Dorota Kozińska – Strona 5 – Upiór w operze\nPrzy kawie u Zimermanna\n18/02/2022 by Dorota Kozińska\tLeave a Comment\nJeśli powrotem do normalności można nazwać wyprawę na dwa wieczory Wagnerowskie w Deutsche Oper Berlin, dokąd ruszam przed świtem na przekór orkanowi Eunice, to właśnie do tej normalności wracam. O ile wszystko pójdzie zgodnie z planem, niedługo doniosę, jak było. Tymczasem można ukoić nerwy przy dźwiękach koncertów klawiszowych Bacha. A przy okazji poczytać mój esej dla festiwalu Actus Humanus, który dwa lata temu przeniósł się w całości do sieci.\nBach nie pisał dla potomności. Swoje rękopisy opatrywał zwyczajową formułką Jesu juva („Jezu, pomóż”), kończył hasłem podsumowującym piątą zasadę protestantyzmu: Soli Deo gloria („Bogu jedynemu chwała”), podkreślając, że chwała należy się tylko Bogu, przez którego wolę i działanie dokonuje się akt zbawienia. Albert Schweitzer, alzacki teolog i duchowny luterański, autor fundamentalnej, wydanej w 1908 roku biografii kompozytora, pisał, że Bach jest kresem. Że nic od niego nie wychodzi, za to wszystko doń prowadzi. Że jego geniusz nie był duchem indywidualnym, lecz zbiorowym. Jan Sebastian przeżył na tym świecie zaledwie sześćdziesiąt pięć lat – czas gorliwych starań o zdobycie wykształcenia, które po śmierci rodziców pozwoliłoby mu na kontynuację rodzinnego rzemiosła muzycznego; czas skrupulatnego wyboru posady, z której dochody zaspokoiłyby niebagatelne koszty utrzymania coraz liczniejszej gromady potomstwa; czas modlitw o słotę i chłody, żeby nie spadła liczba „wypadków pogrzebowych”, a co za tym idzie, wpływów z muzycznej oprawy liturgii.\nBach pisał dla swoich: dla mecenasów zapewniających dobrobyt jego rodzinie, dla wspólnot skupionych wokół bliskich kościołów, dla swoich uczniów i swoich dzieci, którym zaszczepił luterańską ideę powinności zawodu jako Bożego powołania. W 1723 roku przybył do Lipska – żeby objąć posadę kantora u św. Tomasza, uczyć śpiewu w szkole przykościelnej i dostarczać muzykę dla dwóch najważniejszych świątyń w mieście. Sześć lat później został dyrektorem lipskiego Collegium Musicum, założonego w 1702 roku przy tutejszym uniwersytecie przez Georga Philippa Telemanna. Do jego obowiązków należało organizowanie cotygodniowych koncertów, w których programie – oprócz fragmentów oper włoskich i niemieckich – znajdowały się także kantaty świeckie oraz muzyka instrumentalna. Dwugodzinne występy odbywały się w jednej z najelegantszych dzielnic Lipska: przy ulicy Katharinenstrasse, pod numerem czternastym, w Café Zimmermann, udostępnianej muzykom i publiczności bez żadnej opłaty. Właściciel kawiarni, Gottfried Zimmermann, zwracał sobie koszty wynajmu, serwując członkom miejscowej elity bajecznie drogi napar z ziaren sprowadzanych z zamorskich plantacji.\nSztych Johanna Georga Schreibera z przedstawieniem Katherinenstrasse w Lipsku, ok. 1720. Café Zimmermann na rogu zaułka prowadzącego w głąb, w kamienicy po lewej stronie\nNie do końca wiadomo, czy Bach sporządził partytury koncertów klawiszowych BWV 1052–1059 z myślą o występach w lokalu słynnego lipskiego kawiarza. Autograf ze zbiorów Staatsbibliothek zu Berlin datuje się na rok 1738 albo 1739, kiedy kompozytor, po przeszło dwuletniej przerwie, ponownie objął dyrekcję Collegium Musicum. Niemal wszystkie zawarte w nim utwory uchodzą za opracowania wcześniejszych kompozycji, przeznaczonych na inne składy. Być może Bach przygotował je przed wizytą na dworze drezdeńskim w 1738 roku; nie sposób też wykluczyć, że koncerty w tym kształcie powstały przede wszystkim dla wirtuozowskiego pożytku jego dwóch najstarszych synów, Wilhelma Friedemanna i Carla Philippa Emmanuela, którzy już wówczas dzierżyli intratne posady w Dreźnie i Berlinie. Pojawiły się również hipotezy, że koncerty klawiszowe Bacha były bezpośrednią odpowiedzią na sześć koncertów organowych op. 4 Georga Friedricha Händla, opublikowanych w 1738 roku w londyńskiej oficynie Johna Walsha i uchodzących za wzorzec późniejszych koncertów na instrument klawiszowy z orkiestrą.\nJakkolwiek bądź, oprócz sześciu Koncertów brandenburskich z lat 1718-1721, koncerty BWV 1052–1057 są jedynym tego rodzaju zbiorem w twórczości kompozytora i bez wątpienia pochodzą z okresu lipskiego. Koncert g-moll BWV 1058 – transkrypcja wcześniejszego o kilkanaście lat, powstałego być może jeszcze w Köthen Koncertu skrzypcowego a-moll BWV 1041 – najwyraźniej nie zadowoliła twórcy, świadomego ułomności partii solowej, w tym ujęciu zbyt często ginącej w powodzi partii orkiestry. Komponowanie Koncertu d-moll BWV 1059, rozpisanego w autografie na instrument klawiszowy, obój i zespół smyczków, Bach zarzucił po dziewiątym takcie. Zachowany fragment, pokrywający się z materiałem sinfonii do kantaty Geist und Seele wird verwirret BWV 35 z 1726 roku, być może zdradza pokrewieństwo ze zrekonstruowanym w 1983 roku koncertem obojowym, którego środkowa część nawiązuje do sinfonii z kantaty Ich steh mit einem Fuß im Grabe BWV 156.\nParadoks sześciu koncertów oznaczonych numerami katalogowymi BWV 1052-1057 polega w gruncie rzeczy na tym, że żaden z nich nie powstał z myślą o solowym instrumencie klawiszowym. Najwcześniejszy zachowany rękopis Koncertu d-moll BWV 1052 wyszedł w 1734 roku spod pióra Carla Philippa Emmanuela Bacha i zawiera wyłącznie partię orkiestrową. Ze względu na mnogość wirtuozowskich, z pozoru typowo smyczkowych figuracji w partii solowej, utwór przez długi czas uchodził za transkrypcję zaginionego koncertu skrzypcowego z okresu pobytu kompozytora w Köthen lub Weimarze. Dziś przeważa opinia, że pierwowzorem pierwszej kompozycji ze zbioru był koncert organowy. Wszystkie części Koncertu E-dur BWV 1053 nawiązują do lipskich kantat kościelnych z 1726 roku: Gott soll allein mein Herze haben BWV 169 oraz Ich geh und suche mit Verlangen BWV 49 – utwór w wersji pierwotnej powstał zapewne jako koncert na obój, oboe d’amore albo organy. Praojcem Koncertu D-dur BWV 1054 był zachowany Koncert skrzypcowy E-dur BWV 1042, oparty na trzyczęściowym modelu weneckim. U źródeł Koncertu A-dur BWV 1055 leżał być może koncert obojowy albo koncert na viola d’amore – choć Peter Wollny, dyrektor Bach-Archiv Leipzig, zasugerował niedawno, że pierwsza część utworu została pierwotnie skomponowana na instrument klawiszowy solo, bez akompaniamentu orkiestry. Części skrajne Koncertu f-moll BWV 1056 pochodzą najpewniej z zaginionego koncertu skrzypcowego, część środkowa – z koncertu obojowego, który nawiązywał z kolei do wspomnianej już sinfonii z kantaty Ich steh mit einem Fuß im Grabe. Koncert F-dur BWV 1057 jest aranżacją IV Koncertu brandenburskiego, gdzie w grupie concertino występują skrzypce oraz dwa altowe flety proste, w grupie ripieno zaś – dwoje skrzypiec, altówka, violone i basso continuo.\nKlawesyn dwumanuałowy z hamburskiej pracowni Christiana Zella, 1728. Museum für Kunst und Gewerbe w Hamburgu\n„Przerabianie” wszystkich wymienionych partii solowych na instrument klawiszowy wymagało rozlicznych korekt oraz interwencji, nie wspominając już o wymogu dokomponowania partii lewej ręki. Efekt uzyskany przez Bacha niesie jednak z sobą nieodparte wrażenie integralności – do tego stopnia, że badacze twórczości Lipskiego Kantora od lat podejmują próby rekonstrukcji zaginionych pierwowzorów na podstawie zachowanego autografu klawiszowego.\nBohdan Pociej, wybitny znawca i wielki miłośnik twórczości Jana Sebastiana, cenił te utwory znacznie niżej niż Koncerty brandenburskie. Utrzymywał, że doświadczenie Bacha jest w nich bardziej obarczone tradycją, że wywodzi się przede wszystkim z włoskiej szkoły skrzypcowej, z orkiestrowych, przedsymfonicznych doświadczeń tamtejszych kompozytorów. Z perspektywy współczesnej muzykologii wynika jasno, że koncerty klawiszowe BWV 1052-59 wyprzedziły swój czas: otworzyły drogę późniejszej formie koncertu fortepianowego, który wdarł się szturmem w życie muzyczne w dobie klasycyzmu, za sprawą Mozarta i Beethovena, w epoce romantyzmu zyskując niekwestionowaną pierwszorzędną pozycję wśród uprawianych gatunków koncertu instrumentalnego. Być może jednak istotniejszy jest mechanizm uprawianej przez Bacha muzycznej transsubstancjacji: przemiany własnych koncertów przeznaczonych na inne instrumenty solowe, twórczej transkrypcji utworów obcych kompozytorów, metamorfozy kompozycji pisanych z myślą o całkiem odmiennych składach.\nW koncertach klawiszowych Bacha gra materiałem muzycznym przypomina bowiem grę szklanych paciorków z ostatniej powieści Hermana Hessego. Głosy spotykają się w nich i krzyżują łagodnie, a zarazem surowo, oszczędnie, a przecież słodko, kroczą przez nicość czasu odważnie i pogodnie, a krótkie chwile czynią wielkimi jak świat. Bach nie pisał dla potomności. Pisał dla swoich, którzy szczęśliwym zrządzeniem losu uszanowali jego muzyczny testament.\nPotyczki z konwencją\n13/02/2022 by Dorota Kozińska\tLeave a Comment\nJuż wkrótce recenzje z prawdziwych przedstawień operowych w Warszawie, Brnie i Berlinie, a tymczasem żegnamy się ostatecznie z minionym sezonem w NOSPR. Oto esej na marginesie wieczoru, który także miał wiele wspólnego z operą. Na koncercie finałowym 16 czerwca ubiegłego roku orkiestrą Gospodarzy dyrygował Lawrence Foster, w estradowym wykonaniu III aktu Rigoletta wystąpili Aleksandra Kubas-Kruk (Gilda), Mirouslava Yordanova (Maddalena), Tadeusz Szlenkier (Książę Mantui), Lester Lynch (partia tytułowa) oraz Karol Skwara (Sparafucile).\nPrzyrodnicy już w XIX wieku próbowali ocalić zszarganą opinię sroki. Tłumaczyli, że krukowate „kradną” i ukrywają po kątach nie tyle błyskotki, ile przedmioty, które w jakikolwiek sposób odcinają się od tła. Może z ciekawości, może w ramach ćwiczenia pamięci, żeby nauczyć się zbierać prawdziwe zapasy: odkładane na później kawałki zdobyczy, które sroka potrafi schować do wydziobanego dołka, starannie przykryć ziemią i mchem, a czasem nawet przyniesionymi skądinąd liśćmi i gałązkami. Pionier etologii Oskar Heinroth przekonywał, że gdyby ptak wypatrzył kawałek torfu w skrzyni pełnej klejnotów, z pewnością porwałby czarną bryłkę, a skarb zostawił w spokoju. Kilka lat temu obserwacje niemieckiego zoologa potwierdzili – przynajmniej częściowo – badacze z Uniwersytetu w Exeter. Wśród ulubionych przez sroki orzechów porozrzucali śrubki, pierścionki i przedmioty malowane jaskrawymi farbami. Sroki tylko przez chwilę okazywały zainteresowanie nietypowymi obiektami, po czym spokojnie przystępowały do uczty.\nSłużące z ubogich domów od wieków padały ofiarą podejrzeń o kradzież w domach swoich państwa. W epoce Rossiniego głośno było o dziewczynie z podparyskiego miasteczka Palaiseau, którą skazano na śmierć za przywłaszczenie kilku sreber z serwisu stołowego. Już po egzekucji zaginione przedmioty odnaleziono w gnieździe sroki. Żeby zadośćuczynić krzywdzie służącej, gmina uchwaliła fundusz na doroczną mszę za spokój jej duszy, zwaną odtąd przez mieszkańców messe de pie, czyli sroczą mszą. Ta smutna historia posłużyła za kanwę dramatu Jean-Marie-Théodore’a Badouina d’Aubigny’ego i Louis-Charlesa Caigneza Sroka złodziejka, wystawionego z sukcesem w Paryżu w roku 1815.\nObydwa stereotypy – kradnącego błyskotki ptaka i niewinnie oskarżanej służącej – włoski librecista Giovanni Gherardini uzupełnił kolejnym schematem myślowym, pasującym jak ulał do modnej wówczas konwencji opery semiseria: wplótł w akcję dramatu elementy komiczne i okrasił całość szczęśliwym zakończeniem. Rzecz od początku miała trafić na scenę mediolańskiej La Scali. Napisanie muzyki do Sroki złodziejki zlecono Ferdinandowi Paerowi, kompozytorowi starszemu od Rossiniego o całe pokolenie, cenionemu nie tylko we Włoszech za bogatą twórczość operową i oratoryjną. Paer z niejasnych przyczyn zerwał umowę niespełna trzy miesiące przed premierą, planowaną na koniec maja 1817 roku. Zdesperowana dyrekcja teatru w ostatniej chwili pozyskała do przedsięwzięcia 25-letniego Rossiniego, którego Kopciuszek zaczął niedawno święcić triumfy w Rzymie. Młody Gioacchino i tak skomponował operę w zawrotnym tempie, z uwerturą jednak nie zdążył. Wieść niesie, że dyrygent Alessandro Rolla zamknął go na poddaszu La Scali, w towarzystwie czterech strażników, którzy niemal do momentu podniesienia kurtyny wyrzucali kopiście przez okno kolejne gotowe karty. Premiera okazała się jednym z największych wydarzeń sezonu – także za sprawą żywiołowej, roziskrzonej barwami uwertury, z pamiętnym, majestatycznym tremolo werbli przed pierwszym wejściem orkiestry.