Archiwum Historii Mówionej - Zdzisław Gołąbek\nZdzisław Gołąbek „Wróbel”\nNazywam się Zdzisław Gołąbek, urodziłem się w 1927 roku, w Błoniu koło Warszawy. Mama moja to Zofia Rzemek, ślub z Andrzejem Gołąbkiem w… Przenieśli się potem do Mielęcina koło Błonia, ponieważ dostali część ziemi z tych majątków, i tam do lat siedmiu wychowywałem się z rodzicami na tej wiosce. […] W trzydziestym ósmym przenieśliśmy się do Warszawy, do Wawrzyszewa i tam w 1942 roku ukończyłem szkołę podstawową. Chodziłem do szkoły na ulicy Kolektorskiej. W czasie kiedy wybuchła wojna…\nMoja mama jako gospodyni pracowała w polu, a ojciec był z zawodu cieślą. Mama zmarła w 1942 roku, mając czterdzieści dwa lata, w czerwcu. Ojciec zginął w czasie Powstania Warszawskiego.\nKiedy przenieśli się państwo do Warszawy na Wawrzyszew, gdzie wówczas pracował pana ojciec?\nPracował w zakładach na Filtrach w Warszawie, na ulicy Filtrowej. Tam były Filtry, tam były te zakłady wodne. A mama była w domu i od czasu do czasu pracowała gdzieś dorywczo.\nPan był jedynakiem.\nByłem jedynakiem, nie miałem żadnego rodzeństwa.\nGdzie chodził pan do szkoły?\nNa ulicę Kolektorską, to jest na Żoliborzu, na Słodowcu dokładnie. Tam była szkoła podstawowa i tam ukończyłem w czterdziestym drugim roku.\nJak pan wspomina naukę w szkole, jeszcze w czasach przedwojennych? Czy lekcje patriotyzmu odbierał pan zarówno w szkole, jak i domu?\nNo bardzo duże. Ja w domu miałem bardzo dobre wychowanie, bardzo dobrych rodziców. Oni byli bardzo dużymi patriotami i oni wszczepili we mnie tę taką [miłość] dla ojczyzny, dla prawdy, w ogóle dla właściwego zachowania się. Rodzice wszczepili właśnie u mnie te wszystkie zasady. I w szkole […] w trzydziestym dziewiątym roku już była bardzo atmosfera taka nerwowa, bo i ciągłe alarmy, i ciągle jakieś ćwiczenia przeciwlotnicze, i ciągłe jakieś przemówienia w radio. Ostatnie, pamiętam, przemówienie Becka, że wolności się nie kupuje za wszelką cenę, że jesteśmy przygotowani, że jesteśmy silni, zwarci, gotowi i wszystko, co tylko było możliwe, mamy poświęcić ojczyźnie. Nawet brałem udział w przekazaniu karabinu maszynowego w Warszawie dla wojska, z zakupu – społeczeństwo się nasze tam składało i ten karabin maszynowy żeśmy tam wręczali wtedy im.\nUrodził się pan w 1927 roku, czyli gdy wybuchła wojna, miał pan zaledwie dwanaście lat.\nDwanaście lat. Skończyłem szkołę i potem, jak Powstanie wybuchło…\nMoże jeszcze powróćmy do 1 września trzydziestego dziewiątego roku. Jak pan zapamiętał ten dzień, dzień wybuchu II wojny światowej?\n1 września obudził mnie wybuchem bomb i strzałami artylerii przeciwlotniczej, i oczywiście wyciem syren, że alarm, że bombardują. Wtedy wybiegliśmy na dziedziniec, na zewnątrz i okazało się, że nadleciały samoloty i bombardowały dzielnice Warszawy, a obok nas, tam na Wawrzyszewie, na Bielanach było lotnisko i tam również. Wtedy wiedzieliśmy… Z tym że to była euforia, że to nic nie znaczy, że my sobie damy radę, że zwyciężymy, że na Berlin pójdziemy i będzie wszystko w porządku.\nCzy pana ojciec został zmobilizowany?\nOjciec nie był zmobilizowany i nie brał udziału w walkach, ponieważ on był z 1888 roku, on był starszy od mojej mamy o dwanaście lat i wtedy już był w takim dość podeszłym wieku. On służył w carskim wojsku, chyba w 1912 roku, z poboru.\nCzy cały ten czas września 1939 roku mieszkali państwo w Warszawie, czy opuszczaliście stolicę?\nW czasie kiedy wybuchła wojna, to dwa, trzy dni byliśmy w Warszawie, ale okazało się, że są bardzo mocne bombardowania, a mamy znajomych, właściwie to rodzinę, w Izabelinie, on był leśniczym, to przenieśliśmy się do niego, do Izabelina. Tam byliśmy do czasu, kiedy Warszawa już się poddała. Tam przeżyłem właśnie całe bombardowania, ale to z daleka i bombardowania bezpośrednio tam, bo były magazyny wojskowe w Łomiankach i tam bardzo często nadlatywały samoloty i bombardowały. Poza tym w Izabelinie przeżyłem bardzo mocno przedzieranie się wojsk poznańskich do Warszawy. Czołgi niemieckie, samoloty, artyleria, wszystko stało, a wojska nasze przedzierały się przez… kawaleria, piechota. To były walki niesamowite, masę rannych, zabitych. Obok Izabelina były Laski i tam był zakład dla ociemniałych. Część rannych tam przyjmowano do ociemniałych, a Niemcy zabierali swoich gdzie indziej.\nTam właśnie po zakończeniu, po kapitulacji, po poddaniu się Warszawy, wróciliśmy z powrotem do domu i już mieszkaliśmy znowu na Wawrzyszewie.\nWtedy utrzymywałem bardzo ścisły kontakt z Izabelinem, ponieważ ten leśniczy miał dwóch synów, a szczególnie [ważny dla mnie był] ten, który był w moim wieku, Ziutek się nazywał, Józef. Oni byli wcześniej zgrupowani w Armii Krajowej, oni już byli, składali przysięgę, a ja dopiero w czterdziestym trzecim roku składałem przysięgę, Skrzyniarz chyba się nazywał, nie pamiętam już tak dokładnie (ja tu napisałem). [On działał] w Izabelinie i tam złożyłem przysięgę, i przyjąłem pseudonim Wróbel. Jakienich wszystkich. Zbieraliśmy broń, zakopywaliśmy, w czasie kiedy się przedzierało to wojsko, potem tę broń żeśmy chowali. Przygotowywaliśmy się do… No, myśmy wiedzieli, że najprawdopodobniej w najbliższym czasie będzie Powstanie, będzie jakaś walka, będzie partyzantka i że my musimy wszystko to, co zostaje, gdzieś przechować, żeby potem mieć się czym bronić, czym walczyć.\nCzyli broń zbierana po polach i lasach była zakopywana w jakichś wyznaczonych miejscach?\nmyśmy mieli tam zadania w ogóle. Ja to pomagałem tylko, bo byłem najmłodszy z Tak, w miejscach wyznaczonych. Ja pamiętam, że między innymi jedno z tych miejsc… Tam był staw taki i [broń] tam była zatopiona w tym stawie, oczywiście odpowiednio zabezpieczona.\nCzy później udało się odzyskać broń z tych schowków?\nTak, tak, potem się udawało. W końcu to było poza Warszawą i tam była możliwość to jeszcze uzyskać.\nJak często jeździł pan z Warszawy do Izabelina?\nBardzo często. Ja tam już później to praktycznie prawie mieszkałem w Izabelinie, bo jak mama zmarła w czterdziestym drugim roku, ojciec pracował jeszcze na Filtrach, bardzo mało zarabiał, [więc] ja musiałem iść do pracy. Pracowałem przy rozgruzowywaniu domów zniszczonych w czasie wojny, w transporcie konnym, żeby żyć, żeby wyżywić się jakoś, bo w końcu człowiek nie miał nic praktycznie.\nW którym roku skończył pan szkołę powszechną?\nSzkołę powszechną skończyłem chyba w czterdziestym drugim roku.\nI od razu rozpoczął pan pracę.\nI od razu rozpocząłem pracę.\nJak wyglądała nauka w szkole, do której pan uczęszczał? Jaka była atmosfera, jakie było nastawienie? Czy byliście przygotowywani już do tego, że będzie ten czas walki z Niemcami?\nJa mam świadectwa ukończenia tej szkoły, zresztą przekażę to do Muzeum. Uczyliśmy się w języku polskim i obowiązywał język niemiecki. Nie było historii, nie było… Po prostu były tylko te przedmioty, które były potrzebne do pracy, do życia człowieka: matematyka, przyroda, chemia, jakieś takie, ale nie było tych przedmiotów, które mówiły o historii Polski, o jakichś takich różnych rzeczach. Ja pamiętam tylko, że religii uczył nas ksiądz i on najbardziej był patriotą, niesamowitym patriotą i nam właśnie opowiadał o tym, że będziemy walczyć, że Niemcy w końcu przegrają wojnę, że trzeba być cierpliwym, trzeba być sprawiedliwym i trzeba wierzyć w to, że w końcu będzie sprawiedliwość i będziemy wolni.\nCzy w czasie okupacji zetknął się pan może z organizacją harcerską?\nNie, nie, w czasie okupacji nie. W czasie okupacji ja miałem bardzo dużo zajęć w pracy, no i jeździłem potem do Izabelina. Tam po czterdziestym trzecim roku już i były różne ćwiczenia, i akcje, i takie przygotowania do tych wszystkich walk.\nPoznawał pan budowę broni, obsługę?\nTak, tam poznawałem tę broń, budowę, obsługę, z tym że ja się bardzo interesowałem tym. A potem samo Powstanie…\nCzy może zapamiętał pan jakieś akcje poza tymi, o których pan mówił, czyli zbierania, ukrywania broni?\nNie, ja w Izabelinie nie brałem bezpośrednio udziału w akcjach, ponieważ mieszkałem na Wawrzyszewie i nie zawsze miałem ten kontakt z nimi bezpośrednio. Ja tylko pamiętam, że była jedna z tych akcji wtedy – ale ja tam nie brałem udziału – tam był sklep Grothego i on ciągle szykanował tych ludzi. Niemiec to był, folksdojcz. Była decyzja, żeby go zabić. Poszło dwóch czy trzech naszych tam do niego i przy samym wejściu okazało się, że on miał butelkę z jakimś płynem i oślepił jednego z naszych. Ale zastrzelili go.\nDo jakiej formacji pan przynależał po złożeniu przysięgi? Czy wtedy wiedział pan, jak się nazywa organizacja, do której pan został wciągnięty?\nTo była organizacja Armii Krajowej w Izabelinie. Nie przypominam sobie, żeby była jakaś specjalna nazwa, tylko po prostu organizacja Armii Krajowej w Izabelinie. Bo była albo na Bielanach, albo była na Wawrzyszewie, albo gdzieś indziej, ale nazwy ja tam nie kojarzę sobie w tej chwili.\nCzęsto się pan przemieszczał na trasie Wawrzyszew, gdzie pan mieszkał, i Izabelin. Czy czuł się pan bezpieczny, bo jeździł pan…\nNo, z bezpieczeństwem to było różnie, bo Niemcy bardzo często łapali tam, bo przenosili różnego rodzaju pisma, różnego rodzaju za tego, rewizje były. Ale [przechodząc] lasami, las człowiek znał, miejsca i czas, i wtedy nie było jakiegoś zasadniczego problemu w przechodzeniu.\nCzy był pan może świadkiem jakichś zdarzeń na ulicach Warszawy, czy na tej trasie, którą pan przemierzał do Izabelina, jakichś łapanek, rozstrzeliwań?\nByłem bezpośrednim świadkiem, jak… Sieraków… Tam koło Izabelina jest wioska Sieraków. Ja tam w Sierakowie wtedy byłem, bo po prostu często tam przyjeżdżałem, bo tam były też różnego rodzaju ćwiczenia i… Wtedy jechało tą leśną ulicą pięciu naszych partyzantów na rowerach, a w jednej z zagród, ja też nie wiedziałem o tym, no bo skąd mogłem wiedzieć, byli Niemcy przebrani za cywilów. Jak oni podjechali blisko do tej chałupy, to oni ich zatrzymali: „Halo! Chodźcie no tu do nas!”. Tamci stanęli, a ci wyciągnęli broń i rozstrzelali wszystkich na tych rowerach. Wtedy byłem świadkiem. Wtedy… Co robić? Uciekać czy czekać na ten… Po prostu wycofałem się w głąb lasu, bo myślę sobie, będą może szukać coś. Ale nie, Niemcy rozstrzelali ich tylko, zostawili [tam] (to byli żandarmi), wrócili. Byłem świadkiem wtedy.\nA na ulicach Warszawy?\nNa ulicach Warszawy to było strasznie dużo tych łapanek. Ja przeżyłem całą masę. Niemcy zamykali ulice… Normalnie jechały budy tak zwane, samochody z żandarmerią, z wojskiem, zamykali ulice i ludzi wszystkich, którzy byli w tramwajach, na ulicy, gdzie nie mogli się gdzieś schować, wszystkich młodych zabierali do samochodów. I wtedy na Pawiak i tam dopiero segregowali: albo polityczny, albo na roboty, albo na rozstrzał w ogóle.\nAle pan nie znalazł się nigdy w sytuacji zagrożenia takiego bezpośredniego, żeby być zgarniętym z ulicy do takiej „budy”?\nNie, nie. Zawsze zdążyłem gdzieś jakoś się ukryć albo wycofać.\nCzy w tej organizacji konspiracyjnej, do której pan przynależał, albo w innych okolicznościach, zetknął się pan może z prasą podziemną albo słuchał pan radia?\nTak. Nie, prasę podziemną mieliśmy. W Izabelinie była prasa podziemna, była potem też podziemna prasa normalnie w Warszawie, na Wawrzyszewie. Roznosili, bo… I to z Armii Krajowej była prasa.\nJak wyglądały przygotowania do Powstania? Jakie zadania na czas Powstania miał pana oddział, jeżeli w ogóle był pan wciągnięty w te przygotowania?\nTa organizacja na Wawrzyszewie, do której ja nie należałem, bo ja byłem w Izabelinie, to ona miała… I tam mnie zastało Powstanie wtedy na Wawrzyszewie. Zadanie zaatakowania lotniska na Bielanach.\nA ta organizacja w Izabelinie?\nA ta organizacja w Izabelinie miała zadanie pomóc Warszawie przejść do akcji z Puszczy Kampinoskiej w czasie Powstania, w czasie potrzeby.\nAle w każdym razie pan 1 sierpnia, w czasie wybuchu, w godzinę „W”, nie był w swojej organizacji?\nNie byłem w swojej organizacji, byłem tylko w domu, przy którym było to lotnisko. Ja tam po pracy po prostu byłem w mieszkaniu i zaczęły się wtedy walki o to lotnisko, to było chyba 2 sierpnia. Trwały prawie dwadzieścia godzin te walki. No i wtedy już jak walki się skończyły, to wszyscy ci, którzy byli, którzy mogli gdzieś, no to uciekali wszyscy do Puszczy Kampinoskiej.\nAle pan wtedy był w domu, pan nie uczestniczył, tylko zdecydował pan o tym, żeby przejść do Puszczy Kampinoskiej?\nTak, [zdecydowałem się] przejść do Puszczy Kampinoskiej, do Izabelina.\nProszę opowiedzieć, jak pan tam został przyjęty?\nWtedy jak przyszedłem do Izabelina, to spotkałem się właśnie z tymi jednostkami w pierwszej kolejności, które przyszły z Puszczy Nalibockiej pod dowództwem porucznika „Doliny”. Spotkałem się i oni mówią tak: „Jeżeli któryś z was – bo było nas sporo tam wtedy z tego Wawrzyszewa, tutaj z tych okolic, jednostek, które wycofały się do Puszczy Kampinoskiej – kto z was chce gdzieś tutaj należeć do jakiejś… Gdzie chcecie być, w jakiej organizacji, w jakiej formacji wojskowej?”. Myśmy się zdziwili: „Jaka formacja może być?”. – „No – oni mówią – kawaleria albo piechota”. No i wtedy akurat podwórko takie było, stały konie, stały za tego… Mówią: „To proszę bardzo, proszę pójść do starszego wachmistrza Kulikowskiego – „Sum” miał pseudonim – i on ewentualnie przyjmie was do swojej jednostki”. Ja poszedłem tam do niego i pamiętam tylko, że byłem niesamowicie głodny wtedy. Oni mieli takie pajdy boczku i chleba, od razu mi to dali. Jezu! Jak mi to smakowało, do dzisiaj ten smak pamiętam. Mówią tak: „No to gdzie? Do piechoty, do cekaemów, do…”. – „Nie, do kawalerii”.\nNie miał pan jakiegoś wcześniejszego przygotowania w tym kierunku?\nNie, nie miałem przygotowania wcześniejszego, ale przyjęli mnie, nie było problemu wtedy. To nie było trudne zresztą. Jazda na koniu to w przeciągu jednego, dwóch dni można się nauczyć, a przyzwyczaić się do tej jazdy, to po dwóch, trzech tygodniach to już nie było żadnego problemu. Wtedy zostałem przyjęty do tego 3 szwadronu, III pluton, 1 sekcja. Tam spotkałem też kolegę, który był w Wawrzyszewie, tylko on należał do tej jednostki w Wawrzyszewie albo w Łomiankach. To był „Zygfryd”, on miał pseudonim Zygfryd. Jego zobaczyłem, mówię: „O, i ty tu jesteś”. – „Jestem” – mówi. „No to będziemy teraz razem”. Bardzo się ucieszyłem z tego tytułu. Mówią: „Masz, tutaj to jest twój bezpośredni przełożony”, to jest „Czarny Kajetan”, też z tych jednostek z Puszczy Nalibockiej. Dostałem konia wtedy, sybiraka, taki mały, fajny konik. Siodło, nie wojskowe, tylko sportowe. Mówi: „Trzeba zrobić sobie to siodło. Konia masz przygotowanego, za dwa dni musisz już być gotowy do akcji”. I nie było problemu, trzeba było robić: siedziało się dzień, noc i robiło się siodło, zresztą pomagali mi koledzy wtedy, i ja za trzy dni miałem gotowe już oprzyrządowanie. Karabin mi dali, takiego austriackiego steyra dwusuwa, który nie miał pazura wyciągu i był kłopot z wyciąganiem, jak się strzelało potem łuski. No ale nie było innej broni.\nA umundurowanie jakieś?\nCywilne. Z tym że ja miałem pilotkę taką, jeszcze z czasów okupacji. Jak wtedy wojska atakowały Puszczę Kampinoską, to część ich umundurowania myśmy tam trochę pozbierali: buty saperki, jakieś czapki, jakieś coś, bo to wszystko leżało tam gdzieś tak, o. I ja tę czapkę miałem, miałem kurtkę normalną i buty saperki. Mundurów nie mieliśmy. Natomiast oni, ci, co przyszli z Puszczy Nalibockiej, to mieli mundury jeszcze przedwojenne, bo tam partyzantka tworzyła się z jednostek wojskowych, które walczyły tam w trzydziestym dziewiątym roku z Niemcami i potem z Rosjanami.\nCzy pamięta pan datę, kiedy pan dołączył do 27 Pułku Ułanów?\nTo było gdzieś około 10 sierpnia. Do 10 sierpnia gdzieś tak było to, że tam przeszedłem.\nJak duże było to zgrupowanie, ilu było żołnierzy?\nW 3 szwadronie to było około dziewięćdziesięciu iluś tam, około stu ułanów w tym szwadronie, którym dowodził Narcyz Kulikowski. Natomiast cała ta jednostka, która przyszła z Puszczy Nalibockiej, to było około dziewięćset osób. To była duża jednostka: było cztery szwadrony, był szwadron cekaemów, były jednostki piesze, strzelcy. To była bardzo duża jednostka, która stamtąd właśnie przeszła do Warszawy. Jak oni nie mogli przejść do Warszawy, wtedy kiedy jeszcze pod Warszawą byli Niemcy… Wtedy jak od wschodu parli Rosjanie i zajmowali tereny, to uciekali wszyscy, którzy mogli uciec: i Ukraińcy, i esesmani, i żandarmeria, i Niemcy, i cywile, i wojskowi. Był olbrzymi chaos. I oni po prostu… On był genialny, ten dowódca, ten nasz „Dolina”. Oni przedarli się wtedy przez ten chaos cały do Warszawy. Wtedy jak już doszli do Warszawy, to zwrócili się przeciwko Niemcom.\nStacjonował we wszystkich… znaczy szwadron… To był szwadron, bo ten 27 pułk to był przed wojną i z niego stworzono tę całą… Cała ta tradycja była przekazana na tę jednostkę kawalerii w zgrupowaniu „Doliny”. Kawaleria stacjonowała w zależności od… Cztery szwadrony były. Nasz 3 szwadron w Kiścinnym, wieś Kiścinne, niektórzy na Wierszach, wioska taka, jeszcze inni na innej wiosce, tak że… Ale to było zgrupowanie, to była taka przestrzeń, ja wiem, trudno mi w tej chwili powiedzieć, ale to była bardzo olbrzymia przestrzeń lasów i wiosek, tam gdzie były te wszystkie zgrupowania, gdzie miały swoje miejsca i stacjonowały.\nCzy w wioskach, w zabudowaniach gospodarskich, w chałupach były specjalne…\nW wioskach, w chałupach, normalnie w chałupach. Republika Kampinoska to się nazywała.\nWolna od Niemców.\nWolna od Niemców. Czujki stały wokół tych wiosek, tych lasów i tam nie dopuszczało się Niemców do nas, do środka i Niemcy tam nie podchodzili. W pewnym czasie Niemcy tam dali na ochronę Węgrów i Węgrzy się zbratali z nami, nie chcieli w ogóle walczyć. Niemcy ich wycofali z powrotem i dali „Ukraińców”, dali te rosyjskie wojska tam, które z Niemcami szły. Ale myśmy po prostu… To była Republika Kampinoska i myśmy tam mieli swoje kwatery, swoje za tego, wszystko to tam było. Mało tego, tam były też pola, na które przylatywały samoloty z Brindisi, to jest we Włoszech, ze zrzutami. Zrzuty… Po prostu broń, umundurowanie, lekarstwa, różnego rodzaju materiały wybuchowe, granaty, to wszystko tam nocami, samoloty nadlatywały i na spadochronach puszczały w tych okolicach.\nJak wyglądała sprawa aprowizacji?\nMyśmy byli samodzielni, to znaczy ludzie, którzy mieszkali w tych wioskach, wszystko to, co mogli, to nam dawali. Ale myśmy zdobywali żywność na Liegenschaftach. To znaczy to były niemieckie gospodarstwa rolne, majątki zabrane Polakom, gospodarowali tam Niemcy. I myśmy tam chodzili na te Liegenschafty. Chodziliśmy dwadzieścia, trzydzieści, czterdzieści kilometrów od naszych miejsc zamieszkania i po prostu zabieraliśmy im wszystko. Ja pamiętam jeden taki moment, że… Nie pamiętam już, jak się ta miejscowość nazywała, ale tam był taki właśnie Liegenschaft. Pojechaliśmy, żeby tam im… Bo tam okazało się, że ze wschodu około stu krów tam przetransportowali [z myślą o transporcie] do Niemiec. To myśmy mówili: „To zabierzemy im to”. I pojechaliśmy tam 3 szwadronem. Zabraliśmy wtedy im sto krów, konie, wozy, żywność – wszystko, co tylko było można. Oni się zabarykadowali w tych budynkach. Myśmy to wszystko obstawili, tam wejść nie można było, bo szkoda było, żeby ktoś zginął, no bo po co, tylko po prostu nie puściliśmy ich i żeśmy stamtąd zabrali te sto krów. Daliśmy ludziom, mleko było, krowy żeśmy brali potem od nich. Jedzenia było sporo, wyżywienia, ale to myśmy brali wszystko… A poza tym tam w stronę Modlina, Nowego Dworu to były wioski niemieckie, jeszcze od [czasu] przed wojny. Był Kazuń Niemiecki na przykład. Nie wiem, czy państwo znacie [te tereny]. Kazuń Polski, Kazuń Niemiecki, koło Wisły. I stamtąd żeśmy też przywozili żywność.\nPo przeszkoleniu i przygotowaniu do walki już później brał pan udział w akcjach bojowych. Proszę o tym opowiedzieć, kiedy to się zaczęło, w jakich walkach pan uczestniczył i jaką funkcję pan spełniał jako żołnierz?\nCały czas byłem tym… Byliśmy we dwójkę, to znaczy ja byłem amunicyjnym rkm-u, a kolega był celowniczym.\nTen kolega, o którym pan wspomniał?\nNie, nie, tamten był inny kolega. Tamten kolega był w I plutonie.\nCzy pamięta pan nazwisko tego kolegi, z którym pan razem walczył?\nMusiałbym sobie przypomnieć, bo ja na pewno gdzieś mam zapisane to nazwisko. Wiem tylko, że był „Zygfryd”, pseudonim taki. To ja wtedy najbardziej takie…\nJaka była pierwsza walka, taki chrzest bojowy?\nMyśmy jeździli często właśnie na takie patrole wokół tych naszych wszystkich [wiosek], tej Republiki Kampinoskiej. 3 szwadron, patrole tam, tam i tam „zobacz, czy się coś dzieje, czy Niemcy podchodzą, czy nie podchodzą, czy wszystko jest w porządku”. I po takiej nocy, bo to szczególnie w nocy, wieczorem się szło, żeśmy rano przyjechali, konie naobroczone, myśmy też coś trochę zjedli i położyliśmy się spać. W pewnej chwili alarm. Co się dzieje? Strzały. Zerwaliśmy się, patrzymy, a tam między tą wioską i lasem była łąka, łąka gdzieś, ja wiem, półtora kilometra, dwa kilometry, taka dość duża, porosła trochę trawami, trochę jakimiś kępkami krzaków. Tam gdzieś rolnicy mieli swoje pola, jakieś ziemniaki, nie ziemniaki. Patrzymy, na połowie łąki tyraliera niemiecka. Rzucili nas do ataku, cekaemy na skrzydła, a my prosto na tych Niemców. No i żeśmy biegli, a ponad naszymi głowami cekaemy strzelały do Niemców, a Niemcy do nas. To była żandarmeria. Żeśmy dopadli ich na jakieś, bo ja wiem, dziesięć, piętnaście metrów i oni nie wytrzymali, zaczęli się wycofywać i uciekać. I wtedy było po wszystkim. Wtedy żeśmy ich przegonili i wtedy zginęło chyba tych Niemców około, ja wiem, stu iluś, ponad stu Niemców zginęło wtedy.\nA Polacy bez strat?\nA u nas nie, u nas był ranny jeden czy dwie osoby.\nPamięta pan, w jakim czasie to mniej więcej było?\nTo był sierpień […] Tak że wynikiem tego spotkania z Niemcami, tego takiego niesamowitego ataku na nich i takiego zdecydowanego, było to, że Niemców zginęło stu czterdziestu. Zginęło, to znaczy gdzieś stu dwudziestu czy stu dziesięciu zabitych bezpośrednio, a resztę potem rozstrzelani zostali na tym… Bo to byli żandarmi. Bo jak myśmy walczyli z nimi i nie byli żandarmi, to myśmy ich nie strzelali, ale jak byli żandarmi albo Rosjanie, to już koniec. A u nas był jeden ranny i jeden zabity tylko. Tak że to była taka pierwsza moja…\nW jakiej to było miejscowości?\nTo było tam, gdzie myśmy [mieli] kwaterę, mówiłem to, [pod Kiściennem].\nCzyli tam, gdzie pan kwaterował.\nTam, gdzie myśmy kwaterowali.\nCo się stało potem z tymi zabitymi Niemcami?\nPochowali, normalnie, w jednej…\nTa ludność niemiecka okoliczna, która tam…\nZabrali Niemcy po prostu swoich.\nNie, ludność, ludność [polska] normalnie. Tak że to było najbardziej takie…\nI to był taki pana chrzest bojowy, można powiedzieć.\nTaki chrzest bojowy właśnie.\nA kolejne akcje?\nKolejne akcje to takie walki pod Pociechą. Tam była leśniczówka i tam była wioska. Ona dotyczyła Izabelina i Sierakowa, w tę stronę, gdzie… o której ja wcześniej wspominałem. Tam były ciągłe walki, bo ciągle Niemcy chcieli nas atakować. Po prawej stronie był Sieraków i Izabelin, a po lewej stronie był Truskaw. W Truskawiu byli „rosjanie”, byli „ukraińcy”, były te wojska na usługach niemieckich. No i wtedy myśmy tam ciągle z nimi mieli takie spotkania, te walki bezpośrednie. Oni atakowali nas, na przykład 30 – 31 sierpnia to podchodzili właśnie z Truskawia „własowcy”, bo to Własowa były te jednostki, które przeszły do Niemców. Wtedy ja pamiętam, że ten nasz celowniczy, ja ledwie zdążyłem ładować pociskami te dyski do rkm-u, a on mówi: „Już nie mogę”. Ja wtedy wziąłem rkm i bezpośrednio, ja wiem, jakieś przynajmniej pięćdziesiąt metrów, dwadzieścia, trzydzieści, oni do nas podchodzili, ale myśmy strzelali. Wtedy człowiek w ogóle nie myśli o tym, że może zostać zabity, że może zostać ranny, tylko jest w szoku – wszystko jest możliwe wtedy. Ja wtedy mogłem wyjść, iść normalnie i strzelać. Wtedy zginęło piętnastu Niemców, a osiemnastu było rannych.\nNaszych było tylko dwóch zabitych, jeden ranny. Jeden ranny i to w pośladki, pamiętam. On potem umarł, biedny. Te walki trwały tam, przynajmniej przez ten okres czasu, [jak] myśmy tam jeździli, nasz 3 szwadron, przeważnie tam na Pociechę, to chyba z dziesięć albo z dwanaście razy. Na końcu już, jak Powstanie zostało stłumione w Warszawie, to Niemcy całą siłę skierowali na Puszczę Kampinoską, żeby po prostu zlikwidować tę partyzantkę w Puszczy Kampinoskiej. I wtedy właśnie też byliśmy na Pociesze, wtedy też żeśmy tam powstrzymywali atak Niemców, żeby wszystkie inne jednostki się przesunęły w stronę Żyrardowa, żeby wychodziły z Puszczy Kampinoskiej, bo już tam się nie dało [zostać].\nI to już był koniec września?\nTo był już koniec września, to był już 27 września.\nZanim do tego dojdziemy, to chciałam zapytać, czy docierały do Kampinosu wiadomości z Warszawy, czy była świadomość tego, co się dzieje w mieście, jak wygląda sytuacja Powstańców?\nTak, była świadomość i była pomoc dawana Warszawie. Tam w miesiącu sierpniu, jak ja już tam byłem, to z jednostek nalibockich i jednostki z Puszczy Kampinoskiej szły na obronę do Warszawy, osobiście. Na przykład na Dworcu Gdańskim zginęła cała masa naszych żołnierzy. Bo oni atakowali, chcieli przejść z Żoliborza do Śródmieścia, zaatakowali Dworzec Gdański, a tam były umocnienia, bunkry i tam zginęło masę ludzi. Już nie pamiętam ilu, ale tam bardzo dużo zginęło. A ja tam nie brałem udziału w tym, bo to były inne jednostki, znaczy inni ludzie byli wyznaczeni do tych walk.\nJeszcze jedna taka rzecz, że kto nami dowodził. Dowodził nami „Szymon”, który był ranny w czasie Powstania, w czasie ataku na lotnisko. I potem jak on był ranny w nogę, to przekazali dowództwo majorowi „Okoniowi”. On właśnie nie bardzo udolnie to wszystko prowadził, masę zginęło dlatego, że on jakoś tak nie potrafił wszystkiego dobrze zorganizować. A już na zakończenie, jak nas już rozbili w Jaktorowie, w Budach Zosinych, to on zamiast atakować, jak tylko żeśmy weszli do Bud Zosinych i jeszcze Niemcy nas nie okrążyli, jeszcze pociąg pancerny nie wjechał na tory, to do wieczora prawie, do popołudnia żeśmy odpoczywali. I wtedy jak już Niemcy nas otoczyli, to żeśmy zaczęli atakować dopiero i nas też tam rozbili.\nCzyli na skutek błędów…\nJego… Tak. Tak żeśmy odbierali to wtedy.\nŹle była po prostu zorganizowana akcja wyjścia z Puszczy Kampinoskiej w stronę Kielecczyzny?\nTak. I jak się to zakończyło? Zakończyło się tak, że on, jak już Niemcy nas… Bo nas, 3 szwadron, zostawili na ubezpieczeniu, żeby powstrzymać Niemców, jak reszta będzie usiłowała przejść przez te tory. Bo tam tory, pociąg pancerny przyszedł wtedy, jak myśmy odpoczywali, szosa i te wszystkie historie. Wtedy jak już Niemcy zaatakowali i widać było, że już nas rozbiją tak zupełnie, to on się do Niemców… Zaczął uciekać do Niemców, ten nasz dowódca, i zastrzelili go, nie wiem, Niemcy, przypadkowo czy coś. On leży w tej chwili w Budach Zosinych na cmentarzu i na tym grobie tam prawie nikt nic nie robi.\nA to ten Narcyz, o którym pan wspominał?\nNie, nie, nie. Ten główny dowódca, ten „Okoń”. A Narcyz to był jeden… Też zginął tam, też zginął. Nie wiem, czy mówić jeszcze dalej […], o odwrocie?\nTak, proszę, proszę.\nMyśmy wtedy, jak już widzieliśmy, że nie da rady… Bo myśmy zajęli takie rowy melioracyjne (proste, nie takie okopy, jak są zygzaki, tylko proste rowy melioracyjne) i Niemcy nas usiłowali tam wyprzeć czołgami. Myśmy walczyli do godziny gdzieś… No, do zmroku prawie. To był wrzesień, to była gdzieś godzina dziesiąta, jedenasta. Myśmy ich powstrzymywali od godziny pierwszej czy drugiej po południu, a ta reszta się usiłowała przedrzeć. Część się przedarła oczywiście, ale z olbrzymimi stratami. I wtedy jak już widać było, że już nie damy rady ich powstrzymać, to Narcyz powiedział: „To my teraz wycofujemy się z powrotem do Puszczy Kampinoskiej. Ci, co jeszcze żyją, to za mną, do Puszczy Kampinoskiej”. Nas było tam około stu wtedy, a zginęło, ja wiem, gdzieś do siedemdziesięciu. To myśmy zaczęli się wycofywać wtedy i dochodząc do wioski, niby tak cicho, księżyc świecił wtedy, bo to była noc, czołgi wszędzie, palą się wszystkie te budynki tam wokół. I z cekaemu ogień, i Narcyz dostał wtedy, padł tam i został zabity.\nA myśmy w pięciu: ja, ten „Czarny Kajetan” i jeszcze trzech kolegów ode mnie, odbiliśmy się trochę w bok, żeby przejść tory i przejść tę szosę, żeby pójść do Puszczy Kampinoskiej. No i żeśmy usiłowali przejść, mimo że Niemcy szli, to myśmy granatami ich… Jak dochodziliśmy do szosy, a na szosie stały samochody, to rzucaliśmy granaty i przedzieraliśmy się na drugą stronę. Przedarliśmy się przez szosę, przez rzeczkę taką, Utrata się ona chyba nazywała, ta rzeczka, i podeszliśmy do wioski, Cholewy się nazywały. Tam były sterty słomy albo siana i my mówimy tak: „W to siano się zakopiemy, w tę słomę i dzień przetrzymamy – bo to już koniec nocy było – a potem w nocy następnej będziemy szli dalej, bo w dzień nie można, bo Niemcy wszędzie nas będą widzieli”. No i żeśmy się tam chcieli ukryć w tej stodole, ale ludzie przyszli i mówią: „Uciekajcie stąd, bo tutaj obok jest majątek, a w majątku jest żandarmeria, są »własowcy«, rano najprawdopodobniej podpalą te sterty i… Bo oni to robią tak, wystrzelają was i tyle będzie”. No i oni poszli, a ja zostałem sam wtedy, w tej stercie. Ja już mówię: „Ja już nie mam sił i nie…”. Po prostu nie mogłem już dalej iść. Zostałem w tej stercie i do rana tam przesiedziałem, broń zakopałem. Nie podpalili tej sterty. Ja wylazłem stamtąd i niedaleko było mieszkanie. Poszedłem do tego mieszkania. Gospodarz, rodzina zresztą i część z Warszawy tam też było uciekinierów. Dali mi ubranie, takie stare ubranie, takie jakiegoś pastuszka – buty, ubranie, te inne historie. I mówi tak: „Ja jadę z ziemniakami do Błonia rano, to siadaj, jedziemy do Błonia i do Mielęcina”. Bo tam moja siostra miała pięć mórg ziemi i ja tam chciałem do niej dojść jeszcze, za Błoniem.\nSiostra tego gospodarza?\nNie, siostra mojej mamy. Miała gospodarstwo takie w Mielęcinie, za Błoniem. Ja wsiadłem do tego wozu, zostawiłem wszystko u nich w domu. Ja mówię tak: „Zdjęcia, jakieś pamiątki…”. No, ubranie to kazałem spalić, bo jakby Niemcy przyszli czy [zobaczyli] te zdjęcia moje, to przecież by spalili ten dom i ich by rozstrzelali. No więc oni powiedzieli, że to jakoś ukryją i za ten… Wtedy dowiózł mnie do Błonia i ja już potem na pieszo szedłem, bo od Błonia było jakieś siedem kilometrów przez tory. Niemcy mnie zatrzymywali, a ja byłem taki pastuszek, że w ogóle nie było ze mnie nic, brudny, obdarty. No to przepuścili mnie. Zrewidowali, popatrzyli, że nie mam nic, no i…\nMiał pan jakieś dokumenty?\nNie miałem żadnych dokumentów. „Ausweis, dokumenty”. – „Alles feuern Wszystko spalone, nie ma nic”. No co ja miałem? Uwierzyli widocznie, miałem szczęście. Doszedłem tam do tego Mielęcina, w tym Mielęcinie przechowywałem się tam przez jakiś czas w stodole, gdzieś w tym, żeby… No i jak potem wróciłem do Izabelina, do Ożarowa, bo tam w Ożarowie też mieliśmy rodzinę mojej mamy, tam brat był. I tak jakoś do 17 stycznia już się człowiek ukrywał, żeby już nie wchodzić nikomu w oczy. 17 stycznia wkroczyli Rosjanie i sprawa była zakończona.\nO tym odwrocie, o którym pan wspominał, i tym pociągu w Budach Zosinych, i tej próbie przedarcia się, to był już sam koniec września, prawda?\nTo był 27 września.\nTak. Czy wtedy wiedział pan, miał pan świadomość tego, co się dzieje w Warszawie, że Powstanie się chyli ku upadkowi?\nTak. Już wcześniej, to znaczy już… Tak, 27 września, a 29 września był atak w Budach Zosinych. Bo 27 września to jeszcze była Pociecha, z Pociechy doszliśmy na 29 września do Bud Zosinych i tam, w Budach Zosinych, już był koniec. Wiedzieliśmy, że Warszawa już jest… znaczy kapitulacja Warszawy, bo wszystkie siły Niemcy skierowali wtedy na Puszczę Kampinoską. A ludność Warszawy wtedy przeszła albo na wioski gdzieś, albo do Pruszkowa.\nSpotykał pan wychodźców z Warszawy, uciekinierów, Powstańców, którzy przedzierali się już jako cywile?\nNa swojej drodze, w czasie tych swoich wędrówek do Mielęcina?\nWtedy kiedy pan jako pastuszek…\nNie, już nikogo nie spotykałem. Już tam nikogo nie spotykałem. Oni wrócili do Puszczy Kampinoskiej. Ale jest jeszcze jedna ciekawa rzecz, że potem jak pisali tę książkę: „Powstanie Warszawskie w Puszczy Kampinoskiej”, to tam jest napisane, że „Kajetan Czarny” został zabity i jest jego grób w Budach Zosinych. I to jest tam napisane. Myśmy [z kolegami] spotykali się w Budach Zosinych dwudziestego siódmego czy dziewiątego września co roku. Ja tam jeździłem, jeszcze jak miałem zdrowie, jeszcze jak żona żyła, to tam z żoną żeśmy jeździli na spotkania z tymi kolegami, i tam rzeczywiście był jego grób. Okazało się potem, ja zresztą z nim uciekałem, że on przetrwał żywy i on… I do tej pory… Ja nie wiem, pewnie już umarł, ale [mieszkał] w Elblągu. Ja jeździłem, ja dwa razu u niego w Elblągu byłem później już, po wojnie.\nA grób został?\nA grób jego został w Budach Zosinych. Tak że znaleźli widocznie dokumenty jego, znaleźli jakiegoś nieboszczyka, skojarzyli, zakopali i cześć. A grób tego „Okonia” to jest zawsze pusty taki jakiś, tam ludzie nie podchodzą. Natomiast Narcyza, to zawsze jest pełno kwiatów, pełno jest tego, bardzo.\nJakie były pana dalsze losy po wyzwoleniu Warszawy?\nWtedy to ja miałem tak… Wtedy to ja spotkałem jednego, potem drugiego kolegę jeszcze z tego i mówi: „Człowieku, co my mamy teraz robić? Nas szukają, szuka nas Urząd Bezpieczeństwa, szuka nas NKWD i tych wszystkich, którzy byli u »Doliny« albo gdzieś się za tego – a szczególnie u »Doliny« – to rozwalają albo na Sybir i do kopalni tam już do końca życia”. Ja mówię: „Nie wiem, nie mam pojęcia – mówię. – Uciekać, nie uciekać…”. No i w końcu zdecydowałem, a ponieważ byłem sam: ojciec zginął, mama zmarła, nie mam żadnej rodziny, nic nie mam, mieszkanie też nie, nic, no kompletnie, to ja mówię: „To ja jadę w takim razie na Zachód”. Chciałem jechać do Francji, a z Francji gdziekolwiek: do Australii, do Szwecji, do… W świat jechać, no bo człowiek był zupełnie samotny. No i rzeczywiście, wsiadłem w pociąg… A pociągi nie kursowały jeszcze, tylko towarowe, takie o, gdzieś tam na zachód woziły jakieś tam różne rzeczy. Ale to nie były pociągi pasażerskie. Wsiedliśmy do tego pociągu, pamiętam, węglarka, taka bez dachu, bez niczego. Siąpił deszcz, to był wrzesień chyba, takie zimno jak nie wiem, i jedziemy. Na granicy dawnej Polski z Niemcami, za Poznaniem tam w lesie, zatrzymali pociąg Rosjanie, wysadzili nas, bo nas było tam chyba z piętnastu w tym pociągu, wysadzili nas i powiedzieli, że jesteśmy szpiegami i nas rozstrzelają. Ja mówię: „Cholera, nie dość że człowiek przeżył okupację, Powstanie, to teraz rozstrzelają człowieka”. No trudno. Żeśmy wyszli, oni nas otoczyli i do takiego majątku zaprowadzili, zamknęli w takiej oborze jakiejś i mówią, tu mamy siedzieć, czekać, rano oni z nami zrobią porządek. No i rzeczywiście rano nas wyprowadzili i powiedzieli: „Nie, nie rozstrzelamy, ale na dworzec, tam podjadą samochody, pojedziecie na Sybir i będziecie do końca życia pracować w kopalniach”. Mówię: „Jeszcze gorzej, no bo rozstrzelają i będzie koniec, a tam co, człowiek będzie…”. Zresztą jak zobaczą, co my za ptice… Bo jak oni to mówią: „Zobaczymy, co wy za ptice jesteście”. Tam na tym dworcu czekamy na te samochody, a nadjeżdża pociąg z Berlina, bo to był jako atrakcja taka, Berlin–Warszawa, takie pulmany. Ale to rozbity taki: bez szyb, bez drzwi są wagony. Ja sobie myślę: „Kurczę, no trzeba coś robić, no bo przecież…”. Nadjechał taki wagon bez drzwi i ja szczupaka takiego do tego wagonu. Zaczął strzelać, ale gdzie tam, ja leżący, to nie trafi. No i przyjechałem z powrotem. Już nie jechałem do Warszawy, tylko pojechałem do Świdnicy.\nPamięta pan, jaki to był miesiąc?\nJaki miesiąc? Wrzesień! Wrzesień czterdzieści pięć. Do Warszawy już nie, no bo tam mnie też złapią, no to gdzie będę tam… A zresztą nie ma rodziny, nie ma domu, nie ma nic, co mi za ten… No i wtedy pojechałem do Świdnicy, jakoś tak na Dolny Śląsk, przypadkowo zupełnie. I okazało się, że w Świdnicy jest tam jakaś rodzina moja, jakaś kuzynka czy ktoś tam, i tam zatrzymałem się w Świdnicy. Ale to już bez rodziny, tylko sam. Niemcy jeszcze byli, bo część uciekła, ale ci, co pozostali, to zostali potem do 1947 roku wysiedleni na zachód do Niemiec i mieszkania były puste, wszystko puste. No więc wziąłem sobie mieszkanie normalne, takie poniemieckie. Meble były, wszystko było. Zacząłem pracować w starostwie powiatowym, od września, w referacie świadczeń rzeczowych i aprowizacji, no bo przede wszystkim wtedy starostwa nakierowały się na to, żeby ratować zboża, ratować to, co jeszcze Niemcy zostawili, te sterty zboża, te wszystkie historie, bo przecież w końcu trzeba tych ludzi nakarmić jakoś, którzy wyjeżdżają na Zachód, którzy tam mieszkają. Zacząłem pracować w tym starostwie i uczyć się jednocześnie, bo szkołę podstawową skończyłem w czterdziestym drugim roku, no to od razu poszedłem do gimnazjum i liceum, a gimnazjum i liceum wtedy można było robić dwa semestry w roku, dwa lata w roku. Pracowałem od godziny ósmej do szesnastej, a od godziny siedemnastej do dwudziestej drugiej, trzeciej do szkoły. I tak do czterdziestego dziewiątego roku. W czterdziestym dziewiątym roku zdałem maturę i po maturze pojechałem do Wrocławia zdawać egzamin na politechnikę, na Wydział Elektryczny. Zdałem ten egzamin i dostałem we wrześniu, w końcu września, czy już nie pamiętam kiedy, dostałem powołanie do wojska, do czynnej służby, do szkoły oficerskiej. Ja mówię: „Przecież ja do szkoły idę, na studia”. – „Nie, nam potrzeba oficerów – i do widzenia. – Będziecie kończyć szkołę oficerską, bo jesteście po maturze”. No i koniec, musiałem iść. Poszedłem do [służby] w Kielcach, Szkolna Kompania Oficerów Rezerwy Piechoty (mam zresztą tutaj dokumenty z tej jednostki). I rok czasu tam byliśmy w tej szkole oficerskiej. A oni chcieli nas zostawić na zawodowych. Powiedziałem: „Ja do takiego wojska nie idę. No, nie idę do wojska, bo mi to nie odpowiada i nie zgadzam się na to, żebym tu został”. – „Ale nie macie wyjścia”. Ja mówię: „Ja się chcę uczyć i ja będę się uczył”. Po zakończeniu tej całej służby wszyscy poszli domu, a nas zostawili, bo my do wojska nie chcemy, to oni nas za tego… To on mówi: „To dostaniecie, to będziecie się uczyć za darmo”. – „Gdzie?” – „No, w Rosji”. – „W Rosji nie”. No i w końcu nas puścili do domu.\nCzyli skończył pan cywilne studia, politechnikę?\nPotem poszedłem od razu do pracy, zostawiłem w Świdnicy narzeczoną, ona była ze Lwowa, Krystyna, ze Lwowa była. Tam była jeszcze jedna sprawa taka dość ciekawa, bo wtedy jak nas zostawili, to mówili: „Możecie jechać do Moskwy, do Odessy, do Swierdłowska, na studia”. My mówimy: „Dotąd dopóki nas nie puścicie do domu i nie zdecydujecie, bo ja jeszcze muszę se uzgodnić, mam narzeczoną, mam za tego…”. I nas puścili. I rzeczywiście, potem telegram przyszedł, że proszę bardzo, przyjeżdżajcie, pojedziecie na studia. A ja napisałem: „Dziękuję, zrezygnowałem”. Myślałem, że… Bo kolegę zdegradowali do zera, a mnie jakoś nie, bo ja od razu do pracy poszedłem. No i wtedy z tą Krystyną wziąłem ślub w pięćdziesiątym roku. To był człowiek, któremu zawdzięczam wszystko to, co osiągnąłem w życiu później: studia, pracę i w ogóle wychowanie dzieci, i wszystko. To był naprawdę w każdej sytuacji pomocny, niesamowicie zdolny i dobry człowiek. I też wojna go – moją żonę – też jej życie jakoś tak nakierowało, bo ona miała ojca, oni tam mieszkali we Lwowie, on gdzieś pracował w jakiejś instytucji, która eksportowała żywność z Polski do Austrii, do Szwecji i jeszcze gdzieś indziej tam przed wojną. Ona miała już wszystko załatwione, bo ona była rok młodsza ode mnie, w Wiedniu na studia sztuk pięknych, bo ona pięknie malowała, rzeźbiła, wszystkie te historie. I ona już tam miała [zapewnione, że] jak skończy tutaj maturę, to już tam pójdzie i będzie normalnie studiować w szkole wyższej. No i wojna, i koniec.\nWspomniał pan, że pana ojciec zginął. W jakich okolicznościach to było?\nNiemcy go zabrali z Powstania, zabrali do obozu, do kopania rowów, koło Wisły, no i tam umarł, bo nie wytrzymał. Powstanie było w sierpniu, we wrześniu się zakończyło, [właściwie] w październiku się zakończyło, bo 9 października czy ósmego, a jego wywieźli zaraz. W październiku było zimno i po tygodniu czasu umarł i cześć.\nAle czy ojciec brał udział w Powstaniu, czy był Powstańcem?\nJako ludność cywilna później wypędzony z Warszawy?\nPóźniej swoje dorosłe życie spędził pan właśnie na Dolnym Śląsku? Nie wracał pan do Warszawy?\nNie, już nie wracałem do Warszawy, już zacząłem pracować w zakładach skórzanych, najpierw jako kierownik zaopatrzenia, planowania, potem w pięćdziesiątym trzecim roku jako zastępca dyrektora do spraw produkcji i tak pracowałem do siedemdziesiątego szóstego roku. Żona i dzieci też uczyły się. Syn kończył studia w Krakowie, AGH, a córka we Wrocławiu. No a ja, normalnie… Okazało się potem, że żona mówi: „A, w Świdnicy będziemy mieszkać”. To do większego miasta. Myśmy pojechali, bo ona była bardzo chorowita, pojechaliśmy do Łodzi i budowałem Skogar. Maszyny, oprzyrządowanie, różne dokumentacje… I na zakład odzieży skórzanej, bo tam budowali w Łodzi fabrykę obuwia i odzieży skórzanej Skogar… Wtedy ja tam w tym Skogarze umaszynowiłem ten wydział odzieży skórzanej, nauczyłem ludzi, wprowadziłem produkcję i do osiemdziesiątego siódmego roku pracowałem. Już i eksport, i wszystkie inne historie, i potem poszedłem na emeryturę, wcześniej o pięć lat, bo miałem uprawnienia.\nWracając jeszcze do czasów walk w Puszczy Kampinoskiej. Czy wtedy odczuwał pan strach o swoje życie, czy czuł pan zagrożenie, że może w każdej chwili być jednym z tych, którzy już nie wrócą na kwaterę.\nWidzi pani, nie wiem, czy to jest normalne, czy to jest nienormalne, ale ja nie odczuwałem takiego strachu. Ja, rzeczywiście, zdawałem sobie z tego sprawę i zastanawiałem się wcześniej, jak mieliśmy iść coś atakować, jak mieliśmy gdzieś jechać na za ten. Ale to była przygoda – ja miałem wtedy siedemnaście lat, to była dla mnie przygoda i ja żadnego strachu nie odczuwałem. A poza tym jeżeli były akcje, w których człowiek prawie nie miał wyjścia – na pewno wtedy jak żeśmy [walczyli] w Budach Zosinych, tam zginęło nas ponad siedemdziesiąt procent – jak już wiedział człowiek, że na pewno nie ma żadnych szans, [wtedy] też nie bał się, robił wszystko, żeby wyjść z tej całej sytuacji. Nie było strachu.\nCzy był czas wolny, nazwijmy to tak, żeby spokojnie sobie posiedzieć, pośpiewać, porozmawiać? Może gazety docierały?\nByły, były. Ja mówiłem o tym koledze „Zygfrydzie” (napisałem, jak on się nazywa, wiem, gdzie mieszka). On był taki… Ja to brałem udział w walkach, walczyłem, ale tak normalnie, a tamten to był taki zabijaka, kurczę, dla niego nie było nic. I on trochę niemiecki znał. To przebierali się w mundury niemieckie i na motocyklach, bo mieliśmy motocykle, wyjeżdżali na szosę Warszawa–Modlin, zatrzymywali samochody niemieckie i do Puszczy Kampinoskiej, razem z tymi Niemcami, z tym, co wieźli na samochodach. Jako żandarmeria się przebierali, bo przecież mieliśmy mundury, bo żeśmy mieli tych żandarmów na sumieniu sporo. Wtedy on między innymi kiedyś przywiózł aparat filmowy z filmami różnymi, niemieckimi, razem z operatorem niemieckim. A poza tym on też się nic nie bał.\nOglądaliście te filmy?\nOglądaliśmy filmy, mieliśmy strzelania, nauki różnego rodzaju, mieliśmy wspomnienia jakieś, było to życie towarzyskie w tamtym czasie.\nTeż był kapelan. Nie pamiętam, jak on się nazywał, ale gdzieś mam zapisane. Kapelana to ja pamiętam w Laskach, to był ten, co umarł…\nBył też ksiądz Wyszyński…\nWyszyński. To ja osobiście… To znaczy osobiście znałem go, bo mieszkałem tam wtedy w Izabelinie, znaczy przebywałem w Izabelinie. On był w Laskach. On tam przynajmniej rok był w Laskach, tam w tym zakładzie dla ociemniałych, w tym klasztorze. Tam jest kościół i myśmy do tego kościoła chodzili do spowiedzi. Był fantastyczny człowiek, ale myśmy się go bali.\nCzy pogrzeby kolegów, którzy zginęli w walce, miały jakąś uroczystą oprawę czy też po prostu…\nTo były makabryczne sprawy. To była na przykład sprawa tych pięciu zabitych w Sierakowie. To kazali ich pochować normalnie na ulicy, żeby ich rozjeżdżać potem furmankami czy czymś. No to potem ich się pozbierało i zawiozło na cmentarz, bo tam był cmentarz wojskowy w Izabelinie. Tam około, nie pamiętam już, ile jest pochowanych żołnierzy, z trzydziestego dziewiątego roku, i tam zostali pochowani tamci. To Niemcy ich wszystkich wygrzebali i za tego. To potem znowu pochowali. I w końcu… Tak że to były sprawy takie…\nJak dzisiaj pan myśli o tamtym czasie, o czasie Powstania?\nTo było straszne czasy. To były czasy, w których człowiek nie był pewien, ale miał ciągle nadzieję i był pewien, że przeżyje. Ja zresztą tak zawsze [myślałem] – ja mam taki charakter widocznie – ja wierzę, że przeżyję i będzie dobrze, i będzie lepiej, będę miał swobodę, nie będzie mnie nikt gonił, nie będzie mnie nikt łapał, nie będzie mnie nikt zmuszał do niczego. I tak to się całą tę okupację miało tę nadzieję i żyło się tą nadzieją.\nCzy dzisiaj tak samo pan zachowałby się jak wówczas?\nProszę pani, ja zachowałem taką tego… Ja sobie stworzyłem, na przykład w tym domu tutaj swój własny świat. Ja tutaj nie mam żadnych układów, żadnych tych… Jak przyszedłem, to miałem tylko dwa warunki: oddzielne mieszkanie, no i jakąś opiekę, i pozwolenie na pracę, żebym pomagał. Zajmuję się ogrodem, wstaję o trzeciej, kładę się spać o dwudziestej i wszystko robię, żeby w tym zakładzie było ładnie, żeby było dobrze, żebym pomagał tym ludziom. I proszę Boga i chcę, i mam nadzieję, że mi się to spełni: żebym dożył do dziewięćdziesięciu lat i nie więcej. To znaczy jeszcze ponad półtora roku i nie więcej. I że mi się to spełni. Dlaczego? Dlatego że nie chciałbym być ciężarem dla nikogo. Ja sobie nie wyobrażam, żeby ktoś koło mnie robił, żeby miał kłopoty – to jest dla mnie absolutnie niemożliwe. Mi się spełniają te rzeczy.\nCzyli cały czas pan jest na służbie dla drugiego człowieka? Te ideały powstańcze…\nDla człowieka i dla tego zakładu, dla przyrody, dla zwierzyny, w ogóle.\nCzyli cały czas pan jest na służbie.\nCały czas. Ja nie oszczędzałem się nigdy. Zresztą mam tutaj te odznaczenia, to i w pracy, i w budowie tego zakładu. Ja wiedziałem, że przecież to są zakłady, które powinny być odbudowane, zbudowane na nowo, bo tam jest praca, tam będą ludzie pracować, będą zarabiać. Czy to jest Polska Ludowa, czy to jest… ale to jest dla ludzi. No i dostałem odznaczenia różne, dostałem ten Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski za wybudowanie tego zakładu, za umaszynowienie, za produkcję, za pracę. Tamo niech pani zobaczy, ile mam medali łowieckich, też. Ochrona zwierzyny, wie pani. Myśliwy nie tylko strzela. Żeby nie myśliwi, to nie byłoby tej zwierzyny.\nCzy swoim dzieciom opowiadał pan o Powstaniu?\nTak, tak. One, jedno i drugie, bardzo to przeżywają. Wnuczek też. Taka ciekawa historia… Bo on jest w Niemczech. Poszedł do szkoły, do pierwszej klasy. Nie, pierwszą klasę skończył tu, a do drugiej klasy poszedł tam, do niemieckiej od razu. I tam się kiedyś chwalili z tymi kolegami Niemcami, że tam on gdzieś był na Syberii, że tam gdzieś walczył, gdzieś z Rosjanami, że ten… No a Jakub mówi: „A mój dziadek to był w Powstaniu Warszawskim i też bił Niemców”. Chwalił się tak. […]\nCzyli dzisiaj by pan też do Powstania poszedł, gdyby taka była konieczność, gdyby dziś miał pan te siedemnaście lat?\nA poszedłbym. Poszedłbym. To było niesamowite poświęcenie. Ci ludzie byli w euforii, że wolność, że już nie będziemy pod okupacją, że nikt nas nie będzie łapał na ulicach, nie będzie mordował, nie będzie obozów, będzie swoboda, będziemy mogli spokojnie pracować i żyć i za to nic nie dostaniemy, kompletnie, możemy tylko zginąć i oddać krew – to bez zastanowienia.\nGłowno, 8 września 2015 roku\nZdzisław Gołąbek Pseudonim: „Wróbel” Stopień: strzelec; amunicyjny rkm-u Formacja: Grupa „Kampinos” Dzielnica: Kampinos Zobacz biogram\nstrzelec Zdzisław Wyszomirski „Murzyn” Data wywiadu: 2015-12-07 Formacja: Batalion „Wigry” Dzielnica: Stare Miasto Jestem Zdzisław Wyszomirski, urodziłem się w Warszawie w 1925 roku. Gdzie pan walczył w czasie Powstania? Cały czas teraz jestem w Warszawie. Do Powstania mieszkaliśmy w Warszawie, tuta ...


