zaskoczona niezwykłym zachowaniem szefa, w końcu jednak wzruszyła ramionami i wróciła do swoich obowiązków.\nBernard wskoczył do zaparkowanego przed firmą SUV-a i pognał uliczkami miasta w kierunku widocznego w oddali lasu. Zatrzymał samochód na leśnej drodze, wysiadł i zaczął nawoływać zielarkę. Nie znał jeszcze jej imienia, dziś musi koniecznie o to zapytać. Dziewczyna mówiła, że mieszka w chacie pod lasem, ale samej chaty nie widział nigdy. Może stała z drugiej strony lasu? Musi się kiedyś tam wybrać. Tymczasem zamiast zielarki pojawił się starszy posterunkowy Michał Nicpoń na rowerze.\n— Dzień dobry, panie Bernardzie!\n— Witam stróża prawa i porządku! — zawołał żartobliwie Bernard. Nicpoń uśmiechnął się, zsiadł z roweru i rozejrzał się ciekawie wokoło.\n— Co pan robi na tym zad… hmmm… na tym odludziu? — zapytał.\n— Muszę się spotkać z zielarką. — odpowiedział z przekonaniem Bernard.\n— Oooo, a co to za nowość? Hmmm? Już ja znam te zielarki! Tu majeranek, tam… yyyy… koziabródka, a między rządkami ziółek — marihuana!\n— Co pan opowiada, jaka marihuana? I nie koziabródka, tylko kozieradka. Na ziołach, panie posterunkowy, to pan się nie zna wcale!\n— Starszy posterunkowy! — poprawił go Nicpoń półżartem po czym wsiadł na rower i odjechał, kręcąc głową i mamrocząc pod nosem o tym, jak to bogactwo przewraca niektórym w pewnych częściach ciała. Bernard został sam. Rozglądał się i nasłuchiwał, ale nie słyszał nic, oprócz śpiewu ptaków i szumu drzew. Przymknął oczy i rozkoszował się ciepłym, aromatycznym powietrzem. Nagle wśród zwykłych odgłosów natury zaczęła przewijać się jakby odległa, cicha piosenka. Bernard stał jak zahipnotyzowany, chłonąc jej dźwięk. Zdawała się przenikać prosto do jego serca i poruszać najczulsze struny jego duszy. W końcu zobaczył zielarkę. Szła w jego kierunku przez las niosąc przewieszony przez rękę koszyk z ziołami. Śpiewała cicho, a brzmienie jej głosu przywodziło na myśl szum wody. Jej długa, jasna sukienka sprawiała wrażenie niezwykle lekkiej, jakby utkanej z mgły. Bernard patrzył urzeczony. Wydawała mu się bardziej sennym widziadłem, niż człowiekiem. Podeszła do niego w milczeniu, uśmiechając się delikatnie. Wyciągnął dłoń, by ująć ją za rękę, ale cofnęła się i powstrzymała go gestem. Długo patrzył na nią nie mogąc się poruszyć ani odezwać. Gdy w końcu zdołał wydobyć z siebie słowa, jego głos był ochrypły i drżący.\n— Laura… a ja Bernard.\n— Wiesz? Skąd?\nPoszli obok siebie w milczeniu drogą pod lasem w stronę jeziora. Bernard nagle zapomniał o wszystkich pytaniach, które chciał zadać, o zatopionym mieście. Liczyła się tylko ona i ta chwila. Pragnął, by trwała wiecznie.\nWidok jeziora jak zawsze zaskoczył Bernarda. Pojawiło się nagle wśród drzew, które schodziły blisko, prawie do samej wody. Miało kształt niemal idealnego okręgu. Drzewa, niebo, chmury odbijały się w gładkiej jak tafla lodu powierzchni. Stojąc na brzegu odnosiło się wrażenie zawieszenia pomiędzy niebem a jego odbiciem w wodzie. Wrażenie to było szczególnie silne nocą. Z tego, co zdążył się dowiedzieć, jezioro utworzyło się w zapadlisku krasowym, które powstało w tym miejscu w okresie wczesnego średniowiecza. Teoretycznie było więc możliwe, że zapadająca się niespodziewanie ziemia pogrzebała stojące niegdyś w tym miejscu miasto, następnie zaś zapadlisko wypełniło się wodą. Nie miał tylko pomysłu, kto i po co miałby budować miasto w środku lasu, ale może wtedy nie był to środek lasu? Na razie na większość pytań nie znał odpowiedzi, był jednak zdeterminowany, by je poznać. Poprzedniej nocy, gdy dotarł nad jezioro, był świadkiem niezwykłego spektaklu. Unosząca się nad wodą mgła na jego oczach zaczęła układać się w niezwykłe, ruchome kształty, przypominające ludzkie postaci. Z głębi jeziora dochodził zgiełk, jakby rzeczywiście tętniło tam życie. Zdawało mu się, że słyszy odgłosy walki, krzyki. Gdy jednak podbiegł do brzegu, chcąc przyjrzeć się bliżej niezwykłym zjawiskom, wszystko nagle zniknęło, a on sam osunął się do wody, z której ledwie dał radę się wygramolić. Usiadł na brzegu i zastanawiał się, czym było to, co widział. Snem? Złudzeniem? Wtedy właśnie pierwszy raz spotkał zielarkę. Pojawiła się niepostrzeżenie, nie był w stanie powiedzieć, skąd przyszła. Wyglądem przypominała te mgliste postaci z jeziora. Ostrzegła go przed duchami zatopionego miasta. Niestety odeszła z pośpiechem, zanim zdążył wypytać ją o szczegóły. Słyszał już wcześniej tę legendę i zdążył nieco poczytać, ale wciąż wiedział za mało, by móc zorganizować poszukiwania. Teraz zamierzał uzupełnić swoją wiedzę.\n— Opowiedz mi coś więcej o zatopionym mieście.\n— Mamy czas… — znów spróbował ująć jej dłoń, ale ponownie mu się wymknęła.\n— Dobrze. Może usiądźmy? — siedli na trawie i Laura zaczęła opowiadać.\n— Było to wiele wieków temu. W tym miejscu, gdzie dziś jest jezioro, wznosiły się mury wspaniałego miasta. Wyróżniało się ono tym, że zostało założone na planie niemal doskonałego okręgu. Mieszkańcy żyli dostatnio, bo przebiegały tędy ważne szlaki handlowe. Kobiety w mieście były piękne i uśmiechnięte, a mężczyźni pracowici i mężni. Miastem władał mądry i sprawiedliwy książę. Wokół na wiele mil rozciągały się pola uprawne i wioski. Lasu tu nie było, przy dobrej pogodzie można było stąd dostrzec mury stolicy.\n— Stolicy? — zdziwił się Bernard. Do Wołkowa było stąd koło dwustu kilometrów. — Chyba trochę przesadzasz…\n— Ówczesnej stolicy — wyjaśniła zielarka, a Bernard pomyślał, że być może chodzi o pobliskie miasteczko. Nowe Miastko jeszcze dwieście lat temu było ważnym ośrodkiem, kto wie, może w zamierzchłych wiekach to tam mieściła się stolica któregoś z lokalnych państewek? Laura kontynuowała swoją opowieść.\n— To właśnie bliskość stolicy przyczyniła się do tragedii miasta. Pewnego dnia do księcia przybył przerażony goniec z listem. Stolica była oblężona, jej władca błagał o pomoc księcia, który był jego ciotecznym bratem. Książę bez zwłoki wydał odpowiednie rozkazy. W gorączkowym pośpiechu czyszczono zbroje, ostrzono miecze i kuto konie. Młodzieńcy palili się do walki, żądni chwały, niewiasty zanosiły do Boga modły o pomyślny powrót synów i mężów. Pod książęcym sztandarem zgromadziło się pięć tysięcy zbrojnych, każdy na bojowym rumaku. Byli to wszyscy mieszkańcy miasta, zdolni do noszenia broni. O świcie surmy zagrały sygnał do wymarszu, żelazny szyk ruszył ku bramie miasta, biskup z murów błogosławił wojów na bój, jednak książę wstrzymał oddziały. W nocy długo rozmyślał o swoim położeniu i postanowił przed odjazdem radzić się swojej córki. Była ona kobietą młodą, niespełna dwudziestoletnią. Jej matka, żona księcia, zmarła przy porodzie. Wychowaniem księżniczki zajęła się ciotka — stara panna, osoba biegła w sztuce leczenia. Książę szanował ją bardzo, choć także nieco się jej obawiał, gdyż krążyły słuchy, że była czarownicą. Sędziwa niewiasta przekazała swej podopiecznej całą swoją wiedzę, a także księgi, które pieczołowicie przechowywała. Księżniczka miała szesnaście lat, gdy ciotka zmarła. W naturalny sposób przejęła jej funkcje zielarki i uzdrowicielki i od tej pory książęcy pałac bardziej przypominał lazaret lub przytułek. Dziewczyna nikomu nie odmawiała pomocy, lecząc nie tylko rany i choroby, ale też służąc radą w życiowych sprawach. Nawet ojciec zdumiewał się jej mądrością, dlatego w godzinie próby postanowił zasięgnąć jej rady.\n— Moje dziecko — zwrócił się do córki — jak wiesz mój brat poprosił mnie o przysłanie wojska na pomoc oblężonej stolicy.\n— Wiem ojcze — odparła spokojnie księżniczka. Siedziała wyprostowana, a z całej jej postawy biły spokój i nieprzystające wręcz do wieku dostojeństwo.\n— Ale jakże mi zostawić cały gród bez obrony? Wiesz wszak, że najmocniejszym szańcem miasta są zbrojne ramiona mężów. Nie mogę rozdzielić wojska, jest zbyt małe, a jeśli wyruszymy wszyscy… wolę nawet sobie nie wyobrażać, jaki los spotkałby nasze kobiety i dzieci, gdyby zaatakowano was pod naszą nieobecność — książę był przerażony taką perspektywą.\n— Ojcze — córka ujęła jego dłoń — nie lękaj się, ruszaj na pomoc stolicy, wsław swoje imię, troskę o nas pozostaw Bogu. Miałam dzisiaj sen — potężny anioł Pana, zbrojny w miecz ognisty, osłonił miasto swoimi złotymi skrzydłami i zapewnił mnie, że pod nieobecność mężów będzie naszym obrońcą.\nKsiążę natychmiast nabrał odwagi i wyruszył na czele wojska na pomoc krewniakowi, miał bowiem niezachwianą wiarę w niezwykłe zdolności swojej córki i uważał jej sen za proroczy. Niestety, spełnił się on w tragiczny sposób. Tego wieczora pozostali za murami miasta starcy i kobiety długo nie kładli się spać. Wszystkich dręczył niejasny niepokój. Około północy czuwająca na murach księżniczka zobaczyła w oddali blask pochodni. W pierwszej chwili pomyślała, że to ojciec postanowił jednak zawrócić i ucieszyła się w głębi serca. Mimo pokrzepiającej sennej wizji czuła strach przed pozostaniem w pozbawionym obrońców mieście. Niestety, jej obawy okazały się słuszne. Do grodu zbliżał się nieprzyjaciel. Na nic zdały się rozpaczliwe próby obrony, po pierwszym natarciu padła główna brama miasta. Ci mieszkańcy, który zdołali ujść nieprzyjacielskich strzał i mieczy, schronili się w zamku. Największy strach ogarnął kobiety, przerażone myślą o haniebnej niewoli. W pewnym momencie jedna z panien zaczęła wzywać zgromadzone w wielkiej sali zamku niewiasty, by pozabijały się wzajemnie i w ten sposób uniknęły strasznego losu. Księżniczka, zdjęta grozą na myśl o masowych morderstwach, padła na kolana i zaczęła wzywać na pomoc anioła pańskiego, którego widziała we śnie.\n— Panie, ocal nas od hańby! Lepiej zabierz nas z tego świata, niżbyśmy miały wpaść w ręce wroga! — wołała, unosząc ramiona ku czarnemu niebu, już rozświetlanemu łunami pierwszych pożarów. Pan jej wysłuchał. Nie pozwolił, by niewinne niewiasty i dzieci padły ofiarą rozpasanej tłuszczy. Na Jego rozkaz ziemia otworzyła się, pochłaniając miasto, a z jej trzewi buchnęły ogromne ściany wody, topiąc okrutnych najeźdźców. Mieszkańcy miasta zostali przemienieni w białe kwiaty. Przez wiele wieków ludzie wierzyli, że kwiaty są chronione potężną magią, a każdy, kto odważyłby się ich dotknąć, umrze w straszliwych męczarniach, jednak nie jest to prawda. Prawdą jest natomiast, że ten gatunek kwiatów — to mówiąc zerwała biały kwiatek i podała Bernardowi — to endemit, nie występuje nigdzie, poza naszym jeziorem. Księżniczka, której imię zostało niestety zapomniane, była tu czczona przez panny i wzywana jako mścicielka wykorzystanych dziewcząt. Mawiano, że gdyby jakiś młodzieniec zbałamucił cnotliwą pannę, a ta poskarżyłaby się księżniczce z jeziora, to nieszczęśnik nie uniknie śmierci w wodnej otchłani. Podobno taka sama kara czeka niewiernych mężów. — mówiąc to zerknęła z ukosa na Bernarda, a ten zaczerwienił się pod jej spojrzeniem. Laura wybuchła perlistym śmiechem, po czym stwierdziła, że musi już iść i nim zdążył się odezwać, zniknęła w lesie. Bernard przytulił do ust biały kwiatek i przymknął oczy. Dochodziło południe.\nLuiza przetarła dłońmi twarz i odsunęła się od komputera. Starała się pamiętać o regularnych przerwach w pracy, wstała więc, przeciągnęła się i poszła do kuchni po herbatę. Z parującym kubkiem w ręku przeszła do salonu i spojrzała na podjazd i lipową aleję. Pogoda zachęcała do spaceru. Majowe słońce przygrzewało już dość mocno i całkowicie przegoniło poranny chłód. Luiza pomyślała, że dobrze zrobi jej trochę ruchu i powietrza. Ubrała się, wzięła torebkę i wyszła przed dom. Poszła lipową aleją w dół, w stronę wsi. Postanowiła wstąpić po drodze do niewielkiego sklepiku i kupić coś słodkiego do kawy. Gdy Bernard wróci z pracy zrobią sobie miły podwieczorek. W drzwiach sklepu niemal zderzyła się ze starszym posterunkowym Nicponiem.\n— Dzień dobry, pani Płużyńska! Jak tam małżonek, wrócił, hmmm… na łono rodziny?\n— Dzień dobry, panie posterunkowy. Tak, dotarł po północy. Teraz jest w pracy.\n— Hmmm… Obawiam się, że nie…\n— Słucham? Co pan ma na myśli? — Luiza spojrzała na Nicponia z mieszanką zdziwienia i przerażenia.– proszę mi natychmiast powiedzieć, co z moim mężem? Miał wypadek? Jest cały i zdrowy?\n— Cały raczej tak… co do zdrowia… hmmmm…\n— Niechże pan mówi jaśniej! Co się stało?!\n— W zasadzie nic, tylko pani mąż, hmmm… nie wiem, czy powinienem mówić…\n— Skoro już pan zaczął, to niech pan mówi!\n— Hmmm… no cóż… Spotkałem go pod lasem. Chodził jak błędny i nawoływał jakąś zielarkę… Wyglądało to dziwnie, jeśli pani wie, co mam na myśli… Hmmm… Bardzo mi przykro, pani Płużyńska.\n— Niepotrzebnie. Dziękuję za informację. Do widzenia.\nLuiza zapomniała o planach na miły podwieczorek. Zawróciła natychmiast do domu. Jej komórka została przy komputerze, a zależało jej, żeby jak najprędzej skontaktować się z Bernardem. Teraz już kompletnie nie wiedziała co o tym wszystkim myśleć. O romans go nie podejrzewała. Zresztą, chyba bardziej by się z tym krył. Co to za nowa awantura? I skąd u diabła wzięła się ta cała zielarka? Nigdy wcześniej o niej nie słyszała, a przecież mieszkali tu już ponad dwa lata. Do tego jeszcze opowieść księdza. Gubiąc się w domysłach dotarła do domu i natychmiast sięgnęła po telefon.\nNatarczywy dźwięk wyrwał Bernarda z błogiego letargu. Wypuścił z ręki biały kwiatek i sięgnął do kieszeni. Ucieszył się niezmiernie, widząc na wyświetlaczu numer Luizy, bardzo chciał podzielić się z nią swoimi najnowszymi ustaleniami.\n— Lulu, kochanie, super, że dzwonisz! — Luiza kompletnie zbaraniała, słysząc tak entuzjastyczne powitanie.\n— Bernard… gdzie Ty jesteś?\n— Nad jeziorem, nie uwierzysz, czego się dowiedziałem!\n— Opowiesz mi w domu — przerwała Luiza — teraz wracaj do firmy.\n— No tak, dobrze, że mi przypomniałaś, Klaudia ma dla mnie jakieś ważne papiery.\n— No, to do zobaczenia po południu. Uważaj na siebie.\n— Kocham cię, Lulu.\n— Ja ciebie też, Bernard. Ja ciebie też.\nLuiza zakończyła połączenie i odetchnęła głęboko, obejmując głowę dłońmi. Najwyraźniej Bernard znalazł kolejna tajemnicę do rozwiązania i nie zamierzał łatwo odpuścić. Nie było to dla niej nowością, niepokoił ją jednak stopień jego zaangażowania w tę sprawę. Niezależnie od tego, jak cenne skarby i niezwykłe tajemnice tropił, nigdy dotąd nie zaniedbywał spraw firmy. W szczególności zaś nie wymykał się w godzinach pracy do lasu na potajemne schadzki z obcymi kobietami. Luiza z natury nie była zazdrosna, ale postać zielarki nie dawała jej spokoju. Kim była ta kobieta i skąd się wzięła? Żałowała, że nie spytała o nią księdza. Zresztą, dziś po południu zamierzała szczegółowo wypytać Bernarda. Dowie się wszystkiego i wtedy zdecyduje, co dalej z tą sprawą zrobić.\nBernard wrócił tuż po szesnastej. Wpadł do domu z hukiem i od progu zasypał Luizę wszystkimi informacjami, jakie zdołał zebrać tego dnia. Luiza słuchała cierpliwie, nie przywiązując jednak większej wagi do szczegółów historii zatopionego miasta. Zamierzała poczekać, aż szalony entuzjazm jej postrzelonego męża nieco opadnie i dopiero wtedy spokojnie z nim porozmawiać. Tymczasem krzątała się po kuchni, nakrywając do stołu. Gdy Bernard zrobił przerwę na złapanie oddechu, poleciła mu siadać do posiłku, mimo że nie skończył jeszcze opowiadać.\n— Mmmmm, gulaszowa! Ty wiesz co lubię! — Bernard oblizał usta i z zapałem chwycił za łyżkę. Ubóstwiał tradycyjną kuchnię swojej żony. Wprawdzie lubili od czasu do czasu spróbować czegoś nowego, choćby sushi czy pad thai, ale dziś potrzebował konkretnego posiłku. Jadł łapczywie, było widać, że jest bardzo głodny. Luiza pomyślała, że pewnie zapomniał o drugim śniadaniu. Gdy zaspokoił pierwszy głód, spojrzał na nią.\n— A tobie jak minął dzień?\n— Dosyć ciekawie. Był tu ksiądz Anatol.\n— Pewnie szuka sponsorów. — rzucił Bernard ze źle skrywaną niechęcią.\n— W zasadzie tak — Luiza udała, że nie wychwyciła jego tonu — ale przy okazji opowiedział mi ciekawą historię. Opowiem ci później. Spotkałam też posterunkowego Nicponia.\n— Co za śmieszny człowiek! — przerwał jej Bernard — wyobraź sobie, że on zamiast „kozieradka” powiedział „koziabródka”! — Bernard zaniósł się śmiechem i przy okazji zakrztusił kawałkiem wołowiny. Luiza zaczęła walić go z całej siły po plecach, a gdy odzyskał oddech zarządziła odłożenie wszelkich rozmów do czasu zakończenia jedzenia, aby uniknąć przedwczesnego wdowieństwa. Dokończyli więc posiłek w milczeniu. Po obiedzie Bernard zrobił kawę i przenieśli się na wygodną kanapę do salonu.\n— Mamy coś do kawy? — spytał Bernard.\n— No właśnie nie. — odparła Luiza, patrząc na niego z nieprzenikniona miną.\n— Zamierzałam kupić coś do kawy, ale zderzyłam się w drzwiach sklepu z Nicponiem. Powiedział mi o twojej dzisiejszej eskapadzie do lasu…\n— No tak, miałem ci dokończyć opowiadać o zatopionym mieści!\n— Nie, chętniej posłucham o twojej nowej znajomej — zielarce. — jadowity ton jej głosu tym razem nie uszedł uwagi Bernarda.\n— Lulu! Nie jesteś chyba zazdrosna?\n— Oczywiście, że jestem! Wymykasz się z firmy na jakieś tajemne schadzki w lesie i oczekujesz, że będę tym zachwycona?! Otóż wcale mi się to nie podoba. Zwłaszcza, że nigdy wcześniej nie słyszałam o tej dziewczynie. Skąd ona się w ogóle wzięła?\nBernard zmarszczył brwi. Uświadomił sobie, że sam również nic nie wie o tajemniczej dziewczynie. Przecież mieszkali tu już ponad dwa lata, nieraz spacerowali po okolicznych lasach, ale nigdy jej nie spotkali. Nie natknęli się też na jej chatę. Nawet żaden z mieszkańców wsi nigdy o niej nie wspominał. Tak charakterystyczna osoba, a przy tym piękna dziewczyna, raczej nie powinna ujść uwagi miejscowych, wśród których było kilku młodych kawalerów. Nagle przyszedł mu na myśl posterunkowy Nicpoń, zaprzysięgły stary kawaler.\n— Muszę porozmawiać z Nicponiem! I z księdzem! On wie wszystko o wszystkich.\n— O, właśnie, a propos księdza — przerwała Luiza — miałam ci opowiedzieć, co mi mówił. Może cię to zainteresować.\nLuiza powtórzyła szczegółowo opowieść księdza Anatola. Bernard słuchał z wypiekami na twarzy, przerywając co chwilę egzaltowanymi wykrzyknikami. Gdy Luiza skończyła, zerwał się z kanapy i zaczął niemal biegać po pokoju.\n— Wspaniale! Niesamowita historia! — wykrzykiwał entuzjastycznie — Nie wiedziałem, że moja rodzina skrywa takie sekrety!\n— Wspaniale? A co twoim zdaniem jest wspaniałego w tym, że twój stryjeczny prapradziadek dostał szmergla i utopił się w jeziorze?\n— No wiesz! Jak możesz mówić o tym w taki sposób?! Przecież to historia jak z „Ballad i romansów”!\n— No właśnie, a propos romansów, masz mi może coś do powiedzenia?\n— Ale o co konkretnie chodzi?\n— No o tę twoją zielarkę.\n— Lulu, kochanie, nie bądź niemądra. Ona jest dla mnie tylko źródłem informacji. Nawet jej nie dotknąłem!\nBernard starał się, by jego zapewnienia brzmiały wiarygodnie, jednak sam przed sobą musiał przyznać, że Laura pociągała go. Otaczała ją aura tajemnicy. Tak bardzo różniła się od konkretnej, racjonalnej Luizy… Był jednak człowiekiem odpowiedzialnym, zamierzał dochować wierności swej żonie, choć już wiedział, że będzie to dla niego ogromnym wyzwaniem. Nieprzystępność Laury zaostrzała tylko jego apetyt. Spojrzał na Luizę. Kochał ją całym sercem, ale znali się od wielu lat, mieszkali razem w mieście na długo przed ślubem. Była dla niego ostoją, jednak stała się elementem codzienności. Laura była ulotna i miała powab nieznanej nowości. Z zadumy wyrwał go głos Luizy.\n— O czym tak się nagle zamyśliłeś?\n— O nas — odparł gładko i przyciągnął ją do siebie. Pocałował ją w czoło, wdychając zapach jej włosów. Jego sercem targały wątpliwości, jednak już po chwili zapomniał o miłosnych rozterkach i powrócił do tematu zatopionego miasta. Luiza roześmiała się serdecznie i zmierzwiła jego włosy.\n— No mów, co dalej z tym miastem, bo widzę, że nie możesz już wytrzymać.\nBernard opowiadał, a Luiza słuchała, opierając głowę na jego piersi. Musiała przyznać, że miał talent do opowiadania. Chociaż od początku była sceptycznie nastawiona, historia zaczęła ją wciągać.\n— Rozumiem, że zamierzasz odnaleźć to zatopione miasto? — spytała z rezygnacją, gdy Bernard skończył.\n— Tak, ale droga do tego daleka. Muszę jeszcze zbadać dokładnie historię Nowego Miastka. Trzeba ustalić, czy kiedykolwiek pełniło funkcję stolicy. — Bernard zamyślił się na chwilę. Luiza wykorzystała ten moment i zaproponowała spacer. Było już po szóstej, popołudnie było ciepłe i spokojne. Druga połowa maja tego roku dawała już wyraźny przedsmak lata. Wyszli na lipową aleję trzymając się za ręce. Bernard mimowolnie wrócił myślami do chwili, gdy próbował wziąć za rękę Laurę. Dobrze, że mu na to nie pozwoliła. Teraz ściskał dłoń Luizy i zapewniał w myślach sam siebie, że nie zrobi niczego, co mogłoby zniszczyć ich szczęście.\n— Dokąd chcesz pójść? — spytał.\n— Byle nie nad jezioro! — wykrzyknęła z udawanym gniewem Luiza i oboje wybuchli głośnym śmiechem. Luiza wysunęła swoją dłoń z ręki Bernarda i pobiegła w dół alei, Bernard puścił się biegiem za nią.\n— Czekaj no ty złośnico, niech cię tylko dorwę!\n— Liczę na to — odkrzyknęła ze śmiechem.\nDogonił ją bez większego trudu i chwycił w ramiona. Utonęli w pocałunku. Łobuzerska natura Bernarda wzięła jednak górę nad porywem romantyzmu i po chwili zaczął łaskotać żonę. Ta zaczęła piszczeć, wyrywać się i wznowili gonitwę, wpadając na zieloną łąkę, rozciągającą się za szpalerem lip. Bernard znów dogonił Luizę i przewrócił ja na ciepłą, pachnącą trawę. Cieszyli się sobą w cieple późnego popołudnia. Potem długo leżeli na trawie, rozmawiając i wymieniając delikatne pieszczoty. Dopiero zapadający zmrok i atakujące eskadry komarów zmusiły ich do powrotu do domu. Wracali, śmiejąc się i żartując. Na chwilę zapomnieli o zatopionym mieście, zielarce i wszelkich niezwykłych zjawiskach.


