Auto Serwis MOTO POWER Piotr Drąg opinie • Wieliczka, ul.Kościuszki 245/137\nul.Kościuszki 245/137, 30-020 Wieliczka\nul.Kościuszki 245/137, 30-020, Wieliczka\nniestety nie polecam, gdyż termin zdecydowanie się przedłużył, widać w warsztacie baaardzo duży chaos pomimo ustalenia co zostanie zrobione w samochodzie nie zostało to wykonane wręcz przeciwnie zostały zrobione inne rzeczy za co klient musiał zapłacić, nie udało sie z panem właścicielem określić wcześniej kwoty za wykonane usługi pomimo wcześniejszych pytań, cena zbyt wysoka jak na standardy okolicy i co najgorsze nie został wystawiony rachunek a tak nie powinno się postępować !\nPan Piotr jest godny zaufania, wszystko klarownie wyjaśnił. Łatwo z nim umówić się na wizytę.\nW drugi dzień świąt złapałam gumę no i zaczęłam się zabierać do wymiany koła, gdy nagle jak Superman z supermocami zjawił się Pan Piotr i w mgnieniu oka wymienił mi koło. Niech moc będzie z nim!\nprzegląd i diagnostyka samochodu + naprawa przebiegła sprawnie i bez problemów\nopel corsa 1.2 ben. 2001 r prod\nBałagan i chaos... Umawiam się na konkretny termin wymiany podzespołu (nie trzeba diagnozować awarii) po czym auto stoi trzy dni nie ruszone. Właściciel tylko pod telefonem a i tak ciężko żeby odebrał a pracownicy rozkładają ręce... Ogólnie stracony czas i nie polecam tego warsztatu.\nWitam serdecznie , chciałbym sprostować wpis użytkownika "PEPE".\nProszę Pana na samym początku gdy przyjechał Pan do warsztatu za pierwszym razem , poświęciłem Panu swój czas nieodpłatnie . Pojechaliśmy autem się przejechać gdyż rzekomo miał Pan objawy szarpania podczas jazdy , została przeprowadzona diagnostyka -nieodpłatnie , straciłem czas w którym mógłbym zrobić wiele innych rzeczy ale że jestem człowiek uczynnym i zawsze staram się pomóc klientom .. wysłuchałem Pana , oceniłem , stwierdziłem co może być nie tak i po tejże rozmowie umówiliśmy się wstępnie na czwartek.\nPrzyjechał Pan w czwartek , pracownik zapisał dane pojazdu , numer telefonu do Pana i na co mamy zwrócić uwagę , sprawdzić auto i dać znać co wymaga naprawy i w jakiej cenie .\nAuto sprawdziliśmy , zapisaliśmy wszystko co jest na daną chwilę do zrobienia i pracownik zadzwonił do Pana przy mojej osobie , wytłumaczył co jest do zrobienia - dokładny koszt i na spytał czy zgadza się Pan na naprawę w danej cenie .\nOdpowiedział Pan jasno że tak , pytając się jeszcze drugi raz o cenę poszczególnych rzeczy które mają być wykonane w pojeździe.\nPodczas wymiany poszczególnych elementów nastąpiły komplikacje (przyrdzewiały przegub w piaście koła) , stąd dłuższy czas oczekiwania na samochód.. również podczas wymiany tulei na wahaczach okazało się że hurtownia przysłała nam inny rodzaj tulei. Gdybym nie miał na uwadze dobra klienta i zasobności jego portfela nie zastanawiał bym się ani chwili nad tym aby Panu powiedzieć że będzie do wymiany łożysko gdyż muszę grzać to palnikiem. Podszedłem do tego jak człowiek i za przeproszeniem "pomedykowałem " i udało się wybić przegub nie uszkadzając zwrotnicy razem z łożyskiem. Oszczędzając Pana pieniądze !! Tym że oto sposobem zostałem posądzony że auto więcej stało bezczynnie niż było naprawiane.\nW między czasie zadzwonił Pan pytając o konserwację podwozia w aucie.\nPodałem cenę za jaką mogę to wykonać , stwierdził Pan że inny warsztat robi to taniej - odpowiedziałem że zawsze może Pan tam jechać , drążył Pan temat czy nie opuszczę z ceny, po dłużej rozmowie zgodziłem się Panu wykonać taniej konserwację ze względu na to iż robi Pan u mnie samochód.\nPodczas odbioru samochodu zostały Panu pokazane wymienione części , wytłumaczone dlaczego tak długo to trwało - przytakiwał Pan iż to stare auto że to poniekąd normalne że coś nie idzie. Podczas zapłaty Pan "PEPE" znów próbował się targować mimo iż cena była ustalona z góry ! Na którą sam się zgodził - bezczelnie próbował zrzucić winę na pracownika że to on wprowadził go w błąd i nie przekazał wszystkiego dokładnie. Może by to Proszę Pana przeszło gdyby nie to że stałem obok !\nZbulwersował się Pan i zaczął podnosić głos .\nWszystko koszmar, znalazłem tego mechanika, warsztat przez internet, i sugerowałem się pozytywnymi opiniami, (zastanawiam się czy są prawdziwe.), byłem umówiony telefonicznie parę dni wcześnie na usługę i zostawienie auta do naprawy i ewentualne znalezienie usterek,właściwie auto przeleżało od czwartku od godz.9;00 do soboty do godziny 15:00, gdybym nie zainterweniował auto pewnie byłoby w warsztacie do poniedziałku, potencjalne usterki niby określone , ale nie usunięte, za wymianę dwóch tulei na wahaczach przód, , czyszczeniu przepustnicy i wymianę mieszka , cena 650,00 PLN, bez rachunku i bez żadnej gwarancji.\nNIE POLECAM, za tę kwotę miałbym nowe wahacze i auto nie byłoby w warsztacie dłużej aniżeli pół dnia, gdyby mechanik, warsztat byli uczciwi i rzetelni.\nPolecam przede wszystkim kobietom które w większości innych auto serwisów są oszukiwane na cenach usług u Pana Piotra możecie być spokojne nigdy nie naliczy za usterkę czy jakąkolwiek wymianę płynów więcej "bo jesteś kobietą" PROFESJONALISTA . Mechanik konkretny i rzeczowy. Czas naprawy błyskawiczny, bardzo dobry kontakt. POLECAM!!!!!\nDo Pana Piotra trafiłem całkowicie przypadkowo. Około dwa tygodnie temu znalazłem samochód, który chciałem zakupić. Bardzo długo szukałem wymarzonego samochodu, do tej pory jeździłem VW Polo, a z racji tego że powiększa mi się rodzina postanowiłem zakupić kombi. Sprzedający mieszkał w okolicach Wieliczki, wpadłem na pomysł, żeby dodatkowo sprawdzić samochód. Będąc na miejscu znalazłem kontakt do Pana Piotra. Przedstawiłem mu swoją sytuację, że powiększa mi się rodzina i zależy mi na fachowej ocenie stanu technicznego samochodu który zamierzam kupić . Mimo, że nie byłem wcześniej umówiony, Pan Piotr zrobił mi grzeczność i zgodził się na wykonanie usługi. Diagnoza samochodu była bardzo dokładna . Znaleziono parę wad w samochodzie……bardzo spodobało mi się stwierdzenie Pana Piotra….,,diagnoza musi być dokładna i szczegółowa, w końcu dziecko będzie w nim jeździć” Wiedziałem, że mogę zaufać temu człowiekowi. Pan Piotr o wszystkim mi opowiadał i mówił o ewentualnych kosztach naprawy. Ostatecznie wystawił opinie na tak, ale za odpowiednio niższą kwotę w związku z koniecznością doinwestowania. Zgodziłem się na zakup i do dnia dzisiejszego jestem zadowolony z zakupu. Chyba nie muszę pisać, że wszelkich napraw dokonałem w Auto Serwis Motopower . Serdecznie polecam ten warsztat, nie tylko osobom które mają problem z samochodem, ale również tym którzy planują go kupić. Wasze auto zostanie prześwietlone niczym rentgen, od lakieru poczynając, na oświetleniu pojazdu kończąc.\nPolecam ten warsztat. Jestem bardzo zadowolona z wykonanej usługi. Usterka została usunięta natychmiast. Pan Piotr jest bardzo dobry w swoim fachu, posiada bardzo dużą wiedzę i chętnie służył poradą w sprawie zakupu kolejnego auta. Uczciwie, solidnie i tanio to standard w tym warsztacie.\nPolecam, polecam i jeszcze raz polecam! To pierwszy warsztat samochodowy, który w 100% spełnił moje oczekiwania. Naprawa wykonana rzetelnie, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, co do czasu oczekiwania, zakresu pracy i ceny. Po diagnozie usterek, zostałem poinformowany przez Pana Piotra co jest konieczne do wymiany na teraz, a co należało będzie zrobić w przyszłości. Zdemontowane z mojego samochodu części zostały mi pokazane przy odbiorze, z czym spotkałem się pierwszy raz! Na pewno wrócę tu w przyszłości, a w ramach uznania za fachowość będę polecać ten warsztat znajomym i rodzinie!\nPrzyjechałem do warsztatu Pana Piotra diagnoza została postawiona w błyskawicznym tempie,auto zostało dodatkowo sprawdzone czy nie ma jakichś innych usterek za darmo nie trzeba było nawet o to prosić.Profesjonalista w każdym calu , rzadko spotkać osobę która tak jest zaangażowana jw swoją pracę. Usterka naprawiona szybko i starannie,cena usługi adekwatna do naprawy.Polecam każdemu na pewno będziecie zadowoleni\nPolecam. Właściciel konkretny i rzeczowy, podejście indywidualne, w poszukiwaniu najlepszego rozwiązania. Czas naprawy błyskawiczny, bardzo dobry kontakt. Niestety, umówić się na wizytę jest ciężko z powodu napiętych terminów u p. Piotra, oczywiście świadczy to o bardzo dobrej jakości zakładu ale chciałoby się szybciej ;)\nWarsztat godny polecenia. Naprawa wykonana fachowo, nic nie zostało pominięte, świetna komunikacja.\nNie da się nie zauważyć dużej pasji i znajomości tematu.\nZ czystym sumieniem polecam ten warsztat wszystkim moim znajomym.\nDo Pana Piotra przyjechałem z problemem wibracji karoserii przy wyższych obrotach, okazało się, że wibracje związane były z uszkodzeniem koła dwumasowego i przegubu wewnętrznego koła (na co wcześniejsi mechanicy nie zwrócili uwagi). Usterka została usunięta szybko i sprawnie. Od wymiany nie odczuwam żadnego dyskomfortu związanego z wcześniej opisanym problemem. Ogólnie polecam tego mechanika.\nAudi A6 3.0 TDI 233KM\nPrzede wszystkim szczere i uczciwe podejście do klienta. Warsztat w którym łączy się pasja z pracą. Fachowiec, który w swojej działalności nie pozwala sobie na najdrobniejsze niedociągnięcia. Naprawa zawsze rzetelna i objęta gwarancją. Pomoc eksperta w każdej potrzebie.\nNaprawiałem nie jedną rzecz i ciężko byłoby wszystko tu wymienić i zawsze usługa była wykonana na najwyższym poziomie.\nU Pana Piotra byłem na wymianie rozrządu w swojej 407. Usługa została wykonana tak jak powinno być :) Najbardziej jestem zadowolony z pisemnej gwaranacji na wykonaną usługę. Daje mi to pewność, że Pan Piotr bierze na siebie pełną odpowiedzialność za rzeczy, które robi. Dodatkowo został wykonany przegląd samochodu i powiedziane co trzeba będzie wymienić w przyszłości (nie od razu). Jeżeli chodzi o ceny to dla mnie są one akceptowalne. Różnice na plus czy minus 30 zł mnie nie interesują, ważne, żeby osoba wiedziała to co robi, a ja żebym miał pewność, że zostawiam samochód w odpowiednich rękach.\nZ usług MOTO POWER korzystało już kilku moich znajomych (od nich mam kontakt) i są tak samo zadowoleni jak ja.\nSzczerze mogę polecić tego mechanika. Pasja, pomoc i gwarancja :)\nMiałem awarię samochodu późnym wieczorem w dniu 1 maja. Auto zatrzymało się na granicy Krakowa i Wieliczki, wszystkie kontrolki zgasły. Przede mną była jeszcze daleka podróż, bo w Krakowie byłem wtedy przejazdem. Co tu zrobić? Pan Piotr jako jedyny udzielił fachowego wsparcia i co najważniejsze przyjął moje auto do swojego warsztatu. Uszkodzeniu uległ alternator. Po kilku dniach (trwała Majówka) wróciłem do Wieliczki po odbiór auta. Wszystko w porządku, auto jeździ bez zarzutu. U pana Piotra cenię przyjazne nastawienie do klienta, chęc pomocy oraz fachowość. Polecam firmę "Moto Power" w Wieliczce.\nJak moje poprzedniczki chciałabym zwrócić uwagę na przyjazne podejście do kobiet. Niestety świat motoryzacji nie jest nam dobrze znany, a mimo wszystko Pan Piotr umie sprawić że wszystko staje się jasne i przejrzyste. W moim samochodzie bardzo uciążliwe stały się stuki w zawieszeniu....jeden telefon, ustalenie terminu, szybka i trafna diagnoza i już po dwóch dniach pojechałam swoim naprawionym ssamochodem do pracy. Do dnia dzisiejszego cieszę się komfortowa jazdą. Taki mechanik w Wieliczce to prawdziwy skarb.\nPodejscie p. Piotra do klienta to 100% fachowości, nawet przy takiej małej rzeczy jak wymiana żarówek. Nie wspominając o tym, że jest to przesympatyczny człowiek i widać pasję z jaką wykonuje swoją pracę. Polecam każdemu czy to duża, czy mała naprawa! Pozdrawiam serdecznie i do zobaczenia przy naprawie tulejek :)\nPan Piotr to wspaniała osoba. Zna się na rzeczy, podchodzi do sprawy profesjonalnie. Nie ma dla niego rzeczy niemożliwych:) Do wszystkiego podchodzi ze 100% starannością, jest dokładny i precyzyjny. Posiada bogatą wiedzę na temat wszelkich napraw, tych dużych jak i drobnych. Jest niezastąpiony w swoim fachu. Serdecznie polecam jego warsztat i gwarantuję, że każdy klient będzie zadowolony :)\nSzybka trafiona diagnoza, rzeczowa rozmowa.Grzeczna , miła obsługa.Mam nadzieję że będziemy dłużej współpracować.Polecam.\nChoć na pierwszy rzut oka zakład Pana Piotra nie rzuca na kolana to gorąco rekomenduję skorzystanie z profesjonalnych usług tego zakładu mechanicznego. Fachowa diagnostyka, terminowe i profesjonalne wykonanie usługi i to wszystko w przystępnych cenach choć samochód, który oddałem do naprawy nie należy do najpopularniejszych i łatwych w naprawie. I co od razu rzuciło mi się w oczy - to pasja i duża wiedza Pana Piotra z jaką podchodzi do wykonywanych usług. Osobiście nie jestem laikiem w sprawach mechaniki ale poziom wiedzy i efekt końcowy usługi Pana Piotra zaskoczył mnie zupełnie. Na tle innych zakładów mechanicznych, w których serwisowałem swoje samochody zakład Pana Piotra otrzymuje odemnie 5+. Już jestem umówiony na naprawę mojego drugiego samochodu. O efektach końcowych dam znać.\nSzybka diagnoza usterki , naprawa również w przyzwoitym czasie - teraz moje Combo zaczęło wkońcu hamować . Na pewno będę polecać Pana Piotra znajomym.\nPolecam warsztat. Wymieniałem rozrząd i zawieszenie z przodu , teraz komfort jazdy jest niesamowity.\nPozatym auto zostało dokładnie sprawdzone i poinformowano mnie co muszę w przyszłości zrobić .\nPolecam warsztat Pana Piotra , fachowe podejście do sprawy , szybka i trafna diagnoza. Przystępne ceny na tle konkurencji a Pan Piotr potrafi wszystko krok po kroku wytłumaczyć - nawet takiemu laikowi jak ja.\nToyota Corolla e11 1.4 KAT 1998\nWitam. Podczas ruszania na światłach, pod górkę ze skrętem w lewo nagle wyszarpało mi kierownicę i samochód skręcił gwałtownie w lewo na sąsiedni pas. Było to bardzo dziwne uczucie. Kierownica ruszyła się tylko trochę ale skręt trochę szarpnął samochodem i stworzyłem zagrożenie - na szczęście nic nie jechało. Pomyślałem że to coś ze wspomaganiem bo na moment rozłączyło radio i światła kokpitu. Zastanawiam się czy to nie przeguby. Sprawdziłem na skręconych kołach że gumy przegubu są w idealnym stanie, jednak samochód nie jest nowy. Co mogło być przyczyną takiego zachowania?\nsilnik samochodu nie trzyma obrotów\nVolkswagen Golf 5 Plus, 1.4 2005\nsporadyczne gaśnięcie całej lampy\nWitam. Czasami nie świeci cała tylnia lampa. Po prostu przestaje świecić tak jak by były spalone wszystkie żarówki. Sprawdzono żarówki i mocowanie kostki z kablami przy zarowkach. Tu jest wszystko ok. Chciałabym zapytać gdzie jeszcze powinienem sprawdzić, czy jeszcze jest gdzieś jakąś kostka albo jakieś łączenie gdzie może przerywać dopływ prądu do tej lampy. Z góry dziękuję za odpowiedź.


