Artykuł: Kamil Kwiatkowski – Gorzowskie postapo – LandsbergON\nOpublikowane przez LandsbergOn w dniu 13 maja 2022\n…czyli wspomnienie o tym, jak kilku nastolatków promowało Gorzów porywając się na ogólnopolski projekt literackiego uniwersum. Retrospektywa na dziesięciolecie projektu pod kątem sprawy gorzowskiej.\nZ niekrytą satysfakcją przyjąłem informację o tym, że motywem przewodnim siódmego LandsbergOnu będzie postapokalipsa. Mówię to jako redaktor Trzynastego Schronu, który zajmuje się szeroko pojętą postapokalipsą w kulturze – książkach, filmach, grach. W 2012 roku miał premierę „Projekt 13” – podyktowany chęcią stworzenia pierwszego polskiego fanowskiego literackiego uniwersum postapokaliptycznego zbiór opowiadań, do których dołączyłem także trzy godziny muzyki (w dużej mierze mojej) oraz kilkadziesiąt grafik, zdjęć i rysunków. Większość była plonem ogólnopolskiego konkursu „Polskie Postapo”, część została dodana przez pomysłodawców – Michała „Verona” Tusza z Łodzi oraz mnie. Całość oplatały opowiadania właśnie Michała „Trzynastka” oraz najbardziej treściwa z nadesłanych prac, licząca kilkaset (!) stron trylogia Bartosza „Rorsarcha” Borońskiego złożona z części „Cywilizacja”, „Zima” i „Nowa Era”. Wszystkie były zmieniane tak, by pasowały do krótszych opowiadań i dzięki temu całość była bardzo spójna. Przykładowo historię z czyjegoś opowiadania przedstawiała jakaś postać albo okazywało się nagraniem, gawędą czy wspomnieniem.\nI jeszcze coś – 2012 to dwa lata zanim Paweł Majka włączył Polskę do Uniwersum Metro 2033 Dmitrija Głuchowskiego, pisząc „Dzielnicę Obiecaną”!\n13 (okładka). Autor Krzysztof Ostrzeniewski 2012 na potrzeby Projektu 13\nZ perspektywy czasu zdaję sobie sprawę, że napisane przeze mnie wówczas opowiadanie „13” nie było najwyższych lotów. Jego odświeżony fragment, a właściwie początek rozgrywający się właśnie w Gorzowie, można przeczytać w LandsbergOnie 1/2018. Nie było to jedyne wspomnienie Gorzowa w całym projekcie i pozwolę sobie na spojrzenie na to po latach i przeanalizowanie obrazu naszego miasta popełnione tak przeze mnie, jak i przez kilka innych osób. Obraz Gorzowa, jaki się z niego wyłania, to miasto podnoszące się po bardzo ciężkich czasach, ale zyskujące na ważności i z nadzieją spoglądające w przyszłość, często wspominane przez osoby zmuszone z takich czy innych przyczyn wyruszyć daleko poza swoje rodzinne miasto. Brzmi znajomo.\nKamil „Wrathu” Kwiatkowski – 13\nZe względu na to, że opowiadanie było pisane w roku 2011 (miałem wówczas 17 lat), pewne elementy miasta się zmieniły w sposób, jakiego nie przewidzieliśmy. Zanim jednak Gorzów stał się Perłą Pustkowi, trzeba było go uratować. Te wydarzenia są przedstawione na początku mojego opowiadania „13”.\n13 lutego 2075. Gorzów Wielkopolski, województwo lubuskie. (…) Rozejrzał się dookoła. Nic się nie zmieniło, to były te same ruiny, co zawsze. Lepsze miejsce nie mogło mu się trafić. (…)\nZacznę może od pierwszego miejsca akcji, czyli ruin, w których budzi się Niemy, główny bohater. Były one inspirowane nieistniejącymi już ruinami szpitalu dziecięcego na ulicy Walczaka. W rzeczywistości oddany do użytku w 1921 roku, pełnił różne funkcje przez blisko 80 lat aż do decyzji dyrektora szpitala odnośnie przeniesienia oddziału dziecięcego na Warszawską. Dziś zamiast ruin przy parku na Walczaka znajdują się tam budynki mieszkalne i różne zakłady, np. kosmetyczne, fryzjerskie. Jednak na amatorskich zdjęciach z 2009 roku można zobaczyć, jak te miejsca wyglądały wcześniej.\nWyburzone już ruiny na ul. Walczaka, rok 2009.\nTo jest właśnie miejsce rozpoczęcia opowiadania. Następnie bohater i jego towarzyszka trafiają do katedry. Wówczas pożar katedry z 2017 roku, remont okolicy czy tymczasowe wyłączenie z ruchu tramwajów nie były brane w ogóle pod uwagę, więc tak naprawdę wyobrażony stan opuszczonego centrum był lepszy niż kilka lat później w rzeczywistości.\nKatedra i centrum miasta podczas remontu w 2020 roku. Źródło: Google Earth\nNad centrum miasta górowała katedra. Ulice zapełnione mniej lub bardziej niedziałającymi samochodami i autobusami. Niesprawne światła i billboardy.\n(Zdj. Mateusz Kruhlik, edycja: Krzysztof Ostrzeniewski 2012) Gorzowskie Murawy stały się Gorzowskimi Pustkowiami na sesji zdjęciowej z Projektu 13\nWe fragmencie zamieszczonym w LandsbergOnie pojawiają się też dwa inne miejsca. Po pierwsze, Gorzowskie Pustkowia to park krajobrazowy „Gorzowskie Murawy” przy Osiedlu Słonecznym, gdzie osiedli bandyci (a gdzie w rzeczywistości kręcono teledysk do utworu „0”, również wchodzącego w skład projektu). To stepowy rezerwat przyrody. Dzisiaj to znacznie bardziej nadające się do spacerów miejsce. Na tych terenach występuje otoczona ochroną roślinność i zwierzęta. Urodę tego miejsca można sprawdzić w nakręconym przez stowarzyszenie Novum odcinku Młodego Obywatela, „Gorzowskie Murawy – Ekspedycja”.\nPo drugie, Plac Grunwaldzki, pod którym istniał schron przeciwatomowy inspirowany powstałym w 1941 roku schronem przeciwlotniczym będącym częścią około 30 faktycznie wybudowanych obiektów ochrony cywilnej. Niestety, ukrycie zostało zlikwidowane przy okazji przebudowy Placu Grunwaldzkiego. Ale to już było w pierwszym numerze, więc mając za sobą prawdziwe inspiracje odnośnie pokazanych w wydrukowanym fragmencie miejsc, przedstawię opis rozwoju Gorzowa po tym jak Niemy zastrzelił szefa bandytów, a ludzie wyszli ze schronu na powierzchnię.\nBandyci przeszukali całe miasto w poszukiwaniu Szefa. Dotarli na Plac Grunwaldzki, znaleźli samochód, którym jechał. W końcu dojrzeli też ciało. Uznali, że zginął w walce z mutantami, których kilka trucheł było nieopodal. Zdziwił ich brak niewolników, może zostali zjedzeni, albo coś. Wybrali nowego herszta ich gangu. Uznając, że nic ciekawego nie może ich tu już spotkać, a zagrożenie ze strony mutantów jest zbyt wielkie, wyruszyli na południowy wschód, w stronę Poznania. Mutanci zaś splądrowali miasto i nie znalazłszy tego, czego szukają, ruszyli na północ. Teraz miasto było opuszczone. Zarząd schronu zarządził zwiad, bo czujniki ruchu dawno nikogo nie wykryły. Szczęśliwie okazało się, że miasto jest bezpieczne, na zmutowane formy życia natknięto się w pobliskich lasach, ale nie byli tak groźni jak ci humanoidalni mutanci. Poziom promieniowania uznano za niezagrażający ludzkiemu życiu. W niedługim czasie Gorzów stał się znaczącym miejscem na mapie Polskich Pustkowi. Nawiązano porozumienie z Santockiem, Chwalęcicami i innymi pobliskimi miejscowościami. Handel kwitnął. Używano przedwojennych złotówek, a gdy przybyli podróżnicy z południa, wprowadzono do obiegu także żetony. Prędko znaleźli się sponsorzy, dzięki którym zaczęło funkcjonować przedwojenne kasyno stylizowane na czasy prohibicji w USA. W niewiarygodnie szybkim czasie miasto znów tętniło życiem. Strategiczne położenie sprawiało, że najmniejsze zagrożenie można było dostrzec z daleka i wysyłając oddział zbrojnych łatwo można było sobie z tym poradzić. Karawany z innych miast zapewniły zaopatrzenie.\nPostać arabskiego możnowładcy, Abdullaha Laballacha, który ufundował sieć schronów w Lubuskiem może się wydawać przerysowanym, może wręcz komediowym motywem, ale inaczej patrzy na to człowiek dorosły, a inaczej młody chłopak piszący swoje pierwsze opowiadanie – wymyśliliśmy go z kumplami w gimnazjum. Santocko stało się autonomicznym państewkiem zamieszkałym głównie przez niemieckich Arabów. Ratusz tam wybudowany miał łączyć wschodnią i zachodnią architekturę i sztukę.\n„Niebezpieczeństwo w województwie lubuskim wzrasta. Prezydent Republiki Autonomicznej Santocka, Abdullah Laballah, buduje schrony w promieniu dwustu kilometrów” (…) „Nie ma mowy o realizacji planów o ponownym starcie linii 128. Teraz w tamtym rejonie kręci się zbyt wielu bandytów. Dopóki nie zostanie wydane rozporządzenie o zgodzie na pacyfikację, nie wznowimy połączenia z Gorzowem.”\nChwalęcice, dla kontrastu, były spokojną wsią borykającą się z problemem niebezpiecznych kultystów. Wspomniane graffiti odnosi się do wrzut pojawiających się w Gorzowie.\nTamte okolice wyglądały jak typowa polska wieś, może bardziej na bogato. Niedługo po wjeździe do miejscowości dało się zauważyć romański kościół, a tuż obok niego przystanek autobusowy. To cudowne, jak wiele się zachowało w okolicach Gorzowa, jak i samym Gorzowie. Na placu niedaleko kościoła wznosił się kawałek muru, a wokół niego stali jacyś ludzie. (…) Wyglądał jak eksponat w galerii sztuki. Graffiti na nim było interesujące. Przykładowo, czerwone kółko, w które zostały wpisane gwiazda Dawida, chrześcijański krzyż i muzułmański półksiężyc, a pod tym zielonym markerem dopisane „JEDNOŚĆ”. Dało się też dostrzec wysprayowane od szablonów twarze ludzi, których cenili sobie autorzy graffiti.\nSpora część 13 rozgrywa się już poza Gorzowem, ale w kilku miejscach wspomniane zostały jeszcze takie miejsca jak szpital na Dekerta czy jakiś bliżej nienazwany gorzowski bar w którym rozgrywa się ostatni akapit mającego 140 stron „opowiadania”.\nZdj. Mateusz Kruhlik, edycja Krzysztof Ostrzeniewski 2012 na potrzeby Projektu 13\nMateusz Działo – Echa przeszłości\nEcha przeszłości opowiadają historię Echa Anody (nie są to jego prawdziwe personalia, a jedynie pseudonim wymyślony pod wpływem chwili, jego prawdziwe imię i nazwisko nie zostają ujawnione), który spotyka na swojej drodze tajemniczego mentora Ryszarda, skłonnego do ujawnienia mu tajnych informacji dotyczących frakcji Upadłych – elitarnej grupy kierowanej przez Zero i Abdullaha Laballaha, będącymi czymś w rodzaju Illuminatów. Postanowili przejąć kontrolę nad Internetem i założyli specjalne forum, na którym zostały podane lokalizacje przetrwałych bunkrów i schronów, można tam prześledzić to, co działo się przed wojną, samą wojnę jak i to, co się działo po niej. Mieli oczywiście swoje ukryte intencje, tak jak i bohater Ech przeszłości, Echo, chcący wejść w ich szeregi.\nWybiegł na zewnątrz. Podkarpacie, tutejsze góry i ich okolice. Teraz znajdował się tam, gdzie kiedyś było Krosno. Biegł w stronę biblioteki. Gdy dotarł, wypożyczył wszystko, co miało związek z Lubuskiem, a także z działaniami pronuklearnymi na tych terenach, choć było tego strasznie mało. Potrzebował informacji o Upadłych, a przy okazji chciał obejrzeć zdjęcia swego ukochanego Gorzowa.\nWyrusza w podróż wraz z przypadkowo poznanym mentorem Ryszardem, by dowiedzieć się czegoś o Upadłych. Ryszard jednak nie wie, że Echo ma bardzo niebezpieczne plany. Potrafi się jednak opanować na tyle, że sukcesywnie zdobywa kolejne informacje. Pochodzi z Gorzowa, podobnie jak i autor, który napisał całe opowiadanie na telefonie podczas pracy nad morzem.\n— Wybornie. Czas opowiedzieć ci trochę twojej historii… Znów proszę cię o milczenie (…) jak się domyślasz, a może i pamiętasz, pochodzisz z Gorzowa Wielkopolskiego, który po 2034, czyli ekspansji Laballahów stał się jednym z największych polskich miast. Zapytałbyś zapewne, kim są Laballahowie. Otóż jest to ród arabski, który przybył z Niemiec na teren Lubuskiego, po masakrach w latach 20.\n— Ech, pamiętam jak matka opowiadała mi o Gorzowie tamtych czasów. Wszystko przeżywało lata świetności. Nowe tramwaje, lotnisko w Wojcieszycach, nowoczesne szkoły…\n— Cisza! Miałeś nie przerywać! — rozwścieczył się brodaty. Uspokoił się i kontynuował. — z początku wszyscy byli przeciwni, dopóki Arabowie nie zaczęli finansować miasta. Tak jak wtrąciłeś, to były czasy świetności Gorzowa.\nEcho otrzymuje też do przeczytania fragment kroniki wprowadzającej historyczny zwrot:\n„W 1941, podczas II Wojny Światowej, potomkowie króla Leszczyńskiego poszukiwali informacji o tworzonej przez wszystkie strony konfliktu broni nuklearnej. Najbliżej było do Nazistów, którzy jednak wykryli szpiegów. Potomkowie króla wiedzieli, że nie ujdą z tego cali. Musieli uciekać. Schronienie znaleźli podobno w niemieckim Landsberg an der Warthe (Późniejszy Gorzów Wielkopolski, dopisano, 1960), gdzie wiodą spokojne życie, a ich sąsiedzi o niczym nie wiedzą”\nOpowiadanie kończy się wyruszeniem przez Echo w rodzime rejony. Ta podróż niestety nie została już dokładniej opisana.\nSzkolenie trwało jeszcze kilka lat. Nauczono go sporo, jego zdaniem – niewiele. Wciąż uważał, że to nie może być koniec. Postanowił ruszyć na zachód, w stronę Gorzowa, by tam dowiedzieć się więcej. Na swojej drodze miał kilka starć z Rosjanami, mówi się, że stracił rękę podczas jednej jatki i zastąpił ją sobie automatyczną protezą. Nie wiem, czy osiągnął swój cel. Niektórzy mówią, że zginął. Ja im nie wierzę.\nAutor Krzysztof Ostrzeniewski\nBartosz „Rorsarch” Boroński & Michał „Veron” Tusz – Kronika\nNa pewnym etapie fabuły Rorsarcha, jego główny bohater (noszący taki sam pseudonim jak autor) dostaje się do zapisków dokładnie opisujących wydarzenia z lat 2015-2074. Dane z lat 2045-2069 zostały usunięte z bazy z nieznanego powodu… Ale nie to jest teraz istotne. Skoncentrujmy się na wzmiankach o Gorzowie i sąsiadujących ziemiach. Bo o ile „Kronika” dotyczy bardziej globalnych wydarzeń, jak międzynarodowe i ogólnopolskie konflikty i zarys fikcyjnych frakcji przejmujących władzę w przyszłości, tak w paru miejscach jest wspomniane Santocko i Gorzów. Jak łatwo się domyślić, nie były to pomysły stricte osób wpisanych jako autorów, a raczej moje wtrącenia wynikające z prób połączenia fabularnych wydarzeń ze zdarzeniami opisanymi w „13” oraz „Echach przeszłości”. Można zatem wyczytać:\nSierpień : Powstaje samozwańcza Autonomia Santocka zamieszkana przez Arabów przesiedlonych z zachodu.