Proziaki - podkarpackie placki z mąki orkiszowej - Polskie Towarzystwo Przyjaciół św. Hildegardy\n15CZE2016Proziaki – podkarpackie placki z mąki orkiszowej przez Monika Walczakmąka orkiszowa, orkisz0 KomentarzyJeśli zabrakło Wam chleba czy bułek orkiszowych to zróbcie szybko proziaki na sodzie. Pyszne do zagryzania zupy, z twarogiem i pestkami dyni lub z masłem jabłkowym (wystarczy upiec cztery duże jabłka, przestudzone obrać, wydrążyć i zmiksować ze 100g zimnego masła). Świetnie sprawdzają się również jako suchy prowiant na długie wycieczki. Na Podkarpaciu znane od 150 lat – to prawdziwy rarytas kuchni staropolskiej.\nSkładniki: 100g razowej mąki orkiszowej, 400g białej mąki orkiszowej (typ 630), 250ml zsiadłego ciepłego mleka lub kefiru, 1 płaska łyżeczka soli kamiennej bez antyzbrylaczy, 1 niepełna łyżeczka sody, pół łyżeczki nierafinowanego cukru, 1 jajko od kur z wolnego wybiegu, opcjonalnie odrobina nasion babki płesznik.\nNależy połączyć wszystkie składniki i dokładnie wyrobić z nich ciasto. Następnie przełożyć je na blat i podsypując mąką rozwałkować na grubość ok. 1 cm, wykrawać kółka (można też rwać po kawałku, wałkować lub rozpłaszczać w dłoniach). Placki piec na suchej, mocno nagrzanej patelni na małym ogniu. Odwracać kilkakrotnie, aż będą mocno przyrumienione.