Bytom - bytomski.info\nZakończyła się przebudowa ulicy Świętej Elżbiety w Karbiu\n26-latek miał w mieszkaniu przy ulicy Gwareckiej 490 porcji amfetaminy\nMłode bytomianki zajęły trzecie miejsce na Mistrzostwach Polski\nNowy parkiet na hali w Szombierkach\nBytom: Kontrole maseczek w sklepach\nBytomscy radni odrzucili kartę praw rodziny. Zobacz wynik głosowania\nMiechowice: Nożownik aresztowany. Grozi mu dożywocie\nMiechowice: bytomianin wyciągnął nóż i dźgnął mężczyznę, po czym zaczął go kopać\nW zbiegu ulic Kossaka i Lenartowicza budują plac zabaw\nInterwencja na ulicy Piekarskiej. 31-latek miał znęcać się nad partnerką i trójką dzieci\nŚmierć w kopalni Bobrek. Nie żyje 46-latek\nRemont pomostu w Parku Mickiewicza zakończony\n115 mln kary dla Biedronki. Nieprawidłowości z cenami\nPolicja zatrzymała podpalacza, który podpalił samochód w Bytomiu\nNapad na sklep. Napastnik użył miotacza gazu


Montaż komputerowy (Święte kujawsko-pomorskie)\nStrona główna › Elektronika › Komputery › Montaż komputerowy\nLokalizacja: Święte kujawsko-pomorskie Dodano: 2020-12-08 14:13:23 Wyświetleń: 29\nŚwięte kujawsko-pomorskie, kujawsko-pomorskie\nBartosz Stefański ● offline\nWitam serdecznie. Oferuję montaż komputerowy, czyli składam dla Ciebie komputer. Jeżeli nie jesteś pewny jak podejść do montażu, od czego zacząć, znalazłeś dobre ogłoszenie. Jestem uczniem technikum informatycznego, posiadam kwalifikacje montażu komputerowego i chciałbym się rozwijać.\nTy jako klient wybierasz próg cenowy. Omawiamy do jakiej pracy ma być przeznaczona jednostka, czy to do pracy biurowej, do grania bądź obróbki zdjęć i filmów. Dostaję od Ciebie części, które zakupiłeś i składam. Czas złożenia to jeden dzień.\nCena za usługę w moim odczuciu jest dość niska, czyli 50zł. Z racji tego że nie jestem profesjonalistą, lecz posiadam niezbędną wiedzę.\nWiadomości można pisać tu lub na e-mail: stefanskib80@gmail.com\nTelefon: 724... 724332557Pokaż numer


Peugeot 206Toyota Corolla\nSprzedam Peugeot 407 SW 2008r\nNiezniszczalny silnik 2.0 HDI 135KM\nElektryczne lusterka, szyby, siedzenia\nAuto posiadam od ponad roku, na bieżąco serwisowane. Niedawno wymieniony czujnik położenia wału oraz EGR.\nZawieszenie w idealnym stanie. Silnik dynamiczny i ekonomiczny. Klima chłodzi, ogrzewanie grzeje.\nAuto bardzo komfortowe, pojemne, idealne na długie trasy.\nBagażnik dachowy za dopłatą 300 zł.\nPeugeot 5008 1,6 HDI 112PS 7 osobowy\nRenault ZOE - mocniejszy, szybszy ...Renault zaprezentowało nowy silnik elektryczny R110 i model ZOE gamę 2018. Ten najlepiej sprzedający się w Europie samochód elektryczny będzie pierwszym samochodem elektrycznym Renault wyposażonym w nowy silnik o mocy 80 ...Skoda Vision RS - innowacyjne wnętrzeUsportowione i wykonane z produktów najwyższej jakości – takie jest wnętrze Skody VISION RS. Kompaktowy, oddający dynamicznego ducha model RS można już teraz obejrzeć na udostępnionych przez markę szkicach i materiałach wideo ...


Sopro RAM 3 – gdy liczy się czas… | Informacje z branży budowlanej\nSopro RAM3 (454) Szpachla wyrównawcza i renowacyjna to uniwersalna, wzmocniona włóknami, szybkowiążąca zaprawa tynkarska i szpachlowa, stworzona specjalnie z myślą o szybkiej i efektywnej naprawie ubytków w podłożach mineralnych. Sprawdzi się wszędzie tam, gdzie zachodzi konieczność stworzenia gładkiej, zwartej i stabilnej powierzchni pod okładziny ceramiczne, płyty z kamienia naturalnego czy płyty betonowe. Jest gwarancją jakości, trwałości na lata oraz oszczędności czasu i pieniędzy wszędzie tam, gdzie każdy dzień przestoju oznacza straty.\nUnikalna formuła szpachli Sopro RAM3 wyróżnia ją na rynku produktów chemii budowlanej. Wśród jej licznych zalet, przede wszystkim wymienić należy szybki przyrost wytrzymałości, który umożliwia wczesne przystąpienie do obróbki powierzchniowej szpachli – obciążanie powierzchni i układanie płytek możliwe jest bowiem już po 2 godzinach od aplikacji. Pozwala to efektywnie przystąpić do kolejnych etapów projektu, oszczędzając czas i pieniądze, szczególnie tam, gdzie każdy dzień pracy jest niezwykle istotny. Wzmocnienie struktury specjalnymi włóknami nadaje szpachli niespotykaną plastyczność, która przekłada się na znakomitą urabialność i wyjątkową zdolność do modelowania, także w trudnych warunkach, np. na suficie Fabryczna gotowość do użycia i możliwość nanoszenia szpachli agregatem tynkarskim sprawiają, że szpachla jest niezwykle wygodna w stosowaniu.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Inne, Produkty i oznaczony tagami sopro, szpachla, zaprawa. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n← Warunki Techniczne 2014: jak budować ściany z elewacją panelową w zgodzie z nowymi przepisami?\nWytrzymała i antypoślizgowa nawierzchnia z kostki brukowej →


Funt wraca na usta wszystkich - Biznes w INTERIA.PL\nGBP: Funt wraca na usta wszystkich\nCzwartek, 19 maja 2016 (10:10)\nŚroda na rynku forex upłynęła pod znakiem dominacji funta brytyjskiego względem pozostałych walut z głównego koszyka. Napływ kupujących to - bez zaskoczenia - efekt najnowszych informacji w sprawie brytyjskiego referendum, do którego pozostało już niewiele ponad miesiąc czasu.\nTak naprawdę od początku roku funt porusza się zgodnie z nastrojami wyznaczanymi przez kolejne informacje związane z czerwcowym referendum - przewaga obywateli popierających pozostanie w Unii Europejskiej oraz proeuropejskie wypowiedzi ważnych polityków prowadzą do aprecjacji brytyjskiej walut, a w odwrotnej sytuacji dochodzi do wyprzedaży.\nTym razem wczorajsza sesja przyniosła spełnienie pierwszego scenariusza. Najnowszy sondaż Ipsos Mori sporządzony dla Evening Standard wskazał na największą przewagę ankietowanych obywateli opowiadających się za pozostaniem w strukturach Unii Europejskiej od momentu ogłoszenia terminu referendum na 23 czerwca. 55% ankietowanych opowiedziało się za dalszym uczestnictwem Wielkiej Brytanii w europejskiej wspólnocie, natomiast 37% było przeciwko.\nObóz popierających członkostwo w Unii Europejskiej pierwszy raz w historii przeprowadzanych sondaży uzyskał przewagę na poziomie 18 punktów procentowych i wygląda na to, że dotychczas umiarkowanie eurosceptyczni obywatele zaczynają powoli skłaniać się w stronę głosu za pozostaniem we wspólnocie europejskiej.\nCHF/PLN 17:57 3,6613 0,3673\nEUR/PLN 17:57 4,2826 -0,1585\nEUR/USD 17:57 1,1786 -0,0678\nUSD/PLN 17:57 3,6337 -0,1237\n~Lit - 20.05.2016 (15:46)\nJa jestem za aby wyjść z tego bagna jakim jest UE.


Trawers Islandii cz. 2 – Zimowy Horyzont\nPrzeczytaj poprzednią część relacji Trawersu Islandii.\nZrobiło się już ciemno, więc z daleka spostrzegłyśmy, że w chatce Laugafell pali się światło. Gdy weszłyśmy do ciepłego pomieszczenia, okazało się, że jest tam dwóch Islandczyków. Podobnie jak my, przemierzają Islandię na południe. Choć nie mieli zamiaru iść aż do wybrzeża. Mogłyśmy zanocować w malutkiej szatni, która latem służyła do przebrania się przed i po kąpieli w gorących źródłach. Ponieważ na zewnątrz był mróz i wiatr – nie odważyłyśmy się wykąpać w gorącym jeziorku. źródła były dla nas zbawienne, gdyż chatka była ogrzewana gorącą wodą. W „naszej” szatni było tak ciepło, że wszystkie nasze rzeczy, które zdążyły już zmoknąć, szybko wyschły.\nSuszymy ubrania w szatni w Laugafell\nGorące źródła w Laugafell\nOd dziś idziemy starym islandzkim szlakiem – Sprengisandur. Ale zimą ta droga (oznaczona na mapach jako F26) jest zasypana śniegiem. I tylko od czasu do czasu widzimy wystający spod śniegu fragment słupka oznaczającego drogę. Pogoda, do tej pory całkiem niezła, zmienia się. Najpierw potwornie wieje. Potem wiatr nieco ustaje, ale za to wyżyny pokrywa gęsta, biała mgła. Nie widać nic co jest dalej niż kilka metrów i ciężko maszerować. Gdy mamy już „na koncie” ponad 20 kilometrów tego dnia – postanawiamy rozstawić namiot. Tym bardziej, że przed nami jest rzeka, a nawet nie widać dokładnie czy jest dobrze zamarznięta. Ponadto wiatr mocno wieje, a śnieg jest bardzo zmrożony i nie da się w niego wbić śledzi. Korzystamy ze znaku, który ostrzega przed rzeką. Znak jest mocno wbity w ziemię, więc przywiązujemy do niego namiot.\nWiatr na szczęście ucichł. A naszym celem na ten dzień jest dotarcie do schroniska Nyidalur, które znajduje się na środku wyżyn, u podnóża lodowca Tungnafellsjokull. Chcąc skrócić drogę wpakowujemy się w trudny, pagórkowaty teren i tracimy sporo czasu. Na szczęście pogoda jest dobra. Nawet wielkiego problemu nie sprawia nam przekroczenie kilku rzek – wszystkie pokryte są grubą warstwą lodu. W końcu docieramy do schroniska. W odróżnieniu od Laugafell – chatki przy gorących źródłach, Nyidalur jest dużym schroniskiem z prawdziwego zdarzenia. Ale zimą nikogo tu nie ma. Udaje nam się uruchomić jeden grzejnik gazowy, przy którym suszymy mokre ubrania. A mokre mamy wszystko. Choć do tej pory panował mróz, to jednak islandzka wilgoć wciska się wszędzie. Udaje nam się podsuszyć ubrania, ale w schronisku jest prawie tak zimno jak na zewnątrz. Mimo to spędzenie nocy pod prawdziwym dachem pozwoliło nam na odrobinę odpoczynku.\nSkoro pierwszy kwietnia to musiało się coś wydarzyć. A konkretnie Islandia zakpiła sobie z nas. Poprzedniego dnia spotkałyśmy grupę turystów podróżującą jeepami na wielkich kołach (dzięki temu mogą jechać w głębokim śniegu, pokonywać takie trudności jak strumienie górskie czy kamienisty teren). Rano ruszyłyśmy w swoim kierunku ciesząc się, że w tą samą stronę pojechały jeepy. O wiele łatwiej idzie się na nartach po uklepanym przez samochody śniegu, niż w nieprzetartym terenie. Po pewnym czasie orientuję się, że ślady jeepów nieco odbiegają na zachód od szlaku, którym my powinnyśmy iść. Idzie się jednak tak łatwo i szybko, że idziemy dalej. Uklepana trasa działa na nas hipnotyzującą i ciężko z niej zejść. Jesteśmy jednak coraz dalej od naszego szlaku…\nW stronę Nyidalur\nCzekamy na huragan…\nW końcu jesteśmy aż 7 kilometrów od naszej trasy. Udaje nam się dodzwonić do naszego islandzkiego przyjaciela, Simona, który zna ten teren i pomagał nam w przygotowaniach do wyprawy. Simon potwierdza, że źle idziemy. Musimy iść te 7 kilometrów przez pagórki, wąwozy i głęboki śnieg. Powrót na właściwy szlak zajmuje nam sporo czasu. Obiecujemy sobie już nigdy nie zbaczać z wyznaczonej na GPS trasy. Tymczasem od islandzkich służb ratunkowych otrzymujemy smsy z ostrzeżeniem o huraganowych wiatrach, które mają przejść nad wyżynami następnego dnia…\nPrevious Wpis Trawers Islandii cz. 1\nNext Wpis Trawers Islandii cz. 3


