Marsz 11 Listopada - po cóż jest? "Wy ją niestety topicie" - Robert Winnicki | BezPrzesady.com\nMiałem jechać na marsz – z synem – specjalnym pociągiem. Pociąg nie pojechał – no może i dobrze… Za to byłem u teściów i oglądaliśmy relację w TVP Info. Generał Roman Polko celnie moim zdaniem przedstawił sytuację. Jeżeli jeden marsz jest tym jedynym właściwym, a wszystkie inne z bodajże 11-stu, które się odbywały w stolicy (nomen omen -11 cyfra magiczna dziś?), to niewarte są nawet grymasu, ponieważ tylko w tym jednym już nazywanym „prezydenckim” szli prawdziwi patrioci…TO jak to jest?\n„Sam Komorowski podkreślił w trakcie marszu, że na jego trasie brakuje upamiętnienia „wspaniałych postaci związanych z niepodległościowym socjalizmem”.\nDołączyli do prezydenta przy pomniku Dmowskiego\nJak dodał, należy uczcić także pamięć niepodległościowego i socjalistycznego polityka – Ignacego Daszyńskiego.”\nŹródło cytatu: Marsz Razem dla niepodległej\nCóż Pan generał moim zdaniem właściwie określił jeden z powodów, dla których marsz niepodległości obozu radykalno-narodowego rozwinął się tak a nie inaczej. Każdy w końcu może obruszyć się na akcentowanie faktu że: „są równi i równiejsi patrioci” a ci równiejsi to idący w marszu prezydenckim…\n„W tłumie oprócz biało-czerwonych flag można było dostrzec liczne transparenty, m.in. „Bronisław Polskę zbaw”, „Ruscy agenci do Moskwy” i „TVN nie łże”, „Idę z Bronkiem”. Pod pomnikiem Dmowskiego zaś m.in.: „Stronnictwo Narodowe – cześć i chwała idei Romana Dmowskiego”, „Miłość do Boga i Polski nie jest faszyzmem”, „Sprzedaliście niepodległość w traktacie lizbońskim””\nPan generał wspomniał też o pewnej nieudolności policji w lokalizowaniu prowodyrów zajść, którzy z reguły znani są przecież organom. A więc można było zapobiec wydarzeniom.\nO Gen. Romanie Polko\nZ kolei Pan Dziewulski stwierdził, że incydenty na pewno zainicjował element „bandycki”, grupy przestępcze ze stadionów.\nA organizatorzy marszu stanęli na wysokości zadania i wyeliminowali ten element aby marsz kontynuować…\nDalej nie oglądałem, ponieważ wyszliśmy z rodziną od teściów i udaliśmy się do domu.\nUczciliśmy odzyskanie niepodległości – czy też nie uczciliśmy? Każdy po swojemu w 11-stu odsłonach?\nDwóch ich było…?: Socjaliści z okazji 11 listopada\nOpublikowano 11 listopada 2012 12 listopada 2012 Autor PiotrekKategorie AktualnościTagi marsz Niepodległości, patrioci\n2 myśli w temacie “Marsz 11 Listopada – po cóż jest? – „Wy ją niestety topicie” – Robert Winnicki”\nLokomotywa dla niepodległej\nStoi przy Rondzie Policji machina\nGaz z rozgrzanego miotacza dmucha.\nBuch jak piekąco\nUch jak parząco\nPuff jak boląco\nA jeszcze urzędnik podpuchę w nią sypie\nPałki do niej podoczepiali\nWielkie i ciężkie, z żelaza i stali\nTu pełno ludzi stoi w zagonie\nPierwszym przyłożę, a drugich pogonię\nA dalej w Pałacu są same grubasy\nTam decydują i jedzą kiełbasy\nZa nimi stoi grupa baranów\nMoże i nawet mocno pijanych\nWodna armata, o! jaka wielka\nA tam gdzie dębowe stoły i szafy\nSiedzi Kaszalot, Gronostaj i kopiące Żyrafy\nBlisko kręcą się tuczone świnie\nDla nich w prezencie paki i skrzynie\nA grupek tych jest może czterdzieści\nSam nie wiem jak Pałac to może zmieścić\nLecz choćby przyszło tysiąc patriotów\nI każdy miałby wielką ochotę\nTo nie wykopią-taki to ciężar\nPały- w ruch!\nNajpierw powoli agentów puszczają\nW maskach i z bronią pochód ruszają\nSzarpnęli ludzi i ciągną z mozołem\nProwokatorzy z zakrytym czołem\nI w biegu się spieszą i gonią coraz prędzej\nI dudnią, huczą, łomoczą i pędzą\nA dokąd? A dokąd? A dokąd? Na ludzi\nPo bruku, po torze tłum trzeba odchudzić\nStarych, młodych, kulawych i dzieci\nGazem popieścić- najlepiej na świecie\nI spieszy się, spieszy by zdążyć na czas\nBy pochód nie był większy niż ten co poszedł wraz\nZ Gajowym na czele we wcześniejszy czas\nGładko tak, lekko tak strzela się w dal\nGumową kuleczką na rozkaz „pal”\nNie ciężka maszyna, zabójcza, zdyszana\nLecz fraszka, igraszka prowokacja planowana\nA skądże to, jakże to, czemu tak pcha?\nTo słupek w sondażach wprawia ją w ruch\nTo para rządząca co ma guzik do tłoków\nA tłoki pałami ruszają z dwóch boków\nI gnają i pchają, a pochód się toczy\nBo para ta w gwizdek się tłoczy i tłoczy\nI pochód idzie swoim rytmem wartko\nTak toto,tak toto tak toto, tak toto,\nNie zginie jak wiemy\nPingback: Władza wyostrza kurs. Wywiad Piotra Szelągowskiego z Bartoszem Józwiakiem Prezesem UPR | BezPrzesady\nPoprzedni Poprzedni wpis: Cmentarz w Stęszewie po Zaduszkach … i Stasia Stefaniak.\nNastępny Następny wpis: Wieniawa – mistrz negocjacji i… postać tragiczna.


Hi Hybrid - hybrydowe odkrycie roku? - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Testy Kosmetyków » Hi Hybrid - hybrydowe odkrycie roku?\nczytany: 2141 razy\nMarka hi hybrid to zdecydowanie kosmetyczne odkrycie roku 2017. Trwały hybrydowy manicure możecie wykonać sami w domu.\nMarka oferuje zestaw startowy, który jest idealnym pomysłem na prezent. W zestawie znajdziemy wszystko, co jest niezbędne do samodzielnego wykonania hybryd, czyli zestaw UV/LED, bazę, top no wipe, który nie wymaga przemywania oraz lakier w klasycznym czerwonym kolorze, aceton, nail cleaner odtłuszczający płytkę, 2 pilniki oraz blok polerski.\nZobacz: Przez miesiąc używałam szczoteczki sonicznej Luna Mini 2. Co się stało?\nWiększość dzisiejszych hitów kosmetycznych idzie do nas z Instagrama. I właśnie w popularnej aplikacji możecie prześledzić zainteresowanie blogerek urodowych i internautek marką.\nJesteście fankami hybrydowego manicure?\nPo Azja Express Joanna Przetakiewicz ma taaaakie grono fanów:) Do niedawna Joanna Przetakiewicz była postrzegana jako była partnerka najbogatszego Polaka, wpływowa celebrytka i założycielka marki LaMania. Od kilku tygodni Joanna ... czytaj więcej


Zmagasz się z zakupem butów roboczych - Domatex Dorota Szabelak\nAktualnie zmagasz się z wyborem butów roboczych? Z jednej strony wiesz, jakie chcesz posiadać z drugiej obawiasz się, iż są one odpowiednie pod kątem twoich oczekiwań i pewnych posiadanych w tej sytuacji wymagań? Przede wszystkim skup się na jednym i najważniejszym zadaniu, a mianowicie zastanowieniu się czy obuwie robocze jakie zwróciły twoją uwagę, są nie tylko dobrej jakości, ale też wytrzymałe oraz solidne, tym samym ich użytkowanie ma sens zwłaszcza dla ciebie samego.\nW końcu bądź co bądź na rynku dostępne są różnorodne buty robocze, znajdziemy nie tylko letnie, ale również wodoodporne czy też specyficzne pod względem wykonania i właściwości jakie generują. Dlatego trudno nie zgodzić się z opinią, iż wybór butów roboczych to nie tylko dosyć problematyczne zadanie, ale również takie do jakiego trzeba podejść w prawidłowy sposób, tak aby móc się cieszyć z posiadania odpowiednich butów roboczych. Idąc tym tokiem myślenia dojdziemy do momentu, kiedy na buty robocze spojrzymy ze znacznie większej oraz szerszej perspektywy. Zwłaszcza w kontekście ich walorów użytkowych, wszystkich niezbędnych atutów czy walorów użytkowych jakie posiadają, a zwłaszcza w aspekcie tego czy nam w pełnym tego słowa znaczeniu odpowiadają. Niech więc i dla nas zakup butów roboczych, okaże się nader trafnym rozwiązaniem, a raczej możliwością znalezienia takich, w których nasza stopa będzie bezpieczna a nawet posiadać odpowiednie warunki do funkcjonowania.\nNie możesz wybrać odpowiednich butów roboczych?\nNiby z jednej strony wiesz jakich butów roboczych potrzebujesz, jednak z drugiej strony w dalszym ciągu ich wybór jest dla ciebie czymś skomplikowanym oraz trudnym? Może w ich znalezieniu przydatna okaże się oferta jaką znajdziemy bezpośrednio na stronie internetowej obuwie robocze jalas, i która odnosi się nie tylko do butów, ale również odzieży czy asortymentu z zakresu BHP. Jest to jeden z tych sklepów, jaki w pełni profesjonalnie podchodzi do swoich potencjalnych klientów, zawsze zapewniając im pełne wsparcie przy realizowaniu jakichkolwiek zakupów.\n← Co ma znaczenie przy wybieraniu balkonów?\nNa jakich zasadach bank może udzielić nam pożyczki? →


Alveus - seria Line - wyposażenie lazienki - Lazienkaplus.pl\nAlveus Line - informacje\nKolekcja Line renomowanej firmy Alveus przypadnie do gustu osobom, które chcą zamontować wytrzymały i zarazem estetyczny zlewozmywak. W ofercie można znaleźć wiele uniwersalnych produktów, charakteryzujących się bardzo prostym montażem. Dodatkowym atutem jest stylowy wygląd, który wkomponuje się w każdą kuchenną aranżację.\nZlewozmywaki z serii Line – najważniejsze zalety\nAtrakcyjny design nie jest jedynym walorem produktów z kolekcji Line. Warto wspomnieć przede wszystkim o ich doskonałej wytrzymałości, dzięki której wybrany wariant zlewozmywaka przez wiele lat będzie sprawdzał się w swojej roli, bez względu na intensywność eksploatacji. Dostępne modele są odwracalne, co okaże się dodatkowym walorem podczas montażu. Należy także zwrócić uwagę na standardowe, uniwersalne wymiary dużej i małej komory, dzięki którym z łatwością można zainstalować zlewozmywak w konkretnym miejscu. Atutem jest również standardowa podbudowa o optymalnych parametrach. Wiele modeli jest sprzedawanych wraz z pełnym zestawem, w którym znajduje się syfon i odpływy. Należy podkreślić, że oferowane zlewozmywaki nie posiadają otworów. Zlewozmywaki serii Line zostały wykonane na bazie wytrzymałej stali szlachetnej o najwyższej jakości. Szczególnym powodzeniem na rynku cieszą się modele półtorakomorowe, które są bardzo funkcjonalne i gwarantują wygodę użytkowania.\nKolekcja Line Alveus – atrakcyjne zlewozmywaki\nZlewozmywaki z serii Line są doskonałym wyborem także ze względu na ich estetykę. Ich niewątpliwym atutem jest idealnie gładkie, satynowe wykończenie. W praktyce, oferowane zlewozmywaki wspaniale wkomponują się w aranżację każdej nowoczesnej kuchni, jak i we wnętrzach, w których rządzi klasyczny wystrój. Proponowane modele są godne polecenia ze względu na łatwość czyszczenia. Wystarczy regularnie przecierać ich powierzchnię, aby zadbać o estetyczny, satynowy połysk. Zlewozmywaki z kolekcji Line zostały wyprodukowane ze stali szlachetnej, co bezpośrednio wpływa na ich kolorystykę. Metaliczny, srebrny odcień wspaniale pasuje do innych kolorów dominujących w kuchni. Tym samym oferowane modele z łatwością można dopasować do pozostałych elementów wystroju – nawet jeśli są utrzymane w nietypowym wzornictwie lub wyróżniają się niestandardową kolorystyką.


Bridge Constructor Portal — o jeden most za daleko? - AntyApps : AntyApps\nWybrane tagi: bridge-constructor-portalx Wyczyść wszystkiex\nBridge Constructor Portal — o jeden most za daleko?\nValve to ogromna i znana korporacja. Twórca marki Half-Life, Counter-Strike, a przede wszystkim platformy sprzedaży gier cyfrowych — Steam. Valve to także studio, które ma problem z wydawaniem trzecich części swoim ulubionych tytułów. Fani od lat czekają na kolejne, obiecane przygody Gordona Freemana. Podobnie jest w przypadku popularnej serii Portal. Gra doczekała się jednej kontynuacji i podobnie jak w przypadku Half-Life, o trzeciej odsłonie możemy tylko śnić. Portal teraz doczekał się „kolejnej części”, jednak nie w takim wydaniu, na jakie liczono.\nValve postanowiło udostępnić markę Portal ludziom odpowiedzialnym za serię Bridge Constructor — ClockStone Software. To oni stworzyli coś, co Portalem do końca nie jest. Jednak twórcom udało się oddać namiastkę świata Laboratorium Aperture, a co najważniejsze, umieścili w niej to, za co seria została pokochana — sarkastyczną, sztuczną inteligencję GLaDOS.\nBridge Constructor Portal to typowa gra wykorzystująca mechaniki znane z gier o budowaniu mostów. Jestem przekonany, że każdy z nas miał kiedyś styczność z tego typu produkcją. Pociągi, ciężarówki, innego typu pojazdy potrzebują przedostać się na drugą stronę jakiejś rozpadliny. Do gracza należy obowiązek zbudowania takiej przeprawy, by pojazdy bezpiecznie przejechały przez most. Tak też jest w przypadku najnowszej odsłony serii umieszczonej w Portalowym uniwersum.\nGracz wciela się w postać nowego pracownika Centrum Wzbogacania Aperture Science. To nam zostało powierzone zadanie testowania i budowania pomostów oraz kładek i dopilnowanie by pojazdy testowe pomyślnie przejechały po zbudowanych przeprawach. Na graczy czeka 60 poziomów, które są przepełnione typowym dla serii humorem i sarkazmem pochodzącym z wnętrza GLaDOS — sztucznej inteligencji, która nadzoruje nasze poczynania. Oprócz zwykłego łączenia elementów ze sobą, w taki sposób by wytrzymały ciężar przejeżdżającego pojazdu mamy także dostęp do portali, powietrznych katapult, żeli, działek i kostek, które skutecznie pomagają w rozgrywce i ją urozmaicają.\nW Bridge Constructor Portal warto zagrać na tablecie\nW Bridge Constructor Portal, na telefonie z ekranem o przekątnej 4,7 celi, grało mi się bardzo niewygodnie. Wszystkie ikonki, zaczepy, zawiasy sprawiały mi problem. Dopiero na dużym przybliżeniu grało się przyjemniej. Zupełne inne odczucia towarzyszyły mi przy rozgrywce na tablecie. Ta gra jest stworzona do dużych ekranów. Nie dziwi więc fakt, że produkcja trafiła także na komputery, a niedługo zadebiutuje na konsolach obecnej generacji.\nGra jest dostępna w AppStorze i Google Play, w wersji uniwersalnej, za 23,99 zł.\nSquatris, czyli Tetris w kwadratach i na dotykowym ekranie\nTrap Labs -- Laboratorium pełne pułapek to rozrywka na długie godziny\nHoni -- Trójwymiarowy symulator... katapulty [ostatni kod przed świętami!]


