RUCH RODZIN NAZARETAŃSKICH – DIECEZJA ŁOMŻYŃSKA\nWszy stko zdaje się dzielić mnie Ciebie. Ulituj się nade mną. Przecież ty, Boże ukryty e Eucharystii możesz wszystko.\nPrzedmiotem mojej rozmowy z Jezusem Eucharystycznym powinno być to wszystko, co w ciągu dnia tak bardzo wciąga mnie w hałas doczesności i odrywa mnie od Niego, od Jedynego, który mnie kocha i Jedynego, który mnie nigdy nie opuści. Mam próbować nawiązać z Nim, moim Boskim Przyjacielem rozmowę-modlitwę bardzo osobistą i opierając się na niej próbować wejść z Nim w bliską więź. Eucharystia to przecież Ktoś, do kogo zawsze mogę zwrócić moją duszę. A zwłaszcza w czasie eucharystycznego działania Chrystusa mającego przecież tak wielką wagę, że powinno wciąż na nowo mnie zdumiewać. Bo Jezus nie tylko włącza w swoją eucharystyczną Ofiarę moje codzienne nadzieje − aby je przemieniać, przetwarzać i uwznioślać − ale pragnie żeby między mną a Nim tworzył się klimat przyjaźni.\nNoc wydaje się czasem dla człowieka nieprzyjaznym. A jednak w tym czasie zabłysło światło Zmartwychwstania. Grób został otwarty nie po to , żeby człowieka przyjąć, lecz żeby go uwolnić.\n„Uczeń po wejściu za dnia do takiego grobu „ujrzał i uwierzył” (J 20,8)\nCóż z tego ,że dla nas jeszcze trwa noc- poranka nic już nie powstrzyma.\nRadość, że Jezus żyje niech rozbrzmiewa w naszych sercach.\nZ modlitwą przy Zmartwychwstałym ks. Andrzej Stypułkowski\nSkoro Eucharystia jest sakramentem wiary, to kiedy we mnie tej wiary tak mało, element ludzki będzie mni e zajmował, koncentrował na sobie. Może jakaś myśl o Bogu dotrze do mnie dopiero w momencie Podniesienia. I Bóg Eucharystyczny za mały dla mnie, i to, co dzieje się na ołtarzu też za małe\nAle może i ja nie widzę problemu w tym, że Bóg Eucharystyczny jest dla mnie taki nieatrakcyjny, niepociągający, że jest dla mnie czymś normalnym patrzeć tylko tak po ludzku na Mszę świętą. Wiem, że On jest w tabernakulum, ale tam też nic się nie dzieje. Jakże bardzo brak mi wiary.\nPowinienem więc stawać przed Nim w całej prawdzie, jako właśnie ten nie mający wiary. Wtedy najwięcej otrzymam. Gdybym naprawdę uwierzył, że nie mam w sobie wiary (co nie przychodzi łatwo), to On zalałby mnie strumieniem, wodospadem łask wiary mających moc pociągnąć mnie ku Niemu. Przecież On potrzebuje we mnie tylko prawdy, która rodziłaby głód Jego, głód Eucharystii.\nTę prawdę o braku czy marności mojej wiary zaleje Duch Święty. Ten, którego mocą dokonuje się na ołtarzu cud konsekracji, a jednocześnie Ten, który buduje we mnie wiarę, i to w taki sposób, że nawet tego nie dostrzegam. Chodzi o to, żebym miał coraz silniejsze poczucie tego niedostatku wiary. Ponieważ On takimi najbardziej się zachwyca, ich najbardziej może obdarzyć tym, co najcenniejsze - wiarą, na której będzie mógł tworzyć nadzieję i miłość. On chce i mnie obdarzyć wiarą, która odsłoni przede mną zawrotne perspektywy - da mi szansę otwarcia na ten cudowny Dar Jezusa Odkupiciela.\nPoznaliśmy jak Bóg umiłował świat.\nDopiero wtedy otworzyły się nam oczy na Jego miłość. „\nKochani Przyjaciele Ruchu Rodzin Nazaretańskich\nW czasach wielkich wyzwań dla naszej wiary patrzymy z nadzieją i radosnym zdumieniem na Boga – Dziecinę przychodzącego wybawić swój lud, nie od politycznych i społecznych niepokojów, ale od grzechu i zagubienia, które niszczą człowieka.\nŻyczę, by rozważanie Bożej tajemnicy Wcielenia napełniło Wasze serca głęboką nadzieją. Niech pokorne trwanie przy Nowonarodzonym w adoracji przybliża jeszcze bardziej do Niego i otwiera na Jego miłość i dobroć .\nPozostając w łączności modlitewnej Ks. Andrzej Stypułkowski Moderator RRN\nWspółczesny świat nie sprzyja odkrywaniu prawdziwego oblicza Boga - B oga bliskiego, niosącego Zbawienie. Ponieważ dzisiejszy człowiek nastawił się na budowanie sobie raju na tej ziemi. Cały swój czas i wysiłek ukierunkowuje na to, by wić sobie na ziemi jak najpiękniejsze „gniazdko". A ponieważ apetyt rośnie w miarę zaspokajania, to „gniazdko" musi się rozrastać, nie tylko ilościowo, ale i jakościowo, by coraz bardziej stawało się rajem.\nCo dzieje się wtedy z wizerunkiem Boga? Bóg staje się niepotrzebny, bo już udało mi się zbudować sporą część tego raju i na razie to budowanie dobrze mi idzie. Sam właściwie jestem bogiem i nawet nie wiem, czy On się mną interesuje, czy się o mnie troszczy, bo tej troski właściwie nie potrzebuję. Haruję przez cały tydzień, więc ledwie mam siłę iść do kościoła. Niedziela jest głównie po to, by móc odpocząć.\nA przecież niedziela, która faktycznie byłaby dla mnie świętem, jako dzień Pański, przede wszystkim zaprasza do Eucharystii, zarówno tej sprawowanej na ołtarzu, jak i obecnej w tabernakulum. Jeżeli już jakoś zapragnąłem Jezusa Eucharystycznego, to niedziela zaprasza, by po Mszy świętej pozostać z Nim dłużej, albo przyjść do Niego jeszcze raz, a może dwa. To pomaga zatrzymać się w tym, co robię. Oblicze Boga, w Eucharystii tak mi bliskiego, powinno przecież stać się przedmiotem mojej refleksji. Kiedy nie znajduję na nią czasu, pozostaje coś mglistego, jakiś Bóg bardzo daleki, o którym nawet nie mam ochoty myśleć czy z kimś o Nim porozmawiać.\nBo ważna jest praca, żeby móc coś przynieść do domu, ważna jest rodzina. A Bóg? O Bogu w ogóle nie chce mi się myśleć, bo mam wiele rzeczy od Niego ważniejszych.\nTak mało pragnę nieba, dlatego tak niewiele czynię aktów nadziei. Moje serce jest tutaj, na tej ziemi, uwikłane w doczesność i dlatego Bóg Odkupiciel, Jezus Chrystus, przychodzi na ołtarz, aby zanurzyć mnie w tę inną rzeczywistość, która nigdy nie przeminie. Tutaj na tym świecie jestem ciągle zdany na ataki księcia tego świata, ale jak mówią teksty eucharystyczne, mam oczekiwać z nadzieją przyjścia Chrystusa w chwale. Kiedy On pokona już całkowicie księcia ciemności, kiedy otrze z moich, naszych oczu wszelką łzę, wprowadzi mnie i tych, których ze mną związał, w nowe wieczne Jeruzalem pełne chwały. Mogę oczekiwać Go w różnym stopniu. Wszystkie dążenia w człowieku są w pewnej skali. Trzeba zastanawiać się, stawiać sobie pytanie, na ile odpowiadam na tę łaskę. Intensywność moich aktów jest ważna. Choć na pewno nie powinienem porównywać swojej aktualnej odpowiedzi na łaskę z tą sprzed jakiegoś czasu. Ważna jest tylko moja współpraca z łaską teraz.\nWłaśnie dlatego, że jestem taki marny, grzeszny, niegodny, Ty, Jezu Eucharystyczny, mnie poszukujesz, walczysz o mnie najbardziej. Bo chcesz objawić mi Siebie, chcesz mnie uświęcić, by Twoja chwała w pełni rozbłysła we mnie.\nTy sam przychodzisz na ołtarz, aby udzielać mi światła, które pokaże, że wszędzie są Twoje ślady i wszystko ma służyć mojemu Odkupieniu. Temu Odkupieniu, które na ołtarzu wciąż się odnawia, aby wreszcie zostać przeze mnie przyjęte.\nSam jednak nie potrafię dostrzegać Ciebie we wszystkim, a nawet w Eucharystii. Nie mam takiej wiary. Moja wiara jest pokryta rutyną, nie potrafi już niczym się zadziwić. To Ty musisz najpierw, z ołtarza eucharystycznego, udzielić mi łaski tej pierwszej, zaczątkowej wiary. Musisz mnie jakby popchnąć ku Sobie, abym nie zmarnował życia, a najpierw nie stracił kolejnego dnia. Bo przecież wartość dnia mierzy się owocnością Eucharystii na którą codziennie mnie, niegodnego zapraszasz.\nCiągle za mało sobie uświadamiam, jak bardzo pośpiech przeszkadza w przedzieraniu się ku Nie- | widzialnemu. Pośpiech, w którym dominuje pragnienie zajęcia się jakąś rzeczą i wybieganie ku niej, chęć dostania jej. A to wszystko robione z pewnym niepokojem. Pewna gorączka, układanie planów po swojemu, gorączkowe staranie, żeby się ta rzecz rozpoczęła, żebym ją dostał, wyrywanie się do tej rzeczy - to wszystko sprawia, że Eucharystia nie może być przeze mnie odkrywana.\nByć może powinienem więc zacząć swój któryś tam krok na drodze wiary właśnie od tego, żeby wszystko zwalniać. Skoro każda chwila - jak napisał Jean- Pierre de Caussade - jest udzielaniem się Bożej miłości, to jak mam tę Bożą miłość przyjąć, a nawet choćby dostrzec, jeśli wszystko robię z taką gorączką, z takim niepokojem, z takim wyrywaniem się ku czemuś.\nKochani członkowie i sympatycy Ruchu Rodzin Nazaretańskich !\nŻyczę ,aby kontemplacja tajemnicy Bożego Narodzenia pomogła rozpoznać nam na nowo niepojętą miłość Zbawiciela, który przychodzi, by karmić nas swym Ciałem, napełnić pokojem i dawać nadzieję, że również to co trudne ma sens.\nNiech Maryja, która z czułością i ufnością otulała Nowonarodzonego w stajence, otacza w tym trudnym czasie Wszystkich członków wspólnot swym płaszczem i czuwa, wypraszając potrzebne łaski.\nDoczesność może mnie prowadzić do coraz głębszego jednoczenia się z Jezusem przyjmowanym w Eucharystii. A wtedy cały świat będzie mi dany jako droga, droga do zjednoczenia z Miłością eucharystyczną. Miłością, którą odkrywam zawsze - w celebracji eucharystycznej, ale i w każdym miejscu, czy to zalanym światłem,czy też w mrokach, oświetlonych zaledwie maleńką lampką, gdzie na mnie czeka Ten, który jest Panem wszechświata, a potrzebuje mnie, mojej obecności.\nŻycie wewnętrzne karmione kontaktem z Eucharystią ma swój dynamizm. Przecież to kontakt z Bogiem żywym, stale działającym, ze Źródłem wody żywej. To Źródło nigdy nie wysycha, nigdy się nie wyczerpuje. Eucharystyczna droga uświęcenia, jeżeli będę nią szedł do Boga, nie będzie stabilna, nie będzie zakorzenianiem się, osadzaniem na czymś stałym, na jakiejś mieliźnie. Będzie przypominała bardziej tułaczkę św. Benedykta Labre, niż spokojne wicie sobie na tej ziemi gniazda. Będę przez Boga\nEucharystycznego wykorzeniany. Będę się gubił, a On będzie mnie znajdował. Będę stopniowo ogołacany ze wszystkiego, co do Niego nie prowadzi. Ponieważ On, przychodząc na świat, a potem na Krzyżu i w Najświętszej Eucharystii, całkowicie ogołocił się dla mnie.\nNajgorsza dla mojego życia wewnętrznego byłaby stabilizacja. Przecież w ogóle życie i stabilizacja to pojęcia sobie przeciwstawne. Stabilizacja jest cechą cmentarzy.\nGdyby życie ludzkie miało być stabilizacją, znaczyłoby to, że Pan Bóg człowieka zostawił. A przecież człowiek to ten, który stale idzie, stale jest w drodze (homo viator). To jego natura. Przecież jesteśmy w drodze do Boga. A droga czasem jest równa, gładka, a czasem pełna nierówności i kamieni. Jest się na szosie, a tu nagle... wypadek i już się jest poza szosą, gdzieś w rowie. Można iść przez jakieś rumowiska, wpaść nagle w dół i mieć nogę zwichniętą, albo iść przez las i drogę zgubić. Coś musi się rozsypać, by powstało coś nowego.\nMój udział w Eucharystii zależy ściśle od życia wewnętrznego, bo to życie wewnętrzne, życie trzech cnót teologalnych, przenika tę „zewnętrzną stronę” Boga i daje mi udział w Jego życiu, tak jakbym przenikał je od wewnątrz i odkrywał, kim On jest. Prawdziwy, nie deistyczny, wizerunek Boga powstaje poprzez mnóstwo porażek, zawodów, rozgoryczeń, bo wszystkie są potrzebne. Im mniej iluzji pokazujących mi złudne piękno tego świata, tym bardziej mogę odkryć prawdziwe piękno Boga, który powinien być moją jedyną fascynacją.\nWiara jest trudna, ale to tylko ona pozwala mi zobaczyć, że tu, na ołtarzu modli się cały „dwór niebieski”, abym wrócił, bym odkrył Boga, odkrył Eucharystię, abym stał się wiecznym darem dla Tego, który przecież jest Miłością. I to tak niepojętą, że kiedyś z miłości do mnie może zmienić pogodę i podtopić mi, właśnie z miłości, mieszkanie i zniszczyć tyle tego, co zbudowałem. To byłby przecież pocałunek Jezusa Odkupiciela, który codziennie oddaje się na ołtarzu Bogu Ojcu, abym nie zginął.\nKiedy uwierzę w to wszystko, będę uratowany. Bo nie chodzi o to, żeby odzyskać dom zdobywając nowe sumy wystarczające na odbudowę. Najważniejsze jest, żebym odkrył prawdziwy sens życia. Można mieć nadzieję, że po tych zawaleniach, kataklizmach, rozczarowaniach Duch Święty pchnie mnie ku ołtarzowi, jakby mi mówiąc: Zobacz, to Jezus Eucharystyczny jest twoim jedynym celem i twoim jedynym sensem. On, który kocha cię tak, jakby poza tobą nikogo już na świecie nie było. Zajmuje się tobą nieustannie.Ten Jedyny Sens życia kocha mnie tak, jak matka kocha swoje małe dziecko. Mogę powierzyć Mu siebie odruchem dziecka, które ufa, że matka znajdzie odpowiedź na wszystkie jego problemy, wszystkie trudności. Ten Jedyny Sens jest samą Miłością i samą Mocą nieskończoną, która mnie ogarnia, przenika i chce doprowadzić do jak najpełniejszego udziału w swoim świetle chwały.