\nLuty : zostaje wydana najbardziej poczytna książka od czasów Biblii, Księga Życia, napisana przez Abdullaha Laballaha, prezydenta Autonomii Santockiej. Informacja ważna ze względu na to, że na książka wpłynęła mocno na świadomość narodu w sprawie jedności i ekumenizmu religijnego. Zwolennicy walczą o prawa mniejszości narodowych, w tym Uspolaków. Jego reputacja wśród owych mniejszości wzrasta, a Kibole bojkotują książkę. Abdullah jest na ich celowniku.\nWrzesień : Wdrożenie rozszerzonego planu zwiadowczego. W Gorzowie Wielkopolskim bandyci przejmują władzę. Miejscowa ludność ukryta, wybita lub wypędzona. Prawdopodobnie zamieszana jest w to jedna z mafii poznańskich, która zapewniła im uzbrojenie.\nTen ostatni wpis zapewnia oczywiście tło fabularne dla „13”.\nW bardziej globalnym ujęciu wydarzenia z „Kroniki” możemy już porównywać z prawdziwymi wydarzeniami i niekiedy dostrzec zadziwiające podobieństwa lub zatrważające różnice. W uniwersum w grudniu 2019 pandemia (tu fikcyjnej mutacji grypy) dociera do Polski. W prawdziwym świecie pierwszy przypadek koronawirusa Covid 19 został wykryty w marcu 2020 w Lubuskiem, w Zielonej Górze. W uniwersum 13 Europa zrywa kontakty z Rosją dopiero w 2027, a agresja Rosji na Ukrainę wydarza się dopiero w 2032. Przypomnę, że było to pisane w latach 2011-2012.\nBartosz „Rorsarch” Boroński – Nowa Era\nW swoim opowiadaniu Bartosz Boroński prezentuje jedną z istotnych krajowych frakcji poprzez prezentację treści ich ulotki propagandowej. Federacja Polska jest tworem państwowym, ochraniającym ludność na terenie Polskich Pustkowi. Składa się z sześciu kantonów i obejmuje swoim zasięgiem środkową Polskę. Gwarantuje równość, tolerancję i wolność wyznania na swoim terytorium. Każdy zamieszkujący na jej terenie jest automatycznie jej obywatelem. To, co istotne w kontekście gorzowskim, to kierunek ekspansji kantonu poznańskiego. Może to nasunąć skojarzenia z Wielkopolską, która tak naprawdę nigdy nie sięga Gorzowa, który choć w nazwie ma Wielkopolski, nawet w przyszłości pozostaje lubuski.\nKanton Poznań to największy fragment Federacji. Poznań, szarpany niegdyś przez wojnę gangów, dziś jest wspaniałym miejscem do zamieszkania, a wszystko dzięki doskonałej polityce grupy rządzącej i doskonale rozwijającej się gospodarce. Dzięki odpowiedniemu wyposażeniu i profesjonalnym siłom zbrojnym Poznań jest dziś jednym z bezpieczniejszych miast Federacji. Kalisz, drugie dawne duże miasto, jest powoli zasiedlany i być może w przyszłości ten kanton zostanie podzielony. Poza Poznaniem i Kaliszem w skład tego kantonu wchodzi Nowe Miasto, Borkowo i Żużlewnia. Planuje się ekspansję na zachód, aż po Gorzów Wielkopolski. Podział głosów w sejmiku: 4-Poznań 3-Nowe Miasto 2-Kalisz 2-Borkowo 1-Żużlewnia.\nKamil Kwiatkowski – Bez celu\nW 2017 roku została opublikowana trzecia część opowiadań należących do Projektu 13, zawierająca m.in. „Hipotezę Medei” redaktora naczelnego LandsbergOnu, Mariusza Sobkowiaka (funkcjonującą w uniwersum niestety tylko jako książka, bez nawiązań do Gorzowa). Konkursowe opowiadania zostały oplecione nowym tekstem pod tytułem „Bez celu”. Jest on bezpośrednią kontynuacją najistotniejszych opowiadań z poprzednich części projektu: „13”, „Trzynastki” Michała Tusza i „Nowej Ery” Rorsarcha. Pojawiają się też bohaterowie z kilku innych opowiadań. Prace nad „Bez celu” zostały rozpoczęte jeszcze w 2012 roku przeze mnie wspólnie z Rorsarchem (wówczas pod roboczą nazwą „Podróże: Adam”), ale dokończyłem je sam w 2017, wykorzystując również niepublikowane wcześniej notatki niedoszłego współautora. Więc choć fabuła była bardziej ogólnopolska, część bohaterów pochodziła z Gorzowa, którego losy po wydarzeniach z 2075 roku zostały nieco dokładniej opisane.\nPiotr to jeden z pierwszoplanowych bohaterów opowiadania „Bez celu”, choć pojawia się już na koniec „13”. Wykreowany przeze mnie, zostaje później scalony z trzecioplanową postacią z „Trzynastki”, Łysym, gdzie szpiegował Kiboli dla Reformatorów i spotkał członków drugiej ekspedycji ze Schronu Numer Dziewięć. Trzy lata później w gorzowskim barze spotyka Adama i namawia go do dołączenia do jego grupy. Zgadza się na wspólne poszukiwanie Rorsarcha (postaci, nie autora). W „Nowej Erze” dowiadują się, że muszą w tym celu ruszyć na wschód, na Świecące Pustkowia, która to podróż już nie tylko z Adamem, ale i nowymi bohaterami, Anką i Hubertem, zostaje opisana w „Bez celu”.\n— Piotr, ty pochodzisz z Gorzowa, co nie?\n— Zgadza się — przytaknął. — Perła Zachodnich Pustkowi. Największe miasto na zachód od Poznania i północ od Wrocławia — umieścił miasto na wyobrażonej mapie. (…) — Przynajmniej odkąd udało się pozbyć tamtejszych gangów i powstała kwitnąca społeczność. Większość obecnych mieszkańców pochodzi z tamtejszego schronu, ale jest też wielu przyjezdnych. Możemy się poszczycić zasługującym na uwagę targowiskiem i największą biblioteką, na jaką można natrafić w odbudowanych miastach. Promieniowanie nie jest zbyt wysokie, a i mrozy nie są tak ciężkie jak na północy. Co ciekawe, udało się uruchomić linie komunikacji miejskiej. Jakiś bogaty Arab ją ufundował. A rozerwać zawsze można się w lokalnym kasynie.\n— To musi być piękne miasto — powiedziała Anna. — Z opisu wynika, że jest jakże inne od tego szarego i brudnego świata, który mijamy, idąc na północ.\nW finalnym podsumowaniu pewni bohaterowie trafiają do Gorzowa, by tam spokojnie spędzić resztę życia – ale jacy i dlaczego, to odsyłam już do opowiadań. Całość Projektu 13 można przeczytać pod adresem:\nSam jak palec. Autor Krzysztof Ostrzeniewski 2012 na potrzeby Projektu 13\n Więcej na: Gorzowski Informator Kulturalny. Anna Baran, Marzena Maćkała – „Zespół Szpitala Dziecięcego, ul. Walczaka 16” http://giik.pl/o_instytucji/118\n Więcej na: Zbigniew Borek – „Murawy Gorzowskie. Świetne miejsce na spacer, bieganie czy rower” https://gorzowwielkopolski.naszemiasto.pl/murawy-gorzowskie-swietne-miejsce-na-spacer-bieganie-czy/ar/c7-7733787\n Więcej na: Mariusz Pieprzka, Marcin Kamiński – „Gorzów: Podziemne miasto” https://gorzowianin.com/wiadomosc/1515-gorzow-podziemne-miasto.html\n Więcej na: Polskie Pustkowia Wiki https://polskiepustkowia.fandom.com/\n Uspolak to w uniwersum Projektu 13 określenie osoby posiadającej podwójne obywatelstwo, polskie i amerykańskie. Termin ukuto w 2035 roku, kiedy miejsce miał drugi napływ ludności amerykańskiej do Polski. Więcej na: Polskie Pustkowia Wiki https://polskiepustkowia.fandom.com/wiki/Uspolak


Pętle w okolicy Moka - Polski Klub SkiTurowy\nForum Polski Klub SkiTurowy Strona Główna -> Dyskusje-informacje-aktualne warunki -> Pętle w okolicy Moka\nPętle w okolicy Moka\nWysłany: Czw 9:00, 24 Mar 2016\nTak się zastanawiam nad małymi pętlami startując z Moka zahaczającymi o Słowację. Wiem, że można zrobić coś takiego:\n1: Moko -> Dolina za Mnichem -> Wrota / p. Ciemnosmreczyńska / p. pod Zadnim Mnichem -> Dolina Ciemnosmreczyńska i powrót tak samo przez Wrota / p. Ciemnosmreczyńska / p. pod Zadnim Mnichem do Moka\n2.a): ew. to co wyżej ale powrót przez Zawory -> Gładką -> Szpiglasową\n2: Moko -> podejście na Hińczową (trasą zjazdu przez MKM, WKC) -> zjazd na Doliny Hińczowej i dalej tu jest problem z powrotem do Moka, bo wiem że można iść tak jak poniżej ale trochę długa wycieczka się robi, da się jakoś krócej?:\n2.1: p. Koprowa - Dolina Hlińska -> Wrota / p. Ciemnosmreczyńska / p. pod Zadnim Mnichem i do Moka\n2.2: Żabia Dolinka (tu albo trawers pod Wołowcem Mięguszowieckim albo może ktoś wie czy da się wyjść na Wołowcową Przełęcz od Hińczowej? bo wiem że da się zjechać do Żabiej) -> Rysy -> Moko\n2.a): ew to co wyżej ale podejście Zachodem Grońskiego i zjazd do Żabiej\n3: Moko -> Rysy -> Waga -> Dolina Ciężka: i co dalej? jak wrócić? da się jakoś przejść z Ciężkiej czy Spadowej do Moka inaczej niż przez Wagę i Rysy?\nRe: Pętle w okolicy Moka\nWysłany: Czw 13:03, 24 Mar 2016\n2: Moko -> podejście na Hińczową (trasą zjazdu przez MKM, WKC) -> zjazd na Doliny Hińczowej i dalej tu jest problem z powrotem do Moka, bo wiem że można iść tak jak poniżej ale trochę długa wycieczka się robi, da się jakoś krócej?\nŻyczkowski i Wala w swoim przewodniku proponują (nr 1.10S): z Hińczowej trawers na Cubryńską Przełączkę i zjazd do Ciemnosmreczyńskich Stawów.\nStamtąd powrót przez Dolinę za Mnichem - i pętelka wyjdzie nie za długa.\nWysłany: Czw 13:40, 24 Mar 2016\nO dzięki! Przeglądam wczoraj Z/W i błędnie przeczytałem że ten zjazd 1.10S prowadzi do Doliny Hińczowej, a nie do Ciemnosmreczyńskiej Teraz to wygląda sensownie!\nOstatnio zmieniony przez sinus dnia Czw 13:40, 24 Mar 2016, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 14:25, 24 Mar 2016\nO dzięki! Przeglądam wczoraj Z/W i błędnie przeczytałem że ten zjazd 1.10S prowadzi do Doliny Hińczowej, a nie do Ciemnosmreczyńskiej\nDobrze, że okazało się teraz, a nie w terenie\nTak się zastanawiałem, którędy chcesz zjechać do Doliny Hińczowej. Niżna Mięguszowiecka Ławka ma (OIDP, latem, wg Cywińskiego) miejsce za IV.\nZ Moka do Hińczowej można próbować przedostać się pod Chłopkiem lub przez MSC - zjazd na południe opisany w [link widoczny dla zalogowanych].\nWysłany: Czw 15:09, 24 Mar 2016\nHmm... WHP 884 od Wielkiego Stawu Hińczowego na Przełęcz jest opisana jako "droga łatwa", także może się da jakoś zjechać?\nWysłany: Czw 21:39, 24 Mar 2016\nSprawdziłem u Cywińskiego - też zna taka drogę. Czy (i jak często) jest zjeżdżalna - sprzed ekranu nie rozstrzygniemy.\nA Niżna Mięguszowiecka Ławka nie wyprowadza na HP, tylko na grzędę Mięguszowieckiej Turniczki. Ot, zawodna ludzka pamięć...\nWysłany: Czw 22:38, 24 Mar 2016\nNa pewno da sie wrócić przez Żabią Białczańską. Z obejściem Młynarza też pewnie wycieczka pełną gębą. Zjechać możnaby z Owczej albo Białczańskiej Przełęczy. Zimą nie byłem. W dolnej części są tam progi więc pewnie możliwości/warianty zależne od ilości śniegu. Tak teoretyzując...\nWysłany: Nie 21:30, 27 Mar 2016\nNa pewno da sie wrócić przez Żabią Białczańską.\nNajłatwiejszym przejściem pomiędzy Ciężką a Dol. Stawów Białczańskich jest Młynarzowa Przełęcz. Z tym że zimą tam nie byłem tylko latem - latem na stronę Ciężkiej sa to baaardzo strome trawiaste pola pod przełęczą, niżej szeroki żleb - zakończony wielkim wklinowanym głazem - nie wiem jak to zimą wyglada. Na stronę Białczańskiej nie powinno być problemu.\nJest trochę w WHP (tom 7) a jak pamiętam lepiej opisane w Cywińskim ale nie mam pod ręką.\nOstatnio zmieniony przez bocian dnia Nie 21:42, 27 Mar 2016, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 23:48, 27 Mar 2016\nNa stronę Białczańskiej nie powinno być problemu.\nZe jest mozliwe to na pewno. Ale ja strachliwy jestem i pewnie bym wolał podreptać dookoła.\nzdjecie podpisane Żabia Białczańska Dolina przedstawia ten problem:)\nWysłany: Pon 12:03, 28 Mar 2016\nAle co do meritum to wydaje mi się, że na tej focie widać Białczańską Przeł. Wyżnią? I to wyglada hardo - generalnie bardziej na prawo nie powinno być problemu żeby dostać się na grań.\nFoty z jesieni - na nich nie widać Młynarzowej Przeł. jest przesłonięta ramieniem spadającym z Młynarza ale będąc na Młynarzowej Przeł. - na stronę Białczańskiej wyglądało to całkiem normalnie - na stronę Ciężkiej jak pisałem - dość hardo.\nOstatnio zmieniony przez bocian dnia Pon 12:04, 28 Mar 2016, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 12:55, 28 Mar 2016\nna stronę Białczańskiej wyglądało to całkiem normalnie\nNie twierdzę, ze tak nie jest.\nZ fotki, którą linkowalem widać, że początek będzie taki na pewno. Główne trudności powinny wystąpić na progu mniej więcej w środku zjazdu. Raczej wąsko i na pewno stromo.\nWyżnia Białczańska raczej nie...lepiej jak piszesz na prawo patrząc z dołu na Białczańską albo Owczą. Tam są trawniki. Strome ale trawniki.\nOstatnio zmieniony przez jarodar dnia Pon 13:01, 28 Mar 2016, w całości zmieniany 1 raz


Zbiornik wodny £±ka k/Pszczynymore_vert\nZbiornik wodny £±ka k/Pszczyny to zbiornik zaporowy na rz. PszczynkaZbiornik powsta³ w 1987 r.G³ównymi zadaniami zbiornika s±: - zmniejszenie zagro¿enia powodziowego w dolinie rzeki Pszczynki w rejonie Pszczyny, - wyrównanie przep³ywów ni¿ówkowych na rzece Pszczynce,- stworze...\nStaw ¦lepiotka w Katowicachmore_vert\nStaw - ¦lepiotka Staw znajduje siê na rzeczce ¦lepiotka, która swoje ¼ród³a ma w kompleksie lasów Murckowskich, a przep³ywa przez rezerwat florystyczny Ochojec w którym tworzy tzw. rozlewisko za którym znajduje siê staw ¦lepiotka.Dojazd : raczej pieszo lub rowerem.Po³o¿enie : Las Murc...\nStaw Upadowy nr ³owiska 401- znajduje siê pomiêdzy dzielnicami Katowice - Zawodzie i Janów-Nikiszowiec, przy ul. Transportowców, powsta³ na terenach poprzemys³owych (rejon zlikwidowanego wyrobiska kopalnianego "Upadowa IV"). Posiada powierzchniê 2,2 ha. Brzegi stawu s± gêsto poro...\nStaw o powierzchni 1,37 ha po³o¿ony przy trasie Katowice Tychy na wysoko¶ci osiedla Giszowiec. Staw co jakis czas zarybiany , przewaznie karpiem ale poza karpiem mo¿emy tez z³owiæ takie ryby jak p³oæ , okoñ , kara¶ , wêgorz, sum , szczupak. Blisko stawu znajduje siê restauracja rybaczówka gdzie m...