Często osoby, którym wykonuję stronę internetową chcą, abym usunął powtarzające się informacje kontaktowe, żeby np. numer telefonu, czy adres e-mail umieścić tylko raz w dziale „Kontakt”. Sprawdź co im odpowiadam?\nDobrze przygotowana zakładka „Kontakt” z mapą Google Maps i linkami do internetowych serwisów społecznościowych\nOprócz danych teleadresowych dobrze by było umieścić na stronie w zakładce „Kontakt” mapę dojazdu najlepiej z Google Maps do siedziby firmy (wiąże się to z dodaniem firmy do Google Maps, o czym przyszłości jeszcze napiszę), a także dane firmy: NIP, REGON, budujące wiarygodność firmy w oczach klienta. Polecam też dodać adresy kont społecznościowych, gdyż niektórzy klienci wolą kontaktować się np. poprzez Facebooka,Twittera, czy Instagrama.\nPozostaw odpowiedź JBO Anuluj pisanie odpowiedzi


Zdjęcia: Sean Fennessy , stylizacja: Jess Lillco\nZałożeniem projektu było zachowanie oryginalnego uroku edwardiańskiej budowli, a jednocześnie przekształcenie jej w funkcjonalny i przytulny dom.\nIstniejący układ wnętrz został przeorganizowany w bardziej funkcjonalny: zachowano główną sypialnię z przodu budynku, ale dodano do niej prywatną łazienkę. Dwie kolejne sypialnie ułożone zostały wzdłuż długiego i wąskiego liniowego planu, który kończy rodzinna łazienka i niewielka pralnia.\nKluczowym elementem projektu jest dobudowana dodatkowa część z tyłu posesji. Dzięki wysokim sufitom i obszernym oknom tworzy ona wrażenie lekkości oraz jest centralnym punktem domu. Znajduje się tu otwarta kuchnia, jadalnia i salon; ponadgabarytowe drzwi przesuwne otwierają się na drewniany pomost, co w zasadzie wydłuża salon i „wyprowadza” go na zewnątrz.\nDo wykończenia wnętrz zastosowano głównie naturalne materiały w neutralnych kolorach. Ciepłe drewno, jasne szarości i odcienie bieli są obecne we wszystkich pomieszczeniach tworząc bezpretensjonalny i spokojny klimat.\nSzyk w Moskwie\nTo wyjątkowe mieszkanie znajduje się w centrum Moskwy, w bardzo klimatycznej i spokojnej okolicy. Stare, kręte ulice przypominały klientom atmosferę ich paryskiego mieszkania. Poprosili oni architektów z Blockstudio o odtworzenie tej wyjątkowej,...\nMieszkanie w dawnym garażu\nTo mieszkanie w Toronto ma nietypową historię bowiem kiedyś znajdował się tu garaż. Choć architekci z pracowni Odami pracowali już z przestrzenią, która była wstępnie dostosowana do potrzeb mieszkalnych, wciąż wymagała kilku ulepszeń!


