Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Thaeron - "Scheda" (Prolog i Rozdział 1)\n- Opowiadanie: Thaeron - "Scheda" (Prolog i Rozdział 1)\n"Scheda" (Prolog i Rozdział 1)\nmężczyzna | 15.01.14, g. 15:28 | znaki: 44165\nMój debiut. Z góry dziękuje za komentarze, oraz liiczę na konstruktywną krytykę.\nDzień na pozór nie różniący się od innych, acz to właśnie ten zapamiętany, ten o którym szeptać będziecie do końca świata, a nawet i po jego zakończeniu. Powiadam wam, nigdy nie sądziłem, że ja, skromny skryba zakonu, niby nikt, przepisujący księgi w każdy dzień Pański, dostąpię łaski i zaszczytu spotkania tego, którego we wszystkich krajach czczą, być może pod innymi imionami, ale jak jeden mąż, jednakowoż ku niemu wznosząc modły.\nPoznałem go w tej samej chwili, w której dane mi było ujrzeć jego lico. Stał przede mną, przed nikim, w mej samotni, tej przez wielu mijanej obojętnie. Stał przede mną, a postać jego, choć nadzwyczaj ludzka, świeciła boskością jakiej nie uświadczył żaden mnich, ni kleryk, ni żadna, choćby najwspanialsza świątynia. Stał przede mną, a ja od razu wiedziałem. Stał jakoby młody, a zarazem stary. Jakoby silny i wyprostowany, ale zgarbiony i słaby. Stał jakoby przeciętny, jakoby ja i ty, a zarazem tak od nas różny i tak piękny. Jakoby zmęczony i smutny, choć szczęście Jego wypełniło mnie i wszystko w około. Nawet kamienie w ścianie mego pokoju zdały się oddychać tym ciepłem, tym szczęściem, które sprawiło, że na mej twarzy na długo zagościł uśmiech. Jakoby mąż, a za chwile jakoby niewiasta. Jakoby człek, ale także i elf. Gdzie nie spojrzeć tamuj czuć było Jego obecność.\nPrzyszedł do mnie w zupełnym bezruchu, a gdy już pokonał dzielącą nas odległość uśmiechnął się szeroko. Zobaczyłem tedy pradawny świat: ludzi i elfów żyjących w zgodzie, stworzenia darzone szacunkiem, i magię. Tak, magię.\nLecz owa magia, z czasem przestała być jeno sprzymierzeńcem. Stała się bronią. A korzystali z niej ci, którzy potrafili się nią posłużyć. Dziewięcioro spośród elfów i ludzi stworzyło krąg. Krąg dziewięciorga samozwańczych bogów domagających się oddawania sobie czci i modłów. Lecz nie spełniali oni modlitw. Nie pomagali swym wyznawcom. Władza była ich jedynym pożądaniem.\nGdy już wszyscy ważni ugięli pod nimi kolana, Samozwańcy zamierzyli się na zdobycie zaświatów. Wierzyli w swą nieograniczoną moc. Lecz gdy przedarli się do ziem należących do zmarłych. Tych, nad którymi pieczę sprawował stwórca, moc ich okazała się niczym w porównaniu z jego potęgą. Ten w swym gniewie pozbawił ich jej i przeklął, a w świecie śmiertelników zakazano praktykowania magii rzucając ostatnie zaklęcia mające na celu ukrycie wszelkich jej śladów, tak by nigdy nie została odnaleziona i odnowiona.\nAnonim, rok Pański 647.\nNoc była przeraźliwie zimna. Porywisty wiatr ciągnął za sobą niezliczoną ilość białych płatków, które swoją liczbą zdawały się przewyższać ilość gwiazd na niebie. Śnieżyca nie zamierzała ustąpić.\nTej nocy śmierć zebrała żniwa, jakich nie widziała niejedna bitwa. Dziesiątki tuzinów wędrowców, bardów, kupców, żebraków, nierządnic, elfów i możnych padło ofiarą burzy śnieżnej, którą kilka lat później kronikarze określili mianem Zimowego Przesilenia.\nWtedy przekonano się o tym, że każdy ugina kolana przed śmiercią, nawet królowie oddają jej pokłon. Król Dinei Lambert nigdy nie powrócił do ojczyzny ze spotkania z królem Aratrosem, przez wielu zwanym uzurpatorem Abilonu. Białe szaleństwo pochłonęło jego i jego ludzi, pozbawionego korony, klęczącego na równi z poddanymi.\nW tym samym czasie Venegoor przemierzał las. W swoim krótkim, szesnastoletnim życiu nie zaznał bardziej srogiej zimy. Śnieg sięgał niemal do kolan jego silnego, wysokiego ciała, mocno utrudniając poruszanie się. Wiatr i ciągłe opady uniemożliwiały rozpoznanie terenu. Nie był w stanie zobaczyć co było oddalone od niego na więcej niż dziesięć kroków.\nDawno już stracił orientacje. Lewą ręką bezskutecznie przesłaniał twarz i oczy. Zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa, nie pierwszy raz zmuszony był do walki o przetrwanie, pierwszy natomiast poprzez walkę z żywiołem.\nJedyną zaletą nieustępującego śniegu było zakrycie plam krwi na jego odzieniu z wilczej skóry i futra. Jego pierwsze zadanie nie wyszło zgodnie z planem.\nJego celem był podróżny kupiec przemieszczający się pod eskortą czterech najemników. Venegoor zastawił nań pułapkę, jednak informacje o trasie konwoju okazały się błędne. Kupiec wybrał inną drogę, a skrytobójca zmuszony został do podążania jego śladem. Pozostawił wszelki balast, wyruszył wyposażony jedynie w miecz, oraz nóż, nieopodal którego przy pasie przymocowana była niewielka, niemal pusta sakwa. Nie mógł się zatrzymywać, zgodnie z instrukcjami cel musiał zostać zlikwidowany przed dotarciem do miasta portowego. Jego jedyną szansą był atak podczas nocnego postoju.\nPo kilku godzinach pogoni odnalazł kupca. Obiekt rozbił niewielki namiot będący pod stałą obserwacją najemników. Zimowe Przesilenie dopiero wynurzało się z lędźwi swojej matki – nieokiełznanej natury. Wszechobecny chłód jeszcze nie sprzymierzył się z wichrem i śniegiem; mordercza trójka jeszcze nie skumała się ze śmiercią.\nNiska temperatura zmuszała jednak do rozpalenia ognia, namiot nie wystarczał dla pięciorga, kupiec w końcu musiał wyłonić się z kryjówki, ludzkie ciało musiało poczuć ciepło ognia, żaden z nich nie wiedział że próżny to trud, gdyż za parę chwil ich ciała miały stać się nie wiele cieplejsze od leżącej pod nimi pokrywy śnieżnej.\n– Kurwa, ale ziąb! – krzyknął jeden z wartowników.\n– A czegoś się spodziewał idioto?! W końcu jest środek zimy – odparł mu niski gruby mężczyzna wyłaniający się z namiotu.\nVenegoor patrzący na wszystko niemal z lotu ptaka, utrzymując równowagę na gałęzi jednego z drzew, natychmiast rozpoznał w mężczyźnie obiekt swojego ataku. Wiedział co musi zrobić. Zeskoczył lądując niezwykle finezyjnie, wykonując przewrót niemal w momencie zetknięcia się z ziemią. Wiedział, że nawet tak perfekcyjnie wykonane lądowanie nie zostanie niezauważone. Od razu po wylądowaniu ruszył biegiem wzdłuż linii drzew, skręcając ku tylnej części namiotu.\n– Słyszeliście to?! – rzekł jeden z najemników sięgając rękojeści swego miecza.\n– Co za licho?\nWszyscy rozejrzeli się po sobie, poszukując źródła niepokojącego szelestu.\n– Ja nic nie słyszałem.\n– Myślicie, że to mógł być jakiś zwierz?\n– Wilk? – zapytał kupiec, a jego głos wyraźnie różnił się już od pewnego siebie tonu sprzed kilku chwil.\n– Możliwe – odpowiedział któryś z czworga wyraźnie zaniepokojonym tonem.\n– Dla pewności schowaj się pan w namiocie – dodał któryś.\nNa reakcje nie trzeba było długo czekać. Niski mężczyzna pojawił się wewnątrz. Strach spowodował, że dopiero po chwili dostrzegł postać czyhającą na niego na środku pomieszczenia. Wiedział, że powinien krzyknąć, zawołać opłacanych wybawców, ale przerażenie odebrało mu mowę. Przez te ostatnie ułamki sekund przyglądał się wysokiej postaci, która zwlekała z wykonaniem nieuniknionego, był to mężczyzna, raczej młody sądząc po wyprostowanej i prężnej posturze, odziany w jasne ubrania wykonane ze skóry wilka, którego głowa była częścią kaptura przesłaniającego cieniem połowę twarzy zabójcy. Zakapturzony osobnik w prawej ręce dzierżył jednoręczny miecz. Kupiec zaśmiał się w myślach, wilk? – powtórzył w umyśle, wiele się nie pomyliłem. Zabawne jakie myśli chodzą po głowie człowieka, który podświadomie wie, że lada chwile umrze.\nKupiec wydał z siebie ostatni krzyk, nie będąc w stanie upleść nawet jednego pełnego słowa. Ostrze niemal równo z chwilą otwarcia ust szerokim zamaszystym łukiem z lewej odcięło głowę handlarza rozdzielając ją od dość utuczonego ciała.\nTe dwie sylaby wystarczyły jednak do wzniecenia alarmu. Najemnicy nie tracili czasu wyciągając broń i ruszając ku napastnikowi. Pierwszy bezmyślnie wbiegł do środka, a w jego podbrzusze gładko, szybko i głęboko wślizgnęło się żelazne ostrze przecinające wnętrzności najemnika i pozbawiające go życia.\nVenegoor pluł sobie w brodę wiedząc o swoim błędzie. Strach powstrzymał go od działania na ułamki sekund, ale to właśnie one wpędziły go w sytuację, w której się znajdował; wykryty przez wrogów; zmuszony do zgładzenia ich wszystkich.\nNawet pozbawieni jakiegokolwiek wykształcenia żołdacy nie byli na tyle odarci z rozumu by ponownie natrzeć od frontu przez ciasną szczelinę namiotu. Wilczy napastnik ruszył w stronę otworu stworzonego uprzednio przez jego własny miecz. Przeskoczył przezeń wykonując zgrabny półpiruet przez prawe ramie błyskawicznie powstając w pozycji do walki. Zgięte kolana oraz wysoko uniesione ręce pewnym chwytem dzierżące trzon żelaznego miecza pozwoliły mu na błyskawiczne odbicie cięcia z góry. Siła zderzenia broni odrzuciła zaskoczonego najemnika. Moment utracenia równowagi kosztował go bardzo wiele. Zanim poczuł ból zauważył sztych przecinający jego ciało. Pozostało dwóch.\nW tym samym momencie zaskrzypiał śnieg, Venegoor przełożył miecz do lewej ręki, by ciąć do tyłu, pchnięciem skierowanym z pod lewej pachy. Ciężki dwuręczny miecz spadł na prawy bark Venegoora gruchocząc jego kości, a jednoręczne żelazo skrytobójcy niemal w tym samym momencie przebiło żołdaka, kończąc jego żywot Zabójca o głowie wilka padł na kolana. Jeden…\nGdyby nie pulsujący ból atakujący niemal ćwierć jego rosłego ciała, poczułby się niezwykle przyjemnie ogrzewany krwią wyciekającą z jego barku. Gdyby nie adrenalina stymulująca jego organizm, pogrążyłby się teraz w błogiej drzemce neutralizującej wyczerpanie. I nigdy już by się nie obudził..\nCałą siłą woli dźwignął się, z trudem utrzymując równowagę. Kątem oka zauważył napastnika. Prawe ramie nie nadawało się do użytku. Odwrócił się przodem do agresora. Ostatni z najemników zbliżał się wolnym krokiem. W jego oczach malował się strach. Jego dłonie unosiły się powyżej linii bioder kurczowo trzymając miecz i wprawiając jego klingę w nieustanne drganie. Venegoor wyprostowany, z prawą ręką wiszącą jak flaga na maszcie i lewą opartą o bok ciała trzymającą miecz. Cztery metry.. Trzy.. Spojrzenia zetknęły się… I…\nOpadł na ziemię niczym owoc spadający na gęstą trawę, a jego ciało pochłonęła przenikliwa biel śniegu. Sekundy później nieskazitelna czystość podłoża została obmyta świeżą czerwienią krwi.\nA Venegoor stał i wpatrywał się w piękno owego zjawiska. Czerwień wsiąkała w śnieżną biel niczym woda pochłaniana przez rośliny. Cały świat zamilkł, śnieżyca jakby na chwile ustała. Doprawdy był to niezwykły obraz.\nZ chwili zadumy i obserwacji wyrwał go nagły przeszywający ból. Otwarta, krwawiąca rana i pęknięte kości zdecydowały się o sobie przypomnieć. Ból przewiercał niemal całą prawą połowę ciała rosłego młodzieńca, zmuszając go do przyklęknięcia. Obserwując podłoże ze zmienionej perspektywy, jego dzieło zdało mu się o wiele mniej atrakcyjne. Leżące, martwe ciała, przestały napawać go dumą. Sam już nie wiedział czy to efekt bólu, czy też wzdrygnięcie się przed tym czego dokonał jeszcze kilka chwil temu, spowodowało nagłe zawroty głowy i bóle żołądka. Zaczął się trząść. Krążyło mu po głowie tysiąc myśli, a wszystkie dotyczyły odbierania życia. Nagły skurcz żołądka, oraz ból, doprowadziły do haftu.\nPrzypływ adrenaliny doprowadził do podniesienia się z klęczek. Ruszył przed siebie. Starał zasłaniać się przed coraz mocniejszymi opadami śniegu. Wiedział, że jeżeli prędko nie znajdzie schronienia umrze. Dookoła widział jedynie drzewa. Zarówno te które jakiś czas temu porzuciły swe liściaste odzienie, jak i te niezamierzające porzucić swych igieł.\nLasy Wolnych Marchii zdawały się pochodzić od tych samych rodziców. Niewielu umiało je odróżnić.\nTrudno powiedzieć ile minęło czasu. Ciężko także stwierdzić czy to mróz, śnieg, czy też reakcja organizmu doprowadziła do utraty czucia w prawej, dominującej ręce Venegoora. Przynajmniej nie czuł już bólu. Podniecenie ustąpiło, jego miejsce zajęła potęgująca się gorączka. Pomimo ogromnego wysiłku, wciąż poruszał się w gąszczu przykrytego śniegiem lasu, lecz jego ciało coraz bardziej odmawiało mu posłuszeństwa.\nGorączka, obfite krwawienie, kontuzja, zmęczenie, głód… Przystanął na chwile, starając się sięgnąć wzrokiem ku niebu, przedrzeć się przez płatki śniegu by jeszcze raz spojrzeć na piękno gwiazd. Dojrzeć światła. Odnaleźć jakąkolwiek nadzieję. Próżny trud człowieka próbującego dopatrzyć się gwieździstego nieboskłonu podczas śnieżycy. Zabawne jakie myśli chodzą po głowie człowieka, który podświadomie wie, że lada chwila umrze.\nPoczuł, że niebawem straci przytomność. Upadając na wznak, ostatkiem sił zerknął przed siebie. Mógłby przysiąc, że ujrzał światło.\nKarczma była tego wieczora wypełniona po brzegi. Ba, gospodarz odstąpił nawet prywatne pomieszczenia chcąc zarobić solidna sumkę. Ci, dla których komnat nie starczyło, noc spędzili na podłodze. Doprawdy, w Pod Wielkim Dębem nigdy dotąd nie widziano takich tłumów. Czemu przyszli więc tej nocy? Wystarczyło wyjrzeć przez okno by odpowiedzieć sobie na to pytanie. Chyba nawet najstarsi z żyjących nie widzieli takiej śnieżycy. Przenikliwe zimno, ogromne opady, porywisty wiatr i dzień drogi do Korinis… Gdyby nie to, Pod Wielkim Dębem znów świeciłoby pustkami. Gdyby nie Pod Wielkim Dębem, wszyscy wędrowcy, którzy tu trafili, nie przeżyliby tej nocy.\nDobry zarobek karczmarza oznaczał dużo pracy dla Luthien, która uwijała się jak w ukropie by dogodzić gościom. Z całego serca nienawidziła tego miejsca. Przynieś to, zrób tamto i jeszcze te zbereźne spojrzenia opojów rozbierające ją wzrokiem.. Klepanie i ukradkowe obmacywanie.. Wiedziała, że stanowiła tu pewnego rodzaju rozrywkę dla wciąż tych samych twarzy przychodzących z okolicy umoczyć mordy i zawiesić na niej oko. Tej nocy było jednak o wiele gorzej. O wiele więcej spitych mężczyzn, patrzących na młodą atrakcyjną elfkę jako rzecz odpowiedzialną za spełnianie ich zachcianek.\nBardziej od tego wszystkiego nienawidziła jednak karczmarza i swojej matki. To przez nią skończyła tutaj, na totalnym zadupiu. Nigdy nie wybaczyła matce tego, że po śmierci ojca powtórnie wyszła za mąż. I to za kogo, za grubego, zubożałego ludzkiego karczmarza Marcusa, właściciela tego przybytku. O nie… Wbrew zaleceniom matki, nigdy nie nazwie go ojcem.\nTak bardzo nie pasowała do tego miejsca. Inteligentna, oczytana, interesująca się historią, pragnąca wspomóc pozostałych elfów w walce o przetrwanie. Wyrwać się stąd. Zamieszkać w Wielkim Lesie… Tej nocy jak nigdy czuła się samotna i obca.\n– No ruszaj się! – z chwili zadumy wyrwał ją chrapliwy głos Marcusa – Nie słyszałaś? Panowie prosili o piwo!\n– Tak, już podaje – odpowiedziała.\n– Słuchaj no – podszedł bliżej – w całym swym życiu nie widziałem tylu ludzi w jednym miejscu, to potencjalni przyszli klienci, więc może się trochę bardziej postarasz?\nWolała nie doszukiwać się możliwych interpretacji zwrotu bardziej postarasz, których napatoczyłoby się klika zważywszy na sytuację.\n– Robię co mogę, jak ci się nie podoba to zatrudnij sobie służbę – odparła chłodno i zdecydowanie.\nW odpowiedzi nie doczekała się słów. Zauważyła za to karcące spojrzenie ojczyma, którego wyraźnie wyprowadziła z równowagi. Być może innego dnia trzymałaby język za zębami, ale wtedy miała wszystkiego dosyć.\nPoszła więc do stolika podając zamówione trunki. Czynność powtarzała się wielokrotnie. Wielu z tych kursów towarzyszyły dwuznaczne uwagi kupujących. Luthien zagryzała jednak wargi, choć czuła jak wzbiera w niej gniew.\nMarcus wysłał ją też do jednego z pokoi na piętrze, do którego dostarczyła zamówienie. Gdy wchodziła po schodach mijała się ze swoją matką, próbującą nawiązać kontakt, lecz Luthien z pełną premedytacją ignorowała zaczepki. Od pewnego czasu pogarda była jedynym uczuciem okazywanym swojej rodzicielce.\nGdy wróciła do baru Marcus po raz kolejny ponaglał ją chcąc za wszelką cenę zrobić dobre wrażenie na klientach. Zerknęła na matkę, lecz ta wolała udać, że nic nie widzi skupiając się na nalewaniu piwa. Często chowała głowę w piasek zamiast wesprzeć córkę. To tylko zaogniało sytuację.\nZdenerwowanie Luthien sięgało zenitu. Czuła jak trzęsą jej się ręce. Nie mogła racjonalnie myśleć, była zdekoncentrowana, czuła tylko gniew. Podczas kolejnego kursu z tacą wypełnioną kuflami z piwem potknęła się wypuszczając ją. Kufle roztrzaskały się. Chmielowy napój zalał podłogę.\n– Co ty tam wyprawiasz?! – krzyknął wściekły karczmarz niemal natychmiast zjawiając się na miejscu zdarzenia – Najmocniej państwa przepraszam, zaraz podamy nowe piwo. Proszę się nie martwić – dodał.\nNastępnie nachylił się nad lekko oszołomioną Luthien i cicho powiedział – Masz mi to kurwa w mig posprzątać i wracać za bar. Rzucił jej szmatę i poszedł.\nLuthien zdziwiła się jak szybko może poruszać się tak tłuste cielsko motywowane pieniądzem. Ciekawe do czego byłby zdolny gdyby w grę wchodziły jeszcze większe sumy niż utarg z Nocy Zimowego Przesilenia. Elfka od niechcenia przetarła podłogę i pozbierała szczątki kufli, a następnie udała się do baru.\nRozwścieczony karczmarz czekał już tam na nią. Parę metrów dalej jej matka wycierała naczynia.\n– Co to miało być?! – ruszył do niej agresywnie. Marcus chwycił ją prawą dłonią, ściskając palcami oba jej policzki i przyciskając do ściany.\n– Jeszcze jeden taki numer i noc spędzisz pod gołym, a raczej śnieżnym niebem. Zrozumiałaś?!\n– Co tu się dzieje? – odezwała się znienacka matka Luthien.\n– Twoja córeczka znów jest nieposłuszna. Celowo potłukła te kufle.\n– Luthi powinnaś słuchać ojca.\nTego było za wiele. Młoda elfka zaskoczyła karczmarza odpychając go od siebie, tak, że mało nie stracił równowagi.\n– Nie jestem Luthi, a on nie jest moim ojcem! – wybuchła, następnie idąc po lampę i kierując się w stronę drzwi.\n-Dziecko, dokąd idziesz?! Nie wychodź! Nie przejdziesz 100 kroków, od lat niewidziano takiej śnieżycy! – krzyczała za nią matka.\n– Niech sobie idzie, wróci nim minie jedna modlitwa – dopowiedział Marcus.\n– Nie wrócę! Wole umrzeć niż zostać tutaj! Nienawidzę tego miejsca! Nienawidzę was!\nWszyscy, którzy jeszcze nie spali i byli dość trzeźwi by cokolwiek widzieć, z zainteresowaniem oglądali zaistniałą scenę. Luthien wybiegła na zewnątrz, bez odzienia wierzchniego. W ręku trzymała szklaną lampę, która w trakcie śnieżycy umożliwiała widoczność na zaledwie kilka kroków. Nie obchodziło jej, że mogła umrzeć. Miała dość takiego życia.\nRuszyła przed siebie walcząc z będącym pod, nad i wszędzie wokół śniegiem. Gniew spowodował u niej przypływ adrenaliny, który z kolei przyspieszał jej ruchy. Silne emocje doprowadziły też do pojedynczej łzy ściekającej po jej policzku.\n-Dziecko! Luthien! – usłyszała docierające do niej tłumione przez warunki pogodowe krzyki. Matka za nią wyszła, a to ciekawe – pomyślała.\nLuthien nawet nie raczyła się odwrócić. Szła naprzód przemieszczając się pomiędzy drzewami. Nagle serce zabiło jej jeszcze mocniej, choć chwilę temu nie myślała, że będzie to możliwe. Przystanęła, gdy zauważyła postać oddaloną od niej o kilkanaście kroków. Śnieg nie ułatwiał widoczności. Nie widziała szczegółów, choć ktoś bez wątpienia opierał się o drzewo. W sekundę później leżał jednak na wznak, zanurzony w śniegu niczym w wygodnym posłaniu. Luthien wiedziała, że stracił przytomność.\nCiszę w komnacie rekrutów przerywało jedynie okazyjne chrapanie. Słońce już dawno ustąpiło miejsca gwiazdom i księżycowi. W powietrzu czuć było zapach potu i stali, gdyż pomieszczenie była zarówno sypialnią jak i salą ćwiczeń. Kandydaci zasypiali i budzili się z bronią przy boku, ucząc się zawsze być gotowym do walki. Większość z nich zapadła w głęboki sen, spowodowany wielogodzinnymi treningami, lecz Kun był za bardzo podniecony by spać.\nJego przyjaciel dostąpił zaszczytu. Dostał pierwsze własne zlecenie. Minęły już dwa tygodnie od jego wyjazdu, Kun zastanawiał się czy udało mu się sprostać wyzwaniu. Jeśli mu się powiedzie zostanie pełnoprawnym Nizari.\nKun wstał i podniósł swój miecz. Jednoręczne, żelazne, ostro postrzępione i pokryte rdzą ostrze. Dopóki nie przestanie być rekrutem nie ma prawa posiadania innej broni, niż tej którą dostał w dniu swojego przybycia do Ukrytej Twierdzy. Patrząc na swoje żelazo Kun zastanawiał się czy jego przyjaciel wróci. Bardzo chciał zobaczyć go wykuwającego nowy oręż, życzył mu zostania pełnoprawnym członkiem starożytnego stowarzyszenia.\nNie chcąc budzić pozostałych rekrutów wyszedł na zewnątrz. Opłukał twarz wodą z wiadra. Zszedł na dziedziniec. Kamienne mury i niewielkie domostwa oddzielały go od reszty świata. Dotarł do miejsca służącego do oficjalnych przemówień i wystąpień, tak rzadko używanego przez stowarzyszenie. Podniósł zardzewiałe, dosyć ciężkie ostrze, unosząc także lewą dłoń i utrzymując je obie w pozycjach poziomych, oraz poruszając się nisko na nogach w wyćwiczonych treningowych pozycjach. Przejście. Obrót. Zamach. Przewrót przez ramię. Powstanie w pozycji do ataku. Kolejny obrót z cięciem z góry. Zmiana pozycji atak do tyłu i… Odgłos miecza uderzającego w miecz.\n– Mistrzu – Kun skłonił się zaskoczony.\n– Z tego co wiem rekruci w nocy śpią – odparł chłodno Mistrz Jahred.\n– Tak Mistrzu, ja tylko…\n– Nie obchodzi mnie co masz do powiedzenia, rekruci w nocy śpią, chyba że masz się za lepszego od reszty?!\nNie zdążył dokończyć, Jahred jednym kopnięciem w przeponę i szybkim, potężnym, krzyżowym cięciem oburęcznego miecza kierowanym od dołu, z prawej na lewą pozbawił Kuna tchu i broni, która poleciała kilkanaście metrów dalej z brzękiem opadając na kamienny bruk.\n– Tak myślałem – rzucił zimno Mistrz Jahred, następnie obrócił się i nie patrząc na kuna powiedział tylko – nie jesteś gotów.\nNie odwracając swoich masywnych ramion, ciężkim krokiem ruszył w kierunku swojej komnaty, pozostawiając pozbawionego tchu i oręża Kuna, samego na starym Bruku Wieców.\nGdy Kun odzyskał oddech, poszedł po swe żelazo i rozgniewany ścisnął z całych sił chwycił rękojeść tnąc powietrze.\n– Szlag! – warknął wściekły i udał się na spoczynek, mimo iż wiedział, że teraz z pewnością nie zmruży już oka.\nMinęło kilka dni odkąd znalazła rannego. Chwilowe ocknięcia i senne majaki świadczyły o wielkim bólu, oraz wewnętrznej walce o życie. Luthien poświęcała mu dużo czasu. Właściwie, to starała się nie wychodzić z pomieszczenia. Po części dlatego, że nie chciała oglądać ani swojej matki ani ojczyma, ale przede wszystkim dlatego że sprawowanie opieki nad ciężko rannym ekscytowało ją. Po raz pierwszy miała okazje sprawdzić swoje lecznicze umiejętności.\nCzasami zastanawiała się, co sprawiło że była wstanie przeciągnąć nieprzytomnego mężczyznę do zamkniętego pomieszczenia w tak fatalnych warunkach pogodowych z niewielką pomocą matki. Wtedy nawet nie zastanawiała się nad ryzykiem. Wystarczyło się potknąć, utracić siły, a sama wylądowałaby zanurzona w śnieżną toń.\nLecz teraz myślała o głębokiej ranie, zdruzgotanej kości, o całej swej wiedzy medycznej, którą tak starannie i sumiennie pogłębiała studiując wszelkie dostępne jej księgi zakupione za większość oszczędności z żałosnych kieszonkowych wypłacanych przez ojczyma. Jej ojciec był prawdziwym mistrzem opatrywania ran. Wiele się od niego nauczyła. Gdyby nie był elfem, mógłby być wielkim uzdrowicielem, szanowanym pośród ludzi. Miast tego zginął zasztyletowany w jakiejś brudnej alei dla garści miedziaków.\n– Garści miedziaków! – niezamierzenie powtórzyła myśl na głos. Czy rzeczywiście tyle warte jest życie? Zastanawiała się, czy gdyby jej ojciec był zwykłym elfim złodziejem, lub zabójcą gdyby budził strach, czy wtedy mogłaby dziś z nim porozmawiać.\nNa takie pytania próżno czekać odpowiedzi.\nZ chwili zadumy wyrwał ją wystrzał, palącego się ognia, dochodzący z kominka. Rozejrzała się po pokoju. Wszędzie dookoła znajdowały się drewniane bale, na bazie których zbudowano tą chatkę, jak i sąsiednią karczmę. Ściany były nagie. Do umeblowania zaliczyć można by jedynie stolik i parę krzeseł. Na podłodze leżały poukładane przez nią książki.\nNic mnie tu nie trzyma – pomyślała – nic poza tobą.\nNachyliła się i spojrzała na młodego mężczyznę leżącego nieopodal. Miał ciemne krótko ostrzyżone włosy, i równie mroczne, średniej grubości brwi, lekko nachylone do wewnątrz. Oczy mimo iż pogrążone we śnie, wyglądały na proporcjonalne w stosunku do dosyć długiego prostego nosa. Usta z tego co była w stanie zaobserwować, mimo iż wykrzywione w grymasie bólu, zdawały się pełne, kształtne i szerokie. Dwutygodniowy zarost pokrywał całą twarz dodając jej charakteru. Ramiona miał silne, a barki szerokie. Fragment nagiego torsu odkrywał dobrze wyrzeźbione mięśnie klatki piersiowej.\nKiedy wraz z matką ściągały z niego kolejne warstwy odzienia, nie czuła skrępowania. Męskie ciało nie zawstydzało jej, lecz ciekawiło. Patrzyła na nie inaczej niż kiedy ostatni raz widziała je jako dwunastoletnia dziewczyna podpatrująca pracę ojca. Od tamtej pory minęły cztery lata. Czas, który jej nie oszczędzał. Czas ciężkich doświadczeń i nauki.\nJej myśli krążyły wokół dzieciństwa. Często je wspominała. Mimo iż nie byli bogaci, ba nie należeli nawet do klasy średniomieszczańskiej mieszkańców Korinis, to przynajmniej mieli dom. Malutki, ale jednak dom. Ojciec leczył mieszkańców Zewnętrznego Okręgu, pomagał najuboższym. Czasami jednak odwdzięczano się mu drobną zapłatą w miedziakach lub pożywieniu. Wystarczało by skromnie żyć z dnia na dzień. Kiedy zamordowano ojca… Szybko wyrzucono je z miejsca, które ongiś nazywały domem. Przez jakiś czas tułały się po okolicy, śpiąc w spelunach, a następnie pod gołym niebem. W końcu matka poznała Marcusa, zaproponował jej by z nim zamieszkała. Od początku uważał Luthien za balast, ale matka uparła się by zamieszkali we trójkę. Od tamtej pory nie martwiła się o dach nad głową, ale czuła się upokorzona tym, że matka powtórnie wyszła za mąż i to jeszcze za niego… Nie chciała żyć na łasce peryferyjnego karczmarza, który co rusz urągał jej i jej matce, pokazując swoją wyższość. Był nikim. Ale bycie człowiekiem-nikim to i tak więcej niż bycie elfem-kimś.\nNa szczęście miała dokąd uciec. A uciekała się do książek. One otwierały się dla każdego, bez wyjątku. One nie wypominały jej, że jest elfką. Nie urągały jej. Miała wielkie szczęście, że ojciec zdążył nauczyć ją pisma. A czytała o uzdrawianiu, o historii, czasami nawet sięgała do pradawnych legend. A księgi odwzajemniały uwagę i czas dostarczając wiedzy, tworząc myśli, budząc wyobraźnię, a przede wszystkim kształtując ideały. Kiedy dowiedziała się, że gdzieś tam w Wielkim Lesie, żyją wolne elfy, te które odmawiają służenia ludziom, te które nie poddają się w trwającej od wieków walce o niezależność, wiedziała gdzie powinna się udać. Lecz musiała odłożyć swe plany na później. W tej chwili chciała uratować nieznajomego, podążyć w ślady ojca.\nPo raz kolejny spojrzała na rannego. Zdawał się być pogrążony w głębokim śnie.\nNie miał nazwiska. Nie miał domu. Nie miał rodziny. Należał do Dzieci Ulicy. A tak ich zwano, albowiem wychowali się w brudzie i nędzy szarych ulic Abilonu. Tam nauczył się chować, uciekać i kraść. To pozwoliło mu przeżyć. Tam poznał także swego najlepszego przyjaciela.\nMożni zwaliby ich przestępcami. Lecz wśród biedoty byli bohaterami, albowiem walczyli o przetrwanie. Miast żebrać, płaszczyć się przed wielkimi i oddawać pokłony, znikali w podziemiach, zaszywali się w kanałach, by nocą polować na jedzenie, odzież i kosztowności. Tak żyli z dnia na dzień. A właściwie z nocy na noc. I przeżyli tak lat kilka.\nW miarę jak podrośli, zaczęli dostrzegać więcej. Kradli dla starszych od siebie, podobnie jak biedni pracują dla bogatych. A szeregi ich uszczuplały się, gdyż Aratros nie jest typem pobłażliwego władcy. Dochodziły ich szepty, a oni słuchali. Dzieci Ulicy były poszukiwane. Każdego bez względu na wiek i wykroczenia karano stryczkiem. Przykładny pokaz siły króla, który nie tolerował już występków młodocianych złodziejaszków. Tak więc i z podziemi przyszło im uciekać. Zbiegli więc obaj. Lecz dzień był równie niegościnny co noc. Nie mieli co jeść. Próbowali uciec z miasta. Potrojona straż nie przybliżała ich jednak do celu. Wygłodniali, w końcu postanowili zwędzić coś co nadawałoby się do zjedzenia. Raz się udało. Za drugą jednak próbą złapano ich i wezwano straże. Nigdy dotąd tak się nie bali. Prowadzono ich ku miejskiej szubienicy. Niespodzianie w jednej z alei napotkali męża w skórzanym odzieniu i czarnym kapturze rzucającym cień na jego twarz. Strażnicy rozkazali mu odejść lecz ten nie posłuchał. Szybkim ruchem rozciął podgardle jednego ze stróżów Abilońskiego prawa, i przebił brzuch drugiego szybkim pchnięciem. Wtedy pierwszy raz widzieli tyle krwi. Byli przerażeni. Zakapturzony mężczyzna zabrał ich ze sobą, wywożąc ich pod przykrywką kupca wiozącego towary na swym wozie.\nW podróży poznali tożsamość zakapturzonego mężczyzny. Ten opowiedział im historię o tym jak niegdysiejszy król Dinei Hester dał początek stowarzyszeniu elitarnych zabójców. Szkolił ich, edukował i wysyłał w najdalsze zakątki Królestw Wschodnich. Dzięki pomocy swoich skrytobójców zyskiwał nowe ziemie i nowych sprzymierzeńców. W ciągu ośmiu lat zjednoczył sobie wszystkie terytoria Królestw Wschodnich, niezależnych Wolnych Marchii a nawet wschodnio-centralne tereny Wielkiego Lasu i Wielkich Gór. Od tamtej pory tytułowano go Cesarzem Hesterem, a wszyscy ówcześni możni bili mu pokłony. Cesarstwo przetrwało 12 lat. Cały znany nam świat, wszystkie podbite królestwa i rasy zjednoczyły się by obalić Jedynego Władcę. Przelano wiele krwi w imię wolności i sprawiedliwości. Hester poległ a wraz z nim jego Cesarstwo. Ziemie wschodnie podzielono na znane nam Cztery Królestwa, Krasnoludy otrzymały tereny Wielkich Gór, a Elfy… Cóż, miast otrzymać królestwo, ponownie znalazły się pod jarzmem ludzi, stopniowo osiedlając się w Wielkim Lesie.\nCo jednak stało się z zakonem zabójców i szpiegów założonym przez Hestera? Według legendy, ostatnich wybito na terenach Królestwa Fenoru, nieopodal wsi Nizaryt. Bardowie śpiewali pieśni o walecznych zabójcach Hestera, którym imię nadano od miejsca ich zguby. Lecz prawdą jest, iż kilkunastu zabójców-szpiegów przeżyło i w tajemnicy zachowało zakon. W ciągu lat wznosili miasteczko-twierdzę położone w niewidocznym miejscu na terenie dzisiejszych Wolnych Marchii.\nMężczyzna o imieniu Jahred zabrał ich do sekretnej twierdzy. W prawdziwym Nizarycie, młodzi kilkuletni chłopcy dołączyli do innych młodzian, by w przyszłości zostać mistrzami sztuki odbierania życia. Przenoszenia dusz do krainy zmarłych.\nSzkolenie na Nizaris jest śmiertelnie trudne. Większość rekrutów umiera nie doczekując pierwszego zlecenia. Mistrzowie przywożą potencjalnych kandydatów. Każdy z nowoprzybyłych otrzymuje ubranie i miecz treningowy, i już od pierwszego dnia uczy się władania orężem. Młodzianów szkoli się w zakresie posługiwania każdym rodzajem broni, zarówno długo jak i krótkodystansowej. Dla Nizaris wszystko jest bronią, włączywszy w to ciało rozwijane pod względem, siły, kondycji i koordynacji ruchowej.\nNiektórzy nie wytrzymują. Niektórzy przegrywają podczas walk treningowych. Inni próbują uciec. Wszyscy ci, są martwi. Ich imion nie zapisuje się w kronikach. Nad ich truchłem nie odprawia się rytualnych pochówków. Wszyscy ci, a właściwie to co po nich zostaje, trafia do Kurhanu Zapomnianych.\nPoza umiejętnościami związanymi z walką, Nizaris poznaje także piśmiennictwo, podstawy kurtuazji mieszczańskich i arystokrackich wszystkich królestw, a także akcenty i dialekty powszechnie rozpoznawane na terenach Królestw Sprzymierzonych i Wolnych Marchii. Dobry Nizaris jest scenarzystą i głównym aktorem sztuki, której nieodzownym elementem jest śmierć.\nJego szkolenie dobiegło końca. Od tamtych wydarzeń minęły długie lata, lecz Venegoor mógłby przysiąc, że widział je niemal tak wyraźnie, jakby zdarzyły się wczoraj. Wykonał pierwsze zlecenie. Czy aby na pewno? Przypominał sobie walkę. Pomyślał o rannym barku i o tym jak przedzierał się przez zamieć. Przed oczyma miał siebie upadającego w śnieżną otchłań. Czyżbym był martwy? – pomyślał. Jego ciało przeszył dreszcz, bark zapalił żywym ogniem, a uszu doszły krzyki kobiet. Nadszedł czas by otworzyć oczy.\nDzień się kończył. Miejsce słońca zaczął zajmować księżyc. Luthien siedziała oparta o drewnianą ściankę. Rękoma przytulała skulone nogi, a jej nieobecny wzrok zdawał się nie skupiać na żadnym konkretnym punkcie. Starała się o niczym nie myśleć.\nNie zauważyła kiedy jej ojczym wszedł do pomieszczenia. Gdyby nie przygasający ogień w kominku, znaleźliby się w całkowitej ciemni.\n– Co ty wyprawiasz? – zapytał, głośno, wyraźnie, a przede wszystkim chłodno.\nNie odpowiedziała. Jej ręce nie drgnęły. Nie bała się go.\n– Nie rozumiesz co do ciebie mówię gówniaro?! Zostaw swojego chłoptasia i zasuwaj do karczmy, mam klientów!\nPodniosła głowę. Jej usta ułożyły się w szyderczy półuśmieszek. Marcus poczerwieniał ze złości. Dołożywszy do tego jego tuszę… Cóż, można by rzec, że brakowało mu tylko świńskiego ogona.\n– Wstawaj ty… – urwał. Jego głos łamał się. Uniósł prawą dłoń, gotując ją do zamachu.\nZaskrzypiały drzwi. Zawył chłodny przeciąg.\n– Marcus, kochanie!\nJego uniesiona dłoń zatrzymała się w żałosnym bezruchu.\n– Leoneria? Ja… – powiedział, zdecydowanie mniej dobitnie niż poprzednio.\n– Zostaw. Ja z nią porozmawiam.\nOjczym rzucił Luthien ostatnie, spojrzenie. Malowało się w nim coś więcej niż tylko gniew. Młoda Elfka nie potrafiła tego jednak odczytać. Odwrócił się zdecydowanie i wyszedł, wpuszczając do pokoju kolejny powiew chłodu.\n– Dlaczego to robisz? – zapytała matka.\nLuthien podniosła wzrok. Jej matka wyglądała staro jak na swój wiek. Twarz pokrywało coraz więcej zmarszczek. Jednak prawie nic nie straciła ze swej atrakcyjności. Byłaby ładniejsza gdyby częściej się uśmiechała. Od dawna tego nie robiła.\n– Dlaczego ty to robisz? – odpowiedziała pytaniem córka.\n– Co robię? – wtrąciła wyraźnie zaskoczona.\nLuthien spojrzała na matkę z wyraźną pogardą. Podniosła się. Stanęła wyprostowana. Dumnie wysunęła piersi.\n– Płaszczysz się przed tym… tym… nikim!\n– Przed nikim się nie płaszczę. Ja tylko…\n– Mam dosyć siedzenia! Nie będę się już przyglądała jak robisz z siebie sługusa! I to kogo?! Tego.. tego knura! Nie masz do siebie krzty szacunku?!\nPoziom napięcia wzrastał z każdym kolejnym słowem.\n– Luthi ja…\n– Nie mów tak do mnie! Tylko tata tak do mnie mówił! Ty chyba o nim zapomniałaś!\n– Jak śmiesz! – ton głosu matki wyraźnie przestał być jedynie obronnym – kochałam twojego ojca!\n– To dlatego powtórnie wyszłaś za mąż?! To dlatego nigdy nie wymawiasz jego imienia?!\n– Zapewniłam ci nowy dom! Masz gdzie spać, masz co jeść… Marcus nie jest zły…\n– To sobie powtarzasz? Kiedy twój nowy mąż, knur, cię rżnie?! – wybuchła gniewem magazynowanym przez lata.\n– Dziecko! Chcę dla ciebie jak…\n– Wtedy też myślisz o tacie?! Wspominasz jego imię?!\n– Dosyć!!! – Leoneria krzyczała przez łzy. Jak jej jedyne dziecko mogło być tak okrutne?\n– Angar! Angar! Angar! – Luthien wykrzykiwała imię swojego zmarłego taty. Mentora, idola, i najlepszego przyjaciela.– Wodyyy…\n– Luthien przestań!!! – krzyknęła Leoneria.\nElfki usłyszały nieznajomy głos.\nLuthien zerwała się pośpiesznie napełniając puchar wodą stojącą w wiadrze. Podbiegła do nieznajomego. Podniosła jego głowę i ostrożnie przychyliła puchar. Pił łapczywie. Uniósł lewą rękę i złapał za puchar wypijając jego zawartość. Otworzył oczy.\n– Dzień drogi od Korinis – odpowiedziała.\nLeoneria stała jak wryta.\n– Jak długo?..\n– Ty się mną zajęłaś?\nJego głos był dosyć niski.\nZamknął oczy i zasnął.\nLuthien przyglądała mu się jeszcze przez chwilę. Sprawdziła opatrunek. Żałowała, że było ciemno. Nie zdążyła dostrzec koloru jego oczu. Było w nim coś wyjątkowego. Jej matka wyszła bez słowa. Młoda elfka pozostała przy rannym. Reszta wieczoru minęła w ciszy przerywanej dźwiękami oddechów.\nKiedy otworzyła oczy, nie pamiętała już tego co jej się śniło. Opłukała twarz i przetarła oczy. Leże nieznajomego było puste. Ubrania zniknęły. Odziała się w pośpiechu i wybiegła w poszukiwaniu swego pacjenta.\nDookoła karczmy „Pod Wielkim Dębem” było biało od śniegu. Było go jednak znacznie mniej niż w trakcie tej pamiętnej nocy przyprowadzającej jej człowieka pod opiekę. Cicho szumiał wiatr. Drzewa zdały wsłuchiwać się w tę melodię natury. Luthien rozglądała się po okolicy, desperacko wyszukując choćby cienia człowieka, który mimo iż obcy, był jedyną osobą w obrębie kilku kilometrów, którą chciała oglądać. Nie wiedziała dokąd pójść. Ostatecznie udała się w stronę karczmy. Kilkadziesiąt skrzypnięć śniegu i była już wewnątrz. Zaskrzypiały drzwi, a jej oczom ukazał się obraz matki, na klęczkach szorującej podłogę. Młodsza z elfek nie odezwała się ani słowem. Pośpiesznie przeszła przez pomieszczenie celowo zabrudzając drewnianą posadzkę. Nie było po nim śladu. Wyszła nie wypowiadając słowa. Ruszyła w głąb lasu.\nPo chwili zobaczyła ludzkie ślady. Poczuła falę gorąca. Sama nie wiedziała, dlaczego tak bardzo chciała go odnaleźć. By sprawdzić efekty swojej leczniczej pracy? By go poznać? A może dlatego, że dawał jej nadzieję? Nie pochodził z okolicy. Czy pomógłby jej się stąd wyrwać?\nPodekscytowana mijała kolejne drzewa. Rozpoznawała część z nich, buk, sosnę, modrzew, jodłę, brzozę… Przeszła tak jakieś sto kroków. Zobaczyła coś czego zupełnie się nie spodziewała. Nieznajomy, do niedawna będący pod jej opieką, szedł w jej kierunku z jakimś drugim mężczyzną. Ten z kolei ciągnął coś za sobą na drewnianych saniach. Gdy się zbliżyli odebrało jej mowę. Przy nieznajomym stał wioskowy myśliwy Jener, a na saniach leżał oporządzony, sporej wielkości dzik.\n– Panienko – ukłonił się Jener. Miał na sobie skórzane, brązowawe odzienie i charakterystyczną lisią czapkę. Jego twarzy towarzyszył pokaźny wąs. Myśliwy czasami odwiedzał karczmę. Nie należał do najinteligentniejszych, lecz niewątpliwie budził sympatię.\nNieznajomy rzucił jej spojrzenie. Odwzajemniła się. Miał brązowe oczy.\nLuthien była na tyle zaskoczona, że nie była w stanie się odezwać. Nieznajomy także milczał.– Może zaprowadzisz nas do jakiegoś cieplejszego miejsca, hee? – Ciągnął Jener.\n– Thgak… Tak. – odpowiedziała, a głos grzązł jej w gardle.\nRuszyli więc w stronę chaty, w której ostatnio spędzała cały swój czas.\n– Do prawdy niezwykły z ciebie młodzieniec, chłopcze. – zaczął Jener – Wie panienka, ni cholery nie ruszy tą prawą ręką, a dzika mimo to ukatrupi, aaa. Jeszcze nigdy nie widziałem, żeby ktoś tak rzucoł tom dudom. Chodził rzech z synem, od małego żem go łuczył, a i tak nigdy tak nie trofiał.\n– A skąd miałeś tę dudę? – pamiętała jego wyposażenie. Dziwny nóż i pusta sakwa.\n– Łode mnie go dostał. Zakład znaczy był panienko. Spotkalim się w lesie. Łobaj zaczajeni na tego, łooo – wskazał na dzika – Ja miałem łuk i dudę, a łon tylko ten tutaj – wskazał na nóż – kiedy go tak trzymał pomyślałem, kurewsko… znaczy piękny. Tom mu powiedział, że jak go tom dudom ubije, dzika znaczy, to podzielimy się świniakiem, ale jak nie trafi, to zabieram jego nóż. I kurw… znaczy cholera, złapał li tego kija, ja pacze a łapa mu prawa wisi jak chorągiew. Już żem się cieszył, bo taki nóż mieć to piękna rzecz jest. A łon tak jak stał, z lewej się zamachnął i hyc tego dzika. Jak mawiam, syn mój od lat szkolony i tak nie rzuca jak ten tu – skinął na nieznajomego.\nSpojrzała na swego pacjenta.\n– To prawda? – zapytała.\n– Kopią – odparł swoim niskim, męskim głosem.\n– Tam skąd pochodzę nazywamy tego „kija” kopią lub piką. I tak, upolowałem dzika.\n– Jesteś myśliwym? – zapytała ponownie.\n– W pewnym sensie. Teraz przede wszystkim jestem kurierem. Muszę coś dostarczyć do Korinis. Wyruszam o świcie.\n– Nie bez mojej zgody – powiedziała.\nSpojrzał na nią, unosząc brew w geście zaskoczenia.\n– W ogóle nie powinieneś jeszcze wychodzić. Choć jak widać, poradziłeś sobie z czymś więcej niż poruszaniem. Muszę zbadać ranę. Jeżeli uznam, że nie jesteś gotów. Nigdzie się nie wybierzesz.\nZbliżali się do chaty. Po wejściu do środka Jener zabrał się do rozpalenia ognia. Następnie ustawił przy nim dzika. Stary myśliwy spojrzał na młodą elfkę i obcego.\n– Panienko, panie. Myślę, że słusznym będzie, jeśli podzielimy się zdobyczą i udam się do siebie.\nNie czekając na odpowiedź chciał zabrać się do krojenia. Brakowało mu jednak narzędzi. Nie śmiał prosić obcego o nóż. Było w nim coś wyjątkowego. Nie wiedział czy bał się go czy szanował. Z pewnością miał coś z dostojności. Jener wyszedł, a Luthien czekała na nieuniknione.\nDrzwi ponownie zaszczyciły pomieszczenie swą skrzypiącą muzyką. W środku pojawili się: Jener, Leoneria i Marcus. Jener bez słowa zabrał się do podziału martwego łupu. Nieznajomy wstał.\n– Pani, Panie – ukłonił się.\nMarcus skrzywił się, jeszcze nie spotkał się z tym, żeby wpierw kłaniano się jego elfickiej żonie.\n– Nazywam się Venegoor, pochodzę z daleka. Bardzo dziękuję za udzieloną pomoc – obdarzył Luthien przelotnym spojrzeniem. Jej ciało przeszył dreszcz – Nie będę jednak nadużywał waszej gościnności. Kiedy tylko państwa córka, stwierdzi że jestem gotowy do wyjazdu, odejdę.\nJest bardzo pewny siebie – pomyślała Luthien.\n– Nie mam pieniędzy by wam zapłacić, zostawię więc tego dzika wraz z jego futrem. Mam nadzieję, że choć w części zrekompensuję to wszelkie trudności związane z moim pobytem tutaj.\nLuthien spodobał się sposób w jaki mówił. Sprawiał wrażenie inteligentnego.\n– Mmmmyyfff – mruknął gardłowo i częściowo przez nos Marcus. Był wyraźnie niezadowolony. Nie dość, że kłania się jego elfiej żonie to jeszcze jest spłukany. Odwrócił się na pięcie i wyszedł. Podobnie postąpiła Leoneria.\n– Uufff… skończyłem – powiedział Jener, wyraźnie niezainteresowany prowadzoną uprzednio rozmową. Otarł spocone czoło i rzekł – wydaje mi się, że to sprawiedliwy podział. A z futra może panienka zrobić se całkiem niezłe wdzianko. No… to co… bywajcie. Panienko, paniczu… – Ukłonił się i wyszedł.\n– Gdybym wiedział, podziękowałbym ci wcześniej.\n– Nie darzycie się miłością. Gdybym zauważył to wcześniej… Cóż, dziękuję, doceniam to co dla mnie zrobiłaś. Jestem Venegoor.\nUkłonił się. Elfka nie była przyzwyczajona do takich gestów. Przynajmniej nie kierowanych w jej kierunku.\n– Moja ręka… Będę mógł? – urwał.\n– Tak. O ile będziesz ćwiczył.\nPodeszła do niego i odwiązała opatrunek. Nie syknął. Był odporny na ból.\nZerknął w kierunku rany.\n– Właściwie jak to zrobiłaś? – rzucił znienacka.\n– Jak zdołałaś mnie wyleczyć?\n– Użyłam zbiorów, które otrzymałam od ojca. Liśce Lauronowe oczyściły ranę, wywar z Mlekodrzewa odkaził ją i wzmocnił pogruchotane kości. Prążki z Parakrzewu unieruchomiły prawą stronę ciała pomagając w zroście i gojeniu kości. Ranę zamknęłam szyjąc ją nićmi z Włosokrzewu, a opatrunek z wilgotnej kory i liści korzenia Elendaru zmieniałam co kilka godzin.\nSpojrzała na niego. Słuchał z zainteresowaniem.\n– A zatem opowieści o elfach będących mistrzami sztuki lekarskiej okazały się prawdą.\nSzczerze się uśmiechnęła. Był to zabójczy uśmiech.\n– Zdajesz się bardzo czule mówić o ojcu, lecz nie ma go przy tobie. Zbiorów nie otrzymałaś w prezencie, prawda?\n– Nie – odparła, a jej twarz wyraźnie posmutniała.\nMilczał. Być może wypadało powiedzieć, że przeprasza, że jest mu przykro, że współczuje, lecz on nie czuł takiej potrzeby. Nie wiedział jak to jest. A nie jemu osądzać czy lepiej nie poznać własnych rodziców, czy żyć z nimi przez lata, by w końcu ich utracić.\n– Goi się lepiej niż sądziłam – przerwała chwilę ciszy – zaleciłabym żebyś pozostał tu jeszcze przez jakiś czas, na wszelki wypadek. Ale mam przeczucie, że i tak byś nie posłuchał.\nNa ich twarzach zatańczyły przelotne uśmiechy.\n– Dlatego też – kontynuowała – wyruszamy jutro o świcie.\n– My? – wypowiedział to tonem zdecydowanie wyższym, niż ten którym mówi zazwyczaj.\n– Tak, my. Chyba nie myślałeś, że pojedziesz do Korinis beze mnie? Potrzebujesz nadzoru uzdrowiciela. Poza tym, chętnie sprawdzę czy mają tam jakieś nowe książki.\nSpojrzał na nią z wyraźnym zaskoczeniem. Luthien o mało się nie zaśmiała.\n– Przyniosę coś do jedzenia – na zewnątrz powoli zapadał zmierzch – dzisiaj, dla odmiany – zaznaczyła – ja zajmę posłanie, a ty podłogę.\nOtworzyła drzwi i pozostawiła go samego ze swoimi myślami.\nmężczyzna | 15.01.14, g. 19:15\nNapisane – moim zdaniem – dość sprawnie. Raz piszesz: Venegoor, a innym razem: Venegor. Swoją drogą, jest taki holenderski piłkarz. Kun też zresztą jest (Aguero). Korinis brzmi podobnie do Khorinis w Gothicu.\nmężczyzna | 15.01.14, g. 20:02\nDziękuję, za miłe słowo. Co do nazewnictwa, to jedynym świadomym odniesieniem było Korinis, Ghotic miał duży wpływ na moje zainteresowanie gatunkiem RPG. Pozdrawiam\nmężczyzna | 16.01.14, g. 18:07\nByłbym wdzięczny za jakiekolwiek uwagi. Trochę się nad nim napracowałem i czekam na konstruktywną krytykę. Pozdrawiam\nkobieta, 29 lat, Bydgoszcz | 16.01.14, g. 18:20\nSzesnastolatek ściął głowę dorosłemu mężczyźnie? To musiał mieć ze sobą dwuręczny miecz! I z takim mieczem skakał po drzewach? Jego celem był podróżny kupiec przemieszczający się pod eskortą czterech najemników. – I serio żaden z nich nie potrafił walczyć? Karczma była tego wieczora wypełniona po brzegi. Ba, gospodarz odstąpił nawet prywatne pomieszczenia chcąc zarobić solidna sumkę. Ci, dla których komnat nie starczyło, noc spędzili na podłodze. - Komnaty są w zamkach i pałacach, w karczmach co najwyżej izby … Miał ciemne krótko ostrzyżone włosy, i równie mroczne, średniej grubości brwi, lekko nachylone do wewnątrz. – Jak wyglądają mroczne brwi? :) Niektóre zdania sugerują, że fantazja poniosła Cię bardzo wysoko ;) Tekst da się przeczytać, chociaż wątki płyną sobie w jakimś tam kierunku i ciężko odnaleźć w tym wszystkim myśl przewodnią, sens jakiś.\nmężczyzna, 42 lata, Wrocław | 16.01.14, g. 18:35\n>> Dookoła KARCZMY „Pod Wielkim Dębem” BYŁO biało od śniegu. BYŁO go jednak znacznie mniej niż w trakcie tej pamiętnej nocy przyprowadzającej jej człowieka pod opiekę. Cicho szumiał wiatr. Drzewa zdały wsłuchiwać się w tę melodię natury. Luthien rozglądała się po okolicy, desperacko wyszukując choćby cienia człowieka, KTÓRY mimo iż obcy, BYŁ jedyną osobą w obrębie kilku kilometrów, KTÓRĄ chciała oglądać. Nie wiedziała dokąd pójść. Ostatecznie udała się w stronę KARCZMY. Kilkadziesiąt skrzypnięć śniegu i BYŁA już wewnątrz. Zaskrzypiały drzwi, a jej oczom ukazał się obraz matki, na klęczkach szorującej podłogę. Młodsza z elfek nie odezwała się ani słowem. Pośpiesznie przeszła przez pomieszczenie celowo zabrudzając drewnianą posadzkę. Nie BYŁO po nim śladu. Wyszła nie wypowiadając słowa. Ruszyła w głąb lasu. << 5 x powtórzeń od czas. BYĆ. Powtórzenia: KARCZMA, KTÓRY, itp. Czyli za dużo tego jak na jeden akapit. To samo tyczy się słów: skrzypnięć i zaskrzypiały – to też powtórzenie, po drugie zbyt blisko siebie. Poza tym, lejesz wodę w tym fragmencie. W kółko opisujesz to samo. Można pewne zdania skrócić. Zdania – niektóre (tzn. większość w tym fragmencie, bo podejrzewam również, że w całym tekście, jest kiepsko napisana, a co za tym idzie, są nie logiczne. Dialogi – szwankują, są niepoprawnie skonstruowane. Na portalu jest poradnik, poczytaj sobie i – wedle zasad – popraw.\nmężczyzna | 16.01.14, g. 18:43\n"Skakanie po drzewach" to chyba małe wyolbrzymienie, niemniej jednak z tym mieczem masz rację, pomyślę nad korektą. Odnosząc się do realiów "naszego" średniowiecza, 16latek był już uważany za dorosłego mężczyzne, czasy były inne. Tymbardziej, silny 16latek szkolony w walce nie powinien mieć problemów z odcięciem głowy człowiekowi. Choć przyznaje, że zmienię jednak wiek Venegoora. To, że ich pokonał nie oznacza moim zdaniem, że nie umieli oni zupełnie walczyć. Wyobrażam ich sobie jako silnych, uzbrojonych mężczyzn, a nie wybitnych szermierzy, dlatego ktoś kto praktycznie całe swoje życie spędził na doskonaleniu się w użyciu broni jest jak najbardziej w stanie ich pokonać. To on jest świetny, nie oni słabi. Co do komnaty zdecydowanie się zgadzam, popełniłem błąd. "Mroczne" to znów niefortunny dobór słowa, będę musiał to poprawić. To, że fantazja mnie ponosi, to źle? To jest jedynie fragment (w zamyśle) większej historii, dlatego zgadzam się, że może trudno tu doszukać się elementów do głębokich interpretacji. Zakładam, że to co sobie zaplanowałem ma sens, jest dosyć ciekawe i ma pewne przesłania. Kiedyś z pewnością doślę tu kontynuację. Bardzo dziękuje za cenne uwagi oraz poświęcony czas na przeczytanie mojego tekstu. To, że "da się go przeczytać", oznacza że nie jest chyba najgorzej :) Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam.\nmężczyzna | 16.01.14, g. 18:47\nDo: mkmorgoth Dziękuję za uwagi postaram się popracować nad lepszą konstrukcją i unikaniem powtórzeń. Nierozumiem jednak Twojej uwagi: "Zdania – niektóre (tzn. większość w tym fragmencie, bo podejrzewam również, że w całym tekście, jest kiepsko napisana, a co za tym idzie, są nie logiczne." mógłbyś to rozwinąć?\nmężczyzna, Białystok | 16.01.14, g. 18:57\nTo, że "da się go przeczytać", oznacza że nie jest chyba najgorzej :) Nie jest. Ale czy to taka wielka pociecha? Powinno być dobrze. Wiemy i rozumiemy, że nie od razu Kraków zbudowano, że zanim powstały Sukiennice, wiele domów zawaliło się już podczas budowy. Weź pod uwagę wszystko, co już zostało powyżej wymienione przez komentujących przede mną, przemyśl, popraw, zanim będziesz pisał dalej. Taki "roboczy przystanek" wyjdzie na dobre i tekstowi, i Tobie – tego i tamtego nauczysz się niejako po drodze, mniej do poprawiania będziesz miał w przyszłości.\nmężczyzna | 16.01.14, g. 19:05\ndo:AdamKB Oczywiście, po to wstawiłem ten Prolog i Rozdział 1. Domyślam się, że robię wiele błędów, ale nie każde jestem w stanie wyłapać sam. Liczę, że uwagi pomogą mi w rozwinięciu swoich zdolności :)\nmężczyzna | 16.01.14, g. 19:11\nByć może po prostu tak złożone konstrukcje są ponad moje zdolności, ale rozważ moją radę, żeby unikać zdań, do których potrzebujesz aż tylu przecinków. Ciężko się jednak takie czyta.\nPowiadam wam, nigdy nie sądziłem, że ja, skromny skryba zakonu, niby nikt, przepisujący księgi w każdy dzień Pański, dostąpię łaski i zaszczytu spotkania tego, którego we wszystkich krajach czczą, być może pod innymi imionami, ale jak jeden mąż, jednakowoż ku niemu wznosząc modły.\nmężczyzna | 16.01.14, g. 19:15\nDzięki Waranzkomodom, wezmę to pod uwagę. Pozdrawiam\nmężczyzna, 19 lat, Lwówek Śląski | 20.01.14, g. 07:53\nCóż, jak dla mnie całkiem nieźle. Nie wiem, o co innym chodzi z trudnościami z czytaniem. Jak dla mnie może być, chociaż rzeczywiście jest kilka błędów. Wrzucisz może drugi rozdział? Bo już się nie mogę doczekać.\nmężczyzna | 20.01.14, g. 14:05\nMnie się nawet przyjemnie czytało, ale… wiesz co mnie najbardziej ubodło i rozłożyło nieco na łopatki? Prolog ma datę 647 rok, a napisany jest językiem niemal współczesnym. Owszem wprowadzasz kilka słów: "tedy", "jakoby", starasz się, ale nie do końca mnie to przekonuje ;)\nmężczyzna | 21.01.14, g. 16:56\nDo DeroganPL: dziękuję, za bardzo miłą, podnoszącą na duchu opinię. Niestety, póki co nie wrzuce rozdziału drugiego, ponieważ dopiero będę nad nim pracował. Chciałem najpierw poznać opinię na tym forum, żeby wiedzieć co poprawić i czego wystrzegać się później. Mam nadzieję, że po dodaniu rozdziału 2 także będzie Ci się podobało. Do Mi Draconis: dziękuję za uwagę, postaram się bardziej nacechować język. Pozdrawiam