Edward Gierek. Szkic do portretu PRL [Mariusz Głuszko] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00318 007484 19999014 na godz. na dobę w sumie\nEdward Gierek. Szkic do portretu PRL - ebook/pdf\nAutor: Mariusz Głuszko Liczba stron:\nISBN: 978-83-8064-212-6 Data wydania: 2017-02-16\nMariusz Głuszko (ur. 1970 r.), doktor nauk humanistycznych. Absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie (Wydział Społeczno-Pedagogiczny) oraz Uniwersytetu Rzeszowskiego (Wydział Socjologiczno-Historyczny). Jego zainteresowania naukowe koncentrują się na historii XIX i XX wieku z uwzględnieniem historii regionalnej. Autor książek: Walka konserwatystów krakowskich z demokratami na łamach ich organów prasowych w okresie 1867-1895 (2007), Bieszczady z historią i legendą w tle (2008), Pigułka historii. Cytaty, anegdoty, ciekawostki (2010), Epizody z historii XIX i XX wieku (2011), Między Strasburgiem a Sarajewem. Przemiany polityczne w Polsce i Europie Środkowo-Wschodniej w 1990 roku (2013), Polska wobec rozpadu ZSRR w 1991 roku (2015), a także artykułów naukowych i popularnonaukowych. Recenzent i współrecenzent opracowań historycznych. Fragment recenzji: „Z lektury książki Mariusza Głuszko poznajemy niezwykle ciekawą biografię polityka, który niejednokrotnie musiał podejmować niezwykle istotne decyzje, które wpływały na losy Polski przez niemal całą dekadę lat 70. ubiegłego stulecia. To fascynująca historia kariery politycznej, która przypadła na lata przełomu w dziejach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Stąd tytuł wybrany przez Autora wydaje się bardzo trafny. Po powrocie z emigracji Edward Gierek w większym lub mniejszym stopniu był uczestnikiem wydarzeń 1956, 1968, 1970, 1976, 1980-81 roku. Niezwykle ciekawym jest fakt, że z osoby będącej symbolem przemian politycznych i społeczno-gospodarczych PRL w latach 70., stał się w kolejnej dekadzie osobą, o której w zasadzie się nie mówiło, tak jakby nie istniała. Gierek zapłacił też osobiście za swój upadek polityczny. Uznano go za odpowiedzialnego za kryzys, został wydalony z PZPR, odebrano mu wszystkie odznaczenia, pozbawiono praktycznie środków do życia. W stanie wojennym był internowany dłużej niż wielu opozycjonistów. Książka Mariusza Głuszko, nie ma na celu, jak zauważa Autor, ani gloryfikowania rządów Edwarda Gierka, ani ich potępiania. Chodzi mu o przedstawienie obiektywnej prawdy zarówno o opisywanych czasach, jak i świadkach tamtej epoki. I to się Mariuszowi Głuszko niewątpliwie. udało'. Prof. UR dr hab. Krzysztof Żarna\nM a r i u s z G ł u s z k o Edward Gierek Szkic do portretu PRL Armoryka Mariusz Głuszko Edward Gierek Szkic do portretu PRL Armoryka Sandomierz 2017 Redakcja, korekta, ilustracje w tekście i projekt okładki: Mariusz Głuszko Copyright © 2017 by Mariusz Głuszko Wydawnictwo ARMORYKA ul. Krucza 16 27-600 Sandomierz http://www.armoryka.pl/ ISBN 978-83-8064-212-6 Wstęp Edward Gierek, jako jedyny były I sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, do dzisiaj ma spore grono zwolenników. Od jego politycznego upadku upłynęło już ponad trzy- dzieści pięć lat, a mimo to nadal toczą się dyskusje dotyczące dekady lat siedemdziesiątych XX w., kiedy stał na czele przewodniej siły na- rodu. Pomimo sporej popularności wśród Polaków, zwłaszcza starsze- go pokolenia, Edward Gierek nie doczekał się naukowej biografii. Wiele osób pamiętających tamte czasy kojarzy jego rządy z otwarciem Polski na Zachód. Pierwsza połowa lat 70 – tych to niewiarygodne tempo rozwoju PRL, która należała wtedy do grona najszybciej rozwi- jających się państw w Europie. Wzrost poziomu życia mieszkańców Polski był niepodważalny. Tempo rozwoju gospodarczego połączone z wysokim tempem wzrostu płac powodowało, że na świecie zaczęto mówić o polskim przyśpieszeniu. Program budowy „drugiej Polski” nakreślony przez ekipę Gierka był bardzo atrakcyjny i co ważniejsze, wydawał się możliwy do zrealizowania. Przejmując władzę po Władysławie Gomułce, Gierek musiał w pierwszej kolejności stworzyć dwa miliony miejsc pracy dla mło- dych ludzi, którzy wtedy wchodzili w dorosłe życie. Rozwiązania wy- magał problem zwiększenia ilości budowanych mieszkań. Do tego problemu władze podeszły naprawdę poważnie, do dziś ilość miesz- kań wybudowanych w „dekadzie Gierka” jest rekordowa. Cała polska gospodarka wymagała dofinansowania i unowocześnienia. Wszyscy zdawali sobie sprawę, że bez zagranicznych kredytów Polski nie było stać na zrealizowanie tak ambitnego planu. Nasz kraj był po prostu za biedny, aby o własnych siłach przystąpić do tak szerokiego programu rozwoju gospodarczego i społecznego. Przystępując do realizacji hasła 3 „aby Polska rosła w siłę, a ludziom się żyło dostatniej”, dał Gierek Po- lakom powiew świeżości, przez chwilę można było uwierzyć, że w so- cjalizmie też można żyć w miarę normalnie. Gierek nie bał się wycho- dzić i rozmawiać z ludźmi. Słynne gospodarskie wizyty I sekretarza KC wynikały z jego katowickich doświadczeń. Gospodarzyć uczył się u boku Jerzego Ziętka, gdy sprawował funkcję I sekretarza KW PZPR w Katowicach. Trzeba przyznać, że na Śląsku czynił to dobrze. Inna sprawa, że wraz z upływem lat te jego wizyty po Polsce zaczynały być jednym wielkim teatrem, z czego on sam zdawał sobie sprawę. Gie- rek, o czym często zapominamy, dotrzymał słowa, które dał na począt- ku swoich rządów, że dopóki będzie I sekretarzem KC, władza nie bę- dzie strzelała do robotników. Edward Gierek był jedynym przywódcą PRL, który spotykał się z prezydentami USA. W Waszyngtonie był przyjmowany z honorami należnymi głowie państwa. Przemawiając z trybuny ONZ potrafił za- skoczyć delegatów z całego świata swą znajomością języka francu- skiego. Był jedynym politykiem z bloku wschodniego, który w tam- tym czasie był oficjalnie przyjmowany przez papieża oraz sam papie- ża przyjmował. Z kanclerzem RFN czy prezydentem Francji spotykał się nie tylko oficjalnie, ale także prywatnie. Reprezentując Polskę był przyjmowany w Waszyngtonie, Watykanie, Moskwie, Paryżu, Bonn, Rzymie, Lizbonie i w wielu innych stolicach. Żaden z przywódców PRL nie utrzymywał tak szerokich kontaktów politycznych jak Gie- rek. Czasy dzieciństwa i młodości spędził przyszły I sekretarz KC PZPR we Francji i Belgii, gdyż w ojczyźnie trudno było wtedy o pra- cę. Wiedział co to bezrobocie i bieda. Być może te doświadczenia za- ciążyły na całym jego życiu. Nie chciał, aby w Polsce byli ludzie bez- robotni, głodni, pozbawieni środków do życia. Chciał dać ludziom to, czego może sam nie miał. Czy to się udało? Odpowiedzi zapewne będą podzielone. Po sukcesach z pierwszej połowy dekady lat 70 – tych, w drugiej połowie przyszły gorsze czasy. Wielu będzie pa- miętać represje wobec protestujących w Radomiu i Ursusie, order Vir- tuti Militari dla Leonida Breżniewa, wydłużające się kolejki w skle- pach, rosnące zadłużenie Polski. To jest prawda. Każdy medal ma dwie strony. Można powiedzieć, że za kilka lat względnego dobroby- 4 tu, Polacy zapłacili stanem wojennym i beznadzieją lat 80 – tych. Czy za to wszystko winę ponosi Edward Gierek? Odpowiedź na to pytanie pozostawiam Szanownym Czytelnikom. Gierek zapłacił też osobiście za swój upadek polityczny. Z żadnym byłym I sekretarzem KC nie postąpiono tak, jak z nim. Został wydalo- ny z partii, odebrano mu wszystkie odznaczenia, pozbawiono prak- tycznie środków do życia. W stanie wojennym był internowany dłużej niż Lech Wałęsa. Utrzymywał się z renty belgijskiej, którą przyznał mu rząd tego kraju, za lata pracy w kopalni w Belgii. Szykany dotknę- ły także jego rodzinę. Wobec publicznych oskarżeń czy pomówień nie miał możliwości obrony. Odebrano mu głos. Stanisław Kania i gen. Wojciech Jaruzelski usuwając Gierka od władzy przygotowali mu rolę kozła ofiarnego, który miał zapłacić za błędy nie tylko swoje, ale i ca- łego systemu realnego socjalizmu. W ten sposób chcieli uwiarygodnić w oczach społeczeństwa własne rządy. Nawet długi z lat osiemdziesią- tych próbowano zrzucić na konto Gierka. Profesor Paweł Bożyk, któ- ry był doradcą ekonomicznym I sekretarza KC napisał, że dług ekipy Gierka w 1980 roku wynosił 23 mld dolarów, zaś Jaruzelski w 1989 roku decydując się na oddanie władzy, przekazywał Polskę zadłużoną na 42,3 mld dolarów. Książka Edward Gierek. Szkic do portretu PRL ma charakter popu- larny, została napisana na podstawie opracowań, wspomnień, prasy i dokumentów. Zawarte są w niej opinie zarówno głównego bohatera, jak i jego bliskich współpracowników oraz przeciwników politycz- nych. W książce znajdziecie Państwo opinie historyków zajmujących się dziejami PRL, a także ekonomistów oceniających politykę gospo- darczą lat siedemdziesiątych. O ile historycy są zgodni w swych oce- nach rządów Gierka, to wśród ekonomistów zdania są już podzielone. Wiele z tych opinii jest przeciwstawnych, co powinno dać czytelniko- wi możliwość porównania i wyrobienia sobie własnej oceny opisywa- nych wydarzeń. Jest to ważne, gdyż daje się zauważyć brak wyważo- nych, całościowych opracowań na temat dekady Gierka. W przestrzeni publicznej do dziś funkcjonuje wiele mitów związanych z tamtymi la- tami, które miały swoje blaski i cienie. Modne stało się porównywanie cen i zarobków z czasów Gierka i obecnie, co ma wykazać, jak wtedy ludziom źle się żyło (można spotkać porównanie lat 1975 i 2014). Jest 5 to w pewnym sensie manipulacja. GUS podawał, że średnia pensja w Polsce za 2014 rok wyniosła 3980 zł brutto, co „na rękę” dawało 2839 zł. Dane te dotyczą zarobków w podmiotach zatrudniających 9 i wię- cej osób. Zapominamy jednak, że nie obejmują pracowników mikro- przedsiębiorstw, a więc firm zatrudniających do 9 pracowników. W 2014 roku działalność gospodarczą prowadziło 1 826,3 tys. mikro- przedsiębiorstw, w których przeciętne wynagrodzenie wyniosło 2257 zł brutto, czyli „na rękę” 1639 zł. Jeżeli więc zestawimy te dane cało- ściowo, to faktyczna średnia pensja w Polsce w 2014 roku będzie dużo niższa od tej oficjalnie przyjętej. W 1975 roku w apogeum epoki gierkowskiej średnia pensja wynosiła 3913 zł i tyle przeciętny Polak otrzymywał na rękę, bo nie było podatku PIT. Tak więc w 1975 roku przeciętnie obywatel PRL zarabiał o ponad 1000 złotych netto więcej w porównaniu do zarobków w 2014 roku. Dane za 1975 rok są dużo bliższe prawdy, niż te za 2014 rok, które nie uwzględniają niższych pensji pracowników mikroprzedsiębiorstw, a to oznacza pominięcie zarobków kilku milionów ludzi. Dlatego porównywanie cen i mówie- nie o sile nabywczej w tak różnych okresach mija się z celem. Porów- nywanie cen wódki, kiełbasy, czekolady czy cukru może świadczyć, że życie w latach siedemdziesiątych było jedną wielką udręką. Z dru- giej strony można wskazać, że w czerwcu 1971 roku czynsz za M–3 o powierzchni 42,4 m. kw. wynosił 184 zł (średnia pensja wynosiła wte- dy 2358 zł) zaś 40 lat później czynsz za to samo mieszkanie opiewał na kwotę 617 zł. W ten sposób można się licytować w nieskończo- ność. Warto też dodać, że średnia pensja w kolejnych latach rządów Gierka rosła i pod koniec tamtej dekady wyniosła ponad pięć tysięcy złotych, co wcale nie oznaczało, że ludziom żyło się lepiej niż kilka lat wcześniej. Książka, którą trzymacie Państwo w ręku, nie ma na celu ani glo- ryfikowania rządów Edwarda Gierka, ani ich potępiania. Chodzi o przedstawienie obiektywnej prawdy o opisywanych czasach i lu- dziach. Jak dalece to się udało, niech Szanowni Czytelnicy ocenią sami. Mariusz Głuszko 6 Wybór drogi Dwudziestego grudnia 1970 roku na stanowisko I sekretarza Ko- mitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej został powołany Edward Gierek, który zastąpił Władysława Gomułkę odpo- wiedzialnego za strzelanie do protestujących robotników Wybrzeża. Nadchodził czas budowy „drugiej Polski”, który przeszedł do historii jako dekada Gierka. Kim był nowy przywódca państwa? Edward Gierek urodził się w Porąbce 6 stycznia 1913 roku w ro- dzinie górniczej. Matka Paulina z domu Gojny pochodziła ze śląskiej rodziny spod Pszczyny, ojciec Adam pochodził z Kieleckiego, przybył do Zagłębia Dąbrowskiego w poszukiwaniu pracy, którą znalazł w ko- palni „Kazimierz–Juliusz”. Rytm życia rodziny Gierków podobnie jak i wielu innych rodzin był ściśle związany z rytmem pracy kopalni, w której pobliżu mieszkali. „Z naszych okien widać było szyby tej ko- palni, a gdy przychodził niż, dym wydzielający się z kopalnianej ko- tłowni wciskał się do mieszkania wszystkimi szparami. Pamiętam do- skonale, jak moczyłem ścierki w miednicy stojącej na podłodze, a matka utykała nimi szpary w oknach, aby nie przepuszczały dokucz- liwego swądu” – wspominał po latach Gierek. W 1917 roku rodzinę spotkała tragedia. Ojciec zginął w kopalni i czteroletni Edek wraz z matką oraz młodszą siostrą Heleną zostali praktycznie bez środków do życia. Wkrótce matka otrzymała pracę w piaskarni kopalnianej, ale pensja była bardzo mała. Trudno było wdowie z dwójką dzieci związać koniec z końcem. W czasie nieobec- ności matki mały Edek opiekował się młodszą o dwa lata siostrą. „Peł- niłem więc w wieku lat czterech odpowiedzialną funkcję piastunki” – wspominał w rozmowie z Januszem Rolickim. Rodzina żyła bardzo skromnie. Posiłek stanowiły tradycyjne dla Zagłębia Dąbrowskiego 7 potrawy: fitka, czyli zupa jarzynowa z dodatkiem ugotowanej kiszonej kapusty oraz zalewajka – czyli czysty żur z zakwasu chlebowego z pokrojonymi ziemniakami. Okres dzieciństwa we wspomnieniach Gierka ściśle jest związany z osobą matki. On sam tak o tym pisał: „Wspomnienia z dzieciństwa i młodości wypełnia mi obraz matki […] Przez całe życie towarzyszyły mi uczucia mej matki, wspaniałej niewiasty. Była kobietą średniego wzrostu, mądrą, zaradną, silną fi- zycznie i psychicznie. Od śmierci ojca była faktycznie głową rodziny. Pracowała na jej utrzymanie, troszczyła się o dom i dwójkę dzieci. Życie nie oszczędziło jej trudności i kłopotów”. 