O Płomyku - Wikiźródła, wolna biblioteka\nTytuł O Płomyku\nTytuł orygin. Ljuslågan\nPrzed wieloma, wieloma laty, gdy miasto Florencja od niedawna dopiero stało się republiką, mieszkał w nim człowiek pewien imieniem Raniero di Ranieri. Był on synem płatnerza, którego to rzemiosła również się wyuczył nie trudniąc się nim jednak zbyt chętnie.\nOw Raniero był wielce silnym mężczyzną, powiadano o nim, że zbroję ciężką nosił na sobie tak łatwo, jak inni koszule jedwabne. Młody jeszcze bardzo wiele już dziwów męstwa dokazał. Raz gdy się właśnie znajdował w domu, gdzie zboże na strych zsypywano, załamała się krokiew i całe wiązanie dachu groziło zawaleniem. Wszyscy uciekli tylko Raniero głowy nie stracił. Przeciwnie, wyciągnąwszy ramiona wparł je silnie pod zachwiane sprzęsło i trzymał tak, póki ludzie nie nadeszli i belkami nie podparli dachu.\n Opowiadano także o nim jako o najwaleczniejszym mężu, jakiego kiedykolwiek Florencja wydała; nigdy mu bijatyki nie było zanadto. Ledwie tylko usłyszał kiedy hałas na ulicy, wypadał co żywo z pracowni, rad że może znowu jakaś bójka się kroi, w której można będzie wziąć udział. Skoro się tylko wyrwał od swojej roboty tłukł się z równym zapałem z hołotą jak i z rycerstwem w zbroję zakutym, rzucał się w ciżbę jak wariat nie licząc się wcale z przewagą wroga.\nNie były to najświetniejsze czasy Florencji, ludność miasta stanowili po większej części tkacze i sukiennicy nie pragnący niczego więcej prócz spokoju i pracy, roiło się niemniej od tęgich zuchów, brakło im jednak animuszu do walki, dbali tylko, aby w mieście ich rodzinnym większy ład panował niż gdziekolwiek. Raniero żalił się też niejednokrotnie, dlaczego nie było mu danym żyć w kraju, w którym by król jakiś waleczny, rządził otoczony orszakiem rycerskim, utrzymując, że nie ominęłyby go w podobnym kraju zaszczyty najwyższe i odznaki.\nRaniero lubił głośne przechwałki, dręczył zwierzęta, srogo obchodził się z własną żoną, słowem trudno z nim było wyżyć. Gdyby nie blizny krzyżujące się wzdłuż i poprzek, szpecące jego twarz, uchodzić mógł nawet za wcale pięknego mężczyznę. Szybki w postanowieniach, działać zwykł bez namysłu, wspaniały był nieraz w rozmachu choć nazbyt gwałtowny.\n Raniero miał za żonę Franciszkę, córkę Jakuba degli Uberti, człowieka wielkiego rozumu i poważania. Jakub niechętnie myślał o oddaniu córki zabijace jak Raniero i odwlekał z daniem przyzwolenia jak mógł najdłużej. Franciszka jednak oświadczywszy, że nigdy w życiu nikogo innego nie poślubi sprawiła, że ojciec ustąpił.\nSkoro Jakub dał nareszcie przyzwolenie, rzekł do Raniera:\n— Wiem z doświadczenia, że takim, jak ty łatwiej zdobyć miłość kobiety, niż ją w sobie dla niej zachować, dlatego chcę też żądać od ciebie, że gdy córka moja zechce odejść by do mnie powrócić, nie będziesz jej stawiał przeszkód żadnych. — Franczeska zapewniała, ojca, że nie ma żadnej racji do podobnych zobowiązań między nimi, kocha bowiem Raniera tak gorąco, że nic jej z nim rozłączyć nie zdoła. Raniero jednak przyrzekł natychmiast i dodał:\n— Tego przecież możesz być pewnym Jakubie, że kobiety, która by mnie porzucić pragnęła, jednym palcem w domu nie przytrzymam.\nFranczeska wyszła tedy za Raniera i wszystko zdawało się zapowiadać pomyślnie. Wreszcie po kilku tygodniach spokoju wpadło Ranierowi do głowy ćwiczyć się w strzelaniu do tarczy. Strzelał przez parę dni do deski zawieszonej na murze. Prędko bardzo doszedł do wielkiej zręczności a wreszcie każdym razem trafiać począł w środek. Osiągnąwszy tę sztukę zapragnął dokazać trudniejszej. Chwilę się śledząc za czymś odpowiednim, nic innego nie dopatrzył jednak, prócz przepiórki wiszącej w klatce nad drzwiami domu.\nPtaszek należał do Franczeski, która go bardzo lubiła, pomimo tego kazał Raniero parobkowi otworzyć klatkę i skoro tylko ptak na wolność wyfrunął, zabił go w locie. Chełpił się tym następnie jako dobrym strzałem przed każdym kogo spotkał na ulicy.\nSkoro się Franczeska dowiedziała, że Raniero zabił jej ptaszka zbladła i spojrzała nań wielkimi oczyma, zdumiona, że mógł jej świadomie tak wielką żałość sprawić. Niemniej przebaczyła mu bezzwłocznie, kochająca jak przedtem.\nI znowu jakiś czas był spokój.\nJakub, teść Raniera, był tkaczem. Posiadał wielki warsztat, gdzie warczała robota. Wtem ni stąd ni zowąd uwidziało się oczom Ranierowym, że w pracowni Jakuba mieszają len z kłakami i naturalnie rozpuścił po całym mieście uwłaczającą pogłoskę. Kółkiem doszła ona do uszu Jakuba, który co prędzej usiłował zarzut niesłuszny sprostować. Uprosił więc kilku szanownych tkaczów, aby zechcieli zbadać dobroć jego przędziwa i rzetelność tkaniny; ci orzekli zaś, że len w niej najlepszej jakości. W jednym tylko ładunku przeznaczonym na wywóz znaleźli nieznaczną przymieszkę kłaków.\nNa to odrzekł Jakub, że i ta drobna domieszka znalazła się w płótnie bez jego wiedzy i woli, jedynie dzięki niesumienności któregoś z czeladników. Niemniej widział sam jak trudno mu tych ludzi przekonać, jak trudno, samemu za sobą świadcząc, prawdy dowieść. Od dawna rzetelność jego była przysłowiową w mieście, teraz zaś gryzł się ciężko swoją nadszarpnięta sławą.\nRaniero natomiast rad, że mu się kawał udał, pysznił się zdemaskowaniem teścia bez względu nawet na obecność Franczeski. Żal ją zdjął wielki a zarazem zdumienie ogromne, jak wtedy kiedy to jej ptaka ustrzelił. I gdy tak nad tym rozważała, zdało jej się nagle, że widzi przed oczyma miłość swoją, jak gdyby duży błyszczący szmat złotogłowiu.\nWidzałaWiedziała jak wielką była ta miłość, jak świetnym lśniła połyskiem, u brzega jednak brakło na rogu złotej tkaniny, czyniąc całość ani tak zupełną, ani tak wspaniałą jak przedtem.\nUszkodzenie jednak było tak nieznaczne, że Franczeska uspokajała się myślą:\n— W każdym razie do końca życia mi jej starczy, zostało jeszcze tyle, że się zużyć nie może...\nI znowu minął w spokoju czas jakiś, w którym oboje z Ranierem czuli się równie szczęśliwi jak w początkach swego pożycia.\nFranczeska miała brata, któremu było na imię Tadeo, wrócił on był właśnie z podróży do Wenecji, gdzie dla spraw handlowych bawił i nakupił tam sobie świetnej jedwabnej i aksamitnej odziży. Po powrocie puszył się nią i chełpił, że zaś nie było wówczas w zwyczaju we Florencji stroić się tak kosztownie, wielu dworowało sobie cichaczem z Tadea.\nNocy pewnej znaleźli się oba z Ranierem w winiarni, Tadeo odziany był w płaszcz zielonej barwy podbity sobolami i kaftan fioletowy pod spodem. Ranierowi przyszedł koncept spoić go winem, a uczyniwszy to, zdjął z nieprzytomnego szwagra płaszcz kosztowny i odział nim stracha na wróble stojącego w grzędzie kapusty za oknem.\nSkoro o tym doniesiono Franczesce uczuła gniew i żal głęboki do męża. Ujrzała równocześnie złotogłów swojej miłości malejący jej w oczach niemal, jak gdyby za sprawą męża strzęp po strzępie ubywał.\nA potem jak zwykle nastał pomiędzy małżonkami okres względnego spokoju. Niemniej Franczeska nie czuła się już tak szczęśliwą jak przedtem żyjąc w nieustannej obawie, że Raniero znowu coś takiego wypłatać gotów, co by nowy uszczerbek jej miłości przyniosło.\nNie mogący nigdy długo w spokoju usiedzieć nie dał czekać żonie na sposobność. Chciał koniecznie ani z oczu ani z ust ludzkich nie schodzić, aby ani na chwilę nie ustawał podziw dla dzielności jego i szalonych wybryków.\nNa szczycie tumu florenckiego, który wówczas — znacznie był mniejszy niż obecnie, wisiała wysoko na jednej z wieżyc tarcza wielka i ciężka; zawiesił ją tam ongiś własnoręcznie jeden z przodków Franczeski, że zaś słynęła z dawna jako najcięższa tarcza, którą kto kiedykolwiek unieść mógł z florentyńczyków, cały ród Ubertich dumny był owym podaniem i sławą owego przodka, który tej sztuki dokazał.\nAliści dnia pewnego drapie się Raniero ku tarczy, zawiesza ją sobie na plecach i przebywa szczęśliwie zawrotną drogę ku dołowi.\nSkoro wieść o tym czynie doszła Franczeski, wyrzucać jęła po raz pierwszy mężowi wszystko to, czym tak boleśnie serce jej ranił, zaklinając go, aby poniechał nareszcie świadomych a niezasłużonych upokorzeń jej rodziny.\nRaniero otrzymawszy naganę miast pochwał, których się spodziewał, wpadł w gniew okrutny. Zarzucił żonie obojętność na jego przewagi i czyny zdumiewające, wyrzucał jej względy wyłączne dla własnej rodziny.\n— Myślę wręcz o czym innym — rzekła Franczeska — a tym jest miłość moja dla ciebie. Nie wiem w co się ona obróci, jeśli tak dłużej potrwa.\nI od tej pory zamienili niejedno ostre słowo między sobą, zwłaszcza odkąd na jaw wyszło, że dla Raniera to właśnie największą uciechę stanowi, co najbardziej przykre Franczesce.\nW pracowni Raniera zajęty był ułomny i kulawy czeladnik, nieborak ten kochał się w Franczesce nim jeszcze była zamężną, uwielbiał ją też i później. Raniero wiedząc o tym miał osobną przyjemność szydzić i dworować sobie z biedaka, wtedy zwłaszcza kiedy wszyscy około stołu obiadowego siedzieli. Raz wreszcie przebrała się cierpliwość ułomnego, który nie mogąc ścierpieć dłużej drwin w obecności Franczeski, rzucił się w końcu na Raniera chcąc go wyzwać na pięści. Raniero roześmiał się jeno szyderczo i jednym zamachem silnego ramienia odrzucił go na bok jak kota. Nieszczęsny przeżyć nie mogąc upokorzenia odszedł i powiesił się.\nW tym czasie mijał właśnie rok od ślubu Raniera. Franczeska widziała wprawdzie jeszcze ciągle błyszczący złotogłów swojej miłości, ale ze wszech stron wisiały zeń strzępy i przeświecały dziury na wylot, tak, że zaledwie połowa zeń pozostała.\nTruchlała widząc to i nagle przeszło jej przez myśl:\n— Jeszcze jeden taki rok pożycia z Ranierem, a koniec przyjdzie mojemu kochaniu. Stanę się równie ubogą, jak otom dotąd bogata się czuła.\nI wtedy powzięła zamiar opuścić dom mężowski, powrócić do ojca i jak dawniej przy nim zamieszkać. O! gdyby bodaj nie dożyć dnia takiego, w którym miłość dzisiejsza w nienawiść się przemieni!\nJakub degli Uberti zajęty właśnie w swoim warsztacie pracował otoczony czeladzią, gdy Franczeska nadeszła.\nOjciec poznał od razu, że zajść musiało to, czego od tak dawna się obawiał i odprawiwszy swoich ludzi od roboty kazał im uzbroić się i dom szczelnie pozamykać. Sam zaś udał się do Raniera.\n— Córka moja wróciła dziś do mnie prosząc, aby nadal w domu moim pozostać mogła — rzekł Jakub, wchodząc do pracowni zięcia. — Ufam tedy danemu mi przed rokiem słowu, że do powrotu zmuszać jej nie będziesz.\nRaniero nie biorąc widocznie całej sprawy zbyt poważnie, wyrzekł niedbale:\n— I bez żadnych przyrzeczeń nawet, nie śniłoby mi się przytrzymywać w domu kobiety, która ze mną pozostać nie chce.\nWiedział jak bardzo kochała go Franczeska i myślał w duchu:\n— Nim wieczór zejdzie będzie u mnie z powrotem!\nAni tego, ani następnego dnia nie pokazała się jednak. Trzeciego dnia wyruszył Raniero, ścigając bandę zbójecką niepokojącą już od dawna florentyńskich kupców wędrownych. Udało mu się schwytać opryszków i przywieść ich w pętach do miasta.\nPrzez dni kilka siedział cicho, póki nie nabrał przekonania, że wieść o jego rycerskim czynie po całem mieście się rozniosła. Wbrew jego nadziejom, nie przywiodło to Franczeski pod dach domowy.\nRaniero byłby ją najchętniej siłą prawa i gwałtu do domu sprowadził, jedynie przyrzeczenie dane wstrzymywało go w zapędzie. Wreszcie nie mogąc wyżyć dłużej w tym samym miejscu, gdzie żyła kobieta gardząca nim tak otwarcie, wyjechał z Florencji.\nWalczył zrazu jako żołnierz zaciężny, po krótkim czasie jednak stał już na czele własnego oddziału. Żył odtąd w ciągłej wojaczce i różnym panom służył. Jako dzielny zabijaka zdobywać sobie począł uznanie coraz większe i jak to sobie ongiś przepowiedział, zaliczono go w poczet mężów najdzielniejszych, pasował go sam cesarz na rycerza.\nZanim jeszcze opuścił Florencję ślubował Madonnie przed jednym z jej ołtarzy w tumie, najlepszą i najcenniejszą część ze swoich łupów zdobycznych. Jakoż widzieć można było przed tym wizerunkiem wiele kosztownych i hojnych darów Raniera.\nWiedział on, że echa jego powodzeń i czynów rycerskich głośne być muszą we Florencji i tylko zdumienie ogarniało go coraz większe dlaczego Franczeska pomimo to wszystko ani myśli powracać do niego.\nOwymi czasy ogłoszono ze wszystkich kazalnic krucjatę celem zdobycia grobu Świętego. Raniero usłyszawszy o tym przeżegnał się, wziął krzyż i podążył z rycerstwem na Wschód daleki.\nUczynił to łudząc się nadzieją zdobycia tam dla siebie zamków i włości rozległych, w których by mógł panować, a wreszcie szukając sposobności dokonania czynów tak rozgłośnych, które by mu żonę i miłość jej wróciły.\nGdy po dniu, w którym Jerozolima została zdobyta, noc zeszła nad obozem, radość ogromna zapanowała pod namiotami krzyżowców. Przy każdym niemal ognisku ucztowano i pito do woli a śmiechy rozgłośne i gwary rozlegały się szeroko naokół.\nRaniero di Ranieri siedział przy winie wraz z drużyną rycerską i ochota panowała tutaj dziksza jeszcze, niż gdziekolwiek. Giermkom trudno było nadążyć z dopełnieniem puharów, bo nim który dolali po brzegi w lot znowu dnem pustym przeświecał.\nCo prawda miał też Raniero powód słuszny do radości dostąpiwszy dnia tego najwyższych zaszcztówzaszczytów swego życia. O świcie, gdy ostatecznie dobywano miasta był on pierwszym obok Gotfrida do Bouillon, który się wdarł na mury, a wieczorem przed całym wojskiem sławiono wytrwałość jego i odwagę.\nSkoro wreszcie mordy i rabunki ustały, oblekli krzyżowcy płaszcze pątnicze i z niezapalonymi świecami w ręku szli do grobu Chrystusa. Wówczas zwrócił się Gotfrid do rycerstwa i oświadczył, że pierwszym, który świecę swoją u płomieni Świętego Grobu zapali, będzie Raniero de Ranieri. Wyszczególnieniem tym zaznaczyć chciał Gotfrid, kogo za najdzielniejszego z całego rycerstwa uważa, dla Raniera zaś sposób w jaki się to działo, sprawił radość ogromną.\nGdy się teraz Raniero zabawiał nocą ze swoimi gośćmi, zbliżyli się do ochoczej gromady muzykanci wędrowni, a z nimi trefniś znany w całym obozie, słynny z figlów i pomysłów uciesznych. Weszli pod namiot Raniera, a błazen zapytał, czy wolno mu będzie ubawić ich wesołą jaką powiastką.\nRaniero znał sławę dowcipnego trefnisia i przyrzekł nie przerywać mu opowieści.\n— Zdarzyło się razu jednego — rozpoczął trefniś — że Pan Jezus wraz z Świętym Piotrem spędzili dzionek cały patrząc pilnie ku ziemi z najwyższego szczytu wieży niebieskiego dwora. Siła tam mieli do widzenia, bo patrzyli pilnie słowa ze sobą nie zamieniwszy. Pan Jezus, jak zwykle, spokojny, Święty Piotr natomiast to się ciskał w radości niezmiernej, klaszcząc i wymachując rękoma, to znów głowę ze wstrętem odwracał. Raz śmiał się i cieszył widocznie, raz płaczem wybuchał i lamentem. Wreszcie, gdy zmierzch zapadał i mrok rozpostarł się nad rajem zwrócił się Pan nasz do Świętego Piotra mówiąc, że rad pewno wielce i wesół.\n— A czymże się tu radować? — wybuchnął gwałtownie Święty.\n — No jakże — zagadnął łagodnie Pan Jezus — myślę że to, na coś się dziś napatrzył mogło ci chyba zadowolenie sprawić?\nAle Święty Piotr ani myślał się uspokoić.\n— Przyznaję — odparł — że niejeden rok gryzła mnie myśl o Jerozolimie owładniętej przez pogan, ale po tym wszystkim co dziś się tam działo mniemam, że mogło równie dobrze po dawnemu zostać!\nRaniero wiedział już do czego błazen zagrywa i że tu mowa o najświeższych wypadkach dnia. Ze zwiększoną uwagą zaczęli tedy wszyscy śledzić tok opowiadania.\n— Skoro Święty Piotr wyrzekł te słowa — ciągnął trefniś, rzuciwszy chytre spojrzenie ku rycerzom — przegiął się przez krawędź wieży, wskazując palcem w dół. Patrzyli obaj z Panem Jezusem ku miastu leżącemu na skalnej samotnej wyżynie.\n— Czy widzisz te stosy trupów? — tę krew spływającą po bruku, tych nagich nędzarzy w podziemiach więziennych? Słyszysz ich jęki? Czujesz woń dymu i zgliszczów?\nPan Jezus milczał jak gdyby się z odpowiedzią ociągał, a Święty podjął dalej swoje biadanie. Przyznał, że nieraz uczuwał gniew przeciw owemu miastu ale nigdy nie życzył mu tak srogiego spustoszenia. Wtedy wreszcie spróbował mu przedstawić Pan Jezus:\n— Nie możesz przecie zaprzeczyć męstwa temu rycerstwu, ani dzielności z jaką ci bojownicy chrześcijańscy życie swoje narażali.\nGłośne oklaski i okrzyki zadowolenia przerwały na na chwilę gawędę trefnisia. Po chwili rozpoczął znowu:\n— Nie przerywajcie mi, proszę... Nie wiem sam gdzie przestałem... Aha! mam już, chciałem powiedzieć właśnie, że Święty Piotr otarł sobie oczy, które mu łzy zmąciły, przesłaniając przestrzeń daleką:\n— Nigdy nie byłbym przypuścił, że takie z nich bestie dzikie — mówił — toż dzień cały od świtu zabijali tylko i łupili. Nie pojmuję wręcz, jak warto ci było krzyż cierpieć dla pozyskania takich jak oni wyznawców!\nRycerze połknęli gładko żarcik i śmiali się tylko z jego zuchwalstwa.\n— Śmiałek jesteś mój chłopcze — rzekł Raniero — gadajże nareszcie o co ci chodzi!\n— Wreszcie — mówił trefniś dalej — wyrzekł Pan Jezus słów kilka, z których Święty Piotr odgadł właściwą przyczynę jego radości. Pytał świętego Piotra, czy nie ćmi mu się tylko w oczach, czy też istotnie jeden z rycerzy ma obok siebie świecę płonącą!\nNa te słowa drgnął Raniero. Teraz dopiero porwała go złość i wyciągnął rękę po ciężką konew, aby nią rzucić w twarz błazna, ale raz jeszcze powściągnął się, chcąc odczekać, czy zakończy opowieść pochlebnie, czy też niepochlebnie dla niego.\n— Święty Piotr zobaczył teraz — odpowiedział trefniś — że namiot był cały oświetlony pochodniami, ale że istotnie oprócz tego jeden z rycerzy miał obok siebie świecę płonącą. Była to duża, gruba woskowa świeca, która mogła się palić całą dobę.\nRycerz nie mając lichtarza w któryby ją wetknął, obłożył ją mnóstwem kamieni, aby mogła stać.\nBiesiadnicy wybuchnęli na te słowa śmiechem ogromnym. Wszyscy pokazywali sobie świecę, stojącą obok Raniera, taką samą, jaką trefniś opisywał. Raniero zaczerwienił się, gdyż była to świeca, którą u Świętego Grobu przed paru godzinami dopiero zapalił, i której jakoś żadną miarą zgasić nie miał ochoty.\n— Skoro Święty Piotr świecę zobaczył — mówił trefniś — domyślił się zaraz, co to ucieszyło tak Pana Jezusa, ale zarazem uczuł dla niego pewne politowanie.\n— Tak, tak — rzekł — to jest ten rycerz, który dziś rano razem z Gotfridem skoczył na mury, a wieczorem zapalał pierwszy świecę u Grobu Świętego.\n— Tak, to on — rzekł Pan Jezus — i jak widzisz nie zgasił jej jeszcze.\nTrefniś wówiłmówił teraz bardzo szybko, rzucając od czasu do czasu uważne spojrzenia na Raniera:\n Święty Piotr zawsze jeszcze ubolewał nad Panem Jezusem.\n— A czy wiesz, dlaczego on utrzymuje tę palącą świecę? zapytał. — Sądzisz zapewne, że on patrząc na nią rozmyśla nad męką i śmiercią twoją, tymczasem o niczym on innym nie myśli, jak jeno o zdobytej sławie i o tym, że go obok Gotfrida de Bouillon najwaleczniejszym z całego wojska uznano!\nNa te słowa zaśmiali się biesiadnicy Raniera. On sam bardzo już zły przymuszał się tylko do śmiechu. Czuł, że wszyscy uznaliby śmiesznym, gdyby z dobrą miną nie zniósł żartu.\n— Pau Jezus jednak zaprzeczył Piotrowi rzekł błazen. — Czyż nie uważasz jak troskliwie czuwa nad tą świecą! — zapytał. — Osłania ręką płomień, skoro tylko kto płótno namiotu podniesie, lękając się widocznie, żeby jej przeciąg nie zgasił.\nCoraz głośniejsze śmiechy rozlegały się w namiocie, gdyż wszystko co trefniś mówił, było najszczerszą prawdą.\nRaniero coraz mniej panował już nad sobą.\nZdawało mu się, że nie potrafi, znieść dłużej drwin ze świętego płomienia.\n— Jednak Święty Piotr ciągle jeszcze nie dowierzał — mówił trefniś dalej. — Zapytał Pana Jezusa czy zna tego rycerza. Nie jest on z tych, co na msze chodzą, albo zużywają klęczniki kościelne — powiedział. Ale Pan Jezus nie dawał się odwieść od swego mniemania.\n— Piotrze, Piotrze! — powiedział uroczyście. Spamiętaj sobie, że odtąd ten rycerz stanie się pobożniejszym od Gotfrida! Skądże zaczerpnąć ludziom łagodności i pobożności, jak nie z mojego grobu? Zobaczysz, że Raniero będzie wspomagał wdowy i więźniów w niedoli. Zobaczysz, że będzie czuwał nad chorymi i strapionymi, tak jak teraz czuwał nad płomykiem świecy poświęcanej.\nNa te słowa wybuchnęła gromka salwa śmiechu naokół. Wydawały się one nieskończenie zabawne, wszystkim, którzy znali życie Raniera i jego wybryki. Ale jemu samemu wszystkie żarty i śmiechy były wprost nieznośne. Zerwał się chcąc ugodzić trefnisia, lecz równocześnie potrącił tak gwałtownie stół, który stanowiły drzwi jakieś, położone na skrzyżowanych dylach, że się zachwiał, a świeca upadła na ziemię. Teraz dopiero wydało się, jak bardzo zależało Ranierowi na tym, aby utrzymać ów płomyk, podniósł świecę i płomyk jej poprawił.\nGdy się jednak ze świecą uporał i napowrót ją prosto ustawił, trefniś już był umknął z namiotu. Wtedy Raniero ochłonąwszy powiedział sobie, że nie warto uganiać za błaznem po ciemnej nocy. Przyjdzie on jeszcze na moje ręce, pomyślał i usiadł na ławie spokojny.\nBiesiadnicy naśmiawszy się dowoli, chcieli żart ciągnąć dalej i jeden z nich zwrócił się do Raniera ze słowami.\n— Jedno jest pewnym Raniero, że tym razem nie złożysz florenckiej madonnie najdroższego, coś zdobył na wojnie!\nRaniero zapytał dlaczego wątpi, że tym właśnie razem poniechać by miał tego, co zwykle dotąd czynił.\n— Z tego prostego powodu — odpowiedział rycerz — ponieważ najdroższym co zdobyłeś obecnie, jest ten oto płomyk, który dane ci było zapalić u grobu Chrystusowego w obliczu całego rycerstwa. Płomyka przecie nie odeślesz do Florencji!\nI znowu rycerze wybuchnęli śmiechem a Raniero uczuł, że gotów jest spełnić teraz szaleństwo, aby tylko naigrawaniom koniec położyć. Szybko powziął postanowienie i zawoławszy starego giermka do siebie, rzekł do niego:\n— Gotuj się w daleką drogę, mój Janie. Jutro wybierzesz się z świętą, płonącą świecą do Florencji!\nGiermek jednak odmówił wręcz wykonania tego rozkazu.\n— Tego nie mogę się podjąć — mówił. — Jakże to możebne dojechać konno do Florencji z palącą świecą? Wszakże zgaśnie mi nim z obozu wyruszę!\nRaniero pytał jednego z żołnierzy po drugim. Wszyscy mówili to samo nie przypuszczając nawet, aby rozkaz ten wydany był na serio.\nRzecz prosta, że wobec tego pomysłu biesiadnicy coraz głośniej śmiali się i kpili, widząc zwłaszcza, że nikt z całej załogi obozowej nie chce wykonać szalonego rozkazu Raniera.\nRaniero zaś coraz bardziej był wzburzony. Stracił wreszcie cierpliwość i zawołał:\n— A jednak płomyk ten będzie przewieziony do Florencji i skoro nikt się tego podjąć nie chce, sam to uczynię!\n— Namyśl się, zanim coś podobnego podejmiesz! — rzekł jeden z rycerzy. — Księstwo tu porzucasz.\n— Przysięgam wam, że ten płomień przewiozę do Florencji! — zawołał Raniero. — Sam wykonam to, czego nikt drugi podjąć się nie chciał.\nStary giermek wymawiał się:\n— Panie, z tobą to inna sprawa. Ty możesz wziąć w drogę poczet liczny, a mnie chciałeś puścić samego!\nRaniero był już jednak bez opamiętania, nie liczył się ze słowami i rzekł:\n— Sam jeden pojadę!\nTym nareszcie osiągnął czego pragnął. Wszyscy śmiać się przestali. Siedzieli zastraszeni, wpatrując się w niego osłupiałym wzrokiem.\n— Czemu się nie śmiejecie? — zapytał Raniero. — Dla walecznego męża, cała ta podróż nie waży więcej, jak zabawka dziecka.\nNazajutrz rano, o świtaniu, wsiadł Raniero na koń. Był w pełnej zbroi ale zarzucił na nią gruby płaszcz pielgrzymski, aby żelazną odzież promienie słoneczne nie rozgrzewały zbytnio. Miał miecz u boku, topór i dobrego konia.\nW ręku dzierżył świecę swoją płonącą, a przy siodle widniały przytroczone dwa duże, zapaśne pęki długich świec woskowych, aby płomyk z braku żywności nie zagasł.\nRaniero jechał zwolna, przez gęste rzędy namiotów i dotąd szło mu dobrze. Było tak wcześnie, że mgły co się z dolin dokoła Jerozolimy podniosły, nie zdążyły jeszcze opaść i Raniero jechał w nie jak w białą noc.\nCały obóz leżał pogrążony we śnie, łatwo więc minął straże. Nikt nie wołał na niego, gdyż przez mgłę nie było go widać wcale, a na drodze kurz leżał na stopę wysoki i tłumił odgłos kopyt.\nWkrótce znalazł się Raniero za obozem i zwrócił na gościniec wiodący ku Jopie. Drogę miał teraz lepszą, ale dla płomyka musiał jechać wolno. Płonął on słabo we mgle, miał światło rude i drżące.\nNieustannie nadlatywały duże owady, które szeleszcząc skrzydłami leciały prosto w płomień. Raniero ciągle zajęty bronieniem go, trwał w dobrym humorze, mniemając jeszcze zawsze, że zadanie, którego się podjął, nie jest trudniejszym od zabawy dziecka.\nJednak koń idąc ciągle stępa, nużył się i zaczął kłusować. Zaraz też płomyk zadrżał na wietrze. Nic nie pomogło, że go Raniero płaszczem chciał osłaniać i ręką. Widział, że zgasnąć może zaraz.\nNiełatwo Raniero porzucał swoje zamiary! Zatrzymał konia na chwilę i dumał. Zeskoczył wreszcie z siodła, aby spróbować, czy siedząc twarzą do końskiego ogona, nie ochroni sobą lepiej płomyka, od przeciągu i wiatru. Udało mu się wprawdzie utrzymać go w ten sposób palącym, ale zmiarkował, że podróż cała zapowiada się o wiele uciążliwiej niż z początku sądził.\nGdy góry otaczające Jerozolimę miał już poza sobą, opadła mgła. Jechał przez zupełną samotnię. Nie było tu ludzi, ani domów, ani drzew, ani roślin, same nagie wzgórza.\nTu opadli go zbóje. Zgraja obdartusów ciągnąca się w ślad za wojskiem, a żyjąca z rabunku i napaści. Czaili się oni za pagórkiem a Raniero siedząc wstecz, ujrzał ich wtedy dopiero, kiedy go już otoczyli, błyskając dobytymi mieczami.\nByło ich około dwunastu, wyglądali nędznie i na zbiedzonych siedzieli szkapach. Raniero obliczył się, że wcale by mu nie było trudno utorować sobie drogę przez tę bandę i jechać dalej. Ale wiedział, że musiałby wtedy odrzucić świecę. A czuł, że po junackich przechwałkach jakie rzucał tej nocy, nie wypada tak łatwo zaniechać przedsięwzięcia.\nNie miał więc innego wyjścia jak rozpocząć układy z rabusiami. Powiedział im, że zważywszy jak dobrze jest uzbrojony i na jak dzielnym koniu jedzie, trudno by go zmogli, gdyby się chciał bronić. Ponieważ jednak ślubem jest związany, przeto obrony zaniechać musi, a oni bez walki zabrać sobie mogą co chcą, byleby mu świecy nie zgasili.\nRabusiów, którzy gotowali się już do ostrej przeprawy, bardzo ucieszyła propozycja Raniero wa i wzięli się bezzwłocznie do dzieła. Zabrali mu zbroję i konia, broń i pieniądze. Zostawili mu jedynie płaszcz i wiązanki świec. Dotrzymali też wiernie przyrzeczenia nie zgasiwszy mu świecy.\nJeden ze zbirów dosiadł rumaka Raniera, ale gdy go zażył i doświadczył przedniej dobroci wierzchowca, zdjęła go litość nagła nad rycerzem i zawołał:\n— Widzisz, nie chcemy być bez miłosierdzia wobec chrześcijanina. Weź sobie mego konia w zamian i jedź!\nByła to nędzna szkapa; poruszała się sztywnie jak zabawka drewniana.\nGdy rabusie zniknęli a on wsiadł na szkapę, rzekł do siebie:\n— Zaiste płomyk ten zaczarował mnie chyba, jak żebrak szalony podróżuję dla niego po świecie. Czuł, że najrozsądniej byłoby wrócić, gdy przedsięwzięcie okazało się od razu niewykonalnym prawie, porwała go jednak tak gwałtowna chęć postawienia na swoim, że postanowił wytrwać.\nJechał więc dalej przez puste żółte wzgórza.\nPo chwili, gdy mijał pasterza pasącego kozy, widząc że pasie je na gołej ziemi, spytał:\n— Co to za kozy co się ziemią żywią?\nPasterz ten doznał może krzywdy od krzyżowców, musieli zabrać mu trzodę, bo ujrzawszy samotnego rycerza rzucił się na niego usiłując rozbić mu kijem świecę płonącą. Raniero ubezwładniony świecą wcale się nie bronił. Cofnął świecę ku sobie i ją tylko osłaniał. Pasterz machnął jeszcze kilka razy kosturem, po czym zaprzestał i wpatrzył się zdumiony. Spostrzegł, że płaszcz pielgrzyma zajął się od płomienia a on go nie gasi, strzegąc jedynie świecy zagrożonej.\nPasterz się zawstydził. Długo szedł potem za wędrowcem, a w miejscu, gdzie między przepaściami bardzo niebezpieczna ścieżka wiodła, poszedł i przeprowadził mu konia.\nRaniero uśmiechnął się ubawiony myślą, że pasterz uważa go z pewnością za wielce świętobliwego człowieka, który jakąś pokutę w Ziemi Świętej odprawia.\nNad wieczorem spotykał już więcej ludzi po drodze.\n Pogłoska o zdobyciu Jerozolimy rozeszła się nocą wzdłuż wybrzeży i mnóstwo narodu zebrało się natychmiast, aby tam co żywo podążyć. Byli między nimi pielgrzymi, którzy latami czekali na sposobność odwiedzenia Jerozolimy, były wojska posiłkowe nadążające, a przede wszystkim kupcy, śpieszący z wozami żywności.\nLedwie te tłumy zoczyły Raniera, jak wstecz obrócony jechał konno z płonącą świecą w ręku, ozwały się wołania:\n— Wariat, wariat!\nNajwięcej było Włochów pomiędzy ciżbą. I Raniero słyszał jak w rodzinnym jego języku wołali: pazzo, pazzo! co właśnie znaczy: szaleniec!.\nOn, który przez cały dzień tak dzielnie się hamował, czuł teraz, że te nawoływania drażnią go do żywego. W jednej chwili skoczył z siodła i zaczął nawołujących okładać silnymi pięściami. Ludzie poczuwszy ciężkie razy jego kułaków, pouciekali wszyscy, a on sam został na drodze.\nWtedy opamiętał się. Istotnie, słuszność mieli nazywając mnie wariatem — mówił do siebie, ogądającoglądając się za świecą, gdyż nie wiedział wcale, co się z nią stało.\nWreszcie spostrzegł, że się stoczyła do rowu. Płomyk zgasł, ale trawa sucha zajęła się obok i tliła. Wziął to za szczęśliwy znak, że zanim zgasła zapaliła trawę.\n— Awantura mogła się smutno zakończyć — pomyślał, gdy po zapaleniu świecy dosiadał znowu konia. Wielce się czuł upokorzony i stracił niemal wiarę w pomyślność całej wyprawy.\nNad wieczorem przybył do Ramle, gdzie skierował się do zajazdu tam, kędy zwykle karawany zajeżdżały na noc. Był to ogromny kryty dziedziniec otoczony zasiekami na konie. Izb nie było wcale, ludzie sypiali obok zwierząt.\nZastał tam już tłumy podróżnych, gospodarz jednak wyszukał miejsce jeszcze i dla jego konia i pożywił ich obu.\nWidząc, jak względnie się z nim obchodzą, pomyślał:\n— Nabieram przekonania, że rabusie zrobili mi przysługę zabierając zbroję i wierzchowca. Łatwiej przedostanę się przez ten kraj, jeśli mię będą mieli za obłąkanego.\nUwiązawszy konia usiadł na okłocie słomy z świecą w ręku. Chciał czuwać całą noc.\nZaledwie jednak usiadł, zasnął. Okrutnie znużony wyciągnął się jak długi i spał aż do rana.\nGdy się ocknął nie było ani świecy ani płomyka. Szukał w słomie ale nigdzie znaleźć nie mógł.\n— Ktoś mi ją zabrał i zgasił! — rzekł wtedy.\nZrazu starał się wmówić w siebie, że rad nawet z tego obrotu rzeczy i lepiej, że nie trzeba się męczyć dłużej niemożliwym przedsięwzięciem...\nRównocześnie jednak uczuł wokoło siebie pustkę wielką i żałość, a gorące pragnienie dokonania zamiaru owładnęło nim z taką siłą jak nigdy jeszcze.\n Wyprowadził konia, oczyścił go i osiodłał, skoro już miał wsiadać, właściciel gospody wyszedł z płonącą świecą i rzekł po frankońsku:\n— Musiałem wczoraj zabrać ci świecę gdyś zasnął; oddaję ci ją.\nRaniero nie zdradzając głównej swojej troski, rzekł spokojnie:\n— Dobrze zrobiłeś, gasząc ją.\n— Wcale jej nie gasiłem — odparł gospodarz, — Zdawało mi się, żeś właśnie dbał o to, aby nie zgasła. Obacz ile ubyło, a poznasz, że się bez przestanku przez całą noc paliła.\nRaniero promieniał radością. Dziękując, odjechał w najlepszym humorze?\nWybierając się z Jerozolimy chciał obrać drogę z Joppy do Włoch morzem. Gdy go jednak rabusie obrali z pieniędzy zmuszony był zmienić zamiar i podróżować lądem.\nDługa to była droga. Jechał na północ od Jopy wzdłuż syryjskiego wybrzeża. Potem zwrócił na wschód, wzdłuż półwyspu Małej Azji. Następnie skierował się znowu na północ, aż w górę do Konstantynopola. A stamtąd duży kawał drogi miał jeszcze do Florencji.\nCały ten czas żył Raniero z jałmużny. Najczęściej dzielili się z nim żywnością pielgrzymi, którzy teraz w licznych zastępach do Jerozolimy dążyli.\nChociaż najczęściej jechał samotny, nie odczuwał nudy ani jednostajności. Ciągle musiał czuwać nad chwiejnym płomykiem świecy, ani na chwilę nie mógł odwrócić od niego uwagi. Trzeba było tylko kropli deszczu, jednego silniejszego zadęcia wichru, a już byłoby po niej.\nJadąc tak samotnie kiedy cały umysł jego skupionym był w jednem pragnieniu, aby płomyk przy życiu zachować, przypomniał sobie Raniero, że coś podobnego sam spotkał już kiedyś. Widział raz kogoś, co czuwał nad czymś równie znikomym i wątłym jak płomyk świecy...\nZrazu majaczyło mu się jeno niewyraźnie, tak, że nie był pewny, czy to nie sen jaki co mu się plącze po głowie.\nAle gdy tak jechał samotnie przez różne kraje, nieustannie wracała mu myśl, że już raz coś podobnego widział w życiu.\n— Jakbym przez całe życie na nic innego nie patrzył — mówił do siebie.\nPewnego wieczora wjeżdżał do jakiegoś miasta. Zmierzch zapadał a kobiety stojąc we drzwiach wyglądały powrotu mężów. Jedna z nich słuszna, smukła, z poważnymi oczyma przypomniała mu żonę.\nW tej chwili uświadomiło mu się nagle, że to dla Franciszki właśnie miłość jej ku niemu była tym płomykiem świętym, który chronić usiłowała w nieustannej obawie, że mąż sam go zagasi. Zastanowiło go to porównanie, nie mógł jednak zaprzeczyć, że tak było istotnie. Po raz pierwszy pojął dlaczego Franciszka opuściła go, a i to zrozumiał, że nie wojenną sławą odzyskać ją może.\nPodróż stawała się coraz uciążliwszą, głównie dlatego, że Raniero musiał się dla słot ustawicznie zatrzymywać. Siedział po zajazdach i czuwał nad świecą. Bardzo ciężkie to bywały dni.\nDnia jednego, gdy Raniero jechał przez góry Libanu, zerwała się burza. Znajdował się z dala od mieszkań ludzkich w pustyni; kołując nad przepaściami schronił się wreszcie w grób saraceński, który spostrzegł przy drodze. Było to małe kamienne sklepienie z daszkiem.\nZaledwie się skrył, nastała zamieć śnieżna i szalała przez dwie doby. W lodowatym zimnie omal nie zastygł na śmierć.\nRaniero wiedział, że na dworze jest dosyć gałęzi i prętów, z których by łatwo ognisko rozniecić. Płomień świecy, którą niósł, był dlań jednak nadto święty, aby zapalić nim co innego niż świece na ołtarzu Panny Najświętszej.\nSłota coraz to więcej biła o sklepienie grobu, wreszcie usłyszał grzmoty gwałtowne i pioruny.\nPiorun uderzył w górę tuż przy grobowcu i zapalił drzewo. W ten sposób zyskał Raniero ogień, nie potrzebując nadużywać świętego swego płomienia.\nJechał właśnie przez pustą górzystą okolicę. Cylicji, gdy mu się ostatni szczątek świec zapasowych dopalał. Pęki świec zabranych z Jerozolimy zużyły się już dawno, mógł się jednak nowymi ratować, ponieważ wszędzie po drodze były gminy chrześcijańskie, gdzie sobie świeże zapasy upraszał.\nTeraz jednak ostatni ogarek się wyczerpał, a Raniero był przekonany, że koniec już jego wędrówce.\nKiedy świeca dopaliła się tak, że go parzyła w palce, skoczył z konia nazbierał chrustu i suchej trawy i zapalił to resztką niedopałka. Nie wiele paliwa dało się jednak wyszukać na górze, ognisko musiało niebawem zagasnąć.\nKiedy Raniero siedział tak zasmucony, rozmyślając nad tym, jako święty płomień zamrzeć już musi, usłyszał od drogi śpiew. Procesja pątników ze świecami w ręku nadchodziła ścieżką. Szli do groty, gdzie jakiś święty mąż żył ongiś, a Raniero przyłączył się do nich. Między nimi znajdowała się podeszła niewiasta, której trudno było iść a Raniero wspierał ją wlókł prawie pod górę.\nGdy mu dziękowała, prosił ją, aby go obdarzyła swoją świecą. Uczyniła to a inni złożyli się, dając mu palące świece, które nieśli.\nPogasił je spiesznie, podążając w dół. Przy ostatnim dogasającym błysku ogniska zapalił świętym płomieniem nową uzyskaną świecę.\nRazu jednego w południowej porze, gdy bardzo było gorąco, legł Raniero by zdrzemnąć się chwilę pod krzakami. Spał mocno, a świeca obłożona mocno kamieniami, paliła się obok niego.\nPo chwili jednak deszcz zaczął padać i padał dosyć długo zanim się Raniero obudził. Kiedy się wreszcie ocknął, ziemia była w okół mokra, tak, iż prawie nie miał odwagi spojrzeć na świecę, z obawy, czy nie zgasła.\nŚwieca paliła się jednak jasno i spokojnie śród deszczu a Raniero widział, że dwa małe ptaszki latały nad płomieniem, trzepocząc skrzydłami, podając sobie dzióbki rozpościerały piórka szeroko, chroniąc niemi płomyk przed deszczem.\nRaniero zdjął zaraz kaptur i zawiesił go nad płomykiem. Poczem wyciągnął dłoń do ptaszków, zdjęty ochotą popieszczenia ich. I o dziwo! Nie uciekły, dały się ująć.\n Zdziwiony bardzo, że się go ptaszki nie boją, pomyślał: Wiedzą zapewne, że o niczym innym nie myślę jak jeno o ochronie tego, co najbardziej ochrony potrzebuje, dlatego nie boją się mnie widocznie.\nRaniero znalazł się w okolicach Nicy. Tu spotkał kilku rycerzy z zachodnich krajów, którzy wiedli posiłkowy hufiec do Ziemi Świętej. W zastępie tym dążył tam również Robert Taillefer, rycerz wędrowny i trubadur.\nGdy Raniero nadjeżdżał ku nim w wytartym swoim płaszczu ze świecą w ręku, zaczęli żołnierze jak zwykle nawoływać:\nAle Robert kazał im milczeć i sam przemówił do jeźdźca:\n— Czy z daleka tak jedziesz? — zapytał.\n— Z Jerozolimy jadę — odparł Raniero.\n— Musiała ci świeca często gasnąć po drodze?\n— Płomień mojej świecy ten sam, który z Jerozolimy wywiozłem — rzekł Raniero.\nWtedy Robert Taillefer powiedział do niego:\n— Jestem również jednym z tych, którzy płomyk podobny przez życie niosą i pragnąłbym, aby płonął wiecznie. Może potrafisz powiedzieć, ty co tak daleką drogę przebyłeś szczęśliwie, co mam czynić, aby i mój nie zgasnął przedwcześnie?\n— Przyjacielu, ciężkie to zadanie rzekł Raniero — choć rzecz tak marna na pozór! Odradzałbym ci tego. Takiemu płomykowi trzeba się oddać wyłącznie. Jeśli macie skłonność ku jakiej damie, trzeba się jej wyrzec, hulanki, napitki, tak samo... O niczym innym nie myśleć, niczym się nie zajmować tylko pieczą nad płomykiem. W podróży ani chwili wytchnienia.\nChoćby z tysiącznych niebezpieczeństw wyjść cało, nigdy o płomyk taki spokojnym być nie można, nigdy czuć pewności, że następnej chwili nie zgaśnie. Na takie rzeczy trzeba być przygotowanym.\nAle Robert Taillefer rzekł: rzucił dumnie głową.\n— Czegoś ty dokazał w imię twego płomyka, tego się i ja podjąć potrafię mojemu ku czci!\nRaniero wrócił do Włoch. Jechał samotny górską drogą, kiedy zabiegła mu drogę kobieta jakaś prosząc o ogień ze świecy.\n— Ognisko mi zgasło — mówiła — dzieci głodne. Pożycz mi ognia, żebym im mogła chleba upiec.\nWyciągnęła już rękę ale Raniero usunął ją nie chcąc pozwolić, aby świeca jego zanieciła jakikolwiek inny ogień prócz świateł u ołtarza Panny Najświętszej.\nWtedy powiedziała kobieta:\n— Urzycz mi ognia, pielgrzymie, gdyż życie moich dzieci jest także płomykiem, który podtrzymać mam obowiązek!\nDla tych słów jedynie pozwolił jej wreszcie Raniero zapalić u swej świecy knot ubogiej lampki oliwnej.\nKilka godzin później wjeżdżał do wsi. Leżała wysoko na górze i ostre zimno tam panowało.\nMłody wieśniak stał przy drodze, a widząc biednego człowieka który w lekkim wytartym, wiatrem podszytym płaszczu jechał mimo, szybko zdjął własną kurtę z ramion i rzucił ją na jeźdźca. Ale kurta padła wprost na świecę i zagasiła ją.\nWtedy przypomniał sobie Raniero kobietę, która ognia u niego pożyczyła, wrócił do niej i znowu zapalił swoją świecę przy świętym płomieniu.\nZanim odjechał, rzekł do niej:\n— Powiadasz, że płomyk, który tobie powierzono w pieczę jest życiem twoich dzieci. Czy nie mogłabyś mi powiedzieć, jak się zowie ten oto płomień, który ja z tak daleka przynoszę?\n— Gdzieś ty świecę swoją zapalił? — zapytała kobieta.\n— U grobu Chrystusa.\n— Wtedy nie może zwać się ów płomień inaczej, jak jeno dobrocią i miłością bliźniego — rzekła kobieta.\nRaniero roześmiał się na tę odpowiedź. Wydał się sam sobie niezbyt osobliwym apostołem tych właśnie dwu cnót.\nWjeżdżając pomiędzy wzgórza poznał Raniero, że się już znajduje gdzieś blisko Florencji.\nPrzypomniał sobie, że niebawem przyjdzie mu się rozstać ze świecą. Rozmyślał o namiocie w Jerozolimie poniechanym a pełnym skarbów zdobycznych, wspomniał walecznych rycerzy w Palestynie i jakby się oni radowali, gdyby wróciwszy do wojennego rzemiosła na nowo prowadził ich do zwycięstw i chwały.\nZastanowił się nad tym dlaczego obrazy te nie uśmiechają mu się już wcale, a pragnienia jego inny zgoła przybierają kierunek.\nPo raz pierwszy zauważył, że od dawna nie był już tym samym człowiekiem, który ze świecą płonącą wyruszył z Jerozolimy. Obawa o całość płomyka nauczyła go cenić przede wszystkim ludzi spokojnych i miłosiernych, wstrętu zaś nabrał do gwałtownych i szukających zwady.\nRad myślał o cichych, rozsądnych pracownikach w domach swoich i chodziło mu nawet po głowie, że sam zamieszkałby teraz chętnie w swej dawnej florenckiej pracowni i zająłby się znowu wyrabianiem zbroic kunsztownych.\n— Zaprawdę ten płomyk przeistoczył mnie do gruntu — myślał w duchu — zrobił ze mnie zgoła innego człowieka.\nNa samą Wielkanoc zdążał Raniero do Florencji.\nZaledwie wjechał w bramę miasta, siedząc wstecz na koniu, nasunął kaptur na twarz a świecę trzymał w ręku płonącą, gdy wtem, żebrak jakiś zabiegł mu drogę, wołając zwykłe.\n— Pazzo, pazzo!\nNa krzyk ten wybiegł z za bramy ulicznik; za nim włóczęga, który cały dzień nic nie miał do czynienia, tylko leżał zagapiony w niebo, zerwał się na równe nogi. Obaj zaczęli wołać:\nPonieważ trzech już krzyczało, dość więc czynili hałasu, aby zgromadzić wszystkich chłopaków z całej ulicy. Zbiegali się z wszystkich nor, zakątków, a ujrzawszy Raniera w wytartym płaszczu na nędznej szkapie, krzyczeli:\nDo tego jednak był już Raniero przyzwyczajony. Jechał spokojnie ulicą, nie zważając na krzykaczy.\n Ci natomiast nie zadawalniali się wołaniem, jeden z nich podskoczył w górę, aby świecę pątnika zdmuchnąć.\nRaniero podniósł ją, popędzając zarazem konia, aby ulicznikom umknąć.\nOni ścigali go jednak zajadle, wytężając wszystkie siły, aby płomyk chwiejący się zdmuchnąć.\nIm więcej Raniero wysilał się, aby go ochronić, tym gwałtowniej nastawali nań tamci. Wyskakiwali jeden drugiemu na plecy, nadymali dmuchając policzki. Rzucali czapkami w świecę. Tylko dlatego, że było ich takie mnóstwo i że jeden drugiemu w drogę wchodził, nie udało się im złej psoty wykonać.\nNa ulicy była wszędy uciecha. W oknach gromadzili się ludzie i śmiali się w głos. Nikt nie miał współczucia z obłąkanym, który bronił wątłego płomyka jak skarbu. Czas było do kościoła, gromadki ludzi szły na mszę. Stawali po drodze i śmiali się z dziwowiska.\nTeraz podniósł się Raniero w siodle i stał w strzemionach, aby tylko świecę podnieść jak najwyżej. Wyglądał dziko. Kaptur mu opadł i widać było twarz bladą, wychudłą, jak twarz męczennika. Świecę wciąż podnosił w górę, jak tylko mógł najwyżej.\nCała ulica zaroiła się tłumem. I starsi zaczęli brać udział w zabawie. Kobiety powiewały chustkami, mężczyźni biretami. Wszyscy pracowali nad tym, aby świecę szaleńca zgasić.\n Raniero przejeżdżał właśnie pod domem z balkonem. Na nim stała kobieta. Przechyliła się przez poręcz, porwała świecę i wbiegła z nią do pokoju.\nCały tłum wybuchnął grzmiącym śmiechem i uciechą, ale Raniero zachwiał się w siodle i padł na bruk.\nKiedy tak legł omdlały i potłuczony, opustoszała ulica odrazu.\nNikt się za biedakiem nie ujął. Tylko szkapa wierna stała nad nim.\nSkoro tylko tłum się rozproszył wyszła z domu Franczeska Uberti z płonącą świecą w ręku; piękna jeszcze, wyraz miała łagodny a spojrzenie poważne i głębokie.\nNachyliła się nad Ranierem, był bezprzytomny ale z chwilą, gdy światło świecy padło na jego twarz, drgnął i oparł się na łokciu. Można sądzić, że to płomyk powrócił go do życia. Franczeska zaś rzekła:\n— Oddaję ci twoją świecę. Uratowałam ją widząc jak jej bronisz przed zgaszeniem. Nie miałam innego sposobu dopomóc ci.\nRaniero padając potłukł się mocno. Nie było nikogo kto by go dźwignął. Zaczął więc powoli sam się podnosić. Chcąc postąpić, zachwiał się i byłby znowu runął. Spróbował tedy dosiąść konia, Franczeska mu pomagała.\n— Dokąd jedziesz? — spytała, gdy był już na siodle.\n — Do tumu — odparł cicho.\n— Odprowadzę cię, idę także na nabożeństwo. — Ujęła cugle i prowadziła mu konia.\nOd pierwszego wejrzenia poznała Raniera. On jednak nie widział jej prawie, nie spojrzał kto to. Patrzył w płomyk świecy.\nPo drodze nie mówili ze sobą ani słowa. Raniero wysilał się, aby ochronić płomyk w tych ostatnich już chwilach pielgrzymki. Ona milczała obawiając się potwierdzenia swych przeczuć. Odniósłszy od pierwszej chwili wrażenie, że Raniero wrócił obłąkanym, wolała nie mówić z nim wcale i zostawać dłużej w niepewności.\nPo chwili usłyszał płacz obok siebie. Spojrzał i zobaczył, że to Franczeska idzie obok i płacze. Nie chciał jednak odwracać uwagi od płomyka i nie rzekł ani słowa.\nPodjechał do drzwi zakrystji. Tu zsunął się z konia, nie patrząc na nią podziękował Franczesce za pomoc i wszedł do zakrystji do księży. Franczeska zaś weszła do kościoła.\nDziało się to we Wielką Sobotę, wszystkie świece na znak żałoby stały na ołtarzach pogaszone, a Franczesce zdało się, że i w niej ostatnia nadzieja już zgasła.\nW kościele święcono wielce uroczyście ceremonię dzisiejszą. Przed ołtarzem skupiło się mnóstwo księży. W stalach siedzieli liczni kanonicy i biskupi na ich czele.\nPo chwili zauważyła Franczeska pewne poruszenie między duchowieństwem. Prawie wszyscy niezajęci przy obrzędzie wyszli do zakrystji. Wreszcie wyszedł i sam biskup.\nPo nabożeństwie wyszedł kaznodzieja na ambonę i przemówił do ludu. Opowiadał jak to Raniero di Ranieri z Jerozolimy do Florencji niósł w ręku ogień święty, jak wiele w tej drodze zniósł i wycierpiał, nim przybył.\nI wychwalał go nad miarę wszelką.\nLudzie siedzieli dziwując się, słuchali. Franczeska nigdy szczęśliwszą nie była w życiu.\n— O Boże — wzdychała — wszak to więcej szczęścia niż znieść można. I obfite łzy spływały jej z oczu podczas gdy słów tych słuchała.\nKsiądz mówił długo i wymownie. A zakończył potężnym głosem:\n— Zapewne może się niejednemu marną wydawać rzeczą, że niósł ktoś z Ziemi Świętej świecę płonącą. Ale zaprawdę powiadam wam: Módlcie się do Pana, aby raczył dać miastu naszemu wielu takich co by tak wiernie strzegli ognia Bożego; wtedy Florencja będzie potężną i praw...\nGdy kapłan skończył kazanie, otworzono drzwi główne kościoła a procesja zebrana na prędce weszła do tumu. Prałaci i mnisi, księża i laicy kroczyli środkową nawą przed ołtarz. W końcu szedł biskup a obok niego Raniero w tym samym obdartym płaszczu jakiego używał przez całą drogę.\n Gdy jednak Raniero próg kościelny przekroczył, powstał wiekowy człowiek i zaszedł mu drogę. Był to Odo, ojciec czeladnika, który pracował w warsztacie jego i przezeń się ongiś obwiesił.\nGdy się ten człowiek zbliżył do biskupa i do Raniero skłonił się przed nim, po czym wyrzekł tak głośno, że wszyscy mogli go usłyszeć:\n— Jest to wielka dla Florencji uroczystość, że Raniero doniósł święty ogień aż z Jerozolimy do nas. Tego nigdy przedtem nikt nie dokazał. Może niejeden powie, że to niemożliwe. Dlatego proszę, aby oznajmiono całemu zebranemu ludowi, jakich to świadków i jakie dowody ma na to Raniero, że to istotnie płomień zapalony w Jerozolimie!\nUsłyszawszy to Raniero, rzekł:\n— Bóg mi świadkiem! Innych nie mam. Odbyłem drogę sam jeden. A puszcze i dzikie ostępy nie przyjdą świadczyć za mną.\n— Raniero jest rzetelnym człowiekiem — rzekł biskup — dajemy wiarę jego słowom.\n— Raniero mógł sam przewidzieć, że wątpliwości powstaną — rzekł Odo — zapewne sam jeden nie jechał. Giermkowie jego mogliby poświadczyć.\nWtedy wyszła Franczeska z tłumu i podbiegła do Raniera.\n— Na co świadków! — zawołała. — Wszystkie niewiasty florenckie przysięgną, że on prawdę mówi.\nWtedy uśmiechnął się Raniero, a twarz jego rozjaśniła się na chwilę. Zaraz jednak wzrok i myśli jego zwróciły się do płomyka świecy.\nW kościele zrobił się zgiełk wielki. Jedni wołali, że nie dozwolą zapalić świec na ołtarzu, zanim da dowód prawdy. Do tych przyłączyli się dawni jego wrogowie.\nWtedy przemówił Jakub degli Uberti, biorąc jego stronę.\n— Sądzę, że wszyscy tu wiemy, iż między mną a zięciem moim nie nadto wielka panowała przyjaźń — rzkł — teraz jednak tak ja, jak. i synowie moi ręczymy za niego. Wierzymy, że tej rzeczy dokonał istotnie i wiemy zarówno, że ten, który był zdolny wytrwać w takim przedsięwzięciu, musi być człowiekiem rozsądnym, rozważnym i szlachetnym jakiego miło do członków rodziny zaliczyć.\nJednak Odo i wielu innych postanowili nie dopuścić Raniera do pożądanego celu. Zbili się w zwartą gromadę i łatwo było poznać po ich minach, że nie ustąpią.\nRaniero wiedział, iż w razie walki staraliby się przede wszystkim zagasić płomyk. Podniósł więc świecę jak mógł najwyżej.\nWyglądał śmiertelnie znużony i rozpacz miał w oczach. Poznać było można, że jakkolwiek gotów do walki, to jeno porażki niechybnej czeka. Na nic by się już zdało choćby nawet światło u ołtarza zapalił, skoro Odon budząc wątpliwości, zadał mu raz śmiertelny! Wszakże nieufność raz wzbudzona rośnie i rozszerza się nieustannie... Miał uczucie, że Odo zadeptał jego płomyk po wsze czasy.\nWtem, przez otwarte podwoje wleciał mały ptaszek. Leciał wprost ku świecy; Raniero nie cofnął jej dość szybko, ptaszek musnął ją skrzydłem i płomyk święty zgasł.\nRaniero opuścił ręce, a łzy nabiegły mu do oczu. Jednak w pierwszej chwili odczuł jakby ulgę. Lepiej się stało, niż żeby go ludzie źli byli zadeptali.\nPtaszek zastraszony latał dalej po kościele, trzepotał się tu i ówdzie, jak zawsze ptaszki czynić zwykyzwykły, gdy wpadną w obszar zamknięty.\nWtem rozległo się po kościele rozgłośne wołanie:\n— Ptaszek płonie! Święty ogień podpalił mu skrzydła!\nPtaszek świegotał zalękły. Podlatywał kilkakrotnie pod wysokie sklepienia chóru, jak płomyk skrzydlaty. Aż nagle spadł nieżywy na ołtarz Madonny.\nW jednej chwili był już Raniero przy nim. Przemocą utorował sobie drogę przez kościół, nic go już nie mogło powstrzymać. I ogniem, który gorzał na lotkach ptaka zapalał u ołtarza Najświętszej Panny jedną świecę po drugiej.\nWtedy biskup podnióśłpodniósł pastorał i zawołał:\n — Wola Boża. Bóg sam dał świadectwo za niego!\nO Ranierze mamy jeszcze do nadmienienia tyle tylko, że odtąd wielkiego używał szczęścia i że do końca życia pozostał rozsądnym, dobrym i miłosiernym. Lud florencki zaś zwał go zawsze Pazzo di Raniero, na pamiątkę zelżywego przezwiska, które mu dawano i ono to zostało nadal honorowym jego przydomkiem. Baniero stał się później ojcem szlachetnego rodu, który przybrał nazwisko Pazzich i nosi je jeszcze do dziś.\nWe Florencji zaś podczas nabożeństwa w Wielką Sobotę w tumie puszczają do dziś dnia ptaszka nad procesją, czcząc tym obyczajem pamiątkę owego, który to ongiś płomień święty Florencji ocalił. Zapewne i w tym roku latała ptaszyna po tumie, jeśli w ostatnich czasach starego obyczaju nie zaniechano.\nWielu mniema, że wszyscy wielcy florentyńczycy, których sława uczyniła ich miasto najwspanialszym na ziemi, czerpali otuchę z przykładu Raniera, biorąc z niego wzór męstwa, wytrwałości i poświęcenia.\nNapewneNapewno twierdzić tego jednak nie można, jak wogóle nikt ani zliczyć ani pojąć nie zdoła, wszystkich tych cudów jakie zdziałało to światło, które ongiś z Jerozolimy wybłysło.\nOstatnio edytowano 5 lis 2018 o 20:46\nTę stronę ostatnio edytowano 5 lis 2018, 20:46.


