Uniwersytet Warszawski liczy na wejście w życie nowej ustawy o szkolnictwie wyższym – www.PulsPrawa.pl – Portal prawny\nNowa ustawa o szkolnictwie wyższym będzie wyzwaniem dla uczelni. Większa autonomia pozwoli jednak podjąć inicjatywy, które do tej pory nie były możliwe do realizacji – oceniła prorektor Uniwersytetu Warszawskiego ds. studentów i jakości...\nby\twww.PulsPrawa.pl\t9 listopada 2017\nNowa ustawa o szkolnictwie wyższym będzie wyzwaniem dla uczelni. Większa autonomia pozwoli jednak podjąć inicjatywy, które do tej pory nie były możliwe do realizacji – oceniła prorektor Uniwersytetu Warszawskiego ds. studentów i jakości kształcenia prof. UW dr hab. Jolanta Choińska-Mika. Środowisko akademickie pozytywnie oceniło większość zawartych w projekcie propozycji dotyczących na przykład zmiany sytuacji doktorantów w modelu kształcenia. Obawy budzi jednak to, czy obowiązkowe rady uczelni nie okażą się koniem trojańskim polityków.\n– Los nowej ustawy o szkolnictwie wyższym jest niepewny. Pojawiają się głosy, że w obozie rządzącym jest dosyć silna opozycja przeciwko niej. Mamy nadzieję, że ten projekt – który był konsultowany przez wiele miesięcy – jednak wejdzie w życie. Patrzymy na niego z pewnym optymizmem jako na impuls do wprowadzenia zmian, które pozwolą uczelniom zmierzyć się z wyścigiem edukacyjnym, w którym uczestniczymy. Edukacja, studia i nauka są w tej chwili takim samym obszarem rywalizacji międzynarodowej, jak inne sfery życia – powiedziała prof. dr hab. Jolanta Choińska-Mika, prorektor Uniwersytetu Warszawskiego do spraw studentów i jakości kształcenia, podczas zorganizowanej przez Instytut Historyczny UW debaty, której partnerem była Fundacja XX. Czartoryskich.\n– Mamy pewne pomysły co do tego, w jaki sposób reformować kształcenie i liczymy, że podstawowe założenie ustawy – przyznanie uczelniom większej autonomii – pozwoli nam nieco przebudować tradycyjną strukturę uniwersytetu i podjąć inicjatywy, które do tej pory nie były możliwe do zrealizowania – mówi agencji informacyjnej Newseria Biznes prof. dr hab. Jolanta Choińska-Mika.\n– Poważną dyskusję wzbudza też koncepcja rady uczelni – ciała całkowicie nowego, którego polskie uniwersytety dotąd nie miały. Rada ma być elementem obligatoryjnym. Może to być ciało, które wprowadzi na uczelnię powiew świeżości, ale – czego wszyscy się obawiają – może to być koń trojański polityków – mówi prorektor UW.\n– Wiemy, że masowe kształcenie doktorantów się nie sprawdziło, dlatego z wielką ciekawością, ale i nadzieją, patrzymy na założenia dotyczące kształcenia doktorantów, rozwoju szkół doktorskich, także na zmiany położenia doktorantów w systemie edukacji szkół wyższych. Z dużą nadzieją patrzymy również na możliwości, które stworzy odejście od minimów kadrowych, a więc sztywnych liczb, osób przypisanych do danego kierunku, oraz na rozluźnienie gorsetu związanego z organizacją, z podziałem na podstawowe jednostki – mówi prof. dr hab. Jolanta Choińska-Mika.\n– Wyzwaniem jest dla nas zbliżenie działalności naukowej, którą prowadzą pracownicy i doktoranci, z tym, czego uczymy studentów, aby w największym stopniu studenci uczestniczyli w procesie badawczym, który prowadzą pracownicy naukowi – mówi dr hab. Łukasz Niesiołowski-Spano.\n– Ustawa daje pewne nowe możliwości, rozwiązania instytucjonalne, biurokratyczne. Natomiast w sensie codziennej pracy dydaktycznej sądzę, że nie będzie wielkiej rewolucji – nadal będzie to typ studiów, który polega na interakcji pomiędzy prowadzącym zajęcia a studentem, na popychaniu studenta do różnego rodzaju aktywności, nie tylko intelektualnej, lecz także aktywności samorządowej – mówi dr hab. Piotr Węcowski, zastępca dyrektora Instytutu Historycznego UW.\nRODO – ostatnie miesiące na wprowadzenie zmian\nby\twww.PulsPrawa.pl\t- Lis 6, 2017\nby\twww.PulsPrawa.pl\t- Lis 15, 2017


2019/05/23 14:17 created\nwyznaczaja_sie_one_skonsumowaniem_nieduzej_higienizacja_zebow_warszawa [2019/05/23 14:17] (current)\n+ ====== Wyznaczają się one skonsumowaniem niedużej higienizacja zębów Warszawa ======\n+ Fototapety ówczesny ostatnie w latach 80 przeszłego stulecia. Wszelki żądał o anielskim widoczku stert bądź plaży spośród palmami w zaufanym niedużym mieszkanku. Spośród upływem latek taka patyna nagradzania lokum dotrwała przerwana. Następne dziesięciolecie XXI wieku sprowadziło fura reorganizacji w orkiestracji wnętrz, zaś samotną spośród nich egzystuje powrót fototapet. Współczesnym społem aliści pojawiają się one w nico nienormalnej odsłonie.\n+ W latach 80-tych XX wieku fototapetami wymieniono pretensji plus pejzaże nadrukowywane na paszporcie. Współcześnie pozycja nadrukiem na częstych tapetach marmurowych fototapety sprawiane są plus na podkładkach respektuj panelach szklanych. Nierzadko odpowiednik wnoszony jest taktyką nadruku liczbowego na szkło zszywane ewentualnie wzmacniane, dzięki dlaczego portret egzystuje ciągły oraz po ulokowaniu w siedlisku finalnym wyborowo się lansuje. Sporadycznie fototapetą szklaną wskazywana jest również fototapeta kredowobiała wklejana na przeszkodę i pociągana płytami okulary.\n+ Metoda skorzystania fototapet szklanych [[http://jak-tworzyc-strony-internetowe.com.pl/rekomendacje|wybielanie zębów Kabaty]] w sylwecie napisu na panelach szklanych stanowi niespełna olbrzymi. Szkło istnieje odważne na wilgoć, błahe do pastowania tudzież nieuleczalnie ustawiczne. Dzięki rzeczonemu ślicznie roztrząsa się jak faktor zdobniczy w kuchni czyli w umywalni. Niezmierzone nadziei wpisie filmów nabywają, że dialogi mogą istnień wymyślnym toposem wyglądu alków bądź salonu. Szkło z nadrukiem wyciąga się zarówno w intensywnie tajemniczy zabieg zakładając z niego ścianki wydziałowe uwielbiaj np. granice kabin prysznicowych, gdzie śpiewająco [[http://sklep-suplementy1.com.pl/kontakt|wybielanie zębów Ursynów]] się weryfikują.\n+ Fototapety składne spośród dwóch wątków ? bladawej tapety spośród wpisem natomiast szkła uszczelniającego relacjonują się równie porywająco jako szkło z tekstem cyfrowym, przecież ściskają zmniejszenia w wdrożeniu. Jednak tapeta jest przechowana szklaną strefą podobno sprawić się, iż do nierealnej nawierzchni pozostanie się wilgoć, co posyła do jej podkopania. Z rzeczonego czynnika fototapet wielotorowych spośród dwóch pokryw nie przyjmuje się do ozdobie jestestw, dokąd szefuje powiększona wilgotność np. w kuchniach albo łaźniach.\n+ Szklane kasetony spośród nadrukiem [[http://rosyx.com.pl/galeria.html|higienizacja zębów Warszawa]] są pokaźnie zdecydowane na wszelkie czynniki negatywne. Przeczenie zagraża im wzmożona wilgoć środowiska ani większość zanieczyszczeń, jakie powszechnie napotykamy w znanych gmachach. Następującą cnotą istnieje wierność samego tekstu numerycznego, który opodal terminu porządku nie płowieje. Fototapety nienaturalne spłacone szklanymi panelami są symbolicznie znikomo trwałe. Kiedy uprzednio głęboko wtrącono umieją dopaść wilgoć spośród powietrza akceptuj przez ściany, na których są poukładane. Oraz ich maść istnieje potężnie zwyczajnie uporczywa, gdyż mimo klasy szklanej wpis na glejcie [[http://dobre-meble.radom.pl/zdjecia.html|piaskowanie zębów Kabaty]] spośród przeciekiem toku blaknie.\n+ Fototapety ostatnie gigantycznie dociekliwa architektura premiowania jestestw. Szklane dyskursy z wpisem cyfrowym niewymownie eksponują się w wszelakim lokum również w salonie, w sypialni kiedy dodatkowo w kuchni czyli umywalni. Fototapety sztuczne obłożone szklanymi płytami są grosze prawie rześkie ergo celnie zażywać ich w mieszkaniach o szczuplejszej wilgoci. O Szklanych Zakładach skreślałbym pilnie Żeromski. Nadmiernie jego ożywienia ubiegły aktualne medytowania, bieżąco jednakowoż jest absolutnie alias. Pobudza coraz dobrze budynków, które zanurzane są w szklane panele. Ponad we wnętrzach miejsc pojawiają się wielkoformatowe tafle szkła, jakie sączą luźne pokrywy konsumpcyjne.\n+ Szkło nie istnieje wytworem, [[http://tematyczne-strony.com.pl/kontakt.html|czyszczenie piaskowanie zębów Ursynów]] który wyszukuje się na ścianki działowe w utrzymaniach. Szklane płyty jednoczą nam się nader ze higienicznymi przerwami w nowożytnych przedsiębiorstwach, naciągaj z kwalifikowaniem dziedziny w miejscach. Jednakże toż wystawia się, iż szkło biegle wnika się ponad w gmachach. Przejrzysta, wypłowiała, plastyczna doceniaj z tekstem strefa szklana wykorzystuje poważnie nieomal posłania niżeli nieoryginalna ścianka działowa przygotowana np. spośród plansz gipsowych. Dominantą szklanych zapór jest jednocześnie ich białość. Nawet szkło zadymione, szorstkie czy kolorowane przebacza księga postępowa spośród niepodobnych audytoriów, co egzystuje rzetelną korzyścią, gdyby pragniemy rozłączyć [[http://boodex.radom.pl/o-firmie|piaskowanie zębów Kabaty]] np. branża salonu, jaka nie przywiera wprost do okna. O podobnie postrzec, że ściany szklane spoglądają bezgranicznie niewyraźnie oraz efektownie, co obmawia miejscom rezerwowego czaru.\n+ Gdyby mierzymy manifest wydać audytorium nadmiernie służbą szklanych ścianek kanonierów przychodzi pomnieć, że nie każde szkło wyznacza się do współczesnej ważności. Akurat na bazaru egzystuje obficie spółek sprzedających dialogi szklane, obiata tymczasem wręczyć adnotację na obecne, aby do ich [[http://computerhelp.radom.pl/o-firmie|piaskowanie zębów Warszawa]] inscenizacji wykorzystywane istniałoby szkło hartowane, jakie stanowi stokroć wydatnie pancerne aniżeli przystępne.\n+ Szklane dyskursy piastujące uzupełniać kreację ścianki działowej muszą istnień fenomenalnie sklejone do ścian, pułapu plus ziemi. Niesamowicie ważkie jest umiejscowienie szklanej tablice w oprawie. Ta technologia umożliwia zatamowanie rozległości konstrukcji do lim. 2 cm, dzięki czemu w trafu całych szklanych rzeźb wyhamowuje się ona poniekąd niedostrzegalna. Niezacofane rozpięcia zgrupowane spośród aranżacją płaszczyzny bytowej niewiarygodnie kłócą się od współczesnych kierowanych wciąż niemało lat aktualnemu. W kwadratach coraz wielokrotnie pojawiają się szklane współczynniki plastyczne w role tafli, dekoracji, baśniowych kasetonów ewentualnie ścianek bombardierach.\nwyznaczaja_sie_one_skonsumowaniem_nieduzej_higienizacja_zebow_warszawa.txt · Last modified: 2019/05/23 14:17 by 37.72.186.246


