Delta Hippocratica – test – Zegarki i Pióra\n„To remember Hippocrates the father of western medicine” (tłum. “Dla upamiętnienia Hipokratesa – ojca zachodniej medycyny) – tak o tym piórze pisze producent. Bardziej kolokwialnie można by określić ten model „jako pióro dla lekarzy”, niemniej niezależnie czy paracie się tą profesją, czy też zajmujecie się zawodowo zupełnie czym innym – piórem Hipocratica warto się zainteresować.\nWarto, gdyż jest to model co prawda nie będący edycją limitowaną, ale wciąż należy on do kolekcji numerowanej. Pióro zapakowane jest w podłużne kartonowe pudełko z interesującą grafiką. Wewnątrz niego znajdziemy buteleczkę atramentu, oraz właściwe pudełko, które zdecydowanie odbiega od standardu. Jego wieko stanowi płytka z tworzywa sztucznego, na który naniesiono interesujący wzór. Jest on widoczny zwłaszcza, gdy światło odbija się od powierzchni pudełka. Po skierowaniu źródła światła bardziej bezpośrednio w stronę opakowania, ujawnia ono umocowane wewnątrz pióro. Na wieku naniesiono także nazwę modelu. Aby zdjąć wieko, wpierw musimy odkręcić dwie śrubki na których producent umieścił swoje logo. Prawda, że nie jest to standardowe opakowanie? Może nie jest najwygodniejsze, ale podoba mi się dbałość firmy Delty o to, by różne opakowania miały różne ciekawe detale.\nDelta Hippocratica – gabaryty i waga:\npióro zamknięte: 139,5mm\nskuwka (długość): 59mm\nSamo pióro prezentuje się interesująco. Z pewnością niestandardowy jest także dobór kolorystyki -ciemnoczerwona (albo wręcz bordowa) żywica kontrastuje z perłowo-niebieską żywicą, z której wykonano główny trzon korpusu oraz skuwkę. Niebieski materiał miejscami bardzo ładnie mieni się w świetle, co przyjemnie kontrastuje z jednolitą barwą elementów bordowych. Z tyłu korpusu odnajdziemy gwint, dzięki któremu możemy nakręcić skuwkę na tył korpusu. Jeżeli pióro podpieramy dłonią dosyć wysoko, to nawet z nakręconą na tył skuwką jego wyważenie będzie bez zarzutu. Osoby trzymające jednak pióro nisko, oraz nisko podpierające je nadgarstkiem muszą liczyć się z „przeważaniem” pióra do tyłu. Niemniej można powiedzieć, że jak na tak dużą skuwkę to jest naprawdę całkiem nieźle.\nMetalowe pierścienie wypolerowano na wysoki połysk. Ich wykończenie stoi w opozycji to szerokiego pierścienia skuwki, na którym umieszczono napis „HIPPOCRATICA”. Szeroki klip ozdobiono podobizną węża eskulapa, który jest powszechnie stosowanym symbolem związanym z medycyną. Klip można jednak potraktować jedynie w charakterze elementu ozdobnego, gdyż jego elastyczność jest bliska zeru. Umocowanie pod nim czegokolwiek jest trudne. Na wierzchu skuwki umocowano medal z herbem.\nPióro może być zasilane za pomocą standardowych naboi bądź dołączonego konwertera.\nW piórze zamontowano stalówkę Fusion, która jest połączeniem dwóch materiałów tj. stali nierdzewnej oraz 18 karatowego złota. Ma ona szerokość M lecz zamówić ją można także w rozmiarze EF, F, B lub stub. Pisze ona gładko i naprawdę przyjemnie. Atrament jest podawany sprawnie, a jego ilość jest całkiem spora (lecz nie przesadnie). Ogólnie wrażenia są naprawdę pozytywne. Zwłaszcza po tym, co udało mi się swego czasu przeczytać o stalówkach typu Fusion. Oczywiście o elastyczności nie ma mowy, ale pisze się tą stalówką bardzo dobrze.\nNiecodzienna kolorystyka, ciekawe wzornictwo oraz solidne wykonanie to niewątpliwe zalety pióra Delta Hippocratica. Za pióro przyjdzie nam zapłacić w zależności od sklepu od 1500 do 2000zł. Polecam je wszystkim, którym pióro to się podoba. Moim zdaniem może to być doskonałe pióro mające nam służyć także do użytkowania go w bardziej oficjalnych sytuacjach.\nTagi: Blue, czerwony, Delta, Fountain, Hippocratica, niebieski, Pen, pióra, pióro, recenzja, Red, review, Test, wieczne\nSailor Jentle Ink – Colors of Four Season – Tokiwa Matsu – test


Restauracja Steirereck © Steirereck / Familie Reitbauer\nW jednym z najpiękniejszych miejsc w centrum Wiednia, w samym środku parku miejskiego na brzegu Dunaju, znajduje się najsłynniejsza z eleganckich restauracji miasta: Steirereck z przyłączonym do niego pawilonem.\nSteirereck był przed wielu laty pierwszą austriacką restauracją, która zdobyła prestiżowe wyróżnienie odpowiadające 5 hotelarskim gwiazdkom. Do dziś się nimi zresztą szczyci i jest jednocześnie ostatnim bastionem w Wiedniu, który nadal je posiada.\nW ofercie tej wytwornej restauracji, prawdziwej świątyni smaku, nad którą pieczę swą sprawuje młodszy kucharz Heinz Reitbauer, znajdują się wyrafinowane specjały współczesnej kuchni austriackiej, serwowane z zachowaniem najwyższych standardów.\nAtmosfera wyraźnie rozluźnia się, a ceny spadają w przyłączonym do Steirerecka pawilonie. W nowoczesnym, jasnym wystroju skosztować można 120 gatunków sera z każdego zakątka świata, ciepłych wypieków, co godzinę świeżutkiej strucli z jabłkami, a także klasycznych wiedeńskich potraw, wśród których znajdzie się nawet 4-daniowe menu prosto z kuchni Steirerecka.


WhatsApp 2.7.2115 (beta) już dostępny! – BBNews\nWhatsApp 2.7.2115 (beta) już dostępny!\nNie musieliśmy zbyt długo czekać na oficjalną premierę zupełnie nowego wydania komunikatora WhatsApp dla BlackBerry, z wyraźnie odświeżonym interfejem. Po jej dość nieudolnych próbach nieoficjalnego dostania się do internetu, jej autorzy zdecydowali się na publiczną premierę.\nAplikacja w wersji 2.7.2115 wygląda o wiele lepiej niż w wydaniach poprzednich, wprowadzając przy okazji zmieniony sposób nawigacji, z wykorzystaniem specjalnej belki, znajdującej się w górnej części ekranu głównego. W porównaniu do wcześniejszych odsłon, wyraźnie zwiększona została również prędkość działania i płynność przejść pomiędzy konkretnymi zakładkami.\nKorzystanie z WhatsApp jest całkowicie bezpłatne przez rok, po którym musimy już niestety wnieść opłatę w wysokości 1,99$. Program jest też w stanie do połączenia z siecią wykorzystać usługę BlackBerry Internet Serivce, dzięki czemu nie musimy obawiać się żadnych dodatkowych opłat.\nMinimalną wersją oprogramowania systemowego, wymaganą do instalacji WhatsApp Messenger jest OS 4.6.


papiez.wiara.pl » Rzym: "Churchmen" zwycięzcą\nFrancuski film „Churchmen” Rodolphe’a Tissota jest tegorocznym laureatem III Międzynarodowego Festiwalu Filmów Katolickich Mirabile Dictu. Wyniki ogłoszono w czasie ceremonii zakończenia festiwalu.\nW kategorii „najlepszy aktor” został uhonorowany Andy Gacia za rolę w filmie „Na większą chwałę. Prawdziwa historia Cristiady”. Za najlepszego reżysera została uznana Immacolata Hoces za film „Pieśń”.\nUroczystą galę, zorganizowaną na jednym z dziedzińców Muzeów Watykańskich, prowadził włoski pisarz i dziennikarz Armando Torno. Wzięło w niej udział wielu gości, wśród nich kard. Gianfranco Ravasi, przewodniczący Papieskiej Rady Kultury, która objęła festiwal swoim patronatem.\ndodane 07.07.2012 21:29\nTAGI| FESTIWAL,\tFILM,\tKOŚCIÓŁ,\tRZYM


Zmiany personalne w spółce cywilnej - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Spółki » Zmiany personalne w spółce cywilnej\nWystąpienie wspólnika ze spółki cywilnej lub śmierć wspólnika nie prowadzą do rozwiązania spółki, jeżeli pozostanie w niej chociaż dwóch wspólników. Formalności związanych z zakończeniem prowadzenia działalności dokonuje wspólnik lub jego spadkobiercy.\nZanim wspólnik wystąpi ze spółki powinien złożyć na piśmie oświadczenie woli zawierające wypowiedzenie udziału w spółce. Takie oświadczenie doręcza pozostałym wspólnikom. Wystąpienie wspólnika ze spółki nie prowadzi do jej rozwiązania, pod warunkiem że po jego odejściu pozostanie w niej co najmniej dwóch wspólników. Spółka cywilna nie może być spółką jednoosobową.\nJeżeli spółka została zawarta na czas nieoznaczony, to każdy wspólnik może z niej wystąpić, wypowiadając swój udział na trzy miesiące naprzód na koniec roku obrachunkowego. Natomiast z ważnych powodów uzasadniających wypowiedzenie może to zrobić w każdej chwili bez zachowania terminów.\nGdy spółka została zawarta na czas oznaczony, wspólnik może wypowiedzieć swój udział bez zachowania terminu wypowiedzenia tylko wówczas, gdy zachodzą ważne powody uzasadniające to wystąpienie.\nW związku z wystąpieniem ze spółki formalności w ewidencji działalności gospodarczej w gminie dokonuje przede wszystkim osoba, która była wspólnikiem. Zawiadamia ona organ ewidencyjny, że rezygnuje z prowadzenia działalności gospodarczej. W tym celu powinna złożyć w gminie informacje o tym, że ze wskazanym w informacji dniem zaprzestaje prowadzenia działalności. Zawiadomienia dokonuje na formularzu, który otrzyma w gminie. Formularz może wypełnić nawet pismem ręcznym. Powinien podpisać go własnoręcznie, nie może podpisu odtworzyć w sposób mechaniczny. Tych wszystkich formalności wspólnik dokonuje na podstawie przepisu art. 7d ustawy Prawo działalności gospodarczej z 19 listopada 1999 r. (Dz.U. nr 101, poz. 1178 z późn. zm.).\nOrgany ewidencyjne uznają, że zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej jest zmianą danych zawartych w ewidencji. Wspólnik występujący ze spółki ma więc obowiązek powiadomić ich o tej zmianie. Za zgłoszenie zaprzestania działalności nie uiszcza żadnej opłaty. Po dokonaniu zgłoszenia zostanie wykreślony z ewidencji.\nGdyby wspólnik cywilny zmarł i z tego powodu przestał prowadzić działalność, wówczas zgłoszenia tego faktu do ewidencji powinni dokonać jego spadkobiercy. W razie braku spadkobierców mogą to zrobić osoby trzecie - np. inny wspólnik, a nawet pracownik przedsiębiorstwa.\nNatomiast żadnych formalności w gminie nie dokonują pozostali wspólnicy tej spółki cywilnej, z której jeden wspólnik wystąpił. Każdy z nich jest wpisany osobno do ewidencji działalności gospodarczej, jako przedsiębiorca.Obowiązuje wprawdzie zasada, że każdy przedsiębiorca wpisany do ewidencji działalności ma obowiązek zgłaszać organowi ewidencyjnemu powstałe już po wpisie do ewidencji zmiany stanu faktycznego i prawnego odnoszące się do przedsiębiorcy i wykonywanej przez niego działalności. Jednakże obowiązek informacyjny w tym zakresie dotyczy tylko zmian odnoszących się do danych zawartych w zgłoszeniu. Chodzi tutaj o oznaczenie przedsiębiorcy - numer PESEL, miejsce zamieszkania, adres przedsiębiorcy, miejsce wykonywania działalności, przedmiot wykonywania działalności i datę rozpoczęcia działalności.\nZmiany stanu faktycznego podlegające obowiązkowi zgłaszania do organu ewidencyjnego przedsiębiorca powinien zgłosić w ciągu 14 dni od ich powstania - tzn. od wystąpienia ze spółki cywilnej\nDo ewidencji działalności gospodarczej nie było potrzeby wpisywać informacji o umowie spółki cywilnej, jeśli taka była zawarta.\nW pewnych indywidualnych przypadkach jednak przedsiębiorca mógł taką informację zamieścić. Na przykład w zgłoszonej nazwie, pod którą prowadzi działalność, mogła być informacja o spółce cywilnej i nazwiskach wszystkich wspólników, również tego, który wystąpił ze spółki. W takim przypadku należy dokonać zmiany wpisu do ewidencji, wskazując na inne oznaczenie przedsiębiorcy. Na przykład trzeba podać oznaczenie przedsiębiorcy bez nazwiska ustępującego wspólnika. Uiszcza się przy tym opłatę w wysokości 50 zł. Niektóre gminy odstąpiły od pobierania opłaty za zmianę wpisu.\nSpółka cywilna ma REGON. Wystąpienie ze spółki cywilnej jednego przedsiębiorcy powoduje, że spółka musi dopełnić w urzędzie statystycznym formalności. Na formularzu RG1 (wniosek o zmianę) informuje o zmianie składu osobowego spółki. Urząd statystyczny musi zostać zawiadomiony o nazwisku osoby, która wystąpiła ze spółki. Do formularza RG1 dołącza się aneks sporządzony do umowy spółki w związku z wystąpieniem wspólnika ze spółki oraz ksero wpisów do ewidencji działalności gospodarczej.\nDopełnienie tych formalności nic nie kosztuje, a numer REGON nie ulega zmianie.\nNa podobnych zasadach wniosek o zmianę składa się wówczas, gdy w miejsce wspólnika, który wystąpił, zostanie przyjęty nowy wspólnik.\nWSPÓLNIK NIE MUSI BYĆ OSOBĄ FIZYCZNĄ\nRejestracji w gminnej ewidencji podlegają wspólnicy będący osobami fizycznymi. Inne podmioty będące wspólnikami spółek cywilnych podlegają rejestracji w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. W razie wystąpienia ze spółki cywilnej wspólnika niebędącego osobą fizyczną powinien on dopełnić formalności w KRS, a nie w gminie.


