00215 005960 20489989 na godz. na dobę w sumie\nRozdział pierwszy pustynia Sonora w Arizonie o godzinę jazdy samochodem z Maricopy pierwsze dni maja Skały i pył, sucha roślinność i kaktusy. Białe, oślepiające słońce. W te okolice już od dawna nikt się nie zapuszczał. Wśród wiszących w nieruchomym powietrzu tumanów kurzu jechały dwa pojazdy terenowe, podskakując na wyboistej drodze. Pierwszy nich, wielkie srebrne subaru z napędem na cztery koła, zatrzymał się z chrzęstem opon na kamieniach. Wysiadło z niego trzech mężczyzn. Byli to dwaj Europejczycy i Japończyk. Trzymany na muszce automatycznego pistoletu kaliber .45 Azjata miał związane ręce. Taśmą, nie sznurem, bo sznur pozostawia ślady. Taka sama srebrna taśma zaklejała jego usta, skutecznie tłumiąc krzyk. Koszulka Japończyka była mokra od potu. Porywacze wiedzieli, że ich ofiara nazywa się Michio Miyazaki i jest naukowcem. Reszta ich nie obchodziła. Jadący za subaru jaskrawoczerwony jeep cherokee zahamował, siedząca za jego kierownicą kobieta wyłączyła silnik i wysiadła. Przeczesała palcami wilgotne od potu włosy, wytarła dłonie o dżinsy. Panującą ciszę przerywało miarowe pykanie rozgrzanego metalu karoserii i tłumione kneblem jęki więźnia popychanego przez dwóch mężczyzn. Kobieta obeszła samochód i otworzyła drzwi od strony pasażera. Wzięła z fotela mały pojemnik, który musiała wieźć przez pustynię. Jeep należał do Miyazakiego, na tylnym siedzeniu i w bagażniku spoczywały liczne pudła i skrzynki z aparaturą naukową. Błękitny pojemnik nie był własnością Japończyka, a jego zawartość ważyła niewiele. Plastykowe pudełko na lunch z małymi dziurkami w górnej pokrywce spełniało określony cel. Odsuwając je jak najdalej od siebie, sięgnęła po leżącą na podłodze samochodu torebkę. Zamknęła drzwi i pośpiesznie pobiegła do kompanów. Zbliżając się, usłyszała bełkot więźnia błagającego o litość. Nikt go nie słuchał. – To powinno wystarczyć – powiedział wyższy, szczupły Europejczyk, rozglądając się wokół. Jego niski, krępy kompan nie spuszczał więźnia z muszki swojego pistoletu. Kobieta postawiła pudełko na ziemi i cofnęła się z widoczną ulgą. Sięgnęła do wiszącej na ramieniu torebki, wyjęła z niej parę grubych skórzanych rękawic. Rzuciła wyższemu kompanowi najpierw prawą, później lewą. – Twoja kolej – powiedziała. – Ja tego nie dotknę. Szczupły mężczyzna bez słowa włożył rękawice, drugi porywacz kopniakiem przewrócił Miyazakiego na plecy. Japończyk płakał, łzy rozmazywały mu pył na policzkach. Wysoki mężczyzna podszedł do pojemnika i przykucnął. Obserwowany przez resztę towarzystwa ostrożnie z jednej strony uchylił wieczko. Zerknął do środka, włożył dłoń w rękawicy do pudełka i ściskając w dłoni jego zawartość, wstał. Na widok połyskliwego brązowego skorpiona w ręku oprawcy Miyazaki zaczął krzyczeć i się wyrywać. Choć posiadał specjalizację w innej wąskiej dziedzinie nauki, od razu domyślił się, że ma do czynienia z arizońskim skorpionem drzewnym, jednym z najbardziej niebezpiecznych pajęczaków na ziemi. Szarpał się, próbował uwolnić skrępowane ręce. Serce z przerażenia podchodziło mu do gardła. Nie mógł oderwać wzroku od niespokojnego skorpiona, jego długiego, wijącego się ogona, kolca pełnego jadu. Oprawca uniósł rękę i rzucił groźnego pajęczaka na pierś Azjaty. Oceniając nową sytuację, w jakiej się znalazł, skorpion na chwilę zamarł. Przerażony Miyazaki wyciągnął szyję, brodę oparł na piersi, zabełkotał. Napinając każdy mięsień, obserwował jadowitego zabójcę. Jednak skorpion myślał raczej o ucieczce. Gorączkowo przebierając odnóżami, zsunął się z żeber leżącego Japończyka na ziemię. – Cholera. – Wysoki porywacz szybko podszedł do miejsca, w którym skorpion próbował się zakopać, i złapał go. Między palcami rękawicy posypały się strużki piasku. Miyazaki odchodził od zmysłów. – Spróbuj jeszcze raz – doradziła kobieta. Mężczyzna kiwnął głową, przyglądając się z uznaniem małemu stworzonku w swojej dłoni. Twarda sztuka. Wiedział, że skorpiony istnieją od milionów lat. Nie zmieniają się, bo natura idealnie przystosowała je do otoczenia. Nawet wojna nuklearna, zabójcza dla ludzi, nie byłaby w stanie wyrządzić im większej szkody. Nie chciał skrzywdzić pajęczaka, musiał tylko go podrażnić i uruchomić jego instynktowną reakcję obronną. Ścisnął go, czując przez rękawicę wijący się twardy pancerz. Uniósł skorpiona nad odkrytą szyję Japończyka. Rzucił go w miejsce, gdzie w dołku pod grdyką ofiary zebrała się mała kałuża potu. Wylądowawszy na skórze człowieka, przestraszony skorpion zdecydował się na natychmiastowy atak. Zakończony kolcem ogon uderzył szybciej niż grzechotnik. Z zaklejonych taśmą ust ofiary wydobył się charkot. Japończyk zaczął się miotać jak ryba wyrzucona na piasek. Skorpion odbiegł na bok, szukając schronienia. Na szyi ofiary pojawił się czerwony, szybko puchnący punkcik, oddalony tylko dwa centymetry od aorty. – To powinno wystarczyć – powiedziała kobieta, nie zwracając uwagi na zduszone krzyki Miyazakiego. – Rozwalę skurwysyna – syknął krępy mężczyzna, obserwując, jak w poszukiwaniu kryjówki skorpion ucieka w stronę skał. Podniósł pistolet, wycelował. Kobieta trąciła go w ramię. – Żadnego strzelania. – Zostaw go w spokoju – powiedział wysoki porywacz. Wzruszając ramionami, mężczyzna schował broń. Ponownie skupili się na więźniu, którego ruchy stawały się coraz powolniejsze. Przewracał oczami, szok toksyczny już utrudniał pracę serca. Konwulsje ustały po minucie. Wyprężona szyja ofiary opadła na piasek, głowa odchyliła się na bok. Miyazaki znieruchomiał. Wysoki mężczyzna uklęknął przy zwłokach. Składanym nożem rozciął taśmy na przegubach martwego naukowca, jednym szarpnięciem zerwał mu taśmę z ust. – Teraz trzeba wszystko tak ułożyć, żeby wyglądało na wypadek – powiedziała kobieta. Picos de Europa północne wybrzeże Hiszpanii dwa dni później Gdy zabójcy wyruszali w drogę, nad skalistymi szczytami ukazało się słońce. Była siódma rano. Jechali pod górę, dopóki nie skończyła się droga. Linia lasu została daleko w tyle. Silne podmuchy zimnego wiatru szarpały furgonetką. Stanęli, kobieta pierwsza wyszła z samochodu. Sięgnąwszy po wiszącą na szyi lornetkę, zlustrowała zbocze. Lewo, prawo, góra, dół. Tylko skały i krzaki. Mężczyźni też wysiedli z samochodu, podeszli bliżej. – Wszystko w porządku? – spytał ten wyższy, z ponurą miną. – Miejmy to wreszcie z głowy, okej? – rzuciła kobieta i szeroko otworzyła tylne drzwi furgonetki. Oślepiona ostrym słońcem poranka Julia Goodman zacisnęła powieki. Serce podchodziło jej do gardła, nie mogła opanować drżenia rąk. Wiedziała, co za chwilę ją czeka. Zresztą domyślała się tego już od kilku dni, nie znała tylko szczegółów. – Wychodź – warknęła kobieta. – Proszę… – Tego słowa Julia używała ostatnio tak często, że w pewnym sensie straciło ono dla niej jakiekolwiek znaczenie. Ale pozostawało jej tylko mówić „proszę” i nie tracić nadziei. W jej oczach znów pojawiły się łzy. – Proszę. Twarz kobiety pozostawała niewzruszona. – Bardzo przepraszam. – Kolejne nadużywane przez Julię wyrażenie. – Bardzo żałuję, że mi się nie powiodło. Ja… – Nie wysilaj się. Nic nas to nie obchodzi. Mężczyźni jeszcze raz rozejrzeli się po okolicy i wyciągnęli ofiarę z samochodu. Julia wyrywała się, kopała, ale jej prześladowcy byli silniejsi. Krzyk dziewczyny rozpłynął się w wyjącym wietrze. Otworzywszy boczne drzwi furgonetki, kobieta wyjęła pikowaną kurtkę, buty do chodzenia po górach i plecak, do którego schowali kluczyki do samochodu. Wynajęty na nazwisko Goodman dwa miesiące wcześniej niebieski renault espace był zaparkowany niedaleko stąd. Plan przewidywał wszystko. Po tragicznym wypadku w górach policja powinna szybko znaleźć porzucony pojazd i zidentyfikować jego kierowcę. Porywacze działali w przemyślany sposób. Każdy szczegół operacji musiał być dopracowany. Za to brali pieniądze. Kobieta rzuciła wyjęty z samochodu górski ekwipunek do stóp Julii. – Ubieraj się. Dziewczyna, zanosząc się płaczem, wykonała polecenie. Ręce tak jej się trzęsły, że nie mogła zawiązać sznurówek. – Proszę – powtarzała. – Proszę… – Chcesz umrzeć inaczej? – W ogóle nie chcę umierać – szlochała Julia. Głośno płacząc, upadła na kolana. Bezwładnie osunęła się na kamienistą ziemię. Mężczyźni ujęli dziewczynę pod pachy, poderwali do góry. Trzymali ją mocno, żeby się nie wierciła. W tym czasie kobieta założyła jej na ramiona plecak, zaciskając klamry z przodu kurtki. Julia nie miała sił do walki, nogi odmawiały jej posłuszeństwa, cały czas płakała. – Widzisz? – powiedziała kobieta. – Gdy nie przeszkadzasz, wszystkim jest o wiele łatwiej. Dwadzieścia metrów dalej ostro opadający teren kończył się przepaścią. Podtrzymując dziewczynę, ruszyli w stronę urwiska. Każdy krok przybliżał zesztywniałą z przerażenia ofiarę do śmierci. – Proszę, nie róbcie tego – błagała. – Znów spróbuję, będę pracować jeszcze więcej. Dajcie mi szansę. Trochę czasu. Ja… – Stul gębę – warknął wysoki mężczyzna; Julia umilkła. W nagłym przypływie energii wyrwała się z ich uścisku. Krępy mężczyzna próbował złapać ją za włosy, ale kopnęła go w nogę. Trafiony w piszczel metalowym czubkiem górskiego buta oprawca wrzasnął z bólu. Julia rzuciła się do ucieczki, skacząc po skałach jak kozica. Nie uciekła daleko. Szybko ją dogonili, złapali i zaczęli ciągnąć z powrotem. Dziesięć metrów do krawędzi przepaści. Pięć. Trzy. Ściana była pionowa, kilkusetmetrowa, od samego patrzenia w dół kręciło się w głowie. Rozwiane włosy zakryły twarz ofiary, klejąc się do jej mokrych od łez policzków. Ujrzawszy przepaść, Julia zaczęła krzyczeć. – Ładny widok – rzucił krępy zabójca. Na twarzy miał grymas, po niedawnym kopniaku jeszcze bolała go noga. Trzy pary mocnych rąk pchnęły dziewczynę do przodu. Julia potknęła się, potoczyła w dół. Zsuwając się, próbowała chwytać się trawy i kamieni. W ostatniej chwili czubki palców wcisnęła w jakąś szczelinę w skale, przestała zjeżdżać. Jej nogi już wisiały nad przepaścią. Otwartymi ustami głośno łapała powietrze, w oczach miała obłęd. – Cholera – sapnęła kobieta. – Dlaczego ci ludzie wszystko utrudniają? – Nie pozwólcie mi spaść – błagała Julia. – Pomóżcie mi. Proszę. Chcę żyć! – Zostawmy ją tak – zaproponował wysoki mężczyzna. – Długo nie wytrzyma. Kobieta przecząco pokręciła głową. – Muszę widzieć, jak spada. – Pomyślała o opcjach, jakie im pozostały. Zejście do samej krawędzi przepaści i zepchnięcie ofiary nogą było zbyt ryzykowne. Przydałby się jakiś długi kij, ale niczego takiego w pobliżu nie było. Zauważywszy leżący na ziemi duży, ostry kamień, podniosła go i zważyła w ręce. Nadawał się. – Nie – pisnęła Julia łamiącym się głosem. Kamień trafił ją w kość policzkową. Z chrapliwym krzykiem dziewczyna runęła w przepaść. Po czterech sekundach krzyk się urwał, a wraz z nim życie Julii Goodman. Kobieta i jej kompani spokojnie wrócili do samochodu. Zastanawiali się, co zrobić z resztą dnia.