\nAgape to miłość stwórcza, miłość, która kocha nie dlatego, że jesteś wart miłości, tylko żebyś był jej wart. Agape pragnie tworzyć w tobie dobro, coraz więcej dobra. Ktoś otrzymując specjalne łaski od Boga dziwi się, dlaczego został nimi obdarzony. A przecież miłość agape zstępuje na niegodnych, zstępuje na nas wszystkich, bo wszyscy jesteśmy niegodni i wszyscy potrzebujemy tej miłości stwórczej, stwarzającej dobro. Dramat Boga, który jest miłością, polega na tym, że On nie może rozlewać swojej miłości w pełni, że nie może zalać nią duszy ludzkiej, którą kocha, bez miary. Bóg ciągle poszukuje takich otwartych serc, na które mógłby rozlewać bez miary swoją nieskończoną miłość.\n„Każda miłość prawdziwa musi mieć swój Wielki Piątek,..\nJeśli więc miłujemy naprawdę,trwajmy wiernie tak,\njak trwała na Kalwarii Maryja z niewiastami i ufajmy!\nSkończy się Wielki Piątek , przyjdzie Wielka Sobota\ni triumf Wielkiej Niedzieli!”\nKochani Przyjaciele Wspólnoty Ruchu Rodzin Nazaretańskich! Alleluja!\nŻyczę Wam, by tajemnica tej szczególnej nocy, Wielkiej Nocy,w której dokonuje się największy cud- zmartwychwstania Pana, był dla Was źródłem głębokiego pokoju i radości. On nie lękał się wejść w najgłębsze ciemności, nie cofnął się przed dźwiganiem krzyża, bo ukochał człowieka bez granic. Niech prawda o Zbawicielu Ukrzyżowanymi Zmartwychwstałym-Miłości Najprawdziwszej, która zwycięża każdą ciemność, rodzi nadzieję, że nie ma dni anni sytuacji beznadziejnych, a jedyna droga do szczęścia to ufne trwanie przy Nim na wzór Maryi.\nPolecam Was wszystkich dziś razem z Jezusem w Najukochańsze ramiona Maryi.\nKs .Andrzej Stypułkowski\nModerator RRN Łomża\nEucharystia będzie przynosiła ci wtedy pokój, który rodzi się z wiary w odkupieńczą moc Jezusowej ofiary, z wiary, że On odkupił cię również od lęku, niepewności i stresów, od wszystkiego, co niszczy twoje życie duchowe bądź zdrowie psychiczne czy fizyczne. Przez wiarę będziesz mógł przyjmować owoce Odkupienia. Jeżeli wiara jest uznaniem własnej bezradności i grzeszności oraz oczekiwaniem wszystkiego od Boga, to Eucharystia jako par excellence sakrament wiary domaga się od ciebie postawy\nbezradnego dziecka i postawy grzesznika, który niczego tak nie pragnie jak uzdrowienia ze swojego zła. Próbuj stawać w czasie Mszy św. jak ten trędowaty z Ewangelii i proś, by Jezus oczyścił cię z trądu egoizmu, z trądu twojej pychy, z trądu lęku o siebie, pośpiechu, niepokoju i smutku, z trądu zbytniego zabiegania o sprawy doczesne, bo to wszystko uniemożliwia wzrastanie Chrystusa w tobie. Dzięki wierze będziesz w czasie Mszy św. odkrywał siebie, swoją grzeszność i potrzebę Odkupienia. Zaczniesz coraz bardziej, na miarę pogłębiania się twojej wiary, widzieć siebie w prawdzie. Dostrzeżesz swój trąd grzechu. I wtedy poznasz, jak jesteś niegodny Eucharystii, a jednocześnie, jak bardzo potrzebujesz Jej zbawczego działania w swoim życiu. Twój wzrost w wierze umożliwi ci odkrywanie w czasie Eucharystycznej Ofiary realnej obecności Jezusa i odkrywanie uobecniania się Jego odkupieńczej ofiary. Zaczniesz coraz bardziej poznawać, kim On jest i co dzieje się na ołtarzu. Aby codzienne przyjmowanie Eucharystii nie powodowało rutyny i nie niszczyło twojej wiary, próbuj uczestniczyć we Mszy św. tak, jakbyś uczestniczył w niej po raz pierwszy lub po raz ostatni w swoim życiu.\nKościół jest naszą Matką. Na skutek powszechnej sekularyzacji brak nam nadprzyrodzonej wizji Kościoła. W Credo wyznajemy: "Wierzę w Kościół powszechny”. W sensie postawy wyznanie to oznacza: oddaję ufnie siebie Kościołowi, tak jakbym oddawał się osobie Chrystusa. Powierzając bowiem siebie Kościołowi, powierzasz się Chrystusowi. Zdając się na Kościół, zdajesz się na Chrystusa, bo Kościół to Jego Mistyczne Ciało.\nKościół wie, że w żadnym ludzkim sercu nie ma zdrady tak całkowitej, żeby nie było już miejsca na przebaczenie. Dlatego z niewysłowioną litością patrzy na tych, którzy od lat udawali, że go nie znają, i szepcze: Cóż znaczy, że tak daleko odeszliście ode mnie, skoro ja przy was byłem.\nWitamy serdecznie i zapraszamy do wspólnej modlitwy oraz postu szczerego w intencji o owoce tej pandemii i za kapłanów, którzy są wielkim darem kochającego Boga dla nas. Życzę głębokiego przeżywania Wielkiego Tygodnia w tak szczególnym czasie naszej próby . Szczęść Boże.\nWiesław i Ewa RRN,.\nDroga Krzyżowa wg „Rozważań o wierze” ks. Tadeusza Dajczera\nJeśli zdarzyło ci się kiedyś, że stracił do ciebie zaufanie ktoś, kogo bardzo kochałeś, to wiesz, jakie to bolesne. A jeżeli to nie jest zwykła sytuacja ludzkiej przyjaźni, zranionej przez nieufność, a sytuacja nieskończonej miłości Boga - jak wielki ból musi sprawiać nieufność tej Miłości. Nieufność w pewnym sensie jest gorsza niż grzech, bo jest ona korzeniem i źródłem grzechu. Jeśli nie chcesz zaufać, jeśli twojemu Przeciwnikowi udało się zaszczepić w twoim sercu nieufność, to muszą przyjść konsekwencje - lęk, poczucie zagrożenia i związane z tym cierpienie. Dopiero poprzez skutki tego zła zobaczysz, jak daleko odszedłeś. Cierpienie, lęk i zagrożenia będą dla ciebie nieustannym wezwaniem do nawrócenia. Tak długo będziesz dźwigał brzemię lęku, dopóki się nie nawrócisz, dopóki nie staniesz się jak dziecko, które po prostu oddaje się w ręce miłującego Ojca.\nSytuacja pustyni ujawnia w człowieku to, co jest w nim głęboko ukryte. Ujawnia pokłady ludzkich namiętności i zła, ukazujące się najpełniej dopiero w sytuacjach trudnych. Stąd pustynia ukazuje człowieka, ukazuje prawdę o nim. Na pustyni człowiek widzi, do czego zdolna jest jego niemoc, grzeszność, zatwardziałość. Człowiek staje tu twarzą w twarz wobec przerażającej prawdy o tym, kim jest bez widzialnej mocy Boga.\nStacja III Jezus upada po raz pierwszy.\nWalka o wiarę w sensie procesu nawracania obejmuje zwalczanie pośpiechu, niepokoju i stresu, a zwłaszcza smutku. Smutek jest szczególnym przejawem miłości własnej, podcinającym same korzenie wiary, korzenie zawierzenia. Chodzi i o smutek pojawiający się w sytuacjach trudności doczesnych, kiedy coś jest nam zabierane, coś tracimy, ale jeszcze bardziej o smutek w obliczu trudności duchowych, kiedy upadamy, kiedy dochodzi do niewierności. Smutek działa paraliżująco na naszą wiarę. Po upadku nie powinniśmy upadać na duchu, ponieważ tym sprawiamy Bogu jeszcze większą przykrość niż samym grzechem.\nNa pustyni swojego życia spotkasz zawsze Maryję. Ona będzie przy tobie, będzie patrzeć na ciebie z macierzyńską troską. Ta, która jest pośredniczką łask, pośredniczką miłosierdzia, będzie za tobą orędować. Będzie oczekiwać z przejęciem na to, czy wypowiesz za Jej przykładem swoje "fiat", czy powiesz swoje "tak", czy zobaczysz w przeżywanych sytuacjach Boga.\nJeżeli Pan Bóg przekreśla nasze plany i prowadzi nas inną drogą, niż myśmy to sobie wyobrażali, to było tak również w życiu Matki Bożej. Ona też inaczej wyobrażała sobie swoją świętość, swoją drogę i swoją misję. Maryja, wypowiadając w momencie zwiastowania swoje - "tak", nie wiedziała w pełni, na co się zgadza. To jednak nie umniejszało wartości Jej zgody, którą Ona później swoim nieustannym - "tak" przez całe życie potwierdzała.\nSą dwie kategorie ludzi wierzących: ci, którzy zbierają zasługi, i ci, którzy próbują po prostu kochać - a kochać to znaczy nie tylko dawać, ale jeszcze bardziej przyjmować, przyjmować miłość drugiej osoby. Kochać Boga to przyjąć Jego miłość, Jego zazdrosną miłość o ciebie - miłość zazdrosną i szaloną, chcącą uchronić cię od wszystkiego, co może być zagrożeniem twojej wolności i twojej wiary.\nŚwięta Teresa z Lisieux bardzo lubiła powierzać Panu Jezusowi swoje błędy\ni niewierności. Mówiła, że w ten sposób chce przyciągnąć Jego miłosierdzie, bo przecież przyszedł do grzeszników, a nie do sprawiedliwych. Jakie to wszystko ważne jest dla nas, którzy smucimy się, że upadamy.\nMamy z jednej strony nie chcieć zła, które w nas jest, a z drugiej strony zaakceptować siebie. Nie możesz jednak kochać swojej niedoskonałości jako takiej, możesz chcieć tylko jej skutków. Służy ci ona tylko po to, abyś mógł stać się jeszcze bardziej pokorny, ufny i bardziej wierny. Jeżeli czujesz się grzeszny i słaby, masz szczególne prawo do Jezusowych ramion.\nStacja IX Jezus upada po raz trzeci.\nStaraj się w świetle wiary tak patrzeć na własne niedoskonałości, żeby się nimi nie smucić: Chrystus przyjmuje ciebie takim, jakim jesteś. Możesz iść do Niego wraz\nz całą swoją niedoskonałością i słabością. On naprawi to, co źle zrobiłeś, uzupełni wszystkie twoje niedoskonałości.\nOgołocenie, jakiego człowiek doznaje na pustyni, i poznanie prawdy o sobie pozwala mu jednocześnie poznać prawdę o Bogu, który jest miłością, doświadczyć szczególnej Jego obecności i Jego mocy, a nade wszystko pozwala mu doświadczyć Jego miłosierdzia. Bóg bowiem na grzech i słabość człowieka odpowiada miłością i ojcowską troską.\nKalwaria to przerażająca w swej wymowie, sytuacja ogołocenia Jezusa, bo Jego ręce, te ręce, które błogosławiły tłumy, teraz przybite do krzyża po prostu krwawią. Nie może posłużyć się stopami, bo te stopy, które przedtem niosły wszędzie miłość\ni Dobrą Nowinę, teraz są przygwożdżone. Jezus na Kalwarii jest ogołocony ze wszystkiego. Krzyż to wyraz szaleństwa miłości Boga. Ogołocenie Jezusa dochodzi tu do szczytu.\nŁotr umierał w męczarniach na oczach wszystkich i godził się na to. Tym swoim stwierdzeniem: "My słusznie cierpimy", jakby mówił - "tak, mnie się to należy, zasłużyłem na to". Musiał wtedy zstąpić gdzieś w głąb swej grzeszności i zdobyć się na głębię skruchy. To z pewnością ta postawa skruchy i głębokiej pokory uczyniła jego serce dyspozycyjnym na przyjęcie Bożego daru wiary. Jak przecież wielka musiała być jego wiara, jeśli w umierającym obok pobitym, oplutym i wciąż jeszcze wyszydzanym Jezusie rozpoznał Króla - "Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa" (Łk 23, 42). Nam tak trudno się nawrócić, bo za mało skruchy\nw naszym sercu, a jeżeli mało w nas skruchy, to i wiara nasza taka płytka.\nStacja XIII Jezus zdjęty z krzyża.\n"Tak" przy zwiastowaniu wydaje się czymś radosnym i łatwym w porównaniu z tym ostatnim "tak", wypowiedzianym pod krzyżem. Człowiek o wysokim poziomie życia duchowego jest zwykle gotów ofiarować się i poświęcić samego siebie. Maryja, stojąc pod krzyżem, wypowiada jakby zdwojone "tak" - niech się tak stanie nam - Jemu i mnie. Jeżeli mój Syn umiłowany ma cierpieć i być torturowany, to niech tak będzie. Zgodzenie się na to było największą ofiarą. To "fiat" Maryi pod krzyżem spowodowało, że stała się Matką Kościoła, Matką nas wszystkich. Macierzyństwo duchowe Maryi ma swoje źródło w tym najtrudniejszym "tak".\nW Piśmie świętym odnajdujesz swojego Pana, stąd twój kontakt z tekstem objawionym ma znaczenie szczególne - jest kontaktem z Bogiem, który cię kocha i który pragnie oddziaływać na ciebie swoją łaską. Jest to kontakt prowadzący cię do wewnętrznego nawrócenia - i to jest jego najważniejszy cel.\nKościół rozpoczyna świecki rok kalendarzowy dniem poświęconym Matce Bożej. W Nowy Rok ukazuje nam postać Tej, która "szła naprzód w pielgrzymce wiary" (KK 58). W życiu Maryi z dnia na dzień urzeczywistniało się błogosławieństwo wypowiedziane do Niej przez św. Elżbietę: "Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła" (Łk 1, 45). Kościół więc widzi w Maryi najpełniejszy wzór naszej wiary. Maryja uprzedza nas, idzie przed nami "w pielgrzymce wiary", jakby antycypując nasze kroki i jest na naszej drodze wiary blisko nas. W myśli soborowej Matka Boża została ukazana jako ta, która zajmuje w Kościele miejsce najwyższe, ale jednocześnie najbliższe nam. Można by powiedzieć, że wyrządzamy krzywdę Matce Bożej, jeżeli mówimy tylko o Jej zaszczytach i wyniesieniu, tworząc w ten sposób dystans między Nią a nami. Za dużo mówi się o Jej godnościach, a za mało o tym, że Ona jest w ramach chrystocentryzmu naszą drogą. Maryja jest naszą drogą w tym sensie, że nas wyprzedza i wskazuje drogę wiary, że to wszystko, co nas spotyka, Ona już kiedyś przeżyła. Patrząc na Jej życie, powinniśmy znajdować odpowiedzi na nasze problemy.