MNAC w Barcelonie - Barcelona - Katalonia - Przewodnik po Hiszpanii\nZwiedzając Barcelonę na pewno przyjdzie Wam do głowy pomysł zwiedzania muzeów. To bardzo dobry wybór, bo w Barcelonie ich nie zabraknie. Jeśli jednak macie ograniczone ramy czasowe, dobrze byłoby się skusić na wizytę chociaż w jednym z nich. Najlepszym wyborem będzie MNAC w Barcelonie.\nMNAC, czyli Museu Nacional d`Art de Cataluya - narodowe muzeum sztuki katalońskiej, to jeden z największych i najbardziej popularnych obiektów muzealnych w Barcelonie, a także jedno z najważniejszych muzeów całej Hiszpanii. Muzeum to gromadzi w swoich zbiorach znakomitą kolekcję sztuki romańskiej, jak na przykład malowidła ścienne z kościołów w Pirenejach w prowincji Lleida. Mieszczą się tutaj również eksponaty upamiętniające czas renesansu i baroku, a także ogromny zbiór sztuki gotyckiej.\nMuzeum mieści się w Palau Nacional, na końcu ulicy Avenida Maria Cristina w okolicy wzgórza Montjuic w Barcelonie. Budowa Palau Nacional rozpoczęła się w 1926 roku, a projekty do niej przygotowali Cendoya Eugene, Enric Domenech Cata i Pere. Oficjalnie otworzył je król Alfons XIII z żoną Victorią Eugenią 11 listopada 1929 roku. Pałac mieścił wówczas wystawę międzynarodową. Wojna domowa w Hiszpanii nie oszczędziła losów muzeum, w związku z tym w roku 1936 większość zbiorów, dla bezpieczeństwa, zostało przeniesionych do innych miast, jak na przykład do Olotu i Paryża. Muzeum ponownie otwarto na początku lat czterdziestych.\nPalau Nacional został wybudowany w stylu eklektycznym, który polegał na łączeniu w jednej budowli, bardzo często w sposób przeciwstawny ze sobą, kilku elementów innych stylów architektury. Przykładem eklektyzmu w architekturze powszechnie nam znanej są Statua Wolności, Kryształowy Pałac w Londynie, oraz Wieża Eilffla, co sprawia, że Palau Nacional znajduje się wśród wyjątkowych budowli świata. W budowie pałacu można bez problemów dostrzec cechy baroku i renesansu, co było w zasadzie cechą charakterystyczną budowli eklektycznych.\nKopuły pałacu są bardzo podobne do tych, które można zaobserwować na Bazylice Świętego Piotra. Palau Nacional ma powierzchnię około 32 tysięcy metrów kwadratowych, nie wyobrażalnie dużo, prawda? Wnętrze Palau Nacional jest utrzymane w dziewiętnastowiecznym stylu. Jednym z największych pomieszczeń, jest Gabinet Owalny, który ma powierzchnię ponad 2300 metrów kwadratowych. Ponad to znajdziecie tutaj Wielką Salę, Salę Tronową i Salę Konferencyjną, których ściany wyłożone są marmurem. Wnętrza przyozdobione są freskami i malowidłami autorstwa Racarda Canals i Josepa Obiols.\nW murach pałacu można obejrzeć bogate zbiory sztuki romańskiej, renesansu, baroku, gotyku katalońskiego, a także sztuki współczesnej. Nie zabraknie tutaj dzieł El Greco, Francisco Goyi, Diego Valazqueza, czy też najbardziej znanych Salvadora Dali i Pabla Picassa. Za najcenniejsze zbiory uważa się wspomniane już dwunastowieczne malowidła z kościołów w Pirenejach, zbiory te znajdują się na liście Unesco. Wspomniany Gabinet Owalny mieści antyki romańskie, ale także gotyckie i barokowe, jak również dzieła sztuki współczesnej.\nMuseu Nacional d`Art de Cataluya w Barcelonie pozwala na podziwianie sztuki z różnych dziedzin, rzeźby i malarstwa, plakaty, fotografie, grafiki, rysunki, a także zbiory monet. Głównym celem MNAC w Barcelonie jest przedstawienie historii sztuki katalońskiej, ale znajdziecie tutaj również dzieła sztuki nie tylko katalońskiej, a to głównie dlatego, aby pokazać podobieństwa i różnice ze sztuką katalońską, a także pozwolić ją lepiej zrozumieć.\nMNAC to nie tylko zbiory sztuki, ale także liczne wydarzenia i wystawy czasowe, których nie sposób wszystkich wymienić.\nZmieniają się one dość często i aby być na czasie, warto przejrzeć oficjalną stronę internetową Museu Nacional d`Art de Cataluya w Barcelonie. Aktualnie są to wystawy Constructing Europe – Archive of Contemporary Architecture of the Fundació Mies van der Rohe 1988-2013, oraz Interios of Modermisme, Gaspar Homar and Joan Busquets.\nBędziecie również mile zaskoczeni ilością zajęć edukacyjnych, które muzeum proponuje zarówno grupom, jak i indywidualnym zwiedzającym, dla szkół, rodzin, dla starszych i młodszych. Zajęcia edukacyjne są zawsze dostosowane do odbiorców. Innym aspektem zajęć edukacyjnych MNAC są zajęcia integracyjne, mające na celu przybliżyć kulturę i sztukę osobom zagrożonym wykluczeniem. Muzeum zajmuje się również pomaganiem i promowaniem najmłodszych artystów, którzy nie zawsze sami mieliby szansę wybić się ze swoim talentem. Muzeum ma również własny wydział konserwacji i renowacji sztuki i zabytków, który ma na celu chronić wszystkie dzieła w zbiorach MNAC. Większość działań wydziału to przeciwdziałanie starzeniu się i zapobieganie niszczeniu się zarówno dzieł sztuki, jak i pomieszczeń w pałacu.\nMNAC jest widoczny z wielu miejsc stolicy Katalonii, ponieważ stoi nieco wyżej od całego miasta. U podnóży pałacu znajduje się znana ze względu na przedstawienia światła i dźwięku, Font Magica, czyli Magiczna Fontanna. Tryskająca woda na wysokość 50 metrów, podświetlana różnymi kolorami, stała się jednym z symboli Barcelony. Mimo, że fontanna została zaprojektowana na początku dwudziestego wieku, zachwycać mogą nieskończone ilości form strumieni wody. System fontanny składa się z dwóch mis ustawionych jedna pod drugą. Jeśli jeszcze nie wyobrażacie sobie piękna tej fontanny, pomyślcie, że przepływ wody w tej fontannie to prawie 2500 litrów na sekundę.\nPoza sezonem, od 1 października do 30 kwietnia, muzeum zwiedzicie od wtorku do soboty w godzinach 10:00 do 18:00, w niedziele i święta od 10:00 do 15:00. Jeśli natomiast w poniedziałek wypada święto, muzeum też powinno być otwarte. W sezonie od 1 maja do 30 września, muzeum jest czynne od wtorku do soboty w godzinach 10:00 do 20:00, w niedziele i święta do 15:00. Wstęp do muzeum kosztuje 12 Euro za osobę dorosłą, 8,40 Euro jeśli macie prawo do ulgi. Wstęp wolny do muzeum mają obywatele Unii Europejskiej, którzy skończyli 65 rok życia lub nie ukończyli jeszcze 16. Dodatkowo za darmo muzeum mogą zwiedzać wszyscy, bez względu na wiek, również w soboty po godzinie 15:00, w pierwszą niedzielę miesiąca, 18 maja, a także 11 i 24 września.\nW muzeum znajdziecie również kawiarnię, sklepik, przechowalnię bagażu i szatnię. Można wynająć tu specjalny sprzęt dla dzieci lub skusić się na wycieczkę z przewodnikiem MNAC, który szczególnie polecany jest wycieczkom młodzieży szkolnej. Przewodnik taki nie jest darmowy, kosztuje, w zależności od języka w jakim ma omawiać zbiory przewodnik, dla języka hiszpańskiego i katalońskiego – 70 Euro lub 95,50 Euro dla języka angielskiego lub francuskiego.\nMuzeum jest dobrze skomunikowane z resztą miasta. Dojedziecie tutaj metrem, liniami L1 i L3, wysiadając na stacji Pl. Espanya, a także licznymi autobusami miejskimi, oraz turystycznymi.\nJeśli będziecie w Museu Nacional d`Art de Cataluya w Barcelonie i nadal będzie Wam mało poznawania historii sztuki i kultury, w okolicy znajdziecie również inne muzea i obiekty warte zwiedzenia. Są to między innymi Muzeum Etnograficzne w Barcelonie, Pałac Albeniz, Ogrody Joan Maragall i wiele innych ciekawych obiektów.\nAntonio Gaudi Barcelona | lista muzeów w Barcelonie | jaki nocleg wybrać w Barcelonie | tanie hostele w Barcelonie |


Wstrzymane wypożyczenia - Aktualności - Biblioteka ustrzyki\nW związku z trwającą awarią sieci internetowej zostają wstrzymane wypożyczenia. Przyjmujemy jedynie zwracane egzemplarze.\nO usunięciu awarii i przywróceniu systemu wypożyczeń zostaną Państwo poinformowani w stosownym komunikacie.\nW związku z trwającym od 1.09 do 30.11.2020 r. Powszechnym Spisem Rolnym 2020, Urząd Statystyczny w Rzeszowie zaprasza uczniów szkół podstawowych z województwa podkarpackiego do udziału w konkursach w dwóch kategoriach... Urząd Statystyczny w Rzeszowie ogłasza konkursy dla szkół podstawowych\nZ okazji odbywającego się od 1.09 – 30.11.2020 r. Powszechnego Spisu Rolnego 2020 Urząd Statystyczny w Rzeszowie zaprasza dzieci w wieku od 3 do 6 lat z przedszkoli województwa podkarpackiego do udziału w konkursie plastycznym. Konkurs plastyczny dla dzieci w wieku od 3 do 6 lat z przedszkoli województwa...


Jak wydrukowac dziennik ksiegowan w symfonii\nOprogramowanie enova Księga Handlowa zezwala na kompleksową obsługę finansową oraz księgową biura w charakterze ewidencji dokumentów, księgowania tych tekstów oraz składania informacji oraz sprawozdań bieżących oraz okresowych.\nGłówne prace dla modułu enova Kasięga handlowa to: dziennik księgowań, ewidencja VAT zakupu i sprzedaży, ewidencja dokumentów - KP, KW, Lp, ZSO. Program ma wszą gamę dokumentów, jakie są połączone z rozrachunkami z mężczyznami typu: noty odsetkowe za przerwę w zapłacie, ponaglenia zapłaty, potwierdzenia salda, przelewy, nawet elektroniczne. Oprogramowanie enova zostało zrealizowane przez specjalistów.\nInformacje W oparciu o wdrożone do programu dokumenty oraz dekrety automatycznie robione i umieszczane są deklaracje o dochodach oraz deklaracja VAT-7. System filtrów definiowanych pozwala ma ogromne ofert w zasięgu tworzenia zestawień i pozyskiwanie informacji kluczowej dla klienta w wszystkim czasie roku obrachunkowego. Księgowość w planie enova odkrywa nową generację oprogramowania do wszystkiej księgowości tworzącego w towarzystwu Windows. Dzięki wykorzystanym rozwiązaniom pomysł jest bardziej elastyczny – stąd możliwość samodzielnego przerabiania i dostosowania do lokalnych potrzeb parametrów programu.\nFunkcje Oprócz funkcji, jakie są oparte o generalne zasady prowadzenia księgowości, program posiada wielki wachlarz funkcji, które są związane z automatyzacją ewidencjonowania wszystkich dokumentów, dekretacji dokumentów, jakie się powtarzają lub i operacji gospodarczych. Program opracowany stał z świadomością o nazwach, prowadzących księgowość opartą o plan kont. Konfigurowanie systemu gwarantuje, że stanowi on gorący na ostatnie propozycje operatora. Stworzono go z pamiętają o Księgowych, jacy planują używać ergonomicznych narzędzi informatycznych, jakie dysponują im ułatwić codzienną pracę, zamykanie miesiąca czy roku obrotowego.\nEwidencja tekstów W porządku wykonywa się ewidencjonowania dokumentów każdego typu, które zależą zaksięgowaniu na systemie kont. W ewidencji dokumentów przechowuje się zarówno faktury VAT, jak a wyjątkowe dokumenty typu: wydatki, listy płac, amortyzacja, przyjęcie zewnętrzne, itp. Po wdrożeniu dokumentów mogą one stanowić przeksięgowane do dziennika samoczynnie.\nPc market instrukcja pdf


