Okolice Civry, Estrille, 386 rok drugiej ery, Lostar.\nStarucha postawiła na stole drewnianą miskę z bulionem i poczłapała do swoich zajęć, zostawiając podopieczną w spokoju. Mimo że kobieta nawet na nią nie spojrzała, Leanelle skuliła się na krześle niczym ranione zwierzę. Odprowadziła opiekunkę wzrokiem, ale nie popatrzyła wyżej niż jej powykręcane starością kolana. Dopiero kiedy z ciężkim stęknięciem zasiadła przy wrzecionie, podejmując przerwaną pracę, dziewczyna drżącą ręką sięgnęła do leżącej obok łyżki.\nOdruchowo przetarła ją z brudu, zdrapała paznokciem plamę po sosie ze wczorajszego posiłku, po czym w milczeniu zaczęła jeść. Częściowa cisza w chacie dzwoniła w uszach i nawet terkot wrzeciona niespecjalnie ją zakłócał. Leanelle podskakiwała nerwowo za każdym razem, kiedy starucha zaklęła szpetnie nad swoją pracą. Dziewczyna, zbyt głodna, żeby zwracać na nią uwagę, skupiła się na pałaszowaniu bulionu. Nie dostawała tutaj za dużo do jedzenia, jeden posiłek dziennie to było dla niej za mało. Na szczęście przez ostatnie tygodnie raczej cierpiała na brak apetytu.\nNa początku pobytu w sypiącej się chacie żałowała, że zielarka ją znalazła, wycieńczoną oraz rozgorączkowaną tuż na skraju lasu. W tamtym momencie wolała umrzeć – nienawidziła siebie, nienawidziła rodziny, nienawidziła swojego miasteczka. Cierpiała nie tylko fizycznie, ale także psychicznie, bała się spać, by wspomnienia nie wracały do niej w formie koszmarów. Przerażało ją siedzenie samotnie w jakimkolwiek pomieszczeniu, bo miała wrażenie, że zaraz rozlegną się ciężkie kroki, a zza drzwi dobędzie się znienawidzony niski głos wypowiadający schrypnięte „Nelle”.\nTeraz, przez tych kilka tygodni, kiedy obrażenia się zagoiły i umysł nieznacznie uspokoił, dojrzała do bycia wdzięczną. Miała mnóstwo czasu na rozmyślania, dzięki czemu zdążyła sobie uświadomić, że chciała żyć. Pomimo że los obszedł się z nią potwornie, natomiast Silthe ani razu się nie zlitował, kiedy w milczeniu błagała, by chociaż pozwolił jej stracić przytomność, nadal pragnęła żyć. Powoli docierało do niej, że dostała szansę – szansę zaczęcia na nowo. Nie musiała mieszkać w rodzinnej wiosce i każdego dnia widzieć twarz swojego oprawcy, bezkarnego oraz okrutnego. Mogła pójść w świat.\nProblem stanowił jej strach. Paniczny, instynktowny strach, nad którym nie panowała, który dyktował jej irracjonalne zachowania oraz zmuszał do uciekania. Nie wiedziała, czy kiedykolwiek nauczy się znów żyć tak jak dawniej.\nStarucha charknęła głośno, sprawiając, że Leanelle wcisnęła głowę w ramiona, przestraszona tym dźwiękiem. Zerknęła w okolice zielarki, w nerwach naciągając rękawy wysłużonego swetra. Od pewnego czasu ubierała się tak, by żaden skrawek ciała nie był widoczny. Nie chciała ryzykować. Nie daj Silthe – prowokować. Szczerze pragnęła zniknąć, zlać się z otoczeniem i stać się niezauważalną. Nie prosiła chyba o zbyt wiele?\n― Dziewucho ― rozległ się skrzekliwy głos opiekunki.\nLeanelle znieruchomiała, serce zabiło jej mocniej ze strachu, zanim nad sobą zapanowała. Wiedziała przecież, że kobieta nie zrobiłaby jej krzywdy, że uratowała jej życie, a mimo to reagowała na nią z przerażeniem.\n― Tak? ― wykrztusiła cichutko, wzrok wbijając w resztkę bulionu.\n― Czas ― poinformowała i podniosła się z zydla z kolejnym głuchym stęknięciem.\nDziewczyna spojrzała ku niej, jednak nie zdobyła się na zajrzenie jej w twarz, a co dopiero prosto w oczy. Siedziała nieruchomo, napięta oraz drżąca, wsłuchując się w świszczący oddech zielarki.\n― Zdrowa jesteś ― ciągnęła kobieta, kuśtykając do nadwyrężonych czasem drzwi.\nCała jej chata wyglądała tak, jakby zaraz mogła się zawalić. Stała na podparciu z grubych beli, by wilgoć leśnej ściółki nie przesiąkała przez deski podłogi. Było w niej mało miejsca, bo liczyła sobie jedną izbę na planie koła. Przestrzeń przez lata zagracono najróżniejszymi starymi meblami, z sufitu zwisały zioła, ale także odpadające fragmenty strzechy. Aż dziw, że domek wytrzymał wszelkie wichury, które kiedykolwiek tędy przechodziły.\n― Ja… ― zaczęła słabym głosem Leanelle, czując, że ogarniała ją panika.\nNie była gotowa. Nie mogła jeszcze opuścić bezpiecznego azylu. Wrócić do świata. Do ludzi. Do wszystkiego, co prawie ją zabiło. Chciała tu zostać, pomieszkać ze zrzędliwą jędzą kilka miesięcy więcej, zaczekać na ocieplenie, na wiosnę, lato, a nawet jesień.\nStarucha w tym czasie dotarła do drzwi. Chwilę szarpała się z zardzewiałą klamką, zanim zdołała ją nacisnąć. Pchnęła płytę, otwierając przejście na oścież, po czym kołyszącym się krokiem zawróciła do stołu, przy którym siedziała Leanelle. Dziewczyna od razu się skuliła, opuszczając głowę, byle nie nawiązać kontaktu wzrokowego.\n― Pójdziesz stąd ― poinformowała, zatrzymawszy się przy blacie. ― Dziś. ― Sięgnęła do wiszącej za Leanelle półki, skąd ściągnęła niewielki mieszek. ― Masz.\nDziewczyna zaskoczona spojrzała na podarek, który kobieta niedbale rzuciła tuż przed nią. Ujęła sakiewkę, a czując pod palcami coś twardego, zmarszczyła nos. Chciała zadać pytanie, ale przerażenie zacisnęło się na jej gardle, uniemożliwiając wydobycie głosu.\n― Dziesięć srebrników ― stwierdziła starucha. ― Więcej nie będzie. A teraz idź.\nPolecenie wydała tak twardym głosem, że spanikowana Leanelle od razu podniosła się z krzesła i, trzymając się bliżej ściany, skierowała się do wyjścia. Serce tłukło jej się dziko w piersi, oddech wiązł w gardle, dłonie zaczęły się pocić, zaciskane na niewielkim mieszku. Natomiast w głowie miała całkowitą pustkę. Nie wiedziała, co zrobi, kiedy przekroczy próg starej, bezpiecznej chaty.\n― Płaszcz ― burknęła zielarka, widząc, że zamierzała wyjść dosłownie tak, jak stała.\nLeanelle zatrzymała się wpół kroku, nadal wpatrując się w podłogę. Poczekała, aż kobieta przemaszerowała obok niej, a kiedy wróciła z okryciem, odebrała je, uważając, by nawet nie musnąć palcami pomarszczonych dłoni. Narzuciła płaszcz na ramiona, niezdarnie wsuwając ręce w za długie rękawy. Poczuła się bezpieczniej w tak dużym ubraniu, w którym prawie tonęła przez swoją drobną posturę.\nStarucha dyszała za jej plecami, czekając, aż opuści chatę. Leanelle ostrożnie zeszła po kilku nadgniłych stopniach i zatrzymała się na pokrytej szronem ściółce leśnej. Spojrzała wielkimi ze strachu oczami na otaczające ją drzewa oraz prześwitujący między pniami skraj zagajnika. Był wieczór, zapadał już mrok, dokoła rozbrzmiewały niepokojące odgłosy. Leanelle odniosła wrażenie, że nie zdoła się ruszyć nawet na krok.\n― Prosto idź. Godzina drogi. Civra tam jest ― poinformowała zielarka, nie starając się nawet ukryć niecierpliwości w głosie.\n― Dzię-dziękuję ― wykrztusiła, chociaż miała wrażenie, że dziękowała za skazanie jej na śmierć.\nStarucha pociągnęła nosem, jej stopy zaszurały na drewnianej podłodze, zdradzając, że wracała do chaty. Leanelle w jednej chwili otrzeźwiała – była taka myśl, która krążyła jej po głowie od dawna, ale bała się zadać pytanie. Jeśli teraz tego nie zrobi, nie zdoła już nigdy, a nie chciała się okrutnie zdziwić za pewien czas. Przecież w takiej sytuacji… Poczuła, że robiło się jej niedobrze ze strachu oraz obrzydzenia.\n― Powiedz mi! ― zawołała piskliwym głosem, zanim zielarka wślizgnęła się do ciepłego wnętrza domku.\nSzuranie ustało. Leanelle nie miała odwagi obejrzeć się na nią, stała więc nieruchomo ze skulonymi ramionami, zapatrzona w ściółkę.\n― Czy ja… czy ja będę mieć… ― zaczęła słabo.\nZnowu rozległo się pociągnięcie nosem.\n― Teraz nie urodzisz ― poinformowała, sprawiając, że spłynął na nią spokój.\nZaraz jednak uświadomiła sobie coś innego. Panika zmusiła ją, by odwrócić się przodem do opiekunki. Spojrzała w okolice jej szyi.\n― Ale czy ja w ogóle… spodziewałam się dziecka? ― spytała przestraszona.\nZielarka przypatrywała się jej świdrującym wzrokiem. Milczała. Leanelle poczuła, że ręce zaczynały jej mocniej drżeć. Nie wiedziała, co myśleć, bała się myśleć. Chciała usłyszeć prawdę. Chciała mieć pewność. Nawet jeśli poczułaby jeszcze większe obrzydzenie do swojego ciała.\nI wtedy starucha po prostu zamknęła drzwi, zostawiając przestraszoną dziewczynę samą w pogrążającym się w ciemności lesie. Leanelle wytrzeszczyła oczy, wpatrując się w chatkę z niedowierzaniem. Dokoła niósł się tylko szum liści oraz ostatni ptasi trel przed zapadnięciem nocy.\nMogła zajść w ciążę. Mogła przez kilka tygodni nosić pod sercem owoc przemocy. A zielarka mogła się go pozbyć, mało to było ziół, które pomagały kobietom pragnącym uniknąć potomstwa? Ale też mogła nigdy nie być brzemienna. Mogła być tylko skatowana. I najpewniej nigdy się nie dowie.\nOdwróciła się, przeniosła wzrok na skraj lasu, zacisnęła dłoń na trzymanym w garści mieszku. Ruszyła powoli, powłócząc ciężkimi niczym z kamienia nogami, zmierzając ku swojej przyszłości. Rysującej się w bardzo ponurych barwach.\nDziesięć srebrników nie wystarczy nawet na nocleg.\nCivra, Estrille, 386 rok drugiej ery, Lostar.\nDotarła do miasta po ciemku, zziębnięta, przerażona i zagubiona jak jeszcze nigdy w życiu. Nie chodziło już nawet o stawienie czoła społeczeństwu, ale zwyczajnie do tej pory nie miała możliwości wyboru. Jej rzeczywistość była poukładana, klarowna, trochę smutna, jednak stabilna. Do kilku tygodni wstecz jedyne, czym się martwiła, to prawdopodobny kandydat na męża. Jako najmłodsza córka rodu niższej szlachty nie mogła liczyć na nic obiecującego. Potem zjawił się jej koszmar i wszystko wywróciło się do góry nogami.\nTeraz stanęła na metaforycznych rozdrożach i nie miała pojęcia, dokąd pójść. Nie znała świata. Nie umiała walczyć. Nie umiała handlować. Nie dysponowała żadnymi przydatnymi zdolnościami. Bała się ludzi, a teraz bała się także tego, że za kilka dni zginie brutalną śmiercią i zostanie porzucona gdzieś w zaułku, zapomniana oraz nieważna.\nNie chcąc dopuścić do konfrontacji z przechodniami o tak późnej porze, nawet nie zagłębiała się w szerokie ulice Civry. Ledwie wypatrzyła nieczytelny w tym oświetleniu szyld pierwszej z brzegu karczmy, natychmiast pomknęła do drzwi, kuląc ramiona. Nikt nie zwrócił na nią uwagi, nie poczuła na sobie żadnego spojrzenia, mimo to wstrzymywała od czasu do czasu oddech, opuszczała głowę i przymrużała oczy, by nie było ich prawie widać. Miały niecodzienny fiołkowy kolor, który czasami przykuwał uwagę.\nWślizgnęła się do przybytku, ledwie uchyliwszy drzwi – na szczęście jej chude ciało pozwoliło się przecisnąć w tak wąskiej szparze. Kryjąc się jeszcze bardziej pod obszernym płaszczem, przyjrzała się wnętrzu. W jednej chwili zatrzęsły się pod nią nogi, przez co musiała wesprzeć się ramieniem na kamiennej ścianie. Jej chłód trochę ostudził gorącą falę przerażenia, która zalała Leanelle. Nie spodziewała się ujrzeć aż tylu gości.\nStoliki w większości były pozajmowane. Nad blatami pochylali się przede wszystkim mężczyźni, rozmawiając głośno lub rechocząc, niektórzy grali w kości – od nich dobiegało najwięcej krzyków – lub w karty – a ci pozostawali najbardziej milczący. Dostrzegła kilka kobiet, jednak nie tak wiele jak mężczyzn. Nawet przy ladzie stało tyle osób, że Leanelle od razu straciła ochotę na ciepły posiłek; burczący do tej pory brzuch zamilkł.\nPrzełknęła ślinę, wahając się między ucieczką oraz pozostaniem na miejscu. Tu było ciepło, względnie bezpieczniej, mogła się wcisnąć w kąt i udawać, że nie istniała. Gdyby wyszła na ulicę… bała się, że padłaby po raz kolejny ofiarą – może napadu, morderstwa, czegokolwiek. Nie umiała zaufać nikomu ani niczemu, zwłaszcza po ciemku, bez żadnej broni. Zadrżała, mocniej naciągając wielkie rękawy płaszcza, po czym zdecydowała. Nieco desperacko ruszyła do jednego z wolnych stolików, dość odległego od środka sali, nie patrząc na nikogo. Wzrok wbijała w podłogę, modląc się do Silthe, żeby nie zwrócono na nią uwagi – nawet pomimo tego, że Silthe niewiele jej los obchodził.\nPrzycupnęła na samym brzegu krzesła i skuliła się niczym mysz pod miotłą, w napięciu wsłuchując się w gwar głosów. Naprawdę liczyła, że tłum zacznie się przerzedzać. Szybko jednak okazało się, że nie powinna robić sobie nadziei; gości przybywało i niedługo nieznajomi dosłownie ją otaczali, sprawiając, że z trudem oddychała. Błyskawicznie unosiła, a potem opuszczała spojrzenie, czując, jak serce ciężko uderzało w piersi. W jednej chwili stała się zapędzoną w potrzask łanią, która próbowała odgadnąć, z której strony nadejdzie śmiertelny cios.\nWreszcie się przełamała – napięła mięśnie, lekko się podnosząc, by uciec. Nawet jeśli na ulicy wpadnie w tarapaty, przynajmniej będzie w stanie biec. Może pobiegnie przed siebie i nigdy się nie zatrzyma, byle uniknąć kontaktu z ludźmi. Wsparła się dłonią na stoliku i wtedy ujrzała czyjąś rękę, która ułożyła się tuż przy jej. Natychmiast swoją zabrała, przyciskając ją do piersi, i uniosła wzrok na tyle, by rozejrzeć się dokoła.\n— Witaj, panienko — rzucił jeden z trzech mężczyzn stojących przy stoliku. — Tyle tu tłoku, a panienka sama? — Wyszczerzył zęby w uśmiechu.\nLeanelle cofnęła się gwałtownie i wpadła plecami na ścianę. Zająknęła się, ale z jej piersi nie wydobył się najcichszy nawet dźwięk.\n— No już, spokojnie — dodał kompan nieznajomego i zarechotał. — Przecież cię nie zjemy. Chcemy się dosiąść.\nDziewczyna stała niczym sparaliżowana. Ciało odmówiło jej posłuszeństwa, a marzenie o niekończącej się ucieczce legło w gruzach. Nie umiała skonfrontować się z ludźmi, nie umiała skonfrontować się z mężczyznami. Czuła na sobie ich spojrzenie i traciła władzę w mięśniach, jakby już na wstępie godziła się na wszystko, co miało ją spotkać. Za to nienawidziła się teraz najbardziej – za to, że pozwalała sobie być ofiarą.\n— Śliczna, co? — mruknął ostatni, przysuwając dla siebie krzesło. — Jak ci na imię?\n— Może posiedzisz z nami dłużej? — zaproponował zaraz ten, który odezwał się drugi; znów zarechotał, szturchając pierwszego kompana w żebra.\n— Przestań, wystraszysz ją — skarcił go kolega i posłał mu krytyczne spojrzenie.\nLeanelle zadrżała, widząc, że kolejny mężczyzna siadał przy jej stole. Rozejrzała się za drogą ucieczki, próbując zmusić się do ruszenia. Mogłaby przebiec obok tamtego krzesła, zakręcić, wzdłuż ściany pomknąć do wyjścia. Szybko, zanim coś się stanie, zanim do niej sięgną, zanim…\nPalce jednego z nieznajomych dosłownie musnęły jej rękę, w dodatku przez materiał płaszcza oraz swetra, ale i tak odniosła wrażenie, jakby ktoś przytknął do niej żarzący się pręt. Zdrętwiała na jedno uderzenie serca, by natychmiast rzucić się w tył, tak gwałtownie, że potknęła się o własne nogi i wywróciła, boleśnie uderzając łokciem w inny stół. Siedzący przy nim goście wyrazili oburzenie okrzykami, jednak nie zwróciła na to uwagi.\nZerwała się z podłogi, ignorując pulsujący ból ręki, i skoczyła do długo planowanej ucieczki. Ogarnęło ją tak wielkie przerażenie, że nie mogła oddychać ani racjonalnie myśleć, w oczy zakłuły ją łzy. Wspierając się na ścianach, dotarła do drzwi, odprowadzana zdumionymi spojrzeniami pozostałych gości. Wpadła na płytę, na oślep wymacała klamkę i wreszcie w jej twarz uderzył zimny powiew wiatru, a pierś wypełniła się rześkim powietrzem.\nPrzeszedłszy kilka kroków na środek ulicy, Leanelle otuliła się płaszczem, zaszczękała zębami i ruszyła przed siebie. Panika stopniowo ją opuszczała, oddech się wyrównywał, oczy przestały napełniać się łzami. Ze zwieszoną głową człapała w górę drogi, samej nie wiedząc, dokąd szła ani czego szukała. Właśnie dlatego nie chciała odchodzić od zielarki. Nie miała celu, nie potrafiła żyć na własną rękę, nikt nigdy jej na to nie przygotował.\nBezwiednie przycisnęła dłoń do biodra, gdzie na skórze ciągnęła się blada, podłużna blizna. Ból pamiętała, jakby wszystko stało się wczoraj – oraz swoje rozpaczliwe gryzienie warg, by nie wydać najcichszego dźwięku. Zagroził jej wtedy, że jeśli choćby piśnie, wyrwie jej język. Westchnęła cicho, czując, jak serce znów przyśpieszało. Oddech ułożył się w powietrzu w bladą mgiełkę.\nZza rogu skrzyżowania wyszła grupa wesoło śpiewających mężczyzn – szli chwiejnym krokiem, zawodząc wniebogłosy, niepomni na późną porę. Leanelle zastygła, po czym, zanim nad sobą zapanowała, zanurkowała między dwie kamienice, uciekając przed nimi. Ruszyła wąskim przejściem, dla otuchy mocno obejmując się ramionami. Z cichym krzykiem uskoczyła, kiedy niespodziewanie jedna ze stert nieczystości poruszyła się i rozsypała ze chrzęstem. Dziewczyna wpadła na mur budynku, przylegając do zimnego kamienia niczym do wybawcy. Wbiła przestraszony wzrok w poruszający się w półmroku kształt, bojąc się nawet oddychać, mimo że coś, czymkolwiek było, nie wyglądało na duże.\nStworzenie, dostrzegłszy jej nogi, zatrzymało się i wspięło na tylne łapki z gniewnym sykiem, rozkładając skrzydła. Leanelle, powoli wyzbywając się strachu, przechyliła głowę, by się mu przyjrzeć. Zwierzę wyglądało na przerażone, ale z bliżej nieznanego powodu nie uciekało. W słabym oświetleniu trudno było ocenić barwę jaszczurowatego ciała czy błyszczących w półmroku skrzydeł.\nZafascynowana niecodziennym spotkaniem przykucnęła, uśmiechając się nieśmiało. Jaszczurka kłapnęła mocną paszczą, nadal szczerząc kły, jednak powoli opuściła skrzydła, którymi próbowała Leanelle przestraszyć. Dopiero wtedy udało się jej dostrzec, że jedno z nich było wygięte pod dziwnym kątem.\n— Jesteś ranny? — spytała zmartwiona, smutno wyginając usta.\nStworzenie przysiadło na tylnych łapkach, jego długi, giętki ogon poruszał się niczym u zdenerwowanego kota.\n— Pomogę ci — zdecydowała i sięgnęła do skraju płaszcza, żeby oderwać materiał.\nZwierzę cofnęło się, sycząc wściekle. Dziewczyna zastygła, pozwalając mu nabrać pewności siebie, po czym pokazała wąski pasek podartego okrycia. Uśmiechnęła się łagodnie.\n— Usztywnię ci skrzydło — mruknęła łagodnie. — No, już. — Wyciągnęła dłoń do przestraszonego jaszczura.\nStworzenie znów kłapnęło paszczą, gotowe podjąć walkę, pionowe źrenice zwęziły się mocno. Kiedy jednak poczuło zapach Leanelle, jego ogon przestał przesuwać się po ziemi, a kły zakryły do tej pory podwinięte wargi. Przyjrzało się dziewczynie z ciekawością, opadło na cztery łapy i niepewnie się zbliżyło.\n— Tak właśnie — pochwaliła półgłosem. — Poczekaj… cichutko. Już, spokojnie — mamrotała, ostrożnie przewiązując zranione skrzydło.\nZwierzę trochę się wierciło, powarkując, ale wreszcie wszystko się udało. Leanelle, zapomniawszy na tych kilka chwil o swojej tragicznej sytuacji, uśmiechnęła się zadowolona. Przesunęła palcem po podłużnym łebku jaszczura, wesoło przymrużając oczy.\n— Będziesz jak nowy — zapewniła.\nStworzonko znów uniosło się na tylnych łapach, by niespodziewanie wczepić się w rękaw za dużego płaszcza. Dziewczyna pisnęła, ale nie zdążyła zareagować – jaszczurka sprawnie wspięła się po jej ręku i usadowiła się na ramieniu, z delikatnością otoczywszy szyję Leanelle giętkim ogonem.\n— Chcesz iść ze mną? — spytała zaskoczona, przechylając głowę.\nJaszczur zajrzał jej w oczy, wydając z siebie cichy, niski pomruk. Dziewczyna znów się uśmiechnęła, śmielej pogładziła łebek zakończony dwoma niezbyt długimi rogami, po czym dźwignęła się z klęczek.\n— W porządku. Musimy znaleźć miejsce, w którym coś zjemy. Jesteś głodny? — zagadnęła, ruszając wolnym krokiem ku wyjściu z zaułka.\nJej żołądek, zupełnie jakby odpowiadał na pytanie, zaburczał głośno. Zawstydzona Leanelle przycisnęła dłoń do brzucha. Nie miała pojęcia, gdzie spędzi tę noc, ale jedno wiedziała na pewno – zanim znajdzie schronienie, musiała coś zjeść.\nTym razem była mądrzejsza niż wcześniej. Nie szukała pierwszej z brzegu karczmy, do każdej najpierw zaglądała przez okna, sprawdzając, czy dałaby sobie radę wśród gości. Wieczorna pora sprzyjała – niestety – pijaństwu, a Leanelle szczerze wątpiła, by w lepszych gospodach, mniej zatłoczonych oraz bardziej bezpiecznych, było ją stać choćby na posiłek. Mimo to wolała zaryzykować w ten sposób niż tak, jak zrobiła to wcześniej. Nadal coś ją ściskało w żołądku na samą myśl o tym.\nZwierzątko, które się z nią zabrało, teraz ułożyło się za jej karkiem, łebek kładąc na jednym ramieniu, a zad na drugim. Ogon dalej zaciskało na szyi, by utrzymać się w razie niespodziewanego szarpnięcia. Leanelle nie miała pojęcia, czym ta wyrośnięta, w dodatku latająca jaszczurka była – nigdy nie uczono jej rzeczy, które nie przydałyby się w małżeńskim życiu. Wiedziała trochę o geografii Lostaru, dużo o polityce, kulturze, nieco o historii. Nie znała dzikiej strony ojczyzny i do tej pory sądziła, że nigdy nie będzie jej dane poznać.\nNa szczęście szeroki kołnierz płaszcza ukrywał łuskowate ciałko przed wzrokiem mijających dziewczynę przechodniów. Niewiele osób kręciło się po ulicach oświetlanych ledwie migotliwą jasnością sączącą się z okien kamienic. Leanelle dostrzegła latarnie rozstawione wzdłuż ulicy, ale ktoś najwyraźniej zaniedbał obowiązki. Albo zapalano je trochę później, niż by chciała.\nW swojej wędrówce dotarła do spokojniejszej dzielnicy – między budynkami nie niosła się żadna odległa pijacka pieśń, na drodze nikogo poza nią nie było. Kamieniczki wydawały się wyższe oraz ładniejsze od frontu, przynajmniej tak oceniła Leanelle. Wcześniej mury pozostawały gładkie, a domostwa wyglądały na bardziej przysadziste, tutaj czuło się więcej elegancji. Nawet powietrze miało lżejszy zapach. Może gdzieś za rogiem znajdowała się karczma, w której dziewczyna mogłaby odpocząć oraz się zagrzać. Temperatura robiła się coraz niższa, na południe wiosna nie wracała tak chętnie.\nWreszcie Leanelle dostrzegła otwierające się drzwi przysadzistego – przynajmniej w porównaniu z otaczającymi go kamienicami – budynku. Już zewnętrze nasuwało na myśl odrobinę luksusu – połączenie drewnianych ścian z wyłożonymi kamieniami fundamentami wyglądało obiecująco. W oknach były nawet okiennice, teraz otwarte, dzięki czemu jasność wylewała się na ulicę. Drzwi uchyliły się ze skrzypnięciem zawiasów, a ze środka wyszedł zgarbiony mężczyzna. Nie zauważył Leanelle, poszedł w swoją stronę. Dziewczyna, niewiele myśląc, doskoczyła do przejścia i wślizgnęła się do środka.\nWewnątrz naprawdę było przytulnie. Ogarnęło ją przyjemne ciepło, uszy wypełnił szmer prowadzonych półgłosami rozmów, przerywany uderzaniem łyżek o dna misek. Leanelle potoczyła dokoła zdumionym spojrzeniem; goście karczmy wyglądali na spokojnych, ledwie garstka popijała piwo, nikt nie zwrócił na nią uwagi. Przy ladzie stały dwie osoby, w tym jedna kobieta, rozmawiając z karczmarzem, dlatego na razie zrezygnowała z zakupienia posiłku. Wypatrzywszy wolny stolik, ruszyła w jego stronę, pocierając zziębnięte ręce. Przysiadła na pustym krześle, skuliła ramiona i odetchnęła z ulgą.\nNawet jeśli nie będzie jej stać na jedzenie czy nocleg, przynajmniej zagrzeje się, nie niepokojona przez nikogo. Pokrzepiona tą myślą, sięgnęła do ogona oplatającego jej szyję; delikatnie pogłaskała pokryte łuskami ciało, na co jaszczur wydał z siebie zadowolony pomruk. Najwyraźniej podobnie jak ona bał się Civry i pragnął znaleźć kogoś, kto go obroni. Szkoda tylko, że Leanelle nie potrafiła obronić nawet samej siebie.\n— Jeśli chcesz ze mną zostać, powinieneś dostać imię — zamruczała cicho, obróciwszy głowę na tyle, by spojrzeć na prawe ramię.\nZwierzę uniosło łebek i leniwie uchyliło powieki, ukazując bursztynowe oczy o pionowych źrenicach. Dziewczyna z zainteresowaniem przyjrzała się jaszczurowi teraz, w mocniejszym świetle – miał beżowe łuski, a wyrastające z tyłu głowy rogi były białe. Wyglądał niesamowicie, zupełnie jak z bajki. Leanelle uśmiechnęła się zachwycona i niepewnie pogładziła palcem wąski pyszczek. Stworzonko zamruczało niczym kociak.\n— Jesteś uroczy — stwierdziła z rozczuleniem.\n— Przepraszam, ale stolik jest zajęty — rozległo się za jej plecami, sprawiając, że cały spokój natychmiast się rozpękł.\nLeanelle tak gwałtownie przechyliła się na krześle, że niemal spadła na podłogę. Jaszczur zasyczał zdenerwowany, wbijając ostre pazurki w jej ramiona oraz mocniej zaciskając ogon, byle się nie zsunąć. Dziewczyna, ujrzawszy wysoką kobietę, która przyglądała się jej przeszywającym wzrokiem, na drżących nogach wstała.\n— Prze-przepraszam — wyszeptała, opuszczając głowę; jej gęsta grzywka opadła prosto na oczy, ale Leanelle nie potrafiła się tym teraz przejąć.\n— W porządku — stwierdziła po krótkim milczeniu nieznajoma.\nMiała niski, przyjemny głos, trochę nawet uspokajający, dlatego Leanelle zdołała opanować szybkie bicie serca.\n— Jeśli chcesz, możesz siedzieć ze mną. Wyglądasz na zmęczoną — dodała kobieta i nieznacznym gestem zaprosiła ją z powrotem do stołu.\nSama obeszła blat i sięgnęła do leżącej na drugim krześle torby. Leanelle skarciła się za taką nieuwagę, ale z wdzięcznością osunęła się na poprzednie miejsce. Obserwowała, jak smukłe dłonie nieznajomej rozpięły bagaż i wrzuciły do środka brzęczącą sakiewkę. Potem długie palce sprawnie zaciągnęły rzemienie.\nKiedy kobieta zajęła miejsce, dziewczyna spróbowała się jej przyjrzeć ukradkiem. Zerkając na nią i błyskawicznie odwracając wzrok, oceniła, że siedziała w towarzystwie niezwykle pięknej osoby. Nieznajoma miała gładką, nieco bladą cerę, a rysy delikatne, niemalże arystokratyczne – może więc Leanelle spotkała szlachciankę średniej warstwy? Uwagę najbardziej przykuwały jej oczy podkreślone ciemnym makijażem, o rzadko spotykanych, jasnoszarych tęczówkach, prawie srebrnych. Całą tę jasność w wyglądzie dodatkowo podkreślały niedbale, ale z wprawą zaczesane do tyłu, niemalże czerwone, pofalowane włosy. Leanelle nie rozumiała, dlaczego tak piękna kobieta siedziała sama.\n— Jak ci na imię? — zagadnęła nieznajoma, kiedy już usadowiła się wygodnie, zdjąwszy torbę na ziemię.\nDziewczyna znieruchomiała, szeroko otworzyła oczy i wbiła wzrok w blat stołu. Jaszczur pod kołnierzem płaszcza poruszył się, jakby wyczuwał jej strach.\n— Ja jestem Anabde — dodała kobieta.\n— Lea… Leanelle — wykrztusiła, z trudem zwalczywszy strach.\n— Ładne imię — skomentowała Anabde, na jej ustach pojawił się zdawkowy uśmiech, który trochę uspokoił dziewczynę.\nNiestety, znieruchomiała właściwie w następnej chwili, bo do stolika zbliżył się karczmarz, niosąc posiłek. Leanelle skuliła się w sobie, wciskając głowę w ramiona, i wstrzymała oddech, próbując stać się niewidzialną. Jaszczur spod kołnierza niespodziewanie się wygrzebał i zasyczał ostrzegawczo na mężczyznę, szczerząc kły.\nAnabde uniosła brwi, ale kiedy dostrzegła niezadowoloną minę karczmarza, zabębniła palcami w blat stołu, zwracając na siebie uwagę.\n— Ona jest ze mną — poinformowała ostrzejszym głosem.\nMężczyzna niechętnie odpuścił i nie wyprosił brudnego gościa na ulicę. Położył talerz przed klientką, obok postawił cynowy kubek, po czym odmaszerował. Anabde odprowadziła go przeszywającym spojrzeniem, zanim znów popatrzyła na drżącą Leanelle.\n— W porządku — mruknęła. — Poszedł sobie.\nDziewczyna odetchnęła, niepewnie się prostując. Ponieważ jaszczur dalej wydawał się podenerwowany, pogładziła go po łebku – to ostatecznie go przekonało, by się położyć.\n— Ciekawego towarzysza masz — stwierdziła Anabde, upiwszy kilka łyków z kubka.\n— Spotkaliśmy się przypadkiem — bąknęła Leanelle, przebiegając wzrokiem po blacie, byle tylko nie patrzeć na nią.\nDziewczyna na moment uniosła spojrzenie, zdumiona pytaniem, zaraz jednak znów się skuliła. Przez kilka chwil zastanawiała się, jak odpowiedzieć – w tym czasie Anabde ze spokojem zabrała się do jedzenia.\n— Hessan — zdecydowała wreszcie. — To Hessan.\n— Bardzo wojowniczy. — Uniosła kącik ust. — Musi cię lubić.\n— Chyba tak — mruknęła zakłopotana i odruchowo pogłaskała jego łebek.\nW ciszy, która zapadła, brzuch Leanelle dał o sobie znać. Zaburczał głośno, zawstydzając i tak podenerwowaną dziewczynę; natychmiast otoczyła się ramionami, byle trochę zagłuszyć dźwięk. Anabde jednak to usłyszała.\n— Jesteś głodna? — spytała. — Może coś sobie kup?\nLeanelle zmartwiona zacisnęła usta, nie potrafiąc powiedzieć, że jej dziesięć srebrników nie starczyłoby nawet na kubek wody. W tak luksusowym przybytku wszystko musiało być drogie.\n— Zresztą… — Anabde westchnęła i odłożyła sztućce. — Nie mam dziś apetytu. — Przesunęła talerz w jej stronę.\nLeanelle spojrzała na nią zdumiona, w szoku na moment przeniósłszy wzrok na jej twarz. Szybko się zreflektowała i popatrzyła znów w blat.\n— Jedz. Na zdrowie. Wolę wino. — Znów uniosła kącik ust w mało wylewnym, ledwo widocznym uśmiechu.\nLeanelle nie miała siły na próby odmówienia. Była szalenie głodna, dlatego dobre wychowanie musiało odejść w zapomnienie. Ochoczo wzięła się do pałaszowania posiłku ledwie napoczętego przez Anabde. Aromat dobrze doprawionego mięsa zaalarmował nawet Hessana, który leniwie zsunął się po jej ręku, asekurując się ogonem. Dziewczyna bez słowa odkroiła kawałek pieczeni i odsunęła na bok talerza, by mógł się posilić.\n— Jesteś sama? — zagadnęła Anabde, kiedy Leanelle uporała się prawie z całą porcją.\nDziewczyna skinęła głową, nie mogąc odpowiedzieć z powodu pełnych ust.\n— Masz jakieś konkretne plany? — ciągnęła; gdy zerknęła w jej stronę niepewnie, westchnęła. — Wybacz bezpośredniość. Wyglądasz jak siedem nieszczęść, żywcem wyjęta z zatęchłego zaułka, jesteś wygłodzona i przerażona. Po prostu się zastanawiam.\n— Ja… — Przełknęła i odrzuciła niesforną grzywkę z czoła, poczuwszy się pewniej. — Chciałam się tu zagrzać — przyznała. — Nie mam tyle pieniędzy, żeby tu coś zjeść.\n— Rozumiem. A gdzie zamierzałaś przenocować?\n— …nie wiem — szepnęła, znów się kuląc, gdy uzmysłowiła sobie, jak bardzo po omacku poruszała się po mieście. — Nie myślałam o tym, póki było mi zimno.\n— Leanelle, nie chcę być natrętna, ale czy ty masz jakiś dom? — spytała spokojnie, splótłszy dłonie pod brodą. — Wyglądasz na młodą dziewczynę.\n— Nie — odparła od razu, z dziwną ulgą, jak gdyby pozbywała się zaropiałego strupa. — Nie mam już domu. Mam Hessana i dziesięć srebrników. — Zacisnęła dłonie na sztućcach w niemym buncie.\nAnabde westchnęła. Upiła jeszcze kilka łyków wina, przypatrując się Leanelle w milczeniu. Chociaż jej spojrzenie było przeszywające, dziewczyna powoli się do niego przyzwyczajała. W końcu próbowała jej pomóc… i ją nakarmiła. Nie mogła być złym człowiekiem, skoro ją nakarmiła.\n— Jeśli ci to nie przeszkadza, możesz spać w moim pokoju — zaproponowała niespodziewanie.\nLeanelle poderwała głowę i zerknęła w okolice ust Anabde, nie kryjąc zdumienia. Hessan wykorzystał jej nieuwagę, by porwać z talerza ostatni kawałek pieczeni.\n— A jutro wybieram się w drogę do innego miasta, szukać pracy — ciągnęła niezrażona, patrząc na nią. — Gdybyś była zainteresowana, możesz pojechać ze mną.\n— Dla-dlaczego? — wykrztusiła, zszokowana tą bezinteresownością.\nSłysząc pytanie, Anabde spochmurniała. Zacisnęła usta, wpatrując się w blat stołu, sięgnęła raz jeszcze po kubek i dopiła wino. Leanelle siedziała nieruchomo, nie zwracając uwagi na Hessana, który zaczął oblizywać jej palce.\n— Powiedzmy, że… mam wyrzuty sumienia — mruknęła powoli. — Że kiedyś widziałam podobne spojrzenie, ale nic nie zrobiłam, by temu komuś pomóc. A nie znam powodu, dla którego nie mogłabym się podzielić z tobą pokojem.\n— Ale ten wyjazd… — ciągnęła Leanelle, nie wierząc własnym uszom.\n— Jeśli chcesz. Nie widzę żadnego problemu — przerwała jej nieco ostrzej. — Nie musisz się zgadzać.\n— Zgadzam się — sapnęła od razu, potrząsnąwszy głową, aż jej gęste, ciemnobrązowe włosy podskoczyły. — Nie poradzę sobie sama. Nie chcę zostawać w tym mieście. Wolałabym być… jak najdalej stąd.\nNie wierzyła w swoje szczęście. Nie sądziła, że kogokolwiek byłoby stać na tak miłosierny gest – w dodatku natrafiła na kobietę, silną, na pewno charyzmatyczną, która nie narzekała na biedę i potrafiła zorganizować życie. Leanelle mogłaby się od niej tak wiele nauczyć! Może nawet zdoła znów przystosować się do społeczeństwa, może zacznie radzić sobie sama za kilka miesięcy.\n— W porządku. Kiedy skończysz, pójdziemy do pokoju, robi się tłoczno. — Anabde wskazała ruchem brody kolejnych wchodzących gości. — Tylko żeby twoja duża jaszczurka nie traktowała mnie jak wroga — dodała jakby żartobliwie.\n— Nie będzie. — Leanelle od razu chwyciła łebek Hessana, przypadkiem zatykając mu pyszczek. — Może nawet postanowi odejść, kiedy zagoi mu się skrzydło.\nPrawdę mówiąc, nie wiedziała nawet, czy to samiec, czy samiczka. Jednak wyglądał na samca, dlatego postanowiła zaryzykować i trzymać się swojego wrażenia.\n— Rozumiem. W takim razie wszystko ustalone — stwierdziła i uśmiechnęła się lekko, ale widocznie.\nLeanelle rozpromieniła się, błądząc spojrzeniem w okolicach twarzy Anabde. Skinęła głową i pochyliła się nad resztką posiłku.\nMoże zielarka jej nie skrzywdziła tak wczesnym wygonieniem z chaty. Może właśnie zrobiła najlepszą rzecz, jaką mogła, by Leanelle zdołała przetrwać w okrutnym świecie.\nSoytełe 5 grudnia 2015 09:27\nProsze panstwa, mamy smoka :D lubie smoki, smoki sa super :D zastanawiam soe co to byla za wioska, ta z ktorej uciekla Lea, czekam na jakas retrospekcje ^^ Anabde w roli dobrej cioci, ciekawe jak bedzie sie rozwijala ich przygoda. Opis sytuacji w pierwszej karczmie bardzo 'zywy', latwy do wizualizacji. Ciekawa jest ta dziewczyna, zagubiona, troche 'dzika', z ludziofobia. Zobaczymy czy sie ucywilizuje :D\n15 dni :)\nNearyh 13 grudnia 2015 23:14\nTO NIE JEST SMOK. D:\nSama wioska nie odgrywa wielkiej roli - jest wioską - za to, co się tam działo, już jest ważniejsze, hue.\nNo, czas trochę rozwinąć profil psychologiczny Anabde, dostatecznie długo irytowała ludzi! Musi się trochę uspołecznić, dżiz.\nLeanelle jest uroczą perełką, ale potrzebuje dużo czasu, żeby poradzić sobie z rzeczywistością. Zobaczymy, jak jej wyjdzie!\nSen Chu 29 grudnia 2015 23:33\nYay, mamy smoczopodobne stworzenie, więc jestem z miejsca kupiona :D W ogóle podoba mi się, jak przedstawiłaś... będę mówić na nią Elka, tak będzie prościej ;P W każdym razie podoba mi się jej postać, można powiedzieć, że troszkę mam z nią wspólnego ;P W sensie tego niepatrzenia ludziom w oczy i takie tam... Mam tak samo :D\n"Mam tylko Hessan i dziesięć srebrników" - rozwaliło mnie. Tak po prostu. Niby zwykły dialog, ale tak zajebisty! Nie wiem dlaczego, ale chyba najlepszy z całego rozdziału ;P\nNearyh 30 grudnia 2015 13:34\nHessan może nie odegra dużej roli, ale mam nadzieję, że będzie cieszył oko, że tak powiem.\nMożesz też mówić Lea, wydaje mi się, że to dobre zdrobnienie. :D Mam nadzieję, że cierpisz na to z innych powodów. Niemniej miło mi, że ją polubiłaś, jesteś jedną z nielicznych!\nCieszę się, że umiem rozbawić nawet tam, gdzie wcale nie zamierzałam. :D