\nKolorowana akwatinta Angela Biasioliego według szkicu Alessandra Sanquirico, twórcy scenografii do premierowego przedstawienia Sroki złodziejki, 1817. Ze zbiorów Francuskiej Biblioteki Narodowej\nTa uwielbiana przez słuchaczy i dyrygentów perełka od lat uchodzi za najlepszą Rossiniowską uwerturę – rzecz jasna, jeśli nie liczyć wstępu do Wilhelma Tella, ostatniej opery w dorobku kompozytora, najprawdziwszej grand opéra w stylu francuskim, gdzie nacisk pada na słowo, nie zaś na jego kunsztowną oprawę muzyczną; dzieła na wskroś oryginalnego, pełnego wyszukanych symboli, którego przesłanie polityczne okazało się aż nadto czytelne już w chwili premiery, 3 sierpnia 1829 roku w Paryżu, na długie lata zamykając mu dostęp do włoskich teatrów operowych.\nHector Berlioz, który nigdy nie zdołał się przekonać do kunsztu Rossiniego, uwerturę poprzedzającą Tella nazwał złośliwie „symfonią w czterech częściach”. Kilkunastominutowy utwór pod względem formalnym nie ma jednak nic wspólnego z symfonią. Celniej byłoby go nazwać muzyczną scenką rodzajową z życia Alp Szwajcarskich, począwszy od niezwykłego preludium, odmalowującego świt w górach brzmieniem wiolonczel i kontrabasów, poprzez żywiołowy obraz burzy i melodyjny zew zwołujących trzody rogów pasterskich, aż po słynne Allegro vivace, symbol alpejskiej rewolty, popularny przede wszystkim za sprawą autorów ilustracji muzycznych do kreskówek i filmów z Dzikiego Zachodu, którzy skojarzyli nieubłagane moto perpetuo tej części z tętentem cwałujących koni. Krążył nawet dowcip, że intelektualista to człowiek, któremu uwertura do Wilhelma Tella nie przywołuje przed oczy sylwetki samotnego jeźdźca znikąd.\nPomiędzy dwiema bez wątpienia dojrzałymi uwerturami w Katowicach zabrzmiała Sonata a quattro Es-dur, piąta z sześciu skomponowanych przez 12-letniego Rossiniego podczas pobytu w Rawennie, w domu zapalonego kontrabasisty Agostiniego Triossiego. Te wdzięczne i ambitne, choć miejscami jeszcze niewprawne juwenilia kryją już w sobie zapowiedź talentu, który za kilkanaście lat ujawni się z całą mocą w Tankredzie, Otellu i Kopciuszku. Dopiero jednak wspomniana już Sroka złodziejka wyznaczy nowy przełom w karierze kompozytorskiej Rossiniego: w przeciwieństwie do poprzednich oper będzie to opowieść o ludziach zwykłych, torująca drogę między innymi późniejszej o dziesięciolecia trilogia popolare – trzem arcydziełom Verdiego, które spośród wszystkich jego dzieł najgłębiej trafiły do serc XIX-wiecznej publiczności.\nPierwszym ogniwem tej nieformalnej triady, do której zalicza się także Trubadura i Traviatę, był Rigoletto z librettem Francesca Marii Piavego, na motywach słynnego dramatu Victora Hugo Król się bawi, wystawiony w weneckim Teatro La Fenice 11 marca 1851 roku. Z trzyaktowej opowieści o powszechnie znienawidzonym, garbatym błaźnie księcia Mantui, który podejmie nieudaną próbę uchronienia swej córki Gildy przed hańbą i zepsuciem, usłyszeliśmy akt trzeci i ostatni – kulminację mściwej intrygi Rigoletta, która ostatecznie doprowadzi do śmierci ukochanej jedynaczki.\nRoberto Focosi, ilustracja na stronie tytułowej wyciągu fortepianowego Rigoletta z 1852 roku, przedstawiająca scenę z kwartetu „Bella figlia dell’ amore”. Ze zbiorów Harvard Library\nVerdi postanowił uzyskać głębię psychologiczną postaci środkami czysto muzycznymi, zrywając z dotychczasową przewidywalnością operowych charakterów. Rigoletto – odrażająco brzydki, czyli zgodnie z ówczesną konwencją „zły”, śpiewający kojarzonym z głosami łotrów barytonem – w najmniej spodziewanym momencie miał wzruszyć widownię do łez. Między innymi dlatego Verdi od początku poprowadził jego partię w stylu deklamacyjnym, ułatwiającym podkreślenie tragicznego pęknięcia w mrocznej duszy błazna. Złowrogi wdzięk i perfidia księcia Mantui przebijają spod złudnej miodopłynności jego konwencjonalnych arii, jakby żywcem wyjętych z dawnego świata bel canto. Śpiew Gildy stopniowo ewoluuje: od staroświeckiej wirtuozerii w miłosnych westchnieniach naiwnej dziewczyny, aż po dramatyczną bezpośredniość w wypowiedziach zrozpaczonej kobiety, która podejmie decyzję, by poświęcić się za ukochanego.\nPrzewrotna gra Verdiego z operową konwencją osiąga apogeum w słynnym kwartecie „Bella figlia dell’ amore”, w którym czworo protagonistów – książę Mantui, jego nowa kochanka Maddalena, zdradzona Gilda i Rigoletto – śpiewają razem, ale każde z osobna. Liryzm partii tenorowej ściera się z szorstkością deklamacyjnej partii barytonu, radosny banał altowego śpiewu Maddaleny z canto spezzato Gildy: urywanym sopranowym szlochem, w którym rozpada się serce dziewczyny i jej nadzieja na miłość.\nStereotypy są po to, żeby je w arcydziełach łamać: bez względu na to, czy chodzi o sroki złodziejki i niesłusznie oskarżane o kradzież ubogie służące, czy też o tragicznych, rozdartych wewnętrznie intrygantów i ich ukochane córki, które zapłacą najwyższą cenę za podłość tego świata.\n04/02/2022 by Dorota Kozińska\tLeave a Comment\nZaczyna się weekend, Upiór znów rusza w świat, ale nie zostawi Czytelników z pustymi rękami. Oto krótki esej na marginesie koncertu NOSPR 6 czerwca ubiegłego roku. Orkiestra Gospodarzy wystąpiła przed widownią zapełnioną w połowie, partię klarnetu w utworze Rossiniego wykonał Andrzej Ciepliński, całość poprowadził Yaron Traub.\nPodobno oryginalność to nic więcej, jak niewykryty plagiat. Coś musi być na rzeczy, skoro tę złotą myśl przypisywano co najmniej kilkunastu autorom, od Woltera począwszy, skończywszy na Ralphie Inge’u, „posępnym dziekanie” londyńskiej katedry św. Pawła. Literaturoznawcy wciąż nie potrafią rozstrzygnąć, które z nowożytnych ujęć mitu o Edypie nawiązują do Sofoklesa, które zaś do Seneki Młodszego. Sam Seneka ubolewał półżartem, że urodził się zbyt późno: gdyby przyszedł na świat wcześniej, potomni zrzynaliby z niego, a nie na odwrót. Lesław Łukaszewicz, galicyjski historyk i współzałożyciel Towarzystwa Przyjaciół Ludu, w Pamiętniku naukowym z 1837 roku zżymał się na francuskich dramatopisarzy: „Nic nie dowodzi większego wyniszczenia i niepłodności, jak owa chętka, wspólna we wszystkich epokach przesyconych użyciem, ubiegania się za nowością drogą naśladownictwa i roszczenia sobie prawa do oryginalności, nie umiejąc, jak tylko kopiować i tłumaczyć. Ani aktorowie, ani dyrektorowie dla odrodzenia sceny francuskiej w tych ostatnich czasach nie mieli tej uwagi, aby wglądnąć w obyczaje tegoczesne, w wyobrażenia Francji i całą teraźniejszość; daleko wygodniej im było kopiować sceny z Szekspira, przyswajać kawałki z Szyllera, lub pomysły z Goethego”. I do dziś nie wiadomo, ile w tym własnej refleksji Łukaszewicza, ile zaś zapożyczeń z tęższych umysłów epoki.\nNie inaczej jest z muzyką. Ostrożniejsi badacze wstrzymują się przed ostatecznym rozstrzygnięciem, czy Introdukcja i temat z wariacjami – jedno z najbardziej popisowych dzieł w repertuarze klarnetowym – w ogóle wyszła spod pióra Rossiniego. Autorstwo jego wcześniejszych, młodzieńczych wariacji z 1809 roku (na klarnet i małą orkiestrę) nie ulega wątpliwości, choćby dlatego, że ukazały się drukiem jeszcze za życia kompozytora. Introduzione, tema e variazioni czekały na publikację aż do roku 1968, choć i to nie jest pewne: niewykluczone, że muzykologom po prostu umknęło jakieś XIX-wieczne wydanie. Jakkolwiek bądź, utwór powstał nie wcześniej niż w 1819 roku, nawiązuje bowiem do arii z dwóch oper Rossiniego: Mojżesza w Egipcie, wystawionego w neapolitańskim Teatro San Carlo w 1818 roku, oraz Dziewicy z jeziora, która miała swoją prapremierę w tym samym miejscu, ale dopiero w październiku roku 1819. Albo Rossini uciekł się do powszechnej w epoce metody recyklingu własnej twórczości, albo ktoś inny wykorzystał jego inwencję, po mistrzowsku przekładając na możliwości klarnetu istotę włoskiego belcanta, w którym na pierwszym miejscu stały elegancja frazy, płynność prowadzenia melodii oraz giętkość i ruchliwość ludzkiego głosu.\nFelix Henri Giacomotti, portret młodego Bizeta, początek lat 60. XIX wieku. Muzeum Carnavalet w Paryżu.\nPracę nad Symfonią C-dur Bizet rozpoczął cztery dni po swoich siedemnastych urodzinach, ukończył zaś niespełna miesiąc później, w ostatnich dniach listopada 1855 roku. Musiał się śpieszyć, bo wiele wskazuje, że napisał ją w ramach domowego zadania z kompozycji, podczas studiów u Gounoda w Konserwatorium Paryskim. Bizet nie dążył ani do prawykonania, ani do publikacji utworu. Ani słowem nie zająknął się o nim w korespondencji, choć nie raz i nie dwa zwierzał się z mąk twórczych, jakich doświadczał przez jedenaście lat komponowania i rewidowania materiału do kolejnej symfonii Roma, zaprezentowanej w wersji ostatecznej dopiero po jego śmierci. O istnieniu Symfonii C-dur wiedziała chyba tylko Geneviève Halévy, wdowa po Bizecie, która wkrótce po I wojnie światowej przekazała partyturę na ręce Reynaldo Hahna, jednego z ostatnich uczniów Gounoda. Hahn zlekceważył rękopis i oddał go do biblioteki Konserwatorium. Symfonia wydostała się z mroku dopiero w połowie lat trzydziestych, dzięki dwóm muzykologom i biografom Bizeta, którzy zainteresowali nią austriackiego dyrygenta Felixa Weingartnera. Spóźnione prawykonanie odbyło się w Bazylei, 26 lutego 1935 roku.\nUtwór z miejsca okrzyknięto młodzieńczym arcydziełem i zaczęto snuć domysły, czemu Bizet nie chciał się do niego przyznać. Najbardziej prawdopodobna zdaje się hipoteza, że klasyczna, czteroczęściowa symfonia nie znalazłaby uznania wśród ówczesnych paryskich słuchaczy, dla których prawdziwą miarą kompozytorskiego talentu była umiejętność poradzenia sobie z formą operową. Są jednak i tacy, których zdaniem Bizet zbyt gorliwie starał się przypodobać swemu mistrzowi – jak bowiem inaczej wytłumaczyć łudzące podobieństwo stylu, melodii, rozwiązań harmonicznych i ogólnego kolorytu orkiestrowego Symfonii C-dur do powstałej w tym samym roku I Symfonii Gounoda? Jeśli nawet, szacowny profesor poczytał sobie za tytuł do chwały, że jego dzieło znalazło tak zręcznego naśladowcę w nastoletnim studencie z jego klasy.\nRękopis Wariacji B-dur w wersji na dwa fortepiany. Ze zbiorów muzycznych Wiener Stadt- & Landesbibliothek\nZiarno Brahmsowskich Wariacji B-dur zostało posiane w 1870 roku, kiedy Carl Ferdinand Pohl – kompozytor, bibliotekarz Gesellschaft der Musikfreunde w Wiedniu i biograf klasyków wiedeńskich – trafił na nieznany rękopis sześciu partit na instrumenty dęte i uznał je za dzieło Haydna. Dumny ze swego odkrycia, podzielił się nim z Brahmsem, który natychmiast zwrócił uwagę na prostą, elegancką melodię z Partity b-moll, oznaczoną w partyturze jako „chorał św. Antoniego”. Zanotował ją w swoim kajecie i powrócił do niej trzy lata później, komponując na jej podstawie cykl ośmiu wariacji z finałem – w dwóch równoległych wersjach, na dwa fortepiany, oznaczonej dziś numerem opusowym 56b, oraz ukończonej kilka miesięcy później wersji na orkiestrę op. 56a. Wersję fortepianową Brahms grywał często z Clarą Schumann, premierę orkiestrowej – w wykonaniu Filharmoników Wiedeńskich – poprowadził osobiście 2 listopada 1873 roku.\nWariacje na temat Haydna przeszły do historii jako pierwsze w pełni dojrzałe dzieło symfoniczne Brahmsa, niezwykły w tamtej epoce popis kontrapunktu, mistrzowski ukłon w stronę wielkiego klasyka. Dopiero w XX wieku wyszło na jaw, że odkryte przez Pohla partity nie są dziełem Haydna, a melodia, którą Brahms wybrał na temat do dalszych przekształceń, jest tradycyjną pieśnią pątniczą, powstałą w czasach nawet dla Haydna zamierzchłych.