Witld Dederko - "Światło i Cień w fotgorafii" | Fotoblogia.pl\njak zrobić cień w photoshopie\n... Z tego artykułu dowiesz się jak w szybki i prosty sposób dodać efektu cienia w programie do obróbki graficznej Adobe Photoshop. To prostsze niż myślisz. ... słowo. Nie wiesz jak dodać cień w Photoshopie? Przeprowadzimy cię przez to krok po ...\n... Chociaż zdjęcia lifestyle'owe kojarzą się przede wszystkim ze światłem naturalnym i w dużej mierze takie są, dla świętego spokoju kup jedną lampę błyskową i trzymaj w torbie dla bezpieczeństwa ... . Wyobraźmy sobie jednak bardziej sprzyjające ...\n”Światło i cień w fotografii” Witolda Dederko powraca na rynek książek fotograficznych\n... oraz profesjonalistów. Dzięki Polskiemu Wydawnictwu Fotograficznemu na rynku ukazało się nowe wydanie książki ”Światło i cień w fotografii”. ... Witold Dederko był jednym z najznakomitszych teoretyków polskiej fotografii. Jego książki do dzisiaj ...\nGenialny algorytm MIT stworzy film w oparciu o cienie. Nic się nie ukryje!\n... Naukowcy z MIT zaskakują swoimi algorytmami coraz bardziej. Najnowszy z nich pozwoli kamerom ”widzieć” to, czego nie widzą na podstawie analizy cieni i ich ruchów. To ogromny krok naprzód w obrazowaniu cyfrowym. ... , jak komputer tworzy obraz w ...\n... O ile w fotografii portretowej przeważnie nie musimy się bardzo skupiać na odbiciach światła, to przy zdjęciach produktowych jest inaczej. Jak się okazuje – to wcale nie takie trudne i wystarczy po prostu blenda. To łatwiejsze niż myślisz! ... ...\n... "Światło i Cień w fotografii" Witolda Dederki to biały kruk wśród wartościowych książek o fotografii. Jednak już niedługo może ukazać się kolejne wydanie tej pozycji i każdy fotograf będzie mógł uzupełnić swoją biblioteczkę. ... Na platformie ...\n... Za każdym razem, gdy widzę takie zdjęcia, zastanawiam się, jak zostały zrobione. Jestem pod wrażeniem umiejętności fotografa Siergieja Sawczenko, który jest autorem tego wyśmienitego kadru. Jego malowanie światłem to prawdziwa uczta estetyczna. ...\n... Bioluminescencja jest znanym zjawiskiem w świecie fauny i flory, ale wiedzieliście, że my też świecimy? Okazuje się, że ludzkie ciało potrafi emitować światło widzialne, które można zostać sfotografowane przez bardzo czułe aparaty! ... ...\nŚwiatło i cień na fotografiach\n... Cień może być tym wyjątkowym smaczkiem, jaki dodany zostanie do naszego zdjęcia. Jeśli wiecie co chcecie osiągnąć łatwiej będzie wam uzyskać właściwy efekt. A najlepszym sposobem jest oglądanie zdjęć ... i inspirowanie się. Poniżej znajdziecie ...\n... Arthur Cauty jest fotografem i filmowcem, który lubuje się w efektownych krajobrazach. Jego najnowsze dzieło "Night Light" (ang. "Nocne światło") jest nie tylko filmem poklatkowym, ale ukazaniem ... ruchu gwiazd oraz pięknych kształtów nocnych ...\n... Przysłona w obiektywie decyduje o tym, ile światła wpadnie do naszego aparatu podczas wykonywania zdjęcia. W tym poradniku tłumaczymy, co to jest przysłona i głębia ostrości i jak je wykorzystywać w fotografii. ... korzystanie z przysłony i ...\n... Malowanie światłem to technika, która wymaga nie tylko kreatywności, ale i cierpliwości. Darren Pearson pokazał, co można zrobić, gdy jedno idzie w parze z drugim. Mężczyzna zrobił ponad 1000 klatek, które zmontował później w ten krótki, ...\n... Lamborghini Huracan, kilku świateł i oczywiście aparatu. Dodatkowym wyzwaniem była chęć stworzenia sceny w deszczu. https://www.instagram.com/p/B-kHPRJFEfn Nietrudno się domyślić, że zabawkowy ... Huracan wylądował na włączonej bieżni. Ale co z ...\nJacek Patora otrzymuje Poland National Awards na SWPA 2020\n... zdjęcie wśród Polaków zrobił Jacek Patora. Jego zdjęcie ”Gra cieni” zostało zgłoszone w kategorii ”Architektura”. ... pokonkursowej. W tegorocznej edycji Poland National Award najlepsze zdjęcie zrobił Jacek Patora. ”Gra cieni” to kadr, który ...\n... Dziwne światła pojawiły się na niebie nad Norwegią w zeszły piątek. Mieszkający tam ludzie zapewne przywykli do świecącej na niebie zorzy polarnej, ale to było coś zupełnie innego. NASA wystrzeliła w atmosferę mieszankę świecącego gazu. ... ...\n... Aakaash Bali postanowił poświęcić trochę uwagi swojemu niesamowitemu miasteczku rodzinnemu. Jego widok nocą pozostawia odbiorcę z wieloma pytaniami: Gdzie są ludzie? Dlaczego te wszystkie światła ... tak jasno świecą? Odpowiedzi na nie może ...\n... ://youtu.be/JE5cUzXPMTA Light Right Na koniec jeden z najbardziej zachwycających projektów moim zdaniem. Light Right, jak sama nazwa wskazuje, dotyczy światła. Sztuczna inteligencja przeanalizuje zdjęcie ... pod kątem padania światła i pozwoli ...\nChwytać cień, czyli fotograficzny projekt Sylwestra Smigielskiego\n... Sylwester Smigielski, młody student z Katowic, spróbował zatrzymać cień w obiektywie aparatu. Teraz możemy oglądać efekty jego pracy. Od początku czerwca do końca listopada 2014 roku ... w wielu nastrojowych miejscach w Katowicach odbędzie się ...\nAffinity Photo iPad cena\nAffinity Photo czy Lightroom


Zawalenie się dachu hali w Katowicach\nOpisy odcinków | czwartek, 21 stycznia 2021\n"Największe polskie katastrofy" w sobotę 27 marca o 15:15\nZawalenie się dachu hali Międzynarodowych Targów Katowickich to największy wypadek budowlany w historii współczesnej Polski. Jak doszło do tego tragicznego zdarzenia? W najnowszym odcinku „Największych polskich katastrof” widzowie poznają unikatowe relacje świadków, ocalałych, a także ekspertów, z którymi prześledzą bieg wydarzeń.\nA kiedy odcinek o objęciu władzy przez PiS ?\nPropozycje na początek tygodnia: 18-21 stycznia


Mercedes-Benz - informacje - gospodarka: przemysł, biznes, finanse - wnp.pl\nNajdroższy na świecie samochód osobowy jest wart ponad 625 mln zł\nNieodwołalna decyzja koncernu Mercedes-Benz\nMercedes zbuduje nową bocznicę i centrum logistyczne w swojej fabryce w Jaworze\nMercedes liczy straty w razie nacjonalizacji zakładów w Rosji\nNarodowe Centrum Badań Jądrowych poprawi narzędzia Mercedesa w Jaworze\nMercedes gullwing z 1955 r. pobił rekord na aukcji. To najdroższy egzemplarz tego modelu w historii\nDaimler przechodzi do historii\nMercedes-Benz żegna zmarłego Virgila Abloha. Elektryczny Maybach zachwycił świat\nLeopardy pojadą na Mercedesach. Dla Abramsów potrzebujemy czegoś więcej\nSprzedaż BMW spadła przez problemy z półprzewodnikami\nMercedes zamierza uzyskać stal bez udziału paliw kopalnych\nPolitycy KO pytają, ile milionów wydano ze spółek Skarbu Państwa na antyunijną kampanię billboardową\nKALENDARIUM - WYKAZ WYDARZEŃ sobota, 21 maja 2022 (aktl.)\nWarszawa: Zarząd Zieleni: nie będzie w tym roku oprysków przeciw komarom\nWpłynęło już ok. 4 tys. wniosków o wsparcie w programie "Mój elektryk"\nTrzaskowski: KE szuka środków na pomoc w związku z napływem uchodźców


Dyrekcja liceum pozywa uczniów - zniesławili nauczycieli? - WP Wiadomości\nnauczycielerabka zdrójrabka-zdrójzniesławieniewiadomości kraków\nDyrekcja liceum pozywa uczniów - zniesławili nauczycieli?\n- Po analizie zawiadomień prokuratorzy doszli do wniosku, że ta sprawa powinna być rozpatrzona przez sąd w trybie prywatno-skargowym - powiedział zastępca prokuratora rejonowego w Nowym Targu Zbigniew Gabryś.\nZdaniem zawiadamiających, troje tegorocznych maturzystów oraz jedna osoba nie będąca uczniem liceum, umieszczali na stronach internetowych nieprawdziwe i niesłuszne hasła, które obraziły nauczycieli liceum.\n- Informacje, które ukazały się na stronie internetowej są kłamliwe i znieważają funkcjonariusza publicznego, jakim jest nauczyciel - powiedział dyrektor Liceum im. E. Romera w Rabce-Zdroju Marek Świder.\nGdyby sąd uznał winę uczniów, to groziła by im kara grzywny lub kara do dwóch lat ograniczenia wolności.\nZdaniem uczniów liceum, konflikt pomiędzy nimi a nauczycielami wybuchł po studniówce, podczas której maturzyści zaprezentowali obraźliwy - zdaniem nauczycieli, program artystyczny. Za to dyrekcja szkoły udzieliła uczniom nagany.\nKolejny konflikt pomiędzy uczniami a dyrekcją wybuchł, kiedy jedna z nauczycielek matematyki została odsunięta od nauki w jednej z pierwszych klas z powodu niepedagogicznego podejścia do uczniów i zbyt wygórowanych wymagań, jakie stawiała. Zdaniem uczniów, powodem odsunięcia nauczycielki, była jednak jej pozytywna postawa wobec zachowania maturzystów.\nW marcu uczniowie rabczańskiego liceum zorganizowali protest przeciw dyrektorowi szkoły i w obronie nauczycielki matematyki. Skargi na dyrektora uczniowie wysłali też do starostwa i kuratorium oświaty. Czworo aktywnych uczestników protestu nie zdało ustnej matury z języka polskiego, co - jak twierdzą uczniowie - miało być zemstą za zorganizowanie protestu przeciw dyrekcji szkoły.\nNaSygnale.pl: Sceny jak z filmu w gminie Gniewino


OC samochodu Kraków może uratować nas do pewnego momentu - InBloog\nOC samochodu Kraków może uratować nas do pewnego momentu\nantonio bao December 18, 2015 0\nUbezpieczenie OC jest obowiązkowe, nie oznacza jednak, że działa rzadko i niewiele osób z niego korzysta. Wręcz przeciwnie, dzięki niemu, możemy nie martwić się, że w razie spowodowania wypadku, będziemy musieli zapłacić odszkodowanie za zniszczone mienie czy uszczerbek na zdrowiu i samochodzie poszkodowanych.\nZwykła stłuczka, nie ma się co martwić\nNajwięcej zdarzeń na drodze to drobne stłuczki, w których wina jest oczywista po stronie jednego z kierowców. Najczęściej kończy się to spisaniem oświadczenia o winie, danych pojazdów, biorących udział, informacji o ubezpieczeniu sprawcy i danych osobowych użytkowników. Poszkodowany zgłasza się wtedy do swojej firmy ubezpieczeniowej, naprawia samochód bez swojego udziału w kosztach i sprawa jest dla niego zamknięta. Winny otrzymuje informację o podwyższeniu składek i przy następnej płatności musi zapłacić więcej, ale również nic go to nie kosztuje. Gorzej, jeśli w grę wchodzą poszkodowani w wypadku. Jeżeli więc był uszczerbek na zdrowiu kogokolwiek, musimy liczyć się z tym, że nasze OC samochodu Kraków również będzie musiało pokryć koszty leczenia i ewentualnego odszkodowania. Wtedy nasze zniżki pomniejszą się jeszcze bardziej, jeśli nawet nie będziemy mieli zwyżki. Im większe odszkodowanie będzie musiała zapłacić firma ubezpieczeniowa, tym większa składkę przyjdzie zapłacić kierowcy przy następnej opłacie za OC.\nWiększa katastrofa i ekologia to najgorszy scenariusz\nKażdy z ubezpieczycieli może wypłacić maksymalne odszkodowanie w ramach w wysokości pięciu milionów euro, czyli ponad dwudziestu milionów złotych, w przypadku uszczerbku na zdrowiu lub śmierci poszkodowanych w wypadku. Do miliona euro, czyli ponad czterech milionów złotych wynosi natomiast odszkodowanie za uszkodzenie mienia. Jeżeli szkody wyrządzone przez nas będą większe, bo na przykład w wypadku brało udział kilka samochodów albo autobus pełen pasażerów, wtedy będziemy musieli dopłacić z własnych finansów. Najczęściej kwoty takie są bardzo wysokie i pogrążają w długach na wiele lat. Sami będziemy musieli również wyłożyć pieniądze na usunięcie skutków katastrofy ekologicznej, jeśli zderzenie, które spowodowaliśmy doprowadziło do tego. Głównie zdarza się to w przypadku, gdy uszkodzimy cysternę i paliwo dostanie się do środowiska. Nie musimy tego neutralizować sami, jednak odpowiednie służby wystawią nam po prostu rachunek.\nUbezpieczenia komunikacyjne Ruda Śląska. Nie daj się oszukać


Maćkowski, Autor o Kartunsy.pl - Strona 28 z 28\nNawigacja: Home » Autor: Maćkowski » Strona 28\nFilmy animowane w każdej postaci - długie, krótkie, seriale itp. itd. Cenię sobie kreatywność i ambitne podejście do tematu.\n„Gang Wiewióra 2” – najnowszy zwiastun\nGang Wiewóra to całkiem nieźle przyjęta animacja z sympatycznymi zwierzakami w roli głównej. Film zebrał na tyle dobre recenzje oraz zyskał uznanie widzów, że w tym roku pojawi się jego kontynuacja. Poniżej mamy już zwiastun w wersji angielskiej. Mamy nadzieję, że gdzieś wkrótce pojawi się też zwiastun w polskiej wersji językowej. Czekamy!\nDisney i Pixar – wszystkie filmy w jednym uniwersum?\nNa oficjalnej facebookwej stronie Toy Story ukazał się niedawno filmik pokazujący niektóre easter eggi pojawiające się w filmach wyprodukowanych przez Pixar. Wydarzenie to jest o tyle ciekawe, że dotychczas pojawiało się wiele spekulacji fanów o tym, że wszystkie filmy Pixara dzieją się w tym samym uniwersum! Czyżby tym filmikiem Pixar przyznał, że tak właśnie jest w istocie? A może to tylko wyolbrzymiona ciekawostka? Tak czy siak – zobaczcie wideo. :)\n“Auta 3” z nowym zwiastunem!\nWłaśnie pojawił się nowy polski zwiastun kolejnej części filmu kinowego z serii “Auta”. Zapraszamy do obejrzenia.\nSmutna twarz – Pora na przygodę\nPora na przygodę miewała już różne momenty. Ale mimo, że raz na jakiś czas zdarzają się słabsze odcinki, to ciągle jednak pojawią się w niej takie perełki po których chciałoby się klasnąć w dłonie, włączyć “powtórz” i cieszyć się przygodą raz jeszcze. Do tego kategorii zdecydowanie trzeba zaliczyć “Smutną twarz”. Zdecydowanie, jeden z najlepszych odcinków serialu i jeżeli chcecie przekonać kogoś do tego serialu, to spokojnie możecie pokazać mu […]\nStarsze ← 1 … 26 27 28 Nowsze →\nWywiad z Parkerem Simmonsem - twórcą kreskówki "Mao Mao i Bohaterowie Czystego Serca"\n"Mao Mao i Bohaterowie Czystego Serca" to nowy kreskówkowy hit, który można oglądać na kanale Cartoon Network od marca tego roku. W zwi | przeczytaj więcej\nLEGO® DC SHAZAM! CZARY MARY I POTWORY - premiera na DVD\nNowa, pełna akcji i humoru, pełnometrażowa przygoda z superbohaterami DC w świecie LEGO®! Oto on: najmłodszy i najmilszy bohater w mieś | przeczytaj więcej\nDeadpool z własną kreskówką dla dorosłych! 230 visits