Znani mieszkańcy Gminy Jedlicze, którzy odeszli w 2017 roku - Jedlicze24.pl\nStrona główna Wiadomości Znani mieszkańcy Gminy Jedlicze, którzy odeszli w 2017 roku\nZnani mieszkańcy Gminy Jedlicze, którzy odeszli w 2017 roku\nJednych znaliśmy tylko z widzenia, innych osobiście. Darzyliśmy ich szacunkiem. Może byli dla nas przykładem, inspiracją. Wszystkich łączyło jednak wspólne miejsce zamieszkania- Gmina Jedlicze. Wspominamy i przypominamy znane osoby, których nie ma już wśród nas. Odeszli w 2017 roku.\nAndrzej Syrek – zmarł: 24 maja 2017\nZasłużony wieloletni (38 lat związany z klubem) działacz sportowy oraz gospodarz i Członek Zarządu Ludowego Klubu Sportowego „NURT” Potok. Wierny kibic, a przed laty zawodnik klubu.\nFranciszek Mojak – zmarł: 29 marca 2017\nfot. UG Jedlicze\nHonorowy Obywatel Gminy Jedlicze, dyrektor i wieloletni nauczyciel wychowania fizycznego Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej w Jedliczu, kombatant Armii Krajowej. Działacz sportowy. Założyciel Międzyszkolnego Uczniowskiego Klubu Sportowego „Podkarpacie” w Jedliczu. Autor wielu książek o tematyce wojennej jak i działalności sportowej.\nBronisława Betlej – zmarła: 10 marca 2017\nPoetka, prozaik. Napisała ponad 26 tysięcy wierszy. Za swą twórczość otrzymała niezliczoną ilość bardzo znaczących nagród i innych zaszczytów. Honorowy Obywatel Gminy Jedlicze.\nEdward Nowak – zmarł: 2 stycznia 2017\nWieloletni Prezes Zarządu Oddziału Miejsko-Gminnego ZOSP RP w Jedliczu, a także członek OSP w Jaszczwi. Radny i Przewodniczący Rady Powiatu Krośnieńskiego. Dyrektor banku.


Od internautów: Za nami V Dni Kultury Żydowskiej w Dukli | Polskie Radio Rzeszów\nOd internautów: Za nami V Dni Kultury Żydowskiej w Dukli\n13 Sie, 2018 12:49\nDziesięciu mówców, dziesięć różnych historycznych, społecznych, filozoficznych perspektyw – obrady konferencji stały się okazją do interdyscyplinarnego namysłu, który wykraczał poza ścisłe ramy tematu 1918 roku. Referaty dotyczące min. problemów tożsamościowych Górnego Śląska (dr Justyna Szlachta-Ignatowicz), bieszczadzkich mniejszości (dr Joanna Potaczek, kpt. mgr Grzegorz Oleniacz, kpt. mgr Marek Jakubus), czy postrzegania ukraińskich migrantek (dr Joanna Stepaniuk), ale także proponujące bardziej ogólną, filozoficzną (mgr Konrad Sikora), czy antropologiczną (dr Dariusz Piotr Klimczak) refleksję, pozwalały dostrzec wartość różnorodności, a zarazem przyjrzeć się zmianom jakim podlega kulturowy styk w czasie. Jak społeczności radzą sobie z wewnętrznym zróżnicowaniem, jak współistnieją ludzie różnych nacji, religii, kultur. Uczestnicy wysłuchali także referatu bardzo prywatnego, o historii konkretnej wielokulturowej żywieckiej rodziny i jej barwnych losach. Te różne skale i perspektywy złożyły się na obraz świata, w którym wielokulturowość obecna jest od zawsze i z perspektywy mikro – rodzinnej – stanowi wielką wartość. Skala makro, polityka, społeczności, nie zawsze potrafią docenić i skorzystać z bogactwa jakie niesie w sobie różnorodność kultur, stylów myślenia. Problemy niechęci, agresji, antysemityzm to haniebne zjawiska, które niestety dochodzą do głosu na kulturowych stykach. Z perspektywy mniejszości to cierpienie wyobcowania, alienacji, poniżenia. Konferencyjna refleksja, choć osadzona w historii, zorientowana była na przyszłość. Jak więc żyć razem, by szanować się i korzystać ze wspólnego bogactwa? Emmanuel Levinas mówi o twarzy Drugiego, o perspektywie miłości, czy jednak taka bardzo indywidualna kategoria dostępna jest społecznościom, polityce, nauce? Jak twierdził Florian Znaniecki, znany polski socjolog, obcość to kategoria relatywna. Każdy z nas bywa lub może być obcym doświadczając całego odium tego stanu, piętna obcości. Gdybyśmy korzystali chętniej z tego własnego doświadczenia być może bylibyśmy również bardziej skłonni do empatii i współdziałania z tymi, którzy dziś znajdują się w tym trudnym, opresyjnym położeniu.\n-- To już piąte Dni Kultury Żydowskiej w Dukli – mówi Jacek Koszczan, organizator wydarzeń, prezes Stowarzyszenia Ochrony Dziedzictwa Żydów Ziemi Dukielskiej Sztetl Dukla. – Impreza przyciąga wciąż nowe osoby, rozwija się. Dukla to ważne, szczególne miejsce by przypomnieć, że można było przez wieki naprawdę dobrze i szczęśliwie żyć razem.\nStowarzyszenie Ochrony Dziedzictwa Żydów Ziemi Dukielskiej Sztetl Dukla\nWięcej w tej kategorii: « Poranek na drogach mija spokojnie\t100 dni w trzeźwości na 100-lecie niepodległości »\nGminą Korczyna zarządza komisarz. Premier powierzył tę funkcję Ryszardowi Zamojcinowi. Korczyna nie ma wójta od 5 sierpnia. To skutek protestu...\nWahadło po wypadku w Łężanach\nPolicja wprowadziła ruch wahadłowy na drodze krajowej w Łężanach w powiecie krośnieńskim. Przed południem doszło tam do zderzenia dwóch samochodów...\nZderzenie 2 aut w Cieszynie k. Strzyżowa\nZablokowana jest droga wojewódzka nr 988 w powiecie strzyżowskim. W miejscowości Cieszyna doszło do zderzenia osobowego renaulit z fiatem seicento....


Zobacz temat - Bądź pozytywnym wirusem - zaraź innych e-przewodnikami! - forum.bezdroza.pl\nforum.bezdroza.pl Strona Główna » E-przewodniki.pl » Konkursy » Bądź pozytywnym wirusem - zaraź innych e-przewodnikami!... Poprzedni temat «» Następny temat\nBądź pozytywnym wirusem - zaraź innych e-przewodnikami!\nWysłany: Śro Mar 03, 2010 2:09 pm Bądź pozytywnym wirusem - zaraź innych e-przewodnikami!\nW marcu e-przewodniki.pl mają dla swoich użytkowników nietypowy konkurs - zapraszamy do zabawy w wirtualne podróżowanie coraz więcej osób!\nKażdy użytkownik, który ma aktywne konto na e-przewodniki.pl, może zarazić swoich znajomych, przyjaciół, rodzinę pozytywnym wirusem i zachęcić ich do włączenia się w tworzenie internetowych przewodników po świecie. Wystarczy, że osoby polecone podczas rejestracji wpiszą w polu "Portal polecił mi:" nick osoby polecającej i aktywują swoje konto.\nSzczegóły, regulamin i atrakcyjne nagrody do wygrania na: http://e-przewodniki.pl/konkurs-22\nforum.bezdroza.pl Strona Główna » E-przewodniki.pl » Konkursy » Bądź pozytywnym wirusem - zaraź innych e-przewodnikami!


Kancelaria BFP - Błąd pielęgniarki - zadośćuczynienie za śmierć dziecka\n27 stycznia 2021 r. Sąd Apelacyjny oddalił w całości apelację pozwanego SPSK nr 6 Śląskiego Uniwersytetu Medycznego Górnośląskiego Centrum Zdrowia im. Jana Pawła II w Katowicach od wyroku Sądu Okręgowego wydanego w dniu 26 września 2019 r. i przyznał rację rodzicom, rodzeństwu i babci sześciomiesięcznej Zosi, która zmarła w 6 marca 2015 roku po błędnym podaniu leku przez pielęgniarkę GCZD w Katowicach.\nTym samym zakończyło się trwające 4 lata postępowanie cywilne. Sąd zasądził członkom rodziny zmarłego dziecka wysokie odszkodowanie i zadośćuczynienie: po 250 tys. zł. dla rodziców oraz po 50 tys. zł. dla rodzeństwa i babci.\nWcześniej sprawa została rozstrzygnięta na drodze karnej: w dniu 25 czerwca 2020 r. zapadł wyrok karny w I instancji, a 6 listopada 2020 r. w II instancji (po apelacji obrońców). Pielęgniarka została uznana winną nieumyślnego spowodowania śmierci dziecka na skutek pomylenia wejść: lek, który miał być podany do sondy do żołądka, wstrzyknęła do wenflonu (dożylnie).\nOskarżonej wymierzono pierwotnie karę 2 lat pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, a także karę grzywny oraz środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu na okres 5 lat. Dodatkowo oskarżoną obciążono kwotą około 50.000 zł kosztów procesu, których kwota wynika w znacznej mierze z długotrwałości procesu.\nSąd odwoławczy częściowo zmienił ten wyrok: skrócił okres próby (warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności) z 5 do 3 lat i uchylił zakaz wykonywania zawodu. Oskarżona musi zapłacić dodatkowo koszty postępowania apelacyjnego.\nRodzinę zmarłego dziecka w obu procesach reprezentowali mec. Jolanta Budzowska i mec. Andrzej Kusch.


Wywóz szamba Sidława\nMapa firm z miejscowości Sidława\nFirmy z miejscowości Sidława\nTa strona została napisana specjalnie po to aby pomóc Ci odnaleźć firmę jaka trudni się wywozem szamb w miejscowości Sidława - ale jeżeli widzisz ten tekst oznacza to ze żadna firma jeszcze się nie reklamuje w tym miejscu - Dodaj firmę asenizacyjnej\nZawiadomienie dla mieszkańców miejscowości Sidława\nWłaściciele gospodarstw domowych jeżeli działka nie ma dostępu do kanalizacji miejskiej wskazane jest podłączenie do kanalizacji do szczelnych zbiorników na nieczystości sanitarne. Najważniejszą rzeczą jest aby zbiornik miał ważną aprobatę Instytutu Technologi Budownictwa(ITB) dodatkowo atest PZH. Sprawdzone producenci którzy instalują w rejonie miejscowości Sidława to ABC Szamba Betonowe, Eurobet, BetoneX.\nFaktem jest że w 2017 roku coraz częstsze odbywają się inspekcje sprawności zbiorników na ścieki, analizowane po pierwsze czy ścieki są odbierane przez wozy asenizacyjne ale też czy zbiorniki posiadają ważną aprobatę Instytutu Technologi Budownictwa(ITB) dodatkowo atest PZH.\nDodaj do tej strony szambiarkę z miejscowości Sidława kliknij\nWywóz szamba Sidława, Opróżnianie szamba Sidława, usługi asenizacyjne Sidława, Szambiarka Sidława, Szambowóz Sidława.\n© Wywóz szamba Sidława


Tworzenie aplikacji na Androida - Katalog stron Dodaj-sie.pl\nTagi: tworzenie, dla firm, internetowych, programy, aplikacje, mobilne, aplikacji, na Androida, na zamówienie, oprogramowanie\nWyśmienitej jakości programy dla firm, jakie prezentuje Vaka Software, pozwalają każdej firmie całkowicie korzystać z możliwości udostępnianych przez aplikacje mobilne na komórki czy smartfony. Takiego typu aplikacje mobilne z sukcesami stosowane są jako dodatkowy kanał do kontaktu z klientem, przy udziale którego jest okazja jeszcze lepiej reklamować daną markę jak i dystrybuować artykuły. Na specjalne zauważenie zasługuje tu profesjonalne oprogramowanie dla firm vShop. Daje ono firmom niezwykle oryginalne jak też praktyczne rozwiązania, dzięki którym mogą w odpowiedni sposób przedstawiać swoje towary, jak i przeprowadzać w pełni bezpieczną sprzedaż. Tworzenie aplikacji mobilnych w którym profesjonalistą jest Vaka Software, należy do prac świadczonych przez wiele firm. Jednak jedynie propozycja Vaka Software ma sposobność zagwarantować tak profesjonalne rozwiązania. Rezultatem tego jest to, iż zawodowe tworzenie aplikacji na androida w wykonaniu Vaka Software, systematycznie docenia coraz większa liczba zadowolonych kontrahentów.\nTytuł wpisu: Tworzenie aplikacji na Androida


Atrakcyjna działka budowlana, 3 km od Radzymina | Amita.pl\nAtrakcyjna działka budowlana, 3 km od Radzymina\nŁąki , ul. Weteranów\nMetraż: 2026.00 m²\nNumer oferty: 338780\nCena za m²: 190\nRodzaj budynku: Działka (Pod zabudowę jednorodzinną)\nDo sprzedaży duża działka budowlana położona w miejscowości Łąki (gm. Radzymin), w odległości 3 km od miasta Radzymin, 6 km od Jeziora Zegrzyńskiego i ok. 16 km od granic Warszawy. W bezpośrednim sąsiedztwie działki znajdują się nieruchomości zabudowane domami jednorodzinnymi. W pobliżu znajdują się przystanki autobusowe linii R31 i L31 (kursuje na trasie Nieporęt-Białobrzegi-Beniaminów-Łąki-Radzymin), sklep spożywczy i wielobranżowy, restauracja, szkoła podstawowa. W bliskiej okolicy rozciągają się piękne lasy i łąki.\nDziałka ma powierzchnię 2026 m2, płaskie ukształtowanie terenu i kształt trapezu (o wymiarach: ok. 60, 56, 42 i 29 m). Nieruchomość jest prawie w całości ogrodzona, posiada bramę wjazdową i furtkę; nie ogrodzony pozostał jedynie krótszy bok działki (o długości ok. 29 m). Teren działki porastają krzewy i drzewa, znajdujące się głównie w okolicy ogrodzenia działki.\nNieruchomość ma dostęp do drogi publicznej. Do działki prowadzi zadbany, oświetlony podjazd.\nTeren, na którym znajduje się działka objęty jest MPZP oznaczony symbolem MN2. Teren przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą o charakterze miejskim lub willowym. Maksymalna wysokość zabudowy do 2 kondygnacji. Powierzchnia działki biologicznie czynna – co najmniej 60%. Dopuszcza się realizację obiektów usługowych wbudowanych lub wolnostojących o uciążliwości nie przekraczającej granic działki budowlanej.\nDostępne media w drodze: woda, prąd, sieć telekominikacyjna; instalacja światłowodu w drodze w trakcie realizacji.\nPolecam tę nieruchomość ze względu na świetne położenie i niedużą odległość do pięknego Jeziora Zegrzyńskiego.


