Wydział Tkaniny i Ubioru, będąc z założenia wydziałem projektowym, dzięki oryginalnej koncepcji kształcenia i z myślą o procesie edukacyjnym przyszłych projektantów, w sposób profesjonalny umożliwia studentom racjonalne, problemowe obcowanie z procesem kreacji właściwym sztukom pięknym, a to dzięki takim przedmiotom, jak: malarstwo, rysunek, rzeźba czy fotografia. Te dyscypliny sztuki, w ramach opracowanych na wydziale ćwiczeń, przenikają się ze sztuką proje...\nOd 1 października 2015 roku w Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi studia rozpoczęli studenci pierwszego roku Wydziału Rzeźby i Działań Interaktywnych. Tym samym nasza uczelnia przystąpiła do grona tych szkół wyższych, które od wielu lat posiadają w swej ofercie kierunek rzeźba. Raczej nie chodzi tu o dodanie następnej dyscypliny do programu olimpijskiego, lecz o przypomnienie lub uświadomienie, że rzeźba jest dziedziną twórcz...\nASP w Łodzi mobilizuje studentów, organizując liczne konkursy, które są realizowane we współpracy z przedsiębiorcami reprezentującymi różne branże przemysłu. pozwala to zintegrować proces dydaktyczny z rzeczywistymi potrzebami rynku. efektem tych działań są wdrożenia przemysłowe projektów studenckich wykonanych pod opieką pedagogów naszego wydziału. ...\nJane Przybysz otrzymała tytuł doktora w Katedrze Performatyki Uniwersytetu w Nowym Jorku. W centrum jej zainteresowań naukowych znajdowały się kobiety i teatr, co skłoniło ją do zajęcia się tkaniną - dziedziną twórczości w której kobiety osiągnęły mocną pozycję. Jane Przybysz przez 13 lat pełniła funkcję Dyrektora Muzeum Tkaniny w San Jose (San Jose Museum of Quilts and Textiles), gdzie była jedną ze współorganizatorek Festiwalu Sztuki i Technolog...\nPavel Noga pracuje na Uniwersytecie Masaryka w Brnie i Uniwersytecie w Ostrawie. Jest autorem wielu artykułów poświęconych dziedzinie projektowania graficznego, które były publikowane w czeskiej i słowackiej prasie branżowej, jak również książek ‘Design on the Road’ (Projektowanie w drodze), ‘Typographic Poster’ (Typoplakat) i kilku podręczników na temat typografii, grafiki komputerowej, identyfikacji wizualnej i historii projektowa...\nŚwiatowej sławy projektant logotypów oraz identyfikacji wizualnych, który tworzył m.in. dla prezydenta USA Baracka Obamy, Dalajlamy XIV czy Króla Tajlandii, zauroczony Łodzią, a w szczególności Akademią Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi, nieodpłatnie stworzył logotyp dla Centrum Promocji Mody ASP, co władze uczelni przyjęły z nieskrywaną radością. Uroczyste przekazanie logotypu odbyło się 20 grudnia 2013 r. w auli Centrum Pro...\nZbyněk Janáček ukończył Wydział Filozoficzny Uniwersytetu im. Palackiego w Ołomuńcu. W Ostrawie pracował najpierw jako redaktor artystyczny wydawnictw "Profil" oraz "Sfinga". Od 1991 roku prowadził zajęcia na Uniwersytecie Ostrawskim na stanowisku adiunkta w katedrach wychowania plastycznego i twórczosci artystycznej. Zbyněk Janáček w 1998 roku habilitował się w dziedzinie sztuk plastycznych na Uniwersytecie im. Palackiego w Ołomuńcu. Obecnie jest dzieka...\nASP w Łodzi (koncept z mody) kazimierz piotrowski / kurator monika krygier, wojciech leder / współpraca wernisaż / 21.01.2016 godz. 13.00 andrzej chętko / appearance w centrum promocji mody osta...\nAmicus Academiae dla Maksymiliana Celedy\nUroczystościom inauguracji roku akademickiego 2007/2008 towarzyszyło wręczenie statuetki Amicus Academiae dyrektorowi Departamentu Szkolnictwa Artystycznego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego Maksymilianowi Celedzie. Było to pierwsze honorowe wyróżnienie Przyjaciela Akademii. Projekt statuetki wykonała absolwentka uczelni Dorota Herbik. ...\nAmicus Academiae dla Alfonsa Kunena\nAkademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego uhonorowała statuetką Przyjaciela Akademii wybitnego rzeźbiarza Alfonsa Kunena 10 kwietnia 2008 roku. Uroczystość towarzyszyła wizycie artysty w uczelni oraz otwarciu wystawy jego prac pt. Retrospektywa w Galerii Głównej ASP. oprac. A.P....\nASP w Łodzi wręczenie doktoratu honoris causa jerzemu skolimowskiemu, aula cpm, asp wernisaż ekspozycji prezentującej fotografie z życia jerzego skolimowskiego, galeria kobro, asp wernisaż wystawy „jer...\nHanna Zdanowska została nagrodzona tytułem Przyjaciela Akademii w roku 2009. Statuetkę otrzymała za pomoc ASP w realizacji projektów wymagających wsparcia Unii Europejskiej. Uroczystość wręczenia statutetki Amicus Academiae autorstwa Doroty Herbik odbyła się podczas inauguracji roku akademickeigo 2009/2010 w Muzeum Miasta Łodzi....\nJózef Kaczmarek, burmistrz Uniejowa, otrzymał tytuł Amicus Academiae podczas inauguracji roku akademickiego 2010/11. Statuetkę wręczył mu rektor Akademii Grzegorz Chojnacki w uznaniu ogromnego zaangażowania w realizację projektu Domu Pracy Twórczej ASP w Uniejowie. Autorką projektu stautetki Amicus Academiae jest Dorota Herbik....\nPodczas inauguracji roku akademickiego 2012/2013, która odbyła się w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Rektor Akademii Jolanta Rudzka-Habisiak wręczyła statuetkę Amicus Academiae Dyrektorowi Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Norbertowi Zawiszy. Wyróżnienie to zostało nadane za wieloletnią, wyjątkową pracę ze studentami ASP oraz owocującą wieloma wspólnymi przedsięwzięciami współpracę Akademii z Centralnym Muzeum Wł&oa...