Wiadomości: PlusLiga: Przerwana niemoc olsztynian\nStrona Główna > Aktualności > PlusLiga > PlusLiga: Przerwana niemoc olsztynian\n21 lutego 2020 22:02\nMimo starań Cuprum Lubin nie zdołało urwać nawet seta akademikom z Olsztyna. Dla podopiecznych trenera Castelaniego było to bardzo ważne zwycięstwo. Indykpol AZS po raz pierwszy od 2 grudnia wygrał mecz w PlusLidze, kończąc serię dziesięciu porażek w lidze. Nagroda dla najlepszego zawodnika meczu powędrowała do Pawła Woickiego.\nMecz lepiej rozpoczął Indykpol AZS Olsztyn, który po swoich skutecznych atakach i asie serwisowym Jana Hadravy wyszedł na trzypunktowe prowadzenie (3:0). Nie był to jednak koniec zdobyczy punktowych tego zespołu. Świetnie spisywali się bowiem Hadrava i Wojciech Żaliński, dzięki czemu olsztynianie mieli po pewnym czasie już o sześć oczek więcej od swoich przeciwników (12:6). Lubinianie nie unikali natomiast zepsutych zagrywek, przez co w końcówce ich strata nadal była bardzo wysoka (14:19). Ta partia nie mogła się więc skończyć inaczej niż wygraną gości (25:19). Ich zwycięstwo w pierwszym secie przypieczętował ostatecznie błąd serwisowy Kamila Maruszczyka.\nDruga odsłona tego meczu zaczęła się już zupełnie inaczej niż poprzednia. Tym razem skuteczne ataki i asa serwisowego w wykonaniu Przemysława Smolińskiego zanotował na swoim koncie Cuprum Lubin, wychodząc tym samym na trzypunktowe prowadzenie (3:0). Triumfatorzy z poprzedniej partii nie zamierzali jednak zbyt łatwo odpuszczać i już po chwili udało im się wyrównać wynik (6:6). Pomiędzy zespołami rozpoczęła się więc całkiem równa walka, w czasie której nieco lepiej prezentowali się gospodarze. W okolicach połowy seta uaktywnił się bowiem Damian Domagała i to właśnie Cuprum był o dwa oczka lepszy (13:11). W końcówce ponownie na prowadzenie wyszedł natomiast AZS Olsztyn, w którym świetnie zaczął spisywać się Seyed Mousavi (20:17). Emocje wzrosły jeszcze na chwilę, gdy błąd popełnił Hadrava i dystans między drużynami zmniejszył się do zaledwie jednego punktu. Ostatecznie to jednak olsztynianom udało się dopiąć swego i tym samym zwyciężyć kolejną partię (25:23).\nPoczątek trzeciego seta należał natomiast do AZS-u Olsztyn, który od razu wyszedł na trzypunktowe prowadzenie (4:1). Gospodarzom udało się jednak wyrównać wynik i podjąć walkę z przeciwnikami. Straty przyniosły za to lubinianom błędy własne, które spowodowały aż czteropunktowy dystans do drużyny gości (9:13). W końcówce emocje jeszcze wróciły, gdy różnica między zespołami zaczęła wynosić zaledwie jedno oczko (18:19). Z pewnością miały na to wpływ pomyłki, które pojawiły się także po stronie olsztynian. W ważnym momencie w aut posłał jednak piłkę Domagała, co znacznie zbliżyło przyjezdnych do wygranej w tym meczu. Co prawda, w polu serwisowym walczył jeszcze Maruszczyk, ale ostatecznie to goście okazali się lepsi, zwyciężając także w ostatniej partii (25:23).\nCuprum Lubin – Indykpol AZS Olsztyn 0:3\nCuprum: Lipiński (6), Dvoranen (8), Smoliński (5), Tavares (1), Sacharewicz (3), Domagała (14), Gruszczyński (libero) oraz Maruszczyk (4), Zawalski (2), Gorzkiewicz, Ziobrowski (3) i Morozau\nAZS: Hadrava (10), Andringa (8), Woicki, Porębka (6), Żaliński (17), Mousavi (11), Żurek (libero) oraz Kowalski