\nW Introdukcji i temacie z wariacjami Rossini skopiował samego siebie bądź kto inny skopiował Rossiniego, by udowodnić, że klarnet śpiewa czasem bardziej przejmująco niż człowiek. Młodzieńcza symfonia Bizeta chwilami przypomina pastisz Symfonii D-dur Gounoda, a jakoś bardziej chwyta za serce. Brahms chciał złożyć hołd Papie Haydnowi, a niechcący prześcignął Bacha. Prawdziwej oryginalności nie zaszkodzi nawet wykryty plagiat.\nKameleon z Podgórza\n30/01/2022 by Dorota Kozińska\tLeave a Comment\nWolne Królewskie Miasto Podgórze, galicyjska ziemia obiecana i „perła w pierścieniu gmin Kraków otaczających”, u progu Wielkiej Wojny wcale nie chciało się łączyć ze Stołecznym Królewskim Miastem Krakowem. Tu przecież stał Kopiec Kraka, tutaj, w jaskini na Krzemionkach, mieściła się ponoć pracownia alchemiczna Pana Twardowskiego, tu przyszli na świat Adolf Nowaczyński i Juliusz Osterwa. Tutaj ściągali przedsiębiorcy z całej monarchii, budując swoje majątki na bogactwie miejscowych surowców i dobrodziejstwach łagodnej polityki fiskalnej. W życiu tutejszej wspólnoty uczestniczyli katolicy, protestanci i wyznawcy religii mojżeszowej. Podgórze było jednym z nielicznych miast Galicji, gdzie nigdy nie wydzielono osobnej dzielnicy żydowskiej.\nHala targowa przy ulicy Kalwaryjskiej w Podgórzu, gdzie w domu pod numerem 22 urodził się Friedman. Fotografia z 1913 roku\nZ tym właśnie wolnym miastem mieli rodzinne związki dwaj tytani klawiatury, zaliczani do złotej generacji wirtuozów XX wieku: Józef Hofmann i sześć lat od niego młodszy Ignacy Friedman. Zapewne jednak nie spotkali się w dzieciństwie, nie tylko dlatego, że pochodzili z całkiem innych środowisk. Zamożna i szanowana rodzina Hofmannów przeprowadziła się w 1886 roku z Warszawy do Berlina, żeby zapewnić dziesięcioletniemu Józefowi wykształcenie muzyczne na najwyższym światowym poziomie. Mały Friedman, który wówczas nazywał się jeszcze Salomon Izaak Freudman, miał wtedy zaledwie cztery lata. Też był cudownym dzieckiem, ale jego edukacja przebiegała w sposób zdecydowanie mniej uporządkowany. Syn wędrownego żydowskiego skrzypka i klarnecisty, zarabiającego na życie grą w orkiestrach teatralnych, od zawsze pędził życie na kufrach i walizach. Freudmanowie wynieśli się z Podgórza, ledwie ich jedynak nauczył się czytać. Potem kilkakrotnie zmieniali adres zamieszkania w Krakowie. Podróżowali na Węgry, do Grecji i Turcji. Chłopak w lot chwytał obce języki: wkrótce, oprócz wyniesionych z domu jidysz i polskiego, opanował też płynnie niemiecki i francuski.\nPodobnie jak wielu polskich Żydów, z jednej strony zmuszonych stawiać czoło narastającej fali antysemityzmu, z drugiej – dążących za wszelką cenę do asymilacji, pragnących odciąć się od sztetlowej przeszłości swoich przodków – stał się też mistrzem sztuki przystosowawczej. Uczył się nie tylko nowych języków, ale i kultur. Z Salomona Izaaka stał się Ignacym. Porzuciwszy judaizm, zadeklarował się jako bezwyznaniowiec, po czym przyjął chrzest protestancki, żeby ożenić się ze swą prawosławną narzeczoną. Z uczniami pochodzenia żydowskiego do końca życia rozmawiał w jidysz, własnej córce nie pozwalał mówić do siebie tate. Technikami imitacji, transpozycji i przetworzenia parał się nie tylko przy klawiaturze i na estradzie koncertowej, ale i w życiu codziennym, w tamtej epoce niezwykle trudnym dla ludzi takich jak on.\nMiłość do Das Wohltemperierte Klavier Bacha, a tym samym pasję do ćwiczeń w transponowaniu materiału muzycznego, zawdzięczał swej pierwszej nauczycielce fortepianu, Florze Grzywińskiej, właścicielce prywatnej bursy w Krakowie. Z tą właśnie pasją Friedmana wiąże się anegdota, która być może tłumaczy coś więcej niż nieodłączną śpiewność jego gry fortepianowej. Otóż dziesięcioletni pianista, jeszcze na długo przed studiami u Leszetyckiego, słynnym debiutem w Wiedniu i początkiem wielkiej światowej kariery, dorabiał jako akompaniator Władysława Florjańskiego, który po nieudanej próbie odnowienia kontraktu w Operze Warszawskiej został pierwszym tenorem Národníego divadla w Pradze i w przerwach między spektaklami dawał recitale w Austro-Węgrzech. Śpiewak był świadom mankamentów swojej techniki wokalnej i postanowił wykorzystać umiejętności małego Salomona. Oznajmił, że każdy problem z emisją wysokich dźwięków zasygnalizuje trzykrotnym stuknięciem w fortepian, dając chłopcu sygnał do przetransponowania pieśni o tercję w dół. Kiedy za ten wybieg obiecał mu dodatkowe wynagrodzenie, mały łobuz wyczuł żyłę złota. Od tamtej pory z premedytacją transponował większość utworów w górę, zmuszając nieszczęsnego tenora do coraz częstszych interwencji.\nZdjęcie młodego Friedmana z dedykacją dla Flory Grzywińskiej\nWynika stąd pośrednio, że Friedman był od dziecka otrzaskany nie tylko z repertuarem pieśniowym, ale też ze specyfiką ludzkiego głosu i sposobem prowadzenia narracji w liryce wokalnej. Wcale mnie więc nie zdziwiło, że spośród zapomnianej twórczości kompozytorskiej Friedmana postanowiono wydobyć także jego pieśni. Warto pamiętać, że komponowali niemal wszyscy wirtuozi tamtej epoki, nie wyłączając wspomnianego już Hofmanna. Traktowali to jako zajęcie poboczne i okazję do zaprezentowania umiejętności pianistycznych w utworach własnych. Na tym tle spuścizna Friedmana zdecydowanie się wyróżnia. Nie spodziewałam się jednak takiego bogactwa wyobraźni, przede wszystkim zaś takiej wrażliwości na słowo, w trzydziestu siedmiu zachowanych pieśniach – rozproszonych, niewykonywanych od stu z górą lat, czasem niemożliwych do wydatowania, pochodzących jednak niewątpliwie z okresu, kiedy Friedman był jeszcze bardzo młodym człowiekiem i zbierał nowe doświadczenia w Lipsku, Wiedniu i Berlinie.\nOkazję do zapoznania się z tym dorobkiem dało mi troje młodych muzyków – sopranistka Şen Acar, bas-baryton Szymon Chojnacki oraz pianista Jakub Tchórzewski – których muzyczna przyjaźń zaczęła się też gdzieś daleko stąd, najpewniej w Lubece, i właśnie zrodziła owoce w postaci pierwszego w historii nagrania wszystkich pieśni Friedmana dla wytwórni Acte Préalable. To bez mała osiemdziesiąt minut muzyki, utrzymanej generalnie w stylistyce niemieckiego późnego romantyzmu, niestroniącej jednak od odwołań do polskiej muzyki ludowej – nie zawsze oczywistych, czasem nawiązujących do sposobu kształtowania materiału dźwiękowego w muzyce Chopina. Większość z nich powstała do wierszy poetów polskich, od Adama Mickiewicza, przez Kazimierza Przerwę-Tetmajera, aż po Tadeusza Micińskiego – i dlatego może wzbudzać pewien dysonans poznawczy u odbiorców osłuchanych z twórczością Karłowicza, Żeleńskiego bądź Szymanowskiego. Co jednak oni budowali przede wszystkim nastrojem, Friedman uzyskuje środkami czysto harmonicznymi, akompaniamentem balansującym na granicy tonalności, linią wokalną nieoczywistej urody i czasem tak trudną, jakby kompozytor tylko czekał, aż kolejny śpiewak gorączkowo zastuka w pokrywę fortepianu. Każda z tych pieśni jest zamkniętym, przemyślanym w każdym calu utworem charakterystycznym, sprzęgniętym z tekstem i samym językiem przekazu – warto zwrócić uwagę na trzy krótkie pieśni op. 5 do wierszy śląskiego poety Otto Juliusa Bierbauma, pierwszą quasi-Schubertowską, drugą przywodzącą na myśl styl Wolfa i Straussa, wreszcie trzecią, Kinderlied, zawieszoną w pół drogi między popisami galicyjskich klezmerów a Mahlerowskim Wunderhornem. Zamykająca całość Folkevise – do norweskiego przekładu bliżej nieokreślonej polskiej pieśni – łączy północny chłód Griega z ciepłym wspomnieniem kolędy Lulajże Jezuniu, potraktowanej równie czule, a jednak całkiem inaczej niż w Chopinowskim Scherzu h-moll.\nSzymon Chojnacki. Fot. Ingo Höhn\nWykonawcą partii wokalnej w większości z tych utworów jest Szymon Chojnacki, obdarzony niedużym, niezwykle urodziwym bas-barytonem, na tyle pełnym i dźwięcznym w dolnym rejestrze i odrobinę przydymionym w górnych dźwiękach skali, że zakwalifikowałabym ten głos raczej jako wysoki bas liryczny. Jego interpretacje są przemyślane, intymne, podawane z bardzo dobrą dykcją. To ostatnie nie zawsze udaje się w polskich pieśniach Şen Acar, dysponującej lekkim, precyzyjnym intonacyjnie sopranem, który sprawdził się bez zarzutu, także pod względem emisyjnym, we wspomnianych wcześniej trzech utworach do tekstów Bierbauma. Oboje znaleźli mądrego, wyczulonego na ludzki głos i sprawnego pianistycznie partnera w osobie Jakuba Tchórzewskiego, który już wcześniej dał się poznać jako wrażliwy akompaniator w twórczości pieśniowej, m.in. Karłowicza, Lutosławskiego i Palestra.\nFriedman odszedł stosunkowo młodo i zbyt daleko od świata, z którym za życia zrósł się najściślej jak potrafił. Opuściwszy w dzieciństwie wolne Podgórze, którego część w 1941 roku, straszliwą ironią losu, ogrodzono pod teren krakowskiego getta, tuż przed wojną wygnany z Europy, niechciany w Ameryce, zmarł schorowany w australijskim Sydney. Etap odkrywania go na nowo jako wirtuoza mamy już za sobą. Czas przypomnieć twórczość Friedmana, w tym pieśni, do których zadziwiająco dobrze pasują słowa Harolda C. Schonberga, opisujące jego sztukę pianistyczną: nierówną, ale zawsze fascynującą, naznaczoną niepospolitą wyobraźnią i jeszcze większą odwagą.\n26/01/2022 by Dorota Kozińska\tLeave a Comment\nW tych dniach lepiej nie myśleć, albo – dla odmiany – myśleć o całkiem czymś innym. W nadziei, że to właśnie Państwa pocieszy, dzielę się linkiem do mojego tekstu w najnowszym numerze „Tygodnika Powszechnego”. To krótka opowieść o powikłanych losach klawesynu: na marginesie błyskotliwej kariery młodego francuskiego wirtuoza Jeana Rondeau: z pominięciem tropów jasnych i oczywistych dla większości moich Czytelników. Za kilka dni recenzja z pewnej płyty z całkiem nieoczywistym repertuarem, a wkrótce potem, jeśli nic się po drodze nie zdarzy, Upiór znów ruszy w świat. Oby nie po raz ostatni.\n22/01/2022 by Dorota Kozińska\tLeave a Comment\nW jednym z poprzednich felietonów dla miesięcznika „Teatr” pisałam o Kafce, który na wieść o wybuchu wojny postanowił się wybrać na basen. Wiedziona podobnym impulsem, postanowiłam wybrać się w pierwszą w tym roku operową podróż. Jeśli nie spali na panewce, doniosę. Tymczasem polecam lekturę całego styczniowego numeru „Teatru”, gdzie między innymi blok tekstów w 120. rocznicę prapremiery Dziadów, recenzja książki Magdaleny Raszewskiej o Kazimierzu Dejmku, oraz wspomnienie o niedawno zmarłym Giovannim Pampiglione, który w latach 80. i 90. ubiegłego wieku wyreżyserował kilka ważnych spektakli w WOK, Operze Wrocławskiej i Teatrze Wielkim w Poznaniu. Oraz mój nowy felieton, wprawdzie z literówką w tytule, ale poza tym chochlik nie namącił.\n19/01/2022 by Dorota Kozińska\tLeave a Comment\nNo nie jest wesoło. Zawsze jednak może być pięknie, zwłaszcza gdy spróbujemy pocieszyć się muzyką. Na powrót do recenzji operowych trzeba będzie jeszcze trochę poczekać. W zanadrzu mam kilka płyt – ale i to za chwilę. Tymczasem cofnijmy się w przeszłość muzyki instrumentalnej, czasem równie tajemniczą i pełną zwrotów akcji, jak najlepsze z librett operowych. Ten esej miał ukazać się w programie festiwalu Actus Humanus w 2020 roku. Jak Państwo pamiętają, skończyło się na streamingach w sieci. Oby tym razem było inaczej. Jest jeszcze nadzieja.\nDla muzyków i melomanów, którzy wchodzili w świat muzyki dawnej jeszcze w ubiegłym stuleciu, film Alaina Corneau Wszystkie poranki świata był jak grom z jasnego nieba. Na seans w paryskim kinie Ciné-Beaubourg, w czasach, kiedy nie było tam jeszcze multipleksu, wybrałam się przede wszystkim z miłości do francuskiego baroku, pełna niesłusznych obaw, że film nie pojawi się nigdy na ekranach naszych kin. Opowieść o związkach twórczości Marina Marais’go z muzyką jego mistrza, Jeana de Sainte-Colombe, wirtuoza wioli da gamba, okazała się jednak czymś więcej niż filmową biografią. Już w pierwszych kadrach przeniosła widzów w scenerię przywodzącą na myśl statyczne piękno nocnych obrazów Georges’a de la Toura i symbolikę martwych natur Lubina Baugina. Usłyszeliśmy muzykę, która żyje, oddycha, pulsuje w rytm porywów namiętności, rozpaczy i tęsknoty bohaterów. Wyszliśmy z sali zachowując w pamięci dość, by z miejsca uznać Poranki za jedno z arcydzieł XX-wiecznej kinematografii.