„Kwartalnik Filmowy” 2003, nr 44, s. 195-210\nDolina Issy, Lawa i Kronika wypadków miłosnych. O autorskiej twórczości Tadeusza Konwickiego\nNazwisko Tadeusza Konwickiego klasycznie już jest kojarzone z kinem autorskim. Związanie się z filmem ma głębokie znaczenie dla całej twórczości pisarza, ponieważ nastąpiło w momencie ideologicznego przełomu roku 1956. Film stał się wówczas dla niego swoistą uzdrawiającą możliwością, szansą na wewnętrzną rehabilitację i rozpoczęcie nowych poszukiwań twórczych.\nO potrzebie tych zmian, przy niezwykle zniechęcających okolicznościach, świadczy determinacja Konwickiego w realizacji debiutanckiego Ostatniego dnia lata (1958). Film ten stał się przełomem nie tylko w życiu twórczym artysty, ale także w rozwoju kinematografii w ogóle. Odtąd Konwicki, jako literat, scenarzysta i reżyser, będzie wykorzystywać na równi film i literaturę do twórczej wypowiedzi. Dotyczy to także adaptacji Doliny Issy Czesława Miłosza, Dziadów Adama Mickiewicza i – co u Konwickiego zupełnie wyjątkowe – własnej Kroniki wypadków miłosnych. Utwory te łączy temat Litwy, który pisarz potraktował niezwykle osobiście. Na tyle, że jako adaptator stał się niejako drugim autorem tych utworów. Warto zatem zastanowić się nad mechanizmami jego niewątpliwie szczególnej strategii adaptacyjnej.\nSam pisarz jest przeciwny rozumieniu kina autorskiego wyłącznie jako takiego, w którym realizator jest jednocześnie autorem scenariusza. Filmy takich reżyserów, jak Wajda czy Kawalerowicz, mimo że zrealizowane według cudzych scenariuszy, noszą przecież znamiona filmów autorskich. Dlatego – jak twierdzi – w przypadku tzw. kina autorskiego najbardziej istotna jest twórcza indywidualność i filmy, które – podobnie jak kiedyś literatura – usiłują świat kreować, a więc interweniować, na nowo przekomponowywać. Takie filmy są zmuszone tworzyć od nowa własny budulec artystyczny (...) . Do głosu dochodzi tu więc kwestia tworzenia własnej wizji świata i odpowiedzialność za nią, co z kolei przekształca film ze sztuki wyłącznie rozrywkowej w narzędzie intelektualnej i duchowej komunikacji między artystą a światem, w sztukę prawdziwą. Jednym słowem film autorski jest nakręcony „w pierwszej osobie” (...) jest maksymalnie osobisty (...) jest w najdrobniejszym szczególe prywatną własnością reżysera . Tak rozumiany film jest zbliżony w swej intymności do literatury – jest tworem jednego podmiotu twórczego i wyrazem jego stosunku do świata. W przypadku Konwickiego jest to dość istotne, ponieważ o ile literatura jest dla niego zawodem, o tyle film raczej pasją uprawianą – jak sam mówi – z zacięciem amatora . Pomijając niewątpliwą kokieterię tego rodzaju wypowiedzi, należy stwierdzić, że\nwłaściwe rozumienie tego kina musi uwzględniać pryzmat twórczości literackiej Konwickiego. Nawet więcej: uwzględniać fakt, że filmy i powieści są jednym głosem i nie słychać jakiegokolwiek sygnału ostrzegawczego, że w tej chwili jesteśmy już jakby na innym terenie . Konwicki w literaturze i filmach, wykorzystując jedynie inne środki wyrazu, zachowuje jednakowe relacje narrator-bohater-odbiorca , jakby sugerował, że kluczem do ich zrozumienia jest osoba autora, że dotarcie do istoty jego myśli pozwala przekraczać granice pomiędzy sztukami.\nTymczasem ową istotę określa właściwie jedno słowo: Litwa. Ja chcę, żeby było dobrze... Nie czuję się związany z żadnym obozem ideologicznym ani literackim. Jestem związany tylko z małym regionem na północny-wschód od Wilna, z którego zaczerpnąłem jakieś soki, ale jeszcze nie wiem do końca, czym były one zatrute . Ta wypowiedź Konwickiego najpełniej wyraża duchowe podłoże jego twórczości. Wielokrotnie opisywana przez krytyków i obecna we wszystkich prawie powieściach dolina z rzeką, lasem i linią kolejową jest nie tylko miejscem urodzenia pisarza, jego dzieciństwa i wczesnej młodości, ale też jedynym punktem odniesienia we wszystkich momentach życiowych .\nJak pisze Anna Nasalska, świat bohaterów Konwickiego ma kształt doliny , która stanowi fundament, niezmienne sacrum, centrum świata. Dolina to miejsce poznania decydujące o całym życiu wewnętrznym, jego podstawowa czasoprzestrzeń, wyznaczająca odwieczny porządek, ład i bezpieczeństwo: A księżyc w tamtych czasach świecił rzęsiście, jak powinien świecić, bo wówczas nie zatarły się jeszcze granice i lato różniło się od zimy, płeć od płci, życie od śmierci . W tej perspektywie ciągłe literackie (i filmowe) powroty do Doliny nie są jedynie wyrazem tęsknoty za utraconym nagle rajem, ale nieustającą próbą odnalezienia samego siebie dzisiaj, samookreślenia i potwierdzenia swojej obecności.\nPytany o najważniejszą z wartości, Konwicki podkreśla, że jest nią zaznaczenie swojej obecności oraz uwierzytelnienie swojego pobytu w tym miejscu i czasie, przedstawienie świadectwa losu własnego i generacyjnego . Taka deklaracja nabiera znaczenia, kiedy patrzymy przez pryzmat artystycznych preferencji pisarza, bowiem dotyczą one jedynie sfery szczególnego typu wrażliwości wyznaczonej przez doświadczenia wyniesione z Doliny. W takiej perspektywie twórczość Konwickiego jest próbą przedstawienia mentalności człowieka z Doliny, a jednocześnie zapisem losu jego i jego generacji – losu, którym jest ciągłe przezwyciężanie obcości w świecie zewnętrznym i na zawsze od niej odległym. Dolina nabiera tu cech symbolu – nie chodzi już o konkretne miejsce, ale o swoistą wartość, która nadaje wszystkiemu znaczenie i staje się rodzajem constans, niezależnego od zmieniających się okoliczności i czasów.\nTak rozumiana Dolina zyskuje wizualny kształt w adaptacji Doliny Issy, Dziadów i Kroniki wypadków miłosnych. Dlatego że Tadeusz Konwicki występuje jednocześnie jako ich autor i bohater, a przez to jego kino autorskie nabiera nowych znaczeń.\nDo dwóch pierwszych filmów pisarz sam napisał scenariusze i samodzielnie je wyreżyserował – to niewątpliwie wpływa na jego strategię adaptacyjną. Pojawia się tu jednak jeszcze jeden istotny element: oryginalne teksty literackie napisali Litwini, współziomkowie Konwickiego. Może się ktoś dziwić, że ja – bez mała klasyk filmu autorskiego – palnąłem nagle znienacka dwa filmy nie ze swojego materiału. Otóż (...) pewne okoliczności – czasów, nastrojów, rekompen-\nsat moralnych – skłoniły mnie do sięgnięcia po „Dolinę Issy” i po „Dziady”. Obaj autorzy są zresztą ze mną spokrewnieni; może nie dosłownie węzłami krwi, choć na Wileńszczyźnie wszyscy byli spowinowaceni ze wszystkimi, ale przez „rodzinną Europę”, przez wspólnotę ziemi, obyczaju, no i tych resztek romantyzmu, które jeszcze się błąkały, jak duchy po puszczach wileńskich .\nKonwicki wielokrotnie wyrażał podziw i przywiązanie do twórczości Miłosza jako świadectwa kultury, z której wyrosła i którą niezmiennie prezentowała. Widział w niej przede wszystkim odbicie tych wartości, które i jemu – z racji wspólnej ojczyzny – były bliskie.\nAdaptację Doliny Issy podjął po dziesięcioletniej przerwie w pracy z filmem, w warunkach dość sprzyjających, kiedy Miłosz otrzymał Nagrodę Nobla. Jak mówi: ...sięgnąłem po Miłosza, bo uważałem wtedy, że należy mu się coś od ludzi zajmujących się sztuką w kraju, wielokrotnie wyrażających się o nim obelżywie. Przecież on w momencie otrzymania Nagrody Nobla był znany tylko wśród tak zwanych elit. Uważałem więc za swój obowiązek przedstawić – przez filmową „Dolinę Issy” – dramat jego losu .\nSam Miłosz, oglądając ekranową Dolinę Issy, podobno nieustannie pytał zirytowany: Co, to jestem ja? . Jego reakcja wskazuje na daleko idące zmiany w stosunku do podstawy powieściowej. Z drugiej jednak strony Konwicki mówi: W ciągu czterdziestu minut pokazałem (...) nie „Dolinę Issy”, lecz Miłosza. „Dolinę Issy” potraktowałem jako kawałek lustra, w którym odbić można autora „Ziemi Ulro” .\nPowieść Miłosza jest kluczem do zrozumienia całej jego twórczości, stanowi określenie własnych korzeni, powrót do miejsca, gdzie wszystko się zaczęło. Umysłowość i światopogląd Miłosza mają swe źródło właśnie tam, a jego Dolina Issy jest wizją procesu ich kształtowania. Film Konwickiego, nie będąc wierny powieści, ma ambicje wyjaśnienia fenomenu samego Miłosza, i to z perspektywy bardzo osobistej. Znamienna jest tu wypowiedź samego Konwickiego: ...bez dogłębnej znajomości Wileńszczyzny nie ma co marzyć o nadaniu literackiej materii ekranowego kształtu. Znajduję się w podobnej sytuacji, co Czesław Miłosz piszący „Dolinę Issy”. Nadal żyję wspomnieniami dzieciństwa na Litwie, choć opuściłem ją przeszło trzydzieści lat temu. „Dolina Issy” nie była dla mnie zwykłą powieścią, jej rolę dla mnie można porównać do soczewki skupiającej moje własne wspomnienia. Dwadzieścia pięć lat temu zaległa w mojej podświadomości, podsyca moją pamięć. Nie w szczegółach, które wyblakły, lecz w zmysłowych odczuciach. Pamiętam zapach lasów, smak wody, kształt chmur, odcień traw. Wielokrotnie wracałem na Litwę w moich książkach (...), ale w filmie nie miałem odwagi .\nLektura scenariusza Doliny Issy ujawnia niezwykle interesujące aspekty. Stanowi bowiem impresję, której poszczególne fragmenty są połączone na zasadzie symultaniczności. Zabieg taki w odniesieniu do powieści ma głębokie uzasadnienie. Dolina Issy Miłosza jest afilmowa w tym sensie, że nie ma tu klasycznej fabuły. Jej treścią jest wspomnienie, które z perspektywy czasu uwydatnia to, co istotnie zaważyło na życiu bohatera. Przeżycia i doświadczenia małego Tomasza są przedstawiane przez człowieka starszego, który ma świadomość ich znaczenia, rozumie je z perspektywy dystansu czasowego. To on jest właściwym narratorem powieści, będącej projekcją jego pamięci.\nScenariusz musiał przezwyciężyć afabularność powieści właśnie dzięki wykorzystaniu owej poetyki wspomnienia rozgrywanej na dwóch planach:\nteraźniejszości i przeszłości. Ten pierwszy wyznaczają recytowane w filmie wiersze Miłosza - nie tylko pełniące rolę komentarza do pokazywanych wydarzeń, ale też w ten sposób mówiące o swoich źródłach i duchowej genezie. Jak mówi Konwicki, ta cieniutka płaszczyzna ma podkreślać mroczny, niemalże baśniowy charakter całości. Może być odebrana jako swoiste przedłużenie powieści, jej epilog, w którym pojawiają się dzieci, wnukowie mieszkańców doliny Issy . Innymi słowy recytowane wiersze mają mówić o samej Litwie, ale przede wszystkim charakteryzować obecną sytuację tych, dla których była ojczyzną i którzy przez jej utratę stali się wiecznymi wygnańcami.\nW scenariuszu Konwickiego już sama ekspozycja sugeruje komentującą rolę poezji, której wymowa stanowi rodzaj emocjonalnego wstępu do mających nastąpić wydarzeń. Oto bowiem stary człowiek idący ze wschodu na zachód recytuje wiersz Miłosza W mojej ojczyźnie. Uwaga odbiorcy jest kierowana w stronę pamięci na zawsze utraconej ojczyzny, a pod pozornym spokojem i lapidarnością stwierdzenia, że podmiot liryczny nigdy do niej nie wróci, kryje się ogromna siła emocji. Emocji, które - dodajmy – są udziałem nie tylko poety, autora Doliny Issy, ale także jej adaptatora.\nTadeusz Konwicki w cytowanej wyżej wypowiedzi mówił, że żyje ciągle wspomnieniami Litwy, które dotyczą bardziej odczuć niż konkretnych szczegółów. Scenariusz Doliny Issy ma przez to charakter przede wszystkim emocjonalny, a specyfikę tych uczuć tłumaczy charakterystyka miejsca, w którym wszystko będzie się rozgrywać: Osobliwością doliny Issy jest większa niż gdzie indziej ilość diabłów. Być może spróchniałe wierzby, młyny, chaszcze na brzegach są szczególnie wygodne dla istot, które ukazują się oczom ludzkim tylko wtedy, kiedy same sobie tego życzą.\nOto i teraz przelatuje nad zamglonym oparzeliskiem stary diabeł w postaci kozaka w czarnym burnusie. Bryzgnął czerwoną wodą, strzelił nahajką i zagwizdał przeraźliwie. Słońce już zaszło, kona resztka łuny .\nDolina Issy jawi się w tym niezwykle lirycznym opisie jako miejsce mroczne i tajemnicze, ogarnięte tajemnymi siłami, których oddziaływanie na życie tutejszych ludzi jest ogromne. Urodzić się tu oznacza być naznaczonym piętnem, wyróżniać się niepowtarzalną specyfiką. W ten sposób Konwicki określa swoje ścisłe związki z Miłoszem, niejako solidaryzując się z nim wspólnotą ojczyzny, która obu ich napiętnowała jednakowo.\nDotyczy to również bohaterów adaptacji Konwickiego, ukazanych z całą wyrazistością ciężaru losu, który stał się ich udziałem. Szczególnym przykładem jest tu postać leśnika Baltazara, którego diabły wybrały sobie do dręczenia. Postać ta kumuluje całe niewytłumaczalne działanie okrutnych sił rządzących doliną Issy. Dlaczego zabił niewinnego, obcego człowieka – czy dlatego, że jest zły, czy też zadziałały tu jakieś siły zewnętrzne? Dręczony tymi pytaniami Baltazar nie może pogodzić się ze swoim losem, ale też jest pozbawiony możliwości jego zmiany. To właśnie on usłyszy od rabina, do którego uda się po radę: Żaden człowiek nie jest dobry. Co zrobiłeś złego człowieku, tylko to jest twój własny los. (...) Nie przeklinaj człowieku własnego losu, bo kto myśli, że ma cudzy, a nie własny los – zginie i będzie potępiony. Nie myśl człowieku, jakie mogłoby być twoje życie, bo inne byłoby nie twoje .