Paweł Abbott: Nie możemy być zachłanni [ROZMOWA] | Dziennik Bałtycki\nPaweł Abbott: Nie…\nPaweł Abbott: Nie możemy być zachłanni [ROZMOWA]\nPatryk Kurkowski 13 marca 2016, 18:30\nNapastnik Arki Gdynia cieszy się z wywalczonego remisu w meczu z Zagłębiem Sosnowiec, ale uważa, że żółto-niebiescy mają jeszcze sporo do poprawienia w swojej grze przed wyjazdem do Suwałk.\nJesteś zadowolony z remisu czy czujesz spory niedosyt?\n- Przed meczem na pewno nie bylibyśmy zadowoleni z tego rezultatu, ale po spotkaniu możemy powiedzieć inaczej. Jesteśmy zadowoleni, bo przecież zdobyliśmy drugiego gola w samej końcówce. Szanujemy ten punkt. Nie możemy być za bardzo zachłanni. Możliwe, że ten punkt się okaże ważny i pomoże nam w końcówce sezonu. Niemniej muszę przyznać, że w tym meczu byliśmy ogólnie lepszym zespołem.\nZnowu udało Wam się narzucić swój styl i zepchnąć rywala do obrony.\n- Myślę, że nikt nie będzie miał co do tego obiekcji. Ale lepsza postawa nie zawsze wystarcza. To wynik musi pokazać, że jesteś lepszą drużyną. Zagłębie zagrało w tym meczu bardzo mądrze, choć prezentowaliśmy się od nich lepiej. Ale wolałbym wygrać mecz, grając gorzej niż zremisować, kiedy grasz lepiej od rywala.\nNiewiele brakowało, a przegralibyście przez dwa banalne błędy...\n- Każdemu się przytrafiają błędy. Ja przecież też popełniłem błąd, kiedy uderzałem z lewej nogi. Mogłem się wtedy lepiej zachować. Wiadomo, że błędy napastnika są mniej widoczne, niż te popełnione w grze obronnej. Ale wszyscy popełniamy błędy.\nStrzeliłeś już 10 gola w tym sezonie. Ze swojej skuteczności jesteś zadowolony?\n- Myślę, że skuteczność z gry mogłaby być jeszcze lepsza. Cieszy mnie bramka, ale chętnie zamieniłbym ją na trzy punkty. Na pewno będę dążył do strzelenia kolejnych goli, ale mam nadzieję, że wtedy będzie już zdobywać trzy punkty, a nie tylko jeden.\nNie tylko Twoja skuteczność nie jest zła. Dwa wiosenne mecze to cztery trafienia. Nieźle?\n- Na papierze wyglądamy bardzo silnie z przodu. Było to podkreślane przed rundą, ale trzeba było to potwierdzić. Na razie jest dobrze, ale zawsze można coś poprawić. Przede wszystkim nie możemy zejść z tego pułapu.\nDwukrotnie w tym meczu goniliście. Pod taką presją to chyba nie było łatwo zadanie?\n- Zgadza się. To już któryś raz w tym sezonie, kiedy gonimy wynik. Za każdym razem pokazujemy charakter. Nikt się nie załamuje, walczymy dalej i gramy to, co chcemy. Wiadomo, że najlepiej byłoby mniej goli wpuszczać i więcej strzelać, ale to nie zawsze się udaje. Na pewno mamy jeszcze nad czym pracować.\nPrzed wami wyjazdowe starcie z Wigrami. Wspomnienia z jesieni macie nieprzyjemne?\n- Dokładnie. Wtedy Wigry nas wypunktowały. Pojedziemy do Suwałk przede wszystkim, żeby wygrać, ale przy okazji również się zrewanżować.\nMam wrażenie, że tego spotkania mocno obawia się trener Niciński. Wielokrotnie przypominał o wyjazdowych meczach z Wigrami i MKS-em Kluczbork.\n- Nawet jak spojrzymy na wyniki, to widać, że pogubiliśmy trochę punktów z teoretycznie słabszymi drużynami. Miejmy nadzieję, że od tamtej pory sporo się nauczyliśmy się i wyciągnęliśmy odpowiednie wnioski. Wszyscy będziemy musieli wyjść zmotywowani. Czeka nas na pewno inna otoczka, ale musimy wykonać swoją robotę. Z takimi drużynami musimy wygrywać, ale będzie ciężko.