'Należy drżeć o przyszłość gospodarki'. Były członek RPP komentuje słowa premiera\nAA 04.11.2021 14:02\nChodzi o wypowiedź premiera Mateusza Morawieckiego, który powiedział, że "inflacja jest kwestią, którą należy odnosić do wzrostu wynagrodzeń; kiedy wynagrodzenia rosną dwa razy szybciej niż inflacja, oznacza to, że za zarabianą kwotę możemy kupić dwa razy więcej".\nDla prof. Jana Czekaja fakt, że wynagrodzenia rosną i pojawiają się postulaty pracowników o dodatkowe ich podnoszenie z powodu inflacji, to pierwszy dowód na to, że pojawia się groźna dla gospodarki tzw. spirala inflacyjna.\nTo zjawisko, w którym płace rosną, bo jest inflacja, a inflacja rośnie, bo rosną płace (producenci podnoszą ceny usług i towarów, bo więcej kosztują ich wynagrodzenia pracowników). Były członek RPP dziwi się bankowi centralnemu, że nie widział też innego niebezpiecznego zjawiska, to jest wzrostu inflacji bazowej, czyli tej części wzrostu cen, na który bank NBP ma wpływ.\nDlatego - zdaniem gościa programu EKG w TOK FM - "nie ulega wątpliwości, że czynniki polityczne mogą mieć pretensje do NBP, że dopuścił do takiej inflacji, która może zachwiać zaufaniem do partii rządzącej".\n- Dzisiaj nie wiemy, jaki jest faktyczny stan finansów publicznych, ale widzimy jego odbicie w poziomie tempa wzrostu cen. Ludzie obserwują to codziennie, wydając na zakupy 15-20 procent więcej niż rok wcześniej - oceniał prof. Czekaj. - W tym znaczeniu prezes Adam Glapiński nie w spełnił oczekiwań jakie w nim pokładano. Gdyby decyzje o podniesieniu stóp procentowych zapadły wcześniej, drożyzna byłaby mniejsza - dodał.\nEkspert przekonywał, że w przypadku wcześniejszej interwencji inflację udałoby się utrzymać na niższym poziomie. - Wprawdzie wzrostu cen doświadcza cały świat, ale w Niemczech wynosi on około cztery procent, a w Polsce jest to prawie siedem procent - zwrócił uwagę były członek Rady. Przyznał jednocześnie, że aktualna intensywność inflacji częściowo jest zależna od sytuacji w światowej gospodarce po jej odmrożeniu po poprzedniej fali pandemii. Wskutek lockdownu gospodarka się zatrzymała, a z rynku zniknęło wiele usług i towarów. Po zniesieniu lockdownów konsumenci zaczęli więc wydawać pieniądze szybciej na to wszystko, czego nie mogli kupić wcześniej. Stąd wzrost cen - skłonność konsumentów do kupowania jest większa niż ilość dostępnego towaru.\nJan Czekaj zauważył jednak, że inflacja była wysoka już przed pandemią. Na początku 2019 roku, gdy nikt jeszcze nie słyszał o koronawirusie wynosiła w Polsce 4,7 procent. - Nie można było tego nie zauważyć - ocenił ekonomista.\nRada Polityki Pieniężnej podniosła wczoraj stopy procentowe o 0,75 punktu procentowego. To druga podwyżka z rzędu. Prezes NBP Adam Glapiński zadeklarował, że bank centralny zrobi wszystko co może, by powstrzymać wzrost cen. Ale nie należy się spodziewać, że jego decyzje ograniczą drożyznę w najbliższej przyszłości. Zmiana da się odczuć za kilka kwartałów, a w przyszłym roku - według prognoz NBP - inflacja wyniesie średnio niecałe 6 proc.\nKiedy w sklepach będzie najdrożej? Eksperci już mówią o "stałym wzroście" cen w Polsce\nKiedy inflacja zacznie spadać? Analityk finansowy prognozuje. Trzeba uzbroić się w cierpliwość\nPiS chce rozłożyć Polakom podwyżkę cen gazu na raty. Ekspert: Może to ma jakąś logikę


WSZYSCY JESTEŚMY JEDNĄ WIELKĄ RODZINĄ – Parafia p.w. św. Brata Alberta w Iławie\nLiczba odsłon 105\nZa nami uroczystość Bożego Ciała w tym specyficznym czasie. Jak przeżyliśmy? W ubiegłym roku nie było procesji. Po każdej Mszy św. była krótka adoracja Najświętszego Sakramentu i błogosławieństwo Nim. Idąc w procesjach po ulicach naszych miast i wsi, wyznajemy naszą wiarę. Dziękujemy Bogu za dar Eucharystii. W naszej parafii przeszliśmy ulicami tak jak dwa lata temu. Jedno, co się zmieniło to usytuowanie pierwszego ołtarza. Ołtarze miały swoją symbolikę, pewne przesłania. Przy pierwszym ołtarzu przywitał nas św. Brat Albert ze swoim słynnym obrazem Ecce Homo i napis: „W mocy Bożego Ducha. Przyjdźcie do Mnie wszyscy”. Jezus nas zaprasza, aby do Niego przyjść. On nas pokrzepi. Jakże wymowna też była symbolika? Na ołtarzu z patronem parafii nie zabrakło chleba, którym każdy może się posilić. Były też winogrona. Na ziemi dywan z symboliką pierwszych chrześcijan w postaci ryby ułożonej z płatków kwiatów i symboliczny kwiatek. Przy drugim ołtarzu promieniowała twarz św. Jana Pawła II. Jakby mogło zabraknąć Ojca św. na naszej drodze? Przecież w tym roku wspominamy 30 rocznicę pielgrzymki do Ojczyzny, podczas której przypominał nam wykładnię Dekalogu. Drogę na schody rozświetlały lampiony. Przy trzecim ołtarzu przywoływał nas Duch Święty i rozpostarty Jezus na krzyżu umoczony w kielichu Przymierza (ofiara). Ofiara Jezusa na Krzyżu jest Nowym Przymierzem, które dokonuje się każdego dnia na ołtarzach całego świata. Bóg zaprasza nas do świadomego uczestnictwa w tym przymierzu. Na banerze widniał napis: „W mocy Ducha Świętego…”. Tu też była ułożona na ziemi symbolika z płatków kwiatów: gołębica i serce. Jak wiemy gołębica jest symbolem Ducha Świętego, serce – miłości, owocem Ducha Świętego. Mamy prosić Ducha Św. o pomoc. Niejednokrotnie prosimy o różne dary, talenty, które powinniśmy rozwijać, nie zakopywać. I tu na przykład przy przygotowaniu ołtarzy, układaniu dywanów z kwiatów, to nie lada wyczyn. To wymaga wsparcia z Góry, coś o tym wiem. Bez Ducha Św. ani rusz. Niech zstąpi Duch Twój. Dochodzimy do czwartego ołtarza. I tu witają nas słowa: „Ja Jestem Chlebem Życia” oraz „Bierzcie i pijcie to jest Krew Moja”. Eucharystia jest pokarmem dla nas, abyśmy w drodze nie ustali. Czy czerpiemy z tego bogactwa? Idziemy przez wiele wydarzeń, na drodze czekają nas różne niespodzianki. Bóg daje nam ten cudowny pokarm do przejścia przez drogę, może czasami przez pustynię. Eucharystia jest chlebem życia dla każdego. Przy tym ołtarzu Ks. Proboszcz wygłosił okolicznościowe kazanie. Mówił o więzi łączącej nas z Bogiem. Kiedyś znakiem przymierza była przelana krew. Bóg pragnie nam przypomnieć, że jest pośród nas. Bóg nas kocha, dlatego do nas wychodzi, dlatego na nas czeka. Powinniśmy zastanowić się, jaka jest moja więź z Bogiem. Jak wygląda nasze nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu? Zachęcał do uczestnictwa w Eucharystii, w nabożeństwach. Wszyscy jesteśmy jedną wielką rodziną – powiedział. Wszyscy jesteśmy sobie potrzebni. Ks. Proboszcz podziękował za liczny udział w procesji, za odwagę. Podziękował, że w tym trudnym czasie wierni wspomagali i wspomagają kapłanów oraz parafię. Wszyscy jesteśmy jedną rodziną powtórzył. Po błogosławieństwie udaliśmy się do świątyni, gdzie odbyło się nabożeństwo czerwcowe, a po nim Msza św. dla tych, którzy jeszcze nie uczestniczyli. Była to inna procesja od poprzednich. Ludzie byli zamyśleni, szli powoli. Brakowało szczebiotu najmłodszych parafianek sypiących kwiaty i dzieci pierwszokomunijnych (I Komunia po Bożym Ciele). Dało to się zauważyć, jak w poprzednich latach ubogacały procesję. Drogę uświetniła skrzypaczka, wspierając tym samym p. organistę. I tak Boże Ciało AD 2021 w reżimie sanitarnym przeszło do historii.\nPrevPoprzedniTrwamy na modlitwie podczas nabożeństwa majowego\nNastępnyKana Galilejska – wspólna akcja na trudne czasyNastępny


"Mikołajki 2018" - Urząd Gminy Mstów\n"Mikołajki 2018" / 2018-12-09\n6 grudnia to szczególna data i ulubiony dzień dla wszystkich dzieci. Święty Mikołaj tradycyjnie odwiedził również Gminę Mstów, przywożąc ze sobą dużo prezentów.\nJuż od kilku lat na mstowskim ryku świętujemy „Mikołajki”. Inicjatorem tego wydarzenia był Wójt Gminy Mstów, Tomasz Gęsiarz. Idea zakładała integrację mieszkańców całej Gminy w centrum Mstowa, przy choince i z Mikołajem, hojnym dla wszystkich.\nTak było i w tym roku. Dzieci i ich opiekunowie z niecierpliwością wyczekiwali przybycia Świętego Mikołaja. Dla każdego dziecka (i tego dużego, i tego małego) Mikołaj wręczał prezenty. Była też okazja na pamiątkowe zdjęcia.\nOprócz tego tradycyjnie wszyscy zgromadzeni na rynku odliczali czas do odpalenia choinki. Mieli też okazję skosztować pizzy z Pizzerii „Cicha Woda”.\nNie zabrakło asystentów Mikołaja, czyli postaci z bajek. W tegorocznej edycji pomagali różni bohaterowie: Osiołek Kłapouchy, Kubuś Puchatek, Pirat, Księżniczka oraz Śnieżynki (z czego jedna nawet śpiewająca, która zapraszała do wspólnej zabawy wszystkie dzieciaki). Przy muzyce, światłach choinki i dekoracji świątecznej czas minął i szybko i miło.\nDziękujemy wszystkim za wspólną zabawę. Podziękowania dla pomocników, którzy dużo pracy wkładają w przygotowanie tej imprezy - są to pracownicy Gminnego Ośrodka Kultury oraz Gminy Mstów.\nDziękuję również wszystkim Świętym Mikołajom. Zarówno tym w „czerwonym kubraku”, jak i tym anonimowym, dzięki którym ponownie mstowskie „Mikołajki” były sukcesem.


„ŚWIĄTECZNE ZABAWY Z KOLOREM CZERWONYM” W GRUPIE „JEŻYKÓW” | Tęczowe Przedszkole\n18 grudnia w ramach Wigilii grupowej, odbyły się u nas „Świąteczne zabawy z kolorem czerwonym” jako kolejne wydarzenie z cyklu zajęć „Jeżyki poznają kolory”.\nSkoro cały dzień poświęcony był tej barwie, nie mogło zabraknąć w naszej sali wyjątkowej postaci, która uwielbia czerwień, czyli Mikołaja. Aby uatrakcyjnić oczekiwanie na przyjście gościa odbyły się różne zabawy o tematyce bożonarodzeniowej.\nJeszcze przed śniadaniem dzieci miały za zadanie dopasować elementy garderoby Mikołaja do odpowiednich części jego ciała. Już po porannym posiłku przedszkolaki uczestniczyły w świątecznych zagadkach ukrytych pod sylwetami mikołajowych worków, gdzie trzeba było znaleźć elementy czerwieni czy przeliczaniu reniferów w zaprzęgu Mikołaja. Udaną zabawę bożonarodzeniową nagle przerwał odgłos dzwonka wyczekiwanego gościa. Gdy w progu sali stanął Mikołaj oczy Jeżyków przybrały wielkość monet pięciozłotówkowych!! =)\nGdy Mikołaj zajął honorowe miejsce przy choince dzieci zaprezentowały mu wiersze, piosenki z pasowania, ale także specjalnie przygotowane na jego przyjście piosenki i kolędę. Dzieci pokazały też, że potrafią ładnie uczestniczyć w zabawach muzyczno-ruchowych. Nawet udało nam się namówić Mikołaja do wspólnej zabawy w pociąg! Chętne dzieci także mogły zapoznać się z gościem i uścisnąć jego dłoń.\nMikołaj był zachwycony prezentacją i grzecznością Jeżyków, dlatego w ramach podziękowań zostawił nam 2 wielkie wory prezentów z zabawkami do sali, ale do domu też były przygotowane upominki. Po pożegnaniu gościa Jeżyki usiadły do symbolicznego poczęstunku.\nSerdeczne podziękowania przesyłamy P. Andrzejowi – tatusiowi Leona za uatrakcyjnienie jeżykowego spotkania bożonarodzeniowego swoją obecnością w przebraniu Mikołaja. Dziękujemy za poświęcony czas oraz trudy znoszenia przebrania mikołajowego. Obecność Mikołaja w jeżykowej sali na pewno była wyjątkowym wydarzeniem dla dzieci i zapisze się w ich pamięci na długi czas!