Dietetyczne właściwości sera korycińskiego z czarnuszką - Sery Korycińskie\nDietetyczne właściwości sera korycińskiego z czarnuszką\n29 października 2018 gogler\nSer koryciński z czarnuszką to jeden z tych serów, który cieszy się ogromną popularnością wśród naszych Klientów w Polsce i za granicą. Zawdzięcza to wyjątkowemu smakowi czarnuszki – dziś przedstawiamy Wam bliżej tę niesamowitą przyprawę.\nCzarnuszka – dodatek do sera korycińskiego i nie tylko\nCzarnuszka dodawana do serów korycińskich ma postać niewielkich czarnych ziarenek o smaku przypominającym kminek – dlatego nazywana jest niekiedy czarnym kminkiem. Można też spotkać się z określeniem „złoto faraonów”, które nadano jej, kiedy okazało się, że w grobowcu Tutenchamona znaleziono fiolkę z olejem z czarnuszki. Starożytni uważali tę roślinę za panaceum na wiele dolegliwości, a lecznicze właściwości zawartych w niej aktywnych biologicznie składników potwierdziło wiele współczesnych badań klinicznych.\nNaukowcy wyliczyli, że jest ich ponad 100, wyróżniając na przykład:\nwitaminy: A, B1, B3, B6, E, F,\nzwiązki mineralne: magnez, sód, potas, wapń, selen, cynki, żelazo,\nkwasy tłuszczowe różnych typów,\nMają one działanie ochronne, immunoprotekcyjne, antynowotworowe i antyoksydacyjne.\nWłaściwości czarnuszki doceniają alergicy, astmatycy, ci wszyscy, którzy zmagają się z obniżoną odpornością – szczególnie na przełomie sezonów, i obniżonym poziomem hemoglobiny we krwi, typowym dla anemii. Sprawdza się też w walce z bakteriami, wirusami i grzybami, między innymi tymi z rodzaju Candida Albicans. Czarnuszka radzi sobie także z pasożytami bytującymi w naszych organizmach, bezpiecznie mogą ją przyjmować dzieci.\nUdowodniono, że czarnuszka wpływa na obniżenie ciśnienia krwi i chroni przed rozwojem miażdżycy, a także kamieni nerkowych. Jej działanie obrębie układu pokarmowego obejmuje minimalizowanie objawów refluksu i wrzodów żołądka.\nW dermatologii stosowana jest przy zmianach skórnych typu trądzikowego i łuszczycowego, zapalnego, grzybiczego, radzi sobie z wysypkami i oparzeniami słonecznymi. Poprawia stan włosów, zapobiegając wypadaniu. Poza tym, działa antycukrzycowo, przeciwdziała rozwojowi osteoporozy i koi układ nerwowy, wykazuje działanie antydepresyjne. Świetnie goi rany.\nPodwójna moc: ser i czarnuszka\nSer koryciński z czarnuszką łączy w sobie walory zdrowotne czarnuszki i sera, będąc podwójnym źródłem białka, tłuszczy, wapnia, witamin, mikroelementów, czyli tego wszystkiego, co znajduje się w mleku. Czarnuszka nadaje serowi korycińskiemu lekko ostry smak – jeśli raz do spróbujesz, już zawsze będziesz potrafił go rozpoznać. Potrzebujesz więcej powodów, by sięgnąć po ser z Korycina z dodatkiem czarnuszki? Przeczytaj na naszym blogu inne artykuły, a na pewno poznasz kolejne zalety prezentowanych serów korycińskich.