11 listopada 1918 roku został zawarty rozejm kończący działania zbrojne I wojny światowej. Zaborcy Polski zostali pokonani. Rzeczpo- spolita budziła się na nowo do życia. We wrześniu 1919 roku Edward poszedł do pierwszej klasy szkoły powszechnej. Był to pierwszy rok szkolny w Polsce niepodległej. Czasy to były jednak niespokojne. Granice Polski dopiero się kształtowały w ogniu walk na wschodzie, zachodzie i południu. Górnicy na Śląsku wszczynali trzy powstania walcząc o przynależność tych ziem do Polski. Po zakończeniu III Po- wstania Śląskiego w 1921 roku matka Gierka wyszła za mąż za górni- ka Antoniego Jarosa, który wkrótce wyjechał z rodziną do Francji w poszukiwaniu pracy. Edek dołączył do rodziny po kilku miesiącach z następną falą emigrantów. Wcześniej nie mógł jechać z powodu cho- roby oraz szkoły, którą ukończył w maju 1923 roku. Zaczynał się czas wędrówek po obcych krajach. Francja uchodząca za bogaty kraj nie okazała się ziemią obiecaną. Wyniszczona po I woj- nie światowej potrzebowała czasu na odbudowę swej gospodarki. Rodzina Gierków początkowo zamieszkała na osiedlu górniczym w Messeix, by po dwóch latach przenieść się do Gardanne, niedaleko Marsylii. Wkrótce przenieśli się na północ, blisko granicy z Belgią do Wallers – Arenberg. Tu Edek mając 13 lat rozpoczął pracę w kopalni. Wobec obowiązujących przepisów młody Gierek został postarzony metrykalnie o jeden rok. „Od pierwszego dnia rozpocząłem pracę na dole. Byłem wtedy nieduży i wlokłem za sobą lampę niemal po ziemi” – wspominał tamten czas po latach. Po upływie trzech lat rodzina Gierków przeniosła się do Paryża licząc na poprawę losu. Stolica 8 Francji okazała się jednak mało gościnna. Kilka nocy spędzonych w barakach Armii Zbawienia, a następnie na ławkach w dworcowej poczekalni spowodowało, że Paryż zapisał się w pamięci Edwarda bardzo niekorzystnie. W końcu biuro pośrednictwa skierowało ich do Belfort przy granicy szwajcarskiej, gdzie brali udział przy odtapianiu kopalni zalanej przez Niemców. Pobyt tutaj trwał rok. Następnie ro- dzina przeniosła się do Esisheing na terenie Alzacji. W tym czasie stan zdrowia ojczyma Gierka uległ znacznemu pogorszeniu. Postanowiono przenieść się do Leforest w departamencie Pas de Calais. Na miejscu Edek rozpoczął pracę jako ładowacz wózków. Wkrótce stał się głową rodziny, gdyż ojczym w związku z pogarszającym się stanem zdrowia wrócił do Polski, gdzie wkrótce zmarł. Matka wyszła ponownie za mąż poślubiając górnika Władysława Koziaka. W Leforest spędził Gierek cztery lata. Tu zaczął się kształtować jego światopogląd, któremu pozostał wierny do końca życia. Mając osiemnaście lat Edward Gierek wstąpił do Francuskiej Partii Komuni- stycznej. Środowisko, w którym się obracał pełne było ludzi o poglą- dach socjalistycznych czy komunistycznych. O wyborze drogi ideolo- gicznej tak mówił: „Dla młodego wrażliwego człowieka, o takim, jak mój życiorysie i rodowodzie, nie było innego wyboru. Tylko mark- sizm rysował przyszłość w lepszych barwach. Tę lepszą przyszłość trzeba było sobie dopiero wywalczyć, ale w młodości człowiek jest skłonny przenosić góry…” Pracując w Laforest przyszły budowniczy „drugiej Polski” zaczął się interesować teatrem i literaturą. „Czytałem, a właściwie pochłaniałem książkę po książce, dzięki czemu poczułem zamiłowanie do literatury i teatru. Ta pasja sprawiła, że w Laforest […] zostałem przewodniczącym kółka dramatycznego i w jednej oso- bie aktorem, reżyserem, a nawet adaptorem” – wspominał Gierek. Przyjęcie ideologii marksistowskiej oznaczało dla przyszłego I se- kretarza KC rozstanie z religią. Nie było to łatwe dla matki, która była osobą głęboko religijną. Ostatecznie pogodziła się z wyborem syna uznając, że jest to jego samodzielna decyzja. Edward Gierek po la- tach, gdy już przestał pełnić wysokie funkcje partyjne spłacił dług mo- ralny wobec matki, wypełniając obietnicę, że będzie miała pogrzeb katolicki. Jednocześnie zarzekał się, że postąpiłby podobnie, gdyby nadal stał w szeregach przewodniej siły narodu. 9 Pobyt Gierka we Francji zbliżał się do końca. On sam jednak nie myślał w tym czasie o powrocie do Polski. Tym różnił się od rodzi- ców, którzy przez cały czas pobytu na obczyźnie przekazywali zaro- bione pieniądze do kraju w nadziei powrotu. Tymczasem sytuacja gospodarcza nie tylko we Francji, ale w całej Europie i USA była bardzo zła. Wiązało się to z wielkim kryzysem ekonomicznym z lat 1929 – 1935, który był pierwszym kryzysem po- wszechnym. Objął swym zasięgiem wszystkie dziedziny gospodarki. Francja, której udział w produkcji przemysłowej świata w 1929 roku wynosił 7 , walcząc z bezrobociem postanowiła pozbyć się obcokra- jowców, którzy zabierali miejsca pracy jej obywatelom. Kryzys dotarł także do Leforest, gdzie znaczny odsetek robotników stanowili Pola- cy. W 1934 roku doszło do strajku w kopalni gdzie pracował Gierek. Strajk trwał trzy dni. Został przerwany po cofnięciu decyzji o zwol- nieniach z pracy. Nie wszyscy jednak mogli wrócić do pracy w kopal- ni. Aresztowany został m.in. szwagier Gierka Piotr Gajewski. Podjęta akcja strajkowa kosztowała Edwarda bardzo wysoką cenę. O wyda- rzeniach z tym związanych tak mówił: „Tym razem i moja działalność w organizacji strajku nie uszła uwadze policji. Po wyjeździe na po- wierzchnię pozwolono mi umyć się w kopalnianej łaźni, ale doprowa- dzono na noc do domu, wręczono dokument ekspulsji z Francji i zaka- zano opuszczania mieszkania do dnia następnego […]. Nazajutrz rano policjanci wręczyli mi dokumenty podróży do granicy polskiej, odpro- wadzili na dworzec i ulokowali w pociągu wraz z kilkunastoma inny- mi rodakami”. Przymusowy powrót Gierka do Polski oznaczał kolejne kłopoty natury ekonomicznej. Zamieszkał w Zagórzu, dziś dzielnicy Sosnow- ca, w domu wystawionym przez rodziców za pieniądze zarobione na emigracji. O znalezieniu pracy nie było mowy. Sytuacja gospodarcza w Polsce objętej kryzysem była dużo gorsza niż nad Sekwaną, skąd musiał wyjechać. „Sytuacja zastana w kraju potwierdziła najgorsze opowieści o polskiej nędzy słyszane na obczyźnie. Pogłębiła też prze- konanie, że taka Polska, jaką widziałem z progu naszego domu, nie ma przed sobą żadnych perspektyw. Ludzie, którzy idealizują teraz Polskę przedwrześniową, albo nie wiedzą, co mówią, albo nie chcą wiedzieć” – mówił Gierek. Przez trzynaście tygodni dostawał zapo- 10 mogę dla bezrobotnych w kwocie piętnastu złotych na tydzień. Sytu- acja uległa względnej poprawie w listopadzie 1934 roku, gdy otrzymał powołanie do odbycia służby wojskowej. Przez dwa lata służył w 1 Pułku Artylerii Motorowej w Stryju. W trakcie służby Gierek zdo- był uprawnienia kierowcy – mechanika, nauczył się też grać na akor- deonie. Koniec służby wojskowej oznaczał powrót do szeregów bezrobot- nych. W tej sytuacji postanowił zwrócić się o pomoc do przyjaciela swego ojca, chrzestnego Sołtysika, który pracował w kopalni „Kazi- mierz – Juliusz”. Podczas rozmowy Gierek opowiedział o swoim po- bycie we Francji oraz o tym, że przystał do komunistów. Sołtysik, gdy to usłyszał ryknął: „Gdzieś ty tam poszedł, gdyby twój ojciec żył, tak by ci mordę obił, żebyś ruski miesiąc popamiętał”. Na koniec obiecał jednak pomóc w znalezieniu pracy w kopalni. Plany trzeba było jed- nak szybko zweryfikować. W kopalni zaczęły się masowe zwolnienia i o zatrudnieniu Edward mógł zapomnieć. Jedyne co się udało zała- twić, to spotkanie z dyrektorem kopalni, który zgodził się na wpisanie Gierka na listę górników wyjeżdżających do Belgii. Rozmawiając z dyrektorem Edek powołał się na pamięć swego ojca, który w tej ko- palni stracił życie. Oczekując na wyjazd Edward Gierek ożenił się ze Stanisławą, z domu Jędrusik. Znalazł też pracę w cegielni, gdzie jednak za wyko- naną pracę płacono cegłami, które należało sprzedać, aby mieć na chleb. Nie było to takie proste, gdyż w budownictwie panował zastój. Młodzi oczekując na wyjazd do Belgii mieszkali u matki Gierka, bę- dąc de facto na jej utrzymaniu. Okres pobytu w Polsce przyszły I se- kretarz KC PZPR nie wspominał najlepiej: „Był to jeden z najtrudniej- szych okresów mego życia. Przeszedłem wiele upokorzeń i znalazłem się w nędzy. Gdyby nie dwuletnia służba wojskowa, doprawdy nie wiem, co bym ze sobą zrobił”. Wyjazd do Belgii zmienił sytuację życiową Edwarda i Stanisławy. Po przekroczeniu granicy belgijskiej osiedli w Limburgii. Pomimo ba- riery językowej Gierek mógł być zadowolony. Miał pracę, a jako gór- nik – specjalista robót kamiennych – dosyć dobrze zarabiał. Było to bardzo ważne, gdyż rodzina zaczęła się powiększać. Najpierw urodził się syn Adam, który otrzymał imię po dziadku, a po roku kolejny syn 11 Zygmunt, który wkrótce jednak zmarł. W 1942 roku Gierkom urodził się trzeci syn, Jerzy. Ze wspomnień Gierka wynika, że przebywając w Belgii prowadził dosyć aktywne życie na niwie społecznej i poli- tycznej. Miał brać udział w zbiórce pieniędzy na polski Fundusz Obrony Narodowej a w 1937 roku brał udział w akcji sprowadzenia na leczenie i do adopcji trzech tysięcy dzieci z objętej wojną domową Hiszpanii. Zajmował się także rozprowadzaniem literatury partyjnej w języku flamandzkim wśród Flamandów. I jak wspominał po latach, było to zadanie nie tylko banalne, ale i niewdzięczne. „Niewielu bo- wiem znałem miejscowych ludzi, więc aby nie zawieść towarzyszy, podrzucałem gazetki na progi domów, w barakach, a pieniądze, bez wiedzy żony, wpłacałem do kasy z własnej kieszeni”. Pierwszego września 1939 roku III Rzesza zaatakowała Polskę. Rozpoczęła się II wojna światowa. Osamotniona Rzeczpospolita sta- wiała rozpaczliwy opór w oczekiwaniu na pomoc sojuszników: Fran- cji i Wielkiej Brytanii, które dopiero trzeciego września wypowiedzia- ły wojnę Niemcom. Realnej pomocy nasz kraj jednak się nie doczekał. Co innego Berlin. Od pierwszych dni wojny Niemcy mieli wsparcie armii słowackiej, która zaatakowała na południu nasze oddziały. Sie- demnastego września do Polski wkroczyła armia sowiecka na mocy porozumienia z dwudziestego trzeciego sierpnia 1939 roku zwanego paktem Ribbentrop – Mołotow. Zaatakowana ze wszystkich stron Pol- ska musiała ulec. Sojusz komunistów z hitlerowcami wprawił w zdu- mienie całą Europę. Dla wielu działaczy komunistycznych był to po prostu szok. Trudno więc zrozumieć Gierka, który po tych wydarze- niach podjął decyzję o wstąpieniu do Komunistycznej Partii Belgii. Nie próbował przedostać się do Francji, gdzie w 1940 roku odtwarza- no polską armię pod dowództwem generała Władysława Sikorskiego. Nie oznaczało to jednak, że w trakcie wojny zajmował się tylko pracą w kopalni. Wspominając czas wojennej zawieruchy Edward Gierek przyznawał się do uczestnictwa w belgijskim ruchu oporu. Podczas wywiadu, jakiego udzielił