niedziela, 23 sierpnia 2009, 17:32\nbo moja kumpel jest 3... irytujące że ciągle się uczy i ledwo zalicza, NIE MA CZASU-jej ulubione powiedzenie. a przecież każdy ma tyle samo czasu... ona jest bardzo nieefektywna. nieefektywne 3, które ciągle się uczy i ledwo zalicza? przyznam, że takiego jeszcze nie spotkałam ;) z innych typów chci...\nniedziela, 23 sierpnia 2009, 17:21\nznam męską dwójkę i nie jest uwodzicielska :D a odnośnie pytania o trudność w okazywaniu pozytywnych uczuć, to też nie zauważyłam, wręcz przeciwnie, w porównaniu do trójki, dwójka jest dość wylewna, co dla niektórych może wyglądać jak lizusostwo (choć w gruncie rzeczy nim nie jest, bo jak wiemy dwój...\nniedziela, 23 sierpnia 2009, 17:16\nnadia chyba rozkładała na części pierwsze ze tak powiem jakąś 7... bo mądrze prawi :D oj rozkładałam :D kiedyś poświęciłam mnóstwo energii na zrozumienie pewnej siódemki, ale jednej rzeczy zdecydowanie nie pochwalam - ucieczki przed radykalnym krokiem, jakim jest zerwanie (w przypadku, kiedy nie ma...\nczwartek, 20 sierpnia 2009, 13:04\na ja myslałam ze to czwórki wchodzą w toxyczne związki i dają sobą tak pomiatać... a tu silne osobowości też! a siódemki są aż tak silnymi osobowościami? z moich obserwacji wynika, że w pewnych kwestiach może tak, ale w uczuciach dość łatwo je zranić, jeśli już się zaangażują (bo jak już im się to ...\nczwartek, 20 sierpnia 2009, 12:58\nteż bardzo chętnie sie dowiem, bo pewna Trójeczka sie chyba o mnie stara i zastanawiam sie jak to wszystko będzie wyglądać ^^ jak się stara, to jest dobrze ;) trójka potrafi się starać - być może podchodzi zadaniowo i chce to 'zadanie' potraktować profesjonalnie ;) chodzi mi tu jednak o sam mechani...\nsobota, 27 czerwca 2009, 00:11\nz mojego pomidora wychodzą zwykle ponad 4 plasterki ale też dobieram je pod względem wielkości (oczywiście najpierw obieram)\nsobota, 30 maja 2009, 13:13\ncześć zburzyli Ci światopogląd teraz będziesz straszną kłamliwą trójką\npiątek, 29 maja 2009, 09:40\n*nadia* , mnie też nie zachwyca, mówiąc delikatnie szufladkowanie osobowości. ale nie obrażam się na wszystkich co to robią. dla mnie ważny jest człowiek a nie jego typ :) luz, nie obrażam się, miałam gorszy dzień w moim trójkowym zaburzeniu tożsamości :D nie ma co popadać w skrajności, grunt to zł...\nczwartek, 28 maja 2009, 17:44\nNie przeraża mnie to słowo, co nie znaczy, że podoba mi się uleganie stereotypom. Masz rację, lepiej unikać tego forum, bo 'pewne szufladkowanie' czyli podział na 9 typów i wskazanie ich podstawowych cech zaczyna się równać przerzucaniu się stereotypami zamiast wnosić ciekawe spostrzeżenia dotyczące...\nczwartek, 28 maja 2009, 10:26\nok, wiem że to było oczywiste, ale chodziło mi bardziej o uogólnienia opierające się na stereotypach, niż na rzeczywistych cechach typów. za każdym razem jak wchodzę na forum musi być jakiś nowy post a propos tego, że trójki kłamią, siódemki są płytkie, czwórki to takie emo, a ósemki agresywne\nśroda, 27 maja 2009, 23:16\nte uogólnienia chyba na dłuższą metę się nie sprawdzają\nśroda, 27 maja 2009, 11:34\nChyba Ci sie 7 z 3 pomyliła moja droga. Chyba że dla Ciebie indywidualizm wiąże się z ,,głębokim'' przeżywaniem życia, dziwacznym ubieraniem sie i innymi pierdołami. Nasza radość wiąże się z tym że jakby to powiedzieć ...mamy nadmiar dopaminy w mózgu :D Zauważyłem natomiast że wielu ludzi manifestu...\nśroda, 27 maja 2009, 10:44\nJa jednak uważam, że trójki są znacznie bardziej konformistyczne względem otoczenia w porównaniu do ósemek, które mniej liczą się z innymi ludźmi. Trójka i ósemka ma zdolności przywódcze. Różnica wg mnie polega na tym, że trójka częściej skupiona jest na realizacji pracy poprzez dokładne zrozumieni...\nponiedziałek, 4 maja 2009, 09:50\npiątek, 20 marca 2009, 09:29\nNadia, zakochane Siódemki stać na wiele! Zwłaszcza, kiedy obiekt uczuć jest tak niedostępny. szkoda że ja trafiłam na taką nietrafioną piorunem ;) w większości przypadków jak komuś zależy to nie będzie ciągle udawał niedostępnego czasem się zastanawiam czy na pewno jestem trójką.. zdobywać lubię, a...


Ponad tysiąc interwencji beskidzkich goprowców tej zimy - Polsat News\nPonad tysiąc interwencji beskidzkich goprowców tej zimy\n03.02.2017, 13:55 Polska\nBlisko 1,1 tys. razy interweniowali już tej zimy beskidzcy goprowcy. To znacznie więcej niż w poprzednich latach - powiedział ratownik dyżurny ze Szczyrku Maciej Klimczak. Jak dodał, po rozpoczęciu ferii na Mazowszu liczba ta może znacznie wzrosnąć.\nOd początku sezonu zimowego do czasu rozpoczęcia ferii w połowie stycznia goprowcy interweniowali w Beskidach blisko 400 razy. Przez ostatnie dwa tygodnie stoki zapełniły się miłośnikami nart. Sprzyjały temu doskonałe warunki na trasach oraz ferie na Śląsku. Z tego regionu w Beskidy przyjeżdża najwięcej gości. Liczba wypadków radykalnie wzrosła. Ratownicy interweniowali w tym czasie niemal 700-krotnie.\nKlimczak powiedział, że po zakończeniu ferii w szkołach w Śląskiem ruch na stokach zmalał. Wkrótce się to jednak zmieni - 13 lutego rozpoczną się ferie na Mazowszu. Beskidzkie kurorty są dość popularne wśród mieszkańców tego regionu.\nKlimczak powiedział, że warunki na stokach są dobre i bardzo dobre. Śniegu jest sporo, zwłaszcza w wyżej położonych rejonach. W niektórych ośrodkach jego pokrywa przekracza nawet 2 m.\nTrudne są natomiast warunki turystyczne. Szlaki są wprawdzie przetarte, ale jest na nich bardzo ślisko. Na Babiej Górze obowiązuje drugi stopień zagrożenia lawinowego.