\nRozdział drugi Le Val, Ośrodek Szkolenia Taktycznego okolice Valognes w Normandii sześć tygodni później Na biurku piętrzył się stos papierów, kontraktów, umów ubezpieczeniowych, wyciągów bankowych. Siedzącemu przy biurku Benowi Hope’owi wydawało się, że za chwilę zwariuje. Zastanawiał się właśnie, czy nie zrzucić wszystkiego na podłogę i nie pójść na spacer, gdy usłyszał głos w krótkofalówce. Strażnik przy bramie informował, że właśnie zjawił się pierwszy z nowej grupy klientów. W kilka sekund później na dziedziniec z dużą szybkością wjechało błyszczące czarne porsche boxster. Klucząc między zabudowaniami posesji, kierowca dwukrotnie głośno zatrąbił. – Aha, jest nasz Wesołek – rzucił Jeff Dekker zza swojego biurka w głębi pokoju. – Co do minuty. – Dekker, dawny oficer elitarnej brytyjskiej formacji Special Boat Service, był teraz prawą ręką Bena i pomagał mu w prowadzeniu ośrodka. Ben rzucił przyjacielowi krótkie, ostrzegawcze spojrzenie. Przez chwilę nawet zamierzał napomknąć o szacunku, jaki należy się wszystkim klientom, ale szybko się rozmyślił. Bogiem a prawdą, on też nie lubił Ruperta Shannona i był bardzo zadowolony z tego, że już od dwóch miesięcy nie musiał go oglądać. Po zdobyciu nowego kontraktu w Szwajcarii były kapitan jednostki spadochronowej i jego sześciu pracowników zamówili w Le Val dwudniowy kurs, który miał utrwalić ich wcześniej zdobytą wiedzę. Biznes rządzi się swoimi prawami, osobiste sympatie właściciela ośrodka szkoleniowego były tu nieistotne. Razem wstali zza biurek i podeszli do okna. – Tak czy owak, miałem już po dziurki w nosie tej papierkowej roboty – wyznał Jeff. – Ja też. Ramię w ramię stali przy oknie, obserwując samochód na podwórzu. W lśniącej karoserii i przyciemnionych szybach czarnego porsche odbijało się światło późnego popołudnia. Drzwi kierowcy otworzyły się, wysiadł Rupert Shannon. Ciemne lustrzanki na nosie, kurtka z czarnej, błyszczącej skóry, uśmiech filmowego amanta. Przygładził potargane wiatrem jasne włosy, rozglądając się po podwórku. Stojący obok Bena Jeff z niedowierzaniem pokręcił głową. – Co za próżny pajac. Gdyby był z czekolady, zjadłby samego siebie. Ben właśnie się obracał, by wyjść z biura i powitać przybysza, gdy w porsche uchyliły się drzwi pasażera. – Cholera – mruknął Jeff. – Miałem przeczucie, że z nim przyjedzie. Podążywszy za wzrokiem kolegi, Ben zobaczył wysiadającą z samochodu Brooke Marcel. Luźno spięte gęste kasztanowe włosy, biała koszulka, dżinsy podkreślające szczupłą sylwetkę. Wyglądała świetnie. Benowi wydało się jednak, że Brooke nie zachowuje się z typową dla siebie swobodą. Szła z opuszczoną głową, powoli. Ciekawe, co jej jest, pomyślał. – Po co tu przyjechała? – spytał. – Przecież do najbliższego szkolenia jej nie potrzebujemy. To tylko ćwiczenia praktyczne. Shannon nie zamawiał żadnych wykładów z psychologii zakładnika. Jeff milczał. – Poza tym co ona robi w jego towarzystwie? – dorzucił Ben. Zdegustowany Jeff parsknął z wściekłością: – Nie widzisz? – Oni są… – Tak, wszystko na to wskazuje. Są razem. – Od kiedy? – Tego nie jestem pewien, ale chyba od ostatniego szkolenia. Zauważyłem, że od pewnego momentu zaczęli spędzać ze sobą coraz więcej czasu. Miałem ci o tym powiedzieć, ale jakoś zapomniałem. Pewnie dlatego, że mi się to nie spodobało. Wiesz, wyparcie ze świadomości i tak dalej. Ben obserwował zbliżającą się kobietę. Brooke Marcel, ekspert w dziedzinie psychologii zakładnika, na wizytówce cały wachlarz stopni naukowych. Mieszkała w Londynie, przez wiele lat pracowała jako doradca wojskowych i policyjnych jednostek specjalnych. Wykłady w Le Val prowadziła od niedawna. Mogła mieć trzydzieści cztery, trzydzieści pięć lat. Nagle uświadomił sobie, że wcale nie zna jej tak dobrze, jak sobie wyobrażał. – Co ty na to? – spytał Jeff. – Nie moja sprawa. – Nie bujaj. Między wami zawsze coś iskrzyło. Wspólne wieczory, wysiadywanie w kuchni, popijanie wina, słuchanie muzyki, spacery. Nie udawaj, że ona cię nie obchodzi. – Między nami nic nie było, to tylko twoje wymysły. – Nie wiem, co ona widzi w tym nadętym głupku. Na pewno jesteś bardziej w jej guście. Ben puścił słowa Jeffa mimo uszu. – Shannon może i jest durniem, ale płaci nam kupę forsy za szkolenia. – Rozumiem. Chcesz więc, żebym był wobec niego uprzejmy. – Czy wymagam za wiele? Jeff, nie spuszczając Shannona z oczu, długo zastanawiał się nad odpowiedzią. – Myślę, że w tym przypadku twoje oczekiwania są zbyt wygórowane. Teraz już Ben musiał zareagować. – Pamiętaj, że zawarliśmy umowę. W Le Val do klientów zawsze odnosimy się z szacunkiem. Bez wyjątku, okej? – Nawet dla niego słowa te zabrzmiały wyjątkowo sztucznie. – A jeżeli są dupkami? – Zwłaszcza wtedy, Jeff. – Ben ruszył w kierunku drzwi, otworzył je i wyszedł na zewnątrz. Shannon właśnie się zbliżał. Za plecami Bena Jeff wymamrotał coś pod nosem. Od Bena mającego metr osiemdziesiąt wzrostu przybysz był o dziesięć centymetrów wyższy, dwadzieścia kilogramów cięższy i pięć lat młodszy. Uśmiechnął się szeroko, zamaszystym ruchem zdjął z nosa okulary przeciwsłoneczne. – Ciao, Jeff, ciao, Benjamin! – krzyknął. – Jak leci, chłopaki? – Nazywam się Benedict, nie Benjamin. Zresztą, mów mi Ben. – Początek nie był zbyt udany. Shannon prychnął. – Nieważne. Benedict, Benjamin, Ben. Dla mnie jedno i to samo. Czując, że jeszcze chwila i Jeff wybuchnie, Ben odwrócił się i rzucił mu ostrzegawcze spojrzenie. To nasz klient. Zza pleców Shannona wynurzyła się Brooke. – Hej, Ben – powiedziała cicho z uśmiechem. – Cześć, Brooke – odrzekł Ben i, jak zwykle, przyjaźnie poklepał ją po ramieniu. Shannon głośno odchrząknął. – Moi ludzie powinni tu zaraz być. – Dobrze. Kwatery już są gotowe. – Ben wskazał ręką na niski budynek w głębi podwórza. – Ja osobiście nie mam zamiaru tu kimać – stwierdził Shannon. Masywnym ramieniem objął Brooke i przyciągnął ją do siebie. – Zamówiłem pokój w Cour du Château. Moja pani zasługuje na trochę więcej luksusu niż to, co może zaoferować twoja buda. – To kawałek drogi stąd. Shannon wyszczerzył zęby w uśmiechu. – Będę na miejscu rano o wyznaczonej godzinie. Nigdy się nie spóźniam. – Niezły wózek, Rupert – sucho wtrącił Jeff, wskazując na porsche. Oczy Shannona rozbłysły. – Tak, wreszcie mi się udało. Rozbiłem bank. – Czy chodzi o ten kontrakt, o którym mówiłeś mi przez telefon? – spytał Ben. Shannon skinął głową. – Benjaminie, ty jeszcze mało wiesz o zleceniu od Steiner Industries. Odpowiadamy za bezpieczeństwo samego właściciela, Maximiliana Steinera. Facet jest miliarderem. Nieziemsko nadziany. Znaleźliśmy prawdziwą żyłę złota. Już nam płaci milion dwieście i szykuje kolejne roboty. Naprawdę cholernie wielkie roboty. Powinieneś zobaczyć miejsce, w które pojedziemy. – Gratulacje, Rupert – powiedział Ben. – Wygląda na to, że twój nowy pomysł na życie dobrze wystartował. – Bez kitu. A to tylko początek, kolego. Już się rozglądam za nowym biurem. Docklands, tuż nad rzeką, trzy piętra. Osobista sekretarka, recepcjonistki, wszystko, co tylko zechcesz. – Cieszę się. Ale chciałbym ci udzielić pewnej rady. Wiem, że umowa ze Steinerem postawiła cię na nogi. Fajnie, że ci się udało. Ale nie szalej z pieniędzmi. Branża, w którą wszedłeś, nie jest łatwa. Nigdy nie wiesz, co ci przyniesie jutro. Shannon aż poczerwieniał z irytacji. – Co ty nie powiesz? Poważnie? – Chciałem ci tylko doradzić, żebyś zachował ostrożność, to wszystko. Nie wydawaj pieniędzy, zanim je zarobisz. Shannon roześmiał się głośno, klepiąc Bena po ramieniu. – Jakbym słyszał swoją pieprzoną nianię. Wiesz, na czym polega twój problem? Starzejesz się, coraz wolniej pracuje ci główka. – Za rok czterdziestka – odparł Ben. – Pora umierać. – Ja pierdolę, czterdziestka na karku – chichotał rozbawiony Shannon. – Za pięć lat od siedzenia za biurkiem sflaczeje ci dupa i dostaniesz wrzodów. – Może i masz rację – spokojnie odpowiedział Ben, słysząc za plecami sapanie rozjuszonego Jeffa Dekkera. Shannon objął Brooke i uśmiechnął się do niej. – Nieważne. Zaraz uciekamy do hotelu, żeby zjeść coś dobrego. – Jakieś plany na jutro? – Ben spytał Brooke. Wzruszyła ramionami. – Nic specjalnego. – Rano robimy symulację działań przy porwaniu. Może chciałabyś się przyłączyć i trochę zabawić? – Brzmi nieźle. – Uśmiechnęła się. – Będę na pewno.\nRozdział trzeci hotel Sheldon, Dublin następnego dnia rano, 10.15 Prezentacja spotkała się z owacyjnym przyjęciem. Stojący na podium doktor Adam O’Connor, podziękowawszy za oklaski, z uśmiechem zaczął zbierać notatki. Uczestnicy seminarium wstali i skierowali się do wyjścia. Adam zamknął laptop, wyłączył projektor. Wykład był udany. Odpowiadając przez ostatnie piętnaście minut na zadawane pytania, Adam czuł, że wkrótce napłyną nowe zamówienia. „Inteligentny dom to dom przyszłości”, tak podsumował swoje wystąpienie. Wszystko wskazywało na to, że wielu uczestników spotkania podziela ów pogląd. Zwijając kabel łączący laptop z projektorem, myślał o zmianach, jakie zaszły w jego życiu w ciągu ostatnich osiemnastu miesięcy. Pamiętał, jak koledzy z Uniwersytetu Nowojorskiego odradzali mu porzucenie bezpiecznego stanowiska pracownika naukowego, jak żartowali z jego planów powrotu do korzeni. Adam zawsze traktował swoje marzenia poważnie. Jego pierwszym krokiem po przyjeździe do Irlandii była zmiana nazwiska. Connor znów stał się O’Connorem. Arbitralna decyzja Anglików sprzed wieków o usunięciu początkowego „O” z irlandzkich nazwisk została anulowana. Adam O’Connor. Ładnie to brzmiało. Nowe nazwisko, nowe życie. Na pieniądze też nie mógł narzekać. Sprzedaż technologii inteligentnych domów szybko stała się źródłem dochodów wielokrotnie wyższych od jego niedawnej amerykańskiej pensji. Wszystko wskazywało na to, że będzie jeszcze lepiej. Całkiem nieźle jak na pasjonata fizyki, stroniącego dotąd od realiów rynkowych, pomyślał. Decyzję o wyjeździe i zmianie pracy powinien podjąć już wcześniej. W Irlandii po prostu żyło się lepiej – powietrze było tu czystsze, przyroda piękniejsza, ludzie bardziej przyjaźni i otwarci na innych. Jego trzynastoletni syn Rory przywitał nowe środowisko z podobnym entuzjazmem. Dom w Wicklow Hills kosztował Adama siedem miesięcy pracy z architektem, ale był naprawdę piękny. Miał tuzin przestrzennych pokoi i piękny wystrój z drewna i szkła, w którym – co całkiem naturalne – wykorzystano wiele opatentowanych pomysłów właściciela. Z okien rozciągał się zapierający dech w piersi widok na pobliskie jezioro. Teach na Loch – tak po irlandzku nazwał go Adam, zwolennik powrotu do języka przodków. Dom nad Jeziorem. Przez chwilę myślał o Amy. Gdzie mogła teraz być? Podobno ktoś widział ją na tylnym siedzeniu harleya, przytuloną do pleców jakiegoś wielkiego, zarośniętego typa w dżinsach i skórzanej kurtce. Zmierzała do południowej Kalifornii. Jedno było pewne: zarówno syn, jak i mąż przestali już dla niej cokolwiek znaczyć. Los jajogłowych, pomyślał Adam filozoficznie. Ich ostatnia rozmowa miała miejsce rok temu, od tamtego momentu Amy już się nie odezwała. U niego też wszystko się zmieniło, a Rory przestał pytać o mamę. Ostatni słuchacze opuścili salę wykładową. Adam zaciągnął suwak teczki, spojrzał na zegarek. Myślami już w domu, sięgnął po kupiony rano egzemplarz „Irish Times”. Nagle usłyszał ciche kaszlnięcie. Odwrócił się i zobaczył, jak zza zasłony przy drzwiach wynurza się postać z jego przeszłości. – Lenny – powiedział zdziwiony. – Cześć, Adam – wymamrotał Lenny Salt pod nosem. Szedł między rzędami krzeseł, rozglądając się czujnie. Nic się nie zmienił, pomyślał Adam. Nadal zachowuje się, jakby po piętach deptali mu Faceci w Czerni. Może bardziej się przygarbił, na jego skroniach pojawiło się więcej siwych włosów. Czarne pieńki zębów też wyglądały na rzadsze. Uścisk dłoni Lenny’ego jak zwykle był mało energiczny. – Co cię tu sprowadza, Lenny? – spytał Adam, głowiąc się nad powodem tej niespodziewanej wizyty. – Dobra prezentacja, brawo. – Chcesz kupić inteligentny dom? – rzucił Adam, natychmiast zdając sobie sprawę z niedorzeczności pytania. Salt potrząsnął głową. – Co ty, człowieku. Musimy pilnie porozmawiać. Dziesięć minut później siedzieli przy kawie w barze na parterze budynku. Adam nie miał chęci na dłuższą rozmowę, wiedział jednak, że tak łatwo się nie wykręci. Salt uwielbiał dyskusje w nieskończoność. Najbardziej ekscytowały go tematy całkowicie oderwane od rzeczywistości. Raz było to UFO, kiedy indziej sfingowane lądowanie na Księżycu. Potrafił perorować bez końca, błyszczącymi z podniecenia oczami świdrując swoją ofiarę. Rozmówcy Lenny’ego często nawet po trzech godzinach tyrady nie mieli pojęcia, o co mu chodzi, i z nieszczerym uśmiechem marzyli tylko o jednym: żeby ten koszmar się skończył. Dzisiaj Lenny Salt wyglądał na bardziej pobudzonego niż zwykle. Szaleństwo zwykle pogłębia się z wiekiem, pomyślał Adam. – O czym chciałeś ze mną pogadać, Lenny? Od razu ci powiem, że nie mam zbyt wiele czasu. – Wsunął rękę do kieszeni i dotknął palcami kluczyków do saaba. – Dzisiaj przyjeżdża do mnie siostra, zaraz powinna się pojawić nasza nowa pomoc domowa. Nie chcę też, by o tej porze Rory był sam. Muszę wracać do domu. – Sięgnął po filiżankę z kawą. Ignorując monolog Adama, Lenny Salt przechylił się przez stolik. – Julia nie żyje. Adam zatrzymał filiżankę z kawą w pół drogi do ust. – Co? – To, co usłyszałeś. – Nasza Julia? Julia Goodman? Salt skinął głową ponuro. – Co, do cholery, jej się stało? – Spadła w górską przepaść. W Hiszpanii. Ciało znaleziono tydzień temu. Nie żyła od dawna, podobno widok był straszny. Adam hałaśliwie odstawił filiżankę na spodek i ukrył twarz w dłoniach. Tyle wspólnych chwil, tyle wspomnień… – Co za koszmarna wiadomość. Biedna Julia. – To nie był wypadek, człowieku. Adam gwałtownie uniósł głowę. – Sama nie zginęła, nie ma takiej opcji. Ktoś ją załatwił. Zniknęła mi z radaru trzy miesiące temu. Podobno pojechała na samotną wycieczkę. Czy to cię nie dziwi? – Dlaczego? Przecież uwielbiała