Mundial 2018 - gra w kartki - W sieci opinii - rp.pl\nAktualizacja: 05.07.2018, 16:45\nMundial 2018 - gra w kartki\nMożna strzelić dwie bramki i przegrać mecz 2:1, można przegrać wszystkie turniejowe mecze, to najlepszym się zdarza-vide Deutschland.\nAle jeśli nasza reprezentacja narodowa nie ma szacunku dla dyscypliny którą uprawia, najogólniej - dla sportu, którego podstawową cechą jest chęć wygrania, bycia najlepszym, jeśli kaleczy się ideę szlachetnej rywalizacji zamieniając na kunktatorskie wyliczanki, to dla mnie jest to nie do przyjęcia i nie do zaakceptowania. Poniżej dalsza część artykułu\nTo kolejny dowód wypaczenia w świecie najszlachetniejszych, sportowych idei. I zapewniam: nie przemawiają przeze mnie emocje sfrustrowanego kibica, bo w pełnym znaczeniu tego słowa nim nie jestem.\nNie chodzę na mecze, nie biegam latem w szaliku, nie wymachuję chustą, nie skanduję: "Polska ! Biało-czerwoni !!". Ale sport zawsze był i jest mi bliski: znam radość wygranej i gorycz przegranej. Dzisiaj, to drugie nie daje spokoju. Nie z powodu kunktatorskich Japończyków, potomków dzielnych samurajów, którzy wykoncypowali sobie, że lepiej przegrać i nie grać dalej, byleby wygrać z Senegalczykami na kartki i przejść do kolejnej fazy rozgrywek, ile polskiej reprezentacji, która dopuściła do takiej narracji, chcąc utrzymać do końca meczu to marniutkie i trochę przypadkowe zwycięstwo. I tak zaczął się "polsko-japoński" taniec, taka europejsko-azjatycka "polka-siuśka".\nSzczypałem się po policzkach przez ostatnie piętnaście minut meczu nie mogąc uwierzyć w obrazy jakie pokazywała domowa plazma : snujący się po boisku zawodnicy obu drużyn, jakby zamiast jąder mieli w spodenkach odbezpieczone granaty; podania od nóżki do nóżki, gdzieś głęboko w tyle, byleby nie utracić piłki i broń Boże! - nie zewrzeć się z przeciwnikiem. Chochli, wykpiwający sport i kibiców taniec. Żenujące, obniżające rangę mistrzostw świata i sportu widowisko.\nGdyby tak przed laty spróbowała grać w naszych rozgrywkach (co prawda w lidze tylko okręgowej) drużyna, kibice wygwizdaliby nas i skopaliby nam tyłki. Ohyda! Zatem bez cienia wątpliwości wolałbym aby Polacy choćby i utracili w tych ostatnich piętnastu minutach mundialu pięć bramek, za to na tarczy, na której i tak wrócić musieli, znalazłoby się miejsce dla miecza. Lecz taka myśl nikomu nie wpadła do głowy: ani trenerowi kadry, ani kapitanowi drużyny, ani zawodnikom. Nikt nie pomyślał o tym aby nacierać do końca: pokazać własnym kibicom i Japończykom, że jesteśmy ambitni i groźni. Mniej lub bardziej świadomie nasza reprezentacja wpisała swoją grę w stylistykę pozorów i ułudy, która od dawna zadomowiła się nie tylko w umysłach Polaków lecz także stała się czymś powszechnie akceptowanym we współczesnym świecie.\nGra interesów. W polityce, biznesie, w codziennym życiu. Gra w kartki nie w piłkę. Sterowana mamoną, zakazanym dopingiem, naciąganiem wyników, nie od dzisiaj atakuje sport, ostatni -rzec by można- bastion w miarę jeszcze "czystej" i szlachetnej rywalizacji. I nic nie zmieni mojej smutnej konstatacji ; żyjemy w kunktatorskim świecie wyzutym z honoru i podstawowych wartości. Żyjemy w świecie w którym za wszelką cenę i w każdej dyscyplinie trzeba osiągnąć "sukces". Bo sukces stał się jedynym kryterium wartości zarówno populacji jak i jednostki. Dlatego pocieszamy się, że wygraliśmy z Japończykami, oszukujemy siebie, że nie jest tak źle, ot, zwykły pech - nie wyszliśmy z grupy. Zabrakło odrobiny szczęścia jak to w sporcie bywa. Zapewne też, jak w polityce, klęskę odtrąbimy jako sukces. I mało ważne jest, że ten jedyny, "dowieziony" do końca meczu zwycięski gol opłacony został dyshonorem nie najgorzej do tego ostatniego kwadransa rozgrywanego meczu. Niestety, zamienionego w farsę. Dla pozorów. Dla zaczarowania rzeczywistości. Bo po nas, wiadomo - choćby potop.\nTracimy wizerunek w oczach świata\n28 lat minęło - i Anglia w półfinale mundialu!\nRosja-Chorwacja 2:2! Chorwacja wygrywa w karnych!\nFrancja w półfinale mundialu! Urugwaj nie dał rady


Krokiety ziemniaczane z pieczarkami - przepis ze Smaker.pl\n1655 DRUKUJ PRZEPIS Drukuj ze zdjęciem Drukuj bez zdjęcia\nSmaker /Przepisy / Dania główne / Krokiety ziemniaczane z pieczarkami\n1655DRUKUJ PRZEPIS Drukuj ze zdjęciem Drukuj bez zdjęcia\nPrzepisów i artykułów: 2154 Ocena: 12234\n¼ szklanki gęstej śmietany 12%\n1 szklanka bulionu drobiowego(może być z kostki)\nPieczarki oczyścić, umyć, ugotować w osolonej wodzie, odcedzić i drobno pokroić lub zmielić. Cebulę obrać, pokroić w drobną kostkę, zrumienić na tłuszczu. Dodać grzyby i poddusić. Doprawić do smaku solą i pieprzem i dokładnie wymieszać.\nUgotowane i odparowane ziemniaki przepuścić przez praskę lub zmielić po wystudzeniu. Cebulę obrać, posiekać w drobną kostkę, zrumienić na tłuszczu. Do ziemniaków dodać mąkę , jajka, cebulę, trochę soli i zagnieść ciasto. Z ciasta zrobić kilka dość grubych wałków, kroić je w plastry, rozpłaszczyć ręką, lub rozwałkować na placuszki. Na każdy placuszek nakładać nadzienie i zlepiać, formując podłużne wałki. Krokiety obtaczać w mące, rozmąconym jajku i bułce tartej. Smażyć na dość dużej ilości rozgrzanego tłuszczu na złoty kolor. Po usmażeniu dobrze odsączyć z tłuszczu na papierowym ręczniku. Podawać z sosem.\nOczyszczone i umyte pieczarki pokroić w paski i podsmażyć na oleju. Cebule obrać, pokroić w kostkę i dodać do pieczarek, po czym podrumienić. Dodać trochę bulionu i dusić do miękkości. Z margaryny i mąki zrobić zasmażkę, rozprowadzić śmietaną i bulionem, dodać koncentrat pomidorowy. Włożyć pieczarki, i chwilę poddusić. Doprawić do smaku solą, cukrem i zmiażdżonym czosnkiem.\nDania główne Mielony kotlet, ziemniaki i mizeria z pomidorów.\nPolecane przepisy: krokiety ziemniaczane\nDania główne Krokiety ziemniaczane z serem i sosem grzybowym\n3833 odsłon Zapraszam dziś na pyszne danie obiadowe, idealne dla dużych i małych. Mowa o krokietach... 60 min łatwe tanie\n8930 odsłon :) 60 min łatwe tanie\n26333 odsłon Krokiety z mięsa,kapusty kiszonej oraz suszonych grzybków,wyszły najlepsze jakie kiedykolwiek... > 60 min średnie przystępne\nPolecane przepisy: krokiety ziemniaczane z pieczarkami\n18418 odsłon Pyszne i syte danie. Można podać również na kolacje Wigilijną:) 60 min łatwe tanie\n616 odsłon Krokiety na smaczny obiad. 60 min łatwe przystępne\n12468 odsłon dla mnie krokiety z takim nadzieniem mają bardziej wyrazisty smak niż z krokiety z mięsem,... 60 min łatwe tanie\nPolecane przepisy: ziemniaczane krokiety z farszem\n28643 odsłon Czasem dla odmiany robię właśnie takie krokiety są bardzo dobre i syte! 60 min łatwe przystępne\n1619 odsłon Idealne na świąteczną przekąskę ;-) 30 min łatwe tanie\n15303 odsłon Smaczne wegetariańskie danie:) 60 min łatwe tanie\nPolecane przepisy: krokiety ziemniaczane pieczone w piekarniku\n720 odsłon Klasyczne placki ziemniaczane z dodatkiem marchewki i cebuli w troszkę zdrowszy sposób. 30 min łatwe tanie\n62549 odsłon Smaczny, letni obiad- idealnie sprawdzaja sie w polaczeniu z sosem czosnkowym i salatka z... 60 min łatwe tanie\n3809 odsłon Kotlety schabowe pieczone wraz z warzywami w piekarniku to pomysł na pyszne i proste w... 30 min łatwe przystępne\nPolecane przepisy: krokiety ziemniaczane z frytkownicy\n11007 odsłon Pyszne krokiety od lat robionew moim domu ciesza sie duzym powodzeniem 60 min średnie przystępne\n4659 odsłon Fantastyczne, lekkie danie w sam raz jako dodatek do obiadu lub do kolacji na zimno:) Rozpływa... 60 min łatwe tanie\n12086 odsłon KROKIETY DZIADOWSKIE Jak przygotować świąteczne krokiety dziadowskie - sprawdzony przepis... > 60 min średnie przystępne


2011-07-21, 17:53:30 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 2017-07-29, 21:36:51 przez piotrvx.)\nW tym artykule poruszę trochę temat związany z domenami. Od bardzo dawna jest tak, że jedną z najlepszych domen jest ta, która będzie w swojej nazwie zawierać jakieś słowo kluczowe, na które jest np. pozycjonowana inie zaprzeczam tego . Jednak spójrzmy też z innej strony. Przykładowo domeny ? Google.pl, Onet.pl, Interia.pl.. w swoich nazwach nie zawierają słów kluczowych jednak są łatwe do zapamiętania i nie są długie i to właśnie chodzi w tym wszystkim.\nwww.pcmod.pl/domena-ze-slowem-kluczowym-najlepsza-czy-zawsze-2 Przeczytaj cały artykuł na portalu.\nSłowa kluczowe w nazwie domeny nie wpływają na pozycjonowanie. Dodatkowo ograniczają trochę działanie na witrynie ograniczając jej tematykę tylko do nazwy domeny.\nTo akurat się zmienia co jakiś czas, natomiast moim zdaniem słowo kluczowe w treści nie ma sensu - zdecydowanie lepiej postawić na fajną nazwę, konkretny brand. U mnie działa https://www.webrange.pl/, widzę efekty, ale strona istniała od dawna, nie wybieraliśmy nowej domeny. W zasadzie od momentu rozpoczęcia współpracy widzę wyłącznie wzrosty i właśnie na takich działaniach mi zależało. Inwestycja zaczęła się zwracać po około 6 miesiącach.\nAktualny czas: 2022-01-20, 04:36:59 Polskie tłumaczenie © 2007-2022 Polski Support MyBB


Pranie tapicerki - Unikat Car SPA\nW Unikat Car SPA oferujemy państwu skorzystanie z oferty kompleksowego czyszczenia i prania tapicerki auta. Usługa polega na dokładnym wypraniu całego auta z zanieczyszczeń, które gromadzą się podczas używania pojazdu. Pranie tapicerki zalcamy w szczególności klientom, którzy zdecydowali się na kupno używanego samochodu, lub z upływającym czasem zauważyli, że tapicerka stała się mocno zabrudzona i wpływa to na komfort jazdy samochodem. Zapewniamy, że jesteśmy w stanie przywrócić świeżość zarówno podłodze, fotelom jak i obiciu bagażnika. Dzięki profesjonalnemu czyszczeniu wnętrza samochodu, możesz cieszyć się efektem tapicerki całkowicie nowego, salonowego pojazdu. Pranie tapicerki pozwoli Ci uporać się z nieprzyjemnym zapachem lub futrem czy włosiem zwierząt, co bardzo często stanowi poważny problem podczas samodzielnej pielęgnacji tapicerki i czyszczenia wnętrza pojazdu. Odnowiona tapicerka zwiększy wartość Twojego samochodu, o czym warto pamiętać gdy zamierzasz korzystnie go sprzedać.\nKorzystamy z profesjonalnego sprzętu marki Kärcher oraz odpowiednio dobranych środków piorących, które gwarantują usunięcie nawet najbardziej uporczywych plam. Dodatkowo zapewniamy, że przez dłuższy czas po wykonaniu gruntownego czyszczenia Twój samochód pozostanie w doskonałym stanie.