\nObraz zdobył siedem Cezarów i sześć nominacji do tej nagrody. Ścieżka dźwiękowa sprzedała się w liczbie pół miliona egzemplarzy. Francuski barok zawładnął zbiorową wyobraźnią i wkroczył w świat popkultury. Wszystko za sprawą melodramatu z misternie zawiązaną intrygą i burzliwą grą uczuć, który w warstwie biograficznej opierał się prawie wyłącznie na domniemaniach. Materiału źródłowego było do dyspozycji niewiele: pojedyncze wzmianki z ówczesnych gazet, anegdoty z Le Parnasse Français Évrarda Titona du Tillet, zapiski z kronik parafialnych. Resztę dopowiedziała wyobraźnia Pascala Quignarda, autora powieści, na której reżyser oparł swój własny scenariusz. Corneau ukazał dzieje wirtuoza siedmiostrunnej wioli i jego najzdolniejszego ucznia na szerokim tle epoki: umiejętnie podkreślił kontrast austérité w otoczeniu i sposobie bycia legendarnego mistrza z przepychem Grand Siècle’u, któremu uległ Marais, przede wszystkim zaś uwypuklił motyw bezgranicznej miłości Pana de Sainte-Colombe do przedwcześnie zmarłej żony. W jednej z piękniejszych scen filmu duch kobiety odwiedza męża w jego ogrodowej samotni. Na stole nakrytym zielonym obrusem stoi kieliszek wina, karafka w wiklinowej plecionce i srebrna tacka z waflami. Pani de Sainte-Colombe, zasłuchana w tęskny śpiew wioli basowej, bierze wafel z tacki, kruszy go i odkłada na obrus. Nazajutrz wdowiec wzywa malarza; prosi go, by uwiecznił ten dowód obcowania z zaświatem. Artysta sumiennie odwzorowuje rzeczywistość. Kończy martwą naturę, na której jest wszystko z wyjątkiem pokruszonego wafla.\nScena „z waflem” w filmie Wszystkie poranki świata. W roli Pana de Sainte-Colombe Jean-Pierre Marielle\nAlegoria wierności aż po grób i pięknego uczucia, po którym zostało wspomnienie w osobach dwóch pięknych i utalentowanych córek, Brigide and Françoise? Kim w takim razie był Sainte-Colombe le Fils? Czyżby nieślubnym synem starego mistrza? W źródłach z epoki pozostały po nim zaledwie dwie wzmianki, obydwie już z czasów po śmierci Jeana de Sainte-Colombe. Wiadomo, że w pierwszej połowie 1707 roku przebywał w Edynburgu, gdzie uczył gry na gambie pewną szkocką damę nazwiskiem Grizel Baillie. Druga wzmianka pochodzi z londyńskiej gazety i dotyczy koncertu 14 maja 1713 roku, zorganizowanego „for the benefit of Mr. St. Columbe”. Pośrednio można się domyślać, że młodszy Sainte-Colombe zabawił na Wyspach dłużej: wszystkie przypisywane mu kompozycje są przeznaczone na gambę sześciostrunną, podczas gdy we Francji siedmiostrunna gamba basowa królowała niepodzielnie co najmniej od początku XVIII wieku. Toussaint Rémond de Saint-Mard, autor wydanych w 1741 roku Réflexions sur l’opéra, utrzymywał, że nauczyciel Marina Marais’go miał więcej synów z nieprawego łoża – jednego z nich znał ponoć osobiście i opisywał go jako „człeka prostego, pozbawionego wyobraźni i niezdolnego do kłamstwa”.\nTen opis raczej nie pasuje do twórcy sześciu suit na wiolę na gamba solo, zebranych i skopiowanych przez Philipa Falle’a, od 1700 roku prebendarza katedry w Durham, gambisty-amatora i być może ucznia młodszego Sainte-Colombe’a. Odkryte w tym zbiorze utwory są wprawdzie głęboko zakorzenione w stylistyce XVII-wiecznej, nie oznacza to jednak, że zbywa im na oryginalności i kunszcie harmonicznym, pod pewnymi względami bardziej wyrafinowanym niż w przypadku starego Pana de Sainte-Colombe. Co bardziej intrygujące, w bibliotece katedralnej zachował się także łaciński traktat teologiczny, którego autorem jest niejaki Henri Auger de Sainte-Colombe, urodzony 1 czerwca 1680 roku nieopodal Pau w Akwitanii: syn Marie de Landorte i barona Jeana de Sainte Colome (o ile w akcie urodzenia nie doszło do omyłki, bez litery „b” w nazwisku).\nWszystkie poranki świata. Guillaume Depardieu jako młody Marin Marais\nAmerykański gambista Jonathan Dumford wysnuł stąd całkiem przekonujący wniosek, że tajemniczy kompozytor nie był synem Jeana i pochodził z innej, jeśli nawet blisko spokrewnionej odnogi rodu Sainte-Colombe. Świadczyłyby o tym także inne tropy: żadna z tych suit nie nosi poetyckiego tytułu, jakie swoim utworom zwykł nadawać Jean de Sainte-Colombe. Kompozycje z Durham nie przypominają ich także strukturą tonalną, zdecydowanie bliższą kompozycjom Marais’go. Z wyjątkiem ostatniej, trzyczęściowej Suity nr 6 f-moll (z rozbudowaną pierwszą częścią Tombeau pour Mr de Sainte-Colombe le père), wszystkie zachowują typowy układ barokowej suity tanecznej, praktykowany zarówno w XVII-wiecznej muzyce klawesynowej, jak w partitach na inne instrumenty solowe. Kolejną cechą, która odróżnia je od dzieł starego mistrza, są wyraźne powiązania tematyczne między poszczególnymi częściami. Trudno rozstrzygnąć, czy byłby to dowód na odcięcie się syna od estetyki typowej dla spuścizny ojca, a tym samym argument za stronniczością opinii de Saint-Marda, który domniemanego bękarta Jeana miał za prostaka – czy też raczej wskazówka, żeby nie doszukiwać się początków Sainte-Colombe’a syna w nieprawym łożu starszego Pana de Sainte-Colombe. Mimo że wiele wskazuje, iż wdowiec istotnie nie rozpaczał latami po śmierci żony, tylko znalazł pocieszenie w ramionach rozlicznych kochanek.\nDumford jest przekonany, że zagadkę tożsamości kompozytora, którego spuściznę sygnujemy dziś nazwiskiem „Sainte-Colombe le Fils”, da się z czasem rozwikłać. Historia Francji obfitowała w krwawe wojny i rewolucje: archiwa płonęły, rodziny się rozdzielały, ślady po przodkach urywały się bezpowrotnie. Większość bibliotek i zbiorów akt na obszarze Wielkiej Brytanii pozostała nietknięta. Niewykluczone, że znajdą się tam kiedyś bardziej szczegółowe informacje o pochodzeniu i życiowych przypadkach Sainte-Colombe’a, który może na imię miał Jean, może Henri Auger, a może jeszcze inaczej.\nZresztą – czy warto dociekać? Z pewnością znajdą się tacy, którzy wolą pielęgnować legendę mistrza-odludka i jego nieślubnego syna, rzuconego przez los na drugi brzeg kanału La Manche. Muzyka obydwu – mimo dzielących ich utwory różnic – wciąż jest kluczem do innego świata, wyrazem mijającego czasu, znakiem łączności z absolutem, ekspresją żalu, pożądania i namiętności. Czasem pustą igraszką, czasem najgłębszym doznaniem duchowym, czasem jednym i drugim. Tyleż pięknym, co niepowtarzalnym. Jak każda relacja ojca z synem, choćby ojcostwo miało okazać się tylko duchowe.\n11/01/2022 by Dorota Kozińska\t8 komentarzy\nOdszedł miesiąc temu, 11 grudnia. Spokojnie, w otoczeniu najbliższych, we własnym domu. O śmierci Kazimierza Pustelaka dowiedzieliśmy się z mediów społecznościowych, od jego córki Katarzyny, która w ostatnich latach niestrudzenie dzieliła się z nami mnóstwem anegdot rodzinnych i teatralnych – a także wygrzebanymi z ojcowskich archiwów nagraniami, zdjęciami i recenzjami. Śmierć legendarnego tenora, przez pół wieku z okładem jednego z filarów zespołu Opery Państwowej, Teatru Wielkiego, później zaś Opery Narodowej w Warszawie, w mediach głównego nurtu przeszła na ogół bez echa, jeśli nie liczyć krótkich wzmianek i wspomnień, między innymi w radiowym Poranku Dwójki. Smutna wiadomość poszła jednak w świat i została odnotowana przez kilka ważnych portali muzycznych. Pojedynczy zagraniczni komentatorzy chwalili się białymi krukami ze swych kolekcji płytowych, wśród nich pierwszym kompletnym nagraniem Króla Rogera pod batutą Mieczysława Mierzejewskiego – ze zjawiskową kreacją Pustelaka w partii Pasterza. Większość przecierała uszy ze zdumienia, zestawiając wynalezione w sieci perełki z interpretacjami współczesnych międzynarodowych gwiazd sceny.\nMało kto zdaje sobie sprawę, że niezwykły głos, nieprzeciętna muzykalność i nieskazitelna technika belcantowa nie uczyniły z Pustelaka gwiazdy także i w Polsce. Zaskarbiły mu za to podziw i uznanie prawdziwych fachowców. Pustelak był jednym z ostatnich tytanów tradycyjnego teatru repertuarowego – instytucji grającej niestrudzenie przez sześć dni w tygodniu z wyjątkiem poniedziałków, opartej na zespole muzyków znających się jak łyse konie, wchodzących w role stopniowo i szlifujących je przez dziesiątki spektakli, w razie choroby bądź innych wypadków losowych zastępowanych przez kolegów z drugiej i trzeciej obsady. Zbyt wybujałe ambicje trafiały na szklany sufit – uwarunkowań politycznych, siermiężnej rzeczywistości PRL, przepaści kulturowej między ówczesnym Zachodem a blokiem komunistycznym. Śpiewacy – z reguły pozbawieni perspektyw „prawdziwej” kariery międzynarodowej – realizowali się w zamkniętej wspólnocie artystycznej, niewolnej od drobnych intryg i zawiści, na ogół jednak solidarnej i dokładającej wszelkich starań, żeby nie przynieść teatrowi wstydu.\nInne to były czasy i inni ludzie: poranieni wojną, przejęci poczuciem misji, spragnieni piękna zaklętego w świat operowej ułudy. Opowiadając o swojej edukacji wokalnej, odwoływali się nieraz do podobnych wspomnień, jakimi dzielił się ze swymi rozmówcami Kazimierz Pustelak: który wychował się na wsi, nie miał w rodzinie muzyków, po maturze studiował rolnictwo, a śpiewu uczył się od mistrzów, którzy nie zrobili wielkiej kariery scenicznej, za to byli wyśmienitymi pedagogami. Solidne podstawy włoskiego belcanta wyniósł z lekcji u Marii Świeżawskiej, Józefa Gaczyńskiego i Czesława Zaremby. To im zawdzięczał swobodę prowadzenia frazy i pięknie otwarte góry. Resztę zdziałały niestrudzone ćwiczenia, osobista wrażliwość i niezwykła uroda lirycznego, naznaczonego nieuchwytną melancholią tenoru. Kto wie, jak potoczyłyby się dalsze losy Pustelaka, gdyby po początkach w Krakowie, kilku sukcesach na zagranicznych konkursach i stypendium w studiu operowym La Scali nie poczuł się zobowiązany deklaracją podpisaną w Ministerstwie Kultury, że po dziewięciomiesięcznym pobycie we Włoszech wróci do kraju i podzieli się nowo nabytymi umiejętnościami z polską widownią.\nWrócił i w 1961 roku związał się na dobre z Operą Warszawską. Wystąpił na stołecznej scenie dokładnie 1190 razy i przeszedł przez wszystkie stopnie wtajemniczenia: od Almavivy w Cyruliku sewilskim po sędziwego cesarza Altouma w Turandot, którego partię zaśpiewał po raz ostatni w 2013, w wieku osiemdziesięciu trzech lat. Niezależnie od kariery scenicznej prowadził intensywną działalność pedagogiczną – jako uwielbiany wykładowca i dziekan wydziału wokalnego PWSM, potem zaś profesor UMFC. Był cenionym wykonawcą pieśni i repertuaru oratoryjno-kantatowego, nie stronił od muzyki współczesnej, zjeździł pół świata z Jutrznią Pendereckiego.\nNie wysuwał się wszakże przed szereg. Nie próbował rywalizować z kolegami po wokalnym fachu: ani ze starszym o kilkanaście lat i bardziej predysponowanym do ról spinto Bogdanem Paprockim, ani z przebojowym, tryskającym młodzieńczą energią Wiesławem Ochmanem. Znał swoje miejsce albo tak mu się wydawało. Niejako mimochodem stworzył kilka niezwykłych kreacji: wspomnianego już Pasterza z Króla Rogera, znakomitego Hoffmanna z opery Offenbacha, wzorcowego Stefana ze Strasznego dworu. Nigdy jednak nie wcielił się na warszawskiej scenie w Jontka i tę utajoną zadrę nosił chyba w sercu do końca życia. Wystąpił w Halce kilkadziesiąt razy, nie tylko z Paprockim, za każdym razem śpiewając maleńki epizod Wieśniaka, do którego ściągnął go w 1965 roku Zdzisław Górzyński, szukając na gwałt dublera za tenora, który ostatecznie skrewił i nie wziął udziału w uznawanym dziś za kanoniczne nagraniu dla wytwórni Muza.\nKoledzy z teatru zapamiętali Pustelaka jako człowieka gołębiego serca i wspaniałego, obdarzonego specyficznym poczuciem humoru kompana. Kiedy jako dziesięciolatka stawiałam pierwsze kroki w operze, Pustelak – artysta w sile wieku i u szczytu formy wokalnej – wzbudzał we mnie cielęcy podziw podszyty strachem. Przed wyjściem na scenę maksymalnie skupiony i poważny, z oczami pałającymi w twarzy pokrytej zastygłą skorupą teatralnego makijażu, sprawiał wrażenie niedostępnej istoty z innego świata. Pół biedy, kiedy obserwowaliśmy go z widowni jako Almavivę w Cyruliku sewilskim. Chodziliśmy na ten spektakl nałogowo, śmiejąc się do bólu brzucha ze scenicznych wygłupów Władka Skoraczewskiego, szefa naszego chóru, który w roli Doktora Bartola potrafił ukraść show wszystkim, Pustelaka nie wyłączając. Ilekroć jednak wybiegaliśmy z kulis za Jurodiwym w Borysie Gudunowie, robiło mi się miękko w nogach. Bałam się, że dostanę histerii, że za którymś razem rozszlocham się w głos, kiedy z miodopłynnych ust Nikołki ulecą słowa „Miesiąc świeci, kociątko płacze”. Do czasu pamiętnego przedstawienia, w którym Pustelak jak zwykle ukląkł, schylił głowę – i źle upięta peruka spadła mu wprost do żebraczej miski. Wyłowił ją stamtąd natychmiast i włożył posuwistym ruchem na dźwiękach pierwszej frazy swojego lamentu, ale chór i tak się ugotował. Zamiast przekornego „daj grosz, daj grosz, dzień dobry ci, Nikołka” zabrzmiał jakiś tłumiony gulgot, który po chwili udzielił się także Jurodiwemu.\nOd tamtej pory nie bałam się już Pustelaka. Jego niedawną śmierć przyjęłam z ogromnym smutkiem, ale też z uśmiechem – dziwnie przekonana, że w niebie wytnie jakiś numer aniołom.\n« Poprzednie 1 2 3 4 5 6 7 8 9 … 75 76 77 78 79 Następne »


