Czytelnik z zielonogórskiego Przylepu na spacerze z psem spotkał dwa wilki. - Chcę ostrzec spacerowiczów - mówi | Gazeta Lubuska\nDariusz Chajewski 10 marca 2021, 7:24\n- Skróciłem smycz psu i zacząłem gorączkowo mysleć - wspomina czytelnik. - Wiedziałem, że ucieczka to najgorszy pomysł. Zacząłem głośno mówić, wręcz krzyczeć do mojego psa i ruszyłem na wilki. Gdy byłem już całkiem blisko, wycofały się, ale po chwili odwróciły się i ponownie na mnie patrzyły. Szedłem wciąż w ich kierunku...\nWIDEO: Wilk niósł w pysku głowę psa. Sfotografowano go na drodze w okolicy Trzebicza\nTa strategia przyniosła rezultaty. Po dłuższej chwili drapieżniki spokojnym krokiem odeszły do lasu.\n- Szczerze mówiąc, byłem cały rozdygotany, wyobrażałem sobie najgorsze - dodaje. - Chcę ostrzec wszystkich, którzy tutaj spacerują, biegają, chodzą na spacery. A ja chyba wyposażę się w jakiś pistolet hukowy, może gaz pieprzowy.\nCzytelnik "upolował" wilka w okolicy Szprotawy. Przyrodnik: Musimy się przyzwyczaić\nPrzyrodnicy uspokajają. Wilki przyglądające się ludziom, to nie jest widok zapowiadający agresję. To zwierzęta inteligentne, a przez to ciekawskie. Ponieważ mają stosunkowo słaby wzrok, potrzebują więcej czasu, by ocenić, na co patrzą. O wiele doskonalszy jest u nich zmysł węchu. Dlatego, jeśli tylko dotrze do nich ludzki zapach, odchodzą. Najlepiej zachować spokój i poczekać, aż wilki oddalą się od nas. Gorzej, gdy natkniemy się na waderę z młodymi. Wówczas powoli, nie wykonując gwałtownych ruchów, wycofajmy się.\nWild 10.03.2021 11:07:23\nNo i co .... ? Teraz czekamy na informację o bliższym kontakcie z wilkami, lub próbą ataku na ludzi ?


Apartamenty w Zakopanem - Residence Szymoszkowa\nSezon wakacyjny 2017 uważamy za otwarty! Zapraszamy wszystkich, którzy jeszcze nie wybrali kierunku, spędzenia wyczekiwanego urlopu do Zakopanego! Nasze apartamenty są idealne do wypoczynku dla rodzin z dziećmi, zaprzyjaźnionych par czy na romantyczne wypady we dwoje. Posiadamy apartamenty z dostępem do strefy SPA (basen, sauna sucha i parowa, jacuzzi). Polana Szymoszkowa, to idealne miejsce by się zrelaksować a przy tym podziwiać przepiękne widoki na nasze polskie Tatry! A dla niezdecydowanych zaprezentujemy po krótce nasze apartamenty: Czytaj dalej…\nIdealne miejsce na białe szaleństwo w Zakopanem\nZima to czas, którego najbardziej wyczekują miłośnicy nart i snowboardu. Kiedy tylko ilość śniegu pozwala na szusowanie po stokach, łapią sprzęt i jadą do zimowej stolicy Polski, którą jest oczywiście Zakopane. Co roku to wspaniałe miasto u podnóża Tatr przygotowuje dla entuzjastów białego szaleństwa długie kilometry tras i stoki, aby każdy kto odwiedzi Zakopane wyjechał z niego zadowolony i chciał do niego wrócić. Czytaj dalej…\nWakacje z dziećmi czyli niełatwy wybór idealnego apartamentu\nWakacje z dziećmi to niestety nie jest podróż za jeden uśmiech, a wyprawa którą trzeba stosunkowo wcześnie zaplanować i zorganizować. Pierwszorzędną kwestią jest wybór lokalizacji oraz zakwaterowania, co przy małych dzieciach przychodzi z wielkim trudem bo każdy szczegół ma znaczenie. Bardzo trudno jest znaleźć miejsce które łączyłoby w sobie przyjemne z pożytecznym. Jeżeli planujecie wyjazd w góry, w poniższym artykule prezentujemy apartamenty w Zakopanym, idealne na wakacje z małymi dziećmi.


Opony | Giznet.pl\nNie tylko koncerny samochodowe interesują się autonomicznymi samochodami. Zainteresowane tym zagadnieniem wykazuje też Goodyear, choć, trzeba przyznać, firma oponiarska podchodzi do niego z zupełnie innej…\nJeszcze kilka lat temu nowoczesne bezdętkowe opony były tylko ciekawostką technologiczną, dziś trafiają do prawdziwych pojazdów. Polaris Industries, amerykańska firma produkująca skutery śnieżne i quady,…\nNowe opony Goodyear będą same dbały o to, by ciśnienie powietrza w środku było utrzymywane na odpowiednim poziomie. Opony wyposażone w system Air Maintenance Technology…\nZjedlibyście z naczyń wykonanych z opon?\nTrudno powiedzieć, czy mamy do czynienia z przykładem sztuki użytkowej, czy tylko pomysłowego recyclingu. Żadne zapewnienia, że materiał nie jest toksyczny, nie skłonią bowiem do…\nOpisywane już przez nas opony Air-Free Bridgestone nie tylko obiecują przyszłość motoryzacji bez wizyt w wulkanizacji, ale i cieszą oczy. Oto, jak się prezentują podczas jazdy.…\nPozbawione napełnionych powietrzem dętek opony podobno równie dobrze, co tradycyjne, pochłaniają wstrząsy, ale nigdy nie złapią gumy. Jednak to nie wszystko.\nOpony Michelin do rowerów zaprojektowano tak, by ostry kamień nie popsuł nam przejażdżki. Dętki wypełniono substancją wiążąco, która pod wpływem ciśnienia natychmiast trafia do miejsca, z którego ucieka powietrze.\nNie próbujcie tego w domu. Ani przed domem, ani nigdzie!\nCzym się różni poruszanie się pojazdem na kołach po Ziemi od jazdy łazikiem po powierzchni Księżyca? Gdy padnie ci opona, na tamtej planecie nie ma w pobliżu żadnej stacji serwisowej, nie można też liczyć na assistance.\nBardzo zabawne, naprawdę bardzo zabawne\nPodłóżmy kumplowi poduszkę powietrzną pod pupę i zobaczmy, jak leci.\nDowcipykawałyoponypoduszki powietrznepsikusyrosyjscy kumplevideoŻarty


Darmowy dostęp do Viaplay na święta dla abonentów UPC Polska - UPC, Viaplay | media2.pl\nŁukasz Szewczyk02.12.2021 (20:25)18 komentarzy\n• Sieć UPC Polska przygotował dla obecnych klientów niespodziankę na święta\n• Bezpłatny dostęp do platformy Viaplay.\nViaplay to dostęp do międzynarodowych filmów i seriali, wśród których jest nowy sezon "Ford Boyard" czy odcinki "Szpitala New Amsterda", programów dla dzieci, a także sport premium na żywo. W tym Bundesliga, czy Premier League od sezonu 2022/23) i Formuła 1 (od 2023 roku). Już w najbliższy weekend, 4 grudnia o godzinie 18:30, klienci UPC będą mogli obejrzeć za pośrednictwem Viaplay klasyk Bundesligi, czyli mecz Borussia Dortmund - Bayern Monachium z udziałem niezrównanego Roberta Lewandowskiego. Nowością jest też dostęp do sportów walki federacji KSW, której najbliższa gala planowana jest na 18 grudnia.\nKlienci, którzy chcą poznać świat Viaplay i skorzystać z usługi, mogą zalogować się do swojego konta na moje.upc.pl i wybrać ofertę (w przypadku braku konta należy zarejestrować się na moje.upc.pl/rejestracja), a następnie klient otrzyma e-mail "Aktywuj swój Pakiet Viaplay w UPC", z informacjami jak zarejestrować się i zalogować do platformy Viaplay.\nBezpłatny dostęp trwać będzie do 9 stycznia 2022 roku. Co istotne, po 09.01.2022 dostęp w ramach bezpłatnego czasowego dostępu do Viaplay zostanie wyłączony. Nie jest wymagane żadne działanie po stronie klienta.\nUPC Polska przygotowało również pakietowe oferty specjalne. Wybierając jeden z pakietów ze zobowiązaniem do końca grudnia 2022, Klient zyska nawet do czterech miesięcy bezpłatnego dostępu do Viaplay jak i pozostałych usług wchodzących w skład pakietu:\n• Viaplay + Polsat Sport za 0 zł do końca marca 2022 r., potem 39,99 zł/mies.\n• Viaplay + Polsat Sport GO za 0 zł do końca marca 2022 r., potem 39,99 zł/mies.\n• Viaplay + Polsat Sport + ELEVEN za 0 zł do końca marca 2022 r., potem 49,99 zł/mies.\n• Viaplay + Polsat Sport GO + ELEVEN GO za 0 zł do końca marca 2022 r., potem 49,99 zł/mies\nFajna promocja. Szkoda że nie działa...\nkrakud 2 grudnia .12.2021 (20:45:10)\ndo krakud ja nie mam UPC ale z ciekawości czemu nie działa co to blef\nFranco 2 grudnia .12.2021 (21:51:52)\nNie działa po tak fantastycznie przygotowali się. Na dzień dobry wyskakuje informacja,że jest problem i brak więcej informacji.\nMiczel 2 grudnia .12.2021 (21:58:51)\nMi dziala bez problemu.Jak teraz wszyscy klienci się chcą tam zalogować to takie sytuacje mogą występować. Cierpliwośći u was też zadziała.\nGość 7 3 grudnia .12.2021 (2:26:19)\nGłowno burza wchodzę co dzień na stronę UPC a tam komunikat ... jutro będzie na pewno zenada\nJar 3 grudnia .12.2021 (7:28:55)\nDziś już 3 grudnia i dalej nie działa\nZenek89 3 grudnia .12.2021 (9:16:59)\nUPC po raz kolejny serwuje pokaz amatorszczyzny ...\nJest nowa oferta, ale nie wiadomo dla kogo i za ile.\nA jak wiadomo kto może korzystac - nie działa do odwołania.\nPo przejęciu przez Play będzie tylko gorzej, będą wciskac komórki każdemu na siłę, a oferta TV będzie słaba jak nigdy dotąd ...\nUPCeusz 3 grudnia .12.2021 (11:36:31)\nA wszedłeś później na Poczta mail i aktywowałeś link od UPC ?.Usługa normalnie działa,tylko trzeba potwierdzić maila i hasło\nPioter37 3 grudnia .12.2021 (13:56:28)\nKompromitacja UPC. Promocji jak nie było tak nie ma. Ciągle tylko komunikat że jest ogromne zainteresowanie i żeby spróbować jutro. Może robią to specjalnie żeby ludzie nie obejrzeli meczu Bayern-Bvb?? Na szczęście jeszcze tylko 2 miesiące umowy z tym operatorem, który robi sobie żarty ze swoich klientów.\nszybownik 3 grudnia .12.2021 (14:09:00)\nWSZYSTKO DZIAŁA TYLKO LUDZIE NIE WĘDZĄ JAK ZROBIĆ\nAKTYWACJE moim UPC I DLA TEGO PISZA ZE NIE DZIAŁA\nU MNIE DZIAŁA OD 1 DNIA viaplay\nRadekw83 3 grudnia .12.2021 (14:09:14)


Pozycjonowanie stron Lublin – Bizeo.pl\nBizeo.pl lubelskie Lublin pozycjonowanie stron\nPozycjonowanie stron Lublin (17 firm)\nTelefon: 500 571 243\nJesteśmy agencją interaktywną. Zajmujemy się modernizacją stron internetowych oraz tworzeniem ich od podstaw. Wszystkie nasze realizacje traktujemy indywidualnie. Zajmujemy się również e-marketingiem oraz projektowaniem elementów identyfikacji wizualnej. Pracując nad każdym pojedynczym projektem,...\nTelefon: 605 892 461\nRSO Media\tLublin\nGłówną działalnością agencji jest realizacja kampanii marketingowych dla firm. W ofercie znajdują się kampanie internetowe (tworzenie profesjonalnych stron www, kompleksowe pozycjonowanie), jak też kreowanie wizerunku firmy poprzez takie formy jak: ulotki, wizytówki, plakaty, billboardy,...\nEntica jest agencją interaktywną, do której zadań należy tworzenie stron www, a także pozycjonowanie i depozycjonowanie. Depozycjonowanie jest działaniem przeciwnym do pozycjonowania i polega na obniżeniu niechcianych, bądź niekorzystnych dla firmy treści w rankingach wyszukiwarek. Jest to...\nTelefon: 533 357 333\nDziałalność firmy jest skupiona na szeroko pojętej promocji firm w internecie. Jako filary usług można zaliczyć: Tworzenie stron internetowych, Pozycjonowanie, Social Media, Monitoring Marki, Marketing szeptany, Tworzenie oprogramowania dla agencji marketingowych. Działalność firmy skupia się na...\nul. Głęboka 12/13\nRSO Marcin Potocki\tLublin\nNasza firma zapewnia kompleksową pomoc klientom prowadzącym działalność w obrębie Wrocławia. Nasza oferta dotyczy przede wszystkim projektowania stron internetowych i sklepów. Mamy na tym polu ponad 100 profesjonalnie wykonanych witryn. Dbamy również o to, by witryny znalazły się wysoko w...\nTelefon: 601 313 857\nFirma TopSearch to interaktywna kompleksowość obsługi – pozycjonowanie stron www, reklama w google i e-marketing. Firma istnieje od 1996 roku i posiada silną i stabilną pozycję na rynku. Specjalizujemy się także w efektywnym prowadzeniu kampanii reklamowych w wyszukiwarkach i w social media oraz...\nul. Wojciechowska 36/57\nTelefon: 506 810 962\nINN3. Zajmujemy się projektowaniem stron www i pozycjonowaniem. Prowadzimy również kampanie reklamowe Google. Tworzymy efektowne animacje flash oraz prowadzimy fan page na facebooku. Zapraszamy na naszą stronę http://stronywwwlublin.com.\nTelefon: 793 202 222\nGraffitidruk Tomasz Śliwka\tLublin\nTwoja nowa strona internetowa już za 199zł najtaniej w Lublinie. Dodatkowo wspieramy w zakresie optymalizacji i pozycjonowania. Nasze rozwiązanie przewiduje w pełni zautomatyzowaną obsługę stronami internetowymi przez klientów. Umożliwia to obniżenie kosztów do minimum uniknięcie takich...\nT. Zana 38\nTelefon: 801 000 873\nAgencja Interaktywna webExperts\tLublin\nwebExperts - wspieramy biznes w reakcji na nowoczesność! Tempo rozwoju technologii komunikacyjnych jest zastraszające. Internet jako dominant tych zmian jest miejscem walki przedsiębiorstw o klientów. W Internecie jest dzisiaj wszystko, a „wszystko” znaczy wielkie korzyści, ogromna...