Co z oczu, to z serca – Jestem, więc myślę\nOpublikowane w 27/10/2017 29/06/2018 przez admin\n„Co z oczu to z serca”. Stare polskie powiedzenie, które słyszałem od dzieciństwa setki razy w co najmniej kilku kontekstach. Dopiero jednak od niedawna zrozumiałem, że to nie tyle kolejne porzekadło, co prawdziwa mądrość ludowa.\nPodczas jednego z lepszych biznesowych szkoleń, w których uczestniczyłem, trener użył tego stwierdzenia przy okazji omawiania obsługi skrzynki mailowej. Zapchany „inbox” był wówczas moim poważnym problemem zawodowym, przekładającym się na jakość pracy, kontrolę na zadaniami i terminarzem – a przede wszystkim na uczucie przeładowania i wynikający z tego stres. Michał, czyli wspomniany trener, stwierdził, że wychodzenie z pracy z opróżnioną skrzynką jest jak najbardziej realne. Pamiętam, że na sali zapanowało poruszenie, później zaś rozbawienie – komentarz kwestionowali wszyscy zgromadzeni liderzy zespołów, nierzadko z kilkuletnim doświadczeniem. Ja „śmiałem się” chyba najgłośniej. Jeszcze po sesji, na stronie, uparcie polemizowałem z Michałem. Uważałem, że znawcom coachingu i doradcom zdecydowanie łatwo to wszystko powiedzieć. Że teoria teorią, a prawdziwe życie to coś zupełnie innego.\nPo kilku miesiącach zmieniłem zespół (gdzie miałem prawdziwe urwanie głowy i sporo problemów kadrowych) na inny, który miał się dopiero stworzyć – takie było życzenie moich ówczesnych przełożonych. Stwierdziłem wtedy, że nie zaszkodzi spróbować innych metod działania, w tym „podręcznikowych” sposobów zarządzania ludźmi i samym sobą. Dorwałem wówczas książkę Davida Allena pt. „Getting Things Done, czyli sztuka bezstresowej efektywności” i mogę szczerze powiedzieć, że ta lektura pomogła mi odmienić zawodowe życie. Wdrożyłem większość zasad, o których czytałem. Po jakimś czasie kierowałem 30-osobowym zespołem, który regularnie przynosił oczekiwane wyniki biznesowe, pracownicy byli zadowoleni z zadań i nie odchodzili z firmy, a ja miałem „luźną głowę”. Pamiętam, że któregoś dnia wyszedłem z pracy tuż po tym, jak sprocesowałem ostatniego maila i przeniosłem go do folderu „Zrobione”. Pusty inbox. Siedziałem, patrzyłem w Outlooka jak na świętego Graala przez kilka minut, a potem wyłączyłem laptopa.\nNazajutrz postanowiłem się spiąć, by moja skrzynka znów była na koniec dnia opróżniona. Tak też się stało. Wysłałem wiadomość do Michała, że po ponad roku od pamiętnego szkolenia jestem gotów przyznać mu rację – możliwe było wychodzić z pracy bez „wiszących” e-maili. Podziękowałem mu za rzucone wyzwanie, bowiem miało istotny wpływ na mój osobisty rozwój. W rewanżu odwdzięczył mi się książką Kerry’ego Gleesona „Zrób to od razu”, która, podobnie jak metoda Allena, traktowała o osobistej efektywności w pracy.\nSkupmy się na emocjach. Nieważne, czy wychodzisz z pracy z pustą skrzynką, czy świadomością wykonania bieżących spraw. Nieważne, czy kładziesz się spać z myślą, że twoje obowiązki zostały spełnione. Nieważne, czy wyrzuciłeś z garażu setki gratów i nareszcie masz miejsce na swobodny wjazd autem do środka. Nieważne, czy pozbyłaś się wreszcie wszystkich przedmiotów ze stołu, który ciągle zapełnia się jakimiś szpargałami. Uczucie, które ci wtedy towarzyszy to ulga. Radość. Swoboda.\nJest takie niepisane prawo natury, że bałagan rozmnaża się samoistnie. Wystarczy zostawić jedną rzecz w niewłaściwym miejscu, a po chwili znajdzie się w tym miejscu druga. Potem niewiele już trzeba czekać, żeby nagle się zorientować, że tych rzeczy jest mnóstwo.\nWalczę ze swoim złym nawykiem porzucania ubrań na poręczach schodów, krzesłach, sofie itp. Moja żonę doprowadzam tym bałaganiarstwem do szewskiej pasji. A to wszystko najczęściej z lenistwa lub zmęczenia. Mimo to, zawsze w chwilach pozbycia się jakichś przedmiotów z pola widzenia (często rupieci, czasem śmieci), odczuwam prawdziwą ulgę. Jeszcze nigdy z tego powodu nie czułem pustki, smutku czy rozczarowania. Ostatnimi czasy staram się nad sobą pracować, by mieć pewność, że rzeczy znikają z pola widzenia i trafiają do właściwych szuflad, szafek, aukcji internetowych lub kosza na śmieci. To wymaga prawdziwej samodyscypliny. Albo zbudowania dobrego nawyku. Nad tym ostatnim obecnie pracuję, bo wiem, że efekt jest tego warty.\nZnani minimaliści mówią o tym, że każdy przedmiot na widoku wpływa na nastrój, zwiększa stres i niepotrzebnie rozprasza uwagę. To ciekawa i słuszna teza. Ale przekonasz się dopiero wtedy, gdy spróbujesz.\nKategorieNotatki Tagiemail, korpo, praca, stres\nPoprzedni wpisPoprzedni My Why – czyli jak do tego doszło (cz. 3)\nNastępny wpisNastępny Kilka słów o jeździe pod wpływem szkodliwych wartości\nWszystkie wpisy Wybierz miesiąc Październik 2019 (2) Wrzesień 2019 (2) Sierpień 2019 (3) Lipiec 2019 (3) Czerwiec 2019 (2) Maj 2019 (1) Kwiecień 2019 (1) Marzec 2019 (2) Luty 2019 (2) Styczeń 2019 (2) Grudzień 2018 (4) Listopad 2018 (4) Październik 2018 (4) Wrzesień 2018 (3) Sierpień 2018 (3) Lipiec 2018 (2) Czerwiec 2018 (3) Maj 2018 (4) Kwiecień 2018 (4) Marzec 2018 (5) Luty 2018 (4) Styczeń 2018 (8) Grudzień 2017 (5) Listopad 2017 (4) Październik 2017 (4)


156,99 zł - 200,00 zł (72)\nUrządzasz pokój nastolatka? A może preferujesz niebanalne dekoracje, które nadają charakteru wnętrzu, przełamując stonowaną monotonię? Jeśli szukasz ozdoby, która równie dobrze sprawdzi się w salonie, jak i sypialni, a nawet biurze, obraz utrzymany w stylistyce street art będzie strzałem w dziesiątkę. Motywy komiksu, grafiki nawiązujące do twórczości Banksy’ ego, nowatorskie grafiki - obrazy w takim klimacie sprawdzą się zarówno we wnętrzu zaaranżowanym w nowoczesnym, retro, jak i industrialnym stylu.\nW ofercie znaleźć można zarówno klasyczne, jednoczęściowe obrazy, jak i złożone z dwóch, trzech lub wielu części. Szeroki wybór rozmiarów i fasonów obrazów sprawia, że każdy pasjonat niebanalnych, wyrazistych dekoracji znajdzie model, który trafi w jego gust. Flizelinowe płótno, na którym nadrukowana jest grafika, zostało odpowiednio dostosowane do użytku, dzięki czemu obraz jest odporny na wilgoć, działanie promieni słonecznych i uszkodzenia. Dodatkowa warstwa ochronna oraz nadruk w wysokiej rozdzielczości sprawiają, że grafika posiada intensywne kolory i zachowuje je na długi czas, ciesząc oko. Jeśli chcesz wprowadzić do wnętrza mieszkania powiew świeżości i nowoczesności, postaw na dekoracje w postaci obrazów z motywem charakterystycznym dla street art.