To hasło podbija francuską sieć: „Nie potrzebujemy polskich hydraulików. Potrzebujemy polskich ministrów” – PrawicowyInternet.pl\nwykorzystane foto: LeWeb14 (Flickr.com / CC by 2.0)\nprzez Redakcja PrawicowyInternet 12 września, 2017, 10:34 am\nPrezydent Francji Emmanuel Macron traci zaufanie społeczne w bardzo szybkim tempie. Od czerwca stracił już 22 pkt. procent poparcia. Jak zauważyła agencja Reutersa żaden francuskim polityk od 1995 roku nie tracił poparcia w takim tempie jak Macron. Niewybredne ataki prezydenta Francji na Polskę z pewnością mu nie pomogły. Skupienie się na naszym kraju, a odłożenie na bok bieżących problemów Francji spowodowało, że serca francuskich internautów podbiło hasło:\n„Nie potrzebujemy polskich hydraulików. Potrzebujemy polskim ministrów”.\nMożna zaryzykować stwierdzenie – im mocniej Emmanuel Macron atakuje Polskę, tym bardziej traci społeczne poparcie we własnym kraju. W trzy miesiące prezydentury dorobił się znacznie większej liczby przeciwników, aniżeli zwolenników, a o poparciu jakie miał przed wyborami może już definitywnie zapomnieć.\nZOBACZ RÓWNIEŻ: Anarchiści i komuniści, którzy popierali Macrona kolejny raz zdemolowali Paryż!\nBezpardonowe ataki na Polskę mają też swoje socialmedialne konsekwencje. Okazało się, że kilka dni temu na francuskim twitterze wielką popularność zyskał wpis o następującej treści:\nCe ne sont pas des plombiers polonais qu’il faut pour la France.\nCe sont des ministres polonais.\nFrancja nie potrzebuje polskich hydraulików.\nFrancja potrzebuje polskich ministrów.\nOczywiście to nawiązanie do dość nieudolnej polityki wewnętrznej francuskiego prezydenta i tamtejszego rządu. Dla francuskich internautów polski rząd jest pod tym względem wzorem do naśladowania. Szczególnie jeśli chodzi o politykę migracyjną i jej konsekwencje dla francuskiego społeczeństwa.\nPoprzedni artykuł 334 lata temu wojska Jana III Sobieskiego pokonały islamistów z Imperium Osmańskiego\nNastępny artykuł To trzeba nagłośnić! Dziecko brutalnie wyrwane polskiej matce i oddane w ręce holenderskiego zwyrodnialca!\n334 lata temu wojska Jana III Sobieskiego pokonały islamistów z Imperium Osmańskiego


Tematy do przedyskutowania przed podjęciem decyzji o ślubie - Artykuł - Familie.pl\nTematy do przedyskutowania przed podjęciem decyzji o ślubie - Artykuł\nArtykuły » Ślub i wesele » Tematy do przedyskutowania przed podjęciem decyzji...\nOpublikowany przez: Kasia P. 2014-08-25 15:26:58\nPodjęcie decyzji o ślubie to poważny krok, dlatego powinien być dokładnie przemyślany oraz przedyskutowany z ukochaną osobą. W grę nie wchodzą tylko uczucia i emocje, ale również wspólna przyszłość – codzienna rzeczywistość u boku przyszłego męża, czy żony. Portal eDarling przygotował poradnik dla przyszłych małżonków.\nMusicie być oboje świadomi wzajemnych oczekiwań i planów dotyczących przyszłości. Małżeństwo jest scementowaniem Waszego związku, który zapewne opierał się już na wspólnym zaufaniu i podobnych oczekiwaniach. Jednakże ślub oznacza wejście w kolejna fazę – poważniejszą, to decyzja o wspólnej przyszłości, staniu się rodziną.\nKwestie istotne dla osób podejmujących decyzję o ślubie:\nNależy pamiętać, że planowanie ślubu nie zawsze jest równoznaczne z chęcią posiadania dzieci. Małżeństwo oznacza założenie rodziny nawet, jeśli ma być ona tylko dwuosobowa. Dlatego powinniście oboje być pewni, co oznacza dla Was „rodzina”- czy w grę wchodzą dzieci, czy może jedno z Was nie chce mieć potomstwa. To niezwykle ważne, by ustalić tę kwestię przed zawarciem małżeństwa! Jeśli tylko jedno z Was marzy o dzieciach, może to prowadzić do wielu nieporozumień i konfliktów między Wami.\nIntercyza, wspólne konto, wydatki na życie – nie da się uniknąć tematu pieniędzy, planując wspólną przyszłość. Nie powinniście odkładać tej rozmowy na potem, to bardzo ważne, by kwestie finansowe były dla Was jasne. W przyszłości może dojść między Wami do niepotrzebnych nieporozumień, jeśli okaże się, że jedno z Was lubi prowadzić rozrzutny styl życia, a drugie woli oszczędzać pieniądze i żyć raczej skromnie.\nCzy oboje znacie już swoje rodziny? Czy czujecie się w ich towarzystwie swobodnie? Nie ma między Wami nieporozumień? Co prawda to nie ich masz zamiar poślubić, lecz rodzina partnera będzie również częścią Waszej przyszłości! Czekają Was zapewne wspólne święta, uroczystości rodzinne, gdzie będziecie się widywać. Rodzice przyszłego męża, czy żony będą dziadkami dla Waszych dzieci, ważne jest, więc utrzymywanie z nimi dobrego kontaktu.\nTo kolejna niezwykle ważna kwestia do przedyskutowania. Drugo strona powinna wiedzieć, jakie masz plany na kolejne lata – chcesz postawić na karierę, marzysz o odbyciu dalekiej podróży, czy może chcesz teraz zostać rodzicem, a jeśli tak to, które z Was powinno zostać w domu z pociechą, a które pracować. Gdzie chcecie mieszkać – w mieście, na wsi, kupić czy wynajmować mieszkanie? Poznanie życiowych planów, priorytetów, motywacji to istotny element w stworzeniu udanej relacji.\nŚwiatopogląd, wyznanie partnera to również ważny punkt do przedyskutowania. Jeśli pochodzicie z różnych kultur, wyznajecie odmienne religie, powinniście ustalić, jak pogodzić kwestie związane np. z wychowywaniem dziecka, obchodzeniem świąt itp. Ważne byście potrafili dojść do porozumienia, by uniknąć późniejszych problemów.\nPamiętajcie: ślub to poważna decyzja, ale również i jedna z najpiękniejszych w życiu. Dlatego życzymy Wam wiele szczęścia na nowej drodze życia!\nWięcej na temat związków i rodziny można przeczytać na stronie eDarling>>\nZapraszamy do lektury artykułu Ważne kwestie do omówienia przed ślubem>>


Węgiel leczniczy Microfarm, 200 mg, kapsułki, 20 szt. - Biegunka - Przewód pokarmowy i trawienie - Bez recepty - Apteka internetowa MEDEST\nwitaminy, wypadanie włosów, siwienie włosów, pharmaceris f, makijaż, żywienie specjalistyczne, pharmaceris e, driniki odżywcze, rzuć palenie, fluidy intensywnie kryjące, łupież, drinki odżywcze, pharmaceris a, ochrona przed słońcem, pharmaceris h, resource\nInformacje podstawowe Węgiel leczniczy Microfarm, 200 mg, kapsułki, 20 szt.\nWęgiel leczniczy Microfarm to produkt leczniczy, w którym substancją czynną jest sproszkowany węgiel aktywny. Wykorzystując duże zdolności adsorpcyjne węgla aktywnego, stosuje się go podczas zatruć pokarmowych, biegunek oraz pomocniczo przy wzdęciach.\nSkład Węgiel leczniczy Microfarm, 200 mg, kapsułki, 20 szt.\nSubstancją czynną jest węgiel aktywny (Carbo activatus), węgiel leczniczy.\nSubstancje pomocnicze: żelatyna, dwutlenek tytanu E 171.\nDziałanie Węgiel leczniczy Microfarm, 200 mg, kapsułki, 20 szt.\nWęgiel leczniczy Microfarm to sproszkowany węgiel aktywny, który dzięki temu posiada dużą powierzchnię właściwą, gdzie zachodzi proces adsorpcji substancji. W ten sposób wszystkie obecne w przewodzie pokarmowym substancje (także chorobotwórcze), drobnoustroje (grzyby, bakterie) i toksyny bakteryjne adsorbują się (osadzają się) na powierzchni węgla aktywnego, który nie jest trawiony tylko w całości wydalany razem z adsorbentami znajdującymi się na jego powierzchni.\nWęgiel aktywny to najsilniejszy środek adsorpcyjny stosowany w lecznictwie. Na powierzchni węgla leczniczego wiąże się większość stałych środków leczniczych (salicylany, barbiturany, benzodiazepiny, fenotiazyny, klonidyna, kokaina, środki pobudzające OUN, glikozydy nasercowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nikotyna, paracetamol, inhibitory MAO, propranolol i inne środki blokujące receptory beta-adrenergiczne, fenytoina, chinina, związki purynowe, zydowudyna). Adsorpcji na węglu aktywnym nie ulegają alkohole, a sole mineralne rozpuszczalne w wodzie słabo adsorbują się.\nWskazania Węgiel leczniczy Microfarm, 200 mg, kapsułki, 20 szt.\nWęgiel leczniczy Microfarm stosuje się w biegunce, zatruciach pokarmowych. Można również podawać jako środek pomocniczy przy wzdęciach. Po porozumieniu z lekarzem, Węgiel leczniczy Microfarm stosuje się w zatruciach lekami i substancjami chemicznymi.\nDawkowanie Węgiel leczniczy Microfarm, 200 mg, kapsułki, 20 szt.\nNiemowlęta: w przypadku zatruć, zaleca się jednorazowo 1g (zawartość 5 kapsułek )na 1 kg wagi dziecka. Produkt leczniczy należy wymieszać z niewielką ilością wody i podać w postaci zawiesiny.\nDzieci powyżej 1 roku życia: podczas zatruć lekami lub substancjami chemicznymi podaje się zazwyczaj jednorazowo 10 do 20 kapsułek. Dzieciom do 4 roku życia podaje się zawartość kapsułek w niewielkiej ilości wody, w postaci zawiesiny.\nDzieci powyżej 12 lat i dorośli: podczas lżejszych zatruć pokarmowych z objawami wzdęć lub nadmiernej fermentacji jelitowej podaje się 4-6 kapsułek kilka razy dziennie, do momentu ustąpienia objawów. Przy poważniejszych przypadkach biegunki należy przyjmować zawiesinę z węgla aktywnego (zawartość 15 kapsułek zmieszana z niewielką ilością wody) co godzinę (3-4razy) do ustąpienia objawów. W przypadku zatruć chemicznych i w zatruciach lekami niezwłocznie podać 10 kapsułek węgla i popić wodą. Dawkę tę powtórzyć kilkakrotnie. Natychmiast zawiadomić lekarza, podejmie decyzję o dalszym postępowaniu.\nW poważnych zatruciach podaje się jednorazowo 40-10 g węgla leczniczego w postaci wodnej zawiesiny. Zawiesinę można również podawać przez sondę żołądkową przy płukaniu żołądka.\nPrzeciwwskazania Węgiel leczniczy Microfarm, 200 mg, kapsułki, 20 szt.\njeśli u pacjenta występuje nadwrażliwość na którykolwiek składnik.\nInformacje dodatkowe Węgiel leczniczy Microfarm, 200 mg, kapsułki, 20 szt.\nJeśli po zastosowaniu Węgiel leczniczy Microfarm biegunka nie ustępuje, należy skontaktować się z lekarzem.\nWęgiel aktywny przyjmowany jednocześnie z innymi lekami powoduje ich mniejsze wchłanianie z przewodu pokarmowego a także działanie. Dotyczy to doustnych środków antykoncepcyjnych, leków przeciwzakrzepowych, antybiotyków a także: salicylany, barbiturany, benzodiazepiny, fenotiazyny, klonidyna, kokaina, środki pobudzające OUN, glikozydy nasercowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nikotyna, paracetamol, inhibitory MAO, propranolol i inne środki blokujące receptory beta-adrenergiczne, fenytoina, chinina, związki purynowe, zydowudyna.\nWęgiel leczniczy Microfarm nie wchłania się z przewodu pokarmowego, więc nie przewiduje się zagrożeń podczas stosowania produktu w okresie ciąży i karmienia piersią. Należy jednak zwrócić uwagę na właściwości zapierające preparatu.