V akcja krwiodawcza w Baniach Mazurskich\nwtorek, 08 marca 2011 15:06\n40 krwiodawców zgłosiło się dziś w Placówce Straży Granicznej w Baniach Mazurskich, aby oddać krew. To rekordowa liczba. Po raz piaty dzięki zaangażowaniu funkcjonariuszy SG, strażaków OSP, pracowników Urzędu Gminy, mieszkańców Bań Mazurskich i nie tylko oraz naszych emerytowanych kolegów udało się łącznie zebrać 16,4 litrów krwi pełnej, którą pobrano od 37 osób.\nPrzypomnijmy, prawie 1,5 roku temu pomysł na przeprowadzanie tak szczytnych akcji pojawił się u dwóch funkcjonariuszy tej placówki. Krzysztof Abramowicz i Tadeusz Cewkowicz, wspólnie z prezesem Ochotniczej Straży Pożarnej Stanisławem Kalinowskim postanowili po raz pierwszy zorganizować dobrowolną, honorową zbiórkę krwi. Pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę, każda kolejna tego typu akcja przyciąga coraz więcej chętnych, co widać po dzisiejszym dniu.\nSerdeczne podziękowania kierujemy do pracowników RCKiK w Olsztynie Oddział Terenowy w Giżycku, którzy to wspierają nasze działania. Kolejna akcja, mamy nadzieje odbędzie się już w maju w związku z obchodami XX-lecia SG. Liczymy na kolejne jej powodzenie.\nmł. chor. SG Tadeusz Cewkowicz


CZYTAM Z KLASĄ lekturki spod chmurki - Publiczna Szkoła Podstawowa nr 5 z Oddziałami Integracyjnymi\nINNOWACJE PEDAGOGICZNE » CZYTAM Z KLASĄ lekturki spod chmurki\nTytuł innowacji: "CZYTAM Z KLASĄ lekturki spod chmurki" (w oparciu o ogólnopolski projekt edukacyjny wspierający rozwój czytelnictwa wśród uczniów klas I - III).\nImię i nazwisko nauczyciela prowadzącego innowację: mgr Aneta Żywica, mgr Alicja Marciniak\nCzas trwania innowacji: 2 września 2019r. - 31 maja 2020r.\nUniowie biorący udział w innowacji: klasa II D\nAby zminimalizować problem i zainspirować dzieci do czytania, od października 2019 r. wprowadzamy do swojej klasy projekt edukacyjny autorstwa Honoraty Szaneckiej, upowszechniający czytelnictwo wśród uczniów klas I-III, którego założeniem jest zachęcenie dzieci do czytania książek poprzez aktywną działalność edukacyjną.\nRealizując program opierać się będziemy na umiejętnościach i doświadczeniach własnych oraz na sugestiach i pomysłach innych osób biorących udział w projekcie, poprzez wymianę wspólnych doświadczeń na stronie projektu. Zajęcia odbywać się będą na terenie szkoły lub poza nią, po uprzednim poinformowaniu dyrektora szkoły. Podczas zajęć wykorzystane zostaną pomoce dydaktyczne posiadane przez szkołę oraz przez każdego ucznia.\nW każdym z modułów uczestnik (zespół klasowy) wybierze jedną spośród czterech zaproponowanych lektur, do której wykona co najmniej cztery zadania. Lektury będą czytane przez nauczyciela i samodzielnie przez uczniów,a także przez zaproszonych gości.


Nawozy naturalne ogrodnicze roślinne, do iglaków, krzewów - Twoje Ogrody\nRośliny dekoracyjne oraz krzewy, iglaki i drzewa owocowe, zasadzane w ogrodach, czy na działkach niejednokrotnie wymagają stosowania dodatkowych substancji odżywczych. Działalność człowieka, porządkowanie ogrodu oraz korzystanie z plonów sprawia, że dawka składników pokarmowych, pochodzących z niszczejących roślin zostaje zmniejszona. Na szczęście można je uzupełnić, dzięki zawierającym je nawozom ogrodniczym, które sprawiają, że rośliny rosną bujne, mają znacznie bardziej dorodne owoce i kwiaty, a dodatkowo są mniej podatne na choroby i szkodniki.\nNawozy ogrodnicze do iglaków to środki, używane głównie w uprawie roślin, wymagających specjalnych warunków. Celem stosowania nawozów jest uzupełnianie wartości odżywczych i fizycznych gleby, potrzebnych do prawidłowego funkcjonowania danego gatunku. Na rynku dostępnych jest wiele rodzajów tego typu produktów, które dzielą się na dwie grupy:\nMineralne - są wysokoprocentowe, bezpośrednio przyswajalne, główną ich zaletą są ściśle określone składniki umieszczone w granulacie, które precyzyjnie dostarczają kwiatom i krzewom potrzebnych substancji. Zawierają szeroką gamę niezbędnych dla roślin mikroelementów, występujących w glebie w niewielkich ilościach. W zależności od rodzaju sadzonki oraz pory roku, można zastosować wersje potasowe, azotowe, fosforowe oraz wieloskładnikowe.\nNaturalne - pochodzenia zwierzęcego które w dzisiejszych czasach cieszą się coraz większą popularnością, ich główną zaletą jest brak zbędnej chemii, dzięki takim nawozom można stworzyć własny ekologiczny przydomowy ogródek i cieszyć się smacznymi zdrowymi owocami.\nWśród nawozów naturalnych możemy wyróżnić kompost, powstały wskutek rozkładu odpadów roślinnych. Jego główną zaletą jest wysoka zawartość próchnicy, wzbogacającej glebę. Innym rodzajem, stosowanym pod krzewy czy iglaki jest obornik, który można nabyć w postaci granulatu. Na uwagę zasługuje również biohumus, zawierający bakterie oczyszczające glebę.\nKorzystając z naszej oferty, mogą Państwo nabyć nawozy naturalne i mineralne, dzięki którym możliwe jest odżywienie iglaków, krzewów oraz innych gatunków.\nIstotnym elementem pielęgnacji krzewów iglastych jest zasilenie podłoża w minerały i składniki odżywcze. BIOPON do iglaków zawiera wszystkie składniki niezbędne do utrzymania właściwego poziomu kwasowości gleby. Dodatek magnezu zapobiega brązowieniu igieł.Skład:AZOT 5%, FOSFOR 5%, POTAS 14,7%, MAGNEZ 5%, SIARKA 27%\nNawóz naturalny granulowany do drzew owocowych składa się głównie z naturalnych składników pochodzenia zwierzęcego (ok 90%) , dobranych odpowiednio do rodzaju roślin nawozów sztucznych (5%) oraz ukorzeniacza który spełni swoją funkcję w nowym środowisku. Nawozy dedykowane które przygotowaliśmy mają precyzyjnie dobrane składniki tak aby rośliny były zdrowe i wydajne. Zwracamy na to szczególną uwagę gdyż nieodpowiednio dobrane nawozy lub przenawożenie daje efekt odwrotny do zamierzonego.\nNawóz naturalny granulowany Uniwersalny składa się głównie z naturalnych składników pochodzenia zwierzęcego (ok 90%) , dobranych odpowiednio do rodzaju roślin nawozów sztucznych (5%) oraz ukorzeniacza który spełni swoją funkcję w nowym środowisku. Nawozy które przygotowaliśmy mają precyzyjnie dobrane składniki tak aby rośliny były zdrowe i wydajne. Zwracamy na to szczególną uwagę gdyż nieodpowiednio dobrane nawozy lub przenawożenie daje efekt odwrotny do zamierzonego.\nNawóz NATURALNY 'WINOROŚLA'\nNawóz naturalny granulowany do Winorośli składa się głównie z naturalnych składników pochodzenia zwierzęcego (ok 90%) , dobranych odpowiednio do rodzaju roślin nawozów sztucznych (5%) oraz ukorzeniacza który spełni swoją funkcję w nowym środowisku. Nawozy dedykowane które przygotowaliśmy mają precyzyjnie dobrane składniki tak aby rośliny były zdrowe i wydajne. Zwracamy na to szczególną uwagę gdyż nieodpowiednio dobrane nawozy lub przenawożenie daje efekt odwrotny do zamierzonego.