\nW jakiś sposób dotyczy to wszystkich nieszczęśliwych mieszkańców doliny Issy, którzy cierpiąc, chowają w duszy grzeszne sekrety własnego życia. Można\nzaryzykować twierdzenie, że taka predestynacja jest udziałem również obu pisarzy, którzy na skutek działania fatalnego losu utracili ojczyznę i stali się wiecznymi wygnańcami bez własnego miejsca na ziemi.\nPostaci w filmowej Dolinie Issy są ukazywane zawsze tylko przez chwilę, jakby w przelocie, ale za to w najbardziej sugestywnych, dramatycznych momentach życia. Wszystko to daje efekt nerwowości, niepokoju, istnienia jakiejś podskórnej, tajemniczej siły. Jest nią zło mieszkające w dolinie Issy i naznaczające losy ludzi, stanowiące ukryty kontekst ich egzystencji. Każda postać w scenariuszu jest właściwie esencją swoich losów opisywanych w powieści, ów ukryty, nierówny rytm podkreśla jeszcze symultaniczność motywów – film składa się z szeregu krótkich scen tworzących rodzaj mozaiki. Wszystko zaś dzieje się jakby t e r a z, postaci jednocześnie rozgrywają swoje dramaty.\nCelem takiego zabiegu adaptacyjnego jest odtworzenie atmosfery, niepowtarzalnego charakteru opisywanego miejsca. Fakt, że nie ma tu klasycznie rozumianej fabuły stopniowo odsłaniającej charaktery postaci, sprawia, że to, co w książce było porządkiem epickim, tu pojawia się w charakterze snu-wspomnienia, obsesyjnych i uporczywych nawrotów myśli do określonych obrazów, do strzępów fabularnych, do niektórych postaci i niektórych zdarzeń. (...) Te strzępy fabularne, te ustawiczne nawroty do pewnych obrazów, wyraźna rezygnacja z należnego odbiorcy prawa do „zżycia się” z postaciami dramatu, wszystko to miało niespodziewany skutek: bohaterowie zaludniający dolinę Issy przestali być ważni. Ich dramat nie jest dramatem żywych ludzi, a zaledwie śladem dawnych dramatów, odbitych w słońcu wyblakłych cieni . W ten sposób ujawnia się prawdziwa idea adaptacji powieści – ma ona być portretem nie doliny Issy, lecz artysty, który się z niej wywodzi. Film jest rodzajem impresji dyktowanej pamięcią tamtego miejsca, impresji która zatrzymała odczucia i emocje, wrażenia wywołane specyfiką tego miejsca, ale też tęsknotą za nim.\nZa taką interpretacją zamysłu adaptatora przemawia szczególnie kreacja przestrzeni, którą tworzy bujna, dzika przyroda doliny Issy, stale obecna w życiu bohaterów. Filmowe obrazy są przesycone czerwienią i złotem zachodzącego słońca, feerią kolorów, przez co ukazywany świat nabiera aury wieloznaczności. Z jednej strony miało to niewątpliwie budować nastrój, z drugiej zaś podkreślać impresyjny, wrażeniowy charakter filmu, którego liryzm kieruje uwagę odbiorcy na autora, nie zaś na przedmiot opisu. Jak pisze Janusz Skwara, Konwicki w oddawaniu całej dzikości, okrucieństwa i potęgi przyrody idzie dalej niż Miłosz, ponieważ odrzuca stylizację, daje obrazy rozbuchane, malowane soczyście, sugestywnie, zupełnie jakby chciał pokazać rozmiar swej rozpaczy po utracie kraju dzieciństwa, bólu i cierpienia . Recenzent pisze, że jest to może bardziej wyraziste, ale zbyt jednostronne w porównaniu z wieloznaczną perspektywą poznawczą powieści.\nKonwickiemu jednak chodziło właśnie o tę jednostronność – ona dawała możliwość wypowiedzenia się o kraju dzieciństwa, który istnieje już tylko w pamięci. Innymi słowy celem adaptatora nie była rodzajowość, wierność jakiemukolwiek porządkowi zewnętrznemu, ale ukazanie specyfiki doliny Issy z perspektywy osobistego jej widzenia. Ten kraj już nie istnieje, a więc nie ma sensu opisywać go obiektywnie – nikomu nie jest to potrzebne. Jedyny sposób na ocalenie go to próba pokazania siebie jako wytworu tamtej minionej kultury,\ntamtego miejsca, tamtych czasów. Chodziłoby więc o uczynienie siebie jedynym pryzmatem, przez który można zrozumieć szczególny charakter Litwy.\nJej wychowankowie są współczesnymi pielgrzymami – zdaje się mówić Konwicki, który w ten sposób łączy swój los z losem Miłosza. Stąd powtarzający się motyw pielgrzyma – wędrowca pojawiającego się już w ekspozycji scenariusza Doliny Issy. Zauważmy, że idzie on ze wschodu na zachód (tak jak porusza się większość postaci w filmie), a więc symbolizuje przechodzenie z jednej kultury do drugiej. Starzec znajduje się w wielkim mieście, wśród tłumu - to podkreśla jego obcość w tym miejscu i zderza dwie kultury, niemal je sobie przeciwstawiając. Podobny efekt wywołują wiersze Miłosza recytowane na tle pejzażu amerykańskiej metropolii: podkreślają jeszcze tragizm losów litewskich wygnańców, zawsze obcych, bez ojczyzny.\nCelem Konwickiego jako adaptatora powieści było więc oddanie fenomenu i artyzmu Miłosza przez emocjonalną charakterystykę jego ojczyzny, która ukształtowała go i określiła sposób widzenia świata. Choć adaptacja nie zawiera ani jednej sceny, której nie byłoby w powieści, Konwicki adaptator potraktował Dolinę Issy osobiście, jako opowieść o własnej ziemi, pełną nastrojów, które były i jego udziałem. Jak pisze Andrzej Kołodyński, nie można przeżyć cudzego snu, trudno go nawet wiernie opowiedzieć. Dlatego Konwicki nie ekranizuje Miłosza, ale przekłada – na kino, na własne widzenie świata – tak jak przekłada się z języka na język poezję . Przekład „z sensu na sens” spowodował więc, że adaptacja Doliny Issy stała się jeszcze jednym utworem Konwickiego, z konieczności analizowanym i interpretowanym tak jak inne jego dzieła . Adaptator dokonał więc nie tylko przekładu ze struktury tekstu literackiego na strukturę scenariusza filmowego, ale także na strukturę własnej twórczości. Zaanektował tekst Miłosza tak dalece, że stał się on jego własnym.\nZ podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku adaptacji Dziadów zrealizowanej przez Konwickiego w roku 1989 pod tytułem Opowieść o „Dziadach” Adama Mickiewicza – Lawa. Jest to ostatni film pisarza i jednocześnie wyraz hołdu złożonego wszystkiemu, co było dla niego istotne, co kształtowało jego światopogląd i karmiło twórczą wyobraźnię.\nJuż sam tytuł wskazuje, że rola Konwickiego jako adaptatora jest tu najważniejszym kluczem interpretacyjnym; to opowieść o Dziadach, a więc rodzaj czytelniczej refleksji nad dramatem Mickiewicza ubranej w obrazy filmowe i opatrzonej autorskim komentarzem. Dodatkowo, co zdaje się istotne, Konwicki zatytułował utwór Lawa, zwracając uwagę odbiorcy na słynny fragment dramatu, w którym omawiany jest polski naród, jego kondycja i zachowanie wobec zaborcy. Tym samym ograniczył wymowę ideową utworu do treści bardziej patriotyczno-politycznych niż metafizycznych.\nWłaściwym tematem Lawy jest naród – jego przeżycia i przemiany, oceniane z perspektywy diagnozy przedstawionej w dramacie Mickiewicza. Ponadto jest to naród, którego mentalność w dużej mierze z tego dramatu wyrasta, co – zdaniem Konwickiego – zdaje się zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem. Tak więc adaptator (...) posiłkuje się „Dziadami" jako rezerwuarem narodowej tożsamości; esencją romantycznej (czytaj: polskiej) świadomości. Dzieło Mickiewicza jest więc zarówno pretekstem do ukształtowania własnej wizji przeszłości i współczesności, jak i swoistym wianem duchowym, wobec któ-\nrego żadne pokolenie Polaków nie może przejść obojętnie. Musi się określić . Takie rozumienie Dziadów spowodowało, że Konwicki nie dokonał ekranizacji czy adaptacji, ale stworzył własną wizję znaczenia tego dzieła. Zwróćmy uwagę na to, jak pisarz mówił o swoich emocjach podczas lektury dramatu: ...czytałem utwór współczesny, szalenie wieloznaczny, utwór z ogromną siłą egzystencjalną, nie tylko aluzyjno-polityczną. I oto uwikłany w to nasze życie (...) .\nWynika z tego cała autorska strategia adaptacji dramatu. Jak sam mówi: ...oczywiście, dla współczesnego reżysera byłoby szaleństwem brać się do ekranizacji tak skomplikowanego, tak typowo polskiego utworu, jakim są „Dziady” Mickiewicza. (...). Ale dla mnie to spojrzenie p o p r z e z [podkr. B.G.] Mickiewicza było bardzo zachęcające. (...) Pozwoliłem sobie wobec tego na taki luksus, aby pod pretekstem historycznej fabuły zrealizować coś, co byłoby przyczynkiem do zrozumienia pewnego społeczeństwa żyjącego dzisiaj, w środku Europy . Spojrzenie poprzez Mickiewicza oznacza, że Konwicki był świadomy ograniczeń, jakie musiał nieść za sobą przekład dramatu na film, dlatego Lawa jest rodzajem eseju o losie polskiego narodu skomponowanym z fragmentów Dziadów.\nTadeusz Konwicki jako adaptator występuje więc w kilku rolach: czytelnika, interpretatora, ale także komentatora Dziadów, emocjonalnie zaangażowanego w przekazywane treści. Jest w Lawie obecny jako medium pośredniczące pomiędzy dramatem Mickiewicza a współczesnym odbiorcą. Kluczową rolę odgrywa tu postać starego Poety, którego zjawienie się – niby ducha w starym dworze – otwiera tekst scenariusza Lawy i organizuje jej wymowę ideologiczną. Poeta uosabia niewątpliwie samego Mickiewicza, który jakby wracał po latach na Litwę, aby dokonać podsumowań, popatrzeć na fatalnie powtarzalny los narodu i ponownie w Wielkiej Improwizacji zapytać Boga o sens tego losu. Poeta\njest więc także Konradem, dojrzałym, znającym cenę buntu i świadomym wydarzeń, jakie były udziałem jego ojczyzny przez 150 lat. Jednocześnie Poeta jest i głosem samego Konwickiego , który jako wychowanek tradycji romantycznej, „krewny” Mickiewicza oraz uczestnik losów narodowych zastanawia się nad aktualnością Dziadów. Taka kompozycja tłumaczy rozdzielenie w adaptacji postaci Gustawa-Konrada na „młodego” bohatera poematu Mickiewicza oraz „starego" poetę, który po latach przychodzi dokonać rozrachunku z przeszłością i przyszłością.\nTaka konstrukcja postaci bohatera jest wpisana bezpośrednio w wymowę ideową Lawy. Akcja rozpoczyna się nocą drugiego listopada, kiedy lud odprawia misterium dziadów, kończy się zaś nad ranem, zamykając wszystkie wydarzenia w symboliczną klamrę czasu duchów i upiorów z przeszłości. Misterium rozgrywa się więc niby w ciągu jednej nocy, lecz jest to noc nierzeczywista, bo symbolicznie obejmująca dziesiątki lat. Wszak gesty, słowa i zaklęcia będą powtarzały za guślarzem wszystkie pokolenia Polaków, zawsze w podobny sposób. Zmieniać się będą tylko świadkowie narodowej sprawy . Tak więc funkcję organizatora wydarzeń spełnia pamięć przeszłości, która ciągle żyje, wywoływana przez Polaków w chwilach narodowej próby. Jest to podkreślenie symboliki samego filmu, rozgrywającego się na prawach wspomnienia, ale także odniesienie do specyfiki polskiego ducha narodowego, który – jak twierdzi Konwicki – żyje pamięcią.\nWszystkie wydarzenia w Lawie zostają bardziej wywołane (jako duchy) niż rozegrane w sposób tradycyjny. Powołują je rozrachunki Poety, który wspominając, dyskutuje z samym sobą na temat przeszłości i przyszłości narodu. Uwagę zwracają tu sceny, w których młody bohater Gustaw-Konrad symbolicznie przyjmuje postać starego Poety. Przykładem może być misterium na cmentarzu, kiedy po duchach dzieci, złego pana i dziewczyny pojawia się widmo samobójcy. Jest to młody człowiek w białej koszuli rozpiętej pod szyją, z okropną raną na piersi. Rozpoznajemy w nim Gustawa. Staje, nie przekraczając koła i milczy, patrząc martwo przed siebie. Gdzieś daleko pieje drugi kur . Kiedy zebrani zaniepokojeni milczeniem ducha chcą go przegnać, okazuje się, że przecież to nie Gustaw. Gustawa nie ma. To Poeta stoi sam pośród nocy i słuchając wiatru, mówi sam do siebie . Opisana scena potwierdza tezę, że rozgrywane wydarzenia to projekcja umysłu Poety, który wraca do przeszłości i ponownie w niej uczestniczy, jakby dawał do zrozumienia, że zawsze jest aktualna.\nNajbardziej ewidentnie ukazuje to scena Wielkiej Improwizacji, którą rozpoczyna Konrad, a potem podejmuje Poeta jak zawsze odziany w czamarę z narzuconą na plecy peleryną. Już dawno włosy przyprószyła mu siwizna. Przy kątach oczu siatka zmarszczek. Tylko taki człowiek może wadzić się z Bogiem . Ten autorski komentarz Konwickiego w scenariuszu manifestuje rolę pisarza w kreowaniu wizji „Dziadów”. Wyrażenie przekonania, że tylko stary, doświadczony człowiek może podejmować dyskusję z Bogiem o sens historii i cierpienia, znacząco zmienia wymowę ideologiczną Wielkiej Improwizacji, nadając jej wymiar uniwersalny. Głosi ją człowiek, który zna losy narodowe i zwraca się do Boga nie o rząd dusz, ale raczej o odpowiedź na pytanie o znaczenie tych losów. Zilustrowane jest to filmowymi obrazami spieszącego gdzieś tłumu, wojennego inwalidy, pochodu pierwszomajowego, procesji Bożego Ciała. Przede wszystkim jednak zostają tu wprowadzone kadry z symbolami narodowej przeszłości: Szarża ułanów, pewnie na czołgi niemieckie. Walące się domy w chmurach kurzu. Żydzi\nwyprowadzeni z płonącego ghetta przez esesmanów. Dzieci w hełmach z butelkami benzyny w rękach podczas Powstania Warszawskiego. Wychudzone do ostatka zwłoki zrzucane z wózków do wspólnego grobu. Wagony towarowe z oknami zasznurowanymi drutem kolczastym. W tych oknach twarze wywożonych na poniewierkę albo na śmierć ludzi. I jeszcze raz inwalida wojenny z akordeonem. Znicze już dogasają. Polskie stereotypy . Kadry te ilustrują monolog Poety i są jego dramatycznym pytaniem do Boga. Mają ukazywać uniwersalizm Wielkiej Improwizacji i swoją symboliką zarzucić Bogu nieczułość na ludzkie cierpienie.