podróże. Salt sceptycznie uniósł brwi. – Daj spokój, Lenny. O co ci chodzi? Julia nie żyje, a ty dorabiasz do jej śmierci jakąś zwariowaną historię. – Wiem, co o mnie myślisz. Ale tym razem to nie żadne szaleństwo. Adam poczuł, jak ogarnia go zniecierpliwienie. – No to powiedz mi, co w jej śmierci widzisz takiego dziwnego? – Poczekaj, to jeszcze nie wszystko. Może jednak pozwolisz mi skończyć? – Naprawdę nie wiem, do czego zmierzasz. – Zginął też Michio. – Michio często wyjeżdża bez uprzedzenia – powiedział O’Connor z irytacją. – Prowadzi badania, które wymagają ciągłych podróży. Wiesz, że właśnie teraz może się włóczyć po jakiejś wiecznej zmarzlinie, bo potrzebuje próbek lodu. Salt potrząsnął głową. – Nic nie rozumiesz, Adam. Michio też nie żyje. Zaskoczony Adam wybałuszył oczy. – Umarł od ukąszenia skorpiona, bo zapomniał wziąć ze sobą odtrutkę. Aha, nie miał też przy sobie swoich tabletek na serce. Mało to prawdopodobne, co? Adam w milczeniu wpatrywał się w filiżankę. Już mu przeszła ochota na kawę. – Skąd ty to wszystko wiesz, Lenny? Dlaczego te wiadomości nie dotarły również do mnie? – Bo zostawiłeś nas samych – odparł Salt. – Ja nie odwróciłem się od przyjaciół. Zostałem z resztą ekipy. – Nie mówmy już o tej dziecinadzie, dobrze? Tamten projekt był zanadto oderwany od rzeczywistości, z czego zdajesz sobie przecież sprawę. – Dla mnie, Julii i Michio był najważniejszy. Adam nie miał ochoty wracać do starych dyskusji. – Skąd wiesz o Michio? – Jego brat przysłał mi e-mail przed kilkoma tygodniami. – I nie pomyślałeś, żeby mnie o tym od razu powiadomić? Dwójka naszych przyjaciół umiera, a ty nic? – Nie miałem twojego numeru telefonu. – Przecież ci go dałem. Salt wzruszył ramionami. – Widocznie go nie zapisałem. Zresztą nie lubię używać telefonu. Nigdy nie wiesz, czy ktoś cię nie podsłuchuje. – Z konspiracyjną miną nachylił się nad stołem. – Posłuchaj mnie, człowieku. Coś się dzieje. Coś naprawdę złego. – Nie myślisz chyba, że wypadki Julii i Michio są ze sobą powiązane? – Oczywiście, że się łączą. Przecież to jasne, że ktoś ich zamordował. Z dawnej Ekipy Kammlera zostało tylko nas dwóch. Nie rozumiesz, że jesteśmy następni na liście?\nRozdział czwarty Ten budynek ukryty w otaczającym Le Val gęstym lesie Ben nazywał rzeźnią. Tutaj odbywały się najważniejsze ćwiczenia taktyczne dla uczestników szkoleń. W zbudowanych ze sklejki przepierzeniach widniały liczne ślady po ostrej amunicji. Stojąca w salonie, podziurawiona kulami kaliber .9 dwuosobowa kanapa czas świetności też miała dawno za sobą. Spod jej obicia wystawały strzępy gąbki, brakującą nogę mebla zastępowała cegła. Trening z bronią palną dzisiaj nie był przewidziany. Brooke Marcel, z książką w ręku, w starej koszulce rugby i spranych dżinsach, siedziała na kulawej kanapie i odgrywała rolę Bardzo Ważnej Osoby, która z niewiadomego powodu znalazła się w tym na wpół zrujnowanym budynku. Pracownicy Shannona – Neville, Woodcock, Morgan, Burton, Powell i Jackson mieli za zadanie ją chronić przed atakiem porywaczy, czyli ludzi Bena. Szykujący się pojedynek miał obnażyć słabe punkty ekipy Shannona i pomóc stworzyć plan najbliższych szkoleń. Ochroniarze zaczynali się niecierpliwić, bo już od dłuższego czasu nic się nie działo. Jeszcze przed ćwiczeniami Shannon zdecydował, że jako dowódca zespołu będzie przebywać w pobliżu osoby chronionej. Spacerował teraz wokół Brooke w czarnym kombinezonie bojowym, na udzie podskakiwała mu kabura z niezaładowanym glockiem. Raz po raz zerkał na dziewczynę. Ogarniała go coraz większa irytacja. Jak dotąd nie słyszał nic poza śpiewem ptaków i szeptem wiatru w koronach drzew. – Nie podoba mi się to miejsce – mruknął. – Za ciche. Brooke w milczeniu przerzuciła kartkę książki, nie odrywając się od lektury. – Ty ciągle czytasz – rzucił poirytowany Shannon. – Nigdzie nie ruszasz się bez książki. Nie rozumiem, jak można tak marnować czas. – Przymknij się. – Brooke ucięła utyskiwania Shannona. – Masz mnie chronić, a nie konwersować ze mną. Parsknął ze złością, podszedł do okna i spojrzał na zieloną gęstwinę wokół budynku. – Czy ten palant zapomniał o nas, czy co? Brooke uniosła głowę znad książki. – Mówisz o człowieku, do którego przyjechałeś na szkolenie? Nie odpowiedział. – Rusz dupę, Hope – mruknął pod nosem. – Zaraz tu będzie. – Nie dostanie się do ciebie, nie martw się. Nie ma takiej opcji. Moi chłopcy go zatrzymają. Steiner wybrał nas nie bez powodu, a konkurencja była ogromna. To jasne jak słońce, jesteśmy najlepsi na rynku. – Shannon uniósł pięść w geście zwycięstwa. – Więc znajomości twojego wujka generała nie odegrały żadnej roli? – spytała Brooke, nie odrywając wzroku od książki. Shannon ją zignorował. Nadal wyglądał przez okno, posapując ze złością. – Może wcale nie powinniśmy tu przyjeżdżać. To tylko strata czasu i pieniędzy. Uważam, że jesteśmy już w stu procentach gotowi do pracy i nikt na świecie nie jest w stanie nam podskoczyć. – Odwrócił się od okna, uśmiechając się z satysfakcją. I stanął jak wryty. – Jak się masz, Rupert – powiedział Ben. „Kidnaper” siedział na kanapie obok Bardzo Ważnej Osoby, luźno trzymając w dłoni pistolet. Zapadające się ku środkowi poduszki sprawiły, że w dodatku był bezczelnie przytulony do Brooke. W tej samej chwili otworzyły się drzwi i do środka wmaszerował Jeff Dekker w towarzystwie Paula Bonnarda i Raoula de la Vegi, dwóch wojskowych instruktorów fitnessu i pracowników ośrodka. Za ich plecami dało się dostrzec leżących twarzami do podłogi ludzi Shannona; kostki i przeguby mieli związane plastykowym sznurkiem, a usta zakneblowane srebrnym przylepcem. Shannon zaniemówił. Brooke siedząca przy Benie z trudem powstrzymywała śmiech. Ben wstał i wsunął pistolet do kabury. – Powinieneś zachowywać większą czujność, Rupert. Mogłaby tu wmaszerować kompania reprezentacyjna, a ty byś niczego nie usłyszał. W przyszłości poświęcaj mniej uwagi swojej podopiecznej, a bardziej koncentruj się na pracy. – Ale to ty zaproponowałeś Brooke na Bardzo Ważną Osobę – zaprotestował Shannon, odzyskawszy głos. – To jedna z twoich sztuczek, co? – Wcale nie. Właśnie poznałeś kolejną mądrą zasadę – odparł Ben. – Nie wolno mieszać dwóch różnych spraw: emocji i pracy. Musimy się tym zająć w najbliższym czasie. – Wstał i wyciągnął rękę do Brooke. – Przerwa na kawę? – Z przyjemnością – odpowiedziała Brooke. – Nie będzie żadnej, kurwa, kawy – ryknął Shannon, wyszarpując glocka z kabury i kierując go w stronę Bena. – To jeszcze nie koniec ćwiczeń. Zostaw ją. Nienabity pistolet nie mógł Bena przestraszyć, jednak bezsensowny gest Shannona trochę go zirytował. – Schowaj glocka, Rupert. Tych ćwiczeń ci nie zaliczam. Po przerwie wrócimy do tematu. Potrenujemy aż do momentu, kiedy twój zespół nauczy się skutecznie chronić osobę zagrożoną porwaniem. Musisz zapracować na ten milion, który dostajesz od Steinera. Nie chcesz przecież wrócić ze Szwajcarii z podkulonym ogonem, prawda? Shannona zaślepiła furia. – Odsuń się od niej – wrzasnął. – Zostaw ją. I klękaj na podłogę. – Rupercie… – odezwała się Brooke. Nie zwracając na nią uwagi, Shannon zrobił kolejny krok w stronę Bena. – Odłóż broń – powiedział cicho Ben. – To tylko strata czasu. Ostrzegam cię po raz ostatni, rozumiesz? Rozjuszony Shannon z twarzą czerwoną jak burak nie opuszczał lufy pistoletu. – Na kolana, do kurwy nędzy! – krzyknął. – Rzuć broń! Przyjrzawszy mu się uważnie, Ben zrozumiał, że będzie musiał coś z tym fantem zrobić. Ruch, jaki wykonał, na pewno był delikatniejszy i wolniejszy niż ten, którego go nauczono w oddziałach specjalnych. Wyszarpnął broń z ręki Shannona, nie łamiąc mu przy tym palca w osłonie spustu. Nie chciał go okaleczyć. Zanim Shannon uświadomił sobie, co się stało, Ben rzucił odebranego mu glocka Jeffowi, który stał z boku i przyglądał się całej scenie z rozbawieniem. – W prawdziwym świecie twoje sztuczki z SAS są gówno warte – wykrztusił Shannon. – Zmiana planu zajęć – powiedział Ben. – Rezygnujemy z przerwy na kawę. Ćwiczymy dalej, do obiadu. Albo do kolacji. Nie wyjdziemy stąd, dopóki nie nauczycie się chronić ludzi przed porywaczami. Dotarło, Shannon? Shannon w milczeniu podszedł i zamierzył się do ciosu. – Na litość boską – jęknął Jeff. Hak Shannona był sygnalizowany, Ben miał wystarczająco dużo czasu na unik. Nie chcąc wdawać się w bójkę, cofnął się o krok. – Co z tobą, majorze Hope? Boisz się walki? Shannon znów się zamachnął, Ben znów się uchylił. – Nie ośmieszaj się, Rupert – krzyknęła Brooke. – To szkolenie, nie uliczna walka. Co się z tobą dzieje? Ale Shannon zapomniał o rozsądku. – Jesteś starym fajtłapą, Hope. Ignorując awanturnika, Ben odwrócił się do swoich towarzyszy. – Dosyć tego. Wracajcie na miejsca. – Klasnął w dłonie i wskazał na spętanych jak kurczaki na targu pracowników Shannona. – Paul, Raoul, rozwiążcie ich. Zarówno wyraz twarzy Jeffa, jak i wrodzony instynkt ostrzegły Bena przed niebezpieczeństwem. Wszystko zdarzyło się w mgnieniu oka. Obracając się na pięcie, Ben dostrzegł, że Shannon rzuca się w jego stronę z zaciśniętą pięścią. Gdyby Ben się nie poruszył, uderzenie trafiłoby go w skroń. Cios atletycznie zbudowanego napastnika mógłby spowodować utratę słuchu. Albo uraz oka. Lub coś jeszcze gorszego. Tym razem Ben nie oszczędził przeciwnika. Shannon wyrżnął na plecy z taką siłą, że prawie połamał deski podłogi. Ściskając ramię, wił się z bólu. – Ty skurwielu! – ryczał. Brooke podbiegła i uklękła przy leżącym. – Nie ruszaj się. – Ten skurwysyn złamał mi rękę! Spojrzała ze złością na Bena. – Czemu to, do cholery, zrobiłeś? Ben nie odpowiedział. W pokoju panowała cisza jak makiem zasiał, słychać było tylko jęki Shannona. Związani ochroniarze nadal leżeli na podłodze, z przerażeniem obserwując spektakl rozgrywający się na ich oczach. Jeff spojrzał na przyjaciela, unosząc brew. Ben wiedział, o co mu chodzi. Klient jest najważniejszy? Shannon leżał na podłodze, pojękując z bólu. Ben spojrzał na instruktorów. – Raoul, zadzwoń po karetkę. W dwadzieścia minut później na dziedzińcu zamigotały niebieskie światła ambulansu. Sanitariusze położyli Shannona na nosze. Ben przyglądał się im z daleka w milczeniu. Nie miał ani siły, ani ochoty na analizę tego, co się przed chwilą zdarzyło. Brooke wsiadła do karetki, sanitariusze zatrzasnęli drzwi. – Ben? – odezwał się Jeff. – Pojadę z nimi. Ty tu zostań, okej? Ben skinął głową. – Okej. Miotany sprzecznymi uczuciami Jeff podbiegł do karetki i usiadł w szoferce. Na krętą drogę prowadzącą do bramy wjechali już na sygnale. Na pewno wezmą go do szpitala w Valognes, pomyślał Ben. Nie pozostało mu nic innego jak tylko czekać na rozwój wypadków. Usiadł na niskim murku i zapalił papierosa. Jego ulubiony owczarek alzacki Storm podszedł i polizał go po twarzy. Wdzięczny za towarzystwo Ben pogłaskał i przytulił psa. Ochroniarze Shannona przemaszerowali drugą stroną podwórza, popatrując spode łba na Bena. Zniknęli w budynku, gdzie mieli swoje kwatery. Wchodzący jako ostatni Neville jeszcze raz się obejrzał i rzucił mu wrogie spojrzenie. Huk, z jakim zatrzasnął oliwkowozielone drzwi, odbił się ostrym echem od otaczających podwórze budynków. Paul i Raoul na pewno jeszcze siedzą w biurze, oczekując na instrukcje, pomyślał Ben. Nie wiedział, co w tej sytuacji im powiedzieć. Chyba tylko to, że dalsze zajęcia są odwołane. Wydmuchnął obłoczek dymu papierosowego i podrapał Storma za uszami. – Cóż, piesku. Ten poranek zdecydowanie nam się nie udał.