Rozdział 1 – Przybysz\nBrowse: Home / Opowiadania / Rozdział 1 – Przybysz\nNoc przelewała się po ciemnym niebie, a jedyne źródło światła stanowił wielki księżyc w pełni. Strażnik ziewnął ospale w żelazną rękawice swojego opancerzenia. Stało ich dwóch na straży, z jednej strony czekając litościwie na zmianę warty, a z drugiej dziękując niebiosom. Nie chcieliby czynić służby po wewnętrznej stronie murów, za bramą…\nPo paru dłuższych chwilach, jeden z nich ocknął się z zaspania dostrzegając ruch w ciemnościach. Ruszała się niewielka, niemal czarna sylwetka. Łagodnym krokiem szedł przez most nad fosą, a stukot od cholew butów było słychać dźwięcznie po drewnianym deskach przeprawy. W końcu, z bliższej odległości i z pomocą pochodni, rozpoznali w przybyszu człowieka ubranego na czarno. Wartownicy momentalnie odzyskali trzeźwość i szczęknęły wyjmowane miecze.\nPostać przystanęła na parę metrów przed nimi. Był trochę niższy od ogółu, w dodatku szczupły. Miał na sobie niemal kruczoczarny płaszcz z długimi rękawami i wysokim kołnierzem, który się idealnie komponował czupryną tego samego koloru, która sięgała mu do połowy szyi. Z powodu ciasno zawiązanego ciemnozielonego szala, z twarzy było widać jedynie nos i parę dwóch czerwonych oczu. Postać dźwigała ze sobą dosyć sporą, brunatną torbę zwisającą mu przy boku, a trzymającej się na pasie przepasanym przez głowę. Trzymał na niej bezwładnie swoją lewą rękę, przy czym drugą miał schowaną w kieszeni. Po chwili wyjął ją i otwartą uniósł na wysokość głowy, dając znak, że nie ma złych zamiarów.\n- Kto idzie pytałem się!? – wartownik jeszcze bardziej się irytował milczeniem nowo przybyłego.\nPostać spokojnie schowała dłoń z powrotem do kieszeni i przebiegła wzrokiem od jednego do drugiego strażnika. Spod szala wydobył się łagodny, lecz pełen powagi głos.\n- Zwykłym handlarzem jestem… Chciałem spytać, czy to brama do miasta Estel…\nStrażnicy spojrzeli na siebie kantem oczu, na chwile nie spuszczając broni.\n- A nawet jeżeli, to czego tu chcesz?\nW końcu postać wyprostowała się wyjmując brodę z szala. Na odsłoniętej części twarzy można było dojrzeć niewielki, prawie niewidoczny zarost co wskazywało, że był dosyć młody. Jego usta była uformowane w mały, niemal złośliwy uśmieszek.\n- Handlować, oczywiście… – rzekł jakby wygłaszając ogólnie znaną tezę.\n- A niby czym? – strażnik nie tracił na podejrzliwości. Miał w końcu przed sobą postać, która samym swoim wyglądem zwracała uwagę.\n- A, książkami… – odpowiedział ciągnąc za opaskę swojego bagażu.\nObaj wartownicy spojrzeli na siebie ze zdziwieniem. Przybysz widząc to, uśmiechnął się szerzej.\n- Chyba nie powiecie mi, że w tak dużym mieście, nie macie antykwariatu? – zapytał jakby opowiadając anegdotę. Drugi ze strażników, który się dotąd nie odzywał, podrapał się w tył hełmu.\n- Nooo, mamy jednego takiego antykra… handlarza księgami…\n- Taa, ja ci dalej nie wierze. Rzuć mi tu ten tobół spod ramienia… – zażądał pierwszy strażnik.\nPrzybysz przełożył pas od torby przez głowę i zrobił krok w kierunku wartowników. Ci natychmiast podnieśli miecze na wysokość jego gardła. Ten, zniesmaczony, wykrzywił grymas na ustach na myśl o takim postępowaniu ze swoim bagażem. Zamachnął się i rzucił im go pod nogi. Strażnicy szybko rozpięli torbę i zajrzeli do środka. Wewnątrz rzeczywiście znajdowała się niewielka sterta książek, a oprócz tego pędzel, niewielka buteleczka z atramentem oraz pakunek z żywnością i wodą. Jeden ze strażników wziął jedną z książek i szybko ją przekartkował. Młodzieniec uśmiechnął się. Zauważył analfabetyzm wartownika, gdy dojrzał, że książka była obrócona do góry nogami. W końcu zamknęli torbę i schowali broń.\n- Chyba jesteś w porządku… – odezwał się pierwszy, trochę mniej podejrzliwie. Podniósł torbę i podał ją. – Możesz wejść. – Przez chwilę stał w zastanowieniu, po czym spojrzał wędrowcowi prosto w oczy. – Jesteś pewien, że nie lepiej drugą bramą?\nPod kruczoczarne włosy podniosła się jedna brew. – Nie rozumiem…\nWartownik tylko westchnął ciężko. – Słuchaj no, ta brama prowadzi do raczej marnej dzielnicy. Prędzej tam zarobisz w łeb, niż sprzedaż jakąś książkę. No i, przez te cholerne wyp… – zamilkł. Szybko rozejrzał się nerwowo i odchrząknął. – …w każdym razie, radzę ci obejść trochę murów i wejść drugą bramą.\nPrzybysz znów uśmiechnął się złośliwie i pokręcił głową. – Już raz mnie przeszukali. Drugi raz nie chce.\nStrażnik westchnął drugi raz z zażenowania. – A broń macie przynajmniej?\nNa te słowa, przybysz odsłonił prawą część swojego płaszcza. Widniała tam niewielka, jednoręczna kusza i parę bełtów przypiętych do pasa. Strażnik uśmiechnął się pogardliwie i zakpił.\n- Prawie nic, ale zawsze coś… pamiętaj, że trupy takich jak ty zbieramy stamtąd gęsto… – Przybysz wypuścił powietrze na oznakę kpiny. Wartownik to zignorował i obrócił się w kierunku kolegi. – Otwieraj!\nDrugi, natychmiast reagując na rozkaz, podbiegł do bramy. Zaczął walić pięścią w miejscu gdzie widać było mniejsze drzwi.\n– Te! Otwierać!\nPo chwili oczekiwania odsunęła się niewielka klapka na drzwiach, ujawniając parę niewyspanych oczu.\n- Czego znowu…\n- Otwierać, handlarzyk chce wejść.\n- Jaki do cholery handlarzyk!? W środku nocy?\n- Przestań gadać, tylko otwieraj, już sprawdzony.\nPostać po drugiej stronie drzwi mruknęła jeszcze parę przekleństw pod nosem, po czym zamknęła klapkę. Po chwili słychać było szczęk otwieranych klamer i zamków, a pod koniec otworzyły się drzwi.\n- Właź! – Zawołał wartownik zza drzwi. Wędrowiec założył swój pakunek na plecy i przeszedł na drugą stonę.\nWewnątrz murów panował grobowy spokój, a przygasłe, zaniedbane latarnie skąpiły światła na ulice. Młodzieniec, stojąc jeszcze pod bramą, postanowił zaczerpnąć trochę informacji.\n- Więc to jest miasto Estel.\nStrażnik, który przed chwilą go wpuścił do środka, spojrzał na niego spod oka. – Czego tu jeszcze chcesz.\n- Dowiedzieć się, gdzie tu przespać noc można… jakaś karczma… najlepiej najgorsza, bym wiedział co omijać. –\nStrażnik jeszcze trochę niechętnie przyglądał się przybyszowi, lecz w końcu dał za wygraną. Rozluźnił się i usiadł na pobliskim stołku, opierając się o mury.\n- Najgorszą, mówicie… to daleko chodzić nie musisz… w tej dzielnicy, gdziekolwiek byś nie wszedł, to wszystko jest spod pieprzonej gwiazdy… taki na przykład „Stary wór”. Piwo dobre mają, gospodarz, też chłop równy, sufit ma prosty, lecz taka hałastra tam przesiaduje, że szkoda gadać… – westchnął ciężko – raz, to co dzień jakiegoś trupa na cmentarz musieliśmy targać…\nPrzybysz zastanowił się chwilę. Spojrzał w czerń dalszego miasta i się uśmiechnął.\n- „Stary wór” mówicie… – złapał się wolną ręką za brodę – …jeżeli tak tam niebezpiecznie, to dlaczego gospodarz nie zamknie karczmy?\n- Baa, powiedzcie mu to… rodzinny interes, jedyna robota jaką potrafi i takie tam… – przetarł nos, czego po chwili pożałował z powodu żelaznej rękawicy – …po za tym twierdzi, że w całym tym mordzie, gwałcie i pijaństwie nie jest tak źle i da się wyżyć… jak? Cholera go wie, lepiej sam się go spytaj…\n- Ciekawe… a gdzie to jest?\n- Od bramy prosto i trzecia uliczka w lewo, na pewno poznasz po krzykach, która chałupa… cholerne miejsce… można bardzo łatwo dostać sztyletem w plecy… hej! Ty chyba tam nie Idzie… – w tej chwili spoglądał na oddalającą się czarną sylwetkę. Ta na chwilę podniosła prawą rękę i nie odwracając się pomachała niedbale na pożegnanie.\nPrzybysz rozglądał się przez całą drogę do karczmy. Po obu stronach ulicy były drewniane domy, które z rzadka wyrastały ponad parter. W co niektórej chacie przez okna widać było światło, a duża część miała wybitą lub pękniętą chociaż jedną z szyb. Gdyby nie kamienne wyłożenie ulicy i wystający nieopodal mur miejski, mógłby przysiąc, że jest w jakiejś zaniedbanej wsi. To naprawdę musiała być najgorsza dzielnica. W pewnej chwili jego uwagę zwróciła głośna hulanka wydobywająca się z jednego z drewnianych domów. Rzeczywiście trudno przegapić tę gospodę…\nNagle wstrzymał oddech. Znał to uczucie. Ktoś lub coś się zbliżało do niego od tyłu. Dosyć blisko, niebezpiecznie blisko. Ta osoba wyraźnie skradała się w jego kierunku. Lecz nie z nim te numery. Delikatnie puścił pasek od torby i złapał pobliski kant płaszcza. Udał, że drugą ręką sięga do kieszeni spodni. W rzeczywistości, zręcznie wyjął z pasa jeden bełt i dziwnym układem palców chwycił kusze tak, że pocisk był gotowy do załadowania. Jest gotowy. Wyraźnie czuł, że postać jest już za nim, bardzo blisko. Wyjmuje jakiś przedmiot i próbuje pchnąć go w plecy. To był sztylet.\n- Może się nadasz… – rzucił szybko przybysz.\nNagle pojawił sie błękitny błysk, brzęk metalu skrobiącego o metal, znowu błysk, kawałek czarnego materiału przefrunął przed oczami napastnika, by potem ujrzeć kuszę wycelowaną prosto w jego czoło.\nWędrowiec przypatrzył się osobnikowi na muszce od stóp do głów. Był to jakiś niski chuderlawiec, ubrany w szmaty, które wyglądały jakby sprzed godziny je wyciągnięto z rynsztoka. Na przerażonej twarzy widać było ślady po siniakach, a z rozwartej paszczy można było dojrzeć dziury miedz zębami. Nawet sztylet który teraz leżał na ziemi ze skrzywionym ostrzem, był kawałkiem naostrzonej blachy z trzonkiem zawiniętym ze skóry. Jego twarz skrzywiła się w grymas rozczarowania.\n- Nie nadajesz się…\nStrzał i chrupnięcie łamanej czaszki. Bezwładne ciało upadło z impetem na ziemie.\nMłodzieniec jednym, błyskawicznym ruchem ręki naciągnął następny bełt i rozejrzał się jeszcze po okolicy. Pusto, jak łatwo się można było domyślić. Głupiec myślał, że sam da rade komuś wyższemu od siebie zarżnąć gardło i zabrać sakiewkę. Rozluźniony rozładował kusze i przymocował ją z powrotem do pasa.\nNa drzwiach do głośnego domu była tabliczka nosząca ślady wielokrotnych prób zerwania i oblewania wymiocinami. Napis „Stary Wór” oznaczał, że dobrze trafił. Na jego twarzy kolejny raz pojawił się złośliwy uśmieszek. Wszedł do środka.\nNie zdziwił go widok wnętrza. Drewniana chata z dość dużym pomieszczeniem na parterze, gdzie też mieściło się parę prostokątnych stołów. Na końcu pokoju ujrzał kamienny kominek z tlącym się ogniem, dającym ciepło na całą izbę. Przy każdym ze stołów siedziało paru obdartych oprychów i pijaków. Rechotali się do siebie i do kufla z sobie wiadomych przyczyn nawet nie zwracając uwagi na to że ktoś wszedł do środka. Na paru stołach siedziały, lub tańczyły kobiety, które sądząc po strojach i zachowaniu nie pasującym do ich urody były prawdopodobnie dziwkami. Jednak coś go zdziwiło w całym tym obrazku. Na środku pomieszczenia biegała kobieta – inna niż reszta. Była młoda, ubrana w lekko przybrudzony strój kelnerki, który pomimo rozdarć w paru miejscach zdradzał jej dosyć zgrabną figurę. Z daleka nie mógł dokładnie dojrzeć twarzy, ale po długich, czarnych aksamitnych włosach opadających do połowy pleców, podejrzewał raczej, że powinna być ładna.\nUśmiechnął się drwiąco na te myśl. Płomyk świecy w jaskini mroku.\nPo krótkim namyśle, udał się powoli w kierunku karczmarza. Stawiał każdy krok ciężko i z przesadnym podskokiem – specjalnie. Wynikiem tego było dosyć głośne brzękanie monet, które dało się zauważyć nawet w tym hałasie. Czerwone oczy przeskakiwały po całym pomieszczeniu, wychwytując zwrócone ku niemu spojrzenia.\nWreszcie dotarł do kontuaru. Zdjął i delikatnie położył bagaż obok nogi. Obejrzał się raz jeszcze, by ujrzeć delikatne zamieszanie spowodowane jego przejściem. Wszystko zgodnie z planem. Swoją uwagę skierował na karczmarza, który od jakiegoś czasu mierzył go wzrokiem. Czas na trochę gry aktorskiej.\nOchrypły, podstarzały głos utwierdził go w przekonaniu, że trafił w dobre miejsce. Spojrzał karczmarzowi prosto w oczy i odpowiedział cichym, z nutą udawanej obawy, głosem.\n- Nazywam się Wiktor… – zamilkł na chwile, by się jeszcze raz rozejrzeć. – jestem wędrownym handlarzem… szukam noclegu…\nKarczmarz zrobił tęgą, ponurą minę i przez chwile zastanawiał się nad odpowiedzią. Jedną rękę uniósł i szybkim ruchem podrapał się w tył głowy. Drugą położył na kontuarze przed sobą, po czym pochylił się do gościa. Jego twarz momentalnie złagodniała.\n- Panie… nie chce tu kłopotów… lepiej dla pana, żeby pan poszukał noclegu gdzie indziej…\nMłodzieniec wykrzywił twarz na podobieństwo przestraszonej z udawaną pewnością. Pochylił głowę, po czym po kilku chwilach z powrotem ją podniósł, jeszcze raz wpatrując się w oczy karczmarza.\n- Nic nie powinno się stać… Jutro poszukam noclegu gdzie indziej… dobrze zapłacę…\nNa dźwięk ostatnich słów w oczach gospodarza zaiskrzyło. W ten po chwili przed nim pojawiła się niewielka sakiewka brzękliwych monet, na której niezwłocznie skupił swoją uwagę. Jeszcze chwile stał w bezruchu wyzbywając się ostatnich wątpliwości. W końcu sięgnął po sakiewkę, wyprostował się i zagwizdał.\n- Hej, Eliza!\nZ środka Sali wyłoniła się kelnerka. Teraz mógł się jej przypatrzeć bliżej. Posiadała krągłą, lecz smukłą twarz z ładnie skomponowanymi policzkami i nosem, a oczy miała w kolorze błękitnym. Wszystko idealnie, poza faktem, że była dosyć blada oraz to, że nie pasowała do tego miejsca.\n- Zaprowadź naszego gościa do wolnego pokoju na górze i zostaw mu drugi klucz. Daj mu też dobre posłanie, by był zadowolony z naszej gościny.\nKobieta przytaknęła i obróciła się w kierunku wędrowca.\nKolejny raz obróciła się i tym razem udała się w kierunku schodów. Młodzieniec przez chwile ją obserwował, po czym wziął swój bagaż na plecy i podążył za nią. Gospodarz przyglądał się im jeszcze przez chwilę jak się oddalali. W końcu parsknął.\n- Dziwak… czy idiota…\nPo paru chwilach kelnerka zaprowadziła młodzieńca do pokoju gościnnego na piętrze. Wiktor udał się na środek i rozejrzał po pomieszczeniu. Było ono prosto urządzone – znajdowało się tam łóżko ze szmacianym posłaniem, stolik nocny, stół z dwoma krzesłami oraz niewielka szafa. Po wstępnym zorientowaniu się po pokoju, jeszcze raz spojrzał na kelnerkę. Ta uśmiechnęła się do niego.\n- Życzę miłej nocy.\nWędrowiec popatrzył na nią chwilę zmartwionym wzrokiem.\n- Mam taką nadzieje…\nKelnerce zniknął uśmiech z twarzy. Powoli wycofywała się do tyłu i odwróciła się, udając się w ciemność korytarza. Wiktor podszedł do drzwi, zamknął je na klucz i oparł się na nich plecami. Na jego twarzy kolejny raz pojawił się złośliwy uśmieszek, a w jego czerwonych oczach zaiskrzyło. Będzie się działo!\nSzybkim susem zbliżył się do stołu i położył na nim swój bagaż. Chwile w nim grzebał, żeby zaraz wyciągnąć niewielkich rozmiarów pędzel. Wraz z nim położył na stole buteleczkę i na chwile oddalił się na środek pokoju. Jeszcze raz rozejrzał się wkoło.\n- Taaa, wszystko będzie idealnie…\nSzybkim ruchem poderwał pędzel i zanurzył go w buteleczce. Na włosiu widać było nie atrament, lecz dziwny, połyskujący srebrny płyn. Udał się z powrotem na środek pokoju. Uniósł pędzel przed sobą, po czym zamknął oczy. Końcówka włosia wraz z farbą zaczęła lśnić błękitnym blaskiem. W tej chwili nagłym, lecz płynnym ruchem, schylił się do podłogi i z wielką zawziętością zaczął malować linie. Każdy ruch pędzla zostawiał po sobie błękitną ścieżkę, która już po paru chwilach pracy wędrowca zamykała się w lśniącą pajęczynę. Młodzieniec malował swoje dzieło na coraz rozleglejszym kawałku podłogi, w końcu sięgając samego łóżka oraz innych mebli. Ostatnim ruchem pędzla poprowadził ścieżkę po nodze swojego łoża, pozostawiając lśniący ślad tuż obok poduszki. W końcu wyprostował się i otworzył oczy. Cała błękitna łuna zniknęła momentalnie, zostawiając po sobie blady, ledwie widoczny ślad. Wędrowiec uśmiechnął się chytro na ten widok.\nCiemna noc panowała w pokoju. Grobowa cisza była przerywana tylko ciężkimi oddechami młodzieńca. Leżał na plecach z zamkniętymi powiekami, sprawiając wrażenie pogrążonego w śnie.\nW pewnym momencie od drzwi doszedł niewielki trzask. Wiktor natychmiast otworzył oczy, lecz nie ruszał się. Zaczął się dokładnie wsłuchiwać w otoczenie. Na drugim końcu pokoju, usłyszał to na co czekał.\n- Cholera jasna. Szybciej!\nNiewielki, lecz dosyć wyraźny szept dobiegł do jego uszu. Uśmiechnął się złośliwie i czekał dalej w bezruchu.\nW końcu klamka przekręciła się, a drzwi wydały ciche skrzypnięcie. Po podłodze niósł się dźwięk delikatnych kroków, które stawały się coraz bardziej wyraźne. Względną cisze znowu przerwał szept.\n- Gdzieś tu musi być złoto! Ten włóczęga gorzej brzękał niż dzwon noworoczny! Musi gdzieś tu je trzymać…\nOn dalej leżał w bezruchu. Już czuł mniej więcej gdzie się znajdują, a zestawiając to ze swoim słuchem, znał ich każdy ruch w pokoju. Z każdym kolejnym dźwiękiem nabierał pewności co do położenia przybyłych. A oni tymczasem nie próżnowali. Najpierw skierowali się do kufra pod stołem, potem pogrzebali trochę w torbie. Usłyszał parę przekleństw mających w tytule jego książki. Na końcu sprawdzili szafę wraz z płaszczem. Gdy nic nie znaleźli, wszyscy wrócili na środek pokoju, prawdopodobnie by się naradzić. Wiktor uśmiechnął się. Już wiedział, że było ich trzech, a teraz stali dokładnie tam gdzie chciał. Powoli uniósł rękę i ostrożnie kierował ją na bok swojej poduszki. Gdy był już pewny co do ich położenia i tego na czym trzyma dłoń, odezwał się wyraźnym, donośnym głosem.\nRabusie nie mieli czasu nawet się odpowiedzieć. Momentalnie ze ścieżki od łóżka popłynęła błękitna pajęczyna i potężny blask wydobył się spod ich stóp. Rozległ się głośny, urwany krzyk, po czym znowu nastała cisza.\nWiktor powoli podniósł się, uważając, by nie oderwać dłoni od ścieżki. Usiadł na łóżku i spojrzał przed siebie. Na podłodze leżało trzech rosłych ludzi, wszyscy związani i zakneblowani. Wywijali się niemiłosiernie, za wszelką cenę starając się zerwać więzy. Młodzieniec uśmiechnął się, jak myśliwy uśmiecha się do zdobyczy.\n- Ładne łowy… może któryś się nada…\nPowoli uniósł się ze swojego łoża i powolnym krokiem udał się do związanych. Ci starali się krzyczeć i wierzgać związanymi kończynami jak najbardziej, byle uniknąć czekającego ich losu, jakikolwiek by on był. Podchodził do nich po kolei, spędzając przy każdym parę dobrych chwil. Badał ich wzrokiem, dokładnie oglądał i gdzieniegdzie odsłaniając ubrania, wpatrywał się na gołą skórę. Zaglądał do oczu, mierzył średnice bicepsów oraz pobieżnie wzrost każdego z nich. Gdy skończył badać ostatniego, z jego twarzy zniknęły ostatnie ślady uśmiechu – zamiast tego królował tam wyraz złości zmieszany z zawodem.\n- Żaden się nie nadaje…\nNagle przez drzwi wleciał gospodarz i dwóch rosłych ludzi zapiętych w kolczugi. Właściciel najwyraźniej w wielkim pośpiechu się ubierał, ponieważ miał na sobie jedynie koszule nocną i szmaciany płaszcz. Na dwóch osobach za nim można było dostrzec herby miasta – to byli strażnicy miejscy, wyciągnięci najprawdopodobniej z nocnego patrolu. Trzymali w rękach drewniane pałki, a miecze mieli pochowane w pochwach.\nGdy w końcu spojrzeli na całą scenę w pokoju, wszyscy trzej stanęli jak wryci, a oczami wodzili, to w młodzieńca, to w trzech osiłków. Dopiero po paru chwilach strażnicy schowali pałki, a karczmarz zdołał wykrztusić parę słów.\n- Nic…nic panu nie jest?\nW jego głosie można było dostrzec więcej zdziwienia, niż troski o gościa, lecz ten nawet nie zwrócił na to uwagi. Szybko zbliżył się do przybyłej trójki.\n- Zabierzcie ich, sądząc po smrodzie któryś z nich na pewno jest poszukiwany. Powinniście co najmniej dostać za to pochwałę od kapitana…\nJeden ze strażników podszedł do związanych złodziei i natychmiast zamarł gdy spojrzał na twarze.\n- W mordę… to Węgar, Oler i Narek! Mordercy znad Izywodu! Panie, z ich złapaniem nie dało rady już cztery miasta, a ty zrobiłeś to w jedną noc!\nStrażnik mówił z nieukrywanym niedowierzaniem. Wiktor kolejny raz zignorował to odkrycie i kontynuował swoim spokojnym głosem.\n- Tym bardziej ich zabierzcie… takie ścierwa nie powinny się obalać po ulicach…\nWiktor natychmiast się odwrócił, tracąc całą dozę zainteresowania tym co się dzieje w jego pokoju. Wrócił się do swojego łóżka i natychmiast się na nim położył. Strażnicy trochę zdezorientowani jego zachowaniem jeszcze przez chwile stali jak wryci. W końcu otrzeźwieli. Poczęli wyprowadzać bandytów jednego po drugim, waląc od czasu do czasu pałką po głowię, wymuszając tym posłuszeństwo u złapanych. Po paru chwilach, ostatni wychodzący strażnik, niespokojnym głosem życzył dobranoc.\nGospodarz stał cały czas na środku zszokowany i zagubiony w całej sytuacji. Gorączkowo szukał po całym pokoju jakiegoś wyjaśnienia. Kiedy jego wzrok w końcu utkwił na śpiącej postaci wędrowca, zdobył się na parę słów.\n- Kim… kim jesteś??\nMłodzieniec otworzył oczy i spojrzał się na właściciela. Skrzywił brwi i odezwał się stanowczym głosem.\n- Przecież mówiłem, nazywam się Wiktor Arbend, chociaż muszę przyznać, że nie jestem handlarzem.\n- Nie musi pan wiedzieć…\n- Na sto diabłów, kim jesteś! Trzymam się w tej karczmie od piętnastu lat i każdy inny człowiek na twoim miejscu leżał by taplając się we własnej krwi!\nWiktor na te pytanie uśmiechnął się i zamknął oczy, kładąc się z powrotem do snu.\n- Wiesz kim są symbolicy?\nKarczmarz chciał jeszcze coś powiedzieć, lecz na te słowa zamarł z otwartą do połowy paszczą.\n- To niech pan na razie zapomni o mnie…\nGospodarz wyraźnie odczytał ostrzeżenie. Jeszcze chwile stał w ciszy na środku pokoju, starając się uporządkować w głowię wszystko to co widział i usłyszał. Po paru chwilach, nie widząc innego wyjścia, skierował się do drzwi.\nNastępnego ranka, Wiktor nie spieszył się do wyjścia. Wstał długo po świcie, a gdy już to zrobił, spędził jeszcze trochę czasu w swoim pokoju. Po porannych ceremoniach z myciem i ubieraniem się, w pierwszej kolejności udał się do swojej torby. Pogrzebał w niej chwilę, by wyciągnąć z niej dosyć sporą, podniszczoną książkę o grubej, zielonej okładce. Jej tytuł brzmiał „Góry złota z Gór Awafal”. Na jej widok uśmiechnął się chytrze.\n- Heh, „najciemniej w blasku pochodni”. – zacytował fragment z jednej z dawno przeczytanych powieści.\nJednym ruchem otworzył książkę w połowie. Pierwsze kartki tomu wystawały niedbale na wszystkie strony, lecz reszta była nienaturalnie przyklepana na płask do okładki. Wiktor delikatnie przeleciał kciukiem po ich kancie. Gdy wreszcie natrafił na zgrubienie, jednym zręcznym ruchem wyciągnął wszytą nić. Kartka odskoczyła odsłaniając wydrążony środek książki. Wewnątrz kryła się sakiewka ze złotymi monetami. Wyciągnął ją ze skrytki i część zawartości przesypał do dwóch mniejszych mieszków, a całość schował do kieszeni. Sięgnął jeszcze do torby po swój pędzel i buteleczkę, po czy spojrzał przez okno swojego pokoju. Słońce wskazywało, że jest środek dnia.\n- Najwyższy czas trochę „pohandlować”. – powiedział sam do siebie.\nSkierował swe kroki na parter, uprzednio zamykając drzwi.\nNa dole zastał niewielki ruch. Gdzieniegdzie siedział pojedynczy pijaczyna, z niedopitym kuflem. Gospodarz stał za kontuarem. Wiktor podszedł do niego i usiadł na pierwszym wolnym stołku.\nKarczmarz widząc siedzącego gościa, szybko udał się w jego kierunku. Schylił się i ściszonym zaczął ściszonym głosem.\n- Pan… jest rzeczywiście tym, za kogo mi się wczoraj przedstawił?\nOn jedynie podniósł głowę i spojrzał mu prosto w oczy. Jego twarz była bez wyrazu, lecz pełna powagi. To dawało pełną odpowiedź gospodarzowi.\n- W takim razie… wybaczy pan całe to wczorajsze zajście… gość tej wagi nie powinien mieć takiego przywitania w mieście… ostrzegałem pana, że to…\nMłodzieniec w tej chwili przerwał mu, kładąc palec wskazujący na swoich ustach. Uśmiechnął się do niego szyderczo.\n- Nic nie szkodzi, w końcu to z mojej winy tu przyszli. Planuje tu dłużej zostać, więc od razu zapłacę za trzy noce z góry i za szkody, po wczorajszym „incydencie”…\nLedwo skończywszy te słowa, jednym ruchem wyjął z kieszeni przygotowany mieszek złota i rzucił ją na kontuar przed karczmarzem. Ten zdziwiony, jeszcze chwile stał w bezruchu, aż w końcu wziął pieniądze i ukłonił się na znak podziękowania.\n- Dobrze, a teraz podaj coś ciepłego do jedzenia i jakieś piwo.\nJako, że piwo było na miejscu w beczkach, to gospodarz się wziął najpierw za nalanie kufla. Wiktor podniósł brew na znak zdziwienia. Ku własnemu zdumieniu stwierdził, że karczmarz nalewa alkoholu do szklanicy na wpół wypełnionej wodą.\n- Kpi pan sobie ze mnie?\nW tej chwili gospodarz oprzytomniał i o mało co nie upuścił kufla na ziemię.\n- Przepraszam… to z przyzwyczajenia…\nWiktor po skończonym posiłku, łyknął ostatnim haustem resztę zawartości szklanicy. Rozejrzał się trochę po pomieszczeniu.\n- A gdzie jest ta miła kelnerka? Nie widzę jej tu nigdzie.\nBarman odebrał kufel i schował go szybko za kontuar.\n- Eliza… nie pracuje w dzień…\nWiktor się trochę zdziwił. W nocy jest zwykle więcej tego „niebezpiecznego” ruchu.\n- Nie sądzi pan, że to nie jest zbyt odpowiednie miejsce dla niej do pracy?\nKarczmarz widząc, że klient przyczepił się tematu, pochylił się do niego.\n- Pan się może nią nie przejmować, ona jest… chora…\n- No tak… widzi pan ostatnio panuje tu taka zaraza… ludzi nią dotkniętych łatwo rozpoznać… są bladzi i trochę ospali… no i często umierają… lecz zdarza się, że żyją dalej normalnie… – westchnął – mało jest odważnych, nawet w tej dzielnicy, by iść na gwałt wiedząc o tej chorobie…\n- Aha… – skubnął się parę razy ręką w brodę – żaden uzdrowiciel się tym nie zajął?\n- No właśnie nie… rozkładają ręce lub milczą gdy się o tym wspomina…\nWędrowiec tylko przytaknął na to stwierdzenie, po czym ruchem ręki oznajmił pożegnanie. Już chciał zejść z krzesła, gdy nagle poczuł, że karczmarz go ciągnie za rękę.\n- Jeszcze chwile, panie Wiktorze…\nMłodzieniec odwrócił się twarzą do gospodarza, lecz tym razem bez uśmiechu.\n- Czy… w godzinach wieczornych mógłby pan uważać?… nie chce tu więcej kłopotów… oczywiście jak panu to nie będzie przeszkadzać…\nWiktor skrzywił brwi na tę wypowiedź. Wiedział, że rozmówca nie chciałby go tu widzieć, ale też nie chce stracić możliwości do zarobku. Delikatnie wydostał rękę, po czym poprawił swój płaszcz i odgarnął włosy.\n- To zależy, panie…\n- Nazywam się Kanut Litfer…\n- Panie Litfer, nie lubię jak coś mi zawraca głowę, więc wszystko zależy od pańskiej klienteli… żegnam…\nTymi słowami kończąc odwrócił się na pięcie, a razem z nim zafalował jego czarny płaszcz. Skierował się do wyjścia.\nBędąc na zewnątrz, dokładnie rozglądał się po otoczeniu. W dzień ulice zdawały się wyglądać inaczej, więc starał się dokładnie zapamiętać miejsce gdzie znajduje się gospoda. Mając ręce pozbawione nocnego bagażu, schował je do kieszeni płaszcza i skierował swoje kroki przed siebie. Po jakimś czasie stwierdził, że chyba wydostał się ze slumsów miasta. Drewniane chaty ustąpiły kamieniczkom, a brukowana ulica była względnie czysta, nie licząc gdzieniegdzie rynsztoka. Przechodnie też byli lepiej ubrani, w czyste szmaciane ubiory, jakie można zobaczyć u mieszczan w tym kraju. Zaczepił jednego z nich i zadał mu parę pytań o drogę. Po chwili wiedział już dokładnie gdzie ma iść.\nPrzechodząc kolejny zaułek, wraz z następnym spojrzeniem na nazwę ulicy zbliżał się do celu. W końcu dotarł – stał przed małym antykwariatem. Rozejrzał się wkoło. Uliczka była w miarę pusta, ruch odbywał się dopiero za zaułkiem w oddali. Świetnie, brak zbędnych świadków. Pewnym krokiem wszedł do sklepu.\nW środku przywitał go zapach staroci. W pomieszczeniu na dwóch kamiennych ścianach stały regały pełne książek, gromadzonych przez lata w celu sprzedaży. Na końcu pokoju siedziała przy biurku starsza osoba z okularami. Była ubrana w ozdobny, czerwono-zielony stój uboższej arystokracji. Z wielkim zaangażowaniem czytała przy świecy książkę oprawioną w grubą skórę. Wiktor z daleka rozpoznał dzieło jako „Skrócona historia pierwszej ery Królestwa Estarii”. Podszedł do niej, i z pewną siłą trzasnął dłonią w biurko. Osoba natychmiast oprzytomniała.\n- S-s-słucham? Przepraszam, że pana nie zauważyłem, ale ta książka dopiero co przyszła z Asterii. Czy pan może sobie wyobrazić, jakie skarby można w stolicy wytargować za odpowiednią cenę? Na przykład te dwa tomy na regale za panem są przykładem…\n- Wincent Arbend!\nPrzy tych wyraźnych, lecz szorstkich słowach sprzedawca zamarł. Jego twarz zbladła niemal trupio blady kolor. Powoli zaczął wstawać i oddalać się od rozmówcy.\nJego ruchy natychmiast zatrzymała pięść uderzająca w biurko. Wiktor złapał delikwenta za koszule i przystawił mu do nosa pewien przedmiot. Był to jego pędzel z połyskująca na niebiesko cieczą na włosiu. Na ten widok, źrenice sprzedawcy rozszerzyły się do granic możliwości, a jego szczęka zaczęła w niekontrolowany poruszać w górę i w dół, próbując uformować jakieś słowa. Wędrowiec uśmiechnął się złośliwie na ten widok.\n- Wiesz co to jest, prawda? I znasz także Wincenta… Więc to ty jesteś Alfred Rosmon?\nKrople potu obficie spływały po twarzy antykwariusza. Ślepo wpatrzony w pędzel zaczął się trząść jak w torsji. Szybko przewracał oczami na wszystkie strony, jakby w poszukiwaniu drogi ucieczki. W końcu, zrezygnowany, zwrócił swoją uwagę z powrotem na rozmówce.\n- C-c-czego chcesz? – wykrztusił z trudem.\nWiktor uśmiechnął się szerzej na ten znak chęci współpracy. Posadził delikwenta z powrotem na krzesło, a sam się wyprostował i rozluźnił.\n- Informacji… po co tu był, i gdzie on się udał?\nSprzedawca na te słowa zaczął się gorączkowo rozglądać.\n- Nie znałem go dokła…\n- ZA KOGO TY MNIE MASZ DO CHOLERY! – Wrzasnął Wiktor na antykwariusza.\nW mig podszedł do sprzedawcy, wyciągnął zza pasa swoją kusze i przystawił mu ją do głowy. Ten tylko zajęczał ze strachu.\n- Znałeś go i on przychodził do ciebie w przeszłości wielokrotnie. Inaczej jakbyś go zapamiętał? Ja się teraz grzecznie pytam… Co on od ciebie chciał i gdzie się stąd udawał!?\n- Dobrze! Dobrze! Powiem! Tylko zabierz to od mojej głowy!– antykwariusz zaskowyczał ze strachu.\nWiktor, niewiele myśląc, spełnił tą prośbę. Antykwariusz odetchnął z ulga. Wyciągnął z kieszeni chustkę i przetarł nią spocone czoło. Znów spojrzał na gościa.\n- Jeżeli dobrze pamiętam… był tutaj… by sprzedać…\n- Co sprzedać? – Wiktor odezwał się z groźbą w głosie.\nAntykwariusz przełknął ślinę. Chwilę rozejrzał się wokół i za witrynę sklepu, czy na pewno jest bezpiecznie. Upewniwszy się, że nikt nie podsłuchuje, kontynuował.\n- No, artefakty…\nWiktor rozszerzył oczy ze zdziwienia.\n– Artefakty? TE Artefakty?\nAntykwariusz uśmiechnął się na te reakcję.\n- Tak, zakazane artefakty zawierające wiedzę na temat symboli. Wincent dostarczał mi ich dosyć sporo na handel… – Rosmon, rozluźniony, zdjął okulary, i zaczął je w nawyku wycierać niedawno wyjętą chusteczką. – … chociaż znam go trochę dłużej i wcześniej nie przypuszczał bym, że by miał dostęp do czegoś takiego…\n- Dziadek handlował artefaktami?? – zapytał impulsywnie, ale natychmiast wyłapał swój błąd.\nAntykwariusz uniósł brwi w zaskoczeniu.\n- Dziadek? Ty jesteś… jesteś wnukiem Wincenta Arbenda? Wiktor Arbend?\nTeraz to Wiktor stał w zaskoczeniu.\n- Skąd… skąd wiesz o mnie?\nRosmon uśmiechnął się i odetchnął z wielką ulgą.\n- Twój dziadek sporo opowiadał mi o tobie. Jedyny wnuk, a dbał o ciebie jak o syna… Chyba nawet przez to zaczął w ogóle ten handel…\n- No widzisz, on nie był zawsze handlarzem… wcześniej… jakieś trzydzieści lat temu, był raczej takim awanturnikiem. Szukał ciekawostek, starych miejsc i takich tam…\nWiktor stał i przysłuchiwał się tym wyznaniom z ciekawością.\n- Dopóki nie pojawiłeś się ty. By zapewnić tobie byt, zaczął ze mną handlować. Wiedział, że za to, co znalazł nie dostanie pieniędzy od władz, więc raczej to było dobre wyjście… ale wiedz że mnie ogromnie zaskoczył tą decyzją… nie mówiąc już o tym, że w ogóle miał jakiś potomków, a co dopiero wnuka…\nWiktor ostatnie zdanie przemilczał. Podparł się ścianą i podtrzymując brodę kciukiem zamyślił się. Dopiero po chwili odezwał się.\nAntykwariusz uśmiechnął się.\n- Nawet po tym co tu zaszło?\n- Oczywiście, żyjemy w trudnych czasach, więc takie zachowanie mnie nie dziwi. Pytaj o co chcesz.\n- Więc… powiedz mi skąd przybył… a raczej skąd brał te artefakty…\nAntykwariusz złapał się za brodę i zmarszczył brwi w zamyśleniu.\n- Nie pamiętam dokładnie… ale nie mówił skąd bierze te artefakty… ale chyba mam gdzieś zapisane z jakiego miasta zawsze przybywał do mnie…\n- Masz zapisane? Dasz rade to znaleźć?\n- Zapewne tak… chociaż tu jest trochę bałaganu, a to było całe lata temu… Ale powinienem dać rade to znaleźć w ciągu paru dni…\n- Więc czekając tu, nie doczekam się tego?\n- Raczej nie… nie dzisiaj w każdym razie…\nWiktor znów się zamyślił. W końcu wyprostował się od ściany i obrócił się na pięcie, falując swoim płaszczem.\n- To bardzo prosiłbym, żeby pan to znalazł, panie Rosmon.\n- Oczywiście, znajdę… tak przy okazji, jak się miewa dziadek? Chyba prościej było by go znaleźć i spytać osobiście?\nMłodzieniec stanął w progu i umilkł na chwile. Usilnie utwardzonym głosem odpowiedział.\n- Wincent… dziadek… nie żyje… znalazłem jego grób jakieś pół roku temu…\nSpojrzał na chwile przez ramię by obejrzeć reakcje antykwariusza. Ten przez chwile posmutniał, po czym zmarszczył brwi.\n- Na pewno to znajdę!\nWiktor wyszedł przed sklep zmieszany. Rzadko się zdarzało w jego wędrówce, że ktoś dobrowolnie mu pomagał. Coś za coś – to była odwieczna zasada, która spotykał na co dzień, a której próbował przeciwstawiać się jego dziadek. Druga sprawa – artefakty. Odwieczne źródła wiedzy o symbolach w Estarii, konfiskowane dla królewskich symbolików. Jakim cudem jego dziadek mógł je zdobyć i skąd…\nRozejrzał się wkoło. Jeszcze innym pytaniem jest, co teraz będzie robił przez następne dni. Raczej wątpliwe by znalazł w tym mieście jakiegoś odpowiedniego kandydata. Zirytowany, schował dłonie do kieszeni i zaczął iść przed siebie.\nNaprzeciw zauważył inną karczmę, lepiej zadbaną niż tą w której ma nocleg. Jedno ściśnięcie sakiewki w kieszeni i stwierdził, że czas najwyższy spożyć następny posiłek. Nie mając najmniejszej ochoty wracać taki kawał drogi, skorzystał z dobrego zbiegu okoliczności.\nBył już ciemny wieczór, kiedy wyszedł z karczmy. Siedząc przez parę godzin i wsłuchując się w otoczenie, miał nadzieje wyłapać coś interesującego. Niestety, prócz codziennych, mało interesujących spraw, mieszkańcy nic nie powiedzieli. Jedyne co udało mu się zauważyć, to delikatna łuna strachu wokół tej dziwnej zarazy. Dotykała tylko mieszkańców slumsów, lecz całe mieszczaństwo się jej bało. Słyszał nawet głosy o odseparowaniu tej dzielnicy, a w skrajnych przypadkach nawet o spaleniu wszystkich jej mieszkańców.\nWiktor obrał kierunek powrotny do swojego tymczasowego miejsca zamieszkania i zdążył już minąć parę ulic, gdy zapadła już całkiem ciemna noc. W pewnym momencie zauważył płonące pochodnie w oddali. Były trzymane przez grupkę ludzi, skupionych po lewej stronie ulicy w niewielkiej przerwie między budynkami. Podchodząc bliżej, rozpoznał wśród nich strażników miejskich. To wydawało się interesujące.\nPodszedł do gromadki i starał się zajrzeć na scenę w uliczce. Mrugnięciem oka zdążył dojrzeć dwie osoby, jedna leżąca, a druga pochylona nad nią. Nie zdążył się dokładnie przyjrzeć, gdyż ktoś zwrócił się do niego z pytaniem.\n- Czyż to nie miłościwy pan pogromca rabusiów?\nBył to strażnik, lecz był ubrany już nie w samą kolczugę, ale i dodatkowo w zdobiony pancerz z herbem miasta.\n- My się znamy? – odparł chłodno Wiktor.\n- Pan mnie nie, ale już zdążyłem nieco o panu usłyszeć… – podparł się rękami i z chytrym uśmieszkiem zaczął cytować – „Jakiś czarny dziwak wchodzi do miasta w środku nocy z książkami”, „Idiota myśli, że taką małą kusza się obroni”, „Ten czarny przybysz się pytał o najgorszą karczmę w mieście, więc wskazałem mu Stary Wór”, „Na drodze do Starego Wora znalazłem jakiegoś trupa z bełtem wystającym z głowy”, „Jakiś cudak ze Starego Wora złapał morderców z Izywodu!” – uśmiechnął się jeszcze szerzej – ciekawą sobie budujemy opinię wśród straży, co?\nWiktor przemilczał te wypowiedzi. Bardziej interesowało go to, co się działo w uliczce.\n- Co się tu stało? – Zapytał wskazując brodą na miejsce, gdzie była skupiona wokół reszta ludzi.\n- Nie wolno mi o tym mówić, ale…\nStrażnik wahał się przez chwilę, po czym potarł sobie brodę wolną ręką, a jego usta wykrzywiły się w uśmieszek.\n- Wie pan, że tym schwytaniem trochę wstrząsnął pan strażnicą. Staraliśmy się ich złapać od co najmniej kilku miesięcy… niestety zwykle brakowało świadków, by dowiedzieć się chociaż jak wyglądają…\n- Zabrakło? – spytał Wiktor znudzonym głosem, wykazując niewielkie zainteresowanie tą sprawą.\n- Świadkami mogli być tylko obrabowani, a ci albo nic nie zauważyli, albo zostali wycięci w pień… – strażnik westchnął – w każdym razie – pomógł pan niezmiernie. Możliwe, że i z tym sobie poradzi lepiej od nas…\nStrażnik ruszył się z miejsca w kierunku zajścia i ruchem ręki zaprosił go bliżej. Będąc kilka metrów od centrum sceny, wreszcie mógł stwierdzić, o co całe zamieszanie. Na ziemi leżał mężczyzna z zakrwawioną szyją i czołem. Był dosyć młody, lecz ubrany w szmaty, żeby nie powiedzieć, że łachmany. Nad nim był schylony, sądząc po jasnym, charakterystycznym ubiorze, uzdrowiciel. Rozejrzał się dookoła. Na jednej ze ścian były ślady rozbryzganej krwi, a nieopodal ofiary leżał niewielki żelazny sztylet – był czysty. Uliczka sama w sobie była przelotowa.\n- Gdzie prowadzi to przejście?\n- Wychodzi do dzielnicy Wilczego Koła – jest to miejsce biedoty, jak to nazywają bogatsi te slumsy. – odpowiedział jeden ze strażników.\nWiktor jeszcze raz wrócił wzrokiem na ofiarę. Była blada i nieźle poturbowana. Podszedł do niej, ukucnął i obejrzał dokładnie zakrwawione miejsca. Rana na czole wyglądała jak od zwykłego uderzenia, lecz ta na szyi była ciekawsza. Składała się z dwóch otworów, obecnie zatamowanych przez opatrunki uzdrowiciela. Mieściły się nie bezpośrednio na aorcie, jak to błędnie stwierdził z daleka, lecz obok, jedynie o nią delikatnie zahaczając. Na szyi, po drugiej stronie też znajdowały się dwa otwory, lecz tym razem były płytkie i bardziej można było je zaliczyć jako delikatne wcięcia niż głębokie rany. W dodatku ku własnemu zdziwieniu stwierdził, że ofiara oddycha.\n- Co mu jest? – spytał się uzdrowiciela.\n- Niewiele… stracił sporo krwi i oprócz tej rany na szyi ma jeszcze parę siniaków, no i ranę od uderzenia na głowie. W tej chwili jest nieprzytomny z wycieńczenia i ubytku krwi. Będzie w takim stanie jeszcze przez co najmniej dwie noce.\nWiktor wyprostował się i oznajmił westchnieniem swoje zamyślenie.\n- Panowie… macie tu cholerny problem… zarazem ciekawy… problem…\nStrażnicy tylko spojrzeli na siebie w zakłopotaniu. Wiktor pochylił się lekko nad ofiarą i wskazał miejsce na szyi.\n- To… jest robota wampira… ale dosyć niezwykłego…\nWyprostował się, obrócił i wrócił do początku alejki. Powolnym krokiem zbliżał się z powrotem w kierunku centrum sceny.\n- Ofiara prawdopodobnie szła tą ulicą jakieś dwie, trzy godziny temu…\nStanął na parę kroków przed ofiarą.\n- W tym miejscu została zaatakowana przez wampira. Zwykle ten stwór miażdży kończyny swojej ofiary, uniemożliwiając jej ucieczkę i wgryza się głęboko w aortę na szyi, lub bardziej zachłanne, od razu rozszarpują klatkę piersiową, by dostać się do serca…\nObrócił się i spojrzał strażnikom w oczy.\n- Ale nie ten.\nSkierował się w kierunku ściany i zaczął powoli do niej podchodzić.\n- Dziwnym trafem, nasz wampir starał się nie uszkodzić ofiary. Dowodzą tego lekkie, precyzyjne wcięcie po kłach, obok aorty. W dodatku, z początku nasz potworek wziął za lekki uścisk, a ofiara postanowiła walczyć o swoje życie… – wskazał ruchem głowy leżący sztylet. – lecz, nie docenił szybkości i siły swojego przeciwnika… on zresztą też nie doceniał. Prawdopodobnie się przestraszył i „niechcący” rzucił troszkę ofiarą… – wskazał palcem na zakrwawioną ścianę – … co raczej zakończyło jej opór. To jednak nie zniechęciło naszego wampira do posiłku. Dalej obchodząc się ostrożnie, zrobił swoje i odszedł stąd. Sądząc po rozmiarze rany na szyi i możliwości sączenia przez nią krwi, posiłek zakończył… jakieś godzinę temu?\nJeden ze strażników oprzytomniał.\n- Co? Szybko, musimy zarządzić poszukiwania, może go jeszcze…\n- Darujecie sobie…\nStrażnicy, co o mało nie wybiegli w kierunku innych posterunków, znów skupili swoją uwagę na Wiktorze.\n- Wampiry są szybsze od ludzi i prawdopodobnie siedzi już w swojej klitce… Teraz go na pewno nie dorwiecie…\nStróże przystanęli i wymienili się spojrzeniami. Jeden drugiemu coś szepnął, po czym ten jemu odpowiedział tak samo. W końcu wszyscy przytaknęli, a dowódca wyszedł przed szereg i zbliżył się do Wiktora.\n- Nazywam się Medard Wardner, kapitan straży miasta Estel. Widzę, że zainteresowała pana ta sprawa, panie…\nWyciągnął rękę do Wiktora. Ten spojrzał przez chwilę na nią, po czym spojrzał kapitanowi w oczy i uścisnął ją.\n- Wiktor, Arbend Wiktor. Od kiedy to kapitan straży osobiście się zajmuje szumowinami z ulicy?\n- Od kiedy burmistrz wszedł mi na głowę za brak wyników. Zresztą tego się pewnie sam dowiesz… A wracając do sprawy…\nWiktor spojrzał to na ofiarę, to na uzdrowiciela i w końcu na samego kapitana. Zwęszył niezłą okazję do zarobku, za umiarkowany trud. I tak nie ma nic innego do roboty, na następne parę dni.\n- Tak, bardzo mnie zainteresowała… oczywiście nie za darmo.- Stwierdził Wiktor wykrzywiając usta w swój złośliwy uśmieszek. Kapitan nie był zdziwiony tym stwierdzeniem.\n- Tak… To też da się omówić. – dowódca dał znak głową, żeby strażnicy się zbierali – Odwiedzisz jutro naszego burmistrza. Tam sobie omówisz i te sprawę i kwestię zapłaty. Warunek, to trzymać zamknięty pysk przed resztą idiotów w dzielnicy…\nKapitan chrząknął śmiechem, po czym rozejrzał się wokół. Gdy stwierdził, że wszyscy się zebrali, rzucił szybkie „Żegnam” i odszedł.\nWiktor został sam. Było ciemno, a na ulicy huczał mroźny wiatr. Spojrzał jeszcze raz w miejsce, gdzie przed chwilą leżała ofiara. Na środku sceny pozostał jedynie sztylet ofiary, prawdopodobnie zapomniany przez strażników. Podniósł go. Był to srebrny, pięknie zdobiony sztylet, z wygrawerowanymi na rękojeści inicjałami „Z. G.”. Kompletnie nie pasował do właściciela, który ubrany był w poszarpane szmaty, pozostałości po starym mieszczańskim ubiorze.\nStanął na środku w zastanowieniu. Coś za szybko to się dzieje. Kapitan straży trzeciego miasta co do wielkości po stolicy, oddaje bez większych sprzeciwów sprawę nieznajomemu, któremu udało się dać po głowie paru większym opryszkom. Coś tu nie gra. Uśmiechnął się.\n- Zapowiada się interesująco…\nWłożył ręce do kieszeni i udał się przez uliczkę w kierunku „Starego Wora”. Więc ta dzielnica nazywa się „Wilcze Koło”? Ciekawe…\nW końcu wszedł do środka. Chłód nocy panujący na zewnątrz niespecjalnie zapraszał na długie wędrówki, więc tym bardziej się pospieszył do miejsca swojego noclegu. W karczmie panował niemal identyczny ruch co poprzedniej nocy. Tak samo wrzeszczący i śmierdzący. Tym prędzej chciał się udać na górę, w oczekiwaniu na następny dzień.\nCoś jednak nie było tak. Idąc w kierunku schodów, Wiktor zauważył, że zabawa ucichła. Kątem oka dojrzał, że większość obecnych wpatrywała się w jego osobę. W końcu ktoś mu zastąpił drogę.\nŁysy osiłek wpatrywał się w niego swoimi wyłupiastymi oczami, lecz miny nie miał wesołej od alkoholu.\n- To ty jesteś ten skurwiel, co przymknął mojego brata!\nRozwiązała się tajemnica pojawienia rabusiów w mieście. Wiktor stwierdził, że ta góra mięśni bez większych problemów mogła by go podnieść i rzucić o pobliską ścianę. Trzeba było grać na zwłokę i w między czasie coś wymyślić.\n- Jeżeli masz coś przeciwko, to radze się z nim spotkać w miejscowym lochu. Może go wypuszczą za ładne oczy…\nTa odpowiedź nie zadowoliła braterskiego dryblasa. Wiktor w całej swej błyskotliwości przemykał w myślach jak zręcznie wyjść z tej sytuacji. W pewnym momencie, kątem oka zauważył kelnerkę zakrywającą usta z przerażenia. Wpatrywała się w coś za nim. Szybko skoncentrował się na tej przestrzeni i stwierdził, że dobrze zrobił. Jakaś humanoidalna postać brała zamach znad głowy, prawdopodobnie trzymając coś ciężkiego. Nie jest dobrze. Ułożenie stołów i bliskość dwóch napastników uniemożliwiała bezpośredni odskok. Nagle wyczuł coś nader ważnego – druga postać stała w rozkroku. W szybkim rozrachunku podjął błyskawiczną decyzję. Jej minusem będzie raczej niemiły nadmiar bólu, ale to lepsze niż utrata głowy.\n- Cholera… – zaklął pod nosem.\nSzybkim, skoordynowanym ruchem kucnął na poziom poniżej pasa napastników. Usłyszał nad sobą łamany męski krzyk oraz odgłos ciętego mięsa i łamanych kości. Jeden z głowy. Błyskawicznie odchylił się w tył i w pełnym pędzie odbił się z całych sił nogami od podłogi. Przeleciał idealnie między nogami drugiego z osiłków, który teraz stał zdezorientowany i przestraszony biegiem wydarzeń. Z całego pomieszczenia było słychać szuranie i przewracanie krzeseł oraz damskie krzyki. Wszystko szło dobrze do momentu zetknięcia się pleców z podłogą. Poczuł jak ogromna, promieniująca fala bólu zaczęła się wydobywać z tyłu jego lewego barku. Zacisnął zęby z całej siły, by choć na moment odgonić powalające uczucie. Na chwilę zrobiło mu się ciemno przed oczami. Gdy w końcu odzyskał wzrok, zobaczył jak jakaś niewyraźna postać zbliża się do niego.\n- Ty… Ty… TY!\nGdy w końcu powróciła jego ostrość widzenia, dojrzał utaplanego w krwi od pasa w górę drugiego osiłka. Właśnie kończył brać zamach siekierą znad głowy. Wiktor szybkim odruchem przeturlał się w bok. Poczuł po plecach jak siekiera z wielkim impetem wcięła się w deski podłogi. Nadal otumaniony bólem z barku, zdołał wreszcie sięgnąć po swoją kuszę. Błyskawicznym ruchem ręki naciągnął jeden bełt i zatrzymując się na ścianie, wycelował w osiłka. Chwiejną ręką i pomimo ogromnego bólu wycelował i nacisnął spust. Bełt przeleciał ze świstem przez pomieszczenie i idealnie trafił w oko ofiary. Pocisk przebił się na wylot tyłem głowy i utkwił w drewnianej ścianie. Bezwładne cielsko padło na podłogę ociekając krwią. Już po wszystkim.\nWiktor z trudem dźwignął się z desek i stanął chwiejnie na nogi. Instynktownie trzymał się prawą ręką za lewy bark, pomimo faktu, że trzymał w tej dłoni kuszę. Rozejrzał się w koło. Wszyscy obecni stali oparci o ściany, niektórzy na podłodze, a inni ukradkiem kierowali się do wyjścia. Byle jak najdalej od miejsca masakry. Kelnerka nadal wpatrywała się w głębokim szoku w zwłoki pierwszego osiłka, któremu cios kompana przepołowił klatkę piersiową od barku do brzucha. Gdzieś w oddali, w końcu oprzytomniał gospodarz, który przez całe zajście chował się za kontuarem.\n- E-E-Eliza! Biegnij po straż!~\nKobieta niemal podskoczyła na dźwięk swego imienia. Chwilę się rozglądała zdezorientowana, nadal w szoku, po czym pobiegła do wyjścia.\nMłodzieniec, wraz z powolnym ustępowaniem bólu z barku, wracał do pełni zmysłów. Po chwili, ruszył się z miejsca w kierunku kontuaru. Po drodze rozglądał się po pomieszczeniu, a każdy na którym utkwił jego wzrok starał się skulić, lub schować za czymkolwiek. Przynajmniej już nie będzie miał takich problemów, jak ten przed chwilą.\nLegł na stołek opierając się o blat i starał się pozbierać siły. Gospodarz mimowolnie podszedł do niego i starał się coś wykrztusić.\n- P-P-Pan za-za-za-za…\nWiktor spojrzał spod oka na karczmarza. – Nie przypominam sobie, żeby pan się jąkał, panie Litfer.\nKarczmarz momentalnie zamknął usta. W całym pomieszczeniu nastała grobowa cisza. Widać nie co dzień bójka kończyła się takim rozlewem krwi. Gospodarz rozglądał się panicznie po karczmie, aby w końcu jego wzrok utkwił z powrotem na Wiktorze.\n- P-P-Pan krwawi!\nTen momentalnie się spojrzał w miejsce zainteresowania karczmarza. Z jego lewego ramienia kapała krew, a rękaw płaszcza aż sczerwieniał.\n- Spokojnie, to tylko rana się na powrót otworzyła… niedługo znów się zagoi… – stwierdził obojętnym głosem.\nW tej chwili wpadła do gospody kelnerka wraz ze strażą składająca się z czterech ludzi. Pierwszy ze strażników wpierw stanął jak wryty, a potem się cofnął jak zobaczył co leżało na środku podłogi.\n- O rzesz… cholera jasna!\nZaczęli się szybko rozglądać po pomieszczeniu w poszukiwaniu sprawcy. Strażnicy momentalnie rozpoznali osobę przy kontuarze. Jeden z nich podszedł do Wiktora i pół przestraszonym, pół poważnym głosem zapytał.\n- Pan jest Wiktor Arbend? Czy to pańska sprawka?\nWiktor jedynie przytaknął.\n- Więc… chyba my posprzątamy i pójdziemy.\nSpojrzał się ze zdziwieniem na strażnika. Kątem oka zauważył, że pozostali zaczęli się brać za zwłoki i je wyciągać na zewnątrz.\n- Czegoś tu nie rozumiem… – zapytał w dezorientacji.\n- Odgórne rozkazy, nic więcej nie wiem… – strażnik spojrzał w stronę zwłok – …i nie chce wiedzieć…\nWiktor tylko przytaknął i skierował swój wzrok w blat kontuaru. Coś tu mu nie pasuje. Kapitan straży nie dość, że dał obcemu poważne zadanie, to i dorzucił do tego swojego rodzaju immunitet. Zamyślił się. Trzeba będzie zadać trochę więcej pytań burmistrzowi lub kapitanowi we własnej osobie.\nW końcu podniósł wzrok i skierował go na salę. Strażnicy już kończyli wynosić zwłoki i zbierali się do wyjścia. Spojrzał jeszcze raz na kelnerkę i karczmarza. Oboje byli przestraszeni i zasmuceni. Musieli stracić dzisiejszy zarobek przez to całe zajście, bo w środku praktycznie nikt nie został ze starej klienteli. Wykrzywił twarz w niezadowolony grymas. Skierował swój głos z powrotem w kierunku strażników.\nParu z nich obróciło głowy.\n- Nie macie ochoty się po tym paskudztwie napić?\nStrażnicy ustali w zakłopotaniu i spoglądali na siebie raz za razem.\n- No chodźcie, piwo warte polecenia, a stawiam wszystkim pierwszą kolejkę!\nNa dźwięk ostatnich słów nie dali się prosić dwa razy. Usiedli do stołów i rozluźnieni, komentowali dzisiejsze zdarzenia. Karczmarzowi zabłysły oczy i bez pytania zaczął nalewać trunek do kufli.\nWiktor dopijał czwartą kolejkę kiedy się w końcu uśmiechnął. Zawsze to jakiś sposób by uśmierzyć ból z barku. Spojrzał jeszcze raz na kelnerkę, która z zadowoleniem rozdawała kufle gawędzącym strażnikom. W międzyczasie wyszło i powróciło w większej ilości jeszcze paru, zajmując całe trzy stoły. Trzeba było przyznać, że piwo gospodarz podaje bardzo dobre.\nW końcu pochylił się nad pustą szklanicą. Uśmiechnął się jeszcze szerzej i mruknął cicho do siebie.\n- Taa… zawsze da się uczynić coś dobrego… czeka mnie jutro sporo pracy…\nWiktor wiedział, że to jeszcze nie koniec wydarzeń z udziałem przybysza w tym mieście…\nPosted in Opowiadania, Symbol - Powrót Mistrza | Leave a response