Derby dla Jadowniczanki – KS Okocimski Brzesko\nDerby dla Jadowniczanki\nZa nami mecz na szczycie V ligi, który pokazał jak wiele jeszcze brakuje brzeskiej młodzieży do zgranego i konsekwentnie budowanego od lat zespołu z Jadownik. W bardzo trudnych warunkach pogodowych żywiołowo reagujący kibice mogli zobaczyć wiele ciekawych akcji, bramek i walki godnej derbów powiatu.\nJadowniczanka Jadowniki – Okocimski KS II Brzesko 5:2 (2:1)\nBramki: Tomasz Mól, Grzegorz Baran 2, Michał Kulig, Andrzej Stec – Tomasz Gałka 42, Kamil Socha 56.\nSędziował: Mateusz Libera (Żabno).\nJadowniczanka:Mikołaj Gurgul – Michał Kulig, Artur Prokop (85 Artur Świerad), Rafał Chudoba, Rufin Wójtowicz – Filip Grzesik, Piotr Rojkowicz, Michał Żak, Tomasz Mól (46 Sławomir Rydz), Daniel Kotarba (75 Maciej Marcinów), Grzegorz Baran (80 Andrzej Stec).\nOkocimski II: Karol Jurkiewicz – Konrad Kołodziej, Mateusz Stolarz, Tomasz Florek, Andrzej Ryglowski – Jakub Baran, Krzysztof Sikora, Tomasz Gałka, Michał Zydroń (55 Kamil Socha), Szymon Kołodziej (71 Konrad Słowik) – Piotr Kita (66 Dawid Lizak).\nW sobotnie popołudnie liczni zgromadzeni i mocno dopingujący kibice na stadionie w Jadownikach mieli okazję obejrzeć bardzo interesujące derby powiatu brzeskiego. Lider i gospodarz zarazem – Jadowniczanka podejmowała wicelidera – Okocimskiego Brzesko. Zanim mecz rozpoczął się nad stadionem zgromadziły się czarne chmury, które przyniosły rzęsisty deszcz okraszony błyskawicami i grzmotami. Od pierwszego gwizdka sędziego przewagę zyskała Jadowniczanka, która mimo bardzo trudnej nawierzchni – grząskiej i śliskiej potrafiła sprawnie rozegrać piłkę.\nNa efekty trzeba było czekać mniej więcej do 20 minuty, kiedy to wstrzelenie piłki w pole karne i uderzenie Tomasza Móla pokonało strzegącego bramki gości – Karola Jurkiewicza. Ledwo „Piwosze” pogodzili się z utratą bramki, a już padła następna. Tym razem piłkę do siatki wpakował Grzegorz Baran wykorzystując gapiostwo defensywy Okocimskiego przy dośrodkowaniu z bocznego sektora boiska. Zespół Artura Prokopa poszedł za ciosem i chwilę po zdobyciu drugiego gol miał idealne sytuacje – w jednej akcji! – aby podwyższyć wynik. Jednak najpierw sytuację sam na sam z Kotarbą wygrał Jurkiewicz, dobitka kolejnego zawodnika gospodarzy trafiła w słupek, a wsteczne, świetne dośrodkowanie w pole bramkowe nie zostało zamienione na bramkę.\nPrzewaga lidera wydawała się być tak wyraźna, że uśpiła jadowniczan. Aktywny w środku pola Tomasz Gałka otrzymał prostopadłe podanie i pewnie pokonał Mikołaja Gurgula. Na tym się skończyły emocje w pierwszej połowie, połowie, która zapowiadała kolejne bramki po zmianie stron.\nDrugie 45 minut lepiej zaczęli miejscowi, którzy ponownie za sprawą Barana wyszli na dwubramkowe prowadzenie. Około 55 minuty w Okocimskim miała miejsce zmiana. Na boisko wszedł Kamil Socha, który zaledwie po dwóch minutach dał gościom kontaktowego gola. Kolejne prostopadłe podanie rozerwało defensywę gospodarzy i otworzyło drogę Sosze do wyjścia do sytuacji jeden na jeden z bramkarzem Jadowniczanki.\nRadość brzeszczan trwała krótko. Podrażnieni stratą gola gospodarze zaczęli częściej wykorzystywać akcje oskrzydlające, czego efektem były bramki Michała Kuliga i Andrzeja Steca. Zawodnicy Jadowniczanki mogli odnieść nawet wyższe zwycięstwo, ale liczne strzały z półdystansu szczęśliwie mijały bramkę gości, albo były dobrze parowane przez Jurkiewicza. Zmęczeni ciągłym przesuwaniem się względem rozgrywającego rywala przyjezdni nie byli już w stanie realnie zagrozić bramce Gurgula. Jadowniczanka pokonała wicelidera zwiększając przewagę nad Okocimskim do 9 punktów oraz utrzymując siedmiopunktowy dystans nad Rylovią.\nOpublikowano 16 kwietnia 2016 Autor mpytkaKategorie Bez kategorii\nPoprzednie Poprzedni wpis: Lider kontra wicelider\nDalej Następny wpis: 18. kolejka: Jadowniki z kolejną wygraną


Zaginięcie matki i córki. W pobliżu Romanowa znaleziono drugie ciało - Wiadomości ze Śląska WP\nW lesie pod Romanowem (woj. śląskie) znaleziono w poniedziałek drugie ciało kobiety. Zlokalizowano je kilkanaście metrów od pierwszych zwłok. Policja nie wyklucza, że ciała należą do zaginionych ponad tydzień temu Aleksandry W. i jej córki Oliwii.\nZaginięcie matki i córki. W pobliżu Romanowa znaleziono drugie ciało Źródło: PAP, fot: Waldemar Deska\nPrzeczesywanie terenów leśnych w okolicy Romanowa rozpoczęło się w poniedziałek rano. W akcji uczestniczyło ponad 120 policjantów, na miejsce sprawdzono również strażaków. Przed południem służby poinformowały o znalezieniu pierwszych zwłok. Potwierdzono, że były one zakopane pod ziemią kilkanaście metrów od drogi leśnej. W pobliżu natrafiono też na martwego psa.\nPodczas kolejnego briefingu prasowego rzeczniczka częstochowskiej policji podkomisarz Sabina Chyra-Giereś przekazała, że funkcjonariusze znaleźli drugie zwłoki kobiety. Zakopano je na głębokości ok. 1 metra.\n- Wykonujemy czynności, pod nadzorem prokuratora, aby ustalić tożsamość tych odnalezionych ciał. Te drugie zwłoki zostały ujawnione kilka metrów od ujawnionych poprzednich - powiedziała Chyra-Giereś. Oba ciała zostaną teraz poddane badaniom. Policja nie wyklucza, że zwłoki należą do poszukiwanych od ponad tygodnia Aleksandry W. i jej córki Oliwii.\nZobacz też: Złe wieści dla PiS? Nowy sondaż i wątpliwości\nRomanów. Znaleziono dwa ciała. Policja komentuje\nPodkomisarz Sabina Chyra-Giereś wskazała, że na trop prowadzący do wszczęcia poszukiwań w lesie pod Romanowem naprowadził policjantów samochód należący do zaginionej Aleksandry W. Auto widziano na pobliskiej drodze nr 91.\n- Za wcześnie, aby mówić, w jaki sposób zwłoki zostały tu przywiezione, czym zakopane, czego używał sprawca. To będzie przedmiotem dalszego postępowania; na miejscu prowadzone są oględziny, które dadzą odpowiedzi na pytania - wyjaśniła funkcjonariuszka.\nProkuratura oświadczyła, że podejrzewany o zabójstwo dwóch kobiet 52-latek nadal nie przyznaje się do winy i odmawia złożenia wyjaśnień. Śledczy potwierdzają, że mężczyzna był znany ofiarom.\nZabójstwo w Pleszewie. Domniemana ofiara głównym podejrzanym. To były działacz PiS\nAmerykański kierowca oskarżony o celowe potrącenie kobiety, aby dopuścić się nekrofilii


