Ojciec Andrzej Dzida SVD: października 2018\nCzy jestem misjonarzem?\nLodonga, 24 października 2018r.\nW niedzielę 21 października obchodziliśmy niedzielę misyjną, ale wciąż jesteśmy w tygodniu misyjnym. W tym roku tydzień, a już na następny rok papież Franciszek zapowiedział miesiąc misyjny, a przecież tak naprawdę jesteśmy wezwani, aby być misjonarzami przez cały rok, przez całe nasze życie … i to od momentu naszego chrztu świętego. Szczególnie w tym roku cieszymy się, że na naszych misyjnych drogach towarzyszy nam święty Jan Paweł II, jeden z największych pielgrzymów i misjonarzy świata. Papież docierając do każdego z 129 krajów świata całował ziemię i prosił o odnowienie oblicza ziemi, tej danej ziemi przez Ducha Świętego. Tylko przez moc i łaskę Ducha Świętego nasza ziemia, nasze serca mogą zostać odnowione. Jest to szczególnie widoczne wśród naszych uchodźców w Ugandzie, jak i w samym Sudanie Płd. Bez ożywczej miłości Boga, bez jego nieskończonego miłosierdzia nic nie możemy zrobić, jak to w dzień wspomnienia św. Jana Pawła II czytaliśmy „a Bóg będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia – łaską bowiem jesteście zbawieni” (Ef 2, 4-5). Jak pokazało życie naszego wspaniałego rodaka tylko przez niego możemy być być bliżej drugiego człowieka, jeśli nie będziemy się lękać i otworzymy drzwi Chrystusowi.\nPrzeciwieństwem tego jest postawa zamknięcia na innych z ostrzeżeniem Ewangelii (z dnia 22.10), przed gromadzeniem bogactw tylko dla siebie, co powoduje naszą śmierć duchową i fizyczną. „Tak się dzieje z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty u Boga” (Łk 12,21). Gdy nie umiemy dzielić się miłością jako dzieci miłosiernego Boga, to powoli nasze serce staje się oziębłe, zamarza, nic nie czuje jak w bajce o Królowej Śniegu.\nNa szczęście każdy z nas jest wezwany do bycia misjonarzem, bogatym w dzieleniu się miłością Jezusa. Nie potrzeba do tego przemierzać dalekich dróg do nieznanych krajów, gdyż nasza modlitwa, nasze wsparcie przekracza wszelkie granice. Nasze uczynki i zaufanie Jezusowi, pozwala być misjonarzami w naszych miejscach. Będąc w niedzielę misyjną, w kaplicy św. Piotra i Pawła wśród plemienia Nuer, cieszyliśmy się z dzielenia się swoim świadectwem „małych misjonarzy” (Kizito), wielu Mam z Akcji Katolickiej i wielkiej radości z codziennego różańca w tej kaplicy (w październiku).\nS.Dorothea z Indonezji i S. Francesca Ratajczak z Polski wprowadzają do 'małych misjonarzy' chłopca (uchodźcę z Sudanu Płd.)\nPonadto każda wspólnota, z poszczególnych kaplic organizuje tzw. „team work”. Grupa około 10-15 osób chodzi przez tydzień od domu do domu, czasami do szpitali i innych instytucji z modlitwą, śpiewem i radosną nowiną o nieskończonym Bożym Miłosierdziu, które wyzwala nas z grzechów. Niektóre kaplice poprosiły o fragmenty Pisma Świętego, które są czytane i są inspiracją do otwarcia na Jezusa i jego mocy uzdrowienia poranionych w czasie wojny serc. W tym roku zaproponowałem fragment o Kainie i Ablu (jako źródła i narastania grzechu pomiędzy braćmi Rdz4,1-16); nieskończonej miłości i bliskości Boga, który troszczy się o nas jak o swoje dziecko i wzywa nas do przemiany (Oz 11,1-4) i ewangelię o „miłosiernym ojcu”, który daje nam wolną wolę, czeka i wybiega nam na spotkanie, jeśli tylko zrozumiemy, że zabłądziliśmy ale z nim możemy być szczęśliwi (Łk 15, 11-32).\nKażdy z nas jest jednak misjonarzem, gdy dzieli się tym co najlepsze, uczynkami miłosierdzia, drobnym gestem czy uśmiechem.\nJest radość po dołączeniu do 'małych misjonarzy'\nBardzo się cieszę, że dzisiaj w moim mieście Poznaniu, odbywa się zakończenie konkursu o o. Marianie Żelazku, także poznaniaku, który mówił „nie trudno jest być dobrym, wystarczy tylko chcieć.”\nWiele dzieci z około 30 szkół z całej Polski miało szansę zainspirować się jego postawą, a kolorowanki i komiksy pomogły dotrzeć do nowej grupy „małych misjonarzy”. Być może nie mogłem fizycznie uczestniczyć w wielu wydarzeniach związanych ze 100 leciem narodzin o. Mariana. Jednakże mam nadzieję, że dzięki pracy wielu ludzi dobrej woli, jak moja siostra Honorata, otworzy się wiele nowych serc na Chrystusa, a mali misjonarze nie tylko z Papieskich Dzieł Misyjnych będą bardziej widoczni w szkole, w domu i na podwórku.\nJan Paweł II i o. Marian Żelazek dwaj różni misjonarze, jednakże obaj swoim życiem wskazującym na Jezusa. Mam nadzieję, że jak o. Marian był tą osobą, który pociągnął mnie do odnalezienia żywego Słowa Bożego, również Ciebie otworzy jeszcze bardziej jego postawa do bycia dobrym, do bycia misjonarzem w miejscu, którym jesteś, a może w nowym miejscu, do którego Pan Cię wzywa.\n„Temu zaś, który mocą działającą w nas może uczynić nieskończenie więcej niż to, o co prosimy czy rozumiemy. Jemu chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie po wszystkie pokolenia wieku wieków. Amen” (Ef 3, 19-20).\no. Andrzej Dzida, SVD\nAutor: honoratadz o 11:46 Brak komentarzy:\nPaździernik- Maryja, misje i młodzi\nJak wiecie posługujemy wśród uchodźców z Sudanu Płd. w Ugandzie, jednakże jesteśmy również z ludnością lokalną, żyjemy z nią i na ich terenie. Niekiedy pojawia się okazja, aby Ugandyjczycy w Lodonga odczuli naszą obecność. Taką okazją była pierwsze spotkanie młodych zorganizowane przez naszą siostrę Trie, SspS z Indonezji. Nasza siostra jest zaangażowana w duszpasterstwo młodych w miejscowej parafii, która jest jednocześnie Bazyliką Mniejszą pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Afryki. Oczywiście inne siostry oraz współbracia chętnie przyłączyli się do tej wspaniałej inicjatywy.\nNasza grupka sióstr i braci z rodziny Arnoldowej z miejscowym wikariuszem przed Maryją\nMiesiąc październik jest szczególnym czasem, aby przybliżyć się do Boga przez Maryję. Zbliżający się tydzień misyjny, jak i wspomnienie „papieża misjonarza pielgrzyma” św. Pawła II na pewno sprzyjają takim inicjatywom. Spotkanie, które miało miejsce w dniach 12-14 października przyciągnęło grupę około 100 młodych z Lodonga i okolicznych kaplic.\nSkromny początek, ale przecież nawet czuwania w Pieniężnie nie zaczynały się od przeogromnej liczby osób. Młodzi byli szczęśliwi, że ktoś pomyślał o nich, bo nie mieli jeszcze takiego spotkania. Centralnym punktem była modlitwa połączona z różańcem misyjnym. Specjalnie przygotowany ołtarz z kolorowymi kokardami spływającymi jak strumienie łask i miłosierdzia, został przygotowany wspólnie przez o. Wojciecha Pawłowskiego i sr. Francescę Ratajczak. Ponadto udaliśmy się z pięcioma grupami podzielonymi na poszczególne kontynenty, opasanymi w kolor misyjny reprezentujący daną dziesiątkę różańca.\nSr. Francesca i o.Andrzej wprowadzają grupę 'europejską', kolor biały różańca misyjnego, a za nim grupa czerwona z Ameryki\nCiekawym dla mnie doświadczeniem było widzieć Afrykańczyków modlących się za Europę i poszczególne kontynenty. Być może jest spowodowane tym, że jesteśmy przyzwyczajeni, że to my modlimy się za cały świat, a w szczególności Afrykę. Jednakże jest miło doświadczyć wspólnej modlitwy za Europę, Polskę … gdzieś daleko od domu, a jednak tak blisko poprzez modlitwę. Młodzież prowadzona przez siostry i współbraci docierała pod figurę Matki Bożej z dzieciątkiem Jezus, a o. Wojtek przyjmował kolejne kokardy umieszczając je pod figurą i zapalając kolejne świece, światła misyjnego, który rozpala cały świat. W tym szczególnym dniu rozpalał Lodongę, w Ugandzie.\nWszystkie kolory, czyli cały świat z rozpalonym światłem na modlitwie różańcowej przed Matką Bożą z Jezusem\nSr. Francesca rozpoczęła pierwszą część Zdrowaś Maryjo po polsku, a młodzież odpowiadała w lokalnym języku Lubara. Cieszę się, że mogłem uczestniczyć w tej pięknej różańcowej modlitwie, mam nadzieję że będzie towarzyszyć młodym nie tylko w tym dniu, ale przez całe życie.\nW czasie spotkania młodych była możliwość prezentacji naszych zgromadzeń i założycieli. Wspólnie jako Rodzina Arnoldowa zaśpiewaliśmy pieśni, a pieśnią którą najbardziej poruszyła serca było „Alabare, alabare”. Zresztą nie tylko serca się poruszyły, ale sami młodzi, którzy również wykrzykiwali z nami refren … oczywiście na cześć Pana:). Może nie było to wykonanie „Querido Matias”, ale było blisko, gdyż s. Francesca i br. Vincent grając na gitarze dali z siebie wszystko.\nPomni historii naszego współbrata o. Romiego z Indonezji, postanowiliśmy bliżej przyjrzeć się sylwetce naszego założyciela św. Arnolda Janssena, w odróżnieniu od innego Arnolda. Gdy o. Romy przygotowywał się do bierzmowania, jego proboszcz był bardzo szczęśliwy, iż tak wielu przyjmowało imię Arnolda. Jak się szybko okazało chłopacy przyjmowali tę imię ze względu na Arnolda Schwarzenegera. Nasz Arnold Janssen to jednak mąż wiary, „który uwierzył wbrew nadziei”, iż iskra misyjna zapoczątkowana przez niego, a właściwie przez Jezusa może rozpalić cały świat misyjny. I tak od 1875 roku rozpala 84 kraje, w których jest 6000 współbraci, a ponadto 53 kraje, w których jest ponad 3000 sióstr misyjnych (SspS) i niewidoczne ale jak bardzo obecne modlitwą siostry klauzurowe „różowe” (SspSAP). Tego nie mógł dokonać żaden „terminator”, ale człowiek Boży, przepełniony łaską i wiarą, przy pomocy wielu ludzi o otwartych sercach, z naszej Poszerzonej Rodziny Arnoldowej. Spotykając się gdzieś na Jasnej Górze, czy na spotkaniach misyjnych w poszczególnych miejscowościach, modląc się i obejmując patronatem poszczególne misje i misjonarzy nie wiecie jak piękną posługę misyjną Wy nasi Przyjaciele św. Arnolda wykonujecie. Dzięki Wam również z dalekiej Afryki, dalekiej Ugandy możemy się modlić za Was i za Polskę.\nNasza prezentacja o werbistach. Na razie są na etapie rozróżniania pomiędzy św. Arnoldem Janssenem a Arnoldem Schwrzenegerem.\nByło też dużo radości podczas gier i zabaw, a w szczególności podczas meczu piłki nożnej. Kulminacyjnym momentem w późnych godzinach wieczornych była ceremonia ognia, ognia miłości, symbolu światła Chrystusa, który rozpala cały świat.\nRozpalamy płomień miłości, a młodzież przychodzi z życzeniami bycia lekarzem, siostrą, bratem, kapłanem itd.\nPrzy okazji młodzi wypowiadali swe życzenia na przyszłość, a zapisane na kartkach, zanurzali w ogniu miłości Chrystusa. Wielu z nich chce zostać lekarzami, inni nauczycielami, a nie brakło też młodych którzy chcą zostać bratem, siostrą czy kapłanem. Ich życzenia powierzam również Wam w modlitwie. Zapytajmy się siebie nawzajem, czy ten ogień jest w nas, stale nas rozpala. Pytajmy się siebie jak uczniowie z Emaus „czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?” Moi drodzy przyjaciele, wszyscy jesteśmy w drodze, jak nasz papież „pielgrzym” Jan Paweł II. Miejmy nadzieję, że nasza droga będzie tą na której nie tylko my będziemy widzieli Jezusa, ale inni z nami.\nAutor: honoratadz o 10:32 Brak komentarzy:\nTrzej Przyjaciele … z misji.\nDzisiaj 10 października przypada wspomnienie św. Daniela Comboniego. Może nie jest on tak popularnym przykładem misjonarza w Polsce jak w Sudanie czy Sudanie Płd. Niedawno, bo 05 października przypadała 15 rocznica kanonizacji tego wielkiego misjonarza Afryki z dwoma werbistowskimi przyjaciółmi Arnoldem Janssenem (założycielem Zgromadzenia Słowa Bożego) i Józefem Freinademetzem (pierwszym werbistowskim misjonarzem w Chinach). Każdy święty to taki przyjaciel, który się do nas uśmiecha i pomaga nam w codziennych zmaganiach, jak mawiała św. Urszula Ledóchowska. Nie jest przypadkiem, że trzech przyjaciół zostało kanonizowanych w tym samym czasie, gdyż żyli w podobnym czasie a gorliwość misji, głoszenia Słowa Bożego i Dobrej Nowiny przenikała całe ich życie. Tą gorliwością zapalali i do dziś zapalają innych. Daniel Comboni i Arnold Janssen ze sobą wymieniali poglądy w czasie różnych okazji, a ich misja pozwoliła założyć zgromadzenie Kombonianów od Najświętszego Serca Jezusa, Siostry Kombonianki, a także 3 zgromadzenia Rodziny Arnoldowej (Zgromadzenie Słowa Bożego, Sióstr Służebnic Ducha Świętego i Sióstr Służebnic Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji). Ta gorliwość i zapał była prezentowana przez Daniela Comboni podczas Soboru Watykańskiego I. Nic nie mogło powstrzymać tego świętego w podążaniu w misji Jezusa, podobnie jak św. Arnolda.\nDaniel Comboni urodzony w Lomabardii (Limone, Brescia) na terenie ówczesnego cesarstwa Austro- Węgierskiego rozpoczął szkołę w wieku 12 lat w Weronie, ale był niezwykle uzdolniony językowo (szybko nauczył się arabskiego, francuskiego i angielskiego). W tym młodym chłopaku potrzeba misji była bardzo żywa, a została jeszcze wzmocniona poprzez przeczytanie żywotów japońskich męczenników w wieku 15 lat. Już 3 lata później Daniel złożył przysięgę, iż będzie misjonarzem „na czarnym lądzie”. Oczywiście wypełnienie tej obietnicy zabrało trochę czasu. Najpierw Daniel musiał przyjąć święcenia w wieku 23 lat, a następnie przygotowywał się, zbierał fundusze i odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej.\nDaniel nie był osamotniony w swojej misji, gdyż swoim zapałem zaraził pięciu współtowarzyszy ze szkoły. W 1857 wspólnie wyruszyli z Włoch do Sudanu, a po 4 miesiącach dotarli do Chartumu. Misjonarze nie tylko angażowali się pastoralnie, lecz również wykupywali afrykańskich niewolników od Arabów. Następowało tu podwójne wyzwolenie fizyczne i duchowe. Niestety ciężki klimat i choroby, spowodowały iż 3 współtowarzyszy Daniela zmarło, a on sam kurował się w Egipcie, w Kairze, a później przez parę lat w Europie. Nie poddawał się jednak i będąc nauczycielem w tej samej szkole co był uczniem rozpalał nowe serca misyjne. 15 września 1864r. modląc się przy grobie św. Piotra odczytał nową potrzebę „planu powtórnego narodzenia Afryki”. Ten plan przedstawił 4 dni później papieżowi, a jest on nam znany pod hasłem „ocalić Afrykę przez Afrykę”. Po pewnych przygotowaniach i zebraniu kolejnych funduszy znów wyruszył do Afryki. W 1877r. został biskupem na Afrykę Centralną, a 10.10.1881r. zakończył swoje życie służąc innym. W tym czasie w Chartumie panowała epidemia cholery, na którą zmarło ponad 10.000 ludzi.