Smocza jama - Page 16\nRe: Smocza jama [odnośnik] 18.01.21 4:24\nCicho stąpał korytarzem, aż omal nie potknął się o coś dużego i twardego. Warknął pod nosem, zły na to nieporadne ciało i gorszy niż w wilczym ciele zmysł wzroku. Zmrużył oczy, przypatrując się dziwnemu znalezisku. Wyglądało jak... pyszna, smakowita kość!\nZapominając na moment o zaginionej kobiecie i wilczym warkocie dobiegającym z korytarza, kucnął przy dziwnym obiekcie aby go obwąchać. Ostrożnie polizał kość, ale wcale nie była smakowita. Ani ludzka. Ani chyba nawet zwierzęca. Skrzywił się z niesmakiem, czując w ustach smak spalenizny, a potem wyprostował się i poszedł dalej. Ciekawe, co tutaj mieszkało? Miał nadzieję, że nie zaatakowało to tamtej kobiety. Nie był pewien, czy chciałby walczyć z czymś tak dużym.\nIm bardziej zbliżał się w kierunku warkotu, tym bardziej rozpoznawał jednak pokrewieństwo z obecnym tu zwierzęciem. Omal nie wydobył z siebie tożsamego, gardłowego warkotu, w odpowiedzi na odgłosy wilka. A może wilczycy? Nie był pewien, z rosnącą frustracją uświadamiając sobie, że w tym głupim ciele nie potrafi porozumiewać się ze zwierzętami. No nic. I tak da sobie radę. Był wilkiem, był wilkołakiem, był potężny w porównaniu do zwyczajnych zwierząt. Był silny i miał to dziwne drewienko przy boku!\nPo chwili trafił do odpowiedniego korytarza, podążając za zapachem i odgłosami. Zmrużył oczy, usiłując wypatrzeć zwierzę i po chwili dojrzał w ciemności wilczy kształt, futro, ogon. Spróbował ukryć się w cieniu, tak jak zrobiłby gdyby był wilkołakiem, kierując się zwierzęcym instynktem.\nZapomniał. Zapomniał, że jest człowiekiem i że ludzka samica zareaguje jak czarodziejka. Nagle w korytarzu rozbłysło światło, całkowicie wybijając go z równowagi. Rozproszony, nie zwrócił uwagi na uspokajające słowa Forsythii, kierowane do zwierzęcia. Sam zareagował niczym zwierzę, panikując i warcząc agresywnie - a potem, niewiele myśląc, rzucił się do przodu. Na wilka, czy na Forsythię? Sam już nie wiedział, obie zlały się w jego jaźni w jedno, a instynkt krzyczał: ZAGROŻENIE.\n-RAAAAAAAHHHHH!!!! - wrzasnął, polegając na sile własnych mięśni, którymi chciał chwycić pierwsze, co mu w ręce wpadło. Czyli chyba wilczy ogon.\nkrytyczne 1 ukrywanie się, 3 atak, wilk (wilczyca?) ma 98 na spostrzegawczość i 83 na atak lub obronę\nRe: Smocza jama [odnośnik] 22.01.21 9:31\nWydawało się, że zadanie było proste - ukrycie się w cieniu zapewnianym przez wnękę w ścianie jaskini, obserwacja, atak; wprawiony w tropieniu czarnoksiężników Michael znał ten schemat doskonale, kierujący nim wilk - jeszcze lepiej. A jednak - żaden z nich nie przewidział nagłego rozbłysku światła, który pojawił się w korytarzu, przywołany przez Forsythię; wyczulone zmysły stały się ich wrogiem, blask na krótką chwilę ich oślepił - to jednak wystarczyło, by wszystkie starania spełzły na niczym. Przed oczami zamajaczyła jasność, a później nieprzenikniona czerń, rozjaśniana migającymi szybko plamkami; aurorowi zakręciło się w głowie, a próbując się wycofać, ukryć w załamaniu jaskini, natrafił stopą na coś kruchego, co - skruszone pod ciężkim butem - ostrzegło czającą się na Forsythię wilczycę. W przeciwieństwie do zdezorientowanego Michaela, zwierzę zareagowało błyskawicznie, bez trudu umykając przed wymierzonym w niego atakiem, a później rzucając się na mężczyznę, łapami uderzając go w klatkę piersiową i z impetem posyłając go na ziemię - po drodze zahaczając o dziwną, wyrastającą ze ściany roślinę, która - poruszona - wyrzuciła z siebie chmurę srebrzącego się pyłu. Migotliwe drobinki zawirowały w oświetlonej jasno przestrzeni, opadając powoli i przyklejając się Michaelowi do włosów, skóry twarzy, dłoni, ubrania; niemożliwe do starcia, zaczęły mienić się na nim niczym najprawdziwszy brokat, tym jaśniej, im więcej padało na niego światła. Odbijał je - świecił w ciemnościach jak blady księżyc, widoczny doskonale dla każdego, kto znalazłby się w odległości kilkunastu metrów.\nWilczyca odskoczyła, lądując miękko w niedalekiej odległości i wlepiając w niego jasne ślepia; warczała cicho, szykując się do kolejnego ataku.\nMichael, nieznana roślina oblepiła cię przypominającym brokat pyłem, który - w zetknięciu z jakimkolwiek źródłem światła - będzie mienił się srebrzyście, zwracając na ciebie uwagę otoczenia. Pyłu nie da się usunąć wodą ani drapaniem, nie podda się też żadnej czyszczącej magii - pozostanie na twojej skórze i włosach do końca fabularnego tygodnia. W tym czasie otrzymujesz karę -20 do wszystkich rzutów na ukrywanie się, a ST trafienia w ciebie zaklęciem spada o 5.\nRe: Smocza jama [odnośnik] 02.02.21 18:48\nUsłyszała coś za sobą, a potem nastąpił krzyk, którego nijak się nie spodziewała. Wpadła chyba w większy szok, niżeli wilczyca, która postanowiła przez to wszystko przypuścić atak. Panna Crabbe cofnęła się kilka kroków, choć uszkodzona kostka wyraźnie dawała jej się we znaki. Ścisnęła różdżkę i przez chwilę sądziła, że Auror zostanie – dosłownie – pożarty przez zwierzę. Proces oswajania stworzenia nie miał być już tak łatwy, więc trzeba było sięgnąć po ostrzejsze środki. – Drętwota – rzuciła w kierunku wilczycy, chcąc jak najprędzej uspokoić sytuację. – Incarcerous – liny związały wilczycę na wszelki wypadek i dopiero wtedy zwróciła się w kierunku Tonksa i przekrzywiła lekko głowę, pobieżnie szukając obrażeń, lecz takowych nie dostrzegała. – Wszystkie rozumy pozjadałeś? Bawisz się w jakiegoś mitycznego Fenrira i udajesz króla wilków? – pokręciła głową, wzdychając ciężko. Pokuśtykała w kierunku Michaela, a potem uklęknęła obok niego i spróbowała otrzepać go z srebrzystego pyłu, lecz nic to nie dawało. Przyjrzała się w świetle swojego zaklęcia czy nic mu nie było, jednak tak na dobrą sprawę wiele stwierdzić nie potrafiła, na pewno nie widziała żadnej krwi. O tyle dobrze. Kaptur opadł z jej głowy, pozwalając by ciemne włosy opadły, roznosząc zapach mocnych perfum.\nChwilę przyglądała się Michaelowi, aż w końcu zaśmiała się pod nosem. Też przyszło im się spotkać po latach, w tak przypadkowy sposób. Przesunęła dłonią po jego policzku, nie dając za wygraną tym drobinkom, które przyczepiły się zmierzwionej brody. Pamiętała gładkość jego skóry te parę lat temu, gdy sunęła już tak po niej palcami, lecz teraz była drapiąca i nieprzyjemna dla delikatnej skóry jej palców. – Bohaterski jak zawsze – mruknęła z rozbawieniem i pokręciła głową. Po jego wygłupie, najwyraźniej przeszła jej niepewność względem jego osoby. Pamiętała wesołego Michaela, pełnego werwy i chęci do tańca, korzystania z tego co oferowała mu młodość. Przez chwilę wyglądała jakby chciała powiedzieć coś więcej, lecz słowa odeszły zaraz za tym gdy przypomniała sobie dlaczego się rozstali, jak się rozstali i... kim właściwie teraz był. Melancholia wróciła do jej oczu, a dłoń zjechała z twarzy na pierś mężczyzny, zostają tam na krótką chwilę. Potem zerknęła na wilczycę, a później zerknęła w głąb tunelu, z którego przybył były mężczyzna. – Wiesz jak stąd wyjść? – było to wręcz pytanie retoryczne, przecież jakoś tutaj trafił, prawda? Wróciła spojrzeniem na Michaela, a potem spróbowała się podnieść, choć boląca kostka skutecznie jej to utrudniała.\nRe: Smocza jama [odnośnik] 06.02.21 4:59\nPoczuł na torsie mocne uderzenie łap, a potem - przez krótki moment - nie czuł nic. Poza mglistą i bardzo nieśmiałą myślą, że może jednak nie był wilkiem. Nie teraz. Upadł i na moment zaparło mu dech - z impetu uderzenia o ziemię, ale też z powodu srebrnego pyłu, który zawirował wkoło. Rozkaszlał się, a nieznajoma, znajoma, Forsythia, zdążyła w tym czasie spacyfikować wilczycę. Spojrzał szeroko otwartymi oczyma najpierw na zwierzę, a potem na brunetkę. Cały świecił na srebrno, a w jego źrenicach tańczyły złote iskry.\n-Fenrrrrirrrr. - powtórzył za kobietą, a imię króla wilków zawarczało miękko w jego ustach. Fenrir, Fenrir, Fenrir. -Fenrir. Podoba mi się. - uśmiechnął się wilczo, spoglądając na Forsythię zza srebrnej mgły.\nNigdy nie miałem imienia.\n-Mityczny krrról wilków? - dodał, a w jego drapieżnym tonie zadźwięczała niecierpliwa nuta. Wyraźnie go zaciekawiła, chciał usłyszeć więcej. Imię wybiera się tylko raz, nie można tego robić pochopnie. Tak czy siak, brzmiało o wiele lepiej, niż nudne "Michael" nudziarza.\nKobieta podeszła bliżej, a on wciągnął powietrze nosem. Pyłek łaskotał go w twarz, ale zapach był znajomy, niosąc za sobą woń wspomnień. Skąd nudziarz ją znał? Większość jego pamięci była, oczywiście, przeraźliwie nudna, ale relacja z kruczowłosą samicą wydawała się zadziwiająco ciekawa. Chciał dowiedzieć się więcej i...\n...nie wiedział, czy to zanurzenie się we wspomnieniach nudziarza go przebudziło. Czy może raczej był to dotyk kobiecej dłoni? Ciepły, poruszający w nim dziwną tęsknotę, elektryzujący.\n-Forsythia. - wydusił. Nie, nie, nie, zaprotestował Fenrir z drapieżną pasją, ale za późno. Forsythia mogła jeszcze poczuć gorąco na zaczerwienionych policzkach Michaela, a on spojrzał na nią przytomniej, zdumiony i zawstydzony.\n-Co my tu robimy...? - spojrzenie miał rozbiegane, w głowie mu wrzało, coś było nie tak. Mimo wszystko, uśmiechnął się łagodnie na dźwięk jej słów. Bohaterski, jak zawsze. Chciałby być bohaterski. Wtedy, gdy znosił kosza od panny Crabbe. Gdy umierała Astrid. Gdy Olav patrzył na niego tak... oskarżycielsko.\nCzy serce może pęknąć trzykrotnie i nadal bić?\n-Myślałem, że już nigdy się nie zobaczymy. - wyrwało mu się, bo tak przecież to szło. Przywiązywał się do kogoś, a potem wszystko psuł. -Jak się masz? - proszę, przynajmniej ty miej się dobrze.\n-Twoja noga...? - zapytał z troską, marszcząc brwi. Poderwał się na nogi i delikatnie chwycił Forsythię za łokcie, pomagając jej złapać równowagę. To było jak taniec, tylko, że teraz jedyną muzyką było zbyt szybkie bicie jego serca.\nFenrir, jak zawsze, rozumiał emocje nieco lepiej od Michaela. No proszę.\nRe: Smocza jama [odnośnik] 06.02.21 21:11\nCzy on był pijany? A może na jakichś narkotykach? A może tak bardzo zmieniło im się poczucie humoru? Uniosła jedną brew wyżej, przysłuchując się, jak Tonks powtarzał imię olbrzymiego wilka z mitologii skandynawskiej. Nie bardzo rozumiała również, do czego odnosiły się słowa „podoba mi się”, lecz już w to nie wnikała, szczególnie że padło pytanie. Zarażona przez kochaną Aquilę pasją do historii magii, kojarzyła te najważniejsze mity z historii, a będąc przez chwilę w nordyckiej części Europy, udało jej się usłyszeć kilka opowieści z ust rodowitych mieszkańców. – Powiedzmy, że król – stwierdziła z przymrużeniem oka, gdyż potraktowała to jako swoiste uproszenie. Jak inaczej nazwać stworzenie, które podobno podczas ziewania dotykało szczęką nieba, a żuchwą ziemi? Właściwie wciąż wracała myślami do tego, czy takie stworzenia faktycznie istniały. Wiele okazów z mitów okazało się faktyczną fauną, którą sklasyfikowano i zbadano, lecz pozostawał wciąż ogrom niezbadanych cudów, które prosiły się o odkrycie. Czy mogłaby być pierwszą, która odnalazłaby mitycznego Fenrira? A może odpowiadałaby za odkrycie ośmionogich koni? Jej marzeniem było móc pochwalić się takimi krokami w karierze badawczej, wystarczyło przecież zgromadzić odpowiednią dokumentację i zaprezentować Ministerstwu korzyści płynące z finansowania takiego przedsięwzięcia. Jednak… odnosiła wrażenie, że jej argumenty nie przypadłyby do gustu obecnie panującym lub zostałaby zbyta, na rzecz kogoś, kto przybył z projektami umacniającymi Czarnego Pana. – Największy wilk ze wszystkich – dodała po chwili, zdając sobie sprawę, jak oszczędna była jej odpowiedź, chociaż ta również nie przekazywała konkretnej wiedzy.\nSłysząc swe imię, nie mogła powstrzymać się od uśmiechu, choć ton, w jakim wydusił to Tonks, nieco ją zdziwił. Tak nagle nastąpiła jakaś zmiana, stał się… inny. Czy rzekła coś nie tak? Przeanalizowała pobieżnie swe słowa, lecz ewidentnie nie powiedziała niczego, co mogłoby przywołać taką reakcję. Dopiero pytanie całkowicie wybiło ją ze względnej harmonii, jaką przez ulotną chwilę zyskała. – Jak to… co my tu robimy? Spadłam, a ty… - mówiła, zadzierając lekko głowę w kierunku wyrwy na sklepieniu tunelu. Nawet nie wiedziała, jakim cudem się przez nią przecisnęła bez rozdzierania ciuchów, a może tych rozdarć po prostu nie widziała. – A ty jakimś cudem mnie znalazłeś – dodała, wracając do niego spojrzeniem. – Upadek odebrał ci pamięć? – zapytała, marszcząc lekko brwi w zmartwieniu. Nie wyglądało to przecież, aż tak poważnie, więc co się stało? Chciała już zadawać kolejne pytania, lecz on był szybszy ze swoim stwierdzeniem, wybitnie kruszącym serce młodej czarownicy. Ile razy miała jeszcze wracać myślami do tego, że kogoś skrzywdziła? Dlaczego nie potrafiła ulokować, uczuć w kimś odpowiednim. Ach, no tak… Bo gdy to zrobiła, to ojciec postarał się o to, aby ten ktoś nie przeżył. Choć nie to stary Crabbe miał na celu, to tak stało się i już. Wzdrygnęła się lekko na wyobrażenie trupa uderzającego o ziemię po upadku z ogromnej wysokości. A gdyby tak się stało z nią w tej chwili, gdy spadała przez swój opaczny krok? Mimowolnie ścisnęła lekko palce na piersi Tonksa na tę myśl, odpuszczając po chwili. I kolejne pytanie. Odwróciła wzrok na wilczycę spętaną liną, myśląc o tym, że nie mogła jej tak zostawić, biedne stworzenie umarłoby tutaj samotnie. – Trzeba ją uwolnić, gdy będziemy odchodzić – zauważyła, pomijając całkowicie zadane pytanie. Co miała mu odpowiedź? Nie potrafiła nawet wyobrazić sobie zdania, które określiłoby to wszystko, co przeżyła.\nGdyby nie wsparcie Michaela przy wstawaniu, najpewniej wylądowałaby dłońmi znów na wilgotnej ziemi, więc skorzystała z jego pomocy. – Dziękuję – mruknęła, spoglądając na własne buty. – Chyba skręciłam kostkę… lub zwichnęłam, nie mam pojęcia – westchnęła, podnosząc stopę lekko do góry i próbując pokręcić nią w powietrzu, lecz ból uniemożliwił jej tę próbę. Skrzywiła się, powoli pozwalając opaść stopie na podłoże, a zaraz potem spróbowała – oczywiście, uparciuch z wysoko zadartą brodą – iść sama, wzdłuż ściany. Niestety, z marnym skutkiem, bo już po kilku krokach przystanęła, opierając się o ścianę. – Znasz jakieś zaklęcie, aby chociaż przestało boleć? – zapytała, zerkając z nadzieją w stronę Tonksa.\nRe: Smocza jama [odnośnik] 18.02.21 17:43\nKról, największy wilk ze wszystkich...\nNadał sobie imię i poczuł się silniejszy. Wokół wciąż wirowała chmura srebrnego pyłu, a on zobaczył w niej najpierw wilka, potem człowieka, siebie. Skoro miał imię, to nie był już tylko głosem, tylko potworem, był kimś.\nI postara się, żeby nudziarz Michael Tonks o nim nie zapomniał.\nPoczucie triumfu było krótkie, ulotne. Nie spodziewał się, jak szybko nudziarz i kruczowłosa zdołają go rozbroić, zdusić, spętać. Jednym gestem.\n-To ty... - zdążył wydusić, spoglądając na nią szeroko otwartymi oczyma, topniejąc pod wpływem jej dotyku. To ciebie widziałem w jego wspomnieniach, to ciebie starał się nie wspominać, to przez ciebie wyjechał do Norwegii, to... dzięki tobie tu jestem?. Nie zdążył już nic powiedzieć, tylko skrzywić się lekko - i nudziarz powrócił, wpatrując się w Forsythię z mieszanką zaskoczenia, nostalgii i czułości. Michael zamrugał, strasznie bolała go głowa.\nSpadła? Znalazł ją? Pamiętał tylko podejrzenie, że w lesie są dementorzy, własny strach, wycie wil...Fenrira. Dobre sobie, od kiedy nazywasz się Fenrir? Pasożyty nie mają imion. - pomyślał, nie wiedząc, że jeszcze tej myśli pożałuje. Zepchnął wilka w ciemność i skupił się na Forsythii, nie wiedząc, czy jest jawą czy snem - ale jej dotyk był taki prawdziwy...\n-Uderzyłem się w głowę? - zmarszczył lekko brwi, bo był przekonany, że w sumie to nie... ale nie chciał wyjść przy Sythii na wariata. Serce i tak waliło mu zbyt mocno, a gorąco uderzyło do policzków.\nTy to naprawdę jesteś kiepski w te klocki. - syknął złośliwie Fenrir, nie dając za wygraną.\n-To twoje zaklęcie? - nie pamiętał, tylko mgliste przebłyski, kość i wilka i pył... Zaraz spłonie z zażenowania. -Rzuć Finite, jak się wycofamy. - trudno było mu zebrać myśli, gdy jej palce zaciskały się na jego koszuli. Na dłoni Forsythii pozostanie trochę srebrnego pyłu, trudno będzie go zmyć.\nPomógł jej wstać i z troską zwrócił uwagę na to, jak ciężko opiera się o ścianę. To przeze mnie tu spadła? Nie wiedział, ale miał przykre przeczucie, że wilk (jestem FENRIR!) narobił coś niedobrego. Przez chwilę walczył ze sobą, zastanawiając się czy wypada i czując się dziwnie pusto, aż w końcu uznał, że niech to szlag. Była wojna, być może widział Sythię po raz pierwszy od dawna i ostatni w ogóle, to nie czas na przejmowanie się konwenansami i dawnym koszem.\n-Nie znam magii leczniczej. - spróbował się uśmiechnąć, jakoś smutno. -Wyniosę cię stąd, znajdziemy kogoś, kto ci pomoże. - nie mnie, czemu to tak b o l a ł o?\nWziął Forsythię na ręce, zanim zdążyła postąpić kolejny krok.\n-Uważaj, jeszcze nadwyrężysz nogę. - wymruczał niższym głosem niż zamierzał, z głową nad jej uchem.\nByła taka ciepła...\nWycofał się z Forsythią na rękach, nie spuszczając wzroku z wilczycy. Tym razem uważał. Panna Crabbe miała wolne ręce, by rozkuć zwierzę, a on jakimś cudem pamiętał, jak tu przyszedł.\nWidzisz, jak wam pomagam?\nWyszli w końcu na powierzchnię, po chwili ciepłego, acz niezręcznego milczenia.\nMichael ostrożnie posadził Sythię na zwalonym pniu drzewa.\n-Boli? - spytał cicho, choć na usta cisnęły się inne słowa. Jak się masz? Co się działo w twoim życiu? Jesteś szczęśliwa? Jesteś bezpieczna?\n-Dasz radę się teleportować? - upewnił się, kucając przed nią, szukając wzrokiem jej spojrzenia. -Sythia, ja... - nie, Michael, nie mów za dużo. -...mam nadzieję, że wszystko ci się ułożyło...? - wydusił, z większym trudem niż się spodziewał. Nie mam takiej nadziei, wolę nie myśleć, za jakiego psychopatę wydał cię ojciec, wolę nie myśleć, co dzieje się w Londynie podczas tej wojny... Gorąco uderzyło mu do głowy, Fenrir nagle poczuł się mocniejszy, karmiąc się jego gniewem. Wziął głębszy wdech, usiłując się uspokoić i...\n-Hep! - zniknął, zostawiając za sobą chmurę srebrnego pyłu.\nRe: Smocza jama [odnośnik] 22.02.21 14:24\nTo ty… - A kto inny? – uniosła brwi, nie bardzo rozumiejąc, w co właściwie pogrywał sobie Michael. Czy naprawdę była dla niego, aż takim szokiem w tej chwili? Chociaż… nie widzieli się tak długo, zmieniła się, zresztą on też. Jednak czy to wszystko nie powinno zostać tam na górze, gdy ona również nie była przekonana z kim dokładnie ma do czynienia. Ile to razem spędzili i jak intensywne to wszystko było? Paradoksalnie niegdyś komplikował wszystko fakt różnic w ich krwi, lecz teraz zdawała się zwracać na to jeszcze mniejszą uwagę niż wcześniej. Pękała klatka, w której trzymał ją ojciec i to nie tylko ta fizyczna, lecz przede wszystkim psychiczna. Teraz to w ogóle nie miało znaczenia… Straciła przez te uprzedzenia zbyt wiele osób bliskich jej sercu. Zawsze stała pośrodku, choć bliżej szlachetnie urodzonego kuzynostwa, lecz brzydziło ją, jakoby dawało jej to przywileje do traktowania innych w poniżający sposób. Absolutnie nie usprawiedliwiało to niczego i zdawała sobie z tego sprawę, przez co poczuła wstyd przed Tonksem. Zraniła go niemal tak bardzo, jak Johnatana, jeśli nie bardziej! Przetarła jeszcze kilkakrotnie jego policzek, nie przejmując się drobinami srebrzystego pyłu. Czyżby tak wyglądała gdy przesadzała z Fae Feli? – Być może… nie wiem – odparła na pytanie o uderzenie w głowę, choć wydawało jej się, że nic takiego nie miało miejsca. Zresztą to chyba on powinien wiedzieć, gdzie go boli? Pytania nasuwały się samoistnie, lecz niewiele z nich znajdowało ujście z jej ust. Kiwnęła głową w odpowiedzi na kolejne pytanie, a potem jeszcze raz, aby zapamiętać tym samym, że wystarczy przecież Finite do uwolnienia wilczycy, która swoją drogą wyglądała w tej chwili wyjątkowo smutno. Trzeba czasami jednak mieć twardsze serce, a nie wszystko można było załatwić polubownie. Uczyła się tego całe życie i dochodziło do niej coraz częściej, że samą rozmową nikogo nie zbawi. Niestety.\n- Nie, poradzę sobie sama – stwierdziła twardo, lecz nie miała w tej chwili zbyt wiele do powiedzenia. Tak było łatwiej, a bycie uparciuchem musiała pozostawić na inną okazję. Jedynie to zbolałe ego, aż wyło o pomstę do nieba. Wzdrygnęła się na dźwięk jego niskiego głosu, lecz ani trochę nie była speszona. Pamiętała ich kłótnię, pamiętała również te miłe chwile… – To nadwyrężę. Boisz się, że już wtedy nie zatańczę? – może zabrzmiała odrobinę złośliwie, nawet niemiło z tym tonem, lecz zaraz potem parsknęła śmiechem i wychyliła się lekko, aby machnąć różdżką i oswobodzić wilczycę. Ta prędko zerwała się na cztery łapy i pognała w drugą stronę tunelu.\nDroga przez ciemne korytarze trwała krócej, niż się Forsycja spodziewała, lecz asekuracyjnie postanowiła opleść ramionami szyję Tonksa, chociaż… i tak był chyba wystarczająco silny, aby mogła nawet zemdleć, a on i tak byłby w stanie ją wynieść. Wygodne, może o to chodziło w tych wszystkich literackich romansach? Spuściła spojrzenie na siebie, oglądając, jak pyłek przyczepiał się i do niej, podsumowując to zaledwie w myślach, że przynajmniej rzucanie Fae Feli będzie miała z głowy. Przeklęte zaklęcie, po incydencie w lipcu nazbyt często przemykało przez jej myśli.\nGdy usadowił ją na pniu, natychmiast pochyliła się do bucika, aby rozwiązać trzewik, nim jednak to zrobiła padło pytanie, a potem kolejne, a dziwne uczucie zniechęcenia rozlało się w jej głowie. Kiwnęła głową na znak, że ją boli, ale potem było ciężej. Co miała mu odpowiedzieć? Czemu to on był w pozycji do zadawania jej tych pytań? Miała mu się wyspowiadać ze wszystkiego, co wydarzyło się w jej życiu? Powiedzieć o tym, że… Święta Roweno, oszczędź mi tego, proszę. Gdy w końcu zebrała się w sobie, wówczas najwyraźniej los ją usłuchał. - Ułożyło? Kpisz sobie? Jest wojna Michael, a ja… - i nie zdążyła, gdy czknął i znikną. A ja chcę pomóc tym, którzy tego potrzebują... Westchnęła ciężko, rozglądając się wokół. Zostawił ją samą, lecz nie z własnego wyboru, czkawka była poza kontrolą. Przymknęła powieki, a po chwili podjęła decyzję, że kuśtykanie do pobliskiej wioski będzie gorsze w skutkach niż próba teleportacji.\nTrzask i pozostał tam już tylko wiatr.\nRe: Smocza jama [odnośnik] 05.06.21 18:45\nMając to na uwadze zaplanował małą wycieczkę poza Derbyshire i Oazę, uznając, że to dobrze zrobi małej. Smocza jama jawiła mu się jako intrygujące, owiane tajemnicą miejsce. Może jego historii nie była dla uszu jego bratanicy, jednak mógł opowiedzieć tej dziewczynce nieco okrojoną wersję owej opowieści. Będzie pozbawiona wszystkich krwawych szczegółów.\nAmelka będzie z nim bezpieczna, a jeśli coś będzie im zagrażać to zrobi wszystko aby ochronić swoją bratanicę. Brat nie wybaczyłby, gdyby Amelii stała się krzywda w trakcie bycia pod jego opieką. Sam również nie wybaczyłby sobie tego. To zniszczyłoby łączącą ich braterską więź. Poczucie winy towarzyszyłoby mu do końca życia.\nZ tego, co się dowiedział, owa jama nie pełniła już od dawna roli smoczego leża. A więc jedynym zagrożeniem dla nich mogą być ludzie. Okolica dawnego smoczego leża stanowiła miejsce spotkań dzieciaków z pobliskich wsi. Być może Amelka pozna dzieci w swoim wieku i nawiąże kilka nowych przyjaźni. To byłoby dla niej dobre. Tak samo jak byłoby dla niej dobre rozpoczęcie nauki w Hogwarcie, który – niestety – nie był już w miarę przyjaznym miejscem dla mugolaków. Jednak przez pięć lat wiele może się zmienić.\n— Jesteśmy na miejscu. Dzwoneczku, chcesz poszukać ze mną śladów pozostawionych przez smoka niegdyś zamieszkującego tę jamę? A może zajrzeć do środka? — Zwrócił się do dziewczynki siedzącej na barana. Mieli za sobą długi spacer. Bratanica się zmęczyła to postanowił wziąć ją na barana i ponieść do miejsca docelowego. A może chciała robić coś innego.\nOstatnio zmieniony przez Volans Moore dnia 05.06.21 20:55, w całości zmieniany 2 razy\nRe: Smocza jama [odnośnik] 09.06.21 17:27\nPo krótkim pobycie w Londynie, stanowczo potrzebował zobaczyć coś nowego, odwiedzić coś zieleńszego niż stolicę Anglii, na której wojna stanwoczo się odbiła. Potrzebował odsapnąć, zobaczyć coś innego, ciekawszego, może po prostu coś nowego? A lubił podróże. Owszem, że był zakochany w Szkocji, ale aktualnie Anglia musiała mu wystarczyć, bo przebywanie w krainie dud i kiltów, i whisky, i haggisów, było stanowczo dla niego zbyt wymagające. I bolesne.\nZ wioski niedaleko, kiedy zagadał prosto dzieciaki, dowiedział się o kilku historiach z okolic, postanowił sprawdzić ich źródło - a nuż znajdując coś ciekawego. Może kłopoty, może inspiracje do opowiedzenia gdzieś w Londynie podobnej historii? A nuż jakiś grosz by mógł za to wpaść! W końcu niektórzy ludzie lubili umilić sobie czas jakimś ulicznym występem.\nDopiero zmierzał, aby przyjrzeć się smoczej jamie, podobno kiedyś zamieszkiwanej przez te niebezpieczne stworzenia, kiedy zauważył jakiegoś mężczyznę, z dzieckiem. Cóż, nie miał się co zrażać za bardzo, wyciągając z kieszeni harmonijkę i z uśmiechem zaraz w nią dmuchając, zaczynając od nieco spokojniejszej melodii i nie tak głośnej, chcąc zwyczajnie uprzedzić o swoim nadejściu.\nPosłał nieznajomym spokojny uśmiech. Może mógł nieco ich nastraszyć, może w tych czasach było niebezpiecznie rozmawiać podczas wycieczek i podróży z obcymi, ale Thomas nigdy nie mógł się powstrzymać przed nawiązywaniem nowych znajomości. Chociaż jeszcze się nie odezwał, spokojnie zachowując drobną odległość od nieznajomych - tak dla własnego i cudzego komfortu - zaraz przysiadając w okolicy na pieńku, wciąż przygrywając coraz to skoczniejszą melodię na harmonijce.\n- Oj chyba żadne legendy o smokach nie zalecają przyprowadzania w rejony ich legowisk tak urokliwych młodych dam, bo może się to nie skończyć za dobrze - rzucił, nie bardzo przejmując się mężczyzną czy tym co on myślał na temat zagadywania. Żył w przekonaniu, że dzieci lubiły bajki i dlatego też nawiązał wzrok z dziewczynką. - Uwielbiają strzec swoich skarbów, jak i swoich leżysk. Ciekawe czy w tej opuszczonej jamie wciąż można znaleźć łuski smocze, a może pazur? Może nawet jakieś złoto? - rzucił opierając się na bajkach, które czytał podczas swoich pierwszych klas w Hogwarcie, ucząc się jak w ogóle się czyta. -Ciekawe jak tutejszy smok wyglądał... - dodał z uśmiechem, dopiero po chwili kierując jednak wzrok na mężczyznę.\n- Wybaczy pan śmiałość, nazywam się Steffen - powiedział z uśmiechem, zupełnie niegroźnym i przyjaznym. - Wyraźnie nie tylko ja mam słabość do miejsc z historią o smokach - dodał, nie mając chyba powodów do ukrywania swojego powodu do przebywania w tych okolicach, nawet jeśli podane imię nie było do końca prawdziwe.\nRe: Smocza jama [odnośnik] 27.07.21 13:33\nSłodkie rumieńce zdobiły drobniutkie policzki małej Amelii. Na jej twarzy trwale utrzymywał się szeroki uśmiech, zupełnie jak gdyby ktoś zalepił jej kąciki ust przy pomocy Zaklęcia trwałego przylepca, o którym oczywiście ona sama nie miała pojęcia. Możliwość opuszczenia Oazy była dla niej jak przejście do zupełnie innego świata. Już widziała w wyobraźni to jak opowiadała Debbie o tym, co widziała! Zamknięta na wyspie, bez możliwości jej opuszczenia, nie pamiętała jak wyglądała Anglia, więc takie wypady zdawały się być na cenę złota! Tata co prawda obiecał jej, że zabierze ją na wycieczkę… ale ciągle był zajęty, żeby spełnić swoją obietnicę.\nNie wiedziała jak przedostała się na drugą stronę. Tata mówił, żeby nie patrzeć i że to bardzo ważne, żeby zachować tajemnicę i nie mówić nikomu o tym jak się tutaj dostała. Słuchała go więc… ale nie mogła obiecać, że pan Królikowski nie zapamiętał drogi. Wełniany kompan w postaci królika bywał bowiem sprytny i kto wie, może udało mu się podpatrzeć jak szli, nawet pomimo tego, że zakrywała jego twarz swoją drobniutką dłonią.\nKto by pomyślał, że mogła mieć wujków i to w Anglii! Rok temu pamiętała, że była tą wieścią bardzo zaskoczona. Chociaż rok temu nie chciała opuszczać domu babci, kiedy usłyszała, że ma tatę. Teraz jednak całkiem jej się to podobało! Pomijając to, że każdy z nich zdawał się być urodzony w erze dinozaurów! Wujek Volans był chyba nawet starszy! I wyglądał na poważniejszego od taty! Ale jednocześnie… był całkiem przyjemny! I ciągle jej we wszystkim pomagał! Gdyby tylko wiedział o niebezpieczeństwie jaki stanowiły dla niej sznurówki…\nByło jej zabawnie siedzieć na barana na wujku. Gdyby tylko była taka wysoka! Albo! Albo! Albo gdyby mogła latać na miotle, żeby móc tak patrzeć z góry na świat! Strasznie jej się to podobało! I panu Królikowskiemu też!\n– Chcę! Chcę! Chcę! – zawołała w odpowiedzi na propozycję starszego Moore’a. – Tata mówił, że smoki są prawdziwe! Babcia kiedyś mówiła mi, że smoki są tylko z bajek! A, wujku, wujku, naprawdę mieszka tu jakiś smok? Chciałabym go zobaczyć i pogłaskać! – opowiadała podekscytowana. – Czy one lubią jak ktoś je głaszcze? Czy są złe jak w bajkach? Byleby tylko mnie nie zjadł! Wujku, wujku, pan Królikowski się boi! – Zawołała, kiedy przytuliła swojego pluszaka, a ten wyszeptał jej swoje obawy na ucho.\nChciała dodać coś jeszcze, ale nagły obcy głos sprawił, że mocniej objęła wujka i schowała się za jego plecami. Po jego słowach zaczęła się bać. Nie chciała być śniadaniem jakiegoś smoka!\n– Wujku, ten pan mi się nie podoba – wyszeptała mu na ucho.\nRe: Smocza jama [odnośnik] 16.08.21 20:10\nNagle rozbrzmiewająca spokojna, nie tak głośna melodia wygrywana na harmonijce uświadomiła go, że nie są sami. Na pierwszy rzut oka grajek nie stanowił dla nich zagrożenia. To jednak brał pod uwagę i w każdej chwili zamierzał kazać Amelce się schować w smoczej jamie. Umówił się z ojcem dziewczynki, że ten odbierze ją z tego miejsca o ustalonej godzinie.\nZapewne uznałby, że ma do czynienia z nieznajomym, gdyby nie to, że tego samego chłopaka widział niespełna dwa dni temu przy opuszczonej chacie, w której ponoć mieszkała pustelniczka. Do tej pory nie stanowił wielkiego zagrożenia, ale pozory mogły mylić. Nie znał go na tyle, by z czystym sumieniem mu zaufać. Nie można też powiedzieć, by słowa Marcela przypadły mu do gustu przez wzgląd na ich dobór. Po pierwsze, znał się na smokach. A po drugie, nie uznawał tego za stosowne, by ktoś spoza rodziny i zaufanych nazywał jego sześcioletnią bratanicę urokliwą młodą damą.\n— Tak samo jak baśnie nie zalecają by małe dziewczynki rozmawiały z nieznajomymi i ludźmi niegodnymi zaufania — Odrzekł poważnie, bacznie obserwując tego młodzieńca. Posuwał się on za daleko, zagadując w ten sposób do córki jego brata. Znał większość tych baśni i zamierzał opowiedzieć Amelce kolejną z nich. Niemniej nie było w nich wiele prawdy i wiedzy naukowej. Na naukę opieki nad magicznymi stworzeniami miała jeszcze niespełna pięć do siedmiu lat. Zdawał sobie sprawę z tego, że z powodu wojny, córka jego brata może nie mieć szansy na podjęcie nauki w Hogwarcie. Chyba, że uda się zakończyć tę wojnę na ich korzyść.\n— Cattermole? — Zapytał z pozoru niezobowiązująco, jednocześnie marszcząc brwi. Doskonale pamiętał, że ten młodzieniec przedstawił mu się jako Marcel. Teraz jednak przedstawia mu się jako Steffen. Tu już coś się nie zgadzało. Nie chodzi o to, że chłopak zdaje mieć problemy z pamięcią do twarzy. Jeśli odpowie twierdząco to stanie jasne, że przyłapał go na kłamstwie. Nie przepadał za kłamcami. Tak się składało, że Steffen Cattermole to jego kuzyn. Potencjalne podszywanie się pod jego kuzyna też nie zostanie przez niego ciepło przyjęte. Zwłaszcza w obecnych czasach. Roześmiał się szczerze za sprawą nad wyraz entuzjastycznej odpowiedzi Amelki. Nie zaskoczyło go to. Co innego, gdyby dziewczynka nie chciała skorzystać z jego propozycji.\n— Dobrze, ale będziesz musiała zejść. Pomogę ci. Nie oddalaj się ode mnie — Poinformował córeczkę brata, zaraz pomagając stanąć jej na ziemi. Po to, by mu nie zniknęła z oczu chwycił ją za rączkę. — Bo smoki są prawdziwe. Babcia nie miała racji. Z tego, co wiem to nie. Gdyby w tej jamie mieszkał jakiś smok nie mógłbym cię tutaj zabrać. Poproś tatę o to, by zabrał cię do rezerwatu, w którym pracuję. Jeśli się zgodzi to zobaczysz więcej, niż jednego smoka — Odparł z uśmiechem, maskującym znaczną dozę powagi. Musiał sprawdzić to miejsce pod kątem obecności smoków. Ukrywanie ich istnienia należało do Ministerstwa Magii. Odkąd jednak ono upadło, będąc ową instytucją już tylko z nazwy i mocno nadużywającej swojej władzy. Nie powie sześcioletniej dziewczynce, że pewni ludzie widzą problem w istnieniu mugoli. Pogłaskać smoka? On co prawda marzył o lataniu na ich grzbietach, ale głaskanie smoków to co innego. Tego się po prostu nie robi. Na to nikt rozsądny się nie zgodzi. Był jednak prosty sposób na odwiedzenie dziewczynki od tego zamiaru, w dodatku taki, który nie wywoła fal protestu.\n— Smoki nie przepadają za głaskaniem. Dlatego nie powinno się tego robić. Nie są tak złe, jak w bajkach. Niepokojone potrafią zaatakować, jednak można łatwo je odstraszyć. Nie pozwolę, by smok cię zjadł. I pana Królikowskiego — Zapewnił Amelkę, którą też lekko przytulił do siebie. Chciał uspokoić swoją bratanicę. Jest odpowiedzialny za jej bezpieczeństwo.\n— Ten pan niedługo sobie pójdzie — Zapewnił ją szeptem. Nie mógł zabronić komuś przybywania w tym miejscu. Chciał pokazać Amelce wnętrze smoczej jamy i poszukać z nią smoczych kości, ale musi opanować tę sytuację.