\nTadeusz Konwicki przez opisane wyżej zabiegi zamierzał w adaptacji zilustrować swoje przekonanie o współczesności Dziadów. Przez wprowadzenie postaci starego Poety, który poniekąd miał symbolizować samego pisarza, uzyskał efekt uniwersalizacji samego dramatu. Jednocześnie pisarz zamanifestował własną wizję Dziadów, nadając im szersze znaczenie – Lawa to nie tylko sam dramat Mickiewicza zaadaptowany do filmu, lecz przede wszystkim refleksja na temat tego dramatu ukazana z perspektywy współczesnego odbiorcy.\nRomantyzm jest dla Polaków jak dekoracja duszy, jako narodowy kostium, który nakładamy w uroczystych chwilach, by się nim trochę nacieszyć i pokazać od święta innym. Romantyzm to takie coś, co zawsze mamy na sprzedaż, na obronę, usprawiedliwienie, czym tłumaczymy nasz los, charakter narodowy i historię . Romantyczne dziedzictwo jest z jednej strony naszym olbrzymim bogactwem, bo daje siłę w momentach najtrudniejszych, ale też i przekleństwem, rodzajem piętna, które zamyka naród w ramy ciasnego stereotypu.\nNie sposób jednak całkowicie zgodzić się z opinią, że aktualność Dziadów Konwicki widzi tylko w pewnym anachronicznym schematyzmie polskich zachowań i wzorców. W zakończeniu scenariusza opisana jest scena, w której jednocześnie z fabryki wychodzą po pracy zmęczeni robotnicy , z meczu wraca agresywny tłum kibiców, na dworcu kłębi się masa niespokojnych podróżnych, w ogromnym pochodzie pierwszomajowym sunie rzesza rozentuzjazmowanych ludzi, a inni idą rozmodleni w kościelnej procesji. Człowiecza lawa – to ostatnie słowa tekstu scenariusza podsumowujące tę scenę.\nJej wyjaśnienia należy szukać w samej idei dramatu otwartego, której istota polega na nieskończonej liczbie możliwych odczytań, zależnie od czasu i kontekstu. Wiążąc ową istotę z charakterem narodowym Polaków, należy wnioskować, że Konwicki z jednej strony nadaje dramatowi Mickiewicza własne zakończenie, z drugiej zaś pozostawia go otwartym na interpretacje kolejnych pokoleń.\nDlatego w tym filmie – mówi Tadeusz Konwicki – po przeszło dwugodzinnej psychodramie narodowej, po dwugodzinnym udręczeniu, daję happy end. Pokazuję tę lawę. Naród, który jest spory, prawie 40-milionowy, lecz wciąż jeszcze nie uformowany, nie okrzepły, młody. Jak lawa. To nieuformowanie daje pewną nadzieję na przyszłość. Że wciąż mamy wszystko przed sobą. I zło, i dobro .\nMimo daleko idących zmian wobec pierwowzoru literackiego Lawa wydaje się zadziwiająco mu wierna, i to na kilku poziomach. Mickiewicz pokazał w Dziadach, czym według niego jest polskość. Od samej formy dramatu poczynając, a na poszczególnych postaciach kończąc, jego celem było przedstawienie typowych cech narodu polskiego . Konwicki podjął tę ideę, aby wykazać jej aktualność w dużej mierze polegającą na ciągłym kultywowaniu stereotypowych zachowań romantycznych. Jednak, jak słusznie wskazuje Janusz Zatorski, Lawa\njest także paradoksalną próbą przełamania romantycznego archetypu polskości za pomocą romantycznego kodu. Próbą wyjścia z zaklętego kręgu . Wierność idei Mickiewicza polega w tym przypadku na wykorzystaniu jego myśli do snucia refleksji współczesnych na temat Polaków – ukazywania ich cech, przywar i zalet, z których podstawowa wydaje się siła ducha umożliwiająca walkę i odrodzenie nawet po najcięższych doświadczeniach.\nNa czym polega strategia adaptatorska Konwickiego w stosunku do Doliny Issy i Dziadów? Jej istotą jest osobiste, aktywne odczytanie utworów, które w efekcie zyskują zupełnie nowy wymiar. Adaptator dokonuje bowiem swoistego ich przekładu nie tylko na język filmu, ale przede wszystkim na strukturę swojej własnej twórczości. Innymi słowy Konwicki włącza oba teksty w krąg swojego widzenia i odczuwania, a więc staje się ich nowym autorem . Dlatego też należy je interpretować tak jak całą autorską twórczość pisarza, czyli przez pryzmat jego osobowości twórczej. Tak jak we własnych powieściach i filmach – to autor jest ich właściwym bohaterem. Nadaje im piętno swoich przemyśleń i obsesji, przez co stają się jego własnymi utworami. Świadczy o tym już sam kształt scenariuszy Doliny Issy i Lawy. To teksty przypominające rodzaj impresji, pełne luźno powiązanych scen, organizowane w porządku emocjonalnym, silnie subiektywne. Właściwie można je rozumieć jako osobiste świadectwo lektury literackiej podstawy, w którym adaptator daje wyraz swoim odczuciom i emocjom. W ten właśnie sposób teksty oryginalne otrzymują znamię tekstów autorskich samego Konwickiego.\nJednocześnie zachowana zostaje ich odrębność i swoistość, bo scenariusze tworzy niemal wyłącznie oryginalna warstwa słowna (inkrustowana autorskimi komentarzami adaptatora). W ten sposób teksty literackie utrzymują swoją specyfikę i klimat, nawiązując zarazem do nowego, obrazowo-słownego kodu wypowiedzi. Czysto literacki język Miłosza i Mickiewicza staje się w ten sposób językiem scenariuszy filmowych. Konwicki jako scenarzysta ujawnia swoją postawę autorską, z fragmentów utworów oryginalnych kreując własne filmowe wizje. Jest więc jednocześnie odbiorcą i twórcą, bo dokonuje emocjonalnego przekładu tych utworów na język oraz strukturę własnej twórczości. Opisana strategia adaptacyjna ma głęboki sens właśnie w kontekście głównych wyznaczników jego dzieła. Podstawowym z nich jest ukazanie siebie jako wytworu czasu i miejsca, które na zawsze odeszły w niepamięć. Adaptacja Doliny Issy oraz Dziadów jest również próbą realizacji tego celu.\nZupełnym ewenementem był natomiast udział Konwickiego jako scenarzysty w adaptacji własnej powieści Kronika wypadków miłosnych, którą w 1986 roku wyreżyserował Andrzej Wajda (również autor scenariuszowych dialogów).\nSama powieść jest zbudowana na zasadzie interesującej asymetrii, którą powoduje mylące wykreowanie na głównego bohatera młodego maturzysty Wicia przeżywającego wiosną 1939 roku pierwszą gwałtowną miłość do licealistki Aliny. Mylące, ponieważ właściwym bohaterem powieści jest dorosły Witold, który po latach wspomina swoją młodość, a wszystkie opisane wydarzenia okazują się projekcjami jego pamięci. Postać ta jest kluczem do analizy oraz interpretacji strategii adaptacyjnej Konwickiego wobec własnej powieści.\nScenariusz, który po raz kolejny w całości skonstruowany jest z fragmentów podstawy literackiej, poprzedza prolog oddający w czterech scenach tragiczne\nwypadki miłosne ówczesnych czasów. Są to fotografie nagłówka gazety, procesu sądowego, twarzy kobiety w albumie oraz krwawych wydarzeń przedstawionych w rysunkowej relacji z podpisem Fotografa przy tym nie było. Wyeksponowanie fotografii sugeruje, że będziemy oglądać zatrzymaną w kadrze przeszłość w jej realnym kształcie. Jednocześnie sama treść scen z prologu – sensacyjna, opisująca brutalne zbrodnie miłosne – nakazuje patrzeć na dalsze wydarzenia z nieco innej perspektywy. Miłość, będąca ich głównym tematem, to wynik młodzieńczej namiętności, ale także afektacja, szereg sztucznych i anachronicznych dziś zachowań charakterystycznych dla opisywanej epoki. Wymowa prologu stanowi więc sugestię, że opisywane zdarzenia widziane są jakby z zewnątrz, przez kogoś, kto patrzy na nie z oddalenia. W powieści był to Witold (oraz nieznajomy człowiek), który w wyobraźni powracał do krainy młodości i patrzył na przeszłość z dystansu czasu oraz doświadczenia. W scenariuszu jest to Nieznajomy, od początku towarzyszący Wiciowi w przeżywaniu pierwszej przygody miłosnej.\nPo scenariuszowym prologu następuje podział na dziewięć dni (dodatkowo podzielonych na sceny), podczas których szalona miłość narodzi się i osiągnie apogeum w samobójczej próbie Wicia i Aliny. Budowa scenariusza nawiązuje do tytułu powieści, ma być rodzajem kroniki dokładnie opisującej wydarzenia dzień po dniu.\nJuż w pierwszej scenie Wicio wracający pociągiem do domu spotyka człowieka, który był dziwnie ubrany, niby zwyczajnie, ale jakby trochę cudzoziemsko. Na głowie miał skórzany kaszkiet mokry od deszczu, króciutki płaszcz z cienkiego, nie znanego materiału poczerniał od wilgoci. Pod daszkiem czapki błyszczały słabym światłem wielkie okulary w grubej oprawie, jakich nikt tu nie nosił . Opis ten podkreśla obcość Nieznajomego w odwiedzanym przez niego świecie. Ponadto w domyśle odnosić się może do pisarza – Konwicki sam występuje w tej roli. Fakt ten zasadniczo wpływa na interpretację zamysłu adaptacyjnego, ponieważ bezpośrednio wprowadza do fabuły postać jej autora. Elżbieta Karasiewicz pisze, że obecność Konwickiego w filmie to niepotrzebna nachalność, że odnosi się wrażenie, jakby pisarz nie wierzył, że to, co robi reżyser, jest dla widza dość jasne . Otóż właśnie cały zamysł adaptacji bez postaci Konwickiego w filmie byłby niejasny. To, co recenzentka odczytuje jako niepotrzebną nachalność, stanowi znaczący trop prowadzący do interesującego wniosku.\nZauważmy, że Kronika wypadków miłosnych powstała w roku 1986, a więc pomiędzy Doliną Issy a Lawą. Są to jedyne adaptacje dokonane przez Konwickiego w latach osiemdziesiątych, kiedy zakończył swoją współpracę z filmem. Już w Dolinie Issy pisarz manifestacyjnie objawił swoje autorstwo adaptacji przez wprowadzenie zmian w stosunku do oryginału, ale także przez pojawienie się na ekranie (w roli reżysera, którego twarz odbija się w obiektywie kamery). Podobnie było w przypadku Lawy stanowiącej osobistą refleksję pisarza na temat dramatu Mickiewicza. Tu również Konwicki pojawił się osobiście – w tłumie ludzi wychodzących z fabryki. Naturalnie jego obecność w filmie Wajdy nie może tłumaczyć się jedynie chęcią manifestacji własnego autorstwa. Jeśli przypomnieć wypowiedzi Konwickiego dotyczące celów adaptacji utworów Miłosza i Mickiewicza, uderza w nich przede wszystkim potrzeba podkreślenia wspólnego rodowodu, czyli w domyśle – zamiar oddania hołdu Litwie jako ojczyźnie dwóch wielkich artystów. Innymi słowy Litwa jest miejscem, gdzie pod wpły-\nwem specyficznych warunków ukształtowała się osobowość zarówno Miłosza, jak i Mickiewicza. Nie bez racji będzie dodanie tu – również osobowości Konwickiego. Wydaje się, że adaptacja Kroniki wypadków miłosnych miała być elementem swoistej trylogii poświęconej Litwie jako miejscu o szczególnej specyfice, które żyje już tylko w umysłach ludzi tam urodzonych i wychowanych. Wystąpienie Konwickiego w roli Nieznajomego potwierdza tę tezę. O ile Dolina lssy miała być rodzajem filmowego portretu duchowego Miłosza, a Lawa – Mickiewicza, o tyle tę samą funkcję pełni Kronika w stosunku do Konwickiego. Tak więc wszystkie trzy adaptacje można potraktować jako złożenie hołdu Litwie przez ukazanie duchowej specyfiki jej „dzieci”.\nWobec powyższego należy uznać, że głównym bohaterem omawianej adaptacji jest Nieznajomy, który przybywa do krainy swojej młodości, by wspominać pierwszą miłość. Losy Wicia, Aliny i pozostałych postaci są tylko projekcją pamięci Nieznajomego, odbiciem rojeń jego wyobraźni.\nNa fabułę utworu, zamkniętą w dziewięciu dniach opowieści, składa się przypadkowe spotkanie przystojnego i ambitnego maturzysty Wicia z pułkownikówną Aliną. Co prawda przez półtora roku widywali się w pociągu, ale dotąd Wicio nie zwracał na Alinę uwagi. Jest jednak wiosna roku 1939, a Wicio przygotowuje się do matury i egzaminów na medycynę. A więc to chyba nieuchwytna atmosfera rozdrażnienia, oczekiwania i dziwnych przeczuć sprawia, że Wicio nagle się zakochuje. Jest tu też groźba skandalu i zazdrość, są nadzieja i rozpacz, nocne rozmyślania i potajemne spotkania. Słowem – jak pisze Maria Janion  – jest to druga część IV części Dziadów, a właściwie osobliwa jej repetycja. Konwicki jest kontynuatorem idei miłości romantycznej, ujętej jednak w swoisty nawias.\nNawiasem tym jest obecność w opisywanym świecie Nieznajomego, nadającego wydarzeniom charakter relatywny. Widać to szczególnie w jego rozmowach z Wiciem o Alinie: mówi, że właściwie nie pamięta jej imienia ani dokładnego wizerunku oraz że rodzice wywieźli ją do Szwecji i odtąd nikt o niej nie słyszał. Charakterystyczne jest to, że Wicio jakby nie rozumiał sensu słów Nieznajomego, który przecież opowiada o jego przyszłości: Przecież nie budzę w tobie lęku, prawda? Może jestem duchem, który nikogo nie straszy, który sam siebie dręczy i szukając sensu w bezsensie? Cokolwiek bym powiedział i tak ciebie nie powstrzymam, nie zmienię twojej drogi, nie odwrócę twego losu . Wszystko, co ma się wydarzyć, musi nadejść i nie można tego zmienić. Nieznajomy nie przychodzi, aby zmieniać swój dawny los, ale aby go wspominać. Wicio i jego miłość dawno minęły, a Nieznajomy w rzeczywistości rozmawia sam ze sobą, rozpamiętując przeszłość we własnej pamięci – dlatego też jego porozumienie z Wiciem jest niemożliwe. Z tego samego powodu opisywana miłość ma kształt wspaniałego romantycznego uniesienia, na które jednak patrzy człowiek z innej epoki obarczony doświadczeniem lat. Rangę nadaje jej młodzieńcza świeżość i siła, które jednak były karmione obowiązującym ówcześnie stereotypem, kanonem zachowań i wzorców wziętych z literatury romantycznej.\nTak więc spojrzenie z dystansu, jakim dysponuje Nieznajomy, musi zawierać mieszaninę wzruszenia pięknem dawno przeżytych uczuć oraz delikatnej ironii wobec ich wyolbrzymionej afektacji.