Dzień Europy w Poznaniu l\nDzień Europy Europe Direct – Poznań organizował wspólnie z Europejskim Forum Studentów AEGEE –Poznań.\nO godz. 10.00 wyruszył zabytkowy tramwaj udekorowany flagami Unii Europejskiej, jeździł przez dwie godziny po mieście, a jadący w nim studenci AEGEE i przedstawiciele Europe Direct – Poznań rozdawali na przystankach ulotki i zachęcali do przyjścia na Pl.Wolności , gdzie od godziny 12 zaczynały się obchody Dnia Europy.\nNa Pl.Wolności od godziny 12 rozdawano przechodniom żółte róże wraz z ulotką o Europe Direct i broszurą „Wybory europejskie o co z tego”, informując jednocześnie o święcie – Dniu Europy. Ułożono z niebieskiego materiału dużą flagę, gdzie zamiast gwiazdek znalazły się kontury wszystkich – 27 krajów Unii Europejskie. Dzieci wraz z dorosłymi przyporządkowywały flagi do odpowiednich państw. Było też wiele konkursów m.in. układanie puzzli (zdjęcia zabytków różnych stolic państw Unii Europejskiej) i odgadywanie co jest na zdjęciach. Były też konkursy plastyczne i quizy dla dorosłych. Żaden z uczestników nie odszedł bez nagrody, w postaci chorągiewki UE, długopisu, kubka, mapy UE czy tez ekologicznej torby. Co najważniejsze w konkursach uczestniczyły nie tylko dzieci ale całe rodziny.\nPunkt Informacyjny Europe Direct – Poznań cieszył się dużym zainteresowaniem, były dwa główne tematy, na które zadawano najwięcej pytań - fundusze unijne i wybory do Parlamentu Europejskiego. W czasie kilku godzinnej imprezy rozdano przeszło 1000 ulotek o Wyborach, podobną ilość o Parlamencie Europejskim i funduszach unijnych.\nW trakcie imprezy przechodnie mogli wziąć udział w prawyborach wyrażając swoje zdanie nt. czy wezmą udział w wyborach, czy tez nie. Zdecydowana większość była na TAK.