Aralia sercowata SUN KING Aralia cordata /C2,5 | Future Gardens\nAralia sercowata SUN KING\nAralia sercowata to bylina zielna o niezwykle dekoracyjnych, sercowatych, cytrynowożółtych liściach.\nTworzy zwartą, szybko rosnącą kulę dorastającą do około 1 m wysokości i podobnej szerokości.\nBiałe, drobne kwiatki rozwijają się od sierpnia do września.\nPo kwitnieniu wykształcają się prawie czarne, dekoracyjne owoce.\nOdmiana ta nazwana jest 'Królem słońca' od intensywnie jasnego wybarwienia listowia.\nPod wpływem słońca jej liście stają się złociste, a wraz z nastaniem zmierzchu sprawiają wrażenie jakby świeciły. To świetny sposób na rozjaśnienie ciemnych zakątków ogrodu, a wysadzona w szpalerze stworzy 'świecącą' ścieżkę.\nNocą i w cieniu jakby świeciła ...


Co dalej z politycznymi sierotami po Cimoszewiczu? - RMF24.pl\nCo dalej z politycznymi sierotami po Cimoszewiczu?\nCzwartek, 15 września 2005 (10:46)\nCo stanie się z politycznymi sierotami, które opuścił Włodzimierz Cimoszewicz. Chodzi o tysiące wolontariuszy, setki pracowników sztabów lokalnych oraz osoby ze sztabu głównego, które o tym, że nie mają pracy, dowiedziały się na kilka godzin przed decyzją.\nCo dalej? Na to pytanie najłatwiej odpowiedzieć Katarzynie Piekarskiej, która kandyduje do Sejmu z listy SLD i ma nadzieję na przedłużenie swej obecności w parlamencie. Gorzej z dwójką panów.\nRobert Smoleń, odpowiadający za kampanię w mediach, snuje plany zajęcia się analitycznie polityką międzynarodową. Plany naukowe ma też najgłośniejszy w tej kampanii rzecznik – Tomasz Nałęcz. On wraca na wydział historii i z polityką nie chce mieć wiele wspólnego, choć zastrzega: Kiedy będę przydatny i pomocny ludziom, których szanuję, to im pomocy obywatelskiej nie odmówię.\nWłodzimierz Cimoszewicz wycofał się z kandydowania\nCimoszewicz „osierocił” SLD i Ordynacką\nI nawet wiadomo, jaki jest pomysł na tę obywatelską aktywność – „postcimoszewiczowe sieroty” chcą powołać stowarzyszenie na rzecz fair play w polityce. Nie za bardzo wiadomo jednak czy i jak miałby się ono zajmować. Ale raczej nie ma się nad czym zastanawiać, wszak żywot takich wyborczych pomysłów bywa bardzo krótki…\nNewsKomu przypadną głosy zwolenników Cimoszewicza?\nNewsKandydata Cimoszewicza klasyczna gra na zwłokę\nNewsTransakcje giełdowe Cimoszewicza wciąż nieznane\nNewsNałęcz: Cimoszewicz jutro ujawni transakcje giełdowe


Terapia logopedyczna głosek szeregu szumiącego - Romana Sprawka, Harmonia\nScenariusze są uporządkowane zgodnie z zasadami postępowania logopedycznego. Podczas pierwszego etapu terapii w utrwalanych wyrazach występuje tylko jeden spośród ćwiczonych dźwięków – głoska sz. Początkowe ćwiczenia mają na celu wywołanie jej oraz utrwalenie w izolacji i sylabach, a następne – utrwalenie w nagłosie wyrazów, obudowie samogłoskowej, wygłosie, grupach spółgłoskowych, wyrażeniach dwuwyrazowych, zdaniach i tekście. Kolejnym etapem terapii jest utrwalanie wszystkich głosek szeregu szumiącego w słowach, wyrażeniach dwuwyrazowych, zdaniach i tekście. Na samym końcu ćwiczona jest grupa spółgłoskowa szcz w sylabach i słowach oraz zdaniach i tekście.