Madera pieszo z namiotem - 7 dniowy treking - jaknajwiecej.pl\nJak zaplanować tygodniową pieszą trasę na Maderze, dzień po dniu?\nJak skorzystać z darmowych kempingów rozsianych po całej wyspie?\nCzy taka trasa jest bezpieczna dla samotnie podróżującej kobiety?\nZapraszam na moje przygody z wyspy wiecznej wiosny.\nPlanowanie zaczęłam od sprawdzenia, o której godzinie przylatuję oraz gdzie dokładnie znajduje się lotnisko. Wiedziałam, że na miejscu będę dopiero wieczorem, więc ruszanie od razu w trasę było niemożliwe bez załatwienia kilku kwestii. Począwszy od kupna karty z Internetem i na zaopatrzeniu się w odpowiednią ilość jedzenia skończywszy. Zarezerwowałam więc na pierwszą noc hostel, w wieloosobowym pokoju ze śniadaniem poprzez booking.com i zaczęłam zabawę z mapą i planowaniem pieszej trasy na cały tydzień, dzień po dniu.\nMadera – Boca das Voltas (jaknajwiecej.pl)\nOd wielu lat korzystam z darmowej aplikacji maps.me. Ogromną jej zaletą jest społeczność, która pracuje nad tym, aby mapy były odpowiednio aktualizowane. Każdy zarejestrowany użytkownik może nanieść na mapę poprawki. Aby skorzystać z map trzeba pobrać dane obszary do pamięci telefonu. Jeśli tego nie zrobisz i zaczniesz przybliżać mapę, to po pewnej chwili, pojawi się komunikat z prośbą o pobranie map danego regionu lub kraju. Pobrałam więc mapę Madery i rozpoczęłam nanoszenie znaczników.\nWarto wiedzieć czy w danym kraju rozbijanie na dziko jest dozwolone i czy nie znajdujemy się na terenie Parku Narodowego, gdzie z reguły bywa to zakazane. Wtedy warto skorzystać z odpowiednio wyznaczonych do tego miejsc. Na Maderze nie ma z tym problemu, ponieważ służby leśne wyznaczyły specjalnie do tego przeznaczone kempingi, których lokalizacje można znaleźć na tej stronie. Niektóre z nich zawierają szczegółowe opisy, zdjęcia, a nawet komentarze od wędrowców. Nie miejmy jednak zbyt wysokich oczekiwań ponieważ bardzo często kempingi to tylko kawałek płaskiego terenu, gdzie czasami znajduje się źródło bieżącej wody, kamienny piec, drewniana chata czy toaleta, ale czego chcieć więcej w takim trybie podróży.\nAby móc skorzystać z darmowych kempingów należy wypełnić na stronie formularz, gdzie wybieramy konkretny kemping, na konkretną noc. Niestety nie ma możliwości podania przedziału czasowego, w którym prawdopodobnie pojawimy się w danym miejscu, dlatego to właśnie pod noclegi planowałam trasę na każdy dzień. Strona ma swoje ograniczenia i nie mogłam wysłać w jednym formularzu prośby o wszystkie noclegi, więc wysłałam dwa, jeden po drugim. Formularz jest w języku portugalskim, dlatego proponuję otworzyć go w wyszukiwarce Google Chrome, która ma możliwość tłumaczenia strony. Formularz wypełniłam po angielsku. Po około tygodniu otrzymałam maile zwrotne do każdego wypełnionego formularza, z załączoną zgodą na nocleg. Dokument należy wydrukować i mieć ze sobą, w razie gdyby pojawił się jakiś strażnik. Nigdy takowego człowieka nie spotkałam, ale podobno w sezonie się to zdarza.\nIle zaplanować kilometrów na każdy dzień?\nNie ma jednej odpowiedzi na to pytanie, ponieważ każdy z nas ma inne możliwości fizyczne. U mnie mieściło się to w przedziale 13-30 km dziennie. Najważniejsze jednak jest, aby planując każdy dzień, wziąć pod uwagę zarówno dystans, jak i przewyższenia na naszej trasie. Każdy chyba potwierdzi, że 5 km po płaskim, to nie to samo co maszerowanie tego samego dystansu pod stromą górę. Warto wcześniej wybrać się na kilka jednodniowych wycieczek, żeby się trochę potestować, tak samo jak i warto przetestować nasz sprzęt. Pisząc to już z perspektywy czasu, wiem że dobrą decyzją było zaplanowanie kilku lżejszych dni, tak aby organizm mógł się zregenerować i wędrówka nie była walką o przetrwanie, a przyjemnością.\nMadera Ponta de Sao Lourenco (jaknajwiecej.pl)\nDojazd z lotniska, autobusy, autostop.\nInformacje o dojeździe z lotniska i komunikacji miejskiej zazwyczaj znajduję na forum fly4free wybierając najpierw kraj, a potem interesujący mnie wątek np. “Lotniska, dojazd”. Bardzo często ludzie dołączają zdjęcia rozkładów, przystanków, cennika wraz z opisem swoich doświadczeń.\nDo największego miasta Funchal można bez problemu dojechać miejskim autobusem, który jest bardzo dobrze oznakowany. Przystanek znajduje się tuż przy wyjściu z lotniska.\nAutobusy jeżdżą niemal po całej wyspie. Na swojej trasie mijałam wiele przystanków i stwierdzam, że zazwyczaj są na nich rozkłady jazdy. Od miejscowych jednak wiem, że autobusy lubią się spóźniać, ale można liczyć ta to, że się pojawią.\nAutostop działa jak to na wyspach (przynajmniej tak wynika z mojego doświadczenia). Podjechałam dwa odcinki, gdy złapał mnie deszcz.\nChcesz wiedzieć jak czuje się samotnie idąca kobieta na górskim szlaku przez 7 dni i czy w ogóle jest to bezpieczne? Zapraszam Cię na film, który nagrywałam każdego dnia przemierzając Maderę. Zobaczysz w nim trasę oraz wszystkie kempingi, które miałam okazję odwiedzić.\nPrzyleciałam na Maderę wieczorem, dlatego na ten dzień miałam tylko dwie misje. Pierwsza, odnaleźć przy lotnisku butlę z gazem, którą zostawił pod znakiem STOP kolega z grupy podróżniczej na FB, aby ktoś jeszcze mógł z niej skorzystać. Tą osobą byłam ja i bardzo koledze za tę przysługę dziękuję. Drugą misją było dotarcie do wcześniej zarezerwowanego hostelu Phil’s Havan. Nocleg w pokoju 10-osobowym był wart swojej ceny (15€), pościel była czysta, na śniadanie były owoce, musli, kanapki, herbata, kawa oraz soki. Hostel jest dość daleko od centrum, ale można tam dojechać autobusem, ja szłam pieszo, ponieważ chciałam zobaczyć jak wyglądają przedmieścia.\nFunchal – Ribeiro Frio\nPoranek przeznaczyłam na załatwienie wszystkich niezbędnych rzeczy w mieście, czyli kupno karty sim z Internetem oraz zakupy spożywcze na najbliższe kilka dni. Na Maderze warto jest mieć gotówkę więc na trasie z hostelu do centrum miasta zahaczyłam o bankomat, których w Funchal nie brakuje.\nLokalne owoce i warzywa kupiłam na markecie “Mercado dos Lavradores”. Warto tam wstąpić, żeby zobaczyć tamtejsze produkty, przede wszystkim owoce, których prawdopodobnie nigdy wcześniej nie widzieliście. Na Maderze warto spróbować: banany, cerimany (banano-ananasy), czerymoje (flaszowiec), marakuje, papaje, awokado oraz wiele wiele innych, których nawet nie potrafiłam rozpoznać.\nOprócz stoisk z warzywami, owocami i rybnej części targu, znajdują się tam pełne egzotycznych roślin stoiska kwiaciarek, które są ubrane w tradycyjne maderskie stroje. Na Targu byłam o 7 rano i kupowali tam głównie miejscowi. Sprzedawcy byli bardzo mili i nienachalni. Jest to doskonałe miejsce, żeby zaznać trochę kultury tej wyspy.\nKartę z Internetem firmy MEO kupiłam w centum handlowym Anadia Shopping. Obsługa mówiła bardzo dobrze po angielsku. Karta działała od razu po włożeniu do telefonu i zasięg miałam prawie przez cały pobyt, nawet w namiocie i na trasie w górach.\nZakupy spożywcze zrobiłam w supermarkecie Pingo Doce. Na trasę polecam kupić na śniadania płatki owsiane i bakalie, na obiady makaron i pesto w słoiczku. Do tego kilka puszek z owocami morza/rybą/warzywami, pieczywo i kilka Pasteis de Nata, czyli babeczki budyniowe, których każdy kto jest w Portugalii powinien spróbować.\nZ pełni załadowanym plecakiem, który ważył około 12 kg ruszyłam na trasę. Pierwsze kilometry były bardzo trudne, ponieważ podejście było dla mnie niewyobrażalnie strome. Spory odcinek można podjechać kolejką górską z centrum miasta, ja jednak zdecydowałam się iść.\nMadera – okolice Pico Ruivo (jaknajwiecej.pl)\nOstatecznie po przejściu tego dnia 16 km, dotarłam na pierwszy kemping o nazwie Ribeiro Frio. Jest to polana, dość głęboko schowana w lesie, która zupełnie nie przypomina kempingu. Jest to po prostu kawałek płaskiego terenu, na którym znajduje się stolik oraz kamienny piec. Miejsce spokojne, dość daleko od cywilizacji i raczej bez mapy i wiedzy o tym miejscu trudno byłoby go znaleźć. Oprócz ptaków byłam tam zupełnie sama i czułam się bezpiecznie. Mimo, że na oficjalnej stronie o kempingach jest informacja o źródle wody, kran który tam się znajduje był nieczynny, dlatego koniecznie trzeba być zaopatrzonym w wodę. Około 400 m na północ od kempingu znajduje się restauracja, w której bez problemu następnego dnia mogłam skorzystać z toalety i napełnić butlę na wodę.\nDownload file: Madera Hostel-market-Ribeiro Frio.gpx\nRibeiro Frio – Pico das Pedras\nTego dnia zaplanowałam nieco krótszą trasę, około 13 km. Choć to dopiero początek uwierzcie mi, że już po dwóch dniach chodzenia z ciężarem na plecach, pojawiają się pierwsze bóle pleców i nóg, w szczególności kolan.\nPamiętam jak sobie dziękowałam, że właśnie tak zaplanowałam trasę, aby móc momentami odetchnąć, prawdopodobnie dzięki temu dotrwałam do samego końca.\nNa kempingu Pico das Pedras, zgodnie z opisem na stronie jest bieżąca woda oraz wiaty i ławki. Mimo braku spektakularnych widoków oraz bliskości drogi, kemping jest bardzo przyjemny i czułam się tam bezpiecznie.\nDownload file: Madera Ribeiro Frio- Pico das Pedras .gpx\nPico das Pedras – Pico Ruivo – Chao dos Louros\nChciałam tego dnia zobaczyć na trasie wschód słońca, jednak nie zdążyłam wdrapać się na górę na sam moment wschodu. Pobudka o 6 rano okazała się zbyt późno. Stanowczo lepiej się szykować na wschód, gdy można go obserwować prosto z namiotu, co udało mi się ostatniego dnia.\nOdcinek tuż przed najwyższym szczytem wyspy (Pico Ruivo 1862 m n.p.m.) oraz fragment oficjalnego szlaku PR 1.3 Vereda da Encumeada był jednym z najpiękniejszych z całej mojej trasy. Przemieszczające się chmury i piękno suchych drzew zapamiętam na długo.\nMadera- szlak PR 1.3 Vereda da Encumeada (jaknajwiecej.pl)\nKemping Chao dos Louros znajduje się na bardzo przestronnym zielonym terenie piknikowym. Zgodnie z opisem jest bieżąca woda oraz łazienka, która nie grzeszyła czystością, ale po ciężkim dniu nawet na kąpiel w zlewie nie można narzekać.\nDownload file: Madera -Pico das Pedras -PIco Ruivo - Chao dos Louros.gpx\nChao dos Louros – Boca das Voltas\nTrasa na tym odcinku była bardzo wymagająca i szczerze, chyba nie zdecydowałbym się na nią po raz kolejny. Mimo pięknych widoków były momenty, gdy szlak miał charakter bardziej wspinaczkowy niż pieszy i uważam, że rozsądniej byłoby iść większymi, oficjalnymi szlakami. Jeżeli jednak masz doświadczenie i czujesz się na siłach, to ten odcinek jest wyjątkowo piękny.\nSpośród wszystkich kempingów, zdecydowanie najlepiej wspominam Boca das Voltas. Widok na ocean w sąsiedztwie gór, po prostu przepięknie. W sezonie podobno jest to dość popularne miejsce piknikowe wśród miejscowych, ja jednak nie spotkałam tam żywej duszy. Na terenie kempingu do dyspozycji są stoły i ławki, wiata oraz kran z bieżącą wodą.\nDownload file: Chao dos Louros - Boca das Voltas.gpx\nBoca das Voltas – Sao Roque do Faial\nMarsz tego dnia niestety był deszczowy i błotnisty. Po całonocnej ulewie przemieszczałam się żółwim tempem, żeby nie zaliczyć wywrotki. Błoto po kostki, dlatego gdy tylko doszłam do większej drogi zaczęłam łapać stopa. Po 10 minutach zatrzymał się przemiły starszy pan, który podrzucił mnie około 10 km. Jak tylko wysiadłam, zaświeciło słońce i dalej kontynuowałam wędrówkę.\nMadera – Faial (jaknajwiecej.pl)\nNajpiękniejsze tego dnia były okolice miejscowości Faial oraz Sao Roque do Faial, w której na tę noc wynajęłam pokój na Airbnb. Jeden dzień z wanną i możliwością odświeżenia garderoby był mi niezwykle potrzebny.\nPo kilku dniach w namiocie, łóżko nawet byle jakie, staje się pełnym luksusem. Miejscowość ta jest z pewnością warta polecenia ze względu na autentyczność wynikającą z niewielkiej ilości turystów.\nDownload file: Madera Boca das Voltas - Sao Roque do Faila.gpx\nSao Roque do Faia – Ponta de Sao Lourenco\nRano trochę padało więc złapałam stopa do Porto da Cruz, skąd szłam już pieszo, aż na sam kraniec wyspy, gdzie znajdował się mój ostatni nocleg. Ten szlak był wyjątkowy, ponieważ wiedzie skrajem wyspy z nieprzerwanym widokiem na ocean, do tego nie była to zbyt wymagająca trasa pod względem fizycznym.\nPo tym jak minęłam miejscowość Canical, otoczenie zupełnie się zmieniło i łudząco zaczęło przypominać pustynię. Takich widoków, z pewnością nie można przegapić i jest to odcinek obowiązkowy na Maderze. Gdybyście zdecydowali się odtworzyć trasę z tego dnia, nie zważajcie na ogrodzenie przy punkcie widokowym Ponta de Sao Vicente, można je swobodnie obejść, mimo słabo widocznej ścieżki.\nMadera – Ponta de Sao Lourenco (jaknajwiecej.pl)\nKemping Ponta de Sao Lourenco, mimo braku bieżącej wody jest absolutnym numerem jeden pod względem widoków oraz poczucia odosobnienia od cywilizacji. Będąc tam wieczorem, gdy żaden z wycieczkowiczów już nie dociera na kraniec wyspy, zapada zupełna cisza. Zdecydowanie jest to miejsce noclegowe nie do pominięcia. Teren przeznaczony pod namioty jest niewielki i dlatego został wyznaczony limit, co do ich liczby. Tutaj, szczególnie będąc w sezonie trzymałabym się daty, którą mamy na naszym pozwoleniu. Plotki głoszą, że tutejsze służby szczególnie sprawdzają ten kemping czy turyści posiadają owe pozwolenie na dany dzień. Na dowód popularności tego miejsca, mimo listopada, był to jedyny kemping, gdzie miałam towarzystwo i oprócz mojego namiotu były jeszcze dwa.\nDownload file: Madera Sao Roque do Faia - Ponta de Sao Lourenco.gpx\nPonta de Sao Lourenco – Lotnisko\nTym razem wybrałam łatwiejszą trasę, która prowadzi przez bliżej położony parking, na który dojeżdżają autobusy i nie musiałam przedzierać się przez trudny, prawie pustynny teren z ledwo widoczną ścieżką.\nOd parkingu część mojej trasy wiodła główną drogą, która ma spore pobocze, także bez problemu można było pokonać ją pieszo.\nOstatniego dnia warto kupić jakieś prezenty, ja zazwyczaj przywożę jedzenie, dlatego wstąpiłam do supermarketu Continente, który znajduje się niemal przy samym lotnisku.\nDownload file: Madera Ponta de Sao Lourenco - Lotnisko.gpx\nIle wydałam pieniędzy?\n– bilety lotnicze: 70€\n– transport z lotniska: 5€\n– nocleg w hostelu ze śniadaniem: 15€\n– Airbnb ze śniadaniem: 22€\n– zakupy w supermarkecie: 45€\n– 4 kawy: 5€\n– obiad w barze ryba i warzywa: 9€,\n– obiad restauracji, owoce morza, warzywa i piwo: 12€\nRAZEM: 183€ (~820 zł)\nJak dolecieć z Polski i jak szukać tanich lotów?\nNajtańsze połączenia pojawiają się z Warszawy i Krakowa z przesiadką w Berlinie lub Lizbonie. Polecam szukać na stronie Azair, jeżeli nie wiecie co to za wyszukiwarka, zapraszam na film, w którym wszystko, krok po kroku pokazuję. Najtańsze połączenie z Polski jakie udało mi się znaleźć kosztowało 500 zł w obie strony. Ja leciałam z Bazylei bezpośrednio na Maderę i zapłaciłam za bilety w listopadzie, 70€ czyli około 300 zł.\nTydzień spędzony na Maderze był dla mnie wyjątkowy. Uważam, że każdy z nas zasługuje na wakacje z samym sobą. Czas spędzony samotnie ma niesamowitą wartość, to moment, w którym możemy się oderwać od naszego codziennego życia. Moment, gdy można spojrzeć na siebie z dystansu. Mnie bardzo ten czas pomógł oczyścić swoje myśli i dostrzec, co w danym momencie życia było dla mnie ważne. Dodatkowo odpoczynek od mediów społecznościowych i bliski kontakt z naturą okazał się bezcenny.\nW razie pytań odnośnie noclegów czy mojej trasy zachęcam do zadawania pytań w komentarzach.\n21 maja 2020 23 maja 2020 Dorota (jaknajwiecej.pl)Podróże, Styl życiadarmowe kempingi na Maderze, hiking na Maderze, madera, Madera pieszo, Madera pod namiotem, Madera z plecakiem, piesze szlaki na Maderze, rajska wyspa, tanie podróże, tanie podróżowanie, tanie wakacje, treking na Maderze, urlop na Maderze, wakacje na Maderze, wyprawa niskobudżetowa, wyspa\nCześć. Powiedz mi czy ta trasa jest możliwa do zrealizowania przez kogoś kto ma lęk wysokości i przestrzeni ;)\nReply to Arkadiusz J.\nTrudno mi jest to oceniać, bo samam nie mam lęku wysokości, ale w pobliży Pico Ruivo mogłoby być ciężko.;)\nŚwietny artykuł ! Zakręciłaś mnie do uwzględnienia z Madery w planach „dziko” podróżniczych. Mam jednak kilka pytań po przeczytaniu artykułu. * W jaki sposób planujesz poproszę w MAPS.ME ? Czy na nosisz wyłącznie znaczniki na telefonie i wyznaczasz nawigację z jednego punktu do drugiego? Czy korzystasz na przykład z gpsies.com a następnie importu jesz ślad do MAPS.ME? Czy na nosisz znaczniki POI czy typowy spontan ? * Bardzo interesuje mnie sposób organizowania przejazdów z lotniska do miejsca noclegowego i nie tylko na Maderze ale innych krajach również. Fajnie byłoby gdybyś napisała nagrała przewodnik jak to szczegółowo ogarniasz. Praktycznie tylko to… Czytaj więcej »\nReply to Marcin Błoch\nHej Marcin :)\n– Dokładnie tak, zanoszę znaczniki w telefonie i na dany dzień włączam nawigację, choć w ramach oszczędzania baterii sprawdzam tylko przy możliwościach skrętu.\n– Jeżeli chodzi o dojazd z/do lotniska to bardzo często dojeżdżają do nich miejskie autobusy, czasami korzystam z autostopu, a czasami idę pieszo, gdy nie jest zbyt daleko.\n– mapy pochodzą z wtyczki do Worldpressa – WP-GPX-Maps\n2 dzień. Samo pionowe dojście spod taragu do stadionu nacional to dobre 3 – 4 godz. Z Chupana do Ribeiro Frio to jest już ponad 40 km. Bardzo trudno mi uwierzyć, że cały ten odcinek przeszłaś piechotą i to w ciągu jednego dnia. Tak samo mam wątpliwości co do pokonania trasy w ciągu jednego dnia, pieszko, z Sao Roque do Faial na Wawrzyńca.\nKażdy ma swoje wątpliwości. Nie miałabym żadnego interesu w tym, aby pisać nieprawdę. Wszystko co tu napisałam jest zgodne z tym, jak wyglądała moja trasa. Zupełnie nie wiem skąd wzięło Ci się te 40 km z Chupana do Ribeiro Frio, chyba naokoło wyspy.\nReply to Dorota (jaknajwiecej.pl)\nTutaj Ci przyznam rację. Z góry założyłam, że szłaś lewadą. Taka opcja jest moim zdaniem pierwszym i najpopularniejszym wyborem ze względów krajobrazowych. Ale rzeczywiście, mogłaś przeszłaś przez Poiso, tak jak normalnie jeździ autobus.\nBardzo kompletna relacja opisowo, filmowo i z dalszymi szczegółami. Właściwie, to po obejrzeniu filmu mógłbym się tam nie wybierać, bo co trzeba, to w Twoich ujęciach zobaczyłem ;-)\nWpis przeczytałem niemal po roku od jego opublikowania, więc pewnie Twoje wyposażenie ewoluowało w kierunku lekkości. Ale jeśli zerkniesz na mojego bloga, może znajdziesz coś dla siebie, a jak będziesz mieć pytania, to śmiało zadawaj.\nDzięki za relację, udanych wędrówek,\nŚwietny artykuł. Trafiłam na niego kilka tygodni temu i to właśnie on zachęcił mnie do podróży na dziko na Madeirę. Wybieram się za 2 tygodnie. To będzie moja pierwsza podróż solo z namiotem, więc jestem mega podekscytowana!\nDodam jeszcze, że w drugim dniu wg graficu byłaś na wysokości 1400 metrów, czyli przejechałaś do Ribeiro Frio autobusem przez Poiso. Gdybyś rzeczywiście szła piechotą, byłabyś na wysokości max 900 mnpm\npoprzedni post Co robić w domu podczas kwarantanny, czyli co robić gdy masz dużo wolnego czasu?


Jako Data Science House posiadamy unikalne kompetencje w zakresie monetyzacji danych.\nWykorzystując Machine Learning i BI dodajemy inteligencję do procesów biznesowych.\nNasi zaufani naukowcy i inżynierowie danych\nOur next step: going globally arm in arm with Transition Technologies PSC.\nTransition Technologies PSC and Algomine signed the agreement joining Algomine's innovative competences with TT PSC rich portfolio.\nOsoby zainteresowane ofertą proszone są o przesłanie CV na adres: rekrutacja@algomine.ai.\n„Wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych zawartych w mojej ofercie pracy dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji prowadzonego przez Algomine Group sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie przy ul. Chłodnej 51 zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 922). Jednocześnie wyrażam zgodę na przetwarzanie przez ogłoszeniodawcę moich danych osobowych na potrzeby przyszłych rekrutacji.”\nInformujemy, że Administratorem danych jest Algomine Group sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie przy ul. Chłodnej 51. Dane zbierane są dla potrzeb rekrutacji. Ma Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych oraz ich poprawiania. Podanie danych w zakresie określonym przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy oraz aktów wykonawczych jest obowiązkowe. Podanie dodatkowych danych osobowych jest dobrowolne.