[WZ] Sylwetka kandydata – Franz Josef Erzherzog von Habsburg – System medialny Monarchii\n[WZ] Sylwetka kandydata – Franz Josef Erzherzog von Habsburg\n20 marca 13 Wiktor Maretzky 0 Comments\nFranz Josef von Habsburg | 20. 03. 2013\nKandydat do Izby Delegatów Rady Państwa Franz Josef Erzherzog von Habsburg.\nZgłosiłem Jego Cesarskiej Mości swoją kandydaturę do Izby Delegatów Rady Państwa. Niezależnie od tego, jak długo trwać będzie mój mandat, zrzekam się też prawa do zasiadania w Izbie Panów, a co za tym idzie – Radzie Monarchii. Jakiś czas temu byłem skłonny założyć partię. I choć nie stało się to, to jednak – nieoficjalnie – będę startował pod szyldem Vaterländische Front – Hazafias Front. Mam nadzieję, że uda się stworzyć pod tą nazwą szerszą inicjatywę polityczną, przede wszystkim jednak chciałbym przedstawić swój program na najbliższą kadencję. Jest to program delegata, ponieważ nie zamierzam zajmować żadnego stanowiska w rządzie austriackim czy austro-węgierskim.\n1. Polityka względem władz rządowych Austrii.\nJako delegat będę zabiegał o to, by powołano sprawnego i energicznego Prezydenta Ministrów JCM, który zajmie się sprawami kraju, ale przede wszystkim będzie podejmował starania na rzecz wzrostu aktywności oraz napływu mieszkańców do Austrii – tak, by byli zainteresowani działalnością w ramach tej części składowej Monarchii.\n2. Polityka samorządowa.\nZamierzam doprowadzić do odwołania namiestników, którzy są dziś kompletnie nieaktywni, a nadal piastują swoje funkcje. Lepiej te funkcje powierzyć osobom młodym, które będą miały chęć i energię do działania, a ich praca winna być odpowiednio doceniana nagradzana, nie tylko przez Najjaśniejszego Pana, ale i przez Izbę Delegatów właśnie.\n3. Polityka imigracyjna.\nBędę prowadził biuro delegata, w którym zamierzam pomagać młodym mieszkańcom w odnalezieniu się w Monarchii. Ponadto chcę dążyć do tego, aby stworzono listę osób z odpowiednim stażem, chętnych do bycia „nauczycielami” czy też „przewodnikami” młodych osób w Austro-Węgrzech – tacy ludzie dostawaliby określone wynagrodzenie za dobrze wykonaną pracę, a każda nowa osoba mogłaby się do nich zwrócić o pomoc czy poradę. Ich praca oczywiście byłaby weryfikowana, niemniej odpowiednia weryfikacja czy wynagrodzenie winny być przedmiotem debaty parlamentarnej.\nBez nowości – będę orędownikiem polityki zagranicznej zorientowanej na Ostię i Vaarland, bez zwracania uwagi na państwa, które same nie chcą być w jej centrum (jak Sarmacja czy Al Rajn) lub państwa, z którymi współpraca nic do tej pory dla nas nie wnosiła.\n5. Zmiany w wyborach.\nBędę dążył do tego, aby każdy kandydat w wyborach, który chce wystartować, był obowiązany nie tylko zgłosić swoją kandydaturę, ale i ogłosić ją na forum publicznym lub w prasie wraz ze swoją krótką sylwetką i programem. Oczywiście komitety wyborcze mogłyby to robić zbiorczo w imieniu kandydatów.\nFranz Josef Erzherzog von Habsburg – austriacki poddany Jego Majestatu zamieszkały w Wiedniu, narodowość niemiecka, arcyksiążę, bezpartyjny. Monarcha austro-węgierski od 24 kwietnia 2005 roku do 3 lipca 2012 roku oraz jej założyciel; twórca stron Monarchii. Wielokrotny Minister Spraw Zagranicznych, delegat Monarchii do OPM. Feldmarschall w stanie spoczynku, właściciel Austro-Daimler AG, HofCreditAnstalt EZU, kaiserlich-königlich Internationale Eisenbahn-Schlafwagen-Gesellschaft EZU oraz Wiener Zeitung AG. Założyciel c. i k. Towarzystwa Geograficznego, k.k. ÖAC oraz Fundacji FJ II. Majątek: 6430 koron i 20 halerzy na koncie w Banku Austro-Węgierskim oraz automobil Austro-Daimler 568 (zarejestrowany w Wiedniu na nr rej. AI 1).\nBardzo serdecznie proszę państwa o głos na mnie!\nPrevious: [WZ] Weltpolitik – czy potrzebna? Zaproszenie do debaty.\nNext: [WZ] Wybory bez zaskoczenia


Wysłany: 2014-03-18, 21:26 Andrea Morassi\nAndrea Morassi (ur. 30 sierpnia 1988 w Tolmezzo) - włoski skoczek narciarski. Występuje w barwach klubu narciarskiego C.S. Forestale.\nZaczął uprawiać skoki w wieku siedmiu lat. W Pucharze Kontynentalnym debiutował pod koniec 2004 roku. Zajął wtedy 47. pozycję. W Pucharze Świata zadebiutował w Engelbergu w 2005 roku.\nW 2006 roku Andrea Morassi zdobył brązowy medal mistrzostw świata juniorów w skokach narciarskich na normalnej skoczni w Kranju.\nNajwyższe miejsce w konkursie Pucharu Świata zajął 28 stycznia 2007 r. na skoczni w Oberstdorfie, gdzie był trzeci. W Pucharze Kontynentalnym 4 lutego 2007 - odległościami 137,5 m oraz 133,5 m zapewnił sobie pierwszą lokatę w konkursie w Pragelato. Na podium konkursów tej rangi stanął także 3 lutego 2007 i 2 grudnia 2007, w obu przypadkach zajmując 3. miejsce w Pragelato.\n6 sierpnia 2008 Morassi zdobył brązowy medal mistrzostw Włoch w skokach narciarskich na skoczni w Pragelato.\n23 listopada 2012 r., podczas pierwszego w historii konkursu drużynowego - mieszanego inaugurującego sezon 2012/2013 Pucharu Świata w skokach narciarkich Andrea Morassi wraz Eleną Runggaldier, Evelyn Insam i Sebastianem Colloredo zajęli trzecie miejsce, przegrywając z pierwszymi Norwegami (w składzie:Maren Lundby, Tom Hilde, Andersem Bardalem i Anette Sagen) i drugimi Japończykami (w składzie: Yūki Itō, Yūta Watase, Sara Takanashi, Taku Takeuchi).\nSwój najdłuższy w życiu skok oddał w słoweńskiej Planicy w 2012 roku i wynosi on 216,5 m. Wynik ten jest rekordem Włoch w długości skoku narciarskiego.\nWłoski nr 2 w ostatnich latach, dobry lotnik i rekordzista kraju (216.5m z Planicy). W Oberstdorfie w 2007 roku stanął na podium PŚ, do sukcesu tego jednak nie nawiązał. Obecnie zaliczył ogromny regres i jest w formie dużo gorszej niż Colloredo.\nWysłany: 2015-01-20, 15:53\nJak ten zawodnik się stoczył, to aż żal patrzeć. Ostatni Włoch, który stawał na podium zawodów PŚ. Wówczas swoim 3 miejscem w Oberstdorfie sprawił wielką niespodziankę. Potem były jakieś przebłyski i pojedyncze niezłe skoki.\nA teraz? Mocno wyśrubowany rekord zawalonych kwalifikacji i forma tak słaba, że nawet na PK się nie nadaje.\nWysłany: 2015-01-20, 18:05\nZ Morassiego już niestety nic nie będzie. Ten jego wyskok w Oberstdorfie w 2007r. to było coś naprawdę szalonego, i nie było to podium związane z jakimś szczególnym fartem, tylko świetnym konkursem w jego wykonaniu. Potem jeszcze przez kilka sezonów potrafił zająć niezłe miejsce jak mu podwiało. Jednak od 3 sezonów jest zwykłym ugniataczem buli i już chyba jest po drugiej stronie sportowej rzeki\nWysłany: 2015-01-20, 19:12\nDo dziś ciężko mi uwierzyć jak Morassiemu udało się wtedy w Oberstdorfie stanąć na najniższym stopniu podium. Tym bardziej, że nie pomogły mu wtedy jakoś szczególnie warunki. W późniejszych latach skakał już na gorszym poziomie. Zdarzały mu się pojedyncze wysoki w postaci miejsc w czołowej dziesiątce, jednak był bardzo niestabilny i nie potrafił utrzymać wysokiej formy przez dłuższy okres czasu. Ciężko w tym momencie uwierzyć, że Andrea będzie jeszcze w stanie nawiązać do swoich życiowych rezultatów. Warto też zwrócić uwagę na fakt, iż ostatnim konkursem do którego zdołał się zakwalifikować to zawody w Trondheim w...2013 roku. Od tamtej pory ani razu nie przeszedł rundy kwalifikacyjnej.\nWysłany: 2015-01-20, 20:37\nA pamiętam jak mówiono o Morassim i Colloredo, że zastąpią Cecona, dziś widać że zapowiedzi się nie sprawdziły, a Morassi jest totalnym wrakiem skoczka, zresztą widać to było w Kranju, gdzie dostał w jednym konkursie baty od Kratova...\nna jego miejscu, dałbym sobie spokój, bo to nie ma sensu... dalej tego ciągnąć..\nUlubiony Skoczek: Stoch, Kasai, Morgi, Tepes\nWysłany: 2015-01-21, 19:35\nniestety, Morassi odpuścił sobie poważne skakanie i raczej nie wróci już do pamiętnego 2007. postaram się w może niekoniecznie najbliższej przyszłości do niego zagadać, dowiedzieć co i jak z treningami. niedługo ruszam ze stroną o włoskich skokach, to i postaram się o więcej informacji\ntruly great people make that you feel that you, too, can also become great!\nWysłany: 2015-01-21, 23:27\nAmbitne plany, mamy nadzieje ze ta strona pokusi sie o wspolprace z www.skoki-forum.pl\nJako nastepca Cecona to odziedziczyl po nim krzyzowanie nart- wylacznie. Drugim zawodnikiem generalki PS to on nie byl i nie bedzie\nWysłany: 2015-01-22, 16:25\nZdaję sobie z tego sprawę co do współpracy, pewnie się dogadamy ;-)\nWysłany: 2016-01-11, 02:56\nMorassi wciąż się jeszcze bawi w skoki. 62 i 57 miejsce podczas tego weekendu w PK w Ga-Pa. To tak tylko w ramach ciekawostki.\nNie chcę go wysyłać na sportową emeryturę. Skoro go dalej bawi takie podskakiwanie, to czemu nie?\nWysłany: 2016-01-11, 08:41\nMorassi nadal osiąga katastrofalne wyniki. W ostatnich konkursach Pucharu Kontynentalnego zajął bardzo odległe lokaty. Cóż, w tym sezonie przynajmniej nie jest wożony na wycieczki i nie śrubuje rekordu zawalonych z rzędu kwalifikacji jak to wcześniej bywało. Nie wiem, czy Włoch będzie jeszcze w stanie wrócić na poziom dający chociaż regularny awans do zawodów.\nBawi się w skoki to faktycznie trafne określenie w tym wypadku. Morassi jest cieniem samego siebie sprzed lat. To już trzeci sezon jak wegetuje i nic nie wskazuje na to, żeby ten stan rzeczy w jego przypadku miałby się jeszcze kiedykolwiek zmienić. W końcu ten 'następca' Roberto Cecona będzie w tym roku obchodził już dwudzieste ósme urodziny. Szkoda, że tak się potoczyła ta kariera zawodnika pochodzącego z Tolmezzo.\nWysłany: 2016-03-06, 14:30\nOj, źle się dzieję z Morrasim... W Pucharze Świata niewidziany od dawna i pewnie za szybko go tam nie zobaczymy, ale oglądać go mogliśmy w FIS Cupie w Planicy, ale nie wypadał tam szczególnie. Dzisiaj siedemnaste miejsce, bardzo słabo, wystarczy spojrzeć ile tracił do takiego Sarbiżana...\nTo już od kilku lat widzimy, że Morassi jest wrakiem skoczka i tylko w FIS Cup potrafi zdobywać punkty. Nie widzi mi się jakoś ponowne zobaczenie tego zawodnika w PŚ. On przecież teraz w PK zajmuje miejsca w samym ogonie.\nSądzę, że może już niedługo odłożyć narty na bok, bo nie wierzę, że taki poziom go cieszy.\nWysłany: 2016-03-16, 23:13\nKolejny zawodnik kończy karierę, tym razem "padło" na Morrasiego. To zawody w Planicy będą ostatnimi dla Morrasiego w jego karierze, ale tutaj spodziewałbym się bardzo słabych skoków niestety. Szczególnie w pamięci zostaną mi jego udane konkursy na początku sezonu 2011/2012, no i oczywiście pamiętne podium!\nWysłany: 2016-03-17, 03:32\nCo tu napisać... Patrząc na to, jak skakał ostatnio to jest to słuszna decyzja, ponieważ męczył się straszliwie. 0 startów w PŚ w tym sezonie do tej pory. 0 punktów w PK. Niska pozycja w generalce FIS Cup. No nic, fatalnie skakał.\nAle nie zawsze tak było, miał w swojej karierze parę przebłysków. Medalista MŚJ z Kranja (brąz). Raz w PŚ miał dzień konia, który poskutkował 3 miejscem. Wydawało się, że Włochom być może się pojawił zawodnik utalentowany, który może nawet nawiązać walkę z szeroką światową czołówką. Stało się jednak inaczej i zamiast walki było całe mnóstwo słabych konkursów i jakieś jednostkowe przebłyski. W sezonie 2011/2012 wydawało się na początku, że może w końcu załapał, o co chodzi, no ale na dwóch bardzo dobrych występach się skończyło. A tak to borykanie się z formą. I z samym sobą chyba.\nBył to taki latawiec trochę, czasem mu się udawało naprawdę fajnie wykorzystać warunki. A jego rekord 216,5 m jest rekordem Włoch.\nSzkoda, że nie udało mu się bardziej zaistnieć w skokach. No a teraz przyszedł jego koniec. W ten weekend poskacze po raz ostatni.\nNo to wszystkiego dobrego na dalszej drodze życia