Technologia | SuPon Łódź\nUpdated on 19 sierpnia 2021 19 sierpnia 2021\nPET to skrót, który większości z nas kojarzy się z plastikowymi butelkami na napoje. Faktycznie, w sklepach możemy znaleźć mnóstwo opakowań, nie tylko na płyny, które wykonane są z tego …\nUpdated on 19 sierpnia 2021 2 lipca 2021\nW wielu dziedzinach nauki wykorzystuje się spektrometry laboratoryjne. Są to urządzenia, za pomocą których dokonuje się analizy jakościowej. Spektrometry są wykorzystywane w medycynie, chemii, farmacji i wielu innych dziedzinach.\nNiesamowita jakość zdjęć w technologii 6K, która znacznie przebija poprzedni model. Do licznej oferty jako sklep Autel dołączamy głośną markę DJL, która zaskakuje swoją jakością wykonania, zwłaszcza jeśli spojrzymy na …\nW dzisiejszym świecie technologia jest tak rozwinięta, że wpływa na każdą branżę. Nic więc dziwnego, iż nawet w budownictwie pojawiły się materiały ognioodporne, które zabezpieczają budynek przed skutkami pożaru. Z …\nRoboty ziemne z zewnątrz mogą wyglądać na proste i nieskomplikowane. Jednak zdarza się tak, że sytuacje zmuszają nas do tego, żeby, czy chcemy czy nie, tematami budowy w jakimś choćby …\nTo, jak oświetlone jest dane pomieszczenie, ma duże znaczenie. Wiele osób nie zdaje sobie nawet z tego sprawy, ale odpowiednio dobrane lampy potrafią zdziałać naprawdę wiele. Nie zawsze jednak trzeba …\nOsoby poszukujące drukarni zwykle kierują się niską ceną usług. Należy jednak podkreślić, że najważniejsza jest jakość. Istotne jest to, aby wydruk odbywał się przy użyciu wysokiej jakości materiałów, a także …\nUpdated on 19 sierpnia 2021 30 sierpnia 2018\nMimo iż sama kostka brukowa Kraków jest wszystkim dobrze znanym materiałem, dopiero od niedawna zaczęto ją tworzyć z nowoczesnych i dość nietypowych tworzyw. Kilkadziesiąt lat temu na rynku pojawiła się …\nWysoka wytrzymałość materiałów w branży budowlanej to bardzo ważny element realizacji każdego projektu. Odpowiednie zapobieganie potencjalnym niebezpieczeństwom w przyszłości to podstawa. Jednym z najbardziej niebezpiecznych zagrożeń jest pożar budynku. Dlatego …\nUpdated on 19 sierpnia 2021 23 maja 2017\nChyba nie ma na całym świecie człowieka, który nie posiadałby w swoim domu chociaż jednego albumu ze zdjęciami albo ramki z podobizną bliskiej osoby. Uwielbiamy się fotografować, bo pozwala to …