Belgia: Wolne w Dzień Kobiet zamiast we Wszystkich Świętych? - Money.pl\nStrona głównaBelgia: Wolne w Dzień Kobiet zamiast we Wszystkich Świętych?\nBelgia: Wolne w Dzień Kobiet zamiast we Wszystkich Świętych?\nRewolucyjne zmiany w kalendarzu dni wolnych w Belgii zaproponowała po roku debat grupa ds. wielokulturowości powołana przez resort pracy. Proponuje zmniejszyć liczbę ustawowo wolnych świąt katolickich, a zamiast tego świętować np. Dzień Kobiet.\nA wszystko to w imię niedyskryminacji, równości i poszanowania innych kultur - wytłumaczono w zaleceniach, które teraz resort pracy może, choć nie musi, wziąć pod uwagę przygotowując zmiany w prawie.\nEksperci podliczyli, że w Belgii 6 z 10 dorocznych świąt ma charakter chrześcijański. Tymczasem - jak tłumaczą - w zlaicyzowanym kraju mało kto jeszcze wie, co tak naprawdę świętuje się np. w dzień Wniebowstąpienia Pańskiego (święto ruchome obchodzone 40 dni po Wielkanocy, w Belgii wolne od pracy). Ponadto takie narzucanie katolickiego kalendarza świąt powoduje niesprawiedliwe traktowanie żydów czy też muzułmanów, którzy muszą brać urlop, by zgodnie ze swymi obyczajami obchodzić własne święta.\nPropozycja ekspertów opiera się na zasadzie, by z dotychczasowego kalendarza ustawowo wolne pozostały te dni, kiedy świętują prawie wszyscy i które mają głównie świecki charakter. Są to: Nowy Rok 1 stycznia, Święto Pracy 1 maja, święto narodowe 21 lipca, rocznica zakończenia I wojny światowej 11 listopada i Boże Narodzenie 25 grudnia.\nDo tej listy dorzucono trzy nowe "święta", które miałyby być wolne od pracy: Dzień Kobiet (8 marca), Dzień Walki z Rasizmem (21 marca) i Światowy Dzień Różnorodności Kulturowej (21 maja).\nPonadto - by zachować tę samą liczbę dni wolnych od pracy w roku - eksperci proponują dać każdemu pracownikowi dwa dni wolne, które może sobie wziąć w dowolnie wybrane przez siebie święto. Tak, by katolicy mogli dalej świętować we Wszystkich Świętych czy np. poniedziałek po niedzieli Zesłania Ducha Świętego, czyli Zielone Świątki (oba święta są w Belgii wolne od pracy). Z kolei muzułmanie mogliby wziąć wolne w Święto Ofiar czy na zakończenie ramadanu, żydzi zaś - np. w Jom Kippur. Oczywiście niewierzący też mieliby prawo do tych dodatkowych dni wolnych.\nWchodząca w skład koalicji rządzącej partia liberalna już określiła te zalecenia jako "czyste fantazje". Autorzy przyznają, że idą być może daleko, ale "projekt wielokulturowości jest długoterminowy". Nie wyjaśniają jednak, jak chcieliby przy swobodzie wyboru świąt uniknąć chaosu np. w pracy szkół i przedsiębiorstw. Zresztą w raporcie nie rozwiązali - na skutek braku porozumienia wśród ekspertów - wielu innych kontrowersyjnych kwestii, np. czy można pobożnemu muzułmaninowi odmówić prawa do kilkukrotnej modlitwy w godzinach pracy albo czy można wymagać od żydów pracy w sobotę.\nPrace grupy, zwanej roboczo "Przysięgli ds. wielokulturowości", trwały od września 2009 r. w gronie ekspertów, naukowców i przedstawicieli różnych stowarzyszeń. Ich zadaniem było opracowanie wizji wielokulturowej Belgii na nadchodzące lata. Wielu uczestników opuściło gremium w trakcie prac, protestując przeciwko dominującym tam trendom; inni napisali zdania odrębne do raportu. Realizacja zaleceń będzie wymagała "odwagi politycznej" - przyznają autorzy - której na razie nie widać.