TOP 9. Jak w 2018 radzili sobie zawodnicy MMA ze Szczecina i Stargardu? | Głos Szczeciński\nTOP 9. Jak w 2018…\nW marcu doszło do superwalki. W klatce KSW zmierzyli się Mamed Khalidov i mistrz wagi półciężkiej - Tomasz Narkun. Stargardzki Berskerker wygrał przez duszenie trójkątem w trzeciej rundzie. Panowie natychmiast podjęli temat rewanżu. Mogło się wydawać, że skoro dopiero duszenie przerwało dominację Khalidova w tej walce to były mistrz wagi średniej tym razem znajdzie sposób na Narkuna.Ale stargardzianin okazał się nie do przeskoczenia w drugim starciu i to on dominował. Warto dodać, że Tomasz Narkun był pierwszym zawodnikiem, który wygrał z Khalidovem od 2010 roku! Zobacz także: KSW 46. Narkun znów wygrywa z Khalidovem! [ZDJĘCIA Z WALKI]\nMateriał oryginalny: TOP 9. Jak w 2018 radzili sobie zawodnicy MMA ze Szczecina i Stargardu? - Głos Szczeciński


Śladami Pana Samochodzika czyli dookoła Jezioraka cz.1\nIława-Karnity-Boreczno-Dobrzyki-Matyty-Jerzwałd-Kamieniec-Siemiany-Iława (80 km)\nautor :: Maciej Giernatowski :: 2004-06-08 22:31:14 :: komentarze :: drukuj\n|...| Nie trzeba szukać przygody. Nie znajdzie się jej, choćby pojechało się aż na koniec świata, przez siedem rzek i za siedem gór. Nie zjawi się, choćby czekało się na nią dzień i noc, prowokując ją i nastawiając pułapki. Nie przywoła jej żadna prośba i może się okazać, że nie ma jej tam, gdzie tylu już ją spotkało.|...|\n|...| Bo przygody nie trzeba szukać. Ona zjawia się sama. Przychodzi w najbardziej nieprzewidzianych momentach i w nieoczekiwanej postaci, najczęściej, gdy nie spodziewamy się jej, nie pragniemy jej, gdy nie jest nam ona potrzebna. Najpierw daje nam znak – że oto jest, przyszła po ciebie, chce cię ogarnąć i wciągnąć w swą grę. Musisz od razu wiedzieć, że to właśnie jej znak, musisz go rozpoznać wśród tysiąca innych znaków. Nie wolno ci zlekceważyć jej wezwania ani odłożyć go na później. Nie lubi leniwych. Pominie cię, odejdzie i więcej po ciebie nie wróci... |...|\nTak rozpoczyna się pierwsza z przygód Pana Samochodzika. Któż nie zna tej postaci? Ile to już pokoleń wspólnie z muzealnikiem panem Tomaszem przeżywa jego przygody?\nWiele lat temu i mnie również przygoda dała swój znak, gdy czytałem jedną z pierwszych książek Zbigniewa Nienackiego. Nie na mnie jednym jego twórczość dla młodzieży a potem i dla dorosłych odcisnęła swój ślad i spowodowała umiłowanie włóczęgi i obcowania z przyrodą i historią. Nie o tym jednak chciałem opowiedzieć... A wszelkie klimaty związane z w/w twórczością i nie tylko - znajdziecie na zaprzyjaźnionej stronie: http://www.nienacki.art.pl.\nJak już wcześniej wspomniałem – gdy przygoda dała mi znak, wiedziałem, że kiedyś sam zobaczę miejsca opisane przez Zbigniewa Nienackiego w serii Pana Samochodzika.... A wszystko zaczęło się pewnego majowego ranka w Iławie. Na dworcu PKP spotkałem się z Darkiem - przedstawicielem OSR na Mazowsze i południowe Mazury ;-)\nNaszym celem na najbliższe dwa dni było objechanie dookoła Jezioraka. To u Nienackiego w książce po raz pierwszy przeczytałem, że jest to najdłuższe jezioro w Polsce. Na mapie Jeziorak wygląda jak drzewo wyrastające z Iławy i rozgałęziające się swoją górną (północną) koroną na wiele zatok, jezior i kanałów. Nie poświęciliśmy dużo czasu na oglądanie jeszcze pustego o tej porze dnia miasta. Jak najszybciej chcieliśmy ruszyć na szlak. Wzdłuż wschodniego brzegu jeziora skierowaliśmy się do Szałkowa gdzie członkowie załogi KRASULI, podczas poszukiwań autora wiersza „Złota Rękawica” ratowali jacht podczas burzy przed rozbiciem się o brzeg. Niestety najgorsze wizje Nienackiego się spełniły, bo praktycznie do Makowa dostępu do jeziora strzegą ogrodzenia i zasieki. Jedynym odstępstwem od tego czarnego proroctwa jest to, że są to działki prywatne a nie państwowe molochy ośrodków wczasowych. Jednak pocieszeniem dla nas było to, że na miesiąc przed rozpoczęciem wakacji wszystkie te miejsca były zupełnie puste. Patrząc na to, ciągle zadawaliśmy pytanie, które powracało do nas podczas całej wyprawy – „Jak tu musi być tłoczno i głośno w lipcu i sierpniu?!”\nWjechaliśmy do lasu. Po prawej stronie drogi od jeziora ciągle dzieliły nas płoty ośrodków wypoczynkowych, prywatnych posesji i pól biwakowych. I tu zdarzył się pierwszy z ciągu ciekawych zdarzeń i spotkań. W środku lasu na drodze stała porzucona przyczepa wyładowana piaskiem z palącą się żywym ogniem oponą!!! Złapaliśmy ten piasek i zdusiliśmy płomienie. Zapewne zatarły się hamulce i w tym czasie, kiedy właściciel odczepił przyczepę i ją zostawił – nastąpił samozapłon.\nNa szosę wyjechaliśmy we wsi Sąpy. To tu, na tym wąskim asfalcie trwał szaleńczy wyścig wehikułu pana Tomasza z Wackiem Krawacikiem na wyspę Bukowiec, aby zdobyć ukrytą tam torbę z tajemniczą mapą łowisk Jezioraka. Gdzieś przed Urowem amfibia skręciła w lewo, by wjechać do wody zatoki Kraga i dzięki temu fortelowi wygrać wyścig.\nPrzed Mostem na kanale łączącym zatokę Kraga z jeziorem Dauby, zjechaliśmy z szosy na prawo w kierunku Mozgowa. Dwukrotnie po mostach przecięliśmy Kanał Iławski by dojechać do pałacu w Karnitach. Nienacki umieścił w tych okolicach akcję porwania pięknej aktorki - Diany Denver i wspólnego pościgu Pana Samochodzika ze Świętym – Rogerem Moorem. Nie zważając na błoto i wilgoć traw postanowiliśmy zobaczyć jeszcze jedną ciekawostkę – kanał wykopany w usypanej grobli na jeziorze Karnickim aby pokonać dwumetrową różnicę poziomu wody między nim a jeziorem. Pod kanałem łączącym Jeziorak z Elblągiem i Ostródą są potężne rury do wyrównania poziomu jeziora Karnickiego po obu stronach grobli. Jest to kolejny, doskonale zachowany zabytek budownictwa hydrotechnicznego.\nSzosą dojechaliśmy do wsi Boreczno gdzie przy kościele Pan Samochodzik spotkał swojego największego przeciwnika w sprawie ochrony zabytków – Waldemara Baturę. Trzeba koniecznie nadmienić, że Pan Samochodzik przyjechał tu z Tynwałdu pożyczonym rowerem. Dalej przez pola i łąki osiągnęliśmy nasz kolejny cel – wyspę Bukowiec. Na wyspę prowadzi grobla i jest to ogromne pole biwakowe w sezonie. Znów zadawaliśmy sobie pytanie - jaki tu pewnie jest hałas w sezonie? My zastaliśmy tu jeszcze kompletne pustki. Z brzegów wyspy widać doskonale rozwiniętą linię brzegową Jezioraka wraz z archipelagiem wysp i wysepek. Widać Lipowy Ostrów, Zielony Ostrów, Gierczak - na którym pan Anatol spędził noc na drzewie i gdzie zabito owcę... I nie przemknął po wodzie ślizgacz Kapitana Nemo, choć długo przeszukiwałem lornetką taflę jeziora. I nie ustaliliśmy też gdzie była lisia nora, w której schowana była mapa łowisk. Bukowiec jest duży i wcale się nie dziwię, że Panu Samochodzikowi i Bronce trudno było tu znaleźć Czarnego Franka, który już w tym czasie siedział w areszcie w Iławie... Pamiętacie to wszystko? Bo ja - tak.\nA my dalej brnęliśmy na pograniczu fikcji literackiej i rzeczywistości. Ze wsi Wieprz, widząc ciągle po lewej stronie brzeg dotarliśmy do miejsca gdzie mógł być wspólny biwak Pana Samochodzika i mądrali Anatola z towarzyszami. Gdzie Nemo kotwiczką spiningową zdarł piracką flagę z tratwy Czarnego Franka, i gdzie Marta – Nemo złowiła ogromnego szczupaka ku upokorzeniu Anatola. Stąd też roztacza się szeroki widok na półwysep Matyty, zatokę Sandacza i wyspę Czaplak.\nA my ruszyliśmy dalej. Trochę szosą i polami okrążyliśmy zatokę Rudnia ciągle mając rozległy widok na półwysep Matyty. Na asfalt wyjechaliśmy przy kanale Dobrzyckim, który łączy Jeziorak z miastem Zalewo. W Dobrzykach stoi kościół gotycki z lat 1320-30. Stąd skierowaliśmy się na południe by jechać już zachodnim brzegiem Jezioraka.


Nicholas Kirkwood - geniusz i artysta - Blog Butyk.pl\nButyk.pl » Z wybiegów » Nicholas Kirkwood - geniusz i artysta\nNicholas Kirkwood - geniusz i artysta\nSzpilkiButyChloeSarah Jessica ParkerPlatformyTommy HilfigerNicholas Kirkwood\nCZWARTEK, 05 SIE. 2010, 18:02\nMa zaledwie trzydzieści lat, a już jego nazwisko wymieniane jest pośród najwybitniejszych projektantów obuwia...\nMłody projektant brytyjskiego pochodzenia, Nicholas Kirkwood jest na fali od 2005 roku, gdy zdobył pierwsze miejsce w konkursie Condé Nast dla młodych twórców obuwia.\nMimo nagród i uznania jakie zdobył, początkowo ignorowano Kirkwooda ze względu na charakter jego dzieł. Uważano, że jego buty o wiele bardziej nadają się na wystawę niż do chodzenia. Obecnie w internecie znaleźć można szereg archiwalnych publikacji dowodzących, że jego artystyczne podejście nie sprawdzi się w konfrontacji z potrzebami rynku.\nNicholas Kirkwood podczas Fashion Night With Vogue Magazine, fot. Agencja FORUM\nPrognoza się jednak nie sprawdziła. Młody projektant odnalazł niszę rynku - niedosyt propozycji wyjątkowych, nietypowych w swej strukturze. To właśnie inspirujący wygląd przesądził o sukcesie marki. Stała się idealnym dopełnienie stylu odważnych i pewnych siebie kobiet.\nPierwsze projekty Kirkwooda powstały gdy pracował dla producenta kapeluszy Philip Treacy. To wtedy dostrzegł, że kobiety sięgają po akcesoria, w tym nakrycia głowy i buty, aby dopełnić ubiór. Wydawało mu się również, że otacza go całe morze niskich obcasów typu kaczuszka i bardzo dziewczęcych dodatków, które przecież nie mogły sprostać oczekiwaniom najbardziej stanowczych i fascynujących kobiet. Jak się okazało - miał rację.\nGłównym założeniem marki jest wkomponowywanie ozdób jako integralnej części struktury obuwia, elementu konstrukcji, a nie jedynie załączonego detalu. Sam projektant przyznaje, że choć tworzy futurystyczne kształty i niemal rzeźbi pantofle, to unika elementów, które mają tylko jedną funkcję - dekoracyjną.\nZnakiem rozpoznawczym są nowe formy części składowych buta: futurystyczne platformy, bajeczne wiązania lub zapięcia, nietypowa grafika, pomysłowo skomponowany wierzch, szpilki, szpilki i jeszcze raz szpilki...\nWkrótce po otrzymaniu wyróżnienia Condé Nast zdobył grupę fanek wśród najzamożniejszych kobiet Wielkiej Brytanii i Irlandii. Nie trzeba było długo czekać, aż zainteresują się nim również fotografowie (wybierając jego buty do sesji zdjęciowych), a następnie przemysł. Udało mu się skopić uwagę na swoich pracach między innymi takich firm jak: Tommy Hilfiger, Chloé, Phillip Lim, Zac Posen, a ostatnio Rodarte.\nTo on zaprojektował bajeczne buty dla najnowszej ekranizacji powieści Alicja w Krainie czarów.\nW ciągu ostatnich kilku lat odebrał jeszcze wiele nagród i wyróżnień. Jednak najgłośniejszą z nich jest fakt, że jedyna w swoim rodzaju Sarah Jessica Parker, uznawana za współczesną ikonę mody, tylko na planie Seksu w wielkim mieście zachwyca się Manolo Blahnikiem. Poza nim na największe imprezy oraz spotkania wybiera właśnie buty Nicholasa Kirkwooda.\nSarah Jessica Parker w butach Nicholasa Kirkwooda, fot. Agencja FORUM (archiwum)\nNicholas Kirkwood często podkreśla, że nie przepada za dodawaniem obcasów do jakichkolwiek butów sportowych. Uważa też, że zbyt wysokie platformy, sięgające nawet 10 centymetrów, to tylko sposób na wytrącenie kobiet z równowagi, a nie dodanie pewności siebie.\nKocha szpilki, lecz tworzy również buty na płaskim obcasie. A inspiracją dla niego są kobiety eleganckie, współczesne, posiadające grację i inteligencję oraz choć odrobinę rockandrollowej wyobraźni.\nWięcej butów Nicholas Kirkwood znajdziecie między innymi w sklepie polyvore.com\nWieczorowe sandały Blink\nblack - zamsz\nblack - lakierek\nPONIEDZIAŁEK, 21 LUT 2011\nCK nowa kolekcja\nDzisiaj będę niepoprawna. Wbrew ogólnym zachwytom na temat butów CK Xenia, napiszę o innych - moim zdaniem znacznie ciekawszych.\nWTOREK, 05 MAR 2013\nButy na głowie, czyli jak Nicholas Kirkwood zdobył uznanie Vogue?\nRoczna nagroda dla projektanta uznanego za odkrycie w świecie mody wynosi 200 000 funtów. Dlaczego w 2013 roku zdobył ją Nicholas Kirkwood?\nWTOREK, 12 LIP 2011\n10 najmodniejszych fasonów w sezonie jesień-zima 2011-2012\nW środku lata raczej nie myślimy o zimie. Ale projektanci już zdążyli pokazać co będzie warto nosić tej jesieni...