Trendy buty: świąteczne conversy - styluva.pl - Kobieta w wielkim mieście\nTrendy buty: świąteczne conversy\nSpecjalna edycja kultowych butów Converse wydana z okazji 100. urodzin marki\nmoda, modne buty, trendy buty, trendy moda, modne trampki, modne sneakersy, modne conversy\nMarka Converse wypuszcza wyjątkowe buty z elementami miłości. Stylizowane kultowe trampki wyposażono w logo w kształcie serca. Temat miłości na modelu Chuck Taylor wiąże się z wyjątkowym wydarzeniem, a mianowicie z 100. urodzinami marki.\nModne buty dostępne będą w kolorystyce kremowej i denimowej. Specjalna edycja butów zachowuje tradycyjną sylwetkę Chuck Taylor, które oferują użytkownikom wyjątkową wygodę. Trampki mają solidne białe podeszwy z dodatkiem delikatnych detali w czerwonym kolorze.\nNa denimowych sneakersach logo ma białą kolorystykę, zaś na białych naszywka występuje w beżowym odcieniu. Kontrastowe barwy obuwia podkreślają logo i sprawiają, że można z dumą nosić buty z limitowanej edycji. Świąteczne conversy przypadną do gustu fanom tej marki.\nTrendy buty: świąteczne conversy, zdj. 5