\nNie wystarczy oddawać Maryi cześć, wielbić Ją, kłaść Jej korony na głowę. To są tak zwane środki bogate, których Ona nigdy w swoim życiu nie używała. Kochać Maryję to znaczy naśladować Ją, iść za Nią, bo Ona jest tą, która nas wyprzedza, która jest dla nas wzorem wiary. Jeżeli Pan Bóg przekreśla nasze plany i prowadzi nas inną drogą, niż myśmy to sobie wyobrażali, to było tak również w życiu Matki Bożej. Ona też inaczej wyobrażała sobie swoją świętość, swoją drogę i swoją misję. Ta, która zrezygnowała z macierzyństwa, została powołana do macierzyństwa niebywałego. Powołanie to przekreślało wszystkie Jej plany. Maryja, wypowiadając w momencie zwiastowania swoje - "tak", nie wiedziała w pełni, na co się zgadza. To jednak nie umniejszało wartości Jej zgody, którą Ona później swoim nieustannym - "tak" przez całe życie potwierdzała. Bóg tak kochał Maryję, że wybrał właśnie taki, bardzo twardy sposób traktowania Jej. Wiemy, że On tak traktuje swoich przyjaciół. To jest najlepszy sposób, który pozwala na kształtowanie człowieka na obraz Syna Bożego.\n„Czy nie dlatego Jezus chciał być w żłobie betlejemskim,\nby zachęcić nas do poufałości doświadczenia religijnego?\nCzyż nie dlatego jest Dziecięciem, by mógł być brany w ramiona?\n_Czy nie dlatego jest w żłobie, by widziano w Nim pokarm przyswajalny sobie?”\nSł. Boży Stefan Kardynał Wyszyński , Prudnik 1954\nKochani Członkowie Wspólnoty Ruchu Rodzin Nazaretańskich\nW Betlejem naszych czasów rodzi się Chrystus, w każdej Eucharystii, by stać się pokarmem dla wszystkich głodnych i spragnionych Boga.\nNiech łaska tej zadziwiającej bliskości Boga, o której przypomina nam Boże Narodzenie stale Wam towarzyszy, niech dotknie i przemieni całą rzeczywistość, abyście szli i wszystkim zagubionym opowiadali, że zaspokoić głód może tylko Jezus.\nNowy Rok 2020 niech będzie coraz bardziej wypełniony obecnością Jednorodzonego i Jego Matki Maryi.\nZ modlitwą .\nks. Andrzej Stypułkowski -Moderator Ruchu Rodzin Nazaretańskich\nChrystus, który oczekuje naszego powierzenia się Jemu, sam całym swoim życiem uczy nas postawy zawierzenia. Przyszedł On do nas jako Dziecko, Niemowlę, które samo nic nie może, absolutnie nic, i jest całkowicie zdane na opiekę dorosłych. Jezus więc już w momencie przyjścia na świat staje się dla nas krańcowo ogołocony. Dlaczego tak się ogołocił? Próbuj czasem odpowiedzieć sobie na to pytanie. - Czy gdyby Chrystus przyszedł na świat ze swoją potęgą, gdyby usunął okupację rzymską siłą i siłą przeprowadził sprawiedliwość społeczną, czy gdyby siłą usuwał zło, łatwiej byłoby ci się Jemu powierzyć? - Raczej bałbyś się Go, bo człowiek boi się przemocy, nawet użytej w imię dobra, prawdziwego czy rzekomego. Jezusa zaś bezbronnego, przychodzącego do nas w swojej niemocy nie możesz się bać. Jeżeli jest w tobie coś z lęku przed Bogiem, to tajemnica Betlejem przypomina ci, że Boga nie wolno się bać.\nOn tak się uniżył, tak się ogołocił i stał się tak bezbronnym, żeby tobie było łatwiej przylgnąć do Niego i Jemu się powierzyć. On przez to okazał swoją miłość posuniętą aż do szaleństwa. Chrystus ogołocony i ubogi chce iść przed nami na drodze naszego ogołacania się z ludzkich zabezpieczeń. Nasze prawdziwe i autentyczne ogołocenie jest dla nas drogą do naśladowania Jezusa. Bóg, chcąc uczynić Abrahama ojcem naszej wiary, musiał go wykorzenić. Abraham stał się pielgrzymem poruszającym się jakby w ciemności, bo przecież nie wiedział, dokąd idzie. Zostawiając własny kraj i swój dom, staje się człowiekiem ogołoconym, takim, który poza Bogiem nie ma niczego. Musi więc ciągle liczyć na Boga i do Niego się odwoływać. Wolność od własnego systemu zabezpieczeń zdobywa się na pustyni, która ogołaca człowieka. To, na czym próbujesz się opierać, te różne ludzkie systemy zabezpieczeń przyjmują w ujęciu ewangelicznym określenie Mamony. Możesz w nią wierzyć i w niej pokładać nadzieję, ale to nie ona jest prawdziwym Bogiem. A przecież to, od czego Bóg chce cię uchronić w twoim życiu, to ta fałszywa wiara. Dlatego tak bardzo zależy Mu na tym, byś odrzucił boga fałszywego. Bogiem staje się wszystko, w czym pokładamy nadzieję. Jeżeli pokładasz swoją nadzieję w bogu fałszywym, to twoja nadzieja jest bezsensowna. Ktoś, kto ma fałszywego boga, nie ma wiary albo jego wiara jest bardzo słaba, znikoma. Jeśli jest w twoim życiu fałszywy bóg, któremu służysz, na którym się opierasz, to musisz z konieczności zaznać goryczy i rozczarowania, ponieważ ten fałszywy pan, któremu powierzasz się i w którym pokładasz nadzieję, wcześniej czy później musi cię zawieść. Wtedy też coś w twoim zawierzeniu zawali się.\nMaryja, Ta, która, według ludzkich sądów, nie dokonała w swoim życiu żadnego wielkiego dzieła. W Jej życiu nie ma w ogóle środków bogatych; jest ubóstwo, milczenie, życie ukryte, pokora, posłuszeństwo, modlitwa, kontemplacja, oddanie się Bogu. Jej życie, pełne prostoty i wykorzystywania środków ubogich, było życiem ukrytym w Bogu. Ona do takiego życia i ciebie zaprasza. Ona chce, byś żył wiarą, by i w twoim sercu dominowało pragnienie stosowania środków\nubogich - na wzór Nazaretu. Chce, byś zrozumiał prawdę zawartą w stwierdzeniu św. Jana od Krzyża: "Odrobina czystej miłości - środek ubogi - jest bardziej wartościowa przed Bogiem i wobec duszy i więcej przynosi pożytku Kościołowi niż wszystkie inne dzieła razem wzięte"\nTen, kto szuka przede wszystkim Królestwa Bożego, a więc szuka świętości, znajdzie i ją,i wszystko inne, a więc wszystkie duchowe i doczesne dary potrzebne do życia."Błogosławieni ubodzy w duchu", nie przywiązani do niczego, nie mający nic i oczekujący wszystkiego od Boga. Błogosławieni, ponieważ w ich sercach jest miejsce dla Pana.\nTo jest ta radosna Ewangelia o ludziach błogosławionych, których serca są wolne dla Pana.\nNa tyle wierzysz, na ile jesteś ubogi w duchu. Słowo "ubogi" w sensie biblijnym niekoniecznie oznacza ubóstwo w znaczeniu materialnym. Człowiek ubogi duchem to człowiek ogołocony z pewności siebie, to ktoś, kto wie, że nie może liczyć na siebie,na własne siły. Taki człowiek ukierunkowany jest na oczekiwanie wszystkiego od Boga, a niezakorzenianie się w doczesności.\nMoże i w twoim życiu jest jakaś straszna niegojąca\nNa tyle wierzysz, na ile jesteś ubogi w duchu. Słowo "ubogi" w sensie biblijnym niekoniecznie oznacza ubóstwo w znaczeniu materialnym. Ubogim w duchu był na przykład król Dawid, czło wiek postawiony na szczycie drabiny społecznej. Człowiek ubogi duchem to człowiek ogołocony z pewności siebie, to ktoś, kto wie, że nie może liczyć na siebie, na własne siły. Taki człowiek ukierunkowany jest na oczekiwanie wszystkiego od Boga, a nie zakorzenianie się w doczesności.\nJeżeli czujesz się mocny w sensie naturalnych możliwości, którymi dysponujesz, twoja wiara nie może rozwinąć się i pogłębić. To dlatego musisz odczuć swoją słabość, musisz zobaczyć, że czegoś nie możesz. Będzie to wezwanie do wiary. Twoja słabość, niemożność i bezradność staną się jakby szczeliną, przez którą będzie przeciskała się do twojego serca łaska wiary. Poprzez nasze zranienia Bóg daje nam łaskę pogłębienia wiary. Charles Péguy, wielki konwertyta, pisze: "Spotyka się niewiarygodne światła łaski przenikające do duszy złej, a nawet zepsutej. Widzi się zbawionym tego, kto wydawał się być straconym, ale nigdy nie widziano przesiąkniętym tego, co zostało okryte lakierem, aby przepuszczało to, co jest nieprzemakalne, aby zostało zmiękczone to, co stwardniało. Stąd pochodzą tak liczne braki, które stwierdzamy w skuteczności łaski, która, podczas gdy odnosi niespodziewane zwycięstwa nad duszami największych grzeszników, często pozostaje bez żadnego skutku w stosunku do tzw. porządnych" (Note conjointe, sur M. Descartes et la philosophie cartesienne - 1er aout 1914). Jest tak dlatego, że ci "porządni", ci dorośli w sensie ewangelicznym nie mają żadnych braków, nie są zranieni, są silni, mocni, samowystarczalni, dorośli. "Ich skóra moralna, stale nietknięta - stwierdza dalej Peguy - stała się dla nich skorupą i pancerzem bez skazy. Oni nie przedstawiają tego otwarcia spowodowanego jakąś straszną raną, jakąś niezapomnianą udręką, jakimś niepokonanym żalem, jakimś szwem wiecznie źle zrobionym, jakimś śmiertelnym niepokojem, jakąś ukrytą goryczą, jakąś ruiną stale maskowaną, jakąś raną nigdy nie zagojoną. Nie ofiarowują otwarcia się na łaskę, co jest w swojej istocie grzechem. Ponieważ nie są zranieni, nie są już podatni na zranienia. Ponieważ nie brakuje im niczego, nie otrzymują więc nic. Nie mogą otrzymać tego, co jest wszystkim. Sama miłość Boga nie leczy tego, który nie ma ran. Właśnie dlatego, że człowiek leżał na ziemi, Samarytanin go podniósł. Otóż, kto nie upadł - pisze dalej Peguy - nigdy nie powstanie, a kto nie był oblany potem, nigdy nie będzie otarty". Tak zwani porządni, dorośli są nieprzenikliwi dla łaski.\nKochani członkowie Wspólnoty Ruchu Rodzin Nazaretańskich.\nNiech niepojęta miłość Boga okazana nam przez Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa coraz bardziej napełnia ufnością, że to ON jest Panem czasu i wieczności, On prowadzi Kościół i ożywia go tchnieniem Ducha Świętego.\nŻyczę wam by Zmartwychwstały Chrystus obficie obdarzał was łaską głoszenia Jego nadziei, której tak bardzo potrzebuje twój brat i twoja siostra oraz cały świat.\nW imieniu Ruchu Rodzin Nazaretańskich ks. Andrzej Stypułkowski\nJeżeli czujesz się grzeszny i słaby, masz szczególne prawo do Jezusowych ramion, ponieważ On jest Dobrym Pasterzem, który szuka owiec zaginionych i tych słabych, bezradnych, nie nadążających za stadem. Pozwól się Jezusowi brać na ramiona, pozwól Mu kochać, uwierz w Jego miłość. Abyś miał prawo do bycia na Jego ramionach, musisz przyjąć postawę pokory; musisz uznać, uwierzyć, że jesteś grzeszny i że jesteś słaby. Jednocześnie jednak musisz uwierzyć w Jego miłość, w to, że On bierze cię w swoje ramiona właśnie dlatego, że jesteś grzeszny, słaby i bezradny. Wiara będzie rodziła\nw tobie wdzięczność za to, że On nigdy nie przestaje cię kochać - ciebie grzesznego, słabego, bezradnego tak w życiu doczesnym, jak i duchowym. "Sakrament nawrócenia" Zawsze gdy przystępujesz ze szczerą skruchą do sakramentu pokuty - który można nazwać sakramentem nawrócenia - twoja wiara ma wielką szansę wzrostu. Sakrament pokuty często nie spełnia właściwej roli w naszym życiu z powodu rutyny, spowszednienia, braku przygotowania i dyspozycji. Za mało pamiętasz, że szczególnym kanałem łaski dla ciebie i szczególnym czasem twojego spotkania z Chrystusem jest nie tylko Eucharystia, ale również sakrament pokuty. Może też za mało pamiętasz o modlitwie za swojego spowiednika czy kierownika duchowego, by i on stawał się dla ciebie coraz doskonalszym Bożym narzędziem i pomocnikiem w procesie twojego nawrócenia. Rachunek sumienia powinien być spojrzeniem w głąb samego siebie i zobaczeniem, na co twoje życie jest ukierunkowane, co jest dla ciebie najwyższą wartością i kim jest dla ciebie Jezus Chrystus. - I z tego trzeba się przede wszystkim spowiadać. Kim jest dla ciebie Jezus Chrystus? Jaki jest twój wybór zasadniczy? Czy naprawdę wybrałeś Go do końca? Od tego trzeba by zaczynać wyznawanie grzechów, bo to jest najważniejsze. Jeżeli nie wybrałeś Chrystusa, to inne grzechy są skutkiem i wynikiem tej twojej podstawowej winy. Grzechy mogą być różnego rodzaju. Są grzechy popełniane i grzechy zaniedbania. I właśnie te ostatnie są zwykle najgorsze. To wśród nich pojawia się ten, że ty opuszczasz Chrystusa, zostawiasz Go, dajesz Mu tylko jakiś mały kącik w swoim sercu. I to jest największe twoje zło, właśnie ten kompromis i brak radykalizmu, to że Chrystus ciągle nie jest dla ciebie najwyższą wartością, że nie jest wszystkim, że twoja wiara jest ciągle letnia.