Pamiętnik z książek: maja 2012\nLáska Mariusza Szczygła\nNajpierw byłem na tę książkę obrażony i chciałem wpisowi o niej nadać tytuł „Zawiódł reporter”, bo dopiero po zakupie zorientowałem się, że większość zamieszczonych w niej tekstów czytałem już w Dużym Formacie. Láska nebeská odleżała swoje karne miesiące na półce, aż w końcu, przemógłszy niechęć i pierwsze rozczarowanie, zerknąłem do niej ponownie. Z wielką przyjemnością przeczytałem kilka nowych (nieznanych mi) tekstów i ze skruchą zabrałem się do powtórnej lektury pozostałych felietonów. Wśród nich – dwie przecudnej urody opowieści o Járze Cimrmanie (fikcyjnym bohaterze, wynalazcy, lekarzu, artyście, wizjonerze – geniuszu), który, choć wymyślony, bije w Czechach rekordy popularności…\nSzczygieł wylicza największe osiągnięcia Cimrmana: oryginalne prace plastyczne, wyczyny podróżnicze, niezwykły wpływ na twórców i naukowców, nowatorskie eksperymenty w różnych dziedzinach sztuki, fragmenty wierszy i tytuły dramatów, a także porady, jakie Cimrman – teoretyk teatru – skodyfikował w swoim słynnym Dekalogu Aktora:\n„Oto pierwsze cztery przykazania:\n4. Przy podpowiedziach suflera nie powtarzaj wszystkich zdań, niektóre są dla twoich kolegów”.\nMimo najlepszych chęci, nie udało mi się znaleźć dalszego ciągu… Może ten niedosyt zainspiruje mnie do stworzenia własnych przykazań aktorskich? Na przykład:\nJeżeli siedzisz w garderobie i nie słyszysz odgłosów dobiegających ze sceny, sprawdź koniecznie czy ta cisza to nie ty!\nAutor: Tomasz Mitrowski o 19:59 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nCzy jesteśmy jeszcze kulturalni?\n„Otóż nie ma dziś ludzi na szczycie kultury, którzy odróżniają się od tych stojących niżej w kulturowej hierarchii regularnym uczęszczaniem do opery i filharmonii oraz zachwytem nad wszystkim, co w danym momencie uznawane jest za sztukę wysoką. Kręcą zaś nosem na wszystko tak pospolite jak piosenka popowa czy mainstreamowa telewizja. Co nie znaczy bynajmniej, by zabrakło dziś ludzi, którzy uważają się (i są uważani) za elitę kultury, prawdziwych smakoszów sztuki, wiedzących lepiej od innych, nie dość ukulturalnionych ziomków, o co w kulturze idzie, co do kultury należy i co dla człowieka kultury jest comme il faut, a co jest comme il n’est faut pas. Tyle że w odróżnieniu od dawnych elit kultury nie są oni koneserami utyskującymi na gusta gminu i bezguście filistra. (…) w ich repertuarze kulturowej konsumpcji jest miejsce i na operę, i na heavy metal czy punk, na „sztukę wysoką” i na telewizję mainstreamową; na Samuela Becketta i na Johna Grishama czy Terry’ego Pratchetta. Kęs z tego, kąsek z tamtego, raz to, raz tamto. Sieczka…” – pisze Zygmunt Bauman w książce o wiele mówiącym tytule Kultura w płynnej nowoczesności.\nDzisiejszych przedstawicieli kulturalnej elity nazywa „wszystkożercami”; snobami, którzy ostentacyjnie wyrzekają się snobizmu, konsumentów kultury wiernych zasadzie „maksymalnej tolerancji i minimalnej wybredności”. Znakomicie opisuje także procesy, które doprowadziły do erozji tradycyjnego, oświeceniowego, pojęcia kultury jako projektu cywilizacyjnego, mającego wyraźnie określony i możliwy do osiągnięcia cel. Konfrontuje pojęcia postępu i mody, mecenatu i „menedżmentu”, oświecania i uwodzenia w odniesieniu do dawnych i dzisiejszych zadań i sposobów funkcjonowania kultury.\nW książce znajdziemy sześć lapidarnych tekstów, składających się na celną i aktualną diagnozę naszej współczesności oraz szereg pytań, które warto sobie postawić przy najbliższym rachunku kulturalnego sumienia.\nAutor: Tomasz Mitrowski o 21:35 Brak komentarzy:\nKsiążki na tron!