\nNieznajomy kilkakrotnie wypowiada w scenariuszu monologi charakteryzujące duchowość ówczesnej Litwy. Każdy z nich rozpoczynają słowa: w tamtych\nczasach lub w tamtych latach. Ich rolą jest podkreślanie dystansu czasowego pomiędzy współczesnością a opisywaną przeszłością. W ten sposób zarysowane jest także tło, które ma wyjaśniać sposób myślenia oraz zachowania bohaterów, odmalowywać specyfikę czasu i miejsca. Przez to we wspomnieniach Nieznajomego najważniejsza staje się ówczesna Litwa jako czarowne miejsce dawno przeżytej miłości, nadające jej niepowtarzalny urok.\nJak pisze Anna Marzec, prawdziwość oczarowania Witka zaświadcza pisarz, wciągając przyrodę: drzewa, rzekę, niebo, kwiaty, krzewy z ich odurzającymi zapachem. A także inne, nadprzyrodzone zjawiska. (...) Wyjątkowość i niezwykłość uczucia podkreśla atmosfera cudowności, niezwykłych przypadków, przeczuć, zjawisk telepatycznych i magicznych . Dolina tworzy więc klimat współgrający z intensywnością uczuć bohatera. Litwa tamtych czasów jawi się dzięki temu jako obraz harmonii oraz piękna, dzięki czemu tamta miłość mogła być tak idealna.\nPo raz kolejny do głosu dochodzi tu perspektywa współczesności reprezentowana przez Nieznajomego. Wiemy bowiem, źe opisywany świat za chwilę ulegnie całkowitej zagładzie i ta świadomość nadaje mu szczególną wartość. Wiosna. Jeszcze jedna wiosna. Do tego jakaś nijaka, bo i rok zwykły. 1939. Zupełnie nie do zapamiętania  – mówi jedna z sióstr bliźniaczek, bohaterek filmowej Kroniki. W świecie opisywanych wydarzeń nikt nie przeczuwa nadchodzącego kataklizmu. Ludzie żyją zwykłym, codziennym rytmem, nie dając wiary pogłoskom o wojnie. Rzeczywistość Doliny, odizolowana od wydarzeń czasu historycznego, pogrążona w bezruchu, stanowi rodzaj wiecznej mitycznej teraźniejszości. (...) Spokój i harmonia panujące w naturze zdają się wpływać na ludzi. (...) Cała rzeczywistość pogrążona jest w letargicznej ospałości, wyrażającej się spowolnieniem narracji. Wszystko dzieje się w zwolnionym tempie, jakby zmierzało do powolnego i nieuchronnego końca . Specyfika tamtej Litwy została tu więc ukazana ze szczególną intensywnością, bo przez pryzmat nadchodzącej katastrofy. Miejsca, przyroda, tradycja, ludzie – wszystko to jest skazane na zagładę, o czym wie tylko Nieznajomy. Dlatego jego wspomnienie jest tak wyraziste, pełne wrażeń, zmysłowości, niemal dotykalne. Zbliżający się kataklizm jest opisany również w niezwykle emocjonalnym zakończeniu scenariusza: Wtedy o tej południowej porze cały świat zaczął krzyczeć jakimś chorym wyciem. Krzyczały parowozy na bocznicach i szlakach, krzyczały fabryki miastowe i podmiejskie, krzyczały autobusy zwane arbonami i pojedyncze domy. Wielki płacz uderzył w popielate, martwe niebo, na którym powoli napływały stada coraz to nowych czarnych krzyży, coraz więcej, coraz bliżej . Jest to pełna żalu, buntu i strachu bezpośrednia zapowiedź tego, co wkrótce spotka tę ziemię.\nTadeusz Konwicki pokazał zatem świat na moment przed katastrofą. Kronika wypadków miłosnych jest fundowana na tym właśnie przekonaniu: wyroki losów unicestwiły dawną Litwę, ale żyje ona w pamięci oraz w strukturze psychicznej ludzi stamtąd pochodzących. Stąd adaptacyjny zamysł, aby bohaterem był Nieznajomy – przez jego sposób myślenia, rodzaj wrażliwości, stosunek do świata poznajemy samą Litwę.\nWedług Anny Nasalskiej opisy Kresów przeniknięte swoistym panpoetyzmem, odtwarzające w drobiazgowo przywoływanych elementach urodę ziemi, klimat, zapach, niezwykłość ludzi, odsłaniają obraz autora, który zgodnie z romantycznym wizerunkiem nigdy tej Kolonii Wileńskiej naprawdę nie opuścił. Jest z nią\nzwiązany uczuciowo, ale równie trwale przez nią ukształtowany: przez jej system wartości, sposób widzenia świata, kodeks etyczny, marzenia i fikcje składające się na regionalną szkołę uczuć . W przypadku adaptacji Kroniki wypadków miłosnych cytat ten jest szczególnie adekwatny, ponieważ obecność Nieznajomego waloryzuje Litwę jako wartość utraconą, ale wiecznie żywą. Z drugiej strony piękno i harmonia przedstawionych miejsc charakteryzują samego Nieznajomego, który przecież tworzy opisywany świat we własnej wyobraźni.\nStrategia adaptacyjna w przypadku Kroniki wypadków miłosnych polega na dość wiernym odtworzeniu zamysłu oraz struktury powieści. Pojawienie się Tadeusza Konwickiego na ekranie w roli głównego bohatera nadaje adaptacji wymiar zaskakującej manifestacji autorskiej. Zabieg ten jednak tłumaczą opisane wyżej funkcje Nieznajomego – z perspektywy współczesności przedstawia on własne wspomnienia, by ukazać piękno miejsca, które istnieje tylko w jego pamięci. Potwierdza to tezę, że Kronika jest elementem swoistego tryptyku poświęconego Litwie, na który złożyły się jeszcze Dolina Issy i Lawa. W tych dwóch adaptacjach Konwicki starał się odtworzyć sposób myślenia i strukturę psychiczną swoich wielkich współziomków. W Kronice takiej analizie poddał samego siebie. W efekcie powstał rodzaj portretu duchowego Litwy jako miejsca, które ukształtowało ludzi o szczególnych osobowościach.\nZnajduje to uzasadnienie już w samej formie scenariuszy omawianych adaptacji: Dolina Issy i Lawa mają charakter impresyjny, ponieważ stanowią świadectwo osobistego odczytania literackich oryginałów przez adaptatora-scenarzystę. Forma jest tu więc manifestacją postawy autorskiej Konwickiego, który w ten sposób zaznacza swój aktywny udział w kreacji filmowej wizji oryginałów. Natomiast w scenariuszu Kroniki wypadków miłosnych została przyjęta forma bardziej klasyczna, z zachowaniem przyczynowo-skutkowego ciągu wydarzeń przedstawionych w narracji trzecioosobowej. Ponieważ jednak obecność autora ujawnia się na poziomie wewnątrztekstowym, to właśnie jego pamięć tworzy całe widowisko i to on sam występuje w tekście jako jeden z bohaterów. Impresyjność tekstu scenariuszowego jest w tym wypadku względna, bo sama postawa autorska jest tu realizowana w inny sposób niż w poprzednich adaptacjach.\nNależy zwrócić uwagę, że we wszystkich trzech scenariuszach właściwym narratorem jest właśnie starszy, doświadczony K t o ś. To on w każdym przypadku tworzy kontekst prezentowanych treści. Jest wędrowcem, przybyszem, a wydarzenia okazują się projekcją jego pamięci. Stanowi to bezpośrednie nawiązanie do istoty twórczości Tadeusza Konwickiego, który w wyobraźni nieustannie podróżuje do swojej Doliny. Jednocześnie jest właściwym bohaterem swoich utworów, nieustannie żonglując rolami autora, narratora i głównego bohatera. Podobną sytuację można zauważyć w przypadku autorskich adaptacji – ich właściwym podmiotem jest również sam pisarz, który jak gdyby obserwował, a zarazem kreował i komentował przedstawiany świat. Scenariusze tryptyku wpisują się więc w strukturę twórczości Tadeusza Konwickiego jako teksty tematycznie do niej nawiązujące. Przede wszystkim jednak pisarz przyjmuje tu identyczną jak w powieściach (i filmach) postawę autorską. To skłania do znoszenia granic pomiędzy poszczególnymi dziedzinami twórczymi.\nLitewski tryptyk tworzy na poziomie scenariuszy konsekwentną całość. Autor manifestuje swoje zaangażowanie przez specyficzny stosunek do adaptowanych\ntekstów. Stają się one podstawą wykreowania pełnego pasji obrazu Litwy jako miejsca szczególnego i magicznego, ojczyzny ludzi o duszach ukształtowanych przez tradycję i naturę.\nPonieważ Konwicki był również reżyserem Doliny Issy i Dziadów, scenariusze obu filmów należy rozpatrywać jako odrębne cząstki tego tryptyku. Forma tych tekstów jest rodzajem impresji, twórczym przekształceniem literackich podstaw w konstrukcję liryczną. Z kolei scenariusz według Kroniki wypadków miłosnych tworzy w opisywanym tryptyku odrębną jakość. To adaptacja własnej powieści, stąd o postawie autorskiej decyduje inny element: postać Nieznajomego, którego pamięć jest „filtrem" konstruującym opisywaną rzeczywistość.\nW każdym z omawianych przypadków scenarzysta-adaptator rozumie ideę podstawy literackiej jako hołd składany utraconej ojczyźnie i próbę ukazania jej specyfiki. Z tego względu nie przenosi w dosłowny, rodzajowy sposób literatury do filmu; przekształcenia adaptacyjne są bardzo oryginalne i nowatorskie. Wynika to z faktu, iż Konwicki anektuje podstawy literackie, umieszczając je w strukturze własnej twórczości i staje się ich ponownym autorem. Adaptacje są dla pisarza rodzajem rozwinięcia własnych myśli i uczynienia siebie pryzmatem wszelkich interpretacji. Również w tym przypadku widoczna jest manifestacja postawy autorskiej, kiedy to adaptator staje się właściwym podmiotem i bohaterem adaptacji.\n1. U. Biełous, Film bez literatury?, „Literatura" 1972, nr 1, s. 9.\n2. K. Eberhardt, Tadeusz Konwicki – pisarz przy kamerze, „Film” 1960, nr 51, s. 6.\n3. S. Nowicki, Pół wieku czyśćca. Rozmowy z Tadeuszem Konwickim, Warszawa 1990, s. 144 i nn.\n4. K. Eberhardt, Powinienem zadebiutować na nowo. Rozmowa z Tadeuszem Konwickim, „Film” 1974, nr 2, s. 16.\n5. Istotę tych relacji omawia T. Lubelski w pracy Poetyka powieści i filmów Tadeusza Konwickiego (na podstawie analiz utworów z lat 1947-1965), Wrocław 1984.\n6. E. Sawicka, W szponach romantyzmu (rozmowa z Tadeuszem Konwickim), „Odra” 1988, nr 1, s. 30.\n7. M. Tomaszewski, Magiczna triada Tadeusza Konwickiego, „Pamiętnik Literacki” 1991, nr 3.\n8. A. Nasalska, Formuła nostalgii. O sposobie kształtowania świata przedstawionego w prozie T. Konwickiego, w: J. Święch (red.), Modele świata i człowieka, Lublin 1985, s. 299.\n9. T. Konwicki, Kompleks polski, Warszawa 1977, s. 20.\n10. Z mojej rozmowy z Tadeuszem Konwickim przeprowadzonej 9 XI 2000.\n11 T. Lubelski, Zacząć na nowo. Rozmowa z Tadeuszem Konwickim, w: M. Hendrykowski (red.), Debiuty polskiego kina, Konin 1998, s. 88.\n13. S. Nowicki, dz. cyt., s. 156.\n14. Tamże, s. 153.\n15. B. Zagroba, Wileńszczyzna moich snów, „Film” 1981, nr 39, s. 11.\n16. B. Zagroba, dz. cyt., s. 11.\n17. T. Konwicki, Dolina Issy, Warszawa 1981, s. 2. Scenariusz filmowy w zbiorach Biblioteki Filmoteki Narodowej w Warszawie.\n18. Cz. Miłosz, Dolina Issy, Kraków 1981, s. 155.\n19. M. Malatyńska, Portret artysty w plenerze, „Życie Literackie" 1981, nr 40, s. 13.\n20. J. Skwara, Znaki zapytania nad Issą, „Argumenty” 1982, nr 36.\n21. A. Kołodyński, Dolina Issy, „Film" 1982, nr 31.\n22. Znamienna jest podjęta przez A. Kołodyńskiego próba porównania poetyki Doliny Issy Konwickiego do jego Jak daleko stąd, jak blisko. Krytyk wyróżnia m.in. podobne inwersje czasowe, mieszanie rzeczywistości z iluzją, pojawianie się i znikanie wątków, rozwijanych dużo później. A. Kołodyński, dz. cyt.\n23. T. Miłkowski, Nasz naród jak lawa..., „Kultura” 1989, nr 46, s. 9.\n24. Cz. Dondziłło, Zabrałem się ostatnim wagonem. Z „Filmem” rozmawia Tadeusz Konwicki, „Film” 1989, nr 44, s. 6.\n25. M.M., Z Konwickim i z „Lawą” w Moskwie, „Życie Literackie” 1989, nr 48, s. 4.\n26. Taką interpretację potwierdza także Gustaw Holoubek podczas rozmowy przeprowadzonej na użytek niniejszej pracy.\n27. J. Wróblewski, Opowieść o „Dziadach”, „Rzeczpospolita” 1989, nr 268.\n28. T. Konwicki, „Lawa”. Fragmenty „Dziadów” Adama Mickiewicza, Warszawa 1987, s. 20. Scenariusz filmowy ze zbiorów prywatnych Tadeusza Konwickiego.\n30. Tamże, s. 52.\n31. Tamże, s. 59.\n32. E. Baniewicz, We władzy romantyzmu czy w szponach stereotypu?, „Twórczość” 1990, nr 4, s. 116.\n33. W filmie pomiędzy nimi odnajdujemy także postać samego Tadeusza Konwickiego.\n34. T. Sobolewski, Mickiewicz przywołany, „Przegląd Katolicki” 1989, nr 18, s. 6.\n35. Np. analizując postać Konrada, Ryszard Przybylski stwierdza, że przez pokazanie jego pychy Mickiewicz uwydatnił jedną z najbardziej hańbiących chorób polskiej duszy. Utożsamiając siebie z narodem, Konrad chciał podjąć rządy nad duszami, a wykazał – jak wiele innych postaci w historii naszej polityki – naiwne przekonanie o własnej nieomylności. R. Przybylski, Słowo i milczenie Bohatera Polaków. Studium o „Dziadach”, Warszawa 1993, s. 152.\n36. J. Zatorski, „Dziady” warszawsko-wileńskie, „Kierunki” 1989, nr 49.\n37. T. Konwicki mówi o tym wprost w tekście Jak kręciłem „Lawę”?, „Akcent” 1993, nr 2-3, wspominając, że podczas pracy nad „Dziadami” układał i lepił tekst jak swój własny.\n38. T. Konwicki, A. Wajda, Kronika wypadków miłosnych, Warszawa 1985, s. 48. Scenariusz filmowy w zbiorach Biblioteki Filmoteki Narodowej w Warszawie.\n39. E. Karasiewicz, Gdy włos przyprószony siwizną, „Na Przełaj” 1987, nr 3, s. 20.\n40. M. Janion, Tam, gdzie rojsty. Przypadek romantycznego mediumizmu, w: Projekt krytyki fantazmatycznej, Warszawa 1991.\n41. T. Konwicki, A. Wajda, dz. cyt., s. 140.\n42. A. Marzec, Tamta Litwa i tamta miłość, czyli o „Kronice wypadków miłosnych” Tadeusza Konwickiego, w: P. Żbikowski (red.), Wśród starych i nowych lektur szkolnych, Rzeszów 1994, s. 488.\n43. T. Konwicki, A. Wajda, dz. cyt., s. 140.\n44. A. Kisielewska, Jak w raju (O „Kronice wypadków miłosnych” Andrzeja Wajdy i Tadeusza Konwickiego), w: E. Paczoska, R. Chodźko (red.), Doświadczenie prowincji w literaturze polskiej II połowy XIX i XX wieku, Białystok 1993, s. 120.\n45. T. Konwicki, A. Wajda, dz. cyt., s. 212.\n46. A. Nasalska, dz. cyt., s. 318.