To może być ciało polskiego alpinisty - www.gosc.pl\nwww.gosc.pl → Wiadomości → To może być ciało polskiego alpinisty\nTo może być ciało polskiego alpinisty\nRatownicy, którzy poszukują zaginionych 9 marca alpinistów - Polaka i Irańczyka - dostrzegli w poniedziałek podczas oblotu Elbrusu obiekt, który przypomina ciało człowieka - pisze agencja ITAR-TASS.\nPodkreśla, że ratownicy nie chcą wyciągać pochopnych wniosków, dopóki nie dotrą do tego miejsca, a ruszą tam we wtorek.\nZastępca kierownika ekipy ratunkowej Abdullah Gulijew powiedział, że obiekt przypominający ciało ludzkie zauważono w części południowo-wschodniej na prawo od Skał Pastuchowa i powyżej nich na wysokości 4900 m.\n"We wtorek na miejsce ruszy ekipa ratowników i jeśli jest to ciało człowieka, a nie rozrzucone na śniegu rzeczy, ratownicy przetransportują je na dół w celu dokonania identyfikacji" - powiedział Gulijew.\nKilka rosyjskich mediów internetowych poinformowało w poniedziałek, powołując się na wydział Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych w Kabardo-Bałkarii, że ratownicy z samolotu odkryli na Elbrusie ciało i że nie jest wykluczone, iż to jeden z zagranicznych alpinistów, którzy zaginęli na Elbrusie na początku marca.\nO zaginięciu dwóch alpinistów - Polaka i Irańczyka - regionalny urząd Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Rosji w Kabardo-Bałkarii poinformowała polska ambasada w Moskwie. Według ambasady zaginęli oni 9 marca. O zaginięciu Polaka placówka dowiedziała się od jego rodziny.\nRatownicy przeszukali wszystkie schroniska w rejonie Skał Pastuchowa. 16 marca podczas poszukiwań znaleźli na zboczu dwa plecaki, które prawdopodobnie należą do zaginionych alpinistów.\nPolak i Irańczyk nie zarejestrowali swojego wyjścia i nie podali trasy.\nElbrus położony jest w zachodniej części głównego łańcucha Kaukazu. Liczy 5642 m n.p.m. Jest najwyższym szczytem Rosji.\ndodane 02.04.2013 06:40


Conil de la Frontera Hostele - Hostele w mieście Conil de la Frontera\nHostele w Conil de la Frontera, Hiszpania\nHostele Conil de la Frontera\nConil de la Frontera jest jedną z ponad 3500 destynacji jakie HostelBookers oferuje podróżnym z ograniczonym budżetem. Przejrzyj powyższą listę by zapoznać się ze szczegółowymi informacjami o wszystkich naszych tanich hotelach w Conil de la Frontera i bez opłat rezerwować hotele w Conil de la Frontera!\nAby znaleźć najlepsze oferty hosteli w Conil de la Frontera użyj pola wyszukiwania po lewej lub wybierz hostel z poniższej listy. Aby zobaczyć lokalizację hosteli w Conil de la Frontera użyj zakładki mapa.\nNajwyżej oceniane Hostele Conil de la Frontera\nPrzeczytaj, co ludzie mają do powiedzenia o naszych najlepszych Hostele ocenianych w Conil de la Frontera


Magazyn Literacki KSIĄŻKI 8/2017 – Rynek książki\nStrona główna / Kategorie czasopism / "Magazyn Literacki Książki" / Magazyn Literacki KSIĄŻKI 8/2017\nnr Magazyn Literacki KSIĄŻKI 8/2017\nZwycięstwo Jakuba Żulczyka\nPowieść „Wzgórze psów” Jakuba Żulczyka została nagrodzona Literacką Nagrodą Warmii i Mazur Wawrzyn. Nagrodę od 14 lat przyznaje Kapituła powołana z inicjatywy Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Olsztynie. Pisarz został nagrodzony Wawrzynem przyznanym przez Kapitułę oraz nagrodą czytelników. „Jestem bardzo szczęśliwy i dumny z nagród. Czuję się uhonorowany i doceniony. Jest to Nagroda Literacka Warmii i Mazur, a ja jestem z Warmii i Mazur. »Wzgórze psów« […]\nEkrany na dotyk i parę innych rzeczy\nZłota myśl z „Czarnej Madonny” Remigiusza Mroza: „Osoby wierzące nie powinny bać się złych duchów. Nie mają ku temu powodów”. Ależ tak właśnie jest i zapewnienie najpoczytniejszego obecnie w kraju pisarza [patrz poz. 23] jest potwierdzeniem dawno sprawdzonej tezy. W powieści „Zapisane w wodzie” Paula Hawkins każe swojej bohaterce wrócić do rodzinnej miejscowości i na […]\nSekretne życie drzew” pióra niemieckiego leśnika i działacza na rzecz ochrony przyrody Petera Wohllebena (wydane u nas przez wydawnictwo Otwarte w 2016 roku) to jeden z najbardziej zaskakujących bestsellerów ostatnich lat. Przyrodniczy esej nie był do niedawna gatunkiem, którego najszersza czytelnicza publiczność poszukiwała na księgarnianych półkach i w internetowych wyszukiwarkach, a pewnie niejeden wydawca popularnej […]\nWanda Chotomska (26.10.1929-2.08.2017) - wspomnienie\nPodobno dzieciństwo kończy się nie wtedy, gdy stajemy się dorośli, ale wtedy, gdy umierają nasi rodzice. To na pewno prawda, ale nie cała. Dla namiętnych czytelników książek dzieciństwo trwa dłużej, a kończy się bardzo powoli wraz ze śmiercią autorów, na których twórczości się wychowywali. Mnie kończyło się powolutku już kilka razy. Najpierw w liceum wraz […]\nAntonio Fischetti: Psy i koty pod lupą naukowców tłum. Sylwia Sawicka, Wydawnictwo Polarny Lis, Warszawa 2017, s. 60, 44, 90 zł, ISBN 978-83-946509-3-3 Antonio Fischetti, francuski naukowiec, wykładowca fizyki i popularyzator nauki, a także autor programu telewizyjnego o zachowaniu psów i kotów, w swojej publikacji bierze pod lupę najbardziej udomowione ze wszystkich zwierząt. „Psy i […]\nW uchu aparat słuchowy. Uważne spojrzenie zza okularów. Od czasu do czasu uśmiech, bystry. Karol Modzelewski, rocznik 1937, kiedyś jeden z najdłużej siedzących więźniów słusznie minionego ustroju. Spokojny, skupiony. Takim go oglądam. Obok bardzo stary pan, z wydatnym brzuszkiem. Niski, jakby odprężony, jakby leniwie patrzący, powściągliwy, nawet nieobecny. Pozory. Kiedy się odzywa, słychać z każdego […]\nCześć oddawaj swemu wieprzku\nJay Rayner – kucharz, krytyk kulinarny (miażdżące acz wiarygodne recenzje w brytyjskich mediach drukowanych), twarz doskonale znana z telewizyjnych programów, w których nie odpuszcza kandydatom na mistrzów patelni. I „okropny Żyd” wedle własnych słów – wyczytać tę autoprezentację można już we wstępie jego niewielkiej, liczącej zaledwie 140 stron książki „The ten (food) commandments” (Pegnuin Books), […]\nGem, set i nuty\nHala Mera w Warszawie to czołowa inwestycja sportowa końca dekady gierkowskiej. Podobno budowę nadzorował osobiście ówczesny dygnitarz Aleksander Kopeć, entuzjasta tenisa. Miał zatem gdzie grać, ale nienormowany czas pracy spowodował trudności ze sparingpartnerami. W końcu znalazł się dyspozycyjny – Marian Bińkowski, uznany szkoleniowiec narybku siatkarskiego płci żeńskiej. Gotowość gry o każdej porze profitowała talonem. Na […]\nZe śmiercią w herbie\nRozmowa z T omaszem Kowalskim\n– Debiutancką powieść odebrałem jako głos w kwestii kary śmierci. A jakie jest przesłanie nowej książki? – To prawda. „Mędrzec kaźni” to powieść bardzo serio. Stanowi moją odpowiedź na poziom dyskusji, z którym spotykałem się w tak zwanej sferze publicznej, a dotyczącej właśnie kary ostatecznej. Ludzie wypowiadając się o zabijaniu drugiego człowieka, robią to często […]\nRozmowa z Pawłem Zgrzebnickim\n– Dla etnografa chyba nie ma atrakcyjniejszego zakątku kuli ziemskiej niż Papua-Nowa Gwinea…. – To z pewnością jedno z najbardziej tajemniczych miejsc na Ziemi. Podobnie jak reszta Melanezji, ma w sobie coś niebywałego dla Europejczyka – autentyczność i pierwotność. Niesamowite, że jeszcze w XXI wieku gdzieś na świecie możemy doświadczać sposobów bycia społecznego podobnego do […]


Basen z gronkowcem | Dziennik Zachodni\nBasen z gronkowcem\nPiotr Piesik 26 lutego 2009, 19:17\nWoda w każdym krytym basenie jest kontrolowana przez sanepid co dwa tygodnie Piotr Piesik\nOd tygodnia liczba czynnych krytych pływalni na terenie Częstochowy zmniejszyła się z sześciu do pięciu. Nie z powodu remontu czy technicznej awarii. Na basenie należącym do IV Liceum Ogólnokształcącego im. Henryka Sienkiewicza wykryto bakterie gronkowca. Ich ilość w wodzie była tak duża, że basen został natychmiast zamknięty.\n- Przepisy nakazują wykonywanie badań kontrolnych co dwa tygodnie. W przypadku pływalni w liceum Sienkiewicza w pobranych próbkach odkryto jedną z odmian gronkowca złocistego, niebezpieczną dla ludzi. Ich liczba wynosiła aż sto osiemdziesiąt jednostek bakterii w stu mililitrach wody, podczas gdy polska norma dopuszcza nie więcej jak dwie jednostki - wyjaśnia Edyta Kapelka, rzeczniczka Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej.\nProcedura w takich przypadkach jest jasna - basen zostaje zamknięty i nie można ponownie wpuścić do niego ludzi, zanim powtórne badania wody nie okażą się zgodne z normą. Szkoła podporządkowała się decyzji sanepidu. Do instalacji wodnej pływalni wpuszczono kilkakrotnie zwiększoną dawkę chloru. Wydawałoby się, że najprościej wypuścić wodę i nalać czystą, jednak taka wymiana była przeprowadzona kilka dni przed feralnym badaniem. Gronkowiec musiał dostać się do basenu z zewnątrz.\nNajgorsze, że wciąż nie wiadomo, w jaki sposób.\n- Pierwsza próbka, dostarczona przez pracowników szkoły, okazała się czysta. Jednak musimy czekać na wyniki badania jeszcze jednej próbki, które będą znane jeszcze dziś. To trwa, ponieważ szczepy bakterii są namnażane na specjalnych pożywkach - mówi Edyta Kapelka. - Zlecona też została dokładna kontrola stanu technicznego basenu.\nPrzyczyn zakażenia wody gronkowcem może być kilka - od złego stanu sanitarnego całego obiektu do niedostatecznego uzdatniania i dezynfekcji wody. Zmorą pływalni są też ludzie, którzy - świadomie lub nie zdając sobie z tego sprawy - przychodzą zażyć kąpieli, mając na ciele niewyleczone infekcje ropne. Bakterie przedostają się z nich do wody, przy kiepskiej dezynfekcji nie giną, lecz się rozmnażają i problem gotowy.\nNa szczęście sanepid nie odebrał żadnych sygnałów o zachorowaniach, które mogłyby być następstwem odwiedzin na szkolnym basenie. Pływalnia jest również dostępna dla innych użytkowników.\nSprawa uderza też w finanse liceum - nieczynny basen oznacza brak przychodów z biletów, na dodatek trzeba będzie zapłacić za dodatkowe, nieplanowane kontrole stanu sanitarnego wody. Sanepid nie ukrywa, że nawet po usunięciu gronkowca oraz innych bakterii będzie częściej badać tę pływalnię i baczniej się jej przyglądać.\n2 kwietnia 2021, 22:41


Loreal Blond Studio Multi-Tech puder do dekoloryzacji 500g\nPuder rozjaśniający Loreal Blond Studio Multi-Techniques-8 został wzbogacony pro-keratyną dla uzyskania wyjątkowo świetlistego i kosmetycznego efektu. Wydajna, niepyląca substancja o jednolitej konsystencji gwarantuje wyjątkową precyzję i łatwość aplikacji.\n59,81 zł Zniżka 32%\nGrupa syntetycznych molekuł, które odtwarzają ubytki w keratynie włosa, wzmacniając jego wytrzymałość. Efektem tego są błyszczące włosy, które odkrywają czysty i świetlisty blond.\nPłyny do ściągania farb