\nLiteratura klozetowa zyskała kolejnego piewcę. Tomasz Pindel w majowym numerze „Bluszcza” poświęcił jej cały felieton, w którym czytamy, że „musi być lekka – wymaga tego sprawa, której służy”. Prócz propozycji sedesowego kanonu lektur (z Myślami nieuczesanymi Leca i Lapidariami Kapuścińskiego na czele – jak u mnie!) – znajdujemy tu szereg porad praktycznych, z których przytoczę dwie:\n„Nie należy czytać książek opasłych i ciężkich. Ubikacyjna lektura Lodu Jacka Dukaja czy Łaskawych Littella przyprawi czytelnika o skoliozę, obrzęk ramion i hemoroidy”,\n„[Należy czytać] utwory niezbyt śmieszne – spazmy radości zakłócają naturalny przebieg zasadniczej czynności właściwej dla ubikacji – oraz niezbyt smutne – trudno skupiać się na fizjologicznym meritum, gdy wstrząsają nami szlochy”.\nDumą napawa mnie fakt, że do grona popularyzatorów literatury toaletowej (czy też literackiej toalety) dołączyłem już ponad rok temu, kiedy opublikowałem pierwszy wpis w moim skromnym pamiętniczku.\nAutor: Tomasz Mitrowski o 17:49 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n"Nie dla idiotów!"\nW szarym pokoju, na szarej kanapie, siedzi na szaro ubrana para. Oboje zajęci własną – osobną – lekturą szarych książek. Za nimi równie szara półeczka z szarymi (a jakże by inaczej?) książkami. Smutek, melancholia, żal. Obok inna fotografia tej samej pary w podobnym pokoju. Tym razem na półeczce nie ma książek; zastąpił je świecący (dizajnerski) napis „LOVE”. Ściany w palecie pomarańczy i czerwieni. Tak samo strażacko czerwona sofa. Oboje ubrani w żywe kolory spoglądają ku sobie namiętnie. Radość, miłość, ekscytacja!\nTak w jednym z poważnych tygodników opinii, pod chwytliwym hasłem „Czas na zmiany!”, reklamuje się farby Dulux. Moja kontrpropozycja:\nNa zdjęciu pierwszym dwoje umorusanych farbami Dulux ludzi. Każde wkurwione, że robota nie idzie (ściany pomazane, kolor nie kryje białego podkładu, tynk z sufitu odpada płatami). Na drugiej fotografii młodzi ludzie w wygodnych fotelach (leżakach) oddają się pasjonującej lekturze książek. Są wyraźnie zrelaksowani i uśmiechnięci. W tle, nad porzuconymi przez nich pędzlami i wałkami, bez większych rezultatów, męczą się copywriterzy od poprzedniej reklamy. Hasło: „Dziś także dla Ciebie mogą pracować ci, co nie lubią czytać!”\nAutor: Tomasz Mitrowski o 21:18 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nApokalipsa w mieście Łodzi\nLiteratura Holocaustu była dla mnie zawsze ważna. Z uwagą, kilkakrotnie, czytałem Pięć lat kacetu Grzesiuka, Anus Mundi Kielara czy Bunt w Sobiborze Bialowitza, a także opowiadania Borowskiego, Kossak-Szczuckiej, wspomnienia Edelmana i Białoszewskiego. Tym razem sięgnąłem po książkę, której nie napisał ocalony; której nie napisał Polak czy Żyd, ale szwedzki dziennikarz – Steve Sem-Sandberg, bazujący przede wszystkim na dokumentach i świadectwach, jakie pozostały po czteroletniej historii łódzkiego getta.\nTo niełatwa książka, jak każdy zapis Zagłady. Jednak napisana sprawnie i z profesjonalnym dystansem wobec opisywanych postaw, decyzji i działań tych, którzy w ten czy inny sposób starali się przetrwać w nieludzkich gettowych warunkach. Jej oczywistym bohaterem jest Chaim Mordechaj Rumkowski, Przełożony Starszeństwa Żydów, którego większość wspomina podobnie jak Věra Schulz (wyimek z jej dziennika znajdujemy w powieści):\n„…ten człowiek to potwór –\nJego jedyne dotąd osiągnięcie: w rekordowym czasie sprzedał swój naród i ukradł albo sprzeniewierzył całe jego mienie. A mimo to ćwierć miliona ludzi upatruje w nim swojego zbawiciela! Co to jest za człowiek, który celowo chce poniżyć i pohańbić jak najwięcej ludzi, wyłącznie dla własnego wywyższenia?\nTo przechodzi moje pojęcie!”.\nSandberg unika jednoznacznych deklaracji i wypowiadanych wprost ocen. Stara się pokazać możliwie duże spectrum działań „króla” getta i zrekonstruować, choćby z tekstów przemówień, jego sposób myślenia o własnej roli w życiu „żydowskiego miasta pracy”, jak często nazywał „swoje” getto.\nW rozmowie z Pawłem Smoleńskim Steve Sem-Sandberg mówi:\n„Władza Rumkowskiego i jego ludzi, choć prawdziwa i dla wielu bardzo dotkliwa, była w dużej mierze iluzoryczna. Najpotężniejsi z nich, sam Chaim Rumkowski także, w końcu byli tylko niemieckimi niewolnikami. Kiedy rządzi niewolnik, musi w każdej sekundzie demonstrować, że naprawdę rządzi. Musi odciąć się od swojego niewolnictwa władzą nad kimś jeszcze mniejszym. Najbardziej aktywne w demonstrowaniu władzy są marionetki. Rumkowski był niemiecką pacynką”.