\nnowa siedziba uczelni wzniesiona wg projektu Bolesława Kardaszewskiego przy ul. Wojska Polskiego 121 egzaminy wstępne przeprowadzone są w nowym gmachu, następuje przeniesienie tu Wydziału Projektowania i administracji (1976) do nowego gmachu przenosi sie Wydział Grafiki (1977) głęboka reforma strukturalna i programowa, następuje likwidacja Studium Kształcenia Podstawowego, Wydział Grafiki zostaje przekształcony w Wydział Grafiki i Malarstwa (1978) odbywa się formalne przejęc...\nZdzisław Głowacki od roku 1963 pełnił funkcję rektora uczelni przez 8 lat. W trakcie sprawowania tej funkcji zostały podjęte poniższe decyzje: powstaje nowa koncepcja lokalizacji gmachu PWSSP przy skrzyżowaniu ulic Wojska Polskiego i Strykowskiej (1962) wmurowanie tablicy upamiętniającej Władysława Strzemińskiego, wg projektu M. Szadkowskiego, na budynku PWSSP przy ul. Nautowicza 77 (1963) Rada Główna Szkolnictwa uchwala utworzenie wydziałów ubioru i tkaniny (1...\nstrajk solidarnościowy z radomską WSI (1981) powołanie Instytutu Fom Przemysłowych na prawach wydziału, dyrektorem zostaje doc. Jerzy Derkowski (1983) nominacja Stanisława Fijałkowskiego na stanowisko profesora zwyczajnego, pierwsza w dziejach PWSSP (1983) obchody 40 rocznicy powołania PWSSP w Łodzi (1985) zostaje powołany nowy Wydział Wychowania Plastycznego, kieruje nim Zdzisław Głowacki (1985) Sejm na wniosek Komisji Kultury i Komisji Prac Ustwodawczych nadaje PWSSP imie W...\nBudynek przy ul. Wojska Polskiego 121 jest jednym z najważniejszych obiektów późnego modernizmu w Łodzi i w Polsce. Stanowi jedną z niewielu siedzib szkół artystycznych wzniesionych po wojnie. W roku 1978 zdobywa tytuł "Mistera", a w 1979 twórcy gmachu otrzymują Nagrodę I stopnia Ministerstwa Budownictwa. Jest najbardziej charakterystycznym akcentem architektonicznym dla wjeżdżających do miasta od strony północnej. Ten nowoczesny gmach gruntownie pr...\nPrezes Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi Tomasz Łysek otrzymał honorowe wyróżnienie Amicus Academiae podczas inauguracji roku akademickiego 2014/2015. Rektor Jolanta Rudzka-Habisiak wręczyła statuetkę dziękując za ogromne wsparcie działań artystycznych Akademii mających na celu propagowanie ekologii. Projekt statuetki wykonała Dorota Herbik....\nPodczas inauguracji roku akademickiego 2015/2016 Prezez Fabryki Caremika Tubądzin Andrzej Wodzyński otrzymał honorowe wyróżnienie Amicus Academiae. Tytuł Przyjaciela Akademii był podziękowaniem za wkład włożony w budowę relacji między procesem projektowym a biznesem oraz za wsparcie organizacji obchodów 70-lecia uczelni. Autorem projektu statuetki był dr hab. Janusz Czumaczenko....\nPrezydent Łodzi Hanna Zdanowska otrzymała statuetkę Amicus Academiae już po raz drugi. Wyróżnienie było uhonorowaniem wieloletniej współpracy z Akademią Sztuk Pięknych w Łodzi. Statuetkę w imieniu Pani Prezydent odebrał Wiceprezydent Krzysztof Piątkowski. Autorem projektu statuetki jest dr hab. Janusz Czumaczenko....\nASP w Łodzi nieznane zdjęcia strzemińskiego dzieje.pl wladyslaw strzeminski retrospective at ms2 kobro y strzemiński. prototipos vanguardistas https://vod.tvp.pl/video/niebieskie-kwiaty-film-o-milosci-katarzyny-kobro...\nJózef Robakowski - doktorat honoris causa\nPodczas Inauguracji Roku Akademickiego 2017/2018 odbyło się uroczyste wręczenie tytułu honoris causa Józefowi Robakowskiemu. Wydarzenie to było znaczącym elementem obchodów 100-lecia Awangardy w Polsce. Uroczystośc miała miejsce 4 października 2017 r. w Auli Centrum Promocji Mody Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. Po ceremonii odbyło sie otwarcie wystawy artysty pt “Sztuka to potęga. Perły Galerii Wymiany” w Galerii Kobro w �...\nASP w Łodzi jak i również dziekanem zarówno w asp jak i później w ahe) był asystentem w latach 1962-70 w pracowniach kompozycji i malarstwa (w katedrze kompozycji i podstaw architektury) prowadzonych przez prof. stanisława fijałkowskiego i prof. krystyna zielińskiego.równocześnie z działalnością w zakresie projektowania graficznego i edukacji bogusław balicki był czynn...\nASP w Łodzi, Łódź, asp, galeria kobro „refleksja i praktyka – pedagodzy z ASP w Łodzi”, zielona góra, muzeum ziemi lubuskiej 2006 wystawa poplenerowa pleneru malarskiego „smołdzino 2005”, Łódź, galeria zpap „na piętrze” 2007 „v salon letni 200...\nPodczas inauguracji roku akademickiego 2018/2019 honorowe wyróżnienie Amicus Academiae przyznano dwóm osobom. Jedną z nich był Michał Haze, prezes firmy Mikomax Meble Biurowe s.c. oraz prezes Łódzkiej Izby Przemysłowo-Handlowej, który został doceniony jako inicjator nadzwyczajnej współpracy pomiędzy biznesem i uczelnią artystyczną. Autorką projektu nowej statuetki Amicus Academiae iest Ewa Kostrzewska. inauguracja roku akademickiego 2018/2019 ...\nAkademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego uhonorowała statuetką Przyjaciela Akademii Michała Stysia, dyrektora zarządzającego OPG Property Professionals, który zosytał wyróżniony za ponadprzeciętne możliwości tworzone studentom łódzkiej ASP. Nową statuetkę Amicus Academiae zaprojektowała Ewa Kostrzewska. inauguracja roku akademickiego 2018/2019...\nTytuł doktora honoris causa łódzkiej ASP dla Jerzego Antkowiaka\nASP w Łodzi z wnioskiem dotyczącycm nadania tytułu doktora honoris causa zbigniewowi jerzemu antkowiakowi. jest to dla nas wielka przyjemność i zaszczyt, tym bardziej, że po raz pierwszy w naszym kraju to wyróżnienie otrzyma kreator mody. właśnie dobiega końca spektakularna, jubileuszowa wystawa poświęcona twórczości zbigniewa jerzego antkowiaka, którą od kilku m...