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: boware - Linia numer 22. Kierunek: Chorzów Batory Pętla\n- Opowiadanie: boware - Linia numer 22. Kierunek: Chorzów Batory Pętla\nLinia numer 22. Kierunek: Chorzów Batory Pętla\nmężczyzna, 25 lat, Chorzów | 12.08.20, g. 19:20 | znaki: 21794\nPierwsze opowiadanie, które udało mi się zacząć i SKOŃCZYĆ. Mocno inspirowane Poe i Lovecraftem z dużą dawką samoświadomości. Za jakiś czas może posłużyć jako mała kapsuła czasu, przypominająca mi o życiu w czasie pandemii.\nCałość inspirowana trasą autobusu nr 22 (trasę można prześledzić na Google Maps).\nW kolejce: dovio, Outta Sewer\nPrzeczytali: regulatorzy, ManeTekelFares, Irka_Luz, Anet, Finkla\nNie widzę sensu w próbach przekonywania kogokolwiek, że zdarzenia, które zaraz tutaj opiszę, wydarzyły się naprawdę. Przez tych kilka dni zbyt wiele razy marnowałem czas, udowadniając moją poczytalność ludziom, którzy z góry wiedzieli, że nie mają zamiaru mi uwierzyć, niezależnie od tego, jakich użyję argumentów. Mając to na względzie, przejdę od razu do konkretów, a kwestie wiary i niewiary pozostawiam do indywidualnego rozpatrzenia każdemu czytelnikowi. Mam nadzieję, że spisanie moich przeżyć w takiej formie choć trochę złagodzi gotujący się we mnie od tego czasu niepokój i pozwoli mi spojrzeć na cały ten… koszmar z większym dystansem.\nByła końcówka kwietnia, a ja późnym wieczorem wracałem z długo odwlekanej wizyty u mojej dziewczyny w Siemianowicach. Rządowe restrykcje dopiero powoli zaczynały się luzować i wcześniej ograniczaliśmy się do maksymalnie dwóch spotkań tygodniowo. Nie byliśmy jakoś wyjątkowo przejęci trwającą pandemią, ale w takiej sytuacji woleliśmy ograniczyć ryzyko przyniesienia do domu wirusa, nie chcąc mieć na sumieniu swoich rodziców czy dziadków. Teraz sytuacja zdawała się powoli uspokajać, a przynajmniej wszyscy odnosili takie wrażenie, niezależnie od tego, czy zagrożenie faktycznie malało, czy nie. Do pewnego stopnia oswoiliśmy się z naszym “końcem świata”.\nOd przystanku autobusowego dzieliło mnie mniej-więcej dziesięć minut szybkiego marszu pod górkę. W połowie drogi zacząłem tracić oddech. W okolicy już od dłuższej chwili nie widziałem żywej duszy, więc zdjąłem maseczkę i postanowiłem resztę drogi pokonać jako kryminalista. Potencjalny mandat wydawał mi się niewielką ceną za chwilę odpoczynku od wrzynających się za uszami szorstkich gumek. Odetchnąłem pełną piersią.\nW czasie pandemii podróż autobusem wydawała się dość ryzykowna, ale wtedy nie miałem innego wyjścia. Jako student zawsze wolałem zaoszczędzić kupując ulgowy bilet kwartalny niż wydawać pieniądze na używany samochód, którego serwisowanie będzie mnie kosztowało więcej niż roczny budżet na bilety. Nawet gdybym teraz zdecydował się na kupno, to znalezienie otwartego komisu graniczyłoby zapewne z cudem. Swego czasu miałem jeszcze, co prawda trochę obciachowy, skuter. Nie była to może Yamaha, ale zatankowanie baku do pełna kosztowało niewiele więcej niż sześciopak piwa i gdyby nie rozregulował mu się gaźnik, pewnie dalej śmigałbym po ulicach moim Czerwonym Szerszeniem.\nW drodze do przystanku zobaczyłem tylko jeden samochód dostawcy pizzy, poza tym ulica była zupełnie pusta. Zwykle o tej porze cały czas trzeba było uważać przy przechodzeniu na pasach, a idąc chodnikiem wyminąć przynajmniej kilku wstawionych gości weselnych z "Osterii", którzy w przerwie pomiędzy “Oczami Zielonymi” Martyniuka a “Cudownych rodziców mam” Sipińskiej wyszli zaczerpnąć świeżego powietrza przy papierosku i odpocząć od imprezowego zgiełku, krzycząc do siebie jakby stali po przeciwnych stronach ulicy. Kiedyś to było…\nZaczęło padać, kiedy doszedłem na przystanek autobusowy naprzeciw kościoła. Wcześniej już od ponad tygodnia w wiadomościach trąbili na zmianę tylko o suszy i wirusie. Wyglądało na to, że przynajmniej jedno mieliśmy już z głowy. Szybko schowałem się pod wiatą. Już po chwili ulicą płynęła głęboka do kostek rzeka deszczówki. Kościelne witraże, których teraz nic nie oświetlało od środka, przypominały wysokie ściany z czarnego szkła. Wszechobecną ciszę wypełniało jedynie gwałtowne dudnienie deszczu o blaszany dach wiaty. Poczułem dziwny wewnętrzny niepokój… Coś w tej nienaturalnej pustce ulic i chodników napełniało mnie zwierzęcym lękiem. Szybko wyciągnąłem z kieszeni telefon, żeby trochę się rozluźnić.\nZ transu bezmyślnego przeglądania wydarzeń na Facebooku wyrwał mnie dopiero kobiecy głos dobiegający z głośnika: “Linia numer dwadzieścia dwa – kierunek: Chorzów Batory. Pętla”. Podniosłem wzrok znad telefonu. Przede mną swoje drzwi otwierał nowiutki egzemplarz autobusu miejskiego z napędem hybrydowym. Na otwartych drzwiach zawieszono kartkę z informacją, że dla zachowania wymaganych odstępów między pasażerami tylko połowa miejsc siedzących w autobusie może być zajęta. W środku na co drugim siedzeniu przyklejono kartki z tą samą informacją. Poza mną i schowanym za gęstymi zasiekami z biało-czerwonej taśmy ostrzegawczej kierowcą autobus był zupełnie pusty. Szybko wyciągnąłem z kieszeni maseczkę i naciągnąłem ją z powrotem na twarz. Ruszyłem na sam tył autobusu i usiadłem przy oknie na miejscu bez przyklejonej karteczki. W powietrzu dało się jeszcze wyczuć gryzący chemiczny zapach. Przed każdym wyjazdem na trasę autobusy były z wiadomych przyczyn kompleksowo odkażane. Wszystkie siedzenia wyglądały na świeżo wyprane, a na szybach nigdzie nie można było znaleźć odbitych dziecięcych policzków. Nie było nawet nikogo, kto odważyłby się napisać palcem coś sprośnego na zaparowanym oknie. Wnętrze było tak sterylne, że byłem skłonny uwierzyć, że jeszcze tego samego dnia autobus zjechał z taśmy montażowej i wykonywał właśnie swój pierwszy kurs.\nRuszyliśmy spod kościoła i na rondzie skręciliśmy w kierunku cmentarza. Autobus cicho sunął po mokrym asfalcie. Już po chwili z prawej strony mijaliśmy niewielkie pole rzepaku. O tak późnej porze trudno było dostrzec intensywnie żółte kwiaty, a pole przypominało raczej ciemne jezioro, na którego drugim brzegu niewyraźnie majaczyło ledwo oświetlone osiedle bloków mieszkalnych. Mimo przygnębiającej pustki na drogach podróż zapowiadała się bardzo komfortowo. Rzadko kiedy człowiek ma okazję przejechać się tak idealnie zadbanym i przede wszystkim puściutkim autobusem.\nKiedy tylko wyciągnąłem z kieszeni telefon, coś za moimi plecami zazgrzytało, a wewnętrzne oświetlenie pojazdu zaczęło nerwowo mrugać. Nagle poczułem, że autobus zaczyna zwalniać i powoli zjeżdża na pobocze. Po kilku sekundach ciemności zasilanie wróciło, ale autobus dalej nie chciał ruszyć. Czekałem tak w niepewności, aż wreszcie z głośników zamontowanych w suficie odezwał się głos kierowcy. Dowiedziałem się, że najwyraźniej hybrydowy silnik z jakiegoś powodu szwankuje i do naprawy trzeba będzie wezwać firmę serwisową. Nie znam się na samochodach, ale nie raz widziałem, jak kierowcy naprędce reperują rozlatujący się autobus srebrną taśmą i WD-40, byle tylko skończyć trasę i dojechać do zajezdni. Nie miałem zamiaru czekać pół nocy, aż ktoś łaskawie przyjedzie nas wyratować, więc krzyknąłem w kierunku kabiny, czy facet nie może spróbować coś z tym zrobić na własną rękę. W odpowiedzi usłyszałem tylko, że “z tymi nowymi silnikami to szybciej i taniej będzie kupić nowy, a nie bawić się w naprawy” i że autobus zastępczy powinien przyjechać na następny przystanek Maciejkowice Dwór do pół godziny. Spojrzałem za okno. Deszcz zdawał się już słabnąć, więc nie widząc innego wyjścia, wysiadłem tylnymi drzwiami i, wzdrygając się za każdym razem, kiedy zimne krople wlewały mi się za kołnierz, ruszyłem w kierunku kolejnego przystanku.\nChodnik po lewej stronie ulicy oświetlony był zimnym, białym światłem. Niedawno postawione latarnie przypominały bardziej lampy oświetlające okoliczne zakłady pracy niż te miejskie, o cieplejszym, mniej rażącym świetle. Stojąc pod taką latarnią oczy szybko dostosowują się do intensywnej bieli i już po chwili tam, gdzie jeszcze przed sekundą widziałem zarys pól rzepaku i okoliczne osiedla, widziałem już tylko bezgraniczną czerń.\nPo kilku minutach marszu mogłem już z daleka dojrzeć przystanek. Pamiętając, że mam do czynienia z komunikacją miejską ZTMu, spodziewałem się, że na transport będę musiał czekać dłużej, niż zapowiedziane przez kierowcę dwadzieścia minut, ale ku mojemu zaskoczeniu w zatoczce po drugiej stronie ulicy czekał już na mnie zaparkowany autobus zastępczy. Wolałem nie ryzykować, że kierowca równie niespodziewanie odjedzie z przystanku zanim zdążę wsiąść do środka, więc znowu zdjąłem maseczkę i przyspieszyłem kroku.\nW tym momencie, choć na samą myśl czuję jak nerwy ściskają mi żołądek, muszę zatrzymać się by opisać ów dziwaczny pojazd. Wcześniej już od ponad dziesięciu lat korzystałem z komunikacji miejskiej niemalże codziennie i zdążyłem zaznajomić się z większością modeli autobusów wchodzących w skład taboru ZTMu, a jeszcze wcześniej KZK GOP. To, co czekało na mnie na przystanku Maciejkowice Dwór, nie przypominało standardowego, żółtego Solarisa ani Jelcza. Nie przypominało nawet dziwacznie garbatego busa linii 222. Bliżej mu było raczej do starego Ikarusa z dziurawym, ledwo trzymającym się przegubem harmonijkowym i wysokimi stopniami, po których z trudem trzeba się było wspinać do środka. Był kwiecień, a mimo to autobus ze wszystkich stron oblepiony był cienką warstwą piasku do posypywania oblodzonych dróg. Zielona farba sprawiała wrażenie nakładanej jeszcze w czasach stanu wojennego. Widok tego dziwadła wyrwanego z innej epoki wywołał we mnie niewytłumaczalny niepokój. Coś w jego bryle, kolorze, drobnych detalach, przywodziło na myśl surrealistyczne obrazy Beksińskiego, choć do dziś nie jestem w stanie określić z czego konkretnie wynikało owo skojarzenie.\nZ żadnej strony nie mogłem dojrzeć tabliczki z numerem linii, więc podszedłem do lekko uchylonych drzwi kabiny kierowcy. Zanim wsiądę do tego gruchota wolałem się upewnić, że na pewno zajadę nim do domu, a nie do jakiejś zakazanej mordowni na Cwajce. Za kierownicą drzemał otyły facet z nierównym, rzadkim zarostem i podkrążonymi oczami. Zamiast oficjalnego uniformu, ubrany był w przebarwiony podkoszulek na ramiączkach i, mimo wszystko, za duże spodnie garniturowe. Na oko był już grubo po pięćdziesiątce i, sądząc po jego rzężącym i płytkim oddechu, nie miał szans na dobicie do siedemdziesiątki. Zebrałem się na odwagę i prawie krzycząc zapytałem czy ten autobus to zastępstwo za zepsute dwa-dwa. Kierowca poderwał się z siedzenia i wyraźnie wystraszony zaczął się gwałtownie krztusić. Na twarzy nie miał maski, ani nawet prowizorycznej chustki zasłaniającej usta i nos. Żeby uniknąć spotkania z mikroskopijnymi kropelkami jego śliny i Bóg wie czego jeszcze wylatującego z jego ust, szybko zrobiłem dwa kroki do tyłu i sam zaciągnąłem za uszy swoją wzorzystą maseczkę. Kierowca spojrzał na mnie załzawionymi oczami i, cały czas próbując złapać oddech, pokiwał chaotycznie głową i machnął w kierunku wnętrza autobusu. Nie miałem ochoty na dalszą dyskusję, więc uznałem to za odpowiedź twierdzącą.\nStarając się nie dotykać niczego rękami, wspiąłem się po niepraktycznie wysokich schodkach do środka pojazdu. Na moje nieszczęście wszystkie siedzenia były puste. Mimo pandemicznej paranoi, jakiekolwiek towarzystwo w trakcie tamtego kursu byłoby zbawieniem. Na drzwiach i oparciach nikt nie rozwiesił informacji o obowiązujących ograniczeniach i sądząc po zapachu stęchlizny autobus nigdy nie był odkażany, ani nawet wietrzony. Z niechęcią usiadłem na lepkim, skórzanym siedzeniu z tyłu autobusu przy oknie. W środku panował półmrok. Snopy światła ulicznych latarni z trudem przedzierały się przez zakurzone szyby. Z mojego miejsca nie mogłem dojrzeć kabiny kierowcy. Wyciągnąłem z kieszeni telefon żeby zająć czymś myśli i nie skupiać się na odpychającym wnętrzu potwornego gruchota.\nPrzesiedziałem kilka minut w zupełnej ciszy, aż wreszcie narastający we mnie niepokój przerwało drażniące uszy rzężenie silnika. Niepewnie i z kilkoma szarpnięciami autobus wyjechał na trasę. Nagły start otworzył na oścież środkową parę drzwi, które teraz bujały się w przód i w tył na każdym zakręcie. Kierowca dalej nie włączał oświetlenia pod sufitem, więc wpatrując się w jasny ekran mojego telefonu reszta otoczenia była dla mnie jedynie czarną pustką. Niechętnie schowałem smartfon do kieszeni, a moje oczy powoli zaczęły przyzwyczajać się do wszechobecnego półmroku. Zimny wiatr wdzierający się przez zepsute drzwi muskał mnie po nagich kostkach, a ja szukając pocieszenia poza przeklętym gruchotem, próbowałem dojrzeć za oknem chociaż jednego przechodnia. Niestety, poza mną i kierowcą w okolicy nie dostrzegłem ani jednej osoby. Na kolejnym przystanku zwykle o tej porze wsiadała dość duża grupa osób wracających z popołudniowej zmiany w okolicznych zakładach pracy. Tym razem przystanek był zupełnie pusty, a kierowca jedynie zwolnił w zatoczce, po czym odbił gwałtownie w lewo, wjeżdżając na chwilę na przeciwny pas. Nie przejąłem się szczególnie tym wariackim manewrem kierowcy pamiętając, że o tej porze i tak nie mieliśmy żadnych szans na poważną kolizję. Tutaj kolejny raz muszę przypomnieć, że poza dostawczakiem z pizzerii, który minął mnie w drodze na przystanek pod kościołem, na ulicach nie widziałem ani jednego samochodu.\nMiędzy dwoma warstwami szyby w oknach autobusu uzbierała się brudna deszczówka. Każdy, kto jeździł w okresie jesienno-zimowym komunikacją miejską, zna widok falującej na zakrętach i wybojach wody w oknach. Nie mogąc zobaczyć zbyt wiele na zewnątrz, zacząłem obserwować fale. Poczułem nagłe kłucie w żołądku, kiedy zauważyłem, że w wodzie wiją się maleńkie, ledwie widoczne robaki, niewiele grubsze od ludzkiego włosa. Jakim cudem takie żyjątka zdołały rozwinąć się między dwoma kawałkami szkła w deszczówce, która mogła napadać nie dalej, niż pół godziny wcześniej? Szybko przesiadłem się na miejsce obok, ale wewnętrzne poczucie skażenia pozostało ze mną niezależnie od odległości, jaka dzieliła mnie od tętniących życiem okien.\nAutobus skręcił w Rębaczy i po chwili znów z obu stron drogi otaczały mnie jedynie ciemne sylwetki drzew. Pojedyncze latarnie świeciły słabym, żółtym światłem. Środkowe drzwi nadal bujały się na zakrętach, a silnik dławił się przy chaotycznych zmianach biegów i nagłych, niczym niesprowokowanych hamowaniach. Choć już wcześniej czułem jak przyspiesza mi tętno, teraz coś w środku mówiło mi, że nie dojadę do domu i muszę zacząć przygotowania do ucieczki. Dojeżdżaliśmy do przystanku Chorzów Stary Wiejska, kiedy kierowca zaczął głośno dusić się w napadzie kaszlu. Autobus nagle skręcił, najechał jednym kołem na krawężnik w zatoczce, po czym równie gwałtownie wrócił na drogę. Ledwo utrzymałem się na swoim siedzeniu. Zdenerwowany krzyknąłem do kierowcy, żeby zaczął myśleć, ale w odpowiedzi usłyszałem jedynie kolejne chrząkanie i próby złapania powietrza.\nPowoli zaczynaliśmy zbliżać się do starego tunelu pod torami kolejowymi. Przejazd nim był na tyle wąski, że jednocześnie samochody mogą jechać tylko w jednym kierunku, a reszta czeka po przeciwnej stronie, aż zwolni się miejsce. W środku tunel nie był oświetlony, więc nawet w ciągu dnia w autobusach na kilka sekund włączało się wewnętrzne oświetlenie, co było miłym udogodnieniem, kiedy akurat w trasie czytało się książkę.\nChoć podświadomie cały czas od tego uciekam, muszę w końcu zabrać się za opis tego… koszmaru, który tak mną wstrząsnął i którego nieustanne echo wspomnień zmusiło mnie do uporządkowania myśli w tym tekście. Postaram się zatem dłużej nie przeciągać i, o ile pozwolą mi na to moje zszargane nerwy, przejść wreszcie do konkretów.\nAutobus powoli wjeżdżał do tunelu, z każdym przejechanym metrem coraz bardziej zwalniając. Spróbowałem wyjrzeć przez zabrudzone okno, czy może przed wjazdem nie stoi inny samochód, czekający aż zwolni się miejsce na przejazd, ale szybko przypomniałem sobie o pulsującym w deszczówce robactwie i wróciłem na swoje miejsce. Znowu poczułem się brudny, jakby coś chorego pełzało mi pod ubraniami. Wychyliłem się na środek i wytężając wzrok spojrzałem przez przednią szybę. Ulica była pusta, a autobus coraz bardziej zwalniał. Coś zajęczało, zacharczało, zamrugały i zgasły przednie światła, aż w końcu silnik ucichł i powoli, już tylko siłą rozpędu, toczyliśmy się w kierunku nieprzeniknionej czerni tunelu. Byłem jak sparaliżowany. Powoli, niczym ciągnięty jakąś niewidzialną siłą, autobus zaczął wjeżdżać do tunelu. Widziałem jak ostra linia czerni stopniowo przesuwa się po podłodze i przykrywa kolejne rzędy siedzeń, jeden za drugim, bez pośpiechu sunąc w moją stronę. Dziki strach wbił mnie w skórzane siedzenie. Cień był coraz bliżej i nic nie mogło go zatrzymać. Odruchowo zamknąłem oczy w oczekiwaniu na najgorsze. Nie mam pojęcia czego się wtedy spodziewałem, ale żadne wyobrażenia nie mogły mnie przygotować na to, co zobaczyłem za chwilę. Kiedy otworzyłem oczy, w całym autobusie było ciemno jak w grobie. Poczułem intensywny, słodkawy swąd zgnilizny.\nSerce podeszło mi do gardła, a echo każdego uderzenia dudniło w uszach. Coś nad moją głową zaczęło cicho buczeć – to świetlówki zamontowane w lampach sufitowych zaczęły się nagrzewać. Z każdą sekundą pojazd wypełniał się brudnym, żółtym światłem, a ja zaczynałem znów widzieć zarysy wiszących uchwytów, rurek i siedzeń. Nagły szok odebrał mi oddech, kiedy z przerażeniem zorientowałem się, że coś ociera się o moją lewą nogę. Powoli, walcząc ze wszystkimi naturalnymi odruchami, obróciłem głowę w kierunku jeszcze przed chwilą pustego miejsca pod oknem. W coraz mocniejszym żółtym świetle zobaczyłem mężczyznę, choć bliższe prawdy byłoby nazwanie go zwłokami. Za duże, potargane ubrania zwisały z jego kościstych ramion. Pod bladą, cienką skórą nawet w półmroku mogłem dojrzeć niebieskie nitki żył. Uznałbym go za trupa, gdyby nie płytki, świszczący oddech. Wbrew samemu sobie spojrzałem na jego twarz. Do teraz kiedy wieczorem zamykam oczy, cały czas widzę jego żałosne spojrzenie pustej skorupy człowieka. Przekrwionymi oczami ślepo gapił się w oparcie kolejnego siedzenia. A jego twarz… W miejscu, gdzie powinny znajdować się usta, zobaczyłem jedynie dziurę zdrapanego mięsa, okoloną grubą warstwą strupów i starych ran, zza których wyzierały resztki wąskich zębów. Plama krwi i strupów rozciągała się od podbródka, aż po zdeformowany nos, rozchodząc się na boki po zapadniętych policzkach, sięgając aż do uszu, które zdawały się ledwo trzymać czaszki, jakby w każdym momencie mogły od niej odpaść i poturlać się po podłodze między siedzeniami. Niczym w transie nie mogłem oderwać wzroku od jego pokiereszowanej twarzy. Brzęczenie świetlówek narastało, a wraz z nim słodkawy odór zgnilizny. Nie czyniąc żadnego dodatkowego ruchu, powoli przewrócił swoimi szklistymi ślepiami i nasze spojrzenia się spotkały. Zacząłem krzyczeć. Tętniące w głębiach trzewi szaleństwo wyrwało się z mojego gardła niczym dziki pies spuszczony ze smyczy. Przestałem się kontrolować.\nSpróbowałem wstać z siedzenia, ale kiedy tylko spuściłem wzrok z upiornego pasażera, zobaczyłem, że wszystkie inne miejsca w autobusie są zajęte przez równie pokraczne, wychudzone i poranione postacie. Leżeli oparci o okna, ledwo trzymając się pionowych rurek, skuleni na swoich siedzeniach jak zagłodzone zwierzęta. Spojrzenia każdego z nich, kobiet i mężczyzn, epatowały tą samą pustką i smutnym wycieńczeniem. Dalej nie mogłem powstrzymać szaleńczego krzyku. Zauważyłem, jak kilka postaci z dużym wysiłkiem próbuje odwrócić się w moją stronę, jakby powoli zaczynały docierać do nich bodźce ze świata zewnętrznego. Zerwałem się na równe nogi i już chciałem uciec w kierunku zepsutych drzwi, ale coś unieruchomiło moją stopę i runąłem na ziemię jak długi, po drodze zahaczając głową o oparcie siedzenia przede mną. Zaraz obok mnie na podłodze leżało sztywne ciało kościstej kobiety. W autobusie co kilka metrów rozrzucone były ludzkie zwłoki. Niektórym z nich brakowało butów, innym spodni, jeszcze inne ogołocone były aż do białej skóry. Leżałem na podłodze, próbując złapać oddech przez gruby materiał maseczki.\nBrzęczenie świetlówek zaczęło zagłuszać rzężące oddechy pasażerów, aż w końcu wszystkie w jednym momencie trzasnęły, a wnętrze autobusu znów ogarnęła gęsta czerń. Od strony kabiny kierowcy dojrzałem jak światło latarni zaczyna wdzierać się do środka pojazdu i w równie ślimaczym tempie, jak wcześniej zaczęliśmy wyjeżdżać z tunelu. Podłoga zatrzęsła się i silnik znowu zapalił. Rozejrzałem się dookoła. Wszystkie miejsca, na których jeszcze przed chwilą żałośnie dogorywali bladzi pasażerowie, były puste. Na podłodze nie dojrzałem ani jednego oszabrowanego trupa. Zerwałem się na równe nogi, kiedy autobus dojeżdżał do przystanku Chorzów Stary Dworzec PKP i podbiegłem do zepsutych drzwi. W momencie, kiedy kierowca kolejny raz najeżdżał na krawężnik, wyskoczyłem na chodnik i zatrzymałem się dopiero na blaszanej ściance wiaty przystankowej. Stałem tak oparty, łapczywie próbując złapać oddech. Za plecami usłyszałem pisk opon i oddalający się gardłowy kaszel kierowcy. Kiedy w końcu odwróciłem się i spojrzałem na ulicę, po koszmarnym gruchocie nie było już ani śladu. W powietrzu nadal dało się wyczuć mdły smród gnijących ciał. Dopiero teraz uderzył mnie pulsujący ból głowy.\nDrogę do domu pokonałem biegiem, mijając puste place fabryczne i niskie domki jednorodzinne, cały czas oglądając się za siebie, ale nigdy nie widząc nikogo. Resztę wieczoru pamiętam tylko w krótkich urywkach i nie nie byłbym w stanie dokładnie odtworzyć trasy, którą wtedy wracałem, ani określić ile dokładnie zajął mi powrót z przystanku.\nPisząc te słowa czekam na telefon z serwisu samochodowego. Dzisiaj rano zawiozłem mój stary skuter do naprawy i liczę, że już nigdy więcej nie będę musiał wsiadać do autobusu komunikacji miejskiej. Czytałem w internecie, że od jakiegoś czasu mieszkańcy skarżą się na dziwny zapach w Starym Chorzowie i oskarżają o to pobliskie zakłady azotowe. Od tej pory kilka razy wracałem w okolice tunelu i mogę stwierdzić, że nie czuję już żadnego smrodu.\nOcenę i analizę tego, czego doświadczyłem tamtej nocy, pozostawiam czytelnikowi. Chciałbym wierzyć, że cały ten koszmar to jedynie efekt chwilowej halucynacji, wstrząsu mózgu wywołanego nagłym uderzeniem o oparcie fotela, ale dobrze wiem, że to nieprawda, a wspomnienia tej upiornej nocy będą nawiedzać mnie aż do starości. Staram się zapomnieć i zostawić cały ten koszmar za sobą, ale coś w środku mówi mi, że to jeszcze nie koniec.\nmężczyzna, 44 lata, Częstochowa | 14.08.20, g. 10:03\nChorzów nocą, brrr, koszmar .:-)\nAkurat odświeżam sobie Poe’go. Stąd moja wizyta. W mojej ocenie, udane opko, nie wynudziłem się. Spodziewałem się oczywiście jakiś fajerwerków na koniec, ale ich brak mi nie przeszkadza w odbiorze całości na plus.\nkobieta, Łódź | 14.08.20, g. 14:31\nNo cóż, opowiadanie nie porwało, ani nie przestraszyło, w dodatku zdało mi się dość przegadane.\nOwszem, starałeś się stworzyć właściwy klimat i to nawet niezły, tyle że ciąg wydarzeń był do przewidzenia. No bo co może się wydarzyć, kiedy po awarii ślicznego autobusu zostaje podstawiony pojazd, którego sam wygląd budzi najgorsze przeczucia, że o kierowcy nie wspomnę. A to, co wydarzyło się w czasie podróży, też jakoś mnie nie poruszyło, bo o podobnych doświadczeniach samotnych pasażerów zdarzyło mi się już czytać.\n…dzieliło mnie mniej-więcej dziesięć minut… ―> …dzieliło mnie mniej więcej dziesięć minut…\n…więc zdjąłem maseczkę i postanowiłem resztę drogi pokonać jako kryminalista. ―> Zdjęcie maseczki nie czyni z nikogo kryminalisty.\nNie była to może Yamaha… ―> Nie była to może yamaha…\n…pomiędzy “Oczami Zielonymi” Martyniuka… ―> …pomiędzy “Oczami zielonymi” Martyniuka…\n…kierunek: Chorzów Batory. Pętla”. ―> Czemu służy kropka między Batory a Pętla?\nA może: …kierunek: Chorzów – Batory – Pętla”.\nTaki zapis zastosowałabym też w tytule.\nPrzede mną swoje drzwi otwierał nowiutki egzemplarz autobusu miejskiego z napędem hybrydowym. Na otwartych drzwiach zawieszono… ―> Zbędny zaimek – czy pojazd mógł otwierać cudze drzwi? Powtórzenie.\nProponuję: Przede mną drzwi otwierał nowiutki egzemplarz autobusu miejskiego z napędem hybrydowym. Zawieszono na nich…\n…ale nie raz widziałem… ―> …ale nieraz widziałem…\nSpojrzałem za okno. ―> Spojrzałem przez okno.\nBy spojrzeć za okno, należy je otworzyć i wychylić się zeń.\nChodnik po lewej stronie ulicy oświetlony był zimnym, białym światłem. Niedawno postawione latarnie przypominały bardziej lampy oświetlające okoliczne zakłady pracy niż te miejskie, o cieplejszym, mniej rażącym świetle. ―> Powtórzenia.\n…z komunikacją miejską ZTMu… ―> …z komunikacją miejską ZTM-u…\n…wchodzących w skład taboru ZTMu… ―> …wchodzących w skład taboru ZTM-u…\n…nie przypominało standardowego, żółtego Solarisa ani Jelcza. ―> …nie przypominało standardowego żółtego solarisa ani jelcza.\n…do starego Ikarusa z dziurawym… ―> …do starego ikarusa z dziurawym…\n…kropelkami jego śliny i Bóg wie czego jeszcze wylatującego z jego ust… ―> Pierwszy zaimek jest zbędny – czy z ust kierowcy mogła pryskać cudza ślina?\n…nie włączał oświetlenia pod sufitem, więc wpatrując się w jasny ekran mojego telefonu reszta otoczenia była dla mnie jedynie czarną pustką. ―> Czy dobrze rozumiem, że w ekran telefonu wpatrywała się reszta otoczenia, będąca dla bohatera pustką?\nZbędny zaimek – wiadomo, że to był jego telefon.\nProponuję: …nie włączał oświetlenia pod sufitem, więc wpatrywałem się w jasny ekran telefonu, a reszta otoczenia była dla mnie jedynie czarną pustką.\nPoczułem intensywny, słodkawy swąd zgnilizny. ―> Swąd, o ile mi wiadomo, to woń spalenizny.\nProponuję: Poczułem intensywny, słodkawy odór/ fetor/ smród zgnilizny.\nZa duże, potargane ubrania zwisały z jego kościstych ramion. ―> Za duże, potargane ubranie zwisało z jego kościstych ramion.\n…powoli przewrócił swoimi szklistymi ślepiami… ―> Zbędny zaimek.\nSpojrzenia każdego z nich, kobiet i mężczyzn, epatowały tą samą pustką i smutnym wycieńczeniem. ―> Czy tu aby nie miało być: Spojrzenia każdego z nich, kobiet i mężczyzn, emanowały tą samą pustką i smutnym wycieńczeniem.\n…i runąłem na ziemię jak długi… ―> Rzecz dzieje się w autobusie, więc: …i runąłem na podłogę jak długi…\nZaraz obok mnie… ―> Tuż obok mnie…\n…urywkach i nie nie byłbym w stanie dokładnie… ―> Dwa grzybki w barszczyku.\nmężczyzna, Rumia | 05.09.20, g. 11:02\nW odróżnieniu od Reg nieczęsto sięgam po podobne lektury, a z tego powodu, nie miałem dużego uczucia wtórności. Spodobało mi się, w jaki sposób wykreowałeś nastrój opowiadania.\nNie znam zbyt dobrze historii Chorzowa, gdyby miejsce, gdzie w autobusie pojawili się niecodzienni pasażerowie miało jakieś dobre uzasadnienie, byłby to niewątpliwy plus.\nIstotnie było dość przewidywalne, ale podobnie jak MTF, odebrałem całość pozytywnie.\nkobieta | 06.09.20, g. 15:56\nCałkiem udany debiut. Ładnie budujesz klimat, faktycznie czuje się narastające zagrożenie. Zgrabnie wplotłeś w opko rzeczywistość pandemii. Coś by się tam na końcu przydało. Zgadzam się z Nevazem, że fajnie byłoby, gdyby miejsce, w którym pojawili się zombie miało jakieś uzasadnienie. No, chyba że to spojrzenie nie w przeszłość, a w przyszłość, ale i to dałoby się jakoś w tekście zaznaczyć.\nGeneralnie wrażenie mam pozytywne i kiedy poprawisz babole wskazane przez Reg, kliknę na Bibliotekę.\nkobieta, Warszawa | 18.10.20, g. 00:13\nkobieta, Łódź | 20.10.20, g. 21:22\nA ja mam jak Reg – nie zażarło. Inna sprawa, że nie przepadam za horrorami. Pomysłów na koszmarny autobus już trochę było i ten niczym się nie wybija.\nA pandemia ma drugą falę. Ech…\nStojąc pod taką latarnią oczy szybko dostosowują się do intensywnej bieli\nW zdaniach tego typu nie wolno zmieniać podmiotu, bo wychodzi, że to oczy stały pod latarnią. Za to przecinek jest obowiązkowy.\nkobieta, 48 lat, Kraków | 20.10.20, g. 22:58\nOkej, ten tekst jest trochę przegadany i bardziej jest opisem doświadczenia narratora (fakt, mocno w stylu tego, jak takie rzeczy pisał Poe) niż tekstem z fabułą, i stylistycznie chwilami wydaje się trochę niepewny, a w zakończeniu nastrój grozy mocno spada, ale -\n– ale nastrój budujesz bardzo fajnie. W opisach nocnego Śląska (halo, ja z Bytomia rodem) czuć pazur, umiesz wybrać i podkreślić te elementy, z których zbudujesz klimat grozy (kolor światła, robaczki…). Konwencją Poego / Lovecrafta też posługujesz się sprawnie. Myślę, że choć tu nie jest jeszcze doskonale, to pisarsko jesteś na niezłej drodze i z przyjemnością sięgnę po kolejne twoje teksty.