" Stary kawaler", czyli co z Wami mężczyźni - Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL\n" Stary kawaler", czyli co z Wami mężczyźni - Netkobiety.pl\nForum Kobiet » PSYCHOLOGIA » " Stary kawaler", czyli co z Wami mężczyźni\nPosty [ 1 do 60 z 168 ]\n1 Temat przez Śpiewaczek 2015-07-18 15:11:46\nTemat: " Stary kawaler", czyli co z Wami mężczyźni\nJakiś czas temu miałam "przyjemność" poznać mężczyznę. Mężczyzna ten, będący koło 40 nie ustatkował się jeszcze- jak to mówią. Mówił, że był w wielu związkach, że mógł mieć już dawno dom, dzieci a nawet pracę ( załatwioną przez rodzinę, którejś z byłych pań), ale nie chciał. Im bardziej kobiecie zależało- tym bardziej się odsuwał i ranił. Twierdzi, że nie chce związku i już zawsze będzie sam a jedyne relacje jakie może stworzyć z kobietami to relacja " kumple, którzy czasem uprawiają seks".\nZe zdziwieniem przyjęłam to wszystko do wiadomości i zaraz po tym miałam okazję rozmawiać o życiu z innym facetem.\nTen z kolei miał lat 30 i bardzo podobne podejście do życia. Zmiotło mnie z nóg. Poczułam jakby w ogóle model rodziny, wyższe wartości (m.in. miłość) były bajką dla dzieci, w którą tylko ja ślepo wierzę. Temu drugiemu facetowi również niczego nie brakowało ( w sensie fizycznym i psychicznym) a mimo to zablokował w sobie jakiekolwiek angażowanie się w drugą osobę. Znów usłyszałam złotą radę na życie : spotykaj się z kim chcesz, uprawiaj zdrowy seks i nie angażuj się, bo ludzie ranią.\nPróbowałam to zrozumieć, ale nie widzę głębszego sensu w takim, jakby to powiedzieć płytkim podejściu. Życie bez uczuć ? Życie bez zaangażowania w drugą osobę ? Zapytałam tego 30 latka, czy chce mieć dzieci ( kiedyś). Powiedział, że chyba zaczyna do tego dojrzewać ( ale tylko dlatego, że "fajnie jest coś po sobie pozostawić). Na sam koniec powiedział, że nie dąży do związku i jeśli zostanie starym kawalerem to też będzie ok.\nDlaczego faceci uciekają od związków i bliższych relacji z kobietą ? Przypadkowy seks i mieć z kim pogadać to jest to, czego właśnie chcecie od życia ??? Czy tak to się teraz wszystko zmienia, że faceci nie potrzebują żon, dzieci, domów itp. bo to zwyczajnie niewygodne ????\n2 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-18 15:16:36\nOdp: " Stary kawaler", czyli co z Wami mężczyźni\nCiekawe, ze tez swego czasu poznawalam takich panow masowo...\nNawet szukalam na forum( jak ty) wyjasnienia tego zjawiska...\nCoz- niektorzy tak maja( taki " piotrus pan") sa tego swiadomi, i chwala im za jasne stawianie sprawy.\nW koncu, nie ma obowiazku sie wiazac- prawda??\n3 Odpowiedź przez weronka44 2015-07-18 16:03:55\nTo wirus wszechobecnej pustoty.\nPełno hedonistów dookoła...\nAlbo może ci panowie dojrzeją w okolicach 80-tki do związku.\nCiekawe, co jest sensem życia dla dla takich facetów - pewnie się nad tym nie zastanawiają. A u kresu życia demencja uniemożliwi im refleksję. I tak odejdą sobie szczęśliwi, że pojedli, popili, pochędożyli...\n4 Odpowiedź przez theonlyone 2015-07-18 16:07:25\nFajnie,opisałaś mnie,też 30+ mam podobne przemyślenia...nie każdy nadaje się na ojca,męża,powszechny "model rodziny" został nam zaszczepiony,przez społeczeństwo i kościół, każdemu wmawia się,że rodzina żona,dziecko daje szczęście,a później się katują,że szczęście odchodzi...\nPaństwo i kościół mają interes w "rodzinie" i o to się tutaj rozchodzi.\nMiłość sensem życia nie jest,to tylko stan emocjonalny,który się pojawia i znika,nie można od tego uzależniać poczucia szczęścia,niewielki procent ludzi łączy miłość do grobowej deski.\nDzieci powinni mieć ludzie,którzy naprawdę tego chcą,a nie tacy,którym się wydaje ,że chcą...\nMiłość jest po to żeby się rozmnożyć,państwa,kościoła,ani przyrody nie interesuje szczęście jednostki,tylko przetrwanie gatunku,a jak już się rozmnożą,to niech sobie radzą sami.\nStronger and stronger ...\n5 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-18 16:13:09\nZnam kilka takich- powiem, jak oni to przrdstawiaja:\n- nie musza byc wierni-moga miec tyle przygod, ile chca.nawet nie chodzi o jednorazowe, tylko o deklaracje poligamii.\n- inwestuja finansowo tylko w siebie( drogie hobby, wyjazdy, )\n-nie musza dzielic swojej przestrzeni z nikim( wspolne mieszkanie) brak kompromisow\n- nie musza sie z nikim liczyc- maja humor na spotkanie, to sie spotykaja, jak nie to sa sami.\n-nie musza sie liczyc z niczyimi potrzebami, ( marudzenie, inny gust, pms, itp partnerki)\n-nie musza spelniac niczyich oczekiwan( powrot do domu o ustalonej porze)\n-.....cos by sie jeszcze znalazlo...\nDla kogos, czyje libido nie wymaga codziennego seksu- to jest super rozwiazanie.\nSzczerze- ja sie nie dziwie. Dla mnie zwiazek tez bylby pasmem wyrzeczen i ograniczen- tylko nie wiem, na rzecz czego? Codziennego seksu?( bez przesady, az tak czesto nie musze)\nNie, nie uwazam, ze to zimni dranie, ludzie bez serca.\n( czesto opiekuja sie dziecmi, zwierzakami, czego o moim bylym nie da sie powiedziec, chociaz nie umial przezyc sam 2 tyg.)\n6 Odpowiedź przez srebrny 2015-07-18 16:37:28\nJeśli kobietom tacy mężczyźni pasują, to pozostaje tylko się cieszyć.\nZ narcyzem nie ma monotonni, a z partnerem bywa różnie.\nJednak tacy cieszą się ciągłym zainteresowaniem skoro cały czas kobiety o nich piszą.\n7 Odpowiedź przez theonlyone 2015-07-18 16:38:51\nKiedyś każdy zakładał rodzine,miał dzieci,teraz jest to już świadoma decyzja,chociaż instynkt przetrwania napiera\n8 Odpowiedź przez rossanka 2015-07-18 16:46:27\nZnam takie kobiety. Tzn które nie chcą męża, rodziny, tylko licznego, wolnego związku. Nie jest ich co prawda dużo Ale zawsze to coś.\n9 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-18 16:47:01 Ostatnio edytowany przez oldorando (2015-07-18 16:49:16)\nMowimy tu o facetach, ktorzy otwarcie deklaruja, ze sa " zwiazkofobami", nikogo nie oszukuja, nie wykorzystuja,....\nPo mojemu, to uczciwe jest.\nUczciwsze, niz oklamywanie zony, kochanki, i przyjaciolki na raz....\nA, ze znajduja chetne, ich sprawa. Chetne sa informowane na wstepie, ze nie bedzie zwiazku.\n( jak wspomniala autorka z wlasnego doswiadczenia)\nPS - czesto ci ludzie maja dzieci z jakiejs wpadki, z wieku mlodzienczego, czesto to rozwodnicy.\nKawalera bezdzietnego znam jednego( 45 lat, nigdy nie byl w zwiazku), ma straszne parcie na dzieci, ale zwiazku boi sie bardziej, niz bezdzietnosci.\n10 Odpowiedź przez assassin 2015-07-18 17:57:20 Ostatnio edytowany przez assassin (2015-07-18 18:00:10)\nTo nawet lepiej, że co poniektórzy nie będą się rozmnażać. A to co zostało opisane, to nic innego hedonizm, ale co kto lubi.\nI jeszcze jedno Autorko, niech Ci przypadkiem nie przyjdzie do głowy "nawracanie" takich egzemplarzy.\n11 Odpowiedź przez Śpiewaczek 2015-07-18 18:17:25\nassasin :-) z moich postów już można wywnioskować, że oczywiście próbowałam :-) Nie wyszło mi z tego nic innego jak pisząc trywialnie kop w tyłek i jedno wielkie zdziwienie. Nie będę nikomu uświadamiać, że wartości takie jak miłość, przyjaźń, głęboka relacja a nawet rodzina są piękne. Właściwie to uczciwe, że na początku mówią co i jak zamiast zdradzać, zamiast wyrwać z życiorysu kilka lat i powiedzieć, że nie są do tego stworzeni.\nWidzę,że takich hedonistów jest co raz więcej. Nie wiem czemu chodzi mi po głowie myśl, że takie podejście do życia wynika z jakiejś wcześniejszej traumy. Nie rozumiem tego dalej, ponieważ według mnie stworzenie pięknej, zdrowej relacji, opartej na miłości i zrozumieniu jest może i trudniejsze, ale owocuje. Dziwi mnie to, że takie typki są i już. I jeszcze roztaczanie wokół siebie tej aury, że TAKIE ŻYCIE jest właściwe i najlepsze a ja jestem głupia, bo wierzę w bajki o małżeństwie i rodzinie, które w rzeczywistości są pajęczyną zdrad, kłamstw i przemocy...\n12 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-18 18:24:50 Ostatnio edytowany przez oldorando (2015-07-18 18:28:34)\nSpiewaczku....widze, ze cie to boli...niepotrzebnie.\nPoczytaj sobie o osobowosci "piotrusia pana", to najczesciej chlopcy rozpieszczeni przez nadopiekunczych rodzicow( jedynacy, najmlodsi w rodzinie, wychowywani przez babcie itp. )\nOni sie z tym mecza, w jakis swoj sposob. Z wiekiem sie czesto rozpijaja....\nAle od naprawiania sa terapeuci- i ich dobra wola szukania pomocy u specjalistow.\nMy-mozemy tylko akceptowac, ze " ten typ tak ma"\nDobrze ci assasin napisal- nie naprawiaj, nie zmieniaj, nie perswaduj, nie angazuj sie.\nTacy ludzie po prostu sa, i tyle.\nCzesto sa to fajni, inteligentni ludzie, czesto sa pomocni, maja dobre serducho, ale trzeba zachowac dystans w takich znajomosciach.\nPS jak ci facet na wstepie mowi, ze jest zwiazkofobem- zaloz, ze tak wlasnie jest.\nJak ci facet mowi, ze jest podly i zly- tez uwierz mu na slowo\nJak ci mowi, ze kobiety to zlo, uwierz, ze bedzie cie mial za zlo- bedzie ci stale przypisywal najgorsze cechy.\nJak ci mowi, ze kobiety to materialistki- bedziesz mu oddawac pieniadze za cukierka\nJak mowi, ze kobiety sa niewierne- bedzie cie sprawdzal i pilnowal..\nUnikniesz wielu rozczarowan....\n13 Odpowiedź przez KaktusTX 2015-07-18 18:35:36\nTo nawet lepiej, że co poniektórzy nie będą się rozmnażać.\nHehehe, oni sie beda rozmnazac tylko poza malzenstwem.\nW USA mezczyzni coraz czesciej decyduja sie na zycie kawalerskie. Przyczyny sa proste:\n1. Kobiety nie chca byc "zonami". One chca miec meza i rodzine, ale rola zony im sie nie podoba. Kobiety, ktore rozumieja jaka jest rola zony sa rzadkie jak diamenty (dlatego o takich kobietach dalej nie mowie).\n2. Zonaci mezczyzni sa non-stop wysmiewani jako idioci. Ich wlasne zony traktuja ich bez szacunku.\n3. Malzenstwo jest w wiekszosci przypadkow stratna propozycja dla mezczyzn. Kobiety maja teraz takie podejscie, ze to co one zarobia jest ich wylaczna wlasnoscia, a to co zarabia mezczyzna ma byc dzielone 50/50.\n4. W przypadku rozwodu mezczyzna jest traktowany wylacznie jako maszynka do robienia pieniedzy w celu utrzymania kobiety i dzieci. Nie naleza mu sie rowne prawa rodzicielskie.\nPoszukajcie sobie na YouTube video: "Six Reasons Why Men Are Avoiding Marriage, with Helen Smith, Ph.D.". Dr. Helen Smith napisala ksiazke "Men on Strike: Why Men Are Boycotting Marriage, Fatherhood, and the American Dream - and Why It Matters". Jeszcze tego nie czytalem ale jest na mojej liscie. Mozna tez znalezc wywiady z nia na YouTube na ten temat.\n14 Odpowiedź przez Iceni 2015-07-18 18:39:35\nNie wiem, autorko, jakich bys ty chciala facetow poznawac...\nPrzeciez to oczywiste, ze ci fajni faceci, ktorzy cenia sobie zycie rodzinne, chca miec zone i dzieci to w tym wieku juz je MAJĄ\n15 Odpowiedź przez starlet007 2015-07-18 18:59:27\nAle oprócz tych, których geny powinny zaginąć, wśród tych "starych kawalerów " są sensowni faceci.\nTylko po poczytaniu forum przestaję im się dziwić. Jeżeli kobieta w okresie godowym jest aniołem, a zaraz po ślubie kategorycznie stwierdza, że: z kumplami hamujesz, zero alkoholu, palenia, hobby (bo nie będziesz miał czasu dla mnie), w domu robisz wszystko, nawet przy dzieciach w nocy, to co, że pracujesz; jej się wszystko należy, nawet kiedy nie pracuje, jemu wdzięczna za utrzymanie nie będzie, bo przecież jest żoną i kobietą, wiec kwiatki, sratki, czekoladki, romantyzm, do focha ma prawo, bo PMS i hormony, funduj spa, wtedy może pociupciasz... seks to już w ogóle temat na epopeje...Jeśli masz dzieci z eks, to też ciężko o kobietę, która to spokojnie przeżyje, o ile Twojej byłej szlag na to nie trafi i nie będzie zemsty z użyciem dziecka, bo wtedy wojna na dwa fronty. Itd, itp. Matko i córko... Nie gniewajcie się babki za ten samobój. Bo\nsą fajne kobietki, wiele nawet, sensowne, logiczne, rozsądne, wyrozumiałe, ale też cholernie dużo jest popiepszonych, marzących, by faceta wykastrowac, przerobić, z samca alfa zrobić pantofla, a potem na niego ponarzekać, bo mameje to do doopy są.\nMam prawie czterdziestkę, chyba też taka byłam, szczęśliwie mi przeszło, tolerancję mam sporą. Ale teraz nie dziwię się powszechnemu singlostwu.\nW drugą stronę działa to podobnie, umeczone z jakimiś palantami kobiety swiadomie wybierają samotność. Zwyczajnie ze strachu. Bo wydaje mi się, że do samotności stworzeni są tak naprawdę tylko nieliczni, większości z tym źle, ale wybierają " mniejsze zło".\n"Przyciągamy to, czym sami promieniujemy na świat. Trudni ludzie wciąż spotykają inne trudne przypadki, pogodni natomiast cieszą się stale dobrym towarzystwem, nawet jeżeli go nie szukają".\n16 Odpowiedź przez matwiej 2015-07-18 19:07:03\nTaaaak, bo przeciez podstawowym pragnieniem kazdego mezczyzny powinno byc nadskakiwanie jakiejs babie i sprawianie jej przyjemnosci. Zas gdy nadejda problemy, to ona sobie przeskoczy na bardziej "zaradny" kwiatek.\nA takiego wala!\nW zyciu mozna ciekawsze rzeczy robic niz tracic czas na jakies kobiety. Tez bym wolal jechac w podroz niz miec perspektywe sprzedzania zycia z jedna baba w domu. Mialbym przynajmniej poczucie ze dobrze wydalem te pieniadze.\nMam znajomego, starego kawalera, ma 36 lat. Kiedys w mlodosci uganial sie za dziewuchami i zadna go nie chciala. Jednak ogarnal sie, stwierdzil, ze zyc jakos trzeba, a kobiety nie sa do tego potrzebne - zalozyl firme, dobrze zarabia, ma dom, samochod. Odkad zaczelo mu sie dobrze wiesc, to i laski nagle zobaczyly w nim "super faceta", ktory moglby im zapewnic extra warunki zycia. Ale teraz to on im pokazuje drzwi i mowi "jak nie mialem nic to zadna mnie nie chciala, a teraz to mnie mozecie pocalowac w d..."\nI mowi ze calkiem niezle na tym wychodzi w odroznieniu od kolesi, ktorzy wzieli slub i baby im wlazly na glowe. I nie musi sie martwic, ze w razie rozwodu ktos mu zajmie polowe majtku.\nDodam jeszcze, ze Izaak Newton zmarl jako stary kawaler i nawet prawiczek, prowadzil tez badania jak usunac z mezczyzn zenski pierwiastek, zeby mogli sie d kobiet calkowicie uniezaleznic. Ciekawe jaka chorobe wymyslilyby mu expertki z tego forum ;-) stawiam na "hedonizm" i "syndrom piotrusia pana" :-)))))))\nTo byl wspanialy mezczyzna i wielki czlowiek.\n17 Odpowiedź przez LunaPARK 2015-07-18 19:18:36\nZ tego co obserwuję po trendach wśród rodziny i znajomych to\n1. brak ciepła i rodzinnego domu -> ludzie wychowujący się w szczęśliwych, pełnych rodzinach chcą sami takie rodziny założyć\n2. mężczyźni "opóźnieni" - typ, który do 25 roku życia nie tyknął dziewczyny (nie mam na myśli inicjacji seksualnej); kiedy zaczyna zarabiać, dorasta wreszcie do dbania o siebie i o swoje życie; jeśli jest inteligentny, zaczyna jarzyć co kręci dziewczyny; zaczyna szukać takiej partnerki jak on sam: atrakcyjnej, inteligentnej, zaradnej, ale bez doświadczeń; praktycznie takich nie spotyka wśród rówieśniczek, bo takie mają już doświadczenia (kobiety mają "krótszy termin przydatności", więc nie zwlekają z ogarnięciem się przy braku zainteresowania płci przeciwnej); zaczyna oglądać się za młodszymi (te jednak są zbyt niedojrzałe) lub za mniej ciekawymi rówieśniczkami (które stanowią zbyt niską poprzeczkę); szuka cały czas nieistniejącego ideału, korzystając z okazji, że już jest atrakcyjny i posuwania wszystkiego, co się napatoczy\n3. bardzo skrzywdzeni - jest to jednak przejściowy czas, rzadko kiedy zmienia się w tak długi okres\n4. pracocholicy, geniusze - to też rzadkie; Einstein dał radę założyć rodzinę i spłodzić kilkoro dzieci, to myślę, że taki nawet zdolny Kowalski też da radę\n5. aseksualni - nie chodzi o samo łajdaczenie się, ale o starokawalerstwo\n7. leniwi, ale ambitni - facet chce Miss Polonia, ale tyłka mu się nie chce ruszyć, żeby ją poderwać\nOczywiście to jest uogólnienie, ale takich mężczyzn unikam. Samą chcę mieć szczęśliwą rodzinę, więc wybieram mężczyzn o podobnych priorytetach. Rozumiem natomiast, że część mężczyzn chce się wyszaleć, daję im czas do 30stki .\nI wciąż uważam, że odpowiednia kobieta potrafi uczynić ślub marzeniem każdego mężczyzny, który będzie skakał ze szczęścia, że "zaklepał" taką pannę\n18 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-18 19:20:56\nA ja popieram starlet!!\n19 Odpowiedź przez rossanka 2015-07-18 19:25:31\nNo tak. Oczywiste. A kobiety?\n20 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-18 19:28:09\nStarlet ci to strescila- jedne lapia jelenia i go ujarzmiaja, inne wola byc same....\n21 Odpowiedź przez rossanka 2015-07-18 19:38:05\nChodziło mi o tych"w tym wieku". Ja mam 38, męża nie mam dzieci też nie. Kiedyś przeszło mi przez głowę, ze mi że ze mną coś nie tak. Skoro tzw normalni mężczyźni nadający się do związków są już w takich to co z kobietami?\n22 Odpowiedź przez weronka44 2015-07-18 19:39:29 Ostatnio edytowany przez weronka44 (2015-07-18 19:39:48)\npowinni płacić "bykowe"\n23 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-18 19:41:24\nJestes nie normalna!!!\nPanowie ci tu wyluszcza, ze nie znasz swojej roli...:-)\n24 Odpowiedź przez rossanka 2015-07-18 20:19:11\nOj już się tak nie przejmuje opiniami innych. Więc spokojnie posłucham jakby co;)\n25 Odpowiedź przez Metyl 2015-07-18 20:22:50\nA może po prostu część facetów się nie angażuje bo zwyczajnie mogą mieć dosyć tego że gdy robią krok naprzód to kobieta zawsze się wycofuje?\n26 Odpowiedź przez rossanka 2015-07-18 20:24:53\nNie trzeba się poddawać. Kobiety też dostają kosze. W drugą stronę też to działa.