\nJak widzimy na przykładzie św. Daniela Comboni warto mieć swoje marzenia, nawet te w wieku 15 lat, które mogą być później wypełnione. Te nasze marzenia mogą również pociągnąć innych. A jakie są nasze marzenia? A może jakie one były? Jak inspirujemy młodszych? Czy i dziś mogą przeczytać czy usłyszeć o współczesnych świętych?\nObecnie około 1400 Kombonianów posługuje na misjach w 40 krajach świata, a w szczególności w Afryce.\nCo łączy Arnolda Janssena z Danielem Kombonim. Wyrastali w wielodzietnej rodzinie i w obu rodzinach Jezus był żywy, a codzienna modlitwa była praktykowana. W rodzinie św. Arnolda Słowo Boże rozbrzmiewało, w szczególności na wspólnej rodzinnej modlitwie w każdą niedzielę, gdzie był czytany Prolog św. Jana o Wcielonym Słowie Bożym. Jak wygląda nasze wspólne życie rodzinne i modlitwa?\nTrzeci z naszych przyjaciół św. Józef Freinademetz urodził się w Tyrolu, wtedy należącym do Austro- Węgier, a dziś do Włoch. Podobnie więc jak Daniel Comboni przekraczał kolejne państwa i bariery. Nie bał się przyłączyć do nowego zgromadzenia misyjnego założonego przez Niemca, z pierwszym domem w Holandii i wysłanym zaledwie po 4 latach trwania zgromadzenia do Chin. Józef Freinademetz, jak sam później mówił, opuścił piękne Alpy i swój dom rodzinny, aby udać się w nieznane, do ziemi obiecanej jak Abraham. Daniel Comboni był wybitnym poliglotą, a z kolei Józef Freinademetz mówił, iż uniwersalnym językiem, który rozumieją wszyscy ludzie jest język miłości.\nDo dziś ponad 6000 misjonarzy Zgromadzenia Słowa Bożego pracuje w 85 krajach świata, w tym 18 krajach Afryki.\nW dniu 05 października nie tylko przypadała 15 rocznica kanonizacji „trzech przyjaciół”, ale też 80 rocznica narodzin dla nieba (śmierci) siostry Faustyny. Módlmy się, aby nigdy nie zaniknął w naszych rodzinach zapał misyjny, a Boże Miłosierdzie rozlewało się na cały świat, w szczególności na Afrykę.\nAutor: honoratadz o 10:25 Brak komentarzy:\nKomunia, czyli pragnienie wspólnoty i zjednoczenia z Jezusem\nW naszym obozie Bidi-bidi jest 5 stref, oprócz Bidi-bidi 1 jest jeszcze Yoyo, Swinga, Abrimajo i Ariva. W każdej strefie znajduje się kilka kaplic, a w nich młodzi ludzie, którzy chcą być bardziej zjednoczeni z Jezusem. Nie zawsze udało im się przygotować do Pierwszej Komunii Świętej w wieku 09 czy 10 lat jak w Polsce. Chociaż w Ugandzie, a szczególnie w naszej diecezji Arua dzieci przygotowują się do tego sakramentu już w wieku 6 lat. Różne jest pragnienie dzieci i różne przygotowanie, jak różne jest zaangażowanie rodziców, katechistów i dzieci. Nie zawsze będą to dzieci podobne do Stanisława Kostki, Dominika Savio, czy Tereski od Dzieciątka Jezusa, ale z Bożą pomocą i wspomnianych świętych próbujemy wprowadzać w ten piękny sakrament zjednoczenia z Jezusem coraz większą grupę dzieci i młodzieży. W ciągu półtora roku 900 dzieci w naszym obozie przyjęło komunię.\nJest to też wynik wcześniejszych zaniedbań spowodowanych ciągłymi wojnami i brakiem stabilizacji w Sudanie, a następnie w Sudanie Płd. Pomimo określonego tak wczesnego przygotowania dzieci do Pierwszej Komunii większość przystępujących to dzieci i młodzież w wieku 12-18 lat. Cieszy to, iż ci najstarsi starają się przygotować jak najlepiej i chcą przystąpić do tego sakramentu, pomimo pewnego opóźnienia nie zawsze wynikającego z ich personalnego zaniedbania. Zdarzało się i do dziś tak się zdarza, iż wiele szkół oddalonych jest od miejsca zamieszkania. W związku z tym dzieci nie wracają codziennie do domu, nawet w weekendy, a tylko w czasie wakacji. Nie zawsze i to jest możliwe, gdyż w obecnej sytuacji większość uchodźców nie ma pieniędzy, tak więc pokrycie kosztów transportu ze szkoły do domu i z powrotem jest pewnym problemem. Oczywiście można wrócić na piechotę, ale przy ograniczonym i nieurozmaiconym wyżywieniu, przy towarzyszącym osłabieniu i chorobach może być kłopotem. Przy niektórych szkołach znajduje się farma i tu dzieci pracując w czasie wakacji otrzymują odpowiednie wyżywienie, którego by nie otrzymały w domu. Częściowo mogą też otrzymać jakieś wsparcie na opłacenie szkoły, czy książek.Jedynym okresem, w którym większość dzieci przybywa do domu jest okres najdłuższych wakacji od drugiej połowy grudnia do końca stycznia. W tym też okresie dzieci i młodzież mogą uczestniczyć w życiu lokalnej wspólnoty.\nGdy 30 września udzielałem 60 osobom Pierwszej Komunii Świętej wielu już było młodymi ludźmi w wieku 16-18 lat, ale co może być dla nas w Polsce dużym zaskoczeniem były dwie Panie w wieku 50 i 61 lat. Jedna z nich ma na imię Joyce a druga Lona. Może w Was się zrodzić pytanie dlaczego tak długo czekały na ten moment zjednoczenia z Jezusem Eucharystycznym.\nJoyce i Lona wyszły za mąż w młodym wieku i było to małżeństwo tradycyjne, bez sakramentu małżeństwa w kościele. Jest to niestety powszechne. Wynika to z tradycji i kultury powiązanej z opłatą „dowry” (wiana ale wnoszonego przez pana młodego). Z reguły jest to opłata, której pan młody wraz z całą rodziną (wujkami i klanem) nie jest w stanie pokryć w całości. Często rodzina panny młodej nie zgadza się na ślub kościelny dopóki nie otrzyma całości, a z kolei rodzina pana młodego, a w szczególności wujkowie oczekują również swojej spłaty. Drugim istotnym problem jest wpływ arabizacji i islamizacji południowych rejonów Sudanu, jak również poligami wśród niektórych plemion afrykańskich, gdzie wielożeństwo jest rozpowszechnione.\nJoyce i Lona były wdowami i czekały na ten wielki moment odpowiednio 50 i 61 lat, a jakie jest nasze oczekiwanie. Czy są sprawy, które nam przeszkadzają, ale można je z Bożą pomocą doprowadzić do szczęśliwego finału? Jakie jest moje oczekiwanie na codzienną komunię i zjednoczenie z Jezusem.\nJoyce i Lona w dniu Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała (29.09) przystąpiły do sakramentu pojednania. Sakramentu miłości i miłosierdzia, aby w kolejnym dniu przystąpić do pierwszej komunii świętej. W naszym życiu często potrzebujemy wsparcia aniołów, świętych i ludzi dobrej woli, ale czasami to my musimy zrobić pierwszy krok, aby to Miłosierny Ojciec, który tak bardzo nas oczekuje wybiegł nam na spotkanie (Łk 15:11-32). Może nie jest to nasza pierwsza komunia, ale kolejna … lecz nie czekajmy tak długo.\nMódlmy się za wszystkich, którzy z różnych powodów nie przystępują do sakramentu komunii, aby nie czuli się osamotnieni i znaleźli drogę do pełnej komunii, do pełnego zjednoczenia z Miłością, którą jest Bóg.\nAutor: honoratadz o 10:44 Brak komentarzy:\nChrzest … a może coś więcej, gdzie miłość nowej Mamy prowadzi do Miłosiernego Ojca.\nSudan Południowy jest nie tylko najmłodszym krajem pod względem powstania (09.07.2011), ale też jednym z najbardziej młodych pod względem populacji, gdyż ponad 60% stanowią dzieci i młodzież poniżej 18 roku życia. W naszych 29 kaplicach przez 20 miesięcy zostało ochrzczonych ponad 2300 dzieci. Nie zawsze to są najmłodsze dzieci, gdyż wojna i ciągłe przemieszczanie nie zawsze pozwalają na zadbanie o życie duchowe przez rodziców. Na szczęście po pewnym okresie jako takiej stabilizacji w obozie dla uchodźców rodzice lub samotne mamy przyprowadzają swoje dzieci do kościoła i chcą żeby wzrastały w wierze, mając również nadzieje na lepsze życie dla nich.\nOstatnio przed udzieleniem pierwszej komunii świętej pewna mama wyznała, iż jej córka jeszcze nie otrzymała chrztu. Aseru Faith, która miała już 12 lat przygotowywała się do komunii z innymi dziećmi, ale nie miała o tym pojęcia, gdyż myślała, iż jak inne dzieci otrzymała chrzest jak była mała. Gdy sprawdzałem na liście dzieci przygotowujących się do komunii imiona rodziców okazało się, że nie ma tam imienia mamy Aseru, która poinformowała mnie o braku chrztu. Taty również nie było w kościele. Nasza Aseru jest jednak sierotą, a nowa mama jest jej prawdziwą ukochaną Mamą, ale nie biologiczną. Aseru straciła swoich rodziców w czasie wojny. Na szczęście zaopiekowała się nią sąsiadka i zaadoptowała jak własną córkę.\nJest w naszym obozie wiele takich przypadków, gdzie inne mamy w naturalnym odruchu przygarniają kolejne dzieci, pomimo że mają już spore grono swoich własnych maluchów. Wiele dzieci i rodzin zostało rozproszonych lub zaginęło. Do dziś mają nadzieję znaleźć się w różnych obozach. Tak jak Polacy po Drugiej Wojnie Światowej próbowali się odnaleźć przez Czerwony Krzyż, czy inne organizacje. Gdy mamy około 1,1 mln osób w obozach w samej Ugandzie trudno to zrobić, a potem doprowadzić do zjednoczenia całej rodziny. Tym bardziej, że czasami część rodziny jest gdzieś w Sudanie Płd., część w Ugandzie, a o niektórych nie ma wiadomości.\nW przypadku Aseru niestety było wiadomo, że jej rodzice stracili życie. Nie jest łatwo żyć z tą świadomością, lecz nowa Mama towarzyszyła już młodej dziewczynce w integracji z innymi dziećmi oraz w życiu sakramentalnym. Aseru bardzo się rozradowała przyjmując chrzest, a następnie komunię. Medalik i różaniec będą jej towarzyszyły na dalszej drodze, ale znacznie ważniejsza jest miłość i zjednoczenie z Jezusem, które zaczyna odkrywać dzięki miłości nowej Mamy i Dobrej Nowinie o Miłosiernym Ojcu, dla którego jesteśmy zawsze ukochanymi dziećmi.\nAutor: honoratadz o 10:28 Brak komentarzy:\nLodonga, Uganda, 07 Października 2018r.\nMijają dwa miesiące od mojego przybycia do Ugandy. Jest to kraj szybko się rozwijający, chociaż 38% populacji żyje poniżej 1,25 $ na dzień. Ten kraj Płd-Wsch Afryce jest mniejszy od Polski, a jego powierzchnia to 241.038 km2. Natomiast przyrost ludności jest bardzo szybki, a jego populacja jest szacowana na 41.500.000 ludzi. 09 października Uganda będzie obchodziła kolejną rocznicę niepodległości (1962r.). Jest to kraj, który był targany wewnętrznymi konfliktami, puczem a takie nazwiska jak Amin czy John Kony do dziś wzbudzają grozę. Yoweri Museveni rządzi krajem od 1986.\nW czasie protektoratu brytyjskiego Uganda przyjęła polskich uchodźców, głównie sieroty, które przemierzały szlak z dalekiej Rosji z armią Andersa. Kraj ten był otwarty również na uchodźców z Sudanu, Konga i Rwandy. Obecnie na terenie Ugandy przebywa ponad 1,1 mln Sudańczyków Południowych, którzy uciekli przed wojną domową.\nJak wiecie w wyniku toczącej się od 2013 r. wojny ponad 3,5 mln osób straciło swoje domy i dobytek, a z tego ponad 2 mln opuściło kraj chroniąc się w sąsiednich państwach. Również większość naszych parafian z okolicy Lainya, po dotarciu wojny w lipcu 2016 w nasze rejony, znalazło swoje miejsce w obozach na terenie Ugandy. Dlatego od 2017r. Jako werbiści jesteśmy z nimi. Po zakończeniu nauki języka arabskiego w Egipcie, dotarłem z o. Wojtkiem Pawłowskim do Lodonga, które leży ok. 35 km od granicy z Sudanem Płd. Jest to małe miasteczko położone w diecezji Arua, w dystrykcie Yumbe.\nUganda w większości jest krajem chrześcijańskim, ale w naszym dystrykcie dominują muzułmanie. Pomimo tego od od 1927 r. w Lodonga wznosi się kościół Naszej Pani Królowej Afryki, który od 1961r. jest Bazyliką Mniejszą. Dzisiaj 07 października obchodzimy święto Matki Bożej Różańcowej, a w miejscowym kościele różaniec jest odmawiany codziennie.\nJako Zgromadzenie Słowa Bożego posługujemy jednak wśród uchodźców z Sudanu Płd. w największym obozie w Bidi-bidi, który liczy około 275.000 ludzi. Jest on oddalony ponad 20 km od naszego miejsca i ciągnie się przez 25 km. Obóz jest podzielony na 5 stref, a z kolei poszczególne strefy mają swoje kaplice. Obecnie jest nas 4 kapłanów z Indii, Indonezji i Polski oraz jeden brat z Indonezji.\nNa naszym terenie znajduje się 29 kaplic oddalonych od siebie w odległości ok.5 km.\nBidi-bidi na szczęście nie przypomina obozu odgrodzonego wielkim płotem i drutami, a raczej przypomina nam znajome miejsca z Sudanu Płd., gdzie tradycyjne chatki z lepianki i słomianego dachu pojawiają się na horyzoncie. Te chatki wraz z kawałkiem ziemi pozwalają przetrwać trudny czas uchodźstwa w miarę podobnym otoczeniu. Oczywiście jest problem z uprawą ziemi, której za bardzo nie ma dla wszystkich, albo jest niewystarczająca. Co miesiąc jest dostarczana jednak pomoc żywnościowa. Na terenie obozu są też szkoły, które są jednak przepełnione, gdyż jedna klasa w podstawówce potrafi liczyć 200 dzieci, tak więc nie zawsze wszystkie mieszczą się w budynku. Parę klinik, czy szpital znajdują się na terenie obozu lecz nie ma odpowiedniego personelu i leków na malarię czy tyfus. Kolejnym problemem jest sprawa opału (drewna i węgla drzewnego) potrzebnego do spożycia potraw. Dodatkowa wycinka lasu jest przyczyną konfliktu z miejscową ludnością.\nJednak, czego najbardziej nasi Sudańczycy Płd. potrzebują to bycia z nimi po przeżyciach wojennych, traumie i utracie najbliższych. Od 2017 r. udzieliliśmy blisko 2300 chrztów i 900 pierwszych komunii, a w zeszłym tygodniu tylko w jednej kaplicy św. Józefa w Kombe udzieliłem ponad 60 pierwszych komunii. W tym tygodniu święta patronalne Franciszka z Asyżu i Daniela Komboniego i kolejne 70 komunii i 40 chrztów. Jak widzicie jest co robić, ale o szczegółach naszej posługi w kolejnym liście.\nNajwiększą radością było spotkać wielu znajomych ludzi z naszej parafii Laniya, którzy żyją nie w odrutowanym obozie, ale w chatkach takich jak mieliśmy sami na terenie naszej misji. Z niektórymi się wyściskaliśmy, bo to przecież wielkie szczęście, że przeżyliśmy i mamy dalszą szansę na wypełnienie tego daru życia danego nam przez Boga. Patrząc na tak wielu, którzy odeszli również z naszej Rodziny św. Arnolda Janssena (Sr. Veronikę Rackovą), widzimy że nosimy ten dar w naczyniach glinianych i jesteśmy tylko pielgrzymami na tej ziemi. Proszę Was moi drodzy przyjaciele o modlitwę, abyśmy ten dar z Bożą pomocą jak najlepiej wykorzystali.\nAutor: honoratadz o 10:01 Brak komentarzy:\nKomunia, czyli pragnienie wspólnoty i zjednoczenia...\nChrzest … a może coś więcej, gdzie miłość nowejM...