opowiadanie “chore przedstawienie” | Agencja marketingowa - Chełm (Lubelskie) - tel. 668 548 905 - Łukasz Grodzki\nopowiadanie “chore przedstawienie”\nCzyli moje krótkie opowiadanie. Postanowiłem je napisać, ponieważ sporo osób mnie o to prosiło. Opowiadanie powstało w mojej głowie w trakcie snu. Myślę, że to dosyć epicka sytuacja. Chcę, aby więcej osób zainteresowało się moimi książkami science-fiction/fantasy. Mam nadzieję, że Ci się spodoba!? Opowiadanie jest oczywiście darmowe… Nie wiem, czy wezmę to na poważnie. Zastanawiam się nad swoimi kolejnymi książkami. Jeśli opowiadanie wam się spodoba, może napiszę więcej w książce.\nJest 22 września 2017 roku. Właśnie siedzę przed komputerem i oglądam filmy dokumentalne o muzykach. Nagle dzwoni ojciec.\nOjciec: Synu, muszę wybrać się do Małgosi, ponieważ trzeba przygotować plandeki na giełdę. Jutro szykujemy się do pracy.\nJa: Świetnie. To na razie.\nZastanawiam się chwilę nad sytuacją. Dzisiaj czekało mnie sporo roboty przy domu. Szykowałem drzewa na zadaszenie (na samochody), które ma pojawić się za domem. Dzisiaj pracowałem tam tylko dwie godziny. To był długi dzień. Czułem się wypoczęty, spałem do dwunastej. Myślałem nad tym jaki będzie mój kolejny krok w wielkiej karierze. Ta kariera była wielka tylko dla mnie. Na razie nikt mnie nie rozumiał. Szukałem drogi do lepszej komunikacji ze światem. Moja strona www była bardzo dobra, przynajmniej dla mnie. Jako specjalista od projektowania aplikacji wiedziałem jak to powinno wyglądać. Przeczytałem sporo książek na ten temat. Jednak ciągle miałem za mało odwiedzających, co mnie denerwowało strasznie. W życiu jest wiele wyzwań, które trzeba rozpracować. Wiedziałem o tym i czułem, że czeka mnie droga przez mękę. Nie było łatwo. Konkurencja budowała doskonałe strony i zgarniała moich klientów. Nie rozumiałem dlaczego tak się dzieje. Najwyraźniej musieli być lepiej przeszkoleni.\nZa oknem padał deszcz. Było ciemno i wilgotno. Czułem się trochę podle. Może to ze względu na kłótnie jakie ostatnio miałem z dziewczyną. Nie wiedziałem jak wyjść z tej sytuacji. Każdy wybór wydawał się być czymś złym. Martwiłem się jak dalej to będzie wyglądać. Musiałem jednak żyć dalej. Czasami przychodzi czas na rozmyślanie, ale dzisiaj chciałem podbudować swoje ego. Myślałem, że te filmy o gwiazdach zmienią mnie w prawdziwego boga. Wydaje się to jednak naiwne. Może coś wezmę z ich życia. W końcu człowiek uczy się ciągle. Może to będzie wielki krok naprzód?\nPostanowiłem, że wybiorę się do sklepu. Brakowało mi słodyczy. Piłem sok malinowy z lipą i jadłem kanapki z pomidorami. Musiałem uzupełnić cukier. W końcu piłem sporo kawy. Rozejrzałem się po pokoju w poszukiwaniu płaszcza. Zabrałem dwie puste butelki po piwie, aby je oddać. Zawsze jakiś grosz. Spakowałem je do plecaka i nałożyłem swoje tanie, ale dobre buty.\nByłem już na zewnątrz. Dziwne, ale deszcz przestał padać. Może to ze względu na to, że założyłem płaszcz. Najwyraźniej dodaje +10 do odporności na deszcz. Musi być magiczny. Sprzedawca go nie reklamował w ten sposób. Więc chyba mam po prostu szczęście. Moja ulica jest wąska i krótka. Szybko wychodzę na Litewską i udaję się w stronę mojego ulubionego sklepu PIKOLO. Zawsze robię tam zakupy. Ceny są dosyć przystępne. Jestem zbyt leniwy, aby go zmienić na Biedronkę. Nie mam również samochodu, aby dźwigać zakupy. Takie uroki życia 26 – letniego mężczyzny, który zaczyna poważną egzystencję. Ojciec proponuje mi zmianę nawyków zakupowych, ale nie chce mi się jeździć w inne miejsce, aby zaoszczędzić parę złotych.\nZnajduję się na przejściu dla pieszych. Rozglądam się uważnie. Zapala się zielone światło. Idę dalej. Otwieram drzwi do sklepu. W środku widzę paru ludzi i znane mi twarze sprzedawców. Mówię grzecznie “dzień dobry” i biorę koszyk. Rozglądam się po znanych mi półkach i wybieram najczęściej kupowane przeze mnie produkty. Czyli ryby, gotowe jedzenie w słoikach i chleb oraz trochę jogurtów. Jak zawsze kupuję również żelki, muszę uzupełniać witaminy. Jem mało mięsa. To zmieniło się dosyć niedawno. Ten rok jest pierwszym w ćwiartce bezmięsnym. Zbliżam się do kasy. Wyjmuję swoją kartę debetową. Przyciskam ją do urządzenia rozliczającego. Sprzedawczyni mówi “dziękuję” i zostawiam koszyk. Zbliżam się do wyjścia. Naciskam na klamkę. Patrzę na zewnątrz.\nJestem w szoku. To co widzę odbiega daleko od normalności. Wszędzie widać porozbijane samochody. Na ziemi leżą ciała. Zastanawiam się o co chodzi. Czuję strach. Słychać krzyki i wycie. Ktoś do mnie podchodzi. Nagle zdejmuje kaptur. Widzę twarz jaką trudno opisać. Wyłupiaste oczy, duże zęby i pofałdowana skóra. Stworzenie wrzeszczy coś w dziwnym języku. Rzuca się za mną w pościg. Niczego nie rozumiem i nie mam zamiaru się zastanawiać. Uciekam w stronę domu. Z moich oczu płyną łzy, serce wali jak młot. Krzyczę “pomocy”. Nikt jednak mnie nie słyszy.\nZnajduję się pod domem. Trzęsą mi się ręce. Próbuję trafić kluczem do zamka. Nie jest to łatwe zadanie. W końcu jednak mi się udaje. Otwieram drzwi. Widzę ojca, ale zaraz to chyba nie on! Stworzenie nosi jego bluzę i spodnie, w których widziałem go ostatnio. Rzuca się na mnie i wbija ostre zęby w moje ciało. Czuję ból nie do wytrzymania.Wyrywam się uderzając go w głowę plecakiem. Uciekam z domu. Biegnę przed siebie ulicą Litewską. Mijam porozbijane samochody i ciała na ulicy. Czuję się jakby to był jakiś horror. Najgorsze co mogło się wydarzyć. Filmy, które oglądałem są niczym w porównaniu z tym widowiskiem. Zastanawiam się gdzie znajdują się ludzie. Wyjmuję z kieszeni telefon i wykręcam numer na pogotowie. Nikt nie odbiera. Próbuję zadzwonić do swojej matki i dziewczyny. Obie milczą. Nie wiem co robić. Postanawiam, że sprawdzę okoliczne domy. Może gdzieś znajdują się ludzie. Pukam do drzwi, ale nikt nie otwiera. Sprawdzam kolejne domy. Dalej nic. Krzyczę “pomóżcie mi, czy ktoś tu jest?”. Nagle drzwi jednego z domów się otwierają. Z daleka poznaję sąsiada, z którym zadawałem się kiedyś w wieku szkolnym. Ma na sobie kaptur i biegnie w moją stronę. Wiem, że to kolejny potwór. Po prostu to czuję. Wyciągam plecak i zaczynam go okładać po głowie. Wtedy słyszę jego głos.\nSąsiad: Nie bij mnie. Wyluzuj. Co się dzieje?\nJa: Jak to nie widzisz? Wszyscy pozmieniali się w jakieś potwory? Widzę krew i zniszczenie?\nSąsiad: Chyba zapomniałeś wziąć leków. Zobacz, tutaj jest spokojnie. Nie ma żadnych potworów.\nJa: Może masz rację. Były tak bardzo realistyczne. Zobacz, mam krew na kurtce!\nSąsiad: To dziwne. Może zdechniesz!\nSąsiad: Czas umierać głupi człowieku!\nSąsiad zmienia się w potwora. Nagle wbija zęby w moją rękę i szarpie za bluzę.\nJa: Pomóżcie mi! Czy jest tutaj ktoś?\nWyrywam się i biegnę dalej w stronę sklepu PIKOLO. Widzę samochody, ale nie mam prawa jazdy. Mógłbym zrobić sobie albo komuś krzywdę. Szarpię za klamkę. W środku znajdują się podobne potwory jak ostatnio. Nagle czuję przypływ ciepła. Robi mi się duszno. Padam na ziemię. Dalej nie wiem co się dzieje. Czuję się jak po jakichś narkotykach. Widzę potwory. Jest ich mnóstwo. Otaczają mnie. W pewnym momencie widzę jakby czas się zatrzymał. Potwory cofają się do tyłu. Ja latam. Unoszę się nad ziemią. Próbuję złapać oddech, ale tracę przytomność.\nKiedy się budzę jestem w swoim domu. To chyba tylko zły sen. Biegnę do okna i obserwuję otoczenie. Nikogo nie widać. Biorę swoje leki. Może zapomniałem wziąć ostatniej dawki? Schodzę do ojca. Nie ma go jednak w domu. Ubieram się ciepło i wychodzę na zewnątrz. Ruszam w stronę PIKOLO. Wchodzę do środka. Widzę tam znane mi osoby. Witam się ze sprzedawczynią. Postanawiam znowu zrobić zakupy. Biorę te same rzeczy. Czuję się jakbym odgrywał jakąś scenę z filmu. Wszystko wydaje się takie odległe. Dziwne, ale moja nowa rzeczywistość wydaje się taka sama jak we śnie. Podchodzę do sprzedawczyni, rozliczam się i naciskam na klamkę. Rozglądam się po okolicy. Widzę coś dziwnego. Samochody porozbijane. Pełno krwi i ciała na ziemi. W moją stronę biegnie tłum kreatur.\nJa: Nie! Pomocy! Czy ktoś tu jest?\nBiegnę przed siebie w stronę budowlanki. Szukam czegoś czym mogę się bronić. Na ulicy leżą butelki. Wybieram butelkę po piwie i rozbijam ją o chodnik. Idę dalej. Szukam prawdziwych ludzi, a nie zombie. Skradam się ostrożnie trzymając “tulipana” w ręku. Zastanawiam się gdzie znajdę broń. Może na posterunku policji? Udaję się w stronę znanego mi budynku. Widzę więcej ciał i dużo krwi. Słychać wycie zombie. Z budynku wybiegają cztery potwory. Są ubrane jak policjanci. Rzucają się w moją stronę. Postanawiam walczyć. Uderzam butelką w głowę jednego z nich. Pada na ziemię. Pozostałe próbują mnie otoczyć. Widzę pistolet. Próbuję po niego sięgnąć, ale zombie szarpie się ze mną i wbija zęby w moją szyję. Krew tryska dużym strumieniem. To chyba uderzenie w tętnice. Co teraz ze mną będzie? Ostatnia szansa – chwytam za pistolet. Jest jednak bez pocisków. Zastanawiam się co dalej robić. W tej chorej sytuacji wszystko może być prawdą. Postanawiam uciec do budynku policji i zabarykadować się. Może tam nikogo nie ma? W końcu tyle ciał leży pod komisariatem. Biegną za mną trzy zombie. Zamykam im drzwi przed nosem. Nie mogę wejść do środka. Strażnica jest zamknięta od tej strony. Nic nie mogę zrobić. Postanawiam spróbować uciec stąd jak najdalej. Otwieram drzwi i biję butelką na oślep.\nCzłowiek: Co Pan robi? Dlaczego Pan wymachuje butelką przed oczami? Komuś może stać się krzywda! Zgłoszę to na policję.\nRobi mi się duszno. Nie mogę oddychać. Próbuję łapać powietrze. Znowu unoszę się nad ziemią. Świat rozmazuje mi się przed oczami. Widzę grupę ludzi.\nCzłowiek 1: To ten facet zaczął mi grozić pod komisariatem!\nJa: Byłeś potworem!\nCzłowiek 2: To jakiś ćpun. Wezwij policję.\nZastanawiam się jak to możliwe. Wszystko dzieje się tak szybko. Nie potrafię znaleźć logicznego wytłumaczenia. Znowu czuję przypływ gorąca.\nMutant: Zginiesz człowieku!\nJa: Boże pomóż mi!\nBardzo się boję. Uciekam dalej. Gonią mnie zombie. Mijam komisariat. Biegnę, ale czuję zmęczenie. Nie wiem co robić. O co tutaj chodzi? Co chwilę czuję się dziwnie. Ludzie zmieniają się w potwory, a później wracają do swojej normalnej formy. Co mogę zrobić w takiej sytuacji? Czy jest dla mnie ratunek? Może nie wziąłem leków? Nie pamiętam. Moja pamięć nie jest zbyt dobra. Postanawiam wrócić do domu i sprawdzić, czy wziąłem leki. Zawsze trzymałem je na widoku. Pamiętam jak to powinno wyglądać. Biegnę przez park. Mijam znane mi domy i sklepy. Omijam zombie z daleka. Wymachują rękoma i krzyczą coś, ale nie rozumiem tego języka. Co chwilę widzę ludzi albo potwory. Nie wiem kiedy to się skończy.\nNagle pada deszcz. Jestem już na Litewskiej. Skradam się tak, aby nie sprowokować zombie do ataku. Sam już nie wiem co jest prawdą. Czuję się strasznie obco. Jakby ktoś wykradł moją duszę z ciała. Nigdy nie czułem się podobnie. Boję się. Otwieram jednak drzwi do domu. Nikogo nie ma w środku. Od rozwodu rodziców to smutne miejsce. Wracam do swojego pokoju i patrzę na półkę, gdzie zostawiłem leki. Chyba jednak nie wziąłem ostatniej dawki. Sięgam po leki i biorę dwie tabletki. Połykam je i popijam sokiem z maliny, z moją ulubioną wodą źródlaną. Piję zawsze niegazowaną. Kładę się na łóżko i próbuję zasnąć. To był dziwny dzień. Nie wiem co się ze mną działo, ale kiedy wstanę wszystko na pewno będzie dobrze. Po prostu zapomniałem wziąć leki.\nBudzę się dwie godziny później. Jest już ciemno. Wyglądam przez okno. Nikogo nie widać. Czuję się dużo lepiej. Nie mam już napadów gorąca. Nie latam. Włączam komputer i uruchamiam Youtube’a. Oglądam kolejny film z życia gwiazd. Chcę zrozumieć jak osiągnęli swój sukces. Może da się tego nauczyć? Zawsze chciałem być wyjątkowy, ale w dobry sposób. Marzyłem o karierze wielkiego piosenkarza, czy pisarza. Jednak życie rozdaje karty po swojemu. Jak na razie nie mam szczęścia. Czuję się podle, tak jakbym nie dostał szansy na sukces. Dlaczego nikt nie chce mnie docenić? Próbuję różnych rzeczy. Co mogę zrobić, aby moje życie zmieniło się na lepsze? Wpatrzony w ekran spędzam kolejny wieczór w samotności.