"Czego możemy nauczyć się od apostoła Pawła?"\n"Czego możemy nauczyć się\nod apostoła Pawła?"\nAutor: Piotr Andryszczak, dodano: 2019-08-02\nPrzyjrzyjmy się jednej z publikacji Świadków Jehowy, tylko jednej stronie i jednemu akapitowi:\nWRZESIEŃ 2019 str.3\nW artykule do studium, Świadkowie Jehowy na stronie 3, zadają takie pytanie:\ni odpowiadają tak:\nW Nowym Testamencie nie ma ani słowa, by "Jehowa" posługiwał się apostołem Pawłem do "zakładania zborów w jednym mieście po drugim". Mamy wręcz zupełnie co innego. To sam Jezus zapowiedział zbudowanie swojego Kościoła ("zbuduję Kościół mój" Mt 16, 18) przez Apostołów i ich następców. Co Pan Jezus zapowiedział w sprawie św. Pawła:\nzob. Edycja św. Pawła zob. Dz 9, 10-16\nPan Jezus wybrał sobie Szawła za narzędzie, by ten zaniósł Jego imię do "pogan i królów, i narodu izraelskiego". Ani słowem nie wspominał o "Jehowie". Św. Paweł o głoszeniu Ewangelii pisze tak:\nTutaj też ani Pan Jezus, ani św. Paweł nie mówili nic o "Jehowie". O "Jehowie" czytamy wyłącznie w publikacjach Świadków Jehowy. Św. Paweł głosił Chrystusa tym, którzy o Nim nie słyszeli.\nŚwiadkowie Jehowy powołali się na werset z 1 Kor 15, 9:\n1 Kor 15, 9\nOkazuje się, że św. Paweł prześladował Kościół Boży, inaczej mówiąc, prześladował wyznawców Jezusa Chrystusa. Prześladowanie chrześcijan było prześladowaniem samego Jezusa. Przekonał się o tym Szaweł pod Damaszkiem:\nKościół Boży, to Kościół Jezusa Chrystusa:\nŚwiadkowie Jehowy dalej:\nRedaktorzy na siłę chcą wmówić czytelnikom narrację o "Jehowie", iż o nim jest mowa w Piśmie Świętym. Nowy Testament nie odnotowuje takich rewelacji. Odczytajmy:\nO rzekomo więzi św. Pawła z "Jehową" w 1 Kor 15, 10-11 ani słowa. Łaska (gr. charis), Świadkowie Jehowy tłumaczą jako "niezasłużona życzliwość". Od kogo pochodzi łaska? Od Boga, to oczywiste. A konkretnie od Osób, Ojca i Syna i Ducha Świętego:\nKol 1, 2\n2 Tes 3, 18\n2 Kor 1, 2\n"Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana - to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym." "do świętych i wiernych w Chrystusie braci w Kolosach: łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego!" "Łaska Pana naszego, Jezusa Chrystusa, [niech będzie] z wami wszystkimi!" "(...) innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków. Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce. " "Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa!"\nA komu św. Paweł oddaje cześć wśród pogan, czytamy tutaj:\nRz 15, 15-16\nŚwięty Paweł napisał, co konkretnie czyni wśród pogan: oddaje cześć Jezusowi Chrystusowi, pełni służbę kapłańską (sprawuje Eucharystię). A gdzie o tym napisali Świadkowie Jehowy w swoich publikacjach?\nWarto jeszcze zwrócić na werset Rz 15, 16. Tutaj mogą pojawić się kontrowersje, bo inne przekłady nie oddają jako oddawaniu czci Jezusowi, np. Biblia Tysiąclecia (wyd.V): "Dzięki niej jestem z urzędu sługą Chrystusa Jezusa wobec pogan, sprawującym świętą czynność głoszenia Ewangelii Bożej...". Tekst grecki w dosłownym tłumaczeniu:\nByć "publicznym sługą Pomazańca Jezusa względem pogan", to nic innego jak oddawanie czci Jezusowi Chrystusowi.\nNo właśnie! Święty Paweł pisał List do chrześcijan w Koryncie, a nie do Świadków Jehowy. Świadków Jehowy wówczas nie było, pojawili się dopiero w XX w. po Chr. Świadkowie Jehowy nie są chrześcijanami.