Windykacjanależności | Kancelaria Consensus\nKluczowe znaczenie w prowadzeniu biznesu ma zachowanie płynności finansowej. Kancelaria oferuje pomoc zarówno na etapie nawiązywania współpracy z nowymi kontrahentami, jak i realizacji umów oraz skutecznej windykacji należności.\nNaszym klientom zapewniamy wszechstronną wiedzę, skrupulatność oraz znajomość stosownych procedur przeciwdziałających zachowaniom nieuczciwych kontrahentów. Pomagamy skutecznie odzyskać nie tylko należności finansowe, ale także należne odsetki z tytułu nieterminowej płatności oraz ewentualne odszkodowanie za powstałe szkody wynikłe z nieterminowej spłaty.\nZnajomość wszelkich aspektów prowadzenia działalności gospodarczej pozwala Kancelarii skutecznie reprezentować interesy klientów w sporach z kontrahentami.\nSłużymy naszym klientom wiedzą i praktyką w skutecznym zabezpieczeniu wykonania zobowiązań kontrahentów. Proponowane przez Kancelarię rozwiązania pozwalają na minimalizację opóźnień w realizacji zobowiązań i umożliwiają efektywne dochodzenie wierzytelności od dłużników.\nW imieniu naszych klientów podejmujemy działania prowadzące do uznania przez dłużnika zadłużenia, które to pozwala na skuteczne odzyskanie wierzytelności i minimalizuje ewentualne koszty odzyskania należności.


Strój krakowski kobiecy – Magiczny Kraków\nKrakowianka na co dzień nosiła sięgającą bioder białą koszulę, do której doszywała tzw. nadołek z grubszego płótna, pełniący rolę bielizny, a w niedzielę zakładając na wierzch koszulę kościelną albo sytą. Ta była bez nadolka, ale za to bogato zdobiona białym haftem, dumą zręcznych haf-ciarek podkrakowskich, zwłaszcza z Makowa i Tyńca. Do tego zakładała sutą, fałdowaną spódnicę. Nigdyś spódnice były jednobarwne, u mieszkanek Podgórza białe, „od Skalbmierza” żółte i zielone, nad Rabą różowe. Od czasu wprowadzenia tanich fabrycznych materiałów spódnica Krakowianki musiała mieć wzorek w kwiaty. W czasie uroczystości i do kościoła pod taką spódnicę zakładano jedną lub kilka spódnic białych, im więcej tym lepiej. Przy tym należało pamiętać, by całość ścisnąć mocno w pasie, by jakieś zgrubienie na brzuchu nie dało powodu do plotek i posądzeń, że „dziewka się skozaczyła”. Na spódnicę nakładano zapaskę, czyli fartuch, który w postaci paradnej musiał być z białego cieniutkiego płótna, nieco krótszy od spódnicy, u dołu zdobny grubym pasem białego haftu. Niegdyś wędrujące do Krakowa wieśniaczki nosiły pod zapaską płócienny pas z kieską, czyli kieszenią na pieniądze, do niego też wiązano klucze do skrzyń domowych i kozik. Wracające z targu krakowianki powinny byty mieć wypchaną kieskę. Niestety, zdarzało się, że uczyły się od krakowskich przekupek nie tylko ich niewybrednego języka, ale też obyczaju zahaczania o pobliską winiarnię czy miodziarnię.\nNajbardziej strojnym, najbogatszym elementem stroju krakowianki był jej gorset, czyli serdaczek bez rękawów, sięgający pasa. Szyto go z adamaszku lub aksamitu czarnego i czerwonego, podbijano czerwonym suknem. Dołem gorsetu biegną gęsto zakładane, półokrągłe fałdy, czyli organki, zwane też od kształtu podobnego do kieszonek – kalitkami, zdobione czerwoną oblamówką. Przód pokryty jest ozdobami nieraz tak gęsto, że przybiera postać sztywnego pancerza. Są tu trzy rzędy perłowych guzików, naszyte koraliki, cekiny, czyli nędze, szkiełka oraz haftowane złotą i srebrną nicią zawijasy. Dawniej jedynym wolnym miejscem od błyskotek były plecy, od XIX w., kiedy wprowadzono haft maszynowy, również tył zapełniono wzorami, z których najpopularniejszy przedstawia kwiaty w wazonie lub w donicy. Takie same ornamenty pokrywały dół męskich sukman i kołnierze kierezji.\nTylko bardzo bogate dziewczyny stać było na zimowy strój, zwany sukienką, z granatowego lub czarnego sukna, długi do kolan, ze stojącym kołnierzem, podbity białym barankiem i wyszywany złotymi galonami. Taką sukienkę, nazywaną przyjaciółką, mogły nosić wyłącznie mężatki. Panny zadowalały się kaftanem, czyli odmianą gorsetu z rękawami. W zimne dni otulały się wełnianą chustą derową, noszoną na ramionach. W lecie zamiast chust zarzucały paradne rańtuchy, czyli pasy białego płótna, pokryte białym haftem. Nakrycie głowy także zależało opd statusu krakowianki. Niezamężne dziewczęta latem chodziły z gołą głową, zimą wiązały pod brodą chusteczki. Tak jak znakiem szukającego ożenku parobka były pawie pióra, tak dziewczyna wpinała we włosy kwiaty i śmiało chwaliła się długimi warkoczami. Przy zamążpójściu włosy ścinano, a na głowę zakładano uroczyście czepiec (tzw. oczepiny). Czepiec to specjalnie złożona i zawiązana na czole lub z boku biała chusta. W zależności od sposobu układania i wiązania czepca można było rozpoznać wieś, z której pochodziła właścicielka. Ponieważ ułożenie tego nakrycia głowy było niezmiernie skomplikowane, pojawiły się na wsiach specjalistki, które za drobną opłatą przygotowywały je. Mężatka nie mogła nigdy zapuścić włosów ani też wpinać w nie kwiatów, czasami dziewczęta, które zeszły na złą drogę, czyli skozaczyiy się (zwano je przeskockami) zmuszano do obcinania włosów i noszenia czepców. Na co dzień krakowianki nie używały trzewików, chodziły boso. Nawet idąc w niedzielę do kościoła, niosły je zwykle w ręku, aby ich nie zniszczyć i nie zmęczyć stopy, a zakładały przed samym kościołem. Zimą nosiły wysokie czarne buty podobne do męskich.\nDo tego stroju zwykle dodawano całą masę ozdób, z których największym powodem do dumy były czerwone korale. Niekiedy bywały prawdziwe, przekazywano je wówczas jako skarb rodzinny z matki na córkę. Częściej jednak kobiety musiały zadowolić się koralami z farbowanej gliny. Na ogół zakładano jeden lub kilka sznurów. Z tyłu, na karku do sznura przywiązywano pęk wstążeczek jedwabnych, zakupionych przez wielbiciela na jarmarku. Najmilszym prezentem od chłopca był srebrny pierścionek z koralem i czerwona wstążka do koszuli. Pod szyją spinała koszulę złota spinka, także z koralem, otoczonym granatami, koraliki zdobiły też krzyżyk na szyję. Do tego krakowskie strojnisie dodawały jeszcze wstążki do włosów i już mogły czarować parobków, a czasami i krakowskich mieszczan nawet z zacnych rodzin, nie mówiąc o młodopolskich artystach.\nOgrodniki to nazwa mieszkańców wiosek najbliższych Krakowowi, jak Krowodrza, Czarna Wieś, Nowa Wieś i Łobzów. Nazwa pochodziła od uprawianych przez nich ogrodów warzywnych. Każda wieś specjalizowała się w dostarczaniu do miasta jednego towaru. Za Prądnikiem pieczono smakowity chleb prądnicki, z Podgórza tzw. Kijacy przynosili na kijach mięso i wędliny, w Skotnikach garbowano skóry bydlęce, Światniczanie byli najlepszymi ślusarzami.\nAutor kubaOpublikowano 8 października, 2018 Tagi Kraków, ubiór\nPoprzedni Poprzedni wpis: Strój krakowski męski\nNastępny Następny wpis: Ulica Floriańska\nBarok Barok Obok manieryzmu, który trwał co najmniej d... 450 views | under Informacje\nStyl romański Styl romański W XI w. za czasów palatyna Sieciecha r... 328 views | under Informacje\nStyl gotycki Styl gotycki Najwcześniejsze budowle, zapowiadające... 312 views | under Informacje\nStrój krakowski kobiecy Krakowianka na co dzień nosiła sięgającą bioder białą k... 240 views | under Informacje\nWawel – Katedra – Kaplice i groby królewskie Wawel - Katedra - Kaplice i groby królewskie Otaczaj... 161 views | under Informacje\nStyl renesansowy Styl renesansowy Styl renesansowy, nawiązujący do an... 150 views | under Informacje\nZamek – Wawel – Komnaty królewskie – Głowy wawelskie Zamek - Wawel - Komnaty królewskie - Głowy wawelskie ... 117 views | under Informacje\nKościół Mariacki – Bryła kościoła Bryła kościoła Głównym elementem fasady kościoła Mar... 68 views | under Informacje\nWawel renesansowy Wawel renesansowy Zygmunt Stary, bawiąc u brata na d... 62 views | under Informacje


Wykorzystanie komputera do edukacji | Strony internetowe\n« Chińskie produkty coraz lepsze\nInternetowa rozrywka »\nDzieciaki często namawiają rodziców do tego, aby zakupili im komputer. Ich tłumaczenie jest zazwyczaj takie, że będą się oni lepiej uczyć, a komputer będzie im służyć do celów edukacyjnych. Jednak zwykle realia są inne. W momencie kiedy dziecko dostaje komputer, na bok idzie edukacja i towarzystwo. Dziecko potrafi cały dzień spędzić na grach komputerowych, nie odczuwając przy tym żadnych potrzeb fizycznych. Jednak faktycznie komputer może służyć jako forma edukacji. Za pomocą odpowiednich programów nasze dziecko może rozwinąć swoją wyobraźnie, nauczyć się liczyć, pisać, a także czytać, Trzeba tylko mieć nad tym wszystkim stałą kontrolę. Zazwyczaj w sklepach są do kupienia różne płyty edukacyjne dostosowane do wieku naszych pociech. Komputer ułatwia nam życie w rożnych rzeczach. Któż z nas nie pisał referatu na jakiś przedmiot szkolny. Jeśli piszemy go ręcznie, a popełnimy błąd to cała praca idzie do wyrzucenia i przepisania ponownie. Natomiast praca na komputerze znacznie ułatwia życie, ponieważ wszystko można zrobić za pomocą jednego kliknięcia myszki. Oprócz tego możemy na nich wykonywać prezentacje multimedialne, które od czasu do czasu są wymagane w szkołach. W komputerach możemy tworzyć także liczne projekty.


Mistrzostwa Świata Obedience 2009 - Bratysława (Joanna Hewelt) - 04.02.2010\nUbiegłoroczne Mistrzostwa Świata Obedience organizowane były w Bratysławie, 9-11 października. Na południe ruszyłam ze znajomymi z naszych krajowych zawodów.\nPrzy ringu posłuszeństwa spędziliśmy 4 dni. Pierwszego odbyły się treningi, można było zobaczyć, które pary zapowiadają się ciekawie. Każdy z nas wybrał sobie swoich faworytów.\nSame zawody dostarczyły dużo emocji. Były to mistrzostwa przełomowe- na najwyższym podium stanął przewodnik, a właściwie przewodniczka spoza Skandynawii. Zwyciężyła Carmen Benet z Francji, optymistyczna, starsza pani. Jej występ poruszył całą widownię, wszyscy jej gorąco kibicowali.\nKolejną miłą niespodzianką było przełamanie hegemonii borderów- na drugim miejscu uplasował się fenomenalny golden retriever z Norwegii. Bardzo wysoko bo na 5 miejscu stanął równie świetnie pracujący kelpie ze Szwecji. Bardzo miło było popatrzeć na dynamiczną pracę obu tych psiaków. Z ciekawych ras wspomnieć należy jeszcze Lagotto Romagnolo. Niepozorny, czekoladowy pies pokazał bardzo ładną pracę, a że był to jego debiut pozostaje nadzieja, że jeszcze się go zobaczy w przyszłości.\nGeneralnie pobyt w Bratysławie pozostawił w nas wiele emocji, fantastycznych wspomnień, ale i.. odrobinę niesmaku. MŚ Obedience zostały zorganizowane przy Światowej Wystawie Psów, upchanie wszystkiego razem w ciasnych halach było chybionym pomysłem. Pozostaje mieć nadzieję, że pod tych względem na MŚ 2010 w Danii będzie lepiej.