\n„Józef, przygarniając Maryję, świadomie i z miłością przygarnia Tego,\nktóry został w Niej poczęty za sprawą cudownego dzieła Boga,\ndla którego nic nie jest niemożliwe”\n(papież Franciszek 18 grudnia 2016)\nWspólnota Ruchu Rodzin Nazaretańskich\nJak dobrze w czas Bożego Narodzenia zatrzymać się w zachwycie\nMaryi i Józefa nad tajemnicą Boga i adorować Go w Jego Człowieczeństwie.\nJak dobrze razem z Józefem przyjąć Maryję do siebie, by Pan Jezus mógł narodzić się w naszych sercach i być Bogiem z nami.\nNiech Boża obecność przenikająca tę Noc zamienia każdą naszą słabość w Grotę Bożego Narodzenia.\nWiara jako uznanie własnej bezradności i oczekiwanie wszystkiego od Boga oznacza postawę dziecka. Dziecko w pełni uznaje, że nie ma nic, że nic nie potrafi. Ono jest pełne oczekiwań i wiary, że wszystko, co jest mu potrzebne, otrzyma. „Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego” – mówi Pan (Mt 18, 3). Nawrócenie do postawy dziecka jest warunkiem koniecznym wejścia do Bożego królestwa. Kiedyś musisz stać się dzieckiem: ufnym, pokornym, oczekującym wszystkiego od Pana. Jeśli nie staniesz się nim tutaj, to będzie to musiało nastąpić w czyśćcu. Stan dziecięctwa jest bezwzględnie konieczny nie tylko do uświęcenia, ale i do zbawienia.\nChrystus mówiąc, że nie wolno dwom panom służyć, rozwija swoją myśl w formie symbolicznych obrazów i poprzez nie uczy, jak mamy ufać, jak mamy zdobywać to pełne zawierzenie Jemu jako prawdziwemu Panu.\nWezwaniem do takiego pogłębienia naszej wiary, by Bóg stał się naszym jedynym oparciem, jest prośba Modlitwy Pańskiej: "Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj". Odnajdujemy tu wyraźną aluzję do sytuacji, jaka miała miejsce na pustyni w czasie przejścia narodu wybranego do Ziemi Obiecanej. Wiadomo, że pustynia stwarza sytuacje trudne. Dlatego były bunty, było nieposłuszeństwo. Pan jednak zapalił się zazdrosną miłością, jak mówi Biblia, i zmiłował się nad swoim szemrzącym, grzesznym ludem - zesłał mu spadającą codziennie mannę. W okresach pustyni wychodzi z człowieka to, co osadzone jest w nim bardzo głęboko - egoizm, nieufność, chęć tworzenia sobie własnych systemów zabezpieczeń. U narodu wybranego ujawnił się na pustyni brak zawierzenia Bogu mimo cudów, jakie się działy. Ujawniła się też jego chciwość, wyrażająca się pragnieniem, by zagarnąć manny jak najwięcej, choć Mojżesz w imieniu Pana oznajmił: Tylko na dzień dzisiejszy możecie zbierać mannę. Wielu jednak nie posłuchało Mojżesza i zbierało jej więcej. Wtedy następował dalszy ciąg cudu, tylko jakby o innym wymiarze. "Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj". Dzisiaj nam daj - na dzisiaj, nie na jutro i nie na cały miesiąc. Przecież jesteśmy twoją własnością. Przecież Ty troszczysz się o swoją własność. Pan musiał walczyć na pustyni z ludzkim egoizmem, który sprawiał, że naród wybrany nie chciał zawierzyć Panu nawet w obliczu cudu. Musiał walczyć o wiarę swojego ludu.\nWiara to uznanie własnej bezradności, przekonanie, że niczego się nie posiada, że wszystko jest darem. Jest ona oczekiwaniem wszystkiego, wszelkich darów od Boga.\nDar winien być przyjmowany z takim oderwaniem, byś w każdej chwili potrafił go oddać. Jest to przedziwny paradoks. Jesteśmy obdarzani po to, byśmy przyjmując Boże dary byli gotowi oddawać je z powrotem. Gest gotowości oddania Bogu otrzymanego daru jest znakiem, że nie nastąpiło przywłaszczenie, jest wyrazem uznania tej prawdy, że do mnie nic nie należy. Dar zwrócony Bogu powraca do nas, i to powraca zwielokrotniony.\nKażda burza ma swój sens, jest przejściem Boga, które ma przynieść jakąś wielką łaskę, przede wszystkim łaskę zawierzenia. W sytuacji burzy powinieneś skierować swój wzrok wiary na spokojną twarz Chrystusa.\nChrystus Zmartwychwstał! Pokonał zło i śmierć!\nŻyczę, by NADZIEJA POKÓJ -dary Zmartwychwstałego towarzyszyły we wszystkich sytuacjach noszących na sobie znamię KRZYŻA.\nNiech przeżywane Święta Paschalne będą czasem umocnienia osobistej więzi z Chrystusem, by w codzienności nasze słowa, pragnienia i czyny świadczyły, że powstaliśmy wraz z NIM do nowego życia.\nMaryja, uczestnicząca w męce Krzyża, ale i chwale Nieba niech będzie naszą Przewodniczką na drodze wiary i zaufania oraz uczy nas otwartości na Ducha Świętego.\nWielu łask od Zmartwychwstałego Pana.\nDąbrowa Wielka , Wielkanoc 2018\nNasze przylgnięcie do Chrystusa nie będzie możliwe bez oderwania się od tego, co może nas zniewalać.\nTajemnicę Wcielenia poznaliśmy na ziemi.\nNoc zajaśniała blaskiem Prawdziwej Światłości.\nOtwórzmy nasze serca na nową Miłość,\nOtwórzmy nasze oczy na blask Prawdy.\nOddajmy Jemu nasze ręce, aby dobro wszędzie było.\nRadość Syna Bożego opowiadajcie wszystkim waszym braciom i siostrom .\nNiech Nowonarodzony Chrystus oświeca drogi codziennego życia i obdarza wszystkich wszelkimi łaskami.\nModerator RRN ks. Andrzej Stypułkowski\nNa modlitwie, stając przed Panem, ukazuj Mu swoje ręce nie tylko puste, ale i brudne, skalane przywiązaniem do Mamony i proś, żeby On się zmiłował. Modlitwa może rozwijać się tylko w klimacie wolności. Jako uczeń Chrystusa jesteś powołany do modlitwy, i to modlitwy kontemplacyjnej, aby jednak twoja modlitwa mogła stać się kiedyś kontemplacją - miłosnym wpatrywaniem się w Jezusa Chrystusa, twojego Oblubieńca - konieczna jest wolność twojego serca.\nŚw. Maksymilian Kolbe podczas wielu swoich niezwykłych wypraw apostolskich czuł się zupełnie bezradny. Często klimat był bardzo nieodpowiedni dla jego chorych płuc, źle znosił uciążliwości podróży zamorskich i wilgoć, z powodu której niekiedy nie mógł oddychać. To wszystko nie powstrzymywało jednak jego pragnienia, by głosić królestwo Niepokalanej w całym świecie, choć niejednokrotnie zdawało się, że godziny nie przeżyje na statku. Mówił wtedy do Maryi: Ja chyba nie wytrzymam jeszcze tej godziny, jak więc będę Twoje królestwo rozszerzał? - A przecież ta słabość była całą jego siłą.\nJeżeli Bóg zechce się tobą posłużyć, to na zasadzie twojej słabości. Kiedy próbujesz apostołować w poczuciu siły i mocy, stajesz się antyznakiem. Ludzie nie chcą twojej mocy, twojej własnej mocy, ponieważ jest ona dla nich upokarzająca. Pan Bóg też, aby uczynić cię znakiem i posługiwać się tobą, nie potrzebuje twojej siły, wręcz przeciwnie, potrzebuje twojej słabości.\nNa czym polega ten mechanizm obronny racjonalizacji? - Polega on na nieświadomym przypisywaniu własnemu działaniu motywów przez nas akceptowanych przy jednoczesnym odrzucaniu nie akceptowanych przez nas motywów faktycznych. Mówiąc językiem potocznym powiedzielibyśmy, że do tego, co robimy, by zrealizować własne pragnienia i zamiary, dorabiamy pewną samousprawiedliwiającą teorię, która nas uspokaja.\nJezus każdego dnia przebywając wśród uczniów i ludzi widział ich pragnienia i wszystko czynił z Miłości.\nGromadząc się przy naszym Panu w Triduum Paschalne nabierz\nWiary aby iść ...\nNadziei aby, czynić to w Jego imieniu\nMiłości, aby dawać świadectwo...\nWtedy każdy twój dzień będzie radosną Paschą, a Ty będziesz już nowym człowiekiem.\nJezus Zmartwychwstał! Alleluja!!!\nZ modlitwą o wszystkich członkach Ruchu Rodzin Nazaretańskich Ks. Andrzej Stypułkowski\nOfiara Chrystusa ma swoją skuteczność tylko u tych, którzy łączą się z męką Chrystusa\nprzez wiarę i miłość - ...Poprzez Eucharystię uczestniczysz ze wspólnotą wierzących w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, zanurzasz się wspólnie w to niezgłębione misterium Jego śmierci i zmartwychwstania. "Liturgia jednoczy nas wszystkich, jako bezpośredni wyraz naszej wiary, szczególnie w czasie Eucharystii. Akt wiary Kościoła nigdy nie jest równie pełny jak w owej chwili. Nigdy nie ma tak wysokiego stopnia świadomości w zjednoczeniu ze zmarłym i zmartwychwstałym Chrystusem, którego powrotu oczekuje Kościół. Nigdy tak mocno nie uczestniczymy w wierze wspólnoty jak w tej chwili, gdy modlimy się wspólnie, gdy wspólnie składamy ofiarę i wspólnie jednoczymy się z miłością Bożą, która żyje w Jezusie Chrystusie" (J. Colomb,\nW Eucharystii Jezus zanurzy cię w misterium swojej śmierci, dokona\nsię wtedy twoja przemiana i nawrócenie - śmierć "starego" człowieka. Mocą działania sakramentu i mocą zbawczej męki Jezusa dokona się też w tobie zmartwychwstanie i odrodzenie. Zanurzenie w zmartwychwstanie Chrystusa sprawi, że zacznie rodzić się w tobie nowy człowiek, ukształtowany na Jego podobieństwo. Jeżeli wiara jest przylgnięciem do osoby Chrystusa, to przyjęcie Chrystusa i przylgnięcie do Niego znajduje pełny wyraz dopiero w Eucharystii, która jest kulminacją wiary. Podczas Eucharystii Chrystus staje się darem składanym Ojcu za nas. Na mocy powszechnego, królewskiego kapłaństwa również my jesteśmy wezwani do składania Bogu całkowitego daru z nas samych wraz z ofiarowującym się Chrystusem. Przylgnięcie do Niego oznacza wejście w komunię z Jego darem, oznacza oddawanie życia po to, by zamieniać je na służbę Kościołowi i braciom. Celem Eucharystii jest twoje nawrócenie, twoje odwrócenie się od własnej woli tak, by twoja wola zaczęła coraz bardziej znikać na rzecz służenia innym. Idziesz do Komunii św., aby się nawrócić, aby odtąd już Chrystus królował w twoim sercu, by Jego wola stawała się dla ciebie najwyższą wartością. Każda Komunia św. winna utwierdzać twoje przylgnięcie do Jego woli. W związku z tym powinieneś oczekiwać, że Jezus będzie krzyżował twoje plany. Eucharystia ma cię do tego przygotować, ma przyczyniać się do zamierania twojego egoizmu, by mógł wzrastać w tobie Chrystus. Jeżeli wiara jest oparciem się na Chrystusie i powierzeniem się Jemu, to w Eucharystii powinieneś powierzać Mu wszystkie swoje sprawy, lęki, niepokoje.\nEucharystia będzie przynosiła ci wtedy pokój, który rodzi się z wiary w odkupieńczą moc\nJezusowej ofiary, z wiary, że On odkupił cię również od lęku, niepewności i stresów, od\nwszystkiego, co niszczy twoje życie duchowe bądź zdrowie psychiczne czy fizyczne. Przez\nwiarę będziesz mógł przyjmować owoce Odkupienia. Jeżeli wiara jest uznaniem własnej\nbezradności i grzeszności oraz oczekiwaniem wszystkiego od Boga, to Eucharystia jako par\nexcellence sakrament wiary domaga się od ciebie postawy bezradnego dziecka i postawy\ngrzesznika, który niczego tak nie pragnie jak uzdrowienia ze swojego zła. Próbuj stawać w\nczasie Mszy św. jak ten trędowaty z Ewangelii i proś, by Jezus oczyścił cię z trądu egoizmu, z trądu twojej pychy, z trądu lęku o siebie, pośpiechu, niepokoju i smutku, z trądu zbytniego zabiegania o sprawy doczesne, bo to wszystko uniemożliwia wzrastanie Chrystusa w tobie.\nJeżeli zraniłeś Chrystusa, to Jego rany krwawią.Powinieneś więc przychodzić do sakramentu pokuty, aby te rany mogły się goić. Powinieneś przychodzić ze względu na Niego; nie po to, żeby się uspokoić, ale żeby wywołać Jego radość z kształtowania w tobie przez łaski sakramentu nowego, odrodzonego człowieka.\nSą bowiem dwa rodzaje pokoju, tak jak są dwa rodzaje radości. Jest ludzki pokój i ludzka radość, które charakteryzują się krótkotrwałością i tymczasowością. I jest pokój Chrystusowy i Chrystusowa radość, które rodzą się w nas jako coś trwałego, opartego na wierze. - Czym jest ten ludzki pokój i ludzka radość? Jest to coś, co uzyskujemy od ludzi. Nasz ludzki pokój jest jakby wyżebrany od drugiego człowieka. Bo faktycznie, szukając takiego pokoju i radości, szukamy ochłapów i żebraniny. Ta szczypta uznania ludzkiego, ten drobiazg pochwały, komplementu czy czyjegoś jasnego spojrzenia to przecież ochłap, i my z tego chcemy budować nasz pokój...Kiedy zabraknie nam tego ludzkiego pokoju, pojawia się jego odwrotność - lęk, który jest chorobogenny, rodzi nerwicę. Lęk rodzi się z szukania ludzkiego pokoju...\nTen drugi pokój, pokój Chrystusowy, płynie z Jego obecności. Jest Jego darem. "Pokój mój daję wam" - mówi Chrystus. To On jest naszym pokojem, danym nam przez wiarę (por. Ef 2, 14). Przyjąć przez wiarę pokój od Chrystusa, to przyjąć Jego osobę, to otworzyć na oścież drzwi naszego serca dla Niego.