- Boisko ma wymiary 9x18 m i podzielone jest linią środkową na dwa równe pola gry. Na każdym z nich w odległości trzech metrów od linii środkowej, wyznaczona jest linia ataku.\n- Siatka o szerokości 1 m znajduje się na wysokości 2,43 m (mężczyźni) lub 2,24 m (kobiety) i jest koloru czarnego.\n- W grze biorą udział dwa sześcioosobowe zespoły. W jednym secie można dokonać sześciu zmian (z wyjątkiem libero).\n- Każdy zespół może zgłosić zawodnika libero, który występuje tylko w linii obrony. Libero nie może serwować i zmienia się z kolegami z drużyny dowolną ilość razy.\n- Mecz toczy się do trzech wygranych setów. Sety gra się do 25 punktów z wyjątkiem piątego, decydującego, który rozgrywany jest do 15 punktów. Aby wygrać seta drużyna musi mieć co najmniej 2 punkty przewagi. Wszystkie sety rozgrywane są według zasady - punkt za każdą akcję.\n- Zagrywkę wykonuje się zza linii końcowej boiska. Jeżeli po zagrywce piłka dotknie siatkę i przejdzie na boisko przeciwnika, gra toczy się dalej.\nW PIŁKĘ SIATKOWˇ 1999 - 2000\nwrzesień 1999, (Wydanie II)\nPOLE GRY, SIATKA I SŁUPKI, PIŁKI, ZESPOŁY, OSOBY PROWADZˇCE ZESPÓŁ, ZDOBYCIE PUNKTU, WYGRANIE SETA I WYGRANIE SPOTKANIA, PRZYGOTOWANIE SPOTKANIA I STRUKTURA GRY, ZMIANA ZAWODNIKÓW, SYTUACJE W GRZE, ODBICIE PIŁKI, PIŁKA PRZY SIATCE, ZAWODNIK PRZY SIATCE, ZAGRYWKA, ATAK, BLOK, REGULAMINOWE PRZERWY W GRZE, OPÓŹNIANIE GRY, WYJˇTKOWE PRZERWY W GRZE, PRZERWY MIĘDZY SETAMI I ZMIANA STRON BOISKA, WYMAGANIA DOTYCZˇCE ZACHOWANIA, NIEWŁACIWE ZACHOWANIE I SANKCJE, KOMISJA SĘDZIOWSKA I SPOSÓB SĘDZIOWANIA, SĘDZIA PIERWSZY, SĘDZIA DRUGI, SEKRETARZ, SĘDZIOWIE LINIOWI, OFICJALNA SYGNALIZACJA\n1.2.2 W salach powierzchnia powinna być koloru jasnego. Podczas światowych i oficjalnych zawodów FIVB linie powinny być koloru białego a powierzchnie boiska i strefy wolnej muszą różnić się kolorami.\nMinimalna temperatura nie może być niższa niż 10 st. C (50 st. F).\nPodczas światowych i oficjalnych zawodów FIVB maksymalna temperatura w sali nie powinna przekraczać 25 st. C (77 st. F) oraz nie może być niższa niż 16 st. C (61 st. F).\n4.3.5 Zabronione jest noszenie ubioru bez regulaminowej numeracji (Przepis 4.3.3) oraz w innym kolorze niż pozostali zawodnicy z zespołu (Przepis 4.3.1) (z wyjątkiem Libero - Przepis 8.5). 4.4 ZMIANY UBIORU\n5. OSOBY PROWADZˇCE ZESPÓŁ\n6.1.1.2 Jeśli równocześnie popełnione są dwa lub więcej błędów przez przeciwne zespoły, odgwizdywany jest OBUSTRONNY BŁˇD i akcja jest powtórzona.\n7.1.3 W przypadku rozgrzewki oddzielnie, zespół, który będzie pierwszy zagrywał, rozgrzewa się pierwszy przy siatce. 7.2 ROZGRZEWKA\n7.3 USTAWIENIE POCZˇTKOWE ZESPOŁU\n7.5 BŁˇD USTAWIENIA\n7.7 BŁˇD ROTACJI\n8.1 OGRANICZENIA DOTYCZˇCE ZMIAN\n9.2 PIŁKA POZA GRˇ\n10.1.2.3 Jeżeli dwaj zawodnicy zespołów przeciwnych dotkną jednoczenie piłkę, co spowoduje jej PRZETRZYMANIE (Przepis 10.2.2), popełniają BŁˇD OBUSTRONNY (Przepis 6.1.1.2) i akcja jest powtórzona.\n10.1.3 ODBICIE Z POMOCˇ\n10.3.2 ODBICIE Z POMOCˇ: zawodnik korzysta z pomocy partnera lub dowolnego przedmiotu w celu dosięgnięcia piłki wewnątrz pola gry (Przepis 10.1.3).\n11.1 PRZEJCIE PIŁKI NAD SIATKˇ\n11.2 PIŁKA DOTYKAJˇCA SIATKI\n12.1 SIĘGANIE NAD SIATKˇ NA PRZECIWNˇ STRONĘ\n12.2 PRZEJCIE POD SIATKˇ\n12.3 KONTAKT Z SIATKˇ\n14.2 OGRANICZENIA DOTYCZˇCE ATAKU\n16.2 PRÓBA O PRZERWĘ REGULAMINOWˇ\n17. OPÓŹNIANIE GRY\n17.1 RODZAJE OPÓŹNIEŃ GRY\n18. WYJˇTKOWE PRZERWY W GRZE\n18.2 ZEWNĘTRZNE ZDARZENIE WPŁYWAJˇCE NA GRĘ\n18.3 PRZEDŁUŻAJˇCE SIĘ PRZERWY W GRZE\n20. WYMAGANIA DOTYCZˇCE ZACHOWANIA\n20.1.1 Zawodnicy muszą znać "Oficjalne Przepisy Gry w Piłkę Siatkową" i ściśle je przestrzegać\n21.1 NIEWŁACIWE ZACHOWANIE NIE PODLEGAJˇCE SANKCJOM\n21.2 NIEWŁACIWE ZACHOWANIE PODLEGAJˇCE SANKCJOM\nSĘDZIOWIE, ICH OBOWIˇZKI