Pręt kwadratowy - SEO NEILITEIST 24 - .:Grupa SEO 24:.\nOst.mod.: 20.10.2019 | Online: 7\nData dodania: 27.09.2019r. · Wyświetleń: 12 · Kliknięć: 2\nData dodania: 15.09.2019r. · Wyświetleń: 21 · Kliknięć: 1\nData dodania: 29.07.2019r. · Wyświetleń: 67 · Kliknięć: 3\nData dodania: 23.09.2019r. · Wyświetleń: 18 · Kliknięć: 1\nData dodania: 10.10.2019r. · Wyświetleń: 7 · Kliknięć: 0\nData dodania: 03.10.2019r. · Wyświetleń: 13 · Kliknięć: 0\nData dodania: 16.09.2019r. · Wyświetleń: 94 · Kliknięć: 1\nData dodania: 15.09.2019r. · Wyświetleń: 73 · Kliknięć: 1\nData dodania: 20.04.2019r. · Wyświetleń: 706 · Kliknięć: 1\nData dodania: 27.09.2019r. · Wyświetleń: 8 · Kliknięć: 2\nData dodania: 29.09.2019r. · Wyświetleń: 12 · Kliknięć: 2\nData dodania: 12.09.2019r. · Wyświetleń: 18 · Kliknięć: 1\nMarka sklep. setmapw. pl posiada w swoim sklepie rozbudowany wachlarz towarów metalowych produkowanych między innymi ze stali nierdzewnej oraz aluminium. Wszystkie produkty, takie jak pręt sześciokątny, są wytwarzane z wysokogatunkowych metali, co gwarantuje ich świetną jakość. Każdy pręt kwadratowy jest kontrolowany pod tym względem. Pracownicy firmy zapewniają doradztwo w wyborze towarów odpowiednich dla ich oczekiwań. Podpowiedzą, jaki pręt kwadratowy najlepiej sprawdzi się w określonym przypadku. Chętnie służą swoją fachową wiedzą oraz doradztwem. Oferta firmy jest cały czas poszerzana. Jeśli klientowi potrzebna jest chociażby rura kwadratowa, której nie ma w asortymencie, wystarczy o nią zapytać obsługę. Przedsiębiorstwo sklep. setmawp. pl próbuje dopasowywać do potrzeb klientów.\nTytuł: Pręt kwadratowy\nTelefon: 531 989 263\nBudownictwo » Stal\nBudownictwo » Blachy\nrura kwadratowa, pręt sześciokątny, pręt kwadratowy\nKorzystając z naszych usług możecie Państwo liczyć na pasjonatów posiadających nie tylko duże doświadczenie w wykonywaniu instalacji i robieniu pomiarów elektrycznych, ale i wykształcenie kierunkowe poparte ogromną wiedzą o instalacjach ele ...\nWyświetleń: 647\tKliknieć: 12\nBezsprzecznie centrostal Bydgoszcz czynna na rynku niezwykle długi czas to firma z znakomitymi tradycjami. Zatem serdecznie zapraszamy do poznania się z tym co ma do zaoferowania swoim klientom. To największa hurtowania stali w Polsce o ozn ...\nWyświetleń: 633\tKliknieć: 13\nFirmę Pradex wyszczególnia niespotykana precyzja, dlatego usługobiorcy zawsze są usatysfakocjonowani. Fachowe usługi budowlane to oszczędność czasu, gdyż wszelkie prace zostaną zrobione korzystając z 20-letniego doświadczenia. Konstrukcje w ...\nWyświetleń: 702\tKliknieć: 9\nJesteśmy kompetentną grupą specjalistów działającą w Warszawie, która w branży jest obecna już od przeszło 20 lat, co jest dobitnym świadectwem, że dobrze wykonujemy swoją pracę. Nasza firma posiada najlepszych pracowników, którzy w sposób ...\nWyświetleń: 721\tKliknieć: 22\nWytrawianie stali nierdzewnej\nPolska firma Telox wykonuje usługi związane z chemiczną obróbką stali takie jak: pasywacja stali, kuleczkowanie, trawienie stali, czyszczenie stali. Firma posiada też w sprzedaży odzież BHP i różnego rodzaju preparaty chemiczne. Prowadzimy ...\nWyświetleń: 495\tKliknieć: 9\nDostępne są różne rodzaje okien, jednak do najpopularniejszych przynależą okna wykonane z drewna i okna PCV. Okna PCV mają mnóstwo zalet i przede wszystkim są one totalnie odporne na warunki atmosferyczne czy też niewrażliwe na działanie za ...\nWyświetleń: 400\tKliknieć: 7\nOlanex - profesjonalne usługi alpinistyczne\nOlanex jest rodzinną firmą alpinistyczną, która swoją siedzibę posiada w Kobylnicy k/Poznania. Swoje usługi wykonuje na terenie Wielkopolski. W ofercie posiada kompleksowe mycie różnych powierzchni przy wykorzystaniu technik alpinistycznych ...\nWyświetleń: 107\tKliknieć: 3\nWyświetleń: 105\tKliknieć: 2\nPrzedsiębiorstwo budowlano-remontowe LITBUD posiada w swojej ofercie całodobowe pogotowie budowlane, które zajmuje się naprawianiem różnego rodzaju awarii. Ponadto, świadczy także usługi takie jak budowa domów pod klucz. Obejmują one komple ...\nNasza firma na rynku sprężyn działa od przeszło 100 lat. Łącząc świetne tradycje z najlepszymi rozwiązaniami, dajemy towary o świetnych parametrach. Pośród nich znajdziecie Państwo jednocześnie sprężyny naciskowe, naciągowe, oraz sprężyny s ...\nnoclegi (31), wpusty podłogowe (27), zdrowie (28), strony www (35), sklep internetowy (27), serwis (31), lodz (25), informacje (27), katalog stron www (38), porady (32), Kratki ściekowe (26), seo katalog (24), katalog stron internetowych (42), darmowy katalog seo (30), moderowany seo ktalog (30), katalog stron (75), katalog (38), blog (61), katalogi stron (27), Kraków (25)


Najpopularniejsze rodzaje instrumentów dętych - Artykuły ogólne\nAerofony są to instrumenty, w których dźwięki tworzone są poprzez wibracje powietrza zamkniętego w przestrzeni rezonansowej. Potoczny podział opisuje aerofony jako instrumenty dęte i dokonuje podziału na dęte drewniane, przykładem są klarnety, oboje, dęte blaszane, wśród nich na przykład kornety, oraz dęte klawiszowe, gdzie interesującym przykładem są melodyki.\nKlarnety reprezentują grupę instrumentów dętych drewnianych stroikowych jednostroikowych. Są przypisane do takiej samej gromady co saksofon. Klarnety są charakteryzowane pod kątem tzw. stopliwości, czyli zdolności zlewania się barwy dźwięku danego klarnetu z barwą innych instrumentów orkiestry.\nKlarnet jest zbudowany z okrągłej, drewnianej rurki z grupą otworów zamykanych klapami i podzielony jest na pięć części: ustnik, baryłka, korpus górny i dolny oraz czara głosowa. Przetrzymuje się je i nosi w futerale oddzielnie i składa razem tylko do grania. Klarnety na stałe wcielono w skład grup orkiestrowych około XVIIIw. Dzisiaj popularne bywają przede wszystkim wśród klasyków jazzowych i w muzyce klezmerskiej.\nOboje należą do tej samej rodziny, jednak są instrumentami dwustroikowymi.\nCzy na tej stronie www (http://www.zawodtyper.pl/totalbet-opinie/) znalazłeś wszystkie poszukiwane treści? Jeżeli czujesz brak, to namawiamy na nową. Wejdź w ten link i voila.\nSą to długie, lekko rozszerzone rurki zakończone lejkowatym wylotem. Otworki również zamykane są klapkamis. Oboje pojawiły się już w XVIIw. i do dziś są popularnym instrumentem muzycznym. W przeciwieństwie do poprzednich instrumentów, oboje bywają najcześciej stosowane dla partii solowych, równie chętnie sięga się po nie pisząc muzykę do filmów. Kornety są instrumentami dętymi blaszanymi, zaliczanymi do grupy rogów i podobnymi do trąbki. Stworzono je poprzez modyfikację starego rogu pocztowego a we obecnej formie są popularne od początków XIXw. Obecnie najlepsze klarnety popularne są zwykle w orkiestrze dętej. Cenią je sobie też klasycy jazzowi. Interesującymi instrumentami są również melodyki. Nazywane są również melodyjkami lub harmonijkami klawiszowymi. To malutkie instrumenty klawiszowe, bardzo przypominające dzisiejszy keyboard. Miewają przeważnie około 20-35 klawiszy oraz ustnik. Grają podobnie jak popularna harmonijka ustna.\nJeśli interesujesz się nauką gry, koniecznie sprawdź najlepsze ceny na naszej stronie: muzyczne instrumenty saksofony.\nTagi: Harmonijki,instrumenty,instrumenty dęte,muzyka,saksofony


Fasolka szparagowa z boczkiem | Picantecooking\nPomysł przygotowania takiej fasolki szparagowej podpatrzyłam na amerykańskich stronach kulinarnych i zrobiłam własną wersję tej potrawy. Fasolka szparagowa zapieczona w wysokich temperaturach traci swój jaskrawy kolor, ale nabiera intensywnego smak i cudownego aromatu. A chrupiący boczek wokół fasolki to jak „wisienka na torcie”. Potrawa, chociaż jest prosta i łatwa w przygotowaniu, to pęczek takiej fasolki szparagowej z boczkiem wygląda bardzo elegancko i zajmie godne miejsce na uroczystym stole.\nDla tego dania można użyć zielonej lub fioletowej fasolki szparagowej. Żółta fasolka szparagowa jest zbyt twarda do takiego przygotowania. Chociaż, jeśli poprawnie ugotować żółtą fasolkę, to można przyrządzić tę potrawę również i z nią.\nW tym przepisie granulowanego czosnku nie można zastąpić świeżym, ponieważ ten drugi nie rozprowadzi się równomiernie i będzie się przypalał, a smak będzie zupełnie inny.\n200 g zielonej lub fioletowej fasolki szparagowej (przybliżona masa)\nOlej roślinny dla smarowania naczynia\n2) Duża ilość wody doprowadzić do wrzenia i zanurzyć fasolkę. Dalej gotować przez minutę od ponownego zagotowania się wody i odcedzić. Spłukać pod zimną bieżącą wodą.\n3) Fasolkę skropić oliwą z oliwek, posolić do smaku i posypać granulowanym czosnkiem. Dokładnie wymieszać.\n4) Około 8-9 strączków złożyć razem w pęczek i zawinąć boczkiem w środku. Wyłożyć w żaroodpornym naczyniu lub na blasze.\n5) Fasolkę szparagową wstawić do nagrzanego piekarnika i piec aż boczek się zarumieni, a fasolka dojdzie do gotowości.\nJaka temp piekarnika i czas?!\nProsze patrzeć punk #1. A czas zależy od pracy piekarnika, 7-10 minut.