\nRozdział piąty Południowe przedmieścia Dublina przestały być widoczne w tylnym lusterku saaba. Adam O’Connor wyjechał na zieloną, otwartą przestrzeń. Z sześciu głośników odtwarzacza CD rozbrzmiewał średniowieczny chorał Thomasa Tallisa, ale Adam myślami był gdzie indziej. Zastanawiał się nad przyczyną śmierci przyjaciół. Miał poczucie winy, że tak szybko po wyjeździe z Nowego Jorku stracił z nimi kontakt. Michio, Julia i on. Tamte czasy wspominał z nostalgią. Na pierwszy rzut oka ich trójka sprawiała wrażenie niezbyt dobranej. Poważny amerykański uczony, impulsywny, zawsze uśmiechnięty astronom z Japonii i młoda, błyskotliwa i pracowita pani dziekan Wydziału Fizyki Stosowanej Uniwersytetu w Manchesterze. Ich spotkania dla Adama były przyjemnością i odtrutką na rutynę zajęć ze studentami, badania, wykłady, seminaria i uczelnianą politykę. Zaprzyjaźnili się bardzo blisko, niemal tak, jak przyjaźnią się dzieciaki w szkole średniej. Połączyła ich wspólna pasja. Wszyscy interesowali się dorobkiem naukowym Hansa Kammlera, prawie całkowicie zapomnianego nazistowskiego inżyniera i generała SS, któremu w 1943 roku Hitler zlecił badania pewnych naprawdę dziwnych zjawisk. Po raz pierwszy spotkali się w Cambridge na średnio inspirującym seminarium dla fizyków. Jeden z porannych wykładów okazał się tak nudny, że Adam usnął. Obudziło go szturchnięcie siedzącego obok małego, uśmiechniętego Japończyka. Zażenowany Adam zorientował się, że nie dość, że spał, to w dodatku jeszcze chrapał. Po wykładzie rozweselony Michio udał się z Adamem na lunch. W kantynie usiedli razem. Po drugiej stronie stolika siedziała młoda, bystrooka doktor fizyki, która przedstawiła się jako Julia Goodman. Była to przyjaźń od pierwszego wejrzenia. Na popołudniowe wykłady wrócili już razem. Gdy okazało się, że mieszkają w tym samym hotelu, umówili się na wieczorne spotkanie w miejscowym barze. Wtedy to po raz pierwszy w ich gronie padło nazwisko generała Kammlera. O naukowych dokonaniach nazisty Michio opowiadał z takim entuzjazmem, że żadne z nich nie zauważyło, kiedy minęła północ. Wkrótce cała trójka doszła do zgodnego wniosku, że dziwnym badaniom prowadzonym przez pupilka Hitlera pod koniec drugiej wojny światowej należałoby się przyjrzeć bliżej. – Bardzo często nawet najwspanialsze teorie w zetknięciu z okrutnymi i mało eleganckimi prawami fizyki pryskają jak bańki mydlane – studził ich zapał Adam. – Wiem na pewno, że prace Kammlera przyniosły oczekiwane wyniki – powiedział Michio, patrząc na nich poważnie. – Ale implikacje tego, co mówisz… – wtrąciła Julia. – Mózg się lasuje, co? – Michio uśmiechnął się wesoło. – Ale to jeszcze nie wszystko. Przygotujcie się na więcej. Historia, jaką usłyszeli, dotyczyła niesamowitego, przyprawiającego o zawrót głowy projektu naukowego. Była to nauka w najczystszej postaci, niemająca nic wspólnego z ideologią czy polityką. Zapomnieli, że mówią o osiągnięciach generała SS, który pod koniec wojny był jednym z pięciu najważniejszych dygnitarzy dogorywającej Trzeciej Rzeszy. Adam widywał się z Michio i Julią w Nowym Jorku, Tokio lub Londynie, między spotkaniami utrzymywał z nimi kontakt telefoniczny i e-mailowy. Dyskutowali o niesamowitych badaniach niemieckiego generała, roztrząsali różne hipotetyczne scenariusze. Stali się prawdziwym, zgranym zespołem. Pewnego dnia nawet nadali sobie żartobliwe miano „Ekipa Kammlera”. Gdyby nie Ekipa – no i oczywiście Rory – rozstanie z Amy byłoby dla Adama o wiele trudniejsze. W rok później, z rekomendacji Julii, do Ekipy dołączył Lenny Salt. Lenny utrzymywał, że z wykształcenia jest fizykiem. W rzeczywistości był tylko zwykłym pomocnikiem w laboratorium uniwersyteckim, gdzie dla Julii wykonywał zadania, które równie dobrze mogły być zlecane studentom pierwszego roku. Adam nigdy nie uważał go za dobrego kandydata na członka Ekipy. Gdy wszyscy zorientowali się, że oprócz paranoicznych teorii Lenny nie jest w stanie wnieść do ich prac niczego nowego, na usunięcie go z Ekipy było już za późno. Nikt zresztą nie chciał sprawiać przykrości Julii. Obecność Lenny’ego Salta spowodowała, że entuzjazm Adama osłabł. Doktor jeszcze kilka razy spotkał się z przyjaciółmi, robił to jednak ze świadomością, że rozstanie jest nieuniknione. W tym czasie też podjął decyzję o odejściu ze stanowiska wykładowcy uniwersyteckiego i utworzeniu firmy sprzedającej technologię inteligentnych budynków. Kupił działkę w Irlandii, zaprojektował i zaczął budować swój wymarzony dom, Teach na Loch. Czasu na utrzymywanie kontaktów z członkami Ekipy miał coraz mniej. Nie oznaczało to, że projekt Kammlera przestał go fascynować. Nawet po założeniu firmy i przeprowadzce do Irlandii potrafił ślęczeć nad obliczeniami do późnej nocy. Wyniki swoich badań trzymał na czterech płytach CD, które chował do sejfu. Wiedział, że powinien się skupić na rozwoju firmy, jednak Kammler i jego tajemniczy projekt nie dawały mu spokoju. Irytowała go konieczność zachowywania prowadzonych badań w tajemnicy, wiedział jednak, że wdrożenie teorii Kammlera w życie przyniosłoby miliardy. Sukces otworzyłby wiele zamkniętych dotąd drzwi, stwarzając wprost nieograniczone szanse rozwoju dla licznych dziedzin nauki. Miliony, jakie Adam mógł zarobić w swojej firmie, były niczym wobec potencjalnych dochodów z tytułu nowych, rewolucyjnych rozwiązań. Ogromny potencjał projektu mógł być powodem śmierci Julii i Michio, pomyślał Adam. Przypomniał sobie ostrzeżenie Lenny’ego i zimny dreszcz przeszedł mu po plecach. Spojrzał w lusterko wsteczne saaba. Czy ten czarny mercedes aby nie jedzie za nim od samego Dublina? Wpatrując się w podejrzany samochód, omal nie wjechał w tył hamującej przed nim ciężarówki. Wyprzedził ją, znów zerknął w lusterko. Mercedes nie dawał za wygraną. Cholera. Siedzą mi na ogonie. Przyśpieszył, samochód za nim zrobił to samo. Denerwował się coraz bardziej. Nagle, na prostej, czarny mercedes przemknął koło niego z prędkością co najmniej stu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Przejeżdżając koło parkingu najbliższej stacji benzynowej, zauważył, jak z pojazdu, który napędził mu takiego stracha, wysiada kobieta z dzieckiem. Uśmiechnął się z ulgą i zażenowaniem. Przeklinał w duchu Lenny’ego Salta. To on wpędził go w ów absurdalny nastrój. Tylko ktoś naprawdę stuknięty mógł opowiadać takie bzdury o śmierci przyjaciół. Typowe dla ludzi, którzy wszędzie doszukują się spisku. Przerośnięte ego, czy coś w tym rodzaju, pomyślał. Czego mógł się bać głupi, stary niedojda, bezpodstawnie mieniący się fizykiem? Komu mogłoby zależeć na jego usunięciu? Znów wrócił myślami do śmierci Julii i Michio. Faktycznie zaistniał tu zbieg okoliczności, ale na pewno nic więcej. Jechał dalej, gdy nagle w samochodowym systemie audio usłyszał sygnał komórki. Dzwoniła agencja pracy, przez którą załatwił pomoc domową. Ze zmarszczonym czołem wysłuchał wiadomości, że z powodu wypadku drogowego nowa pracownica zjawi się u niego dopiero jutro. – Nic poważnego, mam nadzieję? – Jest w szoku, to wszystko. Przyjedzie do pana jutro po południu. Adam odpowiedział, że będzie na nią czekał, i zakończył rozmowę. Sapnął zirytowany. No pięknie. Sam będzie musiał wysprzątać dom przed wizytą Sabriny. Nie tragizuj, Adam. Dasz sobie radę. Nacisnął klawisz odtwarzacza CD, zmienił Tallisa na dynamiczny koncert skrzypcowy Vivaldiego. Koncentrując się na jeździe, próbował zapomnieć o Julii i Michio. Po dwóch minutach telefon znów zadzwonił. – Tata? – Cześć, Rory. – Gdzie jesteś? – Musiałem zostać dłużej w pracy, ale już wracam. Będę w domu za pięć minut. – Nie martw się, wszystko pod kontrolą. Właśnie przyjechała. – Co, Sabrina już jest u nas? – Nie. – No to kto? – spytał Adam. Rory rozmawiał w ten sposób: krótka odpowiedź na zadane pytanie, ani słowa więcej. – Nie Sabrina, panie Zapominalski – odparł Rory z udawaną desperacją w głosie. – Nasza nowa gosposia. – Nie lubię, kiedy tak ze mną rozmawiasz. Ale o czym ty w ogóle mówisz? Przed chwilą dzwonił do mnie ktoś z agencji pracy z wiadomością, że nasza pomoc domowa zjawi się dopiero jutro. – Nic nie rozumiem – odparł Rory z teatralną powagą. – Może postanowili jednak przysłać kogoś wcześniej? – Skąd wiesz, że to gosposia? – Bo przed chwilą z nią rozmawiałem przez interkom. Powiedziała, że nazywa się Sue. Wpuściłem ją na podwórko, właśnie parkuje. Widzę ją z okna. – Przerwał na chwilę. – Skąd ona jest? Ma jakiś dziwny akcent. – Za dwie minuty będę na miejscu, dobrze? – Z nią jest jeszcze dwóch facetów! – Dwóch facetów? – Tak, właśnie podchodzą do drzwi. – Rory, zaraz tam będę. Nie otwieraj… Chłopiec rozłączył się. Adam skręcił w prowadzącą do domu drogę. Jeszcze trzy kilometry. Zadzwonił do agencji pracy. – Mówi Adam O’Connor. Rozmawialiśmy dwie minuty temu. – Tak, przypominam sobie. Słucham pana – odpowiedział spokojny głos sekretarki. – Czy ja przed chwilą dobrze panią zrozumiałem, że pomoc domowa zjawi się u mnie dopiero jutro? – Tak. – Więc skąd u mnie wzięła się jakaś Sue? – krzyknął z irytacją. – I kim są ci dwaj faceci z nią? Myślę, że w waszej agencji panuje chaos. I że to źle o was świadczy. – Nie pracuje u nas żadna Sue – odpowiedziała kobieta oschle. – Musiała zajść jakaś pomyłka. Poza tym muszę powiedzieć, że nie podoba mi się pana ton. – W takim razie pocałujcie mnie gdzieś. Znajdę innego pośrednika. W sekundę po przerwaniu połączenia Adam poczuł drżenie rąk. Wcisnął pedał gazu, wskazówka szybkościomierza poszybowała w górę. Gdy wyjechał zza wzgórza, zobaczył swój piękny, samotny dom nad jeziorem. Wszędzie panował spokój. Rozległe tafle szkła na budynku i powierzchnia jeziora odbijały promienie słońca. Łagodne zielone pagórki w tle dopełniały idylliczny krajobraz. Adam miał jednak wrażenie, że stało się coś dziwnego. Kamera rozpoznała jego samochód, brama otworzyła się automatycznie. Szybko wjechał na teren posiadłości i zaparkował tuż przed domem. Nie zobaczył żadnej furgonetki. Trzęsąc się z nerwów, wyszedł z klimatyzowanego saaba na gorące słońce. Nogi uginały mu się w kolanach. Podszedł do drzwi wejściowych, do mikrofonu głośno rzucił hasło Konstantynopol. Zamek z trzaskiem ustąpił. Pchnął drzwi i wbiegł do przestronnej, jasnej sieni. – Rory! – W tak dużym domu czasami trzeba krzyczeć, żeby być usłyszanym. Jednak Adam od momentu wejścia do środka czuł, że dom jest pusty. – Rory? Cisza. Ani Rory’ego, ani gosposi. Okazało się, że w salonie nie ma nikogo. Przeciął hol, wbiegł na schody. Pchnięciem otworzył drzwi do pokoju syna. „Tato, nie wpadaj w ten sposób” – zazwyczaj mówił Rory, odwracając się do niego z irytacją. Ale jego pokój też był pusty. Komputer do gry w szachy, telewizor, odtwarzacz Blu-ray, notes i składany model samolotu szpiegowskiego były na swoim miejscu. Brakowało tylko Rory’ego. Adam poczuł, że oblewa go zimny pot. Zbiegł na dół, znów zawołał. Bez skutku. Zajrzał do ogrodu i do basenu. Syna nie było. Zadzwonił telefon. Adam rzucił się biegiem, by go odebrać. – Profesor O’Connor? – Męski głos, cichy, spokojny, z akcentem osoby wykształconej. – Tak. – Profesor Adam O’Connor? – Kto mówi? – Mamy pańskiego syna. Usłyszawszy te słowa, Adam omal nie zemdlał. Drżał tak mocno, że musiał oburącz przyciskać słuchawkę do ucha. – Proszę dokładnie zastosować się do moich instrukcji – kontynuował spokojny głos. – Jeżeli skontaktuje się pan z policją lub kimkolwiek innym, Rory zginie. Jeżeli bezzwłocznie nie zrobi pan dokładnie tego, czego od pana zażądam, Rory zginie. Bez wcześniejszego ostrzeżenia. Czy pan mnie zrozumiał? Adam wydusił z siebie ciche „tak”. – Dobrze. Teraz proszę mnie uważnie wysłuchać. – koniec darmowego fragmentu – zapraszamy do zakupu pełnej wersji\nWarszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA 00-590 Warszawa ul. Marszałkowska 8 tel. 22 6211775 e-mail: info@muza.com.pl Dział zamówień: 22 6286360 Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl Konwersja do formatu EPUB: MAGRAF s.c., Bydgoszcz\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Projekt_Kammlera-ebookRO/p0205267i020" target="_blank" title="Projekt Kammlera [Scott Mariani] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Projekt Kammlera [Scott Mariani] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