\nNiepokój i smutek jest zawsze zły, zawsze płynie z miłości własnej, ale pokój i radość nie zawsze płyną od Chrystusa. Nie każdy pokój jest dobry, tak jak nie każda radość jest dobra. Jeżeli cieszę się, że coś mnie się udało, to jest to ludzka, bardzo nietrwała radość, taki właśnie ochłap. Jeżeli gonimy za taką radością, za takim pokojem, to będzie to ciągle domek z kart, zdmuchiwany z byle powodu, bo nasz Pan nie godzi się, by ten ludzki pokój, pokój tego świata był czymś trwałym w naszym życiu. Prawdziwy pokój to owoc życia wewnętrznego, owoc wiary pogłębionej w wyniku prób, który uzyskujemy nie w punkcie wyjścia, ale w punkcie dojścia. Jest on nie tyle wyrazem zdobycia czegoś, co raczej rezultatem wyboru. Jeżeli w twoim życiu są bożki, krępujące cię więzy i zniewolenia, nie będzie pokoju. Kiedy między tobą a Bogiem staje ktoś czy coś, nie możesz wówczas w pełni przylgnąć do Boga w sensie wiary, nie będzie też w tobie pokoju i szkoda wynikającego stąd twojego cierpienia.\nBóg jest Tym, Który jest i Który był i Który przychodzi (Ap,4). Przychodzi w sakramentach, szczególnie w Eucharystii, w swoim Słowie, w drugim człowieku, w wydarzeniach codziennego życia. Postawy wobec przychodzącego Boga są różne, tak jak różne były w czasie Jego ziemskiego życia. Uczeni w Piśmie i faryzeusze odpowiedzieli Mu odrzuceniem i wrogością. Tę postawę opisał św. Jan : „Przyszło (Słowo) do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli” (J1,11). Dlaczego tak postąpili? Czego im brakowało? Postawy otwartości, przyjęcia. Pełni byli własnej mądrości, dlatego nie mogli otworzyć się na Mądrość zstępującą z góry. Wcielony Bóg spotkał też ludzi, którzy przyjęli Go z wielką wiarą i miłością. Ich przedstawicielami są : Symeon, Zacheusz, Marta, Maria a przede wszystkim Maryja, która nosiła Go najpierw pod swoim sercem, a potem szła za Nim przez całe swe życie. Św. Jan napisał o nich tak: „Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi” (J1.12).\nPrzyjęcie przychodzącego Boga, czyli wiara w Niego, jest warunkiem Zbawienia. Wszystkim członkom Ruchu Rodzin Nazaretańskich, sympatykom i wszystkim ludziom dobrej woli życzę Otwarcia się na dar – który przychodzi przez Maryję.\nPonieważ wszyscy jesteśmy przeznaczeni na to, "byśmy się stali na wzór obrazu Jego Syna" (Rz 8, 29), dlatego jedynie Chrystus może być naszym prawdziwym osobowym ideałem. W miarę więc, jak obraz twojego "ja" idealnego zbliża się do obrazu Chrystusa, ty zbliżasz się do prawdy, Chrystus sam staje się twoją drogą i prawdą. On sam też udziela mocy twojej woli, byś mógł na wzór "ja" idealnego kształtować swoje "ja" faktyczne\nmiłość chrześcijańska jest miłością Chrystusa w nas. On jest naszą Drogą, Prawdą i Życiem. Jest tym, który myśli, modli się, żyje w nas i kocha w nas swoją miłością. Od stopnia wiary, pozwalającej ci uczestniczyć w życiu Boga, zależy stopień twojej miłości. Naśladowanie Chrystusa jest nie tyle zewnętrznym wzorowaniem się na Jego czynach, ile przylgnięciem do Niego przez wiarę, tak by Jego wola stawała się naszą wolą, a Jego życie w nas mogło nieustannie wyrażać się w sposobie naszego życia. Powierzyć się Chrystusowi przez wiarę to przyjmować zstępującą na nas Jego miłość, to pozwolić, żeby On nas kochał, pozwolić, by w nas i przez nas mógł kochać innych swoją miłością. Wiara pozwala przylgnąć do Chrystusa, powierzyć i oddać się Jemu tak, że staje się ona wtedy jakby jedno z ufnością i miłością.\nBierzmowanie pozostanie dla ciebie sakramentem nie odkrytym, jeśli nie odkryjesz Ducha Świętego, jeśli nie poznasz, że to On wciąż oczyszcza cię i odnawia, że kształtuje w tobie postawę synowską wobec Boga Ojca i modli się w tobie słowami dziecka: "Abba - Ojcze". Jeśli to odkryjesz, On będzie obdarzał cię Chrystusowym pokojem, jakiego świat dać nie może. Nade wszystko zaś skieruje twoje serce ku ubogim, abyś spieszył im z pomocą nie tylko materialną, ale również duchową, przez głoszenie im Dobrej Nowiny o zbawieniu i miłości Boga, której ty sam będziesz doświadczał coraz bardziej...\n... Ducha Świętego nie zobaczysz oczyma ciała, ale On jest. Tylko przez wiarę możesz dostrzec i przyjąć Jego zbawcze działanie, a jeżeli nie masz wiary, jeżeli nie starasz się Go słuchać, czy wręcz zagłuszasz i tłumisz Jego zwykle cichy głos, wtedy "zasmucasz Bożego Ducha" (Ef 4, 30). Taka twoja postawa jest przyczyną Jego udręki, Jego wyniszczania się w kontakcie z tobą. On, który jest skierowanym do ciebie Duchem Jezusa, Miłością Ojca i Syna, wciąż przypomina słowa Jezusa, przemawiając niekiedy z siłą huraganu, ale najczęściej z łagodnością szemrzącego wiatru. Tak łatwo zagłuszyć Jego głos i zmarnować ten niezwykły, udzielony ci w sakramencie bierzmowania dar.\nW każdym systemie religijnym występuje zjawisko podwójnych narodzin. Człowiek rodzi się nie tylko w sensie fizycznym, ale rodzi się też w sensie duchowym. Narodziny w sensie duchowym to pewnego rodzaju inicjacja...\n...W chrześcijaństwie inicjacja - rozumiana jako narodziny do życia nadprzyrodzonego - dokonuje się poprzez trzy sakramenty: chrzest, bierzmowanie i Eucharystię. Symbolika i znaki sakramentalne odwołują się przy tych sakramentach do wiary, a nie do wyobraźni. Odwoływanie się do wyobraźni byłoby zresztą w wypadku sakramentów bezcelowe, ponieważ to, co znaki sakramentalne oznaczają, przerasta wszelką ludzką myśl i wszelką wyobraźnię.\nPrzez chrzest w naturę ludzką zostaje wszczepiony jakby nowy, nadprzyrodzony organizm. W dotychczasowe życie wszczepione zostaje życie nowe.\nChrześcijanie, "wszczepieni przez chrzest w Ciało Mistyczne Chrystusa - podkreśla Sobór - i utwierdzeni mocą Ducha Świętego przez bierzmowanie, są przeznaczeni przez samego Pana do apostolstwa. Apostolstwo sprawuje się w wierze, nadziei i miłości, które rozlewa Duch Święty w sercach wszystkich członków Kościoła. Co więcej, przykazanie miłości, które jest największym poleceniem Pana, przynagla wszystkich wiernych do zabiegania o chwałę Boga i o życie wieczne dla wszystkich ludzi" (DA 3). Wszystko więc, co robisz, powinno służyć budowaniu i szerzeniu Bożego królestwa.\nMiłość jest darem i największym przymiotem Boga.\nON z miłości dał nam Swego Syna.\nON dla każdego z nas codziennie umiera i zmartwychwstaje na Stole Eucharystycznym.\nNiech te Święta Zmartwychwstanie Pańskiego nie będą dla nas tylko pamiątką wydarzeń sprzed ponad dwóch tysięcy lat.\nNiech JEGO ZMARTWYCHWSTANIE codziennie odnawia nasze życie, wlewa w nas miłość, pokój, otwartość serca na drugiego człowieka, w którym też mieszka Chrystus.\nNiech Krew która wypłynęła z boku Jezusowego obdarza nas miłosierdziem i uzdalnia nas do dzielenia się tymi darami .\nWIELKANOC 2016 ks. Andrzej Stypułkowski\nRęce kapłana – przedłużenie Twoich rąk Chryste.\nTo TY karmisz nas Chlebem Eucharystycznym – dajesz nam Swoje życie.\nDziękujemy Ci za każde kapłańskie ręce,\nza każde kapłańskie serce pełne Twojego Miłosierdzia,\nza każde spojrzenie pełne Twojej dobroci,\nza każdy czas ofiarowany mam, grzesznikom ku naszemu nawróceniu.\nRRN diecezji łomżyńskiej\nWiara pozwoli ci zobaczyć, że twoje ręce i usta, które przyjmują Jezusa, są zawsze brudne - zawsze, również wtedy, gdy jesteś w stanie łaski uświęcającej, bo grzesznikiem jesteś zawsze, a ręce i usta grzesznika pozostają zawsze niegodne, i w tym sensie brudne. Przecież przyjmujesz Jezusa ustami, które potrafią zabijać słowem, przecież twoje słowa nieraz zamiast błogosławić ranią, są źródłem zła i nieszczęścia. I oto te grzeszne usta stykają się z najwyższą świętością Boga. Poznasz wtedy tajemnicę tego, co teologia określa słowem kenoza (od greckiego kenosis - wyniszczanie się). Eucharystia jest kenozą, czyli wyniszczaniem się Boga-Człowieka, ponieważ Jego największa świętość styka się z twoją grzesznością i twoją niegodnością. To jednak nie znaczy, że masz unikać Eucharystii, przecież będziesz tym bardziej godny, im będziesz częściej do Niej przystępował. Jezus z miłością czeka na ciebie, On chce przychodzić, aby ciebie przemieniać, by cię uświęcać, byś stawał się coraz bardziej godnym Jego przyjścia... Wszyscy jesteśmy grzesznikami i wszyscy jesteśmy niegodni, aby przyjmować Jezusa. Pomyśl, twoje usta są brudne, ale ty powinieneś oczekiwać, że Eucharystia będzie ten brud, ten trąd grzechu, trąd egoizmu usuwała z twoich ust, z twojego serca i twojej duszy. Jezus tak bardzo tego pragnie, że chce, by dokonywało się to nawet za cenę Jego tak wielkiego wyniszczenia, za cenę Jego kenozy. To w świetle wiary zobaczysz, w jak wielkim stopniu Eucharystia jest wyniszczaniem się Chrystusa. On ogołaca się i wyniszcza już przez sam fakt, że ukrywa swój majestat i swoje człowieczeństwo pod postacią kawałka materii - chleba i wina. Ogołaca się z należnej Mu czci i hołdu. A kiedy do Niego przychodzisz z grzeszną dłonią, z grzesznymi ustami i grzesznym sercem, to jest dalszą dla Niego kenozą. Święty Ludwik Maria Grignon de Montfort radzi, aby zapraszać do naszego uczestnictwa w Eucharystii Maryję. Obecność Niepokalanej przy nas, zwłaszcza w czasie Eucharystii, jest dla nas jakąś wielką tajemnicą, jest jakimś rozwiązaniem problemu kenozy Chrystusa... Kiedy prosisz, aby Ona stanęła między tobą a Chrystusem, stajesz się bliższy Chrystusowi, bo ty prosisz Ją, aby Ona, stając między tobą a Chrystusem, zaoszczędziła Mu Jego kenozy, Jego wyniszczania się. Tylko Jej dłonie nie są brudne i nigdy nie były brudne; były i są zawsze niepokalane - jedyne ludzkie ręce i jedyne ludzkie usta, które są czyste i niepokalane, które są godne piastowania Ciała Pańskiego. Kiedy starając się zaoszczędzić Chrystusowi Jego wyniszczania się, prosisz Maryję, aby Ona przyjmowała Go za ciebie, to oddajesz przez to hołd kenozie Boga-Człowieka. Jest to łączenie postawy pokory, postawy uznania, że jesteś grzesznikiem, z wiarą w Jego szaloną miłość ku tobie, która kosztem niepojętego dla ciebie wyniszczania się pragnie cię obdarzać owocami Odkupienia.\nTy jesteś Moim umiłowanym.\nZ miłości do ciebie przychodzę na świat.\nZstępuję do łona Maryi czyniąc Ją pierwszym tabernakulum.\nTak pragnę byś ty był moim tabernakulum.\nPrzychodzę nagi i bezbronny jak ty jesteś bezbronny wobec zła beze Mnie.\nPrzychodzę na ziemi skalistej i pustynnej.\nPrzychodzę w twoje skaliste serce by uczynić je oazą miłości.\nPragnę przemieniać twoje serce.\nPragnę, byś zanurzony we Mnie czerpał ze Mnie moc i życie.\nCałej wspólnocie Ruchu Rodzin Nazaretańskich i wszystkim ludziom dobrej woli życzy\nModerator ks.Andrzej Stypułkowski\nPogłębiająca się dzięki wierze miłość Chrystusa rodzi pragnienie świadczenia o Nim. Również twoje powołanie do świętości i twoja miłość do Kościoła wiążą się ściśle z powołaniem do działalności apostolskiej. Przypominając o zobowiązaniu chrześcijan do dawania świadectwa Chrystusowi, Jan Paweł II mówi: "Tylko głęboka miłość do Kościoła może podtrzymać gorliwość w dawaniu świadectwa. Wierność wobec Chrystusa nie może być oddzielona od wierności wobec Kościoła"\nW koncepcji chrześcijańskiej Bóg jest agape - miłością, która zstępuje ku człowiekowi i kocha to, co nie jest warte miłości. Jest to miłość spontaniczna, udzielająca się dlatego, że jest miłością. Agape to ogarniająca człowieka miłość bezinteresowna. Nam czasami wydaje się, że Bogu trzeba się podobać, zasłużyć na Jego miłość. A przecież On kocha ciebie dlatego, że jesteś Jego dzieckiem, nie dlatego, że jesteś wart. Agape to miłość stwórcza, miłość, która kocha nie dlatego, że jesteś wart miłości, tylko żebyś był jej wart. Agape pragnie tworzyć w tobie dobro, coraz więcej dobra. Ktoś otrzymując specjalne łaski od Boga dziwi się, dlaczego został nimi obdarzony. A przecież miłość agape zstępuje na niegodnych, zstępuje na nas wszystkich, bo wszyscy jesteśmy niegodni i wszyscy potrzebujemy tej miłości stwórczej, stwarzającej dobro. Dramat Boga, który jest miłością, polega na tym, że On nie może rozlewać swojej miłości w pełni, że nie może zalać nią duszy ludzkiej, którą kocha, bez miary. Bóg ciągle poszukuje takich otwartych serc, na które mógłby rozlewać bez miary swoją nieskończoną miłość.