Były gracz BKS Visła nie zagra w Korei. Na przeszkodzie stanęły kwestie zdrowotne | Metropolia Bydgoska\nMetropolia BydgoskaBydgoszczSportByły gracz BKS Visła nie zagra w Korei. Na przeszkodzie stanęły kwestie zdrowotne\nNa zdjęciu: Michał Filip w drugiej części poprzedniego sezonu PlusLigi grał w BKS Visła Bydgoszcz.\nTo miał być dla byłego atakującego BKS Visła Bydgoszcz kontrakt życia. Tymczasem na przeszkodzie atakującemu Michałowi Filipowi stanęły problemy zdrowotne.\nA konkretnie – jak mówi Przeglądowi Sportowemu menedżer zawodnika Jakub Malke – problemy z kolanem, które Filip miał niemal siedem lat temu. Od tego czasu – jak zaznacza cytowany przez Przegląd Sportowy Malke – Filip grał regularnie, a jedyny problem ze zdrowiem, jaki miał atakujący, był ten związany z urazem stawu skokowego.\nFilip trafił do Korei z draftu (liga koreańska jest jedyną, która wybiera zawodników właśnie na podstawie tzw. draftu, który stosowany jest w koszykarskiej lidze NBA), a w sezonie 2020/2021 miał być graczem Ansan OK Savings Bank. Z relacji przedstawianej przez Przegląd Sportowy wynika, że działacze koreańskiego klubu zdecydowali się wysłać Filipa na badanie rezonansem magnetycznym i to wówczas miał wyjść na jaw fakt kontuzji. Co ciekawe – jak mówi w Przeglądzie Sportowym menedżer siatkarza – za polskim zawodnikiem stanął także trener drużyny.\nWłodarze klubu z Ansan nie zdecydowali się jednak na pozostawienie atakującego w klubie. A to oznacza, że Michał Filip obecnie jest bez klubu. Jakub Malke precyzuje, że były gracz BKS Visła Bydgoszcz miał też inną ofertę, ale ją odrzucił.


Aleksandar Vuković po meczu z Dynamem Kijów: Najważniejszy nie był wynik, ale szczytny cel | Gol24\nAleksandar Vuković po meczu z Dynamem Kijów: Najważniejszy nie był wynik, ale szczytny cel\nTD/Legia.com 13 kwietnia 2022, 8:28\nLegia Warszawa - Dynamo Kijów fot. adam jankowski / polska press\nNajważniejszy nie był wynik, a szczytny cel. Daliśmy szansę piłkarzom, którzy ostatnio grali mniej. Najważniejsze, że obyło się bez kontuzji - podkreślał po charytatywnym "Meczu o pokój" z Dynamem Kijów trener Legii Warszawa Aleksandar Vuković. Aktualny mistrz Ukrainy wygrał 3:1.\n- Za nami spotkanie inne, niż wszystkie pozostałe. Najważniejszy nie był wynik, a szczytny cel. Daliśmy szansę piłkarzom, którzy ostatnio grali mniej. Najważniejsze, że obyło się bez kontuzji. To była dobra jednostka treningowa. Jako drużyna skupiamy się na przygotowaniach do meczu z Piastem. Cieszymy się, że tylu ludzi stawiło się dziś na stadionie. Spotkanie odbyło się w przyjemnej atmosferze, bardzo za to dziękujemy - skomentował po meczu Aleksandar Vuković.\n- Czuliśmy, że na trybunach jest dużo więcej kibiców drużyny przyjezdnej, ale cieszymy się, że ci ludzie przez 90 minut mogli skupić się na zupełnie innych rzeczach. Dla niektórych naszych piłkarzy m.in. Benjamina Verbicia i Igora Kharatina to spotkanie miało olbrzymią wartość emocjonalną - dodał trener Legii, która przegrała z Dynamem 1:3.\n- Dla mnie był to bardzo emocjonalny mecz. Dziwnie było rywalizować z chłopakami, z którymi spędziłem cztery lata w klubie. Miałem z nimi kontakt przed wojną, ale mam również w czasie wojny. Przede wszystkim chciałbym jednak podziękować artystom i wszystkim, którzy przyczynili się do powstania takiej atmosfery - wtórował mu Benjamin Verbić, słoweński skrzydłowy wypożyczony na rundę wiosenną z Dynama.\n[polecane] 21246385, 22255989, 19308541, 22314189, 19596545, 22336753;1; ZOBACZ TEŻ:[/polecane]\nMateriał oryginalny: Aleksandar Vuković po meczu z Dynamem Kijów: Najważniejszy nie był wynik, ale szczytny cel - Sportowy24


Płytki Marazzi - Bogate wzornictwo, najwyższa jakość - Tehaus.pl\nMarazzi to wiodący międzynarodowy gracz rynku płytek ceramicznych.\nDoświadczenie idące w parze z innowacją, niezwykle oryginalnym designem, łączącym tradycję z kulturą. Pasja do ceramiki i przyjazna środowisku produkcja definiują firmę od 1935 roku. Najwyższej jakości materiały sumują się z wyczuciem stylu - to są płytki Marazzi.\nPonad 3.500 tys. pozycji w katalogu w tym gresy szkliwione, nieszkliwione, płytki pojedynczego wypału, ale również bogata oferta mozaik, kamienie naturalne - granit i marmur. Wszystko dostępne w szerokiej gamie formatów, grubości, koloru i wykończeniach powierzchni. Dzięki temu z Marazzi możesz zrealizować niemal każdy, oryginalny projekt.\nPrzez lata, firma Marazzi zyskała uznanie architektów i projektantów, którzy wykorzystują te produkty do wykańczania poważnych inwestycji - przestrzeni publicznych i miejskich. Marazzi to gwarant jakości i wiedzą o tym wszyscy w branży architektonicznej i budowlanej.


Dom Wynajem, Kraków, Dębniki, 150.00 m2, 3900 zł\nPrezentujemy do wynajęcia dom o powierzchni 150 m2 znajdujący się w rejonie ul. Tynieckiej w Krakowie.\nDwukondygnacyjny. Na parterze znajduje się strefa dzienna, którą tworzy salon z jadalnią oraz częścią kuchenną, łazienka oraz pomieszczenie gospodarcze.\nNa piętrze mieszczą się trzy oddzielne pokoje (jeden zaadaptowany na kuchnie - z możliwością zmiany) oraz łazienka.\nNieruchomość jest w całości umeblowana. Miejsca parkingowe przed domem.\nDo dyspozycji zadbany, ładnie zagospodarowany ogród z tarasem, do którego prowadzą drzwi tarasowe.\nul. Tyniecka- południowa część Krakowa charakteryzująca się dużą ilością miejsc spacerowych oraz dużą ilością zieleni.\nPobliskie Centrum Sportu i Rekreacji "Kolna" urozmaici wolny czas dla chętnych sportu. Tuż obok Krakowski Klub Kajakowy oraz ścieżki rowerowe,miejsce do jazdy na rolkach- to tylko część atrakcji jakie czekają w tej części Krakowa.\nDla zmotoryzowanych atutem będzie niedaleka odległość od wjazdu na obwodnicę, do krakowskiego Rynku zaledwie 8 km. Przystanek komunikacji miejskiej w niedalekiej odległości.\n3.900 zł PLN + opłaty (woda, prąd, gaz wg. licznika)\nSymbol oferty INV-DW-376\nWyposażenie kuchni zabudowa kuchenna, piekarnik, lodówka, kuchenka, zmywarka


Kompletowanie wiosennej garderoby / Wish-List - Jestem Kasia Blog\nKompletowanie wiosennej garderoby / Wish-List\nW oczekiwaniu na wiosnę stworzyłam wpis z wiosennymi propozycjami zakupowymi. Dostałam od Was już kilka próśb, by przygotować przewodnik zakupowy z wiosennymi niezbędnikami, więc voilà! Podczas leżenia z grypą spisałam osobistą wish-list z ubraniami i dodatkami, które chętnie zobaczyłabym w swojej szafie w okresie wczesnowiosennym. Od razu zaznaczam, że nie będzie tu bomby kolorów czy ataku wiosennych trendów, bo jak wiecie, mam dość specyficzne podejście do sezonowej mody. W tym roku odczuwam jednak wyjątkową potrzebę lekkiego odświeżenia garderoby, dlatego by zrobić odrobinę miejsca na nowe rzeczy, za kilka dni ogłoszę dość dużą wyprzedaż szafy. Poniżej znajdziecie kilkanaście moich wiosennych ulubieńców.\nWhile waiting for spring I created a post with spring shopping proposals. Some of you asked for a list with spring must-haves, so voilà!, here it goes. When fighting with flu I wrote my clothing&accessories wish-list for early spring. Be noted that my proposals don’t burst with colors or spring trends. You know my personal attitude towards season fashion all too well. But this year I have a feeling that my wardrobe needs some refreshing, so I’m going to make space for new purchases organizing a larger shop-my-closet action. My spring favorites below.\n1/ Trencz ☑\nAkurat tę pozycję udało mi się już wykreślić kilka tygodni temu podczas wyprzedaży, dlatego to właśnie trenczem otwieram swoją listę. Klasyczny beżowy trencz marzył mi się już od dawna, więc cieszę się, że udało mi się go kupić w naprawdę okazyjnej cenie. To zdecydowanie zakup na lata.\nTopshop trench ↑\n2 / Bluza z kapturem\nSzara i czarna prosta bluza z kapturem genialnie wygląda w połączeniu z ramoneską czy nawet długim płaszczem.\nWeekday / & Other Stories\nCzarna, prosta i bez zbędnych zdobień, guzików i innych elementów. Najlepiej gdyby była luźniejsza, w stylu boyfriend. Nie wiem, czy mam pecha, czy faktycznie ciężko ze znalezieniem właściwej, bo nigdzie nie umiem znaleźć takiej, która byłaby jednocześnie z dobrego materiału i posiadała pożądany krój.\n4 / Buty\nW kwestii koloru obuwia jestem raczej monotonna, bo najbardziej lubię czarne i rzadko decyduję się na jakieś szaleństwa. W tej chwili czaję się przede wszystkim na jakieś fajne balerinki.\nSaint Laurent Mary Jane\nMassimo Dutti balerinki\nMassimo Dutti botki\n5 / Pozostałe\nW tym punkcie zebrałam miszmasz z różnych kategorii.\n& Other Stories płaszcz\nBardzo lubię długie płaszcze i do pełni płaszczowego szczęścia brakuje mi jedynie beżowego. Póki co ten z & Other Stories jest najfajniejszym, na jaki trafiłam w ostatnim czasie.\n& Other Stories top\nMała odskocznia od moich mocno stonowanych ubrań. Bluzka z & Other Stories totalnie mnie zauroczyła i z przyjemnością powitałabym w niej wiosnę.\nDunedin Cashmere camel golf\nMarka Dunedin Cashmere posiada zdecydowanie najpiękniejsze proste swetry, a na ten w odcieniu "camelowym" czaję się od dłuższego czasu.\nRay-Ban Hexagonal Flat Lenses\nTrudno o równie fajne okulary przeciwsłoneczne co klasyki Ray-Ban. Nowy model Hexagonal pięknie prezentowałby się w mojej kolekcji ;)\nLouis Vuitton Pochette Métis torebka\nStaram się rozsądnie podchodzić do zakupów rzeczy luksusowych, dlatego do tej pory kupiłam jedynie jedną torebkę z tej półki cenowej. Od dłuższego czasu rozważam zakup torebki Pochette Métis.\nWiecie o tym, że marka Levi's wypuściła niedawno nową linię 501? Parę lat temu pierwszy raz odświeżono kultowe 501 modelem 501ct, czyli krojem boyfriend jeans z lekko obniżonym stanem, zaś teraz do rodziny 501 doszły 501 Skinny, czyli spodnie o węższych nogawkach. Bardzo podobają mi się lekko sprane czarne, które wprost idealnie wpisują się w mój ulubiony styl vintage denim.\nZara damski garnitur\nTen ze zdjęcia jeszcze nie jest tym, czego dokładnie szukam, więc liczę, że jeszcze trafię na swój ideał.\nRealisation oferuje jedne z najpiękniejszych sukienek w sieci. Jeszcze nie zdecydowałam się, która podoba mi się najbardziej, bo każda zachwyca lekkością i dziewczęcością.\nH&M kaszmirowy komplet\nJestem szczęśliwą posiadaczką tego kompletu w odcieniu szarości, zatem liczę, że jeszcze kiedyś trafię na dostawę czarnych joggersów. Wygoda nieoceniona!\nDajcie znać w komentarzach, jak wygląda Wasza wiosenna lista! Czy często odczuwacie potrzebę wymiany garderoby, czy raczej skupiacie się na kompletowaniu klasyków, które pasują każdą porą roku?\n#poradnik #przewodnik zakupowy #shopping #wiosna 2017\nSiostry Andrzejewskie 25/02/2017, 07:14\nTeż rozważam nad zakupem torebki z LV, jednak jest to wielka inwestycja :)\nKasiaK 25/02/2017, 11:55\nDo sukienek Realisation wzdycham od dawna, jednak jak dla mnie jest to dosyć spory wydatek, jak na tego typu sukienkę, raczej letnia i niekoniecznie uniwersalna, chociaż bardzo dziewczęca i charakterna - co właśnie mnie ujmuje. Na szczęście ich stylistyka diametralnie się nie zmienia, więc może kiedyś się zdecyduję i nadal bedą dostępne. :)\nAnonymous 25/02/2017, 13:55\nKasiu, jaki masz rozmiar płaszcza Topshop?