Jak ubezpieczyć nagrobek? Kiedy za szkody odpowiada zarządca cmentarza? | Strefa Biznesu\nJak ubezpieczyć nagrobek? Kiedy za szkody odpowiada zarządca cmentarza?\nMaciej Badowski AIP 13 października 2016, 12:23\nW przypadku kradzieży, w pierwszej kolejności właściciel nagrobka powinien o sytuacji powiadomić policję oraz zgłosić szkodę do ubezpieczyciela Wojciech Wojtkielewicz\nŚrednia wysokość rocznej składki za ubezpieczenie nagrobka wynosi ok. 80 złotych, podczas gdy wartość przeciętnego nagrobka to często kilka, a nawet kilkanaście tysięcy złotych. Burze, silne wiatry, zamiecie śnieżne, powalone drzewa, ale również akty wandalizmu – to tylko wybrane rodzaje szkód, które można objąć ubezpieczeniem. Do tego dochodzą kradzieże, których liczba wzrasta zwłaszcza w okolicach święta Wszystkich Świętych.\nZniszczone płyty nagrobne, połamane krzyże, skradzione narożniki grobowca - to tylko niektóre przykłady dewastacji spotykane na polskich cmentarzach. Coraz częściej dochodzi też do kradzieży elementów nagrobków takich jak rzeźby czy wazony, zwłaszcza gdy zbliża się początek listopada. Koszt nowego nagrobka to nawet kilkanaście tysięcy złotych, ale naprawa poszczególnych elementów również nie jest tania. Na ostateczną kwotę wpływa wielkość i rodzaj nagrobka, kamień, z którego jest wykonany, koszt prac liternika (za jedną literę płaci się średnio 3-4 złote), transport, montaż i inne.\nNagrobek można ubezpieczyć w ramach polisy domu lub mieszkania.\n- Przy zakupie takiego ubezpieczenia możemy dodatkowo zabezpieczyć się przed sytuacją, w której część grobu uległa zniszczeniu w wyniku zdarzenia losowego. Ochroną obejmujemy szkody powstałe w efekcie dewastacji, działania warunków atmosferycznych np. naporu śniegu czy silnego wiatru, a także upadku obiektów (np. drzew, masztów lub słupów), uderzenia pojazdu oraz wandalizmu. Ubezpieczony otrzyma także odszkodowanie w przypadku kradzieży części nagrobka lub jego elementów, takich jak rzeźby lub wazony, o ile są one przymocowane na stałe do pomnika – mówi Anna Materny, Gothaer TU S.A.\nKiedy zarządca cmentarza odpowiada za szkody?\nW przypadku szkód, za które odpowiedzialność ponosi zarząd cmentarza, kamieniarze lub firmy pogrzebowe możemy liczyć na odszkodowanie od nich samych. Wtedy należy żądać odszkodowania bezpośrednio od nich lub od zakładów ubezpieczeniowych, w których podmioty te wykupiły polisę OC.\nWarto pamiętać, że polisa OC cmentarza chroni od odpowiedzialności na wypadek uszczerbku na życiu i zdrowiu osób trzecich, które przebywały na jego terenie. Polisa wykupiona przez zarząd cmentarza działa również wtedy, gdy na grobowiec przewróci się drzewo, ale tylko wtedy gdy było ono chore lub w złym stanie sanitarnym, a zarządca nie zadbał o nie, nie wykonał wycinki lub prac konserwacyjnych.\n– W przypadku siły wyższej np. gdy drzewo runęło na nagrobek podczas burzy, zarządca cmentarza nie ponosi odpowiedzialności – podkreśla Materny.\nW przypadku kradzieży, w pierwszej kolejności właściciel nagrobka powinien o sytuacji powiadomić policję oraz (w ciągu 3 dni) zgłosić szkodę do ubezpieczyciela. Wysokość poniesionych strat ustala się w oparciu o koszty odbudowy lub naprawy pomnika, uwzględniając jego rodzaj, wymiary, konstrukcję i zastosowane materiały. Bardzo pomocne przy szacowaniu wartości szkody mogą okazać się wcześniej wykonane zdjęcia nagrobka, które były dołączone do umowy ubezpieczenia.\n- Wysokość odszkodowania powinna pokryć koszty naprawy, jednak nie może być wyższa niż suma ubezpieczenia, czyli wartość, na jaką został ubezpieczony nagrobek – przypomina ekstra.\nCo sami możemy zrobić?\nNiestety, przed skutkami burzy, czy złych warunków atmosferycznych trudno się zabezpieczyć. Możemy jednak uchronić się przed kradzieżą – także kwiatów i innych ozdób, których ubezpieczenie nie obejmuje, a są obciążeniem dla naszego portfela. Po pierwsze zainwestujmy w zamykany na klucz schowek, w którym możemy zostawić nieużywane wazony, lampiony, sztuczne kwiaty. Schowki montuje się najczęściej pod specjalną ławeczką, którą można postawić w pobliżu grobu, a jej nóżki na stałe przytwierdzić do podłoża. Jeśli kupujemy kwiaty, zrezygnujmy z donicy, którą łatwo można ukraść. Włóżmy je do kamiennego wazonu, a jeśli są sztuczne, utrudnijmy ich wyjęcie wsypując na dno piasek, przykładając kilkoma kamieniami i zaginając dolne części łodyg oraz splatając je ze sobą. Przede wszystkim umówmy się jednak z osobami, które odwiedzają sąsiednie groby, by mieli baczenie również na nasz grobowiec, zwłaszcza gdy zbliża się Wszystkich Świętych, a ruch na cmentarzach jest znacznie większy.