Godzina detektywów - Jürgen Thorwald (54211) - Lubimyczytać.pl\n7,69 (298 ocen\ti\t25 opinii) Zobacz oceny\nOpinie czytelników (1865)\ndenudatio_pulpae | 2015-05-05\nNa półkach: Przeczytane, Mam w domu :) 📚, Medycyna sądowa/kryminalistyka, AUTOR: Thorwald Jürgen, ✔ 2015\nDruga część "Stulecia detektywów" to książka tak samo ciekawa i fascynująca jak część pierwsza, jednak jest ona trudniejsza w odbiorze.\nW tej części autor skupia się głównie na serologii sądowo-lekarskiej i badaniu śladów z miejsc przestępstw czyli chemii i biologii sądowej.\nW pierwszej połowie książki mamy bardzo dużo informacji na temat rozwoju badań nad grupami krwi, które dla osoby zupełnie niezwiązanej z tematem i nie mającej żadnego pojęcia o serologii mogą być czasami nużące. Sprawy opisywane w tej części rozwiązywane są głównie na podstawie śladów krwi, więc jest trochę monotonnie.\nW drugiej części badania są już bardziej zróżnicowane i wszystkie metody jakby bliższe naszym czasom. Śledztwa w tej części bywają rozwiązywane dzięki mikroskopijnym drobinkom czy włosom, a opisywane przestępstwa są bardzo różnorodne - od morderstw przez zamachy bombowe i wszelakie włamania do porwań i żądań okupu.\nDla miłośników twórczości pana Deavera znajdzie się tu sporo informacji o...\nDla miłośników twórczości pana Deavera znajdzie się tu sporo informacji o wzorze dla jego głównego bohatera - Lincolna Rhyme'a - czyli o panu Edmondzie Locardzie. Również najsłynniejszy detektyw Sherlock Holmes doczekał się swojej wzmianki.\nTak jak od "Stulecia detektywów" było mi trudno się oderwać, tak w przypadku "Godziny detektywów" czasem musiałam robić sobie przerwy w czytaniu. Jednak nie jest to wada tej książki i oceniam ją na równi z częścią pierwszą. Po prostu zagadnienia w niej poruszane są trochę trudniejsze i bardziej "monotonne".\nKrzysztof_g | 2014-05-13\n"Godzinę detektywów" można odbierać jako zbiór opowieści kryminalnych z kryminalistycznym komentarzem, oraz, używając modnego słówka - solidnym backgroundem. Jest to już jedna z ostatnich pozycji Thorwalda jakie mi zostały do przeczytania i mogę tylko zazdrościć niektórym, że mają to przed sobą. Książka wymaga skupienia i myślenia, dlatego jako lektura "do łóżka" po pracowitym dniu jest beznadziejna. A gdybym miał wymienić wadę, to byłoby nią to samo co w "Stuleciu detektywów" czyli zbyt dużo informacji o administracji i strukturach policji. Na koniec jeszcze dodam, że Wydawnictwo Znak wydało bardzo ładnie tą pozycję i trzymając ją w ręce ma się wrażenie, że mamy przed sobą dzieło klasyka.\nMrocznyRufus | 2015-05-20\nDzieło wybitne, choć nie jest to książka lekka i to w każdym możliwym znaczeniu. Opisy samych śledztw, ustalanie faktów przez detektywów, rozgrywki na salach sądowych czyta się z zapartym tchem niestety prędzej czy później wtrącony zostaje wykład z chemii, biologii tudzież historii przeplatany pobieżnym opisem przebiegu kilku innych śledztw na różnych częściach globu i człowiek zapomina o czym w ogóle jest dana historia. Mnogość nazwisk i dat bez żadnej bliższej charakterystyki nie ułatwia rozeznania.\nZwłaszcza pierwsza część książki poświęcona serologii czyli dotycząca badania śladów krwi jest momentami ciężka do przebrnięcia. W drugiej części zajęto się tematem mikrośladów, badaniem pyłu, cząsteczek gleby, włosów, pierwiastków śladowych i robi się ciekawiej aczkolwiek wciąż w/w wykłady wytrącają z rytmu. Osobie rozpoczynającej przygodę z literaturą dotyczącą kryminalistyki poleciłbym najpierw przeczytać "Niezbity dowód" B. Innes, następnie "Stulecie detektywów"...\nZwłaszcza pierwsza część książki poświęcona serologii czyli dotycząca badania śladów krwi jest momentami ciężka do przebrnięcia. W drugiej części zajęto się tematem mikrośladów, badaniem pyłu, cząsteczek gleby, włosów, pierwiastków śladowych i robi się ciekawiej aczkolwiek wciąż w/w wykłady wytrącają z rytmu. Osobie rozpoczynającej przygodę z literaturą dotyczącą kryminalistyki poleciłbym najpierw przeczytać "Niezbity dowód" B. Innes, następnie "Stulecie detektywów" w/w autora i dopiero (jeśli wciąż będzie odczuwać głód kryminalistycznych ciekawostek) zmierzyć się z "Godziną...".\nByłam zaskoczona, jak fikcyjna postać Sherlocka Holmesa przyczyniła się do spojrzenia na ślady, które mogą powstać w czasie zbrodni.Nie wiedziałam, że sławni detektywi z przełomu XIX i XX w nie tylko nie wstydzili się przyznać do czytania opowiadań Conandoyle'a, ale wzorowali się na sposobach odnajdywania śladów krwi, zbierania fragmentów...\nStrangeDays | 2013-10-21\nNa półkach: Przeczytane, Ulubione, Podróże, reportaże, na faktach, Kryminalistyka\nUwielbiam rzeczy związane z kryminalistyką:) więc ta książka bardzo mnie zaciekawiła. Czytałam ją jakiś rok temu, ale zastanawiam się czy nie sięgnąć po nią jeszcze raz:)\nThorwald jak zwykle nie zawodzi :)\nW nocy z 9 na 10 lutego 2015 roku w późnych godzinach nocnych rozegrał się finał blisko dwutygodniowych zmagań z książką, którego jedynym widzem była Bogusia Strzygła. Zakończył się dość oczekiwanie, bo przedmiot badań miał cokolwiek skończoną liczbę 728 stron. Niestety nie był to krwawy dramat, gdyż książka nie była narzędziem zbrodni, Bogusia Strzygła nikogo dość grubą książka nie zabiła, nie zagryzała tudzież warg do krwi, wiec pewno egzemplarz nie był powalany krwią nawet w najmniejszym stopniu. Nie można też było przypuszczać, by krew suczki właścicielki podczas rui mogła egzemplarz również powalać krwią, gdyż Bogusia nie miała psa w domu, ani tez kota. Dramaturgii nie dodawał również fakt, iż większość potraw do przygotowania nie wymagała szlachtowania drobiu czy innych zwierząt gospodarskich. Badanie śladów krwi niewiele by dało, ale z pewnością dałoby się wykazać, ze książka została zakupiona w okolicach południowo-zachodniej Polski i...\nW nocy z 9 na 10 lutego 2015 roku w późnych godzinach nocnych rozegrał się finał blisko dwutygodniowych zmagań z książką, którego jedynym widzem była Bogusia Strzygła. Zakończył się dość oczekiwanie, bo przedmiot badań miał cokolwiek skończoną liczbę 728 stron. Niestety nie był to krwawy dramat, gdyż książka nie była narzędziem zbrodni, Bogusia Strzygła nikogo dość grubą książka nie zabiła, nie zagryzała tudzież warg do krwi, wiec pewno egzemplarz nie był powalany krwią nawet w najmniejszym stopniu. Nie można też było przypuszczać, by krew suczki właścicielki podczas rui mogła egzemplarz również powalać krwią, gdyż Bogusia nie miała psa w domu, ani tez kota. Dramaturgii nie dodawał również fakt, iż większość potraw do przygotowania nie wymagała szlachtowania drobiu czy innych zwierząt gospodarskich. Badanie śladów krwi niewiele by dało, ale z pewnością dałoby się wykazać, ze książka została zakupiona w okolicach południowo-zachodniej Polski i przeżyła podróż w plastikowej walizce.\nPoza tym pionierzy i eksperci badania śladów pokazali by w jak różnych okolicznościach książka była czytana, odnaleźli by bowiem ślady plamienia barszczem, a gdzieniegdzie herbatą, więc wysnuto by poprawny wniosek iż książka spędziła cześć swojego żywota w okolicach jadalni, kuchni lub salonie z aneksem kuchennym. Przypuszczenia potwierdziłyby na pewno pyłki z ryżu, unoszące się w moim kurzu domowym, okruszki chleba, drobiny łusek słonecznika, ślady palców poplamionych sokiem z cytryny, czerwonawo ketchupem lub tłustym majonezem. Dokładniejsza analiza być może wykazałaby cząstki zapachowe krewetek. Znalazłoby się jeszcze w niej kilka śladów włosów, które spadały raczej w fazie telomerowej czyli same z siebie, a nie w wyniku ich rwania z głowy. Nie uszła by uwagi wprawnych detektywów pewna ilość komórek naskórka czy wydzieliny śluzowej z nosa, bowiem jedyna świadek milczących stron była dość poważnie przeziębiona w tym czasie, a większość włókien pochodziła z szlafroka i piżamy, względnie pościeli.\nTyle żartem, a serio?\nMnie się podobała, z wyjątkiem paru niekonsekwencji. Przykładowo 50-letnią kobietę nazywa w jednymi miejscu starszą, a w innym 35-letnią nazywa już dość młodą, zwłoki 9-latki nazywa zwłokami kobiety (poniekąd prawda, ale nie pasuje stylistycznie), jakby nie można było napisać zwłokami dziewczynki lub dziecka. Inna sprawa, że jest parę błędów merytorycznych, gdzie np. wspomina się, że hemoglobina zawiera enzym katalazę, to jest oczywistą nieścisłością, którą jednak na szczęście ratuje tłumacz.\nNie zmienia to jednak faktu, że Torwalda czytałam z zapartym tchem dawno, dawno temu, i dalej będę to czynić.\nAgata | 2014-05-30\nRasowy wielbiciel kryminałów nie poprzestaje na czytaniu powieści i oglądaniu seriali/filmów o mordercach. Chętnie pogłębi swoją wiedzę na temat metod pracy policji czy zastosowania naukowych odkryć w kryminalistyce.\nLubię czytać pitawale, opisy autentycznych zbrodni, a szczególne miejsce w mojej biblioteczce zajmują książki Jürgena Thorwalda "Stulecie detektywów" i "Godzina detektywów". Niemiecki pisarz opowiada w nich o początkach medycyny sądowej. Oglądając CSI czy Dextera tańczącego nad śladami krwi, trudno sobie wyobrazić jak ciężkie zadanie stało przed policjantami przed połową dziewiętnastego wieku. Dopiero wtedy pojawiły się odkrycia naukowe, które można było wykorzystać w badaniu miejsc zbrodni. Niektóre z tych odkryć znalazły zresztą praktyczne zastosowanie w kryminalistyce nawet wcześniej niż w medycynie (tak było z rozróżnieniem grup krwi, już na początku XX wieku odkrycie to wykorzystywała wiedeńska policja, podczas gdy lekarze zaczęli brać je pod uwagę dopiero...\nLubię czytać pitawale, opisy autentycznych zbrodni, a szczególne miejsce w mojej biblioteczce zajmują książki Jürgena Thorwalda "Stulecie detektywów" i "Godzina detektywów". Niemiecki pisarz opowiada w nich o początkach medycyny sądowej. Oglądając CSI czy Dextera tańczącego nad śladami krwi, trudno sobie wyobrazić jak ciężkie zadanie stało przed policjantami przed połową dziewiętnastego wieku. Dopiero wtedy pojawiły się odkrycia naukowe, które można było wykorzystać w badaniu miejsc zbrodni. Niektóre z tych odkryć znalazły zresztą praktyczne zastosowanie w kryminalistyce nawet wcześniej niż w medycynie (tak było z rozróżnieniem grup krwi, już na początku XX wieku odkrycie to wykorzystywała wiedeńska policja, podczas gdy lekarze zaczęli brać je pod uwagę dopiero podczas transfuzji w szpitalach polowych w latach I wojny).\ncała recenzja na http://trupwszafie.blogspot.com/2014/05/jurgen-thorwald-godzina-detektywow.html\nJustyna_78 | 2014-08-27\n"Godzina detektywów" a czytania na kilkanaście godzin czy nawet dni. Ponad 700 stron pasjonującej historii krymialistyki, bardzo ciekawa pozycja.\nAutentyczne przypadki kryminalne mrożące krew w żyłach i historia śledztw sprzed wielu lat, w które niewatpliwie zaangażowani byli ludzie z pasją.\nZnajdziemy tutaj rozwiązanie śledztw sprzed lat, m.in.:\n"Berlin, rok 1904. Zniknięcie 9-letniej Lucie Berlin"\n"Dusseldorf, początek roku 1956. Morderstwo par kochanków w Dusseldorfie"\n"Quebec, rok 1949. Patrick Simard i upadek kanadyjskiego samolotu pasażerskiego"\n"Kenia, 24 sierpnia 1945. Zagadkowa śmierć Josephine Aston"\n"Manchcester, New Hampshire, 13 stycznia 1964. Morderstwo na Pameli Mason"\nKsiążka składa się z dwóch rozdziałów: I zatytułowany jest: U granic tego co dostrzegalne czyli Droga Serologii Sądowo-Lekarskiej i II rodział: Ślady w zabrudzeniach albo Etapy Rozwoju Chemii i Biologii Sądowej.\nWszystko ciekawie opisane, najmniej interesujące były zbyt szczegółowe opisy badań nad...\nWszystko ciekawie opisane, najmniej interesujące były zbyt szczegółowe opisy badań nad grupami krwi w rozdziale pierwszym ale reszta naprawdę ciekawa. Z pewnością sięgnę jeszcze po Thorwalda.\nSiedemset stron dzieła, które szybko urosło do rangi mojej osobistej Biblii. Thorwald otworzył moje oczy na metody wykorzystywane w kryminalistyce, których, pomimo zainteresowania tematem już od dłuższego czasu, nie byłam w stanie sobie wyobrazić-i chociaż mój ultra humanistyczny umysł nie rokuje większych nadziei na zostanie chemikiem a tym bardziej biologiem sądowym-czekam obecnie na zamówione "Stulecie...", gdyż po przewróceniu ostatniej strony obszernej lektury doszłam do wniosku, że ciągle mi mało.\nzobacz kolejne z 1855\nGodzina detektywów wybija dzień w dzień i noc w noc we wszystkich częściach kuli ziemskiej. (...) Wy...\twięcej\nJürgen Thorwald – Godzina detektywów\nChcę przeczytać 1441


Dutch Barista - Brazil Carmo de Minas Filter - Coffeedesk\nCoffeedesk.pl ›Nasze marki›Kawa z palarni Dutch Barista ›Dutch Barista - Brazil Carmo de Minas Filter\nData palenia: 26.02.2021\nRegion: Serra de Minas\nMilusia taka, zgadzam się, że trochę bez wyrazu, ale dla mnie to akurat zaleta - jest delikatną, jasną i nie kwaśną kawą codzienną. Piję z ekspresu przelewowego i kawiarki włoskiej, i nie jestem specjalnym ekspertem, wręcz przeciwnie.\n7.04.2021 - 12:21\nTaka bez wyrazu. Pije się i owszem, w miarę przyjemnie, ale i podczas mielenia, parzenia i picia nie przyciąga uwagi. I szybko się o niej zapomina. Pita po turecku, driper i kawiarka.


Diablo II odtworzone w Starcraft II wygląda niesamowicie!\n11 kwietnia 2016 12 kwietnia 2016 Darek Madejski 0 Comments diablo, Diablo II, Starcraft II\nFan obu gier Blizzarda postanowił połączyć je w jeden projekt, tworząc The Curse of Tristram. Projekt powstaje od zeszłego roku i nie wiemy jeszcze, kiedy ostatecznie ma szansę ukazać się na rynku. Autor tego dzieła – egodbout2 – zamierza wypuścić je jako darmowy mod do Starcraft II.\nThe Curse of Tristram to nic innego, jak przeniesienie Diablo II na silnik wspomnianej strategii. Wszystko wygląda kapitalnie, choć to jeszcze wersja alpha. Zapraszamy do oglądania najnowszego zwiastuna!\n← Szykuje się nowe IP od twórców Rise of the Tomb Raider\nNES Zapper, którym naprawdę można zabić. Broń wzbudziła spore kontrowersje →\nWielka aktualizacja Diablo III już do pobrania. Co zmienia patch 2.3.0?\nDarmowe granie w Diablo III startuje już dzisiaj