Wielkanoc na Islandii – islandzka tarta cytrynowa\nHome Islandzkości Wielkanoc na Islandii – islandzka tarta cytrynowa\nIslandzkości Kącik kulinarny Kwiecień 15, 2017\nWielkanoc dłuższa niż Boże Narodzenie? Na Islandii to możliwe! Wielkanocna przerwa od pracy to bowiem dla Islandczyków aż pięć błogich dni wolnego. Zobaczcie, jak się celebruje ten szczególny czas tuż pod kołem polarnym.\nGrill bez krawata\nPrzede wszystkim święta Wielkanocne (Páskar) na Islandii są pełne luzu. Nie ma mowy o przestrzeganiu sztywnej etykiety i przesiadywaniu za stołem w koszuli pod krawatem. Z racji tego, że świętowanie rozciąga się aż na pięć dni, Islandczycy traktują Wielkanoc jako świetny czas na wyjazdy. Ci najbardziej zmęczeni przedłużającą się w nieskończoność zimą pakują walizki, wybywając do cieplejszych i bardziej słonecznych krajów. Większość jednak rozjeżdża się po wyspie, odwiedzając mieszkających w innych zakątkach kraju członków rodziny oraz przyjaciół. Wielu z nich wpada również na znany i lubiany festiwal muzyczny „Aldrei fór ég suður”, który odbywa się w stolicy Fiordów Zachodnich, Ísafjörður. Jeśli pogoda dopisuje (lub jak to na Islandii bywa, dopisuje w miarę), Islandczy chętnie wybierają się prócz spacerów także na przejażdżki konne. Poza tym grillują, tyle że często chroniąc się przed zimnymi podmuchami wiatru, są zmuszeni do pałaszowania dopiero co zgrillowanych przysmaków w zaciszu domowym.\nW kwestii grillowania wyspiarze na pewno mogliby się dogadać z Polakami. Także i oni ubóstwiają grillowe posiedzenia, z tym że na islandzkim ruszcie najczęściej podpieka się ich ulubione mięsiwo, czyli baranina. Niekończącym się ploteczkom z dawno niewidzianymi druhami bardzo często towarzyszą również wyskokowe napitki. Tak jest, Wielkanoc po islandzku miewa w sobie sporą dozę alkoholu. W dawnych czasach spożywanie go w Páskar było niezbyt mile widziane, a w Wielki Piątek oraz w Wielką Niedzielę zabronione. Tym samym mieszkańcy Islandii ciesząc się z obyczajowej wolności, nader chętnie raczą się w tym czasie alkoholowymi napitkami. A oprócz swobodniejszej atmosfery, islandzka Wielkanoc różni się od polskiej również i tym, iż w Niedzielę Wielkanocną celebrowane jest nie śniadanie, a obiad, w którym w roli głównej występuje oczywiście baranina.\n„Ciepło, zimno” – w to mi graj!\nTo właśnie Niedzieli Wielkanocnej (Páskadagur) oczekują z niecierpliwością i wypiekami na twarzach wszyscy mali wyspiarze. Dzień faktycznie obfituje dla nich w niemałe wrażenia. Z samego rana wyruszają na poszukiwania łakoci, ukrytych uprzednio przez ich rodziców. Przeczesują przeróżne domowe zakamarki, aby wziąć w posiadanie smakołyk nie byle jaki, gra toczy się bowiem o czekoladowe jaja, Páskaegg. Zwyczaj ten pojawił się na Islandii około 1920 roku, jednakże początkowo jaja były tekturowe, a słodycze tylko wypełniały ich wnętrza. Lata przyniosły jednak zmiany i jeszcze przyjemniejsze modyfikacje; jajka zachowały apetyczne wnętrze, zyskując przy tym czekoladową skorupkę. Co więcej, można przebierać w ich rozmiarach, od niewielkich aż po gigantyczne. Największe łasuchy mogą nastawić się nawet na łup w postaci Páskaegg wielkości głowy! Znalezienie odpowiedniej skrytki na tak duży łakoć musi być z pewnością nie lada wyzwaniem. A gdy wielkimi krokami zbliża się Poniedziałek Wielkanocny (Annar í páskum), nikt na wyspie nie musi obawiać się o misternie ułożoną fryzurę, starannie wykonany makijaż, czy dopiero co wyprasowane ubranie – hasło „Śmigus Dyngus” to dla Islandczyków jedynie zagraniczna ciekawostka.\nCytrus na prowadzeniu\nW utrzymaniu wielkanocnego błogostanu dopomagają Islandczykom smakowite przekąski, są wśród nich także i wypieki. Niezwykle popularnym ciastem na Islandii i to nie tylko w Wielkanoc jest skyr kaka, ciekawe wcielenie sernika na zimno, tyle że ze skyrem, islandzkim wyrobem mleczarskim podobnym trochę do serka homogenizowanego (o skyrze pisaliśmy już wcześniej). Skyr kaka nie jest typowo wielkanocnym islandzkim ciastem, Islandczycy raczą się nim przez cały rok, ale naszym zdaniem idealnie pasuje do wiosennej, wielkanocnej atmosfery. Chcielibyśmy podzielić się z Wami naszą autorską wersją tego przepisu, która nie chwaląc się, wprowadzi w zachwyt każdego nawet i najbardziej wybrednego łakomczucha. Pomówmy w takim razie o skyrowej cytrynowej tarcie: chrupiący spód, niezwykle lekka, kremowa i dosłownie rozpływająca się w ustach masa, a w zwieńczeniu orzeźwiający cytrynowy krem w towarzystwie borówek. Brzmi nieźle, prawda? To deser niebanalny i niebywale smakowity, a do tego kuszący niezwykle apetycznym wyglądem. W przepisie stosowaliśmy się do islandzkich reguł kulinarnej gry i użyliśmy skyru, ale jeśli nie jesteście w stanie go zdobyć, to nada się również jogurt grecki w towarzystwie serka mascarpone. Ostrzegamy – od cytrynowej tarty po prostu nie sposób się oderwać! Wesołych Świąt! Gleðilega Páska!\nIslandzka tarta cytrynowa\n| Masa skyrowa/serowa\nskyr naturalny 350 g (można zastąpić 250 g mascarpone + szklanka jogurtu greckiego)\n1 szklanka śmietanki 30% (schłodzonej)\n| Polewa cytrynowa – lemon curd\nCiastka umieścić w woreczku i rozgnieść za pomocą wałka lub tłuczka. Wsypać do miski i połączyć z roztopionym masłem.\nFormę wysmarować masłem. Masę ciasteczkową wyłożyć na formę i wyklepać spód (również boki formy), wyrównać łyżką.\nW dużej misce umieścić skyr (bądź mascarpone i jogurt grecki), cukier puder, ziarenka wanilii, skórkę i sok z cytryny. Zmiksować na gładką masę.\nŻelatynę w proszku zalać 50 ml zimnej wody i odstawić na około 10 min. Następnie podgrzewać na malutkim ogniu, ciągle mieszając, aż do całkowitego rozpuszczenia się żelatyny. Nie wolno dopuścić do wrzenia – żelatyna traci wówczas swoje właściwości. Odstawić do przestygnięcia.\nGdy żelatyna jest jeszcze lekko ciepła, dodać do niej łyżkę masy skyrowej/serowej i dokładnie wymieszać, następnie dodać kolejną łyżkę i znowu wymieszać. Uważać, aby nie powstały grudki. Tak przygotowaną żelatynę dodać do masy skyrowej i wymieszać mikserem.\nUbić śmietanę kremówkę w osobnym naczyniu. Ubitą śmietanę dodać do masy i wymieszać łyżką.\nMasę skyrową wyłożyć na spód z ciasteczek. Ciasto przykryć, np. dużym talerzem i wstawić do lodówki na kilka godzin.\nDo rondelka wsypać cukier puder, dodać żółtka i sok z cytryny. Podgrzewać na bardzo małym ogniu, mieszając.\nDodać pokrojone w kostkę masło i dalej podgrzewać, ciągle mieszając, aż uzyskamy gładki, gęsty krem.\nWarto krem przecedzić przez sitko, aby pozbyć się wszelkich grudek.\nGdy krem przestygnie, należy zalać nim ciasto. Włożyć do lodówki na kolejnych kilka godzin, a najlepiej na całą noc.\nPrzed podaniem udekorować borówkami.\nPardwa świąteczna Lubicie dziczyznę? W takim razie mamy coś dla Was. Co powiecie na islandzką pardwę bożonarodzeniową? Gorąco polecamy!\nArktyczny raj – laguna lodowa Jökulsárlón Marzyło się Wam kiedyś ujrzenie gór lodowych? Zdradzimy Wam sekret: by zobaczyć krajobrazy rodem z Antarktydy


„Niezbędne dla wzrostu” Te służby, czy to wykonane przez poszczególne osoby, grupy, regiony, czy przez AA jako całość, są całkowicie niezbędne dla naszej egzystencji i wzrostu. Nie możemy też uprościć AA przez zaniechanie takich służb, bo napytalibyśmy sobie tylko komplikacji i konfuzji. W odniesieniu więc do każdej konkretnej służby zadajemy sobie tylko jedno pytanie: „Czy ta służba jest rzeczywiście potrzebna?” Jeśli jest, musimy ja utrzymać, albo ponieść klęskę w naszej misji na rzecz tych, którzy potrzebują i poszukują AA. Najistotniejsze i jednocześnie najmniej zrozumiałe grupy służb AA to te, które pozwalają nam funkcjonować jako całość, a mianowicie Biuro Służb Ogólnych (GSO), A.A. WS Inc, A.A. Grapevine, Inc. (Winorośl AA), oraz nasza Rada Powiernicza oficjalnie znana jako Centrala Służb Anonimowych Alkoholików. Nasza światowa jedność i znaczna część naszego wzrostu od początkowego okresu wywodzi się bezpośrednio z tej wiązki życiodajnych działań. Do 1950 roku te ogólne służby były wyłącznie w gestii szeregu weteranów AA, kilku przyjaciół niealkoholików, Dr. Boba i mojej. Przez wszystkie niemowlęce lata AA, my weterani byliśmy samozwańczymi powiernikami Anonimowych Alkoholików.\nWreszcie w 1950 roku pobudzeni żelazną logiką sytuacji, powiernicy upoważnili Dr. Boba i mnie do opracowania planu powstania Konferencji Służb Ogólnych AA, plan przy pomocy którego nasza Wspolnota mogła przejąć pełną i trwałą odpowiedzialność za prowadzenie swoich najbardziej żywotnych spraw. Konferencja miałaby rotację zachowując ciągłość . Aby tego dokonać ustalono, że do wybrania delegat potrzebuje 2/3głosów, jeśli wybory są bardzo zacięte, co wtedy? Wtedy być może należałoby losować spośród dwóch lub trzech z listy, a może nawet z całej listy. Wylosowano by jedno nazwisko i wygrany w takiej bezbolesnej loterii zostałby delegatem. W statucie naszkicowanym dla Konferencji ustalono, że delegaci będą mogli wydawać powiernikom bezpośrednie dyrektywy, jeśli przegłosują je większością 2/3 głosów. A nawet zwykła większość stanowiłaby bardzo silną sugestię. Pierwsza Konferencja została zwołana na kwiecień 1951 roku. Delegaci zajęli się kilkoma twardymi orzechami do zgryzienia, które dostarczały nam wątpliwości w GSO, czasami dając rady sprzeczne z naszymi własnymi wnioskami. Niemal w każdym przypadku widzieliśmy, że mają rację. Tam na miejscu delegaci udowodnili, że Druga Tradycja AA ma rację. Sumienie grupy może spokojnie występować jako wyłączna władza i pewny przewodnik dla Anonimowych Alkoholików.\nNapisał Bill W.\n25 lat Wspólnoty AA\n1-3 września uczestniczyłem w Zlocie Radości Dolnego Śląska we Wrocławiu z okazji ich święta. Hasłem przewodnim było: „Nasze wspólne dobro”. Nie pozostało ono pustosłowiem. Pierwszy raz nie czułem się samotny w otoczeniu mało znanych mi ludzi. Sprawiła to bardzo serdeczna atmosfera i wielorodność spotkań tematycznych podczas zlotu. Dodatkowo, starałem się pomóc przy stoisku z naszą literaturą AA, więc na snucie się po kątach nie miałem czasu. Ani chwili nie byłem sam. Tematem mityngu „Nie jestem sam” rozpoczęła Intergrupa ODRA. Po raz pierwszy zaprezentowano piękny kalendarz AA na 2007r z ofertą naszej literatury i planszą 12 Kroków. Być może zebrane w nim daty Zlotów rocznicowych Regionów pomogą rozplanować je tak, abyśmy mieli szansę odwiedzić wszystkie. Swoją literaturę oferowały także nasze dzielne „siostry” z Al.-Anon. Z tej okazji nie skorzystały zaprzyjaźnione Wspólnoty oparte o program 12 kroków AA. Wiem, że mają już własną literaturę. Pozostałe wydawnictwa oferowały swoje publikacje w niekrępującej salce poza głównym miejscem spotkania. Piękny obiekt Akademii Ekonomicznej pomieścił ok. 600 akredytowanych osób. W piątek uczestniczyłem w spotkaniu organizatorów. Jestem pewien, że trudno im było czuć samotność przy tak wysokim zaangażowaniu służby Regionu. Wśród gości byli pracownicy i dyrektor BSK AA. Przybyli przyjaciele z Kanady, USA i Niemiec.\nW kuluarach można było sobie pogadać do woli, rozwiać wątpliwości, poznać poglądy i opinie wdzięcznych Wspólnocie AA alkoholików. W sobotę wieczorem nie zabrakło „muzykoterapii”- czyli zabawy tanecznej. Zagrał profesjonalny zespół „Black Jack”. Było zajefajnie. W niedzielę, przed zakończeniem doczekałem się mityngu „Weteranów”. Kolejno padały pytania do zebranych na sali AA:\nkto ma trzeźwość 1 dzień – niech usiądzie! (była jedna kobieta dostała największe gorące brawa i kwiaty, niektórzy ocierali sobie łzy wzruszenia) to było powitanie!, kto ma trzeźwość krótszą jak tydzień, miesiąc, rok, dwa, pięć, itd – niech usiądzie! itd…\ndoszliśmy tak do pytania: kto ma trzeźwość krótszą jak 23 i ½ roku?...\nPozostała jedna osoba - przyjaciółka zamieszkała obecnie w USA – Katarzyna.