Zapraszam wszystkich uczniów do wzięcia udziału w tegorocznej edycji Szkolnego Konkursu Języka Angielskiego, który odbędzie się 29 stycznia 2019 r. na lekcji 4. Więcej informacji i zapisy u nauczycielek języka angielskiego.\nSerdecznie zapraszamy do udziału w szesnastej edycji „Dnia Przedsiębiorczości”, która odbędzie się 20 marca 2019! Przedsięwzięcie sprzyja podejmowaniu trafnych decyzji w planowaniu dalszej drogi edukacyjnej i zawodowej.\nPoprzez udział w tym programie uczniowie mają możliwość:\nodbyć jednodniową praktykę w wybranym miejscu pracy weryfikując plany edukacyjne,\ndoświadczyć związku pomiędzy wykształceniem a karierą zawodową,\nO wartości czytania książek wypowiadało się wielu myślicieli, twórców i naukowców. Kartezjusz powiedział, że „Czytanie dobrych książek jest niczym rozmowa z najwspanialszymi ludźmi minionych czasów”. W szkole taką „rozmowę” przeprowadzili uczniowie, którzy zgłosili się do szkolnego Konkursu Czytelniczego i zmierzyli się z „Przedwiośniem” Stefana Żeromskiego oraz powieścią Hanny Krall „Zdążyć przed Panem Bogiem”. W ramach konkursu uczniowie odpowiadali na szereg dociekliwych i szczegółowych pytań. Najlepsze wyniki osiągnęli: 1-sze miejsce Konrad Świątek i Michał Ozimek, 2-gie miejsce Julia Wrońska, a 3-cie miejsce zajęła Katarzyna Róg. Laureatom serdecznie gratulujemy i zapraszamy do udziału w kolejnych edycjach konkursu.\nOrganizujemy wyjazd na narty do miejscowości Puławy Górne. Termin: 05.02.2019 (wtorek). Koszt obejmuje: wypożyczenie nart + instruktor + przejazd + wyżywienie. Ewentualne pytania należy kierować do p. Donaty Krogulec.\nOd dnia 14.01.2019 r. obowiązuje nowy plan lekcji.\nNa witrynie biblioteki szkolnej znajdują się arkusze egzaminacyjne oraz klucze odpowiedzi z egzaminów zawodowych z 9 i 10 stycznia 2019 r.\nDrodzy Uczniowie, gorąco zachęcam do wzięcia udziału w XXXIV Olimpiadzie Wiedzy Ekologicznej, która od wielu lat cieszy się ogromnym zainteresowaniem. Zachęcam do śledzenia aktualizacji dotyczących Olimpiady Wiedzy Ekologicznej, które dostępne są na stronie: http://ekoolimpiada.pl/. Osoby, które mają jakiekolwiek pytania lub chcą wziąć udział w Olimpiadzie Wiedzy Ekologicznej, proszone są o zgłoszenie się do p. Małgorzaty Król. Termin przyjmowania zgłoszeń do 08.01.2019 r.\nTradycyjnie tuż przed świętami Bożego Narodzenia w ciepłej i świątecznej atmosferze wystawione zostały Jasełka pod hasłem „A nadzieja znów wstąpi w nas…”. Organizatorami uroczystości byli uczniowie klasy II ae z wychowawczynią Małgorzatą Król i Wiktoria Matusik uczennica klasy III ae. Jasełka składały się z dwóch scen - współczesnej przedstawiającej wigilię w domu oraz części tradycyjnej - stajenki bożonarodzeniowej. Jak w prawdziwym Betlejem nie mogło zabraknąć Św. Rodziny, mędrców czy pasterzy. Do wspólnego kolędowania z aktorami i zespołem Concordia z radością włączyli się uczniowie i nauczyciele. Okolicznościowe życzenia dla nauczycieli, pracowników szkoły, uczniów i ich bliskich, złożył pan dyrektor Stanisław Olszówka. Atmosfera spotkania była cudowna, podniosła i uroczysta, a jednocześnie bardzo ciepła i wzruszająca. Zdjęcia