Januszowi Rolickiemu tak o tym mówił: „Na początku 1942 roku przybył do mnie zakonspirowany towarzysz z Brukseli […] i poprosił, abym gromadził materiały wybuchowe do akcji sabotażowych. Miałem przekazywać je wyznaczonemu towarzy- szowi, a on przewoził je dalej. I tak przez z górą dwa lata byłem trybi- 12 kiem w machinie ruchu oporu”. Co najmniej cztery razy odbyły się re- wizje w domu Gierków. „Te rewizje były dosyć gwałtowne, ale dzięki ostrzeżeniom zawsze kończyły się szczęśliwie”. Wspierając ruch opo- ru, Gierek nawiązał współpracę z katolicką organizacją Biała Bryga- da, której przekazywał materiały wybuchowe. Mówiąc o ruchu oporu w Belgii musimy pamiętać, że sytuacja w tym kraju była odmienna od tej w Polsce. Wielu Belgów popierało Hitlera, prężnie działał nacjona- listyczny Flamandzki Związek Narodowy, na froncie wschodnim wal- czył Legion Waloński z czasem przekształcony w 28 Ochotniczą Dy- wizję Grenadierów SS „Wallonien” pod dowództwem Leona De- grelle’a, który otrzymał Krzyż Żelazny z rąk Adolfa Hitlera. Należy uczciwie przyznać, że Gierek nie robił z siebie bohatera. W latach późniejszych, szczególnie gdy zajmował stanowisko I sekre- tarza KC PZPR, nie wyolbrzymiał swego udziału w rozgromieniu III Rzeszy. Tym bardziej że wielu przywódców państw wspólnoty socjali- stycznej właśnie takie bohaterskie życiorysy kreśliło. Przykładem mógł być Leonid Breżniew czy „Czarujący książę ludzkości” z Rumu- nii – Nicolae Ceausescu. Na tle takich właśnie „herosów” jak Breż- niew, Ceausescu, czy rodzimych jak Mieczysław Moczar lub Michał Rola – Żymierski wojenny życiorys Gierka był więcej niż skromny. Pod tym względem towarzysz Edward potrafił zachować umiar. „Nie dopuściłem, by w miarę upływu czasu i obejmowania coraz wyższych stanowisk partyjnych i państwowych, rosły moje zasługi i czyny wo- jenne” – napisał po latach. Wyzwolenie Limburgii przez Amerykanów w 1944 roku nie przy- niosło większych zmian w życiu rodziny Gierków. On sam utworzył w kopalni polską grupę komunistów w ramach partii belgijskiej. Sytu- acja zmieniła się po zakończeniu II wojny światowej w 1945 roku. Wśród Polaków w Belgii nastąpił podział. Część opowiadała się za rządem londyńskim, część za chełmskim jak wtedy mówiono. Polska w wyniku postanowień z Jałty została oddana Stalinowi. Oznaczało to przejęcie władzy przez komunistów. Gierek, co zrozumiałe, opowie- dział się po stronie nowych władców Polski. W związku z tym brał udział w przejmowaniu Ambasady Polskiej w Brukseli, która dotych- czas podlegała rządowi londyńskiemu. Został też wybrany na prze- wodniczącego Okręgowego Zarządu Związku Patriotów Polskich. 13 „Nazwa naszego związku była, jak dziś stwierdzam, nietrafna. Wszy- scy kojarzą ją ze Związkiem Patriotów Wandy Wasilewskiej. Nie mie- liśmy z nim nic wspólnego. Chcieliśmy jedynie zjednoczyć się, by działać na rzecz kraju i tysięcy Polaków tułających się w owym czasie po Belgii” – wspominał Gierek. Wkrótce sytuacja towarzysza Edwar- da uległa zmianie. Przestał pracować w kopalni. Władze komunistyczne w Warszawie dążyły do uzyskania kontroli nad polskimi organizacjami komunistycznymi działającymi na Zacho- dzie. Na początku 1946 roku Gierek został odpowiedzialnym za pol- skie grupy komunistyczne działające w Belgii. W tym samym roku na terenie tego kraju powstała Polska Partia Robotnicza. Polscy komuni- ści opuścili szeregi partii belgijskiej i wstąpili do PPR, której zjazd odbył się w październiku. I sekretarzem wybrano Feliksa Chudelskie- go, zaś Gierek wszedł do jedenastoosobowego komitetu. Tak zaczyna- ła się działalność towarzysza Edwarda w szeregach PPR. W 1946 roku starano się scalić wszystkie polskie grupy lewicowe działające w Bel- gii. Miał temu służyć zjazd takich organizacji, podczas którego jed- nym z przemawiających był Edward Gierek. Referat, jaki wygłosił trudno nazwać przełomowym. „Jego tezy nie były ani rewolucyjne, ani rewelacyjne: emigracja musi być zjednoczona, bo tylko wówczas władze belgijskie będą się z nią liczyły; musi też być zjednoczona z krajem, który potrzebuje pomocy”. To jednak wystarczyło, aby Gie- rek został wybrany na przewodniczącego Rady Narodowej Polaków w Belgii. Funkcję tę pełnił do 1948 roku, gdy powrócił do Polski. Edward i jego rodzina nie byli specjalnie zachwyceni wizją powro- tu do zniszczonego wojną kraju. Stało się tak na skutek polecenia par- tyjnego. Do Belgii przybył Ostap Dłuski, wypróbowany towarzysz, zaprawiony w robocie partyjnej, który poinformował Gierka, że zabie- ra go do Polski. Zasadniczym jednak celem było przeniesienie towa- rzysza Edwarda do Francji na stanowisko sekretarza tamtejszej PPR. Po powrocie do kraju, Stanisława z dwoma synami zamieszkała u teściowej w Zagórzu, zaś Gierek w Warszawie przygotowywał się do wyjazdu nad Sekwanę. Oficjalnie miał się udać do Paryża jako de- legat Polskiego Czerwonego Krzyża we Francji. „Jako delegat miałem mieć status półdyplomatyczny, pozwalający mi na swobodne dyrygo- wanie Komitetem Obwodowym PPR. Wkrótce okazało się, że tak nie 14 będzie. Francuzi bowiem oświadczyli, że pan Gierek został już raz wydalony z Francji i nie zaszły żadne okoliczności, które pozwoliłyby na cofnięcie tamtej decyzji” – wspominał po latach. W tej sytuacji Dłuski zaproponował Gierkowi powrót do Belgii, co spotkało się z twardym sprzeciwem towarzysza Edwarda. Sprawa trafiła do Roma- na Zambrowskiego, który w tamtym czasie był znaczącą osobą w pol- skim ruchu komunistycznym. W czasie wojny pełnił obowiązki szefa Zarządu Polityczno – Wychowawczego 1 Armii Polskiej w ZSRR. Od 1944 roku był członkiem PPR, a w latach 1945 – 1948 zasiadał w Biu- rze Politycznym PPR. Zajmował się infiltracją legalnie działających tuż po wojnie partii politycznych i przejmowaniem nad nimi kontroli. Członek Biura Politycznego KC PZPR do 1963 roku oraz Rady Pań- stwa w latach 1947 – 1955. W okresie 1945 – 1954 był przewodniczą- cym Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Go- spodarczym. Stając przed obliczem Zambrowskiego, Gierek – jak wynika z jego wspomnień – przeciwstawił się pomysłowi wysłania go ponownie do Belgii. „Powiedziałem wprost: „Nie będę z siebie robił pośmiewiska”. Dla poparcia tej tezy stwierdziłem, że mój szybki powrót wywrze fa- talne wrażenie na Polakach w Belgii, będzie dowodem niekompetencji Warszawy i może skomplikować sytuację polityczną wśród Polonii”. Ostatecznie Zambrowski zgodził się z argumentami Gierka i postano- wił zagospodarować go na rodzimym podwórku. Towarzysz Edward został pracownikiem Wydziału Organizacyjnego Komitetu Centralne- go. Mając 35 lat, po 22 latach spędzonych na tułaczce po Francji i Belgii, Gierek powrócił do Polski na stałe. Pobyt w Warszawie i praca w KC szybko zaczęły mu doskwierać. Mieszkał z czterema osobami w pokoju na najwyższym piętrze gma- chu KC. Jako jedyny z tej piątki miał żonę i dzieci, za którymi tęsknił. Po upływie kilku miesięcy Gierek postanowił porozmawiać z kierow- nikiem wydziału Franciszkiem Mazurem na temat przydziału miesz- kania i sprowadzenia rodziny do Warszawy. Sprawa zakończyła się niepowodzeniem. O mieszkaniu w Warszawie trzeba było zapomnieć. Gierek często w takich sytuacjach powtarzał, że „tyłek nie przyrósł mu do stołka” i może wrócić do pracy w kopalni. Towarzysze nie chcieli posyłać go do kopalni i dlatego został skierowany do pracy 15 w Komitecie Wojewódzkim w Katowicach w Wydziale Organizacyj- nym. Teraz mógł się nacieszyć rodziną. Mieszkali z żoną i dwójką sy- nów w jednym pokoju w domu u matki w Zagórzu. W czasie, gdy Gierek walczył o lokum, na szczytach władzy toczy- ła się ostra walka polityczna. Wynikało to z ogólnej sytuacji w Euro- pie po zakończonej wojnie. Niedawni sojusznicy z koalicji antyhitle- rowskiej teraz stali po przeciwnych stronach barykady. Doktryna Tru- mana i Plan Marshalla ostatecznie zwieńczyły proces podziału Europy na dwa bloki, których granica przebiegała przez Niemcy. Świat wkra- czał w epokę Zimnej Wojny. Stalin już od 1947 roku zwiększał kon- trolę nad państwami satelickimi. Na Węgrzech została rozbita Partia Drobnych Rolników. W sierpniu 1947 roku został skazany na karę śmierci Nikoła Petkow przywódca partii chłopskiej w Bułgarii. Trzy miesiące później na 10 lat więzienia został skazany Juliu Maniu – li- der Narodowej Partii Chłopskiej w Rumunii. Z więzienia nigdy nie wyszedł. Podobnie działo się w Polsce. Przywódca Polskiego Stron- nictwa Ludowego, były premier rządu na emigracji Stanisław Miko- łajczyk salwował się ucieczką na Zachód po sfałszowanych przez ko- munistów wyborach. W lutym 1948 roku w Czechosłowacji doszło do komunistycznego przewrotu. Narastał konflikt na linii Moskwa – Bel- grad. Stalin patrzył nieufnie na politykę przywódcy Jugosławii Józefa Broz – Tito, który dążył do jak największej niezależności swego kraju od ZSRR. Wódz światowego proletariatu sprzeciwiał się planom Tito dotyczącym federacji Jugosławii z Albanią. Ponadto był przeciwny znoszeniu na Bałkanach wewnętrznych granic celnych. Otwarty kon- flikt z Tito czy blokada Berlina mogły stanowić zarzewie nowego konfliktu w Europie, do którego na szczęście nie doszło. Stalin w oba- wie, aby przykład Tito nie podziałał na innych wasali, postanowił za- ostrzyć kurs polityczny. Wszystkie uzależnione kraje zaczęto prze- obrażać na modłę radziecką. W każdym z tych państw funkcjonował „mały Stalin”, który był przedstawiany jako jego najwierniejszy uczeń. Nad Wisłą najwierniejszym uczniem Stalina został Bolesław Bierut, dlatego Władysław Gomułka został usunięty ze stanowiska se- kretarza generalnego Polskiej Partii Robotniczej. Na przełomie sierp- nia i września 1948 roku podczas posiedzenia KC PPR Gomułka zo- stał oskarżony o „odchylenie prawicowo – nacjonalistyczne”. Oskar- 16 życielem był Bolesław Bierut, który nie znosił towarzysza Wiesława – taki pseudonim nosił Gomułka w czasie wojny. Na czele partii stanął Bierut, co było sprzeczne z konstytucją marcową 1921 roku, do której odwoływały się władze Polski Ludowej. Konstytucja stwierdzała, że prezydent RP musi być bezpartyjny. Dotychczasowy przywódca PPR został aresztowany. Nad Europą Środkowo – Wschodnią zapadła stali- nowska noc. Przed komunistami w Polsce pozostało jeszcze jedno za- danie: eliminacja ze sceny politycznej Polskiej Partii Socjalistycznej. Do zadania zabrano się metodycznie. Najpierw dokonano weryfikacji członków PPS, a przy okazji niektórych członków PPR. W listopadzie 1948 roku odbył się w Warszawie proces pokazowy przywódców PPS – WRN, którzy sprzeciwiali się połączeniu z PPR. Następnie dopro- wadzono do wchłonięcia PPS przez PPR co zostało dokonane na Kon- gresie Zjednoczeniowym obu partii, który odbył się w dniach od pięt- nastego do dwudziestego pierwszego grudnia 1948 roku w Auli Poli- techniki Warszawskiej. Maria Dąbrowska obserwując tamte wydarze- nia napisała: „Dekoracja miasta była w ordynarnym guście. Ludzie mówią, że Warszawa na kongres osłupiała, a potem się zaczerwieni- ła”. Zjednoczenie PPS i PPR oznaczało pogrzeb tej pierwszej partii, która tak dobrze zapisała się w historii Polski. Józef Cyrankiewicz, przedwojenny działacz PPS, przemawiając w imieniu delegatów tej partii, podkreślił doniosłą rolę PPR w walce o wolność i demokrację, a jednocześnie poddał bardzo ostrej krytyce działania PPS w okresie międzywojennym, jak i tuż po wojnie. Prze- mawiając powiedział m.in.: „PPS chorowała na kretynizm parlamen- tarny w kraju, gdzie tego parlamentaryzmu nie było, gdzie wegetował on przez pewien czas tylko, a potem był już jedynie marzeniem i wspomnieniem Żuławskiego. Mimo to socjologia polityczna wo- dzów PPS sprowadzała się wyłącznie do obliczania ile by też można było dostać mandatów, gdyby w Polsce były kiedyś tzw. prawdziwe demokratyczne wybory. Raz jeszcze stanęło przed PPS zagadnienie władzy – w okresie wojny z hitleryzmem. Znowu było rzeczą jasną, że po pobiciu Niem- ców powstanie próżnia w Polsce i władza znajdzie się na ulicy, WRN troszczyła się o to, by władzę tę przejęły z góry przygotowane organy państwa podziemnego, będącego kontynuacją polskiego reżimu 17 sprzed września, WRN z góry wyrzekała się nawet cienia próby samo- dzielnej akcji wespół ze stronnictwami demokratycznymi; szła na na- tychmiastowe zagarnięcie władzy przez organy wojskowe, podległe sanacyjnym generałom. Nic