Start zwyciężył w Szczecinie.\nDzisiaj ze Szczecinem.\nByła walka i emocje, niestety punktów brak.\nCenne zwycięstwo Startu.\ndo przerwy : 16\nMagda Balsam - 1 bram.\n24 kwietnia 2019 | 17:00\n27 kwietnia 2019 | 14:45\nMKS Perła Lublin 68 25 22 1 0 2 704 508 196\nMetraco Zagłebie L. 62 25 20 1 0 4 717 539 178\nEnerga AZS Koszalin 53 25 17 0 2 6 675 578 97\nEKS Start 45 25 14 1 1 9 652 597 55\nKPR G. Kobierzyce 39 25 12 1 1 11 642 632 10\nSPR Pogoń 38 25 12 0 2 11 700 655 45\nKorona Handball 31 24 9 2 0 13 643 684 -41\nMKS Piotrcovia 24 24 6 2 2 14 621 723 -102\nKPR Jelenia Góra 21 23 7 0 0 16 594 678 -84\nKPR Ruch Chorzów 17 23 5 1 0 17 539 652 -113\nUKS PCM Kościerzyna 4 24 1 0 1 22 588 829 -241\nMECZE W TYM TYGODNIU\n2019-04-23 18:00:5123 kwietnia 2019 UKS PCM Kościerzyna 29 - 38 Korona Handball 18:00:5118:00 Podsumowanie\n2019-04-23 18:00:5523 kwietnia 2019 MKS Perła 25 - 23 METRACO-ZL 18:00:5518:00 Podsumowanie\n2019-04-24 17:00:1224 kwietnia 2019 SPR Pogoń 27 - 32 EKS Start 17:00:1217:00 Podsumowanie\n2019-04-24 18:00:3424 kwietnia 2019 KPR-GK 20 - 26 Energa AZS Koszalin 18:00:3418:00 Podsumowanie\n2019-04-24 18:00:5624 kwietnia 2019 KPR Ruch Chorzów - KPR-JG 18:00:5618:00 Podsumowanie\n2019-04-27 14:45:0627 kwietnia 2019 EKS Start - METRACO-ZL 14:45:0614:45 Zapowiedź\n2019-04-27 18:00:0027 kwietnia 2019 MKS Piotrcovia - KPR-JG 18:00:0018:00 Zapowiedź\n2019-04-27 18:00:1627 kwietnia 2019 UKS PCM Kościerzyna - KPR Ruch Chorzów 18:00:1618:00 Zapowiedź\n2019-04-27 18:00:2427 kwietnia 2019 MKS Perła - Energa AZS Koszalin 18:00:2418:00 Zapowiedź\n2019-04-27 18:00:4827 kwietnia 2019 KPR-GK - SPR Pogoń 18:00:4818:00 Zapowiedź\nSzczypiornistki EKS po raz drugi w tym sezonie pokonały w Szczecinie miejscową Pogoń. Dziś (24 kwietnia) nasze zawodniczki zwyciężyły 32:27 i umocniły się na czwartym miejscu w ligowej tabeli. W pojedynku Pogoni ze Startem trudno było wskazać faworyta. Przed spotkaniem elblążanki miały cztery punkty więcej od rywalek, jednak to szczecinianki w bezpośrednich pojedynkach w tym…\nMeczem wyjazdowym do Szczecina elbląski START zakończy III rundę w walce o medale. Natomiast meczem z Mertaco Zagłębie Lubin w najbliższą sobotę rozpocznie IV rundę fazy mistrzowskiej. Do zakończenia PGNiG Superligi pozostało jeszcze 6 kolejek, w tym cała IV runda, i tym samym do zdobycia 18 punktów. EKS START nadal pozostaje na czwartym miejscu, traci…\nEKS Start Elbląg nie zdołał pokonać aktualnego mistrza Polski MKS Perły Lublin. Po bardzo zaciętej walce uległ lubliniankom dwoma bramkami. WynikiDrużyna1 połowa2 połowaBramkiWynikEKS Start71320PorażkaMKS Perła Lublin111122Zwycięstwo Od samego początku spotkania ba zespoły bardzo mocno postawiły na obronę, pierwsza bramka padła dopiero w szóstej minucie. Walka trwała do ostatniej minuty, w której więcej zimnej krwi...\nAmbitnie grające piłkarki Startu nie zdołały urwać punktów mistrzyniom Polski. Elblążanki walczyły zaciekle, odrobiły kilka bramek straty, jednak nie zdołały doprowadzić do remisu i rzutów karnych. MKS Perła Lublin wygrała w Elblągu 22:20. Piłkarkom Startu bardzo zależało na powtórzeniu wyniku z września minionego roku, kiedy to niespodziewanie pokonały mistrzynie Polski. Podopieczne Andrzeja Niewrzawy wspomagane dopingiem…\nWczorajszy mecz dostarczył wszystkim dużo emocji. Jeszcze na 15 min przed końcem meczu na tablicy świetlnej widniał remis. Dopiero od tego momentu zawodniczki EKS Startu odskoczyły rywalką na 5 bramek, uspokajając nerwy zarówno kibiców jak i ławki trenerskiej. Dzisiaj udostępniamy zdjęcia z wczorajszego meczu. I zapraszamy na kolejne spotkania, które odbędą się w naszej hali....\nSpecjalistyczna konsultacja bramkarek.\nZwiązek Piłki Ręcznej w Polsce powołuje zawodniczki szkolenia centralnego na specjalistyczną konsultację bramkarek, która odbędzie się w Płocku w terminie 7-10.04.2019r. Wśród powołanych zawodniczek z EKS START Elbląg jest Klaudia Powaga.\nEKS START Elbląg serdecznie zaprasza na konferencję prasową, która odbędzie się 6 kwietnia 2019r. o godz.16:00 w holu hali sportowo-widowiskowej MOSiR przy ul. Grunwaldzkiej 135. Tematem konferencji prasowej będzie liga zawodowa kobiet. Serdecznie zapraszamy!\nNiewrzawa : Jest 30 punktów do zdobycia\nW niedzielę o godzinie 17.00,meczem z Metraco Zagłębie Lubin, rozpoczynamy walkę o medal. Zobaczcie co o przygotowaniach, motywacji i przyszłości EKS powiedział przed wyjazdem trener Andrzej Niewrzawa. DataGospodarzeGościeGodzina 2019-03-31 17:00:4231 marca 2019METRACO-ZL EKS Start 17:00:4217:002019-04-06 17:00:306 kwietnia 2019EKS Start KPR-GK 17:00:3017:002019-04-13 18:00:3413 kwietnia 2019EKS Start Energa AZS Koszalin 18:00:3418:002019-04-17 17:30:2217 kwietnia 2019EKS Start MKS Perła 17:30:2217:302019-04-24 17:00:1224 kwietnia 2019SPR...