« Odruch serca - Toni Morrison\nMoja mama czarownica - ... »\nStanisław Lem był mistrzem, mędrcem, genialnym pisarzem, wielkim intelektualistą, co kto woli albo wszystko naraz. Od dzieciństwa uwielbiałam jego książki. Moja Babka miała specjalną półkę z dziełami Lema, i ja te dzieła jedno po drugim pochłaniałam, wracałam do nich, zaczytywałam. Podobnie mój mąż jako dziecko i nastolatek. Dopiero rok temu, kiedy ukazała się kolekcja "Wyborczej", wyszło na jaw jak odmiennie czytaliśmy te same przecież książki. Ja - dla tego całego sztafażu hard SF z rakietami, astronautami, obcymi planetami i kosmitami. M. - dla językowych zabaw i groteski. Moim ukochanym dziełem pisarza był (zdaje się że teraz traktowany nieco po macoszemu, w każdym razie w kolekcji go nie wydano) "Obłok Magellana", M. wielbił "Cyberiadę". Ja dopiero niedawno, po latach odkrywałam książki Lema na nowo, po dorosłemu.\nW tym całym zafascynowaniu Mistrzem umknęło mi zupełnie, że Mistrz był człowiekiem, który miał syna, uwielbiał słodycze, kupował przedziwne zabawki, podróżował, prowadził samochód, urządzał dom.\nTomasz Lem pokazuje nam Stanisława Lema jako człowieka - ojca, męża, literata, narciarza, wielbiciela chlebków marcepanowych i maszyny elektrostatycznej. Trochę ekscentryka, trochę roztargnionego geniusza, trochę jakby przybysza z innego świata. Ze wspomnień, starych fotografii i fragmentów listów, notatek, dzienników wyłania się pełen ciepła i humoru obraz pisarza takiego, jakim był naprawdę, widziany oczyma najbliższych.\nTo właśnie to poczucie humoru, przebijające ze wszystkich cytowanych urywków, z wierszyków, listów i notatek, z dyktand jakie Lem dyktował siostrzeńcowi, urzekło mnie najbardziej. To najwspanialszy typ poczucia humoru, taki, za którym stoi wielki intelekt i kultura, dystans do siebie, złośliwy, a przy tym nie krzywdzący. Coraz mniej jest ludzi posiadających ten dar.\nSą w książce momenty dramatyczne, takie jak wspomnienia wojennej młodości pisarza czy decyzji o wyjeździe z Polski w stanie wojennym. Są wszystkie absurdy PRL-u utrudniające życie, jest list pisarza, w którym skarży się on na cenzurę i nieprzewidywalność utrudnień ze strony władz. Literat musi udowodnić w urzędzie, że należy mu się pozwolenie na budowę większego domu z dodatkową "izbą dla literata". Pisarz jest czczony w Rosji a traktowany obojętnie we własnym kraju. To wszystko dodaje wspomnieniom goryczy, sprawia, że nie są tylko ciepłą, zabawną laurką. Ostatni rozdział - wspomnienia ostatnich lat życia pisarza, i ostatniej choroby, rozstania, podszyte są głębokim smutkiem.\nAle przede wszystkim z książki bije ciepło i miłość, Tomasz Lem portretuje wielkiego ojca szczerze, czasem odrobinę złośliwie, anegdotycznie, ale cały czas w atmosferze ogromnej miłości, szacunku i ciepła właśnie. Dawno nie czytałam książki, która tak przy okazji przekazywałaby tyle "pozytywnych fluidów".\nI na koniec zdanie - cytat z listu Stanisława Lema, które będę sobie przypominać zawsze kiedy poczuję się umęczona pomysłami Dzieci:\n"...a mnie się nie chce gnać - jakże ohydne to lenistwo, i zaprzaństwo takie, wszak nie dość urodzić, trzeba wychowywać, więc i latawca puszczać." (str. 143)\nTrzeba tę książkę przeczytać, nawet jeśli się za twórczością Lema nie przepada - bo to po prostu portret kochającej się rodziny, wspomnienia dobrego dzieciństwa w domu wielkiego pisarza, i świadectwo pewnych zjawisk, które dawno odeszły w niebyt wraz z pokoleniem pisarza, a szkoda - jak choćby pisanie listów do przyjaciół.\nsobota, 17 października 2009, mdl2\nTagi: rewelacja wspomnienia Polska biografia\nKtóż z nas nie pamięta "Trójki", listy przebojów i głosu Marka Niedźwieckiego, który towarzyszył nam w sobotnie wieczory i popołudnia w "Zapraszamy do Trójki",\nUrodziłem się pewnego błękitnego dnia - Daniel Tammet\nDaniel Tammet jest prawdopodobnie jedynym człowiekiem cierpiącym na synestezję i Zespół Aspergera, a przy tym obdarzonym niesamowitą pamięcią i zdolnościami mat\nTwarzą w twarz. Moja droga do pierwszego pełnego przeszczepu twarzy - Maria Siemionow\nW grudniu 2008 roku w USA wykonano pierwszy przeszczep twarzy u człowieka. Czytaliśmy o tym w gazetach, w Internecie. W tej niewielkiej objętościowo książce Mar\nJózef Piłsudski: Przywódca i marszałek\nWitajcie! Wiem, że nie było mnie dość długo (Ehm...), a nawet więcej niż długo, bo aż ponad pół roku, jednak wróciłam z postanowieniem, że nie odpuszczę i pocią\nMIESZKAM W POLSCE i rózne tematy\nDziś i wczoraj zalało więc sztormowa pogoda i sztormowy wpis z dziś. Naprawdę nad morzem wieje jak tez w górach więc coś trzeba zrobić dziś napisać parę słów w\nOooo, a ja wrzuciłam tę książkę do koszyka w Merlinie i zastanawiałam się, czy nacisnąć "Zamawiam", czy nie.\nNo to teraz już wiem. :) Super.\nZamawiaj, koniecznie. Jest super. To taka książka do czytania fragmentów na głos mężowi, mamie, czy kto tam akurat siedzi obok, i wspólnego uśmiechu.\nKupię tę książkę, choćby z szacunku dla Pana Lema. Zachwycił mnie jego "Szpital przemienienia", potem "Obłok...", a Cyberiada była jakby z innej bajki... Potem dopadłam "Wysokiego zamku" i wierszy młodzieńczych i zachwyt się wzmocnił :)\nTeż mam ją w koszyku w merlinie i po Twojej recenzji kupię bez wahania:)\nMoja chrzestna ubóstwia Lema i to do tego stopnia, że potrafi go na wyrywki cytować. Ja za młodu ;) jakoś nigdy nie mogłam się przekonać do tych wszystkich rakiet, robotów, statków kosmicznych i mocno się dziwiłam, co ta moja ukochana ciocia w nim widzi. Któregoś razu będąc w bibliotece wpadły mi w ręce "Dzienniki gwiazdowe". Wzięłam na próbę i ... wpadłam. Pamiętam do dziś ten mój okrzyk :'to Lem jest taki fajny?!' Z różnych względów nie udało mi się przeczytać nic innego tego autora (zawsze znalazły się ważniejsze lektury) ale dzieła Lema z Wyborczej kolekcjonuję, bo chcę mieć tego pisarza na własność, by kiedyś tam (matko, mam nadzieję, że to 'kiedyś' nie będzie oznaczało 'nigdy') wreszcie do niego przysiąść i poznać go w całości.\nA nie tak dawno czytałam w Dużym Formacie wywiad z synem Lema i jego opowieść o ojcu też bardzo chciałabym przeczytać :)\nPrzeczytałam dopiero ze cztery strony i już się zachwycam. Jak to jest świetnie napisane! Bije z tej książki ciepło i inteligencja. Mam nadzieję, że tak jest też dalej.\nSkończyłam. No rewelacja. Bardzo mi się podobało, że Tomasz Lem nie próbował pisać biografii, tylko są to właśnie wspomnienia. Ile pamięta, tyle napisał. Podobało mi się, że to nie były ani bolesne rozliczenia, ani próby stawiania pomnika ojcu. I rzeczywiście nie mogłam się oprzeć przed czytaniem na głos niektórych fragmentów. Zostaliśmy wielbicielami dyktand. :D\nNawet nie wiedziałem, że taka książka jest, serio. Muszę przeczytać. Też kochałem Lema - ale chyba jestem jeszcze dziecinny, bo najbardziej lubię Dzienniki Gwiazdowe;)