O FABRYCE | Akuku to ja!\nAkuku to ja! > O FABRYCE\nBlack & White Factory ma przyjemność powitać Cię w krainie dekoracyjnych inspiracji!\nZawsze lubiłam tworzyć coś z niczego i właśnie z niczego powstał mój sklep. Od nie-pamiętam-kiedy pasjonowałam się robótkami ręcznymi – szydełkowałam, haftowałam, malowałam, a przede wszystkim uwielbiałam zmieniać oblicze swoich wnętrz. Do dzisiaj co jakiś czas lubię poprzestawiać sobie meble, odnowić stare szafki i nadać im nowy wygląd. Czasem pijąc kawę, wpadnę nagle na pomysł przemalowania ścian w jednym pokoju (np. z białych na czarne) – kawa pozostaje niedopita, a ja już macham pędzlem.\nKiedy moje dzieci rozeszły się swoimi drogami, zaczęłam szyć dla nich poduszki, pościele, robiłam decoupage’owe pudełka i inne rzeczy ładne, a czasem zupełnie niepotrzebne. Moja córka w końcu zauważyła, że jej dziecięcy pokój stał się swego rodzaju magazynem i zainspirowała mnie do sprzedaży stworzonych przeze mnie rzeczy, których ani ona ani ja nie miałyśmy już gdzie przechowywać. Zbudowałam swoją firmę, założyłam bloga i otworzyłam sklep internetowy. Po krótkim czasie okazało się, że moje produkty faktycznie mogą się podobać i tym sposobem sklep działa do dzisiaj, a co więcej – dalej się rozwija! Nabrałam inspiracji, by szyć nie tylko poduszki, ale też lalki, przytulanki, girlandy, koszyki i tworzyć notesy metodą scrapbookingu.\nWszystkie rzeczy, które znajdują się w ofercie mojego sklepu, zostały stworzone z pasją. Pomysł na nie powstaje w mojej głowie przy kawie, w pracy, na zakupach, na grillu u znajomych i pozostaje w niej aż do momentu, kiedy zasiądę przed stołem z igłą i nitką w ręce. Praca nad realizacją tych projektów jest dla mnie satysfakcjonująca na każdym etapie i staram się dołożyć największej staranności, by realny produkt odzwierciedlał wszystkie moje zamysły, a jednocześnie był czyimś spełnieniem marzeń. W ofercie sklepu nie ma rzeczy, w którą nie wierzę. Staram się, by każda rzecz była dopracowana w 100%. Jestem nadal małym sklepem, który prowadzę po godzinach swojej pracy. Mimo iż nie mam bezpośredniego przekierowania na stronę Twojego banku, by zrobić przelew za zakupy ani nie posiadam atrakcyjnej umowy na stałe wysyłki pocztą kurierską, mam nadzieję, że docenisz moją pracę i zdecydujesz się na zakup.\nNajwiększą radość w mojej pracy sprawia mi myśl, że być może konkretna rzecz, którą właśnie tworzę, komuś się spodoba i pewnego dnia znajdzie swoje miejsce w domu i w sercu nowego właściciela :-)\nNajwiększą wartością dla mnie jesteś Ty, mój drogi Kliencie i mam nadzieję, że znajdziesz w moim sklepie coś stworzonego właśnie dla Ciebie! Dziękuję za poświęcenie czasu i odwiedzenie mojego sklepu! :-)\nRachunek bankowy: 61 1240 3679 1111 0000 4358 3751 (PKO S.A.)


Kup Xenical - Bez recepty online - Onlineleki\nKup Xenical bez recepty / Zamów Xenical online\n> Kup Xenical\nSKU: 1292706 Kategoria: Odchudzanie\nXenical (orlistat): Co to jest Xenical (orlistat)?\nXenical to środek wspomagający odchudzanie na receptę, pomagający ludziom, którzy walczą z nadwagą. Xenical (Orlistat) jest inhibitorem lipazy i dlatego pracuje z układem trawiennym, aby odfiltrować tłuszcze spożyte w codziennej diecie. Ponieważ nasze ciała potrzebują tłuszczów do funkcjonowania, twoje ciało będzie korzystać z twoich zapasów tłuszczu, a Xenical (Orlistat) powinien zatem wspomagać przemianę tłuszczu, prowadząc do zmniejszenia całkowitej masy ciała.\nJak efektywny jest Xenical\nLudzie zwykle zauważają, że ich ubrania pasują nieco lepiej, gdy zaczynają brać Xenical, zanim zauważą znaczną różnicę w skalach. Ważne jest, aby nie oczekiwać cudów za pomocą Xenical lub jakiegokolwiek innego leku zmniejszającego masę ciała, ale dla tych, którzy stosują go dłużej niż przez pierwszy miesiąc i postępują zgodnie z zaleceniem, aby utrzymać tłuszcz w diecie poniżej 30% kalorii w danym posiłku, wyniki powinny zostać osiągnięte. Badania kliniczne wykazały, że gdy porównano dwie grupy osób stosujących tę samą dietę lekko niskokaloryczną, w okresie 12 miesięcy grupie Xenical udało się stracić około dwa razy tyle, co w samej diecie.\nCzęsto słyszymy od ludzi, że nie uważają, że Xenical jest odpowiedni dla nich, ponieważ nie jedzą dużo tłuszczu. Jest to warunkiem wstępnym przyjęcia leku Xenical, ponieważ pacjent ma dietę o niskiej zawartości tłuszczu. Pacjenci spożywający duże ilości tłuszczu na Xenical odczują niefortunne skutki uboczne, dlatego nalegamy na dietę o niskiej zawartości tłuszczu, w której nie więcej niż 30% kalorii pochodzi z tłuszczu w danym posiłku.\nPonieważ Xenical zakłóca wchłanianie przez organizm niektórych witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, należy codziennie przyjmować suplementy multiwitaminowe zawierające witaminy A, D, E i K oraz beta-karoten co najmniej 2 godziny przed lub po zażyciu Xenical.\nXenical (Orlistat) Środki ostrożności\nXenical to lek na receptę, więc nie jest odpowiedni dla wszystkich. Bardzo ważne jest, abyś poprawnie odpowiedział na wszystkie pytania w naszym formularzu konsultacji i ujawnił istniejący wcześniej stan zdrowia, abyśmy mogli złożyć poprawną diagnozę i zalecić leczenie.\nJesteśmy gotowi odpowiedzieć na wszelkie pytania dotyczące Xenical.\nJakie są skutki uboczne Xenical (Orlistat)?\nPodobnie jak w przypadku wszystkich leków, Xenical ma pewne potencjalne skutki uboczne, ale ponieważ lek działa miejscowo, a nie centralnie, zakres potencjalnych skutków ubocznych jest ograniczony. Najczęstsze działania niepożądane, które zwykle mają pochodzenie żołądkowo-jelitowe, można zwykle kontrolować, dostosowując je do diety tak, jak opisano powyżej.


Strony związane z hasłem: gorsety - strona 1 - TOP1.pl - katalog stron www\nZakłady Ortopedyczne w Warszawie Aninie od wielu lat zajmują się tworzeniem obuwia ortopedycznego, gorsetów do leczenia skolioz i przeróżnego rodzaju aparatów kończyn dolnych, w tym odciążających oraz stabilizujących. Wytwórca świadczy usługi dla pacjentów w ramach umowy z Narodowym Funduszem...\n27.12.2015 godz.: 09:35 wyśw.: 724 ID str.: 2162 Więcej\nChcesz sprawić sobie ciekawy prezent w postaci bielizny erotycznej lub gadżetów? Jeśli tak, to koniecznie już dziś sprawdź ofertę przygotowaną przez outlet internetowy Bałamutka. To bardzo popularny sklep, który oferuje gwarancję najniższej ceny, dzięki czemu znajdziesz w nim produkty za bardzo...\n02.07.2014 godz.: 14:55 wyśw.: 550 ID str.: 3394 Więcej\nKinga to krajowy producent bielizny damskiej. Prowadzimy sprzedaż naszych kolekcji bielizny również drogą multimedialną. Proponujemy modnym, zmysłowym kobietom eleganckie stringi, szorty, figi, wygodne biustonosze i kompleksowe wsparcie podczas wyboru właściwego rozmiaru. Nasze lojalne klientki...\n22.09.2015 godz.: 12:42 wyśw.: 301 ID str.: 7393 Więcej\n06.10.2015 godz.: 15:45 wyśw.: 349 ID str.: 7496 Więcej


Mocz Ryba - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » mocz ryba\nArtykuły na temat: mocz ryba\nChoroba wpływa na zapach potu, moczu oraz na jakość oddechu. Jest, niestety, nieuleczalna, ale istnieją grupy wsparcia, w tym internetowe, zrzeszające osoby z identyczną(...) trimetyloaminy (TMA), czyli związku występującego także w rybach. Określone pokarmy, leki i hormony nasilają przykre dolegliwości. W normalnych okolicznościach TMA jest rozkładana przez monooksydazę zawierającą...\n...i telewizorem. Na wyspie Migingo leżącej we wschodniej części Jeziora Wiktorii żyje 400 osób, jest ciasno i głośno, śmierdzi rybami i moczem – mieszkańcy mają do dyspozycji tylko dwie latryny. Wyspa jest(...) wyniszczyły ponad 250 gatunków ryb, które występowały tylko w Jeziorze Wiktorii. Dla rybaków z okolicznych państw – Kenii, Ugandy i Tanzanii – okoń nilowy stał się niezbędny do przeżycia. Połowy...\nDyskusje na temat: mocz ryba\npolegające na wtykaniu penisa komuś do ust. Ktoś powie, że Kobiety też mają „wytrysk” na przykład w czasie minety. Jeśli Kobiecie jest bardzo dobrze to podobno odchodzą jej wody, słona woda ale nie mocz. Nasz wytrysk to jak pęknięcie wrzodu, ktoś kiedyś słusznie tak określił członek męski. W pewnym filmie młoda Kobieta przyznaje się starszej, że po stosunku cuchnie jak (zepsuta) ryba. Pakować komuś coś


Użytkownicy IE 6 nie będą mogli korzystać z Digga | Gadżetomania.pl\nW oficjalnym blogu Digga deweloper Mark Trammell poinformował, że administratorzy serwisu zastanawiają się nad wyłączeniem najważniejszych funkcji (wykopywanie, komentowanie) dla użytkowników Internet Explorera 6.\nNie chodzi o to, aby karać fanów starej przeglądarki. Celem Trammella jest zaoszczędzenie czasu i zasobów deweloperskich. "Szóstka" mocno różni się od współczesnych programów — nie spełnia praktycznie żadnych standardów i wymaga zastosowania odrębnego, specyficznego podejścia.\nWedług dewelopera użytkownicy IE6 to około 5% wszystkich fanów Digga. Generują oni 1% wykopów i komentarzy. Dopasowywanie serwisu do tej przeglądarki wymaga nieproporcjonalnie dużego wysiłku ze strony programistów.\nDigg przeprowadził ankietę, która miała pomóc w ustaleniu z jakich programów korzystają internauci. Okazało się, że aż 77% użytkowników IE6 nie może zaktualizować swojej przeglądarki, bo nie ma uprawnień albo też potrzebuje jej do obsługi korporacyjnego oprogramowania.\nWłaściciele popularnego serwisu social newsowego doszli także do wniosku, że osoby korzystające z IE6 to zazwyczaj mało zaawansowani internauci, którzy nie przyczyniają się mocno do rozwoju społeczności. Dlatego ograniczenie dostępnych im funkcji nie wpłynie negatywnie na wyniki witryny.\nEksperci w zakresie użyteczności stron WWW uważają, że serwis powinien działać i wyglądać tak samo we wszystkich przeglądarkach czy rozdzielczościach. Decyzja Digga przeczy temu. Z drugiej strony IE 6 jest naprawdę archaiczną aplikacją, z której korzystają co najwyżej pracownicy ociężałych korporacji. Rezygnacja ze wsparcia programu jest więc uzasadniona.\nWCG 2009 - część finalistów Scenarzysta Eagle Eye pracuje nad Blade Runner 2? Pracownicy Google odpowiedzą za zniesławienie? Chrome OS już za miesiąc? Antywirusowy Avast! w nowej wersji 5.0 Seks bez zobowiązań [zwiastun] Przerażające nagranie rozpadającej się sceny koncertowej [wideo] Growy Epic Fail - TOP 10 wpadek z grami Sputnik wylądował w stolicy... Powiadomienia na pulpicie już dostępne dla rozszerzeń Chrome Google nie ustępuje i nadal walczy o europejskich wydawców Obniżka cen produktów Sony?