Tu Stolica i Okolica - pasa¿ - ¯ó³ta akrylowa czapka\nCiep³a kolorowa czapka. Uszyta gêstym splotem, bêdzie ciep³ym i modnym dodatkiem do zimowego stroju. Czapka dostêpna jest w kilku ¿ywych, energicznych kolorach. W³óczka jest ³atwa w praniu i wytrzyma³a. Dopasuj czapkê do kolorowego szalika i rêkawiczek.\nSzara bluzka z delikatnym wzorem\n¯akardowa sukienka w kwiaty z po³yskiem\nD³uga koszulowa sukienka z wi±zaniem\nNiebieska bluzka w maki\nRó¿owa rozkloszowana sukienka z rêkawem 3/4


Dosiakowe Królestwo: Łabędzi śpiew: Księga I - Robert McCammon\nŁabędzi śpiew: Księga I - Robert McCammon\nGdybym miała wytypować najbardziej prawdopodobny scenariusz końca świata, obstawiałabym wybuch trzeciej wojny światowej skutkujący odpaleniem broni jądrowej i obróceniem naszej planety w pył. Wojna atomowa. Konflikt nuklearny. Zdaje się, że już samo przeczytanie lub wypowiedzenie tych słów budzi zaniepokojenie oraz lęk. Bohaterowie powieści Roberta McCammona od wielu miesięcy śledzili doniesienia o rosnącej agresji pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Rosją. Jedni byli przekonani, że cały ten medialny szum jest przesadzony, inni przygotowywali się na najgorsze, szukając podziemnych schronów, w których mogliby przetrwać ostateczne starcie mocarstw. Byli też ludzie zbyt zajęci walką o byt, żeby przejmować się sprawami kompletnie od nich niezależnymi. Jednak nieważne, kto jaką postawę przyjął, bo jak się wkrótce okazało, deszcz atomowych bomb zaskoczył wszystkich. W ciągu kilku minut z powierzchni ziemi zniknęły amerykańskie metropolie, a małe miasteczka i wsie stały się cmentarzem dla milionów ludzi.\nPowieść koncentruje się na losach bohaterów, którzy jakimś cudem przetrwali atak. Autor w ciekawy sposób zawiązuje intrygę, ponieważ postaci nie tworzą jednej grupy, ale ich ścieżki zbliżają się do siebie, co pozwala przewidywać, że w pewnym momencie dojdzie do wielkiego spotkania. Czytelnik poznaje bezdomną żebraczkę z Manhattanu, czarnoskórego zapaśnika Josha, niezwykłą dziewczynkę o imieniu Swan, która rozumie mowę zwierząt i wie, co czują ginące rośliny. Jest również nastolatek zafascynowany wszystkim, co związane z wojskiem i sztuką przetrwania, a także pracujący dla pewnego milionera pułkownik Macklin. Każda z tych postaci inaczej zachowuje się w obliczu końca świata, chociaż wszystkim przyświeca ten sam cel – przeżyć kolejny dzień. Poparzeni, brudni, okaleczeni i osamotnieni ludzie wędrują od jednego zniszczonego miejsca do drugiego w poszukiwaniu pożywienia i jakiegokolwiek schronienia. Jedni niespodziewanie odkrywają w sobie ogromną wolę walki i siłę do niesienia pomocy, inni natomiast sami stają się zagrożeniem, wierząc, że tylko w ten sposób uda im się przetrwać w postapokaliptycznej rzeczywistości.\nNa pierwszy rzut oka może wydawać się, że natłok protagonistów wprowadza do historii chaos, ale zapewniam, że nic takiego nie ma miejsca. Pisarz doskonale przemyślał każdy wątek, dlatego nie ma mowy o dezorientacji. Stopniowo przedstawia bohaterów i czytelnik poznaje wszystkich jeszcze zanim ich życie zostanie zrujnowane przez wojnę nuklearną. Taki zabieg daje szansę na lepsze zaznajomienie się z charakterami postaci, a co za tym idzie pełniejsze wniknięcie w ich psychikę. Każda z wymienionych w poprzednim akapicie osób jest na swój sposób wyjątkowa i każda przechodzi metamorfozę. Autorowi udało się stworzyć intrygujących, choć teoretycznie zwyczajnych bohaterów, którzy różnymi sposobami walczą o życie. Niepostrzeżenie zaangażowałam się w ich zmagania i z rosnącym napięciem obserwowałam jak usiłują poradzić sobie w tej dramatycznej sytuacji. Jak już wspomniałam protagoniści w większości są sobie obcy, więc jeśli łączą się w grupy, muszą nauczyć się współpracy, a to często okazuje się znacznie trudniejsze niż rywalizowanie ze sobą.\nŚwiat przedstawiony przez McCammona to spełnienie najgorszego koszmaru ludzkości. Z naszej pięknej planety zostały jedynie radioaktywne zgliszcza. Nie istnieje nawet skrawek zielonego terenu, nie słychać śpiewu ptaków, nie ma również światła słonecznego, przez co w środku lata po wymarłej powierzchni Ziemi szaleją śnieżyce, tornada i ulewne deszcze. Współczesna cywilizacja skończyła się w mgnieniu oka i nic nie wskazuje na to, by kiedykolwiek mogła się odrodzić. Czy znajdując się w takiej rzeczywistości można jeszcze mieć chęć do życia? Jak odnaleźć wolę walki, gdy ze starego świata nie pozostało prawie nic? Czytanie Łabędziego śpiewu pobudza do stawiania sobie takich pytań i snucia refleksji na temat kurczowego trzymania się doczesności. Pisarz nie daje gotowych odpowiedzi, ale pokazuje różne motywacje i postawy bohaterów, wyjaśniając, dlaczego nie załamali się, mimo dramatycznych okoliczności. Przyznam, że opisy postapokaliptycznego krajobrazu i wszystkich trudności wynikających z konieczności odnalezienia się w nowej rzeczywistości, uważam za ogromną wartość powieści. Autor pomyślał o wszystkim, pokazując jak protagoniści zmagają się z trudnymi warunkami pogodowymi, głodem, chorobą popromienną, tęsknotą za bliskimi, problemami psychicznymi wynikającymi z ciągłego kontaktu ze śmiercią oraz świadomości, że szansa na poprawę sytuacji jest bliska zeru.\nKsiążka Roberta McCammona przypomina mi nieco Drogę McCarthy’ego, z tym że Łabędzi śpiew uważam za przystępniejszą i ciekawszą opowieść. Nie jest pozbawiona wątków związanych z dylematami moralnymi postaci czy krwawą walką o przetrwanie, a przy tym odznacza się szybszym tempem rozwoju akcji. Warto też pamiętać, że dzieło McCammona jest starsze, więc istnieje możliwość, iż autorowi Drogi posłużyło za inspirację. W trakcie lektury Łabędziego śpiewu nasunęło mi się także skojarzenie z twórczością Stephena Kinga. Wprawdzie nie znam jeszcze Bastionu, do którego utwór McCammona bywa często przyrównywany, ale mam wrażenie, że sam styl pisania oraz pewne zabiegi, jak chociażby wprowadzenie wątku fantastycznego, tłumaczą konotacje z dziełami króla grozy.\nPomijając kwestie powiązań z innymi powieściami, z czystym sumieniem mogę polecić tę książkę każdemu miłośnikowi historii o burzliwym końcu cywilizacji. Jestem pod wrażeniem rozmachu, szczegółowości świata oraz portretów psychologicznych postaci. Jedyny mankament jaki mogłabym wskazać związany jest z nagłym przerwaniem historii. Księga I urywa się bez wyrazistej konkluzji, wywołując w czytelniku niedosyt i zdziwienie, że nie ma już kolejnej strony. Jednak nie mogę mieć pretensji do autora, gdyż podział dzieła na osobne części to decyzja polskiego wydawcy. Moim zdaniem kompletnie chybiona, bo wyraźnie czuć, że opowieści brakuje zakończenia i aż prosi się, żeby nie przerywać lektury w takim momencie. Oczywiście niech was to nie zniechęci do czytania, ponieważ książka McCammona naprawdę zasługuje na uwagę.\nŁabędzi śpiew: Księga I\nŁabędzi śpiew: Księga II\nKsiążka przeczytana w ramach wyzwań: Z półki, Czytam literaturę sprzed XXI wieku.\nEtykiety: Książki, McCammon Robert\n30 dni z książką - dzień 12


Koszmarne marnotrawstwo. Żywność warta miliardy kończy w śmieciach - tvp.info\nKoszmarne marnotrawstwo. Żywność warta miliardy kończy w śmieciach\nłz, mnie 19.06.2018, 07:20\nWłosi zapewniają, że ograniczają ilość wyrzucanego jedzenia (fot. Pixabay/Bru-nO)\nŻywność wartości ponad 16 mld euro wyrzucana jest co roku we Włoszech – wynika z raportu krajowego związku rolników Coldiretti. Mimo to ponad trzy czwarte Włochów zapewnia, że zredukowało ilość wyrzucanego jedzenia.\n„Tak, pomagam!” - Caritas organizuje ogólnopolską zbiórkę żywności\nRusza 12. Ogólnopolska Zbiórka Żywności Caritas pod hasłem „Tak, pomagam”. W supermarketach, sieciach handlowych i w sklepach osiedlowych w całej...\n54 proc. żywności, która jest wyrzucana, marnuje się w gospodarstwach domowych. To więcej niż trafia do śmieci w gastronomii (21 proc.), handlu (15 proc.), rolnictwie (8 proc.) i podczas przetwarzania (2 proc.) – podkreśliła rolnicza organizacja Coldiretti.\nZ ankiety przeprowadzonej przez Coldiretti oraz instytut sondażowy Ixe wynika, że 71 54 proc. Włochów wprowadziło w zeszłym roku do codziennego życia różne strategie mające na celu zmniejszenie ilości wyrzucanej w ich domach żywności bądź nawet całkowite wyeliminowanie takiej praktyki. W ankiecie wymienili oni takie zachowania, jak przygotowywanie potraw z resztek, przykładanie większej uwagi do daty ważności produktów, wynoszenie z restauracji niezjedzonych dań.\nRolniczy związek przedstawił też swoją listę rad, jak ograniczyć marnowanie żywności. Zalecił np. umieszczanie produktów we właściwym miejscu w lodówce, robienie mniejszych i częstszych zakupów, wybieranie odpowiednio dojrzałych owoców i warzyw. Poza tym zalecono pokonanie drzemiącego jeszcze w wielu Włochach strachu przed poproszeniem w restauracji o zapakowanie resztek zamówionych potraw do toreb.\n#włochy #żywność #rolnictwo #marnotrawstwo #coldiretti #gastronomia\nZapalono znicze na Polskim Cmentarzu Wojennym pod Kijowem. zobacz więcej