Borderlands 3 - Toy Box Weapons Pack — Epic Games Store\nBorderlands 3 Pakiet Toy Box Weapons to Toy Guns z własnymi efektami, modyfikator zabawkowego granatu i błyskotka broni. Elementy te są częścią Borderlands 3 Wersji Deluxe i Wersji Super Deluxe.\nPakiet Toy Box Weapons Pack zawiera następujące elementy, które można wykorzystać w grze Borderlands 3:\n• Toy Guns z własnymi efektami\n• Modyfikator zabawkowego granatu\n• Błyskotka zabawkowej broni\nTa zawartość znajduje się w edycjach Borderlands 3 Deluxe Edition i Super Deluxe Edition.\nprzez James Duggan\nSystem operacyjnyWindows 7/10 (z najnowszym dodatkiem Service Pack)\nProcesorAMD FX-8350 (Intel i5-3570)\nProcesorAMD Ryzen™ 5 2600 (Intel i7-4770)\nKarta graficznaAMD Radeon™ HD 7970 (NVIDIA GeForce GTX 680 z 2 GB)\nKarta graficznaAMD Radeon™ RX 590 (NVIDIA GeForce GTX 1060 z 6 GB)\nWolne miejsce na dysku75 GB\nAngielski, francuski, włoski, niemiecki, hiszpański (Hiszpania), portugalski (Brazylia), rosyjski, koreański, chiński (uproszczony), chiński (tradycyjny), japoński\nDźwięk: angielski, francuski, włoski, niemiecki, hiszpański (Hiszpania), koreański, chiński (uproszczony), japoński\nNapisy: angielskie, francuskie, włoskie, niemieckie, hiszpańskie (Hiszpania), portugalskie (Brazylia), rosyjskie, koreańskie, chińskie (uproszczone), chińskie (tradycyjne), japońskie\n© 2019 IPerion, LLC. Wydane i dystrybuowane przez 2K. Gearbox, Borderlands oraz logo Gearbox Software i Borderlands są zarejestrowanymi znakami handlowymi, użytymi dzięki uprzejmości Gearbox Software, LLC. 2K oraz logo 2K są znakami handlowymi Take-Two Interactive Software, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Dziękuję za świat / Apetyt na życie - Various Artists | Muzyka Sklep EMPIK.COM\nDziękuję za świat / Apetyt na życie\nDziękuję za świat / Apetyt na życie (CD)\n9. Song marynarzy\n12. Tango Tendresse\n17. Orszalki, dworaki\nNiniejszy box to dwie płyty z piosenkami Agnieszki Osieckiej w bardzo atrakcyjnej cenie. Dwupak zawiera dwa regularne, można powiedzieć, kultowe wśród miłośników dobrej muzyki poetyckiej, wydawnictwa: "Dziękuję za świat" oraz "Apetyt na życie". Obie płyty powstały przy współudziale i pod opieką artystów związanych z "Teatrem Atelier" - teatrem założonym z inicjatywy samej poetki.\nTytuł: Dziękuję za świat / Apetyt na życie\nWymiary w opakowaniu [mm]: 131 x 144 x 12\nWłaśnie zrecenzowałem Dziękuję za świat / Apetyt na życie\nNiniejszy box to dwie płyty z piosenkami Agnieszki Osieckiej w bardzo atrakcyjnej cenie. Dwupak zawiera dwa regularne, można powiedzieć, kultowe wśród miłośników dobrej muzyki poetyckiej, ...\nBazunowe krajobrazy Various Artists