Publikacja - "Babcia Tekla zaprzęgła konia" - Gazeta Wyborcza - Stowarzyszenie Chorych na Stwardnienie Guzowate\nPublikacja - "Babcia Tekla zaprzęgła konia" - Gazeta Wyborcza\nMagdalena Grochowska 12-07-2004, ostatnia aktualizacja 12-07-2004 18:11\nCzwarte dziecko Grażyny Gałkowskiej urodziło się w Kwidzynie latem 2000 roku, z białą plamą na skroni i nóżce. Pół roku później Grażyna pokazała Grzesia psychologowi. Nie potrafiła sprecyzować, co ją niepokoi. Synek był pogodny, zaczynał siadać. Może jego nadmierny spokój? Psycholog nie podzielał jej obaw. Żaden lekarz nie zwrócił uwagi na dwie białe plamy na skórze dziecka.\nUbierała go, gwałtownie pochylił się do przodu, jakby się kłaniał. Stał w łóżeczku, nagle dostał napadu skłonów, uderzał głową w szczebelki.\nNikt w dotyku nie jest taki.\nRodzice zawieźli rocznego Grzesia do neurologa w Gdańsku. - Ma objawy uszkodzenia mózgu - orzeka lekarka. ''Na pewno się pomyliła - myśli Grażyna - zaraz się wszystko wyjaśni...''.\nBadanie EEG pokazuje obraz padaczkowy. Grześ zostaje na miesiąc na oddziale neurologii rozwojowej Akademii Medycznej w Gdańsku.\nW sierpniu 2001 roku dostałam od Grażyny list. Pamiętałam ją ze studiów: zielonooka dziewczyna o rudych lokach. Pisała: ''Jestem jak rozdwojona. Połowa mnie pracuje, rozmawia, podaje kolację, druga połowa stoi z boku i wyje. Nic nie zależy teraz ode mnie. Mam czekać i zdać się na lekarzy. (...) Wczoraj opracowaliśmy z Wiesiem plan: po wstępnej diagnozie zaczniemy szukać najlepszych w Polsce specjalistów, rodziców innych dzieci z tą chorobą, rehabilitantów. Nie odpuścimy''.\nListy z września: ''Ciągle diagnozują. Już pojawiła mi się iskierka nadziei, że to wcale nie żadne poważne paskudztwo, tylko niegroźne malutkie zwapnienia w mózgu, które w niczym nie będą przeszkadzały... Te zwapnienia nieznanego pochodzenia są niestety faktem. (...) Mam kłopoty z pamięcią, koncentracją, uciekam w sen. Czuję fizyczną pustkę w ramionach, bo nikt w dotyku nie jest taki, jak Grześ, choćbym wciąż obejmowała wszystkie inne swoje dzieci...''.\n''Powiedzieli mi wyraźnie, że ich zdaniem Grześ jest opóźniony w rozwoju emocjonalnym i będzie wolniej się rozwijał. Nie przyjmuję do wiadomości. Nie wierzę''.\n''Rozpoznali stwardnienie guzowate. Poczytałam w internecie, jakie są rokowania. Przeróżne. Nie dam się, nie będę zbyt długo rozpaczała (tylko tyle, żeby zmniejszyć wewnętrzne napięcie)''.\nZe starych podręczników.\nProfesor Jacek Zaremba, kierownik Zakładu Genetyki Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, prowadził w połowie lat 60. badania upośledzonych umysłowo - mieszkańców domów opieki społecznej. Prawie w każdym znajdował jeden, dwa przypadki chorych na stwardnienie guzowate. Jego praca doktorska o tej chorobie (z 1968 roku) była jedną z pierwszych na świecie opartą na dużym materiale badawczym (ok. 40 pacjentów).\n- Żaden z przypadków stwardnienia guzowatego nie był wówczas rozpoznany prawidłowo - mówi profesor. - Teraz wiedza lekarzy jest nieporównanie większa, lecz nadal mają trudności z diagnozowaniem.\nW Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie leżała na początku lat 80. dziewczynka, u której w wieku niemowlęcym rozpoznano guzy serca. Wkrótce wróciła do szpitala z powodu padaczki; miała liczne odbarwienia skórne. Profesor Sergiusz Jóźwiak, kierownik Kliniki Neurologii, Epileptologii i Rehabilitacji Neurologicznej CZD - wówczas początkujący lekarz - do dziś pamięta ten pierwszy przypadek stwardnienia guzowatego w swojej praktyce.\nOpowiada: - Było dla mnie intrygujące, że choroba ma tak wiele różnych obrazów. Guzy - nowotwory łagodne - rosną w różnych narządach: nerkach, wątrobie, mózgu, sercu. Większość pacjentów ma padaczkę, połowa - według badań amerykańskich - ma opóźnienie rozwoju umysłowego. Na skórze pojawiają się białe plamy. Niekiedy choroba nie daje objawów. Inni pacjenci mają niedowłady kończyn, nie mówią, nie ma z nimi kontaktu. Ten zróżnicowany obraz utrudnia rozpoznanie. Do dziś pokutuje wśród lekarzy zaczerpnięty ze starych podręczników pogląd, że 80 procent chorych umiera przed piątym rokiem życia. Nic dziwnego, skoro w ciągu sześciu lat nauki przyszli lekarze mają tydzień zajęć z neurologii dziecięcej. Szukałem ostatnio hasła ''stwardnienie guzowate'' w podręczniku dermatologii, gdyż jest to choroba z grupy skórno-nerwowych. Nie znalazłem. Na studiach ta nazwa nie ma kiedy paść! Potem chirurg wycina pacjentowi nerkę, choć w tej chorobie wystarczyłoby wyciąć z nerki sam guz...\nNie ma sensu pytać dlaczego?\nDo dziś Grażyna przechowuje kartkę, którą wręczył jej psycholog z Gdańska. ''...Niedołęstwo, głupactwo, psychozy... - czytali z mężem listę zaburzeń towarzyszących chorobie. Rokowania zwykle niepomyślne. Zgon w następstwie stanu epileptycznego, rozwoju guzów nowotworowych lub zakażeń''. Tamtego wieczoru Wiesław powiedział do żony: - Chyba nam było w życiu za dobrze.\n- Rodzice chcą zwykle wiedzieć od razu wszystko, ale wyliczenie im wszystkich ewentualnych skutków tej choroby może zabić - mówi profesor Sergiusz Jóźwiak. - Ja nie zarzucam ich strasznymi informacjami o tym, co się może zdarzyć, bo pacjent wcale nie musi mieć tych objawów.\nMałgorzata Łatkowska z Warszawy, mama chorej na stwardnienie guzowate Oli, w 1984 roku usłyszała od lekarki stołecznego szpitala: - Nie będzie chodziła ani siadała, dziecko na straty. (Dziś dwudziestoletnia Ola ćwiczy w siłowni, pływa, jeździ konno i żyje aktywniej niż niejedna rówieśnica).\nList Grażyny z września 2001 roku: ''Jeżeli będę żyła wystarczająco długo, to może uda mi się tak wszystko ułożyć, żeby Grześ nie skończył w domu opieki. Może naprawdę było mi za łatwo?''.\nPaździernik: ''Grześ w domu. Cieszymy się nim. Na nic nie mam czasu. Już nawet nie pamiętam, kiedy się malowałam. Wiemy to, co wiemy i teraz jest czas, żeby nam się «uleżało ». Widzę coraz wyraźniej jego opóźnienie w rozwoju. Staramy się dostarczać mu różnych bodźców. Cieszymy się każdym jego postępem. Radosną sensację przeżyliśmy, kiedy zaczął tańczyć przy piosenkach Arki Noego. Czytając kiedyś o tak reagujących matkach, zupełnie tego nie rozumiałam. Jest słodki, uśmiechnięty... Wiem, że dochodzenie «dlaczego? » jest bez sensu''.\nOd początku lat 90. Klinika Neurologii CZD przekazywała próbki DNA polskich pacjentów do ośrodka w Bostonie, gdzie prowadzono badania genetyczne nad stwardnieniem guzowatym. Zakład Genetyki Instytutu Psychiatrii i Neurologii wysyłał materiał do ośrodka w Rotterdamie. W 1997 roku odkryto w Bostonie - na polskim materiale - nieprawidłowe geny na chromosomach dziewiątym i szesnastym. Obydwa należą do tzw. genów hamujących rozwój nowotworów. Zaburzenie ich funkcji powoduje rozrost guzów. Choruje jedna osoba na około sześć i pół tysiąca.\neśli jedno z rodziców jest nosicielem zmutowanego genu, ryzyko urodzenia chorego dziecka wynosi 50 procent. Profesor Sergiusz Jóźwiak zbadał Grażynę i Wiesława, są zdrowi. U Grzesia doszło do spontanicznej mutacji we wczesnym życiu płodowym.\nZ czerwoną podwiązką.\nPieprzyk na udzie swędzi, rośnie, przy myciu nie pozwala o sobie zapomnieć. Grażyna spycha myśl: ''coś z tym trzeba zrobić...'', bo Grześ i praca absorbują cały jej czas. W poradni odwykowej w Kwidzynie prowadzi terapię alkoholików oraz osób, które doświadczają przemocy.\n- Na terapii nie biadolimy, nie narzekamy - opowiada - zobowiązujemy się do szukania rozwiązań. Większość moich pacjentek nie wierzy, że można w życiu coś zmienić. Ja im mówię: ''Jeżeli pani się nie podda, to są duże szanse, że się uda...''. Wiem, co mówię. Własne życie pokazało mi, że kryzys może być trampoliną do skoku wzwyż.\nZakładają z mężem stronę internetową o chorobie syna. Nawiązują kontakt z rodzicami innych chorych dzieci.\nList z grudnia 2001 roku: ''W Słupsku są cztery rodziny; jeden chłopiec leży w hospicjum. Grześ robi pewne postępy, ale widzę jego opóźnienia i serce mi pęka. Muszę się pożegnać z marzeniem, że dogoni rówieśników. Będzie się rozwijał po swojemu. Wczoraj był mróz i wzięliśmy naszą suczkę do domu. Grześ kładł się na niej, a ona lizała go w ucho. Zaśmiewał się i tak mu było dobrze.\nŻycie małżeńskie zeszło na dalszy plan. Ograniczamy się do bycia rodzicami. Dni ponure, brak słońca. Brakuje mi też prawdziwego rozmawiania z innymi kobietami - o życiu, o ludziach, związkach, o mnie...\nNa pacjentów reaguję mocniej niż przed chorobą Grzesia. Dziś trafił do mnie narkoman alkoholik. Głodny, śmierdzący, zagubiony jak dziecko. Jakoś szczególnie mnie poruszył. Niestety, ma chyba małe szanse. Błogosławię los za to, że mam ciekawą pracę, mam z czego żyć i pomimo różnych dolegliwości jestem kawał zdrowej baby''.\nUsunęła pieprzyk. W styczniu 2002 roku chirurg każe przyjechać po wynik badania tkanki osobiście.\nList: ''To czerniak, kurwa!!! Teraz się wypłaczę, a potem znajdę dobrego onkologa i będę najbardziej zdyscyplinowaną pacjentką. Moja ciotka na to zmarła''.\nW połowie stycznia wycinają jej fragment uda oraz węzły chłonne w pachwinie. Wiesław mówi: - Musisz wyzdrowieć, bo ja sobie bez ciebie nie poradzę.\nNie martwi się teraz o Grzesia - opiekuje się nim niania Krysia i w końcu to nie jemu grozi śmierć. Myśli: ''Muszę skupić się na sobie, żebym potem mogła zajmować się Grzesiem''.\nW domu nie chce leżeć, zmusza się do chodzenia do pracy. W szerokiej spódnicy, bo z pachwiny zwisa jej dren z pojemniczkiem, który przytroczyła do uda czerwoną podwiązką. Na widok pacjenta przepełnia ją nagła złość pomieszana z zazdrością. Jego alkoholizm zabija wolniej niż jej rak.\nDlaczego przekazałaś nam chorobę?\nDo Zakładu Genetyki Instytutu Psychiatrii i Neurologii zgłosiła się niedawno ciężarna kobieta, skierowana przez neurologa. Ma upośledzone dziecko chore na stwardnienie guzowate. Sama dotknięta jest łagodniejszą postacią tej choroby. Pobrano od niej kosmki łożyskowe, wyizolowano DNA i materiał posłano do ośrodka w Rotterdamie.\nGrażyna również zrobiła badanie prenatalne, wynik był prawidłowy. Lecz nie było to badanie w kierunku stwardnienia guzowatego.\nMówi profesor Jacek Zaremba: - W tej chorobie jest niezwykle trudno znaleźć mutację w jednym z dwóch genów, które mogą być uszkodzone. Geny te - TSC1 i TSC2 - to wielkie pole do badania, a w każdej chorej rodzinie mutacja - w obrębie tego samego genu - jest inna. Żeby było wiadomo, czego szukać u płodu, trzeba najpierw zidentyfikować mutację u ojca lub matki. Okazało się, że DNA ciężarnej pacjentki było badane kilka lat temu w Bostonie. Na podstawie tamtych wyników ośrodek w Holandii mógł szybko zbadać DNA płodu. Dostaliśmy potwierdzenie, że jest chory. Matka - zgodnie z prawem - zdecydowała się na aborcję. Późniejsze badanie płodu wykazało głębokie zmiany w mózgu. Gdyby po urodzeniu dziecko było w ogóle zdolne do życia, byłoby dotknięte najcięższym upośledzeniem umysłowym.\nW Polsce żaden ośrodek nie przeprowadza diagnostyki prenatalnej w kierunku tej choroby. Jest stosunkowo rzadka, zaś badanie drogie (w Holandii kosztuje ok. tysiąca dolarów). Ośrodek w Rotterdamie wyjątkowo wykonał je dla Zakładu Genetyki bezpłatnie.\nW rodzinie X w Warszawie mama i dwie córki chorują na stwardnienie guzowate. Mama jest laborantką w szpitalu, wokół paznokci ma charakterystyczne guzki; nie odczuwa dolegliwości. Starsza córka studiuje pedagogikę specjalną, miała ciężkie napady padaczki. Młodsza, uczennica liceum, ma zmiany skórne. Obie wiedzą, że w przyszłości mogą nie utrzymać ciąży, mogą urodzić chore dzieci.\nW chwilach buntu wyrzucają matce: - Dlaczego przekazałaś nam chorobę?\nStarsza chodzi z chłopcem, chciałaby założyć rodzinę i mieć zdrowe dzieci. Wyklucza aborcję. Gdy rozmawiają o tym z matką, dziewczyna płacze.\nDrugi wariant jest możliwy.\nPachwina zagoiła się, Grażyna bierze zastrzyki z interferonu, po których czuje ból nawet w paznokciach. Ampułka leku kosztuje 164 złote, koleżanki męża z pracy organizują zbiórkę pieniędzy.\n- Ludzie lubią okazywać życzliwość - mówi Grażyna - tylko często my im nie dajemy szansy, ukrywając problem.\nList z kwietnia 2002 roku: ''Grześ nam zdziczał, bo siłą rzeczy zaniedbujemy jego terapię. Zrobił się niezwykle ruchliwy, skacze, wspina się, dziś wylał sobie na głowę miskę z psim żarciem. Boli mnie wszystko. Wiem, że trzeba poleżeć. W domu nie mam warunków do odpoczynku, jedyne spokojne miejsce to praca. Tak naprawdę to uwielbiam tę swoją rozwrzeszczaną i wiecznie pyskującą gromadę bachorów i to one nadają sens wszystkiemu, co robię. Niech żyje Grześ! Gdy wyrośnie i dołączy do pozostałej bandy, co będę miała na osłodę? Za dwa tygodnie następna seria chemii. I potem już koniec leczenia. Tylko kontrole. Będę zupełnie zdrowa''.\n- Wiedziałam, że drugi wariant jest możliwy - opowiada. - Bałam się, że Wiesiek zostanie z tym wszystkim sam. Ale nie mogłam dopuścić do paniki. W mojej rodzinie były silne kobiety. Babcia Tekla zza Buga, prawosławna, w 1944 roku zaprzęgła konia, zapakowała na wóz dobytek, dziecko i powędrowała na zachód, szukać męża Polaka.\nGdy dzwoni telefon.\nÓsma rano: starym trabantem Grażyna odwozi Wiesława do urzędu, córkę do szkoły, Grzesia do przedszkola integracyjnego, jedzie do poradni. Południe: niania prowadzi Grzesia do Ośrodku Terapii i Rehabilitacji Dzieci. Grześ głaszcze psa labradora i uczy się nazywać jego części ciała. Ma też zajęcia z logopedą i psychologiem. Niedawno zaczął mówić. Wieczór: w domu harmider. Grześ biega, całuje kota, psa, bajkę na ekranie telewizora, śpiewa.\nRaz na kwartał rodzice wożą go do poradni w Gdańsku na ocenę rozwoju intelektualnego. Latem jeżdżą z nim na wczasy rehabilitacyjne.\nGrażyna: - Dobrą stroną mojego raka było to, że Wiesław, zajmując się Grzesiem, bardzo się z nim związał.\nCzasem dzwoni telefon. Dziadkowie, ciotki, wujkowie jakiegoś dziecka z Polski, dotkniętego stwardnieniem guzowatym, pytają o rozwój Grzesia. Grażyna zauważyła, że rzadko dzwonią rodzice; są zwykle przytłoczeni diagnozą. Kiedyś to ona dzwoniła po Polsce; gdy od Małgorzaty Łatkowskiej z Warszawy usłyszała: ''Z tym się da żyć...'', wstąpiła w nią otucha. Teraz Grażyna często mówi do słuchawki: ''Z tym można żyć...''.\nPolskie Towarzystwo Stwardnienia Guzowatego, które z inicjatywy profesora Sergiusza Jóźwiaka powstało w 1992 roku, rozpadło się kilka lat później.\n- W większości krajów europejskich i w USA istnieją takie organizacje rodzicielskie - opowiada profesor. - Poszukują funduszy na badania, wywierają presje na ministerstwa zdrowia, uczestniczą w międzynarodowych konferencjach naukowych, rodzinom nowych chorych udzielają praktycznych informacji. U nas, nim rodzice dowiedzą się, gdzie szukać pomocy, jak postępować z takim dzieckiem - najpierw błądzą i popadają w rozpacz. W Polsce nie mamy nawet wiarygodnych danych epidemiologicznych o tej chorobie, bo każda klinika skupia tylko swoich pacjentów. W rejestrze naszej kliniki jest ich około 250, ale ilu jest wszystkich chorych? Ilu z nich ma zmiany skórne, ilu padaczkę? Takie dane można byłoby uzyskać na podstawie ankiety stowarzyszenia.\nGrażyna: - Nie mam czasu ani siły na działalność w stowarzyszeniu. Muszę skupić się na rehabilitacji Grzesia, wychowaniu dzieci i utrzymaniu domu. I odbudować małżeństwo, zaniedbane przez ostatnie lata.\nList do ministra.\nChory na stwardnienie guzowate powinien co dwa, trzy lata kontrolować nerki i mózg. Pod szczególną opieką powinni być chorzy z opóźnieniem umysłowym niemówiący (może u nich rozwinąć się wodogłowie, bo nie skarżą się na ból).\nProfesor Sergiusz Jóźwiak: - To są kosztowne badania. Lekarze rejonowi, chcąc pozbyć się problemu, odsyłają chorych do nas. My przyjmujemy pacjentów do 18. roku życia. Potem są pozostawieni sami sobie. Oni powinni być prowadzeni w swoich ośrodkach rejonowych. Często spotykam się z takim podejściem lekarzy: ''Po co robić te badania, skoro pacjent nie odczuwa dolegliwości?''. ''Czy u takiego pacjenta wskazany jest zabieg wady serca?''. Innymi słowy: ''Czy warto go ratować?''. Powtarzam: warto!\nPod koniec 2003 roku spotkali się w Warszawie profesorowie Sergiusz Jóźwiak, Mariusz Wysocki, szef Kliniki Pediatrii, Onkologii i Hematologii Dziecięcej Akademii Medycznej w Bydgoszczy, oraz Jan Lubiński, kierownik Zakładu Genetyki i Patomorfologii Pomorskiej Akademii Medycznej. Od lat ich ośrodki zajmują się chorobami z grupy skórno-nerwowych. Postanowili nawiązać bliską współpracę. Chcą przeszkolić lekarzy rejonowych, to oni zajmowaliby się lżejszymi przypadkami; cięższe trafiałyby do klinik. Chcą stworzyć ogólnopolskie rejestry chorych. Zbudować system długofalowej opieki nad dorosłymi pacjentami. Wynegocjować odrębny sposób finansowania badań chorych na stwardnienie guzowate i inne choroby skórno-nerwowe.\nNie otrzymali jeszcze odpowiedzi ministra zdrowia na pismo w tej sprawie.\n''Nie wiem, dlaczego byłam przekonana, że są dzieci, u których choroba nie postępuje - pisze Grażyna w listopadzie 2003 roku. Postępuje. Odpowiednio leczona padaczka wycisza się, ale guzy powiększają się i pojawiają nowe. Profesor Jóźwiak pisze o tym w pracy habilitacyjnej, którą czytałam po raz pierwszy dwa lata temu. Teraz przeczytałam na nowo i doczytałam się. Wcześniej chyba nie widziałam tego, czego nie byłabym zdolna wytrzymać. A Grześ jest taki piękny.\nCzuję, że słabnę. Powinnam być kochana i rozpieszczana, a nie walczyć przez całe życie o przetrwanie! Ale teraz wszystkie sprawy - wobec wiadomości o ewentualnym leku - stają się nieważne''.\nOd lipca 2003 roku Amerykanie testują na 30 dorosłych chorych działanie rapamycyny na guzy. (Lek ten jest stosowany w transplantologii do tłumienia odporności organizmu biorcy.) Doświadczenia na zwierzętach pokazały, że rapamycyna hamuje u nich rozwój nowotworów. Pierwsze wyniki badań na ludziach będą opublikowane najwcześniej jesienią 2004 roku.\nProfesor Sergiusz Jóźwiak zamierza przeprowadzić podobne badanie. Zaczął tworzyć listę dorosłych ochotników.\nGrażyna kupiła specjalne pudełko na leki Grzesia - z dozownikiem na każdy dzień tygodnia. Uważnie obserwuje swoje ciało. W poradni chce wdrożyć nowy program terapii dla uzależnionych od nikotyny.