UE wprowadza nadzwyczajną kontrolę żywności z Japonii - Handel/dystrybucja\nUE wprowadza nadzwyczajną kontrolę żywności z Japonii\nData: 26-03-2011, 09:40\nUnia Europejska wprowadziła nadzwyczajną kontrolę żywności pochodzącej z Japonii. Badana będzie żywność i pasze pochodzące z regionów najbardziej dotkniętych awarią w elektrowni w Fukushimie lub tam magazynowanej - informuje rp.pl.\nJak podaje portal, dostawy muszą uzyskać deklaracje władz, że dany produkt nie zawiera większej od dopuszczalnej w Unii zawartości pierwiastków promieniotwórczych: jodu 131, cezu 134 i 137.\nPolomarket uruchomił nowe centrum logistyczne\nW 2011 r. sieć Lewiatan przyłączy ok. 250 sklepów, a usunie nawet 150 placówek


Oglądaj za darmo mecz Celtic Glasgow - Hamilton, który rozpocznie się 02.08.2020 17:30. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Betclic, Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream Celtic Glasgow - Hamilton z rozgrywek Szkocja 1 Liga.\nPrognoza meczu Celtic Glasgow - Hamilton\nMecz online Celtic Glasgow - Hamilton\nGdzie obejrzeć stream online Celtic Glasgow - Hamilton?\nMecz online Celtic Glasgow - Hamilton można obejrzeć na stronie...\nCeltic Glasgow - Hamilton na żywo za darmo?\nDarmowa transmisja Celtic Glasgow - Hamilton na żywo w internecie


MacBook Pro M1X będzie dostępny w ciągu najbliższych kilku tygodni | AppleTalk\nMacBook Pro M1X będzie dostępny w ciągu najbliższych kilku tygodni\nprzez Eryk 13/09/2021\nprzez Eryk 13/09/2021 0 komentarzy\nZaproszenia na jutrzejsze keynote Apple zostały już dawno rozesłane. Ogólnie oczekuje się, że Apple ogłosi jutro nowego iPhone’a 13, iPhone’a 13 Pro, Apple Watch 7 i AirPods 3. Nie należy mieć nadziei na nowe komputery Mac. Nie powinno jednak upłynąć zbyt wiele czasu, zanim pojawią się także nowości z rodziny Mac. Nowy MacBook Pro M1X ma się pojawić w najbliższych tygodniach.\nChoć jutro wszystko będzie kręcić się wokół iPhone’a 13 i spółki, to prace nad kolejnym keynote Apple trwają w tle już od dłuższego czasu. Już miesiąc później Apple może zaprosić Cię na kolejne specjalne wydarzenie i porozmawiać o nowych Macach i iPadach. Wtedy też mogliby zaprezentować nowe 14- i 16-calowe MacBooki Pro z układem M1X.\nW najnowszym wydaniu swojego newslettera Power On, Mark Gurman opowiada nie tylko o Apple Watch 7 i iPhone 13, ale także o nowym MacBooku Pro M1X. Apple Insider raportuje, że nowe MacBooki Pro 2021 po pewnych opóźnieniach będą dostępne w najbliższych tygodniach.\nKto kupiłby iPhone 13 Pro z 1 TB? Nowe modele rzekomo z rozszerzeniem pamięci masowej\niOS 14.8 i iPadOS 14.8 z ważnymi poprawkami bezpieczeństwa\nFirefox 84 zapewnia obsługę M1 Macs – Mozilla chwali Apple za planowaną funkcję anty-śledzenia w iOS 14\niOS 15.1 / iPadOS 15.1 i inne dostępne jako RC dla deweloperów


Ma 50 lat, dwójkę dzieci i nosi ubrania dla 8-latek! - Papilot.pl\nPrzeczytalam ten artykul swojej 14 letniej siostrze i powiedziala, ze ta kobiete spotkalo ogrome szczescie i tez by tak chciala. Az mi sie zal siostry zrobilo...\na ja mam 120 wzrostu waze 500 kilo i zaraz umre pozdrawiam:)\nŚwieć Panie nad twoją duszą\nmam kilka takich koleżanek które jedzą 2-3 paczki chipsów dziennie syte śniadanie i wgl . wszystko w dużych ilościach - chcą przytyć a nie mogą\nteż właśnie mam taką koleżanką,która je dużo,bo chce przytyć,ale nie udaje jej się.\nłahahahhaha dobra jestes ;d\nhahah o ja pie*rdole ;d;d


Puzzle 4000 elementów. Jezioro w górach (C-400065-2) - Księgarnia Legolas\n» Puzzle 4000 elementów. Jezioro w górach (C-400065-2)\nFormat: 27.2x46.8cm, Ciężar: 1,545 kg\nNowe poszerzone wydanie najlepszego podręcznika do socjologii! Mija dziesięć lat od premiery Socjologii. Analizy Społeczeństwa. Ten oryginalny, nowoczesny, przystępnie i interesująco napisany...\nArkana miłości Zestaw specjalny: Erotyczna gra dla dorosłych\nArkana Miłości to gra dla par wyróżniająca się zróżnicowanymi wyzwaniami, erotycznymi akcjami oraz seksownymi fotografiami – aktami. Posiada nowatorskie, proste zasady, dzięki którym jest...\nnasza cena: 87,48 zł\nDziesięć lat temu Emily miała wszystko. Dziś jej kariera leży w gruzach, a ukochany mąż zabiera z ich mieszkania ostatni karton i odchodzi do innej kobiety. Załamana Emily wyjeżdża na...


Dlaczego politycy, biznesmeni i ludzie tajnych służb nie wierzą w śmierć Jana Kulczyka? « Dziennik gajowego Maruchy\n« Skandal na posiedzeniu OBWE: rosyjska delegacja opuściła salę\nPIS chciał zatuszować aferę śmieciową »\nO krążących plotkach, że zmarły 28 lipca 2015 r. w Wiedniu Jan Kulczyk, najbogatszy Polak (jego majątek szacowano na ponad 15 mld zł) żyje, pierwsza napisała „Gazeta Wyborcza”, oczywiście dezawuując „spiskową teorię dziejów”.\nKolejnym publicznie wątpiącym w grudniu 2015 r. okazał się doradca prezydenta Andrzeja Dudy prof. Andrzej Zybertowicz, specjalista od tajnych służb. W radiowym wywiadzie stwierdził, że Jan Kulczyk „być może, żyje sobie gdzieś na Bali pod innym nazwiskiem.”\nW połowie maja wicepremier i minister nauki Jarosław Gowin w rozmowie z dziennikarzem TVP Info informację o śmierci Jana Kulczyka nazwał „oficjalną”, dociskany zaś przez dziennikarza, aby wyjaśnił co ma na myśli, wypalił: „Jak to się dzieje, że najbogatszy Polak jedzie na operację serca w zwykłym miejskim szpitalu w Wiedniu, a nie w jakiejś bardzo ekskluzywnej klinice, gdzie byłby otoczony wyjątkowo dobrą opieką?”.\n6 czerwca zaś, biznesmenka skonfliktowana z Kulczykiem, Edyta Sieczkowska (robiła z nim interesy) zakłóciła program Polsatu „Państwo w Państwie” krzycząc, że „Mnie pan Kulczyk z Bali lub z piekła zastrasza!”.\nPróbując weryfikować te informacje spotkaliśmy się z polskimi biznesmenami i funkcjonariuszami tajnych służb. Żaden z nich nie był przekonany, że Jan Kulczyk na pewno nie żyje, a oficerowie Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego potwierdzili nam, iż są w posiadaniu dwóch notatek, opisujących rozmowy z informatorami, wskazującymi, że Jan Kulczyk sfingował własną śmierć i żyje.\nWbrew twierdzeniom naszych polityków mają to być kraje bliższe Europie niż Bali. W jednej notatce informator, jako miejsce przebywania doktora [dr-a Kulczyka, nie lekarza! – admin] wskazuje Cypr. Cała sprawa jest bardzo zagmatwana, a rodzina organizując błyskawiczny i pełen tajemnic pogrzeb, bynajmniej nie sprzyjała przecięciu spekulacji.\n– Szef i syn nie zgadzali się w sprawie metod robienia interesów. Doktor wiadomo, jak działał. No, tak trzeba przy tak dużym majątku. A młody by chciał, by wszystko było tak ładnie i oficjalnie, nad stołem. Nie podobali mu się ludzie, którymi doktor się otaczał i nie rozumiał tego, dlaczego musiał się nimi otaczać – opowiada jeden z najbliższych doradców Kulczyka.\nMimo tych różnic wiadomo było, że to Sebastian Kulczyk powinien po odejściu Jana przejąć interesy. To naturalne. Ale aż do niedawna nic w tym kierunku nie było robione. Chociaż oficjalnie od 2013 r. był szefem Kulczyk Investments, firmy będącej wehikułem działalności ojca, to faktycznie nie podejmował decyzji strategicznych.\nDopiero niecałe dwa miesiące przed śmiercią największy polski oligarcha zaczął mówić o Sebastianie oficjalnie i przy każdej możliwej okazji „To jest mój następca”.\nBy zrozumieć ostatnie działania Jana Kulczyka musimy cofnąć się do początków tzw. Afery taśmowej. Pierwsze ujawnione przez tygodnik „Wprost” nagrania ukazywały rozmowy kilku z najważniejszych polityków ówczesnego układu rządzącego. Puszczono tam – w dwóch kolejnych publikacjach – cztery rozmowy. Już wtedy było wiadomo, że nagrań jest więcej. Pisano o tym, że nagrano szereg rozmów Jana Kulczyka z wpływowymi politykami. Podejrzewano też, że nagrania te są w rękach dziennikarzy i polityków nieprzychylnie patrzących na imperium doktora.\n– Wiedzieliśmy, że Nowogrodzka (siedziba PiS – red.) ma dostęp do ok. 300 nagrań. Kaczyński chciał z nich zrobić główny motyw kampanii, a najważniejsze do odpalenia były taśmy, na których doktor negocjuje sprawę Ciechu – mówi w rozmowie z nami związany z imperium Kulczyka były oficer Agencji Wywiadu.\nFaktycznie, jeszcze za życia oligarchy taśmy z rozmów Kulczyka z prezesem NIK Krzysztofem Kwiatkowskim, ówczesnym ministrem spraw zagranicznych Radosławem Sikorskim i innym biznesmenem – Piotrem Wawrzynowiczem trafiły do dziennikarzy związanych z tygodnikiem „Do Rzeczy” i telewizją Republika. Według naszych informacji oba te media miały zamiar opublikować treść rozmów od razu po ich otrzymaniu.\nZadziałali jednak prawnicy, przypominając dziennikarzom o wcześniejszych, zakończonych ugodami procesach z Kulczykiem. Ryzyko procesowe oceniono jako zbyt wielkie i planowane publikacje wówczas się nie ukazały. Plotki zaczęły jednak krążyć po mieście. W powszechnej opinii, te taśmy zawierały bardzo mocny materiał. Taki, przy którym można by stawiać zarzuty korupcyjne.\nJeżeli nawet jednak Kulczyk miał zamiar próbować szczęścia, to po kilku dniach przyszli do niego emisariusze z wiadomością, która pozbawiła go wszelkich złudzeń. Smutni panowie z Agencji Wywiadu przyszli z wizytą by wyjaśnić oligarsze swoje stanowisko w sprawie.\nTrzeba tu wiedzieć, że przez cały czas III RP miliarder obracał nie tylko swoim majątkiem. Był jedną z osób, którym powierzono zarządzanie niejawnym (tzw. czarnym) funduszem operacyjnym cywilnych służb specjalnych.\nKilka słów wyjaśnienia. Każdy wywiad posiada oprócz jawnego, zapisanego w budżecie funduszu, pieniądze ulokowane w sektorze prywatnym. Faktycznie kontrolują spółki z różnych, zazwyczaj nie budzących emocji branż. To daje im nie tylko dostęp do pieniędzy, ale też świetne możliwości tworzenia fałszywych życiorysów dla swoich agentów. Oczywiście takimi spółkami i tymi funduszami musi ktoś zarządzać. Ten ktoś w zamian za swoje usługi otrzymuje potężne wsparcie aparatu państwa i faktyczny immunitet.\nTo był jeden z sekretów potęgi Kulczyka. Także tłumaczący jego słynne spotkanie w Wiedniu z płk. Władimirem Ałganowem, z którego później powstała notatka AW. Ta notatka stała się powodem poróżnienia Kulczyka z ówczesnymi partnerami biznesowi, dla których było jasne kto jest jej autorem.\nWięcej w najnowszej „Polsce Bez Cenzury”.\nKrzysztof Galimski, Jan Piński\nThis entry was posted on 2018-07-11 (Środa) @ 17:26:32\tand is filed under Polityka. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.\nKomentarze 24 to “Dlaczego politycy, biznesmeni i ludzie tajnych służb nie wierzą w śmierć Jana Kulczyka?”\n2018-07-11 (Środa) @ 18:01:42\nPięć żywotów Józefa-Joska Mützenmachera, czyli jak rozbito Komunistyczną Partię Polski\nDr Marek Klecel,\nW końcu sierpnia 1933 r. w podwarszawskich Szczęśliwicach, w gliniance przy trasie kolejki WKD znaleziono zwłoki nieznanego mężczyzny. Trudno było go zidentyfikować, gdyż twarz miał całkowicie zmasakrowaną, nie znaleziono też przy nim żadnego dowodu tożsamości. W ciągu następnych dni gazety donosiły o szczegółach zbrodni: denat miał przy sobie kilka gazet niemieckich i jedną żydowską, wyrwana kieszeń mogła wskazywać, że była to zbrodnia na tle rabunkowym. Pojawił się jednak zaraz inny motyw i trop zbrodni: gazety znalezione przy zabitym miały świadczyć o tym, że morderstwo było wynikiem jakichś porachunków partyjnych czy politycznych. Po kilku tygodniach podawano dalsze sensacyjne szczegóły: zamordowany mógł być ważnym działaczem komunistycznym, który przyjechał nielegalnie z Niemiec z większymi pieniędzmi dla polskich organizacji, został uprowadzony, ograbiony i zamordowany, przy czym pojawiły się sugestie, że mógł tego dokonać ktoś, kto wiedział o celu podróży ofiary.\nByłaby to jedna z wielu zbrodni w wielkim mieście, której wyjaśnianie toczyłoby się własnym trybem. Jednakże szybko stała się głośna za sprawą komunistów żydowskich z Komunistycznej Partii Polski, którzy zaczęli podejrzewać, że zamordowanym jest zaginiony niedawno znany działacz Mietek Redyko. Rezydujący w Kopenhadze sekretarz generalny KC KPP Julian Leszczyński-Leński dowiedział się o tym zagadkowym zabójstwie z polskich gazet za pośrednictwem łączniczki Politbiura Stelli Bortnowskiej. Ściągnął z Moskwy Bronisława Bortnowskiego, by wyjaśnić sprawę i ustalić stanowisko partyjne. Wcześniej, w Warszawie Salomon Jaszuński potwierdził, że zabitym mógł być Redyko, któremu kilka dni przed morderstwem dał kilka gazet niemieckich. Kierownictwo Partii nabrało pewności co do osoby zabitego i charakteru zabójstwa, uznając je za zbrodnię polityczną.