11 marca br. w Katowicach odbyło się robocze spotkanie przedstawicieli Związku Zawodowego Górników w Polsce, w którym uczestniczył wiceminister energii Grzegorz Tobiszowski.\nNa wstępie Minister omówił aktualną sytuację w branży górniczej, przedstawił główne założenia polityki energetycznej państwa, a także odniósł się do COP24, oraz PRE_COP24. W tym kontekście zaprezentowana została polityka ministerstwa wobec OZE, które może współgrać z tradycyjnym węglem. Minister poinformował także o chęci zbudowania platformy finansowej, która mogłaby wspierać inwestycje w spółkach węglowych. Mówił również o imporcie węgla do Polski i jego przyczynach. W kilku słowach odniósł się do szkalujących wizerunek górnictwa publikacji prasowych. Swoją wypowiedź zakończył podziękowaniem dla strony społecznej za racjonalne choć twarde rozmowy w trakcie dotychczas przeprowadzonych procesów odbudowy branży.\nOdnosząc się do wypowiedzi Ministra związkowcy w ostrych słowach wyrazili swoje zaniepokojenie o niepewność co do losów sektora węgla kamiennego w Polsce, często podsycaną sprzecznymi sygnałami o polityce rządu oraz Unii Europejskiej w zakresie kształtu przyszłego miksu energetycznego, systemu i handlu emisyjnego ETS. Pojawiły się również słowa niezadowolenia wobec kontynuacji zamknięcia kopalni Makoszowy. Minister odpowiadając równie zdecydowanie podkreślił że poprzednia sytuacja w jakiej znajdowało się górnictwo była diametralnie gorsza niż obecnie. Grożące procesy upadłościowe, nieprzychylność ze strony finansjery, nieuporządkowany import, brak wieloletnich kontraktów, niskie ceny to zjawiska od których zaczynał swoje rządy i w konsekwentny sposób doprowadził branżę do obecnej sytuacji.\nKolejnym omawianym tematem była sprawa deputatów węglowych dla osób, którym deputat ten odebrano. W swoim wystąpieniu Przewodniczący Środowiska Emerytów zapytał o możliwość rozwiązania tego problemu na wzór wprowadzonych rekompensat węglowych. Przypomniał również o „zamrożonym” w sejmie projekcie obywatelskim dotyczącym przywrócenia deputatów węglowych.\nOdpowiadając Minister przypomniał dotychczasowy tryb wprowadzenia rekompensat.\nW temacie rozwiązania bieżącego problemy tz. grupy 12 tyś. emerytów i ich deputatów odebranych przez pracodawców zaznaczył że poszukuje ale zarazem oczekuje propozycji rozwiązania tego problemu.\nJednym z ważniejszych tematów poruszonych przez młodych przedstawicieli kopalń Rybnickich był problem niskich płac. Dysproporcji w poziomie wynagrodzeń pomiędzy PGG i JSW. Na tym tle koledzy z Jankowic przekazali Ministrowi potrzebę wzrostu wynagrodzeń w PGG ponieważ grożą kopalniom odejścia młodych pracowników. Na potwierdzenie swoich obaw jeden z uczestników poinformował o wysokości swojego wynagrodzenia 2500 zł za miesiąc pracy z 9 letnim stażem zatrudnienia pod ziemią.\nRównie ważnym tematem były kończące się koncesje na kopalniach i problemy z ich przedłużeniem. Poruszono również problem nierównego traktowania związków zawodowych w JSW, oraz przeciągające się negocjacje UZP w Polskiej Grupie Węglowej S. A.\nW trakcie spotkania Minister Grzegorz Tobiszowski oficjalnie otrzymał również imienną statuetkę „Hajera” którą związek przyznał z okazji Barbórki za działalność w 2018 roku na rzecz polskiego górnictwa.


Mafia, giwery i laski - recenzja komiksu "Torpedo" #3 - komiks.gildia.pl - komiks, recenzje, newsy, galerie, konkursy\nMafia, giwery i laski - recenzja komiksu "Torpedo" #3\nW trzecim zbiorczym tomie przygód bezwzględnego gangstera Luci Torpedo E.S. Abuliego (scenariusz) oraz Jordi Berneta (ilustracje), epatujące brutalnością sceny poszczególnych nowel i pojawiające się w nich akty pornograficzne niebezpiecznie zbliżają się do granicy dobrego smaku. Jeśli ktoś oczekuje albumu pełnego nieuzasadnionej przemocy to się nie zawiedzie. Czy jednak ta hiperbolizacja zła nie utrudnia końcowego odbioru recenzowanej pozycji?\nAlbum złożony jest z dziesięciu krótszych opowieści oraz jednej dłuższej (Kwit na kwit), która mieści się na czterdziestu sześciu stronach; jest przy tym historią najbardziej przewrotną oraz dynamiczną z kilkoma charakterystycznymi postaciami (upiorna dama Błyskotka, obleśny karzeł Midget, czy spec od wybuchów, nadpobudliwy Joe TNT). Ponownie otrzymujemy nowele, w których poznajemy młodego Torpedo (m.in. Dawno temu w Italii), czy takie, w których w ogóle nie uświadczymy jego nikczemnej osoby (Kopciuszek).\nTorpedo to pantagrueliczna postać, która coraz bardziej irytuje swą bezdusznością, lubością w obscenicznym torturowaniu swych wrogów i tanim, iście zwierzęcym seksem z przypadkowo napotkanymi, bezbronnymi kobietami. W mocnej opowieści Toccata i Fuga powracamy do lat młodzieńczych Torpedo, który mieszkając wówczas na Sycylii, pragnął posiąść ledwie dwunastoletnią lolitkę. Zachowując się niczym rozjuszony byk, zmusił frywolną smarkulę do rozebrania się do rosołu, a swą erotyczną potrzebę nie spełnił tylko z powodu pojawiającego się na horyzoncie szczura, który skutecznie odstraszył młodą dziewczynkę. O dziwo ta sytuacja spowodowała, że Luca z mniejszą estymą zaczął traktować kobiety, które w jego hierarchii, znalazły się znacznie niżej, aniżeli paskudne szczury. W otwierającej album noweli Dawno temu w Italii małoletni Torpedo w okrutny sposób mści się na swym despotycznym ojcu - pijaku, przy okazji zaliczając swój pierwszy francuski pocałunek z ponętną nauczycielką Giulettą. Te dosłowne i mocne sceny, doskonale oddają obraz zepsutego do szpiku kości i obsesyjnie pożądającego ciał kobiet tytułowego antybohatera recenzowanego cyklu.\nSadyzm Luci Torpedo oddaje natomiast ponura historia Hiena śmieje się od 4 do 6. Płatny zabójca w asyście swego wiernego druha Rascala podczas seansu kinowego Tarzana, dokonuje egzekucji na przestraszonym mężczyźnie. Zamiast szybko wykonać zlecenie, Torpedo z lubością tłucze swą ofiarę na kwaśne jabłko, tocząc przy tym bezsensowny dialog ze swym jedynym przyjacielem.\nW trzecim tomie słynnego hiszpańskiego cyklu, humorystycznych scen znajdziemy jak na lekarstwo. Praktycznie jedyną zabawną nowelą jest Kopciuszek, którego głównym bohaterem jest pocieszny sługus Rascal. Ta krótka historia w bezpośredni sposób rozprawia się z najważniejszą cechą Żydów, czyli niebywałą zdolnością do targowania się. Opowieść ta pokazuje wielki talent komediowy Rascala, który w przeciwieństwie do Torpedo zyskuje, coraz większą sympatię czytelników.\nSeria Torpedo z tomu na tom obniża swój lot i obecnie niebezpiecznie pikuje w dół. Czy czeka nas niespodziewane zderzenie z ziemią i zaskakująca katastrofa? Czwarty tom powinien przynieść odpowiedź na to intrygujące pytanie.\nTorpedo - 3


Kurtka funkcyjna damska KUDT001 - łososiowy - Czerwone kurtki damskie 4f, m, bez wzorów, bez kaptura. W wyprzedaży za 119.99 zł. - Kurtki damskie - Kurtki i płaszcze damskie - Odzież damska - Dla kobiet - Chillizet.pl\nKurtka funkcyjna damska KUDT001 – łososiowy\nKONCEPCJA PROJEKTOWADamska kurtka miejska z membraną NeoDry 3 000 ochroni przed wiatrem i deszczem podczas niepewnej pogody. Uszczelnione szwy krytyczne i impregnacja materiału wspierają ochronę przed absorpcją wilgoci z zewnątrz. ZALETY:membrana NeoDry 3 000 zapewnia optymalną ochronę przed wiatrem i wilgocią, przy zachowaniu odpowiedniej oddychalności,podszewka z materiału poliestrowego i siatki,3 kieszenie: 2 boczne na zamek kryty […]\ndla kobiet 4f kurtki damskie ze sklepu 4f dla kobiet 4f kurtki damskie bez kaptura kurtki damskie 4f czerwone kurtki damskie różowe kurtki damskie


Temperatura Na Chorwacji - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: temperatura na chorwacji\nZakochaj się w Chorwacji! Wyspy Hvar i Brač na rowerze\n...w połączeniu z urokiem niewielkich miasteczek (wciąż nie zatłoczonych nadmiernie w sezonie i leniwych wiosną, gdy temperatura sięga nawet 22 stopni) zachęcają do zwiedzania i eksploracji. Zarówno Hvar, jak(...) orzeźwiające, białe, lekko owocowe wino. Co ciekawe, trunki wysokoprocentowe w niewielkich ilościach wcale nie są zakazane w trakcie rowerowych wypraw. W Chorwacji nie musimy martwić się mandatami za jazdę...\nNa Istrię najlepiej przyjechać latem. Choć temperatura powietrza jest tu wtedy wysoka (raczej ponad 30 stopni), to lekka morska bryza od morza sprawia, że nie czuje się upału, tylko przyjemną świeżość!\nRiwiera Dubrownicka to najdalej na południe wysunięty fragment dalmatyńskiego wybrzeża Chorwacji. - Pojedziemy na południe. Tam jeszcze we wrześniu można powygrzewać się w słońcu - stwierdził mąż(...) Dubrownika temperatura we wrześniu to 20ºC do 30ºC. Informacje turystyczne dostępne na stronie: croatia.hr/pl-PL...\n...morskiego z górami. Planując wakacje w sezonie, czyli okresie 15 czerwca - 15 września, mamy gwarancję pięknej pogody. Średnia temperatura powietrza wynosi wówczas 26-27 °C, zaś morskiej wody waha się(...) niż np. w Chorwacji. Uczta dla amatorów kulinarnych wrażeń Kuchnia bułgarska jest bardzo urozmaicona. Stanowi połączenie bogactwa smaków i aromatów, które dostarczą niemałych wrażeń podniebieniu...\nDojazd i podróżowanie po kraju Z Polski do Chorwacji najłatwiej jest dostać się samochodem. Najkrótsza trasa, prowadząca przez Austrię i Słowenię to gratka dla miłośników czterech kółek - aż do(...) w odpowiednią polisę ubezpieczeniową. Ochroni nas ona od kosztów leczenia w bardziej zaawansowanych przypadkach i pokryje wydatki związane z ewentualnym transportem medycznym. Obowiązującą w Chorwacji...\nChorwacja - mały kraj ze wspaniałą przyrodą\nKto jeszcze nie był w Chorwacji, niech rusza – w podróż poślubną, na wypad z grupą przyjaciół, z gośćmi weselnymi, rodziną.\n.... Usytuowana w północnej części Chorwacji Istria jest największym półwyspem w basenie Morza Adriatyckiego. Podczas wiosny, kiedy temperatura wody wzrasta powyżej 14°C, lokalni szefowie kuchni przyrządzają(...) restauracjach i tawernach, w takich miastach jak Pulia Fazana, Vodnjan, Marcana i Liznjan. Hvar: najsłoneczniejsza wyspa w Chorwacji Hvar to jedna z najbardziej luksusowych wysp Chorwacji...\nPołudniowa mekka plażowiczów W Algarve urlop można spędzić przez okrągły rok, nie martwiąc się zbytnio o pogodę. W szczycie sezonu, przypadającym na lipiec i sierpień temperatura oscyluje wokół 30°C, w pozostałych miesiącach rzadko spada poniżej 20°C (wyjątkiem jest nieco chłodniejszy styczeń i luty). W regionie leżą dwa duże miasta Portugalii - Faro i Albufeira, ale największą...\nDyskusje na temat: temperatura na chorwacji\n2 lata temu wakacje nad Bałtykiem: przez 6 dni padało i temperatura nie przekroczyła 18 stopni. Ostatni dzień pożegnał mnie słońcem i temperaturą ok.22 stopni. Oczywiście o wejściu do wody nie było mowy. Rok temu pierwszy wyjazd do Chorwacji i miłość od pierwszego wejrzenia. Ta woda, cykady, piekne krajobrazy i przede wszystkim gwarancja pogody, a nie trzęsienie się z zimna w grubej kurtce na\nRe: Najlepsze miejsce urlopowe w Europie\nosoby a posiłki w własnym zakresie w małych knajpach to 200 euro za dwa tygodnie za dwie osoby , jest co zwiedzać temperatura zawsze ponad 30 stopni plaże przepiękne komunikacja idealna ,ludzie(...) porównywalne jak w Polsce czy przereklamowanej zdzierskiej Chorwacji .Polecam\na ja dopłacę za to aby nie mieć telewizora, wi-fi, zasięgu telefonii komórkowej, barów, dyskotek, samochodów i oczywiście ludzi. I oczywiście temperatura poniżej 25 st. C.\nbale jakie atrakcje\nnajbardziej malownicze miasteczka niemiec\nchust jaki hotel\nowoce w turcji


Bolid oświetlił północne niebo Alberty w poniedziałek rano - METEORYTY - kamienie z kosmosu\nTagged: bolid, Kanada\nW poniedziałek 22 lutego 2021r. wczesne poranne niebo w Calgary, Edmonton i Saskatoon rozświetlił potężny bolid, przebijając chwilowo ciemność porannego nieba oślepiającym, niebieskim światłem. Meteor przeleciał po niebie około godziny 6:30 czasu środkowoeuropejskiego, zaskakując rannych ptaszków, którym udało się dostrzec nagły blask.\nBolid został nagrany przez kamery bezpieczeństwa w wielu miejscach, a media społecznościowe wkrótce „rozgrzały się do czerwoności” raportami obserwatorów, którzy go dostrzegli.\nW końcowej fazie lotu, jasnoniebieska poświata, zmieniła kolor na pomarańczowy, pozostawiając za sobą wyraźną ciemnoszarą linię dymu. Niektórzy obserwatorzy donoszą o efektach dźwiękowych w końcowej fazie lotu, co może świadczyć o ewentualnym spadku szczątków bolidu na powierzchnię Ziemi (naszym zdaniem, był jednak chyba zbyt szybki na ewentualny spadek).