http://www.aktualnosci24.com/swiat/niemcy-loty-rzadowymi-samolotami-bild-krytykuje-szefa-msw/820072-wiadomosci października 13, 2019 331\nNiemiecki tabloid "Bild" w swoim niedzielnym wydaniu krytykuje szefa MSW RFN Horsta Seehofera za nadużywanie możliwości lotów rządowymi maszynami do domu. Sam Seehofer, ani podległy mu resort nie chcą komentować sprawy.\n"Minister spraw wewnętrznych mieszka prywatnie w Ingolstadt (w Bawarii). Jest tam wojskowe lotnisko Ingolstadt-Manching. Właśnie z niego korzysta minister, kiedy w czwartki albo piątki specjalne skrzydło lotnictwa Bundeswehry (FlBschftBMVg - odpowiedzialne za transport VIP-ów w nagłych sytuacjach), odstawia go do domu" - ujawnia "Bild am Sonntag", niedzielne magazynowe wydanie dziennika "Bild".\nLądowanie w rodzinnej miejscowości\nWedług listy lotów, do której dotarła gazeta, Seehofer korzystał z możliwości transportu rządowym samolotem Global 5000 do Manching w 2018 roku pięć razy. W tym roku - trzy.\n"Seehofer jest jedynym ministrem w rządzie, który regularnie wykorzystuje lotnisko w rodzinnej miejscowości. Inni członkowie gabinetu prawie zawsze po podróży służbowej lecą na lotnisko Tegel w Berlinie" - pisze gazeta. I wyjaśnia, że praktykę tę stosuje się również ze względu na współpracowników, żeby nie musieli potem wracać do stolicy pociągiem, bądź rejsowym samolotem.\n"To nie taksówka"\n"Istnienie FlBschftBMVg jest uzasadnione w wypadku nagłej konieczności podróży członków rządu. Ale nie jest to taksówka do wożenia ministrów na weekend do domu. Akurat z Berlina do Monachium jest dużo połączeń kolejowych i rejsowych lotniczych" - mówi Tobias Lindner, poseł do Bundestagu z partii Zielonych.


mAT-10 Tuner antenowy automatyczny\nQyt KT-8900 Miniaturowy radiotelefon VHF/UHF\nICOM IC-9700 Radiostacja bazowa SDR VHF/UHF/1.2GHz\nW inRADIO jest YAESU FT-DX101D w dobrej cenie\nI znów jest następna dostawa nowego transceivera HF/50MHz 100W, High-class. To nowe radio cieszy się sporym zainteresowaniem krótkofalowców. To prawdopodobnie najlepszy transciver na świecie. Pierwsza dostawa została sprzedana w kilka dni. Staramy się zapewnić stale dostępność. Zapraszamy zainteresowanych dobrym zakupem do inRADIO.\n30 sztuk ICOM IC-9700 na 30 lat inRADIO w specjalnej cenie\nTo już trzecia edycja promocji; radiostacja ICOM IC-9700 w specjalnej, super cenie na 30 urodziny inRADIO. IC9700 interesujący all mode, transceiver na pasma 144, 430 i 1200MHz. Moc wyjściowa 100W (2m), 75W (70cm), 10W (23cm). Kolorowy, dotykowy ekran TFT LCD, łatwa praca z satelitami full-duplex, szybki analizator widma, D-STAR i dużo więcej.\nPromocja YAESU "Ham Radio 2019 Special"\nNiespodzianka dla krótkofalowców. Od 24 maja do 30 czerwca 2019 jest nowa promocja na radiostacje YAESU. Teraz możesz kupisz taniej: YAESU FT-991A, FT-891 oraz FT-818ND. Po zakupie dostaniesz zwrot (tzw. cash back) - od EUR 80 do EUR 100 bezpośredni od YAESU. To spora bonifikata i może zadecydować o Twojej szybkiej decyzji. Zapraszamy do skorzystania i dobrego zakupu.\nYAESU FT-3 DE - nowy cyfrowy C4FM/FM 144/430MHz 5W\nZ przyjemnością informujemy, że już wkrótce w inRADIO pojawi się premiera - dwuzakresowy cyfrowy radiotelefon C4FM/FM 144/430MHz. Szeroki zakres odbioru 0,5-1000MHz bez przerwy, analizator widma, 66 kanałowy, Bluetooth, wysoko-czuły odbiornik GPS, 1200/9600bps APRS data modem, pojemna bateria - 2200mAh. Funkcja nagrywania RX i TX na karcie SD. To tylko początek...\nW związku z licznymi pytaniami klientów o doradzenie w wyborze najlepszego tranzystorowego wzmacniacza mocy na pasma KF, CB, VHF, UHF przygotowaliśmy ciekawą tabelę z zestawieniem wielu parametrów. Teraz porównanie i wybór wzmacniacza jest znacznie łatwiejszy. Zobacz sam i wybierz model dla siebie...\nNie wiesz jaki analizator antenowy powinieneś wybrać? inRADIO oferuję ogromny wybór analizatorów antenowych dla służb radiokomunikacyjnych, serwisów radiowych, krótkofalowców. Ta tabela z porównainie paramterów z pewnością pomoże wybrać najlepszy dla Ciebie model. Zapraszamy do dobrych zakupów.


2 pokoje70 m22 piętro\nMieszkanie 2-pokojowe, 70 m2, 2 piętro\n4 900 zł (70 zł/m2) Negocjuj cenę\nKomfortowy apartament w Rezydencji Naruszewicza zrealizowanej przez Platinium Properties przy Adama Naruszewicza 27\nMieszkanie składa się z przestronnego holu wejściowego, odrębnej kuchni połączonej przejściem z salonem, toalety oraz sypialni i łazienki. Okna skierowane na podwórko wewnętrzne gwarantują dużo słońca, ciszy oraz przyjemny widok na imponującą wierzbę płaczącą.\nLokal jest wyposażony w klimatyzację, praktyczne zabudowy meblowe i dodatkowo, po uzgodnieniu z przyszłym Najemcą, może zostać wyposażony w dodatkowe meble. W cenie miejsce parkingowe w garażu podziemnym. * Treść niniejszego ogłoszenia nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu Kodeksu Cywilnego.\nBarakuda - 1,5 km\nPositano - 1,4 km\nŻłobek Małe Misie - 1,5 km\nE-Ledlight S.C. - 1,8 km\nProkuratura Rejonowa Warszawa Mokotów - 1,1 km\nJestem zainteresowany/a ogłoszeniem: Mieszkanie Warszawa Mokotów, ul. Adama Naruszewicza, 2 pokoje, 70 m2, 2 piętro (nr: gratka-58018/369/OMW). Proszę o kontakt.\n10 zdjęć Mieszkanie Warszawa Mokotów, ul. Cybernetyki\n5 pokoi, 100 m2, 4 piętro z 8, 2014 rok budowy ukryj\n1 zdjęcie Mieszkanie Warszawa Śródmieście, ul. Zygmunta Słomińskiego\n3 pokoje, 68 m2, 1 piętro z 16, 2006 rok budowy ukryj\n8 zdjęć Mieszkanie Warszawa Mokotów, ul. Łowicka\n3 pokoje, 88 m2, 4 piętro z 6, 2003 rok budowy ukryj


SKIN IN BALANCE Coupeliac Żel dermatologiczny 20ml\nBelid SR tabletki 60szt. data ważności 11.2021r\n13,80 zł 22,99 zł\n» Skóra naczynkowa\n» SKIN IN BALANCE Coupeliac Żel dermatologiczny 20ml\nKod produktu: 37866\nSpecjalistyczny żel dermatologiczny dla skóry wrażliwej i naczynkowej. Może być stosowany podczas terapii trądziku różowatego.\nAqua, Glycerol, Octyldodecanol, Neopentyl Glycol Diethylhexanoates, Caprylic / Capric Triglycerides, Cetearyl Alcohol, Dicaprylyl Carbonates, Glyceryl Stearate Citrates, Methypropanediol, Dipropylene Glycol, Alcohol, Sucrose Stearate , Calendula Officinalis Flower Extract, Boswellia Serrata Gum, Prophyridium Cruentum Culture Conditionned Media, Butylene Glycol, Acetyl Tetrapeptide-33, Caprylyl Glycol, Echium Plantagineum Seed Oil, Prunus Persica Oil, Hydrogenated Vegetable Oil, Helianthus Annuus Seed Oil Unsaponifiables, Cardiospermum Halicacabum Flower / Leaf / Vibe Extract, Tocopherolm Xanthan Gum, Phenylpropanol, Citric Acid.\nŻel Coupeliac stworzony został specjalnie z myślą o skórze wrażliwej i naczynkowej. Zawiera kombinację składników aktywnych, które łagodzą podrażnienia skóry, pomagają redukować zaczerwienienia oraz zmniejsza uczucie gorąca w tych miejscach.\nDzięki lekkiej i kremowej konsystencji żel szybko się wchłania, zapewniając intensywną pielęgnację dla cienkiej i wrażliwej skóry. Efektem są zredukowane zaczerwienienia i mniej widoczne naczynka krwionośne.\nSkóra wrażliwa, naczynkowa, widoczne zaczerwienienia i naczynka krwionośne.\nNa okolice z widocznymi naczynkami żel stosować regularnie rano i wieczorem. Na szczególnie podrażnione obszary z mocno widocznymi naczynkami żel należy stosować kilka razy dziennie w zależności od potrzeb.