\nDuch Święty chce nas prowadzić ku przepełnionej wiarą odpowiedzi, która przejawia się w naszej miłości i służbie wobec Kościoła, odpowiedzią dawanej za wzorem Matki Najświętszej. Maryja będąc zarówno Matką Kościoła, jak i "pamięcią Kościoła", ma postawę , która jest dopiero przedmiotem naszej nadziei - całkowite oddanie się Bogu z dziecięcą ufnością i zupełne poświęcenie się na służbę Kościołowi, To właśnie Matka Najświętsza jest Tą, która uczy nas zachowywać żywą i dynamiczną wiarę poprzez przylgnięcie na co dzień do Słowa Bożego.\nNigdy tak mocno nie uczestniczymy w wierze wspólnoty jak w tej chwili, gdy modlimy się wspólnie, gdy wspólnie składamy ofiarę i wspólnie jednoczymy się z miłością Bożą, która żyje w Jezusie Chrystusie" (J. Colomb, Stawanie się wiary, 70).\nW Eucharystii Jezus zanurzy cię w misterium swojej śmierci, dokona się wtedy twoja przemiana i nawrócenie - śmierć "starego" człowieka. Mocą działania sakramentu i mocą zbawczej męki Jezusa dokona się też w tobie zmartwychwstanie i odrodzenie. Zanurzenie w zmartwychwstanie Chrystusa sprawi, że zacznie rodzić się w tobie nowy człowiek, ukształtowany na Jego podobieństwo.\n„Niewiasta płacze nad pustym grobem i nie wie, że ten pusty grób jest największą radością jej życia, największą radością wszystkich ludzi, którzy będą kiedykolwiek żyć na ziemi. „\nW tym świętym czasie kiedy przeżywamy Tajemnice Paschalne, w czasie , w którym Chrystus daje dowód prawdzie, iż nie ma większej miłości niż ta, gdy ktoś życie swoje daje za przyjaciół swoich, pragnę życzyć głębokiej wiary, że Bóg daje to co najlepsze. Niech Pusty Grób Naszego Pana odnawia pasję bycia chrześcijaninem.\nAlleluja Jezus żyje WIELKANOC 2015 ks.Andrzej Stypułkowski\n„I dano Ci moc przedziwną, moc Boską, wręcz niepojętą\nBy duszę w grzechu zakutą, rozgrzeszyć, uczynić świętą!”\nBoże, źródło wszelkiego dobra, dziękujemy, że Ty w swojej miłości obdarzyłeś naszych księży godnością kapłaństwa. Zapragnąłeś, by byli oni szczególnymi narzędziami w Twoim ręku. Powierzamy Ci ich , a Ty mocą Ducha Świętego prowadź, kieruj i bądź z nimi. Polecamy ich dusze i ciała, ich radości i nadzieje, wszystkie trudy. Uczyń ich szczęśliwymi kapłanami i ludźmi. Spraw, aby nieskalanym umysłem, niewinnym sercem i czystym ciałem zawsze Tobie służyli. Amen.\nPowszechne kapłaństwo wiernych wiąże się z powołaniem do oddania Bogu wszystkiego, z powołaniem do świętości. Twoja Msza św., sprawowana w ramach powszechnego kapłaństwa wiernych, jest wtedy dobra, gdy rzeczywiście oddajesz siebie Chrystusowi do końca, a przez Niego w pełni oddajesz się Ojcu; kiedy nie chcesz niczego dla siebie i godzisz się, by być ogołoconym tak jak Chrystus. Bóg zazdrosny o twoją miłość pragnie takiego totalnego daru. Kapłaństwo wiernych ma prowadzić cię ku twojemu jeszcze większemu wszczepieniu w Chrystusa. Masz być jak Chrystus całkowitym darem dla Ojca, nie zatrzymującym niczego dla siebie, bo tylko wtedy On będzie mógł w pełni oddać się tobie i napełnić cię sobą\nTwojej osobistej wiary, której źródłem jest chrzest, nie możesz budować i pogłębiać jedynie poprzez prywatny dialog z Jezusem, bo wiara ma wymiar komunii i również w tym wymiarze ma ona rodzić się i rozwijać.\n„W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta…. Udał się także Józef z Maryją … do miasta Dawidowego Betlejem…..kiedy tam przebywali nadszedł dla Maryji czas rozwiązania… i porodziła swego pierworodnego Syna….”( Łk 2,1-20).\nTak właśnie Chrystus chciał się narodzić. Wybrał sobie taki czas, takie miejsce, takich ludzi, taką wioskę, dlatego, że Jemu nie zależy na tym by być odrzuconym. On po prostu chciał przyjść na ten świat jak najciszej i jak najpokorniej, jak się dało więc wykorzystał wszystkie możliwe warunki, żeby się po prostu zjawić. Nasz błąd polega na tym, że ciągle czekamy, aż wydarzy się coś nadzwyczajnego, będzie jakieś wielkie „łup” Pan Bóg zrobi widowisko i nas spektakularnie zaskoczy. Nie czekaj na coś nadzwyczajnego, zacznij się cieszyć prostotą. Może Pan Bóg chce po prostu przyjść dzisiaj bez żadnego wielkiego wydarzenia. Może właśnie teraz w twoim sercu do ciebie mówi, chce się do ciebie przytulić.\nTak ważne jest, by wzrastała w tobie wiara w Jego miłość, wiara w Jego głód przychodzenia do ciebie w Eucharystii. Kiedy uwierzysz, jak bardzo On cię kocha i czeka na ciebie, to poznasz, że Bóg w swojej szalonej miłości ku tobie - jeżeli ty opóźniasz swoje przyjście - doświadcza tego, co psychologia nazywa udręką oczekiwania. Kiedy uwierzysz w miłość Jezusa, w to, że On czeka na ciebie, wówczas w odpowiedzi na tego rodzaju wiarę powinno pojawić się w tobie pragnienie i głód Eucharystii, dręczące pragnienie, aby On przyszedł. Udręka oczekiwania na osobę, którą się kocha, jest udręką na miarę miłości wzgardzonej. Im bardziej matka kocha dziecko, które nie przychodzi, tym większa jest jej udręka oczekiwania na spotkanie z nim. A jeżeli jest to nieskończona miłość Boga, jakiej nie potrafisz sobie nawet wyobrazić, to - gdy nie przychodzisz - jak wielka musi być Jego udręka oczekiwania na ciebie? Wiara w Jego pragnienie spotkania z tobą będzie chroniła cię przed rutyną, która jest jednym z największych zagrożeń wiary. Kiedy w pełni uwierzysz w nieskończoną miłość Jezusa, gdy odkryjesz Jego udrękę oczekiwania na ciebie przy Stole Eucharystycznym, wtedy już nie będziesz mógł żyć bez Eucharystii. Będzie wtedy w tobie Jej głód, gorące pragnienie spotkania z Panem, a przy głodzie Eucharystii nie ma już miejsca na rutynę.\nNie ważne jest, co robisz - powie Jan Paweł II - ważne jest, kim jesteś. Ważne jest, czy jesteś jak Papież, człowiekiem wiary i modlitwy. Chrześcijanin, jako uczeń Chrystusa, kiedy przestaje być człowiekiem modlitwy, staje się nieprzydatny dla świata, staje się solą zwietrzałą, godną podeptania przez ludzi (por. Mt 5, 13).\n...Pokój Chrystusa to wynik procesu wybierania Jego osoby. Ważny jest tu ten wybór zasadniczy, ta opcja fundamentalna. - Czy naprawdę Chrystus jest dla ciebie wartością najwyższą? On odkupił cię na krzyżu i zmartwychwstał, dając ci możność zdobycia prawdziwego pokoju i prawdziwej radości. Taki pokój i związana z nim trwała radość są niejako w zasięgu twojej ręki - dzięki krzyżowi i dzięki zmartwychwstaniu. Ty jednak musisz dokonać wyboru, musisz, korzystając z owoców krzyża i zmartwychwstania, wybrać Chrystusa z Jego pokojem. To ma być proces twojej akceptacji Chrystusa. Nie możesz jednak wybrać pokoju i radości, jeżeli nie wybrałeś Chrystusa, ponieważ to On sam pomaga ci w tym wyborze, zabierając ci to, co cię krępuje i zniewala. On obala twoje bożki. Gdy to zaakceptujesz, będzie to twój wybór, twoje opowiedzenie się za pokojem, radością i wolnością, będzie to wybór twojej wiary....\n....U podstaw takiego wyboru musi być jednak coś, co ostatecznie jest najważniejsze, wiara w miłość. Czego Jezus ode mnie oczekuje, czego chce? - On chce, żebyś, kochając Jego wolę, chciał dla siebie dobra. Chrystus niczego nie potrzebuje dla siebie. Jeżeli czegoś od ciebie chce, to zawsze twojego dobra. On chce ciebie kochać i chce, żebyś przyjął to Jego pragnienie, czyli Jego miłość...\n...Wierzyć i kochać Chrystusa to kochać to, czego On chce, kochać Jego wolę. Mamy wybierać Go właśnie w taki sposób - kochając to, co On kocha. Dopiero umiłowanie woli Chrystusa, potwierdzone naszymi wyborami w sytuacjach prób wiary, przynosi pokój i prawdziwą radość, której nic nam nie może odebrać.\nSerce Jezusa , domie Boży i bramo niebios —zmiłuj się nad nami.\nDom nie jest miejscem zamieszkania, ale miejscem życia. Nie przebywa się w nim czasami ale zawsze.\nDla Przedwiecznego Ojca takim domem jest Serce Jego Syna. W nim doznaje miłości i obecności. Miłość Jezusa ofiaruje Mu pełne oddania zawierzenie. Aby wejść do tego domu , do jego duchowej rzeczywistości, trzeba przejść przez bramę, którą włócznią otworzył setnik. Brama ta wprowadza w świat, w którym panuje miłość Boga.\nŻyczę Wam kochani odnalezienia tej bramy przez święte misteria Triduum Paschalnego oraz spojrzenia w przyszłość gdzie panuje miłość i radość i spełnia się oczekiwana nadzieja naszego życia.\nWielkanoc 2014 z modlitwą ks.Andrzej Stypułkowski\nPochylmy się nad tajemnicą Sakramentu Kapłaństwa.\nWdzięczni za ten dar zapewniamy o naszej modlitwie..\nOfiara Chrystusa ma swoją skuteczność tylko u tych, którzy łączą się z męką Chrystusa przez wiarę i miłość - powie św. Tomasz z Akwinu. Im więcej jest w tobie wiary i miłości, tym skuteczniejsza jest Eucharystia w twoim życiu. Wiara jest uczestnictwem w życiu Boga, realizuje się w szczególny sposób w sakramentach, które są sakramentami wiary. Poprzez Eucharystię uczestniczysz ze wspólnotą wierzących w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, zanurzasz się wspólnie w to niezgłębione misterium Jego śmierci i zmartwychwstania. "Liturgia jednoczy nas wszystkich, jako bezpośredni wyraz naszej wiary, szczególnie w czasie Eucharystii. Akt wiary Kościoła nigdy nie jest równie pełny jak w owej chwili. Nigdy nie ma tak wysokiego stopnia świadomości w zjednoczeniu ze zmarłym i zmartwychwstałym Chrystusem, którego powrotu oczekuje Kościół. Nigdy tak mocno nie uczestniczymy w wierze wspólnoty jak w tej chwili, gdy modlimy się wspólnie, gdy wspólnie składamy ofiarę i wspólnie jednoczymy się z miłością Bożą, która żyje w Jezusie Chrystusie" (J. Colomb, Stawanie się wiary, 70). W Eucharystii Jezus zanurzy cię w misterium swojej śmierci, dokona się wtedy twoja przemiana i nawrócenie - śmierć "starego" człowieka. Mocą działania sakramentu i mocą zbawczej męki Jezusa dokona się też w tobie zmartwychwstanie i odrodzenie. Zanurzenie w zmartwychwstanie Chrystusa sprawi, że zacznie rodzić się w tobie nowy człowiek, ukształtowany na Jego podobieństwo. Jeżeli wiara jest przylgnięciem do osoby Chrystusa, to przyjęcie Chrystusa i przylgnięcie do Niego znajduje pełny wyraz dopiero w Eucharystii, która jest kulminacją wiary.\nNa tyle wierzysz, na ile jesteś ubogi w duchu. Słowo "ubogi" w sensie biblijnym niekoniecznie oznacza ubóstwo w znaczeniu materialnym. Ubogim w duchu był na przykład król Dawid, człowiek postawiony na szczycie drabiny społecznej. Człowiek ubogi duchem to człowiek ogołocony z pewności siebie, to ktoś, kto wie, że nie może liczyć na siebie, na własne siły. Taki człowiek ukierunkowany jest na oczekiwanie wszystkiego od Boga, a nie zakorzenianie się w doczesności. Jeżeli czujesz się mocny w sensie naturalnych możliwości, którymi dysponujesz, twoja wiara nie może rozwinąć się i pogłębić. To dlatego musisz odczuć swoją słabość, musisz zobaczyć, że czegoś nie możesz. Będzie to wezwanie do wiary. Twoja słabość, niemożność i bezradność staną się jakby szczeliną, przez którą będzie przeciskała się do twojego serca łaska wiary. Poprzez nasze zranienia Bóg daje nam łaskę pogłębienia wiary.\nTylko człowiek, który wierzy, potrafi być wdzięczny za wszystko. Ta wdzięczność będzie objawiała się radością na twojej twarzy, radością, bo wszystko jest talentem ku obracaniu na dobro. To rozważanie o talentach nawiązuje do nauki św. Pawła i do słynnej tezy św. Augustyna: "Miłującym Boga wszystko pomaga ku dobremu, nawet grzech". Tak więc nawet upadek, a więc wielkie niepowodzenie, które jednocześnie rani Jezusa, może być szansą; w nim też kryje się jakiś dany ci talent, który możesz wykorzystać. Trzeba tylko twojej wiary, twojego nawracania się ku takiej wierze, byś mógł patrzeć oczyma Jezusa. On patrząc na twoje życie - może pełne niepowodzeń, trosk, konfliktów, nieudanych zamierzeń, trudności w życiu zewnętrznym i wewnętrznym - nigdy nie jest smutny. On patrzy z radością, bo spodziewa się, że to wszystko zaowocuje, że wykorzystasz to, że będziesz radosny i wdzięczny za wszystko, czym cię obdarza.