\nJestem Kasia 25/02/2017, 18:00\nEv DAILY 25/02/2017, 14:25\nJaki piękny garnitur <3\nAnonymous 25/02/2017, 15:05\nKasiu, skąd ta czarna bluza i marynarka? Poproszę linki <3\nJestem Kasia 25/02/2017, 18:01\nObie z & Other Stories :)\nAnonymous 25/02/2017, 15:34\nJa planuję zakup tej wiosennej parki-\nWiem, że Ty Kasiu nie przepadasz za parkami:) Ten link do balerinek z vagabond coś nie działa :(\nJestem Kasia 25/02/2017, 18:09\nFakt, nie jestem wielką fanką, ale ta jest całkiem fajna! :) A link już poprawiłam, nie wiem, co to się z nim stało :/\ngab ze skydance 25/02/2017, 15:44\noj, marynarka to i mój kompletny must-have na tę wiosnę, tylko nigdzie nie mogę znaleźć idealnej. by była prosta, miała lekki krój, i była pozbawiona żadnych detali, znowuż - by nie była zbyt krótka. niby mam te 164cm wysokości, a i tak ciężko mi jest znaleźć coś dobrego :P // skydancing.pl\nAnonymous 26/02/2017, 18:56\nja rozwazam zakup tej klasycznej, czarnej dwurzedowej marynarki o lekko meskim, oversize'owym kroju :)\nAnonymous 25/02/2017, 16:03\nJeżeli chodzi o balerinki na wiosnę, to zamierzam kupić takie-\nJestem Kasia 25/02/2017, 18:19\nFajne, ja mam podobne z Vagabond i teraz chciałabym właśnie coś bardziej w szpic.\nAnonymous 25/02/2017, 16:45\nKasiu, gdzie znajdę szarą i czarną bluzę? :)\nJestem Kasia 25/02/2017, 18:02\nJuż podlinkowałam, wczoraj do późna robiłam wpis i przeoczyłam to:)\nAnonymous 25/02/2017, 17:33\nPrzegrzebuję czeluści internetu w poszukiwaniu idealnej czarnej lekko oversize'owej marynarki o przyzwoitym składzie już od dawna i nic:( daj znać jak Tobie się uda..\nJestem Kasia 25/02/2017, 18:18\nNa pewno dam znać!\nEwelina 26/02/2017, 12:51\nJa upolowałam marynarkę z MLE Collection w pięknej szarości :) Były też czarne i chyba granatowe. Polecam obserwować, być może marka wypuści nowe modele. Na pewno będą klasyczne i ze znakomitym składem.\nJestem Kasia 26/02/2017, 13:46\nWww.zakreecona.pl 25/02/2017, 17:34\nJa szukam cały czas odpowiedniego trencza, mam już jeden, ale krótki, a chętnie sprawiłabym sobie drugi, z tym, że przynajmniej do kolana:)\nTynkaaBlog. 25/02/2017, 18:29\nHaha, mi ostatnio też co raz dalej do mody i wszelakich trendów, ale tym razem udało mi się coś przemycić do szafy - zakochałam się w gołębim błękicie i orzeszkowym (to już dawno, ale razem fajnie się komponują). Ostatnio zainwestowałam w białą koszulę, aviatory z ray bana (w końcu!) i trochę lepszy portfel. Za bluzą, marynarką i trenczem sama się rozglądam, ale powoli tracę nadzieję i śmieję się że chyba jak już ten trencz to tylko z Burberry ;-) camelowy płaszcz dość ładny (i bawełniany na szczęście) znalazłam na jakiś chińskich stronach i jestem pod wrażeniem jego wyglądu jak i jakości - wygląda jak co najmniej zara. A co do balerin i w ogóle całkiem fajnych butów to polecam Noevision.pl skórzane i w dobrej cenie, sama zamierzam zamówić sobie taki klasyczny model lekko w szpic. A na LV to się nawet nie zastanawiaj, śni mi się po nocach <3 jest cudowna.\nps. ten płaszcz o którym mowa mam na avatarze ;P\nJestem Kasia 26/02/2017, 14:02\nPłaszcz prezentuje się bardzo ładnie, więc jeśli jeszcze ma dobry skład, to trafiłaś nieźle ;) Co do Zary, to tam z jakością bywa różnie, za ceny niejednokrotnie nie są adekwatne do tego, co oferują.\nAnonymous 25/02/2017, 19:34\nja upolowałam już skórzane czarne mokasyny, bawełniane cygaretki w kant i również szukam luźniejszej marynarki\nOla P. 25/02/2017, 22:25\nKasiu, jaki rozmiar levisków wybrałabyś dla siebie w przypadku tych 501 skinny? Są wspaniałe :-)\nJestem Kasia 26/02/2017, 14:29\nWłasnie zastanawiam się między W25 a W27, bo w przypadku Levi's 501ct mam W25, a model skinny Levi's 711 noszę w rozmiarze W27, więc nie wiem, czy sugerować się 501ct czy innym modelem skinny.\nOla P. 26/02/2017, 18:47\nOtóż to, oglądam levisy i przyznam, że mam rozmiarowy dylemat :) A jak Ci się noszą 711? Przyzwyczaiłam się do wysokich stanów i waham się czy 710 lub 711 nie byłyby odrobinę zbyt płytkie :)\nJestem Kasia 26/02/2017, 20:04\nHah, mam jednak model 710, a nie 711, coś mi się pomieszało :) Też noszę częściej wysoki stan, ale te też nie są zbyt płytkie - na tej modelce widać bardzo dobrze, jak wygląda ich stan https://www.jeans-meile.de/levi-s-710-innovation-super-skinny-indigo-mist To dokładnie model, który posiadam :)\nOla P. 26/02/2017, 20:23\nŚwietne są! I faktycznie, stan taki optymalny, wcale nie za płytki :) Jejku, co tu robić, tyle klasyków chciałoby się przygarnąć... Marzą mi się i Levisy, i długi płaszcz, i klasyczne sneakery adidasa :)\nAaa, i w dalszym ciągu nie mogę trafić na prostą torebkę :D\nJestem Kasia 26/02/2017, 21:04\nSą super i do tego niezwykle wygodne- jak druga skóra, zero dyskomfortu, jaki dają niektóre jeansy :)) Ale to tak tylko piszę, nie żebym kusiła :D\nOla P. 26/02/2017, 21:11\nOj tak, wierzę! Dzięki! :)\nAnonymous 26/02/2017, 00:21\nMoge wiedziec co to za kolor i marka hybryd na story IG ����������\nMon 26/02/2017, 00:26\nMoge wiedziec co to za kolor i marka hybryd na story IG??:)\nJestem Kasia 26/02/2017, 12:58\nSemilac "Indian Rose" :)\nEwelina 26/02/2017, 12:53\nKasiu, pewnie przed zakupem Pochette Metis zrobisz dobry research, ale polecam jeden z polskich materiałów na ten temat: https://www.youtube.com/watch?v=CR5Z4tisoMg. Autorka vloga niedawno wspomniała w mediach społecznościowych, że znowu ma problem z tą torebką i chyba tym razem ją wymieni. Wnioskuję, że w tym przypadku z ceną nie idzie świetna jakość :(\nJestem Kasia 26/02/2017, 21:23\nKurcze, trochę mnie to zmartwiło. Mam nadzieję, że nie będzie problemów z reklamacją. Generalnie to jedna z niewielu torebek, na które byłabym w stanie wydać więcej pieniędzy, tym bardziej, że jej cena wzrasta co jakiś czas, więc jej zakup jest w pewnym sensie inwestycją... Zobaczymy. Dzięki za komentarz!\nAnonymous 26/02/2017, 13:58\nKasiu, jeżeli szukasz czarnej i dobrze skrojonej marynarki to polecam Ci tę z Zary http://www.zara.com/pl/pl/kobieta/marynarki/marynarka-z-krepy-c797504p4082616.html , sama mam ją już ponad 1,5 roku i wygląda dokładnie tak samo jak w dniu zakupu, a noszę ją bardzo często :)\nUnknown 26/02/2017, 15:02\nSuper jest, też nad nią myślałam, tylko szkoda, że na rękawach są te marszczenia. Mnie marzy się z klasycznymi, podwijanymi :) Jak ktoś gdzieś widział takowe - dawajcie znać :)\nJestem Kasia 26/02/2017, 18:08\nNo ja też wolałabym bez marszczenia :(\nAnita Iwaniak 26/02/2017, 14:08\nLubię Twoje zestawienia, Twoje posty to często inspiracja kiedy wpadnę w chaos patrzenia na wszystko w sieciówkach i bezsensownego wydawania pieniędzy - co niestety, ciągle się zdarza, mimo że już od jakiegoś roku próbuję bardziej rozsądnie zarządzać moją szafą. W tym szczególnie przypadł mi do gustu ten kaszmirowy zestaw - wyobrażam sobie jakie to musi być wygodne! I sukienka, sama szukam jakiejś fajnej letniej na zaplanowane wyjazdy. Moim marzeniem nr 1 jest letnia sukienka z For Love & Lemons. Niestety obecnie nie pozwalam sobie na żadne inwestycje, ale dzięki za pomysły na przyszłość!\nJestem Kasia 26/02/2017, 21:30\nCieszę się, bo staram się nawracać na tor rozsądnych i przemyślanych zakupów. Kiedyś sama miałam z tym problemy, więc wiem jak to jest wpaść w szał zakupów w sieciówkach i wracać do domu z torbami tak naprawdę wcale nie jakoś bardzo upragnionych ciuchów. Polecam spisywać sobie gdzieś na karteczce prawdziwe "must-have", bo wtedy jest jasne, czego tak naprawdę chcemy. Ja od dłuższego czasu funkcjonuję na zasadzie spisywania wszystkiego w postaci list - począwszy od codziennych obowiązków, przez pomysły na wpisy na bloga, skończywszy właśnie na zakupowych must-have. To naprawdę działa i pozwala uporządkować życie :)\nAnita Iwaniak 27/02/2017, 13:43\nZgadzam się, też dokładnie tak robiłam przez pewien czas i bardzo to pomogło, ostatnio zaniedbałam i efekty są takie właśnie, że nakupowałam pełno niepotrzebnych rzeczy. Już nadrobiłam moją własną wiosenną/uniwersalną listę:)\nUnknown 01/03/2017, 01:09\nMnie też "nawróciłaś" :D Teraz jak już coś kupię, to cieszy mnie 2x bardziej, bo i faktycznie tego potrzebuje i jest lepsze jakościowo :) Pozdrawiam Cię serdecznie!\nMonika 26/02/2017, 14:11\nKasia, Ty inspiracjo - czekam na Twoje wyprzedaże :)\nAnonymous 26/02/2017, 17:58\nKasiu, jak wygląda sprawa z wysyłką z & Other Stories?\nJestem Kasia 26/02/2017, 21:34\nJeszcze nie zamawiałam, jestem dopiero w trakcie składania zamówienia ;) Z tego co widzę, to koszt wysyłki €5, a powyżej €175 za darmo. Nie wiem na razie nic o długości oczekiwania na wysyłkę itd.\nEmiliaOtolinska 26/02/2017, 18:51\nZdecydowanie bluzy z kapturem trafią do mojej szafy tej wiosny ��Jutro odstawiam dzieci na dodatkowe zajęcia i wybieram się do Weekday ��A LV polecam,bardzo praktyczna torebka.\nEla 26/02/2017, 18:55\nMega super inspiracje. Tak naprawdę to ostatni dzwonek na kompletowanie lżejszej odzieży, lada dzień zrobi się ciepło ( przynajmniej takie są prognozy) i co ciekawsze sztuki szybko znikną ze sklepów. Bardzo podobają mi się karmelowy płaszcz i sweter, no i oczywiście jeansy. Idealnej marynarki szukam już drugi rok i mam przeczucie, że jeszcze trochę mi niestety zejdzie.\nFiolka 27/02/2017, 13:08\nKasi zbankrutuje przez Ciebie, właśnie zamówiłam ten trencz :D Jest faktycznie piękny i taki beżowy ;)\nJestem Kasia 27/02/2017, 17:39\nKtóry, który :D? Ten z Topshopu czy & Other Stories?:)\nFiolka 27/02/2017, 22:52\nten Topshopu :D, ten &Other Stories widziałam już dawno, ale u mnie na stronie uk rozszedł się w mgnieniu okiem :( A pochwalę się, że upolowałam piękną oversizową marynarkę (masz podobną od M&S) z 50% wełny w składzie w outlecie Nexta, przecenioną ze 100 funtów na 12 :D\nJestem Kasia 27/02/2017, 23:53\nMam nadzieję, że będziesz z niego zadowolona :) No i gratuluję niezłego znaleziska!\nFiolka 28/02/2017, 15:22\ndzięki Kasiu, jestem pewna że będę zadowolona :D, najorsze jest tylko to że 2 miesiące temu kupiłam podobny trench z Asosa, tylko że w ciemniejszym kolorze :O\nMonika 27/02/2017, 17:06\nKlasyczny trencz oraz marynarka w kolorze czarnym, to elementy, które warto mieć w swojej szafie. Klasyki, które nigdy nie wyjdą z mody i na dodatek łatwo stworzyć z nimi wiele różnych stylizacji. Co do torebki LV, to piękny model! :)\nAnonymous 27/02/2017, 18:20\nKasiu, mam do Ciebie bardzo nietypowe pytanie-prośbę o radę :) Z czym zestawiłabyś różowe rurki? Kupiłam dziś pod wpływem tej wiosennej pogody jasnoróżowe Topshop Jamie i oprócz białej koszuli i rzeczy z jasnego dżinsu nic nie przychodzi mi do głowy. Moze Ty masz jakiś pomysł?\nAnonymous 27/02/2017, 18:22\nDodam, iż był to łup lumpeksowy :D\nJestem Kasia 27/02/2017, 18:35\nW zasadzie to też bym łączyła je właśnie w taki sposób :D Oprócz białej koszuli i rzeczy z jeansu widziałabym też różnego rodzaju proste t-shirty, na to kurtka skórzana/jeansowa albo prosta marynarka, a także luźne swetry jak u Katie Holmes: http://i.dailymail.co.uk/i/pix/2013/01/31/article-2271609-17471000000005DC-687_640x873.jpg :)\nFiolka 27/02/2017, 22:54\nja lubię połączenie różu z szarym oraz z pasiastym t-shirtem, np czarno-białym i do tego białe conversy ;)\nangela 28/02/2017, 12:32\nKasiu, zastanawiam się nad zakupem klasycznego prochowca i poniższy wydaje się całkiem ciekawy? Co myślisz o nim? :) Pozdrawiam :)\nJestem Kasia 28/02/2017, 16:11\nOsobiście wolę dłuższe i trochę przeszkadają mi te zamki przy kieszeniach, ale widać, że ma dużo pozytywnych ocen, więc decyzja należy do Ciebie:D\nOla 03/03/2017, 13:19\nTrencz, bluza z kapturem i czarna marynarka - check, check, check (wszystko upolowane na promocjach za mniej niż 100 zł, w składzie tylko bawełna lub wełna ;) ) Dorzuciłabym od siebie do listy kurtkę jeansową - prostą, trochę dłuższą niż do pępka (u mnie wszystko musi być długie :D) bez dżetów, dziur itp. Jest moim zamiennikiem dla skórzanej, czarnej ramoneski :) Posiadam jedną ukochaną w kolorze średniego denimu, w tym roku czaję się na czarną (ja i kolory, haha).