Gareth Coker - nie ma nic straszniejszego niż pusta kartka | Gamemusic\nMariusz Borkowski 10.12.2014\nKiedy usłyszałem temat przewodni z Ori And The Blind Forest, na długo przed premierą samej gry, bez zastanowienia postanowiłem poznać jego twórcę, gdyż uznałem, że będę miał do czynienia z jednym z najbardziej ambitnych projektów ostatnich lat.\nJeśli to, co widzę, wywołuje jakąś emocję, wtedy proces może się zacząć. – Gareth Coker\nJak się później okazało, autorem utworu nie był nikt ze znanych mi kompozytorów, lecz autor należący do młodego pokolenia twórców muzyki do gier wideo.\nGareth Coker był wystarczająco otwarty, by opowiedzieć mi, jak wyglądał nie tylko proces tworzenia ścieżki dźwiękowej do Ori And The Blind Forest, która zresztą powstawała wiele miesięcy, ale podzielił się swoimi przemyśleniami na temat aktualnej kondycji niezależnych produkcji. Zatem nie pozostaje mi nic innego, jak zachęcić Was do zapoznania się z moją rozmową, będącą dla mnie osobiście inspiracją do kolejnych wywiadów z innymi kompozytorami.\ngamemusic.pl: Kiedy dostajesz zlecenia na napisanie muzyki, co jest twoim pierwszym krokiem? Czy mógłbyś się z nami podzielić poszczególnymi etapami produkcji muzyki?\nGareth Coker: Pierwszym krokiem jest panika! Nie ma nic straszniejszego niż pusta kartka. Później prawie zawsze natchnienie pochodzi od szaty graficznej i fabuły. Jeśli to, co widzę, wywołuje jakąś emocję, wtedy proces może się zacząć. Jeśli nie, zwykle rozmawiam z reżyserem, żeby lepiej zrozumieć, co chce on/ona osiągnąć. Kluczem jest komunikacja. Osobiście nie wyobrażam sobie tworzenia muzyki w próżni.\ngamemusic.pl: Po zapoznaniu się z utworami do Ori and the Blind Forest słychać w nich, że postawiłeś na rozmach, a nie minimalizm. Czy takie było założenie od samego początku powstawania muzyki czy może wytyczne od producentów?\nGareth Coker: Poczucie rozmachu było od początku zamierzeniem dla tej ścieżki dźwiękowej. Są jednak pewne motywy, które są bardziej przytłumione. Ori rozpoczyna swoją podróż w Sunken Glades, bardzo samotny i bezsilny, więc muzyka musi to odzwierciedlać. Wraz z rozwojem wydarzeń utwory mogą być bardziej wzniosłe, ponieważ Ori zdobył wszystkie umiejętności dostępne w grze. Co więcej, sama fabuła ma spory rozmach. To opowieść o dorastaniu i musi być podpartą muzyką.\ngamemusic.pl: Dlaczego przy produkcji muzyki do Ori and the Blind Forest wybrałeś piosenkarkę Aeralie Brighton? Poza tym jak układała się wam współpraca przy nagrywaniu partii wokalnych do gry?\nGareth Coker: Znalezienie odpowiedniej piosenkarki zajęło mi dużo czasu. Było to trudne zadanie, bo chciałem kogoś raczej nowego. W końcu przypadkiem trafiłem na jedno z jej wideo na YouTube i usłyszałem tonalność jej głosu i powiedziałem sobie “to piosenkarka do Ori”. Potem dowiedziałem się, że właśnie przeprowadziła się do Los Angeles i mieszka 10 minut ode mnie!\nPraca z nią w moim studio było prawdziwą przyjemnością. Wokal Aeralie jest naznaczony jej własnymi doświadczeniami życiowymi, co nadaje mu własne znaczenie. Nosi w sobie pewną ponadczasowość, która moim zdaniem przemawia do każdego, jednocześnie pasując do estetyki szaty graficznej Ori and the Blind Forest. W ścieżce dźwiękowej nie śpiewa wiele partii, ale te, w których jest, są kluczowymi momentami gry. Nadaje tym momentom głębokiej powagi, czyniąc je pamiętnym doświadczeniem dla gracza.\ngamemusic.pl: Coraz więcej kompozytorów decyduje się na nagrywanie piosenek, które podkreślają zarys fabularny gry oraz promują sam tytuł od strony marketingowej. Czy w grze również usłyszymy piosenkę? Jeżeli nie, dlaczego?\nGareth Coker: Napisanie piosenki wymaga użycia języka. Mogliśmy użyć w grze zmyślonego języka, żeby ją stworzyć, ale ostatecznie wracamy do koncepcji uniwersalnej muzyki. Po odjęciu języka zostaje tylko wokal będący wariacją na temat samogłosek “a”, “o”, e” i tak dalej. To właśnie mamy na ścieżce dźwiękowej Ori, bo jest to coś, co każdy może odczuć i zrozumieć.\nWokal Aeralie jest naznaczony jej własnymi doświadczeniami życiowymi. – Gareth Coker\ngamemusic.pl: Miałeś okazję spędzić trochę czasu w Japonii. Czy w jakiś szczególny sposób ten pobyt zainspirował cię do komponowania muzyki w stylu japońskich kompozytorów czy używania instrumentarium pochodzącego z Kraju Kwitnącej Wiśni?\nGareth Coker: Pobyt w Japonii dał mi sposobność do poznania sporej części Azji, a moje podróże są zawsze źródłem, z którego staram się czerpać inspirację. Chociaż w ścieżce dźwiękowej nie występują żadne tradycyjnie japońskie instrumenty, mogę powiedzieć, że Joe Hisaishi (Spirited Away: W krainie Bogów, Księżniczka Mononoke) był kompozytorem, z którego pracy mogłem czerpać inspirację.\ngamemusic.pl: Co według Ciebie było najtrudniejszym etapem podczas produkcji muzyki Ori and the Blind Forest?\nGareth Coker: Prolog stanowił duże wyzwanie logistyczne. Kładzie on fundamenty pod fabułę i niesie ładunek emocjonalny. Jest zaprojektowany w ten sposób, by pomóc graczowi wejść w świat gry, więc jest tu dużo interaktywności i elementów przejściowych, które muszą działać w harmonii z oprawą graficzną, jednocześnie opowiadając fabułę w zupełnie naturalny sposób! Wymagało to wielu miesięcy eksperymentowania na poziomie muzycznym i technicznym, ale wydaje mi się, że mniej więcej nam się to udało.\nDrugim wyzwaniem był fakt, że Moon Studios nie mieści się w jednej siedzibie. Zespół jest rozsiany po całym świecie w różnych strefach czasowych. Na początku wymagało to przyzwyczajenia się, ale uboczną korzyścią było to, że o każdej porze dnia ktoś pracował nad grą i zawsze można było zobaczyć coś nowego, gdy wprowadzaliśmy swoje zmiany.\ngamemusic.pl: Ori and the Blind Forest jest platformową grą z elementami RPG. W jaki sposób zatem chciałeś przedstawić za pomocą muzyki bohaterów oraz otaczający ich świat? Co było twoją inspiracją?\nGareth Coker: Ścieżka dźwiękowa miała wiele istotnych aspektów:\n1. Muzyka powinna być pisana z punktu widzenia Ori. To opowieść Oriego, jego podróż, więc muzyka powinna cały czas odzwierciedlać stan jego umysłu.\n2. Silny, melodyjny motyw, który mógłby funkcjonować na przestrzeni całej gry, był bardzo ważny dla Moon Studios. Znalezienie melodii, którą można usłyszeć wszędzie w ścieżce dźwiękowej, zajęło 2 lata. Żeby ją znaleźć, po drodze przeszliśmy przez wiele skasowanego materiału, który trzeba było napisać.\n3. Niezwykle ważne było nadanie głównym lokacjom w grze unikalnej atmosfery i/lub palety dźwięków, co dało mi możliwość ponownego wykorzystania motywu Oriego na różne sposoby.\n4. W przypadku antagonisty Kuro naprawdę chciałem, żeby gracz wiedział ponad wszelką wątpliwość, że jest niebezpieczny, więc poszliśmy tu na pełny rozmach.\ngamemusic.pl: W ścieżce dźwiękowej do Ori and the Blind Forest słyszy się różnorodność instrumentów, ale pomimo tego da się wyczuć ducha staroszkolnych japońskich gier. Popraw mnie, jeśli jestem w błędzie, ale czy wzorowałeś się na konkretnych grach?\nGareth Coker: W grze jest obecnych wiele wpływów, choćby w samym projekcie i oprawie graficznej. Użyłem tego bogactwa do podyktowania sposobu, w który pisałem muzykę. Grałem setki godzin w grę, żeby upewnić się, że muzyka była w porządku i idealnie pasowała do oprawy graficznej. Zatem, choć muzyka nie była bezpośrednio inspirowana japońskimi grami, decyzje podjęte przez naszych projektantów podczas jej tworzenia mogły podyktować sposób, w jaki pisałem muzykę.\nGrałem setki godzin w grę, żeby upewnić się, że muzyka była w porządku i idealnie pasowała do oprawy graficznej. – Gareth Coker\ngamemusic.pl: Przez ostatnie lata powstało kilka interesujących gier platformowych (Rayman Legends, Rayman Origins), gdzie zazwyczaj kompozytorzy pisząc muzykę starali się, by słuchacz dobrze bawił się podczas eksploracji światów z gry dzięki różnorodności dźwięków. Twoja muzyka zaś jest bajkowa, przepełniona baśniowymi brzmieniami. Czy uważasz, że graczom spodoba się taka oprawa dźwiękowa? Skąd taka decyzja?\nGareth Coker: Rayman Origins i Rayman Legends to zdecydowanie wspaniałe gry, ale ich nastrój i estetyka są zupełnie inne niż to, co Moon chciało osiągnąć z Ori. Powód, dla którego wybrałem ten konkretny styl muzyczny, był taki sam jak powyżej: setki godzin grałem w grę, żeby upewnić się, że muzyka brzmi jak należy i naprawdę pasuje do grafiki i animacji.\ngamemusic.pl: Co twoim zdaniem jest wyznacznikiem dobrej ścieżki dźwiękowej?\nGareth Coker: To, że pasuje do fabuły, która jest opowiadana. Jeszcze lepiej, kiedy muzyka broni się sama, ale priorytetem musi być mariaż muzyki i fabuły.\ngamemusic.pl: Podczas sesji nagraniowej z Nashville Music Scoring Orchestra nagrałeś wyłącznie muzykę do tematu głównego z gry czy użyłeś orkiestry także do całej ścieżki dźwiękowej?\nGareth Coker: Nagrywaliśmy z dwiema różnej wielkości orkiestrami z Nashville: mniejszą, kameralną orkiestrą liczącą 25 osób dla bardziej intymnych utworów, i 56-osobową orkiestrą dla tych cięższych. W 95% ścieżki dźwiękowej jest obecna w tej czy innej postaci Nashville Music Scoring Orchestra. Byli absolutnie świetni.\ngamemusic.pl: W trakcie produkcji oprawy dźwiękowej do Ori and the Blind Forest zastosowałeś może jakieś niekonwencjonalne instrumenty? Może jakieś sam zaprojektowałeś i zagrałeś na nich podczas nagrywania muzyki?\nGareth Coker: Niektóre z instrumentów w palecie dźwięków są niekonwencjonalne (na przykład mnóstwo unikalnych strojonych instrumentów perkusyjnych), ale chyba największą frajdą było eksperymentowanie z pogłosem i efektami specjalnymi w Lost In The Misty Woods. W tej lokacji gracz ma czuć się zagubiony i niepewny, jakby był w labiryncie.\nNajwiększą frajdą było eksperymentowanie z pogłosem i efektami specjalnymi. – Gareth Coker\nStąd podczas miksowania Steve Kempster (nasz inżynier dźwięku) puścił orkiestrę, wokal i syntezowane ścieżki przez wszelkiego rodzaju pogłosy i efekty specjalne. Pomogło to w stworzeniu bardzo oryginalnego tła dźwiękowego i jest prawdopodobnie najbardziej eksperymentalnym utworem na albumie. Co więcej, utwór ten wykorzystuje skalę całotonową zamiast skali durmoll, co dodaje mu wyjątkowości w porównaniu z resztą ścieżki dźwiękowej.\ngamemusic.pl: Jaka jest szansa, że muzyka z Ori and the Blind Forest zostanie wydana na nośniku fizycznym lub w innym formacie?\nGareth Coker: Ścieżka dźwiękowa jest już dostępna cyfrowo do pobrania i streamowania.\ngamemusic.pl: Prace nad Ori and the Blind Forest trwały blisko cztery lata. Jak długo pracowałeś nad przygotowaniem muzyki do gry?\nGareth Coker: Przez całe cztery lata byłem częścią zespołu. Napisałem muzykę do prototypu gry, który Moon zaprezentowało Microsoftowi. Na szczęście skorzystali z moich usług także przy właściwej grze! Nie pracowałem “na pełny etat” nad projektem aż do ostatnich miesięcy rozwoju, ale Moon dało mi dostęp do gry w każdej chwili, więc mogłem chłonąć ton gry od bardzo wczesnego jej stadium. Myślę, że ten dłuższy proces pomógł mi idealnie dopasować muzykę do oprawy wizualnej.\ngamemusic.pl: Ori and the Blind Forest zalicza się do produkcji niezależnych. Czy zatem twórcy gry dali ci wolną rękę czy też odgórnie narzucili jak ma wyglądać muzyka?\nGareth Coker: Moon Studios nie mogło dać mi większej swobody, za co jestem im dozgonnie wdzięczny. Ta gra to prawdziwy dar dla każdego kompozytora. Choć Moon miało pewne wytyczne, ostatecznie pozostawili mnie sobie samemu i powiedzieli “Zaskocz nas i zrób coś, co pasuje. Jeśli nie będzie pasowało, po prostu spróbuj jeszcze raz.” Tego rodzaju wolność jest bardzo satysfakcjonująca.\ngamemusic.pl: W Ori and the Blind Forest praktycznie nie ma dialogów mówionych, przez co odbiór twojej muzyki jest stawiany na pierwszym miejscu, gdyż ona ilustruje wątek fabularny oraz przedstawia emocje samego bohatera. Musiało to być dla ciebie sporym wyzwaniem. Zatem jak sobie z nim poradziłeś?\nGareth Coker: Z wielkim trudem! Ale wydaje mi się, że najważniejsza jest animacja. Kiedy animacja tak dobrze wywiązuje się z opowiadania fabuły, muzyka nie musi się aż tak bardzo starać. Poza tym oddanie podróży i doświadczeń Oriego na przestrzeni gry wymagało wielu poprawek. Mimo wszystko opowiadanie fabuły za pomocą muzyki jest jedną z najfajniejszych rzeczy, które może robić kompozytor. Stąd choć było trudno, cały czas dobrze się bawiłem.\ngamemusic.pl: Coraz częściej jesteśmy świadkami, kiedy gry niezależne mają do zaproponowania o wiele ciekawszą ścieżkę dźwiękową niż wysokobudżetowe produkcje. Co w takim razie twoim zdaniem stoi za tym sukcesem?\nGareth Coker: Zarówno w dużych produkcjach jak i grach indie powstają niesamowite ścieżki dźwiękowe. Z tych pierwszych jednym z moich ostatnich faworytów jest “Driveclub” od Hybrid, który ma niesamowitą jakość wykonania i naprawdę wspaniałe kompozycje. Albo mogę odpalić i zagrać w Hotline Miami 2 – tytuł indie, który został wydany w tym samym czasie, co Ori, i cieszyć się mocną i głośną ścieżką dźwiękową, która idealnie pasuje do nastroju gry.\nOpowiadanie fabuły za pomocą muzyki jest jedną z najfajniejszych rzeczy, które może robić kompozytor. – Gareth Coker\nMój absolutny faworyt wśród ścieżek dźwiękowych do gier w ostatnich latach to zdecydowanie wyprzedzająca epokę ścieżka do Remember Me autorstwa Oliviera Deriviere. Musiałem ją już przesłuchać chyba ze 100 razy! Krótko mówiąc, teraz jest świetny czas dla gier wideo i muzyki z gier, bo mamy teraz tyle różnych rodzajów gier, co stwarza możliwości do usłyszenia dużej różnorodności muzyki i ścieżek dźwiękowych.


Płytki PVC Design efekt ściółki leśnej - SpeedFloor\nStrona główna / Płytki PVC SpeedFloor – płyty z zamkiem fortelock / Design Paint Maxi / Płytki PVC Design efekt ściółki leśnej\nilość Płytki PVC Design efekt ściółki leśnej\nSKU\tŚciółkaLeśna\tKategoria Design Paint Maxi Tagi balkony, baseny, biura, bursy, ciągi komunikacyjne, eventy, garaże, garaże straży pożarnej, hale produkcyjne, hangary, internaty, kluby fitness, kotłownie, laboratoria, magazyny, namioty sferyczne, parkingi, piwnice, place zabaw, pomieszczenia agro, pomieszczenia techniczne, pomieszczenia usługowe, pracownie badawcze, przechowalnie, przedszkola, sale konferencyjne, serwisy, siłownie, sklepy, stacje dokowania, stajnie, strefy SPA, studia detailingu, szkoły, tarasy, targi, warsztaty, wystawy\nPosadzka wykonana w 100 % z wysokiej klasy barwionego PVC. Płytki PVC Design efekt ściółki leśnej to specjalna linia produktów z nadrukiem w technologii CMYK UV. Co więcej druk na płytkach zabezpieczony jest płynnym laminatem. Dzięki wytrzymałości do 50 MPa płytki bez wątpienia mogą być przeznaczone są do obszarów, gdzie występuje duże natężenie ruchu kołowe i piesze. Wysoka odporność mechaniczna w połączeniu z odpornością na działanie wody, olejów, chłodziw i innych substancji chemicznych. To powoduje, że posadzka ta doskonale sprawdza się w garażach, halach produkcyjnych, przetwórczych i magazynowych. Co więcej elementy systemu SpeedFloor poprawiają również izolacyjność termiczną i akustyczną pomieszczeń oraz ich estetykę. A przy tym nie wymagają zastosowania szczególnych zabiegów i środków do konserwacji.