się pochwalę znów… | blaski codzienności\nsię pochwalę znów…\nnudziło się Frytce trochę ostatnimi czasy… a jak się Frytce nudzi, to jej głupie myśli do głowy przychodzą, więc żeby temu zaradzić, to należy jej zajęcie znaleźć… jako, że Frytka nie bardzo lubi (i chce…) się zajęciom przez innych wymyślonym podporządkowywać, to sama woli sobie takowe znaleźć… kto ją zna, ten wie, że najlepiej wypoczywa Frytka (i odreagowuje trudy i znoje codzienności …) przy robótkach ręcznych… bez głupich skojarzeń proszę, wszyscy wiom, że chodzi o szydełkowanie / drutowanie / igłowanie… tym razem padło na to pierwsze … poszperała Frytka w koszyczkach… poszperała w szufladach i innych zakamarkach, powyciągała resztki włoczek stosowne, znaczy kolorystycznie i grubościowo pasujące i za robotę się wzięła… praca szła sprawnie i szybko (bo trza było często ręce i umysł zajmować…)… włoczek ubywało, robótki przybywało aż… nastąpił nieoczekiwany zwrot akcji, bo … materiał na robótkę się skończył, a sama robótka ledwie w połowie (według Frytkowego zamysłu…) dopiero… tego Frytka znieść nie mogła, bo jak to?… miało być inaczej, przecież wszystko obmyśliła, zaplanowała, tak być nie może bo …. więc poszedł w ruch internet, kolejne motki zakupione i mogła Frytka „dzieło wiekopomne” dokończyć… a wyszło tak: ….\nkocyk se to jest, z „resztek”, he he he… na nadchodzące lato jak znalazł, nie uważacie?…\nNoooo ummmm nooooo !! !!Ummm wiesz pod taaaaaaakim kocykiem toooooo ehhhhhh, ojjjj by się działo ojjjjj 🙂\nOraz dzień doooobry z marzeniami i fantazjami że ho ho 🙂\nha ha ha, no mogłoby, mogłoby się dziać… bo to i nad wodę zcy do lasu można zabrać, i wieczorem na terasie na nóżki zarzucić… a i na łóżeczku można się otulić… 🙂\noraz witaj, witaj… a co Ty tak Desperku fantazjujesz od poniedziałku?… 🙂\nEhhhh Frytuniu, wiosna !! Słonie po całym niebie się od samego rana rozlazły chociaż rosa stopy jeszcze ziębi, to radosne ćwierkanie ptaszków oznajmia że dzień ciepły będzie wiosenny, w powietrzu czuć ten zapach, słychać jak rośliny rosną, jak listka się rozwijają ehhhhhh. No to człek też rośnie a co 🙂 To i myśl swobodniejsza się uczyniła, fantazjować się zachciewa no bo wiesz w marcu koty w kwietniu pasy a w maju MY 🙂\nno jak Ty w „takim” nastroju jesteś (i nie zapytam co brałeś / paliłeś / ćpałeś…) to ja się nie dziwię, że fantazja ponosi… 🙂 … ale, co by nie mówić, nastroju zazdraszczam… może się podzielisz choć trochę tym czymś?… 🙂\nOj świat jest piękny, jak się chce go takim widzieć 🙂 A nastrój no cóż piękny bo słoneczko wyszło i tak dalej i tak dalej 🙂\nno masz rację, Desperku, że nastawienie dużo robi, ale czasami człowiek jest odpowiednio nastawiony, a potem ktoś mu w paradę wejdzie ze swoimi humorami, i bez wspomagania ani rusz… 🙂\npiękna dziergawka 🙂 🙂 🙂\ntylko dlaczego Desper uważa, że to pod kocykiem by się działo, a\nnie nad ???? pod kocykiem to chyba za gorąco i to latem na\njeśli już to na, stanowcze na, żeby nic nie uwierało, ewentualnie\nszczypało tu i ówdzie 🙂\nna początek ja podziękuję …:)\na co do dalszej części „co poeta miał na myśli?…” niech się\nwypowie sam poeta.. na Twoim miejscu, Polly, przygotowałabym\nsię na dłuższy wykład… zresztą znasz Desperka naszego… 🙂\nPolly, rzecz się ma następująco, takowy śliczny kocyk\nmożna wykorzystać na wiele sposobów, ale widzisz\njeżeli rozłożymy się na nim to on będzie pod nami,\nto zrozumiałe, ale czy wypada aby takie śliczności\nbyło pod nooo nie bójmy się nazwać rzeczy po imieniu,\na właściwie części ciała zgodnie z ich anatomiczną\nnazwą, czyli będzie na nim nasza doopa, albo i ze\ndwie doopy, jeżeli dwie to zdecydowanie przyjemniej,\nale nie kocykowi, a więc wracając do tematu jeżeli\nbędzie pod doopami to znaczy że on będzie dla doopy\na nie doopa dla niego czyli co?? Taki kocyk do\ndoopy jest ?? Otóż nie on jest zbyt piękny żeby do\ndoopy był. Uwzględnić należy także że jakby się coś\nmiało dziać to oczywiście że pod kocykiem, po\nbożemu czyli na misjonarza, hmmm chociaż nie wiem\ndlaczego taka nazwa że na misjonarza, czyżby\nmisjonarze mogli tylko tak, mogli znaczy\nprzyzwolenie mieli, a więc jeżeli dla misjonarza\nw taki sposób to nie grzech to dla zwykłego\ngrzesznika też?? No bo jeżeli nie grzech no to\n………………… ale to chyba już wystaje\npo za kocyk więc nie będziemy omawiać:)\na dlaczego akurat doopę kłaść na kocyk. ona może\nbyć w górze, a na kocyku na przykład …..nogi……\nno, nie chyba też nie, bo wtedy powiesz, że to\nnie kocyk będzie tylko wycieraczka 🙂 to ja się\npytam, skoro kocyk na….ludziach, to ci ludzie\nna czym?? na gołej ziemi??? a jak tam będą\npokrzywska??? ja wiem, że okłady z pokrzyw są\nzdrowe, ale niezbyt przyjemne, a nam chyba\nchodziło o szeroko pojętą przyjemność związaną\nz tym kocykiem 🙂\na zresztą to chyba jego stwórczyni powinna\nzadecydować, czy woli na czy pod kocykiem i do\nczego ten kocyk ma służyć 😀\nPolly ależ TY czepialska jesteś, noooo!! Wiadomo,\nże kocyk na wierzchu pod kocykiem dwie gołe doopy\na pod nimi no hmmmm no nie bądźmy tacy\nwielkopańscy, albo jacyś nowobogaccy może być\ngoła ziemia, ze dwie pokrzywki też, no wiesz\nPolly, jak dociśnie się doopę do pokrzyw to\nodruchowo , no wiadomo co, więc korzystne\nsą te pokrzywki, no ze dwie albo trzy 🙂\npo pierwsze primo – jak widać Desperek nas nie\nzawiódł we wzniosłości, dogłębności oraz\nrozwiązłości swojej wypowiedzi….\npo drugie primo – kocyk może być i nad, i pod,\ni obok a nawet daleko… ale najlepiej jak\nkocyk jest wkoło, i wtedy nic nie marznie,\nani misjonarz, ani …. nóżki ..\ntako rzekłam ja, STWÓRCZYNI… 🙂 🙂 🙂\nDesper ten pomysł z pokrzywą jest ciekawy, ale ………….czy Ty potrzebujesz już takich wspomagaczy?????? czy może raczej leniwy jesteś ?????\nFrytko, musisz chyba w takim razie dodziergać jeszcze kilka metrów tego kocyka 🙂\nmyślisz Polly??…. że trza???… no jak trza, to mus… tylko znów włóczki brak, muszę na wypłatę poczekać… 🙂\noraz oświadcza, ze Desper nie potrzebuje wspomagaczy bo i tak jest mocno … pobudzony, wszędzie Go pełno, wciska się tam i ówdzie, i wtrąca swoje pięć groszy… wyobrażasz sobie, Polly, co by było, gdyby dostał jeszcze jakiegoś „kopa”? (i nie mówię tu o przemocy fizycznej..) 🙂\nFrytka !Ty nie kombinuj! Przyda się na długie jesienne wieczory – piękności wydziergałaś:)\nA lato będzie ciepłe i słoneczne – już od jutra;P;*\nno pewnie, że lato będzie… nie może być inaczej… 🙂\nToś się ładnie odstresowała… bez skojarzeń oczywiście:-)\nja tak ciągle mam… bez skojarzeń oczywiście … 🙂\nHeh, mój tez był z resztek, plus następny kilogram dokupioney… ;D\nczyli znasz ten „bul” w kieszeni … 🙂\nNo to ja dzisiaj, bez skojarzeń, z największym uznaniem Frytkę za jej ręczne robótki podziwiać będę, że wzorek cudny, kolory ładne, w cierpliwość i sprawność paluszki bogate 🙂 Do tegoż dorzucę jeszcze podziw jej silnego charakteru. Zajęciom przez innych wymyślonych podporządkowywać się nie chce! Zachęcona zaś jej chwaleniem się tutaj od rana tym, czego to ona nie potrafi, wrzucę coś podobnego kiedyś… może… albo…i na mojego bloga 🙂\nno nie mów, że Ty też w sztuce robótek ręcznych uzdolniona?… chwal się, chwal, każdemu wolno… 🙂\nA uzdolniona i to bardzo bardzo, powiem nieskromnie. Jak kiedyś pokażę, to Frytce szczęka opadnie… 😉\nDo widzenia i miłego dnia nawzajemnie życzę!\nczy opadnie to się jeszcze okaże, bo niejedno już widziałam, i niejedno sama robiłam, ale próbuj, próbuj …. 🙂\nPewnie, że spróbuję! Każdemu wolno a nawet wskazane 🙂\npoczekamy, zobaczymy, wypowiemy się … 🙂\nFrytka tego szkoda na nóżki :\nW ramkę i do galerii – bo to arcydzieło z resztuchnek 🙂\nPRzecudnie to zasupłałaś jestem pod ogromnym wrażeniem pracusiu majowy\nAsia, ta ramka musiałaby mieć 110 cm x 160 cm, nie wiem jaka ściana by to utrzymała, ha ha ha …\nale dziękuję za uznanie 🙂\nSzydełkowanie, drutowanie, igłowanie… myślałem, że to jakieś tortury, a tu taka piękna rzecz wyszła!\nno fakt, dla niewtajemniczonych może brzmieć groźnie… a niektórzy nawet twierdzą, że gdyby ktoś kazał im to robić, to byłaby niezła kara więc… 🙂 ::) 🙂\nwitaj Boja i dziękuję…\nO tak! Robić takie coś to straszna tortura, ale korzystać z tego…\nsama przyjemność …. 🙂\nmożna się otulić, wtulić, przytulić i zawsze jest tak samo cieplutko 🙂\nno przepiękny! naprawdę cieplutko i przytulnie wygląda 🙂\nnie tylko wygląda, ale i jest, już wypróbowałam… 🙂\ndzięki Em 🙂\njaki kocyk na jakie lato!! ???\nja się pytam??\ntoż lato ma być piękne ze słoneczkiem i wiaterkiem leciutkim i z ciepełkiem i po niebie chmurki bielusieńkie jak baranki po łące latać se miały i pszczółki z miodkiem i motylki -z czy tam se chcą- fruwać miały i kwiaty miały pachnieć aromatami wszelkimi, a jabłka i truskawki i pomidorki dojrzewać we w tym słońcu też miały, a ty Frytko kocyk na lato zrobiłaś?!!\noby tylko w złą godzinę ty tego nie powiedziała..oby..\nA kocyk urody niezwykłej 😀\nI ja Alicja pełna podziwu jestem i chwalenie twoje też uznaję za chwalebne, bo niby dlaczego nie chwalić się skoro takowe się należy i uznanie nasze też się tobie należy, ale to kocyk na jesienne wieczory, na słoty, na szarugi, a nie na lato..a nie mogła ty wyszydełkować tych no.. stringów i staniczka?\nna lato by potrzebne było, no jak nic by było 😀\nechhh…i znowu zimne lato będzie, bo Frytka cudne kocyki wyszydełkowuje 😉\ni dobranoc wszystkim 🙂\nAlicjo, kocyk na lato jest jak najbardziej „jak znalazł”, i to na gorące lato…. gdyż i ponieważ, kocyk taki można zabrać na łono natury i piknik zrobić na ten przykład… albo nad wodę i ciało swe na nim rozciągnąć powabnie i do słoneczka wystawiać… mnóstwo możliwości daje kocyk….:)..\ndzień dobry już … 😉\npiekny uwielbiam takie dzieła, oj masz Ty Fryy talent, masz\ndzięki T. chociaż do tego, to więcej „resztek” trzeba było niż talentu … :)))))\nElegansio kocyk, Frycia 🙂\nalbo i na lato… 🙂\ndzięki Celcie …\nDo usług, Moja Droga 🙂\nI do…brej nocy 😉\nwzajemnie … 🙂\nBożena Mazurkiewicz permalink\nKocyk, dzieło sztuki – podziwiam, ja do czegoś takiego się nawet nie biorę, kiedy mąż mnie prosi o przyszycie guzika, to zaczynam się denerwować 😉\nno proszę Cię, guziki nie gryzą, naprawdę.. 🙂\noraz witam serdecznie …\nZdolna jesteś. Ja do szydełkowani i drutowania mam dwie lewe ręce. Swoją drogą to drutowania skojarzyło mi się z dłutowaniem, co w pracy zdarza mi się 😉\nooo, czyżbyś była rzeźbiarzem, albo niedajbuk, … dentystą????…. 🙂\noraz dziękuję …\nWszystkie osoby potrafiące szyć, dziergać, itp. budzą we mnie okropną zazdrość. Powiedziałabym chorobliwą… 😉\nhmmm, a nie dałoby się tego jakoś leczyć?… nie wiem, jakaś terapia szokowa… spróbować, na ten przykład, samemu coś wydziergać?…\nwitam u siebie … może jednak, pomimo tej zazdrości, zajrzysz jeszcze?… 🙂\nJa już u Ciebie byłam i nawet komentarz zamieścić próbowałam, tylko chyba z logowaniem coś namieszałam. 🙂 Mam kłopoty z roztargnieniem. Zdarza mi się wpisywać komentarz w miejsce przeznaczone na maila. 🙂 Dopiero, jak się zorientuję, że gdzieś znika, wiem, że znowu nie ta rubryka. Więc zajrzę, zajrzę. Terapia szokowa nie wchodzi w grę. Babcia próbowała, mamusia próbowała… Poległy. Na weselu brata kazali siostrze pana młodego przyszyć jakiegoś zieleńca do marynarki. Rodzina jęknęła, ale prowadzący był nieugięty. Przyszyłam. Od razu do koszuli. Brat przez całe wesele nie był w stanie ściągnąć marynarki, bo miał ją przyszytą do gałązki i do koszuli jednocześnie. 🙂\nhmmm, to rzeczywiście ciężki przypadek z Ciebie, skoro z takiej „nierobótkowej” rodziny pochodzisz… u mnie matka dziergali, ojciec haftowali (i nie mam na myśli po alkoholu, na trzeźwo..) a ja i jedno, i drugie … 🙂\na z bratem to Ci bardzo dobrze wyszło, jako pan młody, powinien być elegancki do końca … 🙂\n« koniak Twój wróg!…\nTa, Której Imienia Wymawiać Nie Wolno …. »