Zaślepki do krzeseł - 100 szt. - Educol\nZaślepki wykonane z tworzywa sztucznego metodą wtrysku, przeznaczone do zaślepiania profili. Zaślepka zbudowana jest z części zewnętrznej wystającej poza profil oraz z części wewnętrznej tzw. rdzenia, wbijanego w środek profila.\nZaślepki wykonane z tworzywa sztucznego metodą wtrysku, przeznaczone do zaślepiania profili. Zaślepka zbudowana jest z części zewnętrznej wystającej poza profil oraz z części wewnętrznej tzw. rdzenia, wbijanego w środek profila. Matowa struktura górnej części zaślepki nadaje jej estetyczny wygląd. Chropowata powierzchnia zapobiega zarysowaniom w opakowaniach zbiorczych. Dolna część zaślepki składa się z rdzenia oraz wystających „lamelek”. Podczas wbijania zaślepki, lamelki dopasowują się do grubości ścianki profila.\nMateriał, z którego wykonywane są zaślepki to Polietylen – tworzywo o uniwersalnych możliwościach zastosowania. Polietylen charakteryzuje się niską ścieralnością z zachowaniem odporności na środowiskową korozję naprężeniową, dużą stabilnością wymiarową nawet w niskich temperaturach, bardzo dobrą odpornością chemiczną i niewielką wodochłonnością. Jest odporne na działanie zmiennych warunków atmosferycznych oraz promieniowanie UV. Cechują go także dobre własności elektroizolacyjne. Polietylen to materiał całkowicie obojętny fizjologicznie, dzięki czemu posiada pełne dopuszczenie do kontaktu z żywnością.\nWym.: R: 1,0-1,5mm / D: 18mm / C: 5mm / H: 14,3mm / d1: 12,4mm / d2: 17mm


Nieprzyjemny zapach? Pozbądź się go ze zlewozmywaka! - WP Dom\nporządkidomowe sposobysprzątaniezlewnieprzyjemny zapachzlewozmywak\nZlewozmywak powinien być idealnie czysty. Nie traktuj go jak śmietnika na okruchy czy obierki. Nie mogą zalegać w nim kawałki żywności, niedopuszczalne jest też doprowadzanie do powstawania osadu, zwłaszcza tłustego, na którym uwielbiają gromadzić się drobnoustroje. Zewnętrzna pielęgnacja to podstawa w pozbywaniu się nieprzyjemnego zapachu, na tym jednak nie można poprzestać.\nNieprzyjemny zapach wydobywający się z odpływu to najczęściej efekt gromadzenia się tam resztek jedzenia. Wiele z nich zatrzymuje się w górnej części instalacji i potrafi tam zalegać tygodniami, a nawet miesiącami. Gnijąc, wydzielają przykrą woń. Najlepszym sposobem na uniknięcie takiej sytuacji jest zamontowanie na odpływie zlewozmywaka sitka na odpadki, które skutecznie zatrzymuje jedzeniowe drobinki. Obowiązkowo należy pamiętać o codziennym czyszczeniu takiej osłonki.\nOsady na rurach\nMimo stosowania koszyczków na odpady do odpływu przedostaje się masa organicznych cząsteczek. Resztki sosu czy tłuszcz z patelni niestety nie zostaną zatrzymane na sitku. Tłuste pozostałości osadzą się za to na rurach, będąc przyczyną nieprzyjemnego zapachu, który będzie się z nich nieustanie wydobywał.\nPozbędziesz się go za pomocą roztworu gorącej wody z solą lub stosując specjalny preparat do udrażniana rur. Polecane są środki w żelu, które dobrze osadzają się na wewnętrznej części odpływu, wykazując przy tym dłuższe i efektywniejsze działanie.\nPrzykry zapach ze zlewozmywaka powodują głównie bakterie. Raz na jakiś czas (np. co miesiąc) warto więc nie tylko dokładnie oczyścić odpływ, lecz także go zdezynfekować. Sprawdzonym domowym sposobem jest sok z cytryny. Wystarczy wycisnąć połówkę cytrusa bezpośrednio do otworu odpływu. Po tym zabiegu nad zlewozmywakiem będzie dodatkowo unosił się przyjemny cytrynowy aromat.\nPianka z sody\nNa pomoc zlewozmywakowi przychodzi soda oczyszczona. Pomaga ona nie tylko pozbyć się nieprzyjemnego zapachu, lecz także udrożnić rury. Do odpływu wsypuje się około szklanki sody oczyszczonej (można to zrobić przez suchy lejek), a następnie zalewa się ją dwiema szklankami wrzątku. Po dziesięciu minutach ponownie wsypuje się szklankę sody w to samo miejsce. Tym razem zalewą się ją jednak 200 ml octu. Na czas bulgotania i syczenia najlepiej zatkać odpływ korkiem. Gdy proces oczyszczania ustanie, należy przepłukać zlewozmywak ciepłą wodą.\nNiestety przynajmniej raz w roku powinieneś wykonać brudną robotę przy zlewozmywaku. Opróżnij szafkę poniżej i połóż pod syfon sporą miskę, a następnie odkręć go i dokładnie wyszoruj. Na pewno podczas tej czynności poczujesz znajomy nieprzyjemny zapach, który niejednokrotnie dokuczał ci w kuchni. Do ostatecznego płukania możesz dodać odrobinę wybielacza. Czysty element dokładnie przykręć z powrotem, zanim odstawisz miskę odkręć wodę i sprawdź, czy syfon nie przecieka.\nWoda na pomoc\nNieprzyjemny zapach może dziwić, jeśli stosunkowo rzadko korzystasz ze zlewu, a kuchnia służy ci głównie do parzenia herbaty. I w takich sytuacjach jednak przykra woń wydobywająca się ze zlewozmywaka jest naturalnym zjawiskiem. Tym razem jest to jednak spowodowane nie zanieczyszczeniami, lecz wyschnięciem rury odpływowej. Gdy poziom wody spada, do odpływu może przedostawać się przykra woń z kanalizacji. W taki przypadu wystarczy jednak zalać zlew wodą, odkręcając kran na kilkadziesiąt sekund.