\nW połowie września 1933 r. Komitet Centralny KPP wydał dramatyczny komunikat po tytułem „Towarzysz Redyko zamordowany”, w którym czytamy:\nDefensywa [policja polityczna] stara się przedstawić zbrodnię jako mord rabunkowy, prawiąc w komunikacie policyjnym o wyrwanej kieszeni. Do dnia dzisiejszego policja nie ogłosiła rezultatu swoich rzekomych badań, a prasa burżuazyjna i socjalfaszystowska ani słowem nie wspomniała więcej o morderstwie koło Włoch. Mamy tu do czynienia z bestialskim mordem politycznym, który winien poruszyć najszersze masy miast i wsi. Mamy do czynienia z mordem, który wskazuje, w jaki sposób i jakimi metodami rząd faszystowski Piłsudskiego walczy z ruchem rewolucyjnym.\nWkrótce rozpętała się burza. Komunikat obiegł wszystkie ośrodki komunistyczne w całej Europie, podano go w organach prasowych we Francji, w Szwajcarii i oczywiście w Moskwie, w dzienniku „Prawda” i w organie Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu) „Kommunisticzeskij Internacjonał”.\nW końcu września urządzono w Moskwie wielką akademię żałobną na cześć Redyki. Opisał ją szczegółowo znawca jego biografii Bogdan Gadomski („Biografia agenta. Największy agent policji politycznej II RP. Józef-Josek Mützenmacher”):\nw wielkiej sali zebrali się tłumnie przedstawiciele różnych pokoleń: członkowie KPP, którzy wspólnie z Redyką prowadzili nielegalną działalność w kraju lub odbywali razem wyroki więzienia, emigranci polityczni, studenci szkół partyjnych w Moskwie, komsomolcy i pionierzy. Na ścianach zawieszono transparenty z hasłami w języku polskim i rosyjskim ‚Walczcie tak, jak walczył towarzysz Redyko o Październik na Zachodzie!’ oraz ‚Cześć bojownikowi rewolucji proletariackiej, członkowi KC KPP tow. Redyko, bestialsko zamordowanemu przez zdziczałego wroga!’. W głębi sali widniał na czerwonym tle portret Redyki przepasany czarną krepą. Obok na tablicy wyeksponowane zostały rękopisy, listy więzienne i inne pamiątki po zamordowanym. Na sali panował nastrój powagi i głębokiego smutku.\nTymczasem po śledztwie policyjnym w Warszawie pojawił się nowy trop, który jeszcze bardziej wzburzył środowisko komunistyczne KPP. Podano mianowicie, że Redyko to Josek Mützenmacher, członek KC KPP, przedstawiciel Kominternu, który przybył z Moskwy jako wysłannik Leńskiego i padł ofiarą wewnętrznych porachunków partyjnych w wyniku podejrzeń o prowokację lub współpracę z polską policją albo też z niższych pobudek, jakimi mogło być przejęcie moskiewskich pieniędzy.\nDziałacze komunistyczni nie posiadali się z oburzenia, uważając, że zbrodni dokonała polska policja. Komitet Centralny wydał natychmiast komunikat, w którym podawano, że polskie władze chcą perfidnie zatrzeć ślady swojej zbrodni, zrzucając odpowiedzialność za nią na partię komunistyczną.\nZgodnie ze zwyczajem szpicli faszystowskich w Polsce ogłoszono w postaci wiadomości reporterskiej w krakowskim organie rządowym ‚Ilustrowanym Kurierze Codziennym’ komunikat policyjny, w którym podano, że tow. Redyko rzeczywiście został zamordowany. Mordercy faszystowscy usiłują wmówić w komunikacie [opinii publicznej], że Redyko ‚został usunięty przez samych komunistów’. A nawet więcej – faszystowscy szpicle i prowokatorzy, chcąc przykryć swoją podłą rolę, mają odwagę podsunąć insynuację, że tow. Redyko ‚był przez grupę komunistów w centralnych instancjach uważany za zdrajcę’”. Wiele wskazywało na to, że była to zbrodnia o charakterze politycznym. W tym samym komunikacie zarzucano wcześniej polskim władzom matactwa i grę na zwłokę. „W międzyczasie [rząd polski] uczynił wszystko, żeby partię komunistyczną wprowadzić w błąd, żeby wywołać wrażenie, że Redyko żyje i gdzieś się ukrył. Policja rozpowszechniała wiadomości poprzez swoich agentów i szpicli, że tow. Redykę widziano raz tutaj, drugi raz gdzie indziej. Gdy jednak wszystkie te kłamstwa zostały zdemaskowane, gdy wieść o bestialskim mordzie skrytobójczym, dokonanym na wybitnym działaczu komunistycznym, przedostała się do szerokich mas proletariatu, defensywa faszystowska została zmuszona do zmiany swojej dotychczasowej taktyki ukrywania i wprowadzania w błąd.\nTen trop i wątek miał się z czasem okazać najważniejszy w całej sprawie. Czy policja rzeczywiście rozsiewała pogłoski o tym, że Redyko żyje? W każdym razie ludzie z KPP w to nie uwierzyli, dla nich Redyko już nie żył. Byli całkowicie przekonani, że został skrytobójczo zamordowany przez polskie władze. Tę wiadomość puszczono wkrótce na cały świat. Śmierć Redyki wykorzystywano poniekąd dla sprawy komunizmu. Była to jednocześnie nieustanna sensacja, taka, jaką żywi się prasa i plotka. Ale wiele pytań pozostało. W samym środowisku komunistycznym powstały wątpliwości, czy nie była to wewnętrzna robota „prowoków” czy tajniaków współpracujących z policją, może Redyko zginął, bo odkrył zdradę w szeregach partii, a może kogoś skusiły po prostu duże pieniądze, co nie przynosiłoby chluby tak ideowej partii.\nNie było odpowiedzi na te pytania, podobnie jak nie było odpowiedzi na pytanie najprostsze, a właściwie przeoczone: co się stało z ciałem zamordowanego Redyki? Dopiero gdy przyjechał do Warszawy jego ojciec Szlama Mycenmacher z Mławy, aby pochować syna, okazało się, że nie ma jego ciała. Zwłoki zaginęły. W środowisku komunistycznym nie wzbudziło to specjalnych wątpliwości, przeciwnie – upewniono się, że jest to mord polityczny, skoro zatarto wszelkie ślady zbrodni, a nawet usunięto ciało. W „Tygodniu Robotnika” pisano: „Tajemnicze zaginięcie zwłok ofiary zbrodni każe postawić jeszcze możliwość: zabójcy mają nieznanych bliżej, ale potężnych protektorów”.\nWszystko więc wydawało się jasne, prócz szczegółów, kto w istocie zabił. I o to właśnie chodziło. W ferworze sporów, wzajemnych oskarżeń i pomówień, ogólnej sensacji, poruszono wszystko, prócz jednego, niejako warunku całej sprawy: zginął Redyko, ale, mówiąc nieco zagadkowo, czy zginął Mützenmacher. Stanowiło to pewną różnicę. A nuż, choć brzmiało to wtedy absurdalnie, skoro nie było ciała, może nie było też zabójstwa?\nJak się z czasem okaże, w podwarszawskich Szczęśliwicach zginął Redyko, ale nie zginął Mützenmacher. Zginął Redyko, narodził się, by tak rzec, Jan Alfred Reguła.\n2018-07-11 (Środa) @ 18:02:13\nW śmierć Redyki, jednego ze swych ważnych towarzyszy, komuniści z KPP wierzyli kilkanaście lat, prawie do końca lat 40., gdy po wojnie zagarnęli już całą władzę w Polsce. Podczas śledztw prowadzonych w tym czasie przeciw wszystkim ugrupowaniom niepodległościowym, a także przeciw wszelkim urzędnikom państwowym II RP wyszło przypadkowo na jaw, że Redyko wcale nie zginął w 1933 roku. Mało tego, można było podejrzewać, że nie tylko przeżył wojnę, ale mógł żyć nadal. Była to jedna z najbardziej udanych i spektakularnych akcji przedwojennej policji politycznej, tzw. Defensywy, operacja kamuflażu, skutecznego usunięcia i zakonspirowania swego źródła wywiadowczego w KPP.\nRedyko, najważniejszy jej informator, z punktu widzenia partyjnego był zdrajcą, przeszedł na stronę wroga, godząc się na współpracę z polskim wywiadem po uwięzieniu w 1926 r., ściślej po wcześniejszym zwolnieniu z więzienia. Rzecz jasna, jego współpraca z policją dotyczyła organizacji i ludzi KPP. Gdyby to wyszło na jaw, zginąłby najpewniej z rąk współtowarzyszy bądź zakończył życie w Moskwie lub w łagrach, jak większość kierownictwa KPP w drugiej połowie lat 30.\nSamo upozorowanie śmierci Redyki nie było jednak celem samym w sobie, była to jedynie część wielkiej operacji Defensywy, zmierzającej do rozbicia i rozbrojenia, unieszkodliwienia działalności partii komunistycznej w Polsce. Jak wiadomo, nie była to zwykła partia polityczna, lecz niebezpieczna agentura, która działała na rzecz Moskwy – kominternowskie ogniwo w dziele wywołania światowej rewolucji komunistycznej, a ściślej sowieckiej. W Polsce, prócz tego, jawnie dążyła do oderwania Kresów Wschodnich na rzecz ZSRS, a Śląska i Pomorza na rzecz Niemiec.\nJuż kilka dni przed „śmiercią” Redyki, dzięki jego wcześniejszym informacjom, aresztowano całe kierownictwo KPP, prawie dwudziestu najważniejszych działaczy, takich jak: Alfred Lampe, Irena Rosenbergowa, Gustaw Szuster (później Stefan Staszewski), Gitla Hejman, Albin Małkuszewski, Artur Ritter (Jastrzębski), Aleksander Hiller, Leopold Gimsel, Lewa Podmiejska, Aron Zakheim.\nWsypa rozbiła cały aparat centralny – podawano później w korespondencji Sekretariatu KC KPP. – Ocalał jeden członek Sekretariatu, dwóch instruktorów (…), technika, MOPR [Międzynarodowa Organizacja Pomocy Rewolucjonistom], redakcja. Poza tym wszystko zostało bądź całkowicie, bądź częściowo rozbite. Podobnie rozbito całą krajową, regionalną strukturę partyjną. Aresztowano, jak podaje Bogdan Gadomski, około siedmiuset działaczy komunistycznych w całej Polsce. Ponadto pozostali działacze mieli utrudnione zadanie, kiedy chcieli reaktywować władze partyjne, zostali pozbawieni prawie wszystkich funduszów, nie wiedziano wtedy, że poważna suma 40 tysięcy złotych, którą otrzymał Redyko z Moskwy na działalność partyjną, zniknęła razem z nim.\nW listopadzie 1933 r. sekretariat krajowy alarmował: „To okropny skandal, że w tej ciężkiej sytuacji ogólnej znajdujemy się w tak niebywale trudnych warunkach materialnych. Sprawa pieniędzy, a raczej ich braku, przestała być sprawą pieniężną, stała się ważnym zagadnieniem politycznym. (…) Brak forsy odbija się także okropnie na stanie organizacyjnym. Aparat MOPR-u się rozprzęgł i rozłożył. (…) Funkcjonariusze KPZB [Komunistyczna Partia Zachodniej Białorusi] mdleją z głodu na ulicy. (…) Z głodu mdleją nasi kazetemowcy, sekretarz KZM-u [Komunistyczny Związek Młodzieży] podaje się do dymisji i chce iść kamienie tłuc„.\nOperacja policji politycznej kierowana przez Henryka Kaweckiego, rozpoczęta już wiosną 1933 r., zmierzała nie tylko do rozbicia, dezintegracji KPP, ale i przez „fakt śmierci” Redyki miała spowodować wewnętrzny rozłam, wzbudzić wzajemne podejrzenia i oskarżenia, poszukiwanie zdrady, prowokacji, konszachtów z wrogiem, co, jak się spodziewano, odbije się zaraz głośnym echem w Moskwie.\n„Metoda Kaweckiego – pisał dziennikarz żydowski Bernard Singer, brat znanego pisarza – polegała na wywoływaniu popłochu wśród przeciwników celem uniknięcia bezpośredniej wojny, która by doprowadziła do ofiar. Dywersja zamiast walki – oto była jego taktyka”.\nNatomiast Bogdan Gadomski dodaje: „Pozyskawszy do współpracy konfidencjonalnej Mützenmachera, wykorzystał go [Kawecki] głównie do szerzenia w środowisku partyjnym trudnych do sprawdzenia pogłosek o funkcjonowaniu w partii wielu prowokatorów i o konieczności walki z prowokacją wewnątrz partii”.\nRedyko prowokował więc prowokacje, rzucał podejrzenia na współtowarzyszy, „wystawiał” ich w swym środowisku jako możliwych prowokatorów i agentów, doprowadzając do wewnętrznych rozłamów. Po masowych aresztowaniach pozostali działacze krajowi podjęli zaraz wewnętrzne śledztwo, dochodząc, kto mógł zdradzić i spowodować krach partii. Podejrzenie padało głównie na Lampego, którego wcześniej obciążał w rozmowach z członkami partii Redyko, teraz już będący poza wszelkim podejrzeniem jako ofiara mordu, podejrzewano także niejakiego Małkuszewskiego. Od razu były też ofiary tych porachunków. Łączniczka Redyki Stanisława Mańkowska pod wpływem podejrzeń popadła w manię prześladowczą i popełniła samobójstwo.\nW tym samym czasie, co charakterystyczne dla rozwijającego się w latach 30. systemu stalinowskiego, w Moskwie sowieckie służby rozpoczęły własne śledztwa przeciw polskim komunistom z KPP, przebywającym tam na politycznej emigracji lub pracującym w centrali Kominternu. Tłem oskarżeń i partyjnych procesów były walki frakcyjne w KPP, a przede wszystkim posądzenie o tzw. piłsudczyznę, czyli związki z Polską Organizacją Wojskową (POW) i PPS, a w ślad za tym oskarżenie o „prawicowo-nacjonalistyczne odchylenie”, czyli faszyzm w szeregach partii komunistycznej, nieustanny zarzut, który będzie jeszcze funkcjonować w czasach PRL, a dalej posądzenia o prowokację, szpiegostwo, dywersję. To były standardowe oskarżenia, którymi operowały sędziowskie „trójki” NKWD, a ich wyrokiem było przeważnie natychmiastowe rozstrzelanie albo zesłanie do łagru z podobnym często skutkiem. Już w 1931 r. aresztowano Sylwestra Wojewódzkiego, skazano na 10 lat łagru i rozstrzelano w 1938 roku.\nPrzesłuchań nie wytrzymał Jerzy Czeszejko-Sochacki (Bratkowski, Konrad), który wyskoczył przez okno. Na początku grudnia 1933 r. samobójstwo popełnił Leon Purman, wieloletni przedstawiciel KPP we władzach Kominternu, który wcześniej uciekł z więzienia w Polsce. Od 1934 r. trwało już regularne wyłapywanie komunistów z KPP, przeważnie żydowskiego pochodzenia. Na początku 1934 r. zamknięto grupę dziennikarzy pracujących w Moskwie: braci Ballinów, Ginsberga-Hema i Bukshorna-Julskiego, których skazano na śmierć lub łagier. Wacława Wróblewskiego, wydawcę dzieł Lenina w Moskwie, skazano w 1934 r. na 6 lat łagru. Zmarł na zawał serca po usłyszeniu wyroku. W tym samym roku skazano znanych działaczy Tadeusza Żarskiego z żoną i Władysława Kowalskiego. Żarskiego rozstrzelano natychmiast, Kowalskiego w łagrze w 1937 r., a Zofię Maciejowską-Żarską w 1941 r. już w czasie wojny niemiecko-sowieckiej.