dziwnego, że WRN przy takiej polityce wewnętrznej musiała uważać Związek Radziecki za gorszego wroga niż Niemcy hitlerowskie. Cała nadzieja WRN polegała na tym, że bagnety Anglosasów przy- wiodą tu londyńskich wielkorządców wraz z ich czarnosecinną armią faszystowską andersów i sosnkowskich. Każda klęska Niemców na wschodzie, każdy krok naprzód zwycięskiej Armii Radzieckiej był ciosem dla tych reakcyjnych koncepcji – WRN – owskich. Przegrane tych szarlatanów politycznych byłyby może obojętne, gdyby nie to, że za każdym razem płacił za nich krwią lud polski, a przede wszystkim polska klasa robotnicza; i raz jeszcze przyszło nam za to zapłacić niesłychaną hekatombą ofiar warszawskiego po- wstania i zagładą całego miasta”. Było to wzorowe przemówienie w stalinowskim stylu. Oportunizm Cyrankiewicza święcił tryumf. Dzięki takiej postawie Józef Cyrankiewicz był najdłużej urzędującym premierem PRL, sprawującym swą funkcję przez 21 lat. „Była to w dziejach PRL–u osobowość wyjątkowa. Jak ulał pasuje doń określe- nie „zwierzę polityczne”. W innych czasach lub innym kraju byłby z pewnością nie tylko wybitnym politykiem parlamentarnym, ale może i mężem stanu, miał bowiem niezwykły instynkt i temperament, błyskotliwą inteligencję i wysoką jak na polityka kulturę. W historii PRL–u pozostał jednak tylko jako grabarz Polskiej Partii Socjalistycz- nej, wieloletni, ale „malowany” premier, a wreszcie ten z jej przywód- ców, który dwukrotnie w przełomowych momentach robotniczych re- belii – w latach 1956 i 1970 – wzywał do krwawej z nimi rozprawy” – tak oceniał Cyrankiewicza profesor Paweł Wieczorkiewicz. W obradach kongresu wzięło udział ponad 1500 starannie dobra- nych delegatów. Wśród nich był Edward Gierek jako delegat z So- snowca. Nowa partia przyjęła nazwę Polska Zjednoczona Partia Ro- botnicza, co „oznaczało całkowite zatarcie socjalistycznej tradycji”. Od tej chwili całe życie Gierka będzie podporządkowane służeniu linii partii aż do momentu, gdy zostanie z niej usunięty. 18 Początek kariery Wchłonięcie PPS przez PPR, czyli tzw. zjednoczenie ruchu robot- niczego w Polsce oznaczało przetasowania w szeregach organizacji partyjnej. Do beneficjentów tych roszad należał Gierek. W katowic- kim Komitecie Wojewódzkim nastąpiła zmiana I sekretarza. Zenon Nowak został zastąpiony przez Ryszarda Strzeleckiego, który powie- rzył towarzyszowi Edwardowi pełnienie obowiązków kierownika Wy- działu Organizacyjnego KW. Wobec trudnej sytuacji mieszkaniowej swojej rodziny Gierek postanowił rozpocząć starania o mieszkanie dla siebie. Udał się do Strzeleckiego i przedstawił mu swoją sytuację. W rozmowie stwierdził, że w przypadku odmowy przyznania mu mieszkania, poprosi o skreślenie go z listy aparatu partyjnego. Sekre- tarz wezwał kierownika Wydziału Ogólnego KW i polecił załatwić mieszkanie dla towarzysza Gierka. Wezwany kierownik zaczął tłuma- czyć sekretarzowi, że będzie to bardzo trudne, co Strzelecki przerwał oświadczając: „Jeśli w ciągu tygodnia nie załatwicie tego mieszkania, to oddacie mu swoje”. Po trzech dniach Gierek odebrał klucze do dwupokojowego mieszkania w tzw. kołchozie partyjnym, czyli budyn- ku, w którym mieszkali pracownicy KW. Sytuacja mieszkaniowa ro- dziny Gierków znacznie się poprawiła. On sam zaś związał się z apa- ratem partyjnym na dobre i na złe. Partia dała awans, partia dała mieszkanie, partia postanowiła do- kształcić. Jesienią 1949 roku przyszły budowniczy „drugiej Polski” został skierowany do Centralnej Szkoły Partyjnej przy KC PZPR w Łodzi. Dotychczasowe wykształcenie Gierka zamykało się w ra- mach szkoły powszechnej. Jeszcze kilka lat później nie ukrywał, że ma problemy z pisaniem. Długi okres pobytu za granicą od najmłod- szych lat dawał o sobie znać. Nauka w Szkole Partyjnej trwała dwa 19 lata. Wówczas nazywano to studiami, w dzisiejszych czasach możemy to nazwać kursem. Gierek uczęszczał na wykłady z historii, matema- tyki, fizyki, geografii, etyki, logiki, filozofii. Podstaw retoryki uczył słynny aktor i były dyrektor Teatru Narodowego – Aleksander Zelwe- rowicz. Najważniejsze zajęcia dotyczyły jednak podstaw marksizmu w jego stalinowskiej wersji, zaś podstawowym podręcznikiem był Krótki kurs WKP(b). Nauka szła Gierkowi dosyć opornie, pomimo tego, że naprawdę się starał. Broniła go dyrektorka Szkoły, dawna działaczka Komunistycznej Partii Polski, Romana Granas. Pozytywną opinię wystawiła mu Walentyna Najdus, która napisała: „On jest obo- wiązkowy, rzeczowy, jego odpowiedzi są zawsze upartyjnione. Teore- tyk z niego słaby, a partyjniak praktyk z niego dobry. Tam, gdzie trze- ba teorii, on kuleje i zawsze wiąże z praktyką. Ja go w robocie partyj- nej widzę na stanowisku”. Ostatecznie na świadectwie Gierek miał same czwórki. W ogólnej ocenie absolwenta napisano: „Przyszedł na Szkołę ze słabym przygotowaniem. Mocny grzbiet partyjny i solidny stosunek do nauki sprawiły, że poczynił poważne postępy, jakkolwiek był bardzo obciążony pracą partyjną na Szkole. Nadaje się na odpo- wiedzialne stanowisko w KW”. Wkrótce partia postawiła przed nim trudne zadanie. Nadchodził czas próby. Zimnowojenna rywalizacja ZSRR z USA musiała się odbić na sy- tuacji wewnętrznej w państwach uzależnionych od Kremla. Polityka gospodarcza w bloku sowieckim podporządkowana była doktrynie militarnej. Przejawem ścisłej zależności gospodarczej było powołanie w styczniu 1949 roku na konferencji w Moskwie Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG). Utworzyły ją: Bułgaria, Czechosło- wacja, Polska, Rumunia, Węgry i ZSRR. Wkrótce przyjęto jeszcze ko- lejną „potęgę” gospodarczą – Albanię i w ten sposób utworzono w Eu- ropie wspaniałą siódemkę… W 1950 roku w Polsce przyjęto plan sześcioletni, który zakładał wzrost produkcji przemysłowej w latach 1950 – 1955 o 158 w sto- sunku do poziomu z 1949 roku, a rolnictwa o 50 . Pierwszy rok pla- nu okazał się pomyślny. Sytuacja szybko uległa jednak zmianie. Wybuch wojny na Półwyspie Koreańskim w czerwcu 1950 roku zaostrzył sytuację polityczną na świecie. Stalin wspierał komunistów chińskich, którzy walczyli ramię w ramię z komunistami Korei Pół- 20 nocnej pod światłym przywództwem Kim Ir Sena. Zaatakowaną Ko- reę Południową wsparli Amerykanie pod egidą ONZ. Walczący o po- kój Związek Radziecki potrzebował pieniędzy na zbrojenia. „W 1950 r, radzieckie wydatki zbrojeniowe wyniosły 15,5 miliarda dolarów i przewyższały o miliard ówczesne wydatki amerykańskie. Rok póź- niej ZSRR wydał 20,1 miliarda dolarów, gdy Stany Zjednoczone – 33,3 miliarda. W Stanach Zjednoczonych zbrojenia wzmagały ko- niunkturę, w Związku Radzieckim i krajach satelickich zwiększały nę- dzę społeczeństwa”. Stalinowska polityka wobec Polski zmuszała Warszawę do zwiększania planów wydobycia węgla. Aby sprostać tym żądaniom wydłużono czas pracy górników o godzinę. Była to przysłowiowa iskra rzucona na beczkę prochu. Górnicy postanowili strajkować. W dniach drugi – czwarty kwietnia 1951 roku w pięciu kopalniach Zagłębia wybuchły strajki. Wśród strajkujących były ko- palnie: „Kazimierz – Juliusz”, „Czerwona Gwardia”, „Jowisz”, „Ge- nerał Zawadzki”, „Grodziec”. Jak napisał profesor Andrzej Paczkow- ski: „Gromadzący się robotnicy złorzeczyli władzom, śpiewano pieśni religijne, dochodziło do szamotaniny z nadzorem, próbowano pobić interweniującego wiceministra górnictwa”. Aby wykonać założone plany, górnicy bardzo często pracowali powyżej ośmiu godzin, bywa- ły przypadki, że zjeżdżającym na dół górnikom zabierano zegarki. Warunki pracy górników były tragiczne, nic więc dziwnego, że posta- nowili strajkować, choć doskonale wiedzieli czym to grozi w stali- nowskiej Polsce. Do uśmierzenia tych strajków postanowiono wykorzystać Edwarda Gierka. Miał to być jego pierwszy duży sprawdzian z wierności linii politycznej partii. Po upływie wielu lat Gierek tak wspominał ten mo- ment: „Wtedy to, a był to chyba koniec pierwszego kwartału 1951 roku, wezwał mnie do siebie Roman Zambrowski i mówi: „Słuchaj – tak to przeszedł ze mną na ty – strajkują górnicy w twojej kopalni „Kazimierz” i innych sąsiednich zagłębiowskich kopalniach, jedź do nich i spróbuj się z nimi dogadać, bo inaczej będzie tragedia, a chce- my jej za wszelką cenę uniknąć”. Zambrowski poinformował też Edwarda, że pomyślne wypełnienie zadania będzie oznaczało dla nie- go awans na sekretarza KW. 21 Zachęcony wizją awansu, zaopatrzony w partyjną instrukcję, Gie- rek prosto z gabinetu Zambrowskiego udał się do Sosnowca, gdzie mieścił się KWK „Kazimierz – Juliusz”. Wysłannik Zambrowskiego zdawał sobie sprawę z powagi sytuacji. Na miejscu czekał już na Gierka Marian Czerwiński, działacz związkowy z Katowic. To z nim towarzysz Edward zjechał na dół, do strajkujących górników. Obaj pa- nowie wykazali się dużą odwagą cywilną, gdyż górnicy zapowiedzieli już wcześniej, że wrzucą do szybu każdego, kto odważy się zjechać na dół bez decyzji o odwołaniu dodatkowego czasu pracy. Przebieg roz- mowy znamy tylko z relacji Gierka: „Gdy tylko zjechaliśmy na dół i opuściliśmy tzw. klatkę, podeszli do nas górnicy, by sprawdzić, kim jesteśmy. Byli uzbrojeni w pały, łańcuchy, gaśnice. Była to straż przy szybie. Spytali: „Z czym przyjeżdżacie? Macie decyzje? Marian pró- bował coś mówić, ale go zakrzyczeli. Wtedy ja zabrałem głos, ale na- tychmiast przerwali mi: „Czego tu chcesz skur… do szybu z nim”. Ja wtedy jak najtubalniejszym głosem ryknąłem: „Kogo wy chcecie wrzucić do szybu, mnie? Tu krwi moich ojców przelano już wiele, tu zginął mój ojciec, dziad, moi krewni, a wy teraz chcecie mnie wrzucać do szybu!” Zrobiła się cisza, krzyknąłem więc: „Gierek się nazywam, są tutaj moi krewni, oni poświadczą, że mówię prawdę”. Gdy już nie przerywali mi, mówiłem spokojniej: „Myślicie, że tylko wy potraficie organizować strajki, ja też organizowałem i dostałem za to w dupę – tak dosłownie powiedziałem – tylko, że ja organizowałem je prze- ciwko obcym, przeciwko kapitalistom, a za wasz strajk będziemy pła- cili my wszyscy”. Mówiłem gwarą zagłębiowską, a byłem zdetermi- nowany, zdenerwowany, do tego musiałem być w tym swoim uniesie- niu autentyczny, bo zaczęli mnie słuchać, zadawać pytania i tak po kil- ku godzinach perswazji i dyskusji zgodzili się wyjechać na po- wierzchnię”. Na wieść o zakończeniu strajku w „Kazimierzu”, załoga „Czerwo- nej Gwardii” sama przerwała strajk. Gierek prosto z „Kazimierza” udał się do KWK „Jowisz”, gdzie także udało mu się przekonać straj- kujących górników do zakończenia akcji strajkowej. Wygaszenie strajków górniczych w Zagłębiu było dużym sukcesem Gierka. Zgod- nie z obietnicą Zambrowskiego w nagrodę został powołany na stano- wisko sekretarza organizacyjnego KW. Przede wszystkim jednak zo- 22 stał dostrzeżony w kierownictwie centralnym. Przestał być anonimo- wym działaczem terenowym, jakich wielu. W Warszawie zauważono, że Gierek nie tylko potrafi rozmawiać z górnikami, ale, że posiada wśród nich autorytet. Dla samego Gierka był to chyba moment przeło- mowy w karierze politycznej. Jak napisał Piotr Gajdziński w książce Gierek. Człowiek z węgla, „Nabiera pewności siebie, wiary we własne siły. Dokonał rzeczy prawie niemożliwej, nie wystraszył się gróźb, po- trafił przekonać do swoich racji. Stał się innym człowiekiem”. Zakończenie strajków w Zagłębiu nie oznaczało zakończenia misji Gierka. Strajki, zwłaszcza w czasach stalinowskich nie mogły zakoń- czyć się bez konsekwencji dla uczestników. Z ramienia władz partyj- nych Gierek miał wziąć udział w spotkaniach, podczas których roz- wiązywano organizacje partyjne w kopalniach biorących udział w strajku. Były to paskudne przedstawienia, trwające po kilka godzin. Jedyne co udało mu się wywalczyć, to zgoda Biura Politycznego, aby bez jego obecności rozwiązano organizację w kopalni „Kazimierz – Juliusz”. Na pewno Gierek nie czuł się komfortowo. Zdawał sobie sprawę, że władze nie postąpiły uczciwie ani wobec niego, ani wobec górników. „Gdy polecono mnie właśnie wykonanie tej decyzji Biura Politycznego, przeżywałem kilkugodzinny kryzys. Miałem poczucie wielkiej krzywdy, uczynionej zarówno górnikom, jak i mnie osobiście. W końcu poszedłem na to zebranie, bo wytłumaczyłem sobie, jeśli ja tego nie zrobię, to zrobi to ktoś inny w sposób bardziej brutalny, a or- ganizacje partyjne w tych kopalniach, tak czy owak, zostaną rozwią- zane”. Ponure