Technika i technologia wykonywania rzeźbiarskich, narzutowych dekoracji na elewacjach wilanowskiego pałacu Elżbieta Macander\nJohann Sigmund Deybel, elewacja zachodnia pałacu w Wilanowie, rysunek, po 1733 r.; Sächsisches Staatsarchiv, Hauptstaatsarchiv Dresden\nWiększość artystów pracujących we wnętrzach i na elewacjach pałacu pozostaje anonimowa albo jest znana tylko z imienia. Zwłaszcza działania na zewnątrz pałacu spowite są mrokiem tajemnicy. To, co dotyczy rzeźby narzutowej, ograniczone jest do kilku wzmianek w listach Augustyna Wincentego Locciego do króla Jana III; płynące stąd wnioski można pokrótce ująć w paru zdaniach. Wiemy, że w sierpniu i wrześniu 1681 roku sztukator Antoni formował w zaprawie medaliony oraz zapewne biusty cezarów, a Jan ornamenty i obramienia okien od strony ogrodu. 19 września tego roku od strony dziedzińca boczne galerie arkadowe korpusu głównego pałacu były już na „wysokość chłopa podniesione”. Kilka lat później płyciny tych arkad ozdobił skulptor Króla Jegomości, niejaki Szwaner. Prace związane z dalszą rozbudową trwały zasadniczo aż do śmierci króla. Na zewnątrz i wewnątrz pałacu działało wielu artystów, wśród których znaczną grupę stanowili anonimowi rzeźbiarze sztukatorzy.\nPierwsze, bardziej dokładne badania zewnętrznych dekoracji pałacu w Wilanowie, podsumowane obszernym sprawozdaniem, wykonał na początku lat 20. XX wieku Jarosław Wojciechowski. Jakkolwiek nie zajmowano się wówczas korpusem głównym pałacu, lecz wystrojem rzeźbiarskim pochodzącym z czasów późniejszych – początku XVIII wieku, to wiele poczynionych wówczas obserwacji potwierdziło się w trakcie kompleksowej restauracji i badań przeprowadzonych w latach 2003–2009. Przede wszystkim – jak zauważył Wojciechowski – występowała niejednorodność składu zapraw pod względem proporcji, przy czym wyróżniono podstawowe składniki, jak wapno, piasek lub mielony piaskowiec i gips z domieszką kleju. Istotnym wypełniaczem była mączka ceglana, która spełniała rolę puzzolany, nadając zaprawie własności hydrauliczne – stąd zwana była sztuczną puzzolaną. Mączka, podobnie jak gips, przyśpieszała nie tyle szybsze wiązanie, co polepszała siłę wiążącą i twardnienie zaprawy.\nZ barwą mączki ceglanej wiąże się też proceder wykorzystywania jej jako środka zastępczego, o którym warto tu wspomnieć ze względu na nawiązywanie do imperialnej sztuki Rzymu. Chodzi o podrabianie mieloną cegłą barwników: mini i cynobru. Zwłaszcza cynober niezwykle ceniono już od starożytności. Był on najdroższym pigmentem rzymskim, stosowanym w ambitnych pracach, z których najbardziej spektakularną jest fresk w pompejańskiej Willi Tajemnic. Zarówno Witruwiusz, jak i Pliniusz zauważają, że czysty barwnik cynobrowy, podobnie jak minia, nie nadaje się do malowania na zewnątrz, gdyż czernieje pod wpływem czynników atmosferycznych. Mimo tych mankamentów używanie cennego cynobru wskazywało na wielkie bogactwo, toteż nie zawsze mogąc sobie na to pozwolić, z chęci podniesienia prestiżu zastępowano go innymi barwnikami. Wspomina o tym Cennino Cennini, mówiąc, iż „często go fałszują już to miną, już to cegłą tłuczoną”. Zazwyczaj posługiwano się tym barwnikiem lub jego podróbkami w dziełach malarstwa, nie są natomiast znane przykłady barwienia zaprawy sztukatorskiej, zapewne ze względów finansowych. Jedynie Witruwiusz podaje przykład pomalowania zwykłych tynków zewnętrznych ścian perystylu przez pisarza Faberiusa w jego domu na Awentynie. Niestety, barwa zaczęła zmieniać się już po 30 dniach, a ściany pokryły się plamami.\nW przypadku wilanowskich dekoracji na elewacjach cynobru wprawdzie nie użyto, lecz również tu możemy dostrzec potrzebę kreowania społecznego prestiżu poprzez zamienniki, w czym swoją rolę odgrywała barwa tłuczonej cegły oraz minia. Ta rola miała polegać na imitacji czerwonego kamienia.\nKorzystanie z pewnych materiałów, niejako zarezerwowanych dla najwyższych sfer, miało znaczenie ideowe, a jego celem było ukazanie bogactwa i dostojeństwa władcy. Potwierdzeniem takiej strategii podkreślania królewskiego majestatu jest fakt, iż nawet tymczasową dekorację – drewnianą, obitą płótnem bramę triumfalną wystawioną na wjazd Jana III do Warszawy w 1677 roku – pomalowano w imitację czerwonego marmuru jako materiału zarezerwowanego dla królewskiej godności. Jednak w przypadku rzeźbiarskiego wystroju pałacu wilanowskiego jest bardziej prawdopodobne, że barwienie niektórych dekoracji dużą ilością mielonej cegły miało nawiązywać do barwy porfiru. Czerwony kolor popiersi cesarskich i płaskorzeźb w archiwoltach dwóch łuków triumfalnych na fasadzie miał zatem z dużym prawdopodobieństwem odpowiadać charakterystyce porfiru cesarskiego, nie zaś taniej terakoty, ponieważ ideowo kłóciło się to z królewską godnością i z ukazywaniem majestatu władzy. Czerwony porfir utożsamiany był z władzą królewską i miał specjalny, elitarny status do tego stopnia, że rzadko występujące złoża były zarezerwowane dla cesarskich zamówień. Ten niełatwy w obróbce materiał sprawiał wiele problemów, był twardy i odporny, ale właśnie z tego względu powstałe z niego wyroby miały większą wartość w oczach ludzi „rozumiejących trudności wykonania, spowodowane twardością kamienia”. Ponieważ w Polsce porfir afrykański był nieosiągalny i niezwykle kosztowny, w bardziej prestiżowych realizacjach zastępowano go marmurami chęcińskimi. W niektórych przypadkach podrabiania kamienia malowanie na ciemnowiśniowy kolor mogło imitować barwę czerwonego porfiru i być niejako jego substytutem.\nO chęci upodobnienia do tej barwy i potrzebie jej uzyskania świadczy bardzo duża ilość mielonej cegły w przypowierzchniowych warstwach rzeźb popiersi cesarzy rzymskich i w scenach sześciu archiwolt korpusu głównego, w takim stopniu niespotykana w pozostałych dekoracjach. Tania, dająca łatwe możliwości formowania, zabarwiona zaprawa okazała się idealnym rozwiązaniem. Mozolność pracy w kamieniu i brak dostatecznej ilości wykwalifikowanych rzeźbiarzy, poza zasadniczą sprawą kosztów, zmuszały do uciekania się do imitacji, która miała jednak nawiązywać do tradycji szlachetnego porfiru afrykańskiego. Jeszcze inną kwestią jest pośpiech, z jakim starano się budować i wykańczać pałac, urządzany w zasadzie pod koniec życia króla.\nMimo pozorowanej szlachetnej jakości materiałów poczynione badania i obserwacje wskazują na niejednolitość składu mieszanin użytych do formowania rzeźbiarskich dekoracji. Okazało się również, że w archiwoltach bardziej płaskie fragmenty reliefów nakładano – według uprzednio zarysowanego węglem szkicu – na gładko zatynkowanym tle, bez stosowania nasieków czy umocnień, i – jak się zdaje – często nie mocząc tynku, przez co odspajały się od podłoża. Bardziej wypukłe formy, podbudowywane kawałkami cegieł i łamaną dachówką, osadzane były na rdzewiejących z czasem gwoździach i drutach. Wnętrza rzeźb wypełniano kawałkami opalanego drewna, pochodzącego prawdopodobnie z topoli lub dębu. Tak preparowane, zwęglone drewno nie przyjmowało wilgoci i nie próchniało. Solidnie wypełnione węglem oryginalne popiersia imperatorów pokazują fotografie, na których widzimy nałożoną, stosunkowo cienką „skorupę” zaprawy. Podłużne szczapy służyły także jako elementy konstrukcyjne, np. między głową a torsem.\nZarówno w XVII-wiecznych dekoracjach korpusu głównego, jak i wystroju skrzydeł bocznych z początku XVIII wieku do wapiennych zapraw dodawano gips. Ułatwiał on i przyśpieszał prace, gdyż w początkowym stadium powodował dość szybkie sztywnienie masy, lecz w warunkach zewnętrznych obniżał jednocześnie jakość i odporność zaprawy. Używanie gipsu, podyktowane potrzebą szybszego przejścia do następnego etapu prac, miało istotne znaczenie w nabudowywaniu bardzo wypukłych form.\nUstalenie składu mineralnego zapraw w przypadku bardzo wypukłych dekoracji, szczególnie dawnych płaskorzeźb batalistycznych, jest dziś niemożliwe, ponieważ żadna z nich się nie zachowała. Identyfikację można wykonać jedynie w przybliżonym zakresie, bazując na zebranych materiałach z dawniejszych dokumentacji konserwatorskich oraz współczesnych badaniach porównawczych, które wykonano na podstawie prób pobranych z innych elementów wystroju pałacu. Analizy nie ułatwia też fakt, że przez lata dekoracje zewnętrzne ulegały wielokrotnym zabiegom konsolidacji, naprawom i daleko posuniętym uzupełnieniom w stopniu, w którym trudno niekiedy rozpoznać i oddzielić zaprawy oryginalne od wtórnych. Spotykamy zatem różne rodzaje zapraw i rozwiązania kolorystyczne uzupełnień w zależności od obranych koncepcji konserwatorskich.\nPoza kilkoma seriami motywów dekoracyjnych, barwionych oryginalnie na czerwono w najstarszej, środkowej części pałacu, barwa zaprawy zdobień zbliżona jest do odcieni lekko różowych lub kremowych. Występujące tam okruchy ceramiczne i węgiel drzewny nie były użyte w celu zmiany barwy, lecz spełniały rolę stabilizatora wilgotności. Ma to istotne znaczenie dla zmniejszenia kurczliwości zaprawy podczas twardnienia oraz dla zwiększenia jej wytrzymałości. Mielona cegła miała nadawać mieszance własności hydrauliczne i zastępować pył wulkaniczny, który w Polsce był nieosiągalny. Koloryt większości dekoracji, w tym nieistniejących już dziś, dużych scen batalistycznych na attyce, nosił zatem odcień jasny, kremoworóżowy. Jeśli ich materiał zawierał domieszkę tłuczonej cegły, to tylko z powyższych powodów.\nW 1994 roku podjęto prace nad rekonstrukcją jednej ze scen z attyki pałacu – Wyprawa na czambuły tatarskie. Podczas demontażu modernistycznej formy reliefu z oryginalnych resztek zaprawy odkryto jedynie fragmenty warstwy przyściennej. Pożądanego wypełniacza w postaci domieszki cegły tam jednak nie zidentyfikowano, zdarzały się natomiast części pochodzenia roślinnego: fragmenty drewna i łodyg. Zabarwienie tej warstwy było kremowopopielate. Okazało się, że podstawowe spoiwo stanowił gips, toteż zaprawę określono jako gipsową z dodatkiem wapna, ponieważ zawartość półwodnego siarczanu wapnia była znacznie większa od zawartości wapna. Struktura tej zaprawy wykazywała małą zwięzłość, kruszyła się pod słabym naciskiem i charakteryzowała się znaczną porowatością. Duża ilość zaczynu gipsowego świadczy o zamiarze szybkiego stworzenia szkicowej podbudowy czy korpusu, na którym wypracowywano rzeźbiarskie detale. Nabudowywanie trzonu dla bardzo wypukłych form odbywało się zapewne wieloetapowo, a ilość nakładanych warstw była zależna od głębokości reliefu.\nTymczasem w ramach prac konserwatorskich, prowadzonych w 1962 roku między innymi przy supraportach z prawie pełnoplastycznymi puttami od strony ogrodu, odkryto tylko trzy zasadnicze warstwy struktury narzutu. Zaprawa spodnia, najgłębsza, składała się z wapna i piasku, którego część stanowił żwir. Użyto także gruzu ceglanego do wypełnienia podbudowy. Warstwa pośrednia, określająca kształty kompozycji, charakteryzowała się bardziej miałką strukturą, a warstwa wykańczająca powierzchnię formy rzeźbiarskiej zawierała bardzo drobny wypełniacz bez domieszki mielonej cegły, co jest trochę zaskakujące. Być może makroskopowo jej nie dostrzeżono. Nie wspomniano też o obecności gipsu w żadnej z warstw, ale bez badań mikrochemicznych jest on niedostrzegalny i może być postrzegany jako spoiwo wapienne. Dodatek gipsu był jednak w tych dekoracjach pałacu dość powszechny. Odkryto go w badanych, bardzo płaskich reliefach medalionów, a nawet w oryginalnych XVII-wiecznych tynkach zewnętrznych.\nPłasko modelowane medaliony ze środka elewacji w znacznej mierze zachowały się w formie oryginalnej. Elewacja wschodnia jest najmniej narażona na działanie wiatru i zacinającego deszczu. Dodatkowo dwa symetrycznie okalające ścianę ryzality tworzą zaciszną niszę, a okazały gzyms, pod którym ulokowano medaliony, stanowił dość istotną ochronę przed działaniem warunków atmosferycznych. Po oczyszczeniu widoczne były obszary wtórnych uzupełnień oraz najbardziej interesujące z racji usytuowania w miejscu osłoniętym, dobrze zachowane ostatnie warstwy modelunku.\nFasada od strony ogrodu, fotografia ze zbiorów Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, fot. W. Holnicki\nAnaliza ilościowa mineralnego składu tych zapraw wykazała, iż dominującym składnikiem jest kwarc (piasek) jako wypełniacz. Istotnym dopełnieniem były także tłuczeń ceglany i nieznaczne ilości węgla drzewnego. Frakcje warstw wewnętrznych odznaczają się grubszym i gorszym stopniem selekcji niż dobrze wysortowane wypełniacze dla mieszanek przeznaczonych do ostatecznego modelunku. Wielkość ziaren kwarcowych dla tych warstw powierzchniowych znajduje się na granicy odpowiadającej charakterystyce mielonego piaskowca. Generalnie we wszystkich przeanalizowanych próbach jest prawie dwa razy więcej piasku niż podstawowego spoiwa wapiennego, zaś sumaryczny stosunek spoiw do wypełniaczy wahał się od 30,2 do 54,5%. Należy zaznaczyć, że ważnym dodatkiem do wapiennego spoiwa był gips, którego ilości są zmienne w poszczególnych, kolejno nakładanych warstwach.\nPrawidłowością jednak było to, iż warstwy powierzchniowe zawierały zawsze mniej gipsu niż masy podkładowe. Zwiększony dodatek gipsu w podbudowie wewnętrznej, która stanowiła swego rodzaju konstrukcję, miał na celu przyśpieszenie wiązania zaprawy, zaś jego niewielka ilość w warstwie wykańczającej pozwalała zyskać na czasie podczas ostatecznego modelunku. Tu stosowano nawet różne opóźniacze wiązania, które jednocześnie zwiększały plastyczność masy, a w efekcie końcowym spoistość, twardość i odporność. Obecność opóźniaczy – dekstryn – stwierdzono dzięki badaniom mikrochemicznym oraz analizie w podczerwieni.\nInną prawidłowością jest zawsze większa zawartość wapna w warstwach powierzchniowych w porównaniu do warstw głębszych, wynosząca od minimalnych 2,6% do maksymalnych 17,2%.\nWszystkie przebadane próbki zawierały węgiel drzewny i mieloną ceramikę w różnych ilościach, toteż odmienne były też barwne odcienie zapraw. Z reguły dekoracje od strony ogrodu miały kremoworóżową barwę, ale zdarzały się detale dość intensywnie różowe. Najwięcej ceglanego tłucznia znajdowało się jednak w zaprawie pochodzącej z badanych imperatorów i z półkolistych reliefów najstarszej części pałacu od strony dziedzińca.\nZefir i Flora, relief w archiwolcie na fasadzie od strony dziedzińca, fotografia ze zbiorów Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, fot. A. Indyk\nPodczas prac konserwatorskich prowadzonych w 1963 roku także zaobserwowano, że warstwy głębsze w oryginalnych popiersiach imperatorów zawierały pewną ilość piasku, która zmniejszała się na korzyść kruszywa ceglanego w warstwach zewnętrznych. W popiersiach imperatorów, jak i w płaskorzeźbach archiwolt centralnej części pałacu od frontu (łuki triumfalne) nie dziwi tak znaczna ilość cegły, bowiem miała ona – prócz innych korzystnych własności – czerwoną barwę. Trudno jednak biel wapiennego spoiwa stłumić ceglanym wypełniaczem w zadowalającym stopniu. Dlatego wspomagano się techniką podmalowywania, wcierając w wilgotną powierzchnię czerwony barwnik, uprzednio rozprowadzony w wodzie wapiennej lub kazeinowo-wapiennej. Pomimo bardzo dużej zawartości mielonej cegły, widocznej pod popielatą patyną, przetarto w ten sposób reliefy w łukach triumfalnych, używając mieszaniny mini i czerwieni żelazowej. Ślady tych barwników zidentyfikowano podczas badań instrumentalnych w 2005 roku. Pozostałości ciemnej, niemal czarnej warstwy w postaci siarczku ołowiu odkryto na najstarszych medalionach. To oznacza, że w dekoracjach, które miały być prezentowane jako czerwone (imitować porfir lub marmur), stosowano minię. Minia po pewnym czasie spowodowała ściemnienie powierzchownej warstwy, bowiem jej wadą jest wrażliwość na działanie siarkowodoru. Przebarwienie to następuje wskutek powstawania siarczku ołowiu. O czernieniu minii na powietrzu i utracie czerwonego koloru wspominał już Cennini, twierdząc, iż z tego powodu nadaje się tylko do malowania we wnętrzach.\nW badanych próbach zidentyfikowano znaczne ilości dekstryn i różnych środków zabezpieczających przed niszczeniem atmosferycznym. Dekstryny mogły zostać wprowadzone do zapraw na etapie formowania dekoracji, pokosty i substancje kazeinowe jako środki ochronne zarówno tuż po ukończeniu, jak i podczas licznych restauracji. Zidentyfikowano także związki olejno-żywiczne. O występowaniu tych substancji świadczy znaczne napięcie powierzchniowe materiału badanych próbek.\nNa przestrzeni wielu lat, w trakcie zabiegów konserwatorskich z koniczności wprowadzano różne preparaty. Po wojnie, w zakrojonej na dość szeroką skalę restauracji, wykonywano prace na elewacjach pałacu. Rozpoczęto od dwóch XVII-wiecznych supraport znajdujących się nad wejściem prowadzącym do gabinetów króla i królowej od strony ogrodu. Wtedy zaobserwowano, że wystrój rzeźbiarski pokryty był warstwą wapienno-klejową. Powierzchnia złuszczała się, a miejscami była odparzona.\nPotwierdza się zatem obecność substancji klejowych i żywicznych, zidentyfikowanych w trakcie badań, a wprowadzanych podczas wielokrotnych przemalowań, różnych odnowień i zabiegów konsolidacji w celu ratowania pozostałych, oryginalnych elementów wystroju. Należy jednak przyznać, że dzięki tym wysiłkom zapobiegawczym wiele zewnętrznych dekoracji pałacu wilanowskiego ocalało w części lub niemal w całości.\nMożna ostatecznie stwierdzić, że zaprawy XVII-wieczne oraz te z początku XVIII wieku były zbliżone pod względem składu, choć nie przejmowano się zbytnio proporcjami składników. Okruchy niedopałów wapiennych zdradzają też niezbyt wysoką jakość użytego wapna. Nie dbano również o solidne mocowanie elementów wystroju do podłoża, zwłaszcza płaskich reliefów. W niektórych przypadkach trudno wytłumaczyć znaczną niejednorodność składu zapraw i różnice kolorystyczne. Jednak by rzetelnie to ocenić, należałoby przeanalizować oryginalne zaprawy ze wszystkich elementów dekoracji pałacu. Możliwe, że niektóre z nich zostały wykonane na nowo, ponieważ nieprzytwierdzone kołkami do ściany odpadły całkowicie i zostały zastąpione już znacznie wcześniej, nawet w XVIII lub XIX wieku. Jakimś obrazem tego stanu rzeczy są powojenne fotografie, które ukazują odspajające się, niekiedy razem z tynkami, dekoracje.\nZ powodu złego stanu zachowania sukcesywnie zastępowano je odlewami cementowymi. Pozostałe, w miarę możliwości, ratowano różnymi, dostępnymi w danym czasie środkami.\nNa przestrzeni trzech wieków elewacje wielokrotnie naprawiano. Skalę tych napraw można było prześledzić po usunięciu warstw malarskich, podczas prowadzenia kompleksowej konserwacji pałacu w latach 2003–2009. Liczne te naprawy uwidoczniły się po zabiegach oczyszczania mikropiaskarkami. Okazało się, że do późniejszych zapraw dodawano większe ilości cegły lub barwnika, by uzyskać bardziej czerwony kolor. Uzupełnienia o czerwieńszej tonacji ilustrują wybrane fotografie, wykonane po fazie oczyszczania, lecz wydają się to być już uzupełnienia XX-wieczne i nie były one przedmiotem badania.\nUnikatowe w skali naszego kraju dzieła rzeźbiarskie, przedstawiające sceny triumfów króla Jana III, zostały wykonane po 1692 roku, przypuszczalnie przez …\nDekoracja rzeźbiarska wilanowskiej willi i ogrodu króla Jana III Sobieskiego była w świetle źródeł archiwalnych z końca XVII i XVIII …\nWojciechowski JarosławJan III Sobieski\npłaskorzeźbapłaskorzeźba w narzucie