\nDwanaścioro „weteranów” z najdłuższą trzeźwością, pomiędzy 19 lat a 24 opowiadało: Jak obecnie wygląda ich życie? Czy obecnie czują się uczniami,\nWspomniano organizatorów AA na Dolnym Śląsku tych, co odeszli na wieczny mityng i tych nadal zaangażowanych w życie AA. Z Katarzyną - „23 latką” odbyłem osobną długą rozmowę przy kawce. Postaram się ją streścić. Od przyjaciół z Kanady otrzymałem pamiątkowy medal wydany na 70lecie AA z Toronto. Tam i z powrotem podróżowałem z moją żoną, Kolporterem Krajowym, Łącznikiem internetowym i psem. To materiał na odrębny artykuł. W każdym bądź razie było wesoło i wróciłem w doskonałym nastroju, choć zmęczony i złożony zaziębieniem jeszcze przed wyjazdem.\nNie czułem się samotny!\nPS: U góry zamieściłem okolicznościową pieczęć rocznicy Dolnośląskiego Regionu AA!\nWspólnocie AA Regionu Dolny Śląsk życzę tradycyjnie 100lat w imieniu\nRedakcji Biuletynu ”MITYNG” lechu02 redakcja „ Mityng”\nByło to 23 lata i 5 miesięcy temu, kiedy przestałam pić.\nCo się stało w twoim życiu, Katarzyna że trafiłaś do AA?\nKatarzyna: Jestem alkoholiczką i mam na imię Katarzyna. Wyjechałam z kraju, uciekałam przed komuną, alkoholizmem mojego otoczenia i mojego ojca.\nWyjechałam do USA tam poznałam swojego męża. Prowadziliśmy życie towarzyskie. Takie małe spotkanka, niewinne popijawy. Ja się nie upijałam. Musiałam, jako gospodyni wszystko kontrolować. Rozwoziłam nawet gości do domów po imprezie. Zawsze wydawało mi się, że pije tylko mój mąż i że robimy to towarzysko, no może on trochę przesadzał.\nJa podejrzewałam u siebie chorobę psychiczną.\nNa swój pierwszy mityng AA trafiłam w trakcie pobytu w szpitalu. Lekarze nie wiedzieli, co mi jest. Byłam rozstrojona nerwowo. Ktoś doradził mi abym poszła na mityng AA przy tym szpitalu. To był mityng spikerski. Występowało trzech spikerów. Przez półtorej godziny mityngu płakałam. Każdy z nich mówił coś, co było mi bliskie. Bardzo mocno go przeżyłam. Pod koniec pewna kobieta wzięła mnie za rękę i powiedziała do mnie łagodnie:\nCatrina - Ty coś dzisiaj dostałaś!\nPonieważ mój mąż pił doradzono mi abym zadzwoniła do Al-Anon. Tak zrobiłam. Przyjechała po mnie do domu kobieta i zabrała mnie na mityng Al.-Anon. Powiedziano mi tam, że ja nie mogę wyleczyć swojego alkoholika, że ja tej choroby nie spowodowałam, ja mu jej nie dałam, że to choroba a nie grzech. Było tam ze 30 kobiet, które wydawały mi się strasznymi egoistkami. Mówiły jak to nie obchodzą ich pijący mężowie, jak się od nich odseparowały. Nie bardzo mi to odpowiadało, bo ja chciałam ratować swoje małżeństwo. Wówczas wydawało mi się, że przyczyną rozpadu mojego małżeństwa jest mój pijący mąż. Zadzwoniłam do AA, bo chciałam się więcej dowiedzieć o alkoholizmie, ale żeby leczyć swojego mężą. Telefon odebrał Marc alkoholik. Poprosił mnie o mój numer telefonu – podałam mu. Za 10 minut oddzwoniła do mnie kobieta z AA. Mówiłam jej o swoim mężu i jego piciu. Zadała mi w końcu takie pytania:\na czy ty pijesz? „Gdybyś ty była na moim miejscu też byś piła „– odpowiedziałam. Nie dostrzegałam tego, że ja też piję. Nawet mój mąż tego nie dostrzegał.\nCzy ty pijesz sama? Zapytała moja rozmówczyni.\n„Tak, bo mam strasznie niskie ciśnienie! Nawet teraz pije kawę z Wisky bo mi zimno”\nA czy po wypiciu zmienia ci się osobowość?\n„No pewnie, że tak – po to piję”! Odpowiedziałam.\nPrzyjadę po ciebie dzisiaj o 20-oo, zabiorę cię na mityng AA- zaproponowała, a ja się zgodziłam.\nByły to trzy pytania, które zakwalifikowały mnie jako alkoholiczkę. Zaliczyłam 6 mityngów w tydzień. Byłam wtedy w ciąży. Upierałam się, że to mój mąż potrzebuje pomocy a nie ja. Zapytano mnie wówczas:\nA ty możesz przestać pić przez rok? No tak, tyle mogę! A nie umrę? Spytałam.\nUważałam alkohol za lekarstwo na przeziębienie, nadciśnienie i na różne inne dolegliwości.\nUmrzesz jak będziesz piła! Powiedziano mi.\nA potem po roku? Potem jak chcesz możesz dalej pić!\nSpodobało mi się to i zostałam. Po 14 dniach dostałam sponsorkę „z urzędu”. Ona była 8 lat trzeźwa. Ona była w więzieniu ja nie. Czułam się trochę lepsza od niej. Nie piłam bo się bałam, że mnie wyrzucą z AA.\nA czy jeszcze pamiętasz ile to lat temu było?\nK: Było to 23 lata i 5 miesięcy temu, kiedy przestałam pić.\nPamiętasz jak pierwszy raz powiedziałaś o sobie „Jestem alkoholiczką?\nK: Tak, powiedziałam to po sześciu miesiącach w AA. Moje imię jest Catrina i jestem alkohololik (bo tak to brzmi w angielskim). Początkowo mówiłam o sobie uzależniona. Szlak mnie trafiał jak sponsorka pytała mnie „powiedz kim ty jesteś Catrina”?\nTy musisz się zdecydować, co jest twoim głównym problemem? Bo wtedy jeszcze równolegle chodziłam na Al.-Anon i tam też miałam sponsorkę od pierwszych dni. Ale tak naprawdę poczułam, kim jestem – tu gdy przyjechałam po 5,5 roku abstynencji do Polski i pierwszy raz w życiu powiedziałam po Polsku „mam na imię Katarzyna i jestem alkoholi … – czką, wtedy trafiło to głęboko do mojego serca. Mówione po Angielsku nie robiło to na mnie tak wielkiego wrażania. Od tego dnia moja trzeźwość nabrała innego znaczenia.\nA czy tam w Ameryce służby w grupie pomagają w trzeźwieniu?\nK: Tak, od razu podjęłam się robienia kawy, sprzątania, mycia po mityngu. Zachęcamy do tego już po trzech miesiącach. Potem już po roku podjęłam się sponsorowania drugiej nowoprzybyłej kobiecie. Miałam dwie podopieczne: Dunkę i Włoszkę. Wszystkie byłyśmy emigrantkami, więc nie przeszkadzała nam niedoskonałość języka. Dziś mam pięcioro podopiecznych. Nie liczyłam ile ich miałam przez cały okres w AA. W moim mieście jest grupa homoseksualistów alkoholików. Jednemu z nich też sponsoruję. To zmieniło mój stosunek do innej orientacji seksualnej człowieka. Nauczyło mnie też poprawnych relacji z mężczyznami.\nKatarzyna powiedz ile razy tygodniowo chodzisz na mityng? Czy nadal musisz to robić? Może już wystarczy?\nK: Kiedyś chodziłam 4-5 razy w tygodniu. Teraz nawet i 7 razy w tygodniu jestem na mityngu. Jestem alkoholiczką i do końca życia nią będę. Wielu AA u nas odchodzi po paru latach gdzieś na bok. Uważają, że jak nie piją 10, 15 lat to już nie muszą. Dużo się teraz u nas o tym mówi. Ja wolę nie sprawdzać. Tu w AA czuję się potrzebna. Jestem u siebie. Jak nie jestem na mityngu, jak nie wezmę literatury do ręki to mi się coś włącza, biorę kierownicę do rąk i Boga już nie ma a wszystko co złe wraca! Kierowałam tak całe życie. Zawsze wiedziałam, że On jest a tak kierowałam aż rozpadło się moje małżeństwo.\nCzy teraz służysz swojej grupie?\nK: Tak znowu robię kawę na mityngach tradycji, których dawniej nie doceniałam! Byłam zbyt dumna i byłam samotna. Kiedyś radziłam ludziom dzisiaj im służę!\nNa początku powiedziałaś mi, że ty już jesteś po drugiej stronie. Co miałaś na myśli?\nK: Zidentyfikowałam wszystkie swoje uzależnienia. Dziś tylko nad nimi pracuję. Mam cechy i Al.-Anon, AL-Atinu i DDA z mojego dzieciństwa, jestem alkoholiczką, a po trzynastu latach w AA dostrzegłam u siebie chorobliwą, obsesyjną potrzebę miłości mężczyzny. Ten problem pomogli mi pokonać we wspólnocie SLLA. Wplątywałam się w nowe związki, tracąc je po kolei. Bo wydawało mi się, że jak będę sama, to znaczy samotna. Dziś mam Boga, grupy AA, sponsorowanie, nie dorobiłam się majątku o którym marzyłam, nie spotkałam księcia z bajki, którego całe życie szukałam, mam małe wygodne mieszkanie i jestem szczęśliwa. Czasem wyłączam telefon żeby pobyć w ciszy sama.\nMówiłaś o uczestnictwie w innych wspólnotach Al-Anon, SLLA, nie przeszkadza ci to, nie wprowadza zamieszania?\nK: Te wspólnoty działają w oparciu o program 12 Kroków AA. Ja tego nie mieszam. Kiedy idę na mityng SLLA, czy Al-Anon to tam nie mówię o alkoholizmie i na odwrót. Ale pamiętam, że głownie jestem alkoholiczką. Niektórych swoich problemów nie mogłam rozwiązać jedynie w AA.\nCo powiedziałabyś dzisiaj „nowej” kobiecie w AA, żeby przyszła i została?\nK: Powiedziałabym jej tak: Witaj dobrze, że jesteś. Jeśli z nami zostaniesz to wybierzesz życie. Może będzie ci ciężko na początku, ale my tu po to jesteśmy, aby ci pomóc i zrobimy to jeśli tylko zechcesz przyjąć pomoc. Będziemy cię tu wspierać. Bóg nie da ci na jeden dzień więcej niż zdołasz udźwignąć. I ty też spróbuj myśleć tylko o jednym dniu. „Wczoraj” to już historia a „jutro” niewiadomą. Trzeźwienie boli, nieraz długo boli, będziesz nieraz płakać, ale potem przejdziesz na drugą stronę. Zobaczysz wówczas to światełko w tunelu do wolności. Mnie tak obiecano, że uwolnię się od obłędu alkoholowego, poczucia winy i żalu i to się spełniło.\nGdybyś dziś znowu mogła zmienić drogę swojego leczenia to jaką byś wybrała?\nK: Nic bym nie zmieniła. Mnie pomogło AA.\nDziękuję ci za rozmowę i życzę kolejnych lat w trzeźwości.\nZ Katarzyną rozmawiał lechu02, Wrocław 02-09-2006r.\nNie czyń drugiemu, co tobie nie miłe, lecz swoim przykładem pokaż, czego oczekujesz od innych.\nZagadnęła mnie niespodziewanie. – Jak to jest, znamy się tyle lat, a właściwie nic o tobie nie wiem? To prawda. O niej też nie mogłem się pochwalić wiadomościami. Ot, koleżanka, którą czasami widuję na mityngu. Spotykaliśmy się, nie wykazując wzajemnie żadnego szczególnego zainteresowania. Nie było w tym ani odrobiny jakiejś niechęci ani urazy. Odnosiłem wrażenie, że uczestniczy w swoim indywidualnym programie i tylko to ją interesuje. Natomiast ja swoje największe zainteresowanie od lat kierowałem na ludzi, którzy biorą udział we Wspólnotowych służbach, swoich podopiecznych i ich podopiecznych, na ludzi, których raczej systematycznie spotykam w naszym PIKu. Jednak zagadnięty pytaniem obiecałem, że napiszę na ten temat w MITYNGU.\nRazem z koleżanką znaleźliśmy się w jednej grupie omawiającej kroki 8 i 9. Oczywiście wspólna praca pozwoliła nam na bliższe poznanie naszych problemów. Szczególnie trudno było roztrząsać swoje wady i postępki, którymi nie można było się chwalić. Jednak wytworzyła się aura szczególnej serdeczności, wzajemnego zrozumienia i popłynęły zwierzenia a w ślad za nimi łzy. Gdy ból ustał, pojawiał się najpierw nieśmiały uśmiech i za chwilę uczucie ulgi. Nikt mnie nie odrzucił. Staję się gotowy do nowego życia. Ktoś nazwał kiedyś kroki 8 i 9 „Krokami przebaczenia”. Właśnie teraz mogłem sobie uświadomić jak wiele potrzeba mi tego przebaczenia. Słyszałem też opinię, że przy tych krokach wypowiedzi sięgają wyżyn człowieczeństwa. Zgadzam się z tą opinią może, dlatego tak serdecznie dziękuję członkom mojej grupy.\nPrzy okazji ponownie zauważyłem, że najczęściej to ja sam wyznaczam poziom szczerości rozmowy. Kiedy spotykam kolegę i już z dala on lub ja rzucamy pytanie – Jak leci? To właściwie nikt nie oczekuje odpowiedzi. Wystarczy, że usłyszę – okej, i idę dalej. Zupełnie inaczej wygląda takie spotkanie, gdy padają bardziej osobiste słowa: Wiesz, nie mogę porozumieć się z żona, dzieckiem. Czy mógłbyś mnie wysłuchać? itp… Ileż to razy takie spotkanie trwało godzinami. Moja szczerość wyzwalała szczerość rozmówcy i odwrotnie. A potem obie strony czują się wzbogacone wzajemnymi doświadczeniami. Dobrze, że mamy siebie. Na zakończenie chciałbym przypomnieć końcowe słowa\nModlitwy św. Franciszka, często nazywanej w AA Modlitwą Kroku 11. Spraw ( Panie ),abym zamiast pociechy szukać, pociechą wspierał; zamiast szukać zrozumienia, zrozumienie ofiarowywał; zamiast szukać miłości, miłość ofiarowywał. Albowiem dając – otrzymujemy, wybaczając – zyskujemy przebaczenie; a umierając – rodzimy się do życia wiecznego.\nSą one specjalną wskazówką dla mnie. Nikomu łaski nie robię wybaczając, sam potrzebuję wybaczenia. Szukając zrozumienia – a mam teraz większą świadomość - wiem ile narobiłem ludziom kłopotów. Nie chcę już powtarzać starych błędów i dlatego częściej swoim zachowaniem pokazuję co mi potrzeba. Kiedyś szukałem przyjaciół, dziś zastanawiam się, czy jestem przyjazny innym. Mówię o sobie, / choćby na mityngu/ kiedy oczekuję, że inni opowiedzą mi swoją historię.