\n27 Odpowiedź przez Metyl 2015-07-18 20:26:35\nNo ja nie mówię że należy tak robić ale być może to o czym pisałem jest powodem tego mężczyznom przestaje zależeć jak enty raz ich 'ten jeden krok' jest tym jednym za dużo. Nawet gdy kobieta podoba się facetowi, gdy ona podoba się jemu i tak dalej i tak dalej ...\n28 Odpowiedź przez rossanka 2015-07-18 20:33:28\nNigdy tak nie myślałam. Trzeba raczej próbować i probowac. Można się zniechęcić oczywiście ale czy to jest dobry powód do zaniechania? Z resztą jak kto chcę. Do niczego nie namawiam.\n29 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-18 20:46:15\nAle wracajac do watku...\nCi kawalerowie, ktorych znam maja powodzenie, maja jakies chetne kobiety, ( jak chocby autorka,)\nNie chca sie wiazac z wygody- wolno im- nie?\n30 Odpowiedź przez baziula 2015-07-18 20:49:05\nCiekawa obserwacja. Podzielam.\n31 Odpowiedź przez ZwykłyFacet 2015-07-18 21:59:46\nJa mam 31 lat więc już podpadam, zdaniem niektórych tutaj, pod "starego kawalera". Myślę, że autorka nie wzięła pod uwagę jeszcze jednej rzeczy, a mianowicie.... wygody połączonej z prostym rachunkiem finansowym.\nOsobiście zauważyłem, iż "singlując" mam więcej:\n3. Możliwości decydowania o jego spędzaniu.\n1. Budzę się rano sam\n2. Czasem chcę z kimś porozmawiać to nie mam z kim\n3. Bywa, że po prostu człowiek ma ochotę usiąść z kimś na kanapie, pooglądać film i się pośmiać.\nPytanie jest proste - czy te 3 rzeczy są więcej warte niż pierwsze 3?\nTo zależy z kim się by ten związek tworzyło.\n32 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-18 22:04:58\nMozna zjesc ciastko, i miec ciastko.....\n33 Odpowiedź przez josz 2015-07-18 22:25:00\nUważam, że to uczciwe podejście, ich życie, ich sprawa. przynajmniej nikogo nie oszukują, nie robią nadziei, nie rozkochują, a potem porzucają.\nJeżeli jakaś kobieta jest mocno zainteresowana i chce na siłę ich zmieniać, robi to na własne ryzyko.\n34 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-18 22:30:39\n35 Odpowiedź przez theonlyone 2015-07-18 23:15:15\nChyba większość kobiet ma postawę roszczeniową,zwłaszcza po ślubie,bo facet powinien...(...)\nNo i seks jako nagroda/kara,to już wiem dlaczego nienawidzą prostytutek....bo psują im cały ten interes,taka weźmie z 200zł i nie oczekuje niczego w zamian.\nZaciekawił mnie pkt 7\nTo brzmi jak paradoks,nie uważasz ?\nMoże nie potrafią podrywać,tak po prostu ?\n36 Odpowiedź przez Tom94 2015-07-19 00:54:52\nJa uważam że dla co poniektórych facetów małżeństwo się zwyczajnie nie opłaca.\nNa rozwód trzeba trochę poczekać, sama rozprawa w sądzie pozostawia pewne ślady w psychice a warto dodać że w przypadku gdy para ma dziecko to na 99,9% opiekę nad dzieckiem przyznaje się matce.\nDo tego jak żona zdradzi męża i zajdzie w ciąże z innym facetem to jej mąż musi płacić alimenty za nie swoje dziecko plus jeszcze warto wspomnieć o kosztach weselnych, zwyczajne są bardzo drogie.\nMin pewnie z tych powodów jest coraz więcej kawalerów i ja sam w przyszłości ślubu brać nie zamierzam bo zwyczajnie nie wierzę w miłość do grobowej deski, ludzie nie są stworzeni aby być z jedną osobą do końca życia, wszystko ma swój początek i swój koniec.\n37 Odpowiedź przez Wielbiciel Lidiji Bacic 2015-07-19 09:15:55\nIstnieje nieskończoność, przykładowo w matematyce, astronomii Twoim słowom przeczą historie miłosne szczęśliwych par, zakochanych w sobie przez całe życie.\nNatomiast starokawalerstwo posiada różne swoje oblicza Czasem wygodnictwa, czasem braku możliwości spotkania tej jedynej.\n38 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-19 09:55:00\nTom- jak cie czytam, zastanawiam sie, czy ty w ogole potrafisz kochac?\n( moze jeszcze nie dorosles do uczucia?)\nMy tu o milosci mowimy, a ty o kalkulacji zyskow i strat w kontrakcie miedzy dwojgiem zainteresowanych.\nNie o slub tu chodzi, tylko o zdolnosc kochania kogos, EMOCJONALNEGO PRZYWIAZANIA ( wiesz, co to takiego?)\n39 Odpowiedź przez Śpiewaczek 2015-07-19 16:50:49\n" Stary kawaler", z którym miałam do czynienia na wstępie powiedział,że nie nadaje się do związków, bo tak ma, w międzyczasie mi się oświadczył, ale jednak doszedł do wniosku, że no faktycznie się nie nadaje. Nie było to fair, ale ok- przeżyłam, żyję. Co prawda boje się teraz jak diabli wejść w relację z jakimkolwiek facetem, bo znów mu się odwidzi, albo nie wiadomo co. Z tego co obserwuje to faktycznie baby są okrutne ( nie wszystkie, ale duża część). Może rzeczywiście to dlatego nie chcą się wiązać ? Kwestia finansowa też jest ważna. Przewrotność człowieka, bagaż doświadczeń.\nKurde, to nie jest tak, że małżeństwo, czy związek to użeranie się z jedną babą. To może być fajne i to może przynieść korzyści obu stronom :-) To chyba strach, że jednak będzie źle i że się trafi na wredną babę odstrasza...\nSzkoda...bo faktycznie fajny człowiek z Niego był :-)\n40 Odpowiedź przez Tom94 2015-07-19 17:41:49\nKiedyś to może pary były ze sobą do końca życia ale to były inne czasy, inne myślenie a ja się skupiam na tym co mamy teraz.\nJeszcze całkiem nie dawno patrzyłem na świat z bardziej romantycznego punktu widzenia, stary ja kochałby całym sobą ale dzisiejszy ja już nie potrafi.\nTak czy siak jeśli brać pod uwagę zdolność kochania to i ona ma swój koniec, tylko nieliczni będą prawdziwie kochać.\nA też muszą mieć bardzo dużo szczęścia aby natrafić na tę drugą osobę dla której słowo "kocham cię" ma prawdziwą wartość a nie jest tylko słowem co się mówi każdemu kolejnemu facetowi/dziewczynie.\n41 Odpowiedź przez ZwykłyFacet 2015-07-19 18:11:57\nJest takie "podwórkowe" pojęcie - lanie do wspólnego basenu.\nMężczyźni oszukując kobiety to robią.\nKobiety będąc okrutnymi robią to samo.\nPS Bądź pewna, że większość facetów "oddałaby" singlowanie i wszystkie kobiety z jakimi sypiali w zamian za jedną normalną.\n42 Odpowiedź przez Iceni 2015-07-19 18:13:28\nZdrowo myslaca kobieta nie czeka do 40 by zalozyc rodzine. A taka, ktora juz rodzine zdążyła założyc nie szuka kawalerow.\nA jak szuka, to sama jest sobie winna rozczarowaniom.\n43 Odpowiedź przez Śpiewaczek 2015-07-19 18:18:34\nTrzeba przestać szukać. Chociaż z tymi kawalerami to nie wiem do końca jak jest, bo nie jedna kobieta z dzieckiem znalazła swą drugą połówkę w postaci właśnie kawalera. Są szczęśliwi i tworzą rodzinę...Fajnie byłoby mieć kogoś, ale nic na siłę.\n44 Odpowiedź przez LunaPARK 2015-07-19 18:25:29\nCholera, ale byk. Oczywiście miało być "pracoholicy"\nA co, Kotek, zastanawiasz się do którego punktu się podpiąć ?\nTo w ogóle nie jest paradoks. Mogłabym nazwać ich "marzycielami". Mimo, że ambitni zazwyczaj są to osoby niepotrafiące konfrontować własnych ideałów z rzeczywistością i własnymi możliwościami. To typki, którzy mimo, że sami nic sobą nie reprezentują, wymagają od swej wybranki Bóg wie czego. Różnica między 2. a 7. jest taka, że ten pierwszy zazwyczaj jest hot i szuka nieistniejącego ideału, a ten drugi jest nieatrakcyjny i chce dziewczyny nie ze swojej ligi, ale rzeczywiście chodzącej po świecie, często nawet w bliskim otoczeniu Wg moich obserwacji mężczyźni z tego wyrastają przed 30. (podobnie jak kobiety), ale w sumie część może się uchować\nNieeee. Rozmawiamy o tych, co mogą mieć żonę/rodzinę, ale nie chcą. Nie na odwrót\n45 Odpowiedź przez Paweło 2015-07-19 18:54:28 Ostatnio edytowany przez Paweło (2015-07-19 18:56:26)\nTy jesteś mizogin który generalizuje. takich jak ty to bym wsadził na dożywocie do zakładu zamkniętego. Weź zostań pedałem. I pisze to jako mężczyzna z krwi i kości.\nW japonii kobiety pracują nad możliwym rozmnożeniem się bez mężczyzn\ni obie te rzeczy traktuję po równo. Prawdziwym geniuszem był Albert Einstein Newton był płytki. Jego odkrycie podobno było plagiatem.\n46 Odpowiedź przez Paweło 2015-07-19 19:08:09\nA tu się mylisz życie jest inne. Albo ci facet w głowie namieszał wpędzając cię w poczucie winy bo widziałem w twych postach jak piszesz że jest inteligentniejszy od ciebie albo udajesz kobietę co mnie wcale nie dziwi. Sam odkryłem że 80% osób na chacie to mężczyźni...\nW dzisiejszych czasach primo dobrze jest się ustatkować a potem żenić, sekundo gdy kobieta zostanie porzucona po 40-tce to co ma robić zabić się nie rozśmieszaj mnie\nTak się spotkali moi dziadkowie\n47 Odpowiedź przez Full Body Workout 2015-07-19 19:27:13\nStaropanieństwo czy starokawalerstwo chyba raczej rzadko jest z wyboru samego/samej zainteresowanej o wiele częściej to "życie" tak decyduje.\nJa sobie nie wyobrażam życia bez osoby takiej jaką jest moja żona. Małżeństwo to wbrew pozorom to zayebista sprawa. Generalnie współdzielenie codzienności z kimś kto jest na swój sposób "mną" jest super hedonistycznie pozytywne.\n48 Odpowiedź przez theonlyone 2015-07-19 19:50:43\nA co, Kotek, zastanawiasz się do którego punktu się podpiąć\nTo w ogóle nie jest paradoks.\nKotek ? Znowu mnie podrywasz,szkoda,że jesteś taka młoda....\nTak,to jest paradoks,bo ludzie ambitni,to tacy,co wciąż dążą do nowych,wyznaczonych przez siebie celów,tacy leniwi-nie,są leniwi bo są leniwi,bo co z tego,że chcą,jeśli nic nie robią w tym kierunku ?\nDobrymi chęciami,jest piekło wybrukowane,mawiają...\n49 Odpowiedź przez Iceni 2015-07-19 20:14:56\nZ tego wniosek, ze ty widzisz co chcesz zobaczyc.\nNie chce mi sie tego wywodu komentowac szczegolowo, zapytam tylko -twoja babcia byla panną po 40 a dziadek starym kawalerem kiedy sie poznali - czy po porostu nie zrozumiales ni slowa z tego, co napisalam? Kiedys, w pokoleniu naszych dziadkow rozwody byly rzadkoscia wiec to zupelnie inna bajka\n50 Odpowiedź przez starlet007 2015-07-19 21:05:48\nWiem, że to bolesne, a przynajmniej bardzo dołujące, jak nie wyjdzie, a facet był spoko. Ale nie można bać się kolejnych podejść. Lepiej zaryzykować i żałować, niż stchórzyć i nie ryzykując przegapić szansę na fajny związek. Myślę, że każde kolejne niepowodzenie będzie łatwiejsze, ale warto troszkę stać się dumną, by umieć nie tęsknić po kimś, kto nas odrzucił. Jego strata\nCóż, opinia dzięki księżniczkowatym babiszonom nadszarpnięta została, trzeba jak najwięcej udowadniać mężczyznom, że z wieloma kobietami można całkiem przyjemnie pożyć. Byle z szacunkiem, bycie jedną z wielu opcji naprawdę przyjemne nie jest, chyba że za obopólną zgodą.\n51 Odpowiedź przez rossanka 2015-07-19 21:38:32\nRaczej nie.To nie taki plan,że do tego wieku poznam kogoś,że w takim a takim wieku pobierzemy się a w takim i takim wieku będzie pierwsze dziecko .Czasem naprawdę nie wychodzi.Ale jak byłam mlodsza (tak po 20 stce),to też myślałam,że ci wszyscy samotni 30 czy 40 latkowie sami są sobie winni a skoro przez tyle lat nie udalo im sie stworzyc poirzadnego zwiazku ,wiec bankowo jest z nimi cos nie tak.Nie ma innej opcji.\nTak więc jak mówi przysłowie :nie smiej się dziadku...bo nigdy nie wiadomo co ci się przydarzy.\n52 Odpowiedź przez wojciiiiech 2015-07-19 21:42:36\nCzy stary kawaler to też osoba, która całe życie walczy o miłość a jej nie wychodzi? Gdy związek nie wyszedł. Dobijam 30 w tym roku. Spotykam się z nowym osobami ale obawiam się związać z nie odpowiednią osobą.\n53 Odpowiedź przez LunaPARK 2015-07-20 10:46:22\nHahaha, jaka szkoda? Przypominam Ci, że moje niecne plany zakładają przywiedzenie jakiegoś nieszczęśnika przed ołtarz, babranie się z rozwrzeszczonymi bachorami i unieszczęśliwianie biedaka do końca życia monogamią!!! Toż ciesz się, że nie tyle różnica wieku, co światopoglądowa Cię przed tym chroni\nMasz rację. Chodziło mi de facto o leniwców o ambitnych celach.\n54 Odpowiedź przez grabella 2015-07-20 13:02:32\nZ moich obserwacji i doświadczeń wynika, że niestety dla coraz wiekszej ilości mężczyzn te trzy pierwsze punkty mają przewagę. A głównie to możliwośc o decydowaniu o swoim czasie. Będąc z kimś trzeba czasami się dostosować. Bo ja np chcę iść na spacer a on w tym momenccie woli poleżeć i wypić piwo.\npo pewnym czasie bycia samemu (bez partnerki) obrastają tak silnie w swoje przyzwyczajenia, że po prostu ciężko coś im zmienić w swoim życiu a jeszcze ciężej zaakceptować fakt że trzeba się liczyć z potrzebami drugiej osoby. Dopóki na początku znajomości są motyle w brzuchu, są emocje to jest ok. Ale później zaczynają się nudzić. I wolą przeskoczyć na inny kwiatek. I scenariusz dalej ten sam.\n55 Odpowiedź przez Beyondblackie 2015-07-20 13:18:20\nWydaje mi się, że mężczyzn faktycznie chcących być tylko samotnymi (jak i kobiet, żeby nie było) jest bardzo mały procent.\nWiększość tych kawalerów jest w stanie bezżennym nie dlatego, że chcą być singlami, ale dlatego, że nie potrafią tworzyć zdrowych związków. Powody są różne: czasem jest to wynikiem traumatycznego rozstania, ale bardzo często powodem bywa nadmierny egoizm, nadmierny zachwyt nad sobą, a także lęk przed relacjami wyniesiony z domu rodzinnego. Pamiętam np. młodego faceta DDA, któryw momencie, kiedy relacja stawała się poważna, widział miłość i zaangażowanie dziewczyny, to... zrywał, bo wewnętrzny głos mówił mu, że nic z tego nie będzie i, że na miłość nie zasługuje. Są też oczywiście Casanovy, którym nigdy nie jest dosyć uwielbienia i motylków, ale kiedy przychodzi do odwzajemniania głębokiego uczucia, to tego po prostu nie potrafią, więc lecą szukać następnej chętnej- i tak w kółko.\nJeżeli takowy delikwent mówi na wstępie, że jest nie zainteresowany poważnym związkiem, to można odetchnąć z ulgą, bo przynajmniej jest uczciwy. Tylko, że bardzo często niestety ta informacja dociera do zainteresowanej kilka miechów za późno\n56 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-20 13:22:06\nGrabello, to dziala w obie strony, tak samo!!\nJa najpierw bylam po zwiazku, potrzebowalam czasu...\nPotem bylo ciezko cos zmienic, majac malutkie ciecko...\nPotem.....tak przywyklam, ze jakos ciezko mi teraz wyobrazic sobie codziennosc z kims.\nOwszem, fajnie gdzies razem wyjsc, spotkac sie, ale moje lozko, jest tylko moje, moj dom jest tylko moj,...\nMam swoje nawyki, swoja wygode....jakos ciezko mi wyobrazic sobie kompromisowe zycie...\nJak wspominam byly zwiazek, jako punkt odniesienia, to w ogole zniecheca...\nBez punktu odniesienia, czuje ze zawsze " jutro jest lepsze, niz dzis", ze nie czuje sie na to gotowa....\nDuzo rozmyslam o tym, co mogloby mi dac zycie z kims, razem, - tez przeprowadzam bilans zyskow i strat...\nTe zyski jakos ciagle wychodza mi bladoooo\nProbuje sama siebie przekonac, ze warto...( w koncu kazda normalna kobieta chce kogos " miec")\nSlabo mi to idzie...a im wiecej poznaje, im wiecej rozmawiam, tym ciezej siebie przekonac....\nMoze, jak bym miala chemie, hormony by mi mozg zamroczyly, to nie zastanawialabym sie tak, na chlodno...\nAle raczej mala nadzieja u mnie za " milosne oglupienie"\nCoz- jestem z tym pogodzona.\nMozna mnie zlinczowac za singlostwo....\n57 Odpowiedź przez Beyondblackie 2015-07-20 13:51:15\nOldorando, żeden lincz\nIno mi się bardziej widzi, że jesteś sama bo się boisz wchodzić w związek z powodu przeszłej porażki, niż dlatego, że z natury z Ciebie taka pustelnica.\n58 Odpowiedź przez oldorando 2015-07-20 13:58:54\nBeyond....nie uwazam sie za pustelnice!!!\nFakt, ze boje sie wchodzic w zwiazki, boje sie, ze ktos " wejdzie w moje zycie" zawlaszczy mnie, ograniczy....\nW tym kontekscie rozumiem mezczyzn, ktorzy deklaruja ze chca byc wolni.\nPrzeciez, do licha, oni nikogo nie wykorzystuja, nie okradaja, nie gwalca, nie oklamuja, nie ponizaja- ich decyzja, ich wola.\nDuzo gorzej postrzegam takich lovelasow, co wpadaja we wielka milosc od 3 spotkania, robia maslane oczke, obiecuja gruszki na wierzbie, przywiazuja kobiete do siebie( naleganiem wypisywanie, pokazywaniem jak im cholernie zalezy)..... A po kilku miesiacach okazuje sie, ze maja zone i 3 dzieci, galerie kochanek, szukaja sponsorki na splate kredytu...itp.\nTo sa " pseudofaceci" , "miekkie siusiaki", " cioty"\nFacet, ktory okresla jasno, ze jest " zwiazkofobem", moze i ma problem, ale jest........facetem....\n59 Odpowiedź przez Incognit9 2015-07-20 14:00:25\nIm dłużej człowiek (płeć bez znaczenia) jest sam- w sensie, żyje samodzielnie, bez związku z drugim człowiekiem, tym bardziej do tego przywyka. Jeśli dołożyć tutaj element wiekowy- im starszym się jest, tym bardziej skostniałe poglądy, przyzwyczajenia, nawyki. Tym bardziej także- tak czy inaczej- ułożone życie w pojedynkę. I tym trudniej wpuścić do swojego świata kogoś, kto będzie na tyle blisko, że całą konstrukcję może naruszyć.\nI czasem się okazuje, że łatwiej jest być samemu niż z drugim, bo po swojemu, bez opowiadania się i bez kompromisów.\nI nawet jeśli jest gdzieś jakaś tęsknota za drugim człowiekiem, to właśnie często bilans zysków i strat, albo utkwienie w swoich przekonaniach na temat siebie, związków i nadawania się do związków.\nI dopiero otwartość na coś nowego + odpowiedni człowiek mogą wywołać myślenie typu 'może...', a i to nie zawsze starczy by choć spróbować.\n60 Odpowiedź przez Beyondblackie 2015-07-20 14:22:07\nMoże się źle wyraziłam. Nie o to chodzi, że jesteś dosłowną pustelnicą, ale, że nie chcesz dzielić z kimś życia. I ja tego nie oceniam- masz jak chcesz.\nJeżeli chodzi o wiecznych kawalerów, to też obiekcji nie mam. W końcu to dorośli faceci, więc niech sobie żyją jak im wygodnie. Problem jest w tym, że oni zwykle swoich singlowskich zamiarów nie ujawniają, i potem się człek budzi z ręcą w nocniku po jakimś roku, kiedy albo wychodzi na jaw, że mają harem, albo lecą do nowej królewny, albo rzucają bo presja w czaszce była za duża.\n« Ze mną jest coś nie tak.. | jak nakłonić mamę na wizytę u lekarza? »