Systemy silosowe dla branży spożywczej. Innowacyjnie i kompleksowoItalmarco\nItalmarco > Aktualności > Systemy silosowe ITALMARCO\nSystemy silosowe ITALMARCO\nSystemy silosowe – nowoczesne spojrzenie na produkcję\nSystemy silosowe „Italmarco” – innowacyjnie i kompleksowo.\nSpora grupa producentów zadaje sobie pytanie, czy inwestycja w „silosy” jest zbytkiem, czy już może koniecznością? Tymczasem współczesna branża spożywczej wymaga wysokiej i powtarzalnej jakości. Zatem to, co w dziedzinie technologii i higieny wydaje się marzeniem albo zbędnym wydatkiem, już dzisiaj staje się powszechnie obowiązującą normą.\nInnowacyjne spojrzenie na produkcję.\nW świetle tego, wprowadzenie do produkcji nowoczesnych rozwiązań silosowych staje się bardzo rozsądnym, wręcz nieodzownym sposobem codziennej walki o klienta. Systemy silosowe Italmarco spełniając najostrzejsze kryteria technologiczne, pozwalają na zautomatyzowanie produkcji oraz umożliwiają kontrolę i stabilizację jej jakości. A wszystko to przy spełnieniu surowej, bezwzględnie obowiązującej normy bezpieczeństwa ATEX. Każdy producent decydujący się na proponowany przez nas zintegrowany system magazynowania i dozowania surowców zyskuje realne możliwości obniżenia kosztów produkcji przy równoczesnym podwyższeniu jej jakości.\nNasze rozwiązania skutecznie racjonalizują produkcję i minimalizują towarzyszące jej ryzyko.\nPełna gama silosów wewnętrznych i zewnętrznych do magazynowania mąki, cukru i mikroskładników, pneumatyczny przesył surowców oraz automatyczne dozowanie kompletnych receptur technologicznych to innowacyjność i funkcjonalność w najczystszej postaci. Powszechna jest już dzisiaj świadomość istotnych korzyści uzyskiwanych dzięki wykorzystaniu „silosów” w produkcji piekarskiej i cukierniczej, takich jak: obniżenie kosztu zakupu mąki, kontrola dostawcy (silosy na wagach tensometrycznych), wykorzystanie magazynu „pod sufit” czy wysoka higiena magazynowania i dozowania.\nPrzy całej złożoności technicznej i funkcjonalnej profesjonalnej instalacji silosowej niektóre zagadnienia wyróżniają się jednak, jako kluczowe dla ostatecznego efektu technologicznego. Należą do nich niewątpliwie: właściwa konstrukcja zbiorników, pneumatyczny przesył surowców oraz automatyzacja i kompleksowość dozowania.\nTechnika na usługach technologii.\nZastosowanie przez “Italmarco” w silosach wewnętrznych „Silbox” ściętych narożników, skośnego dna i aktywnego napowietrzania, dzięki kilkuset zamontowanym w Polsce instalacjom, stało się już sprawdzonym, modelowym rozwiązaniem. Jako jedyne gwarantuje całkowity i naturalny “wypływ” mąki z silosu (wysoka higiena). Z tych samych względów wzmocnienia montujemy na zewnątrz silosu, aby ściany wewnątrz silosu były idealnie gładkie. Faktycznie, zaglądając do wnętrza silosu Italmarco widać płaszczyzny gładkie jak lustro. Taka konstrukcja silosów bardzo „podoba się” mące i innym surowcom !\nAby zapewnić w pełni higieniczny i bezpieczny przesył surowców z silosów do punktu dozowania stosujemy zaawansowane systemy pneumatyczne. To one, uzbrojone w opatentowane „czyste” zawory i zwrotnice gwarantują higienę zgodnie z zasadą: „ zero mąki w przewodach”.\nDobrze działające „silosy” przynoszą jeszcze swoistą wartość dodaną, którą trudno przecenić. To kontrola i standaryzacja produkcji. Zintegrowane systemy silosowe „Italmarco” wyróżniają się faktyczną kompleksowością magazynowania, dozowania i kontroli.To realna przewaga.Dlaczego ta kompleksowość decyduje o sukcesie?\nBo walka o jakość i powtarzalność nie toleruje przypadkowości i błędów. Można je wyeliminować jedynie poprzez automatyzację dozowania kompletnych receptur i kontrolę procesu. Aby sprostać temu wyzwaniu „Italmarco” proponuje moduły automatycznej produkcji i dozowania płynów technologicznych, zintegrowane z klasyczną instalacja silosową. Profesjonalne wytwornice kwasu ( TA 200), podmłody, drożdży upłynnionych, kremu chlebowego oraz zaparzalniki do mąki są dzisiaj nieodzownym uzupełnieniem każdej innowacyjnej instalacji silosowej. W ten sposób możemy automatycznie i zawsze tak samo wytworzyć, przechować i dozować kwasy oraz pozostałe płyny. Co ważne, gwarantujemy możliwość etapowej rozbudowy naszej instalacji. Dzięki takiemu podejściu raz zamontowana instalacja “Italmarco” od początku przystosowana jest do rozbudowy, związanej z rozwojem zakładu i nowymi potrzebami technologicznymi.\nPrzez automatyzację do standaryzacji.\nZintegrowana instalacja silosowa pozwala uwolnić się od przypadku, jaki nieodmiennie towarzyszy pracy ciastowego. Komputerowy system dozowania i kontroli zapewnia właściwe i powtarzalne efekty produkcyjne. Zyskujemy zatem: automatyzację, minimalizację błędów pracowników, kontrolę technologii z rejestracją zdarzeń czy wreszcie przetwarzanie danych. Taka wiedza bez wątpienia ułatwia podejmowanie dobrych decyzji w procesie optymalizacji produkcji.\nKluczowe rzeczy rozgrywają się w punkcie automatycznego dozowania. To prawdziwe królestwo ciastowego i technologa. To oni, wyposażeni w zaawansowany, ale prosty w obsłudze panel WP 300 decydują o jakości ciasta. Za jego pośrednictwem mają możliwość realizacji kompletnych receptur. Ekran dotykowy z przejrzystym interfejsem czyni pracę łatwą i skuteczną.\nZ drugiej strony właściciel zakładu zachowuje swobodny wgląd w proces produkcji: na bieżąco albo retrospektywnie. Sprzężone z systemem stanowiskowe wagi stołowe i podłogowe pozwalają opanować ręczne dozowanie mikroskładników. Program „Supervisor- Cepi Traking” umożliwia kontrolę magazynu, wszystkich linii produkcyjnych z pełną konfiguracją dostępu dla użytkowników.\nLiczy się doświadczenie i zaufanie.\nFirma „Italmarco” jest wyłącznym przedstawicielem w Polsce firmy „Cepi”, która od 30 lat jest wiodącym dostawcą integrowanych systemów silosowych. Jako lider w dziedzinie silosów i poważny partner polskich piekarzy, cukierników i producentów makaronu w ciągu 24 lat zamontowaliśmy w Polsce prawie 350 pneumatycznych instalacji silosowych. Aby tego dokonać stworzyliśmy w Polsce solidną strukturę handlowo-serwisową. Dzięki czemu gwarantujemy profesjonalne doradztwo technologiczne, projekty techniczne, montaże i rozruchy urządzeń, szkolenia specjalistycznego dla odbiorców, całodobową obsługę techniczną urządzeń i wreszcie ciągłość zaopatrzenia w części zamienne.\nWśród klientów, którzy oddali nam już swoje zaufanie są małe i duże piekarnie, cukiernie, zakłady produkcji makaronu, i inne.\nPo prostu z nami się opłaca !\nPPiC czerwiec 2011 r.