Agroturystyka w Laurein - Pokoje lub apartamenty w Południowym Tyrolu - Roter Hahn\nUrlop w gospodarstwie w Laurein: alpejskie zorze i górska idylla\nNieistotne, czy idziesz podziwiać zachody słońca odbijające się w alpejskich szczytach, czy wędrujesz do dawnych zagród czy też jesteś na nartostradzie: podczas urlopu w gospodarstwie w Laurein góry grają tu pierwsze skrzypce.\nLiczące sobie setki lat domostwa górali i zaciszne zagrody na łagodnych, południowych stokach: historyczny obraz Laurein zachował do dziś swój charakter, prawie niezmącony nowoczesnymi budowlami. Wieś jest najdalej na południe położoną osadą w regionie Nonsberg i jedną z trzech niemieckojęzycznych gmin w dolinie Nonstal. Laurein zostało swego czasu założone przez górali i górników wydobywających w tych okolicach miedź. Pierwsze pisemne wzmianki o miejscowości pochodzą z roku 1274 i wymieniają nazwę „Laurus“ – od łacińskiego określenia wawrzynu.\nUrlop w gospodarstwie w Laurein: gra gór\nJeżeli ktoś, będąc na urlopie w gospodarstwie w Laurein, zrobi sobie mały wypad w góry do punktu widokowego „Hea“, będzie mógł obejrzeć szczególny spektakl z naturą w roli głównej. Mieszkańcy i turyści czekają tam codziennie przed wschodem i zachodem słońca na „zorzę alpejską“, zwaną tu Enrosadira. Wieczorem okoliczne skały rozżarzają się czerwienią. Szczyt Rosengarten (niem. ogród różany) udowadnia, że zasługuje na swoją nazwę. Podczas tego przepięknego spektaklu natury człowiekowi się zdaje, że trafił do krainy króla Laurina, baśniowego miniaturowego króla różanego ogrodu.\nGórski świat jak plac zabaw\nNa urlopie w Laurein mamy góry w zasięgu ręki. Na wysokości 1.148 metrów wzrok prześlizguje się ze szczytu Rosengarten na grupę Maddalena i Brenta, aż do masywu Presanella. Wiele szlaków wędrownych wiedzie przez gęste lasy iglaste, szemrzące strumienie i soczyście zielone łąki z drzewami wiśniowymi i krzewami leszczyny. Zarówno miłośnicy przyrody, jak i sportowych aktywności podczas pieszych wędrówek i rajdów rowerowych mogą odkrywać wspaniałe krajobrazy otaczające Laurein. Łatwe szlaki turystyczne prowadzą do dawnych zagród chłopskich i do świata wiejskiej kultury. Jedną z ulubionych dróg wokół Laurein jest trasa szlakiem zagród, po której przez 6,5 godziny maszeruje się od gospodarstwa do gospodarstwa, poznając przy okazji chłopskie tradycje. Wybór kwatery w Laurein w zimie to gwarancja bliskości ośnieżonych stoków górskich w masywie Deutschnonsberg i w dolinie Ultental. Biegaczy narciarskich przyciąga trasa biegowa, rodziny z dziećmi - naturalny tor saneczkarski o długości 500 metrów lub przyjazny najmłodszym ośrodek narciarski „Schwemmalm“. Na wysokość 2.600 m n.p.m. można dostać się wygodnym wyciągiem, zaś licznymi nartostradami - o łącznej długości ponad 25 km – da się szybko zjechać do doliny.\nWiosna w Laurein pod znakiem mniszka lekarskiego\nSzczególnym wydarzeniem wiosennym w Laurein jest Tydzień Mniszka Lekarskiego - jedno z najstarszych wydarzeń kulinarnych w Południowym Tyrolu. Tydzień mniszka odbywa się pod masywem Deutschnonsberg od 1996 roku, a inicjatorem tego święta był nie kto inny jak zakonnik i zielarz -Hermann-Josef Weidinger. Lecznicza moc mniszka lekarskiego znana jest w środowisku wiejskim od pradawnych czasów, lecz w tych dniach roślina ta, będąca ewidentnym zwiastunem wiosny, odgrywa także ważną rolę kulinarną. Goście mogą skosztować potraw z liści, kwiatów i korzeni dziko rosnącego mniszka. Będąc na urlopie w jednej z tutejszych kwater, można również wziąć udział w kursie gotowania. W programie imprezy są także wędrówki śladami ziół oraz święto mniszka.\nGoście spędzający urlop w gospodarstwie w Laurein poznają nie tylko przyrodę i kulinaria okolicy, lecz także jej kulturę. Późnogotycki kościół parafialny w Laurein liczy sobie ponad 500 lat. Szczególnie cennym jego zabytkiem jest złocony ołtarz.\nDlaczego warto spędzić urlop w Laurein?\nSałatka i risotto z mniszka lekarskiego: odkrywaj nieznane obszary kulinarne\nTrasa szałasów (Hüttenweg) z Laurein do przysiółka Schmieden\nWidoki na słynny szczyt Rosengarten\nIdź do sąsiednich kurortów\nwydarzenia w Laurein i okolice


Dawro.pl - ogłoszenie - Budynek mieszkalny o pow. 144,20 m2\nBudynek mieszkalny o pow. 144,20 m2\nPrzedmiot sprzedaży: Budynek mieszkalny o pow. 144,20 m2\nCena wywoławcza: 373 702,00\nKM: 377/13 i inne\nKM 377/13, Km 90/15, Km 241/15\n22 czerwca 2016 r. godz. 12:30\nnieruchomość gruntowej, stanowiącej działkę o nr 509/1 o powierzchni 0,4321 ha, zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie wolnostojącej, o powierzchni użytkowej 144,20 m2, budynek do częściowego wykończenia, zamieszkały. Na działce posadowiony również garaż – blaszak.\nNieruchomość położona jest w miejscowości Rzozów 431, gm. Skawina, dla której Sąd Rejonowy w Wieliczce - V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Skawinie prowadzi księgę wieczystą o numerze KW KR3I/00017619/6.\nNieruchomość stanowi wspólność ustawową majątkową małżeńską dłużników: (…).\nSuma oszacowania wynosi 560 553,00 zł, zaś cena wywołania jest równa 2/3 sumy oszacowania i wynosi 373 702,00 zł. Licytant przystępujący do przetargu powinien złożyć rękojmię w wysokości 1/10 sumy oszacowania, to jest 56 055,30 zł w gotówce (najpóźniej w dniu poprzedzającym przetarg).\nNa kwotę 560 553,00 zł składa się wartość rynkowa gruntu – działki nr 509/1, o powierzchni 4 321 m2, położona w Rzozowie nr 431, gm. Skawina, która wynosi 155 426,00 zł oraz wartość budynku nr 431, oszacowana na kwotę 405 127,00 zł.


NU Bulldogs - Eac Generals (Filipiny Filoil Flying V Preseason Premier Cup) - na żywo - transmisje live stream online - Meczyki.net.pl\nNU Bulldogs - Eac Generals\nNU Bulldogs - Eac Generals 16.05.2019 08:30\nOglądaj za darmo mecz NU Bulldogs - Eac Generals, który rozpocznie się 16.05.2019 08:30. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream NU Bulldogs - Eac Generals z kategorii Filipiny Filoil Flying V Preseason Premier Cup.\nW dniu 16.05.2019 08:30 odbył się mecz między NU Bulldogs i Eac Generals. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


Strona główna Sport Bogoria mistrzem Polski\nBogoria Grodzisk Mazowiecki po raz siódmy mistrzem Polski w tenisie stołowym. W finałowym boju zespół Tomasza Redzimskiego pokonał Dekorglass Działdowo 3:0.\nCiężkie treningi, chwile słabości, porażki, ale nieustanna świadomość celu i chęć zwyciężania – tak wygląda życie sportowca zdeterminowanego, aby każdego dnia podnosić swój poziom i stawać się lepszym. Wiadomo, że na krajowym podwórku Bogoria Grodzisk Mazowiecki to pełen profesjonalizm. Również na arenie europejskiej drużyna Tomasza Redzimskiego nie jest anonimowa. 26 maja w Grodzisku Mazowieckim wybuchła ogromna radość. Tytuł mistrzowski ponownie w Grodzisku, Bogoria najlepsza w kraju!\nW Gdańsku, gdzie odbył się mecz finałowy, Bogoria musiała radzić sobie bez Kaia Konishiego. Dla Dekorglassu była to dobra informacja, bo zawodnik przez cały sezon prezentował wysoką formę. Jak się później okazało – nie miało to większego wpływu na wynik rywalizacji.\nFinał otworzyło starcie Panagiotisa Gionisa z Shangiem Kunem. Pierwszy set dla Greka, jednak kolejne dwie partie dla zawodnika z Działdowa. W czwartej odsłonie Gionis znalazł się praktycznie pod ścianą. Grek przegrywał już 7:10, ale nastąpił niesamowity zwrot akcji. Kolejnych pięć piłek dla Gionisa i remis 2:2. Gracz Bogorii był naładowany energią, co przełożyło się na jego postawę w piątym secie. Gionis wygrał 11:8 i Bogoria prowadziła w spotkaniu finałowym. To było niezwykle zacięte i interesujące starcie. Potem – jak się okazało – było już nieco spokojniej.\nKrok w stronę złota wykonał Marek Badowski. Polak zaprezentował się wręcz bezbłędnie. Yang Wang nie potrafił znaleźć sposobu na Badowskiego, jedynie w drugim secie był blisko zawodnika Bogorii – 9:11. Polak wygrał 3:0 i grodziszczanie byli bardzo blisko tytułu. Kropkę nad „i” postawił Pavel Sirucek. Czech zaczął od dwóch wygranych partii – 11:9, 11:9, ale w trzeciej partii Jiri Vrablik zatrzymał marsz rodaka. Nadzieja Dekorglassu nie trwała zbyt długo. W czwartej partii Sirucek wygrał 11:6, dzięki czemu w całym spotkaniu Bogoria triumfowała 3:0 i mogła cieszyć się z tytułu mistrzowskiego.


Pożyczki pozabankowe stają się dla Polaków normą - Impi\nChoć coraz większa część Polaków zdaje sobie sprawę z tego, jak ważne jest oszczędzanie pieniędzy wciąż lubimy pożyczać.\nPozwala nam to poradzić sobie z nagłymi wydatkami lub też realizować swoje cele. Obecnie coraz częściej wybieramy pożyczki pozabankowe. Doceniamy je bowiem za liczne zalety i wygodę, jaką dają. Ten nowoczesny produkt finansowy staje się więc obecnie normą. Sprawdźmy, dlaczego tak się dzieje.\nPożyczki przez internet są wygodne\nPodstawową zaletą, jaką wyróżniają się pożyczki przez internet na konto jest wygoda. W czasach, w których żyjemy w ciągłym pośpiechu możliwość otrzymania gotówki na własne konto w przeciągu zaledwie kilkunastu minut jest niezwykle atrakcyjna. Tym bardziej, że sam proces ubiegania się o pożyczkę również jest jasny, prosty i intuicyjny. Nie ma tu mowy o długich wnioskach czy zaświadczeniach o dochodach. Wystarczy podanie swoich danych osobowych, numeru telefonu oraz rachunku bankowego a następnie jego potwierdzenie niewielkim przelewem.\nDla wielu z nas bezpieczeństwo ma największe znaczenie. Chcemy chronić swoje dane oraz mieć pewność, że pożyczanie pieniędzy nie będzie wiązało się z żadnym zagrożeniem. Pożyczki online w 15 minut spełniają nasze oczekiwania. Firmy zajmujące się udzielaniem pożyczek dbają bowiem o zabezpieczenie swoich stron a wszystkie przekazywane przez nas informacje są szyfrowane. Dzięki temu możemy mieć pewność, że pożyczanie nie wiąże się z żadnym zagrożeniem.\nWiększe szanse na przyznanie pożyczki\nKażdy kto choć raz spotkał się z odmowną decyzją banku wie, że jest to bardzo stresujące doświadczenie, szczególnie w przypadku, gdy zależy nam na szybkim otrzymaniu dodatkowej gotówki. Dlatego też coraz chętniej stawiamy na pożyczki online. Firmy pożyczkowe przyznają bowiem pożyczki również osobą z nie najlepszą historią kredytową oraz tym, które zatrudnione są np. na umowę o dzieło. Większa przyznawalność pożyczek sprawia, że interesują się nimi również emeryci i renciści, którzy nie mieliby szansy na otrzymanie kredytu gotówkowego.\nNikt z nas nie lubi przepłacać, przez co jeszcze kilka lat temu pożyczki przez internet nie były odbierane przez Polaków jako atrakcyjne produkty finansowe. Obecnie jednak uległo to zmianie. Konkurencja na rynku pożyczek pozabankowych sprawiała bowiem, że firmy zaczęły obniżać oprocentowanie oraz eliminować wszelkie dodatkowe koszty i opłaty. Dzięki temu pożyczki przez internet nie są obecnie droższe od kredytów bankowych.\nWygodne sposoby spłaty zobowiązania\nKolejną kwestią, która sprawia, że zaczynamy coraz chętniej wybierać pożyczki pozabankowe jest ich elastyczność. Obecnie chwilówki przez internet nie są już bowiem jedynym rozwiązaniem. Możemy bowiem zdecydować się na zaciągnięcie pożyczki, którą spłacimy w całości lub na wygodną pożyczkę ratalną, która nie obciąży naszego domowego budżetu. Oferty takich pożyczek możemy znaleźć min. na stronie https://www.pozyczki-24.pl/.\nPodsumowując, pożyczki przez internet są nowoczesnym rozwiązaniem w pełni dopasowanym do potrzeb klientów. Ich rosnąca popularność nie powinna więc nikogo dziwić.