Aranżacja salonu - Strona 11 - forum dyskusyjne - forum, forum wielotematyczne, forum młodzieżowe,forum ogólnotematyczne,forum zarabianie,forum nieruchomości,forum samochodowe,forum sportowe,forum zdrowie\nDzisiaj jest 06 lip 2020, 03:14\nPostautor: ana221 » 12 lip 2019, 14:06\nDo salonu polecam ci firanki balkonowe, firanki gotowe ze sklepu https://sklepfiranki.pl\nPostautor: Marynak66 » 01 sie 2019, 09:10\nWydaje mi się, że bardzo ważną role w aranżacji pomieszczeń odgrywają także kolory. Jeśli chodzi o salon to garsć inspiracji odnośnie kolorów na ścianach możecie znaleźć tutaj https://deko-rady.pl/kolory-do-salonu\ni moim zdnaiem na prawdę warto z tych podpowiedzi skorzystać\nPostautor: matik » 02 sie 2019, 14:35\nJak uwielbiam świeczki i ranki. Ostatnio zamówiłam świeczki dekoracyjne na https://candleworld.com.pl/pol_m_Swiece_Swiece-bezzapachowe_Swiece-dekoracyjne-160.html, kilka dekoracyjnych w białych kolorach. I byłam w Ikea i kupiłam ranki do zdjęć na ścianę. Planuje malowanie salonu wiec na razie ich nie wieszam.\nRejestracja: 22 lip 2019, 10:00\nPostautor: majjax99@o2.pl » 16 sie 2019, 12:38\nmoja teściowa ma fajny obraz w kuchni , chyba kupiła na https://uwalls.pl/obrazy-do-kuchni/ . Koszt chyba 50 zł, a robi bardzo wiele. Zawsze była jakaś ciemna i bez koloru a tera odżyła i obraz dodał jej charakteru. Obraz jest bardzo dobrej jakości i jest dokładnie wykonany. Naprawdę polecam\nRejestracja: 02 sie 2019, 09:57\nPostautor: ochotniczo » 19 sie 2019, 09:33\nWarto w aranżacjach nie zapominać o oświetleniu. W dzisiejszych czasach jest tyle ciekawych propozycji. Ja korzystałem z asortymentu sklepu mlamp.pl. Świetna jakość względem ceny! Jestem bardzo zadowolony. Może komuś pomogę w wyborze.\nPostautor: julajula » 26 sie 2019, 15:07\nJa długo zastanawiałam się czym ozdobić ściany mieszkania, na stronie http://www.all-dom.pl znalazłam pomysł na ozdobienie wnętrza zegarem i wykorzystałam go u siebie\nPostautor: Lilka2 » 27 sie 2019, 20:05\nMnie juz zostalo wykonczenie wnętrz. Rozgladam sie obecnie za jakims stylowym kominkem do salonu a ostatnio dowiedzialam sie co nieco na temat biokominkow. Sa super! Mysle ,że biokominek będzie dobrą alternatywą dla klasycznego kominka na którego nie moge sobie pozwolić. Ten z oferty https://www.wkladykominkowe.net.pl/36-b ... lnostojace mysle ze bedzie w sam raz\nPostautor: pieknyolek » 04 wrz 2019, 13:40\nJeżeli chcesz upiększyć swój salon to zapraszam na stronę https://www.outlet-tapet.pl/tapety-do-salonu\nPostautor: eryk78 » 10 wrz 2019, 12:25\nJeśli jesteś miłośnikiem aranżacji wnętrz, która łączy niezwykły urok starych mebli, finezyjnych subtelnych przetarć i starannie dobranych dodatków w stylu shabby chic, koniecznie musisz sprawdzić ofertę artykułów dekoracyjnych oraz usług proponowanych przez http://stylowachata.com.pl\nPostautor: SteffAnja » 13 wrz 2019, 10:38\nTu warto liczyć na pomoc kogoś kto się zna na aranżacji wnętrz, szczególnie jeżeli chodzi o salon. Ja postawiłam na pomoc http://firany.com.pl Tu pomagają jezeli chodzi o wybór odpowiednich firan, zasłon i ich zaaranżowanie w każdym pomieszczeniu\nPostautor: Mateo 77 » 15 wrz 2019, 14:10\nCiekawa sprawa. Jak dla mnie, nie ma sensu patrzeć na innych, w szczególności gdy nie podoba się Wam dany styl. Dobrym pomysłem może być skorzystanie z pakietów aranżacyjnych przygotowywanych przez https://naoswnetrza.pl/pakiety/ Na tej podstawie sami jesteście w stanie się przekonać, jak może to wpłynąć na Wasze mieszkanie.\nPostautor: Lena082 » 16 wrz 2019, 15:44\nNie każdy musi mieć potrzebę, aby samodzielnie zaaranżować swoje wnętrze. Nie wszyscy mają odpowiednią wiedzę i czas, więc w takim przypadku dobrą opcją są architekci wnętrz warszawa Na stronie możecie zobaczyć ich przykładowe realizacje, aby upewnić się, że naprawdę znają się oni na rzeczy.\nRejestracja: 23 wrz 2019, 18:38\nPostautor: cblanda » 23 wrz 2019, 18:40\nMoim zdaniem w salonie ładnie wyglądają obrazy na płótnie canvas https://www.karnix.pl/obrazy.html. Strasznie podobają mi się pokazowe zdjęcia na ich stronie. Obrazy drukowane na płótnie cieszą się coraz większą popularnością na świecie jak i w naszym kraju oraz stanowią obecnie doskonałą dekorację, dopełniającą wystrój każdego wnętrza.\nPostautor: Sholder » 25 wrz 2019, 02:55\nFototapety są spoko, ale co jeśli sę znudzą? Zrywanie ich ze ścian? Lepszym rozwiązaniem jest fotoobraz drukowany na płótnie, zobaczcie sobie sami tutaj https://www.wydrukinasztuki.pl/, według mnie to świetna ozdoba.\nPostautor: owsianka91 » 25 wrz 2019, 09:54\nW urządzeniu salonu moga ci pomóc wskazówki dostępne na https://vinterior.pl/ Vinterior jest to portal o budownictwie i wnętrzach. Sama często tam zaglądam bo podobnie jak ty urządzam na nowo cały dom i potrzebuję pomocy


Premier League. Hargreaves wraca po kontuzji Sport\nborzech, Reuters 16.10.2009 14:03\nPiłkarz Manchesteru United - Owen Hargreaves w ciągu trzech tygodni może powrócić do gry - powiedział trener Alex Ferguson. Pomocnik przez ponad rok leczył w Stanach Zjednoczonych oba kolana, które musiały zostać poddane operacjom.\n- Owen wykonuje obecnie dużej dobrej roboty i jesteśmy z tego bardzo zadowoleni - wyznał sir Alex na konferencji prasowej przed sobotnim meczem z Boltonem. - Tak jak powiedziałem, gdy wrócił on do Manchesteru, nie ma pośpiechu, gdyż był on wykluczony z gry przez ponad rok.\n- Jednak daje on bardzo pozytywne sygnały i powinien on wrócić do formy na poziomie pierwszego składu w ciągu najbliższych trzech tygodni - dodał szkoleniowiec. Hargreaves, który rozegrał w reprezentacji Anglii 42 spotkania, wciąż liczy na udział w przyszłorocznych Mistrzostwach Świata w RPA.\nManchester City chce Benayouna »\nJose Mourinho opuszczony przez asystenta


Przyrost masy ciala po infekcji hiv\nPrzyrost masy ciala po infekcji hiv - Garcinia cambogia sa tagalog\nChoroby wskaźnikowe: zapalenie płuc wywołane zakażeniem Pneumocystis jiroveci ( 19% ) 5% ) ( utrata masy ciała > 10% wartości wyjściowej + przewlekła biegunka ( 2 lub więcej luźnych. U większości pacjentów pojawia się więcej niż jeden objaw. - Dronabinol pobudza apetyt i powoduje przyrost masy ciała u pacjentów z HIV.\nPolskie Towarzystwo Ginekologiczne Polish. Dlaczego warto zrobić test na HIV będąc w ciąży? - Janssen mózgowo- rdzeniowych utrata masy ciała, depresja, dolegliwości za strony przewodu pokarmowego nocne poty oraz wysypka. Najczęściej zadawane pytania | Fundacja DKMS Kłykciny narządów płciowych wyglądają tak samo jak kłykciny występujące na innych częściach ciała – w formie małych grudek na skórze nieco chropowatych w dotyku.\nLek na wszystkie choroby od odry do AIDS Zakażenie wirusem HIV jest nie tylko problemem medycznym ale w. Pojawienie się pierwszych objawów infekcji intymnych Po podliczeniu wszystkich kiedy przyrost masy ciała będzie większy niż 1 5 kilograma w\nNierzadko u chorego z AIDS rozpoznaje się kilka współistniejących ze sobą chorób oportunistycznych Pacjent zakażony HIV z objawami sugerującymi chorobę oportunistyczną zmiany skórne biegunka, inne objawy ze strony przewodu pokarmowego, zaburzenia przełykania, utrata masy ciała, kaszel, gorączka duszność. Hipogonadyzmu 35 W przypadku potwierdzenia hipogo- nadyzmu u osoby zakażonej uzasadnione jest podawanie testosteronu stosowanie tego hormonu u osób z infekcją HiV i hi- pogonadyzmem powoduje bowiem wzrost beztłuszczowej masy ciała wzrost masy i siły mięśniowej oraz poprawę jakości życia 26 46.\nJeżeli pacjent przyjmuje lek zawierający nelfinawir ( stosowany w leczeniu zakażenia wirusem. Przyrost masy ciała lub BMI powyżej 25 kg m2 to natomiast sygnał które w pewnym stopniu chroni kobiety przed infekcją dróg moczowych, że jemy za dużo a ruszamy się za mało Reasumując: kwaszenie moczu można osiągnąć nie przekraczając dawki 500 mg najlepiej na do popularnych. Liczba objawów jest zmienna.\nRtg CT w II fazie cyklu) konieczności unikania infekcji, planowanych urlopów szczególnie w. Objawy kliniczne ostrej infekcji HIV ustępują. Demograficzne jej wykształcenie, takie jak: wiek matki masa ciała oraz wzrost.\nAIDS - Dieta i Zalecenia - 20/ 11/ candida albicans, dentopedia, zgrzytanie zębów, zapalenie dziąseł, wirus hiv, hiv, chłoniak hodkina, gingivitis, aids, paweł łabno, grzybica czytaj dalej. Dla chorych na wirusowe zapalenie wątroby standardowa dawka dożylna wynosiłamg na kilogram masy ciała do tego dochodziło 10 g podawane doustnie w. Teoretycznymi zaletami mirtazapiny są zmniejszenie nudności poprzez blokowanie receptora 5HT3 wzrost masy ciała przy wyniszczeniu infekcją HIV która z uwagi na chorobę podstawowa na taki stan jest narażona Należy.\nPromocja Zdrowia – Strona 10 – WSSE Kraków te wynikają z leczenia, podczas gdy w odniesieniu do zwiększenia masy ciała nie ma przekonujących dowodów na powiązanie z konkretnym leczeniem. Przyrost masy ciala po infekcji hiv. - Femmed Dzieci powyżej 1 roku życia oraz ≥ 10 kg masy ciała. Wzrost wiremii, ; spadek liczby limfocytów CD4+ ; obniżenie odporności – liczne infekcje. HIV Human Immunodeficiency Virus) Czynnik chorobowy będący przyczyna wystąpienia AIDS Występuje on pod dwoma p.\n• Przyjmuje lub przyjmowała zapłatę, używki lub leki za seks? Genvoya, INN- Elvitegravir/ Cobicistat/ Emtricitabine.\nWpływ leków na poszczególne składniki odżywcze - Edra Urban. ANKIETA - OCENA STANU ZDROWIA ( proszę wypełnić ) Masa - około 10- 18 g ( kora stanowi około 80- 90% masy). Przyrost masy ciala po infekcji hiv.\nKarmienie piersią wiąże się także z wieloma korzyściami dla zdrowia matki. Badanie HIV badanie w kierunku toksoplazmozy ( IgG i IgM), HCV różyczki.\n( zarzucanie/ zwracanie pokarmu), wymioty oraz za mały przyrost masy ciała. - Wpływ dronabinolu na odżywianie u zarażonych wirusem HIV.\nInformacja dla użytkownika Viramune 400 mg tabletki o. Zagadnienia takie jak: tytoń zanieczyszczenia, prawidłowa masa ciała, szczepienie i zakażenia, dieta, promieniowanie, karmienie piersią, wtórny dym tytoniowy, terapia hormonalna, aktywność fizyczna, narażenie na oddziaływanie promieniowania słonecznego/ UV, alkohol badania przesiewowe w kierunku raka i leki.\n- Dzieci są ważne ryzykowanych ( np. W populacji kobiet z przedciążowym BMI 10% masy sprzed zakażenia.\nCHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO 1. Przyrost masy ciala po infekcji hiv.\nNie należy stosować leku Helicid 20, jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy. Nowotwory ( pierwotne, przerzuty) – tylko gdy zajęcie obu.\nW monitorowaniu stężenia lipidów i glukozy we krwi należy kierować się ustalonymi wytycznymi dotyczącymi leczenia zakażenia HIV. ○ Przewlekła biegunka ( ≥ 2 luźne stolce/ dobę przez. Znaczenie diety u osób zakażonych wirusem HIV - Dieta. W programach opieki perinatalnej.\n- Europa EU W przypadku poważnych infekcji u dorosłych Klenner przepisywał maksymalnie 200 g w ciągu doby, po części w zastrzykach a po części - w tabletkach. Kłykciny mogą wystąpić gdziekolwiek w okolicy narządów. Czy kiedykolwiek był/ a Pan/ i narażony/ a na zakażenie wirusem zapalenia wątroby przez kontakt w.\n• Ciemne zabarwienie skóry błon śluzowych otoczek. Ankieta zdrowotna kandydata na dawcę komórek. Pobierz ulotkę dla pacjenta ( kaps. Zaburzenia gospodarki lipidowej. Kiedy nie można karmić piersią? Infekcje: gruźlica CMV, grzybica, HIV .\nKarmienie piersią to optymalny sposób żywienia noworodka i niemowlęcia. W tym samym czasie,. Niestety, znaczna część kobiet rezygnuje.\nCo do wywiadu troche informacji o ciazy, czy dziecko moze mialo robiony test na hiv, uzywkach, czy matka badala sie na hiv, oznaczylbym stezenia IgG M A. Wpływ zespołu lipodystrofii na subkliniczną miażdżycę tętnic. Składa się z 2 części: Wewnętrznej - rdzeń,. Mleko mamy jest ważne dla zdrowia dziecka i potrzebne do prawidłowego funkcjonowania młodego organizmu.\nSpadek masy ciała ( przy braku apetytu),. Daj szansę swojemu dziecku.\nNiektóre osoby zakażone tym wirusem nie mają widocznych kłykcin albo ich nie zauważyły. Szczepionka przeciwko HIV Badania nad Jestem 2 lata po resekcji żołądka Przyrost masy ciała może wynikać z diety.\nZaburzenia wchłaniania tłumaczy upośledzenie odporności brak przyrostu masy ciała, częste infekcje a uczulenie tłumaczy wymioty. IV etap: zespół ARC charakteryzujący się obecnością przynajmniej dwóch objawów: wzrost temperatury ciała trwający ponad miesiąc, spadek masy ciała.\nZ HIV/ AIDS oznacza więcej zakażonych ciężarnych, a tym samym wzrost ryzyka zakażeń wertykalnych. Ustalenie przyczyny gorączki u chorego zakażonego HIV jest dużym wyzwaniem Gorączka jest w tej grupie pacjentów objawem bardzo częstym i mało swoistym kaszel, utratę masy ciała, który zwykle świadczy o infekcji Klasyczne objawy gruźlicy płuc obejmują: gorączkę nocne poty i złe samopoczucie Wraz ze. - Wpływ dronabinolu na.\nArbonne 30 dni oczyscic utrate wagi\nCzym jest garcinia cambogia w tagalog\nJaka zielona herbata do utraty wagi\nSzybko upusc 5 funtow\nSzczupla szybka malteada efectos secundarios\nStrefa dieta sniadanie burrito\nKto zapasy garcinia cambogia w brisbane\nPrzyrost ciala Grubas\nProgastim - ulotka dla pacjenta Najczęściej występującymi objawami są: gorączka, osłabienie, zawroty głowy, bóle mięśni i stawów, utrata wagi ciała. Z reguły wyzdrowienie. Procent kobiet ciężarnych zakażonych HIV, otrzymujących profilaktykę zakażeń wertykalnych, wahał się między 14% w roku, a 34% w roku.\nCiala masy Minusy sluzy\nPomimo że większość. Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika - Teva Jest nosicielem wirusa HIV lub choruje/ chorowała na wirusowe zapalenie wątroby? • Stosuje jakiekolwiek substancje dożylne?