Lekcja inna niż wszystkie – Szkoła Podstawowa im. Stanisława Dąmbskiego w Rudnej Wielkiej\nStr. głównaSzkoła PodstawowaAktualnościLekcja inna niż wszystkie\n17 czerwca 2019 m m Aktualności Możliwość komentowania Lekcja inna niż wszystkie została wyłączona\nDwusetna lekcja języka polskiego w kl. VI była okazją do potraktowania jej w sposób szczególny. Z inicjatywy szóstoklasistów zostały przygotowane atrakcje akcentujące jubileuszowy charakter zajęć. Lekcję, która miała formę konkursową, prowadzili uczniowie. Miłym dodatkiem był poczęstunek w postaci słodkich muffinek i toast wzniesiony chłodnym napojem.\nW czasie zajęć została wręczona nagroda Oli Wisz, która zdobyła wyróżnienie w Gminnym Konkursie Ortograficznym.\nMaria Waltosz i uczniowie klasy VI\nAkcja wolontariacka w naszej szkole


Niemiecka prokuratura generalna ostrzega: "Wyczerpane możliwości działania przeciw terrorystom" | InfoSecurity24.pl\nNiemiecka prokuratura generalna ostrzega: "Wyczerpane możliwości działania przeciw terrorystom"\nInfoSecurity24 05.02.2017 11:14\nFot. Andreas Trojak/CC BY 2.0\nFrank ocenił, że zamach w Berlinie może się w każdej chwili powtórzyć. Prokurator generalny wezwał ministrów do "niezwłocznego" wsparcia jego urzędu poprzez oddelegowanie prokuratorów i sędziów do pracy w niej.\n"Walka z terroryzmem i zapobieganie zamachom jest zadaniem ogólnopaństwowym, któremu moja placówka ze względu na niewystarczające wsparcie ze strony landów nie jest w stanie dłużej podołać" - napisał Frank.\nZdaniem "Spiegla" list jest komentowany przez środowisko prawnicze jako wydarzenie bez precedensu i krok "niebywały". Redakcja zauważa, że podczas gdy Federalny Urząd Kryminalny i służby są na wielką skalę wzmacniane, prokurator generalny musi "żebrać" o pomoc.\nKopię listu otrzymał federalny minister sprawiedliwości Heiko Maas - czytamy w "Spieglu". Ze względu na federalną strukturę Niemiec część kompetencji w zakresie wymiaru sprawiedliwości, w tym policja, znajdują się w gestii krajów związkowych. Prokurator generalny urzędujący w Karlsruhe przejmuje od landów śledztwo w przypadkach dotyczących islamskiego terroryzmu oraz innych czynów terrorystycznych motywowanych politycznie.


Tragiczne położenie robotników-migrantów w Katarze - Odrodzenie komunizmu\nTowarzysz Valerius\tNapisano 21 listopada 2021\n,,Poważne obrażenia zawodowe były najczęściej spowodowane upadkami, a następnie urazami w ruchu drogowym, spadającymi przedmiotami i maszynami’’ – czytamy w raporcie.\n,,Trzydzieści [zgonów] miało miejsce przed hospitalizacją, a dwadzieścia w szpitalu’’ – dodano, co według MOP jest najbardziej kompleksowym obrazem zgonów związanych z pracą w kraju.\nRaport pojawia się w obliczu krytyki warunków pracy setek tysięcy robotników migrujących, w tym tych, którzy budowali stadiony na Mistrzostwa Świata w piłce nożnej. Jak było wspomniane wyżej MOP jest zdania, że liczby te nie są dokładne, szczególnie z powodu klasyfikacji niewyjaśnionych zgonów wśród zdrowych pracowników i zgonów spowodowanych wysoką temperaturą.\nPonad dwa miliony obcokrajowców pracuje w Katarze, wielu z nich zatrudnionych jest bezpośrednio lub pośrednio przy ogromnych projektach infrastrukturalnych związanych z Mistrzostwami Świata w Piłce Nożnej. Według raportu, większość poszkodowanych pochodziła z Bangladeszu, Indii i Nepalu, i pracowała głównie w branży budowlanej.\nLos tych pracowników jest jak najbardziej wart unaocznienia opinii publicznej. Zwłaszcza, że ich życia są ,,poświęcone’’ dla tak błahych rzeczy, jak zapewnienie rozrywki (poprzez budowę ośrodków do tego przeznaczonych). Powinno to się spotkać z silną reakcją i potępieniem ze strony społeczności międzynarodowej.\nPoprzedni wpisWybory w Libii – czy władzę przejmie syn Kadafiego?\nNastępny wpis20 lat temu Polska napada na Afganistan\nAmerykański rząd cenzuruje internet\nTowarzysz Dobry 23 czerwca 2021\nZapaść systemu edukacyjnego w Brazylii\nTowarzysz Rafał 11 czerwca 2021


Gigabyte Radeon RX 570 Gaming 4GB 256bit :: KOZAK.pl\nXtreme Engine umożliwia podświetlenie karty Gigabyte RX 570 GAMING jednym z 16,8 miliona kolorów. WXtreme Engine umożliwia podświetlenie karty Gigabyte RX 570 GAMING jednym z 16,8 miliona kolorów. Wystarczy, że włączysz aplikację, a następnie ustawisz kolor i efekty świetlne. Potem wystarczy usiąść i podziwiać kompozycję. Podświetlona karta graficzna prezentuje się genialnie w obudowie z przeszklonym panelem bocznym.ystarczy, że włączysz aplikację, a następnie ustawisz kolor i efekty świetlne. Potem wystarczy usiąść i podziwiać kompozycję. Podświetlona karta graficzna prezentuje się genialnie w obudowie z przeszklonym panelem bocznym.\n40 x 116 x 232 mm


Wprowadzenie do czynności Znajdź oraz Filtruj w aplikacji Skróty - Wsparcie Apple\nWprowadzenie do czynności Znajdź oraz Filtruj w aplikacji Skróty\nCzynności Znajdź służą do znajdowania i sortowania istniejącej zawartości na urządzeniu. Czynności Filtruj służą do sortowania zawartości zgromadzonej przez poprzednią czynność w danym skrócie.\nCzynności Znajdź to między innymi Znajdź zdjęcia, Znajdź przypomnienia, Znajdź wydarzenia kalendarza, Znajdź muzykę, Znajdź próbki zdrowia i Znajdź kontakty. Czynności te filtrują zdjęcia, przypomnienia, wydarzenia i inną zawartość przekazaną jako dane wejściowe. Jeśli jednak do czynności Znajdź nic nie zostanie przekazane, czynności te automatycznie pobierają zawartość z odpowiednich aplikacji (podobnie jak czynności Pobierz).\nCzynności Filtruj to między innymi Filtruj uczestników wydarzeń, Filtruj pliki, Filtruj miejsca, Filtruj artykuły oraz Filtruj obrazy. Czynności te przyjmują zawartość jako dane wejściowe, zawężają ją przy użyciu zdefiniowanych przez Ciebie filtrów, a następnie przekazują wyniki jako dane wyjściowe.\nAby uzyskać informacje na temat dodawania do tych czynności parametrów filtrowania pozwalających na sortowanie danych, zobacz: Dodawanie parametrów filtra do czynności Znajdź oraz Filtruj w aplikacji Skróty.\nPoprzednie Używanie czynności Powtarzaj Następne Dodawanie parametrów filtra