Siedzimy na dachu, bawimy się powietrzem: 18.\nKasienka 18 grudnia 2011 07:23\nmój adres to kasienka2900@gmail.com Pozdrawiam:)\ndiablich 18 grudnia 2011 07:49\nmoj mail chyba masz co? jakby co to podaje\nKasia 18 grudnia 2011 07:49\nLa Petitte Princesse 18 grudnia 2011 08:09\nWiesz, że ja też dojrzewam do tej decyzji i chyba niebawem wciel ją w życie z tych samych powodów co ty.\nAlicja 18 grudnia 2011 08:20\nanka 18 grudnia 2011 08:41\na_normalna 18 grudnia 2011 09:18\nMyślę, że wielu osobom takie pisanie po prostu się nudzi i w pewnym momencie już nie wiedzą o czym pisać. Inni chcieliby dzięki blogowi stać się sławni (przecież to nie takie rzadkie dzisiaj), a gdy się nie udaje, to całkiem znikają. Jeszcze inni właśnie boją się "zdemaskowania" (lub zostają zdemaskowani), gdy uważają, że na pewno nikt znajomy ich nie rozpozna, bo nie używają ani imion ani nie wrzucają zdjęć.\nmaja 18 grudnia 2011 09:50\nOj wyślij mi koniecznie zaproszonko maja19900@onet.pl\nOla i Maciej 18 grudnia 2011 10:18\nolaimaniek@gmail.com w niedługim czasie podam Ci nowy adres mojego bloga.\naniwlama 18 grudnia 2011 10:24\nzaszybkiswiat 18 grudnia 2011 11:16\nsmoczyca 18 grudnia 2011 11:38\nech... jak to mawia mój ojciec - co ma wisieć nie utonie. jak ktoś będzie chciał to i hasła złamie i zabezpieczenia obejdzie. ale to tylko moje zdanie.\nAngel 18 grudnia 2011 12:22\nChciałabym, ale odpuszczę... Z tegoż powodu, co Ty zamykasz, bo robi się tylko grono wzajemnej adoracji. Ja nadal wierzę w wymianę myśli między blogerami, nieznanymi. Nadal piszę dla wszystkich, nie tylko dla tych, co komentują... Więc dziękuję za ten czas, do tej pory i niestety... żegnam\nŻaba 18 grudnia 2011 23:45\nPaulina 19 grudnia 2011 01:04\nKalina 19 grudnia 2011 05:12\nAnonimowy 19 grudnia 2011 07:38\nJeśli dostanę zaproszenie to będzie mi miło. Bo czytam Cie od początku, nie zawsze komentuję. Ja też miałam zamkniętego bloga, ale otworzyłam. Zdjęć nie umieszczam, bynajmniej nie takich, że można by nas było rozpoznać, imion nie używam, e-maila też mam blogowego, więc skąd by ktoś miał wiedzieć, że to akurat mój blog.\nagawu 19 grudnia 2011 09:16\nfifolek 19 grudnia 2011 10:38\nA mi takie zamykanie blogów trochę utrudnia chodzenie po sieci :P bo muszę się specjalnie logować na pocztę, której praktycznie nie używam :P no ale skoro taką podjęłaś decyzję to proszę o zaproszenie:)\nTomaszowa 19 grudnia 2011 11:33\nAnonimowy 19 grudnia 2011 11:57\nDaga 19 grudnia 2011 12:20\nCrystal 19 grudnia 2011 14:18\ncrystal_lake_of_tears@vp.pl tez o tym myślę :)\ni w ogóle mam taką sytuację, ze kilka osób zamknęło bloga. ja nie mam meila na blogu i nie moge do nich wejsc. eh..\nanairda 20 grudnia 2011 02:36\nhej.Poprosze o zaproszenie:) www.anairda.blog.onet.pl


Dlatego od ciebie odeszłam [Agata Przybyłek] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00375 017215 20916530 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Agata Przybyłek Liczba stron: 407\nISBN: 9-788-379-767-847 Data wydania: 2018-10-03\nCopyright © Agata Przybyłek, 2018 Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018 Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch Redakcja: Kinga Gąska Korekta: Barbara Kaszubowska Projekt typograficzny i łamanie: Justyna Nowaczyk Projekt okładki: Anna Damasiewicz Fotografia na okładce: © Drunaa / Trevillion Images Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie. eISBN 978-83-7976-784-7 CZWARTA STRONA Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o. ul. Fredry 8, 61-701 Poznań tel.: 61 853-99-10 fax: 61 853-80-75 redakcja@czwartastrona.pl www.czwartastrona.pl\nDedykuję tę książkę mojemu tacie. Dziękuję, że rozbudziłeś we mnie miłość do historii. Bardzo cię kocham.\nProlog Muszę odejść. I myślę, że Ty też o tym wiesz. Chociaż serce mi pęka, nie mogę postąpić inaczej. Spędziliśmy razem wiele cudownych chwil. Potrafiłeś uszczęśliwić mnie jak nikt inny i rozśmieszyć do łez. Zacałowywałeś każdy mój smutek. Sprawiałeś, że życie płynęło niespiesznie, spokojnie… Byłeś dla mnie kimś naprawdę ważnym. Bratnią duszą, wspaniałym kochankiem i przyjacielem. W pewien sposób już zawsze będę Twoja. Nie wymażę tego, co nas łączyło. Ani z serca, ani z głowy. Na zawsze będziesz częścią mojej historii i nikt Cię z niej nie wyrwie. Tak samo jak ja będę częścią Twojej. Ale sam wiesz, że to, co jest między nami, to za mało. Uczucie, którym się darzymy, nie wystarcza. Czasami tak bywa. Czasami życie układa się inaczej. Jesteś dla mnie niesamowicie ważny, nie chcę już dłużej cię krzywdzić. I wiedz, że właśnie dlatego odeszłam.