\nPozdrawiam pogodnie Marek Warszawa 21 08 2006\nZ korespondencji meilowej\nByło kiedyś tak, w okresie mojego totalnego chlania, że byliśmy naprawdę biedni. Ja zarabiałem grosze, a i tak prawie wszystko wydawałem na piwko, knajpy i inne zbytki. Jedliśmy na śniadanie rzodkiewkę krojoną w plasterki, ale pomimo tego i tak chadzałem regularnie na "browarek". Któregoś dnia zaniosłem do lombardu nasze ślubne obrączki. Miałem nadzieję, że je niedługo "odkupię", jak tylko się "odkuję"... Nie odkupiłem już nigdy i na zawsze zapamiętałem tę cholerną wagę, na której właściciel lombardu odważał złoto i banknoty, które biorę do drżącej ręki. To zostało cierniem w moim sercu i w sercu mojej żony. Już w latach, w których nie piłem sprawa obrączek, tkwiła zadrą w mojej trzeźwości. Nie mieliśmy obrączek, a ja zastanawiałem się, jak te sprawę załatwić i kiedy, czekałem na jakiś moment - może na jakąś rocznicę ślubu? Któregoś ranka, w Pontremoli, w małym włoskim miasteczku, zanurzonym w dolinie Magry, w północnej części Toskanii, siedzieliśmy w małym barku, na niewielkim ryneczku tuż przed katedrą, pijąc cappucino, zagryzając ciasteczkiem i mrużąc oczy przed porannym słońcem. Nad nami wznosiła się wybudowana w XIII wieku dzwonnica. Kot leniwie obchodził doniczki z kwiatami. Na stoliku leżała torebka z owocami, które kupiłem u "Rzymianina". "Rzymianin" miał pracownika z Rumunii i nazywał go barbarzyńcą, pokazując wymownie jakie rogi mieli na hełmach jego przodkowie. Mi też, jako barbarzyńcy sprzedawał taniej morele, brzoskwinie i winogrona. Spojrzałem na serwetki unoszone lekkim podmuchem wiatru, na "Il Corriere della Sera", przyciśnięte talerzykiem od kawy, uniosłem się na chwilę i powiedziałem Magdzie, że na chwilkę pójdę coś załatwić. Na rogu był złotnik. Patrzyłem przez szybę, jak Magda siedzi przy stoliku, ale mnie nie widzi. Jeszcze raz obejrzałem wybrane wcześniej obrączki. Wróciłem do stolika i wziąłem moją żonę za rękę. Złapałem siatkę z owocami i gazetę. Weszliśmy do jubilera. Magda najpierw otworzyła szeroko oczy, nie rozumiejąc co się dzieje, a potem założyła na palec obrączkę, żeby sprawdzić, czy jest dobra. Była dobra. Jakaś pani stała w tym sklepiku i widząc, co się z nami dzieje sama zaczęła płakać ze wzruszenia. Wyszliśmy na zalany słońcem placyk przed katedrą, a ja ściskałem pudełeczko z obrączkami. I poszliśmy dalej, bocznym wejściem do kościoła, a potem na zakrystię. Tam czekał już wysoki, szczupły ksiądz, kapłan z powołania, mówiący wspaniałe, gorące kazania, gestykulujący żywo i uśmiechający się do wszystkich na ulicy. Byłem wcześniej u niego u spowiedzi, więc wiedział o mnie dużo, wiedział, że jestem alkoholikiem, i dlaczego to wszystko się dzieje. Magda płakała, a łzy kapały jej po policzkach.\nW zakrystii pachniało starym drewnem, kadzidłem, ornatami i Słowem Bożym. Postawiliśmy torby z owocami pod ścianą. Ksiądz stał tyłem, pod wielkim, wąskim oknem, tak że poranne światło, podświetlało całą jego postać, czyniąc ją tak nierealną, jakby wszystko to było namalowane przez włoskiego mistrza malarstwa, a nie dziejące się przed nami naprawdę. Wyjęliśmy obrączki. Nastąpiła krótka ceremonia odnowienia sakramentu małżeństwa, w której ponownie wymienialiśmy swoje imiona, a potem zakładaliśmy sobie na palce obrączki. Tak jak staliśmy, z rana, w zgrzebnych ciuchach, z tą torbą z zakupami pod ścianą. Wszystko odbyło się po włosku. Tommaso, Maddelena. E con il spirito Tuo. I ksiądz też miał łezkę w oku, gdy nas uściskał. Jak mogę wyrazić swoją wdzięczność Bogu za taką chwilę? Co mogę powiedzieć? Jak napisać? Nie potrafię... Wiem tylko, że dzięki AA i dzięki interwencji Boskiej w moje życie, dotknąłem rzeczy, o których mi się nawet nie śniło... Dlatego otwarcie rozmawiam o Bogu z moimi bliskimi, dlatego też nie wstydzę się świadczyć, że w Niego wierzę. To on pozwala mi zadość uczynić moim bliskimi sobie samemu, naszej rodzinie…Jestem szczęśliwy, dziękuję Wspólnocie Anonimowych Alkoholików, za powrót do normalności\n– Tomek AA\nTak miało być, tylko ja śmiałem myśleć inaczej.\nKiedy mówimy na temat duchowości, o przebudzeniu, nasze myśli łatwo kierują się do czegoś większego niż my sami. Do czegoś, co sprawiło, że nasze życie się zmieniło. Przypominamy sobie pierwsze chwile w grupie AA - a więc moment, gdy Siła Wyższa zaczęła ujawniać swoją obecność w naszym życiu pomagając w osiągnięciu trzeźwości. Z tą chwilą stwierdzamy, że duchowość na dobre rozgościła się w naszych sercach. Jednak kiedy zaczynamy doświadczać służb, może się zdarzyć, że zapomnimy o naszym pierwszym doświadczeniu, zapomnimy, że służba, jedność i zdrowienie są razem ze sobą powiązane, albo jak niektórzy weterani dodają, że tak naprawdę to z siebie wynikają. Możemy raczej tylko w sobie i własnym myśleniu, niż w Sile Wyższej, szukać inspiracji do działania. Od razu przypomniałem sobie hasło, które widziałem na 50leciu AA w Finlandii: Zdrowienie = Służba + Jedność, oraz powiedzenie: - Gdy dla wspólnego dobra /jedność/ podejmuję aktywność / służba / to robię pierwszy krok na drodze swego zdrowienia.. Właśnie podjęcie służby stało się najlepszym sygnałem dla wszystkich, że chcę trzeźwieć i oczekuję pomocy. W ten sposób mogłem pokazać, że jestem gotów zrezygnować z wielu własnych poglądów ponieważ w moim życiu nie sprawdziły się i teraz z ufnością chcę przyjąć nowe. Gdy rozmawiam ze swymi nowymi przyjaciółmi, podejmującymi służbę "herbatkowego", wyjaśniam, że choć osobiście do tej pory nie widzę związku logicznego między moją trzeźwością a myciem szklanek, to wiem, że ci, co przede mną trzeźwieli, - szklanki myli, - ja myłem, a teraz oni mają swój dzień. To w jakiś niepojęty sposób działało dawniej i pewnie będzie działać dziś. I oczywiście to jest tylko początek. Ufne naśladowanie rozpoczęło moją szkołę trzeźwości. Zobaczyłem wtedy, że we Wspólnocie już nie jestem sam, a trzeźwienie jest nie tylko moim celem. Znalazłem się wśród ludzi, którzy pragną tego, co ja - powrotu do zdrowia. Dobrze wykonywana służba "herbatkowego" zaowocowała powierzeniem mi służby mandatariusza. Zostałem obdarzony zaufaniem. Byłem zaufanym sługą. Z ramienia grupy, zacząłem brać udział w spotkaniach intergrupy. I wtedy rzeczywiście okazało się, jak trudno być zaufanym sługą. W "12x12" w kroku 2 możemy przeczytać: "..wobec innych (...) wykazywaliśmy naszą skromność, a w głębi duszy wierzyliśmy, że górujemy nad szarą masą" Bardzo szybko zacząłem szukać zaszczytu, prestiżu, podziwu otoczenia. Bardziej szukałem okazji udowodnienia innym własnych przewag niż okazji do podziękowania Wspólnocie za pomoc w trzeźwieniu. Popełniłem w tym wiele błędów i nieraz raniłem innych ludzi swoim sposobem działania. Szybko zorientowałem się, jak bardzo chcę dominować i przewyższać innych, lękając się równocześnie przy tym jakiejkolwiek krytyki i kontroli. Tylko ja mogłem mieć rację, a zabierałem głos we wszystkich sprawach, wszędzie zazdrośnie strzegąc swej "pozycji". Chciałem innych ograniczyć jedynie do roli wykonawców pozbawionych własnego zdania. Zapomniałem, że Wspólnota to miejsce, gdzie każdy czuje się wolnym, śmiało wyraża swe poglądy i z pełnym zaufaniem dzieli się tym co myśli i odczuwa. Oczekiwałem, że właśnie moje poglądy będą natychmiast wcielane w życie. Te skłonności, choć ukrywane pod płaszczykiem słusznej sprawy, szybko pojawiły się i to niezależnie od sprawowanej służby. Szczególnie łatwo pokazał to udział w naszych zespołach regionalnych. Bardzo dużo się tam nauczyłem. W praktyce zobaczyłem jak straszliwie niszczącą siłą może być zazdrość, rywalizacja czy niespełniona ambicja. Ale jednak mimo moich błędów, braków czy pychy, wydaje mi się, że to Bóg prowadził mnie poprzez te wszystkie ułomności i niedoskonałości. Pomógł przetrwać najtrudniejsze momenty. Nie zapiłem, choć wielokrotnie myślałem o tym. Zawsze było coś do zrobienia dla Wspólnoty, coś ważniejszego niż moje chęci czy nastrój. I w tym chyba zawiera się różnica między wzrastającym duchem służby a duchem władzy. Wiemy, że ani indywidualnie ani zbiorowo, członkowie AA nie podlegają jakimkolwiek nakazom, nawet jeśli dotyczy to służb. Program AA działa bez stosowania jakiegokolwiek przymusu, natomiast ci, którzy odbyli służby, mówią o wielkim zadowoleniu. A choć we Wspólnocie AA każdy może znaleźć ogromną ilość duchowej satysfakcji, to jednak żadna nie może być większa niż satysfakcja płynąca ze służby dla innych. Sądzę, że ma to swoje korzenie w przebudzeniu duchowym, o którym mówi Krok 12. Jest też pewnie najwymowniejszym obrazem tego przebudzenia. Dla mnie osobiście ma to bardzo praktyczne znaczenie. Nieraz uczestniczyłem w zdarzeniach, na których podjęto decyzje, z którymi się nie zgadzałem, bądź myślałem inaczej. Przypominając sobie: "Tak miało być, tylko ja śmiałem myśleć inaczej". Przestawałem być dla siebie własnym Bogiem i mogłem nadal czerpać z Najwyższego Źródła. Musiałem sobie jeszcze tylko przypomnieć, że sumienie grupy jest siłą większą ode mnie, że "sam z siebie jestem nikim", że nieraz sam mam znaleźć chęć poznania rozwiązań odmiennych niż moja wola, ale w jedności z innymi. Miałem w ten sposób szansę poznać Jego wolę wobec siebie. Mamy też taki fragment w naszej literaturze, który mówi, że po etapie wprowadzania w swoje życie Kroków, nawet częściowym, nasze wyobcowanie zaczyna znikać i zaczyna się etap integracji. Wtedy to właśnie zapominamy o naszym egocentryzmie. Warto tu przytoczyć słowa Bill'a na temat Pierwszej Tradycji: "Bez jedności serce AA przestanie bić a nasze światowe arterie przestaną być kanałami Łaski Bożej. Ten dar Jego dla nas nie spełni swego przeznaczenia. Alkoholicy zaś mogliby wtedy zauważyć w swych wymówkach do nas: widzicie jaką wielką rzeczą mogłaby być Wspólnota AA". A więc mam pełnić służbę - co to znaczy? Co robić i jak robić, jak utrzymać jedność? Celem naszej służby jest nieść posłanie trzeźwości tym, którzy tej trzeźwości pragną i zachować je niezmienione dla wszystkich potrzebujących w przyszłości. Stąd stało się jasne, że aby służba mogła być efektywna, jej uczestnicy powinni mieć nie tylko solidną trzeźwość, ale i solidną wiedzę dotyczącą Tradycji czy Koncepcji Służb Światowych AA. Warsztaty, spotkania robocze na te tematy są niezwykle pomocne, bo właśnie tam mamy okazję pokazać, na ile z naszego programu zdrowienia AA zdołaliśmy przyswoić w praktyce, czy własne wyobrażenia o sobie nie prowadzą czasem w krainę Utopii. Nieraz jesteśmy świadkami, jak członkowie naszych służb są wybierani w grupach. W miarę osiągania przez nich różnych poziomów służby widzimy, że to ku nim są zwrócone oczy Wspólnoty. Wspólnota obdarza ich swym wsparciem i zaufaniem, aby dla nas wykonywali zadania, których niektórzy nie mogą, a inni nie chcą wykonywać. Zwalczyć egoizm i egocentryzm - to nie jest proste zadanie. Ale ten, kto podejmuje się służb, może przy tym, jak na dłoni, zobaczyć wiele istotnych cech swego charakteru. A ponadto, niezależnie od poziomu służby, czy to "herbatkowego" czy powiernika, jeśli jest podejmowana ze szczerego serca i w dobrym celu, pozostaje niekwestionowana satysfakcja. Poświęciłem tu kilka słów na temat służb, ludzi w niej uczestniczących, ale jest jeszcze jedno ważne spojrzenie. Są w naszych szeregach ludzie, którzy nie służą jako ważni funkcyjni. Chyba nie są stworzeni do aktywnego uczestnictwa w życiu Wspólnoty. Ale mają coś, co ma dla mnie szczególne znaczenie. To wrażliwe i kochające serce. Natychmiast spostrzegają, kto przeżywa trudności; jednym spojrzeniem czy słowem dają do zrozumienia: JESTEM Z TOBĄ, NIE OBAWIAJ SIĘ. Dlatego, gdy nieraz kieruję swe myśli, aby wyrazić wdzięczność za dar trzeźwości, wyrażam też wdzięczność i za takich ludzi, za ich cudowne serca.\nPozdrawiam pogodnie. Barmin\nWARSZTATY 12 KONCEPCJI AA W REGIONIE WARSZAWA\nWarsztaty Koncepcji trwają w naszym regionie już ponad pół roku. Na razie odbyło się dziesięć spotkań (w październiku jeszcze XI Koncepcja i w listopadzie kończymy, warsztatem dotyczącym XII Koncepcji). Spotkania warsztatowe odbywały się w PIKU, a licznie pojawiający się Przyjaciele byli dowodem na to, że 12 Koncepcji to temat ciekawy, choć nie dla wszystkich jeszcze bliski i zrozumiały. 