\n"Przez chrzest umieramy dla grzechu.Jest to autentyczna śmierć, zniszczenie w człowieku tego, co było w nim złe, nieodkupione, by mógł odrodzić się jako syn Boży, stając się nowym stworzeniem - powołanym do świętości uczestnikiem natury Bożej. Przez chrzest człowiek zostaje poświęcony, konsekrowany dla Boga, staje się prawdziwym Jego czcicielem i przybranym dzieckiem... przez chrzest człowiek otrzymuje dar wiary i odtąd uczestniczy w królewskim kapłaństwie Chrystusa, stając się uczestnikiem Jego kapłańskiego, prorockiego i królewskiego urzędu, że zostaje włączony - choć jeszcze nie całkowicie - w Jego Mistyczne Ciało....Chrzest sprawia, że naszym udziałem staje się ta absolutna nowość życia, jaką Chrystus zapoczątkował w dziejach człowieka przez swoje zmartwychwstanie. Ta nowość życia to wyzwolenie nas z dziedzictwa grzechu, z jego "niewoli" i uświęcenie w prawdzie. To odkrycie naszego powołania do zjednoczenia z Bogiem i życia razem z Chrystusem w Nim."\nNoc Narodzenia Pana, który jest światłem dla ludzi, jaśnieje blaskiem dla każdego człowieka, aby oświetlić jego drogi życia.\nWpatrując się w Nowonarodzonego Syna Bożego odczytaj niezwykły dialog miłości Matki i Syna\n„…mam tylko ciebie…”\nRadosne oczy Dzieciątka patrzą na ciebie i znów powtarzają jak odwieczny refren w pieśni –\n„… mam tylko ciebie…”\nJakże nie odpowiedzieć na to, odwzajemniając Jezusowi „…mam tylko Ciebie Jezu…”\nOby ta Noc na nowo przypomniała każdemu z nas o miłości Matki do Swojego Syna.\nMatki, która poprowadzi ciebie do Jezusa.\nPodobnie jak przyjście Jezusa na Boże Narodzenie poprzedza oczekiwanie adwentowe, tak oczekiwane powinno być również Jego przyjście w Eucharystii. Jezus ciągle zstępuje na ołtarz, rodzi się na nim i to Jego rodzenie się na ołtarzu też powinno być poprzedzone „adwentem" - adwentem eucharystycznym. Adwent eucharystyczny to przede wszystkim postawa wiary, to wiara w miłość Jezusa, który ciebie oczekuje. Tak ważne jest, żebyś uwierzył, że Jezus pragnie przyjść do twojego serca, że pragnie sprawowania Eucharystii, że oczekuje twojej Komunii Św., ponieważ chce poprzez Najświętszy Sakrament - główne źródło łask, oddać się tobie w pełni.\nI może w to uwierzę po różnych meandrach, bo to wszystko nie przebiega gładko, prosto, bo drogi ludzkie nie są przecież proste. Ale na tych meandrach - naznaczonych niezwykłymi zwycięstwami łaski, ale też dramatyczną nieraz moją odmową - On nigdy nie przestanie mi mówić, że w Nim gotuje się głód mnie. Po to, abym w końcu zachwycił się tą Miłością eucharystyczną. Bo zobaczę, że to po ludzku jest szaleństwo, żeby On zakochał się w takim jak ja i żeby to zakochanie wyrażało się w tych zdumiewających słowach. Ta nieskończoność Boga, Jego panowanie z ołtarza eucharystycznego nad światem, kierowanie najmniejszym elementem makro- i mikrohistorii i w tym kontekście ten Jego stały szept: Mam tylko ciebie.\nChyba niemożliwe, żebym nie oszalał i żebym ostatecznie nie zakochał się w tym niepojętym, objawiającym mi się Najświętszym z sakramentów Bogu. Tak by świat znikał dla mnie, a pozostał tylko On w tej Miłości eucharystycznej, która mnie wybrała. I ciągle objawia mi szaleńczy dar tych słów: Mam tylko ciebie, mam tylko ciebie...\nPodstawową zasadą działania Bożego jest to, że On nie chce się narzucać. Jeżeli drzwi twojego serca będą zamknięte, On nie będzie chciał ich wyważać. "Jezus wyręczy mnie we wszystkim - pisała św. Małgorzata Maria - jeśli tylko pozwolę Mu działać w sobie. Będzie we mnie kochał, pragnął, uzupełniał wszystkie moje niedostatki". Zdanie się na Boga jest najwyższą formą zawierzenia, najwyższą formą oparcia się na Panu. "Nie pragnę już ani cierpienia, ani śmierci - mówiła św. Teresa od Dzieciątka Jezus - choć kocham jedno i drugie; tylko miłość mnie pociąga. Dziś jedyną moją busolą jest zdanie się na Boga. O nic nie potrafię już żarliwie prosić poza tym jednym, by w mojej duszy wypełniła się wola Boża bez przeszkód ze strony stworzeń" (Pisma, t. I, 235 n). Teresa przyznaje, że długo trwało, zanim osiągnęła ten stopień zdania się na wolę Pana.\nUczestnictwo przez wiarę w życiu Bożym sprawia, że stajemy się nowym człowiekiem, otrzymujemy nowe rozumienie rzeczywistości, nowe widzenie zarówno Boga, jak i otaczającej nas rzeczywistości doczesnej. Przez wiarę w rzeczywistości doczesnej zaczynamy dostrzegać działanie pierwszej przyczyny - Boga.\nDostrzegamy Jego obecność i działanie zarówno w sobie, jak i w świecie przyrody czy historii. Dostrzegamy, że to On jest autorem, On jest twórcą wszystkiego, że to, co poznajemy tylko po ludzku, po świecku, nie jest pełną rzeczywistością, że jest to tylko widzenie czysto zewnętrzne, oglądanie jedynie drugorzędnych przyczyn, którymi Bóg się posługuje. Wiara jest cnotą, która umożliwia kontakt z Bogiem i stanowi fundament życia nadprzyrodzonego. Ponieważ znajduje się ona u podstaw wszelkiej aktywności nadprzyrodzonej, wszystko dzieje się przez nią. O aktywności życia nadprzyrodzonego decydują zalety i niedostatki naszej wiary. Trudności w życiu nadprzyrodzonym wiążą się zawsze ze słabością wiary. Jest ona cnotą podstawową, ponieważ daje nam możliwość uczestniczenia w życiu Boga. Wiara to uczestnictwo w myśli Boga, to jakby osadzony na naturalnych władzach duszy rozum nadprzyrodzony, który uzdalnia nas do myślenia tak jak Bóg zarówno o sobie samym, jak i o wszystkim, z czym stykamy się. Stąd wierzyć znaczy uzgadniać swoją myśl z Jego myślą i identyfikować się z Jego myślą.


Dobra pogoda wspomogła zatrudnienie – edukacja praca kariera emerytura\n– Armagedon na razie nie nastąpił, co potwierdzają zresztą wskaźniki koniunktury, które w ujęciu rocznym zachowują się zdecydowanie lepiej niż w poprzednim cyklu. Wszystko wskazuje na to, że rynek pracy po prostu powoli się osuwa w dół, nie pikuje natomiast tak jak podczas poprzedniego spowolnienia, ze wszystkimi tego konsekwencjami dla konsumpcji – wyjaśnia Marcin Mazurek, analityk BRE. – Nie popadajmy jednak nadmiernie w euforię, gdyż część zaskoczenia w zatrudnieniu mogła zostać wygenerowana przez utrzymanie zatrudnienia w budownictwie, co jest w dużej mierze wynikiem bardzo dobrej pogody – dodaje Ernest Pytlarczyk. Ta kategoria nie będzie jednak raczej w stanie odwrócić trendu na całym „5 milionowym” wskaźniku zatrudnienia. Mimo to, bezsprzecznie, punkt startowy gospodarki polskiej przed wejściem w spowolnienie jest lepszy niż w 2008 roku. W najbliższych miesiącach spodziewamy się powolnego osuwania rocznych dynamik wzrostu zatrudnienia, ale bez tąpnięcia w stylu znanym z 2008 roku.\nZ kolei dynamika płac w listopadzie obniżyła się do 4,4 proc. z 5,1 proc. w poprzednim miesiącu. Dlaczego? – Wyhamowanie to głównie efekt przesunięć w premiach górniczych, a nie zmiana momentum w wynagrodzeniach wypłacanych w przetwórstwie przemysłowym, kategorii podstawowej w zakresie rozumowania w orbicie cyklu koniunkturalnego – mówi główny ekonomista BRE Banku. – Pamiętajmy jednak, że płace są wskaźnikiem o właściwościach opóźnionych względem cyklu koniunkturalnego. Stąd jeszcze przez jakiś czas, pomimo coraz oznak spowolnienia wzrostu gospodarczego mogą one wykazywać przyzwoite przyrosty, a nawet służyć jako argument przeciw poluzowaniu monetarnemu – dodaje Pytlarczyk.\nDane nie wpłynęły w znaczący sposób na rynki, gdzie obecnie zasadnicze znaczenie mają zmiany globalnych nastrojó1). – Podtrzymujemy, że układ danych oraz interwencje na złotym będą skutecznie powstrzymywać RPP przez obniżkami stóp w najbliższych miesiącach. Zmiana kursu możliwa jest w pierwszej połowie 2012 roku, kiedy schłodzenie aktywności w sferze realnej będzie oraz spadek inflacji może posłużyć jako „podkładka” dla obniżek stóp – podsumowuje Marcin Mazurek.\nNowa praca pod choinkę →\nnajwiększe firmy w polsce 2011, płyta nagrana przez annę przybył, fichtel, informatyka podniesienie jakości pracy, wolne miejsca na studia 2011 kraków, eprojekt tychy, paweł wziętek politechnika gdańska, studia dające pracę, największe firmy w małopolsce, logistyka studia co dajĄ


KOMUNIKAT | Galerion 2018\n17 czerwca 2018 Małgorzata Karmińska\nZakończył się 1. etap Przeglądu. Do udziału\nzgłosiło się łącznie 389 osób. Nadesłano reprodukcje\nprac plastycznych (OBRAZY i FORMY) i fotograficznych (FOTO) oraz zapisane na video fragmenty produkcji solowych\ni zespołowych w kategoriach recytacja (SŁOWO),\ntaniec (RUCH), muzyka i śpiew (DŹWIĘKI),\nprezentacje teatralne (SCENA).\nWszystkie zgłoszenia umieszczone są\nw poszczególnych sekcjach, na stronie www.galerion.org\nZgłaszający reprezentują dolnośląskie szkoły specjalne, ośrodki szkolno-wychowawcze, domy pomocy społecznej, warsztaty terapii zajęciowej, zakłady aktywizacji zawodowej, środowiskowe domy samopomocy, ośrodki wsparcia, domy i kluby seniora , stowarzyszenia i fundacje a takze siebie jako indywidualnych, „niezrzeszonych” twórców.\nUczestnicy w podziale na specjalności:\nDŹWIĘKI (muzyka i śpiew) 58 wykonawców, w tym 24 solistów i 2 zespoły (19 + 15)\nSŁOWA (RECYTACJE) 8 recytatorów\nRUCH (taniec) 25 tancerzy, w tym 6 solistów i trzy zespoły.\nSCENA (teatr) 8 zespołów teatralnych, łącznie 70 aktorów (7+11+6+2+12+14+9+9)\nLITERY (poezja) 24 autorów\nFOTO (fotografie) 25 autorów, którzy nadesłali łącznie 45 prac.\nFORMY (rzeźby i prace przestrzenne) 56 twórców\nOBRAZY (malarstwo, rysunek) 103 autorów\nPrzyjmując, że na każdego uczestnika przypada jeden opiekun, w tegoroczną edycję Dolnośląskiego Przeglądu GaleriON zaangażowało się (nie licząc organizatorów i przyszłej (jak przyjdzie:) publiczności wystaw i koncertów) około 800 osób.\nKomisja artystyczna obecnie zapoznaje się z nadesłanymi materiałami i wkrótce dokona wyboru Laureatów, spośród twórców, solistów i zespołów , których prace lub osobiste występy zaprezentowane będą w dniach FINAŁU tj: 16 i 17 września br.\nw Kamiennej Górze i Jaworze. Do zobaczenia\nPoprzedni wpisWIGILIJNA ULICANastępny wpisIMIĘ DESZCZU\nV Dolnośląski Przegląd Twórczości Osób Nepełnosprawnych\nZGŁOSZENIA do 15 czerwca :)


• Książka sensoryczna książeczka (timosimo)\nszybka wysyłkaTimosimo - książeczka książka sensoryczna dla dziewczynki od 3 lat. Zabawka integracja sensoryczna książka. Dla kogo, dla dziewczynki, od 3 do 6 lat, Korzyści, Opis produktu, Elementy mobilne229,00 zł szybka wysyłkaTimosimo książeczka książka sensoryczna dla dzieci 1. Książka sensoryczna quiet. Dla rocznego dziecka oraz dwulatka, Strona 1: Kształty, figury i kolory, oko, 30cm229,00 zł\nszybka wysyłkaTimosimo książeczka książka sensoryczna dla rocznego dziecka - kolejka safari. Montessori integracja. To świetna nauka przez zabawę, mini zwierzątka, pacynki na paluszki, Właściwości, UWAGA229,00 zł szybka wysyłkaTimosimo książeczka książka sensoryczna dla niemowląt mini. Książka sensoryczna. Mini książeczka została zaprojektowana dla maluszków od pierwszych dni życia139,00 zł\nszybka wysyłkaTimosimo książeczka książka sensoryczna dla 3 latka. Dla dziecka książka sensoryczna książeczka. Stworzona dla przedszkolaków od 3 do 6 lat, Do nauki zegara, Zabawa w dentystę229,00 zł szybka wysyłkaTimosimo książeczka książka sensoryczna dla niemowlaka. Książeczka sensoryczna. Dla niemowlaka, przeznaczona dla dzieci od pierwszych dni życia (12 miesięcy), kotek229,00 zł\nszybka wysyłkaTimosimo książka książeczka sensoryczna dla 5 latków. Integracja sensoryczna książeczka. Prawdziwa gratka dla starszych dzieci, dedykowana 5 i 6 latkom, Pierwsza strona to nauka liczenia229,00 zł szybka wysyłkaTimosimo - książeczka książka sensoryczna dla chłopca od 3 lat. Autorskie książeczka sensoryczna manipulacyjna. Książka dla chłopca, Każda strona dostarcza nowe, kreatywne zadania, Wymiary: dł229,00 zł