Karnawałowa Sofa Party « EksMagazyn – ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady\nPokaz mody marki Femini podczas Biznes Mixera na Obcasach w Krakowie / fot. Press Factory\nPiątek, 4 marca, Studio Meblowe ARKA w Krakowie. Godz. 18. W zamkniętym już studiu panuje tłok – nic dziwnego, pojawiło się tu tego wieczoru ponad sto pań, które przyszły, żeby się odprężyć, posłuchać ciekawych wykładów, obejrzeć pokaz mody, spotkać się z innymi przedsiębiorczymi kobietami.\nWszystkie zapracowane kobiety sukcesu miały tego dnia okazję na chwilę oddechu na cudownie wygodnych sofach Studia Meblowego Arka, gdzie światowe marki spotykają się z takim samym uznaniem, jak meble zaprojektowane przez rodzimych designer’ów. To był wieczór pięknych przestrzeni, wyjątkowych kobiet, dobrych trunków.\nPo powitaniu, przedstawieniu gospodarzy, sponsorów i programu imprezy, zgromadzone panie miały okazję posłuchać wykładu Doktor Magdaleny Krzyczkowskiej – Sendrakowskiej: Anty-aging – nie pozwól, aby czas Cię dogonił, dowiedzieć się o tym, jakie diety stosować, żeby jak najdłużej cieszyć się dobrą kondycją. Później były już tylko przyjemności, głównie dla oczu – pokaz samby oraz pokaz mody marki FEMINI.\nNa koniec imprezy odbyła się loteria fantowa z atrakcyjnymi nagrodami. Do wgrania były zabiegi SPA, profesjonalne kosmetyki, vouchery na kolacje w pięknych miejscach, zaproszenia na zajęcia taneczne, kreacje wieczorowe, samochód na weekend i wiele innych. W czasie trwania bankietu można też było wziąć udział w wyjątkowych przestrzeni – jak zmienić wiele, niewiele zmieniając.\nAgnieszka Libura, Dyrektor Brytyjsko Polskiej Izby Handlowej w Małopolsce, która organizuje Mixery na Obcasach jest przekonana, że panie potrafią się na takich spotkaniach lepiej poznać, wymienić kontaktami i że zawarte tu znajomości owocują w ich późniejszej pracy. – Znam mnóstwo przedsiębiorczych kobiet, to wspaniałe kobiety, które wiedzą, co i jak robią. Dobrze, że mogą się spotkać – mówi.\nkrysia59 06/03/2011 13:01\nśliczne te kwieciste sukieneczki\nOla 06/03/2011 16:07\nTa druga mi się podoba, choć niestety figury to ja takiej, jak pani modelka nie mam;)


Amerykanka I - MeblujDom.pl\nMeble salonowe, pokojoweMeble wypoczynkoweAmerykanka I\n😞 Niestety Amerykanka I nie jest już dostępny/e w sprzedaży.\nWitam, interesuje mnie zakup produktu Amerykanka I dla firmy którą reprezentuję. Interesuje mnie liczba sztuk: Na jaki rabat mogę liczyć? Pozdrawiam i czekam na odpowiedź zwrotną. Tel: (opcjonalnie)\nPowierzchnia spania 65/195\nTagi mebla: amerykanka meblemar amerykanka i


Będzie coraz mniej absolwentów informatyki - prognoza do 2020 roku - NewsBook\nStrona główna Praca Będzie coraz mniej absolwentów informatyki – prognoza do 2020 roku\nPortrait of teenage student touching his head while carrying out graduation test on background of chalkboard\nStudenci nie zaspokoją zapotrzebowania na programistów.\nUczelnie nie nadążają z kształceniem i wypuszczaniem na rynek pracy absolwentów. W 2017 roku na kierunki informatyczne przyjęto 75 051 studentów, a 13 tys. absolwentów opuściło mury swojej uczelni z dyplomem. Jednocześnie według raportu Sedlak&Sedlak w Polsce potrzeba 50 tys. informatyków, a ich zatrudnienie do 2024 r. wzrośnie o 17%.