Kerastase Nutritive Mleczko do włosów odżywcze 200ml - Hurtownia KosmetykShop\nStrona Główna > Kosmetyki Kerastase>Nutritive>Nutritive Bain Satin>Kerastase Nutritive Mleczko do włosów odżywcze 200ml\nKod kreskowy: 3474636382699\nMleczko do włosów zapewniające wyjątkowe odżywienie nadając efekt miękkości , lekkości i blasku przeznaczone dla włosów przesuszonych oraz normalnych.\nRewolucyjne mleczko odżywcze, które za pośrednictwem idealnie dobranych składników przywraca równowagę włókna włosa od nasady po długość i końce.\nFormuła Nutri Gluco - Active wzbogaca produkt w cenne lipidy, proteiny, i glukozę co zapewnia nawilżenie nadając satynową miękkość bez efektu obciążenia.\nKompleks sprawia, że włosy są również wygładzone i łatwiejsze w rozczesywaniu.\nStosować na wilgotne osuszone ręcznikiem włosy, delikatnie wmasować w całą długość włosów szczególnie na końcach, pozostawić na około 15 min, obficie spłukać wodą.


Najsłabszy dzień dla złotego od czerwca - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nNajsłabszy dzień dla złotego od czerwca\n28 sierpnia 2013, 17:25 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nKrajowa waluta nie zaliczy dzisiejszej sesji do udanych, na fali wzrostu awersji do ryzyka, która rozlewa się po gospodarkach wschodzących, gdzie dynamicznie tracą waluty oraz indeksy, polski złoty zanotował najsłabsze kilkanaście godzin handlu od drugiej połowy czerwca, osłabiając się ok. 5 groszy licząc od otwarcia.\nWczorajszy dzień kończyliśmy jeszcze poniżej istotnych poziomów technicznych, były to odpowiednio 4,25 dla EUR/PLN i 3,19-20 dla USD/PLN. Jednak inwestorom już od godzin porannych puściły nerwy i gra na osłabienie krajowej waluty trwa w najlepsze także w godzinach popołudniowych, w przeciwieństwie np. do notowań czeskiej korony czy węgierskiego forinta, które zachowują się zdecydowanie lepiej w stosunku do euro. Pytanie zatem brzmi, ile w dzisiejszej przecenie rzeczywiście czynnika związanego z rozważaniami dotyczącymi ataku na Syrię, a ile ew. z dzisiejszą debatą dotyczącą nowelizacji budżetu w sejmie? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie, oczywiście złotemu nie sprzyja także notowanie EUR/USD, gdzie widać w drugiej części dnia wyraźny powrót do amerykańskiego dolara. Dzień zatem kończymy dynamicznymi wzrostami, na parze EUR/PLN cena dotarła do oporu przy 4,30, jego ew. wybicie otworzyłoby drogę do testu tegorocznych maksimów w okolicy 4,36. Natomiast USD/PLN pokonując 3,20 zatrzymał się w strefie lokalnego szczytu z początku sierpnia, czyli 3,22.\nEurodolar pomimo silnego ruchu umacniającego amerykańską walutę wciąż pozostaje w zakresie konsolidacji 1,33 – 1,34 i dopiero wybicie tej strefy powinno przełożyć się na kolejny dynamiczny ruch. W przypadku wyjścia ceny dołem możemy spodziewać się dalszego osłabienia krajowej waluty. W dniu jutrzejszym być może w podjęciu decyzji w którą stronę należy się skierować pomogą dane z USA, gdzie o godz. 14:30 poznamy cotygodniowe dane z rynku pracy oraz opublikowana zostanie rewizja danych PKB za II kwartał.


Jak zacząć coś robić ? - Kroki do wolności - Nerwica.com\nPrzez Margaryna9, 22 Grudzień 2010 w Kroki do wolności\neh narazie mój dzień wygląda tak że wstaje rano siadam na kompa i słucham muzyki wszystko bes sensu... potrafie cały dzień siedzieć przed kompem i nic nie robić marnuje swój czas... ale trudno mi się zmusić do pracy.. mam jakieś pasje związane z informatyką mam dużo książek na temat programowania chciałbym zacząc sie uczyć ale jak się zmusić ?\nLek który aktywizuje. Np. jakiś SSRI .Ja na ''sucho'' nie byłem w statnie ruszć tyłka. Każda czynność to było straszne męczenie się. Na szczęscie już jest z tym znacznie lepiej, chociaż nie idealnie (przeważnie zdarza się, gdy mam zły dzień).\nBiorę srri ale od tygodnia i widze poprawe... mam nadzieje ze jak lek na dobre sie rozkreci to bede robil wszystko .. moze pojde do pracy a biore Lenuxin w dawce 20 mg\nTydzień to jest nic. Po około 1,5 miesięcu będziesz mógł ocenić, czy lek dobrze działa.\nLeki te działają od razu pobudzająco, na ich pełne działanie przciwdepresyjne trzeba czekać 4-6 tygodni :)\nDobrze, że piszesz iż masz chęć działania w programowaniu, czyli już jest pozytywny kierunek nadany, teraz czas działać :)\nMasz kilka wyjść albo czekać na kopa w d...\nalbo zacząć działać. Skoro już bierzesz leki, to wykorzystaj fakt, ze Cię nieco rozkręciły i posadziły do biurka, zaangażuj się w coś, w jakiś projekt, najlepiej jakbyś z tego miał jeszcze kasę, to lepszego motywatora nie trzeba :)\nOkreśl sobie cel, zbliża się Nowy Rok i postanowienia noworoczne. Wypisz na kartce, co chciałbys zrobić w nadchodzącym roku. Potem dopisz co powinieneś zrobić (małe kroczki) aby ten wielki cel osiągnąć i zacznij je robić :)\nMam nadzieję, że moja rada Ci pomoże i przemyślisz kilka spraw... spróbuj, w końcu nic nie tracisz :)\nBiore Zyprexa 10 mg rano, 10 mg wieczorem od sierpnia 2010 i ciezko mi sie ruszyc z praca. Mam wstred do ukladania w moim pomieszczeniu, mimo to jest czysto.\nbiorę setaloft 200mg na dobę i ledwo ruszam tyłek z łóżka\nKto jest online? 11 użytkowników, 0 anonimowych, 1276 gości (Zobacz pełną listę)


Archiwum medyczne, naliczanie wynagrodzeń i kompleksowe prowadzenie dokumentacji firmy – Czym zajmuje się dział kadr i płac? - KrzeszowiceInfo\nArchiwum medyczne, naliczanie wynagrodzeń i kompleksowe prowadzenie dokumentacji firmy – Czym zajmuje się dział kadr i płac?\nStanowienie wysokości wynagrodzeń, rozliczanie urlopów i prowadzenie dokumentacji, to tylko kilka przykładów tego, co wchodzi w zakres specjalistów ds. kadr i płac. Jest to obszar działań, gdzie wymagana jest doskonała znajomość przepisów prawa pracy oraz ubezpieczeń społecznych. Na tym stanowisku, ceni się przede wszystkim wysoki poziom komunikatywności oraz skrupulatność i dokładność.\nProwadzenie akr pracowników, skanowanie dokumentów, dobrze utrzymane archiwum medyczne i sprawne wykonywanie rozliczeń to elementarne zadania, które spoczywają na barkach pracowników kadr. Nie są to zadanie proste, aczkolwiek to często właśnie od nich zależy to, czy można powiedzieć o prawidłowym funkcjonowaniu całej firmy. Zdarza się, że zamiast specjalnego działu organizacja postawi na outsourcing kadrowo płacowy.\nCo należy do obowiązków działu kadr?\nNa barkach działu kadr i płac spoczywa wiele ważnych obowiązków, które wymagają bardzo rzetelnego przygotowania i podejścia, a także konkretnych predyspozycji. Głównymi zadaniami specjalistów z tego zakresu jest:\nProwadzenie dokumentacji – np. przygotowywanie umów o pracę lub umów cywilnoprawnych, tworzenie kart ewidencji czasu pracy, czy też tworzenie list płac. Są to zadania, które codziennie wykonywane są przez osoby z działu kadr.\nArchiwizacja dokumentów – każdy pracodawca zobowiązany jest do tego, aby przez pewien czas przechowywana była pełna dokumentacja pracownicza. Osoby za to odpowiedzialne muszą zadbać, by ich gromadzenie było zgodne z wszelkimi przepisami, a szczególnie z ustawą o ochronie danych osobowych.\nRozliczenia – dział kadr i płac zajmuje się także naliczaniem wynagrodzeń za wykonaną pracę, jak również za czas urlopu i chorobowego. Pracownik kadrowy jest zobowiązany do przygotowywania specjalnych pasków wynagrodzeń.\nNieustanna współpraca z wieloma instytucjami państwowymi\nNa tym stanowisku niezwykle istotne jest przesyłanie informacji do wielu różnych miejsc, jak chociażby ZUS, Główny Urząd Statystyczny, czy też Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.\nNie można zapominać o tym, że w kompetencji kadr znajduje się też rekrutacja nowych pracowników. Konieczne jest zatem redagowanie oraz zamieszczanie ogłoszeń o pracę oraz późniejsza analiza dokumentów, kontakt z kandydatami i kompleksowa organizacja i kontrola przebiegu rekrutacji.\nDodatkowo, trzeba tu wspomnieć o tym, że istotny jest rozwój wszystkich pracowników. W tym dziale organizuje się przeróżne szkolenia, współpracuje się z firmami szkoleniowymi, a niekiedy i sami prowadzą kursy dla zespołu, chociażby z obszaru miękkich kompetencji.\nWymagania dotyczące pracy w dziale kadr i płac\nAby móc realizować się jako pracownik działu kadr, koniecznie jest spełnienie najważniejszych wymagań. Najważniejsze z nich to:\nWykształcenie – Niezwykle ważna jest tutaj teoria, a najlepiej mieć ukończone prawo, administrację lub finanse i rachunkowość, gdyż są to kierunku studiów, które pozwalająca uzyskanie odpowiedniej wiedzy. Niezbędne mogą okazać się też pewne kursy, czy też podyplomowe studia.\nWiedza i umiejętności – Wymagana jest doskonała znajomość prawa pracy, ale też wiedza z obszaru ubezpieczeń społecznych. Na pewno konieczna jest umiejętność obsługi ważnych programów komputerowych, a w szczególności Microsoft Excel. Dobry pracownik kadr, powinien być ponadto dokładny, komunikatywny, pracowity i nieustannie gotowy do poszerzenia swojej wiedzy i umiejętności.\nDoświadczenie – Jako, że wielu pracodawców ceni sobie doświadczenie w tym zawodzie, warto próbować różnego rodzaju praktyk i stażów już podczas studiów.


Dokumentacja w ramach rolniczego handlu detalicznego i sprzedaży bezpośredniej - Pasieka24 - portal dla pszczelarzy z pasją\nPRAWO W PASIECE\tRolniczy handel detaliczny\tSprzedaż produktów pszczelich\nRolniczy handel detaliczny (RHD) i sprzedaż bezpośrednia (SB) pozwalają na sprzedaż produktów wytworzonych w ramach prowadzonej działalności rolniczej, w tym pszczelarskiej. Różnią się one między ze sobą pod kilkoma względami – m.in. zakresem wymogów sanitarnych, dokumentacji, rodzajem zbywanych produktów, ograniczeniami. Tematem artykułu jest przedstawienie rodzaju dokumentacji, jaką powinien prowadzić pszczelarz w ramach tych dwóch form.\nFot. analogicus, Pixabay\nW ramach RHD konieczne jest prowadzenie dwóch rodzajów ewidencji – jednej dla celów podatkowych – dotyczącej sprzedaży produktów przetworzonych. A drugiej do celów bezpieczeństwa żywności – wszystkich produktów. Oczywiście można prowadzić jedną, ale należy pamiętać, że przychodów ze sprzedaży produktów nieprzetworzonych nie wlicza się do celów podatkowych. Podmioty, które w ramach RHD prowadzą sprzedaż przetworzonych i nieprzetworzonych i tak będą więc zmuszone do prowadzenia odrębnych ewidencji.\nDo celów podatkowych (produkty wyłącznie przetworzone) konieczne jest, aby zawierała ona:\nPrzychód powinien być ewidencjonowany w dniu sprzedaży, czyli na bieżąco. Drugi obowiązek, który określony jest we wspomnianym rozporządzeniu, czyli prowadzenie ewidencji do celów bezpieczeństwa żywności, powinien być spełniony, jeśli będzie ona zawierać:\ndatę zbycia żywności\noraz ilość i rodzaj zbytej żywności.\nW tym wykazie powinno prowadzić się zapisy dotyczące sprzedaży przetworzonej i nieprzetworzonej żywności.\nOczywiście w obu przypadkach należy również przechowywać decyzję administracyjną uprawniającą do legalnego wprowadzania produktów do obrotu (w przypadku pszczelarstwa będzie to głównie decyzja właściwego powiatowego lekarza weterynarii), a także dokumentację z przeprowadzonych kontroli przez uprawnione do tego służby (najczęściej jest to właściwy powiatowy lekarz weterynarii). ■