Dzialka otwock – Pd - wsch powiaty – Nieruchomości | Gumtree\n"dzialka otwock" w Nieruchomości w Pd - wsch powiaty\nPd - wsch powiaty265\nFiltry powiadomienia:Nieruchomości w Pd - wsch powiaty (Hasło: "dzialka otwock")\nDziałki pełne uzbrojenie Sobienie-Jeziory\nSprzedam w pełni uzbrojone działki o powierzchni2 x 1544 m2 niedaleko Otwocka w Sobieniach-Jeziorach przy ul. Warszawskiej. Jedna z działek posiada decyzję o warunkach zabudowy. Odległość od Warszawy niecałe 40 km. Dojazd drogą nr 801 w kierunku Puław Na miejscu kościół ,szkoła, gimnazjum, przedszkole, sklepy i punkty usługowe, w pobliżu las, Wisła, pole golfowe, hotel, SPA, korty t ......\nDom otwocki Borków działka 1000m2\nSzanowni Państwo, Prezentuję do sprzedaży bardzo okazyjną nieruchomość.Duży dom o powierzchni 307m2 (użytkowa 234m2) na ładnej prostokątnej działce o powierzchni 1000m2 w Borkowie, powiat otwocki, gmina Kołbiel. Dom nadaje się od razu do zamieszkania ale oczywiście wymaga wykończenia. W tej chwili jest cały czas zamieszkiwany przez rodzinę. Dom jest bardzo obszerny z pr ......\nDziałka Budowlana, Żabieniec w gminie Parysów, przy granicy z gm. Pilawa.\nWielkość 1013 m2, szerokość 25 m , długość 40 m. Również inne wielkości. Działka w pięknym otoczeniu przyrody w cichej wsi. Z drzewami lub bez. Obok zabudowa Jednorodzinna. Jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jest wodociąg, elektryczność, telefon, w przygotowaniu gaz. 5 km do Garwolina, 5,8 km do w ......\nNa SPRZEDAŻ duża działka (15 400 m2) - Karczew, powiat OtwockiDogodne połączenie z Warszawą, zjazd z drogi wojewódzkiej 801.Możliwość dojazdu autobusem.Działka płaska w kształcie prostokąta: 27 m x 561 m.Media dostępne w odległości ok. 200 m od działki.Warunki zabudowy z możliwością podzielenia na działki budowlane (ok. 1370 m2) z drogą służebną.Spok ......\nDom w Otwocku nad rzeką Świder\nZ przyjemnością prezentujemy dom położony na dużej działce w Otwocku przy ul. Kreciej 41A nad rzeką Świder, idealny dla ludzi ceniących kontakt z przyrodą. Dom posiada funkcjonalny układ pomieszczeń, na który składają się trzy pokoje, łazienka i kuchnia. W piwnicy znajduje się kotłownia oraz dwa pomieszczenia gospodarcze. Budynek o powierzchni całkowitej 113 m2 i użytkowej 85 m2 został zbudowany ......\nOtwock - Soplicowo. Polecam do zakupu duża działkę o po. 5000 m. Jest to działka leśna w okolicy ul. Hrabiego, Protazego. W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Otwocka działka jest przeznaczona pod zabudowę rezydencjonalną. Od frontu działka ma 50 m szerokości. Dojazd drogą utwardzoną. Zapraszam na prezentację!! Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie u ......\nDziałka w kształcie prostokąta w sąsiedztwie Szpitala Klinicznego im. Prof.A.GrucyDziałka leśna zlokalizowana na terenie oznaczonym symbolem MNL-15, z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową na działkach leśnych. Doskonała propozycja dla osób ceniących spokój i bliskość natury. Szczególny mikroklimat wszechobecnego sosnowego lasu polecany jest zwłaszcza dla osób z chorobami układu odd ......\nDziałka Lasek 4500m2 (nr: BS8-GS-220706-256)\n| Działka budowlana na Lasku 4500m 2 z możliwością podziału, zalesiona, położona na terenie powiatu otwockiego. Przepiękne miejsce w otulinie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Usytuowanie w sąsiedztwie domów jednorodzinnych. Bardzo spokojna okolica dla ludzi poszukujących kontaktu z naturą, bliskie sąsiedztwo to lasy, zwierzęta, ptaki. Dojazd asfaltem do trasy lubelskiej około 2 km (35km do ......\nDo sprzedania bardzo ładna działka budowlana tuż przy Mazowieckim Parku Krajobrazowym o powierzchni 1250 mkw!<br />Działka budowlana 2,5 km od trasy łączącej Otwock - Celestynów usytuowana na terenie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego w bezpośrednim sąsiedztwie Lasów Państwowych. Jest to jedna z ostatnich działek w tej okolicy o takim kształcie.Nieruchomość znajduję się ok ......\nDziałka 2196 m2 gm. Celestynów, pow. otwocki\nNa sprzedaż piękna działka w otulinie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego w małej miejscowości Regut w powiecie otwockim. Działka otrzymała WZ na dom jednorodzinny. Zgłoszone zostało przyłącze prądu. W miejscowości nie ma kanalizacji dlatego można zrobić szambo lub przydomową oczyszczalnie ścieków. Woda miejska jest do dociągnięcia ok 100m lub ujęcie własne ze studni. ......\nDom w Centrum w cenie mieszkania.\nMamy Państwu do zaoferowania nieruchomość gruntową zabudowaną stylowym i jednocześnie klimatycznym domem. Działka o powierzchni 974 m2 ulokowana w centru miasta z pięknym ogrodem, ogrodzona, brama wjazdowa z automatycznym sterownikiem. Okolica charakteryzuje się zabudową jednorodzinną w głównej mierze wolnostojącą. Na działce znajdują się dwa budynki jeden mieszkalny drugi gospodarczy. Budynek ......\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: Nieruchomości w Pd - wsch powiaty (Hasło: "dzialka otwock")