\nAresztowano, rozstrzeliwano lub wysyłano do łagrów ważnych działaczy komunistycznych, wśród nich tak znanych poetów, jak Witold Wandurski, Stanisław Ryszard Stande czy Bruno Jasieński, ale masowo wyłapywano także innych Polaków z Kresów Wschodnich, którym zarzucano związki z POW i PPS, a za tym szpiegostwo i dywersję. Była to tzw. operacja polska, która dała początki nadchodzącym w połowie lat 30. czystkom stalinowskim, gdy po zabójstwie Kirowa w 1934 r. Stalin zdobył pełną władzę, a wykonawcą jego wyroków na przeciwnikach został szef NKWD Jeżow.\nOblicza się, że do 1938 r. w tej operacji aresztowano ogółem 350 tys. osób, w tym 144 tys. Polaków i rozstrzelano 247 tys. osób, w tym 111 tys. Polaków. W latach 1937-1938 wymordowano połowę z prawie 20 członków KC KPP, niektórych, jak Leszczyńskiego-Leńskiego, ściągnięto podstępnie nawet z Zachodu, by ich postawić przed sowiecką inkwizycją.\nUratowali się tylko ci działacze KPP, którzy siedzieli w polskich więzieniach. W 1938 r. władze w Moskwie uznały KPP za partię rozpracowaną i nieprzydatną w dalszej ofensywie komunistycznej. Na wniosek Kominternu i jego szefa Georgiego Dymitrowa, choć była to decyzja Stalina, nakazano: „rozwiązać Komunistyczną Partię Polski z powodu jej zaśmiecenia szpiegami i prowokatorami”. Na piśmie Dymitrowa Stalin dopisał uwagę: „Z rozwiązaniem spóźniliście się o dwa lata. Rozwiązać trzeba, ale ogłaszać tego w prasie – moim zdaniem – nie należy”.\n2018-07-11 (Środa) @ 18:02:34\nBestseller o KPP\nPo nad wyraz skutecznym upozorowaniu śmierci Mützenmachera dawny Redyko (nazwisko utworzone z inicjałów słów „rewolucja, dywersja, komunizm”), uzyskawszy nowe życie jako Jan Alfred Reguła, otrzymał także nowe zadanie. Już nie dezintegracja KPP, która znakomicie się powiodła, ale zadanie niezwykłe dla agenta, na pozór trochę abstrakcyjne i nieoczywiste. Reguła miał mianowicie napisać historię działalności KPP od jej początków w 1918 r. do ostatnich wydarzeń przed swą „śmiercią”, i to nie jako służbowy raport, lecz jako pracę historyczną do publikacji i szerszego rozpowszechniania. Ten pomysł ministra Kaweckiego nie okazał się wcale tak fantastyczny czy zbędny, jakby się zdawało, miał bowiem przynieść całkiem wymierne i dalekosiężne skutki.\nZakonspirowano Regułę, wysyłając go do Bydgoszczy, gdzie zasiadł do intensywnej pracy, teraz bardziej naukowej. Po paru miesiącach „Historia Komunistycznej Partii Polski” była gotowa. Wydano ją w 1934 r., a po szybkim wyprzedaniu nakładu przygotowano zaraz nowe, poprawione i uzupełnione jej wydanie.\nAutor ujawniał w swej książce przede wszystkim wszelkie powiązania i zależności KPP od władz w Moskwie i w Kominternie, tak że jasne się stało, iż jest to partia agenturalna, dalej przedstawiał program nieustannej rewolucji organizowanej w kraju przy lada okazji, agitacji i dywersji komunistycznej, projekt polityki rozbiorowej, według którego Kresy Wschodnie miały zostać przyłączone do ZSRS, a Śląsk i Pomorze do Niemiec.\nWiele uwagi, posługując się dokumentami i uchwałami partyjnymi, poświęcił Reguła wewnętrznym walkom w KPP między grupami aktualnie popieranymi przez panujące grupy władzy w Moskwie, a odłamami KPP, które utraciły łaski Moskwy. W walce tej używano niezmiennie aż do czasów PRL oskarżenia o „odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne”, co było równoznaczne z posądzeniem o dywersję, faszyzm, a nieraz i szpiegostwo. Autor zdradzał w swej książce, że posiada najnowsze, raczej tajne informacje o tym, co działo się w Moskwie, o początkach czystek stalinowskich w 1933 r. i likwidacji pierwszych polskich działaczy komunistycznych, o „operacji polskiej”, która obejmowała szerzej polską ludność kresową.\nWydanie książki nieznanego nikomu J. A. Reguły wywołało natychmiastowe reakcje w kraju, w środowisku komunistycznym, ale i w Moskwie, gdzie zorientowano się, że w KPP działa niebezpieczna agentura, która ujawniła i rozbroiła całą działalność partii. Można sądzić, że wydanie niepozornej, zdawałoby się, książki miało na celu nie tyle dokumentację działalności KPP, ile było następnym etapem operacji rozpracowania i rozbicia partii już od wewnątrz z przewidywaną, zakładaną interwencją Moskwy. Można podejrzewać, że kolejne represje i aresztowania działaczy KPP w Moskwie, począwszy od Sochackiego, którego uznano za prowokatora i agenta, podobnie jak autora „Historii KPP”, były właśnie pośrednio wynikiem publikacji niewielkiego dzieła Reguły. Musiało ono niewątpliwie trafić do rąk najwyższych czynników w Kraju Rad.\n„Rosnące aresztowania rzekomych prowokatorów – podsumowuje akcję polskiej służby bezpieczeństwa Gadomski – działających jakoby w KPP, KPZB i KPZU [Komunistyczna Partia Zachodniej Ukrainy], przez funkcjonariuszy OGPU (później NKWD) świadczy o tym, że ta książka znalazła się w posiadaniu sowieckich służb bezpieczeństwa i podziałała jak ładunek wybuchowy z opóźnionym zapłonem. Coraz śmielej i pewniej mógł teraz Kawecki formułować myśl o ‚wykończeniu komunistów polskich rękami komunistów sowieckich i podległych im służb NKWD’”.\nA szef przedwojennego wywiadu polskiego płk Stefan Mayer uzasadniał wyraźnie taką właśnie opinię:\nNie ulega wątpliwości, że to właśnie ta książka pomogła Stalinowi w sformułowaniu oskarżenia KPP, iż jest ona do głębi spenetrowana przez polską służbę bezpieczeństwa.\nA co za tym idzie, musi ulec likwidacji z wszystkimi tego stalinowskimi konsekwencjami.\nPo oficjalnej śmierci Mützenmachera w 1933 r., gdy dla kolejnego zadania przybrał on postać J.A. Reguły, autora niebezpiecznego w skutkach opracowania historycznego, zmieniło się też całkowicie jego życie prywatne. W nim również podejmował kolejne role i postacie, w tym niejednokrotnie męża i ojca, które to role odgrywał z powodzeniem od czasów młodości.\nTrzeba tu wspomnieć pokrótce koleje jego życia od roku 1920, dość typowe dla pewnej warstwy biedoty żydowskiej, kiedy to jako młody chłopak z prowincjonalnej Mławy w czasie wojny polsko-sowieckiej trafił pod wpływem haseł bolszewickich do milicji obywatelskiej i stanął po stronie nadchodzącej Armii Czerwonej. Osądzony później, ale zaraz uwolniony, uciekł za Armią Czerwoną aż do Moskwy. Tam odbył gruntowne przeszkolenie komunistyczne, a jako zdolny i obiecujący młody człowiek piął się szybko po szczeblach partyjnej hierarchii. Przerzucony do Polski, był emisariuszem komunistycznym również w sąsiednich krajach. Został ujęty przez policję czeską i posadzony na kilka miesięcy. Obawiając się deportacji do Polski, uciekł i okrężną drogą trafił znów do Moskwy. Po pewnym czasie został przerzucony do Warszawy jako Robert Granit. Po przewrocie majowym, w którym działacze KPP poparli, mylnie, jak osądzono w Moskwie, Piłsudskiego, został dość przypadkowo aresztowany w końcu 1926 roku. Rozszyfrowany, został skazany za działalność komunistyczną na 6 lat więzienia, z czego odsiedział 4 lata we Wronkach i w Rawiczu, decydując się na współpracę z polskimi władzami już jako ich agent w KPP.\nPo wydaniu książki o KPP Mützenmacher rozpoczął przykładne życie obywatela, męża, głowy rodziny, tyle że już pod nowym nazwiskiem i z nową biografią. Nazywał się teraz Józef Bogusław Kamiński, został katolikiem, nabył spore gospodarstwo rolne pod Bydgoszczą, ożenił się w 1934 r. z Wiktorią Berdych, z której nazwiska skorzysta zresztą przy następnej, nie ostatniej zmianie tożsamości. Wkrótce zostaje kolejny raz ojcem – poprzednią żonę zostawił w Moskwie z dwoma synami. Gospodarstwo kupił jako swoiste zabezpieczenie na przyszłość zapewne za moskiewskie pieniądze przeznaczone dla KPP, które w niebagatelnej wtedy sumie 40 tys. zł zaginęły wraz z jego „śmiercią”. Jako Kamiński pracował niezmiennie na niwie antykomunistycznej, rozpoczął współpracę z powołanym wtedy Instytutem Naukowego Badania Komunizmu w Warszawie, a jako uznany już, choć utajniony autor podstawowego dzieła o komunizmie w Polsce rozpoczął także karierę publicysty.\nOgłaszał liczne artykuły o zagrożeniu komunistycznym głównie w prasie katolickiej, na łamach „Małego Dziennika”, „Rycerza Niepokalanej”, a także „Przeglądu Powszechnego”. Były to publikacje bardzo kompetentne, zdradzające dużą i źródłową wiedzę autora o przedmiocie, w szczególności o ostatnich wydarzeniach w Moskwie, o terrorze Wielkiej Czystki. Może dlatego czasopisma, w których znalazły się tak źródłowe artykuły, cieszą się do dziś niezasłużenie złą sławą.\nDopiero po paru latach, obawiając się rozpoznania przez współtowarzyszy, w 1937 r. Kamiński przeniósł się z rodziną do Warszawy. Po rozbiciu KPP w 1938 r. przewidywał, że nie jest to koniec jej działalności. W jednej ze stałych rozmów w Wydziale Bezpieczeństwa MSW „wykluczył absolutnie taką możliwość, aby KPP zrezygnowała ze swojej działalności”. Nie pomylił się, o czym zaświadczają dzieje wojenne, a zwłaszcza powojenne. Wtedy w Warszawie, mimo rozbicia kierownictwa partii, działali nadal Leon Ferszt, skarbnik KPP, Artur Ritter-Jastrzębski czy rozpoczynający dopiero karierę Józef Goldberg, znany w PRL jako Różański, którego konkubiną była wtedy Bela Frenkel, znana Mützenmacherowi-Redyce jeszcze z Moskwy.\nPo wybuchu wojny w 1939 r. działalność, także antykomunistyczna, obecnego Reguły-Kamińskiego wcale się nie skończyła, tyle że pracował dla innego zleceniodawcy. Już wcześniej miał pewne kontakty z Antykominternem, niemiecką organizacją do zwalczania sowieckiego komunizmu, której protektorami byli Rosenberg, von Ribbentrop i Göring. W monumentalnej księdze „Weltbolschewismus” (Światowy bolszewizm), poświęconej zagrożeniu komunistycznemu w różnych krajach, Reguła-Kamiński zamieścił artykuł o sytuacji w Polsce, czyli o KPP. Po wkroczeniu Niemców do Warszawy zaoferował swe usługi jako uznany specjalista od komunizmu. Zainteresował Niemców archiwami Instytutu i materiałami MSW, którymi nikt się wtedy już nie zajmował. Za zgodą Niemców zgromadził je w osobnym lokalu, przy którym urządził także mieszkanie dla siebie i rodziny. W czasie wojny został więc zawodowym agentem, który może pracować dla każdej strony, może z wyjątkiem najniebezpieczniejszej dla niego, czyli sowieckiej.\nZ czasem zmienił znów tożsamość, przyjmując nazwisko panieńskie żony, i już jako Jan Berdych został zatrudniony, nie bez pomocy niemieckiej, w Bibliotece Publicznej m.st. Warszawy przy ul. Koszykowej. Przeniósł tam zgromadzone dotąd materiały antykomunistyczne, tworząc z nich osobny dział biblioteczny.\nKiedy zmarła nagle jego żona, ożenił się wkrótce z pracownicą biblioteki Danielą Stopczańską. To małżeństwo trwało jeszcze krócej, żona również szybko zmarła, i to w dość podejrzanych okolicznościach. Również Berdych podupadł na zdrowiu, przeszedł ciężką operację, ale podczas rekonwalescencji poznał oddaną pielęgniarkę Jadwigę Roszkowską, której, po dojściu do zdrowia, zaproponował małżeństwo. W połowie 1943 r. została jego kolejną, czwartą już, żoną, on zaś zyskał wkrótce nowe nazwisko, nową rodzinę i nową biografię zawodową.\nZapewne z niemieckiej inspiracji próbował Mützenmacher-Berdych nawiązać kontakty z podziemiem, a nawet dotrzeć do Delegatury Rządu. Rozpoczął niebezpieczną grę podwójnego agenta, działającego na dwie strony. Jednakże szybko jego zachowania, a zwłaszcza „wsypy”, które zdarzały się w jego otoczeniu, wzbudziły podejrzenia, zaczęto pilniej go obserwować. Jak wynika z dostępnych dziś dokumentów, w kręgu Grota-Roweckiego zorientowano się, że zdrajcą może być jedna z dwóch osób – „Samson” lub „Kazimierz” – „pisarz i przeciwnik komunizmu – Henryk Glass”. Prawdopodobnie wydano wtedy wyrok śmierci na Berdycha, o czym mógł się sam dowiedzieć, bo ratował się w sposób równie przemyślny, jak zniknął dla świata w 1933 roku.\nW końcu listopada 1943 r. do gmachu biblioteki wkroczyło gestapo i aresztowało Jana Berdycha, zakuwając go w kajdanki na oczach pracowników. W ten sposób Mützenmacher po raz kolejny zniknął z Warszawy i za sprawą Niemców wypłynął w Białymstoku już jako „mąż swojej żony”, Jan Roszkowski. Na zlecenie niemieckie zajął się pisaniem artykułów o treści antysowieckiej i antysemickiej w prasie „gadzinowej”, które publikował najpierw w olsztyńskim piśmie „Nowy Czas”, później, od 1944 r., w białostockim „Kurierze”, który sam zorganizował i redagował pod pseudonimem Karol Ziemski.