Biegun OCR Rulebook (pdf)\n12. ZEMSTA NEPTUNA\nPrzeszkodę należy pokonać przechodząc na drugą stronę przeszkody z wykorzystaniem różnych elementów zawieszonych ok 3,5m nad ziemią. Pokonywanie konstrukcji należy rozpocząć od wejścia po ukośnej cumie na pionową siatkę, przejściu pod nią i dostanie się na kolejne elementy – metalowe kotwice. Po pokonaniu rzędu kotwic zawodnik przechodzi na siatkę, na której możliwy jest odpoczynek (max. 30 sekund). Ostatni element przeszkody to przejście z użyciem wiszących cum do końca = dzwonek. Do pokonania przeszkody zezwala się użycia rąk oraz nóg.\nPrzeszkodę stanowi zestaw pionowych ścianek, z których część należy pokonać górą, a część dołem według oznaczeń w postaci strzałek.\nZawodnik pokonuje ścianę z wystającą od strony nabiegowej półką o szerokości 50 cm górą. Dla osób poniżej 165 cm wzrostu na jednej ze ścian jest zamocowana listwa ułatwiająca pokonanie przeszkody. NIEDOZWOLONE: chwytanie się krawędzi, korzystanie z elementów konstrukcyjnych.\n15. IRISH TABLE\nPrzeszkoda to pozioma belka znajdująca się na wysokości 2,2 m. Zdaniem zawodnika jest pokonanie jej przechodząc górą bez korzystania z elementów konstrukcyjnych (pionowych belek podtrzymujących przeszkodę).\n16. KAPITAN HAK\nUczestnik pokonuje przeszkodę z wyznaczonego miejsca (pole oznaczone czerwonym kolorem) poruszając się po poziomej rurze z użyciem metalowych haków. Zadanie zostaje zaliczone jeśli oba haki zostaną wprowadzone na końcowe czerwone pole.\nzawodnik pokonuje przeszkodę wykorzystując zainstalowane na niej koła i obręcze. Dozwolone jest wyłącznie użycie rąk. Przeszkodę kończy uderzenie dłonią w dzwonek.\n18. NINJA RINGS\nzawodnik pokonuje przeszkodę z użyciem dwóch kółek, które pobiera z kosza przed rozpoczęciem zadania. Przeszkoda składa się z szyny z wystającymi bolcami, na które zawodnik zakłada trzymane w dłoniach kółka, przesuwając się w kierunku końca konstrukcji. Zawodnik musi zeskoczyć poza taśmą wyznaczającą granicę a następnie odłożyć kółka do pojemnika.\n19. SIATKA REJOWA\nzadaniem zawodnika jest wejście po zamocowanej pionowo do ziemi siatce na samą górę, następnie zejście z drugiej strony.\n20. DRAGON TAIL\nPrzeszkoda polega na zjechaniu po skośnie ustawionej rurze, z wypustkami, przy pomocy stalowego koła. Do pokonania przeszkody dozwolone jest użycie tylko i wyłącznie rąk. Zaliczeniem przeszkody jest wykonanie 3 przeskoków nad zębami konstrukcji. Przeszkodę zaczynamy od swobodnego zwisu na kółku.\nZadaniem zawodnika jest pociągnięcie sani z obciążeniem po wyznaczonej pętli. Obciążenie dzieli się na damskie i męskie.\nZadaniem zawodnika jest przejście po zwisających z konstrukcji linach do podestu pośredniego, za którym musi za pomocą sznurka ściągnąć do siebie zamocowany bloczek. Utrzymując się za zamocowane poniżej bloczka uchwyty, zawodnik zjeżdża na drugą stronę konstrukcji aż do ogranicznika. Tutaj bez dotykania ziemi przechodzi na kolejny etap przeszkody, gdzie po zamocowanych uchwytach przechodzi do końca konstrukcji. Przeszkodę kończy uderzenie dłonią w dzwonek. Na przeszkodzie dozwolone jest użycie rąk i nóg.


MAGIEL: Kieruje pani pracami Interdyscyplinarnego Laboratorium Modelowania Układów Biologicznych. Czym się państwo zajmują?\nDoktor hab. Joanna Sułkowska: Nasze zadania obejmują kilka dziedzin nauki. Na przykład ja z wykształcenia jestem biofizykiem, ale habilitację zrobiłam na Wydziale Chemii. Oprócz metod używanych w fizyce, biofizyce i chemii, korzystamy też z wiedzy biologicznej, aby zrozumieć znaczenie i konsekwencje badanych przez nas układów. Trochę korzystamy również z metod bioinformatycznych, aby poznać ewolucyjny przebieg badanych molekularnych, a naszym piątym działem jest matematyka, a dokładnie teoria węzłów.\nJak dokładnie wygląda państwa praca?\nOdkrywamy, charakteryzujemy, a następnie poszukujemy znaczenia biologicznego różnego rodzaju zapętleń w białkach. Białka mogą być zapętlone między innymi w węzły. Okazuje się, że około 2 proc. białek występujących w naszym mózgu to białka zapętlone. Jeżeli nie zapętlą się one poprawnie, mogą powodować różne choroby – np. chorobę Parkinsona czy Alzheimera.\nJak badania nad zapętlonymi białkami przekładają się na tworzenie nowych leków?\nOkoło 10 proc. znanych nam dzisiaj struktur białkowych ma budowę zapętloną. Są to wspomniane wcześniej węzły, a także tak zwane slipknoty, w których jedna pętla przechodzi przez drugą (tak jak np. w zawiązanych sznurówkach). Rok temu odkryliśmy kolejny rodzaj zapętleń, który nazwaliśmy lassowym – jest to pętla, przez którą przechodzi jeden z końców białka – a zupełnie ostatnio udało nam się odkryć sploty, czyli dwa przechodzące przez siebie pierścienie.\nZapętlone białka biorą udział w różnych procesach i okazuje się, że wiedzę o nich można wykorzystać do zaprojektowania selektywnych inhibitorów, czyli cząsteczek, które blokowałyby tylko białka bakteryjne, a ludzkie pozostawiały nienaruszone. Na przykład takie białka jak metylotransferazy, jeśli nie będą funkcjonowały poprawnie, w konsekwencji mogą nawet doprowadzić do obumarcia komórki. Występują one zarówno w bakteriach, jak i u ludzi. U ludzi są one odwęźlone, natomiast w bakteriach zapętlone. Jeżeli taka bakteria jest w naszym organizmie, to chcielibyśmy zniszczyć tylko ją, a nie uszkodzić ludzkich, poprawnie działających białek. Czyli naszym celem jest znalezienie nowych antybiotyków. Nagrodę UNESCO dostałam między innymi w uznaniu za prace nad projektowaniem cząsteczki, która zablokuje tylko bakteryjne, zapętlone białko, a nie będzie zaburzała funkcjonowania poprawnie działającego białka ludzkiego.\nNa jakim etapie są prace nad stworzeniem takiego leku?\nNa etapie badań teoretycznych i prób doświadczalnych. Prace teoretyczne pokazują, że jesteśmy w stanie znaleźć takie cząsteczki, które są selektywnymi inhibitorami. Nasze badania potwierdzają, że faktycznie są one selektywne i blokują tylko zawęźlone białka. Mamy już stworzone eksperymentalnie cząsteczki i profesor Ya-Ming Hou z Uniwersytetu w Filadelfii bada ich wydajność. Nasze prace są dość zaawansowane, ale jeszcze nie myślimy o ich opatentowaniu.\nCzy ten projekt może być zrealizowany na Uniwersytecie Warszawskim? Dużo mówi się o tym, że polskie odkrycia – z powodu braku funduszy – podkupywane są przez zagraniczne koncerny.\nWydaje mi się, że nasze prace nie są jeszcze tak zaawansowane. Moim celem jest na razie udowodnienie pewnej tezy, zgodnie z którą zawęźlenie ma znaczenie dla funkcji biologicznej białek. Zadanie polegające na jej praktycznym zastosowaniu przekażemy kolejnym osobom. Myślę jednak, że badania te mogą pozostać na Uniwersytecie, ale nie to interesuje mój zespół najbardziej. Chcemy stworzyć podstawę do opracowania nowych koncepcji wykorzystania zapętleń w białkach, które będą mogły być stosowane w przyszłości.\nWspominała pani o wyróżnieniu UNESCO, które pani ostatnio otrzymała – była to nagroda przyznawana tylko kobietom. Jak pani ocenia sytuację kobiet w światowej i polskiej nauce? Czy płeć ma znaczenie?\nMyślę, że tak. Osobiście nie czuję się dyskryminowana, ale moim zdaniem to bardzo dobrze, że istnieją programy, które w jakiś sposób pozwalają na dotarcie do znacznie szerszego grona odbiorców. W moim przypadku ma to bardzo wyraźne przełożenie na liczbę zgłoszeń, które dostaję do swojej grupy, a które często pochodzą właśnie od dziewczyn z niewielkich ośrodków naukowych z mniejszych miast. Wydaje mi się, że ta nagroda pokazuje im, że warto podejmować wyzwania, przełamywać granice. Dzięki niej mam nadzieję dotrzeć do szerokiego grona młodych kobiet, które mogą zobaczyć, że można realizować marzenia i osiągać sukces – na przykład odkryć nowy rodzaj zapętleń w białkach ważnych dla jakości naszego życia – i być przy tym szczęśliwym.\nMnie osobiście ta nagroda pomoże realizować mój projekt, który przekracza kolejne granice w nauce. Myślę, że zarówno L’Oreal, jak i UNESCO doceniły właśnie tę kreatywność.\nW jaki sposób zachęcić młodych ludzi do studiowania kierunków ścisłych?\nMówiąc trywialnie: jeśli ktoś nie jest pewny, czy chce studiować, to niech pójdzie i spróbuje. Jeśli tego nie zrobi, nigdy w życiu nie będzie wiedzieć, czy coś by mu się nie spodobało. A już naszą – nauczycieli akademickich – rolą jest to, by tego młodego człowieka przekonać do dalszej nauki.\nWażne, żeby człowiek poszedł na studia z poczuciem, że są mu one potrzebne, aby mieć lepsze życie. Żeby się czegoś nauczyć i odkryć w sobie pasję. Studia są po to, by ukształtować mnie jako człowieka, jako lepszą istotę, osobę postępującą humanitarnie. Polegają także na nauce empatii w stosunku do samego siebie – to, że czasami czegoś nie rozumiem, wcale nie oznacza, że coś jest ze mną nie tak, a tylko to, że muszę spojrzeć na problem inaczej.\nNaukowiec i nauczyciel akademicki to dla mnie jedne z najpiękniejszych zawodów, jakie mogę wykonywać. Myślę, że każdy może znaleźć idealny dla siebie zawód, realizować się w nim i być szczęśliwym. Ale najpierw trzeba na to zapracować. Rolą prowadzących jest sprawienie, żeby studia nie były męką, lecz odkryciem, że potrzebuję się czegoś nauczyć, żeby później było mi dobrze w życiu. Żeby później, kiedy dostaniemy jakiegoś olśnienia, móc zauważyć, że to faktycznie jest coś genialnego. Żeby nie przeszło niezauważone obok nas.\nJak pani zdaniem należy uczyć?\nPrzede wszystkim z empatią, ale trzeba też być twardym. Dobrze, jeżeli nauczyciel jest nie tyle przyjacielem, ile osobą, która potrafi rzetelnie i obiektywnie powiedzieć: „tego trzeba się douczyć, a to jest zrobione dobrze”. Nie zawsze jesteśmy obiektywni w stosunku do siebie i rolą nauczyciela jest ocenić nas i doradzić, co może zrobić student, żeby lepiej coś zrozumiał i żeby było mu łatwiej w życiu.\nNa przykład ja, kiedy uczę fizyki, staram się przytaczać dużo przykładów z życia codziennego. Kiedy mówimy o pracy, podaję przykład gór – ile musi się człowiek napracować, żeby dokądś dojść. Jednak zawsze dodaję, że nie tylko praca jest ważna, lecz także płynąca z niej przyjemność – może warto przejść trudniejszym szlakiem, żeby mieć ładniejsze widoki?\nCzego powinien od siebie wymagać student, żeby jak najwięcej skorzystać ze studiów?\nWażna jest równowaga – studia są przepięknym okresem, ja na przykład bardzo dużo wtedy podróżowałam, udało mi się przejechać koleją transsyberyjską, na co musiałam mieć trochę czasu, ale właśnie to była dla mnie idealna motywacja. Wiedziałam, że muszę zaliczyć sesję, żeby móc potem podróżować. Wydaje mi się, że trzeba odkryć w sobie to coś, co jest naszą siłą motywującą.\nTrzeba również przychodzić na zajęcia i umieć z nich skorzystać. Szkoda tracić czas na to, żeby wszystko powtarzać, szczególnie że czasami nie da się wszystkiego wyczytać z notatek. Nawet jeśli w danej chwili wydaje się nam, że zajęcia, przedmiot są nudne, to możemy być w błędzie. Programy są układane w taki sposób, żeby w każdych zajęciach znalazło się coś istotnego, tylko my możemy mieć za małą wiedzę, żeby to dostrzec.Najważniejsza jest jednak umiejętność pracy nad sobą i mobilizacji. Kiedyś ktoś ładnie powiedział: co masz zrobić jutro, zrób dzisiaj – będziesz miał więcej czasu wolnego. Takie działanie jest wyzwaniem także dla mnie, ale wydaje mi się, że to naprawdę działa.\nTo bardzo dobra myśl przed zbliżającą się sesją.\nChyba dla każdego prowadzącego jest to niezwykle przyjemne, kiedy sprawdza prace i widzi, że komuś wyszło. Przy sprawdzaniu zadań zawsze cenię sobie próbę rozwiązania, niestandardowe podejście do problemu. Uważam, że dobrze jest filozofować, bo to pokazuje różne punkty widzenia, ale jeżeli student nie będzie miał wiedzy, to nie zauważy, czy jednak nadal opisuje prawa fizyczne. Można wyjść poza standardowe prawa fizyki, ale wydaje mi się, że najpierw należy poznać to, co już wiemy, i nauczyć się wyciągać z tego wnioski. W pewnym momencie zacznie się samemu widzieć kolejne elementy, a może dostrzeże się coś, czego jeszcze nikt wcześniej nie widział. Ale to jest możliwe tylko wtedy, gdy wcześniej się coś zrobiło.\nPracuje w Centrum Nowych Technologii Uniwersytetu Warszawskiego i wraz ze swoim zespołem bada zapętlenia białek. W marcu została wybrana przez UNESCO wschodzącym talentem nauki.