Sprzedażą paneli fotowoltaicznych zajmują się specjalne sklepy z fotowoltaiką. Sklepy z fotowoltaiką mogą prowadzić sprzedaż stacjonarną oraz internetową. Pracownicy takiego sklepu często posiadają odpowiednią wiedzę i doświadczenie z zakresu fotowoltaiki, dlatego też są w stanie udzielić klientom fachowej pomocy i porady. Zdarza się, że firmy działające w branży fotowoltaicznej, posiadają także własny sklep z panelami słonecznymi oraz innymi p\nLubisz wino i piękne widoki? Odwiedź Costa del SolKrótko o bio kosmetykachNie lekceważ stresu - może prowadzić do depresjiElectricians and their servicesO kosmetykach naturalnychZabiegi kosmetyczne - kilka interesujących faktów ~ doit réguli?rement aller chez le dentiste Medycyna estetyczna to jednak dalej medycyna, dlaczego?O protezach i implantachImplanty zębów BytomCzy w 2020 jeszcze warto dostać dotację na fotowoltaikę?Jak wypożyczyć namiot?Basic knowledge to properly take care of your automobilePostaw na styl!Rzeźbienie w metalu - frezarkiCzy wiesz jak Parzyć Wyśmienitą Kawę żeby później tego nie żałować?Solary - ekologia i nowoczesna technologiaNie lej wody - oszczędzaj?Jak oszczędzać wodę naprawdę wydajnie?O oczyszczalniach i ekologiiGdzie naprawiać auto?Dentysta - poradnik pacjentaDobry efekt z suplementacjąCzy żeby kupić klimatyzację trzeba wydać dużo?O dentystachJak znaleźć fachowca od klimatyzacji - odkrycie 2020!Restauracja w domuPorozmawiajmy o leczeniu zębówSport dla ciebie - wspinaczkaMelamina i wystrój wnętrzKrótki poradnik jak szkolić z bhp, który zmieni wszystko3 Wskazówek Aby Położyć Kostkę


Naukowcy tworzą replikator w stylu „Star Trek”\nŚwiat wyobrażony w „Star Trek” ma wiele rewelacyjnych technologii, w tym napędy warp, transportery, uniwersalne tłumacze, fazery i holodekki. Być może jednak najbardziej nieprawdopodobną technologią ze wszystkich jest replikator, urządzenie zdolne do natychmiastowej materializacji niemal każdego obiektu możliwego do wyobrażenia za pomocą jednego naciśnięcia przycisku (lub, jak to często bywa, za pomocą poleceń głosowych).\nWyobraź sobie, że możesz przygotować doskonale ugotowany stek i homar na kaprysu - bez konieczności wcześniejszego wyśledzenia prawdziwego homara lub wołu. Albo wyobraź sobie, że nagle zapragnąłeś nowego telefonu, telewizora, fotela lub czegokolwiek innego, co możesz sobie wymarzyć, i możesz natychmiast go wyprodukować, najwyraźniej z powietrza. Nie trzeba dodawać, że technologia ta byłaby tak bliska magii, jak to tylko możliwe. To byłaby cudowna maszyna.\nCóż, wierzcie lub nie, zespół naukowców z University of California, Berkeley to zrobił. Stworzyli drukarkę 3D, która wykorzystuje lekką i syntetyczną żywicę do replikacji obiektów.\nPo pierwsze, drukarka skanuje prawdziwy obiekt pod różnymi kątami. Następnie drukarka wyświetla ten obraz w rurze z żywicy, która przekształca się w obiekt. Zespół był w stanie odtworzyć miniaturową wersję słynnego posągu „Myśliciela” Rodina.\nChociaż wynalazek ten jest zdecydowanie przełomowy, może tworzyć tylko małe przedmioty przy użyciu tej konkretnej żywicy.\nDzięki temu technologia replikatora jest możliwa z następującego powodu: Wszystko sprowadza się do słynnego równania Einsteina, być może najsłynniejszego równania w historii fizyki: E = mc2.\nTo równanie zasadniczo mówi nam, że materia jest po prostu inną formą energii i że masa i energia mogą być przetwarzane z jednej na drugą. To czyni technologię replikatora przynajmniej możliwą do wyobrażenia z następującego powodu: Oznacza to, że każdy obiekt materialny może zostać rozbity na czystą energię lub stworzony z czystej energii.\nPomysł bycia w stanie zmaterializować dowolny obiekt „z powietrza”, jak sugeruje metafora, jest nieco trudniejszy do otulenia umysłu. Po pierwsze, zrozum, że mechanika kwantowa mówi nam, że tak naprawdę nie ma czegoś takiego jak pusta przestrzeń. Nawet w próżni można znaleźć bardzo małe cząsteczki, które powstają przez bardzo krótki czas. Chociaż cząstki te szybko się unicestwiają, gdy zderzają się z odpowiednią antycząsteczką wykonaną z antymaterii, mimo to istnieją ... i w momencie, gdy istnieją, pozornie wyłaniają się „z cienkiego powietrza”.\nCo z laserem o dużej mocy?\nPodczas gdy zespół z Berkeley odkrył sposób replikacji obiektów za pomocą światła i żywicy, inny zespół naukowców w Europie od lat pracuje nad intensywnymi laserami do replikacji przedmiotów, poinformował The Conversation.\nWyobraź sobie, że masz superintensywny laser (który wystrzelił czystą energię elektromagnetyczną), który był wystarczająco silny, aby oderwać te małe cząsteczki od ich anty-cząstek, aby się nie zderzyły. Jeśli się nie zderzą, nie zostaną anihilowani. Innymi słowy, taki laser pozwoliłby skończyć z prawdziwymi cząsteczkami o masie po prostu wystrzeliwując laser (czystą energię) w pustą przestrzeń kosmiczną.\nTak się składa, że taki laser jest w pracy. W ramach dużego europejskiego projektu buduje się obecnie najmocniejszy laser, jaki kiedykolwiek wygenerowano, znany jako Extreme Light Infrastructure lub ELI. Laser ten będzie w stanie dostarczyć wiązki o mocy 10 PW (lub 10 biliardów watów), co jest rzędami wielkości (dokładnie 10 razy) silniejszymi niż jakiekolwiek istniejące urządzenia laserowe. Budowa rozpoczęła się w 2013 r., Ale od tego czasu została odroczona na czas nieokreślony do czasu ukończenia centrów laserowych, które są również częścią projektu.\nJeśli i kiedy ELI jest kompletny, powinien być wystarczająco silny, aby wytwarzać cząstki z próżni. Podczas gdy generowanie garści cząstek jest daleka od wygenerowania przekonującego steku i homara, technologia ta przynajmniej sprawia, że replikatory podobne do „Star Trek” można sobie wyobrazić jako realną możliwość. Nie można ich dłużej lekceważyć jako wygodnej fikcji dla pisarzy science fiction. To ekscytujące, jeśli nie wręcz zadziwiające.\nJak kiedyś słynny wybitny pisarz science fiction i futurysta Arthur C. Clarke powiedział: „Każda wystarczająco zaawansowana technologia jest nieodróżnialna od magii”. Gdyby kiedykolwiek wymyślono praktyczne replikatory, może nie istnieć żadna inna technologia, która lepiej uzasadniałaby takie twierdzenie.\nUwaga edytora: ten artykuł został zaktualizowany, ponieważ został pierwotnie opublikowany w lipcu 2015 r.


Wybrano ładunki NASA dla pierwszych komercyjnych misji na Księżyc | We Need More Space!\nTrwają szeroko zakrojone przygotowania do powrotu ludzi na powierzchnię Srebrnego Globu w ramach programu Artemis. Zanim jednak jakikolwiek astronauta postawi tam swoją stopę, NASA planuje przeprowadzić szereg bezzałogowych misji na Księżyc we współpracy z komercyjnymi podmiotami. Mają one na celu zebranie danych o księżycowym środowisku, testy technologii, a także dostawę eksperymentów i narzędzi, z których kiedyś skorzystają astronauci. Amerykańska agencja ujawnia jaki ładunek zabiorą dwie pierwsze wyprawy, planowane na rok 2021.\nBadanie tajemnic Srebrnego Globu\nJedną z dostaw przeprowadzi firma Astrobotics, która wykorzysta do tego lądownik Peregrine, a do jego wystrzelenia w przestrzeń kosmiczną użyta zostanie rakieta ULA Vulcan Centaur. Statek może dostarczyć na powierzchnię Srebrnego Globu ładunek o masie do 265 kg i operować tam przez jeden księżycowych dzień (czyli 14 ziemskich dni). Agencja umieści na jego pokładzie 11 eksperymentów i demonstratorów technologii. Druga z dostaw zrealizowana będzie przez firmę Intuitive Machines z jej lądownikiem Nova-C. W kosmos wyniesiony zostanie rakietą Falcon 9 od SpaceX. Jego maksymalny udźwig na Księżyc to 100 kg. Zabierze on tam 5 ładunków od NASA.\nNa pokładzie obu lądowników znajdą się te same dwa ładunki. Pierwszy z nich to odbłyśnik laserowy LRA, który posłuży do pomiaru odległości między orbitującymi i lądującymi statkami a Księżycem. Pozwoli to dokładnie określić pozycję lądownika na powierzchni. Drugim ładunkiem jest NDL, system nawigacyjny bazujący na LIDARze. Dostarczy on precyzyjne dane o prędkości i odchyleniu statku podczas lądowania. Zostaną one użyte, aby zagwarantować miękkie i w pełni kontrolowane osadzenie lądownika na powierzchni. Lista pozostałych ładunków znajduje się poniżej.\nLądownik Peregrine zabierze ponadto:\nEksperyment Surface Exosphere Alterations by Lander (SEAL), który zbada chemiczną reakcję księżycowego regolitu na strumień gazów wyrzucanych przez silnik lądującego statku i w jaki sposób zanieczyszcza to samą powierzchnię. Podczas misji Apollo wiele z zebranych próbek pochodziło z bliskiej okolicy miejsca lądowania, a zebrane podczas eksperymentu dane mogą odpowiedzieć na to, jak ich kompozycja została sztucznie zniekształcona.\nDemonstrator Photovoltaic Investigation on Lunar Surface (PILS), czyli zaawansowane panele fotowoltaiczne, które przejdą testy wydajności na Księżycu.\nSensor Linear Energy Transfer Spectrometer (LETS), który zbierze informacje o naturze promieniowania kosmicznego przy powierzchni Księżyca.\nSpektrometr Near-Infrared Volatile Spectrometer System (NIRVSS) do pomiarów występowania wartościowych zasobów na powierzchni i pod powierzchnią Księżyca. Użyty zostanie ponadto do mapowania zmian temperatury w miejscu lądowania.\nSpektrometr Mass Spectrometer Observing Lunar Operations (MSolo) do identyfikacji substancji lotnych w księżycowej egzosferze lub zanieczyszczenia wywołanego przez lądowanie.\nSpektrometr PROSPECT Ion-Trap Mass Spectrometer (PITMS) do analizy substancji lotnych w księżycowej egzosferze i ich zachowania.\nSpektrometr Neutron Spectrometer System (NSS) do poszukiwania lodu wodnego przy powierzchni Księżyca.\nEksperyment Neutron Measurements at the Lunar Surface (NMLS), którego celem są pomiary promieniowania neutronowego przy powierzchni Księżyca, a także detekcja wody i innych wartościowych elementów.\nMagnetometr Fluxgate Magnetometer (MAG), który posłuży do zbadania pól magnetycznych przy powierzchni Księżyca.\nNa lądowniku Nova-C znajdzie się:\nDemonstrator Lunar Node 1 Navigation Demonstrator (LN-1), wielkości CubeSata, który sprawdzi działanie autonomicznego systemu nawigacji, celem wsparcia przyszłych misji na powierzchni i orbicie Księżyca.\nKamery Stereo Cameras for Lunar Plume-Surface Studies (SCALPSS), które zarejestrują nagranie i obrazy od momentu, kiedy strumień gazów wylotowych uderza w regolit aż do wyłączenia silnika statku.\nEksperyment Low-frequency Radio Observations for the Near Side Lunar Surface (ROLSES), którego celem jest sprawdzenie wpływu powierzchni Księżyca na działanie anten i obserwacje radioastronomiczne.\nJednym z komercyjnych ładunków, który znajdzie się na pokładzie lądownika firmy Intuitive Machines, będzie łazik-krab od firmy Spacebit.\nSpaceX i cztery nowe firmy dołączają do księżycowego programu NASA\nKomercyjne misje na Księżyc\nMisje przeprowadzone zostaną w ramach inicjatywy Commercial Lunar Payload Services, która jest częścią programu Artemis. Polega ona na tym, że wybrane przez agencję firmy (obecnie jest ich 15) konkurują ze sobą o kontrakty na dostawy ładunków na Księżyc, za pomocą własnych statków i rakiet. NASA nie zajmuje całej przestrzeni ładunkowej, a więc pozostała dostępna jest dla innych klientów, w tym prywatne przedsiębiorstwa, inne agencje kosmiczne i organizacje. Co roku mają odbywać się co najmniej dwie misje, a planowanych na ten moment jest 10.\nPierwsza z komercyjnych misji planowana była już na rok 2020, ale firma Orbit Beyond wybrana do jej przeprowadzenia wycofała się z umowy, nie będąc w stanie dotrzymać terminu.\nMichał Michałowski - 19 stycznia 2020\nCo jadły pierwsze czarne dziury?\nAgata Zobel - 16 stycznia 2020\nAstrobotics zawiezie łazik NASA na Księżyc, Crew Dragon wracający w sierpniu i księżycowy Starship – #KosmicznyTydzien | We Need More Space! 15 czerwca 2020\tAt\t19:54\n[…] Firma Astrobotic, także w ramach programu CLPS, ma dostarczyć na Księżyc dla NASA zestaw 11 eksperymentów naukowych i demonstratorów technologii korzystając ze swojego mniejszego lądownika Peregrine. Ta misja ma się odbyć już w 2021 roku. […]


Nice i Saint-Etienne z punktami - Goal.pl\nGoal.pl › Ligue 1 › Nice i Saint-Etienne z punktami\nNice i Saint-Etienne z punktami\nŹródło: Francja.goal.pl 21:55, 12. stycznia 2019 Redakcja Goal.pl 0\nDwa spotkania mogliśmy obejrzeć w ramach zmagań ligi francuskiej w sobotni wieczór. W pierwszym z nich drużyna z Saint-Étienne pokonała Guingamp (0:1), w drugim zaś trzy punkty powędrowały do Nicei, której udało się wygrać z Żyrondystami. Warto wspomnieć, że w tej kolejce miały zmierzyć się ze sobą ekipy Nimes i Angers, ale spotkanie przełożono na 23 stycznia.\nKhazri bohaterem Saint-Etienne\nGuingamp to główny kandydat do spadku w tym sezonie. Zaledwie dwa wygrane spotkania i pięć remisów powodują, że to właśnie ten klub zajmuje ostatnią pozycję w ligowej tabeli. Sobotnie starcie było więc dla nich bardzo ważne, gdyż każdy zdobyty punkt może okazać się pod koniec sezonu na wagę złota.\nGoście z Saint-Etienne okazali się jednak zbyt mocni dla gospodarzy i wygrali tamto spotkanie w stosunku zero do jednego. Jedynego gola strzelił zaś Wahbi Khazri, który w 6 minucie meczu popisał się rewelacyjnym strzałem bezpośrednio z rzutu wolnego.\nGuingamp – AS Saint-Etienne 0:1 (0:1)\n0:1 Khazri 6′\nNicea lepsza od Bordeaux\nTylko jedną bramkę mogliśmy oglądać także w Nicei, gdzie miejscowi podejmowali piłkarzy z Bordeaux. Żyrondyści okazali się tam stroną słabszą od gospodarzy, którzy objęli prowadzenie w 16. minucie meczu.\nJak się okazało kluczowy w walce o punkty był rzut karny, którego pewnie wykorzystałAllan Saint-Maxim. Goście mogą mieć pretensje jednak tylko do siebie, gdyż arbiter musiał tak zareogwać w odpowiedzi na faul jakiego dopuścił się Vukasina Jovanovica. Szkoda, bo początek spotkania zapowiadał się znacznie bardziej obiecująco, a w przeciągu zaledwie pięciu pierwszych minut mogliśmy być świadkami dwóch dobrych akcji w wykonaniu Yanna Karamoha.\nNice – Girondins Bordeaux 1:0 (1:0)\n1:0 Saint-Maximin (k.) 16′