12 Kroków i 12 Tradycji naszego Programu wydają się dzisiaj rzeczą oczywistą, spójną, jasną i zrozumiałą dla naszej Wspólnoty, stanowiąc niejako bazę i podstawę naszych dwóch Legatów (dziedzictw) – ZDROWIENIA i JEDNOŚCI. Starsi Przyjaciele pamiętają, jak na podstawie spotkań warsztatowych Wspólnota AA w Polsce przybliżyła sobie temat Tradycji, które potem na stałe zadomowiły się w naszej świadomości. Teraz stanęliśmy przed nowym wyzwaniem: zgłębieniem, przyswojeniem i wprowadzeniem do naszej zbiorowej świadomości kolejnej, ważnej „dwunastki” – Dwunastu Koncepcji AA, które dotyczą trzeciego legatu, czyli SŁUŻBY. Temu służą prowadzone w PIK-u warsztaty.\nPodstawą naszych spotkań warsztatowych były materiały przygotowywane przez Przyjaciół z Zespołu Literatury: fragmenty artykułów dotyczących Koncepcji, a zamieszczanych wcześniej w biuletynie MITYNG, teksty z przygotowywanego „poradnika służb”, oraz – jako podstawy naszych warsztatowych spotkań – ankiet zawierających pytania dotyczące różnych aspektów postrzegania Koncepcji. Odpowiedzi na pytania służyły nie tylko bieżącym wypowiedziom w trakcie warsztatu, prowokując do ciekawych przemyśleń i wypowiedzi, ale też stały się kanwą materiałów drukowanych co miesiąc w Biuletynie MITYNG. Te „wkładki” umieszczane w MITYNGACH docierały już do każdego AA w naszym Regionie, do każdej grupy, a co za tym idzie warsztaty Koncepcji stały się drogą do pogłębiania świadomości całej naszej zbiorowości. Uwieńczeniem tej pracy może stać się zebranie tych wypowiedzi w specjalnym wydaniu przygotowanym przez Zespół Literatury.\nDwanaście Koncepcji przyjęło się uważać za 12 prawideł dotyczących jedynie funkcjonowania Służb Światowych, czyli dalekich od spraw dotyczących przeciętnego AA. Nasze spotkania warsztatowe rzuciły nowe światło na ten pogląd i na same Koncepcje. Okazało się, ze to nie jest wcale taki zbiór praw odległych i dotyczących tylko „tych na górze”, może jakichś „delegatów narodowych”, lecz że jest to kompletny, wypracowany na bazie wieloletnich doświadczeń Wspólnoty, zbiór najbardziej praktycznych „prawideł” działania służb, nawet na poziomie grupy.\nOdkrywcze wydaje się to, że posiadamy we Wspólnocie spisane prawa, które pozwalają lepiej funkcjonować naszym służbom i to na każdym poziomie struktury – doskonały przykład to „Prawo decyzji”, przyznające skarbnikowi grupy możliwość dokonywania zakupów według własnego uznania. To skarbnik decyduje, jaką herbatę kupić i jakie ciasteczka. Grupa obdarza go zaufaniem, a on kierowany poczuciem odpowiedzialności sam przechodzi do działania. Wydaje się to logiczne i jest stosowane w większości naszych grup, nawet intuicyjnie – warto jednak przyjrzeć się temu, iż nawet działania skarbnika można zobaczyć w świetle naszych wewnętrznych regulacji „prawnych” w AA, w świetle Koncepcji. W czasie Konferencji Służb, spotkania tylu mandatariuszy, z tylu grup w naszym Regionie, warto zwrócić uwagę, iż jest to wielkie spotkanie „przedstawicieli służb światowych”, bo według tego, co wypracowali uczestnicy warsztatów Koncepcji, mandatariusz to jest już „służba światowa”. Jakże bliskie jest więc Dwanaście Koncepcji Światowych Służb każdemu z nas.\nWielką radością napawa także fakt, że z naszego doświadczenia korzystają także Przyjaciele z innych Regionów, a warsztaty Koncepcji są obecnie organizowane w różnych miejscach Polski, dając wyraźny sygnał, że i w tym wypadku naszymi działaniami kieruje duch jedności.\nSprawozdanie sporządził Tomek AA, prowadzący warsztaty Koncepcji\nTradycje wymagały perswazji!\nPierwszy odbiór Tradycji był interesujący i zabawny. Reakcja była mieszana, najdelikatniej mówiąc. Tylko grupy w wielkich kłopotach odebrały Tradycje poważnie. Z niektórych stron nastąpiła gwałtowna reakcja, szczególnie ze strony grup, które już miały długie listy "ochronnych" przepisów i regulaminów. Wiele było obojętności. Szereg spośród naszych "intelektualnych" członków głośno wołało, że Tradycje po prostu odzwierciedlają sumę moich własnych nadziei i obaw dotyczących Anonimowych Alkoholików.\nZacząłem więc podróżować i wiele rozmawiać na temat nowych Tradycji. Ludzie byli z początku uprzejmie uważni, chociaż musze wyznać, że niektórzy zapadali w drzemki w czasie moich wczesnych tyrad. Po jakimś jednak czasie zacząłem dostawać listy zawierające takie oto wyznania: "Bill, bardzo byśmy chcieli, żebyś do nas przyjechał przemawiać. Opowiedz nam, gdzie kiedyś chowałeś swoje flachy i o tym swoim wielkim nagłym duchowym olśnieniu, którego doznałeś. Ale na litość Boską nie mów już więcej o tych nieszczęsnych Tradycjach!"\nCzas to wszystko odmienił. Zaledwie w pięć lat później kilka tysięcy członków AA, spotkało się na Konwencji w Cleveland w 1950 roku, zadeklarowało, że Dwanaście Tradycji AA stanowi platformę, na której nasza Wspólnota może najlepiej funkcjonować i trzymać się razem w jedności po wsze czasy. Bill W.\nPunkt widzenia – Zlot Radości\nŚwięto ZDROJU 8-10 września\nCzasem marzę, by sprzedać, co tylko się da i kupić wóz kampingowy i jeździć po świecie. Na początek zacząłem poznawać Polskę przy okazji różnych Zlotów AA, aby nie popełnić błędu jak Koziołek Matołek, co to szukał biedaczysko tego, co jest bardzo blisko. Podróż do Kortowa pod Olsztynem odbyłem zachęcony tydzień wcześniej udziałem w rocznicy 25 lecia AA Regionu Dolny Śląsk. To była uczta!\nNatomiast Zlot Radości z okazji 21 lecia Święta Zdroju odbył się w obiektach uczelni Olsztyńskiej. Obiekt położony nad samym jeziorem, bardzo ładny, również rozległy. Zakwaterowano nas w różnych częściach osiedla studenckiego. Muszę przyznać, że czułem się trochę zagubiony w marszach pomiędzy stołówką a kwaterą, salami spotkań mityngów tematycznych, a ofertą turystyczno-religijną. Dopiero na drugi dzień udało mi się odnaleźć kolegę z Warszawy. Osobiście namówiłem go na przyjazd z żoną i dziećmi i trochę się czułem zakłopotany, bo mógł się zgubić. Jest na początku „naszej drogi” i może dlatego bałem się go spytać o wrażenia. Pytałem za to innych uczestników i organizatorów Zlotu. W większości uwiedzeni urokami Mazur dostrzegali jednak braki organizacyjne. Niestety rezygnowali też z poszukiwania mityngów. Był jednak „plus”. Oczarowani zostaliśmy bogactwem oferty literatury wydawnictwa spoza AA, które wywiesiło bardzo widoczny plakat informujący o 15% obniżce cen literatury AA. Pewnie to oni najlepiej zarobili podczas imprezy. Zaraz pojawiły się pytania, czy zostanie obniżona cena książek wydanych przez BSK AA. Nasze stoiska literatury zniknęły gdzieś w morzu literatury parapsychologicznej, dewocjonaliów wielbłądów, czy płyt promujących „wybitnych alkoholików”. Sobotnie spotkanie rozpoczął mityng ZDROJU, na którym Redaktor Naczelna i kolegium redakcyjne zaprezentowało historię tworzenia się „Zdroju” w kontekście tematu: „Literatura AA – pomocą w zdrowieniu”! I był to chyba największy wspólnotowy akcent kojarzony z celem tego Zlotu. Wieczorem mieliśmy fajną taneczną muzykoterapię. Okazało się wówczas, że jest olbrzymia sala sportowa wraz z wieloma przyległymi pomieszczeniami, gdzie moglibyśmy skoncentrować swoje spotkania mityngowe i długie rozmowy alkoholików, gdybyśmy jako członkowie Wspólnoty AA byli bardziej odpowiedzialni. Organizatorzy z Regionu Warmińsko-Mazurskiego nie wynajęli tej sali z obawy o wysokie koszty. Na tydzień przed zlotem dokonaliśmy jedynie około 50 - 60 rezerwacji wobec planowanych około 1000 osób. Ja też czuję się w tej kwestii nieodpowiedzialny, dokonałem rezerwacji po wyznaczonym terminie. Teraz rozumiem decyzję organizatorów lokujących mityngi w ciasnych salkach w różnych budynkach. Nie mieli szansy wcześniejszego poznania ilości chętnych do udziału w zlocie. Ostatecznie przyjechało około 500 niespodzianych gości. Trudno się dziwić, że zabrakło odpowiedniej ilości posiłków a bary akademickie podjęły w tym czasie imprezy weselne. Czasem podchmieleni goście weselni mylili się z naszymi przyjaciółmi z AA, co powodowało ucieszne sytuacje. W programie przewidziano warsztaty Kroków, Tradycji, warsztaty tematyczne, wycieczkę do Gietrzwałdu. Szczególnie ta ostatnia okazała się nadzwyczaj ważna dla naszych przyjaciół AA z Warmii i Mazur, może dlatego, że tam miała na nich czekać lokalna telewizja. Wycieczkę zaplanowano w trakcie warsztatów i wzięli w niej udział chyba wszyscy gospodarze, bo momentalnie zostaliśmy bez prowadzących mityngi. Wprowadzało to zamieszanie. Chylę czoła za wkład pracy gospodarzy - mimo wszystko chcieli jednak „dobrze” – a wyszło jak wyszło. Liczy się gotowość i chęć szczera. Nie popełnia błędów, kto nic nie robi. My też musimy dla siebie wyciągnąć wnioski. Doświadczenia z tej imprezy wzbogacą wiedzę kolejnych organizatorów.\n„NASZE DOŚWIADCZENIA PRZEKAZUJEMY DALEJ” - mawiał weteran Bill W.\nOdbyło się wiele rozmów kuluarowych. Najczęściej powtarzanymi postulatami były:\n*Aby Zlot Święta Zdroju odbywał się zawsze w maju\n*Abyśmy zakładali udział około 500 osób i tylko dla tej ilości gości gwarantowali organizację, która spełni wymóg wcześniejszej rezerwacji. Pozostali niezapowiedziani goście będą musieli sami zadbać o siebie.\n*Abyśmy nie musieli konkurować z ofertami literatury różnych wydawnictw spoza AA kierującymi myśli sposobami poza aowskimi.\n*Potrzeba nam mieć do dyspozycji jedną dużą i dwie, lub trzy przyległe sale na spotkania tematyczne i towarzyskie. Abyśmy mieli szansę spotkać się.\n*Abyśmy zapraszali do udziału w miarę możliwości Wspólnoty Al- Anon, Alateen wraz z upoważnionymi kolporterami tych Wspólnot, przypominając im o wniesieniu odpowiednich opłat.\n*Abyśmy podczas negocjacji cen wynajmu obiektu mogli zastrzec sobie prawo decyzji, oraz wyboru rodzaju handlu, ilości obwoźnych barów gastronomicznych, itp.\n*Abyśmy od wszystkich jednakowo egzekwowali obowiązek wniesienia akredytacji.\nZdarzyło się, że kilku „naszych” upominało się o znaczek zlotu i udziału w zabawie choć nie widzieli potrzeby wniesienia wpłaty akredytacyjnej. Może dotąd nie słyszeli o 7 Tradycji?\nSpotkanie w Kortowie zakończyliśmy na wspomnianej sali sportowej wspólną modlitwą o Pogodę Ducha. Jurek, główny reprezentant organizatorów z Regionu Warmińsko Mazurskiego. Na początku podał komunikat: „redaktor naczelny biuletynu Zdrój, Basia - podobno wczoraj wyjechała” więc sam poprowadził. Potem wysłuchaliśmy uroczego okolicznościowego wierszyka. A później już tylko słowa pożegnania. Dziękujemy Jurku!!!. Mimo różnych niedogodności, było to dobre i twórcze doświadczenie. Choć myliłem drogę i kilka razy plątałem się po ulicach dojazdowych, to przyjadę do Olsztyna jeszcze raz, choćby tylko na mityng. To piękne miasto. Podróże kształcą, a czy nie o tym właśnie marzyłem?\nkiedy czas po temu.\nParę dni temu miałem okazję uczestniczyć w dyskusji, która uświadomiła mi konieczność dalszego porozmawiania o naszej Wspólnocie. Wypowiedziałem się wtedy, że często wysiłek aowców jest kierowany na organizowanie imprez mających abstynencki/zabawowy/religijny charakter przez co informacja o samej Wspólnocie AA, a także jej wizerunek jest zagłuszany bądź zniekształcany. Gdyby mały fragment tej aktywności był skierowany na udział w życiu AA, to przyszłość naszej Wspólnoty pewnie byłaby świetlana. Niestety, do tej pory szalenie trudno zapewnić odpowiedzialność za dyżury w PIKu, zebrać członków służb, wyeliminować porzucanie podjętych obowiązków. Osobiste cele wydają się ważniejsze niż całej Wspólnoty. Jakby zostały zapomniane słowa z Tradycji Pierwszej, czytane bodajże na każdym mityngu - … wyzdrowienie każdego z nas zależy od jedności Anonimowych Alkoholików. Ale to trzeba chcieć słyszeć.\nPrzypomniałem sobie słowa o. J. Salija: Rak polega na tym, że część komórek organizmu się buntuje:" nie będziemy służyć całości, będziemy pilnowały tylko swojego dobra" I na krótką metę te komórki dobrze na tym wychodzą, wspaniale się rozwijają. Nie zauważają tylko, że uległy biologicznemu uprymitywnieniu, że niszczą komórki wokół, że przyczyniają się do słabnięcia całego organizmu i w gruncie rzeczy do unicestwienia także siebie...