\nW powieści nieustająco powracają pytania:\n„Lecz bohater czy zdrajca? Zbawiciel czy kat? Może na dłuższą metę nie miało to znaczenia. Rumkowski był gettem. Cokolwiek by uczynił, jakich Żydów, czy ilu, uratowałby albo i nie, jedyną sceną, jaką dla niego przygotowano, była scena zdrady. Jego jedynym zadaniem było wejść na tę scenę, gdy przyszła odpowiednia pora i władze tak rozkazały”.\nCzy byłby dziś inaczej oceniany, gdyby wyzwolenie spod niemieckiej okupacji przyszło choć kilka miesięcy wcześniej? Czy jego urojenia o ratowaniu Żydów za cenę kolejnych ustępstw wobec Niemców zyskałyby wówczas jakieś uzasadnienie?\nJednak nie sam Rumkowski jest bohaterem książki, i nie poszczególni mieszkańcy getta, ale miasto – odcięte od świata murem, kolczastym drutem i wieżami strażniczymi; miasto, w którym spełniła się apokalipsa. Miasto widmo, miasto cmentarz… Wiele jest takich miast.\n„Jestem dziennikarzem, byłem w Srebrenicy. Można mordować po Holocauście.”\nAutor: Tomasz Mitrowski o 14:31 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Sem-Sandberg, wywiad


Byłem jakiś czas temu na imprezie...\nByłem jakiś czas temu na imprezie u koleżanki. Poznałem kilka znajomych z jej strony, a wśród nich kolesia, który cały wieczór wyśmiewał się z mojego lwa na ramieniu. Rzucał zaczepki, typu: "dlaczego wytatuowałeś sobie psa" albo: "czy ten szczeniak ugryzie, jak strzelę ci gonga?". Specjalnie go zlewałem, gdybym wdał się w dyskusję, to nic dobrego by z tego nie wynikło.\nTego samego wieczoru jego dziewczyna poszła za mną do łazienki, by powiedzieć mi, że bardzo kręcą ją wytatuowani mężczyźni. Ciągu dalszego możecie się domyślić – moim zdaniem pozycja na pieska w toalecie była lepszą ripostą niż jakiekolwiek słowa.\nKapitanB 10 mies. temu Odpowiedz\nCzyli... nie chciałeś typa zripostować, więc przeleciałeś mu laskę? Sprytny manewr.\npeniswrowiu 10 mies. temu\nJak suka daje, szczeniak bierze :)\nJestemawsome 10 mies. temu\nJa przede wszystkim nie zaplusowalabym takiego komentarza, bo jest po prostu głupi. Tak samo jak ten tekst o klodkach i kluczach.\nAle ja to w ogóle uważam, że bycie tą drugą/tym drugim to nie jest nic złego. Jest glupie jeśli opiera się na tym, że ta druga ma nadzieję, że facet zostawi swoją żonę albo dziewczynę dla niej, ale jeśli to jest tylko seks to jak dla mnie nic złego. Cała wina leży na osobie zdradzającej i obojętnie czy to facet jak w tamtym wyznaniu czy laska jak w tym.\nTekst miał być nawiązaniem do sytuacji i do komentarzy na temat tatuażu, nie miałem zamiaru wygłaszać jakiejkolwiek opinii na temat tego, czy autor postąpił dobrze, czy źle. Na pewno źle postąpiła dziewczyna z wyznania, jak i jej chłopak, który się bez sensu przypieprzał do autora.\nJeśli chodzi o bycie "tym drugim"... Dla każdego co innego. Niestety, sam kilka razy byłem "tym drugim", czy to na kilka tygodni, czy na kilka godzin i jak mam być szczery, to w większości wypadków nie żałuję - dziewczyny były w toksycznych związkach itp. Pomimo tego, nie powtórzyłbym żadnej z tych sytuacji ani nie chciałbym się wplątać w żadną kolejną. Według mnie, jeśli ktoś naprawdę kocha swojego partnera/partnerkę, nie powinien istnieć dla tej osoby żaden powód, żeby go zdradzić, a nawet nie powinno być takich chęci. Jeśli go/jej nie kocha i chce tego z kimś innym, powinno się zakończyć związek przed zdjęciem bielizny przed kimś innym, choćby z szacunku do partnera. Jeśli taka osoba nie zakończy związku wcześniej, a chce go ze mną zdradzić, to znaczy, że ta osoba nie ma szacunku do innych i nie chcę mieć z nią nic wspólnego, a tym bardziej zbliżać się w ten sposób (tak, jestem hipokrytą, ale właśnie dzięki tamtym "przygodom" wyrobiłem swoje zdanie na ten temat).