\nOlga Olga szła chodnikiem, szamocząc się z niezapiętym płaszczem. Było już zupełnie ciemno, a ona dopiero wracała do mieszkania. Robienie prezentacji na zajęcia pochłonęło trochę więcej czasu, niż planowała. Przemierzała Kołobrzeską, starając się nie myśleć o tym, że nie lubi włóczyć się sama po nocy. A na dodatek mokła. I chociaż miała w torebce składaną parasolkę, to wyjęcie jej było pozbawione sensu. Złamała ich na wietrze już tyle, że wolała zarzucić na głowę kaptur, niż robić z siebie pośmiewisko i przyciągać pełne litości spojrzenia przechodniów. – Dlaczego tu zawsze musi być tak mokro i zimno? Gdybym wiedziała o tym wcześniej, to na pewno wybrałabym uczelnię w… Nie wiem. W Turcji albo Tunezji. Gdzieś z dala od polskiego morza, zimna i wiatru. Przynajmniej świeciłoby tam słońce – mówiła do trzymanego przy uchu telefonu, za Chiny Ludowe nie mogąc zapiąć suwaka. W dodatku o mały włos nie ochlapał jej przejeżdżający obok samochód. Czasami z całego serca nie znosiła Gdańska. Ciągły wiatr i zmienna pogoda sprawiały, że miała tego miasta po dziurki w nosie. Pomimo tego, że studiowała tu już któryś rok, nadal nie przywykła do nieustannego moknięcia i kupowania kropel na zapalenie ucha. A cierpiała na nie średnio raz na dwa miesiące. – Po prostu wkładaj czapkę, jeśli widzisz, że za oknem jest brzydka pogoda – powiedziała do telefonu jej matka, która, jak poinformowała Olgę kilka minut temu, stała właśnie przy zlewie w ich domu na Mazowszu i obierała marchewkę. Olga poprawiła przewieszoną przez ramię torebkę i podjęła kolejną próbę ujarzmienia rozpiętego suwaka. Ponieważ miała wolną tylko jedną rękę, okazało się to piekielnie trudne. W dodatku zmarznięte i mokre palce nie chciały z nią współpracować. Temperatura oscylowała tego dnia w okolicach zera, chociaż był dopiero październik. A ona, jak na złość, nie wzięła z mieszkania rękawiczek. – Ale mamo! – jęknęła do telefonu, niemal przycinając sobie palce suwakiem. – Jak wychodzę na zajęcia, to zwykle za oknem świeci słońce. Tu po prostu wszystko szybko się zmienia. Jak w kalejdoskopie. – Zawsze możesz rzucić te studia i wrócić do domu. Olga uśmiechnęła się, słysząc te słowa, i od razu zrobiło jej się lepiej. Powtarzała to matce z uporem za każdym razem, kiedy wsiadała do autobusu powrotnego po spędzonym w domu weekendzie. Nie starała się przed nikim ukrywać, że wolałaby ciągle mieszkać z matką, niż moknąć co drugi dzień, gdy przemierzała gdańskie chodniki. Naprawdę kochała swoje rodzinne strony i dom, w którym popołudniami pachniało obiadem. Tym bardziej że po tym, jak odszedł od nich ojciec, a później Olga wyjechała na studia, matka mieszkała zupełnie sama. – Tak – przytaknęła i udało jej się w końcu zasunąć suwak. – To nie jest taki głupi pomysł. Ale za trzy lata, dobrze? Jak już zrobię tego magistra – zażartowała, a potem wyciągnęła z kieszeni słuchawki i podłączyła je do telefonu. Głos matki zabrzmiał o wiele wyraźniej, gdy włożyła je sobie do uszu, więc przypięła do szalika niewielki mikrofon. – W końcu mogę schować ręce w kieszenie. Nie czuję już palców – mruknęła sama do siebie i przyspieszyła kroku. – Może powinnaś na wszelki wypadek wziąć przed snem coś na przeziębienie – poradziła matka. – Wiem, wiem. Zadbam o siebie, nie martw się. Mam jakieś leki w mieszkaniu. – Chodzisz chociaż w tych swoich nowych ocieplanych kaloszach? Nogi ci nie marzną? – Chodzę. Nie musisz się aż tak martwić. – Jesteś moim dzieckiem. – Tak, wiem. I nie zrozumiem twojej troski, dopóki sama nie zostanę matką. Chciałabym ci tylko przypomnieć, że jestem dorosła – zaznaczyła i znów uchyliła się przed wodą bryzgającą spod kół przejeżdżającego ulicą auta. – A ja tobie, że cię kocham – odparła mama i sądząc po dźwięku w słuchawce, wrzuciła obrane warzywa do garnka. Olga zmrużyła oczy, gdy oślepił ją jadący z naprzeciwka samochód. Kierowca musiał przez pomyłkę włączyć długie światła. – Zamiast prawić mi morały, powiedz lepiej, co u ciebie słychać? – rzuciła do telefonu. – Wszystko dobrze kochanie, naprawdę. – Wychodzisz czasem z domu czy spędzasz całe popołudnia przed telewizorem, oglądając seriale? – Po tej twojej ostatniej rozmowie z sąsiadką niemal codziennie mam gości. Coś ty nagadała tej kobiecie? – Nic. – Olga udała niewiniątko. – Tylko poprosiłam ją, żeby miała na ciebie oko. Ostatnio, gdy byłam w domu, wyglądałaś na smutną. – I kto tu jest nadopiekuńczy? – To dlatego, że dorośli nie są zbyt odpowiedzialni. Matka roześmiała się, słysząc jej słowa. – Za to dzieci z dnia na dzień stają się coraz bardziej wygadane. Na usta Olgi też wypłynął szeroki uśmiech. – To te studia tak na mnie działają. Każą mi tutaj mówić i mówić. – Będę się potem chwaliła koleżankom, że mam córkę dziennikarkę, która czyta wieczorami wiadomości w telewizji. Taki prestiż, kochanie! To warte nawet twojego zdartego