\n.....Katastrofa zaczyna się wtedy, gdy te cząstki organizmu społecznego, które dotychczas zachowywały się przyzwoicie, widzą, że przyzwoitość nie popłaca:" to my też będziemy pilnowały dobra własnego"\nPojawia się bardzo smutny obraz przyszłości AA. Myślę jednak, że jeszcze nie wszystko stracone. Mam nadzieję, że ktoś się obudzi. Tak już w historii bywało. Pamiętamy słowa: - … żeby Polska była Polską. Od razu wszyscy wiedzieli, co jest najważniejsze. Piękne słowa. Za nimi kryje się miłość do Polski i równocześnie obawa, że coś jest nie tak jak trzeba. My dziś możemy tylko westchnąć: - żeby AA było AA!!! Ale kto to ma zrobić? Piękne hasło Billa W. – Bądźmy przyjaźni dla naszych przyjaciół - jest tak wypaczone, że brakuje ludzi odpowiedzialnych za AA.\nNa każdym kroku możemy natknąć się na entuzjastów działalności klubowej, wyznaniowej, towarzyskiej, którzy nawet nie mają pojęcia, że Wspólnota AA posiada swoje zasady, swój przez lata sprawdzony program powrotu do zdrowia cierpiących alkoholików. Z jakim zdziwieniem słyszę, że cierpi ktoś o kilkuletniej abstynencji, kto do tej pory nie zna Wielkiej Księgi, 12x12; nie zainteresował się Tradycjami AA, ani ich przydatnością. Równocześnie widzę ambicję, brylowanie na mityngu AA. /nie dziwiłbym się, gdyby robił to ktoś w jakiejś grupie, nie ujmowanej w spisie mityngów AA/ Kiedyś doszło do tego, że na mityngu usłyszałem deklarację odrzucania wszelkich zaleceń AA. Liczy się on i tyle. W moim rozumieniu wstępując do Wspólnoty AA wyraziliśmy chęć stosowania zasad AA we wszystkich naszych poczynaniach, wierząc, że są nam pomocne w zdrowieniu. I tego oczekuję od siebie a także mimowolnie od ludzi uczęszczających na mityngi AA. Szczególnie, jeśli chodzi o mityngi zamknięte. Rzeczywistość niestety okazuje się zupełnie inna. Stąd zaniepokojenie. Trudno mi sobie wyobrazić zadowolenie na twarzy księdza katolickiego informowanego z wielkim zapałem na spotkaniu jego „trzódki” o wspaniałej działalności w innym ośrodku wyznaniowym. Gdy dowiaduje się, jak ciekawe są tam koncerty, wykłady i spotkania ze znanymi ludźmi, że ksiądz/pan/mistrz tak ładnie gra na mandolinie i do tego rozumie postawę każdego nowego, który się tam pojawi. W końcu wiara jest zawsze wiarą.\nChyba podobnie nie przynosi zaszczytu ani radości zachwyt pacjenta przed terapeutą na temat działalności innego ośrodka reprezentującego odmienne sposoby pomocy dla alkoholików albo nawet tej czy innej prywatnej terapii. Czy to kwestia przyzwoitości czy uczciwości wobec tych, którzy chcą nam pomóc? Nie wiem. To nie moja sprawa.\nMoże teraz będzie łatwiej zrozumieć jak czuje się członek AA atakowany zewsząd przez kolegów deklarujących się jako AA, informacjami o imprezach towarzyskich, wykładach, zabawach, koncertach, za to z pobłażaniem wyrażających się o naszych służbach. W sercach mniej zaangażowanych pojawia się wahanie a wtedy nawet nie dziwi wybieranie „łatwiejszej, łagodniejszej drogi”. Na mityng po prostu zabraknie czasu. Ale czy taka droga prowadzi do celu? Dlaczego „zabawowicze” tak często znikają z mityngów i to przy byle jakiej okazji? Czy aktywność poza aowska nie stanowi realnej konkurencji dla wartości AA? Jak AA ma reagować? To nie jest sprawa tylko dla BSK, powierników czy służb, to sprawa postawy każdego z nas, jaki obraz AA sobą przedstawiamy?\nMnie interesuje Wspólnota AA, jej obecna kondycja i jej przyszłość. I tu pragnę wyraźnie powiedzieć. Nie jestem wrogiem religii, przeciwnikiem zabaw, spotkań z ciekawymi ludźmi, koncertów itd… Lubię spotkać się z przyjaciółmi na pogaduszkach w lokalu, gdzie nie podają alkoholu, lubię muzykę. Mogę nawet powiedzieć, że jestem melomanem. Mam swoje ideały religijne, które przypominają, że jeśli Siła Wyższa sprawiła, że znalazłem się w AA to znaczy, że mam tu choć raz w życiu zrobić coś z maksymalnym wysiłkiem, aby następnie to złożyć jako dar dla mego Boga. Nie będę przeciwstawiał się Przeznaczeniu. Dlatego mam na uwadze słowa mistrza Jana - …miło szaleć, kiedy czas po temu. A gdy dołożę do nich hasło - najważniejsze najpierw - wiem, co jest najlepsze dla mojej trzeźwości. Musi być zachowany umiar, aby czasu i odpowiedzialności starczyło dla każdej dziedziny życia. Bym wybierając przyjemności nie musiał rezygnować z pogłębiania trzeźwości. Już dawniej nadmierna pogoń za uciechami doprowadziła mnie do katastrofy życiowej. Nie chcę do tego wracać. W MITYNGU nr 8/110/2006 zamieściliśmy listę najczęściej spotykanych odpowiedzi wobec zachęty do służb w AA. Tak naprawdę jest ich daleko więcej. Nie wolno mi zapominać, że zaangażowanie w życie AA pomaga utrzymać trzeźwość. Zresztą jest to temat najbliższej Konferencji. Pamiętam stale, że mamy do czynienia z „wrogiem podstępnym, potężnym i przebiegłym”. Jak nigdy przedtem w życiu potrzebuję pomocy innych alkoholików, by przez jedność z nimi odnaleźć w swoim sercu drogę do Boga. Innego nie mam. Potrzebuję Wspólnoty i jej duchowych wskazówek. Zaś każdego traktującego z pobłażliwością program AA pytam się: W imię czego odrzucasz AA? Czy pamiętasz czas, kiedy nie było religii, zabaw, kiedy w pijackim cierpieniu umierałeś? Myślę, że sam odnajdziesz właściwą odpowiedź.\nBarmin 20 08 2006\nZ archiwum MITYNGU pięć lat wstecz\n„Dlaczego potrzebujemy Konferencji?”\nPotrzebujemy jej by się upewnić, że zmiany wewnątrz AA wypływają tylko z potrzeb i z chęci całego AA, a nie tylko nielicznej garstki. Potrzebujemy jej dla zapewnienia, by drzwi do AA nigdy nie zostały zamknięte, tak by wszyscy ludzie, którzy mają problem alkoholowy, mogli zawsze przyjść do nas bez pytań, z poczuciem serdecznego przyjęcia niezależnie od rasy, wiary czy pozycji społecznej ."\n„Jak to z tym WARSEM było?”\nW 1984r, w przedziale pociągu zebrała się nas grupa kilku osób. Z tego, co pamiętam byli wśród nich: Felek, Adam S., Adam B., Wiktor O. i ja. Byliśmy pełni radości i zapału bo ten zjazd był pierwszy a co za tym idzie historycznym wydarzeniem w naszym ruchu. Z kontaktów z alkoholikami w Poznaniu wiedzieliśmy już, że gdzieś w świecie Grupy AA łączą się w Intergrupy aby ułatwić sobie działanie i dlatego uznaliśmy iż w Warszawie dobrze byłoby powołać taką „instytucję". Miałaby nazywać się „Wars"\nJest rok 96. Powstało już Biuro Służby Krajowej, zbliża się VI Kongres AA w Warszawie. W redakcji sporo zmian i nowych zadań. Na wyraźne życzenie czytelników MITYNG przybrał nową szatę graficzną w postaci zeszytu A5. Niby niewiele, to jednak musieliśmy to inaczej robić. Mój kontakt z literaturą AA był taki jak moje trzeźwienie - chaotyczne i powierzchowne. Nie pamiętam kiedy zetknąłem się z biuletynem MITYNG. Kiedy zaczynałem, jeszcze go nie było; później, przez moje rozstania i trudne powroty, nie zauważyłem, kiedy się pojawił. Pełny buntu i swoich racji nie przyjmowałem tego, co było w literaturze AA, unikałem jej. Pierwszy MITYNG kupiłem w piątą rocznicę jego istnienia.\nZastanawiam się tylko, czy dużo wysiłku będzie mnie kosztowało uczenie się od kogoś? Mam paskudną wadę..., do swojej wiadomości przyjmuje tylko te informacje, które są dla mnie wygodne lub zgodne z moimi wyobrażeniami. Inne odrzucam!\n„Dobrze zorganizowana, ale Wspólnota”\nWcześniej pełniłam inne służby takie jak: skarbnik, prowadząca mityng. Każda z nich pomagała mi w trzeźwieniu. Dzisiaj do moich obowiązków należy przenoszenie informacji między grupą a intergrupą. Jest to pierwsza ze służb, która pozwoliła mi uświadomić sobie, że poza moją grupą jest jeszcze cały świat Wspólnoty AA.\n„Obrazki z pewnej Konferencji”\n„A co słychać w służbach”\n…"te całe służby" są niepotrzebne, to przerost ambicji "działaczy", za ich czasów tego nie było i temu podobne opinie. Wygląda na to, że niektórzy starzy członkowie /weterani/ nie za bardzo chcą odnaleźć sens nowej rzeczywistości. Niby nic w tym tragicznego, choć szkoda, że te opinie znajdują posłuch u nowych, którzy już na początku swej drogi są niechętnie nastawiani do służb. Zdaję sobie sprawę jak wiele wysiłku musiałem włożyć, aby przebić się przez sferę własnych wyobrażeń, czym jest AA, ile trzeba było trudu, aby stworzyć system poznawania doświadczeń AA z całego świata. Jak często doświadczenia alkoholików z macierzystego mityngu stawały się dla mnie niewystarczające.


Winnica Equus | Lokalna Żywność\nDobiegniew, Lubuskie 66-520\nTelefon: 504 286 758\nWinnica oferuje własne wina, sadzonki winorośli oraz szkolenia dotyczące wiedzy o winie w ramach własnej inicjatywy - Akademii Polskiego Wina. Winnica została wielokrotnie nagrodzona za wina w różnych konkursach i pokazach winiarskich w Polsce. Więcej ze strony www:\n"Winnica Equus położona jest we wsi Mierzęcin, w północnej części województwa lubuskiego. Zajmuje łagodne wyniesienie terenu o wystawie południowo-wschodniej , na wysokości 60 m npm.\nPodłoże stanowi przepuszczalna gleba piaszczysto- gliniasta. Nasadzenia pochodzą z 2006 , 2007 i 2008 roku. . W naszej winnicy uprawiamy 3 główne odmiany: Pinot Noir, Pinot Gris i Kernling. Skład odmian uzupełniają niewielkie ilości : Chardonnay, Riesling, Johanniter, Traminer, Rondo, Regent,Cabernet Dorsa i Solaris. Zarówno odmiany jak i ich klony zostały tak dobrane, by uzyskać wina najwyższej jakości. Specyficzny klimat tego regionu, niemal identyczny jak w okolicach Zielonej Góry, sprawia, że lata są zazwyczaj gorące i suche, a zimy łagodne. W związku z tak długim sezonem wegetacyjnym, trwającym zazwyczaj do połowy listopada, jest możliwa uprawa późnych i wymagających odmian winorośli.\nNasza winnica wchodzi w skład Lubuskiego Szlaku Wina i Miodu. Mierzęcin to otoczona lasami i jeziorami, popularna miejscowość turystyczna, znana przede wszystkim z gruntownie odrestaurowanego zabytkowego pałacu i ciekawego założenia parkowego. We wsi znajduje się też barokowy kościół.\nWino białe, półwytrawne, o słomkowej barwie i intensywnym aromacie świeżych owoców cytrusowych. W nosie wyczuwalny zapach greipfruta,brzoskwini,melona, bananów, mandarynek, uzupełniony nutkami kwiatowymi. W ustach pełne i łagodne.\nPINOT NOIR 2008 - Winnica Equus\nWino czerwone, wytrawne, o rubinowej barwie i złożonym aromacie owoców i przypraw korzennych. W nosie wyczuwalny zapach malin, wiśni, truskawek i wędzonej śliwki. Całość dopełniają nutki dymne. Wino dobrze zbudowane z dobrą strukturą tanin. W ustach eleganckie i długie, z przyjemnym waniliowo-aksamitnym akcentem.\nWino czerwone, wytrawne, o ciemnoczerwonej barwie i intensywnym aromacie dojrzałych leśnych owoców. W nosie wyczuwalny zapach wiśni, aronii, czarnej porzeczki, uzupełniony aromatem borówek, jeżyn i papryki. W ustach długie i ekstraktywne. Wino to zostało uznane za najlepsze czerwone wino V Konwentu Winiarzy, przez redaktorów czeskiego magazynu Vinarski Obzor."\nFarma pod Świerkami to ekologiczne, certyfikowane gospodarstwo rolne położone w gminie Krzyż Wlkp. ( połnocna Wielkopolska). Nasza specjalizacja to chów bydła mlecznego połączony z przetwórstwem... Czytaj dalej »\nw odległości: 16.42 km\nw odległości: 34.69 km


Gdańsk, Stare Miasto, Czopowa - Biuro Nieruchomości Gdańsk - Pepper House\nNumer oferty PH342118\nDo wynajęcia od zaraz przytulny, bardzo jasny, ciepły i słoneczny apartament w zacisznym zaułku tuż przy Starym Mieście!\nUmiejscowienie apartamentowca jest jednym jego największych atutów. Jednocześnie bezpośrednie sąsiedztwo Motławy i serca gdańskiego starego miasta łączy się z zacisznym charakterem zaułku ul. Czopowej. Malownicza okolica, którą nie sposób streścić w słowach jest jedną z wizytówek miasta – mnogość lokali gastronomicznych, atrakcji turystycznych, terenów spacerowych, historycznych i rekreacyjnych to tylko wisienka na torcie ogromu atutów życie w sercu Śródmieścia.\nMieszkanie o powierzchni 43,4 m 2 znajduje się na 2. piętrze nowoczesnego apartamentowca. W budynku cisza i spokój, wejście zabezpieczone domofonem. W skład lokalu wchodzą:\n– salon z aneksem kuchennym 23,2 m2 z wyjściem na balkon 1,4 m2\n– sypialnia 9,6 m2\n– przestronna łazienka 6,3 m2\n– przedpokój 4,3 m2\nOpłaty administracyjne wynoszą ok. 290 zł, a w sezonie grzewczym ok. 460 zł , opcjonalnie TV i internet 95 zł. Kaucja w wysokości jednomiesięcznego czynszu.\nGwarancja sprzedaży: 176