Zapraszamy do zapoznania się z bogatą ofertą suplementów diety, oferowanych przez sklep internetowy Life Star. Posiadamy całą gamę najlepszych produktów wykorzystywanych we wspomaganiu odchudzania: przyspieszających spalanie tkanki tłuszczowej, ograniczających wchłanianie tłuszczów, wpływających na zdrowe trawienie i wpływających korzystnie na metabolizm. W naszym bogatym asortymencie posiadamy także najlepsze witaminy i odżywki dla osób starszych: wspomagające pracę układu sercowo- naczyniowego, poprawiających krążenie, odnawiające siły witalne organizmu. W naszym sklepie z suplementami znajdziecie także całą gamę produktów wpływających korzystnie na stawy, bogatych w glukozaminę- naturalny składnik chrząstki stawowej.\nOferujemy także całą gamę produktów wspomagających odporność i regenerację organizmu, ułatwiających transport tlenu, wspomagających syntezę białek, pomagające odzyskać siły witalne.\nPonadto, oferujemy także szeroki zakres suplementów diety poprawiających urodę - działających zbawiennie na włosy, skórę i paznokcie.\nPewnie wiele z Was męczy się z problemem słabych i wypadających włosów. Oferowane przez nas suplementy, bogate w naturalne składniki przywracają włosom blask i przyspieszają ich wzrost. Wychodząc naprzeciw potrzebom naszych klientów opracowaliśmy najlepsze suplementy diety na wypadanie włosów. Regularnie stosowane pozwala zapomnieć o codziennym problemie wypadających włosów i cieszyć się ich pięknem i blaskiem. Dodatkowo ich działanie mogą wspomóc proponowane przez nas odżywki i olejki. Kolejną, często spotykaną dolegliwością są problemy ze skórą i paznokciami. Łamiące i rozdwajające się paznokcie , będące oznaką niedoboru składników odżywczych, wyglądają mało estetycznie. Podobnie jest z wysuszoną skórą, na której często pojawiają się niechciane plamki. Nasze suplementy opóźnią walkę ze starzeniem się skóry, dzięki czemu Twój organizm nie poczuje upływu lat. Stosując nasze suplementy, sprawisz że Twoje włosy, skóra i paznokcie dostaną odpowiednią dawkę odżywienia, a pierwsze efekty tego typu kuracji odczujesz już po kilku tygodniach.\nUniwersalny przeciwutleniacz XXI wieku rozpuszczalny w wodzie i tłuszczu\nSuplement zawierający witaminy, minerały oraz wapń\nSyrop na dobre trawienie z głównym składnikiem – karczochem.\nSuplement diety zawierający skuteczne antyoksydanty z wielokrotnie podwyższoną aktywnością\nFormuła wspierająca układ hormonalny kobiety\nDrożdże piwowarskie o dobroczynnym działaniu na organizm człowieka\nZawiera witaminę C, która wspomaga układ odpornościowy organizmu\nZawartość Wapnia w zalecanym dziennym spożyciu tj. 2 tabletki - 1.000 mg (125% RWS*)\nUłatwia transport tlenu w organizmie\nWspiera zdrowe funkcjonowanie kości\nZawiera żurawinę zapewniającą prawidłową odporność organizmu człowieka\nAminokwas kreatyna – zwiększa siłę mięśni\nFormuła podnosząca witalność całego organizmu\nFormuła chroniąca i wspomagająca narząd wzroku\nRegeneruje i wspomaga rozwój komórek – chroni przekaz informacji genetycznej\nUzupełnia dietę o ekstrakt czosnku i pietruszkę odświeżającą oddech\nZawiera substancje naturalne, zapewniające optymalne ukrwienie mózgu\nDodatek zwiększający siłę, wytrwałość i witalność\nFormuła zapewniająca optymalne dotlenienie i odżywienie mózgu\nWspomaga przyrost masy mięśniowej, zwiększa siłę\nPreparat polecany dla osób o wzmożonym wysiłku i obniżonej odporności\nZwiększa potencjał energetyczny organizmu\nWspomaga naturalną odporność i funkcje obronne\nNiezbędny do prawidłowego funkcjonowania aparatu ruchu\nZawiera aminokwas - lizynę, wspomagającą prawidłowy wzrost i rozwój kości\nLecytyna wpływa na pamięć i koncentrację oraz stabilizuje poziom cholesterolu\nUzupełnia spożycie składników odżywczych\nSyrop zawiera składniki, które wspomagają czynność przewodu trawiennego, dróg moczowych i zdolności obronne organizmu.\nSok harmonizujący i witalizujący cały organizm\nDodatek uzupełniający poziom wapnia, magnezu i witaminy D w organizmie\nOwoce palmy Acai\nMa korzystny wpływ na stan kości, dostarcza energii organizmowi oraz pomaga utrzymywać prawidłową masę ciała\nUzupełnia dietę o substancje zapewniające prawidłową odporność organizmu człowieka\nSelen wykazuje działanie przeciwutleniające\nZawiera chrząstkę rekina - źródło łatwo przyswajalnego wapnia\nZawiera alkiloglicerole - substancje wykazujące wielokierunkowe pozytywne działanie na organizm człowieka\nFormuła optymalnie uzupełniająca codzienną dietę mężczyzny\nNaturalna ochrona przed wolnymi rodnikami\nZawiera witaminę C, która auktywnia szereg enzymów i pełni bardzo ważna rolę w procesie respiracji komórek\nWitamina E posiada zdolność unieszkodliwiania wolnych rodników\nWitamina K przyczynia się do prawidłowego krzepnięcia krwi oraz pomaga w utrzymaniu zdrowych kości


Wielki finał akcji Poznań Zrzuca Kilogramy - Codzienny Poznań\nStrona główna » Blog » Polecamy » Wielki finał akcji Poznań Zrzuca Kilogramy\nWielki finał akcji Poznań Zrzuca Kilogramy\nW sobotę 22 sierpnia na trybunach ziemnych nad Maltą zakończył się wakacyjny projekt Poznań Zrzuca Kilogramy. Przez trzy miesiące organizatorzy akcji zachęcali poznaniaków do zmiany stylu życia i postawienia na to, co zdrowe.\nW Polecamy, PZKGDnia 24 sierpnia, 2015\nTradycyjnie już w trakcie pikniku dietetycznego odbyły się warsztaty zdrowego gotowania. Kulinarny ekspert z Tupperware Poznań Agata Dobrzykowska zaprezentowała jak przygotować pyszną owsiankę z dużą dawką kwasów omega oraz koktajl z arbuza i bazylii. Wśród kolejnych propozycji zdrowych przekąsek znalazła się surówka z cukini, którą dzielnie ścierali na cienkie wstążki uczestnicy konkursu. Zwyciężyło doświadczenie pani Ani, która codziennie przygotowuje obiady dla swojej rodziny. Pojawiły się równiez kulinarne eksperymenty. Nietypowe połączenie kefiru z papryką i pietruszką przypadło do smaku uczestnikom spotkania. O świeżość produktów spożywczych zadbała firma Selgros Cash&Carry, która dostarczyła wszystkie składniki przygotowywanych potraw.\nPrzez cały czas trwania pikniku serwowane były dania z grilla. Rewelacyjną karkówkę oraz dietetyczne kiełbaski fit dostarczyła firma Biegun, natomiast pyszne kiełbaski śląskie firma Viando. Oczywiście porcji mięsa towarzyszyła sałatka.\nNa degustacje 100% Soków Na Dzień Dobry zapraszała Danuta Przybylak, technolog i specjalista ds. jakości firmy Quick Fresh, która opowiadała nie tylko o właściwościach, soków ale i procesie produkcji. Na stoisku Soków Na Dzień Dobry czekały na uczestników imprezy również konkursy. W trakcie konkursu na wyciskanie cytryn okazało się, który z panów ma w sobie najwięcej werwy. Na ochłodzenie konkursowych emocji Woda Bonart przygotowała wodę jodowaną oraz wodę gazowaną serwowaną prosto z syfonu.\nNa podsumowanie trzymiesięcznej walki z nadwagą organizatorzy przygotowali blok zajęć sportowych we wspólpracy z instruktorami projektu Malta Fit. O 14:00 wystartował Eurosport Bike Challenge, w którym jako pierwszy na metę dotarł Filip Kołowrotkiewicz. Nastepnie odbyły się zajęcia z zumby prowadzone przez Magdalenę Bombicką, instruktorkę z Centrum Fitness Olymp. Po rozgrzewce Agnieszki Wójkiewicz Artur Szal przeprowadził wyczerpujący trening Total Body Conditioning, a na zakończenie oo 17:00 odbyły się zajęcia dance. Do udziału w aktywnościach spoirtowych zachęcała firm aViSalus – incjator charytatywnego challenge’u. Idea challenge’u zakłada motywowania do spalania kalorii poprzez charytatywny cel, jakim jest wsparcie dla podopiecznych Fundacji Pomocna Mama. Najmłodsi mogli sprawdzić się pokonując tor przeszkód lub biorąc udział w rozgrywkach piłkarskich przygotowanych przez trenerów z Akademii Reissa.\nCi, którzy chcieli poznać wyniki swoich wakacyjnych zmagań z nadwagą mogli wykonać analizę składu ciała, którą przeprowadzała Angelika Kargulewicz, dietetyk z Mandala Beauty Clinic. Nowe rozwiązania w procesie odchudzania prezentowała hipnoterapeutka Mira Chlebowska, która zapraszała do skorzystania ze wsparcia hipnozy.\nNie zabrakło równiez porad dotyczących pielęgnacji ciała. O kształtowaniu sylwetki za pomocą kosmetyków naturalnych opowiadały Aleksandra Klejnowska – marketing manager oraz Magdalena Jałowska – product manager marki Missha. Natomiast jak pielęgnować stopy doradzały Agnieszka Brodecka podolog Propede oraz pielęgniarka Paulina Benke, która skupiła się na syndromie tzw.stopy cukrzycowej.\nW trakcie pikniku do zdobycia były dwa vouchery na rejsy do Szwecji ufundowane przez Kupiec Poznański. Aby je otrzymać trzeba było podać ciekawy pomysł na wakacje w wersji fit. Natomiast zadanie konkursowe przygotowane przez Echostar Studio polegało na zrobieniu zdjęcia z Bear’ym Grylls’em.\nNa zakończenie imprezy organizatorzy Poznań Zrzuca Kilogramy złożyli serdeczne podziękowania wszystkim partnerom oraz uczestnikom projektu.\nPierwszy profesjonalny parking dla psów w Poznaniu\nTeatr Nowy poszukuje tancerzy!


JOGA + ŚWIADOMY RODZIC NA TRAWIE – sobota godz. 9.00 – Akademia Jogi i Terapii Ruchem\nCo roku, jak tylko słońce zaczyna przygrzewać mocniej, zapraszamy na zajęcia na świeżym powietrzu – Jogę na trawie.\nNaszą ideą jest stworzenie okazji do aktywnego wypoczynku dla mieszkańców Śląska i zaproszenie do wspólnej praktyki jogi.\nZajęcia przeznaczone są zarówno dla osób, które praktykują jogę na co dzień, jak i tych, którzy chcą spróbować po raz pierwszy. W tym roku po raz pierwszy:\n– zaczynamy zajęcia w Parku Śląskim ( Rosarium ) już 6 czerwca (każda sobota od czerwca do sierpnia 2015 o godz. 9.00)\n– poza Jogą na trawie, będą też ZAJĘCIA DLA KOBIET W CIĄŻY/RODZICÓW MAŁYCH DZIECI\nSzkoła Rodzenia Miś Kuleczka (wykłady o przygotowaniu do porodu, pierwszej pomocy dzieciom, coachingu rodzicielskim itd.)\noraz Gabinet Fizjoterapii Aloha (zabiegi Bowena)