Pytania nowicjusza :)\nTwierdza - Gildia Multi MMO > Lord of The Rings Online (Snowbourn/LAURELIN) > LOTRO baza > Pomoc, pytania > Pytania nowicjusza :)\nAutor Topic: Pytania nowicjusza :) (Read 2229 times)\n« on: March 24, 2016, 09:28:44 PM »\nPóki co nie zostałem jeszcze przyjęty oficjalnie do Kinshipu, ale pozwolę sobie zadać parę pytań natury bardziej technicznej i prorozwojowej dotyczącej gry.\nChcę grać Minstrelem i względem tego głównie się tyczą pytania:\n1. Czy rasa ma szczególnie dotkliwy wpływ na rozgrywkę?\nCzy warto grać minstrelem krasnoludem? Jeśli nie to kim najlepiej.\nMoje przemyślenia po obejrzeniu statystyk i cech na forach i na wiki:\n(pytania z racji tego że najchętniej bym grał krasnoludem – dlaczego? Bo tak, bo lubię tę rasę – sympatyczna, charakterna i wgl.). Zastanawiałem się najbardziej nad wyborem między krasnoludem, a człekiem i niziołkiem…\nNiziołek mi się zbytnio nie spodobał względem cech rasowych – w zasadzie nie widzę zbytnio większych plusów poza witalnością, tymi 1% odpornościami i trochę większą regeneracją poza walką (zakładając grę healem, wydaje się to średnio przydatne), no i virtues…\nElf tak przejrzałem i w zasadzie jest ładny bonus do odporności, +13 do fate i chyba tyle.\nNo i pozostają człowiek i krasnolud… Człowiek jak na niego patrzę to na papierze wygląda idealnie jak dla mnie do tej klasy, ale… niezbyt mi się podoba koncepcja człowieka i minstrela, za to krasnolud od razu rozkochuje w sobie większość osób (szczególnie tych czytających…) no i w zasadzie ma ładny bonus do witalności, tak jak elf +13 do fate i ładny boost do obrony (a minstrel przecież miękka kaczuszka z natury raczej)…\n2. Jaki craft dla Minstrela?\nMyślałem nad albo Tinkerem, Woodsmanem i Historianem…\nTinker wydaje się fajny – mniej więcej samowystarczalny, a na alcie mogę przecież farmera zrobić, względem którego specjalnie się nie trzeba przecież wysilać…\nWoodsman – w zasadzie też samowystarczalny, a i ładnie dołoży się profesją do klasy…\nNo i przyszło do Historiana – jakoś mnie nie przekonuje ta profesja…\n3. Na co warto wydać TP i czy nadal jest bug z VIPem i unlockami?\n4. W jaką stronę rozwijać kompana na Skrimish’ach (zakładając mnie jako heala) – dps (single czy aoe, range czy melas) czy tank?\nRe: Pytania nowicjusza :)\n« Reply #1 on: March 24, 2016, 10:45:58 PM »\n1. W endgamie rasowe bonusy nie mają większego znaczenia, więc najlepiej wybrać taką rasę jak nam się podoba. Ewentualnie pod kątem bonusu do ulubionej broni (np. ludzie mają +5% dmg do mieczy).\n2. Ja na pierwszą postać dla używających light armoura polecam Explorera bo możesz nie tylko robić sobie zbroje ale też zbierać 2 rodzaje materiałów (drewno i metal) co pozwoli Ci rozwijać dowolne crafty na altach, które nigdy nie wyjdą z crafterni.\nNa mojej pierwszej postaci miałam Historiana i powiem, że jako pierwszy craft leweluje się go ciężko - materiały się zbiera głównie tam gdzie są ruiny i dużo mobów, a skórę masz cienką - jak masz kilka postaci to możesz uzbierać materiały bo wypadają też z mobów. Ewentualnie rozwijać famera i lewelować scholara na robieniu farbek ze specjalnych matsów wypadających z kwiatów i innych sadzonek.\nTinker to zawsze dobry wybór, zwłaszcza jak się ma farmera to żarełko też się przydaje.\n3. Pozwolę to pytanie sobie oddać osobom, które bawią się premium kontem i są lepiej zorientowane w temacie.\n4. W skirmiszowych raidach endgamowych używa się głównie herbalisty - jak leczysz to jako wsparcie Twojego heala; a do solo skirmiszy też się przydaje - możesz się wtedy skupić na dps. Herbalista nie ma problemów z gubieniem ścieżek jak inni kompani, podlewelowany też całkiem przyzwoicie tankuje. Minstrel nie ma problemu z dps w czerwonej ścieżce, protector imho nie ma sensu. Możesz jeszcze rozważyć sage jak wolisz dps i debuffy, ale jakiś czas temu go popsuli i nie sprawdzałam czy naprawili.\nDziś mnie nie było online, ale jutro dodam sobie Ciebie do friend listy i będę na Ciebie czatować by wysłać inva, chyba, że sam upolujesz oficera\n« Last Edit: March 24, 2016, 10:48:19 PM by Falladriell » Logged\n« Reply #2 on: March 28, 2016, 10:37:41 AM »\nKolejne pytanie - mam problem.\nNie chce mi dzialac Auction House - nie moge nic wystawic. Gram F2P, ale wykupilem 5 slotow na AH. Wedlug wszystkiego co wyczytalem na forum i stronie gry to powinno dac mozliwosc wystawiania na AH.\nCzy ktos mial taki problem lub wie jak rozwiazac?\nNapisalem ticketa do supportu, moze wgl. przeczytaja i odpowidza\n« Reply #3 on: March 28, 2016, 12:14:58 PM »\nByć może próbowałeś wystawić przedmiot , który jest bound to account/character\n« Reply #4 on: March 28, 2016, 02:34:23 PM »\nQuote from: Vinyalote on March 28, 2016, 12:14:58 PM\nNie, nie bound to account czy character - zwykle przedmioty z craftu\n« Reply #5 on: March 31, 2016, 12:09:27 PM »\n1. Czy istnieje jakas możliwość wukupienia vipa inaczej niz przez stronke gry?\nMojej karty nie chce przyjac jako dzialajacej, prawdopodobnie z racji banku w ktorym mam konto.\n2. Ktore dodatki i quest packi wydac na poczatku TP?\n« Reply #6 on: March 31, 2016, 12:25:32 PM »\n1. Zdaje się, że przez lotro store możesz. A masz może konto paypal? Bo nim również mozn płacić.\n2. A jakie masz quest packi? Bo od tego dużo zalezy Na pewno warto kupić Evendim ze względu na instance cluster Annuminas i North downs ze względu na instancje w Fornoscie. Podobnież Angmar (tu masz CD, Uru i Rift i masę deedów, więc i bardzo duzo tp do zebrania, chyba najwięcej ze wszystkich qp oprócz Morii). Jeszcze Misty mountains warto, bo tam jest Helegrod i Eregion (szkoła, Bibiolteka)\nA potem obowiązkowo Moria\n« Last Edit: March 31, 2016, 12:27:05 PM by Huriel » Logged\n« Reply #7 on: March 31, 2016, 03:21:48 PM »\n1. Tu https://www.g2a.com/lord-of-the-rings-online-time-card-60-days-eu-prepaid.html możesz płacić paypalem a paypal podpiąć pod zwykłe konto bankowe i zasilać przelewem.\n« Reply #8 on: March 31, 2016, 04:49:02 PM »\nQuote from: Huriel on March 31, 2016, 12:25:32 PM\nQuote from: Falladriell on March 31, 2016, 03:21:48 PM\nNa razie nie mam zadnych qp - zupelnie nowe konto poki co f2p, Juz ogarnalem z paypalem, czekam az mi srodki na konto wejda\n1. Czyli Evendim -> Angmar -> Misty -> Moria?\n2. Czy jest gdzies jak beda po kolei promocje szly (zeby mniej placic za poszczegolne rzeczy)?\n« Reply #9 on: March 31, 2016, 05:09:50 PM »\nCo czwartek są nowe promocje w Lotro store - obniżki po 25-30% na qp są w sumie dość często.\nJa bym jeszcze gdzies próbowała wcisnąć North Downs, bo Fornost to 4 dość krótkie instancje, ale z tych, co to się często robi\n« Reply #10 on: March 31, 2016, 08:17:19 PM »\nWkrótce 9 rocznica gry, być może będą jakies extra promocje\n« Reply #11 on: April 01, 2016, 06:44:36 AM »\n1. Czy jest roznica miedzy RK krasnoludem, a elfem? (chodzi głównie o Virtues i Triaty, bo tak jak patrzę na obie to elf bedzie mial minimalnie więcej will, agility i odporności poison i disease, a krasnolud trochę więcej życia i przeżywalności)\n2. Jaki craft dla RK? (jubilera mam na minstrelu więc raczej lepiej nie powtarzać się)\n3. Czy dmg z broni na RK sie wgl wlicza do wartosci calosci ataku/heala?\n« Last Edit: April 01, 2016, 08:04:02 AM by Borsuk » Logged\n« Reply #12 on: April 01, 2016, 08:36:29 AM »\n1. Różnice w statystykach są tak małe, że szybko przestaniesz je odczuwać. Teoretycznie traity procentowe mają większe znaczenie, ale tutaj 1% to naprawdę niewiele, więc możesz wybrać rasę, która bardziej Ci pasuje pod względem wyglądu ew. teleportu do miasta "domowego".\n2. Polecam explorera - tailor zrobi ciuszki dla obu cienkoskórych klas, może robić też torebki rk - przedmiot klasowy. A jeśli wybierzesz elfa - jakiś sens ma scholar dla potek, scrolli na dmg i obronę - siedziba gildii jest w Rivendell a elfy mają tam "powrót rasowy".\n3. Niech mnie bardziej na czasie rk poprawi jeśli się mylę, ale sam dmg z broni (nie tactical dmg z legendarnej broni) wpływa raczej na autoatack. Statystyki np. will są ważniejsze.\nA co do questpacków - teraz w sklepie jest promocja 25%.\n« Last Edit: April 01, 2016, 09:30:31 AM by Falladriell » Logged