\tUchwała nr III/9/18 RADY GMINY NOWA WIEŚ WIELKA z dnia 6 grudnia 2018 - BIP w JST - Urząd Gminy w Nowej Wsi Wielkiej\nW Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy Nowa Wieś Wielka na lata 2018-2027 dokonano aktualizacji poszczególnych wartości dla 2018 r., które wynikają ze zmian w uchwale Nr XXXV/267/2017 Rady Gminy Nowa Wieś Wielka z dnia 19 grudnia 2017 r. w sprawie uchwalenia budżetu Gminy Nowa Wieś Wielka na rok 2018 oraz zaktualizowano wartość zadań inwestycyjnych. Przychody budżetu zostały zmniejszone o 560.000,00 zł z kwoty 7.539.017,51 zł do kwoty 6.979.017,51 zł. Kwota długu została zaktualizowana we wszystkich latach objętych prognozą.\nDokonano zmiany w załączniku wykazu przedsięwzięć wprowadzając programy z udziałem środków unijnych min:. „Kompetentni i aktywni w systemie edukacji i na rynku pracy”, które jest realizowane przez Szkołę Podstawową w Nowej Wsi Wielkiej, „Klub seniora w Gminie Nowa Wieś Wielka”, które jest realizowane przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej” oraz projekt „Mali przedszkolacy duże możliwości” realizowany przez Przedszkole Samorządowe „Jarzębinka” w Brzozie. Dostosowano limit wydatków majątkowych dla roku 2018 i 2019 dla zadań inwestycyjnych wykazanych w załączniku nr 2 .\nZałącznik nr 2 - Wykaz przedsięwzięć (96kB)\nOpublikował: Szymon Giżycki (14 stycznia 2019, 11:59:51)


Apartamenty Hiszpania - Katalog Stron.com\nCatering dla żłobków warszawa i okolice\nSzczegóły strony apartamentyhiszpania.eu:\nSłowa kluczowe: apartamenty Hiszpania, wczasy hiszpania, apartament Hiszpania, hiszpania, noclegi Hiszpania, wakacje hiszpania\nPodlinkuj stronę apartamentyhiszpania.eu:\nPolskie-noclegi.eu - Noclegi, baza noclegowa, turystyka, wycieczki »\nPolskie-Noclegi.pl - baza ofert noclegowych, polecamy kwatery prywatne, jak i w\nhotelach i ośrodkach wypoczynkowych, noclegi nad morzem, domki letniskowe na mazurach,\nnoclegi nad morzem, noclegi w górach, nocleg nad jeziorem, dobre i tanie hotele, motele,\nzajazdy. Rezerwacja hoteli, kwater już teraz przed zbliżającymi sie mistrzostwami\nDomek Myśliwski oferuje Noclegi Karpacz o najwyższych normach, posiadamy apartamenty dla klientów biznesowych i nie tylko. W ośrodku mieści się sauna fińska, SPA, oferujemy quady, paintball oraz sporo innych atrakcji, które świetnie uzupełniają cudowne rejony Karpacza.\nKarpacz to turystyczna miejscowość położona w górach karkonoskich. Karpacz to najpopularniejsza miejscowość w Karkonoszach, który dokładniej znajduje się w woj. dolnośląskim. Góry Karkonoskie należą po części do Polski jak i do Czech.\nNajwyższym szczytem Karkonoszy jest Śnieżka 1602 metry nad poziomem morza. Oprócz Śnieżki okolice Karpacza to niezliczone ilości ciekawych miejsc do których na każdych wakacjach przybywa gigantyczna ilość turystów.\nŁeba noclegi proponuje na odpoczynek powyżej morzem za pośrednictwem pełny rok !!!Łeba noclegi to niewielkie, natomiast tajemniczo znoszone nadmorskie kąpielisko i cieszący się popularnością medium turystyczno-wypoczynkowy. Usytuowane między jeziorami Inteligentnie oraz Sarbsko tudzież przyległe ze światowym rezerwatem biosfery Słowińskim Ogrodem Nacjonalistycznym natomiast jego największą atrakcją turystyczną – ruchomymi wydmami. Łeba noclegi istnieje niejaką spośród najbardziej wziętych miejscowości na polskim żebru (Letnia Metropolia Polski). Łeba noclegi czarowny, jednak nieduży przystań rybacki osaczony XIX odwiecznymi domkami rybackimi, kościół spośród 1683 roku, w charakterze także dzisiejsze pensjonaty, rezydencje i kawiarenki emitują miasteczku pamiętny nastrój.Gród posiada rozliczną podwaliną krajoznawczą, przedkłada pobyt w najczystszym ekologicznie rejonie Język ojczysty. Współczesny port jachtowy zaprasza pasjonatów sportów wodnych na prywatki żeglarskie. Łeba noclegi albo noclegi w Łebie oto czym absorbujemy się na co dzień. Odkąd wielu lat przewodzimy Mieszkanie Wczasowy Hanna w Łebie oferując pokoje 1 - 2 - 3 - 4 osobowe z toaletami natomiast apartamenty. Niejaki kwatera z autonomicznym wejściem.\nSylwester w górach stanowi nie lada atrakcję dla prawie każdego, kto poszukuje wyjazdu z miasta w tym właśnie dniu. Rokrocznie wiele osób prywatnych, jak również zakładów organizuje sylwestry właśnie w górach. I to nie zawsze w sprawdzonym przez wiele lat Zakopanem. Jest bardzo wiele innych miejscowści, gdzie sylwester będzie równie wielką przyjemnścią. Jednym z nich, godnym polecenia jest miasteczko Wysowa Zdrój. Mieścina połozona w samym sercu Beskidu Niskiego ma w swoich zasobach przynajmniej kilkanascie ośrodkow wczasowych, które moga zorganizować syslwestra na wysokim pziomie jednym z najlepszych ośrodkow jest pensjonat Emilia. Chciaż, kto raz tam był, odnisł wrażenie, że ma do czynienia bardziej z hotelem, niż z pensjonatem. A to ze względu na komfortowe warunki, jakie tam panują.