Firma Punch Graphix, będąca właścicielem marek Xeikon i basysPrint, opublikowała wyniki finansowe za pierwsze półrocze 2010 roku. Raport wskazuje na wyjątkowo wysokie obroty i zyski zarówno w segmencie urządzeń, jak i substratów.\nW pierwszym półroczu 2010 roku Punch Graphix zdołała osiągnąć wzrost rzędu 18 proc. w stosunku analogicznego okresu poprzedniego roku.\nWim Maes, CEO Punch Graphix, podkreśla: „Zysk ze sprzedaży substratów do druku cyfrowego wzrósł o 21 proc., a urządzeń – o kolejne 23 proc. Z kolei segment prepress zanotował wzrost w wysokości ponad 30 proc.”. Optymistyczne liczby widać także w danych dotyczących obrotów wygenerowanych przez koncern. W pierwszym półroczu 2010 roku Punch Graphix zdołała osiągnąć wzrost rzędu 18 proc. w stosunku analogicznego okresu poprzedniego roku – 66 mln euro wobec 56 mln euro. Przepływ gotówki także kształtuje się pozytywnie – widać tutaj aż 151-procentowy wzrost (z 4,9 mln euro w 2009 roku do 12,2 mln euro w 2010 roku). Ogólny wzrost w Stanach Zjednoczonych i Europie wynosi 19 proc.\nObie firmy-córki koncernu mają się całkiem dobrze. Podczas tegorocznych targów Ipex Xeikon podpisał sporą ilość kontraktów na dostawę zarówno maszyn do druku przemysłowego, jak i druku dokumentów. W ciągu pierwszych sześciu miesięcy bieżącego roku szczególnie dynamiczny rozwój dał się zaobserwować w segmencie druku etykiet. Największe obroty wygenerowały rynki rozwijające się, takie jak Chiny, Indie, Meksyk, Brazylia i kraje Europy Wschodniej.


MIESZKANIE WYNAJEM - Jesionowa Huby Wrocław-Krzyki Wrocław Dolnośląskie Sześć Ścian Nieruchomości\nHuby, ul. Jesionowa\nNumer oferty w biurze: 2150/4186/OMW\nDo wynajęcia luksusowy apartament znajdujący się na 13 piętrze nowego budynku mieszkalnego z windą, położonego przy ul. Jesionowej, we Wrocławiu. Ze względu na lokalizację, istnieje szeroki dostęp do punktów handlowych i usługowych oraz terenów zielonych. Osiedle jest chronione i monitorowane.\nNa mieszkanie o powierzchni 107 m2 składa się: przedpokój, salon z aneksem kuchennym, 2 sypialnie, gabinet, 2 łazienki.\nDodatkowo: duży taras z widokiem na panoramę miasta oraz 2 miejsca parkingowe w garażu podziemnym.\n- meble: kanapa narożna, stolik kawowy, szafka RTV, stół z krzesłami, szafy w zabudowie, łóżko dwuosobowe, łóżko pojedyncze, komody, regały, biurko.\n- sprzęt RTV i AGD: lodówka, zamrażalka, płyta grzewcza, piekarnik, pochłaniacz, zmywarka, telewizor, pralka, klimatyzacja, czajnik elektryczny\n- inne: prysznic, wyposażenie kuchenne (zastawa stołowa, garnki, sztućce)\nApartament wykończony został najwyższej jakości sprzętem i materiałami.\n- w odległości 300 m znajdują się liczne przystanki tramwajowe i autobusowe\nCzynsz najmu: 6200 zł\nOpłaty dodatkowe: 800 (w tym zaliczka na ogrzewanie, wodę i wywóz nieczystości)\nMiejsca parkingowe w garażu podziemnym: 300 zł za miejsce\nDostępne w okolicy: Bar, Apteka, Hala sportowa, Kościół, Plac zabaw, Przedszkole, Szkoła, Uczelnia, Szpital, Gimnazjum, Sklep, Bazarek, Żłobek, Bank, Fitnes, Basen, Centrum handlowe, Restauracja


§ Bezzwrotna pożyczka – Forum Prawne\nBezzwrotna pożyczka - Forum Prawne\nWitam, prowadzę działalność usługową dotyczącą produkcji video film ślubny/reklam. Chciałbym skorzystać z bezzwrotnej pożyczki 5 tys. Pożyczka jest opisywana jako taka której celem jest pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej po to aby działalność nie ...\nWitam, prowadzę działalność usługową dotyczącą produkcji video film ślubny/reklam. Chciałbym skorzystać z bezzwrotnej pożyczki 5 tys. Pożyczka jest opisywana jako taka której celem jest pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej po to aby działalność nie była zamykana. Od marca spłacam raty w wysokości 700zł na sprzęt firmowy. Czy mógłbym się pod to podciągnąć? W ciągu 3 miesięcy pieniądze muszą zostać wydane czyli 3x700zł = 2100zł. Zostaje 2900zł, domyślam się, ze nie będę mógł spłacić więcej rat na raz z tych środków ale zapytam was o to\nRE: Bezzwrotna pożyczka\nSkąd informacja o tym, że środki muszą być wydane w ciągu 3 miesięcy ?\n§ "Bezzwrotna pożyczka" a świadczenie postojowe (odpowiedzi: 0) Witam serdecznie, czy powinienem wykazywać przyznanie świadczenia postojowego czy zwolnienie z ZUS w Formularzu informacji przedstawianych przy...\n§ Zaliczka bezzwrotna (odpowiedzi: 4) Witam, na sierpień miałam zarezerwowane miejsce noclegowe u jednego z właścicieli domków w pewnej miejscowości. Umowa została zawarta poprzez...\n§ Pożyczka bezzwrotna z UP a po 10 latch windykacja Komornicza (odpowiedzi: 4) Witam. W roku 2002 otrzymałem tzw. bezzwrotną pożyczkę z Urzędu Pracy w ramach wspierania i aktywizacji osób bezrobotnych. Ponieważ byłem...\n§ Zapomoga bezzwrotna (odpowiedzi: 4) Mąż stara się w pracy o zapomogę bezzwrotną.Potrzebuję zaświadczenie z pracy męża o dochodach z ostatnich trzech miesięcy.Jeśli dostanie zapomogę to...\n§ Bezzwrotna pożyczka? (odpowiedzi: 7) Mam jeszcze jeden nurtujący mnie i mojego partnera temat: przed wyjazdem za stanów mój partner pożyczył żonie 50 tys zł (mieli rozdzielność...