PERGOTENDA - Impact - Aperto - pergole, markizy\nSYSTEMY DO PERGOL\nIdealne pokrycie każdej pergoli\nImpact®: opatentowane pokrycie (z płótna)\nImpact® to wodoodporne pokrycie dla pergoli opatentowana przez firmę Corradi, składająca się z nieprzepuszczalnego płótna o nazwie Eclissi, który ślizga się po specjalnych prowadnicach wspartych na aluminiowych rurkach.\nTo nie tylko tkanina, ale także wizualna rama do środowiska zewnętrznego dzięki opatentowanemu składanemu, do pożądanego ułożenia, płótna Corradi, regulowanemu ruchem mechanicznym.\nW rzeczywistości, zaletą produktu Impact® jest to, że można go stosować do wszystkich produktów firmy Corradi, nawet do istniejącej pergoli. Wysuwana osłona pergoli z tkaniną techniczną odnawia wodoodporną osłonę pergoli, zwiększając całą przestrzeń na zewnątrz i tworząc nowe, jasne środowisko.\nRzeczywiście, standardowa konfiguracja obejmuje użycie tkaniny Eclissi z wewnętrzną warstwą zaciemniającą i efektem wytłaczanego wątku, ale Impact® jest również dostępny w innych opcjonalnych tkaninach, takich jak wodoodporny Soltis w96, Precontraint 502 satyna, który oferuje szeroką gamę kolorów, w tym niezwykle współcześnie popularna Malina i Soltis 86, również w oryginalnym odcieniu srebra i pudrowego różu, dla wyrafinowanej i modnej przestrzeni na zewnątrz. Elementy konstrukcyjne mogą być produkowane w błyszczącym białym kolorze, kości słoniowej lub szarym, aby stworzyć oryginalne i wyrafinowane kombinacje kolorów.\nImpact® dodaje dramatycznego efektu do środowiska na zewnątrz, kryjąc i chroniąc z elegancją, przyciągając uwagę każdego, kto patrzy w górę dzięki swojej wielkiej urodzie i trwałości. Bez względu na przestrzeń na zewnątrz, ta chowana osłona pergoli z technicznego materiału pozwoli Ci spędzać czas na zewnątrz bez obawy o żywioł, nawet w specjalnych konfiguracjach. Kilka przykładów? Impact® jest idealny do dużych lokalizacji, takich jak baseny lub teatry na zewnątrz. Podobnie jak sugestywna Plautina Arena w Sarsinie, Romagna, która organizuje festiwal teatru klasycznego i tradycyjnego, w którym Corradi Impact® oferuje cień i schronienie ponad 1068 widzom.\nDoskonała prezentacja w środowiskach, które potrafią ekscytować i zachwycać, dzięki czystym liniom, technologii i ekstremalnej elegancji.\nOdporne na uderzenia, wodoodporne pokrycia pergoli: wszystkie dodatki do płótna\nKonfiguracje płótna są również specjalne, aby lepiej reagować na każdą konkretną potrzebę:\nNapięte płótno – najbardziej praktyczna konfiguracja dla rozwiązań pochyłych, ale dostępna również w wersjach płaskich.\nSlack canvas (luźne płótno) – konfiguracja umożliwiająca odprowadzanie wody nawet bez spadku.\nNapięte płótno z przekładkami – z ciągłym lub naprzemiennym drenażem, jednostronne lub dwustronne.\nLuźne płótno trapezowe – dla tych, którzy potrzebują jednostronnego drenażu i wyrafinowanego projektu. Utworzone kształty – szczególnie w połączeniu z oświetleniem – ożywiają grę cieni, idealną do środowiska, w którym nic nie jest pozostawione przypadkowi. Wszystko to zawsze zapewnia wydajność drenażową z maksymalną wydajnością.\nW przypadku rozwiązania od ściany do ściany, na przykład w szkole francuskiej gminy Buhl, która wybrała świąteczny różowy Impact®, na taras restauracyjny lub na pokrycie letniej areny, Impact® to system osłon, który sprawi, że Twoja przestrzeń zewnętrzna jest kompletna, przez cały rok i bez obaw. Aby zawsze móc doświadczać życia w przestrzeni zewnętrznej w pełni.\nPoznaj naszą pełną ofertę!\nWybierz miasto z Twojej okolicy Wybierz miasto z Twojej okolicyGdańskKatowiceLublinWarszawaWrocław\nWyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez APERTO OUTDOOR Sp. z o.o. w celu kontaktu i udzielenia odpowiedzi na wiadomość przesłaną za pośrednictwem niniejszego formularza. Podane dane osobowe będą przetwarzane zgodnie z zakresem zapytania, według zasad zawartych w dokumencie pod nazwą: "Informacja o administratorze i przetwarzaniu danych"\nCopyrights (C) 2020 - APERTO | made by voitech.pl\nMasz pytania dotyczące naszej oferty? Zadzwoń do nas!\nWybierz datę i godzinę. Zadzwonimy z ofertą.\nPodane dane osobowe będą przetwarzane zgodnie z zakresem zapytania, według zasad zawartych w dokumencie pod nazwą: "Informacja o administratorze i przetwarzaniu danych"


1 Styl sypialni: łóżko z baldachimem - 70 pomysłów dla romantyków\n1.1 Łóżko z baldachimem - zdjęcie we wnętrzu\n2 Daszki i zadaszenia nad łóżkiem\n3 Daszki i zadaszenia nad łóżkiem\n3.1 Łóżko z licznikami baldachimów\n4 Twój przewodnik po wnętrzach\n4.1 Podstawowe formy i projekty daszków\n4.2 Jak samemu zrobić prosty klosz\nStyl sypialni: łóżko z baldachimem - 70 pomysłów dla romantyków\nKiedyś łóżko pod ciężkim baldachimem było świadectwem wielkości swego pana i strzegło spokoju jego snu. Atrakcyjność współczesnych improwizacji na temat łoża jest raczej w uroku romantycznego wizerunku, który tworzy oryginalne, zdobione łóżko we wnętrzu.\nWygląd łóżek z baldachimem i draperiami (czasza) ma czysto funkcjonalne korzenie. Raz na jakiś czas odizolowany "Pokój w pokoju" chroniony przed zimnem i przeciągami, osłonięte przed jasnym światłem, chronione przed obcymi dźwiękami. W domach zbudowanych zgodnie z zasadą enfilady, łóżko z solidnym baldachimem pełniło inną ważną funkcję - służyło, prawie jedyne miejsce samotności.\nRóżne epoki historyczne dokonały zmian w projekcie i dekoracji baldachim. W średniowieczu łóżko było najczęściej wyposażone w dużą markizę na podstawie drewnianej ramy, często z podziałem architektonicznym, rzeźbiarskim i kolorowym. Haftowane draperie można zamocować zarówno na specjalnej ramie, jak i bezpośrednio na belce stropowej.\nRenesans ozdobił łóżko wysokim wezgłowiem. Potem w domach szlacheckich zwyczaj przyjmowania gości leżał, więc często łóżko było konstrukcją architektoniczną na wysokim wybiegu, ze znaczącymi kolumnami w rogach. Nad miejscem do spania została zbudowana prostokątna rama, zakończona gzymsem i fryzem, za którymi znajdowały się zapinane zasłony. Wszystko to sprawiło, że loży uroczyste i reprezentacyjne, podkreślając wielkość swojego pana.\nW czasach demonstracyjnego luksusu - baroku - główne funkcje czaszy straciły znaczenie - aktywny rozwój otrzymał wystrój. Namiotowe struktury łóżek były wspaniale udekorowane drogimi, wykwintnymi materiałami: aksamitem, jedwabiem, shtof. Ale dotknięty wiek klasycyzmu zwrócił baldachim z niemal otwartym eleganckim wzornictwem: regały stały się "cieńsze", masywne zasłony stały się zauważalnie lżejsze. Wszystko, co pozostaje z draperii, to symboliczna "stuła" po jednej stronie łóżka.\nŁóżko z baldachimem - zdjęcie we wnętrzu\nPowrót czaszy a baldachim we współczesnym wnętrzu można uznać za pragnienie "ożywienia" miejsca do spania, nadania mu obrazu, podkreślenia jego szczególnej roli. Jeśli w domu jest kilka łóżek, zawsze jest pożądane, aby się różniły, a osiąga się to dzięki dość przystępnym środkom dekoracyjnym.\nNiekoniecznie ustaw się nad łóżkiem baldachim z masywnymi zasłonami, czasem dość lekki projekt: mały krój cienkiego płótna na drewnianej lub metalowej ramie, przewiewny, czterospadowy baldachim z mocowaniem do sufitu, luźna kompozycja materiału przy czubku łóżka.\nJeśli uważasz baldachim za obiekt projektu, możesz warunkowo podzielić go na geometryczne ramy i draperie. W niektórych przypadkach jeden z komponentów może być nieobecny, bez uszczerbku dla drugiego.\nDaszki i zadaszenia nad łóżkiem\nBaldachim nad łóżkiem był zawsze symbolem luksusu i orientalnego blasku. Podarować wnętrze sypialni podobieństwo w królewskim pałacu, umieszczając baldachim lub baldachim nad łóżkiem? Nasze zdjęcia baldachimów i wskazówek pomogą Ci wybrać idealną.\nBaldachim i baldachim nad łóżkiem wielu podziwia, ale nie wszystkie ryzyko, że powiesi taki element wystroju w swojej sypialni: wydaje się, że jest niepraktyczny, niewygodny i po prostu dodaje dodatkowy czas na czyszczenie. Jednak tak w ogóle nie jest! Oprócz piękna, znaleźliśmy dla Ciebie kolejne 5 zalet zastosowania zadaszeń i zadaszeń we wnętrzu:\nDaszki i zadaszenia nad łóżkiem ukrywają śpiącego przed wzrokiem ciekawskich i tworzą specjalny kącik, który jest szczególnie przydatny w małych jednopokojowych apartamentach.\nDaszki i zadaszenia wykonane z gęstych materiałów chronią przed promieniami słonecznymi we wczesnych godzinach porannych i pomagają spokojnie obserwować sen.\nKażda, nawet najcieńsza czasza, stanowi doskonałą ochronę przed denerwującymi komarami i muszkami. Z baldachimem i baldachimem nad łóżkiem nie musisz się budzić ze strasznego drapania.\nBaldachin nad łóżeczkiem, między innymi, uratuje dziecko przed przeciągami i przeziębieniami.\nWbrew powszechnemu przekonaniu baldachimy i baldachimy nad łóżkiem nie są siedliskiem kurzu, ale przeciwnie, bojownicy o czystość powietrza. Filtrują przychodzące powietrze do łóżka, zapewniając zdrowy sen.\nPonadto pielęgnacja baldachimem jest bardzo prosty - wystarczy go myć raz na kilka miesięcy. Daszki wykonane z cienkich tkanin wysychają natychmiast, więc natychmiast po umyciu można zawiesić baldachim nad łóżkiem.\nNa początek chcielibyśmy wam powiedzieć daszki nad łóżkiem i ich odmiany. W każdym kraju i każdej kulturze baldachimy wyglądały zupełnie inaczej, ale naukowcy zgadzają się co do jednego: początkowo baldachimy nad łóżkiem wisiały ... uciec przed owadami spadającymi z sufitu na głowę.\nTeoria ta jest szczególnie odpowiednia dla okresu średniowiecznej Francji, gdzie higiena nie była na pierwszym miejscu. We Francji ta sama moda na baldachim pochodziła ze Wschodu, gdzie - mamy nadzieję - baldachimy nad łóżkiem były przeznaczone do ochrony przed upałem.\nCokolwiek to było, baldachim nad łóżkiem pozostał popularny do dziś i zdobył serca. W dzieciństwie każdy z nas chciał poczuć się jak księżniczka ... Cóż, nadszedł czas!\nNajprostszym i najpopularniejszym sposobem zawieszenia czaszy jest użycie pierścień z baldachimem. Często można go kupić szmatką, ale jest również sprzedawany osobno.\nW zależności od efektu, jaki chcesz osiągnąć, pierścień z baldachimem powinien znajdować się tuż nad środkiem łóżka lub przy samej ścianie (dzięki temu tkanina będzie spadać).\nJak to zrobić naprawić pierścień dla czaszy? Po wywierceniu otworu w ścianie i wbiciu w niego gwoździa, powiesić pierścień z baldachimem na zapięcia w jego środku (powinien to być mały pierścionek lub wstążka uszyty prosto na tkaninie). Pamiętaj: musisz najpierw dokładnie zaznaczyć miejsce na dziurę w suficie, aby nie pozostawiać niepotrzebnych śladów.\nBaldachimowe zasłony - druga najpopularniejsza opcja umieszczania czaszy nad łóżkiem, co dodatkowo pozwala na pozostawienie stropu w stanie nienaruszonym. Zasłony z baldachimem są bardzo wygodne do pchania i przesuwania, a także do usuwania do czyszczenia na sucho i prania.\nNiestety łóżka są wyposażone w niezbędną ramę do zasłon z baldachimem. Jest dość drogi i rzadko pojawia się w sprzedaży. Możesz jednak wykonać takie zasłony samodzielnie, własnoręcznie wykonując własną rękę na czaszy lub po prostu mocując karnisz lub karnisz do ściany. Nawiasem mówiąc, okrągłe zapięcia do podobnych zasłon baldachim można znaleźć w Ikei.\nBaldakhin z podbierakami - ulepszona i bardziej romantyczna wersja czaszy. Piękne pick-upy pomagają naprawić materiał czaszy w pobliżu stolika przy łóżku, zapewniając w ten sposób doskonały wygląd fali i swobodę ruchów.\nPick-upy do czaszy są łatwe do samodzielnego wykonania: mogą to być satynowe lub aksamitne wstążki, jedwab, koronka, metalowe pierścienie i wiele więcej, których twoja wyobraźnia będzie chciała.\nJeśli lubisz robić wszystko samemu, prawdopodobnie masz pytanie - z którego szyć baldachim? Najczęściej tkanina na baldachim jest wybierana tiulem lub koronkowa, lekka, półprzezroczysta, podkreślająca delikatność pomieszczenia.\nAby uzyskać proste wnętrze w stylu szwedzkim, morskim lub nowoczesnym, aby uniknąć niepotrzebnej uwagi, daszki są szyte z naturalnej niemalowanej tkaniny, takiej jak len lub bawełna, co nadaje wnętrzu świeżość i komfort.\nProponujemy wykonanie zadaszenia głównego akcentu wnętrza sypialni i uszycie go z luksusowych tkanin brokatowych w jasnych kolorach. Daszki wyglądają wspaniale w bogatych wschodnich wnętrzach, a twoja sypialnia da zagadkę wschodniej nocy.\nBaldachim nad łóżkiem - to ten sam baldachim, który jednak wygląda i jest przyczepiony trochę inaczej. Baldachim nad łóżkiem to płaski, prostokątny kawałek materiału, który całkowicie przykrywa dno łóżka i wisi na nogach.\nTakie daszki nad łóżkiem w naszych mieszkaniach mają charakter czysto dekoracyjny (w przeciwieństwie do daszków chroniących przed owadami, przeciągami i wzrokiem ciekawskich), ale są również bardzo popularne.\nAby powiesić baldachim nad łóżkiem, Musisz kupić łóżko z regałami lub samodzielnie wykonać metalową ramę. Tkanina do baldachimu nad łóżkiem jest zwykle gęstsza niż w zwykłej czaszy, nie gniecie się ani nie świecą.\nŁóżko z licznikami baldachimów\nWięc dotarliśmy do tego, o czym rozmawialiśmy przez długi czas - około łóżka z plakatami na baldachim. Jeśli widzisz to na wyprzedaży - pamiętaj, aby kupić! Urok łóżek ze stojakami na baldachim jest taki, że wyglądają niesamowicie, nawet nie ozdobione tkaniną\nSame stoiska przy łóżku wyglądają tak elegancko i romantycznie, że mogą zamienić sypialnię w co najmniej pałac w Wersalu. Wybierz modele regałów na baldachim z pięknymi rzeźbionymi lub odlewanymi elementami, aby wrażenie było kompletne.\nŁóżka z licznikami baldachimów można wybrać dla baldachimów o dowolnym kształcie: począwszy od zasłon i pierścieni, a skończywszy na baldachimach, o których mówiliśmy tuż powyżej. Pamiętaj, że nawet Samantha Jones, bohaterka słynnego serialu telewizyjnego, miała łóżko ze stojakiem na baldachim. Przekonaliśmy cię?\nBaldakhin własnymi rękami Łatwo to zrobić, nawet początkujący może sobie z tym poradzić. Jedynym dużym wydatkiem, który musisz ponieść, jest koszt dużej ilości materiału, a tutaj radzimy nie zapisywać: tkanina powinny być piękne, ale mocne, nie zbierają dużo kurzu i łatwo poddają się praniu.\nNastępne pytanie, które musisz rozwiązać - forma czaszy. Jeśli jest to kurtyna z baldachimem i już masz szkielet, możesz pominąć ten krok. Jeśli potrzebujesz pierścionka - kup go lub uzbrój się w bardzo gruby silny drut. Możesz także wyciąć krąg mocnego kartonu.