Ziemia Baffina – przyjaźń na końcu świata - Outdoor Magazyn\nWyprawa na Ziemię Buffina (fot. adidas Outdoor)\nBracia Huberowie znów wyruszają w drogę. Cel: Mount Asgard na Ziemi Baffina, a dokładniej: 1000-metrowa linia biegnąca jej południową ścianą, której jeszcze żadnemu zespołowi nie udało się przejść klasycznie. I są ku temu powody. Wyzwanie to zdaje się być bowiem na granicy ludzkich możliwości, zarówno fizycznych, jak i psychicznych. W sam raz dla tego dobrze zgranego i wytrenowanego zespołu. Jednak, żeby mu podołać, muszą stać się jednością, która da z siebie wszystko…\nWyprawa na Ziemię Baffina (fot. adidas Outdoor)\nWyprawa na Ziemię Baffina: droga Bavarian Direct na Mount Asgard (fot. adidas Outdoor)\nOut there, all in!\nThomas Huber: Parę pociągnięć. Nie więcej niż dwa, trzy metry. Czyli w sumie nie tak dużo. A już na pewno nie tyle co dziesięć tysięcy kilometrów, które musieliśmy przebyć, żeby się tu znaleźć i w końcu rozpracować te kilka ruchów potrzebnych do przedarcia się przez ostatnie metry drogi. Jechaliśmy taki kawał jedynie po kilka kolejnych metrów – trochę nas pogięło, no nie?\nAle nie. Takie porównania nie wchodzą w grę. Dlaczego? Bo zwykle zestawianie ze sobą kolejnych liczb nie oddaje adekwatnie wymiaru całego przedsięwzięcia. Wspinanie uczy na pewno jednego: robienie porównań na podstawie danych wyrwanych z kontekstu nigdy nie ma większego sensu.\nO misję niemożliwą do wykonania, o wkroczenie w nieznane. O docieranie do najdalszych zakątków Ziemi i podążanie przez najbardziej niedostępne obszary w poszukiwaniu magii towarzyszącej tym, którzy idą na całość.\nMoże jednak jest w tym trochę prawdy; możliwe, że cyfromaniacy mają w pewnym sensie rację. W końcu jeśli chcesz pokonać ścianę, znajdującą się na drugim końcu świata, musisz być choć odrobinę szalony.\nZiemia Baffina? A niby gdzie to jest? Czemu nie Ibiza? Mamy teraz naprawdę atrakcyjne oferty.\nJeśli zamierzasz zapytać o loty na Ziemię Baffina w najbliższym biurze podróży, nastaw się na widok podniesionych brwi i sceptyczne spojrzenia poprzedzone różnymi zaskakującymi pytaniami. Nic dziwnego, skoro ten najbardziej wysunięty na północ obszar Kanady na zachód od Grenlandii rzeczywiście nie figuruje w broszurach biur podróży jako raj dla spragnionych słońca wczasowiczów. nawet jeśli podczas urlopu dopuszczają oni pewną namiastkę przygody.\nZiemia Baffina to piąta co do wielkości wyspa na świecie i jednocześnie najbardziej wyludnione miejsce, jakie można sobie wyobrazić. Przy populacji liczącej zaledwie 11 000 ludzi, rozmieszczonej na powierzchni pół miliona kilometrów kwadratowych, każdy mieszkaniec mógłby spokojnie posiadać duże pole golfowe na tyłach domu, a przestrzeni i tak by nikomu nie brakowało. Więc jeśli kręci cię golf lub jakakolwiek inna aktywność na świeżym powietrzu, lepiej dla ciebie, żebyś nie był zbyt przewrażliwiony w kwestii pogody.\nKlimat panujący na Ziemi Baffina charakteryzuje się bowiem unikalną meteorologiczną niestabilnością i po prostu robi to, co mu się żywnie podoba – bez ostrzeżenia. W jego szerokiej, podlegającej ciągłym zmianom ofercie warunków pogodowych nie uświadczysz pozycji „lato”. Nie jest wielką tajemnicą, że imprezy na plaży odbywają się wszędzie tylko nie tu.\nTanie oferty od agenta biura podróży to jedno. Broszura „Najlepsze bigwalle na świecie” autorstwa Alexa i Thomasa Huberów, a.k.a „Jedyny i niepowtarzalny zespół Huberbuam”, to już zupełnie co innego.\nNaszpikowana przygodami od El Capa po Latok i od Baintha Brakk zwanego Ludożercą po Trango Nameless Tower, ta opasła księga urosła do niemalże biblijnych rozmiarów. W 2012 roku przyszedł najwyższy czas, by dodać do niej kolejny rozdział; rozdział, którego tytuł zapisany został już parę lat wcześniej, jednakże tylko w pamięci.\nBavarian Direct – rok 1996\nBawarscy wspinacze Christian Schlesener, Mane Reichelt, Luca Guscelli, Bernd Adler, Markus Bruckbauer i Tom Grad wracają do domu z Ziemi Baffina. Ich bagaż zawiera najcenniejszą rzecz, jaką alpiniści mogą ze sobą przywieźć z takiego wyjazdu: wytyczenie i pierwsze przejście drogi, którą nazwali Bavarian Direct (7/A3) – śmiałej linii przecinającej wysoki na 700 metrów, południowy filar Mount Asgard.\nKrótko po powrocie, wspinacze zorganizowali pokaz slajdów – rytualne podsumowanie każdej ekspedycji. Wśród gości wieczornego pokazu w Rosenheim nie mogło zabraknąć Alexa i Thomasa, dobrych przyjaciół autorów przejścia.\nSiedzieli razem przy piwie w zaciemnionym pokoju słuchając buczenia projektora przerzucającego zdjęcia jedno po drugim. Usta mieli otwarte, a palce zaczęły im się pocić, bo to co zobaczyli było po prostu spektakularne i budziło jednocześnie grozę i szacunek. Poza czystym pięknem ściany, Alexa i Thomasa zafascynowało jednak coś jeszcze.\nGdy tak analizowali bliżej kolejne odcinki skały, doszli do wniosku, że chyba da się wytyczyć linię, która „może by puściła”. Czyżby naprawdę droga wyceniona przez autorów na 7/A3 mogła zostać uklasyczniona?\nInformacje, którymi podzielili się wspinacze na temat swojego przejścia sprawiły, że wszystko zaczęło wyglądać obiecująco. Musimy tam pojechać i spróbować – pomyśleli.\nTo marzenie towarzyszyło nam przez jakiś czas – wspomina Alex. – Wiedzieliśmy wtedy, że będzie to piekielnie trudna droga do uklasycznienia, jeśli w ogóle okaże się to możliwe.\nJednakże, mimo że ciągle głęboko wierzyli oni w urabialność projektu, również i to marzenie, podobnie jak wiele innych, zostało przegonione przez kolejne. Inne cele utorowały sobie drogę do czołówki wspinaczkowego kalendarza priorytetów, ponieważ jeśli chodzi o projekty i wszelkie opcje realizacji, pionowy wszechświat jest równie bezkresny co bezlitosny; zawsze ma do zaoferowania mnóstwo nęcących propozycji.\nDlatego też upłynęło trochę czasu nim Alex i Thomas stanęli przed szansą pociągnięcia tematu zapoczątkowanego przez ich przyjaciół na dalekiej północy i dokończenia tego, co zaczęli w swoich głowach już dawno temu.\nNa Mount Asgard jest tuzin dróg, z czego tylko o nielicznych można myśleć pod kątem klasycznego przejścia, z tych kilku propozycji Bavarian Direct to zdecydowanie ta najwspanialsza! – mówi Alex.\nBelgijskie lato – rok 2009\nNa Ziemi Baffina ląduje mieszany zespół na czele z belgijską gwiazdą wspinaczkową Nico Favresse. Dlaczego wybrali właśnie Ziemię Baffina? Ich powód nie był tylko dobry – był najlepszy na świecie. Nigdzie indziej nie ma bowiem takiego skupiska dziewiczych ścian z tyloma pięknymi liniami. I mimo dosyć szerokiego wachlarza propozycji, cel tego ambitnego zespołu był oczywisty: Mount Asgard.\nDziesiątki dróg przecinają ściany Mount Asgard praktycznie incognito, ale tylko nieliczne z nich funkcjonują na niej formalnie jak np. hakówka Inukshuk na północnym filarze i Bavarian Direct znajdująca się na filarze południowym.\nZespół decyduje się spróbować właśnie tam, bo jest przekonany, że jeśli którąkolwiek z tych dróg da się uklasycznić to będzie to Bavarian Direct. I nie pomylili się: na ostatnim wyciągu po jedenastu dniach w ścianie, obierają kierunek lekko zbaczający z oryginalnej linii przebiegu, aby dosłownie słaniając się na nogach wyjść w nowym miejscu na plateau Mount Asgard. Swojemu niemalże całkowicie klasycznemu wariantowi bawarskiej drogi dali imię The Belgarian, po czym wycenili przebyte 850 metrów ściany na 5.13b lub 8a/A1.\nWspinaczka hakowa to termin używany do określenia wspinania z pomocą lin, haków, ławeczek i tym podobnego sprzętu, stosowanego do pokonywania wyjątkowo problematycznych odcinków drogi. Hakówka posiada swoją własną skalę trudności, od A0 do A5, w zależności od tego, ile siły wymaga, jak wymagające jest osadzanie haków oraz jakiej jakości jest skała. „A” oznacza „artificial”, czyli „sztuczny”.\nWspinanie klasyczne natomiast to pokonywanie drogi bez dodatkowego wsparcia technicznego i asekuracja ma za zadanie jedynie zabezpieczenie w przypadku lotu.\nTermin „redpoint” oznacza, że droga znana wcześniej prowadzącemu, została pokonana przez niego klasycznie w ciągu, czyli bez obciążania punktów asekuracyjnych i przy osadzaniu przelotów podczas wspinania. Mimo to wiele przejść określa się jako redpoint, mimo że przeloty były już zainstalowane.\nKlasycznie czy nieklasycznie – oto jest pytanie\nZespół Nico Fevresse’a wycenił The Belgarian na 5.13b, A1. Oznacza to, że przejście nie było w pełni klasyczne.\nNico: Na początku siódmego wyciągu nie byłem już w stanie poprowadzić klasycznie krótkiego odcinka. Mimo że poszczególne ruchy nie sprawiały mi problemu, po wyczerpującym miesiącu nie miałem już siły, żeby pociągnąć całości. Właśnie wtedy musieliśmy uciec się do sprzętu hakowego, który wzięła ze sobą Silvia Vidal.\nPrzejście klasyczne? Dlaczego tylko „prawie”?\nBo crux na dziesiątym, najtrudniejszym wyciągu puszczał jedynie przy użyciu ławeczek, stąd też wycena A1. Tak czy inaczej, wiadomość o ich sukcesie rozniosła się z prędkością światła i nie umknęła uwadze również Alexa i Thomasa.\nZrobili dokładnie to, o czym my myśleliśmy od dłuższego czasu – wspomina swoją pierwszą reakcję Alex. Jednak, jeszcze nie wszystko było stracone, wciąż mieli szansę spełnić swoje marzenie.\nNie ulegało wątpliwości, że Nico i Olivier Favresse, Sean Villanueva, Stéphane Hanssens oraz Hiszpanka Silvia Vidal włożyli bardzo dużo wysiłku w swoją 11-dniową próbę.\nZarówno Nico, jak i jego towarzysze to naprawdę twarde sztuki. Trzeba mieć niezły charakter, żeby robić takie przejście z dala od cywilizacji – mówi Thomas, a w jego głosie słychać prawdziwe uznanie.\nJednak pomimo wysiłku zainwestowanego przez belgijsko-hiszpański zespół w rozpracowanie Bavarian Direct, nie udało mu się wpasować ostatniego kamyka w mozaikę i dokończyć układanki. Alex i Thomas potraktowali to jako ostateczny sygnał do odwiedzenia Ziemi Baffina.\nWedług Eddy, najstarszego zbioru antycznych pieśni islandzkich z XIII wieku, Asgard to królestwo skandynawskich bogów. Po 800 latach ta imponująca, przepiękna, budząca respekt i jednocześnie zachęcająca góra nie straciła na swojej mitycznej magii i boskości.\nBigwall i braterstwo\n850 metrów ściany ze skąpą asekuracją i kilkoma wyciągami o wycenie w okolicach dziesiątki – to wystarczy, by stało się jasne, że droga to projekt, który poprowadzić mogą jedynie najlepsi z najlepszych.\nZaawansowane, doskonałe umiejętności wspinaczkowe to w tym przypadku oczywiście warunek wstępny, ale tak naprawdę jedynie połowa sukcesu. By odnieść sukces na ścianie pokroju Mount Asgard, trzeba umieć coś więcej niż tylko się wspinać – trzeba umieć perfekcyjnie współpracować i funkcjonować w zespole.\nDzięki ojcu, miłośnikowi gór, Alex i Thomas już od najmłodszych lat brali udział w wypadach w Alpy. Patrząc wstecz, staje się jasne, że to właśnie wtedy uformowała się swego rodzaju baza pod ich dalsze górskie kariery. Dorastali oni nieustannie łaknąc przygód. Nie minęło wiele czasu nim bracia, już jako zespół, zaczęli szukać swoich własnych wyzwań. Poziom trudności stopniowo wzrastał i ich ojciec musiał coraz częściej zostawać w domu.\nBraterstwo i partnerstwo wspinaczkowe mają ze sobą wiele wspólnego. W obu przypadkach, związek opiera się na bliskości i zażyłości. W taki sposób łączyć mogą albo więzy krwi albo lina. Jednak mimo podobieństw należy pamiętać, że braterstwo wynosi każdy zespół wspinaczkowy na wyższy poziom.\nRodzisz się bratem, stajesz się bratem. Z zespołem wspinaczkowym nie jest tak łatwo. To nie jest coś, w co możesz ot tak wskoczyć, tu nie obowiązuje prawo pierworództwa. Relacja rodzi się przez jedno: wspólne wspinanie.\nTo coś, co Alex i Thomas praktykowali latami, ale nie jedyna rzecz, której się poświęcali. Po okresach bliskiej współpracy przychodzą i takie, w których każde z rodzeństwa obiera własną drogę.\nWczesne przykłady: podczas gdy Alex wziął na cel między innymi drogi Om i Open Air tym samym kierując się w stronę dziewiątkowego poziomu trudności skali francuskiej we wspinaniu sportowym, Thomas otworzył End of Silence (8b+), wtedy jedną z najtrudniejszych dróg wielowyciągowych.\nObaj jednak zawsze byli świadomi tego, że na świecie są inni równie utalentowani wspinacze. I im bardziej znakiem rozpoznawczym ich górskiej kariery stawały się więzy krwi, tym lepiej zaczynali oni rozumieć, że kluczem do spełnienia wspinaczkowych marzeń jest równoległe działanie w różnych zespołach i z różnymi partnerami wspinaczkowymi.\nThomas: Z Alexem po prostu świetnie się uzupełniamy na czym na pewno zyskuje nasza działalność wspinaczkowa, ale bardzo istotne jest to, żebyśmy od czasu do czasu podążali własnymi ścieżkami. A kiedy już jesteśmy gotowi, porywamy się razem na jakiś kolejny wspólny projekt.\nI rzeczywiście, patrząc wstecz łatwo zauważyć jak ów system działania razem, a jednak osobno przekładał się na kariery wspinaczkowe obu braci: w 1997 roku, wraz z Tonim Gutschem i Conradem Ankerem dokonali oni pierwszego przejścia drogi Tsering mosong (VII+/A3+) na szczycie Latok (7108 m).\nW 2001 Thomas połączył swoje siły nie z bratem a z Iwanem Wolfem, co zaowocowało nadzwyczajnym pierwszym przejściem jednej z magicznych dróg Himalajów – Shiva’s Line (7/A4) na północnym filarze Shivling (6543 m). Wyczyn ten został nagrodzony Złotym Czekanem (z fr. Piolet d’Or), czyli nieoficjalnym wspinaczkowym Oscarem. W następnym roku do Thomasa i Iwana dołączył Urs Stöcker i zespół dokonał drugiego wejścia na Baintha Brakk, zwanego również Ogre (7285 m).\nW międzyczasie Alexander solował Hasse-Brandler na Große Zinne w Dolomitach – bez asekuracji, bez liny, za to z zapasem siły i stalowych nerwów. Zresztą w Dolomitach, a dokładniej na Cima Ovest, zaprezentował też swoje umiejętności z liną, uklasyczniając w 2002 drogę Bellavista, a w 2007 roku robiąc Pan Aromę.\nRzut kamieniem od swojego domu, Alex wraz z innym utalentowanym lokalsem, Guido Unterwurzacherem, poprowadzili drogi nad Lofer Alm – Donnervogel i Feuertaufe. Obie linie to jedne z najbardziej wymagających wielowyciągówek na świecie, głównie ze względu na skąpą asekurację, nie odpuszczającą nawet na wyciągach za 8b+.\nCzysty przypadek imieniem Mario\nMario Walder pochodzi z austriackiego Tyrolu Wschodniego i jest kolejnym młodym, niezwykle obiecującym wspinaczem. Podczas wyprawy na Trango Nameless Tower w Karakorum zdołał udowodnić, że oprócz tego jest również solidnym, niezawodnym partnerem wspinaczkowym oraz cennym nabytkiem dla każdego zespołu stawiającego sobie duże, ambitne cele.\nAlex Huber spotkał Maria zupełnie przypadkiem w Patagonii w 2006 roku. Zaczęli się tam razem wspinać i szybko zorientowali się, że świetnie do siebie pasują, zarówno pod względem umiejętności wspinaczkowych, jak i przyjętej filozofii.\nMario jest sprawny jak diabli i zabiera się do rzeczy bez zbędnych ceregieli – oto, jak Alex opisuje jego zalety. Podobnej opinii jest również Thomas: Mario to zarówno świetny kumpel, jak i światowej klasy wspinacz, na którym można polegać w stu procentach, niezależnie od sytuacji.\nNiezwykle ważne podczas wspinania w zespole w bliżej niezbadanym terenie jest to, że wszyscy jego członkowie nadają mentalnie na tych samych falach.\nWyprawa na Ziemię Baffina: na drodze Bavarian Direct (fot. adidas Outdoor)\nMario okazał się być praktycznie trzecim bratem, ponieważ, jak sam przyznaje: Dużą wartość przykładam do etyki. Niemalże wszystkich z moich pierwszych przejść dokonałem zgodnie z zasadami stylu klasycznego. Moim zdaniem bardzo ważne jest to, by drogi klasyczne pozostały w takim stanie, w jakim są teraz. Wymagają one bowiem od potencjalnych pogromców szacunku dla góry i stylu, w jakim została ona zdobyta przez pierwszych wspinaczy. Nie ma dla mnie nic bardziej satysfakcjonującego niż wyprawy w góry wspólnie z przyjaciółmi i towarzyszami wspinaczkowymi w poszukiwaniu nowych linii. Dostrzeżenie jednej z nich i dokonanie pierwszego przejścia to największe przeżycie, jakie można sobie wyobrazić – wtedy liczy się tylko ta linia!\nOprócz ambicji bycia pionierami i wytyczania nowych granic we wspinaniu, Mario i bracia Huber posiadają jeszcze jedną wspólną cechę – ogromną wszechstronność: W każdym terenie czuję się dobrze: lód, śnieg, skała, krucho czy nie. Tak szerokie preferencje umożliwiają działanie na praktycznie każdej górze na świecie.\nTo właśnie mamy na myśli, mówiąc o braterstwie do potęgi. Jest to relacja, w której intensywne doświadczenia przeżywane są na jednej i tej samej linie; taka, do której prawdopodobnie bardziej pasuje miano rodziny lub plemienia, składającego się z braci i sióstr połączonych wspólną pasją wspinaczkową.\nI tak rodzina się rozrasta… Jeśli już mowa o plemieniu to Max Reichel i Franz Hinterbrandner są zdecydowanie jego częścią. Pracując pod szyldem Timeline Production, ten pochodzący z Berchtesgaden duet już jakiś czas temu wyrobił sobie renomę inspirujących specjalistów w dziedzinie ekstremalnej fotografii i produkcji filmowej.\nPodobnie jak w przypadku samego zespołu wspinaczkowego, niezwykle istotne jest, by równie dobrze poznać towarzyszącą wyprawie ekipę filmową, jako że zaufanie i niezawodność to najważniejsze składowe każdego śmiałego projektu.\nObecna zażyła relacja braci Huber z Maxem i Franzem to rezultat wielu lat wspólnych przedsięwzięć i licznych produkcji, takich jak wspomniane już wcześniej ,,Centre of the Universe”, ,,Eiszeit” czy ,,Eternal Flame”.\nJednakże największym projektem Reichela i Hinterbrandnera był bez wątpienia dokument ,,Am Limit”, zdobywca nagrody Bavarian Film Prize. I zgodnie z jego tytułem, po raz kolejny przyszedł czas, by pójść na całość i ku granicom własnych możliwości. Na końcu świata. Z najlepszą ekipą, jaką można sobie zażyczyć na tego typu wyprawę.\nPonieważ o wiele łatwiej jest znaleźć ludzi wspinających się na twoim poziomie wspinaczkowym niż takich, którzy podzielają twoją filozofię wspinaczkową – przyznają Alex i Thomas.\nKrólestwo bogów – sierpień 2012\nAlex, Thomas, Mario i chłopcy z Timeline, po żmudnej, 60-kilometrowej wędrówce w końcu docierają do podnóża Mount Asgard. Ich mieszane oczekiwania okraszone są sporą dozą niepewności. Nagle gęsta mgła opada i ich oczom ukazuje się zapierająca dech w piersiach, potężna południowa wieża.\nEuforia szybko jednak mija, gdy uderza w nich zwalający z nóg podmuch wiatru tak porywistego, jakby został on wzniecony osobiście przez samego Thora, boga burzy.\nCiągle słychać trzaski, a podejście biegnące przez kuluar przypomina pole bitwy usiane poległymi, czyli w tym wypadku kawałkami skał wielkości połowy auta.\nNiebezpieczeństwo wisi w powietrzu, ale jest wymierne. Dzięki informacjom uzyskanym od Bawarczyków i Belgów, którzy wspinali się tu jako pierwsi i byli uprzejmi udzielić wszelkiego wsparcia, zespół wie, że będzie bezpieczny jak tylko zejdzie z podejścia i wbije się w ścianę.\nWłaśnie w ten sposób Thomas poradził sobie z kalkulacją ryzyka: Byliśmy w stanie ocenić zagrożenie na tyle dobrze, by jak najmniej wystawiać się na niebezpieczeństwa. A oprócz tego wiedzieliśmy, że czeka na nas droga idealna.\nWyciąg numer jeden: do startu, gotowi, ale jeszcze nie start.\nOd 1996 granica lodu u podnóża góry znacznie się cofnęła i odsłoniła wyglądający na niemożliwy do pokonania odcinek zaraz na początku drogi, który jak się okazało stanowił spory problem również dla zespołu belgijskiego. I to do tego stopnia, że musiał on wysłać na przód swojego „technika” wspinaczkowego, Silvię Vidal, by ta umożliwiła reszcie opatentowanie wyciągu i wycenie go na 5.12c i 7c/E8 po uprzednim przejściu w stylu headpoint.\nBaffin – ryzyko i przygoda\nJednakże, ani Alex, ani Thomas nie mogli zgodzić się z taką wyceną pierwszego wyciągu: „Już sam początek drogi mocno nas zaskoczył. Nico i jego zespół wycenili wyciąg na 7c, podczas, gdy nam całość wydała się oscylować bardziej w granicach 8a+”. Czyli aż trzy stopnie wyżej w skali trudności! Jak w tym układzie wygląda reszta trudności? A w szczególności, jak to się będzie mieć do kluczowego, dziesiątego wyciągu, który trzeba uklasycznić?\nNo to świetnie. Jeśli to ma być słabe 7c, to po cruxie nie należy się spodziewać mniej niż mocnego 8b – pomyślał wtedy Thomas. Dobry zespół nie daje się jednak wybić z obranego kursu tylko dlatego, że trafił na kilka trudności.\nNie ma wątpliwości, że Asgard zafundował chłopakom chłodne powitanie, ponieważ zaraz po tym, jak oderwali oni nogi od ziemi kazał im wskoczyć na wyższe obroty i dać z siebie wszystko – klasyczny początek. Zamiast skyhooków, w ruch poszły stare dobre palce ze stali, które pierwszy kontakt ze skałą rozrywał już niemalże na strzępy, gdy w końcu powietrze rozcięło głośne „Asekuruj!” i opuszki nareszcie mogły znowu trochę odtajać.\nWyprawa na Ziemię Baffina: droga Bavarian Direct (fot. adidas Outdoor)\nAlex, Thomas i Mario nie spodziewali się, że już na starcie będzie tak ciężko. Ale w końcu to Ziemia Baffina, a nie plaża w Hiszpanii i każdy, kto zabrnął tak daleko, powinien być zarówno przygotowany na odrobinę nieprzyjemności, jak i w stanie odpowiedzieć na brutalność jeszcze większą brutalnością.\nAle są też pozytywy tego jawnie niekorzystnego układu: jeśli zostajesz poddany presji od samego początku, bardzo prawdopodobne jest, że wstrzelisz się w swoją najlepszą formę szybciej niż zwykle, a co ważniejsze, zyskasz psychologiczną przewagę. Następne wyciągi również wydawały się trudniejsze niż wskazywałby na to opis.\nJednakże, dzięki temu, co zastali na starcie, chłopcy złapali już swego rodzaju znieczulicę na wszelkie nieprzyjemne niespodzianki. Nie opuszczało ich pozytywne nastawienie i nie martwili się niepotrzebnie kluczowym wyciągiem, który wciąż znajdował się kawał wspinania nad nimi. Już niedługo przekonamy się, co czeka na nas na górze, ale najpierw trzeba się tam w ogóle dostać. Jednakże zanim zdążyli się o czymkolwiek przekonać, warunki uległy znacznemu pogorszeniu, a górę spowiła gęsta chmura, skutecznie ograniczająca widoczność.\nDla zespołu oznaczało to odwrót do bazy, granie w karty, opowiadanie kawałów, o których w domu nie można nawet wspomnieć, a przede wszystkim zachowanie sił i spędzenie paru dni w bezpiecznym miejscu. Cierpliwość się opłaciła. W końcu bóg pogody okazał bowiem łaskę i dając znak w postaci przejaśniającego się nieba, pozwolił Alexowi, Thomasowi i Mario wrócić do swoich obowiązków.\nSzli jak burza, wyciąg po wyciągu, aż w końcu tam dotarli. Wisząc już w stanowisku poniżej cruxa, zespół wbija wzrok w nieznane. To, co cała trójka wiedziała wcześniej o tej sekwencji, kluczowych 2-3 metrach, okazuje się być niewiele warte. Czy uda im się rozpracować ten wyciąg? I jeśli tak, to jak trudny się on okaże? Tak trudny, jak się tego spodziewają? Tak trudny, jakby chcieli żeby był? A może tak trudny, jak się tego obawiają? A co jeśli cruxa nie da się rozpracować, opatentować i pociągnąć? Co jeśli będą spadać na piątym, szóstym czy siódmym ruchu po tysiącach innych, które zrobili już od momentu rozpoczęcia wspinaczki? Co wtedy?\nMoment, po który zespół przebył 10 000 kilometrów nagle nadszedł. Jego natychmiastowość sprawiła, że trzeba było działać bez wahania i nie przestawać się wspinać. Szybko dostrzegli i przeanalizowali wszystkie chwyty i stopnie, co było dosyć obiecujące.\nNastępny krok: sekwencja. Która ręka idzie gdzie i z której nogi – to musi zostać dopracowane w najdrobniejszym szczególe, zapisane na twardym dysku w głowie, a następnie głęboko zakorzenione w pamięci ruchowej.\nGłówkowanie, próba, źle, jeszcze raz. Złe przeczucie dotyczące tego odcinka, jakie zalęgło się w nich po przygodzie z pierwszym wyciągiem, zaczęło się ulatniać w miarę jak coraz bardziej wkręcali się w te kilka ruchów stanowiących krytyczny punkt drogi, jej crux. Da się uklasycznić, bez problemu. Oczywiście pod warunkiem, że jesteś w stanie uporać się z dziesiątkowymi trudnościami w warunkach wyprawowych, będąc na końcu świata. Całe szczęście, Alex, Thomas i Mario należą do tego rzadkiego gatunku wspinaczy. Jednak, jak mówi Alex: Zadanie nie jest skończone, jeśli nie włożysz w nie maksymalnie dużo wysiłku od początku do końca.\nCo prawda crux przeszedł do historii, ale to wcale nie znaczy, że jest już po wszystkim. Najpierw trzeba jeszcze pokonać klasycznie pozostałe wyciągi, a to wciąż nie przestaje być dosyć ryzykowne.\nDroga jest nieprawdopodobnie wymagająca. Bardzo łatwo można zaliczyć na niej 15-metrowy lot, a jeśli zdarzy się to w nieodpowiednim momencie, to kończysz albo w grobie, albo z poważnymi obrażeniami – opisuje sytuację Thomas.\nW ramach dodatku do wymagającego wspinania, pojawił się kolejny problem i to tym razem taki, na którego nawet najlepsi wspinacze nie mają asa w rękawie: pogoda. Wywróciła ona temperaturę do góry nogami.\nWytrzymałość psychiczna, której potrzeba, by dotrwać do takiego szczęśliwego momentu to coś, w co każdy wspinacz musi się zaopatrzyć przed wyprawą. Zespół potrzebował właśnie tej odrobiny szczęścia i została ona im ofiarowana. Pogoda poprawiła się i dała zielone światło do dalszej wspinaczki. Skała natomiast udowodniła, że posiada jeszcze parę niespodzianek w zanadrzu. Ostatnie wyciągi miały bowiem być o niebo łatwiejsze niż te poniżej, a przynajmniej tak wskazywało topo. Okazało się jednak, że są one dosyć trickowe.\nW wyniku napływu kapryśnej aury, system kominów o wycenie siódemkowej został dosyć mocno oblodzony i pokryty śniegiem: Asgard nie odpuściła nam nawet na ostatnich paru metrach – przyznał Alex.\nKlasyczne przejście zespołowe\nW końcu się udało – Alex, Thomas i Mario znaleźli się na szczytowym plateau. Była dziesiąta wieczorem, słońce już zaszło i widać było księżyc jakby przyszpilony do niebios. „Święty moment” – wspomina Thomas. Za sobą mieli dziesięć dni w ścianie, a poniżej 700 metrów wspinania składających się na bawarsko-belgijską prostującą kombinację, pokonaną w stylu klasycznym, na której każdy z nich dał z siebie wszystko, przyczyniając się tym samym do sukcesu całego zespołu.\nPoszło jak w zegarku. Harmonogram dnia podyktowany był bezwzględnym zaufaniem, jakim się darzymy – opisuje Thomas, a zapytany o hierarchię w zespole odpowiada bez wahania: W ścianie zazdrość nie istnieje. Jesteśmy zespołem, jednością… Liczy się to, że razem dotarliśmy do szczytu, znaleźliśmy drogę powrotną i że koniec końców uważamy, że to było fantastyczne dziesięć dni. Było ciężko, ale jednocześnie rewelacyjnie.\nPoszczególne wyciągi okazywały się niekiedy trudniejsze niż tego oczekiwano i nie tylko wspinaczom zdarzało się od czasu do czasu poddawać ostateczny sukces w wątpliwość. Również chłopcy z Timeline nie raz wyobrażali sobie, jak ich film spływa wraz z rzeką Weasel. Max i Franz zdołali jednak wytrzymać do końca, a wyczekiwane stanięcie na plateau wynagrodziło im z nawiązką wszystkie trudy.\nNazwę drogi wybrano niemalże błyskawicznie – miała ona na celu przekazać uczucia, jakie towarzyszyły zespołowi nie tylko na szczycie, ale i od początku całej ekspedycji: Przyjaźń bawarsko-belgijska (ang. Bavarian-Belgarian friendship).\nSą ku temu trzy dobre powody:\nPo pierwsze to przyjaciele z rodzinnego miasta Alexa i Thomasa w Bawarii dokonali pierwszego przejścia drogi w 1996 roku, dając tym samym podwaliny pod projekt z roku 2012.\nPo drugie, to właśnie przyjaciele z Belgii rozpracowali sposób uklasycznienia drogi i pokazali, że jest to możliwe, nawet jeśli nie było im dane rozwiązać całą zagadkę osobiście.\nI po trzecie, to przyjaciele Alex, Thomas, Mario – Max i Franz podjęli wyzwanie długiej podróży, by w końcu z powodzeniem ukończyć ten wielki projekt.\nŻeby wspinać się na tej ścianie na końcu świata, przebyć dziesięć tysięcy kilometrów dla jedynie paru kolejnych metrów w ścianie… trzeba być szalonym, by się na coś takiego zdecydować. Wszyscy rodzimy się wariatami. Niektórzy pozostają już nimi na zawsze.* Na całe szczęście!\n*Cytat: Samuel Beckett, Czekając na Godota, 1953\nPOŁUDNIOWA WIEŻA MT. ASGARD, PARK NARODOWY AUYUITTUQ, ZIEMIA BAFFINA, KANADA\nBavarian Direct – Belgarian (Bavarian-Belgian friendship)\nŚciana podejściowa 250 m\nGłówna ściana 450 m (najtrudniejsza część)\nPartia szczytowa 250 m (5.10c, 7, 6b)\nPierwsze przejście 1996:\nHakowo (7, A3) – Christian Schlesener, Mane Reichelt, Luca Guscelli, Bernd Adler, Markus Bruckbauer i Tom Grad\nWariant drogi 2009:\nBelgarian (5.13b/A1) – Olivier Favresse, Nicolas Favresse, Stéphane Hanssens, Sean Villanueva i Silvia Vidal\nWyprawa na Ziemię Baffina: zespół (fot. adidas Outdoor)\nCytaty członków zespołu:\nWróciliśmy do cywilizacji ze wszystkimi jej dobrodziejstwami i przekleństwami. Ugasiłem pragnienie zobaczenia mojej żony i dzieci, zjedzenia czegoś porządnego i napicia się piwa, a moim życiem znowu kieruje kalendarz. Prawdziwy powrót do rzeczywistości i rutyny, super! Z wyprawy pozostaje mi garść barwnych wspomnień. Dobre rzeczy mogą zamienić się w jeszcze lepsze lub wręcz w koszmar, to zależy ode mnie samego, jak patrzę na sprawy: czy wolę trzymać w pamięci wspomnienie kończącego się jedzenia i ostrożnie rozdzielanych porcji, nudy, ciszy i frustracji czy może momentów dobrego nastroju i mojego wygodnego śpiwora; czy wolę pamiętać belgijskie „7c” czy super ruchy w wyższych partiach drogi, moje cztery nieudane próby na cruxie czy uskrzydlające uczucie po zrobieniu sekwencji na totalnym limesie, mroźny dzień na szczycie czy chwile prawdziwej agonii, słabą widoczność po ukończeniu drogi czy radość z odniesionego sukcesu. Szare czy kolorowe?! Dla mnie cała ta przygoda była niczym tęcza, podwójna tęcza, taka naprawdę piękna! Z jednym końcem w Berchtesgaden, a drugim na Mount Asgard… Mój dziadek zawsze mi mówił, żebym kopał na końcu tęczy, bo tam ukryty jest skarb. Znalazłem go. Znalazłem go na obu jej końcach.\nNasi przyjaciele odwalili kawał dobrej roboty, zostawiając na Mount Asgard prawdziwą perełkę, czyli Bavarian Direct. Ta legendarna droga ze swoimi mikro chwytami to wspaniała wspinaczkowa uczta, którą udało nam się uklasycznić wraz z końcem wyjazdu. Nie często zdarza się, by wszystko układało się dobrze do tego stopnia, że wyprawa odnosi pełen sukces.\nSamo dostanie się tam było sporym wyzwaniem: lot, pobyt w Pangnirtung, rejs łodzią na drugą stronę fiordu, a potem około 60 kilometrów wędrówki z przeprawami przez rzekę. Podczas jednej takiej przeprawy niemalże utonąłem. Pierwsze widoki tego arktycznego krajobrazu zapierały dech w piersiach. Po założeniu bazy i dwóch dniach odpoczynku, poszliśmy przyjrzeć się ścianie i przenieść pod nią cały potrzebny sprzęt. Jako że na początku pogoda była bardzo dobra, od razu zabraliśmy się za pierwsze wyciągi. Dla mnie było to dosyć trudne, bo przez to, że lód stopniał w podstawie ściany, pierwsze stanowisko znajdowało się 15 metrów nad ziemią. Jednak gdy już przedarliśmy się przez początkowe metry, reszta szła prawie jak w zegarku, a Alexowi i Thomasowi całkiem szybko udało się poprowadzić wszystkie wyciągi RP. Byliśmy prawie przekonani, że dotrzemy do szczytu, jednak jak zawsze swoją obecność musiała zaznaczyć pogoda, obsypując nas tonami świeżego śniegu i pokrywając lodem rysy. Pięć wyciągów przed końcem musieliśmy zmierzyć się z takim lodowym kominem i bardzo bym nie chciał już nigdy tego powtarzać. Nigdy. Później był jeszcze ostatni wyciąg w delikatnie prószącym śniegu i w końcu szczyt! Nigdy wcześniej nie doświadczyłem czegoś takiego. Ze względu na wszystkie okoliczności, Mount Asgard to zdecydowanie jedno z moich najtrudniejszych przejść.\nZiemia Baffina była ogromną przygodą pełną wzlotów i upadków z oszałamiającymi widokami w tle. Świetnie bawiliśmy się, robiąc z pasją to, co potrafimy najlepiej: wspinając się i kręcąc film. Był on zresztą dużym wyzwaniem, jako że panujące warunki nie należały do łatwych i nie sprzyjały zdjęciom, ale jesteśmy przekonani, że nakręciliśmy i zmontowaliśmy coś ekscytującego i już nie możemy doczekać się premiery.\nDla mnie Ziemia Baffina była najbardziej ekscytującą wyprawą, na jakiej kiedykolwiek byłem z Huberami. W tym przypadku nie można było się spodziewać przygody kulturowej, jak np. w Indiach, tu atrakcją było zupełnie coś innego – odosobnienie. Prawie 60 kilometrów wędrówki przez opustoszały krajobraz, przeprawy przez rzekę i zapierająca dech w piersiach dolina Weasel River. To wszystko czeka cię nim będziesz mógł stanąć przed ogromnym skalnym monolitem: Mt. Asgard. Gdy stajesz z górą twarzą w twarz, wiesz, że na tym odludziu nie możesz sobie pozwolić na najmniejsze poślizgnięcie, bo po prostu nie ma szans na ratunek. Helikopter to jedyna opcja, która i tak jest w dużej mierze zależna od pogody. Ta myśl towarzyszy ci podświadomie przez cały czas, wyostrzając czujność i zmysł wykrywający potencjalne niebezpieczeństwa. Ogólnie rzecz biorąc, wyprawa była skazana na sukces, bo zespół współpracował rewelacyjnie, co nie zawsze jest takie oczywiste. Trudności, które czekały na Alexa i Thomasa często były większe niż się tego spodziewali i to nie tylko ich nawiedzało od czasu do czasu uczucie zwątpienia w sukces podjętej misji. Franz i ja również mieliśmy czujne momenty, w których już prawie widzieliśmy, jak nasz film spływa wraz z rzeką Weasel. To wszystko sprawiło, że chwila, w której stanęliśmy na szczycie była jeszcze wspanialsza niż zazwyczaj.\nTags: adidas OutdoorAlex HuberFranz HinterbrandnerMario WalderMax ReichelNicolas FavresseOlivier FavresseSean VillanuevaSilvia VidalStéphane HanssensThomas HuberwspinaczkaZiemia Baffina\nPingback: Bracia Huberowie i kolekcja adidas terrex™ – ekwipunek na Ziemię Baffina