five o'clock: Kawowy krem jaglany z gorącą żurawiną doprawioną skórką pomarańczy i cynamonem\nskórka otarta i sok wyciśnięty z jednej pomarańczy\n50 ml złocistego syropu trzcinowego Diamant\n4 łyżki cukru trzcinowego dry demerara Diamant\nKaszę jaglaną ugotuj według instrukcji na opakowaniu. Ja używam kaszy w woreczkach. To idealne rozwiązanie gdy lubisz mieć odmierzone porcje :). Gorącą kaszę przełóż do wysokiego pojemnika do blendowania. Do kaszy wlej sok wyciśnięty z pomarańczy oraz #syroptrzcinowy. Zmiksuj blenderem do uzyskania gładkiego kremu. Do kremu dodaj kawę rozpuszczalną i jeszcze raz zblenduj masę. Tak przygotowany krem przełóż do 4 pucharków.\nŻurawinę opłucz na sicie, a następnie przesyp do rondelka. Do żurawiny dodaj skórkę pomarańczową, laskę cynamonu oraz #cukiertrzcinowy. Rondelek postaw na małym ogniu, do żurawiny wlej 100 ml wody i duś pod przykryciem przez kwadrans. Po tym czasie zdejmij rondelek z żurawiną z ognia, usuń laskę cynamonu, a gorącą żurawinę wyłóż na krem kawowy. Podawaj ciepłe :).\nAutor: Endżi o 14:17\ngin 9 stycznia 2018 02:50\nNa moim wieczorze panieńskim dziewczyny wsadziły mnie na konia - pierwsze dziesięć minut było prawdziwą katorgą - nie mam pojęcia, jak można się w siodle utrzymać przy czymś szybszym niż najwolniejszy ze spacerów! Później się trochę odprężyłam i nie było tak źle, ale... To jednak nie dla mnie ;)\nA deser wygląda bosko! :)


Futrzane kamizelki – hit tegorocznej zimy - Modne stylizacje outletbutik.pl\nBy marta | 3 grudnia 2019 | No Comments | Moda damska\nLubicie opatulać się w ciepłe swetry i koce, kiedy nadchodzą mroźne dni? A może jednak mimo wszystko kochacie zakładać koszule i cienkie bluzki? W tym drugim wypadku często wyglądamy pięknie, ale doskwiera nam uczucie chłodu. W sklepie internetowym ebutik.pl znajdziecie na to rozwiązanie. Są nim oczywiście futrzane kamizelki, które sprawdzają się w wielu sytuacjach. Zobaczcie koniecznie, co do nich założyć. Na pewno uda się Wam skomponować ciekawe stylizacje.\nFutrzane kamizelki – różne modele w ebutik.pl\nW ebutik.pl zawsze jest duży wybór. To dotyczy także futrzanych kamizelek. Po pierwsze różnią się one od siebie pod względem koloru. Każda z nas może wybrać odcień najbardziej pasujący do reszty naszej garderoby oraz siebie samej. Nie da się jednak ukryć, że futrzana kamizelka najczęściej ma stonowany odcień. Dzięki temu łatwo można ją dopasować do wielu stylizacji. Możecie na przykład nosić futrzane kamizelki w kolorze pudrowego różu, czarnym, szarym, grafitowym, białym lub ecru. Wszystkie z nich dadzą się dopasować do codziennych, ale wciąż modnych stylizacji. W sklepie internetowym ebutik.pl znajdziecie futrzane kamizelki, które mają także odmienne długości. Na pewno Waszą uwagę przykują modele sięgające za pośladki. Takie są chyba najbardziej popularne. Niektóre panie decydują się na jeszcze dłuższe kamizelki. Uważają bowiem, że znakomicie ochronię je one przed wiatrem i chłodem. Coś w tym jest. Kamizelki z ebutik.pl mogą być zapinane, puszczone luzem albo wiązane pod pasek. Które z nich wybierzecie dla siebie?\nDo czego nosić futrzane kamizelki?\nFutrzana kamizelka ma to do siebie, że z łatwością można ją dopasować do szeregu stylizacji. Śmiało możecie wybrać na przykład modele sięgające za pośladki, które będziecie nosić na co dzień i od święta. Futrzana kamizelka pasuje bowiem do założenia z jeansowymi spodniami i bluzką z prążkowanego materiału, ale można ją równie dobrze założyć do sukienki. Każdej wyjście będzie dobre, jeśli znajdziecie swój styl. Nie jest prawdą, że futrzana kamizelka może być zakładana tylko do ciepłych sukienek. Tak naprawdę idealnie sprawdza się również w zestawieniu z sukienką tiulową czy bawełnianą. Takie zestawienie działa w tym przypadku na korzyść. Futrzane kamizelki śmiało możecie nosić również do spodni z wysokim stanem i ulubionej bluzki. Na pewno będą się one dobrze prezentowały, gdy kupicie sobie kamizelki pasujące kolorystycznie do całości stroju. Nie zapomnijcie, że w sklepie ebutik.pl dostaniecie również piękne spódnice. A te również będą znakomicie prezentowały się, gdy zechcemy kupić sobie futrzane kamizelki. Pokombinujcie, a z pewnością uzyskacie ciekawe stylizacje w przystępnej cenie.\nGdzie założyć futrzane kamizelki?\nFutrzane kamizelki uwielbiamy nosić zimą, kiedy za oknem pogoda zaczyna się psuć. Zakładamy je na codzienne ubranie i wszystko pasuje idealnie. To jest jeden ze sposobów, w jaki można nosić kamizelki. Wtedy na pewno będą one znakomitą przykrywką, gdy zrobi nam się nagle nieco chłodniej. Futrzana kamizelka śmiało może być noszone jednak w zupełnie inny sposób. Wiem, że ramoneski są jednymi z Waszych najbardziej ulubionych kurtek. Wiem także, że żegnacie się z nimi z wielkim żalem, kiedy nadchodzi taka potrzeba. Otóż mam dla Was dobrą wiadomość. Teraz będziecie mogły ten proces nieco odłożyć. W sklepie internetowym ebutik.pl dostaniecie futrzane kamizelki, które założycie na okrycia wierzchnie. To oczywiście te same modele, które nosicie na co dzień na bluzki czy golfy. Ramoneski będą znakomicie pasowały do Waszych stylizacji nawet późną jesienią. Najlepiej dobrać do kurtki taki model , który będzie miał identyczny kolor. Kurtka od kamizelki i tak będzie się odróżniała ze względu na fakturę materiału.\nFutrzana kamizelka to doskonały pomysł na prezent\nFutrzana kamizelka z całą pewnością może Wam sprawić nieoczekiwaną radość, jeśli dostaniecie ją w prezencie. Ten model ma jedynie przybliżony rozmiar. W związku z tym nie trzeba się szczególnie przyglądać osobie obdarowywanej. Po prostu zaglądacie do sklepu internetowego ebutik.pl, wybieracie najatrakcyjniejszy według Was model i macie temat z głowy. W ebutik.pl zawsze dostaniecie piękne kamizelki. Tym razem możecie sprawić radość bliskiej osobie. W końcu wielkimi krokami zbliżają się Święta Bożego Narodzenia. Nie wiadomo, co można kupić naszym ukochanym mamom, siostrom i przyjaciółkom. Chcemy przecież, by prezent był bardzo trafiony. Co zrobić, by rzeczywiście się taki okazał? Najlepiej szukać podarków indywidualnych, które wpiszą się w styl i upodobania osoby obdarowywanej. Czy taka jest właśnie futrzana kamizelka ze sklepu internetowego ebutik.pl?\nW sklepie internetowym ebutik.pl dostaniecie modne ubrania, które zawsze będą się Wam podobały. Wybór jest bowiem bardzo duży, a więc trudno nie trafić w gust. A poza tym w ebutik.pl zawsze znajdziecie tanie i modne ubrania w przystępnych cenach. Warto zaglądać do tego sklepu przynajmniej raz na jakiś czas. Dzięki temu skompletujesz sobie przynajmniej kilka stylizacji w dobrych cenach i znakomitym guście.\nTagged ebutik.pl, futrzana kamizelka, Futrzane kamizelki, kamizelka, kamizelki\n← Kurtki ze sztucznego futra – idealne na zimę\nModna parka zimowa – najcieplejsza kurtka na mrozy →


Najlepsze rowery elektryczne 2019 - Allegro.pl\nNajlepsze rowery elektryczne 2019\nJeszcze kilka lat temu rowery elektryczne były nowinką, ciekawostką, dziś mnóstwo osób może sobie pozwolić na zakup takiego roweru. Elektryki ułatwiają jazdę pod wiatr czy pod górę, ale także zachęcają do pozostawienia w domu samochodu tych, którzy nie chcą się spocić w drodze do pracy.\nMonika Przechodzeń / 02-10-2018 / aktualizacja: 08-06-2019\nProsty rower elektryczny z akumulatorem litowo-jonowym (unikałabym baterii żelowych – są bardzo ciężkie) kupimy już za 2,5 do 3 tysięcy złotych. Już taki rower pozwoli bez grama potu na plecach dojechać do pracy czy na zakupy, a także wybrać się na wycieczkę, na której jazda pod wiatr nie będzie żadnym wyzwaniem. W tym artykule chciałabym jednak skupić się nie na tych najtańszych modelach Jeżeli szukamy roweru ze wspomaganiem elektrycznym, który pozwoli nam pojeździć w każdych warunkach, lub chcielibyśmy aby był możliwie jak najlżejszy, a być może, żeby miał jak największy zasięg – trzeba będzie sięgnąć głębiej do kieszeni. Topowe rowery elektryczne potrafią kosztować ponad 30 tysięcy złotych! Ale w takim przypadku dostajemy wszystko, co najlepszego może nam zaoferować technologia.\nBatavus Wayz Active Plus\nJednym z ciekawszych rowerów miejskich wyposażonych we wspomaganie elektryczne, jest Batavus Wayz Active Plus. Ten holenderski rower zbudowano na aluminiowej ramie oraz kołach o średnicy 28 cali. Jego sercem jest zgrabny, centralnie umieszczony silnik Bosch Active Plus o mocy 250 Watów, wspomagający jazdę do 25 km/h i zasilany przez schowany na bagażniku akumulator litowo-jonowy o pojemności 396 Wh. Na jednym ładowaniu przejedziemy od 60 do 140 kilometrów, w zależności od naszej wagi (oraz wagi bagażu), siły i kierunku wiatru, a także stopnia wspomagania. Moc silnika możemy regulować manetką na kierownicy; do wyboru są cztery tryby jazdy, a także opcja Walk ułatwiająca prowadzenie roweru. Batavus został wyposażony w kompletny miejski osprzęt – błotniki, bagażnik, oświetlenie, antykradzieżową blokadę tylnego koła, pełną osłonę łańcucha, a także stopkę. Rower kosztuje około 12.000 złotych.\nGdy jeździmy po górskich trasach, rowery z pełnym zawieszeniem pozwalają na najwięcej. A gdy do tego dołożymy silnik elektryczny, który będzie wspomagał nas na stromych podjazdach – stworzy się mieszanka wybuchowa! Cube Stereo Hybrid to właśnie taki rower. A w zasadzie cała rodzina rowerów, różniąca się materiałem ramy (aluminium lub włókno węglowe), osprzętem oraz wielkością skoku amortyzatorów. Podstawowy (co nie znaczy, że słaby) model to Cube Stereo Hybrid 120 Pro 500. Liczby w nazwie zdradzają skok zawieszenia (120 mm z przodu i z tyłu) oraz pojemność akumulatora (500 Wh). Silnik o przepisowej mocy 250 W oraz dużym momencie obrotowym 75 Nm daje możliwość podjechania pod naprawdę strome wzniesienia. Na pytanie o zasięg trudno odpowiedzieć, na płaskiej powierzchni pewnie uda się nam przejechać nawet ponad 100 kilometrów. Ale w realnych, górskich warunkach dystans ten, zwłaszcza przy wielu podjazdach, może być znacznie mniejszy.\nW jeździe po korzeniach i kamieniach pomagają w tym elektrycznym fullu powietrzne amortyzatory: Rock Shox Judy z przodu oraz Rock Shox Monarch RL z tyłu. Powietrzne amortyzatory to zdecydowanie dobry wybór, bo używając pompki, możemy ustawić je do naszej wagi oraz preferencji. Cube Stereo Hybrid w tej wersji waży ok. 24 kilogramów, a biorąc pod uwagę wyposażenie, nie jest to wygórowana waga. Te rowery kosztują od kilkunastu do prawie trzydziestu tysięcy złotych.\nRower szosowy z silnikiem elektrycznym? Przyznam szczerze, że w pierwszej chwili też mnie to zdziwiło. Ale szosówka ze wspomaganiem może być świetną okazją, aby ci o słabszej kondycji mogli wybrać się w wysokie góry i zaliczać asfaltowe podjazdy znane z wielkich wyścigów. Dostępne są cztery modele Synapse Neo różniące się wyposażeniem, ale rama, silnik i akumulator pozostają te same. Co ciekawe, zastosowano tu baterię o dokładnie tej samej pojemności (500 Wh), co w opisywanym wcześniej rowerze górskim. A z racji tego, że rower szosowy jest dużo lżejszy i stawia mniejsze opory toczenia, deklarowany zasięg przy maksymalnym wspomaganiu to ok. 90 km, natomiast przy użyciu słabszych trybów – wiele więcej. Co ciekawe, akumulator i silnik świetnie wkomponowano w ramę – wiele osób nawet nie zauważy, że poruszamy się rowerem ze wspomaganiem.\nKażdy z tych rowerów wyposażono w hamulce tarczowe, które przy większej masie całego zestawu bardzo się przydają. Zarówno w ramie, jak i w widelcu, zastosowano sztywne osie piast, co usztywnia całą konstrukcję. Według mnie najciekawszym wyborem z całej gamy jest drugi od góry Synapse Neo 2 – wyposażony w napęd 2x11 Shimano 105, hydrauliczne hamulce tarczowe i karbonowy wspornik siodełka (znacznie poprawia komfort jazdy).\nWymienione wyżej rowery z silnikiem elektrycznym to topowe, dobrze wyposażone modele. Ale dzięki coraz większej popularności ich ceny spadają i każdy zainteresowany znajdzie coś na swoją kieszeń. Nawet jeżeli uważasz, że nie potrzebujesz roweru elektrycznego, to warto przy nadarzającej się okazji spróbować, jak się na nim jeździ.\nRower CUBE Stereo Hybrid 140 race r.19 2020 GRATIS\nROWER CUBE STEREO HYBRID 140 PRO 500 27 18 rab-15%\n14 939,00 zł\nROWER CUBE STEREO HYBRID 120 RACE 21 500 rab-15%\nBatavus Wayz Bosch Active Plus Exclusive Męski 57\nGHOST Hybride Teru B5.9 AL, 29'', rozm. XL raty 0%\nGHOST Hybride Teru B3.7 AL 27.5'' rozm. XL raty 0%\nGHOST Hybride Teru B5.9 AL, 29'', rozm. L raty 0%\nGHOST Hybride Teru B3.7 AL 27.5'', rozm. S raty 0%\nGHOST Hybride Teru B3.7 AL 27.5'', rozm. M raty 0%\nGHOST Hybride Teru B3.9 AL 29'' rozm. S raty 0%\nGHOST Hybride Teru B5.9 AL, 29'', rozm. M raty 0%\nGHOST Hybride Teru B3.9 AL 29'' rozm. XL raty 0%