\n@DwaNastroje dokładnie tak się usprawiedliwiałem, gdy z tymi dziewczynami sypiałem: "może dzięki temu zrozumieją, że są warte więcej, niż ten dupek". Oczywiście nie chodziło tylko o seks, nieraz były to takie romansiki, w których zbliżenie w łóżku grało drugą rolę, albo nawet w ogóle go nie było. Zazwyczaj kończyło się to tak, że dziewczyny te wracały do swoich ukochanych, pomimo tego, że wiedziały, jaki jest ten związek, do czego to doprowadzi i jakie konsekwencje on niesie dla ich\nMownaDuszka 10 mies. temu\nA gdy w wyznaniu autorką jest kochanka żonatego faceta, to po niej jadą jak po szmacie... Widzę podwójne standardy.\ntortczekoladowy 10 mies. temu Odpowiedz\nDupki z was, ale za to anonimowe :)\nPewnie zmyślone ;)\ntortczekoladowy 10 mies. temu\nLudzie są jednocześnie najbardziej odrażającymi, jak i najcudowniejszymi istotami, które chodzą po ziemi. Niestety wiele z tych wyznań, które chcielibyśmy by prawdą nie były, są nią.\nJigglypie 10 mies. temu Odpowiedz\nSory, ale to, że uprawiałeś seks z dziewczyną tego kolesia świadczy o tym, że jesteś w ch*j niedojrzały i gorszy niż on sam. Zaczepki można zignorować albo mieć chociaż odrobinę dystansu do siebie, ale skoro seks z jego laską to była dobra riposta to mega żal mi Twojego systemu wartości, nie wspominając o tej dziewczynie. W zasadzie co to za riposta skoro ten koleś nie dowiedział się? Żałosne XD\nBlueBlood 10 mies. temu Odpowiedz\nWprost nie umiałeś odpowiedzieć, ale przelecieć zajętą łaskę już tak? Do prawdziwego faceta dużo Ci brakuje.\nhubabuba1 10 mies. temu Odpowiedz\nJak tatuował cię jakiś Janusz za flaszkę to co się dziwisz, że koleś miał bekę XD\nLubieGruszeczki 10 mies. temu Odpowiedz\nWymyśliłeś drugi akapit żeby podbudować swoje ego?\nMeri609 10 mies. temu Odpowiedz\nlogika level 100000000...\nszmaty ludzkie, cala trojka\nBomdia 10 mies. temu Odpowiedz\nAle sie gosciu zeszmaciłeś, nie umiesz odpowiedzieć to wkładasz fiuta byle gdzie. No brawo...\nTataKazika 10 mies. temu Odpowiedz\nCiekawe czy byłeś na taką akcję przygotowany i miałeś gumkę. Bo jak nie to polecam udać się do lekarza.


Co z tą młodą polską nauką? - Edukacja - rp.pl\nAktualizacja: 20.10.2014, 11:24\nCo z tą młodą polską nauką?\nPolscy nastolatkowie w międzynarodowych testach kompetencji (PISA) w naukach ścisłych i przyrodniczych z roku na rok osiągają coraz lepsze wyniki i systematycznie zbliżają się do światowej czołówki. Jednak Polska wciąż nie jest postrzegana jako kuźnia najwybitniejszych talentów wśród młodych naukowców, a polskiej nauce – mimo niewątpliwych osiągnięć – wciąż brakuje wielu sukcesów na światowym poziomie. Dlaczego?\nProblemy są dwa: po pierwsze, polski system edukacji nie stawia dostatecznie dużego nacisku na „zarządzanie talentami" – w dużej mierze polegające na indywidualnym podejściu do uczniów – przez co wiele uzdolnionych, młodych osób nie trafia na właściwą ścieżkę rozwoju. Nie bez znaczenia są też przyczyny ekonomiczne. W efekcie, takie niewykorzystane talenty „marnują się", a polska nauka traci szansę na pozyskanie wybitnych specjalistów.\nJednak części takich osób udaje się zdobyć dobre kierunkowe wykształcenie, ale wtedy pojawia się kolejny problem – odpływ tych utalentowanych ludzi za granicę. Taki proces zwykle zaczyna się od wyjazdu na stypendium studenckie do innego kraju, a kończy się znalezieniem pracy w miejscowej placówce badawczej. Tu, czysty pragmatyzm łączy się z przekonaniem, że polskie instytucje nie są w stanie zapewnić młodym naukowcom odpowiedniej ścieżki kariery.\nADAMED SmartUP: program dla młodych pasjonatów nauk ścisłych i przyrodniczych\nDlatego właśnie Fundacja Grupy ADAMED, polskiej firmy farmaceutyczno-biotechnologicznej, zainicjowała ogólnopolski program naukowo–edukacyjny ADAMED SmartUP.