Z biblioteki Szarikowa: czerwca 2012\n#5 Stos stosów - zbiór tego, co zostało odłożone na wakacje.\nRozpoczęły się upragnione, długo oczekiwane wakacje. 28.czerwca o godzinie 17:30 zostałam absolwentką gimnazjum, które ukończyłam z wyróżnieniem. Należy się mi i wszystkim uczniom, którzy cały rok szkolny dzielnie wypełniali swoje szkolne obowiązki długi odpoczynek. Jednak, żeby nie zmarnować swojego cennego, wakacyjnego czasu postanowiłam nałożyć sobie pewien rygor związany z czytaniem (i nie tylko).\nDziękuję wszystkim serdecznie za głosy, które oddaliście w ankiecie - dzięki Wam mam ustalony teraz porządek czytania na wakacje. Ustawiłam dzisiaj wakacyjny stosik, będący zbiorem książek, których nie udało mi się przeczytać kiedyśtam. Dlatego też możecie zobaczyć pozycje, które widzieliście przy okazji postów innych stosików.\nTeraz przedstawię Wam moje wyzwania czytelnicze na wakacje 2012.\nOtóż postanowiłam, że przeczytam 20 książek. W tym 16 zaplanowanych oraz 4 spontaniczne (te, na które przyjdzie mi ochota). Nadrobię również straty w czytaniu komiksów - przeczytam 4 kolejne części przygód o Thorgalu.\nJestem świadoma, że biorąc pod uwagę moją prędkość czytania i 16-dniowe kolonie nie będzie mi łatwo wypełnić tych postanowień, ale postaram się ze wszystkich sił :)\nA oto mój stosik papierowy.\nAutor: szarikow o 23:12\n"Gotenhafen", czyli jak przeprowadzić śledztwo nie znając swojej tożsamości.\nWyobraź sobie, że zostałeś posądzony o zbrodnie – niesłusznie. Takie rzeczy się zdarzają, ludzi bywają omylni. Co jeśli jednak sam nie wiesz czy zabiłeś czy nie?\nIzabela Żukowska to z wykształcenia muzykolog, a z zawodu dziennikarka. Obecnie doktorantka na Wydziale Nauk Społecznych KUL oraz autorka „Teufela” i „Gothenhafen”.\nW „Gothenhafen” po raz drugi spotykamy się z Franzem Thiedeke, który w holu jednego z hoteli znalazł ciało. Sam stracił pamięć i nie jest w stanie złożyć jakichkolwiek zeznań śledczym. Nie pamięta kim był, gdzie żył, ani jaki jest jego stan cywilny. W takim razie podejrzenie pada na niego. Thiedke postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i przeprowadzić własne śledztwo, jednak nie będzie to łatwe mając amnezję i oddech Gestapo na plecach, ścigającego go za jego polityczną przeszłość. Poza tym emerytowany komisarz nie rozumie sytuacji politycznej pomiędzy Polakami a Niemcami, przez co naraża siebie samego i swoich znajomych na niebezpieczeństwo.\nAutor: szarikow o 11:16\nEtykiety: 7/10, Egzemplarz recenzencki, Izabela Żukowska, Kryminał, Nowy Świat, Recenzje\nNa półce roi się od nieprzeczytanych książek, a w ostatnim miesiącu wyszły jeszcze te, na które czekam już od jakiegoś czasu: "Cień węża" oraz "Gone. Faza piąta: ciemność". Niestety póki co nie mam pieniędzy, aby którąś z nich kupić, więc usilnie próbuję znaleźć sponsora. Może rodzice? Może wydawnictwo? Zobaczymy później :-)\nCzekam również na polskie wydanie kontynuacji "Więźnia labiryntu", czyli "The scorch trials" (po polsku tytuł będzie brzmiał "Próby ognia"). Lada chwila trafi również do mnie "Miasteczko Niceville".\nTytuł: "Gone. Faza piąta: ciemność"\nAutor: szarikow o 13:06\nMam dla Was do zaprezentowania mój nowy stosik. Nie jest może tak imponujący jak niektóre STOSISKA na blogach, ale mi się podoba :-) Koniec roku tuż tuż, a mi została tylko biologia do poprawy, więc szykuje się w najbliższych dniach uczta czytelnicza. No więc przedstawiam Wam stosik składający się z dostawy z empiku i książki od wydawnictwa Drzewo Babel, którą dostałam w ramach drugiego etapu konkursu na najlepsze recenzje :)\n1. "W ciemności. Dziewczynka w zielonym sweterku." Krystyny Chiger - pozycja kupiona pod wpływem emocji jakie wywołał film "W ciemności".\n2. "Żona tygrysa" Tea Obreht - książka od wydawnictwa Drzewo Babel, o której wspominałam wyżej.\nA teraz coś po angielsku:\nPostanowiłam, że w czasie wakacji podszkolę mój angielski, toteż nie zastanawiając się długo zamówiłam książki, które już od pewnego czasu chciałam przeczytać. A są to:\n1. "One day" (Jeden dzień) Davida Nichollsa\n2. "The notebook" (Pamiętnik) Nicholasa Sparksa\nCały stosik :)\nMam nadzieję, że szybko uporam się z ocenami i będę więcej czytać oraz częściej pisać na blogu.\nAutor: szarikow o 15:51\nCzy książka, która wyciąga wszystkie nasze niedoskonałości i wady na światło dzienne, nazywając je przy okazji bez ogródek po imieniu może nam się spodobać? Jak się okazuje może, szczególnie kiedy jest napisana w tak fantastycznym, bezpośrednim i zabawnym stylu.\nKs. Adama Bonieckiego, autor m.in. „Vademecum” oraz redaktor naczelny Tygodnika Powszechnego jest chyba wszystkim dobrze znany, toteż myślę, że nie muszę go przedstawiać. Wcześniej jego autorstwa czytałam tylko „Kalendarium” bł. Ojca Świętego Jana Pawła II „Vademecum” natomiast było dla mnie ogromnym zaskoczeniem.\nVademecum to inaczej kompendium, czyli zbiór zawierający informacje na dany temat. Ks. Adam Boniecki postanowił nam sprezentować właśnie taki informator dla pokutnika, kierowcy i generała. Pokutniku, czy zdajesz sobie sprawę, że po drugiej stronie konfesjonału też siedzi grzesznik? Kierowco, czy zastanawiałeś się czasem nad uczuciami strąbionego i wyzwanego przez ciebie bliźniego? Generale, czy aby na pewno dobrze wypełniasz swoje obowiązki? To są tylko nieliczne z pytań, na które po lekturze tej króciutkiej książeczki\nNajnowszy utwór ks. Adama Bonieckiego to zbiór jego zasad, które zebrał w niewielki, przyjemnie czytający się zbiorek. Niekiedy wybuchałam śmiechem, kiedy indziej zapisywałam różne myśli, a czasami pozwalałam sobie na chwilę refleksji. Miałam ciągle nieodparte wrażenie, że autor pisał bezpośrednio do mnie (szczególnie podczas czytania „Vademecum kierowcy”), bo któż jak nie ja uwielbia tę adrenalinę buzującą w żyłach kiedy na liczniku jest ponad 150 km/h w miejscu, gdzie ograniczenie wynosi 70km/h. Bo któż jak nie ja czuje złość i niechęć do „bliźniego w cinquecento, który wlecze się lewym pasem”? A przecież tam też jedzie nasz brat… - przypomina nam autor.\nAutor: szarikow o 12:24\nEtykiety: 8/10, Egzemplarz recenzencki, ks. Adam Boniecki, PROMIC, Recenzje\nAutor: szarikow o 23:12 36 komentarzy:\nAutor: szarikow o 11:16 11 komentarzy:\nAutor: szarikow o 00:26 12 komentarzy:\nAutor: szarikow o 13:16 110 komentarzy:\nAutor: szarikow o 13:06 8 komentarzy:\nAutor: szarikow o 15:51 19 komentarzy:\nAutor: szarikow o 10:24 16 komentarzy:\nAutor: szarikow o 12:24 2 komentarze:\nAutor: szarikow o 14:12 10 komentarzy:


Pełne podsumowanie informacji o zapowiedzianych projektach Star Wars – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nStrona główna/Filmy/Pełne podsumowanie informacji o zapowiedzianych projektach Star Wars\n53 767 5 minut czytania\nUbiegłej nocy za Oceanem odbył się Disney Investor Day 2020 – jest to coroczne spotkanie z inwestorami pokładających nadzieje związane ze środkami przekazywanymi na rzecz wytwórni. Firma oczywiście musi w związku z tym pokazać, że nie próżnuje i nie marnotrawi pieniędzy, stąd, jak zawsze zresztą, wydarzenie wykorzystano, by ogłosić prace nad nowymi projektami.\nDisneyowi podlegają między innymi Marvel Studios, Pixar czy (oczywiście) Disney Animation i można było się co nieco dowiedzieć o planach na przyszłość każdej z tych wytwórni. Nas najbardziej interesuje jednak inny podmiot rozrywkowego kolosa: odpowiedzialny za gwiezdnowojenne treści Lucasfilm. Poniżej postaramy się szczegółowo opisać każdy z zapowiedzianych projektów związanych ze światem Star Wars.\nNa ten moment oczywiście – ze względu na fakt, że wciąż nie uporaliśmy się z epidemią – nacisk położono głównie na streaming. Na nadmiar zapowiedzi kinowych produkcji bynajmniej nie możemy narzekać, jak na razie z oficjalnych źródeł wiemy zaledwie o dwóch. Od nich zatem zaczniemy, po czym przejdziemy do tytułów, które dystrybuowane mają być za pośrednictwem Disney+, bez zahaczania o wielkie ekrany. Tych będzie już znacznie więcej: ogłoszono zresztą nawet, iż w ciągu najbliższych lat oczekiwać należy około 10.\nNiezatytułowany film Taiki Waititiego\nO projekcie po raz pierwszy usłyszeliśmy na początku obecnego roku – donoszono wówczas, iż twórca (odpowiedzialny dotąd między innymi za What We Do in the Shadows, Thor: Ragnarok czy oscarowego Jojo Rabbit) prowadzi z Lucasfilmem rozmowy na temat możliwości przygotowania filmu osadzonego w świecie Gwiezdnych wojen. Waititi miał już wtedy za sobą pojedynczą przygodę z The Mandalorian – wyreżyserował finałowy odcinek 1. sezonu, który został bardzo ciepło przyjęty przez fanów. Jak stwierdziłby Obi-Wan, negocjacje musiały być krótkie, bo niedługo potem otrzymaliśmy oficjalne ogłoszenie: Taika Waititi we współpracy z Krysty Wilson-Cairns (1917) miał napisać scenariusz filmu Star Wars, który potem wyreżyseruje. O pracach nad scenariuszem i przymiarkach do rozpoczęcia produkcji od dłuższego czasu dochodziły nas słuchy, tak więc teraz nie dowiedzieliśmy się wiele poza tym, że projekt ma być „świeży, zaskakujący i wyjątkowy” – biorąc pod uwagę, kto stoi za sterami, jak najbardziej w to wierzymy.\nZupełną nowością jest za to inny film: Rogue Squadron. Nie znamy na razie szczegółów dotyczących jego fabuły, ale oczywiste jest, że skupiać będzie się na pilotach myśliwców tytułowej Eskadry Łotrów. Projekt nie będzie jednak osadzony w okresie, z którym kojarzyć można tę nazwę, a znacznie później, bo po wydarzeniach z Epizodu IX. Nie jest jasne, kto odpowiadać będzie za scenariusz filmu, jednak reżyserią zajmie się Patty Jenkins (Monster, Wonder Woman, Wonder Woman 1984), która w krótkim materiale wideo dostępnym poniżej opowiedziała o swojej – dość osobistej – relacji z powstającym Rogue Squadron. Premiera planowana jest na grudzień 2023 roku.\nPrzechodzimy do seriali na Disney+, a zaczynamy od tytułu, który prawdopodobnie będzie dla fanów jednym z najbardziej ekscytujących. Ahsoka osadzona będzie w tym samym czasie, co pierwszy serial aktorski Star Wars, a w tytułową bohaterkę ponownie wcieli się Rosario Dawson – aktorka, która w The Mandalorian właśnie bardzo niedawno debiutowała w roli byłej Jedi. Za projekt odpowiadać będą Jon Favreau i Dave Filoni.\nTen sam zespół twórców przygotuje też inny serial, również eksplorujący ten sam okres, choć kładąc nacisk na kompletnie odmiennych bohaterów. Jak na razie nie wiemy nic więcej.\nO możliwości powstania samodzielnego projektu o Obi-Wanie mówiło się od dawna, pierwotnie jeszcze jako o potencjalnym filmie. Fani oczywiście nigdy nie rozważali innej opcji, niż by w głównego bohatera takiej produkcji ponownie wystąpił znany z trylogii Prequeli Ewan McGregor. W ubiegłym roku oficjalnie potwierdzono, że powstanie kierowany na Disney+ serial o Mistrzu Jedi z udziałem aktora. Teraz w końcu poznaliśmy tytuł, choć trzeba przyznać, że nie jest on szczególnie zaskakujący: Obi-Wan Kenobi. Co ciekawe, potwierdziły się plotki, według których do uniwersum Gwiezdnych wojen powrócić miał Hayden Christensen. Aktor wcielający się w Prequelach w Anakina Skywalkera rzeczywiście ponownie zagości w świecie Star Wars już jako Darth Vader. Akcja serialu rozgrywać będzie się bowiem 10 lat po wydarzeniach z Epizodu III. Złoczyńca prawdopodobnie nie będzie fanem logo produkcji, które ujawniono w podmuchu piasku, jednak już ostatnie „i” podmienione na kształt miecza świetlnego sugeruje, iż jak najbardziej będzie miał co robić. Wiosną mają rozpocząć się zdjęcia do Obi-Wana Kenobiego, premiery najpewniej należy spodziewać się około roku później.\nO serialu poświęconym postaci Cassiana Andora z Łotra 1 wiemy jeszcze dłużej niż o projekcie Obi-Wana. Jednak dopiero niedawno ruszyły prace na planie. Investor Day był więc dobrą okazją, by zaprezentować pierwsze materiały zakulisowe i oficjalny tytuł. Andor będzie rzecz jasna prequelem spin-offu opowiadającego historię wykradnięcia planów Gwiazdy Śmierci przez Rebelię. W tytułowego bohatera ponownie wcieli się Diego Luna, a jego postaci znów towarzyszyć ma droid K-2SO mówiący głosem Alana Tudyka. Premiera na Disney+ planowana jest na rok 2022. Scenarzystą projektu jest Tony Gilroy, który początkowo miał również wyreżyserować wszystkie odcinki, ale ostatecznie przez utrudnienia związane z epidemią zastąpił go (przynajmniej częściowo) Toby Haynes.\nWyjątkową drużynę bardzo niestandardowych klonów poznaliśmy już w Wojnach klonów. Teraz bohaterów zobaczymy ponownie we własnym serialu, osadzonym już po przemianie Republiki w Galaktyczne Imperium. Zaprezentowano pierwszą, którką zapowiedź The Bad Batch. Animacja zadebiutuje na Disney+ prawdopodobnie w ciągu kilku nadchodzących miesięcy.\nZapowiedziany już dobrych kilka miesięcy temu serial aktorski autorstwa Leslye Headland miał zabrać nas w zupełnie nowe rejony. Okazuje się, że rzeczywiście tak będzie, choć nie do końca. The Acolyte osadzony będzie bowiem u schyłku okresu The High Republic, a jest to era już eksplorowana przez książki i komiksy – w głównym nurcie narracyjnym będzie to jednak zupełna nowość. Historia ma ukazać nam mroczne sekrety i wyłaniające się z cienia siły Ciemnej strony Mocy. Niewykluczone, że poznamy tajemnice Sithów sprzed Prequeli George’a Lucasa.\nNa wczesnym etapie rozwoju jest jednak również serial, o którym choć wiemy niewiele, wiemy już bardzo dużo. Mimo porażki finansowej spin-offu o Hanie Solo, niejednokrotnie dochodziły nas słuchy, iż Lucasfilm może chcieć kontynuować historię na streamingu – mowa była przede wszystkim o serialu poświęconym Lando Calrissianowi. Te doniesienia właśnie potwierdzono. Nie wiemy, czy Donald Glover ponownie wcieli się w bohatera, ale raczej jest to w tym przypadku powrót oczekiwany – wątpliwie by podobny serial miał powstawać bez udziału aktora. Za projekt odpowiada Justin Simien (Dear White People).\nProjektem dość wyjątkowym będzie serial Star Wars: Visions – zbiór animowanych filmów krótkometrażowych celebrujących świat Gwiezdnych wojen w wyjątkowej, bo japońskiej stylistyce. Nie zdradzono, o kim mowa, ale pochwalono się angażem ponoć najlepszych japońskich twórców anime. Premiera w przyszłym roku na Disney+.\nNa koniec pozostała jeszcze jedna animacja. Nie mamy w tym momencie pewności, czy ma to być film, czy też serial, jednak jasne jest to, iż ponownie zobaczymy się z R2-D2 i C-3PO, pod których opieką znajdzie się nowa postać. A Droid Story kierowane będzie na Disney+.\nTo już wszystkie projekty, o których ubiegłej nocy była mowa. Być może warto dodatkowo zwrócić uwagę na te, dla których nie znaleziono miejsca. W tym momencie, skoro nawet nie wspomina się osoby Riana Johnsona, wydaje się już pewnym, że Lucasfilm rzeczywiście zrezygnował z powierzenia mu trylogii filmów. Spin-off The Mandalorian o Bobie Fetcie, na temat którego niedawno dochodziły nas plotki, również chyba nie jest prawdziwym przedsięwzięciem – podobno miały już ruszać prace na planie, więc serial debiutowałby w przyszłym roku, a wobec tego raczej powiedziano by o nim oficjalnie. Niemniej trzeba oczywiście przyznać, że bez względu na to gwiezdnowojenna przyszłość będzie bardzo obfita i wielu tytułów już nie możemy się doczekać.\nA Star Wars Story Ahsoka Ahsoka Tano Anakin Skywalker Andor Bad Batch C-3PO Cassian Andor Darth Vader Diego Luna Disney Disney Investor Day Donald Glover Ewan McGregor Gwiezdne wojny Han Solo Hayden Christensen Kathleen Kennedy Lando Calrissian Leslye Headland LucasFilm Łotr 1 New Republic Nowa Republika Obi-Wan Kenobi Patty Jenkins R2-D2 Rangers of the New Republic Rogue One Rogue Squadron Rosario Dawson Solo Star Wars Star Wars: Visions Taika Waititi The Acolyte The Bad Batch The Clone Wars The High Republic The Mandalorian Wojny Klonów\nCzekam jedynie na „Bad Batch”, ale „Ahsoka” pozostaje u Mnie pod znakiem zapytania. „Kenobii” przestaje tracić sens.\n12 grudnia 2020 o 13:33\nThe Acolyte to jest to o czym marzyłem, by w końcu dostać produkt głównie opowiadający o Mrocznej stronie Uniwersum. Tylko po co serial o Lando?\n12 grudnia 2020 o 14:15\nNo właśnie… Acolyte może być dobrym pomysłem. Ale tak jak wyżej napisałem. Nie widzę sensu, aby brać się za Kenobiego (jeśli chcą nam dać kolejny pojedynek Vadera z Obi Wanem). A Debora Chow to ja czuję, że może nie sprostać.\nPingback: Zaprezentowano statki i pojazdy z ery The High Republic – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Znamy termin premiery 3. sezonu „The Mandalorian”! – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Film „Rogue Squadron” będzie silnie inspirowany grami i książkami ze świata Star Wars – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Film Taiki Waititiego opowie o początkach Zakonu Jedi? – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Patty Jenkins ujawnia, iż z nieznanym scenarzystą pracuje nad „Rogue Squadron” od dłuższego czasu – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Znamy liczbę odcinków serialu o Cassianie. Sezon „Andora” dłuższy od „The Mandalorian” – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Znamy reżysera finałowego odcinka 2. sezonu „The Mandalorian”! – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Ankieta: Na który zapowiedziany niedawno projekt Star Wars czekasz najmocniej? – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Lucasfilm przygotowuje się do produkcji „The Acolyte” – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: [Plotka] „Ahsoka” następcą „Rebels”, a także inne plotki o nadciągających serialach – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: [Plotka] Mena Massoud wcieli się w aktorską wersję Ezry Bridgera – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Zapowiedziano książkę inspirowaną jednym z nadchodzących seriali Star Wars – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Brodaty Ewan McGregor na nowym zdjęciu – tak będzie wyglądał Obi-Wan w swoim serialu – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: [Plotka] Cobb Vanth i inne postaci z „The Mandalorian” powrócą w „The Book of Boba Fett” – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: [Plotka] Zdjęcia do „Ahsoki” jeszcze w tym roku, znamy możliwy termin premiery – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: [Plotka] Co najmniej jeden Wookiee pojawi się w 3. sezonie „The Mandalorian” – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Zdjęcia i nagrania z planu „Star Wars: Andor” ujawniają kolejną lokację – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Patty Jenkins ujawnia, iż z nieznanym scenarzystą pracuje nad “Rogue Squadron” od dłuższego czasu – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: [Plotka] Zdjęcia do “Ahsoki” jeszcze w tym roku, znamy możliwy termin premiery – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: [Plotka] Hera Syndulla zadebiutuje w live action jako główna bohaterka “Rangers of the New Republic” – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Inicjatywa #MakeSolo2Happen znów popularna – fani świętują trzecią rocznicę premiery – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Aktor znany z serii “Czarnobyl” dołącza do obsady “Star Wars: Andor” – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: [Plotka] Barriss Offee pojawi się w serialu o Ahsoce – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Motywy polityczne stworzone przez George’a Lucasa wpłyną na kształt “The Acolyte” – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Ujawniono pierwsze spojrzenie na “Star Wars: Visions” – wideo prezentuje Odległą galaktykę w stylu anime – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: Anthony Daniels pracuje przy nadchodzącym projekcie Star Wars – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny\nPingback: „Rogue Squadron” ma trafić do kin bez opóźnień – przynajmniej na razie – Star Wars: Rebelianckie Szumowiny


Motorola FIRE [TEST] - VideoTesty.pl\nMotorola FIRE [TEST]\nMotorola FIRE jest smartfonem z Androidem zaprojektowanym w stylu BlackBerry. Posiada łączność 3.5 G i moduł Wi-Fi oraz sprzętową klawiaturę QWERTY.\nSkromna pamięć RAM\nMotorola FIRE jest smartfonem z Androidem w klasycznym stylu BlackBerry, znacznie ułatwiającym wprowadzanie tekstu.\nFIRE to nazwa nowego smartfona funkcjonująca w Europie. W Ameryce Łacińskiej dostępny będzie pod nazwą SPICE Key, a XT316 w Chinach i krajach sąsiadujących,\nMotorola FIRE posiada system operacyjny Android 2.3 i jest o wiele prostsza i tańsza niż Motorola PRO.\nPosiada 2,8" ekran dotykowy o rozdzielczości 240 x 320 pikseli, 3 MPix aparat fotograficzny mogący nagrywać w jakości VGA, radio FM, wszystkie standardowe funkcje Android, łączność 3.5 G oraz moduły Wi-Fi i GPS.\nRankingi smartfonów >>>\nNie jest to zbyt potężne urządzenie - wewnątrz znajduje się procesor 600 MHz Qualcomm MSM7227, współpracujący z 256 MB pamięci RAM i około 512 MB wbudowanej pamięci Flash poszerzalnej o kartę microSD.\nKlawiatura sprzętowa QWERTY sugeruje nam, że wyświetlacz FIRE jest stosunkowo mały.\nOgólnie rzecz biorąc - jest to dość niekonwencjonalny projekt jak na telefon z systemem Android. Najwyraźniej Motorola FIRE celuje w klientów, którzy chcą telefon w stylu BlackBerry, ale preferują łatwość w obsłudze systemu Android. FIRE konkuruje z modelami BlackBerry Curve, i wygląda na to, że spadająca sprzedaż urządzeń BlackBerry, może zapewnić jej powodzenie na rynku.\nIle wydać na nowy telefon >>>\nJest to czterozakresowe urządzenie GSM z łącznością 3.5 G. Posiada obsługę 802.11 b, g i n Wi-Fi, podobnie jak Bluetooth 2.1.\nFIRE waży 110 gramów i ma dużą 1420 mAh baterię, zapewniającą do 8 godzin rozmów i 27 dni czasu czuwania w sieciach 3G.\nChiński XT316 jest obecnie w sprzedaży, wyposażony w system Androidem 2.2 z obiecaną aktualizacją do najnowszej wersji - 2.3. Wprowadzane nieco później na pozostałe światowe rynki - FIRE i SPICE Key dostarczane będą z systemem Android 2.3 (już tego lata).\nWszystkie wersje zawierają autorską nakładkę Motoroli - MOTOBLUR, dla systemu operacyjnego Android.\nMotorola FIRE powinna kosztować około 250 € (Bez SIM włącznie z podatkiem), gdy trafi na europejski rynek.