Zdaniem pielęgniarki: O ile my, polskie pielęgniarki standardami, wiedzą, kwalifikacjami czy umiejętnościami nie odbiegamy od naszych "zagranicznych" koleżanek, zakresem obowiązków i pensjami jesteśmy trzecim światem. "Pracuję w szpitalu we wschodnim Londynie – mówi Kinga – jest to zwykły szpital, niespecjalistyczny…" – Portal Pielęgniarek i Położnych Zdaniem pielęgniarki: O ile my, polskie pielęgniarki standardami, wiedzą, kwalifikacjami czy umiejętnościami nie odbiegamy od naszych "zagranicznych" koleżanek, zakresem obowiązków i pensjami jesteśmy trzecim światem. "Pracuję w szpitalu we wschodnim Londynie – mówi Kinga – jest to zwykły szpital, niespecjalistyczny…" – Portal Pielęgniarek i Położnych\nStrona główna » Aktualności » Zdaniem pielęgniarki: O ile my, polskie pielęgniarki standardami, wiedzą, kwalifikacjami czy umiejętnościami nie odbiegamy od naszych "zagranicznych" koleżanek, zakresem obowiązków i pensjami jesteśmy trzecim światem. "Pracuję w szpitalu we wschodnim Londynie – mówi Kinga – jest to zwykły szpital, niespecjalistyczny…"\nZdaniem pielęgniarki: O ile my, polskie pielęgniarki standardami, wiedzą, kwalifikacjami czy umiejętnościami nie odbiegamy od naszych "zagranicznych" koleżanek, zakresem obowiązków i pensjami jesteśmy trzecim światem. "Pracuję w szpitalu we wschodnim Londynie – mówi Kinga – jest to zwykły szpital, niespecjalistyczny…"\n"Pracuję w szpitalu we wschodnim Londynie – mówi Kinga – jest to zwykły szpital, niespecjalistyczny. Mamy 10 bloków operacyjnych i trzy sale wybudzeniowe. Dwa bloki to tzw. emergency i operacje gastroeneterologiczne, na sali wybudzeniowej na zmianie są 2 pielęgniarki, a po południu trzy. Druga sala wybudzeniowa ma cztery bloki – ortopedię i laryngologię, na zmianie jest pięć pielęgniarek, a trzecia sala wybudzeniowa też ma cztery bloki – głównie chirurgia jednego dnia i urologia – też pięć pielęgniarek. W Anglii są standardy: ile powinno być pielęgniarek i jeśli ich brakuje, to się za wszelką cenę szuka zastępstwa np. prosi się kogoś o zrobienie dodatkowego dyżuru, przenosi sie kogoś z innej wybudzeniówki jeśli nie są zajęci albo przychodzi pielęgniarka z agencji. Jeśli mimo to brakuje personelu, to wszyscy się stresują, bo kryteria nie są spełnione. Generalnie jeśli pacjent jeszcze jest zaintubowany i nie wybudzony to musi być jedna pielęgniarka na pacjenta, jeśli dziecko to dwie pielęgniarki. Jak już pacjent jest wybudzony i czeka na łóżko, to można mieć dwóch pacjentów. Jeśli musisz mieć trzech pacjentów – to jest to już kryzys i zgłasza się to managerowi i szukają kogoś do pomocy. Anestezjolog jest na każdym bloku i jest też anestezjolog, który ma pager i wzywa się go, gdyby żaden z anestezjologów nie mógł w danej chwili przyjść. Pielęgniarki decydują o tym czy pacjent już jest gotowy do przewiezienia na oddział. Mamy porterów, takich gońców, którzy zajmują się pchaniem łóżek, przynoszeniem krwi itp. Jest też na każdym bloku jeden opiekun, ale niewiele robią, tylko sprawdzają pacjenta jak przychodzi na blok z oddziału. Jeśli chodzi o pacjentów kwalifikujacych się na OIOM, to pracuję od czterech miesięcy, słyszałam, że wcześniej takich pacjentów przyjmowano na salę wybudzeń i pielęgniarki protestowaly, bo nie są tutaj szkolone, ale i tak anestezjolog musiał być cały czas obecny przy pacjencie. Obecnie, każdy pacjent kwalifikujący sie na OIOM idzie od razu na intensywną, nie przechodząc przez salę wybudzeń."\nTak pracuje się w… Londynie.\nI nie przez sprzęt, operatywę, umiejętności – tylko przez brak personelu. Polski personel, polskie pielęgniarki nawet nie marzą o angielskich standardach.\nBrak norm zatrudnienia jest niebezpieczny dla pacjenta. Budzi frustrację u personelu, przemęczenie, natłok obowiązków, stres – zabiera człowieczeństwo i nakłada maskę w postaci chłodu i niedostępności. Do tego dochodzi praca w kilku miejcach.\n"Pracuję 37.5 godzin w tygodniu, ale robię dodatkowe zmiany, które są lepiej płatne. Odkąd przeniosłam się na blok to mam znacznie niższą pensję, bo nie robię nocek i niewiele weekendów. Londyn jest specyficzny, mieszkania mają kosmiczne ceny, więc żadnej pielęgniarki nie stać na samodzielny wynajem. Ja mieszkam z koleżanką, więc po podzieleniu wydatków na wynajem i rachunki na pół, to płacę tyle samo, co pielęgniarka za samodzielne mieszkanie gdzieś dalej od Londynu. Z tego, co mi zostaje, stać mnie na wszystko co chcę, wycieczki itp., ale też bez szaleństw. Po prostu nie muszę sobie odmawiać, jak mam na coś ochotę w rozsądnej cenie." – opowiada Kinga.\nBo polskie społeczeństwo jest egoistą – mnie źle, to dlaczego komuś ma być dobrze, pani na kasie ma ciężko, to dlaczego pielęgniarki mają mieć lżej itd.\n– Te kobiety mają średnio po 50 lat. Pracują dla mnie, dla mojej rodziny. Należy mi się jak najlepsza opieka. Jestem tego wart.\nZa kilka lat, nas już nie będzie, moje pokolenie nie będzie pracowało w kilku miejscach, odejdziemy na emerytury. Polak nie będzie miał na kogo narzekać…\nW tym zawodzie nie stwarza się możliwości rozwoju, nie ma perspektyw, nie ma wystraczających zarobków… W tym zawodzie są przepukliny kręgosłupa, żylaki, wypadnięcia barków, cieśnie nadgarstków, coraz więcej udarów, bezpłodność, ryzyko zarażenia wirusami jak choćby HIV i HCV, wiele jeszcze innych…\n– Minimum trzy lata nauki na UM, potem liczne kursy, specjalizacje, za które w większości trzeba samemu zapłacić.\n– Około dwóch tysięcy do ręki pensji (duże miasto, w powiecie to 1700).\n– Nocki, święta, niedziele.\n– Boże Narodzenie, Wigilia.\n– Pierwsze kroki dziecka nagrane komórką przez męża.\n– Pierwsze słowo usłyszane przez telefon…\n– Złe sny\n– Wszy i inne robactwo\n– Uśmiechnięty, pachnący, kulturalny pacjent…\nUśmiecham się, staram się być grzeczna i swoim spokojem stwarzać poczucie bezpieczeństwa…\nPo cichu ucząc się obcego języka…\nMój zawód piękny jest wszędzie…\nMogę tylko dodać – zazdroszczę warunków.