\n"Program Adamed SmartUP jest wpisany w filozofię naszej firmy, która jest oparta na współpracy nauki i biznesu. Grupa Adamed od lat inwestuje w rozwój kadry naukowej - współpracujemy z kilkunastoma ośrodkami akademickimi i badawczymi w całej Polsce, jako pierwsi w kraju utworzyliśmy własne konsorcjum naukowo-przemysłowe, dbamy też o ciągły rozwój naszych współpracowników. Inwestowanie w młodych ludzi gwarantuje pomyślną przyszłość badań nad innowacyjnymi terapiami oraz jest drogą do rozwoju polskiej myśli naukowej." dr n. med. Małgorzata Adamkiewicz, Prezes Fundacji Grupy ADAMED\nProgram ADAMED SmartUP powstał z myślą o młodych osobach pasjonujących się naukami ścisłymi i przyrodniczymi: biologią, chemią, fizyką czy matematyką. Program składa się z internetowej platformy edukacyjnej, dzięki której można rozwijać naukowe zainteresowania oraz z programu stypendialnego dla osób w wieku 15 – 19 lat, który umożliwia uzyskanie pomocy w aplikacji na najlepsze polskie i zagraniczne uczelnie wyższe\nPierwsza edycja programu ADAMED SmartUP ruszyła 17 października. Na ogólnodostępnej platformie internetowej www.adamedsmartup.pl znajdują się multimedialne lekcje prowadzone przez inspirujących polskich naukowców oraz kompendium wiedzy o naukach ścisłych i przyrodniczych. Na stronie można również znaleźć szczegółowe informacje dotyczące polskich i zagranicznych uczelni wyższych, a także procesów aplikacyjnych na te uczelnie. Tutaj można również zarejestrować się, aby wziąć udział w procesie rekrutacyjnym do programu stypendialnego\nNagrodą w programie stypendialnym jest 10-miesięczna opieka edukacyjna, dopasowana do indywidualnych potrzeb każdego uczestnika. Jej celem jest pomoc w przygotowaniach do aplikacji na wybraną uczelnię wyższą – w Polsce lub za granicą. Dla laureatów programu przewidziane są stypendia na dalszą karierę naukową, dostosowane do potrzeb laureata.\nPatronat honorowy nad projektem objął Minister Edukacji Narodowej oraz prestiżowe instytucje, takie jak: Narodowe Centrum Nauki, Politechnika Warszawska, Polska Akademia Nauk, Uniwersytet Jagielloński, Uniwersytet Medyczny w Łodzi, Uniwersytet Warszawski i Warszawski Uniwersytet Medyczny.\nADAMED SmartUP to szansa dla uczniów i... dla Polski\nPierwszy etap rekrutacji to internetowa gra typu ARG (ang. alternate reality game), wykorzystującej wiedzę naukową w praktyce. Jej uczestnicy będą mieli do rozwiązania kilkadziesiąt zagadek i zadań ze świata nauki. Zdobywcy największej liczby punktów zostaną zaproszeni do dalszego etapu rekrutacji, a najlepsi z nich na dwutygodniowy obóz naukowy, gdzie pod okiem inspirujących wykładowców będą mogli poznać tajniki pracy naukowca, rozwinąć swoje zainteresowania, przeprowadzić ciekawe doświadczenia, a także odwiedzić atrakcyjne miejsca związane z nauką.\nProgram ADAMED SmartUP to unikalna możliwość wyłonienia wybitnie utalentowanych młodych osób, które w przyszłości – stanowiąc kadrę rodzimych centrów badawczych – przyczynią się do rozwoju innowacyjności badań w Polsce – stwarzając perspektywy rozwoju zawodowego i pracy naukowej dla młodzieży, można zachęcić ją do pozostania w kraju. Jednocześnie, promując nauki ścisłe i przyrodnicze jako ścieżkę kariery wśród uczniów i nauczycieli, a także edukację opartą na zarządzaniu talentami, Fundacja Grupy ADAMED przyczynia się do rozwoju innowacyjności polskiej gospodarki.\nJuż dziś zapraszamy do udziału wszystkie pasjonujące się nauką młode osoby, program ADAMED SmartUP to nie tylko doskonała możliwość intelektualnego rozwoju i nauki przez inteligentną zabawę, ale również wyjątkowa szansa na zdobycie stypendiów naukowych. Więcej informacji: www.adamedsmartup.pl.\nProgram ADAMED SmartUP został przygotowany przez Fundację Grupy ADAMED – inicjatywę polskiej firmy farmaceutyczno-biotechnologicznej, producenta ponad 250 produktów leczniczych nowej generacji, oferowanych zarówno polskim jak i zagranicznym pacjentom z ponad 40 krajów świata. Od początku istnienia filozofią firmy jest innowacja wynikająca z połączenia nauki z nowoczesnymi technologiami. W ramach konsorcjów naukowo-przemysłowych Grupa ADAMED współpracuje ze światowej klasy naukowcami, a dbając o rozwój i przyszłe kadry, wspiera edukację uzdolnionej młodzieży.