Życie poświęcić warto jest tylko dla jednej idei, idei wolności!\nw wolnej Ojczyźnie.\nŹródło obrazka: http://www.wykleci.ipn.gov.pl/dokumenty/menu/naglowek_84.jpg\nŻołnierze Wyklęci do dziś budzą kontrowersje i zdania na temat słuszności ich działań są podzielone. Jednak fakty pozostają niezmienne: tylko oni nie złożyli broni, gdy nastał stalinowski reżim. Gdy wszyscy uznali z góry narzuconą władzę Stalina, oni poszli do lasu bronić miejscowej ludności przed kradzieżami i gwałtami MO, UB i NKWD. Gotowi byli walczyć o odzyskanie niepodległości, wypełnić złożoną przysięgę.\nŻołnierze Wyklęci stoczyli setki bitew i potyczek o znaczeniu lokalnym, bez frontów i armii, ale w szeregach wielu walczących w oderwaniu od siebie oddziałów, przy ogromnej dysproporcji sił i obojętności „wolnego świata”. Działali w imię dobra i wielu przez to zginęło. Do walki z podziemiem skierowane były siły utworzonego aparatu bezpieczeństwa, który skutecznie likwidował opór wobec władzy komunistycznej w Polsce. Żołnierzy Wyklętych mordowano z zimną krwią i poddawano licznym torturom.\nPo to właśnie powstał ten dzień - aby upamiętnić bohaterów walki z sowietyzacją Polski po II wojnie światowej, oraz bohaterów, którzy swoją ideową walką stali się symbolem do naśladowania. Jak powiedział Lech Kaczyński: Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych ma być wyrazem hołdu dla żołnierzy drugiej konspiracji za świadectwo męstwa, niezłomnej postawy patriotycznej i przywiązania do tradycji niepodległościowych, za krew przelaną w obronie Ojczyzny\nPamiętajmy o poległych.\nMicrosoft Education MEN List Ministra Edukacji Narodowej, Technik logistyk Praktyki zawodowe Szkolenia Euromind


Jakie usta podobają się mężczyznom? | Cosmopolitan.pl\nZnamy dokładny wymiar najseksowniejszych ust według facetów!\nZnamy dokładny wymiar najseksowniejszych ust według facetów! / fot. Getty\nTAGI: usta idealna dziewczyna ciekawostki\nCzy Kylie Jenner jest "wargowym" ideałem?\nKobiety od zawsze próbowały powiększyć usta - z pomocą makijażu permanentnego, szminek, błyszczyków, mentolu (powoduje niewielki obrzęk) oraz wypełniaczy. Walczymy o pulchne wargi za wszelką cenę, przecież mężczyźni je uwielbiają! Chirurdzy plastyczni z Kalifornii obliczyli nawet idealne wymiary - dolna warga powinna być 2 razy (nie żartujemy) bardziej pulchna niż górna. Taki zabieg jest standardem w Stanach Zjednoczonych.\nJednak dr Tijion Esho i jego współpracownicy przeprowadzili spore badania, dzięki którym poznałyśmy opinię zdecydowanej większości mężczyzn. Panowie, którzy wzięli udział w badaniu, wybrali takie usta, które wyglądają seksownie, ale nie wulgarnie. Poproszono ich o wybór pomiędzy dwoma zdjęciami twarzy kobiet, a także o wybór pomiędzy dwoma zdjęciami samych ust. Ponadto, mieli zwrócić uwagę na zalety i wady każdego zdjęcia. Trzecim etapem było stworzenie komputerowego modelu, który spełnia wszystkie wymagania estetyczne.\nUwaga, mamy wynik: górna warga powinna być dokładnie taka sama jak dolna, a stosunek najpulchniejszego obszaru dolnej wargi do szerokości kącików ust powinien wynosić 2 do 1. Badania dr Esho wykazały również, że rynienka podnosowa odgrywa nie mniej ważną rolę - miękka, niezbyt wyraźnie zarysowana to oznaka seksualności, w przeciwieństwie do głębokiej i dobrze widocznej. Takie były odpowiedzi facetów.\nWedług dr Esho, doskonałe proporcje ust mają m.in. Emily Ratajkowski i Michelle Keegan, a Angelina Jolie i Kylie Jenner znalazły się na czarnej liście - mężczyźni nie uznają ich warg za seksowne, argumentując krótko: "przesadzone".\nPost udostępniony przez Emily Ratajkowski (@emrata)1 Lut, 2017 o 11:10 PST\nPost udostępniony przez Kylie (@kyliejenner)17 Sty, 2017 o 7:17 PST\nNajseksowniejsze półdługie fryzury sezonu!\nA może by tak na fali wiosennych porządków, trochę przyciąć włosy? Fot. Getty Image\nJakie usta u kobiet kochają faceci?\nMuśnięte czerwoną szminką, w odcieniach nude? "zaraz, zaraz... co to jest nude?"\nOmbre lips - hit w makijażu ust!\nJak zrobić idealne ombre lips w 4 krokach\nCzy wiesz, że te nawyki niszczą twoje usta?\nO nie! Też to robisz?\nMyślałaś, że latem nie trzeba? Niestety :)\nArtystka stworzyła dzieła sztuki na... ustach!\nPrzy odrobinie fantazji i dużym talencie można uzyskać piorunujący efekt.


97 lat temu, 17 sierpnia 1920 roku 318 młodych ochotników polskich pod wodzą kpt. Bolesława Zajączkowskiego poległo w Zadwórzu, broniąc dostępu do Lwowa przed bolszewicką konnicą Budionnego. Bitwa pod Zadwórzem przeszła do legendy jako „Polskie Termopile”, w tej miejscowości kilkusetosobowy batalion Małopolskich Oddziałów Armii Ochotniczej kpt. Bogusława Zajączkowskiego, złożony głównie z lwowskiej młodzieży, przez 11 godzin stawiał heroiczny opór dwudziestokrotnie silniejszym oddziałom bolszewickim. Rosjanie kilkakrotnie wzywali Polaków do poddania się. Odpowiedzią był zgodny okrzyk: Bóg, Honor, Ojczyzna”. W walkach polegli prawie wszyscy - 318 młodych Lwowiaków. Jednak dzięki ich postawie bolszewicy nie zdobyli Lwowa, opóźnił się także ich marsz w głąb Polski.\nZadwórze, kiedyś małe kresowe miasteczko nad Jaryczówką. Dziś podlwowska wieś, szara, smutna. Smutne wrażenie robi dawny kołchoz i nudząca się młodzież. Wszystko ożywa w sierpniu, kiedy obchodzona jest tutaj rocznica bitwy pod Zadwórzem.W tym roku 19 sierpnia w uroczystości upamiętniającej poległych żołnierzy w bitwie pod Zadwórzem, uczestniczyła nie tylko społeczność Kresów, ale także licznie przybyłe delegacje z Polski. Obecna była również delegacja Kongresu Polonii Amerykańskiej z Chicago pod przewodnictwem Marii Mireckiej-Loryś, której brat cudownie ocalał z bitwy. W uroczystościach uczestniczył bratanek kpt. Bogusława Zajączkowskiego Pan Andrzej Zajączkowski. Minister Jan Józef Kasprzyk Szef Urzędu ds. kombatantów i Osób Represjonowanych, Posłowie RP: Wojciech Buczak, Anita Czerwińska, Sylwester Chruszcz, Piotr Pilch Wicewojewoda Podkarpacki, Lucjan Kuźniar Wicemarszałek Województwa Podkarpackiego, Stanisław Bartnik i Jacek Magdoń Radni Sejmiku Województwa Podkarpackiego. Przewodniczącego Sejmiku Województwa Podkarpackiego Jerzego Cyprysia reprezentowała Pani Izabela Fac. Andrzej Kunert Przewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Konsul Generalny RP we Lwowie oraz liczni przedstawiciele samorządów Leżajska, Stalowej Woli i Rzeszowa. Wśród uczestników uroczystości większość stanowiła młodzież. Najliczniej przybyli członkowie Związku Strzeleckiego „Strzelec” Józefa Piłsudskiego z Rzeszowa, Mielca, Sędziszowa Młp , Przemyśla, Kolbuszowej, Warszawy, Krakowa, Paradyża, Dębicy, Sanoka, Brzozowa, Bratkowic, Brzeska oraz Lwowa.\nJuż od 1920r. społeczeństwo polskie usypało na polu bitwy kurhan pamięci obok cmentarza obrońców. W 1928r. na kopcu został postawiony postument i od tego czasu rocznica bitwy była obchodzona szczególnie uroczyście aż po dzień dzisiejszy. Po mszy świętej zaproszeni goście wygłosili okolicznościowe mowy. Następnie został przeprowadzony Apel Pamięci przez żołnierzy z Batalionu Reprezentacyjnego WP. Chwilę potem delegacje złożyły kwiaty pod pomnikiem upamiętniającym poległych w bitwie pod Zadwórzem. Oprawę muzyczną zapewniła Orkiestra WP z Rzeszowa. Uczestnicy uroczystości z zdziwieniem zauważyli, że poległych obrońców honorują również wszyscy ukraińscy maszyniści pociągów, przejeżdżających obok tego miejsca, syrenami oddając hołd spoczywającym tu bohaterom.\nObchody rozpoczął uroczysty apel na Cmentarzu Obrońców Lwowa połączony z ceremonią składania kwiatów.\nW 1919 roku biskup Władysław Bandurski - kapelan legionowy napisał w księdze pamiątkowej Obrońców Lwowa znamienne słowa „Dla Ciebie Polsko trud i czyny moje”, bo każdy pochowany na tym cmentarzu służył i miłował Polskę i jej oddawał swoje czyny, trud, zdrowie i życie. Dobrze, że w Niepodległej Polsce oddziały Strzeleckie są co roku tutaj, na grobach bohaterów naszej wolności, że tutaj na ich grobach możecie składać ślubowanie, że tak, jak oni będziecie służyć Polsce, ponad wszystko ją wynosić i ponad wszystko miłować. Tu z tych grobów bierze się niezwykła siła i moc. Na tych grobach możemy ślubować, że następnym pokoleniom będziemy przekazywać dobro wspólne - Ojczyznę - powiedział podczas uroczystości p.o. Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Jan Józef Kasprzyk.\nNastępnie przy pomniku w Zadwórzu upamiętniającym bitwę sprzed 97. lat odprawiono polową Mszę Świętą. Po nabożeństwie złożono kwiaty, a Strzelcy zapalili znicze na 44 polskich mogiłach.\nDzisiaj tu w Zadwórzu budujemy wielką, wielopokoleniową rodzinę - wspólnotę pamięci o tych, którzy 97 lat temu, jak starożytni wojownicy, jak wspaniali rycerze bronili niepodległości Rzeczypospolitej, ale i bronili cywilizacji chrześcijańskiej, cywilizacji łacińskiej przed zalewem bezbożnego, rosyjskiego bolszewizmu. Można powiedzieć, że dziś u stóp tego kopca stanęło pięć pokoleń Polaków połączonych troską o Rzeczpospolitą, o pamięć i duchem wdzięczności. Są trzy słowa, które powinny opisać naszą dzisiejszą uroczystość: wdzięczność, duma i zobowiązanie.


PA05_POT - Czy umiesz potęgować - Zbiór zadań - SPOJ Discussion board\nPA05_POT - Czy umiesz potęgować\nmtyczynski27 2020-03-10 20:06:01 UTC #1\nWitam, mam problem z zadaniem “Czy umiesz potęgować”. Sędzia nie chce mi go przyjąć - przekroczono limit czasu. Udało mi się zadanie wykonać, działa jak należy, działa też na bardzo wysokich liczbach jak podaje treść zadania (typu 999999999 999999999) ale nadal przekroczono limit Mógłby ktoś pomóc wskazać błąd?\npawoj20 2020-03-10 20:42:15 UTC #2\nNiestety oto przyklad ktory pokazuje ze nie dziala jak nalezy:\nmozna latwo znalezc na forum co jest nie tak z linijka\nb = b % 10;\nprzekroczony limit czasu chyba nie bedzie problemem\nmtyczynski27 2020-03-10 20:53:16 UTC #3\naaa, zmazałem te b = b % 10; teraz faktycznie liczy jak należy, czyli:\nLecz nadal przekroczony limit czasu\nmtyczynski27 2020-03-10 20:56:58 UTC #4\nnowy link do kodu:\npawoj20 2020-03-10 21:24:57 UTC #5\nnie chodzi o zmazanie tej linijki ale niewielka modyfikacje. nie moze byc tam 10 jak wynika z testu ale moze jakas inna liczba zalatwi sprawe. mozna troche policzyc i to zauwazyc.\nworaszeek 2020-03-15 13:07:27 UTC #6\nPOMOCY. NIE MAM POJECIE JAKI TU JEST BŁĄD. Na innych postach odnośnie tego zadania, nic nie mogę znależć.\nkorkirw 2020-03-15 14:03:43 UTC #7\nProblem, z którym masz problem opisany jest wiele razy w wątkach dotyczących tego zadania, wystarczy odrobina chęci by to znaleźć. Mam wrażenie jednak, że oczekujesz, iż ktoś dokładnie pokaże ci paluszkiem linijkę, w której zrobiłeś błąd. Mam wrażenie, że zależy ci TYLKO na zaliczeniu zadania.\nworaszeek 2020-03-15 16:23:18 UTC #8\nNie zalezy mi tylko na zaliczeniu, siedze przy tym praktycznie pol dnia i nie moge znalezc bledu. Nie wiem jaki blad popelniam w ktorym miejscu a inne wpisy nie naprowadzaja mnie na poprawna odpowiedz. Nawet nie wiem w ktorym miejscu mam bład\npawoj20 2020-03-15 17:17:50 UTC #9\nPodobnie jak w zadaniu dwie cyfry silni trzeba cos zauwacyc a wlasciwie 2 rzeczy.\nTrzeba by wyliczyc kolejne potegi liczb od 0 do powiedzmy 20. potegi od 0 do 20 moze troche przesadzam, ale gdyby to zrobic w arkuszu kalkulacyjnym to minuta roboty. Nastepnie trzeba cos zauwazyc i przebudowac program. Wazny jest operator % reszta z dzielenia.\nA dlaczego tak sie dzieje, bo wystepuje przepelnienie zmiennej.\nI jeszcze jedno zdarzalo mi sie wielokrotnie jak czytalem forum w zwiazku z jakims zadaniem myslalem sobie “nie te wszystkie uwagi mnie nie dotycza” ale okazywalo sie ze to i tamto bylo moim problemem.\nkorkirw 2020-03-15 19:27:43 UTC #10\nChyba jesteś bardzo niecierpliwy. Czy masz nałożony limit czasu na rozwiązanie zadania? Pół dnia to nie jest dużo czasu. Owszem zdarzało mi się rozwiązanie kilku zadań w kilka godzin, a bywało, że nad jednym zadaniem myślałem kilka dni. Nad jednym zadaniem myślałem ponad dwa tygodnie, nie pasowały mi przykładowe rozwiązania podane przez autora zadania, były kompletnie nielogiczne i głupie. Tak wtedy myślałem, a później okazało się, że jednak to ja nie dość dokładnie czytałem treść zadania.\nTo nie jest wyścig. Możliwie samodzielne dojście do rozwiązania daje dużo większą satysfakcję (przynajmniej ja tak mam) i korzyść niż skorzystanie z pomocy w postaci wyłożenia “kawa na ławę”, co nie działa.\nJa do tej pory raz prosiłem o pomoc, pozostałe zadania szybciej lub wolniej rozwiązałem samodzielnie (czasem wspomagając się uwagami na forum, chociaż najczęściej wolałem tego unikać). Nie namawiam by inni tak robili, myślę, że dobrze i mądrze jest skorzystać czasem z wiedzy i doświadczenia tych, którzy chcę się tym podzielić. Moim zdaniem powinno to jednak nastąpić, gdy NAPRAWDĘ mam pewność, że dotarłem już do muru i NAPRAWDĘ nie znajdę pomocy w dotychczasowych dyskusjach na forum. A gdy się to robi to nie powinno się to robić z pozycji roszczeniowej i obrażać się na drobne docinki i/lub obrażać innych, którzy pomagają. Czasem w takich docinkach jest więcej pomocy i wiedzy niż obrażony pytający może dostrzec, zwłaszcza, gdy pochodzi to od osób z naprawdę dużym doświadczeniem.\nZadanie, które teraz rozwiązujesz, jest bardzo łatwe. Problemy, który się tutaj pojawiają powinien być w stanie rozwiązać każdy, kto chce się zajmować programowaniem (nawet hobbistycznym). Ewidentnie poświęciłeś mu za mało uwagi (wbrew temu, o czym sam zapewne teraz uważasz). Ponadto rozwiązanie tych problemów było omawiane na wielu wątkach dotyczących tego zadania, zdecydowanie nie chciałeś poszukać tylko wolisz mnie podsunięte rozwiązanie. Wiele razy podczas korepetycji z np. matematyki widziałem jak mój podopieczny w pewnym momencie wyłącza się. On spróbował, nie wyszło, na pewno już nie da rady. Dalej już nie próbował, mimo iż wiedziałem, że na pewno rozwiązanie było w jego zasięgu. Myślę, że tutaj też często tak się zdarza.\nMoje podsumowanie dla mających problemy z zadaniami (przede wszystkim tymi łatwymi) jest takie:\nJeśli NAPRAWDĘ chcesz, potrafisz rozwiązać samodzielnie więcej problemów niż myślisz, tylko daj sobie szansę. Nie dasz rady w tym momencie zajmij się innym zadaniem, następnym razem może wpadniesz na lepszy pomysł.\nJesteś pewny, że nie dasz rady, że wyczerpałeś WSZYSTKIE możliwości, to pytaj, ale z zachowaniem reguł tego portalu