Tarantino UKRADŁ POMYSŁ na "Kill Billa"?! - Pudelek\nTarantino UKRADŁ POMYSŁ na "Kill Billa"?!\nAutor domaga się miliona dolarów.\nQ uentinowi Tarantino chyba nie jest dzisiaj do śmiechu. Dopiero co przegrał na Oscarowej gali - jego film Bękarty Wojny na 8 nominacji otrzymał tylko jedną nagrodę. W kategorii aktor drugoplanowy statuetka powędrowała do Christopha Waltza, ale apetyty twórców były o wiele większe.\nTeraz Tarantino ma kłopoty związane z wcześniejszym obrazem, _**Kill Bill**_. Niejaki Dannez Hunter twierdzi, że reżyser ukradł mu pomysł na film. Mężczyzna utrzymuje, że w 1999 roku przedstawił w wytwórni Miramax scenariusz, w którym główny bohater nazywał się Ren. Tarantino, jego zdaniem, wykorzystał w swoim scenariuszu pomysł na postać Rena, który był świadkiem sadystycznego mordestwa swojej matki. Hunter starał się o pracę w Miramaxie, ale jak sam mówi "nigdy do niego nie oddzwoniono, chociaż w wytwórni były wolne etaty, które otrzymywali mniej zdolni Żydzi i biali". Domaga się teraz miliona dolarów odszkodowania.\nNa razie nie wiadomo, czy Hunter ma jakiekolwiek szanse, by wygrać. Sam Tarantino odmawia komentarzy na ten temat. To już kolejny w ostatnim czasie przypadek pozywania twórców kasowych hitów (zobacz: Autorka "Harry'ego Pottera" pozwana na 800 milionów dolarów?!).\nCzy im się to nie znudzi?\n"Żydzi i biali" jak zawsze ;)).... z******o na 1 miejscu :|\nZawsze szanowalam Tarantino za jego fily i bylam ich wielka fanka, ale Bekarty Wojny to jego najglupszy film. Nie podoba mi sie fakt, ze przepisal historie po swojemu. Jesli film o wojnie, ktora naprawde miala miejsce, to po jaka zmianiac jej zakonczenie. G***i film i dobrze, ze nie otrzymal tych Oskarow.\nTaaaa."Niejaki Dannez Hunter..."mówi sam za siebie.To tak jak z pojawiającymi się co rusz "spadkobiercami"schedy po M.Jacksonie.A jego wypowiedż o "Żydach i białych"bez talentu pokazuje obraz jakiegoś nieudacznika,któremu się kiedyś nie udało zdobyć pracy a teraz chce zaistnieć w tak g***i sposób. PS.Tarantino RZĄDZI,jego filmy są bezkonkurencyjne."Bękarty wojny"genialne.\nfVOhtO <a href=" [url= [link=\nukradziony,nie ukradziony - to bylo kino!!!!! nad zalosnymi "Bekartami wojny" spusmy zaslone milczenia :-((( R.I.P.\nNo i co ma postac Rena, ktory widzial sadystyczne morderstwo matki do Kill Billa? Jest tam taki jeden watek, to prawda, ale jest dosc poboczny, a takie motywy zdazaja sie w tego typu filmach czesto, juz bez przesady...\nprzeciez tarantino nie ma rzadnego swojego filmu inglorious bastards to tez remake wloskiego filmu z lat 70tych, on lubi kino klasy B i dobre motywy podbiera (ladnie ujmujac)\nnajlepszy rezyser na świecie!;D\ntarantino jest geniuszem kina!\nW piątek jest spotkanie na Cielo Drive... agenta P.Mazursky`ego z autorem nowego libretta do Draculi: poczuj się zaproszony.. do zmywaka!\n"nigdy do niego nie oddzwoniono, chociaż w wytwórni były wolne etaty, które otrzymywali mniej zdolni Żydzi i biali" P*****dolony rasista\nale aktor drugoplanowy był rewleacyjny w tym filmie...grał takiego typowego SS mana ....nalezy mu się ta nagroda, świetnie odegrana rola\nTaki duży i bogaty i kradnie ?????????\nNaiwniacy, ciekawe jak cokolwiek udowodni...


Zgodnie z art. 13 ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016 roku) informuję, iż:\nODBYŁY SIĘ WARSZTATY SZKOLENIOWE\nStarosta Stalowowolski oraz Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Stalowej Woli zorganizowali kolejne, bezpłatne 14. warsztaty szkoleniowe pt.: BEZPIECZEŃSTWO NA PLACACH ZABAW.\nZmiany kadrowe w GUNB\nNorbert Książek z dniem 26.03.2018 roku został powołany na stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.\n90 lat pierwszego polskiego prawa budowlanego\n16 lutego 1928 roku: Prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki, Prezes Rady Ministrów i Minister Spraw Wojskowych Józef Piłsudski oraz ministrowie, podpisali Rozporządzenie o „prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli”.\nKontrole utrzymania obiektów budowlanych w roku 2018\nSta rosta Stalowowolski zatwierdził Program działania Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Stalowej Woli na rok 2018, obejmujący m. in. rodzaje obiektów budowlnych, przewidzianych do kontroli.


Najlepsza pizza na dowóz – Zaistniej w sieci\nNie da się ukryć, że pizzeria lublin to częste miejsce spotkań młodych ludzi, którzy chcą oderwać się od szarej codzienności i spotkać się ze znajomymi. Właściwie każdy powinien uprzytamnić sobie, że pizzeria lublin to dobre miejsce, by spotkać się z przyjaciółmi i pogadać o mijającym dniach lub o tym, co każdego czeka w przyszłości. Zastanawiacie się jak wybrać dobrą pizzerię? Przede wszystkim takie miejsce powinno gwarantować odpowiednią jakość w aspekcie jedzenia.\nOczywiście na prawdę istotna jest znakomita pizza lublin. Jest to danie, które stanowi zasadniczy szczegół jadłospisu tego typu zlokalizowania. Na szczęście dobrej jakości pizzeria lublin ma w swojej ofercie rozmaite opcje. Dzięki temu właściwie każdy znajdzie coś dla siebie. Co jeszcze cechuje dobrą pizzerię? O ile chcecie wybrać takie miejsce, to musicie wiedzieć, że na prawdę istotna jest nie tylko i wyłącznie bardzo dobra pizza lublin. Bardzo ważna jest także sama lokalizacja, ażeby dla każdego było mniej więcej niedaleko. Dzięki temu wszyscy znajomi bardzo chętnie przyjdą na spotkanie ze swoimi przyjaciółmi. Należy podkreślić, że dobrej jakości pizzeria lublin to również miejsce, które odróżnia się stosunkowo niskimi cenami. Oczywiście musi być zachowana jakość, ażeby dobra pizza lublin smakowała każdemu z zaproszonych gości. Prawdopodobnie nikogo nie powinno się przekonywać do tego faktu. Właściciele muszą zdawać sobie jednak sprawę, że najczęściej uczestnikami takich wydarzeń i Klientami są stosunkowo ludzie młodzi, czyli uczniowie i studenci. W związku z tym ceny muszą być dostosowane do ich możliwości.\nZobacz: eria lublin.\nPrevious PostOdpowiednie obuwie\nNext PostPrzestronna sala na twoje wesele


pless.pl: Ludzie: Tadeusz Żyła - Jankowice, Pszczyna\nLudzie: Tadeusz Żyła\nTadeusz Żyła to Europejski Król Strzelców Historycznych, a do tego miłośnik narzędzi rolniczych i broni historycznej. W 2009 roku w formie prywatnego muzeum umożliwił zwiedzanie swojej kolekcji.\nTadeusz Żyła urodził się w 1953 roku w Cieszynie. Wraz z żoną Marią oraz dziećmi Romanem i Beatą od 1990 roku prowadzi własne przedsiębiorstwo w zakresie kompleksowej naprawy samochodów ciężarowych, naczep i przyczep.\nStrzelanie pociągało go od zawsze. Jako młody człowiek należał do młodzieżowej sekcji LOK w Cieszynie, następnie w wojsku za osiągnięcia strzeleckie awansował do stopnia starszego kaprala i etapami uzyskiwał brązową, srebrną i złotą odznakę wzorowego żołnierza.\nW 2004 roku , po rocznym okresie kandydowania został przyjęty w szeregi Kurkowego Bractwa Strzeleckiego w Pszczynie. Tytuł Króla Żniwnego wystrzelał podczas zawodów w 2005 roku.\n11 listopada 2005 roku w święto Świętego Marcina uzyskał najlepszy wynik, co dało mu tytuł Króla Kurkowego Bractwa Strzeleckiego w Pszczynie. 10 grudnia 2005 r. podczas Jubileuszu 10-cio lecia Okręgu Śląskiego Zjednoczonych Bractw Strzeleckich RP zdobył tytuł Króla Królów Okręgu Śląskiego. Uzyskane tytuły otworzyły mu drogę do wzięcia udziału w XV Europejskich Spotkaniach Strzelców Historycznych.\nDnia 26 sierpnia 2006 roku, w święto Matki Boskiej Częstochowskiej, w holenderskim miasteczku Heesvijk, startując w eliminacjach z 13 numerem zakwalifikował się do finału. W serii finałowej spośród 60, wylosował szczęśliwy numer 25.\nW trzeciej kolejce startujących finalistów, Tadeusz Żyła za oddanie celnego strzału strącającego kura, uzyskał tytuł Europejskiego Króla Strzelców Historycznych.\nW 2009 roku Tadeusz Żyła odebrał nagrodę Burmistrza Pszczyny za szczególne osiągnięcia i organizację imprez w dziedzinie kultury. W tym roku udostępnił dla zwiedzających swoją kolekcję narzędzi rolniczych i broni historycznej. Kolekcja działa w formie prywatnego muzeum. Jest to bardzo cenna społeczna inicjatywa, przyczyniająca się do popularyzacji oraz promocji historii ziemi pszczyńskiej.\nZdalna nauka gry na gitarze z GOK Miedźna


Rincón de la Victoria — hotele | Znajdź i porównaj znakomite oferty na trivago\nHotele — Rincón de la Victoria, Hiszpania\nRincón de la Victoria — kompleksowe wyszukiwanie hoteli\nRincón de la Victoria — znajdź tani hotel!\nHotel Rincón Solod 172 zł\nCzterogwiazdkowy hotel Rincón Sol ulokowany jest w Rincón de la Victoria, na wybrzeżu Costa del Sol, blisko nadmorskiej promenady i plaży. W pobliżu znajduje się przystanek autobusowy. To obiekt dla niepalących. Hotel dysponuje 87 dźwiękoszczelnymi pokojami. Klasyczne i różnorodne wnętrza posiadają podłogi wyłożone parkietem oraz drewniane meble. Wyposażone są m.in. w telewizory z dostępem do kanałów satelitarnych, biurka, telefony. Dodatkowym udogodnieniem są umeblowane balkony i tarasy, z widokiem na morze. Goście w pokojach mają bezpłatny dostęp do Internetu. Łazienki posiadają kabiny prysznicowe, bidety i bezpłatne przybory toaletowe. Dostępne są pokoje rodzinne. Śniadanie serwowane jest w sali śniadaniowej lub na zewnętrznym tarasie. Hotelowa restauracja proponuje szeroki wybór tradycyjnych dań kuchni andaluzyjskiej. Jest także bar, który poleca m.in. orzeźwiające napoje oraz kawiarnia hotelowa. Hotel posiada zaplecze bankietowe i konferencyjne, w pełni wyposażone. Goście mogą korzystać z biura informacji turystycznej, wypożyczalni samochodów, faksu i ksero oraz przechowalni bagażu. Parking jest płatny. więcej\nHotel Calabahíaod 184 zł\nCalaBahia to czterogwiazdkowy hotel znajdujący się w Ricon de la Victoria w Hiszpanii. Miejscowość oddalona jest o 1,9 km od Ricon i 11km od Malagi. Lokalne atrakcje to Zamek Gibralfaro, Alcazaba i Amfiteatr w Maladze. Jest to hotel dla niepalących oraz posiadający udogodnienia dla niepełnosprawnych. Bazę noclegową stanowi 95 klimatyzowanych pokoi, wyposażonych w telewizory z płaskim ekranem z kanałami TV satelitarnej i w łazienki z wanną z hydromasażem i prysznicem oraz przyborami toaletowymi. Ponadto w pokojach jest biurko, sejf, minibar i część wypoczynkowa. Do dyspozycji gości w hotelu jest całodobowa recepcja, hol recepcyjny z punktem internetowym, zaplecze gastronomiczne z restauracją, barem hotelowym i snack barem, sala telewizyjna i winda. Obiekt posiada zaplecze biznesowe z salą konferencyjną i zaplecze rekreacyjne ze spa z pełnym zakresem usług i odkrytym basenem na dachu z leżakami i parasolami. W ramach świadczonych usług jest obsługa pokoju, przechowalnia bagażu, catering imprez, opieka nad dzieckiem i wypożyczalnia samochodów. Internet jest dostępny w całym hotelu bezpłatnie. Płatny parking jest na miejscu. więcej\nHotel Maria Cristinaod 152 zł\nZatrzymaj się w Maria Cristina Hotel i poznaj fascynujące miasto, jakim jest Cala del Moral. Hotel ten gwarantuje wszelkie udogodnienia, zepwniające komfortowy pobyt. Obsługa Maria Cristina Hotel z pewnością spełni najwyższe oczekiwania każdego gościa. Na wyposażeniu pokoi znajdziemy tu takie udogodnienia jak internet (bezpłatny), klimatyzacja, biurko, telewizor, wanna. Wypocznij po ciężkim dniu, korzystając z takich atrakcji, jak pole golfowe (na miejscu), by zregenerować swoje siły. Maria Cristina Hotel to idealny wybór dla wszystkich tych, którzy chcą poznać Cala del Moral, czy teżpo prostu zrelaksować się i zregenerować siły. więcej\nHotele — Benalmadena Liczba hoteli: 6248 od 108 zł\nHotele — Fuengirola Liczba hoteli: 3992 od 68 zł\nHotele — Marbella Liczba hoteli: 12333 od 114 zł\nHotele Rincón de la Victoria


Nauka walki | Moje blogowanie\nTags: klub sportowy, sport, walki\nW całości zwyczajne jest, że sztuki walki muszą posiadać opanowane mężczyźni i kobiety z mundurówki, które mają za zadanie przez nieustannie chronić nasze zdrowie i życie, jednakże mężczyźni i kobiety prywatne coraz w bardzo wielu sytuacjach wybierają tę drogę, wręcz kiedy tak de facto nie muszą posiadać takich umiejętności. Mma Józefów jest coraz popularniejsze, aktualnie właściwie każdy woli być takim kozakiem, który będzie się umiał bić i ewentualnie pokaże reszcie swoją siłę.\nJednak w pewnych przypadkach ludzie uczą się tego wyłącznie dlatego, żeby zwyczajnie być bezpieczniejszymi na wypadek, gdy ktoś ichniejszym zaatakuje. Zdarza się także tak, że człowiek zwyczajnie szuka jakiejś formy aktywności fizycznej i znajduje akurat coś takiego, jasne jest, że to nie jest łatwe, natomiast nierzadko niektórzy ludzie zwyczajnie muszą odszukać ujście dla prywatnej adrenaliny i wybierają właśnie taki metodę. Sztuki walk Józefów to coś, co tak de facto jest właśnie bardzo popularne i co warto trenować, bo ma możliwość to znacznie wzmocnić pełne nasze ciało. Box Józefów jest jednakże dla bardzo zawziętych ludzi, dla których intensywne treningi są czymś zwykłym i którzy chcą odreagować trudną pracę lub też siedzący tryb życia. Taka aktywność również bardzo mocno buduje górne partie ciała, a co najistotniejsze pozwala na prawdziwe kozaczenie, bo dzięki temu stajemy się naprawdę silni i możemy komuś zaimponować. Sztuki walki są zarówno dla silnych, jak i dla słabych, dla tych, którzy potrzebują bezpieczeństwa i dla tych, którzy pragną zabezpieczyć innych. Co prawda treningi są w pewnych przypadkach mordercze, niemniej jednak rezultaty rzeczywiście są tego warte.\nPolecam sprawdzić: box Józefów.