Ostrokrzew Meservy - Ilex meserveae - Urzadzamy.pl\nOstrokrzew Meservy - Ilex meserveae\nGaleria: Ostrokrzew Meservy\nOstrokrzew Meservy to krzew należący do rodziny ostrokrzewowatych (Aquifoliaceae). Jest mieszańcem ostrokrzewu kolczastego (Ilex aquifolium) i ostrokrzewu pomarszczonego (Ilex rugosa). Ma pokrój wzniosły, dość smukły. W zależności od odmiany i warunków uprawy osiąga 2-3 m wysokości. Wytwarza błyszczące, ciemnozielone, kolczasto ząbkowane, zimozielone liście (mniejsze i mniej kłujące od liści ostrokrzewu kolczastego). W sprzedaży dostępne są wyłącznie odmiany - do najpopularniejszych należą 'Blue Princess', 'Blue Angel', 'Blue Prince'.\nOstrokrzew Meservy kwitnie w maju. Kwiaty są drobne, niepozorne o barwie białoróżowej, tworzą baldachy. Kwiaty męskie i kwiaty żeńskie występują na oddzielnych okazach. Jeśli chcemy, by ostrokrzew owocował, konieczne jest posadzenie w pobliżu zapylacza (wystarczy jeden egzemplarz męski na pięć egzemplarzy żeńskich).\nOd września roślina wykształca atrakcyjne, kuliste, czerwone owoce (jagody) otaczające pędy. Są trujące. Pozostają na roślinie do końca zimy.\nPrzeczytaj też: Ostrokrzewy: krzewy o dekoracyjnych liściach i owocach\nOstrokrzew Meservy - wymagania\nOstrokrzew Meservy jest dość łatwy w uprawie. Może rosnąć w miejscach słonecznych (wtedy obficiej kwitnie i owocuje) oraz lekko zacienionych (wytwarza ciemniejsze liście). Najlepiej gdy stanowisko jest zaciszne. Lubi podłoża żyzne, przepuszczalne, umiarkowanie wilgotne o lekko kwaśnym lub obojętnym odczynie. Odpowiednie są gleby gliniasto-piaszczyste.\nOstrokrzew Meservy zaleca się sadzić wiosną. W początkowym okresie uprawy powinien być regularnie podlewany. Dobrze reaguje na nawozy organiczne i nawozy mineralne ze zwiększoną dawką potasu. Można go dowolnie przycinać i formować. Rzadko jest atakowany przez choroby i porażany przez szkodniki.\nKrzew odznacza się największa mrozoodpornością spośród ostrokrzewów o zimozielonych liściach - nawet jeśli przemarzną mu zimą liście czy pędy, to łatwo się regeneruje. Mrozoodporność w dużej mierze zależy od odmiany, krzewy pomimo tego powinno się okrywać, szczególnie w chłodniejszych rejonach Polski.\nOstrokrzew Meservy - zastosowanie\nOstrokrzew Meservy to gatunek ozdobny prawie przez cały rok. Nadaje się do tworzenia krzewiastych zestawień i na żywopłoty (bardzo dobrze znosi cięcie i formowanie). Można uprawiać go w pojemniku na balkonie lub tarasie. Efektownie wygląda posadzony przy wejściu do domu lub ogrodu. Jego gałązka symbolizuje zbliżające się święta Bożego Narodzenia. Wykorzystuje się go także we florystyce.\nPrzeczytaj też: Ostrokrzew nie owocuje