Tag konsultacje społeczne - Komenda Powiatowa Policji w Bełchatowie\nTag konsultacje społeczne\nKonsultacje społeczne - 25 sierpnia 2016 25 sierpnia 2016 roku w bloku nr 9 na os. Żołnierzy POW w Bełchatowie odbyły się konsultacje społeczne dotyczące bezpieczeństwa w miejscu zamieszkania, problemów dewastacji mienia oraz przestępstw związanych z wyłudzeniami pieniędzy.\nSprawozdanie z konsultacji - 26 lipca 2016 26 lipca 2016 roku w bloku nr 5 przy ulicy Czaplinieckiej w Bełchatowie odbyły się konsultacje społeczne dotyczące bezpieczeństwa w miejscu zamieszkania oraz przestępstw związanych z wyłudzeniami pieniędzy.\nSprawozdanie z konsultacji - 12 lipca 2016 12 lipca 2016 roku w bloku nr 5 na os. Wolność w Bełchatowie odbyły się konsultacje społeczne dotyczące bezpieczeństwa w miejscu zamieszkania oraz przestępstw związanych z wyłudzeniami pieniędzy.\nBezpieczeństwo w Gminie Szczerców Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w Bełchatowie - mł. insp. Tomasz Jędrzejczyk, podczas społecznej konsultacji w Szczercowie, rozmawiał o ewentualnych sposobach zapewnienia mieszkańcom bezpieczeństwa w związku z planami likwidacji Straży Gminnej.\nSprawozdanie z konsultacji - 30 marca 2016 W dniu 30 marca 2016 roku w Środowiskowym Domu Samopomocy w Walewicach odbyły się konsultacje społeczne, w których udział wzięło 40 osób.\nKonsultacje społeczne 1 - 29 luty 2016 W okresie 01 – 29.02.2016 na terenie miasta i gminy Zelów przeprowadzono jedną powiatową i jedną gminną konsultację społeczną, w których łącznie udział wzięło 61 osób.\nBełchatowskie konsultacje społeczne dotyczące Mapy Zagrożeń Bełchatowscy policjanci konsultują ze społecznościami lokalnymi projekt Powiatowej Mapy Zagrożeń. Społeczny dyskurs, w ramach którego 12 lutego 2016 roku zorganizowano spotkanie w Urzędzie Miasta Bełchatowa, ma pomóc funkcjonariuszom w rozpoznaniu społecznych oczekiwań co do zakresu udostępnionej informacji oraz działań, nie tylko policyjnych, mogących podwyższyć stan bezpieczeństwa publicznego.\nSprawozdanie z konsultacji - 11 luty 2016


Uziemienie to sama dobra forma ochrony przed wyładowaniami atmosferycznymi. Uziemienie stanowi obecne przewód wykonujący się z przewodnika, którym stanowi substancja dobrze przewodząca prąd elektryczny.\nDo najodpowiedniejszych przewodników prądu należy woda, grafit, żelazo, stal, aluminium, złoto, miedź i srebro. Przewodnik łączy ciało z naelektryzowaną ziemią zaś w końca tego połączenia ciało naelektryzowane oddaje lub przyjmuje ładunek, w konsekwencji kierując do jego zobojętnienia.\nKonstrukcja urządzenia uziemiającego nie jest szczególnie skomplikowana. Urządzenie takie prezentuje się z uziomu i przewodu uziomowego, przewodu łączącego, zacisku lub szyny oraz przewodów uziemiających. Są swoiste rodzaje uziemień. Do pierwszych rodzajów należą: uziemienie odgromowe, pomocnicze, praktyczne i ochronne.\nW budowie uziemienia istotną rolę odgrywają zaciski uziemiające. Zaciski takie przygotowane są z aluminium i dostarczają do przyłączania odgromowych procesów do budowie. Zaciski lub szyna uziemiająca są częścią układu uziemiającego budów i zapewniają połączenie elektryczne pewnej liczby przewodów w planach uziemieniowych. Zaciski ze względu na własną konstrukcję kwalifikuje się na swobodne, zaprasowywane, płaskie; proste zaprasowywane; kątowe zaprasowywane płaskie; kątowe zaprasowywane; odgałęźne nakładkowo - zaprasowywane. Rodzaj zastosowanego zacisku zaś jego budowa determinowana jest między innymi częścią łączonych przewodów, ludzi do uziemienia.\nPołączenie przewodu uziemiającego z uziomem powinno stanowić spełnione dokładnie i kończyć wymagania dla połączenia elektrycznego. W niniejszym punkcie korzysta się spawanie termitowe, za pomocą zacisków zaprasowywanych, zacisków gwintowych lub nowych pewnych połączeń mechanicznych. Zaś połączenia mechaniczne powinny być układane z użyciem zasad ustalonych według instrukcji wytwórcy. Przy wykonywaniu instalacji odgromowej należy zwrócić szczególną uwagę na stosowane zaciski, które przede każdym nie powinny uszkadzać uziomu ani przewodu uziemiającego. W zestawu takiego sposobu droga jest informacja i zastosowanie zasady, że łączki i uchwyty polegające wyłącznie na połączeniu lutowanym nie zapewniają dobrej wytrzymałości technicznej także potrafią ulec uszkodzeniu.


W czwartek na płycie Spodka zostanie wyświetlony Obcy: Decydujące Starcie - Dziennikzachodni.pl\nW czwartek na płycie Spodka zostanie wyświetlony Obcy:...\nW czwartek na płycie Spodka zostanie wyświetlony Obcy: Decydujące Starcie\n17 sierpnia 2016 09:05 17.08.2016 09:05\nW czwartek w ramach Letniego Kina Antyradia pokaz filmu odbędzie się nie na placu przed MCK, a we wnętrzu Spodka, a dokładniej na płycie głównej hali. O godz. 20. zostanie tu wyświetlony Obcy: Decydujące starce\nLetnie Kino Antyradia, to plenerowe seanse filmowe, które od początku wakacji odbywają się na placu przed MCK w Katowicach. Pokazy to jeden ze stałych punktów Miejskich Wakacji w Spodku i MCK.\nNajbliższy odbędzie się w czwartek (start o 20.), wyjątkowo jednak na płycie Spodka. To właśnie we wnętrzach kultowej hali zobaczymy niemniej kultowy film "Obcy: Decydujące starcie".\nWarto pamiętać, że Spodek w roli kina "występuje" nie po raz pierwszy.\nW latach 70-tych był największym takim obiektem na Śląsku, jeśli nie w całej Polsce. Ogromny ekran i komfortowe warunki oglądania seansu ściągały do hali tłumy miłośników X Muzy. W 1973 roku 104 tys. widzów obejrzało tu „W pustyni i w puszczy”, a 62 tys. przyszło podziwiać Marlona Brando w roli Ojca Chrzestnego.\nobcy pokaz katowice\nplenerowe kino katowice\npokaz filmu spodek


Zachowanie posłanki podczas wczorajszego protestu budzi kontrowersje. Chodzi o jej nietypową „świeczkę” | wMeritum.pl\nPatryk Jaki zabrał głos ws. skandalicznego mema na jego profilu. Zwrócił się do Trzaskowskiego 25 minut temu\nSkandaliczny mem na profilu Patryka Jakiego. Zdjęcie z pogrzebu polityka PO, który zginął w Smoleńsku, wykorzystano do drwin 2 godziny temu\nQuebonafide z lepszą kondycją niż Sebastian Mila? To zdjęcie wywołało lawinę komentarzy [FOTO] 11 godzin temu\nStrona główna Wiadomości Polecane Wiadomości Zachowanie posłanki podczas wczorajszego protestu budzi kontrowersje. Chodzi o jej nietypową „świeczkę”\nOpublikowano: 17 Lip 2017 Tags: kinga gajewska, kontrowersje, łańcuch światła, manifestacja, protest, wymiar sprawiedliwości, zachowanie\nWczoraj o godzinie 21.00 odbył się symboliczny protest przed Sądem Najwyższym. Jego uczestnicy manifestowali swój sprzeciw wobec reforma PiS w sądownictwie. Protest miał spokojny przebieg, a jego uczestnicy trzymali w rękach świeczki, które symbolizowały Łańcuch Światła na straży sprawiedliwości. Wśród nich kontrowersje wzbudziło zachowanie jednej z posłanek PO Kingi Gajewskiej-Płochockiej.\n„Stajemy dziś w Łańcuchu Światła w wielu miejscach w Polsce. Na straży sprawiedliwości. Chcemy reform sądów napisanych ponad politycznymi podziałami. W interesie zwykłych ludzi, a nie wąskiej grupy polityków rządzących” – głosiło oświadczenie organizatorów.\nTeraz jesteśmy przed Sądem Najwyższym. #ObronimyDemokrację pic.twitter.com/l7lxMVSbCr\n— Tomasz Siemoniak (@TomaszSiemoniak) July 16, 2017\nWarto także dodać, że ten protest różnił się znacznie od manifestacji, które organizują ruchy społeczne (KOD i obywatele RP). Było przede wszystkim spokojnie, poza tym wydarzenie miało – przynajmniej w założeniach organizatorów – spowodować wśród uczestników refleksję na temat demokracji i stanu wymiaru sprawiedliwości. Ciekawym elementem był także koncert zaproszonego na okazję zgromadzenia pianisty.\nUczestnicy stali trzymając zapalone świeczki, jednak zdaniem niektórych internautów nie wszyscy protestujący zachowali się stosownie. Kamera uchwyciła bowiem moment, w którym posłanka PO Kinga Gajewska-Płochocka zamiast świecą, świeciła obrazkiem świeczki w smartfonie.\nŚwieczka z telefonu liczy się podwójnie, czy jak? 🤔 #ZamachLipcowy pic.twitter.com/BIrrB2mNyr\n— Anna Romanczuk (@Romanczuk_Anna) July 16, 2017\nNawet świeczki mają nowoczesne! 😂😂😂 (po lewej) pic.twitter.com/F8wctiSg86\n— SzkicownikPolityczny (@SzkicownikPolit) July 16, 2017\nTakie zachowanie rozpętało dyskusję. Pojawiły się głosy, które poparły posłankę i zauważyli, że smartfon jest obecnie urządzeniem, które ułatwia nam wiele czynności. Inni twierdzili, że być może posłanka zapomniała świeczki i postanowiła zapalić ją symbolicznie w telefonie.\nJednak zdecydowanie więcej jest głosów krytycznych. Wśród nich pojawiały się m.in. pytania o to dlaczego posłanka tak bardzo chciała być na pierwszym planie? Inni pisali, że chyba nie zdaje sobie sprawy jak to wpływa na odbiór protestu, ponieważ najzwyczajniej go ośmiesza. „Tacy ludzie w Polsce mają bronić demokracji?” – pytał jeden z komentujących.\nA co Państwo sądzą na temat tej sytuacji? Zapraszamy do dyskusji w komentarzach.\nCzytaj także: Podczas kiedy część opozycji protestuje na ulicy, Paweł Kukiz… rozmawia z prezydentem. Po wszystkim podzielił się wrażeniami\nŹródło: Twitter, wiadomosci.gazeta.pl, onet.pl\nTagi: kinga gajewskakontrowersjełańcuch światłamanifestacjaprotestwymiar sprawiedliwościzachowanie\nTo ta co zajmuje się wprowadzaniem psów do sejmu xD i co darła deklaracje o suwerenności?\nPolacy dzięki temu mogą się zająć przez parę godzin pierdoletami zamiast ogarnąć co się dzieje.\nLepsza taka świeczka niż żadna.