gardła. Olga wywróciła oczami i znowu się uśmiechnęła. – Tylko szkoda, że mnie bardziej pociąga pisanie, nie? – Pomarzyć zawsze można. Zresztą wiesz przecież, że żartuję. Olga wyjęła ręce z kieszeni i poprawiła kaptur. Przez ten wiatr nie chciał trzymać jej się na głowie. – Wiem, mamo – mruknęła, ocierając przy okazji mokre policzki. – Ale powiem ci na pocieszenie, że może jeszcze mi się zmieni. Chociaż raczej w to wątpię – dodała żartobliwym tonem. Matka chyba włączyła wiszący nad kuchenką okap, bo w słuchawce rozległ się cichy szum. – A właśnie! – przypomniało jej się nagle. – Zapomniałabym! Wyprałam ci dzisiaj dywan. Jak przyjedziesz do domu na święta, to będzie pachnący i czysty. – Jesteś niezastąpiona. – Po prostu dbam o swoje jedyne dziecko. Poza tym faktycznie ostatnio nie bardzo wiem, jak zagospodarować wolny czas. Jesienne wieczory mnie przytłaczają. – Może wrócisz do robienia na drutach? – Może… – Zamyśliła się na chwilę. – Ale musiałabym kupić wełnę. – W czym problem? Jedziesz do sklepu i jest. – Olga znów poprawiła kaptur. Puszek, którym był obszyty, teraz nieprzyjemnie nasiąkł zimną wodą i pod wpływem jego dotyku aż się wzdrygnęła. – Mogłabym zrobić ci szalik. – I jakąś ładną czapkę. Nikt takiej nie będzie miał. – Pomyślę o tym. To kiedy teraz wracasz do domu? – Nie wiem, mamo. W ten weekend zamierzam robić prezentację na zajęcia, a wolę zająć się nią tutaj. Przynajmniej nic mnie nie będzie rozpraszać. W domu wszystko jest ważniejsze. Wiesz o tym. – No wiem… Po prostu nie ma cię już drugi tydzień, to się trochę za tobą stęskniłam. – Matka wyraźnie się zasmuciła. – Pusto tu bez ciebie. Mimo wiatru i deszczu Olga przybrała pogodny wyraz twarzy. – Ja też za tobą tęsknię, mamuś, ale wiesz, jak jest. Studia i obowiązki – powiedziała, a potem odsunęła się lekko, żeby nie zderzyć się z pędzącym z naprzeciwka przechodniem. Dokładnie w momencie, w którym jej wzrok padł na leżący obok wielkiej kałuży dziecięcy bucik.\nAda – To nieludzkie wychodzić z uczelni w czwartek o dwudziestej – mruknęła, wkładając płaszcz. Szara, miękka tkanina od razu przylgnęła do jej ciała, uwypuklając dość spore wcięcie w talii. – Zero czasu na naukę, życie towarzyskie i w ogóle na nic. Ja się pytam, jak żyć! Stała właśnie ze swoimi najlepszymi przyjaciółmi na długim, pachnącym chemikaliami korytarzu i zbierała się do wyjścia. Jej długie, brązowe włosy związane były w koński ogon na czubku głowy, a z policzków zniknął już niemal cały róż, który rano udało jej się na nie nałożyć. – Nie narzekaj. Niektórzy mają gorzej. – Stojący obok Igor podał jej bladoróżowy szalik i lekko się uśmiechnął. Dolna część jego twarzy pokryta była kilkudniowym zarostem, a w oczach malowało się zmęczenie po całym dniu nauki. Mimo wszystko niejedna kobieta padłaby z wrażenia na jego widok. W tęczówkach chłopaka czaił się swego rodzaju mrok, który przyciągał przedstawicielki płci przeciwnej. Może dlatego przypominał Adzie bohaterów powieści dla nastolatek? – Tak – odpowiedziała mu z ironią, owijając szyję szalikiem. – Na przykład górnicy pracujący w kopalni. Albo więźniowie sowieccy w kamieniołomach. Na trzecim roku fizjoterapii uczelnia nie powinna już robić studentom pod górkę. Co ci nasi wykładowcy sobie myślą? że nie mamy życia prywatnego? Zrobiła strapioną minę, a wtedy Igor wybuchł gromkim śmiechem. – Ale marudzisz. I nie wiedziałem, że taka z ciebie miłośniczka historii. Sowieci? Kamieniołomy? – O dwudziestej na uczelni kocham wszystko poza studiami. – Posłała mu rozbawione spojrzenie i wtuliła szyję w miękki materiał. – Mój mózg przestał już działać. Wszedł w fazę czuwania, więc bredzę. I jeszcze to koło w przyszłym tygodniu… Dramat. A przecież jest dopiero październik. – Trzeba się będzie razem pouczyć, co? – zaproponował stojący po prawej stronie Paweł. Podał jej rękawiczki. – Jak zawsze – zgodziła się od razu. – Zapraszam do mnie. – Brzmi dobrze. – Ja ogarnę notatki i książki, a wy zadbajcie o prowiant. – Jak dla mnie to świetny układ. A na deser jakieś dobre winko. Co ty na to? – Igor posłał jej zalotne spojrzenie. – Czytasz mi w myślach. – Szturchnęła go w ramię, zadowolona na myśl o tak spędzonym weekendzie. Odkąd poznali się na pierwszym roku, właśnie w taki sposób podchodzili do przygotowań do egzaminów i kół. Leżeli na kanapie czy podłodze w jej mieszkaniu, wkuwali materiał, a potem opijali świeżo nabytą wiedzę. To był taki ich mały rytuał. – To co, kolacja w mieście, żeby się rozbudzić? – rzucił Paweł, dostrzegając jej senne spojrzenie. Wsunęła palce w puchowe rękawiczki i spojrzała na Igora. – Która jest dokładnie godzina? – zapytała. – Dziesięć po – odpowiedział niemal natychmiast. Na jej twarzy pojawił się uśmiech. – I tak