ceremonie odbierania legitymacji partyjnych od uczest- ników strajku musiały naprawdę wywrzeć wrażenie na samym Gier- ku. Wrócił do tej sprawy po Październiku 1956 roku, gdy został I se- kretarzem KW PZPR w Katowicach. Na jego polecenie zwołano ze- branie organizacji partyjnych trzech kopalń Zagłębia, które w 1951 roku strajkowały. Wówczas Gierek publicznie przeprosił tych, którzy zostali wydaleni z partii w sposób tak haniebny. Miał także odwagę przeprosić za złamane słowo, które dał podczas rozmów, że nikt ze strajkujących nie zostanie ukarany. W 1951 roku Gierek niewątpliwie dał dowód, że w trudnych chwi- lach partia może na niego liczyć. Tacy właśnie ludzie byli potrzebni. W tamtym czasie nic właściwie nie było pewne, nawet ustalone grani- 23 ce. Gdy Gierek namawiał górników do zakończenia strajku, Moskwa zmusiła Warszawę do oddania tzw. kolana Bugu, ziem bogatych w węgiel kamienny i czarnoziemy. Była to największa w historii po- wojennej Polski korekta graniczna (w tym samym roku miała jeszcze miejsce korekta granicy z NRD na wyspie Uznam). Dotyczyła wymia- ny terenów o powierzchni 480 km2. Oficjalnie podano, że wymiana te- rytoriów odbyła się z inicjatywy polskiej i miała przynieść naszemu krajowi wymierne korzyści ekonomiczne. Było to nieprawdą. Stalin zaproponował wymianę terytoriów, przejmując bogate tereny uprawne i łatwo dostępne złoża węgla kamiennego, gdzie po ośmiu latach zbu- dowano cztery duże kopalnie. Towarzysze radzieccy zapewniali stronę polską, że w zamian otrzyma tereny ze złożami ropy naftowej, co jak pokazała rzeczywistość, okazało się kłamstwem. ZSRR odstąpił Polsce tereny z ówczesnego obwodu drohobyckie- go z miasteczkiem Ustrzyki Dolne oraz wioskami: Czarna, Lutowiska, Krościenko, Bandrów Narodowy, Bystre, Liskowate wraz z terenami okolicznymi. Polska odstąpiła ZSRR fragment województwa lubelskiego z mia- stami: Bełz, Sokal, Uhnów, Krystynopol, Waręż wraz z linią kolejową Rawa Ruska – Krystynopol. Ludność z okolic Sokala została pod ko- niec 1951 roku przesiedlona w Bieszczady w ramach „Akcji H – T”. Tak właśnie wyglądały stosunki we wspólnocie socjalistycznej. Strajki w PRL miały to do siebie, że zawsze kończyły kariery jed- nych a zaczynały innych. Tak było w przypadku Gierka. Jego praw- dziwa droga na szczyt zaczęła się w 1951 roku w wyniku strajku gór- ników i skończyła upadkiem z tego szczytu w 1980 roku, po strajkach stoczniowców. Tymczasem towarzysz Edward w 1952 roku został po- słem na sejm, co znacznie wzmocniło jego pozycję na Śląsku. Dwa lata później znalazł się wśród delegatów na II Zjazd PZPR, na którym dokonano kolejnej korekty planu sześcioletniego. „Postanowiono przyśpieszyć rozwój rolnictwa zwiększając pomoc dla gospodarstw uspołecznionych, zwiększyć import surowców dla przemysłu lekkiego oraz podnieść tempo wzrostu produkcji w działach wytwarzających na potrzeby rynku”. W praktyce zmieniło się jednak niewiele. Jedyna zmiana jaka się dokonała na Zjeździe, to ponowne objęcie funkcji pre- 24 miera przez Józefa Cyrankiewicza, co wynikało z sytuacji na Kremlu po śmierci Stalina w 1953 roku. Życie polityczne Edwarda Gierka nabierało tymczasem rozpędu. Awansował na sekretarza ekonomicznego KW w Katowicach. Śląsk stanowił centrum gospodarcze Polski. Kwestie ekonomiczne były tu priorytetowe. Z racji pełnionej funkcji Gierkowi podlegało górnictwo, które w tamtym czasie było oczkiem w głowie władz PRL. Drzwi do najważniejszych gabinetów w Warszawie zaczynały się powoli przed towarzyszem Edwardem otwierać. W maju 1953 roku kierownik Wy- działu Przemysłu Ciężkiego KC PZPR Stanisław Łapot tak scharakte- ryzował Gierka: „Posiada duże doświadczenie pracy partyjnej. Zna problematykę przemysłu, w szczególności przemysłu węglowego. W pracy rzeczowy, wnikliwy. Umie pracować z ludźmi, posiada auto- rytet w organizacji partyjnej i administracji przemysłowej”. Na początku 1954 roku do Gierka zadzwonił Bolesław Bierut. Taki telefon mógł oznaczać coś naprawdę ważnego. Towarzysz Tomasz – taki pseudonim w czasie wojny nosił Bierut – nie miał zwyczaju dzwonić osobiście do sekretarzy wojewódzkich. W trakcie rozmowy Bierut poinformował Gierka, że decyzją Biura Politycznego został po- wołany na stanowisko kierownika Wydziału Ekonomicznego KC PZPR. Oznaczało to przenosiny do Warszawy. Na miejscu okazało się, że będzie podlegał bezpośrednio Bierutowi. Dostęp do najważniejszej osoby w państwie był znakomitą trampoliną do dalszej kariery. Z dru- giej strony istniało także niebezpieczeństwo odejścia w niebyt poli- tyczny. Gierkowi podlegał przemysł ciężki, który był najważniejszy z ważnych w PRL. Zajmując się tak kluczowymi sprawami, można było dużo zyskać, ale i dużo stracić, tym bardziej że sytuacja politycz- na nie tylko w Polsce, ale w całym bloku sowieckim po śmierci Stali- na była napięta. Już kilka dni po śmierci wodza ludzkości został aresz- towany marszałek Polski Michał Rola – Żymierski, zaś we wrześniu 1953 roku Prymas Stefan Wyszyński. „Śmierć Stalina nic nie zmieniła w polityce polskiego kierownictwa. Czekało ono na rozwój sytuacji w Moskwie, wiedząc, że o wiele większym grzechem od zbyt twardej polityki jest nadmiernie liberalna”. Pod koniec 1953 roku do Berlina Zachodniego zbiegł wysoki funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeń- stwa Publicznego – ppłk. Józef Światło. Uciekinier należał do kręgu 25 najbardziej wtajemniczonych w działalność stalinowskiego aparatu bezpieczeństwa w Polsce. Światło brał udział w aresztowaniu zarów- no Gomułki, jak i Żymierskiego. Po śmierci Stalina, a następnie zli- kwidowaniu w ZSRR wszechmocnego jak się wydawało Ławrientija Berii uznał, że czas wszechwładzy bezpieki kończy się, choć w Polsce system stalinowskiego terroru trzymał się jeszcze dosyć dobrze. Przełom nastąpił w 1954 roku. We wrześniu tego roku w poznań- skiej fabryce Cegielskiego, wówczas imienia Józefa Stalina robotnicy po raz pierwszy zbiorowo zaprotestowali przeciwko niskim płacom i nieprawidłowościom przy rozdziale mieszkań. Bariera strachu zosta- ła pokonana. Dyrekcja zakładu nie zastosowała represji wobec robot- ników, ale poszła na częściowe ustępstwa. Do tej pory było to nie do pomyślenia, aby protestujący robotnicy nie musieli ponieść konse- kwencji za udział w protestach czy strajkach. W tym samym miesiącu do Polski zaczęły napływać audycje Radia „Wolna Europa”, w któ- rych występował Światło. Ratując własną skórę brał udział w cyklu audycji RWE, opowiadając nie zawsze prawdziwe historie, które mia- ły się dziać za „żelazną kurtyną”. Rewelacje Światły musiały budzić konsternację w kierownictwie PZPR, gniew wśród szeregowych członków partii, dla społeczeństwa zaś były potwierdzeniem przy- puszczeń i domysłów. W jednej z audycji Światło zwrócił się wprost do Bieruta mówiąc: „Przecież wy codziennie łamiecie elementarne za- sady wolności obywatelskiej. Wy sfałszowaliście referendum i wybo- ry w roku 1947 i 1952. Pamiętacie przecież, że ja właśnie byłem w specjalnej komisji powołanej w bezpieczeństwie, która przygotowa- ła wam sfałszowane protokóły wszystkich okręgowych komisji wy- borczych w roku 1952. Wyście wstawili w nich tylko potrzebne cyfry. Wyście, towarzyszu Tomaszu, zlikwidowali legalną opozycję i praw- dziwe stronnictwa, między innymi przy pomocy specjalnej likwida- cyjnej grupy morderców przy komitecie centralnym. Wyście zlikwido- wali legalną prasę opozycyjną i w tych gazetach innych partii, które rzekomo jeszcze istnieją, poumieszczaliście swoich własnych agen- tów. Przypomnijcie sobie, towarzyszu Tomaszu, że od dawna bezpie- czeństwo wyrobiło sobie u was to, że aparat bezpieczeństwa nie musi przedkładać żadnych dowodów winy, aby aresztować człowieka”. Światło opowiadał także o życiu codziennym Bieruta, o luksusach, 26 w jakich żyje on i jego dwór. To musiało robić wrażenie. Codziennie na biurku Bieruta lądowały raporty z nasłuchu radiowego i nowe re- welacje. Choć nie wszyscy mieli dostęp do tych raportów, wieści o ich zawartości szybko się rozchodziły. Gierek nie miał bezpośredniego dostępu do raportów dotyczących rewelacji Światły. Z Bierutem spotykał się raz w tygodniu celem omó- wienia głównych spraw ekonomicznych. Obok spotkań służbowych, towarzysz Edward brał udział w prywatnych spotkaniach u towarzy- sza Tomasza, mogąc naocznie przekonać się, na jakim poziomie żyje. Uczestnictwo w prywatnych spotkaniach w willi Bieruta przy ulicy Klonowej w Warszawie czy też w Konstancinie było dużym wyróż- nieniem i mogło dawać Gierkowi nadzieję na dalsze awanse. Niewąt- pliwie przychylność Bieruta znacząco wpłynęła na pozycję Gierka w aparacie partyjnym. Stąd chyba brała się u przyszłego I sekretarza KC PZPR duża sympatia do towarzysza Tomasza. Objawiła się ona jeszcze po latach, gdy w schyłkowym okresie swoich rządów, w lipcu 1979 roku Gierek osobiście odsłonił pomnik Bieruta w Lublinie. Mo- nument ustawiono na ówczesnym Placu Bieruta, gdzie stał do lipca 1990 roku. W okresie swoich rządów Gierek wydatnie pomagał syno- wi Bieruta, Janowi Chylińskiemu, który w 1978 roku został nawet am- basadorem PRL w Republice Federalnej Niemiec. Tymczasem nadszedł 1956 rok. W lutym tego roku odbył się XX Zjazd KPZR, na którym Nikita Chruszczow wygłosił referat o zbrodniach stalinowskich. Szokiem nie był sam fakt popełnionych zbrodni, ale ich skala. Potępiono także obowiązujący jeszcze do nie- dawna kult jednostki. Stojący na czele delegacji PZPR Bolesław Bie- rut zdawał sobie sprawę z własnej odpowiedzialności za terror stali- nowski w Polsce. To tylko pogorszyło stan jego zdrowia, które od pewnego czasu mocno szwankowało. Dwunastego marca 1956 roku Bolesław Bierut zmarł w Moskwie. Jak wówczas mówiono: „pojechał w futerku, wrócił w kuferku”. Śmierć Stalina, referat Chruszczowa, zmiany na Kremlu, musiały pociągnąć za sobą reformy w całym bloku radzieckim. W PZPR rozpoczęła się walka o władzę pomiędzy dwie- ma grupami: natolińczykami i puławianami. Pierwsi charakteryzowali się poglądami konserwatywnymi, opowiadali się za wzmocnieniem kontroli nad społeczeństwem. Druga grupa optowała za szybkimi re- 27 formami i demokratyzacją życia społecznego w naszym kraju. Dwu- dziestego marca 1956 roku na VI Plenum KC został wybrany na miej- sce zmarłego Bieruta nowy I sekretarz KC. Został nim Edward Ochab, przedwojenny komunista, człowiek uczciwy, o nie najszerszych jed- nak horyzontach. Cieszył się za to zaufaniem Moskwy, czemu wyraz dał Chruszczow, obecny na Plenum w Warszawie. Wybór Ochaba był rozwiązaniem tymczasowym. On sam wcale nie „palił” się do tego stanowiska. W rozmowie z Teresą Torańską tak o tym mówił: „Z róż- nych przyczyn nie chciałem. Miałem parę spięć z towarzyszami ra- dzieckimi i uważałem, że nie jest to dobre dla sprawy. Oni pamiętali mi przeciwstawienie się podwyższeniu czasu pracy górników w 1947 roku i moje wnioski w sprawie odwołania Wozniesieńskiego i Skulba- szewskiego. Pamiętali też, że zawsze uważałem KPP, tak haniebnie zamordowaną, za wyraz najpiękniejszych tradycji polskiego ruchu ro- botniczego”. Śmierć Bieruta i walka o władzę w PZPR dla Gierka zakończyła się kolejnym awansem. Podczas posiedzenia omawianego tutaj Ple- num został wybrany w skład Sekretariatu KC. „Ochab, jak każdy nowy sekretarz, szukał nowych ludzi, których awans wiązałby się już z jego nazwiskiem. Z reguły też każdy nowy członek władz partii po- winien, biorąc przynajmniej na logikę, czuć się związany z tym pierw- szym sekretarzem, któremu wybór zawdzięcza. Ja zresztą, przyznam szczerze, wzdragałem się przed tym wyborem. Uważałem, że awans ten może być przedwczesny”– tak po latach wspominał tamten okres Gierek. Walka frakcyjna w PZPR po śmierci Bieruta powodowała, że kie- rownictwo partii nie było zdolne realnie ocenić sytuacji w kraju. To- warzysze żyli w swoim świecie, zajęci sprawami, które nie miały real- nego wpływu na poprawę codziennego życia Polaków. Lekceważono sygnały płynące z dołu, od samych robotników. Załoga dawnych za- kładów Cegielskiego w Poznaniu jeszcze w kwietniu i maju 1956 roku zażądała obniżenia norm, podwyżek płac i zmniejszenia opodatkowa- nia. Postulaty te nie spotkały się z pozytywnym odzewem w Warsza- wie. W tej sytuacji, we wtorek dwudziestego szóstego czerwca delega- cja robotników udała się na rozmowy do stolicy, które nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Dodatkowo rozeszła się pogłoska, że człon- 28 kowie delegacji zostali aresztowani, co nie było prawdą. Wpłynęło to jednak na wzrost napięcia wśród robotników. Dwa dni później załoga Cegielskiego (wówczas jeszcze imienia Stalina) ogłosiła strajk i ru- szyła pochodem do centrum Poznania. Po drodze do pochodu przyłą- czali się robotnicy z innych zakładów poznańskich. Lekceważenie po- stulatów robotniczych zakończyło się tragedią. W rozmowie z Rolic- kim Gierek stwierdził, że po otrzymaniu sygnałów z Poznania od Ma- riana Czerwińskiego z którym „gasił” strajki górników w 1951 roku, dotyczących skali niepokojów, skontaktował się z I sekretarzem KC Edwardem Ochabem. Decyzje postanowiono odłożyć w czasie, które- go już nie było. Gierek alarmowany przez Czerwińskiego, który wte- dy był wiceprzewodniczącym Centralnej Rady Związków Zawodo- wych, postanowił udać się Poznania. „Nie mając żadnych kompetencji od Ochaba do ugaszenia pożaru, postanowiłem następnego dnia rano o piątej pojechać samochodem do Poznania. Dojechałem już tylko do rogatek miasta, tam bowiem zatrzymała mnie pikieta strajkowa” – wspominał Gierek. Pieszo więc udał się w stronę budynku Komitetu Wojewódzkiego. Na miejscu okazało się, że budynek został już zajęty przez demonstrantów i zdemolowany. Sytuacja była naprawdę poważ- na. Razem z Czerwińskim, którego spotkał na ulicy, udali się w stronę budynku Wojewódzkiej Rady Narodowej, który jeszcze nie został opanowany przez robotników. Gierek miał nadzieję telefonicznie skontaktować się z Ochabem i opowiedzieć mu o sytuacji w stolicy Wielkopolski. Nie zdążył jednak, gdyż do budynku wdarła się pikieta robotników. „Przybyli szukali przewodniczącego. Niewątpliwie też zostałbym przez nich zrewidowany ze wszystkimi tego konsekwencja- mi, gdyby nie przytomność sekretarki, która schowała mnie i Czer- wińskiego w pokoiku recepcyjnym” – tak wspominał te dramatyczne chwile w Przerwanej dekadzie. Janusz Rolicki z kolei twierdzi, że se- kretarka schowała Gierka i Czerwińskiego w dwóch dużych szafach. „Gierek był tą szafą bardzo zawstydzony. On, późniejszy szef partii, musiał się chować do szafy! Prosił mnie, by o tym\nEdward Gierek. Szkic do portretu PRL\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Edward_Gierek__Szkic_do_portretu_PRL-ebookRO/p02033039i020" target="_blank" title="Edward Gierek. Szkic do portretu PRL [Mariusz Głuszko] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Edward Gierek. Szkic do portretu PRL [Mariusz Głuszko] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Góra jest więc nie tylko celem sportowego osiągnięcia, ale ma też ogromne znaczenie symboliczne. Tam odczuwa się intensywniej. Częściej padają ważne pytania i częściej potrafimy sobie na nie odpowiedzieć. Dokonujemy bardzo ważnych, całkowicie własnych wyborów i to daje nam tę dziką wolność ze wszystkimi jej konsekwencjami. Bardzo często w otaczającym nas świecie spotykamy się z rozumieniem wolności jako swobody robienia wszystkiego, na co ma się ochotę. Wspinaczki wysokogórskie często wystawiają naszą wolność osobistą na ciężką próbę, a to za sprawą sytuacji o podwyższonym stopniu ryzyka, gdzie stajemy się odpowiedzialni nierzadko za życie, i to nie tylko swoje. „Tam wysoko żaden prokurator nosa nie wściubi. Prawo działające na nizinach staje się bezradne. Pozostaje nam jedna jedyna odpowiedzialność – przed własnym sumieniem” (Wilczkowski 1981: 98). Profesor Uniwersytetu Columbia Lyman Bryston pisze, że obok zasady miłości drugą największą i najlepszą zasadą na świecie jest rywalizacja sportowa. Wyraża przy tym nadzieję, że kiedyś każdy z nas zauważy i doceni (szczególnie profesorowie!) bardzo istotną korelację pomiędzy aktywnością sportową a szeroko pojętą wolnością. „Cnota i wartość sportu do tej pory nie była i nie jest traktowana wystarczająco poważnie w życiu i edukacji” (cyt. za: Keating 1964: 25). Moja ciocia mawia, że w górach czuje się jakby była uczniem, nauczycielem i egzaminatorem jednocześnie. Ja posunę się dalej i powiem, że aktywność przestrzenna jest dla mnie jedynym momentem, w którym odczuwam całkowite scalenie się duszy z ciałem. Całkowitą wolność.


Seweryna Szmaglewska - sprawdź jakie ebooki (PDF, epub, kindle mobi) i audiobooki (mp3) znajdziejsz na Publio.pl - Twoja księgarnia internetowa.\nSeweryna Szmaglewska - liczba pozycji (10)\nPisarka i jedyna Polka zaproszona do złożenia zeznań w procesie norymberskim. Przyszła na świat w Przygłowie, niedaleko Piotrkowa Trybunalskiego. Studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Łódzkim. Po wybuchu wojny wróciła do Piotrkowa, gdzie pracowała jako ratowniczka w szpitalu i uczyła na tajnych kompletach. Osiemnastego lipca 1942 roku została aresztowana przez gestapo i przewieziona do obozu Auschwitz-Birkenau. 18 stycznia 1945 roku udało jej się uciec z marszu śmierci. Debiutowała w 1945 roku książką „Dymy nad Birkenau”, w której opisała swoje obozowe przeżycia. W lutym 1946 książka została włączona jako materiał dowodowy przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze. Przez lata była wiceprezesem Rady Naczelnej ZBoWiD. Opublikowała między innymi: „Zapowiada się piękny dzień” (1960), „Czarne stopy” (1960), „Niewinni w Norymberdze” (1972), „Dwoje smutnych ludzi” (1986). Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi i Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki I stopnia.


Cashless - KIR rozwija system Paybynet. Wśród jego dostawców znalazła się pierwsza instytucja spoza sektora bankowego\nKIR rozwija system Paybynet. Wśród jego dostawców znalazła się pierwsza instytucja spoza sektora bankowego\nOd teraz przelewy Paybynet mogą zlecać klienci SKOK Stefczyka\nNa stronie internetowej Stefczyka, największej w Polsce spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, pojawiła się informacja o udostępnieniu przez nią przelewów typu Paybynet. Informację tę potwierdziło biuro prasowe KIR-u, który jest operatorem systemu Paybynet. Przelewy tego rodzaju wkrótce będą mogli wykonywać klienci wszystkich SKOK-ów w Polsce.\nPaybynet to rozwiązanie za pomocą którego można natychmiast zapłacić za różnego rodzaju usługi i produkty w internecie. Jest wykorzystywany nie tylko w e-commerce, ale także przez urzędy administracji publicznej czy towarzystwa funduszy inwestycyjnych. Decyduje o tym fakt, że system Paybynet nie korzysta z pośredników, a imię i nazwisko czy nazwa płatnika zawsze znajduje się na potwierdzeniu przelewu. To inaczej niż w konkurencyjnym rozwiązaniu, a więc przelewach pay by link, gdy pomiędzy nadawcą a odbiorcą pieniędzy jest pośrednik w postaci takiej firmy jak np. Dotpay czy PayU.\nPrzeczytajcie także: System mojeID KIR-u dostępny w kasynie\nKasa Stefczyka oraz pozostałe SKOK-i są pierwszym niebankowym dostawcą przelewów w systemie Paybynet. Dotychczas wśród instytucji oferujących to rozwiązanie były same banki, takie jak: Alior, Pekao, PKO BP, Millennium, Getin, BNP Paribas czy oba zrzeszenia spółdzielcze – BPS i SGB. Z liczących się banków na polskim rynku systemu Paybynet nie oferuje jeszcze mBank, Santander i Credit Agricole.


Życiowa przygoda | Być może dla świata jesteś tylko małym człowiekiem, ale dla mnie jesteś całym światem <3 I choć jeszcze nie mam Ciebie namacalnie, to już za kilka tygodni będę tulić Cię w ramionach. Dziś czuję Twoje kopniaki, obserwuję jak się poruszasz i rozpychasz. I marzę by móc dać Ci wszystko to co najlepsze. - 30.10.2016\nMacierzyństwo – ciężka i trudna praca czy najwspanialsza życiowa przygoda?\nKiedy miałam kilka lat postrzegałam matkę jako bohaterkę. Wychowywała mnie sama i robiła wszystko by zapewnić mi jak najlepsze dzieciństwo. Ubierała w piękne sukienki, zaplatała warkocze, kupiła wymarzoną lalkę - Żanetę. Dmuchała na zdarte kolano, ocierała łzy i tuliła do snu. Kiedy miałam lat kilkanaście wściekałam się, że kompletnie mnie nie rozumie i czepia się o wszystko. Marzyłam tylko by przetrwać lata gimnazjum i liceum i w końcu uciec z domu na studia. Tam przecież czekała na mnie upragniona wolność. Kiedy wyprowadziłam się na studia a jeszcze póżniej do UK, zrozumiałam jak niewdzięczną cholerą byłam. Uświadamiam sobie coraz częściej, ile ta Bohaterka dla mnie zrobiła. Jak ciężko jej musiało być, gdy została ze mną maleńką, nie mając pomocy od nikogo. Jak bardzo samotna musiała się czuć przez te wszystkie lata. Ile razy odmówiła sobie czegoś, by móc ofiarować coś mi. Ile razy przełożyła swoje dobro ponad moje. Mając lat 25, zastanawiam się czy będę choć w połowie tak dobrą matką jak Ona.\nTOTALNY BRAK CZASU 23 września 2017\nChildminder 11 września 2017\nZąbek nr 3 11 września 2017\nPrzytulas 24 sierpnia 2017\nDmuchamy 21 sierpnia 2017\nb.bisz o Oddychaj\nIka o Oddychaj\n~Constance1011 o Czas\n~Constance o Czas\nprzez Ika na 23 września 2017 w maluch w domu • 0 komentarzy\nJestem okropna. Pamietam, jak zakladalam bloga i myslalam jak cudownie bedzie moc sobie zapisywac tu, co sie u nas dzieje. Bylam przekonana, ze bede tu pisac o kazdej nadrobniejszej zmianie, o kazdym zabku, kazdej nowej uiejetnosci zdobytej przez malucha. A jak to wyglada w rzeczywistosci? Pojawiam sie tu raz na dwa tygodnie albo i rzadziej a i to jest wizyta…\nprzez Ika na 11 września 2017 w maluch w domu • 0 komentarzy\nMamy za sobą drugą wizytę u childminder i jestem pełna optymizmu. Na pierwszym spotkaniu udało nam się trochę pobawić i porozmawiać o tym jak nasza współpraca będzie wyglądać, a dziś poznaliśmy nową koleżankę i sprawdziliśmy czy jeśli mama zniknie na kilka minut, to będzie w porządku… Spojrzał na mnie przelotem, gdy wychodzilam i wrócił do zabawy Swoją droga jak wróciłam,…\nZąbek nr 3\nNo to wczoraj odkryłam, że wyszła małemu górna jedyneczka już Sob ie wyobrażam ten uśmiech\nNiesamowitym przytulaskiem staje się mój mały szkrab. Nigdy nie doświadczyłam czegoś wspanialszego, niż to jego tulenie. Siedzi koło mnie w łóżku, po czym kładzie główkę na moim ramieniu, chwilkę poleży i się podniesie, by za chwilę znów powtórzyć ten rytuał. Tuli się do nóg, tuli się do rąk, tuli się do brzucha, gdzie się tylko da Uwielbiam to I ten…\nprzez Ika na 21 sierpnia 2017 w maluch w domu • 0 komentarzy\nNowa umiejętność to dmuchanie Brzmi bardziej jak dyszenie po przebiegnietym maratonie, ale to szczegół Mój mały naśladowca.\nByła era plujka, była era piskacza, nadeszła era straszaka od paru dni nie chce wydawać innych odgłosów jak straszenie… dalej gada po swojemu, pojawi się mama czy baba Ale zdecydowanie częściej jest to jakieś buczenie i harczenie. Spodobało mu się to na tyle, że powtarza to w kółko toż to już prawie growling\nNo to pięknie zaczęliśmy nasz ósmy miesiąc. W nocy obudził się ciepły Ale myślałam, że to tylko kwestia spania pod kołderką. Rano jednak wcale nie było lepiej. Temperatura. Dziecko markotne. Pora iść do lekarza. Całe szczęście, że wyrobiłam mu wcześniej EHIC. Lekarz stwierdził zapalenie gardła i powiększenie węzłów chlonnych. I tym sposobem trzy kolejne dni spędziliśmy w domu. Właściwie dopiero…\nprzez Ika na 7 sierpnia 2017 w maluch w domu • 0 komentarzy\nKurczę zaczynam się bać zostawiać swoje dziecko choćby na kilka godzin bo już mnie coś omija. wyskoczylam na noc do Elviry, wracam kolejnego dnia z samego rana i co? I moje dziecko robi ,kosi, kosi,, bo babcia nauczyła A jak sobie pomyśle ile będzie mnie omijać każdego dnia, kiedy jego połowę będzie spędzał z childminder Tłumaczę sobie, że tak…\nBałagan myślowy nowości u malucha\nprzez Ika na 25 lipca 2017 w maluch w domu • 0 komentarzy\nRany rany znowu mam zaległości z newsami z życia malucha Ale wypełnia mi całe dnie tak skutecznie, że nawet nie myślę o tym, by siąść na chwilę i coś napisać. Na pewno pisałam o pierwszym ząbku, ale czy pochwaliłam się, że 10 dni później obok dolnej prawej jedynki wyrosła lewa? No i chyba idzie już kolejny ząbek bo dziąsła opuchnięte…\nprzez Ika na 19 lipca 2017 w Związek • 0 komentarzy\nDużo za dużo czasu na przemyślenia a jednocześnie brak spokojnej chwili by podumać nad tym co było i co będzie w najbliższym czasie. Przewijają mi się przez głowę jakieś obrazy. Przypominają się pierwsze dni i tygodnie. Nieschodzący z buzi uśmiech, moja dłoń zamknięta w jego dłoni, nasze wspólne wyjścia ze znajomymi, blask w oczach i szczery śmiech. A z drugiej…