\nTeraz jest to konieczne szyć samą koronę. Weź duży kawałek materiału, który po każdej stronie będzie większy niż wysokość łóżka: w przyszłości, jeśli to konieczne, możesz go po prostu skrócić.\nDo czaszy własnymi rękami było naprawdę piękne, pracuj nad szczegółami: szyć piękne zdobycze na czaszy, zastąpić zwykłe wstążki, z którymi czasza przymocowuje się do pierścienia, na jasnych satynowych wstążkach. Baldachin własnymi rękami jest gotowy!\nDaszki i zadaszenia nad łóżkiem zawsze wyglądają dobrze i pasują do każdego wnętrza! Aby to udowodnić, przygotowaliśmy dla Ciebie wspaniały wybór zdjęcie daszków we wnętrzu. Zainspiruj się!\nJeśli nadal boisz się powiesić baldachim lub baldachim nad łóżkiem - decyduj! Nawet w małej sypialni taki wystrój nie będzie zbyteczny, ponieważ w jakiś sposób uporządkuje przestrzeń i ukryje wszystko, co jest zbyteczne przed wzrokiem ciekawskich.\nMamy nadzieję, że zainspirowała Cię nasza deklaracja miłości daszki nad łóżkiem.\nBaldachin nad łóżkiem symbolizuje romantyzm i wygodę, a także daje zachwycające poczucie bezpieczeństwa. Taka dekoracja tekstylna zajmie godne miejsce we wnętrzu przestronnej sypialni, da ci najbardziej delikatne sny i zmiękczy geometryczne kształty mebli.\nNie jest konieczne, aby baldachim skłaniał się ku historycznym tematom baroku lub klasycyzmu. Jego głównym celem jest przydzielenie łóżka, ale nie na szkodę reszty wykończenia. I że tak się nie stało, wszystkie draperie w pokoju, w tym okno, są wykonane w podobnej kolorystyce.\nPodstawowe formy i projekty daszków\nLekkie zamiany tkanin lub ciężkie aksamitne zasłony to wszystkie zadaszenia. Różnorodność wersji jest niesamowita. Ale nadal można wyróżnić trzy główne obszary:\ntkanina na podporach, pomagająca rozróżnić kontur łóżka i podkreślając przestrzeń nad nim;\nkonstrukcje podwieszane (w tym na konsolach), gdzie główna rola dekoracyjna zarezerwowana jest dla czaszy;\nWszelkie kompozycje włókiennicze o dowolnym planie, tylko "rysujące" pożądany obraz przestrzenny.\nJeśli mówimy o popularnych projektach, które są popularne, możemy zauważyć:\nBaldachin na ramie. Rama oprawia przestrzeń łóżka pod sufitem, a na boku są regały z drewna i metalu. Czołowe elementy projektu mogą być zarówno w szafie i na baldachim - jeśli nie chcesz ozdobić łóżko rzeźbione ozdobny lub elementów kutych, a następnie użyć drogiego luksusowe tkaniny.\nBaldachin jest "koroną", gdzie oś konstrukcji przechodzi przez środek łóżka. Rama w tym przypadku ma kształt kwadratu lub koła, a przez nią rozciągnięta jest tkanina. Jest to rzeczywiście królewska decyzja, która nie akceptuje zwięzłości w żadnej formie.\nRama z baldachimem - tkanina jest przymocowana do ramy w postaci łuku, a łuk z kolei jest przenoszony do wezgłowia i mocowany do ściany. Ten rodzaj baldachimu uważany jest za miły i funkcjonalny, a co najważniejsze, ma charakter budżetowy, ponieważ nie wymaga kompleksowego wsparcia.\nPodstawą czaszy jest poprzeczna Przy ścianie, a przez nią po prostu wyrzucane jest cięcie tkanki. Wygląda na zrelaksowanego i miękkiego.\nJeżeli projekt łóżka jest zapewniony masywne pionowe stojaki, następnie można je ozdobić oryginalnymi tkaninowymi draperiami - bufetami, falbankami, girlandami.\nKiedy podstawa łóżka jest kompletnym dziełem projektowym, nie jest ukryta, ale jest podkreślana wzdłuż konturu przez latającą, przezroczystą tkaninę.\nRada. Użyj półprzezroczystych tkanin do romantycznej atmosfery lub florystycznych ozdób na naturalny szyk - wybór tkaniny na baldachim to także sztuka projektowania.\nŁóżko z baldachimem w sypialni dla dorosłych jest oczywiście czymś w rodzaju sypialni dziecinnej - jest romantyczne i wyrafinowane. Jednak celem draperii tkaninowych nie jest praktyczne i funkcjonalne, ale czysto dekoracyjne. Celem czaszy jest stworzenie romantycznej atmosfery i tylko niektóre tkaniny mogą sobie z tym poradzić.\nTradycyjnie łóżko jest zasłonięte welonem lub jedwabiem - półprzezroczyste tkaniny nie mogą lepiej pasować do intrygującej atmosfery sypialni. Powietrze, lekkość, naturalność, szeroka gama kolorów (aby stworzyć odpowiednią kombinację tekstylną) to cechy charakterystyczne popularnych tkanin z baldachimem.\nJednak popularne są także ciężkie materiały - na przykład gobeliny, żakardy i aksamity. Są najbardziej poszukiwane w klasycznych stylach "pałacowych", ponieważ symbolizują dobrobyt i luksus. Jeśli aksamit jest klasycznym, to satyna i jedwab wspaniale łączą się z rzeźbionymi pozłacanymi barokowymi meblami.\nA do sypialni w stylu high-tech tkaniny na ramie na ogół nie może być - tylko niektóre ślady zasłon. Jest to w przeciwieństwie do wyrafinowanych orientalnych draperie, gdzie tkanina światło powietrze owijają się wokół łóżka kilka razy, tworząc wielopoziomowe tajemnicze zasłony komór Shamahanskaya królowej.\nBaldakhin w stylu orientalnym jest również uzupełniony falbanami i pędzlami - to jego najbardziej rozpoznawalne ozdoby.\nZwróć uwagę. Styl sypialni i styl czaszy powinny być perfekcyjnie połączone. Pożądany efekt zapewnia nie tylko faktura tkaniny, ale także jej kolor i wzór. Pamiętaj, że wzór i odcienie materiału na czaszy powinny być powielane w innych tkaninach - narzuty, płaszcze, zasłony.\nUżyj kolorowych i żywych materiałów, aby stworzyć atmosferę indyjskiego haremu. I w przeciwieństwie do nich - europejska powściągliwość i eleganckie jedwabne draperie w ciemnych kolorach. Biały przewiewny tiul natychmiast przypomina słoneczną ciepłą śródziemnomorską plażę, a drobne kwiaty na tkaninie stworzą pozytywny wiosenny nastrój.\nAby stworzyć atmosferę powściągliwości, należy sprawę zimnych kolorach i romantyzmu i zmysłowości - spektakularny czerwony, delikatny zefiru lub sypkim różowym i głębokich odcieniach szlachetnego złota.\nJak samemu zrobić prosty klosz\nBaldachim nad łóżkiem może być wykonany samodzielnie. W przypadku standardowego łóżka wymagana będzie odpowiednia tkanina (organza, perkal lub jedwab) o szerokości 1,5 metra. Do mocowania pierścieni o średnicy 2-5 cm używa się metalowej lub drewnianej ramy.\nKrok po kroku procesu produkcji zadaszeń przedstawia się następująco:\nTkaninę należy wyciąć, pociąć na kawałki o pożądanym kształcie i rozmiarze. Każdy z przygotowanych elementów musi być zszyty wokół brzegów, aby tkanina była rozczochrana. A w górnej części wykonujemy otwory na przyszłe elementy złączne - są one umieszczone w tym samym odstępie od siebie.\nJako struktura do mocowania draperii można zastosować konstrukcję na zawiasach lub podpórkę ze stojakami. Rama może być przymocowane do sufitu - tak konstrukcja będzie łatwiejszy do wytworzenia, ale nie różnią się zwiększoną wytrzymałość, a więc nadaje się tylko do materiałów lekkich wagi, ale nie ciężkiego aksamitem. Tradycyjnie czasza jest przymocowana do wspornika z pionowymi belkami spoczywającymi na podłodze. Może być metalowy i drewniany.\nNa górnych belkach zamocuj pierścienie, a na nich - na tkaninę. Gotowy baldachim może być ozdobiony dekoracyjnymi sznurkami.\nBaldachin w sypialni zapewni niesamowitą wygodę i spełni twoje marzenie królewskie - nie odmawiaj sobie takiego luksusu, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydaje się to przesadne.\nŁóżko szafkowe - niezwykle wygodny i ergonomiczny transformator


Wynajmę punkt usługowy: Grójec , ulica Mszczonowska, 157 m2, 4710 PLN - Domiporta.pl\nLokal użytkowy 157 m2, Grójec, Mszczonowska\n4 710 zł 30 zł/m2\nLokal użytkowy na wynajem Grójec, Mszczonowska - 157 m2\n30 zł/m2 4 710 zł\nWILSON`S NIERUCHOMOŚCI KOMERCYJNE Polecam do wynajęcia atrakcyjne lokale położone w samym centrum Grójca o łącznej powierzchni 332 m2, na parterze i piętrze budynku. Nieruchomość zlokalizowana jest przy głównej drodze wjazdowej do miasta. W pobliżu znajdują się liczne sklepy i punkty usługowe. Niewątpliwie dużym atutem jest duży parking przed obiektem. Dwie szerokie bramy wjazdowe. Doskonałe miejsce do prowadzenia każdej działalności gospodarczej. Do wynajęcia piętro o powierzchni 157 m2 i parter budynku o powierzchni 175 m 2, ( wejście z poziomu 0 ) Klimatyzacja, alarm i monitoring, system przeciwpożarowy, rolety antywłamaniowe. Cena za wynajem 175 m 2. na parterze wynosi 40PLN /m2/netto Cena za wynajem powierzchni na piętrze 30 PLN/m2./netto Do ceny najmu należy doliczyć opłaty za media. Wynajmujący pobiera kaucję w wysokości jednomiesięcznego czynszu. Polecam i zapraszam na prezentacje. Więcej podobnych ofert nieruchomości na naszej stronie https://wilsons.pl Niniejsze ogłoszenie nie stanowi oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, lecz ma charakter informacyjny. Tak nas szybko znajdziesz w internecie (wynajem biura - Warszawa, wynajem biur - Warszawa, biuro bez prowizji - Warszawa, biura bez prowizji - Warszawa, tanie biura - Warszawa, tanie biuro - Warszawa, nieruchomości komercyjne, wynajem lokalu - Warszawa, wynajem lokali - Warszawa)\nNumer oferty: WIL343016\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Grójec, Mszczonowska Powierzchnia: 157 m2 Cena: 4 710 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr WIL343016\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Grójec, Mszczonowska Powierzchnia: 157 m2 Cena: 4 710 PLN Proszę o kontakt


Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz budżetu państwa w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata - PDF\nDownload "Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz budżetu państwa w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata"\n1 Projekt dofinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz budżetu państwa w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata Ostróda r. Nazwa projektu:. Remont i modernizacja świetlicy przy ulicy Chrobrego 4 w Ostródzie z przeznaczeniem na cele społeczne, kulturalne i wychowawcze wraz z zakupem sprzętu Nr wniosku: WND-RPWM /10 Nr umowy: UDA-RPWM /10-00 Oś priorytetowa 4: Rozwój, restrukturyzacja i rewitalizacja miast Działanie 4.1: Humanizacja blokowisk Poddziałanie 4.1.2: Wzmocnienie funkcji społecznych ZAPYTANIE OFERTOWE Zapraszamy do złożenia oferty cenowej dotyczącej przeprowadzenia audytu zewnętrznego projektu pn. Remont i modernizacja świetlicy przy ulicy Chrobrego 4 w Ostródzie z przeznaczeniem na cele społeczne, kulturalne i wychowawcze wraz z zakupem sprzętu dofinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz budżetu państwa w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata Zamawiający: ul. Jagiełły Ostróda tel. (89) NIP Tryb udzielenia zamówienia: Zamówienie będzie udzielone zgodnie z zasadą konkurencyjności. Zapytanie wysłane jest do potencjalnych oferentów, umieszczone na tablicy ogłoszeń w siedzibie Zamawiającego oraz na stronie Zamawiającego 3. Przedmiot zamówienia: Przedmiotem zamówienia jest przeprowadzenie audytu zewnętrznego projektu pn.: Remont i modernizacja świetlicy przy ulicy Chrobrego 4 w Ostródzie z przeznaczeniem na cele społeczne, kulturalne i wychowawcze wraz z zakupem sprzętu Numer projektu: WND-RPWM /10\n2 Całkowita wartość projektu: ,22 zł Kwota wydatków kwalifikowanych: ,22 zł Kwota dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego: ,78 zł Okres realizacji projektu: r r. Zakres planowanego audytu zewnętrznego obejmować ma prawidłowość realizacji projektu w zakresie wydatkowania i rozliczenia otrzymanego dofinansowania oraz przygotowania i wdrożenia projektu Remont i modernizacja świetlicy przy ulicy Chrobrego 4 w Ostródzie z przeznaczeniem na cele społeczne, kulturalne i wychowawcze wraz z zakupem sprzętu zgodnie z wytycznymi i założeniami oferty złożonej przez Wykonawcę zadania. Audyt powinien obejmować następujące obszary: 1) Gotowość organizacyjna Beneficjenta 2) Audyt zgodności projektu w zakresie finansowym 3) Audyt zgodności realizacji projektu 4) Wizyta na miejscu realizacji projektu 5) Audyt zgodności prowadzenia i archiwizowania dokumentacji 6) Audyt zgodności projektu z politykami wspólnotowymi 7) Audyt w zakresie zasad informacji i promocji Audyt zostanie przeprowadzony zgodnie z aktualnymi Wytycznymi dotyczącymi standardów audytu zewnętrznego projektów realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmii i Mazur na lata , wydanymi przez Instytucję Zarządzającą, w zakresie wyboru audytora oraz prowadzenia i dokumentowania audytu zewnętrznego projektu dofinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Osi Priorytetowej 4, Działania 4.1, Poddziałanie Szczegółowe wytyczne do przeprowadzenia audytu zewnętrznego projektu dostępne są pod adresem: Ponadto audyt powinien być zgodny z następującymi zapisami umowy o dofinansowanie: 1) Audyt powinien obejmować m.in. analizę dokumentacji oraz stosowanych procedur kontroli wewnętrznej w odniesieniu do przekazania i rozliczania otrzymanych środków, procedur akceptacji wydatków kwalifikowalnych w zakresie ich zasadności i odpowiedniego udokumentowania oraz sprawozdania z realizacji projektu ze szczególnym uwzględnieniem realizacji przyjętych celów projektu i realizacji postanowień Umowy o dofinansowanie.