\nGdy na tereny wschodnie wkraczała Armia Czerwona, Roszkowski z żoną ewakuował się do Krakowa. Tam, by się jakoś zakonspirować, rozpoczął pracę w administracji kolei. Po zakończeniu wojny przeniósł się z rodziną do Wrocławia, gdzie było więcej pracy, bo organizowano transport kolejowy, i gdzie go nikt nie znał. Dał się poznać jako sprawny organizator i szybko trafił do władz kolejowych związków zawodowych. W dalszym awansie przeszkodziła mu ciężka choroba. Miał jechać na zjazd do Warszawy, gdy z ciężkimi powikłaniami trafił do szpitala. Przewieziony na operację do Łodzi zmarł w końcu 1947 r. prawdopodobnie na raka żołądka. Miał dopiero 44 lata. Przedwczesna śmierć uchroniła go jednak przed zemstą dawnych współtowarzyszy, która niechybnie nastąpiłaby za kilka lat.\nCzy pod koniec życia, na początku PRL, Mützenmacher wracał do swych początków, do komunistycznej inicjacji wieku młodzieńczego? Raczej trudno to sobie wyobrazić, był już zbyt doświadczony, zbyt dużo widział, zbyt niebezpieczną grę prowadził, by mieć złudzenia, naiwność czy dawną wiarę, że zostanie oszczędzony. Czy była to jeszcze jedna próba kamuflażu? Na co liczył jako komunistyczny zdrajca i niemiecki agent, dlaczego nie uciekał z kraju, czy może przewidywał nadchodzącą śmierć?\nKim był pod koniec życia: czy jeszcze dawnym Mützenmacherem, czy po kolejnych, fikcyjnych, ale mających realne konsekwencje, biografiach w rolach Redyki, Reguły, Kamińskiego, Berdycha, Roszkowskiego i kilku innych, jeszcze kimś innym, zupełnie nowym. Nikt nie wiedział pod koniec jego życia, kim naprawdę był, nawet jego żony, synowie i coraz liczniejsi krewni. Nie było właściwie ludzi, których można by skonfrontować w dłuższym czasie, od wojny 1920 roku do końca II wojny światowej, by stwierdzić, kim jest. Razem ze śmiercią, która później dla wielu innych, zainteresowanych jego życiem, wcale nie będzie oczywista, zabrał swą tajemnicę do grobu.\nDopiero dwa lata po jego śmierci nieliczni, ale pamiętliwi współtowarzysze, którzy doszli wreszcie do upragnionej władzy, zakładając sowiecki system komunistyczny w Polsce, natrafili na jego urywające się w wielu miejscach ślady. Rozpoczęli żmudne śledztwo, dochodząc do zaskakujących i kompromitujących odkryć, które woleli jednak ukryć, niż ujawnić, by wykorzystać je w wewnętrznych walkach, które właśnie się rozpoczęły. W komunistycznym obłędzie, który ogarnął partię i bezpiekę pod koniec lat 40., toczono walkę na dwa fronty, z jednej strony niszczono wszelkie siły niepodległościowe, czyli jawnych przeciwników politycznych, z drugiej w wewnętrznych walkach poszukiwano wszędzie zdrady, spisków, szpiegów, dywersji, odstępców od partyjnego dogmatu.\nW czasie niezliczonych śledztw, gdy przesłuchiwano przedwojennych urzędników MSW, wypłynęła dość przypadkowo także sprawa Mützenmachera. Zamiast uzasadnienia powojennej teorii spiskowej odkryto faktyczną zdradę w łonie samej KPP. Wtajemniczonym w sprawę czynnikom partyjnym, a zwłaszcza UB, trudno było wprost uwierzyć w tak bezczelną prowokację „sanacyjnej” służby bezpieczeństwa i zarazem w tak jawną zdradę własnego współtowarzysza, w to wszystko, w czym sami komuniści wydawali się niezrównani i nie przewidywali konkurencji. Wielkim szokiem musiało być odkrycie, że Mützenmacher nie zmarł w 1933 r., ale jeszcze groźniej wyglądał wniosek, który z tego wypływał, podejrzenie, że mógł żyć nadal. W końcu lat 40. nie przekroczyłby jeszcze wieku 50 lat.\nPo żmudnym śledztwie z tym większą determinacją rozpoczęto jego poszukiwania. Wielu działaczy komunistycznych nie było w stanie przyjąć do wiadomości, że Redyko, członek najwyższych władz KPP i Reguła, autor „Historii KPP”, to jedna i ta sama osoba, co i później w szeregach PZPR budziło niedowierzanie. Gdy odkryto także wojenną biografię Kamińskiego-Berdycha i powojenną Roszkowskiego, sprawa okazała się paląco aktualna. Oto w szeregach partii lub UB mógł działać zdrajca, dywersant, szpieg i faszystowski agent. Podsycało to niezmiernie paranoiczną manię komunistyczną, według której oprawcy, instytucje totalitarnego państwa, są również ofiarami jakiegoś jeszcze większego systemu przemocy. Sprawa Mützenmachera być może miała być jakoś wykorzystana w toczących się wówczas śledztwach z podejrzenia o „odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne”, czyli faszyzm w partii, za co odsunięto od władzy i uwięziono grupę Gomułki i Spychalskiego, czy też w procesach o spisek w wojsku, o co oskarżono grupę TUN – generałów Tatara, Utnika i Nowickiego, którzy wrócili do kraju z wojennej emigracji, i licznych innych wojskowych w tzw. procesach odpryskowych.\nW końcu lat 40. nie wiadomo było zatem, czy Mützenmacher nadal żyje i czy działa jako groźny dywersant, który w latach 30. zdradził na rzecz wroga, a teraz może spiskować przeciw państwu PRL. Dopiero pięć lat później sprawa Mützenmachera wychodzi na światło dzienne za sprawą Józefa Światły (Fleischfarba), wicedyrektora X Departamentu MBP, który w końcu 1953 r. zbiegł na Zachód i ujawnił rozmaite tajemnice swego środowiska. W cyklu audycji w Radiu Wolna Europa, a później w książce „Za kulisami bezpieki i partii” przechwalał się wykryciem Mützenmachera po wojnie: „Po długich dochodzeniach stwierdziłem, że jest to właśnie Rożkowski [Roszkowski], dawniejszy Mützenmacher-Redyko, względnie Kwiatkowski [Kamiński], który kiedyś był przed wojną rzekomo zamordowany w Warszawie. Kiedy na mój wniosek pracownicy bezpieczeństwa wyjechali do Wrocławia, aby go aresztować, okazało się, że na sześć tygodni przedtem, w 1947 r., zmarł na gruźlicę, odznaczony złotym krzyżem zasługi przez partię”.\nW rzeczywistości sprawa nie była tak prosta. We wcześniejszych śledztwach ustalono niektóre ogniwa biografii Mützenmachera, ale nie połączono ich w cały łańcuch od Redyki do Roszkowskiego, zarówno zdrajcy KPP, jak i agenta gestapo. Ten ostatni trop budził z czasem większe wątpliwości niż zdrada komunizmu, zwłaszcza po 1956 r. u pokrzywdzonych za „odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne” z grupy Gomułki. Podejrzewali oni, że dla potrzeb śledztwa przeciw nim X Departament MBP, powołany do inwigilacji swoich partyjnych kadr, fabrykował dowody i podstawiał świadków przeciw nim, by udowodnić infiltrację środowiska PPR w czasie wojny przez niemiecką agenturę i uleganie jej wpływom. Gomułka, który do końca życia interesował się sprawą Mützenmachera, uważał, że to ludzie tacy jak Światło mataczyli w tej sprawie, by odsunąć od władzy Gomułkę – to właśnie ludzie Światły go aresztowali – więc agenturalna działalność Berdycha-Roszkowskiego nie musi być oczywista.\nDo ostatecznego ustalenia, kim był Roszkowski w czasie wojny i po niej, przyczyniły się jego żony, pierwsza, Anna Redyko, która wróciła do kraju po więzieniach i łagrach sowieckich, i ostatnia, wdowa po Roszkowskim, mieszkająca nadal we Wrocławiu. Same naprowadziły Służbę Bezpieczeństwa na właściwy trop, nie zdając sobie sprawy ze swej roli i nic o sobie nie wiedząc. Roszkowska starała się o rentę po mężu, interweniowała u coraz wyższych władz, aż jej kolejny list trafił na biurko samej Luny Brystygierowej. Przesłuchana, a później uwięziona, podała wiele istotnych szczegółów z życia męża, które skonfrontowane później z zeznaniami innych świadków od czasów przedwojennych pozwoliły ustalić, że zdrajca KPP był też agentem gestapo. Wskazała też grób męża, pochowanego na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.\nPierwsza żona, Anna Redyko, później Rajska-Żylińska, nie mogła się pogodzić z prawdą o mężu, gdy już w części została wtajemniczona przez odpowiednie władze, zwłaszcza ze zdradą komunizmu, i sama próbowała dochodzić prawdy o tym, kim był w istocie. Pisała uporczywe listy do najwyższych czynników PRL, wtedy gdy już wiedziały one, kim był jej mąż. W 1951 r. skierowała list do samego Bieruta, dotyczący „pamięci Mietka Redyko, zamordowanego przez sanację”, z prośbą o interwencję: „W okresie gomułkowszczyzny przemilczano Mietka wśród poległych bojowników KPP. Dopiero w Kalendarzach Robotniczych za lata 1949 i 1950 są o nim wzmianki. Natomiast w Kalendarzu Robotniczym na 1951 rok znowu Mietka nie wspomina się. Bardzo Was proszę, Towarzyszu Przewodniczący KC PZPR, o spowodowanie naprawienia tej krzywdy”.\nW końcu wezwano ją i wyjaśniono sytuację jej męża, skłaniając jednak, mimo wstrząsu, którego doznała, do dalszej współpracy. To ona podała ostateczne dowody, fizyczne znaki szczególne męża, które miały przesądzić, że Mützenmacher i Roszkowski to jedna i ta sama osoba.\nOdbyło się to w dość makabryczny, ale w zwyczajach UB czy KC całkiem zwyczajny, sposób. Postanowiono dokonać potajemnie identyfikacji zwłok Mützenmachera. Powołano ściśle tajną komisję ekshumacyjną Romana Zambrowskiego i Tadeusza Daniszewskiego i na wiosnę 1951 r., bez wiedzy zarządu cmentarza Bródnowskiego, wykopano pod osłoną nocy zwłoki. Przewieziono je prawdopodobnie do Zakładu Medycyny Sądowej Akademii Medycznej, gdzie poddano je szczegółowym oględzinom. Poszukiwano zapewne jednego charakterystycznego szczegółu, który zapamiętała żona Redyki, podwójnego kła w jego uzębieniu. Do dokumentacji oględzin nie udało się dotrzeć.\nZwłoki Roszkowskiego nie wróciły już na cmentarz Bródnowski. Trafiły zapewne do zbiorowych, anonimowych grobów na warszawskim Służewie, gdzie bezpieka chowała potajemnie swe ofiary. Grób Mützenmachera pozostał pusty.\nSplątane wątki i tropy jego biografii, które sam zręcznie zacierał lub mylił, odkryte w części po jego śmierci, ale wcale ostatecznie niewyjaśnione w meandrach wewnętrznych walk o władzę i wpływy w PRL, sprzyjają atmosferze sensacji i podsycają wciąż nowe wątpliwości i pytania, które pojawiają się wokół jego postaci. Pod piórem już nie tyle historyków, ile publicystów powstają różne, nieraz sprzeczne wersje i warianty jego biografii, a nawet legendy takie, jak ta, że Mützenmacher nie zmarł wcale w 1947 r., tak jak nie zmarł w 1933 r., lecz został głęboko zakonspirowany i jako podwójny agent, „wielki nielegał” działa gdzieś na Zachodzie albo w Izraelu. Trochę podobnie jak jego pierwsza żona, która zdecydowała się na wyjazd do Izraela po 1968 r., choć, zdaje się, tam nie dotarła. Mützenmacher miałby w 1968 r. dopiero 65 lat.\nPowstające legendy nie usuwają jednak uzasadnionych pytań, wątpliwości i ocen, które w przypadku Mützenmachera same się nasuwają, kim w istocie był: komunistą czy antykomunistą, Żydem katolickim, asymilującym się do każdej roli i sytuacji, agentem wroga, który sprowadzał zagładę na rodaków. Czy mógł być tym wszystkim naraz, czy stał się tylko bezwzględnym graczem, który nie ma już żadnej ludzkiej tożsamości. Przypadek Mützenmachera jest jak najbardziej rzeczywisty, choć może wydawać się niemal literacki w swej fantastyczności, niczym jakaś przypowieść o losach nowoczesnego Żyda Wiecznego Tułacza, który zagubił swą tożsamość.\nDr Marek Klecel, tekst Pięć żywotów Józefa-Joska Mützenmachera, czyli jak rozbito Komunistyczną Partię Polski\ntekst ukazał się w Biuletynie IPN – nr 1/2001\n2018-07-11 (Środa) @ 18:39:46\nChodzą sobie po plaży ż Lechem Kaczyńskim i popijają drinki.\n2018-07-11 (Środa) @ 19:41:40\n„Zadziałali jednak prawnicy, przypominając dziennikarzom o wcześniejszych, zakończonych ugodami procesach z Kulczykiem. Ryzyko procesowe oceniono jako zbyt wielkie i planowane publikacje wówczas się nie ukazały.”\ni nikt nie zaniósł tych materiałów po prostu do prokuratury?\n2018-07-11 (Środa) @ 21:24:06\nOficerowie ABW, to nie listonosze!\n2018-07-12 (Czwartek) @ 02:18:01\nHIstoria KPP Mutzenmachera to najlepsza pozycja w tej kategorii..powinien ja znac kazdy, kto zajmuje sie historia Polski..a zwlaszcza trole I placzki po PRLa….\n2018-07-12 (Czwartek) @ 03:15:55\nTa historia p.Romanie jest w ichnym stylu ///brudna i beznadziejna. Chociaz wypada zauwazyc, ze juz w 1933 dzialali ” nieznani sprawcy ” ?! Natomiast blyskawiczna finansowa droga p.Kulczyka….ooo…to jest – nomen omen – katechizm wszystkich uwlaszczonych !! Zaczyna sie to tak; umoczony polityk + dyskretna podpora Sluzb – to klucz do tak zwanego biznesu wiazanego !!! Forsa zdobyta ta droga / DUZA FORSA\n/ to nastepna dzwignia do pomnazania majetnosci. Poniewaz jedni natychmiast pekaja na widok m o z l i w o s c i, to drudzy bezgranicznie wierza w GENIUSZ biznesmena i… padaja na tzw. pysk?. Pomaga w tym sprytne ” image „sprokurowane przez Bezpieczniakow – , czyli obracani sie w towarzystwie pieknych Kobiet / w tym z Arystokracji Rodowej /…Czyz nie sa TO frapujace koleje losu NOWOBOGACKICH naszych czasow? Rozwalic ten uklad moze tylko rewolta wydymanych ?! Ale…no niemozliwe bez wsparcia tajniakow?? Mowie Wam, po prostu o k r o p n o s c !!!!