Wystawa oraz konferencja pn. „Z Warszawy do Paryża przez Limę” | Infrastruktura Energetyczna\nStrona główna › Galerie › Wystawa oraz konferencja pn. „Z Warszawy do Paryża przez Limę”\nO tym, że była to bardzo potrzebna inicjatywa świadczy fakt, że dialog ten kontynuowano podczas niedawno zakończonego Szczytu Klimatycznego Sekretarza Generalnego ONZ Ban Ki-Moona.\nZ okazji rocznicy tych wydarzeń przygotowana została wystawa pn. „Z Warszawy do Paryża przez Limę” oraz tematyczna konferencja o tym samym tytule.\nWartość edukacyjną wystawy podnoszą ciekawe informacje uzupełniające dokumentację fotograficzną, mamy nadzieję, że całość wystawy wpłynie na podniesienie świadomości ekologicznej mieszkańców Państwa Dzielnic, a także przyczyni się do jeszcze lepszego postrzegania wysiłków władz samorządowych w tym obszarze. Wystawa składa się z 21 plansz o wymiarach 100 cm (wys.) na 140 cm (szer.).\nWystawę będzie można obejrzeć od dnia 22 października w holu głównym ratusza, przy pl. Bankowym 3/5, a następnie w wybranych siedzibach urzędów dzielnic. Szczegółowe informacje dostępne są pod nr. telefonicznym Biura Infrastruktury.\nKonferencja natomiast, zaplanowana została na dzień 21 listopada br., na terenie Stadionu Narodowego w Warszawie. Organizatorami są m.st. Warszawa oraz Ministerstwo Środowiska.