"Shelter", najnowszy album Alcest, to kulminacja najdelikatniejszego oblicza tego osobliwego duetu.\nPłyta nie jest rewolucją w rozwoju zespołu, nie jest tez żadną niespodzianką, może poza jednym szczegółem - patenty znane z poprzednich materiałów, tj. tremola i blast beaty odeszły w zapomnienie. Trochę po kryjomu czekałem na choć krótki atak tych elementów, i choć się nie doczekałem, materiał brzmi i tak ciekawie.\nAlcest już swego czasu udowodnił, że stanowi definicję ewolucji. Nie jest sztuką zmiana, która wynikła z poszukiwań nowych inspiracji. Zespoły tworzą, a z czasem podchodzą do tej materii w inny sposób niż pierwotnie. Jest to dość zrozumiałe i akceptowalne. Wydaje mi się, że Alcest nie tyle zrewolucjonizował swój warsztat muzyczny, co wyselekcjonował i zostawił to, co wydawało się najbardziej słuszne. "Shelter" nie jest wyjątkiem w pryzmacie przynajmniej dwóch poprzednich albumów Francuzów. Black metalowy warsztat już od pewnego czasu został schowany do szuflady. Nie wywołało to w żaden sposób spustoszenia w twórczości Alcest. Przeciwnie, elementy, które zostały są należycie pielęgnowane i uwydatnianie. Ważne dla artysty jest, że nawet w momencie rezygnacji z tak charakterystycznego czynnika, jakim w przypadku Alcest były blast beatowe partie i tremola typowe dla black metalowego kunsztu, struktura atmosfery, jaką duet wręcz zaraża słuchacza nie została naruszona.\nPoczątek pod postacią "Wings", utrzymanego w stylu world music, zapowiada koncentrację uwagi Alcest na nowych źródłach inspiracji. Mamy tutaj świetny "Opale", który najwcześniej ujrzał światło dzienne i romantyczną nutką zapowiedział pozytywne przesłanie zbliżającego się albumu. "Shelter" jest niezwykle statyczny, dopiero przy parokrotnych próbach zapoznania się z materiałem dostrzegalne stają się znaczące różnice. Mimo, że niewiele jest tu wyróżników, na przykład "Away" wyraźnie odstaje od reszty. Ten niemal w całości akustyczny majstersztyk ukazuje ciągłą chęć eksperymentowania i korzystania z klasycznych, lecz dla Alcest raczej świeżych rozwiązań. Estetyka utworów, mimo że łagodna i przejrzysta, wbrew pozorom nie przyczynia się do przebojowości albumu. Jest kilka motywów przewodnich zapadających w pamięć, ale w odróżnieniu od poprzedniczek, przebrnięcie przez "Shelter" sprawia miejscami wiele trudności. To trochę paradoksalne, gdyż mogłoby się wydawać, że wraz coraz większym łagodzeniem oblicza, łatwość odbioru muzyki powinna się zwiększać. W przypadku "Shelter" dzieje się odwrotnie. Może jest aż za lekko?\nAlcest od zawsze intrygowało. Kontrastowanie łagodnego i agresywnego oblicza mogło zostać uznane za naciągany kompromis. Moim zdaniem to jednak nie kompromis a próba wyważenia muzycznych składników. Myślę, że Alcest nie ma się czego wstydzić, a wybór drogi pozbawionej większego wpływu patentów czarnego metalu wyszedł Francuzom na dobre. Najnowszy materiał to zdecydowanie najdelikatniejsze oblicze duetu. Nadmiar łagodnych dźwięków i czystego śpiewu może momentami nużyć, przede wszystkim dlatego, że kompozycje są całkiem długie. Jednak każdy, kto uważnie śledził poczynania Neige i kolegi Winterhaltera, mógł przewidzieć, na jakie wody wpływa łódź pod banderą Alcest. Może właśnie dlatego płyta nie robi tak dużego wrażenia jak poprzednie, jednak wciąż jest tytułem godnym polecenia.


PODOBNE DO: Dorastanie w cieniu wojny - ebook/epub - CYFROTEKA.PL\n00173 003369 20652566 na godz. na dobę w sumie\nPoruszająca historia pewnej rodziny, którą los pozbawił wszystkiego – oprócz miłości. Sześcioletni Bogdan zupełnie nie rozumie słowa „wojna”, ale wie, że nie może ona oznaczać niczego dobrego. Dla niego i jego rodziny, mieszkającej w Kowlu, nadchodzą trudne czasy – wszyscy mają wkrótce zostać zesłani na Sybir. W sylwestrową noc 1939 roku cała czwórka decyduje się nielegalnie przekroczyć Bug i zacząć nowe życie w obcym mieście. Czekają ich lata tułaczki, biedy i ciężkiej pracy. Ale dopóki są razem, wierzą, że będą w stanie przetrwać wszystko, co przyniesie im los… „Dorastanie w cieniu wojny” to osobista i przejmująca opowieść o sile rodzinnego ciepła w świecie naznaczonym okrucieństwem. A w tle – echa wielkiej historii opowiedzianej z perspektywy wchodzącego w dorosłość człowieka.\nIzabela M. Krasińska-20%\nDorota Dobrew, Jiří Hájíček-20%\nRybia krew to także historia przyjaźni trzech kobiet z niewielkiej miejscowości, o pragnieniu przynależności, a także o sile miłości i przebaczenia...\nMin Jin Lee-20%\nZoe FitzGerald Carter-20%


Pomorze: rolnik opryskał pole rzepaku, zginęły pszczoły z 200 uli\nWBG 22.05.2018 07:10\nWydarzenie miało miejsce w zeszłym tygodniu. Jak opisuje portal Lebork24.info, lokalni mieszkańcy opowiadają, że rolnik zaczął opryskiwać pole około godziny 17, czyli w chwili, gdy pszczoły są bardzo aktywne. Prawie wszystkie owady, które w tym czasie zbierały nektar z kwiatów rzepaku, poniosły śmierć na miejscu. Te, które przeżyły kontakt z chemikaliami, padły w ulach.\nDziennikarze portalu dotarli do jednego z pszczelarzy, którzy stracili pszczoły.\nNiestety pszczoły w ulu, które wykryją zagrożenie, w tym dziwny zapach od innych pszczół, zabijają je. W ten sposób, skażona pszczoła, nie zatruwa całego ula. Przez oprysk na tym polu straciłem 11 rodzin, ale to nic w porównaniu do tego co stracili niektórzy koledzy\n- powiedział w rozmowie z portalem Lebork24.info Zygmunt Hazuka z Rejonowego Koła Pszczelarzy w Wejherowie.\nOprysk dokonał zniszczeń populacji pszczół we wszystkich okolicznych pasiekach, które znajdowały się w obrębie 5 kilometrów. Łącznie zginęły pszczoły z około 200 uli.\nPszczelarze mogli stracić nawet po kilkadziesiąt tysięcy złotych. Tak było w przypadku Krzysztofa Szymaniaka z Bożepola, który stracił całą hodowlę, łącznie około 30 uli.\nPszczelarze postanowili wziąć sprawy w swoje ręce i wysłali zatrute owady do laboratorium. Chcą dowiedzieć się, do jakiego środka chemicznego zginęły owady. Następnie zamierzają wystąpić o odszkodowanie.