Szulakowski o przejściu Gamrota do UFC: Ludzie mogą się teraz wku*wić na ''Gamera'' jeśli wybierze coś innego! [WIDEO] - MMA PLSzulakowski o przejściu Gamrota do UFC: Ludzie mogą się teraz wku*wić na ''Gamera'' jeśli wybierze coś innego! [WIDEO]\nMMA PLGamrotSzulakowski o przejściu Gamrota do UFC: Ludzie mogą się teraz wku*wić na ”Gamera” jeśli wybierze coś innego! [WIDEO]\nSzulakowski o przejściu Gamrota do UFC: Ludzie mogą się teraz wku*wić na ”Gamera” jeśli wybierze coś innego! [WIDEO]\nMateusz Gamrot (17-0) jest wolnym agentem. Podczas sobotniego KSW 54 wypełnił kontrakt z największą organizacją w naszym kraju. Jego były rywal Grzegorz Szulakowski (9-4) wypowiedział swoje zdanie odnośnie tego czy ”Gamer” pozostanie w KSW czy jednak przedzie do amerykańskiego giganta.\nGamrot ma za sobą udaną czwartą obronę pasa kategorii lekkiej. ”Gamer” w walce wieczoru jednogłośną decyzją sędziów pokonał Mariana Ziółkowskiego. Podopieczny Roberta Jocza postawił twarde warunki w stójce.\nGrzegorz Szulakowski o przejściu Gamrota do UFC: Pieniądze nie powinny być teraz aż takie ważne!\nGrzegorz Szulakowski (9-4) zrozumie Mateusza Gamrota (17-0) jeśli zostanie w KSW, ale jego zdaniem powinien spełnić swoje sportowe marzenia. ”Szuli” dodatkowo zapewnia, że fani będą zdenerwowani jeśli po tych wszystkich słowach Poznaniak zostanie w rodzimej organizacji.\nKurde ludzie mogą się teraz na ”Gamera” wku**ić jeśli wybierze coś innego. Mówił, mówił, mówił wiesz o co chodzi. Domagał się zwolnienia, zrobił dwie walki, a teraz idzie, albo w prawo albo w lewo. Czyli albo KSW albo UFC. Zależy kto więcej kapuchy pociągnie. Z jednej strony go rozumiem, to jest nasza praca. On ma też rodzinę, dom, ma do utrzymania dzieci, rachunki, żonę, więc pieniądzę też muszą się zgadzać, ale jeśli zawsze walczył o UFC to w tej kwestii akurat pieniądze nie powinny być aż takie ważne. Jedna, druga, trzecia walka i podejrzewam, że będzie miał takie same pieniądze jak w KSW. Aczkolwiek może teraz go przysypią takimi pieniędzmi na jakie on sądzi, że zasługuje i tyle. No może go jeszcze zobaczymy. Ja myślę szczerze, że jeszcze go zobaczymy w KSW.\nW roku 2018 Polak podjął wyzwanie i zmierzył się z Kleberem Koike Erbstem w starciu o pas kategorii piórkowej. Długie przygotowania i odpowiednie, powolne zbijanie wagi sprawiły, że Mateusz wyszedł do boju w świetnej formie i pokonał Koike. Tym samy ”Gamer” stał się pierwszym zawodnikiem KSW dzierżącym w jednym czasie pasy dwóch kategorii wagowych.\nMiał zawalczyć już w marcu, ale ostatecznie pandemia pokrzyżowała plany tego startu. Doprowadziła też do sytuacji, w której bardzo trudno było znaleźć dla Mateusza rywala do walki. Wówczas jednak na drodze Polaka ponownie stanął Norman Parke, z którym ”Gamer” walczył już dwa razy. Tym razem jednak, podczas gali KSW 53, Mateusz nie pozostawił żadnych wątpliwości i brutalnie rozbił pochodzącego z Irlandii Północnej zawodnika.\nJan Błachowicz o ”Bonesie”! Dojdzie do tej walki?\nPolak już pod koniec września stanie przed wielką szansą. ”Cieszyński Książę” ponownie został zapytany o Jona Jonesa\nZobaczcie rozmowę z finalistą Gromdy! Dostanie jeszcze szansę?\nDawid Żółtaszek podczas drugiego turnieju Gromdy na gołe pięści pokazał się z dobrej strony. Doświadczony kick-boxer czeka na następną szansę


ga('require', 'GTM-PF84GLN'); Dorota Pisze.pl: Dlaczego kocham książki paranaukowe\nMadziakowo. blogspot.com czwartek, 04 stycznia, 2018\nmusze tez kiedys siegnac po taka ksiazke\nNigdy nie czytałam książek z działu Paranauka, szczerze mówiąc to nawet nie wiem czy to by mnie wciągnęło tak jak ciebie.\nKwadrans dla Ciebie czwartek, 04 stycznia, 2018\nKiedyś czytałam wiele na ten temat, teraz niestety nie mam kiedy... Brakuje mi tego...\nAleksandra Eva czwartek, 04 stycznia, 2018\nRaz czytałam taką książkę i pamiętam, że podobała mi się ❤\nOla S. czwartek, 04 stycznia, 2018\nOj, nieciekawie miałaś w zeszłym roku :(\nJa nie czytam książek paranaukowych.\nA ja chętnie sięgam po takie książki :)\nna blogu jestem po raz pierwszy, ale to moje klimaty więc zostaje! ♥\nMAZGOO piątek, 05 stycznia, 2018\nKiedyś to była moja ulubiona tematyka,obecnie sa to dramaty i poradniki. Serce boli, że jest tak malo czasu na sen i czytanie. Bycie dzieckiem jednak miało swoje plusy :)\nnw beauty sobota, 06 stycznia, 2018\nUwielbiam ;)♥ Od wielu lat poświęcam dużo czasu takim książkom. Pozdrawiam\nJa uwielbiam książki ale ta tematyka nigdy mnie nie wciągnęła :) pozdrawiam...\nnaturalniejestok poniedziałek, 15 stycznia, 2018\nJa od czasu do czasu też siegam po coś z tego działu :) Murphiego mam chyba całą kolekcję :) a oczywiście zaczęło się od "Prawa przyciągania" :). Później zaczeła mnie interesować energia, kwanty itd. Fala dźwiękowa to też energia, nasze myśli również, energią dźwięków można strukturyzować wodę i przedmioty wokół nas. Ostatnio czytalam o częstotliwościach Solffegio i eksperymentach z wodą, gdzie pod wpływem różnych słów emocji, ta woda tworzyła piękne kryształy lub była rozlana (coś jak w doświadczeniu z ryżem). Jest to dowód na to, że inni swoimi słowami, myślami również wpływaja na nas, ponieważ w większej części składamy się z wody. Może polecisz mi coś do czytania, chętnie przejrzę coś nowego :)\nTeż dużo czytałam na temat wody strukturowanej i interesujacy temat z falami Solffegio. Mogę Ci polecić książki R. Monroe "Podróże poza ciałem" Wszystkie jego 3 części, a także Osho "Przeznaczenie, Wolność, Dusza" jak i również Michael Newton Przeznaczenie dusz, ma on aż 4 tomy więc warto sięgnąć po wszystkie. Pozdrawiam, i cieszę się ze są ludzie o podobnych zainteresowaniach do moich, to poszerza wiedzę na te tematy i można podyskutować o nich w sposób bardzo interesujący. ♥


skladanie mebli kuchennych | sklep-lebexmeble.pl\nHome » Nasza oferta » skladanie mebli kuchennych\t»\nJak uzyskać Buff – Co Need chudy, by zrobić, aby uzyskać Buff\nJeśli jesteś chuda hardgainer lub ectomorph który patrzy jak dostać buffa, to istnieje kilka rzeczy, które trzeba zrobić, aby osiągnąć swój cel.\nNiestety większość ludzi zazwyczaj popełniają te same błędy podczas próby uzyskania buff i tak uczynić trudniejszym, niż powinno być. Jednak tak naprawdę wszystko sprowadza się do znalezienia odpowiedniego planu dla ciebie i trzymać się go.\nOto 3 rzeczy, które trzeba zrobić, aby odnieść sukces w poszukiwaniu jak dostać buffa.\nZużywają więcej kalorii … wiele więcej!\nZazwyczaj największych powodów chude faceci zaniechają opakowanie na płyty firmy ochroniarskie warszawa mięśni szybko jest niewystarczające odżywianie i spożycie kalorii. Nawet najlepszy program szkoleniowy na świecie, jeśli nie jedzą wystarczającej ilości i jeść o niewłaściwej porze dnia, będzie ciężko się dostać buff szybko.\nIle kalorii należy spożywać codziennie?\nOgólnie rzecz biorąc, do budowania masy mięśniowej, należy spojrzeć zużywają około 24-krotność masy ciała w funtach. Tak więc, jeśli zważyć 150 funtów należy spożywać 150 x 24 = 3600 kalorii dziennie. Upewnij się, że te kalorie pochodzą z dobrych wysokiej jakości źródeł, a nie tylko dużo fast fast food … mimo wszystko chcemy budować mięśnie i uzyskać buff, nie przytyje.\nSkoncentruj treningu wokół dużego Wyciągi\nInnym częstym błędem chude faceci zrobić, kiedy myśli o tym, jak dostać buffa jest brak obsługi z wielkich dźwigów. Przez dużych wyciągów mówię o złożonych ćwiczeń jak przysiady, wyciskaniu i martwy.\nTe pozwalają podnosić większe ciężary niż izolacji ćwiczenia i pracować więcej włókien mięśniowych na ćwiczenia co oznacza, że ??stają się coraz większe i silniejsze szybciej. Dodatkowy impuls testosteronu dostaniesz z tych dużych wyciągów posłuży również pomóc dostać buffa szybciej.