Rozlicz PIT O – Rozliczenia formularza PIT B 2019 – Jak rozliczyć PIT Z\nPrzekaż swój 1% na Polskie Stowarzyszenie Jazzu Tradycyjnego\nZadeklaruj kto dostanie 1 procent Twojego podatku, to z reguły są małe kwoty, jednak kiedy pochodzi od wielu osób to zazwyczaj umożliwia spełnienie w zakresie istotnych dla nas problemów. Przygotowując deklaracje podatkowe obejmujące Twoje zeszłoroczne dochody każdy płatnik podatku ma sposobność dać radość potrzebującym, a bezpłatny PIT 2019 Format ułatwi odprowadzić Twój 1 procent. Bezpłatny PIT 2019 Format to nie wyłącznie łatwe i proste wypełnienie deklaracji pit 2019 do rozliczania ze skarbówką, ale w dodatku możliwość wsparcia dla konkretnej Organizacji Pożytku Publicznego wspierając ich działalność pomocową. Wskazane jest, aby mieć na uwadze to, iż jeden procent naszego podatku, jakie odprowadzamy na rzecz OPP, to dla tych stowarzyszeń i fundacji istotna pomoc.\nRoczne rozliczenie formularza PIT DS, jak złożyć zeznanie roczne podatkowe PIT 2020, rozliczanie formularza PIT 36S. Jak wypełnić załącznik PIT MIT 2020, rozliczenie zeznań rocznych podatkowych PIT 38 2020, bezpłatny dobry program do rozliczania pitów. Jak wyliczyć roczne zeznanie podatkowe PIT 36 2019, sporządzenie zeznań podatkowych PIT 37 2019. Wyliczenia druków PIT 36LS 2019, sporządzenie druku PIT, wypełnianie zeznania PIT 38 2019.\nSporządź druk PIT D 2019, rozliczanie druku PIT, rozlicz PIT 28


Włochy: papież spotkał się w młodzieżą w Loreto | eKAI.pl\nWydarzenia Włochy: papież spotkał się w młodzieżą w Loreto\n02 września 2007 | 16:44 | ml, tom (KAI Rzym)//mam Ⓒ Ⓟ\nDo budowania centrów wiary nadziei i miłości na peryferiach świata wezwał Benedykt XVI młodzież obecną na spotkaniu 1 września na błoniach Montorso w pobliżu Loreto podczas modlitewnego czuwania. Wzięło w nim udział prawie 300 tys. młodych ludzi, w większości Włochów, ale także przedstawicieli innych krajów europejskich. Odbyło się ono w ramach Ogólnokrajowego Spotkania Młodzieży Włoskiej “Agora Młodych Włochów”.\nNa błoniach Montorso papieża entuzjastycznie witała młodzież nie tylko z Włoch. Byli młodzi ludzie z Polski, Australii, która będzie gospodarzem przyszłorocznego Światowego Dnia Młodzieży, z Rosji, Kazachstanu i Gruzji i innych krajów.\nW Kościele nie ma peryferii, bo gdzie jest Chrystus, tam jest centrum, On jest centrum – mówił Benedykt XVI odpowiadając na pytania młodzieży. Papież przyznał, iż często można odnieść wrażenie, że “wszystko skupione jest w rękach wielkich ośrodków władzy ekonomicznej i politycznej, wielkiej biurokracji”, a kto żyje na peryferiach czuje się “wykluczony”. “Tymczasem, są problemy, których nie może rozwiązać “wielka polityka, mimo ogromnej koncentracji władzy” – dodał Benedykt XVI. “Społeczeństwo potrzebuje dziś solidarności, poczucia praworządności, twórczej inicjatywy wszystkich, ażeby rosła nadzieja” – podkreślił papież, apelując o inicjatywy, dzięki którym obecny będzie Chrystus, centrum świata. Przypomniał, że najważniejszymi “centrami obecności Chrystusa” są rodzina i parafia.\nOdpowiadając na pytanie o to, co myśleć o tzw. milczeniu Boga, Benedykt XVI przypomniał, ile z tego powodu wycierpiała Matka Teresa z Kalkuty. “Z jednej strony milczenie to pomaga nam zrozumieć tych, którzy nie znają Boga, z drugiej trafiają się jednak momenty, gdy nie można mieć wątpliwości, że Bóg przemawia do nas” – powiedział papież. Zacytował doświadczenie kardynała Karola Wojtyły, który z uczestnikami rekolekcji wielkopostnych, głoszonych dla Kurii Rzymskiej w roku 1976 podzielił się wspomnieniem spotkania z rosyjskim naukowcem ateistą. Człowiek ten, niewierzący, przyznał, że gdy jest w wysokich górach, odczuwa czyjąś obecność.\nBenedykt XVI przytoczył również przypadek niewierzącej kobiety, która słuchając muzyki Bacha, Haendla i Mozarta postanowiła odnaleźć “źródło tego piękna” i w końcu nawróciła się na chrześcijaństwo, “bo to piękno ma swoje źródło, Chrystusa”. Papieżowi opowiedział tę historię pewien biskup w czasie wizyty ad limina. “Są wiec chwile, gdy Bóg nam odpowiada” – zauważył papież i dodał: “Także tu, w Loreto, widzimy, jak wiara łączy i tworzy przyjaźnie. Czujemy, że nie bierze się to znikąd. Ten milczący Bóg chce, byśmy byli dla innych świadkami Jego obecności”.\nNawiązując do trudności mówienia dziś ludziom o Bogu i o Kościele Benedykt XVI przyznał, że ludzie widzą w nim zakazy i ograniczenie naszej wolności. “Musimy pokazać Kościół żywy, nie ośrodek władzy, ale wspólnotę radości życia” – stwierdził papież. Przypomniał swoją wizytę w “Farmie nadziei” w Brazylii, gdzie powracają do zdrowia wychodzący z nałogu narkomani. “Narkotyki to kłamstwo, nie poszerzają one życia, lecz niszczą je” – powiedział papież.\nW składanych świadectwach młodzi Włosi mówili o ubogich, więzionych i imigrantach, o doświadczeniach dzieci ulicy, osobach pochodzących z rozbitych rodzin. Ich wyznania przeplatane były śpiewem psalmów.\nPo złożeniu świadectw przy śpiewie “Ave Maria” w wykonaniu światowej sławy włoskiego tenora Andrei Bocellego na błoniach odbyła się procesja figury Dziewicy Maryi z Dzieciątkiem z sanktuarium loretańskiego.\n“Drodzy młodzi, którzy jesteście nadzieją Kościoła we Włoszech!” – tymi słowami rozpoczął Benedykt XVI przemówienie do młodzieży. Przypomniał osobę swojego poprzednika Jana Pawła II. “Ta dolina, w której również mój umiłowany poprzednik Jan Paweł II, z którym zapewne wielu z was spotkało się, stała się już waszą “agorą”, waszym placem bez murów i barier, gdzie zbiega się tysiąc dróg i skąd biorą początek” – mówił.\nPapież podkreślił, że młodych ludzi zgromadził na błoniach Montorso Duch Święty. “Tak, właśnie tak: przyprowadził was tu Duch Święty; przybyliście tu z waszymi zwątpieniami i waszymi przekonaniami, z waszymi radościami i waszymi niepokojami. Teraz do was należy otworzyć serce i ofiarować je w całości Jezusowi” – powiedział papież.\nBenedykt XVI wezwał młodzież, aby powiedziała Chrystusowi: “Oto jestem tu, niewątpliwie nie jestem jeszcze taki, jakiego byś chciał, nie jestem nawet w stanie zrozumieć do końca samego siebie, jednakże z Twoją pomocą gotów jestem iść za Tobą. Panie Jezu, dzisiejszego wieczoru chciałbym mówić z Tobą naśladując wewnętrzną postawę i ufne zawierzenie tej młodej niewiasty, która dwa tysiące lat temu wypowiedziała swoje “tak” Ojcu, który wybrał Ją na Twoją Matkę”.\n“Ojciec wybrał Ją, ponieważ była uległa i posłuszna Jego woli. Tak jak Ona, jak mała Maryja, każde z was, drodzy młodzi przyjaciele, niechaj powie z wiarą Bogu: Oto jestem, “niech mi się stanie według słowa twego”!” – zachęcał młodych ludzi papież.\nBenedykt XVI podkreślił, że dzięki młodzieży Loreto stało się “duchową stolicą młodzieży”, “centrum, ku któremu zdążają w myślach rzesze młodych, zamieszkujących pięć kontynentów”. Wyraził nadzieję, że jego słowo dotrze do wszystkich. “Papież jest z wami, dzieli wasze radości i wasze zmartwienia, a przede wszystkim dzieli najgłębsze nadzieje, jakie nosicie w sercu i dla każdego z was prosi Pana o dar życia pełnego i szczęśliwego, życia bogatego w sens, życia prawdziwego” – zapewniał.\nPapież zwrócił uwagę, że “wielu młodych ludzi widzi dziś pełną i szczęśliwą egzystencję jako trudne marzenie, czasami wręcz nieosiągalne”. “Nie lękajcie się, Chrystus może spełnić najbardziej ukryte pragnienia waszego serca! Czyż istnieją marzenia nie do zrealizowania, jeżeli tym, kto pobudza je i pielęgnuje w sercu jest Duch Boga? Czyż cokolwiek może powstrzymać nasz entuzjazm, kiedy złączeni jesteśmy z Chrystusem? Nic i nikt, powiedziałby apostoł Paweł, nie będzie mógł odłączyć nas nigdy od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” – wezwał Benedykt XVI.\nKończąc przemówienie papież zachęcił młodych do udziału w przyszłorocznych Światowych Dniach Młodzieży w Sydney. “Już teraz jednak chciałbym wyznaczyć wam młodym spotkanie w Sydney, gdzie za rok odbędzie się najbliższy Światowy Dzień Młodzieży. Wiem o tym, że Australia leży daleko i dla młodych Włochów znajduje się dosłownie na drugim krańcu świata\nMódlmy się, ażeby Pan, który dokonuje wszelkiego cudu, pozwolił wielu z was tam być. Niechaj da to mnie, niech da wam. To jedno z naszych licznych marzeń, które modląc się wspólnie tej nocy, zawierzamy Maryi” – powiedział papież.\nW spotkaniu wziął udział ks. ksiądz Giancarlo Bossi, misjonarz który 40 dni spędził w rękach porywaczy na Filipinach. Uprowadzony 10 czerwca odzyskał wolność 19 lipca. Nie zamierza rezygnować z pracy na Filipinach. Swój krótki pobyt we Włoszech rozpoczął od Loreto. Ks. Bossi podziękował Benedyktowi XVI i wszystkim, którzy modlili się o jego uwolnienie. “Modlitwa ta dodawała otuchy nie tylko mnie, ale wszystkim pracującym na misjach oraz wszystkim powierzonym nasze trosce” – powiedział włoski misjonarz. Po krótkim wystąpieniu papież serdecznie go uściskał.\nPo spotkaniu z młodzieżą papież modlił się w sanktuarium Matki Bożej w Loreto. W kaplicy niemieckiej papież pobłogosławił zebranych tam kapucynów oraz siostry klauzurowe, żyjące w Loreto. Następnie przez chwilę modlił się sam przy Świętym Domku. W czasie telemostu z błoniami Montorso Benedykt XVI odmówił specjalną modlitwę, ułożoną przez siebie na to spotkanie. Przed opuszczeniem sanktuarium Świętego Domku i powrotem do Pałacu Apostolskiego, który jest jego rezydencją, Benedykt XVI położył na ołtarzu różę ze srebra.\nBenedykt XVI jest trzynastym papieżem, który odwiedza sanktuarium w Loreto. Jego poprzednik, Jan Paweł II odwiedzał je aż pięć razy.\nLoreto jest największym sanktuarium Włoch. Odwiedza go rocznie 4 mln. pielgrzymów. Tutaj znajduje się “Święty Domek”, który – jak głosi legenda – jako część nazaretańskiego mieszkania Maryi Panny, przeniesiony został przez aniołów z Nazaretu do Loreto ok. roku 1294, stąd też nazwa maryjnego święta: Venuta, czyli “przybyła”. Miało to wydarzyć się w nocy z 9 na 10 grudnia.\nOd czasów papieża Juliusza II “Święty Domek” jest uznawany za miejsce narodzenia Najświętszej Marii Panny, a także Zwiastowania. Sanktuarium w Loreto jest więc jednocześnie sanktuarium Słowa Wcielonego, Ducha Świętego, Maryi Niepokalanej, ukrytego życia Jezusa, życia rodzinnego, uświęconej pracy, “Niech mi się stanie”, pojednania, a także ludzi chorych i znajdujących się w drodze.\nW 1920 r. papież Benedykt XV ogłosił Matkę Bożą Loretańską patronką lotników i podróżujących samolotami.\nW drugim dniu pobytu Benedykta XVI w Loreto, 2 września o godz. 9.30 rozpocznie się pontyfikalna Msza św. pod jego przewodnictwem. Papież wygłosi kazanie, a na zakończenie liturgii krótkie rozważania i odmówi z wiernymi modlitwę Anioł Pański, po czym udzieli wszystkim błogosławieństwa apostolskiego.


"W populacji dorosłych kobiet, czyli w wieku od 18 lat, NTM dotyka co trzecią kobietę. Niestety, częstość nietrzymania moczu rośnie wraz z wiekiem. Dlatego też w grupie pań po 50. roku życia, już co druga kobieta cierpi na jakąś formę nietrzymania moczu. Nie oznacza to jednak, że co druga kobieta w tym wieku musi być leczona, gdyż dolegliwość ta ma różny stopień nasilenia. Jeśli jednak przypadłość definiujemy jako epizody utraty moczu to faktycznie problem dotyczy połowy kobiet po 50. roku życia.\nOptymalne byłoby wprowadzenie wczesnej profilaktyki w postaci edukacji już dziewcząt w zakresie dbałości o prawidłowe funkcje dna miednicy. Konieczne jest również objęcie opieką profilaktyczną wszystkich kobiet, które zachodzą w ciążę. Powinny one uzyskać od systemu edukację w czasie ciąży i połogu - w jaki sposób należy dbać o stabilność dna miednicy. Taki system edukacji działa np. we Francji. Tam wszystkie panie, które rodzą dzieci, mają konsultacje uroginekologiczne, a także otrzymują wczesną rehabilitację, jeśli ta jest potrzebna lub uczą się jak ćwiczyć, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia nietrzymania moczu czy wypadania narządów miednicy.\nDziedzina wiedzy i praktyki jaką jest uroginekologia jest szeroka i specyficzna i w wielu krajach utworzono specjalizację szczegółową pozwalającą kształcić się w tym kierunku. W Polsce, niestety, potrzeba ta nie znajduje obecnie odzwierciedlenia w działaniach systemowych.\nTakże wśród społeczeństwa, lekarzy POZ i geriatrów świadomość tej choroby jest mała. Pamiętajmy, że jest to dolegliwość bardzo wstydliwa. Łatwiej dzisiaj otwarcie mówić o walce z chorobą nowotworową niż przyznać się do tak intymnego problemu jakim jest nietrzymanie moczu."\nPełna treść wywiadu: www.rynekzdrowia.pl