Jak utylizować PO_płuczyny. - mPolska24\nDo napisania tego tekstu skłania mnie to co przeczytałem o mianowaniu filmu Wajdy do "Oscara".\n"Najpierw utrącono z festiwalu "Historię Roja", następnie wbrew wszystkim nominowano do Oscarowego konkursu film Wajdy. Było to zaskoczenie nawet w obstających za starym układem środowiskach. Niemal powszechnie do nominacji Oscarowych typowano "Ostatnią rodzinę" i "Wołyń"."\nStary postudecki układ który dogadał się z PRL-owskim układem i wyobraża sobie że zawłaszczył Polskę na wieki zachowuje się jak rosówka. Kto jest wędkarzem i wieczorną porą zbierał przy świetle latarki te, pożyteczne w odróżnieniu od PRL-Bis robaki, wie o czym mówię. Chwycona za łeb rosówka za wszelką cenę stara się skryć w swej dziurze.\nOtóż ten stary układ, w całości, trzeba potraktować jak rosówkę. Doskonale oświetlić,tak aby każdy zobaczył kto i co, chwycić za ogon, wyciągnąć z nory i wysłać na ryby.\nJak to zrobić? Prosto.\nPo pierwsze odcinać fundusze i generować im koszty. We współczesnym świecie rządzi pieniądz a całe to badziewie kiedy pozbawisz gotówki czuje się jak ryba na piasku i zdechnie.\nWydaje się konieczne przygotowanie ustawy która uszczegółowi, uszczelni i ograniczy finansowanie polskich instytucji społeczno -politycznych z zagranicy. Jeśli odetniemy dopływ gotówki np od Sorosa takie Nowo- twory jak KOD czy inni Nowocześni padną jak neptki.\nSą państwa które już takie rozwiązania wprowadziły i stosują.\nPo drugie. Trzeba trzymać towarzystwo "za mordę". Pysknie jeden czy drugi niezgodnie z prawdą, to trzeba dać niezawisłym sądom możliwość wykazania się. Zaskarżać o wysokie odszkodowania, potem szybko egzekwować.Jak to może być że taka Pitera leci w kulki i nie wykonuje postanowienia sądu. Już powinna mieć z urzędu sprawę o obrazę wymiaru sprawiedliwości , wysoka grzywnę oraz komornika na głowie.\nPo trzecie. Należy powołać nowe organizacje. Na przykład Krajowy Kongres Sędziów RP który mógłby być instytucją opiniującą działalność konstytucyjnych organów sądownictwa. Kongres powołany od podstaw, dobrze przygotowany w którego władzach statutowo nie mogliby zasiadać sędziowie sprawujący funkcje w organach konstytucyjnych byłby doskonała przeciw wagą struktur zawłaszczonych przez układ. Podobnie można uczynić w innych dziedzinach: prokuraturze, nauce, szkolnictwie, adwokaturze, kulturze.\nTakimi sprawami powinien zająć się specjalny zespół strategiczny i robić swoje nie zwracając uwagi na to jak szczekać będzie opozycja czyli dotychczasowy układ.\nPo czwarte. W mediach które są pod nadzorem państwa nie może być tak jak do tej pory kiedy to zaprasza się jednego przedstawiciela partii rządzącej i czterech lub pięciu z partii opozycyjnych. Hałastra z tzw opzycji zakrzykuje przedstawiciela władz i zalewa nas ślinotokiem swojej propagandy.\nPrzed kamerą musi być równowaga sił. Jeden z rządu jeden reprezentant opozycji w tym samym czasie. Nie możemy się dać zakrzyczeć przedstawicielom kanap, którzy i tak mówią to samo tylko cztery razy więcej , tworząc wrażenie że teraz to Polska już zginęła ale przez 8 lat milczeli lub rządzili ale teraz dopiero nabrali rozumu.\nZresztą i tak ich jedyna receptą jest zrobienie Kaczyńskiego premierem i delegalizacja PiS.\nNo ale zaczynam odbiegać od założonego tematu.\nTak więc zapytam: "Czy macie inne, lepsze pomysły na rekonstrukcję skostniałego post komuszego układu?".\nData: 30.09.2016, 12:05\nTagi: #polityka #struktury


Stal Stalowa Wola - Siarka Tarnobrzeg (Polska 2 Liga) - mecz na żywo - transmisja live stream online - Meczenazywo.xyz\nStal Stalowa Wola - Siarka Tarnobrzeg 16.03.2019 15:00\nZobacz za darmo spotkanie Stal Stalowa Wola - Siarka Tarnobrzeg, który rozpocznie się 16.03.2019 15:00. Ten mecz na żywo możesz legalnie zobaczyć na stronie bukmachera Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Transmisja live stream online. Darmowe mecze na żywo online Stal Stalowa Wola - Siarka Tarnobrzeg z kategorii Polska 2 Liga.\nW dniu 16.03.2019 15:00 odbył się mecz między Stal Stalowa Wola i Siarka Tarnobrzeg. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


Ogród ... i serce rośnie!\nOgród rustykalny to urzekająca swojskość, prostota oraz bogactwo kolorów! Wybór roślin do ogrodu rustykalnego jest nieograniczony, dlatego nie trudno pogubić się w jego planowaniu. Rośliny powinny wtapiać się w kształt działki i idealnie współgrać z otoczeniem. Prócz roślin bardzo ważną rolę odgrywają dodatki: ławeczki, płoty, poidełka, paleniska, huśtawki, konewki … najlepiej nadgryzione zębem czasu. Wskazówka: Zróżnicuj wygląd bloga. Wybierz jeden wzór na stronę główną blog


Paweł Czemiel kandydatem PiS do sejmiku wojewódzkiego w Ełku : Radio Olsztyn\nEłk, Aktualności, Aplikacja mobilna, Wybory 2018\nPiS rozpoczęło kampanię wyborcze w Ełku – od lewej szef partii na Warmii i Mazurach Jerzy Szmit, kandydat do Sejmiku Paweł Czemiel i poseł Wojciech Kossakowski\nPrawo i Sprawiedliwość rozpoczęło kampanię wyborczą w Ełku. Na początek przedstawiono kandydata do Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego. To ełczanin, były radny miejski, obecnie doradca ministra infrastruktury Paweł Czemiel.\nZalety Czemiela przedstawił szef PiS na Warmii i Mazurach Jerzy Szmit. Mówił m.in. o jego ogromnej wiedzy na temat inwestycji drogowych. Sam kandydat zwrócił uwagę na bardzo złe wykorzystywanie środków unijnych przez Sejmik. Województwo warmińsko-mazurskie znajduje się na przedostatnim miejscu w Polsce. Poseł Wojciech Kossakowski wierzy, że dzięki takim kandydatom jak Paweł Czemiel to się zmieni.\nPrzypomnijmy, że w Ełku PiS nie wystawia swojego kandydata na prezydenta miasta. Popiera natomiast obecnego włodarza Tomasza Andrukiewicza.\nKampania wyborcza PiS w Ełku\nWięcej w PiS, Jerzy Szmit, wybory samorządowe, Sejmik Województwa Warmińsko-Mazurskiego, Wojciech Kossakowski\nO starcie w wyborach samorządowych Czesław Jerzy Małkowski mówił o tym podczas konferencji prasowej zwołanej w swoim biurze. Przedstawiciele komitetu wyborczego Czesława Małkowskiego podali również "jedynki"...


Uchylenie obowiązku alimentacyjnego | Adwokat Karolina Bajtek | Kancelaria Adwokacka\nStosunkowo łatwo określić jest moment, od którego należy płacić alimenty. Najczęściej będzie to określona data, wskazana w prawomocnym wyroku wydanym w sprawie o rozwód czy też w sprawie o alimenty. Może to też być data wynikająca z zatwierdzonej przez sąd ugody alimentacyjnej zawartej przez rodziców dziecka. Trudniej jednak już odpowiedzieć na pytania: do kiedy trzeba płacić alimenty oraz jak uchylić alimenty. Uchylenie obowiązku alimentacyjnego to temat dzisiejszego artykułu.\nJak uchylić alimenty\nPodstawą prawną do tzw. uchylenia alimentów jest art. 138 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zgodnie z nim, w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Czym zatem jest ta tajemnicza „zmiana stosunków”?\nJak pamiętamy (o czym była mowa tutaj), podstawą do orzeczenia alimentów jest analiza dwóch kwestii:\npo pierwsze – usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego do alimentów (dziecka),\npo drugie – zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego (np. ojca czy matki dziecka).\nObowiązek płacenia alimentów przez osobę A (np. rodzica) wobec osoby B (np. dziecka) nakładany jest po przeanalizowaniu przez sąd powyższych kwestii.\nMa to więc miejsce w określonym, ustalonym przez sąd stanie faktycznym. W tym stanie rodzic zarabia określoną kwotę miesięcznie, ma określone wydatki. I podobnie – w danym stanie faktycznym, uprawnione do alimentów dziecko również ma określone, konkretne potrzeby materialne.\nJest jednak oczywiste, że z biegiem czasu ustalona w sprawie o rozwód czy alimenty sytuacja finansowa, życiowa, osobista zarówno zobowiązanego do alimentów rodzica, jak i uprawnionego do alimentów dziecka, zmienia się. Przykładowo:\ndziecko uzyskuje określone wykształcenie – kończy szkołę zawodową, studia wyższe,\nuprawniony do alimentów podejmuje pracę zarobkową, która pozwala mu na samodzielne utrzymanie się,\n„dziecko” zakłada własną rodzinę, posiada własne dzieci, które utrzymuje,\nzobowiązany do alimentów rodzic traci pracę, nie posiada prawa do zasiłku, a ma na utrzymaniu jeszcze inne osoby (np. schorowanego rodzica).\nKrótko mówiąc, odpowiedzią na pytanie o uchylenie obowiązku alimentacyjnego będzie tak naprawdę późniejsza (tj. taka, która nastąpiła już po zasądzeniu alimentów), istotna, odczuwalna zmiana w sytuacji finansowej i majątkowej. Dotyczy to uprawnionego do alimentów (np. dziecka) bądź zobowiązanego do płacenia alimentów (np. rodzica). Sam upływ czasu, bez istotnych zmian, o których mowa wyżej, nie będzie stanowił podstawy do uchylenia alimentów.\nPoniżej wskazuję najczęściej pojawiające się w takich sprawach pytania oraz udzielam odpowiedzi 🙂\nCzy można przestać płacić alimenty na pełnoletnie dziecko?\nNie. Sam fakt osiągnięcia przez uprawnionego do alimentów pełnoletniości nie jest przesłanką do tego, aby uchylenie obowiązku alimentacyjnego było możliwe. W sprawach tego typu patrzymy przede wszystkim na sytuację finansową, życiową, osobistą i płacącego alimenty, i otrzymującego te alimenty.\nKiedy alimenty dalej przysługują na pełnoletnie dziecko?\nZ sytuacją taką będziemy mieli do czynienia przede wszystkim wtedy, gdy pełnoletnie dziecko nadal się uczy, a nauka ta jest niezbędna do uzyskania przez to dziecko możliwości samodzielnego utrzymania się (np. studia). Tutaj sytuacja też nie jest zerojedynkowa i powinna być oceniana oddzielnie dla każdego konkretnego przypadku. Ogólną zasadą jest, że aby alimenty dalej przysługiwały na pełnoletnie, uczące się dziecko, to ta nauka, tzn. rozpoczęcie studiów, powinna nastąpić w rozsądnym terminie po ukończeniu szkoły średniej, zdaniu matury.\nCo ważne, sąd inaczej oceni sytuację, w której uprawnione do alimentów dziecko ukończyło szkołę zawodową (tzn. uzyskało określony zawód), a chce dalej pobierać alimenty wskazując, że dalej się uczy (np. studiuje). Sąd Najwyższy przyjmuje, że „w wypadku, gdy dziecko ukończyło średnią szkołę zawodową, uzyskało konkretny zawód dający możliwość zatrudnienia i nie podjęło od razu wyższych studiów, a jego wiek przekracza znacznie normalny wiek młodzieży rozpoczynającej wyższe studia, nie może żądać od rodziców finansowania znacznie opóźnionych studiów, lecz powinno podjąć pracę zarobkową i wykorzystać szerokie możliwości, jakie Państwo stwarza osobom dorosłym w zakresie zaocznych studiów wyższych” (tak wyrok z dnia 17 grudnia 1976 roku, sygn. akt: III CRN 280/76).\nCzy ze sprawą o uchylenie alimentów trzeba iść do sądu?\nTak. Uchylenie obowiązku alimentacyjnego musi nastąpić w drodze wyroku wydanego przez sąd. Oczywiście, zawarcie między stronami pisemnego porozumienia jeszcze przed skierowaniem sprawy do sądu, znacznie ułatwi postępowanie. Takie porozumienie powinno stanowić załącznik do pozwu o uchylenie alimentów. Wydaje się, że w sytuacji zgodnych stanowisk obu stron (co do faktu i daty ustania płacenia alimentów), postępowanie w tej sprawie powinno zakończyć się stosunkowo szybko.\nDo jakiego sądu trzeba wnieść pozew?\nPozew składamy do sądu rejonowego, wydziału rodzinnego i nieletnich. Będzie to sąd właściwy dla miejsca zamieszkania dziecka.\nIle kosztuje uchylenie alimentów?\nOpłata od pozwu o uchylenie alimentów będzie obliczana w sposób czysto matematyczny. Należy pomnożyć kwotę uiszczanych miesięcznie alimentów razy 12, a następnie z uzyskanej kwoty obliczyć 5%. Należy pamiętać, że można wystąpić do sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.\nCzy możliwe jest zawarcie ugody w sprawie o uchylenie alimentów?\nW tej sprawie możliwe jest zawarcie pisemnego porozumienia, które może przybrać formę ugody, a następnie dołączenie tego dokumentu do pozwu o uchylenie alimentów. Nie jest jednak możliwe zawarcie w takiej sprawie ugody przed mediatorem, a następnie wystąpienie o jej zatwierdzenie do sądu.\nCzy wyrok uchylający alimenty ma skutek wsteczny?\nTak, wyrok uchylający alimenty może mieć skutek wsteczny. Pod warunkiem, że w toku postępowania zostanie wykazane, że rzeczywiście do zmiany stosunków, na której opieramy powództwo, doszło jeszcze przed wniesieniem pozwu o uchylenie alimentów. Sąd Najwyższy wskazuje, że takie orzeczenie, wydane na podstawie art. 138 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego „może działać wstecz i obejmować okres przed wytoczeniem powództwa. Musi to jednak wynikać wprost z treści sentencji orzeczenia. W przeciwnym razie obowiązek alimentacyjny ulega zmianie lub wygasa z dniem uprawomocnienia się wyroku.\nŻądanie zmiany wysokości należnych uprawnionemu alimentów lub stwierdzenia ustania obowiązku ich spełniania, odnoszące się do czasu poprzedzającego wytoczenie powództwa, może zostać uwzględnione tylko wówczas, gdy już w tym czasie doszło do zmiany stosunków (Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1987 roku, sygn. akt: III CZP 91/86).\nW razie pytań, jak zwykle zapraszam do kontaktu 🙂