Numer katalogowy: 021555\nKultowa gra planszowa przeniesiona zostaje do odległej galaktyki! Świętuj 40. rocznicę powstania Gwiezdnych wojen z edycją specjalną Monopoly Star Wars. To wspaniały sposób, aby przeżyć ponownie niezapomniane momenty oryginalnej serii Star Wars.\nGracze będą odwiedzać znane miejsca i podróżować kultowymi statkami inspirowanymi filmem z 1977 roku, Gwiezdne wojny: Nowa Nadzieja.\nDobra zabawa gwarantowana Zbierz rodzinę oraz przyjaciół, aby przeżyć raz jeszcze historię z filmu Gwiezdne wojny: Nowa Nadzieja. Dołącz do walki o przewagę w galaktyce pomiędzy Sojuszem Rebeliantów a Imperium Galaktycznym! Wybierz inspirowany filmem pionek i przemierzaj planszę kupując kultowe lokacje, statki kosmiczne oraz części zasilania. Buduj floty oraz bazy, używaj kart i rywalizuj o władzę w świecie pełnym bohaterów, złoczyńców i kosmitów.\n16 kart Ładunek przemytnika\nMonopoly - uczy logicznego i ekonomicznego myślenia Monopoly to najbardziej rozpoznawalna gra na świecie. Daje graczom możliwość obracania wielkimi pieniędzmi i szybkiego wzbogacenia się. Rozgrywka jest niezwykle prosta. Gracze okrążają planszę, kupują i sprzedają nieruchomości, budują domy i hotele. Sukces zależy od trafnych spekulacji, udanych inwestycji i mądrze przeprowadzonych transakcji. Gra cieszy się niesłabnącą popularnością i doczekała się już wielu wersji i odmian.\nKlient: Bo...ti, data zakupu 09-04-2016 10:15\nKlient: Ma...ka, data zakupu 25-11-2015 14:33\nKlient: Na...j1, data zakupu 08-12-2014 18:56