Ostatnia szansa na duże pieniądze - Nasz Wodzisław - portal informacyjny, wiadomości z Wodzisławia Śląskiego i powiatu wodzisławskiego\nTelegraf » 04 marca 2021, godz. 08:07 » komentarzy:\nO środki z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na lata 2014-2020, poddziałanie 1.7.1., mogą się ubiegać m.in. samorządy, spółdzielnie i wspólnoty mieszkaniowe. W przypadku dużego zainteresowania pula może zostać zwiększona. Wnioski o dofinansowanie można składać od 29 marca do 28 maja 2021 r.\nTagi: WFOŚiGW Katowice, pieniądze, termomodernizacja, region


Teatrzyk „Jak Pstryk i Bzik zostali oświeceni”\nSpektakl skierowany do dzieci w wieku 5-9 lat. Przekazuje dzieciom zasady bezpiecznego korzystania z urządzeń elektrycznych oraz podstawowe informacje na temat energii. Spektakl trwa 45 minut łącznie z interaktywną zabawą, utrwalającą treści z przedstawienia.\nFundacja PGE przygotowuje dla dzieci z najmłodszych klas niezwykłą edukacyjną przygodę. Na terenie działania Grupy Kapitałowej PGE wystawiany jest spektakl teatralny „Jak Pstryk i Bzik zostali oświeceni” o bezpiecznym i oszczędnym korzystaniu z energii elektrycznej.


Gliwice: Wypożyczył 6 aut wartych 0,5 mln. Próbował je sprzedać | Dziennik Zachodni\nGliwice: Wypożyczył 6 aut wartych 0,5 mln. Próbował je sprzedać\nTK 22 września 2015, 21:03\nMyślał, że pozostanie anonimowy i bezkarny. 27 - letni mieszkaniec Gliwic, wypożyczył 6 dobrej klasy samochodów(trzy w Gliwicach i trzy w Będzinie). Następnie próbował sprzedać pojazdy. Już trafił do aresztu, grozi mu aż 8 lat więzienia.\nGliwiccy policjanci otrzymali zawiadomienie o oszustwie od przedstawicieli jednej z wypożyczalni samochodów. W środę 9 września pojawił się u nich klient, chcący wypożyczyć trzy auta dobrej klasy. Oszust przedłożył nawet wydruk potwierdzenia przelewu z niemieckiego banku, który miał być dowodem opłaty za ich wypożyczenie. Kwota opiewała na 2300 euro. Jak się później okazało, druk był sfałszowany. Firma szybko straciła z "klientem” kontakt. Utraciła też trzy samochody o łącznej wartości 250 tys. zł.\nPolicja ustaliła, że kilka dni później ten sam oszust w podobny sposób wynajął trzy auta z firmy w Będzinie. Ich wartość oceniono na 240 tys. zł. W toku dalszego śledztwa wyszło na jaw, że mężczyzna meldował się w różnych hotelach na terenie woj. śląskiego, w których nie uiszczał opłaty za pobyt.\nSprawca został namierzony i zatrzymany w momencie, gdy próbował sprzedać jedno z aut w Rudzie Śląskiej. Policja odzyskała przywłaszczone samochody. Były to pojazdy: BMW, Ford Mondeo, Ford Mondeo Combi, Toyota Auris, Toyota Avensis i Ford Focus.\nPodejrzany, oprócz posługiwania się fałszywą tożsamością, złamał sądowy zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Sąd Rejonowy w Gliwicach aresztował go tymczasowo na okres trzech miesięcy. Mężczyźnie grozi kara 8 lat więzienia.\nzłodziej samochodów gliwice


Starostwo Powiatowe w Kościerzynie informuje, że rozpoczęło realizację projektu pn. „Cisewskie Teatralia” w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, priorytetu VII Promocja integracji społecznej 7.3 Inicjatywy lokalne na rzecz aktywnej integracji.\nW piątek, 5 października br. w Rotembarku odbyła się wyjątkowa uroczystość, apel upamiętniający członków Tajnej Organizacji Wojskowej "Gryf Pomorski" powiązany z otwarciem Leśnej Strażnicy Pamięci.\nJuż 13 października 2012 odbędą się Kościerskie Biegi Uliczne. Będzie to już osiemnasta edycja największej imprezy biegowej w naszym powiecie. Na uczestników czeka wiele atrakcji, a wśród nich te najważniejsze - 10 biegów młodzieżowych oraz bieg główny na dystansie 5 km. Łącznie zawodnicy rywalizować będą w 22 kategoriach wiekowych. Każdego serdecznie zapraszamy do wzięcia udziału w zawodach!\nZapraszamy wszystkich zainteresowanych wsparciem finansowym na założenie i rozwój własnej działalności gospodarczej na spotkanie informacyjne, podczas którego omówione zostaną działania projektu pn.: „Moja Firma w Sercu Kaszub”.\nGrupę docelową stanowić będą osoby bezrobotni lub nieaktywni zawodowo mieszkańcy Powiatu Kościerskiego, będący jednocześnie osobami niepełnosprawnymi lub/i osobami do 25 roku życia lub/i mieszkające na terenie Gminy Karsin, z wyłączeniem osób, które posiadały zarejestrowaną działalność gospodarczą w okresie 12 miesięcy przed dniem przystąpienia do projektu.\nSpotkanie odbędzie się dnia 11 października 2012 r. (czwartek) w Domu Kultury w Karsinie, przy ul. Strażackiej 1, o godz. 16.00\nKolejne 333 tys. zł na aktywizację zawodową bezrobotnych\nPod koniec września br. Powiatowy Urząd w Kościerzynie pozyskał z Rezerwy Funduszu Pracy będącej w dyspozycji Ministra Pracy i Polityki Społecznej kolejne środki w wysokości 333,1 tys. zł na realizację projektu pn. „Gotowi do pracy” obejmującego aktywizację zawodową 39 osób bezrobotnych.\nSprzęt strażacki dla OSP Wiele\nPo raz kolejny strażacy z jednostki Ochotniczej Straży Pożarnej w Wielu w gm. Karsin mogą cieszyć się z nowego sprzętu strażackiego.\nW dniu 27 września br. w na terenie Powiatu Kościerskiego przebywała 30 osobowa grupa młodzieży z Alfred-Delp-Schule Dieburg z Niemiec oraz I Liceum Ogólnokształcącego w Kościerzynie. Wizyta w naszym Powiecie była jednym z elementów polsko-niemieckich warsztatów historycznych, które odbywały się w terminie od 22 do 28 września w Gdańsku, a których organizatorem był Dom Pojednania i Spotkań im. Św. Maksymiliana M. Kolbego w Gdańsku we współpracy z Haus am Maiberg w Niemczech oraz Starostwem Powiatowym w Kościerzynie.\nII edycja konkursu wiedzy o Unii Europejskiej\nW sali Błękitnej Powiatowego Zespołu Szkół Nr 1 w Kościerzynie, odbyła się II edycja konkursu wiedzy o Unii Europejskiej pod nazwą "Przystanek Bruksela".\nGospodarstwo Katarzyny i Arkadiusza Kropidłowskich z Nowego Barkoczyna najpiękniejsze na Pomorzu\nW dniu 25 września 2012 r. w gdańskim Dworze Artusa odbył się uroczysty finał konkursu „Piękna Wieś”. W kategorii „Zagroda” zwyciężyło gospodarstwo państwa Katarzyny i Arkadiusza Kropidłowskich położone na terenie powiatu kościerskiego w Nowym Barkoczynie.\nTrwają prace nad modernizacją kąpieliska w PCM Garczyn!\n„Zwiększenie dostępności i efektywności wykorzystania potencjału turystycznego Powiatu Kościerskiego poprzez przebudowę kąpieliska w Powiatowym Centrum Młodzieży w Garczynie”. Pod taką nazwa rozpoczęła się realizacja modernizacji kąpieliska wraz z przystosowaniem go do obsługi osób niepełnosprawnych w kompleksie edukacyjno-wypoczynkowym, którego właścicielem jest Powiat Kościerski. W połowie września br. przekazany został plac budowy, na którym w pierwszym etapie dokonane zostaną prace rozbiórkowe pomostu, budynku socjalnego i schodów.\nNajnowsze wydanie "Naszego Kuriera"\nZapraszamy do lektury najnowszego wydania biuletynu informacyjnego Starostwa Powiatowego w Kościerzynie "Powiat Kościerski Nasz Kurier".\nTeatr narzędziem edukacji\nW dniu 19 września br. rozpoczęło się pierwsze z działań zaplanowanych w ramach projektu pn. „Cisewskie Teatralia”- wyjazd edukacyjno-integracyjny do Państwowego Teatru Miniatura w Gdańsku.\nPoseł na Sejm Rp z wizytą w naszym Powiecie\nW dniu 19 września br. wizytę w Starostwie Powiatowym w Kościerzynie złożył Leszek Miller, poseł na Sejm RP oraz były premier. Samorząd powiatowy reprezentowany był przez Piotra Lizakowskiego, starostę kościerskiego, wicestarostę Zbigniewa Stencla oraz Alojzego Szoskę, etatowego członka Zarządu.\nInformacja o wszczęciu postępowania konsultacyjnego w sprawie przyjęcia projektu aktualizacji Zawnętrznego Planu Operacyjno-Ratowniczego


Przegląd płyt głównych AMD X470 - nowe funkcje, kompatybilność i ceny\n14 kwietnia 2018, Paweł Maziarz\nKategoria: Komputery Podzespoły Płyty główne, Tematyka: Płyty główne do gier ASUS MSI AMD Gigabyte ASRock ASUS ROG Na Topie Biostar Aorus Płyty główne AMD, Producenci: ASUS MSI AMD Gigabyte ASRock Biostar\nPrzyglądamy się płytom głównym pod najnowsze procesory AMD. Jakie nowości przygotowali dla nas producenci i ile przyjdzie nam zapłacić za płyty?\nCo prawda premiera procesorów AMD Ryzen 2000 dopiero przed nami, ale wszyscy kluczowi producenci już zdążyli zaprezentować nowe płyty główne X470. Jakie modele pojawią się w sprzedaży?\nCo nowego w płytach głównych AMD X470?\nNowe płyty główne zostały wyposażone w podstawkę AM4, więc obsługują procesory APU 9000 „Bristol Ridge”, Ryzen 1000 „Summit Ridge”, Ryzen 2000G „Raven Ridge”, a także najnowsze modele Ryzen 2000 „Pinnacle Ridge”. W przypadku najnowszych modeli dodatkowo możemy liczyć na wsparcie dla funkcji Precision Boost 2 i XFR2, które pozwalają na mocniejsze podbicie taktowań i uzyskanie jeszcze lepszej wydajności (czego akurat brakuje w starszych modelach X370).\nModel Gigabyte Aorus X470 Gaming 7 WIFI wyróżnia się potężnymi radiatorami na sekcji zasilania\nDodatkowym atutem nowych modeli ma być usprawniona sekcja zasilania, która podobno pozwoli uzyskać jeszcze wyższe zegary (również podczas podkręcania procesorów). Wszyscy producenci zastosowali rozbudowane układy zasilania wyposażone w solidne radiatory (szkoda tylko, że w większości przypadków zastosowane radiatory przede wszystkim mają wyglądać, a dopiero potem sprawnie odprowadzać ciepło z tranzystorów...)\nMSI X470 Gaming M7 AC to jedna z topowych płyt pod nowe procesory AMD\nJeżeli chodzi o budowę, większość płyt oferuje bardzo podobną funkcjonalność. Dla pamięci udostępniono cztery banki DDR4 DIMM z obsługą modułów 3466 MHz (w przypadku najnowszych procesorów Ryzen 2000), natomiast dla kart rozszerzeń wyprowadzono m.in. dwa sloty PCI-Express 3.0 x16, w których można połączyć dwie karty graficzne w trybie SLI i CrossFireX. Ponadto sześć lub osiem gniazd SATA 6 Gb/s i jedno lub dwa M.2 (w niektórych przypadkach drugie gniazdo zostało ograniczone do przepustowości PCIe 3.0 x2, PCIe 2.0 x4 lub PCIe 2.0 x2).\nBiostar Racing X470GTN - jeden z nielicznych modeli w formacie mini-ITX\nWyjątkiem są tutaj modele formatu mini-ITX, które siłą rzeczy oferują gorszą funkcjonalność – znajdziemy tutaj tylko dwa banki pamięci i jedno złącze PCI-Express 3.0 x16. Dla dysków zwykle przeznaczono cztery gniazda SATA 6 Gb/s i jedno lub dwa M.2 32 Gb/s. Mniejsze płyty jak na razie pojawiły się w ofercie firm ASUS i Biostar, ale podobne konstrukcje planują również wydać firmy ASRock i MSI.\nLepsze modele dodatkowo wyposażono w kartę Wi-Fi AC\nJeżeli chodzi o tylne panel, tutaj jest… różnie. Ekonomiczne modele oferują tylko podstawowy zestaw portów, natomiast w high-endowych możemy liczyć na naprawdę bogaty zestaw złączy (często też wzbogacony o bezprzewodową kartę sieciową Wi-Fi AC). Warto jednak zauważyć, że część topowych modeli nie ma wyjść wideo dla zintegrowanej grafiki z układów APU.\nPrzegląd płyt głównych AMD X470\nCeny i dostępność płyt głównych AMD X470\nNa sklepową premierę pierwszych płyt będziemy musieli poczekać do 19 kwietnia, natomiast inne modele zapewne pojawią się kilka tygodni później. Ile zapłacimy za modele z chipsetem AMD X470? Najtańsze będą kosztować około 600 - 700 złotych, ale ceny topowych konstrukcji mogą sięgać nawet 1000 – 1200 złotych.\nNa koniec warto dodać, że nowe procesory AMD Ryzen 2000 już są w naszej redakcji, więc 19 kwietnia możecie spodziewać się premierowego testu (oczywiście na nowej płycie X470).\nŹródło: ASRock, ASUS, Biostar, Gigabyte, MSI, inf. własna\n‹ Poprzedni news Identyfikacja w tłumie - poziom Chiny Następny news › Koniec z brudnymi ekranami coraz bliżej\nGatts-25 , 14 kwietnia 2018, 14:09 #\nA nie jest tak ,że u Asrock czy Asus będziemy mogli wyciągnąć 2x 32Gb/s ze slotu M.2 bo te płyty mają mieć wsparcie dla pełnej przepustowości w przypadku RAID z dwóch SSD.\nSeria Aourus nawet ma zaznaczone ,że będzie współpracować z pamięciami DDR4 4000 więc zobaczymy jaki z tymi przechwałkami wyjdzie bo u innych jest 3466 plus OC pamięci.\nhtm72 , 16 kwietnia 2018, 05:37 #\nSkąd ty wiąłeś 32 GB/s ?\nBlejd , 14 kwietnia 2018, 16:31 #\nZgadza sie wiekszosc plyt ma aktualnie 1 x M.2 32 Gb/s. przydalyby sie dwa takie złacza zeby sobie zrobic raid :)\nscoobydoo19911 , 14 kwietnia 2018, 19:54 #\nWiem że marudzę ale strasznie mi brakuje płyty w formacie mATX\nsoulburner , 15 kwietnia 2018, 08:35 #\nA jakieś płyty z normalnymi radiatorami będą, czy wyłącznie z takimi klocami na sekcji? :P\nwario , 15 kwietnia 2018, 11:34 #\nCzy będą testy też na płycie x370? To ważne, bo ci którzy wybrali platformę amd to nie będą wymieniać na nową płytę główną.