\n3 2) Beneficjent zobowiązuje się do przeprowadzenia audytu zewnętrznego w sytuacji uznania podatku VAT za koszt kwalifikowalny, niezależnie od całkowitej wartości projektu Beneficjent przeprowadza audyt zewnętrzny po poniesieniu 50% wydatków całkowitej wartości projektu. Beneficjent ma obowiązek złożenia sprawozdania z przeprowadzenia ww. audytu przed zakończeniem realizacji projektu (tj. przed złożeniem wniosku o płatność końcową). Ponadto Beneficjent ma obowiązek przeprowadzenia dodatkowego audytu przed zakończeniem okresu trwałości projektu. 3) Wyniki audytu zewnętrznego Beneficjent przekazuje do Instytucji Zarządzającej RPO WiM w terminie do 7 dni, po jego zakończeniu. 4) Audyt zewnętrzny projektu prowadzony będzie u Beneficjenta przez podmiot uprawniony do dokonywania tego rodzaju działań. Struktura raportu: Na podstawie przeprowadzonego audytu Wykonawca sporządzi raport udzielający wyczerpującej odpowiedzi na postawione pytania ewaluacyjne. Wykonawca dostarczy raport w wersji elektronicznej (CD ROM) oraz papierowej w 2 egz. Raport powinien być opracowany w języku polskim i zawierać następujący zakres: 1) podstawowe informacje o Beneficjencie i realizowanym przez niego projekcie (nazwa, adres, NIP Beneficjenta, numer i tytuł projektu, numer i tytuł umowy o dofinansowanie projektu oraz ewentualnych aneksów, całkowitą wartość projektu w tym całkowitą wartość wydatków kwalifikowalnych, poziom procentowy i kwotę dofinansowania, 2) imiona i nazwiska audytorów uczestniczących w zadaniu audytowym, 3) termin, w którym prowadzono audyt, 4) okres objęty audytem, 5) cele oraz zakres podmiotowy i przedmiotowy audytu, 6) podjęte czynności i zastosowane techniki przeprowadzania audytu, 7) informacja czy badanie audytowe zostało przeprowadzone na podstawie wszystkich dokumentów, czy też na próbie dokumentów oraz informacja o sposobie doboru próby do zadania audytowego, 8) ustalenie stanu faktycznego, 9) określenie oraz analizę przyczyn i skutków uchybień, 10) miejsce i datę sporządzenia oraz podpisania raportu z audytu. 4. Termin realizacji przedmiotu zamówienia: do dnia 05 stycznia 2015 r.\n4 5. Oferta Wykonawcy musi zawierać następujące elementy: 1. Wypełniony formularz ofertowy stanowiący załącznik Nr 1 do zapytania ofertowego. 2. Wykaz wykonanych audytów zadań lub projektów finansowanych ze środków UE wraz z terminem ich wykonania min Wykaz osób, które będą uczestniczyć w wykonaniu audytu wraz z informacjami na temat ich kwalifikacji zawodowych i doświadczenia, 4. Potwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe uprawniające do przeprowadzenia zadania audytowego. 5. Oświadczenie o bezstronności i niezależności Wykonawcy oraz każdej osoby wchodzącej w skład zespołu przeprowadzającego audyt zewnętrzny projektu, stanowiące załącznik Nr 2 do zapytania ofertowego. 6. Oświadczenie o zgodzie na przetwarzanie danych osobowych, stanowiące załącznik Nr 3 do zapytania ofertowego. Powyższe dokumenty dotyczą zarówno kwalifikacji i doświadczenia osób, które będą bezpośrednio zaangażowane w realizację zlecenia, jak również podmiotu ubiegającego się o uzyskanie zlecenia. 6. Miejsce i termin składania oferty: 1) Ofertę należy złożyć osobiście lub za pośrednictwem poczty w siedzibie Zamawiającego, w sekretariacie Spółdzielni Mieszkaniowej Jedność, ul. Jagiełły 37, Ostróda, pokój nr 206 lub przesłać do siedziby Zamawiającego, w zamkniętej kopercie oznaczonej danymi dostawcy (pieczęć firmowa) oraz napisem: Audyt projektu Remont i modernizacja świetlicy przy ulicy Chrobrego 4 w Ostródzie z przeznaczeniem na cele społeczne, kulturalne i wychowawcze wraz z zakupem sprzętu. 2) Termin składania ofert upływa dnia 17 grudnia 2014r. o godz Sposób rozliczenia Rozliczenie nastąpi po zakończeniu realizacji zamówienia na podstawie faktury, wystawionej na Spółdzielnię Mieszkaniową Jedność, ul. Jagiełły 37, Ostróda, NIP: Wynagrodzenie wypłacone będzie przelewem na rachunek bankowy Wykonawcy w terminie 7 dni od daty złożenia faktury przez Wykonawcę.\n5 8. Kryteria i sposób wyboru oferty: Cena waga 100% Sposób oceny ofert: Cena brutto oferty najtańszej x 100 = ilość punktów Cena brutto oferty badanej 9. Opis sposobu udzielania wyjaśnień dotyczących przedmiotu zamówienia. Wszelkie informacje i wyjaśnienia związane z zakresem zamówienia można uzyskać w Spółdzielni Mieszkaniowej Jedność, ul. Jagiełły 37, Ostróda. Informacji udziela Pani Anna Szczurowska pod numerem telefonu (89)


trening - Tagi - Salon kosmetyczny\nJednym z elementów walki z cellulitem jest masaż, zarówno ten wykonywany w profesjonalnych salonach kosmetycznych, jak i ten, który można samodzielnie wykonać w domu, najlepiej podczas kąpieli, kiedy skóra jest wilgotna, a naczynia krwionośne rozszerzone pod wpływem ciepła. Masaż, który można wykonywać drewnianym bądź plastikowym przyrządem z wypustkami, szorstką rękawicą lub po prostu uciskając skórę palcami, poprawia krążenie krwi, a więc przyczynia się do usuwania toksycznych produktów przemiany materii oraz przyspiesza spalanie tkanki tłuszczowej. Ciało masujemy okrężnymi ruchami od dołu ku górze, czyli od łydek w górę tułowia, koncentrując się na miejscach dotkniętych „pomarańczową skórką”. Dodatkową zaletą masażu jest złuszczanie martwego naskórka. Tak wykonany zabieg przygotowuje skórę na przyjęcie aktywnych substancji z kosmetyków ujędrniających i antycellulitowych. W gabinecie możemy poddać się endermologii, czyli zabiegowi, w którym przy użyciu specjalnej głowicy, formującej pod wpływem podciśnienia fałd skórny, masowane jest całe ciało. Reklama: treningi piłki nożnej olsztyn


Opalarka Makita HG6531CK » Narzedzia.pl\nEAN: 0088381876018 Symbol: HG6531CK Nr katalogowy: HG6531CK\nDysza z szerokim rowkiem PR00000029\nDysza do zgrzewania na zakładkę PR00000032\nDysza do obkurczania PR00000033\nDysza do lutowania PR00000034\nWałek dociskowy PR00000035\n55,40 zł x 11\nSieciowa opalarka HG6531CK Makita to wszechstronne narzędzie, które sprawdzi się w pracach związanych z obróbką gorącym powietrzem. Znajdzie zastosowanie m.in. przy osuszaniu, odmrażaniu, usuwaniu farb, lutowaniu rur, obkurczaniu materiałów PVC, a także przy spawaniu i gięciu tworzyw sztucznych. Model HG6532CK został wyposażony w 2 tryby przepływu powietrza, które można ustawić na poziomie 250 lub 500l/min. Możliwa jest także regulacja temperatury w zakresie 50-600°, dzięki czemu narzędzie będzie pracować optymalnie w każdym zastosowaniu. Opalarka posiada również termostat chroniący przed przegrzaniem. Na uwagę zasługuje też ułożenie silnika pod kątem prostym względem strumienia gorącego powietrza. Taki układ sprawia, że silnik jest lepiej chroniony przed zanieczyszczeniami.\nRegulacja temperatury i dwa ustawienia przepływu powietrza zapewniają optymalne działanie opalarki w każdym zastosowaniu\nTermostat zwiększa ochronę przed przegrzaniem\nUmiejscowienie silnika pod kątem prostym względem strumienia gorącego powietrza zabezpiecza silnik przed zanieczyszczeniami\nErgonomiczna antypoślizgowa rękojeść zapewnia wygodne trzymanie narzędzia\nOdpowiednie wyprofilowanie obudowy ułatwia odstawianie opalarki\nW zestawie z opalarką znajdują się różne dysze do wielu zastosowań\nTemperatura pracy: 50- 600 °C\nPrzepływ powietrza: 250/500 l/min\nDługość całkowita: 257mm\n143 zł 143,21 zł 158 zł 158 zł\nMasa: 0,8 kg 0,9 kg 0,57 kg 0,57 kg\nOpinie Klientów - Opalarka Makita HG6531CK


Cel: Celem kształcenia w zakresie zarządzanie zasobami ludzkimi jest wyposażenie słuchacza w wiedzę i umiejętności pozwalające na podjęcie pracy w branży HR - jednej z najatrakcyjniejszych dziedzin współczesnego rynku pracy. Słuchacz zostanie przygotowany m.in. do budowania zespołu, efektywnego kierowania nim, a także projektowania, wdrażania i realizacji strategii i polityki personalnej organizacji.\nKorzyści: Absolwent studiów w zakresie zarządzanie zasobami ludzkimi jest przygotowany do podjęcia pracy jako specjalista ds. zarządzania zasobami ludzkimi, specjalista ds. rekrutacji i selekcji pracowników, menedżer ds. HR. Może ubiegać się też o zatrudnienie w agencjach pośrednictwa pracy, urzędach pracy, agencjach konsultingowych i firmach szkoleniowych.\nUczestnicy: Studia skierowane są do osób posiadających wyższe wykształcenie i chcących zdobyć szczegółową wiedzę z zakresu zarządzania, psychologii oraz rodzaju kultur organizacyjnych, a także planujących związać swoją przyszłość zawodową z zarządzaniem zasobami ludzkimi.


Sałatki Archives - Strona 2 z 3 - Polska Zupa\nMiała być impreza. Nie za bardzo miałam czas pomyśleć co przygotuję, na zakupy poszłam więc bez jakiejś wizji. Chodząc między półkami wpadły mi w ręce tortellini. Pomyślałam, będzie sałatka. Wróciłam do domu, dodałam to co wydawało mi się, że będzie pasowało i wyszło coś takiego. …\nRozpoczynam sezon na szparagi! Pierwsze w tym sezonie szparagi były podane w formie sałatki. Proste i pyszne. Polecam. pęczek szparag ser feta suszone pomidory orzechy włoskie sos ze zredukowany octem balsamicznym\nChyba każdy mieszkający w Polsce kiedyś się z nią spotkał. Jedni ją lubią, inni unikają. Ja robię od czasu do czasu i zawsze cieszy się dużym powodzeniem. Ostatnio byłam zaskoczona bo na imprezie dzieciaki podchodząc do stołu z wielu potraw wybierały właśnie tą sałatkę, a …\nŚwięta minęły, ale to przecież wcale nie oznacza, że nie będziemy jeść pysznych rzeczy. 1 szkl fasoli 1 szkl ( 220 g ) kaszy bulgur 6 – 7 szt ( 700 g ) marchwi 1 łyżeczka kuminu 1 łyżka oleju 1 łyżeczka miodu szczypta soli …\nProsta, słoneczna sałatka z brokułami. W sam raz na smaczny posiłek w upalny dzień. mały brokuł pomidor czerwony pomidor żółty 4 jajka 100 ml jogurtu ząbek czosnku sól\nBezglutenowe, Impreza, Sałatki, Wegetariańskie


① Domek nad stawkiem Wicko - tanie noclegi w Wicku z rezerwacją online\nWitamy w mieście Wicko!\nDomek nad stawkiem położony jest w Wicku, 46 km od Władysławowa. Na miejscu dostępny jest bezpłatny prywatny parking.\nObiekt oferuje pokoje oraz domki. Wszystkie mieszczą część wypoczynkową, jadalnię, a także aneks kuchenny ze zmywarką do naczyń, tosterem, lodówką, płytą kuchenną i czajnikiem. Każdy obejmuje też łazienkę z prysznicem. Dla Gości przygotowano pościel.\nNa miejscu dostępny jest również taras słoneczny.\nOd Łeby Domek nad stawkiem oddalony jest o 11 km, a od Jastrzębiej Góry – o 41 km. Najbliższe lotnisko, Gdańsk im. Lecha Wałęsy, położone jest w odległości 61 km.\nOferta noclegowa odwiedzana 1 razy w ciągu ostatnich 14 dni (dane aktualizowane raz dziennie) oraz 27 razy od 09.06.2017\ndomki całoroczne w Wicku (2)


Sennheiser IE 80S BT - Słuchawki bezprzewodowe dostępne w sprzedaży - INFOSOUND.PL\nInfosound Wiadomości Naglosnienie Sennheiser IE 80S BT - Słuchawki bezprzewodowe dostępne w sprzedaży\nSennheiser IE 80S BT - Słuchawki bezprzewodowe dostępne w sprzedaży\nBezprzewodowe słuchawki douszne IE 80S BT są już dostępne w Polsce. Nowy model z pałąkiem naszyjnym, bazujący na akustycznych rozwiązaniach popularnych przewodowych słuchawek IE 80S, ma obsługiwać dźwięk wysokiej rozdzielczości, zapewniając wyjątkową dokładność i zapierającą dech w piersiach scenę dźwiękową.\nSłuchawki IE 80S BT zostały wyprodukowane z dbałością o każdy szczegół. Prawdziwie bezprzewodowa opcja połączona z estetycznym wyrafinowaniem, z którego słynie Sennheiser, zapewnia elegancki wygląd sprzętu oraz bezkompromisowe doświadczenie dźwięku najwyższej jakości.\nGrzegorz Fotek - prezes firmy Aplauz, oficjalnego dystrybutora i przedstawiciela Sennheiser w Polsce\nSłuchawki Słuchawki konsumenckie High End Kompaktowe do muzyki Do sportu\nRelacja\tNAMM'20: Shure Aonic - na podbój rynku słuchawek bezprzewodowych Słuchawki konsumenckie Kompaktowe do muzyki