\n2018-07-12 (Czwartek) @ 04:06:41\nNa Gajowce fakt zejscia ze sceny publicznej nieboszczyka Kulczyka, z opisami biby jaka urzadzily jego zsteone dzieciska w stylu disco polo… byl komentowany na czasie . Wrtedy tez podzielilem sie z panstwem hstoria pogrzebu znanego narcotrficantes w Mexico ….gdzie braciszkowie przysuwali swiece do trumny…a ochroniarze natychmiast je odstawiali od trumny….co powtarzalo sie kilka razy….I oszczedzilo kopania agentom amerykanskim w nocy na cmentarzu:-)))))).\nTam nie bylo geniuszy…tam byli zdyscyplinowani funkcjonariusze….Mafii zwanej „Panstwo”…..\nCaly system Komunistyczny to byla jedna wielka dintojra.. ktora odf czasu do czasu robi pogrzeby kolejnych wcieleniom…..\n2018-07-12 (Czwartek) @ 12:26:41\nCzy Kulczyk aby na pewno był polskiego rodu?\nJest to rzecz dość wątpliwa. Goj nie ma prawa robić takiej forsy.\n2018-07-12 (Czwartek) @ 12:52:25\njeszcze beda chodzic po nad Noteckim Stobnickim zamku, choc byla tam pro forma CBA, a nwet nowy minister srodowiska zainteresowal sie zamkiem ak w srodku puszczy z ochrona narodowa stausem mogla powstac okazaly na18 pieter zamek i na srodku jeziora, wybudowany w latach 2014-2018.\nAkurat 29.07. 2015 roku mija dzien jego oficjalnej daty smierci.\n2018-07-12 (Czwartek) @ 13:46:37\nCórka musiała go bardzo nienawidzić bo krótko jak zszedł tatuś to ponoć nieźle balowała z przyjaciółmi.\n2018-07-12 (Czwartek) @ 16:37:01\nTak bardzo, tatusiu gdzie jeszes?\n„Rodzina, przyjaciele i współpracownicy pożegnali wczoraj doktora Jana Kulczyka (+65 l.), najbogatszego Polaka. – Tatko, gdzie jesteś? Jesteś tu? Bo płaczemy – mówiła nad trumną ojca Dominika Kulczyk (38 l.). Na uroczystość przybyli ludzie ze świata kultury, biznesu i wielkiej polityki. Na pogrzebie było ponad tysiąc osób, kondukt żałobny liczył 12 autokarów i kilkadziesiąt samochodów.\nKlasztor Karmelitów Bosych w Poznaniu był wczoraj chyba najlepiej chronioną świątynią w całej Polsce. Wejście do kościoła było zarezerwowane tylko dla zaproszonych gości, a każdego sprawdzali ochroniarze. Z powodu gigantycznego upału obok świątyni ustawiono dmuchawę chłodzącą. Wśród przybyłych, chcących oddać hołd najbogatszemu Polakowi, znaleźli się między innymi byli prezydenci Aleksander Kwaśniewski (61 l.) wraz z małżonką oraz Lech Wałęsa (72 l.). Obecna była także pierwsza dama Anna Komorowska (62 l.), a w imieniu prezydenta zmarłego pożegnał Jacek Michałowski (60 l.), szef Kancelarii Prezydenta.\nKościelne uroczystości rozpoczęła „Kołysanka” Fryderyka Chopina w wykonaniu znanego pianisty Janusza Olejniczaka (63 l.). Czytanie nad trumną zmarłego wygłosił wybitny polski aktor Jan Englert (72 l.). – Jest niemożliwe opisać wszystkie więzy łączące każdego z nas z Janem, Jasiem, doktorem Kulczykiem – mówił drżącym głosem celebrujący mszę ojciec Ryszard. W kościelnych murach zabrzmiały też słowa „Pieśni nad pieśniami” wyśpiewane przez Beatę Rybotycką (51 l.), aktorkę z krakowskiej Piwnicy pod Baranami. – Czy ktoś jest w stanie pana zastąpić? Wątpię! – mówił były prezydent Lech Wałęsa, zwracając się w kierunku trumny z ciałem Kulczyka. Oprawę muzyczną kościelnych uroczystości zapewniła orkiestra, którą dyrygował między innymi Krzysztof Penderecki (82 l.). Nad trumną ojca przemawiała jego córka. – Miłość jest potężniejsza niż śmierć.Twoja, nasza – mówiła ze wzruszeniem Dominika Kulczyk.\nCzytaj: Oto nowa galeria zdjęć z pogrzebu Kulczyka. Goście przybyli na uroczystości pogrzebowe.\nTrumna z ciałem Jana Kulczyka spoczęła na cmentarzu Jeżyckim w rodzinnym grobie obok zmarłego dwa lata temu ojca biznesmena, Henryka (+87 l.). Stypa odbyła się w ekskluzywnej restauracji w Starym Browarze, który jest własnością byłej żony zmarłego Grażyny Kulczyk (65 l.).”\n2018-07-12 (Czwartek) @ 17:19:54\n– mówił były prezydent Lech Wałęsa,\nzwracając się w kierunku trumny z ciałem Kulczyka”\nNu, trumnę wszyscy wiedzieli i nikt nie miał wątpliwości ,\nże kupiona, a nie ukradziona,\nlub wyłudzona za 1% wartości,\na więc wiadomo, kto zapłacił tego jest,\nale skąd wiadomo , że z ciałem Kulczyka, a nie pusta, lub tylko czymś dociążona?\nPrzecież, ani go komisyjnie tam nie wsadzili,\nani zebranym na tę okoliczność nie okazali!\n„mówił drżącym głosem celebrujący mszę ojciec Ryszard”\nCiekawe czyim i jakim ojcem?\nMoże tylko chrzestnym?\nOglądałem film Ojciec Chrzestny , ale w innej obsadzie!\nPoza tym coś mi tu nie gra.\nWszędzie Żydzi, a tu zamiast bóżnicy…\n-Klasztor Karmelitów Bosych w Poznaniu\nNu i jeszcze , po co takie oszczędności?\ndlaczego akurat bosych?\nTrzeba było dopłacić i wziąć trzewikowych!\nCoś tu mi nie gra!\n2018-07-12 (Czwartek) @ 17:35:38\n” Czytanie nad trumną zmarłego wygłosił wybitny polski aktor Jan Englert (72 l.).”\nCiekawe jakie ma znaczenie narodowość i wiek aktora?\nPodają polski aktor Jan Englert (72 l.)\nJakie znaczenie ma PESEL najmity?\nWażne ,żeby podatek od honorarium uiścił!\nTej niezwykle ważnej informacji z pozycji obywatela,\nnie otrzymałam od obecnych tam dziennikarzy śledczych.\nCo się dziwić , że wynajęli do tego wybitnego profesjonalistę.\nAktor to taki człowiek który potrafi zagrać i króla i q…mana i złodzieja.\nUczy się na pamięć i gra!\n– gdzie kasa?\nPamiętacie duet dwu aktorów?\nJeden zaczynał od jasełek , a drugi od westernów!\nPóźniej ich obu zatrudniono w jednym przedstawieniu.\nJednego obsadzono w roli prezydenta, a drugiego w roli papieża!\n2018-07-12 (Czwartek) @ 17:41:29\nDominika Kulczyk, nad niby grobem ojca : ” Tatusiu gdzie jestes?”\nNigdzie, kurwo. NIGDZIE!\nBo nie wierzył w Boga ani w życie po śmierci.\n2018-07-12 (Czwartek) @ 22:40:22\nPonoć zameczek w puszczy noteckiej to inwestycja Kulczyka, pod latarnią jest najciemniej. Po prostu on był słupem do zarządzania pieniędżmi służb specjalnych ukradzionych Polakom. Niektórzy zaczęli się domagać swojej działki aby uciąć wszelkie roszczenia sfingował swoją śmierć.\n2018-07-13 (Piątek) @ 01:43:38\nPodobno jak dawał miljony na jakieś muzeum Polin to zadeklarował: „jestem jednym z was”.\nZresztą ten Kulczyk to po prostu frontman jakiegoś ubeckiego gangu i tyle. Te gangi mają wiadomą proweniencję, wiadomo kto w UB pracował.\n2018-07-13 (Piątek) @ 01:55:57\nRe: 16 Revers\nkulczycka k…rwa zydowska musiala zniknac ze swiata (co wcale nie oznacza, ze zdechla), bo zbyt duzo reflektorow oswietlalo ta przemyslna creature, gdzie „przekret” gonil „przekret…”..\n2018-07-13 (Piątek) @ 08:03:16\n….im sie udaje…. i…udaje !!! …………. spadaja na cztery lapy !!!! ….pomimo , ze ponoc ich wytluczono 6 milionow…\nw co wielu nie wierzy !!!!! i…. mowia, ze to bzdura …!!!!!\nale ludzie zaczynaja myslec …..AAAJJJJ WWWAJJJJJJ !!!!! i… bedzie dla parchow raj …..!!!!!!!! i…..\nzaden teraz sie nie ostanie ….!! aaaaajjjjjj — wajjjjjjjjjj !!!!! ….i …..bedzie dla chazarow raj ….. !!!!!!!!!!\n…oj BEDZIE ! BEDZIE !!!!!!!!!!!!! …juz nie 6mln , ale co do sztuki……!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! AJ WAJJJJJJJJJJJJJJ !\nZaczarowany Ołówek said\n2018-07-13 (Piątek) @ 13:03:11\nFirma widzę się rozwija.\n2018-07-13 (Piątek) @ 20:36:08\nNa pogrzebie Kulczyka widać było sporo uradowanych twarzy żałobników.Nie wierzę w jego śmierć\n2018-07-14 (Sobota) @ 17:49:17\nPubliczne ekshumacje i genetyka.\n[Wawel JEST żydowski]\n2018-07-24 (Wtorek) @ 08:43:25\nMi też trudno uwierzyć w śmierć Kulczyka z naturalnych przyczyn. Klinika w Austrii, w której Kulczyk przebywał i śmierć w niej, z przyczyn medycznych. Na pewno nie.


365 Dni Odkrywania Siebie: #8 - Moja przygoda z Ziają\nAutor: Leonie Spence o 10:06\nJeżeli chodzi o ten wpis to zgadzam się z Tobą w 100% i co najważniejsze przynajmniej dla mnie Ziaja nie testuje kosmetyków na zwierzętach! Pozdrawiam\nAsia 23 stycznia 2014 04:35\nAż chyba muszę sobie kupić ten krem pod oczy ;) zdecydowanie zachęciłaś mnie, szczerze to nigdy nie używałam tych kosmetyków ;) Teraz się nie dziwię, że co przyjeżdżałaś to robiłaś wielkie Ziajowe zakupy xD\nLeonie Spence 31 stycznia 2014 09:57\nZgadzam się :D Ziaja jest fantastyczna i na pewno niejeden raz jeszcze duże zakupy zrobię :D\nAnna Nowak 27 stycznia 2014 13:20\nU mnie stopy to też wieczna walka. Tego kremu nigdy nie widziałam, ale zintensyfikuję poszukiwania. :) dzięki za wskazówkę !\nPolecam! Rewelacja :)\nPatrycja 30 stycznia 2014 14:35\nJa chyba nie przepadam za kupowaniem dużej ilości kosmetyków :D chyba, że tych włosowych :)\nLeonie Spence 31 stycznia 2014 10:00\nRównież uwielbiam kosmetyki włosowe :D\nWera 4 lutego 2014 12:20\nziaja bloker uwielbiam, bo działa


Bułgarska cavarma. Krok pierwszy. | Życie to podróż\nBułgarska cavarma. Krok pierwszy.\nStandardowe by Kasia 9 października 2011 3 komentarzy\nChoć tegoroczne wakacje zakończyły się dość dawno, dopiero teraz znalazłam czas, by złapać je na blogu.\nUrlop tradycyjnie zaplanowaliśmy w formie objazdowo – pobytowej. Takie triadowe 7+7, tylko w naszym prywatnym rytmie. Towarzyszyć miał nam stały zestaw w postaci rodziny G. powiększonej o Tośkę (lat 1) oraz nowość w postaci Karoliny z Mateuszem. Metą był bułgarski Lozenec, odkryty dzięki rezydenturze w jednym z tamtejszych hoteli. Postanowiliśmy poznać Bułgarię jako kraj mający do zaoferowania coś więcej niż tylko czarnomorskie kurorty. Chcieliśmy obejrzeć jego wnętrze.\nPo drodze zaliczyliśmy klimatyczny wieczór w serbskim Paracinie, z kolacją pełną mięs i muzyką na żywo, na które z ulicy zgarnęli nas miejscowi. Już wtedy poczuliśmy atmosferę zaczynających się wakacji.\nBułgaria przywitała nas słońcem i marnymi drogami. Mijaliśmy na wpół wymarłe osady i zaniedbane, porzucone gospodarstwa. Pojedyncze domy zamieszkują jeszcze staruszkowie czekający na nieuniknione, ale los tych osad jest przesądzony. Dość depresyjne i ponure wrażenie.\nWe wsi Rabisza zjechaliśmy z drogi do jaskini Magura. Jaskinia słynie ze świetnie zachowanych malowideł naskalnych, powstałych jakieś 12 tyś. lat temu. Wykonane z glinki i odchodów nietoperzy przedstawiają myśliwych świętujących udane łowy. Fajne miejsce. Trasa wynosi 2,5 km, temperatura osiąga 10 st. i pod koniec zwiedzania spacer zmienia się marszobieg. Robi się naprawdę zimno. Tym fajniejszy jest efekt wyjścia na zewnątrz, gdy 30-stopniowy upał rzuca na kolana.\nGdy odtajaliśmy ruszyliśmy do Bełogradczika, gdzie w planie było zwiedzenie rzymskiej twierdzy. Zanim jednak nadszedł jej czas, zbliżyła się pora obiadu, co jak się później okazało, pogrzebało pierwotne plany. Obiad, choć pyszny, serwowano nam w odcinkach. Najpierw sałatki z pomidorami i słonym serem, świeże bułki, potem długo nic, aż wreszcie na stół wjechały pachnące, zapiekane mięsa, papryki. Świetne, ale cała procedura, od zamówienia do smetki zajęła nam 2,5 godziny. Kiedy podjechaliśmy pod twierdzę okazało się, że turyści wpuszczani są do 18:00, a my znaleźliśmy się tam 20 minut po czasie. Nieprzejednana biletowa nie okazała zrozumienia dla poślizgu kucharzy- pobratymców i odprawiła nas z kwitkiem. W zważonych nastrojach obeszliśmy mury imponującej twierdzy i na nocleg udaliśmy się do Płowidiwu, zaliczając po drodze gumę w aucie Mateusza, 3 ataki burzy z gradem i nieudaną próbę zjedzenia kolacji.\nRankiem, przed dalszą trasą, postanowiliśmy spenetrować sławne ruiny Płowdiwu, będącego jednym z najstarszych miast w Europie. Podają, że wiekiem dorównuje starożytnej Troi, co czyni go starszym nawet od Rzymu czy Aten! Miasto charakteryzuje się typową bułgarską zabudową z piętrami wysuniętymi nad poziom parterów. Przewodniki prawią o świetnie zachowanych zabytkach Płowdiwu, nam jednak udało się odnaleźć wyłącznie meczet Dżumaja Dżamija oraz rzymski amfiteatr.\nPołożony na zboczu wzgórza z panoramą współczesnego miasta w tle wygląda fajnie, ale totalny brak informacji turystycznych w mieście zaważył o dalszej łazędze. Płowidiw w sumie okazał się rozczarowujący, a może my nie daliśmy mu drugiej szansy? Nie wiem, ale odpuściliśmy, bo plan dnia zakładał wieczorny dojazd nad morze, a wcześniej zwiedzenie tureckiej perełki, Edirne, no co czekaliśmy z wypiekami na twarzach. Choć może te wypieki to od upału? Ale o tym w następnym wpisie, bo bułgarskie wspomnienia mnie znużyły.\n3 przemyślenia na temat “Bułgarska cavarma. Krok pierwszy.”\n10 października 2011 o 12:10\nMiło I żar z nieba oznacza ekstra pogodę, nie to, co tego lata zawitało do Polski\n10 października 2011 o 18:49\noj żaru nam latem nie brakowało zresztą w ogóle pogoda jak marzenie nam się trafiła: słońce, bryza od morza i błękit przez bite 2 tygodnie. No, z dwoma wyjątkami na czas tranzytu, ale burze i mgły też są szalenie fotogeniczne… Pozdrawiam ciepło\n6 czerwca 2013 o 10:21\nWitaj,, podobnie jak TY pokochałam Bałkany. Byłam tam po raz pierwszy ale myślę, że nie ostatni. Urzekły mnie bezkresne krajobrazy i klimat miejsc jakie widziałam. Zapraszam, do mnie. Chętnie będę tu zaglądać.\nDalej Szopska sałatka kontra turecki kebab\nWcześniej Fatra, dziury i Mały Sutek