Stawianie szczepienia duru brzusznego w globalnej agendzie zdrowia ad – Medycyna pracy\nVi polisacharyd to szczepionka podjednostkowa podawana pozajelitowo w pojedynczej dawce; w badaniach stwierdzono, że zapewnia ochronę około 70%, trwającą co najmniej 3 lata i jest licencjonowana do użytku u osób w wieku 2 lat lub starszych. Podawana doustnie, żywa atenuowana szczepionka Ty21a, licencjonowana do stosowania u osób w wieku 2 lat lub starszych, jest podawana w trzech lub czterech dawkach i zapewnia ochronę w zakresie od 53 do 96%, w zależności od postaci szczepionki i kontekstu oceny. przez 7 lat po podaniu wykazano. Utrzymująca się wysoka częstość występowania durowego duru brzusznego w wielu regionach, wraz ze wzrostem i rozprzestrzenianiem się lekoopornych szczepów, doprowadziła WHO w 2000 r. Do zalecenia szczepienia dzieci w wieku szkolnym nowszymi szczepionkami w obszarach, w których dur brzuszny jest poważnym problemem zdrowia publicznego a szczególnie w przypadku opornych na antybiotyki szczepów S. typhi. Ale jak dotąd tylko dwa kraje – Chiny i Wietnam – włączyły szczepienie duru brzusznego do swoich rutynowych programów szczepień i tylko w ograniczonym zakresie. Jednak szereg ostatnich zmian i nowych danych wzmocniło argumenty za ponownym skupieniem uwagi na szczepieniu przeciwko durowi brzusznemu. Standaryzowane, prospektywne, oparte na populacji badania inwigilacyjne wspierane przez Fundację Billa i Melindy Gates i prowadzone przez Program Chorób Najbardziej Zubożałych (DOMI) w pięciu ośrodkach w dużych krajach azjatyckich (Hechi, Chiny, Kolkata [dawniej Kalkuta], Indie, Północna Dżakarta, Indonezja, Karaczi, Pakistan i Hue, Wietnam) ujawniły wysokie wskaźniki tyfusu wśród dzieci w trzech miejskich slumsach (Karaczi, Kolkacie i Północnej Dżakarcie). W tych miejscach roczne wskaźniki potwierdzonej w badaniach krwi krwi durowej duru brzusznego wśród dzieci w wieku od 5 do 15 lat mieściły się w zakresie od 180 przypadków na 100 000 do 494 przypadków na 100 000, a prawdziwa częstość może być dwukrotnie większa, ponieważ wrażliwość kultur krwi wynosi tylko około 50%.\nŚrednia roczna częstość występowania durów brzusznych na 100 000 osób. Wskaźniki występujące w poszczególnych krajach, z których niektóre są szacunkowe, dotyczą roku 2000. Wskaźnik zapadalności specyficzny dla prowincji w przypadku Wietnamu dotyczy dzieci w wieku od 5 do 14 lat, w latach 1999-2003 (wkładka). Dane krajowe pochodzą z Crump et al.2 Dane prowincji Wietnamu pochodzą z metaanalizy przeprowadzonej przez program DOMI.\nBadania DOMI, w których uczestniczyliśmy, podkreślają złożoność epidemiologicznych schematów dur brzusznych i innych przyczyn gorączki jelitowej. Chociaż dur brzuszny jest powszechnie uważany za chorobę dzieci w wieku szkolnym, wysokie wskaźniki odnotowano również wśród dzieci w wieku poniżej 5 lat w Karaczi, Kalkucie i Północnej Dżakarcie. Co więcej, częstość występowania może się znacznie różnić, nawet w obrębie jednego kraju. W Wietnamie ogólnokrajowa analiza wykazała, że 90% przypadków dur brzusznych ogranicza się do jednej trzeciej prowincji – obszarów wiejskich o złym stanie wody i systemów sanitarnych (patrz wkładka do mapy). W wielu innych krajach choroba dotyka głównie miejskich slumsów. W badaniach DOMI wykazano również, że gorączka jelitowa spowodowana innym serotypem S. enterica, S. Paratyphi A, tradycyjnie uznawanym za mało istotny epidemiologicznie, pojawia się w coraz szybszym tempie w kilku krajach azjatyckich i staje się odporna na wiele antybiotyków\n[więcej w: olx lipsko, apteka rybnik dyżur, trombocytoza ]\nW Family 1, podmiot III-3 odziedziczył nowy prawidłowy allel 24 powtórzeń trinukleotydowych CTG od swojego chorego ojca. W rodzinie 2 zmutowany allel ma zmniejszoną wielkość od około 150 do 500 powtórzeń trinukleotydowych CTG (ryc. 1) u chorego ojca (podmiot I-1) do 19 powtórzeń trinukleotydowych CTG u swojego syna (przedmiot II-2). Symbole rodowodu są takie, jak […]