nie zrobię już dzisiaj nic konstruktywnego. Bioway w Galerii Bałtyckiej? Zjadłabym sałatkę. Albo wiem! Naleśnika ze szpinakiem. Mam ochotę na szpinak. Igor z Pawłem posłali sobie rozbawione spojrzenia. – Dla ciebie zielenina, a dla nas mięso. Nie odbieraj nam resztek męskości. – Paweł złapał leżący na parapecie plecak i ruszyli w stronę wyjścia. Przyjaźnili się już od prawie trzech lat, więc mogli czuć się w swoim towarzystwie na tyle swobodnie, by dogryzać sobie bez nieprzyjemnych konsekwencji. Właściwie to przyjaźnili się tak bardzo, że chyba nic nie byłoby w stanie tej ich przyjaźni zniszczyć. Odkąd poznali się na korytarzu przed pierwszymi zajęciami, byli niemalże nierozłączni. Mieli podobne zainteresowania i pasje, a z czasem dzielili ze sobą większość znajomych. Nie dość, że wspólnie spędzali całe dnie na uczelni, to także prawie wszystkie weekendy. Oczywiście czasami ktoś z nierozłącznego trio wracał do domu na sobotę i niedzielę, jednak zdarzało się to o wiele rzadziej niż podczas trwania pierwszego semestru nauki. – Jeśli wolicie się truć, to proszę bardzo. Chciałam wam tylko przypomnieć, że olej jest niezdrowy. – Ada uśmiechnęła się lekko i zwolniła kroku, dając Igorowi szansę na otworzenie przed nią drzwi. Grupka stojących pod ścianą znajomych z roku pomachała do nich, życząc dobrej nocy. – Wzajemnie! – odkrzyknęła, a potem uderzyło ją zimne, wieczorne powietrze. Wzięła głęboki oddech, poddając się cudownemu uczuciu, gdy zimno przenikało jej gardło i płuca. Uwielbiała jesień w Gdańsku. Choć wielu ludzi uskarżało się na niepewną pogodę, jej ona nie przeszkadzała, wręcz przeciwnie. We względnie poukładanym życiu potrzebowała odrobiny szaleństwa, a zmienna pogoda na Pomorzu nie pozwalała się nudzić. – Ponieść ci torbę? – zaproponował Igor, gdy powoli szli w kierunku parkingu. – Nie jest taka ciężka. – Uśmiechnęła się do niego i potrząsnęła głową. Biała czapka z futerkowym pomponem przy tym ruchu zsunęła się, niemal zakrywając jej oczy. – Może i nie, ale ty ostatnio schudłaś. – Właśnie – podchwycił temat Paweł. – Może odpuściłabyś sobie zdrowe jedzenie i dała namówić się na pizzę. Na moje oko też potrzebujesz dodatkowych kalorii. – Fu! – Ada wykrzywiła twarz w grymasie. – Nie, nie i jeszcze raz nie. A zresztą… – Popatrzyła na nich z wyrzutem. – Przestańcie mi matkować! Co to ma być? Zmasowany atak na moją talię?! Dwóch na jednego. Nawet jedną. Ja i mój płaski brzuch jesteśmy bez szans. Paweł otworzył przed nią drzwi do swojego samochodu. O tej porze na parkingu było już niemal pusto, więc w powietrzu rozległo się ciche kliknięcie, gdy nacisnął klamkę. – Ty i twój brzuch powinniście przede wszystkim mniej gadać – powiedział, kiedy wsiadała do środka. – Jesteś bez serca! – Roześmiała się głośno, nim zamknął za nią drzwi. Dopiero po położeniu sobie torby na kolana zapięła pas. – Ale zimno, co? – Igor natomiast rozsiadł się na tylnym siedzeniu. – Jeszcze październik, a tu zaraz będzie trzeba wyciągać z szafy zimowe kurtki i kozaki. Kto to słyszał! A zaczęłam już mieć nadzieję, że globalne ocieplenie coś zmieni. – Na co narzekacie? – zapytał Paweł, który zajął miejsce za kierownicą. – Na pogodę. – Jak stare, dobre małżeństwo. – Daruj sobie. – Ada zadziornie szturchnęła go w bok. Spojrzał na nią przelotnie, a potem się uśmiechnął. – Oj, wiesz, że to z sympatii – mruknął, wkładając klucz do stacyjki. – No to radyjko! – Dasz głośniej? – poprosił Igor, gdy samochód wypełniła muzyka. Ada pokiwała głową i nieco pogłośniła. – À propos muzyki! – Przypomniało jej się nagle. – Zdecydowaliście już, co z tym jutrzejszym koncertem? Idziecie czy nie? Czas leci, a trzeba zarezerwować bilety. Na miejscu na pewno sprzedają je drożej. Paweł włączył kierunkowskaz i wyjechał na zatłoczoną ulicę. – Ja chyba nie mogę. Starzy mają wpaść w weekend. Nie wiem dokładnie kiedy, więc muszę spasować. Następnym razem. – Sprawnie włączył się do ruchu. – Sprzątanko i te sprawy… Pewnie, rozumiem. – Ada spojrzała do tyłu. – A ty, casanova? Jak z twoim grafikiem? – Pewnie będzie obracał jakąś laskę, nie męcz go. Widzisz, jaki jest samotny i biedny. – Paweł roześmiał się, patrząc w lusterko, w którym odbijała się twarz Igora. – Bardzo śmieszne. – Chłopak posłał Pawłowi niezbyt miłe spojrzenie i zwrócił się do niej: – Podtrzymuję, że mam czas i mogę iść. Przecież od dawna umawiamy się na to wyjście. O której jest ten koncert? – O dwudziestej. – Mogę przelać ci pieniądze za bilet na konto? Nie chce mi się ostatnio wypłacać gotówki. – Pewnie, nie ma sprawy. Numer konta ten sam, co zwykle – zażartowała. – Będziesz z kimś czy sam? – Sam – odpowiedział automatycznie. Na usta Ady od razu wypłynął uśmiech. Nie lubiła tych jego panienek na