Pasta pomidorowa - zobacz przepis na Smacznej Stronie Tesco\nPomidory natnij przy szypułce na krzyż – łatwiej będzie zdjąć skórkę – i sparz we wrzątku. Z obranych ze skórki pomidorów wyjmij pestki. Miąższ pokrój w kosteczkę, dodaj posiekaną bazylię i dopraw solą i pieprzem. Następnie warzywa skrop oliwą i dokładnie utrzyj lub zmiksuj na gładką pastę. Pasta nadaje się do kanapek i tostów.


Pogoda Bolychevo na 14 dni ⇒ Prognoza pogody w Bolychevo na dwa tygodnie (14-16 dni) <Rosjia> ⇒ METEOPROG.PL\nPrzegląd pogody na 16 dni w Bolychevo\nPogoda w Bolychevo\nPogoda Bolychevo – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Bolychevo dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Bolychevo na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Bolychevo - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Bolychevo pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Bolychevo – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Bolychevo tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nPogoda w Bolychevo na 14 dni\n55° 34′ 52″ N 35° 2′ 10″ E


NEWS RADIA PIEKARY: Egzaminy na prawo jazdy są odwoływane\nStrona główna » Koronawirus Śląsk Katowice Bytom Slajder Wiadomości\nKamil Zatoński Dodane 14.10.2020 o 12:12\nCoraz więcej egzaminów na prawo jazdy, w województwie śląskim, jest odwoływanych – to ustalenia reportera Radia Piekary. W tej sprawie skontaktowaliśmy się z Wojewódzkim Ośrodkiem Ruchu Drogowego w Katowicach.\nPrzyszli kierowcy pytają, dlaczego egzaminy są odwoływane\n– Piszę do Państwa w sprawie WORD Katowice i przeprowadzania egzaminów. Bedąc w biurze obsługi klienta w Oddziale Terenowym WORD Bytom słyszałam, że są odwoływane egzaminy na prawo jazdy kat. B – piszę do Radia Piekary jedna z osób, która chciała zdać egzamin.\nW tej sprawie skontaktowaliśmy się z WORD-em w Katowicach. Jak usłyszeliśmy, rzeczywiście egzaminy są odwoływane, bo 34 egzaminatorów, czyli ponad 1/3 załogi egzaminującej, nie jest dostępna. – Są to osoby, które są zakażone koronawirusem lub przebywają na kwarantannie. Z różnych powodów. Często same miały kontakt z osobą zakażoną, ale również przebywają w domu z dziećmi. To ogromna przeszkoda, dlatego niektóre egzaminy musieliśmy odwołać – mówi Radiu Piekary Mariusz Ogłodziński, zastępca dyrektora d.s. egzaminów i nadzoru.\nPrzypomnijmy, dziś Ministerstwo Zdrowia przekazało informację o ponad 6 tysiącach przypadków zakażenia koronawirusem. To największy przyrost w kraju od początku pandemii.