Mieszkania do remontu z ZBM 2012/06/06 09:18 #98979\nMorfi napisał: Pokaz mi miasto gdzie tak nie ma.\nW mieście nie ale już w niektórych spółdzielniach tak. Ja podczas przeprowadzki do Bytomia na czas remontu (3 miesiące) płaciłem 1 zł/m-c.\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/06/06 19:12 #99002\nhuri_khan, a poźniej ile napewno nie 200 zł\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/06/07 08:49 #99022\nMorfi napisał: huri_khan, a poźniej ile napewno nie 200 zł\n320 zł razem z funduszem remontowym, ponieważ je wykupiłem.\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/06/17 22:57 #99971\nJeśli nie płacilibyśmy czynszu na czas remontu to każdy by przedłużał ile się da. Nie wiem jaki jest maksymalny czas, ale można przedłużyć na kolejny rok więc każdy by kombinował\nja płącę 100 zł za 34 m z własnym ogrzewaniem\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/06/18 08:43 #100021\nNo to musiałyby zostać wprowadzone ograniczenia, że zwolnienie z czynszu obowiązuje maksymalnie do 3 miesięcy prowadzenia remontu, a później nie ma przeproś...\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/06/19 15:16 #100320\nCzy "lista" na która sie zapisywałem na smolenia, to ta sama "lista" która widnieje na tej Zielnej 25b ? Mogę wziąść mieszkanie stad i stad ? Bo widze że w tych 2 miejscach są oferowane inne lokale mieszkalne.\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/07/09 14:19 #101890\nWitam wszystkich z racji, że to mój pierwszy post na forum.\nChciałbym się dowiedzieć jakie warunki trzeba spełniać, aby móc się starać o mieszkanie do remontu ?\nWymagana jest umowa o pracę ? czy zlecenie wystarcza?\nJaki dochód jest wymagany ?\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/07/09 14:21 #101891\nNajlepiej zapytaj sie u zrodla, w UM...\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/07/09 22:57 #101914\nWłaśnie nie mam czasu tam zajść..\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/07/09 23:06 #101917\nTelefonu też nie ma ? Poza tym prędzej bym dzwonił do Bytomskich Mieszkań niż UM.\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/07/10 12:14 #101941\nWitam, czy ktoś już był w sytuacji że otrzymał pismo iż został skreślony z listy osób uprawnionych do otrzymania mieszkania do remontu? 8 lat jestem w ZBM dostałem się na dosyć wysokie miejsce ale że jeszcze nic ciekawego nie było i nie było też takiej potrzeby to nic nie brałem. W 2010 roku dostałem pismo o potrzebie aktualizacji danych i tak też zrobiłem i nie było problemu, niestety w 2011 roku już nie dostałem żadnego pisma i tydzień temu dostałem pismo że zostałem skreślony z listy.\nW myśl zapisów Â§ 27 ust. 13 uchwały nr XV/183/07 Rady Miejskiej w Bytomiu z dnia 29 sierpnia 2007 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Bytomiu (z późn. zm.), który brzmiał: osoby ujęte do listy osób uprawnionych do zawarcia umów najmu wolnych lokali mieszkalnych wymagających przeprowadzenia remontu na koszt własny przyszłego najemcy, po dokonaniu jej aktualizacji i zatwierdzeniu, winny corocznie, na wezwanie właściwego Wydziału Urzędu Miejskiego i w terminie wskazanym przez ten Wydział, złożyć pisemne oświadczenie, potwierdzające zamiar dalszego ubiegania się o uzyskanie lokalu tego typu (…), do złożenia oświadczenia powinienem zostać wezwany corocznie przez właściwy Wydział Urzędu Miejskiego.\nz tego przepisu jasno wynika że to odpowiedni wydział powinien mnie wezwać do aktualizacji swoich danych ja jednak w 2011 roku nie dostałem ponownie żadnego pisma i w ten oto sposób zostałem skreślony z listy. Czy ktoś mi może doradzić gdzie najlepiej teraz wysłać odwołanie od tego pisma? Zaznaczam że zostało one wysłane do mnie z Bytomskich Mieszkań na Zielnej. Czy ktoś był już w takiej sytuacji?\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/07/10 12:34 #101942\nNo możesz sie odwoływać. Mi w zeszłym roku powiedzieli, że nie będą wysyłać wezwać, bo szkoda naszych pieniedzy, z drugiej strony albo sie starasz i interesujesz albo nie.\nJestes pewien, czy powolujesz sie na aktualna wersje uchwaly?\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/07/10 12:37 #101943\npowołuję się na tą samą wersje uchwały którą oni mi podali w piśmie informującym o skreśleniu mnie z listy. Oczywiście że się interesowałem bo mieszkania sprawdzam co tydzień. Skoro oni twierdzą że na ich wezwanie muszę aktualizować swoje dane to chyba jeszcze specjalnie nie będę latać i się dowiadywać czy sami się nie mylą prawda?\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/07/10 12:51 #101944\nOdwołuj się. Wiem że znajomy też został skreślony i po odwołaniu wrócił na swoje miejsce.\nMieszkania do remontu z ZBM 2012/07/10 13:46 #101953\nJa z rodzicami czekałem chyba 13 lat na mieszkanie.. I patrząc po tych, które teraz są na listach do remontu, to mieliśmy mega farta!\nAle co zrobić, w Bytomiu lepiej jest burzyć niż remontować (już nawet nie mówię o budowaniu).. Większość lokali przepisane z Babci na dzieci, te sprzedają te mieszkania, albo trzymają dla swoich pociech.. A człowiek musi kombinować..


Udział własny w AC – co warto z nim zrobić - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Moto » Auto i prawo » Auto formalności » Ubezpieczenie pojazdu » Udział własny w AC – co warto z nim zrobić\n09 sierpnia 2011, 14:11\nUdział własny w AC – co warto z nim zrobić Fot. Fotolia\nUdział własny to inaczej ta część odszkodowania, którą ubezpieczony pokrywa z własnej kieszeni. Jego wartość określona jest procentowo (np. 10% udział własny w szkodzie) lub kwotowo (np. 200 zł udziału własnego w szkodzie). Udział własny dotyczy dwóch obszarów chronionych przez AC – części wypadkowej oraz części kradzieżowej. W zależności od towarzystwa ubezpieczeniowego jego wysokość może być taka sama dla obu rodzajów szkód lub ustalana odrębnie. W każdym Towarzystwie Ubezpieczeniowym udział własny ustalany jest zgodnie z obowiązującymi procedurami. (żeby nie pisać taryfami)\nWpływ na składkę\nZazwyczaj w Towarzystwie Ubezpieczeniowym mamy możliwość ustalenia wysokości bądź całkowitego zniesienia udziału własnego. Wpływa to oczywiście na wysokość składki.. Zasada jest taka, że im wyższy udział własny, tym niższa składka. Jednocześnie jednak duży udział własny oznacza niższe odszkodowanie, bo jego cześć pokryjemy z własnej kieszeni. Przykładowo, przy 15% udziale własnym nasze odszkodowanie wyniesie 85% wartości szkody. Pozostałe koszty, zgodnie z umową, zapłacimy sami.\nZ udziałem czy bez – co wybrać\nTeoretycznie najlepiej udział własny wyzerować. Wtedy pełne ryzyko szkody bierze na siebie zakład ubezpieczeń. Ale czy zawsze zerowy udział własny nam się opłaca?\nWiększość Towarzystw ubezpieczeniowych rozróżnia oddzielne progi udziału własnego zarówno w auto casco wypadkowy jak i kradzieżowym. Możemy go w większości indywidualnie dopasować do naszych potrzeb.\nPodejmując decyzję czy pozostawić udział własny i jeśli tak to w jakiej wysokości czy go wykupić zwróćmy uwagę na poniższe czynniki.\nZobacz też: Podwójne ubezpieczenie OC – jak się przed tym uchronić?\nW przypadku auto casco wypadkowego opierajmy się nie tyle na subiektywnej ocenie naszych umiejętności w prowadzeniu pojazdu, co określeniu czy użytkować go będziemy na terenie dużej aglomeracji, gdzie możliwość zaistnienia zdarzenia jest większa. Na podstawie naszego dotychczasowe doświadczenia określamy po części ryzyko na przyszłość.\nW przypadku auto casco kradzieżowego pomocne w podjęciu decyzji mogą na przykład okazać się statystyki zawierające informacjie o markach najczęściej kradzionych aut.\nWskaźnikiem, na którym możemy oprzeć naszą decyzję jest marka samochodu oraz jego wartość. Nawet gdy bezpiecznie jeździmy, ale często parkujemy nasz samochód na ulicy czy w publicznych parkingach – może się zdarzyć, że ktoś nam samochód porysuje. Przy nieznanym sprawcy szkodę taką likwidujemy z AC.\nIm droższy samochód, tym koszty naprawy wyższe. Udział własny, szczególnie ten liczony procentowo, może okazać się sporym obciążeniem dla naszej kieszeni. Z kolei, gdy mamy samochód o mniejszej wartości, albo też marki, która nie należy do najbardziej narażonych na kradzież, może się okazać, że niewielki udział własny jest dla nas bardziej opłacalny.\nUdział własny pozostawia część tzw. ryzyka ubezpieczeniowego po naszej stronie.\nZ kolei jego wyzerowanie to ryzyko z nas zdejmuje, przenosząc w całości na towarzystwo ubezpieczeniowe, ale powoduje jednocześnie wzrost składki. Dlatego ważne jest, byśmy decyzję o jego wysokości lub wyzerowaniu podejmowali będąc świadomymi konsekwencji.\nNa koniec jeszcze jedna porada. Dokładnie czytajmy umowę a w razie wątpliwości kontaktujmy się z towarzystwem by je wyjaśnić.


Strona główna Blog Lilie z krepiny\nProjektantka Agata Koschmieder dla Krea-tornia.pl\nDzisiaj proponujemy Wam poznać, przynajmniej trochę, projektantkę Agatę Koschmieder, która jest dyrektorem artystycznym Domu Mody Forget-me-Not i wykładowczynią w Międzynarodowej Szkole Kostiumografii i Projektowania Ubioru w Warszawie. Jest to osoba pełna pasji, która nigdy nie zapomina o swojej pracy!\nK: W jaki sposób rozpoczęła się przygoda z projektowaniem: czy jest to zrealizowane marzenie z dzieciństwa, pomysł na życie czy też inspiracja konkretną osobą? Kiedy powstał pierwszy projekt?\nAgata Koschmieder: Moja przygoda z projektowaniem zaczęła się tak dawno, że nawet nie pamiętam już kiedy. Może wtedy, jak tata przywiózł mi z DDR maleńką maszynę do szycia na baterię archaicznej firmy PIKO? Może wtedy, jak uszyłam pierwszą sukienkę dla lalki z grempliny (gremplina – materiał, HIT PRL-u lat 70-tych)? Może wtedy, jak uszyłam pierwszy fartuszek do gotowania na zajęciach ZPT i był najbardziej udany ze wszystkich? W szkole podstawowej uszyłam swoją pierwszą spódnicę i wystąpiłam w niej na uroczystości rodzinnej, mając przekonanie, że wyglądam naprawdę super modnie i oryginalnie. Później, w liceum plastycznym, rozwijałam swoja pasję projektując i szyjąc nie tylko dla siebie, ale również dla przyjaciółki. W kuchni miałam gabinet alchemiczny, gdzie farbowałam, darłam i preparowałam tkaniny. Najczęściej były to prześcieradła mojej mamy pozyskane na „kartki” i zbierane dla mnie na wiano 🙂 Trudno określić kiedy zaczęła się moja przygoda z projektowaniem, ponieważ, tak naprawdę, zawsze mi towarzyszyła. Od dziecka uczestniczyłam w wizytach u pani krawcowej, która szyła kreacje dla mojej mamy, czasami też dla mnie. Świat igieł, szpilek, zwojów materiału, półmrok panujący w pracowni na Starym Żoliborzu miał niewątpliwie wpływ na moje późniejsze decyzje zawodowe.\nAgata Koschmieder Jesień-Zima 2011/2012\nK: Czy można w jakikolwiek sposób scharakteryzować osobę, do której Pani kieruje swoje projekty?\nA.K: Hmmm….niewątpliwie jest to kobieta, która lubi jakość, dobre tkaniny, w pewnym sensie ponadczasowość. To kobieta , która jest silna i pewna siebie. Inspiracją stylistyczną mojej ostatniej kolekcji była Katarzyna Kobro – wspaniała artystka i wybitna osobowość. Lubię i cenię kobiety z charyzmą.\nK: Moda to …\nA.K: Moda to coś ulotnego, co jest tu i teraz. Moda to styl. Moda to moja pasja!\nK: Wiem, że Pani projektuje ubrania dla znanych polskich gwiazd. Jak Pani ocenia współpracę z nimi – są wymagający, drobiazgowi, a może w ogóle nie wtrącają się do twórczego procesu?\nA.K: Ostatnio miałam przyjemność pracować z Justyną Steczkowską i muszę przyznać, że artystka jest niezwykle odważną i otwartą na propozycje osobą. Poddała się całkowicie moim sugestiom…. miała do mnie zaufanie i nie ingerowała w projekt, mimo że był kontrowersyjny.\nK: Jak rodzą się pomysły na projekty, a może całe kolekcje? Ile czasu zajmuje Pani opracowanie kolekcji? Czy zdarzają się pomysły, które jest ciężko ożywić?\nA.K: Bywa to różnie. Czasami pomysł na kolekcje wpada do głowy w jednej chwili, czasami muszę poczekać na wenę. Wtedy chodzę i żyję myślą o projekcie. Oglądam tkaniny, szukam inspiracji, dojrzewam do projektu. I nagle on pojawia się. Wtedy siadam i rysuję. I w ogólnym zarysie powstaje kolekcja, której koncepcja, tak naprawdę, krystalizuje się podczas realizacji, czyli w procesie szycia. Najważniejsze są założenia, które decydują o ostatecznym kształcie kolekcji. Grunt to nie popaść w chaos.\nK: Czy może nam Pani zdradzić, nad czym teraz pracuje? Jakie są Pani plany na najbliższy czas?\nA.K: Pracuję nad kolejną kolekcją. Te sezony tak szybko się zmieniają 🙂 Planuję pokaz za granicą i jestem nim bardzo podekscytowana, ale na razie nie chciałabym zdradzać szczegółów. Po wakacjach wracam do cyklu wykładów i przygotowywania moich studentów do dyplomu w Międzynarodowej Szkole Kostiumografii i Projektowania Ubioru.\nK: Kiedy projektant mody, według Pani, może stwierdzić, że jest spełniony? Czym spełnienie się jest dla Pani?\nA.K: Moda to taka karuzela, która cały czas się kręci, więc doprawdy nie mam pojęcia kiedy projektant może czuć się spełniony? Spełnieniem jest chyba każda nowa kolekcja. Od strony biznesu to, chyba, domy mody – butiki na całym świecie świadczą o spełnieniu projektanta i miliony ubranych, zadowolonych kobiet, które pożądają chociażby najmniejszego gadżetu z najnowszej kolekcji. Tak, pożądanie – to właściwe słowo! Jesteś pożądany – jesteś spełniony. Dla mnie może spełnieniem byłby pokaz na Fashion Week w Paryżu?\nK: Czy istnieje miejsce, w którym Pani zapomina o pracy i może odpocząć?\nA.K: Nigdy nie zapominam o mojej pracy i nawet nie chcę. Nawet, jak wyjeżdżam w najodleglejsze zakątki świata, to z myślą o tym, żeby znależć inspirację. Szukać natchnienia i bodźca do następnej kolekcji. Przyglądam się ludziom, obserwuję naturę, szukam tkanin…. Odpoczywam kreatywnie 🙂\nK: Gdzie można obejrzeć Pani prace i jak je można zamówić?\nA.K: Moją najnowszą kolekcję AW 2011/2012 można obejrzeć i kupić w Salonie Casa Mia przy ul. Mokotowskiej 28 w Warszawie, w showroomie przy ul. Algierskiej 13a, jak również zamówić w butiku online www.forgetmenot.pl\nK: Jakiej rady mogłaby Pani udzielić młodym projektantom, tym, którzy dopiero stawiają swoje pierwsze kroki w tej branży?\nA.K: Ja na codzień udzielam rad młodym adeptom sztuki projektowania, ponieważ wykładam w Międzynarodowej Szkole Kostiumografii i Projektowania Ubioru. Po pierwsze, uczę ich, jak budować spójne kolekcje, po drugie, powtarzam, że moda to biznes, jakkolwiek to zabrzmi… Nasza pasja, talent, wizja musi znaleźć odbiorcę. Na końcu naszego ego stoi klient 🙂\nPoprzedni artykułLilie po przekwitnięciu\nNastępny artykułLilie na ślub\nPrzerażający jest fakt, że jako społeczeństwo nie znamy swoich praw. Nie znamy prawa konsumentów, prawa pacjentów. Nie jesteśmy świadomi tego, że w znacznym stopniu...