Ile zarabia sołtys? - Wieści Rolnicze\nŹródło: Joanna Miśkowiak\nIle wynosi dieta sołtysa? Czy wielkość wsi ma jakiekolwiek znaczenie dla jej wysokości? I wreszcie, czy jest ona adekwatna do pełnionych obowiązków?\nPrzedstawiamy przykład z powiatu rawickiego w województwie wielkopolskim.\nSołtysi spełniają ważną rolę w samorządzie gminnym. To oni mają największy kontakt z mieszkańcami, dzięki czemu jak nikt inny znają się na potrzebach lokalnej społeczności.\n- Pełnienie takiej funkcji wymaga od nas poświęcenia własnego czasu i pieniędzy. Właściwie musimy być dyspozycyjni przez całą dobę, bo nigdy nie wiadomo, co się zdarzy na terenie naszej wioski - podkreślają sołtysi.\nW ramach rekompensaty samorządy wypłacają sołtysom diety. Ich wysokość regulują uchwały podejmowane przez rady.\n- Istotnie, struktura wysokości diet ma odzwierciedlenie w wielkości sołectw, aczkolwiek ostatnia zmiana z listopada 2015 roku te dysproporcje zmniejszyła. Za udział w sesjach Rady Miejskiej nasi sołtysi nie otrzymują żadnego wynagrodzenia - informuje Marek Zmuda z Urzędu Miejskiego w Bojanowie.\nNa ogół udział sołtysa w posiedzeniach sesji nie wpływa na wysokość jego diety. Na przykład w gminie Pakosław (powiat rawicki) włodarze wsi mają płacone 92 zł za uczestniczenie w obradach rady gminy, ale już ich udział w naradzie sołtysów jest bezpłatny.\nCo oprócz diet?\nSołtysi służą pomocą mieszkańcom w załatwianiu różnych ważnych dla nich spraw o zasięgu lokalnym, jak również reprezentują sołectwo na zewnątrz, wykorzystując w tym celu prywatne samochody czy telefony. W gminie Miejska Górka (powiat rawicki) sołtysi dysponują telefonami służbowymi z, jak informuje Stanisława Wróbel z urzędu miejskiego, miesięcznym limitem w wysokości 30 zł. Z kolei tylko w gminie Rawicz sołtysom przysługuje zwrot kosztów podróży służbowej.\nPoza dietami, sołtysi, uzyskują gdzieniegdzie inkaso z tytułu pobrania i przekazania na konto gminy podatku od osób fizycznych. - Zgodnie z uchwałą rady, inkasentom przysługuje wynagrodzenie w postaci prowizji w wysokości 5% sumy zainkasowanego podatku - wyjaśnia Centrum Informacyjne Burmistrza.\n- Sołtysi dostarczają mieszkańcom swoich sołectw decyzje podatkowe, ale z tego tytułu nie otrzymują wynagrodzenia - dodaje urzędnik z bojanowskiego magistratu.\nPakosławscy sołtysi dysponują tzw. „ziemią sołecką”.\n- Jest jej około 9 hektarów. Ziemia wydzierżawiana jest sołtysom na podstawie zawartych umów dzierżawy. Pieniądze z tego tytułu trafiają do budżetu gminy, a dopłaty bezpośrednie pobierają rolnicy ją użytkujący - informuje Krystyna Ilasz - Szumna z Urzędu Gminy w Pakosławiu.\nPozostałe gminy nie posiadają ziemi sołeckiej.\n- Trzech naszych sołtysów dzierżawi grunty gminne po wygraniu publicznych przetargów, a należności z tytułu dzierżawy wpłacane są na konto gminy - mówi Zenon Łakomy, sekretarz gminy Jutrosin.\nPraca czasochłonna i wymagająca zaangażowania\n- Muszę być właściwie na każde zawołanie. Jak ktoś chce obejrzeć świetlicę, by ją wynająć na rodzinną uroczystość, czy w kuchni jest jakaś awaria, urwie się klamka od drzwi lub cieknie kaloryfer, to ludzie zaraz do mnie dzwonią - mówi Albin Pokładek, sołtys Chojna (powiat rawicki) czwartą kadencję.\nPodobnie jak on, większość sołtysów ma pod „opieką” przede wszystkim świetlice wiejskie.\nSołtysi są od nadzorowania wykorzystania co roku środków z funduszu sołeckiego. Oni też często zabiegają o pieniądze lub materiały z innych źródeł.\n- Projekty z naszej wioski już dwukrotnie otrzymały dofinansowania w ramach mikrodotacji z Funduszu Inicjatyw Obywatelskich. Pewnie, jak wszędzie, mamy też swoich cichych sponsorów. Muszę też pochwalić się wsparciem, jakie sołectwo otrzymuje od strażaków z OSP Izbice, czyli po części też ode mnie. Druhowie już od wielu lat zrzekają się pieniędzy z ekwiwalentu za udział w akcjach ratowniczo-gaśniczych na rzecz naszej OSP. W ten sposób zebrane środki, oprócz pokrywania drobnych spraw związanych z działalnością jednostki, trafiają jako dofinansowanie działalności sołtysa i rady sołeckiej, m.in. na organizację dożynek wiejskich, czy też spotkań dla dzieci z okazji „zajączka”, Dnia Dziecka i Mikołajek - podkreśla Michał Hoffmann z Izbic (powiat rawicki).