Podsumowanie roku 2018 - Fundacja Rozwoju UE\nWspółorganizacja projektu „Auto Stop Race 2018 – Calabria”\nJubileuszowa X Edycja dotarła do Włoch. Tym razem uczestnicy mieli niespodziankę i dopiero 24h przed startem dowiedzieli się, gdzie będą podróżować. Tym razem trasa była ponad dwukrotnie dłuższa, od zeszłorocznej Fažany, ale autostopowicze poradzili sobie i z taką odległością. Tak jak w ubiegłym roku, trasa została urozmaicona o checkpointy, które odpowiednio rozlokowane zachęcały uczestników do poznania mijanych podczas wyścigu miast. Były to między innymi: Koń do góry nogami w Pradze, Malowniczy Port w Portofino, żółty tramwaj w Mediolanie, czy ściana „Before I die” w Rzymie.\nZadziwiające było to, jak szybko pierwszej parze udało się dotrzeć do Ciro Marina. Dziewczynom zajęło to dokładnie 30h 22min. Nowością tegorocznej edycji były Igrzyska ASR. Uczestnicy przypisani do jednej z trzech drużyn brali udział w wielu konkurencjach wymagających wiele sprytu, zapału, rywalizacji.\nObsługa administracyjna projektu Samorządu Studenckiego „Dzień otwarty”\nSamorząd Studencki zwrócił się z prośbą o pomoc przy organizacji projektu Dzień Otwarty. Fundacja zajęła się aspektem formalno- urzędowym.\nObsługa administracyjna projektu Ekonomalia 2018\nProjekt realizowany przez Fundację Rozwoju Uniwersytetu Ekonomicznego od strony administracyjnej oraz Samorząd Studentów. Ekonomalia trwały 4 dni, w tym dwa dni skupiają się na koncertach: Hip Hop Eko i UE Live, natomiast w pierwszy dzień to oficjalny before, czyli Akademalia. Ekonomalia sprawiają, że Uczelnia staje się nie tylko miejscem nauki, ale daje okazję do integracji środowiska studenckiego na płaszczyźnie kulturalno-sportowej.\nObsługa administracyjna projektów Kół Naukowych ANALYST, VISTA, Forum Edukacji Biznesowej\nForum Edukacji Biznesowej jest kołem naukowym, które od ponad 10 lat organizuje wydarzenia łączące świat biznesu ze światem studentów. Wiedzę o funkcjonowaniu firm zdobytą na zajęciach konfrontują z podejściem praktyków. Są zgraną grupą, która wierzy, że studiowanie to coś więcej niż wykłady i egzaminy. W Forum Edukacji Biznesowej studenci organizują spotkania oraz warsztaty z praktykami biznesu. Podczas wydarzeń ich prelegenci dzielą się swoim doświadczeniem oraz podpowiadają, jak zacząć prowadzić swój własny biznes. Od A do Z przygotowują prelekcje na kilkaset osób. Ich gośćmi byli między innymi Marcin Iwiński – współzałożyciel CD Project czy Janusz Filipiak – założyciel i prezes firmy Comarch.\nKategoria: StudenckiePrzez admin 10 stycznia, 2019\nPoprzedniePrevious project:Rok 2018NastępneNext project:Trzecia misja Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu dla cudzoziemców


Część 1: Jak zainstalować Samsung PC Share Manager\nCzęść 2: Jak udostępniać PC do TV za pomocą Menedżer udziałów PC Samsung\nCzęść 3: Samsung PC Share Manager dla Mac\nDla tych, którzy korzystają z mieszania ich technologii, Samsung PC share Manager to musi mieć. Ta aplikacja ma na celu umożliwić wyświetlanie plików multimedialnych z komputera na ekranie telewizora. Jest to unikalne zdolności, które wielu miłośników technologii znaleźć bardzo przydatne. Samsung PC Share Manager jest łatwy w obsłudze i pozwala po prostu przeciągnij i upuść wybrane foldery, które chcesz cieszyć się i po prostu tak, że można przeglądać pliki, które są na Twoim komputerze.\nSystem ten działa zwykle z telewizorów Samsung, które są DNLA certified. To zazwyczaj pozwala na Telewizorze Samsung do zdalnego dostępu do plików na komputerze w taki sposób, że można łatwo pobrać muzykę, wideo i zdjęcia i korzystać z nich w domu za pomocą pilota TV.\nDLNA (Digital Living Network Alliance) jest systemem, który umożliwia sieciami przewodowymi i bezprzewodowymi w domu i na drodze do komunikowania się. To jest zasada, że Samsung PC Share Manager używa w celu udostępniania między telewizora i komputera.\nWiększość oprogramowania Samsung przyjdzie w formie CD. W przypadku pobrania tego oprogramowania z Internetu proces instalacji powinny być podobne do tych, które omówimy poniżej. Oto jak zainstalować Samsung PC Share Manager.\nKrok pierwszy: Krok pierwszy: Ciężar PC Share Manager CD w komputerze. Wierszu polecenia, aby zainstalować oprogramowanie automatycznie powinien pojawić się. Jeśli nie pojawia się automatycznie przejdź do Eksploratora Windows na komputerze i wyświetlić zawartość dysku CD. Uruchom program jako zestaw się, aby rozpocząć instalację.\nKliknij dalej, aby rozpocząć instalację.\nKrok 2: Wybierz plik i ścieżka dla oprogramowania. PC Share Manager będzie zazwyczaj wybrać własny folder do instalacji w. Możesz wybrać inną lokalizację lub jeśli nie jesteś pewien, można użyć domyślnej ścieżki i nazwy.\nKrok trzeci: Po zakończeniu instalacji, należy ponownie uruchomić komputer do umożliwienia lepszej pracy oprogramowania.\nTeraz, że Samsung PC Share Manager zainstalowanych na komputerze, to jest czas, aby z niego korzystać, ponieważ został on zaprojektowany do. Nadszedł czas, aby udostępniać pliki PC z TV.\nAby udostępnić komputer do telewizora za pomocą Menedżer udziałów PC Samsung pomyślnie, trzeba będzie wykonać szybką konfigurację na Telewizorze Samsung do zapewnienia, że jest on zgodny z twój PC. Oto jak zrobić ten konfiguracja bardzo łatwo.\nKrok pierwszy: Krok pierwszy: Podłącz kabel Ethernet (LAN) do telefonu Samsung HDTV i następnie podłącz drugi koniec kabla Ethernet do routera domowego choć Ethernet port. Wiele routerów czy przewodowej lub bezprzewodowej będzie mieć co najmniej 4 porty do pracy z.\nKrok drugi: Naciśnij przycisk Menu na Telewizorze Samsung wychowywaæ menu głównego ekranu. Powinno to wyglądać tak.\nKrok trzeci: Przewiń w dół i wybierz Menu Plug and Play\nKrok czwarty: Menu Plug and Play, wybierz kabel sieci ustawić się\nKrok piąty: Wybierz ustawienie Auto i twój HDTV ustawienie adresu internet zostanie przydzielony przez router sieci domowej.\nKrok szósty: Przejd¼ do Menu, Test sieci i wykonać badania. Po badaniu wynikowe okno jak wyświetlane po prawej stronie, powie ci, jeśli pomyślnie nawiązano do sieci domowej.\nHDTV jest teraz gotowy do być lubiany do komputera za pomocą sieci domowej. Teraz nadszedł czas, aby uruchomić twój PC menedżer udziałów i akcji żądane pliki. Oto jak to łatwo zrobić.\nKrok pierwszy: Krok pierwszy: Na komputerze, Uruchom PC Share manager, który zainstalowaliśmy wcześniej. Tak jak na obrazku poniżej pokazuje wszystkie pliki dostępne do udostępniania zostanie wyświetlona po uruchomieniu PC Share Manager. Uruchomienie spowoduje również automatycznie wykrywanie telefonu Samsung HDTV.\nKrok 2: Konfiguracja PC Share Manager ciągnąc w dół kartę Udostępnij i wybierając Ustaw urządzenie polityki (D).\nKrok trzeci: pod zestaw stan, wybierz Akceptuj i następnie OK i Telewizorze Samsung będzie teraz połączony.\nTeraz jesteś gotowy, aby wybrać pliki będzie dzielenie i uporządkowane w folderach.\nKrok 4: kliknij prawym przyciskiem myszy na folderze zamierzanego udostępniania wychowywaæ udział / Właściwość kartę.\nTak po prostu będzie skonfigurowaniu pliki w PC Share Manager są dostępne na Telewizorze Samsung.\nNiestety Samsung PC Share Manager działa tylko z użytkowników komputerów MAC nie można używać tego oprogramowania, ponieważ pewien Mac wersja jest jeszcze zostać zwolniony. Istnieje jednak kilka alternatyw w rynku dla użytkowników komputerów MAC do pobrania. Tylko upewnić, że jeden, którego używasz ma dobre oceny aby uniknąć wszelkich problemów.\n> Zasobów > Windows > Ultimate Guide z Samsung PC Share Manager


Batiste Dry Shampoo Suchy szampon do włosów Camouflage Pojemność : 200 ml odświeża absorbuje nadmiar sebum pielęgnuje nawilża unosi u nasady Suchy szampon w prosty sposób odświeża i ożywia tłuste, pozbawione połysku włosy. Pozostawia na włosach\nCamouflageNaughtyLuxePartyNiceNatural&LightSweetieHeavenly VolumeOrientalBriliant BlondeDivine DarkBeautiful BrunetteCherryBlushTropical\nKod katalogowy: 36896\nSkładniki (INCI): Butane, Isobutane, Propane, Oryza Sativa (Rice) Starch, Alcohol Denat., Parfum (Fragrance), Distearyldimonium Chloride, Cetrimonium Chloride, Butylphenyl Methylpropional, Alpha - Isomethyl Ionone, Benzyl Salicylate, Limonene, Linalool.\n"Batisty" używam już dłuuuugo. Ten szampon spełnia swoje zadanie. Jak dla mnie zbyt intensywny zapach.\nOpinie o Batiste Dry Shampoo Camouflage Suchy szampon do włosów 200ml


Podobno nowy procesor Snapdragon 875 umożliwi ładowanie baterii mocą 100 W. :: mGSM.pl\nSnapdragon 875 z superszybkim ładowaniem?\nPodobno nowy, flagowy procesor Qualcomm'a, Snapdragon 875, który zadebiutuje z początkiem przyszłego roku, Będzie wspierać system niezwykle szybkiego ładowania.\nPopularny leakster, znany jako "Stacja Cyfrowych Plotek", podaje, że - według informacji, jakie posiada - Snapdragon 875 będzie obsługiwać ładowanie akumulatorów z mocą aż 100 W. Pozwoli to napełnić typowy akumulator o pojemności 4000 mAh w ciągu niecałych 20 minut.\nWedług leakstera, nowy system ładowania, wraz z topowym procesorem, jest testowany przez trzech z czterech wiodących producentów smartfonów z Chin. Z miejsca przychodzą na myśl Oppo, Vivo i Xiaomi. W tweecie mowa jednak o smartfonach gamingowych - zatem są spore szanse, że chodzi o Black Sharka albo iQOO od Vivo. Na razie jest zbyt wcześnie, by obstawiać, jaki model jakiej marki pierwszy zaoferuje 100-watowe ładowanie, ale pewnym jest, że będzie to jeden z marketingowych przebojów przyszłego roku.\nNa podstawie informacji StationChat


Mateusz bił się z myślami – sam nie wiedział czy dobrze robi oszukując Madzię. Liczył, że uda mu się nie dopuścić do sytuacji w której Madzia dowiedziałaby się, że Justyna nadal u niego mieszka. Gdyby się dowiedziała, że spał ze swoją byłą dziewczyną to mogłaby mu nie wybaczyć. Po drodze wstąpił do kwiaciarni i kupił bukiet czerwonych róż. Później zaopatrzył się w butelkę drogiego wina i ruszył w stronę domu swojej dziewczyny.\nPo kilku minutach był już na miejscu, zapukał do drzwi i usłyszał tylko "otwarte”. Nacisnął klamkę i wszedł do środka, spojrzał w dół i zobaczył na podłodze płatki róż. Madzia ułożyła z nich ścieżkę, która prowadziła do jej pokoju. "Romantyczna jak zawsze” pomyślał sobie i zaczął wchodzić po schodach. Nie wiedział co ma jej powiedzieć, może najlepiej będzie przemilczeć fakt, że Justyna wciąż jest u niego?\nWszedł do jej pokoju i zobaczył swoją piękną dziewczynę, która leżała na łóżku. Miała na sobie czerwoną bieliznę – stanik i figi.\n- Cudownie wyglądasz – powiedział i dał jej buziaka – to dla Ciebie. Wręczył jej kwiaty i usiadł obok niej.\n- Kochany jesteś. Chcę żeby dzisiejszy wieczór był wyjątkowy. Zdecydowałam się na to – powiedziała zawstydzona.\n- Naprawdę? Chcesz się ze mną kochać? – zapytał zdziwiony, bo Madzia była dziewicą i chciała z tym poczekać do ślubu.\n- Tak – powiedziała i obdarzyła go delikatnym pocałunkiem. Przytrzymał jej podbródek i wsunął język w jej usta. Uwielbiał ją całować – była taka nieśmiała i delikatna. Jego dłonie delikatnie gładziły jej ręce, a potem ramiona. Zdjął swoją koszulę i położył się na łóżko, a potem chwycił Madzię i położył ją na siebie. Całowali się z ogromną pasją, jego dłonie wędrowały po całym jej ciele. Miała cudownie gładką skórę i pachniała truskawkami. Po paru sekundach chwycił ją za biodra i położył na plecy, zaczął całować ją po brzuszku i masować go opuszkami palców. Po chwili wsunął palce w jej majteczki i zaczął je z niej zsuwać. Zauważył, że trochę się boi, ale nie zamierzał jej rozdziewiczać. Nie po tym jak przed godziną pieprzył się z Justyną. To nie byłoby w porządku wobec Madzi. Przybliżył twarz do jej gładkiej myszki i zaczął delikatnie ją lizać. Była bardzo wrażliwa, bo już po kilku sekundach zaczęła wydawać z siebie dźwięki, które mówiły o tym, że bardzo się jej podoba.\nZataczał kręgi końcem swojego języka i sprawiał jej tym ogromną przyjemność. Nie musiał długo czekać, aż jego dziewczyna zacznie głośno jęczeć. Uwielbiał w niej to, że jest taka czuła na dotyk. Po kilku minutach wygięła się w łuk i dostała orgazmu, który był dla niej wyjątkowym uczuciem. Jej oddech był szybki, a Mateusz po chwili położył się obok niej i przytulił ją do siebie.\n- Z seksem poczekamy do ślubu, ale chcę żebyś wiedziała, że to co chciałaś dla mnie zrobić było cudowne i żadna dziewczyna nie znaczy dla mnie tyle co ty Skarbie – wyszeptał jej do ucha i pocałował ją.\n- Zostań dziś ze mną na noc, proszę – powiedziała i spojrzała na niego niewinnie.\n- Pewnie, że zostanę – uśmiechnął się.\nSpędzili razem cudowny wieczór. Oglądali komedie romantyczne, zjedli kolację, żartowali i przytulali się. Po wszystkim zasnęli wtuleni w siebie.\nOkoło drugiej w nocy na telefon Mateusza przyszedł sms: "Gdzie jesteś Misiu? Tęsknię za Tobą, strasznie mi zimno samej w łóżku. Twoja Justi”. Dźwięk smsa obudził Madzię, która odwróciła wzrok w stronę stolika na którym leżał jego telefon.\nmathias136 opublikował opowiadanie 04.09.2014 w kategorii erotyka, użył 667 słów i 3725 znaków.\nn· 5 wrz 2014\nPisz szynko kolejna część\nEdD· 4 wrz 2014\nNiestety zgadzam sie. Za duzo seksu za malo historii\nxyz· 4 wrz 2014\nWeź kończ te opowiadanie bo nudne..