Materac dwustronny 170 x 70 cm - sprężyna pianka kokos - Atskids.pl ATS Kids\nPojedynczy materac Young 90cmx180cm\nPojedynczy materac Young 90cmx200cm\nPojedynczy plus materac 100cmx200cm\nPojedynczy XL materac Young 120 cmx200cmx20cm\nŁóżko auto GT88- kolor biały\nDwustronny materac z pokrowcem na suwak 170x70cm o dwóch stronach z różnym stopniem twardości. Po stronie kokosowej dobrze się będzie spało tym co lubią twardo a po stronie piankowej tym co lubią zapaść sie w materac.\nWkład: zawiera sprężyny typu bonnell 2.1, przekładki tapicerskie, z jednej strony zawiera matę kokosową o grubości 1cm oraz piankę poliuretanową T25 o grubości 2cm, druga strona zawiera piankę poliuretanową T30 o grubości 3cm.\nWymiary materaca : 170x70 x grubość 20cm.\nPokrowiec wykonany z materiału typu jersey z suwakiem dzięki czemu można go wyprać.\nZe względu na piankę poliuretanową o zwiekszonej objętości sprężyna jest niewyczuwalna.\nTwardość materaca : średnio twardy\nYou're reviewing: Materac dwustronny kokos sprężyna kokos 170x70


TylkoKuźnia.info - portal z informacjami z regionu: Przekazanie budynku dawnej szkoły pod batalion WOT coraz bliżej\nWizyta w Kuźni Raciborskiej została poprzedzona spotkaniem, które miało miejsce 7 marca w Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach w Wydziale Nadzoru Właścicielskiego. Udział w nim wziął starosta Ryszard Winiarski, dyrektor Wydziału Nadzoru Właścicielskiego Daria Kolonko oraz burmistrz Paweł Macha.\nSpotkanie dotyczyło uzgodnienia przebiegu dotychczasowych prac mających na celu przygotowanie nieruchomości stanowiącej własność Gminy Kuźnia Raciborska i działek Skarbu Państwa przeznaczonych do zamiany. W jej wyniku Skarb Państwa stanie się właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem byłej szkoły podstawowej przy ul. Arki Bożka 9 w Kuźni Raciborskiej oznaczonej działką 159/12 km1 o powierzchni 1,4692 ha, która zostanie przekazana w trwały zarząd na rzecz Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Krakowie. RZI ulokuje tam jeden z batalionów Wojsk Obrony Terytorialnej.\nKolejne spotkanie dotyczące zamiany działek odbyło się 8 marca w Urzędzie Miejskim w Kuźni Raciborskiej w którym udział wziął starosta raciborski Ryszard Winiarski, dowódca 13. Brygady Obrony Terytorialnej płk Tomasz Białas, zastępca dowódcy Brygady ppłk Piotr Wielogórski, mjr Krzysztof Szmyt zastępca Wojskowej Komendy Uzupełnień w Rybniku, kpt Mariusz Kamiński z WKU Rybnik, burmistrz Paweł Macha, wiceburmistrz Sylwia Brzezicka-Tesarczyk, Małgorzata Pabian - kierownik Referatu Gospodarki Nieruchomości, Rolnictwa i Ochrony Środowiska, Joanna Migus - inspektor w Referacie GN oraz Jacek Gąska z Miejskiego Ośrodka Kultury, Sportu i Rekreacji w Kuźni Raciborskiej.\nPodczas spotkania przedstawiono ustalenia z 7 marca 2018r. i jednocześnie zaproponowano w celu przyspieszenia prac adaptacyjnych nieodpłatne udostępnienie nieruchomości na mocy użyczenia. Dowódca 13. Śląskiej Brygady WOT oświadczył, że decyzja o lokowaniu batalionu w Kuźni Raciborskiej została podjęta w listopadzie 2017 r. Na terenie województwa śląskiego powstanie od 3 do 5 batalionów WOT z czego w Kuźni Raciborskiej ma powstać jako jeden z pierwszych. Wszystkie strony obecne na spotkaniu zadeklarowały pełną współpracę w temacie tworzenia batalionu WOT w Kuźni Raciborskiej.


24.10.15 jedziemy na AESC - CrossFit Zielona Góra al. Zjednoczenia 102, MultiSport, OK System\nW sobotę 24.10.15 nasz klub będzie zamknięty!\nBowiem w tym dniu odbędą się jedne z największych zawodów w Europie, zarazem największe zawody w Polsce o tematyce CrossFit – Amarok EAST SIDE Challenge 2015 w Białymstoku.\nNasza kadra w składzie Marcin Pless i Mateusz Wasilewski, oraz dwoje nieposkromionych podopiecznych Mateusz Zalewski i Mateusz Oliwa, pojedzie tam by dumnie reprezentować nasz box na tej sportowej arenie.\nNiespełna setka sportowców podzielona na 4 kategorie wyłoniona za pośrednictwem eliminacji online stanie przed sobą aby udowodnić swój poziom wysportowania!\nPotężna pula nagród (ponad 30.000zł) to ewenement na krajowych zawodach, zapewniając udział najbardziej utalentowanych i utytułowanych zawodników, a co za tym idzie nieprawdopodobne sportowe widowisko.\nPo raz pierwszy zawody transmitowane za pośrednictwem kanału STEELSTORM OFFICIAL na YouTube:\nZawody komentować będą Piotr Glaca Mohamed (CrossFit Recpect owner ) i Karol Zdunek (trener GrossFit GCW).\nTrzymamy kciuki, “CrossFit Zielona Góra” till we die!


SSC Napoli - najlepszy polski serwis - News: Sensacja w Tallinie!\nSensacja w Tallinie!\nWe meczu towarzyskim rozegranym w Tallinie pomiędzy Estonią a Chorwacją, gospodarze niespodziewanie wygrali aż 3:0!\nWysoki triumf Estończyków to ogromna niespodzianka. Estonia zajmuje dopiero 119 pozycję w rankingu FIFA a Chorwaci notowani są na dość wysokiej 16 pozycji. Marko Rog pojawił się na boisku od pierwszego gwizdka i rozegrał 58 minut.\nJuż w pierwszej minucie błąd Mitrović’ia wykorzystał Siim Luts, który posłał piłkę do siatki pomiędzy nogami bramkarza gości. W 76 minucie spotkania na boisku pojawił się zawodnik Jagiellonii Białystok, Konstantin Vassiljev, zastępując Janara Toometa. 10 minut przed końcem regulaminowego czasu gry, zdobywca pierwszej bramki, odegrał piłkę do Vassiljev’a, który strzelając po długim słupku, podwyższył wynik spotkania na 2:0. Chwilę później Chorwaci popełnili drugi bardzo poważny błąd w obronie i Sergei Zenjov znalazł się w sytuacji sam na sam z bramkarzem. Po jego strzale piłka po raz trzeci trafiła do siatki. Bramkarz Chorwatów mógł lepiej zachować się przy tym strzale.\nW tym spotkaniu urazu ścięgna kolanowego doznał zawodnik Juventusu Marko Pjaca. Nie wiadomo jeszcze czy reprezentant Chorwacji będzie gotowy do gry najbliższym meczu z Napoli.\nNa nasze nieszczęście, również występ Elseida Hysaja stoi pod znakiem zapytania, który po sparingu Albanii z Bośnią, narzeka na ból w prawej stopie.\nArczi 29/03/2017 11:45:11 [Czytaj więcej]\nMeeeertens dnia marzec 30 2017 16:11:35\nNie widział ktoś jak spisywal się Rog? :)\nHYst dnia październik 20 2017 12:21:57\nHYst dnia październik 20 2017 12:22:20


Wrocław obchodzi Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych [ZDJĘCIA] • www.tuwroclaw.com\n2018-03-01, Autor: bas / fot. Dolnośląska Policja\nWe Wrocławiu od rana trwają wojewódzkie obchody Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych, w których biorą udział m.in. wojewoda, przedstawiciele policji, wojska, a także kombatanci i pracownicy Instytutu Pamięci Narodowej.\nO godz. 9:30 przedstawiciele dolnośląskiej policji złożyli kwiaty pod tablicą upamiętniającą torturowanych i pomordowanych członków organizacji niepodległościowych walczących o wolną Polskę, która mieści się na budynku Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu.\nPóźniej delegacje udały się na Cmentarz Osobowicki, gdzie po uroczystym apelu i okolicznościowych przemówieniach, w towarzystwie pocztów sztandarowych, oddano hołd ofiarom terroru komunistycznego. – Kwiaty złożyła też delegacja dolnośląskiej Policji na czele, której stał Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu nadinsp. Tomasz Trawiński – dodaje asp. szt. Paweł Petrykowski, rzecznik prasowy dolnośląskiej policji.\nTagi: żołnierze wyklęci, cmentarz osobowicki, policja, wojewoda dolnośląski


Natalia, Author at Bajtek\nCzy łatwo zmienić zawód?\n8 grudnia 2015 by Natalia\tLeave a Comment\nCzy wiesz, że aż 8 na 10 Polaków jest skłonnych z dnia na dzień porzucić swoją pracę i dotychczas wykonywany zawód jeśli tylko nadarzyłaby się ku temu dobra okazja? Wciąż poszukujemy, ale nie zawsze zawód można tak łatwo zmienić. To prawda, że rutyna nam się nudzi a wykonywanie tych samych obowiązków zawodowych nie wpływa dobrze … [Read more…]\nPosted in: Praca\tTagged: praca w zawodzie, profesja, zmiana pracy, zmiana zawodu\nZima w przedszkolu nie musi być nudna\nWydawać by się mogło, że okres ponurej zimy jest niezwykle nudny dla przedszkolaków. Nic bardziej mylnego, zima w przedszkolu to najbardziej kolorowy czas, czas pełen niespodzianek i nowych wyzwań. Chociaż nie zawsze pogoda sprzyja na wyjścia i szaleństwa na przedszkolnym placu zabaw to kadra pedagogiczna stara się, by dzieci miały okazję uczestniczyć w zawsze ciekawych … [Read more…]\nPosted in: Dziecko\tTagged: dziecko w przedszkolu, zabawy w przedszkolu, zajęcia w przedszkolu


LocoRoco 2 Remastered - informacje o grze, recenzje, zapowiedzi, aktualności, galerie - PPE.pl\nStrona głównaEncyklopedia gierLocoRoco 2 Remastered\nLocoRoco 2 Remastered to odświeżona odsłona kultowej platformówki z 2008 roku, która pierwotnie zadebiutowała na PlayStation Portable. Za produkcję odpowiada Sony i gra działa w rozdzielczości 4K.\nRozgrywka w LocoRoco 2 jest identyczna jak w przypadku oryginału. Gracz steruje jedną małą, pomarańczową kuleczką, którą należy doprowadzić do wyjścia, po drodze zbierając jak najwięcej pączków kwiatów, dzięki którym rozrasta się i rośnie w siłę. Wspomniane pączki to tak naprawdę kolejni bracia, którzy łączą i sklejają się w jedną całość, powodując zwiększenie objętości kierowanego przez gracza balonika. W każdej chwili można jednak rozbić się na części i pokierować naraz kilkunastoma mniejszymi kuleczkami. Jedyne, co można w tej pozycji robić, to manipulować planszą. Przy pomocy klawiszy L/R gracz przechyla cały poziom w wybranym kierunku, co powoduje turlanie się głównego bohatera w wybraną stronę. Jednym z aspektów decydujących o sile przebicia tego tytułu, jest oprawa audiowizualna. Opracowanie graficzne całego świata, jak i animacja występujących w nim postaci i roślinek, są jedyne w swoim rodzaju.\nW porównaniu do części pierwszej, twórcy zaimplementowali kilka nowych elementów. LocoRoco potrafią teraz pływać w wodzie, dodano poza tym możliwość wyboru nie tylko postaci, którą chcemy pokonywać kolejne etapy gry, ale także siedmiu różnie wyglądających, mających inny kolor flegmistych kul. Bardzo ważnym faktem jest przypisanie do każdego LocoRoco indywidualnej melodii i piosenki, która jest grana podczas odwiedzania specjalnych miejsc na planszy. Twórcy postarali się o skomponowanie zdecydowanie różniących się od siebie melodii, dzięki czemu każdy gracz może wybrać taką melodię, która najbardziej mu odpowiada. W „dwójce” zauważyć można znacznie większą interakcję z otoczeniem - możemy skakać z liny na linę, aby przedostać się w inne miejsce, a nawet poruszać się specjalnymi pojazdami przeważnie w kształcie koła, które potrafią niszczyć niezniszczalne dla kuleczek bariery. Wprowadzając takie elementy, gra stała się bardziej dynamiczna i różnorodna.\nGrafika oraz oprawa dźwiękowa LocoRoco 2 prawie nie zmieniły swojej postaci w porównaniu z pierwszą częścią. Bardzo kolorowe i wesołe plansze z masą zabawnych stworków tworzą bajkowy i irracjonalny świat, w których żyją stadka LocoRoco.\nzglos.blad -at- ppe dot pl?subject=Błąd w grze LocoRoco 2 Remastered\nLocoRoco 2 Remastered - darmowa paczka...\nLocoRoco 2 Remastered zawita do nas już...\nLocoRoco 2 Remastered na PlayStation 4....