\nPowinnością sołtysa jest współpraca z mieszkańcami, reprezentowanie sołectwa podczas różnych spotkań i uroczystości oraz organizacja imprez. Musi dbać o aktualne informacje na tablicach ogłoszeń i ich estetyczny wygląd, porządkować place zabaw i inne tereny rekreacyjne. „Nowocześniejsi” włodarze wiosek zadbali o ich promocję i tworzą stronę internetową, a nawet profil wsi na portalach społecznościowych.\nSwoją miesięczną dietę sołtys Izbic, Michał Hoffmann przeznacza na cele wsi.\n- Opłacam z niej SMS-owy System Powiadamiania Mieszkańców mojego sołectwa oraz serwer i domenę strony internetowej wioski. Z tych pieniędzy tworzę banery i inne gadżety, a także zakupuję materiały do robienia różnych rzeczy na rzecz wioski - mówi Michał Hoffmann.\n- Nie ruszając, jak do tej, pory pieniążków z funduszu sołeckiego, możemy je przeznaczyć na konkretne zadania. Uważam, że gdyby dieta była większa, to zapewne mógłbym zrealizować jeszcze więcej pomysłów dla naszej wioski - tłumaczy.\nWynagrodzenia sołtysów na przykładzie powiatu rawickiego w województwie wielkopolskim:\n596 zł (miesięcznie)\n270, 300, 350, 400 lub 420 zł* (miesięcznie)\n300, 320 lub 350 zł* (miesięcznie)\n546, 611 lub 806 zł* (kwartalnie)\n240, 260, 270, 280, 290, 300, 320, 350 lub 380 zł (miesięcznie)\n* - w zależności od wielkości wioski\nMichał Hoffmann, sołtys Izbic:\nJestem sołtysem z niewielkim stażem. Uważam to za bardzo ciekawe doświadczenie, a okres mojej rocznej działalności oceniam bardzo pozytywnie. Mieszkańcy przyjmują mnie bardzo ciepło i są chętni do współpracy. Mam duże wsparcie od rady sołeckiej, która jest złożona z ludzi, którzy chcą, podobnie jak ja, dążyć do „rozkręcenia” naszej wioski. Cieszy mnie fakt, że moje innowacyjne pomysły są pozytywnie odbierane przez mieszkańców i chętnie z nich korzystają. Budujące jest też to, że z każdym miesiącem rośnie grupa mieszkańców, którzy włączają się w działalność wioski nie tylko jako uczestnicy, ale jako osoby chętne do pracy i pomocy.\nMieczysław Kurzawa, sołtys z Nowego Sielca\nSołtysowanie to praca społeczna, i jak ktoś myśli, że się na niej dorobi, to jest w błędzie. O tym trzeba pomyśleć zanim się kandyduje na sołtysa, a nie najpierw się zostaje sołtysem, a potem płacze, że za mało płacą. Coś o tym już wiem, bo sołtysem jestem od 32 lat.\nNie będzie tysiąca złotych dla sołtysów. Sejm odrzucił projekt PSL KLK


Ciasta Bałkańska słodkość\nDodany przez: Wojciech Bryda (więcej moich przepisów)\n3/4 szklanek miodu\nWodę, miód i sok z pomarańczy umieścić w garnku. Gotuj przez około 10 minut. Następnie zdejmij z ognia.\nKlarowanie masła [jeśli mieliście sklarowane, to należy pominąć ten krok]:\nMasło rozpuścić, zdejmując z niego biały tłuszcz z wierchu. Przez siteczko o małych oczkach przelać powoli rozpuszczone masło do innego naczynia, tak, by szumowiny z dna pozostały w garnku.\nZamiast migdałów można użyć pistacji. Orzechy zmielić razem lub posiekać (część może być posiekana nieco grubiej).\nCiasto wyjąć z opakowania, rozłożyć na stole i dociąć do formy. Powinniście mieć 20-24 płaty ciasta. Jeśli więc nie uda się Wam wyciąć aż tyle, to wykorzystajcie po prostu skrawki ciasta. Wkładajcie je jednak w środkowe warstwy ciasta. Sam spód formy wyłożyć papierem do pieczenia i posmarować rozpuszczonym wcześniej masłem. Położyć pierwszy blat ciasta, z pomocą pędzelka posmarować masłem, ułożyć drugi płat ciasta, posmarować masłem... Ułożyć w ten sposób 8 płatów ciasta filo, każdy posmarowany masłem. Na ciasto wysypać 1/3 orzechów. Na warstwę orzechów położyć kolejne dwa płaty ciasta, każdy posmarowany masłem. Ponownie wysypać 1/3 orzechów i przykryć dwoma płatami ciasta, posmarowanymi masłem. Na to wysypać resztę orzechów i przykryć 8-12 blatami ciasta - każdy posmarowany masłem, włącznie z ostatnim, wierzchnim płatem.\nCiasto pokroić (za pomocą ostrego noża) przed upieczeniem na kwadraty lub romby (po upieczeniu będzie byt kruche). Przyozdobić zmielonymi pistacjami lub sparzonymi i obranymi migdałami, lub w inny dowolny sposób.\nPiec w 175 C przez około 50 minut do zezłocenia się ciasta.\nGorące ciasto wyjąć z piekarnika i polać syropem, szczególnie w nacięcia. Pozostawić do całkowitego wystygnięcia. Przechowywać w temperaturze pokojowej.