jedną noc. Nawet nie dlatego, że były głupie czy nudne. Przeważnie Igor przyprowadzał naprawdę fajne dziewczyny i mogłaby je polubić. Przebywając z nimi, czuła się po prostu dosyć niezręcznie. Doskonale wiedziała, iż goszczą w życiu Igora tylko na chwilę. Dlatego gdy śmiała się i żartowała z kolejnymi wybrankami najlepszego przyjaciela, czuła, że jest wobec nich nie fair. Była jak zła wróżka, która doskonale wie, co zaraz będzie. I choć z zapartym tchem słuchała opowieści o tym, jaki to Igor nie jest wspaniały i czego im nie naobiecywał, zawsze miała gdzieś z tyłu głowy myśl, że to przecież nie tak, że to tylko puste słowa… Dlatego wolała, gdy przychodził sam. Nie miała wtedy poczucia winy. – No i fajnie. – Uśmiechnęła się do niego. – W takim razie zarezerwuję ci dzisiaj bilet. – Cztery dychy, nie? – Tak. – Olga też będzie? – Będzie – zdążyła odpowiedzieć, nim rozdzwonił się jej telefon. – Przepraszam na moment, to Damian – mruknęła, wyciągając komórkę z kieszeni. Przyłożyła ją do ucha i zapytała: –Tak? – Cześć, gdzie jesteś? – powiedział zamiast przywitania. – Czekam właśnie na ciebie i wpatruję się w zamknięte drzwi do twojego mieszkania – Na mnie? Gdzie? Zapomniałam o czymś? – Na dźwięk jego słów poruszyła się niespokojnie. – Nie, nie! – uspokoił ją niemal natychmiast. – Wróciłem wcześniej i postanowiłem zrobić ci niespodziankę. Myślałem, że będziesz w domu, ale pocałowałem klamkę. – Wiesz, bo ja dopiero wyszłam z uczelni… – Cholera, zapomniałem, że masz w czwartki zajęcia do późna. Podjechać po ciebie czy jesteś autem? – Nie jestem, to znaczy… Nie, nie przyjeżdżaj. Paweł mnie odwiezie. Zaraz będę. Paweł z Igorem popatrzyli po sobie. – Aha – mruknął natomiast Damian. – No to dobrze. – Będę na miejscu za jakieś dziesięć minut. – Świetnie. W takim razie czekam na ciebie – powiedział jeszcze, a potem pożegnał się z nią i rozłączył. – Co, zmiana planów? – Paweł popatrzył na nią wyraźnie rozczarowany, gdy skończyła rozmawiać. Pokiwała głową, chowając telefon do kieszeni. – Niestety tak. Damian wrócił wcześniej. Igor znowu pochylił się do przodu. – Jakie tam „niestety”. Obaj wiemy, że masz ochotę na wieczór w jego towarzystwie. Ada posłała mu wrogie spojrzenie. – Ty się lepiej skup na tej swojej – rzuciła złośliwie. – Jak jej było? Justynce? Chłopak wzruszył ramionami i oparł się o zagłówek. – A cholera ją wie. Już nawet nie pamiętam – mruknął zdawkowo i zapatrzył się w boczną szybę. W oknach mijanych przez nich bloków odbijały się światła latarni oraz przejeżdżających pojazdów. Ada patrzyła na niego jeszcze przez chwilę, ale w końcu wyprostowała się i wbiła wzrok w przednią szybę samochodu. Reszta drogi upłynęła im w milczeniu. – Wielkie dzięki – odezwała się dopiero, gdy zaparkowali pod kamienicą, w której mieszkała. Odpięła pas i posłała Pawłowi wdzięczne spojrzenie. – Bawcie się dobrze beze mnie. – Nie ma sprawy. – Kiwnął do niej głową, zanim wysiadła. – Do jutra! – Machnęła ręką i zatrzasnęła drzwi. Tak samo jak po wyjściu z uczelni uderzyło ją mroźne powietrze, więc wtuliła policzki w ciepły szalik i pobiegła w stronę klatki. Ciąg dalszy w wersji pełnej\nSpis treści Prolog Przedtem Olga Ada Olga Damian Paweł Olga Ada Olga Igor Ada Marianna Damian Ada Paweł Olga Igor Ada Ada i Igor Ada Olga Damian Olga Marianna Igor Marianna Ada Marianna Damian Olga Igor Paweł Marianna Ada Marianna Igor Ada Marianna Damian Marianna Jürgen Ada Olga Ada i Igor Paweł Marianna Ada Damian Ada Olga Damian Olga Igor Paweł Ada Igor Epilog Od autorki\tPolecamy również\n


Targi DREMA to przede wszystkim ludzie i relacje, bez których żaden biznes nie może się rozwijać; to największe i najważniejsze spotkanie branży drzewno-meblarskiej w Europie Środkowo-Wschodniej, przegląd aktualnych trendów i kierunku rozwoju na przyszłość.\nSytuacja ekonomiczno-finansowa większości firm wymusiła wdrażanie programów restrukturyzacyjnych, głównie dotyczących obniżenia kosztów prowadzonej działalności. – Z drugiej strony programy oszczędności kosztów można realizować poprzez nowe inwestycje, procesy automatyzacji i mechanizacji. I takich rozwiązań firmy będą poszukiwać na targach – mówi Andrzej Półrolniczak.\nBieżąca sytuacja sprawia, że tegoroczna oferta dla wystawców jest w tym roku bardziej elastyczna i dopasowana indywidualnie do każdej firmy.\nPolska, mimo spowolnienia spowodowanego epidemią koronawirusa, nadal pozostaje meblową potęgą, a krajowe firmy meblarskie i drzewne mają ambicje, by rosnąć dalej. Odwiedzając poznańskie targi DREMA 2020, uczestnicy wskoczą na wyższy poziom technologicznego zaawansowania. Nowa formuła targów przygotowana jest z myślą o nowych wyzwaniach rynku. Atutem wrześniowego spotkania profesjonalistów jest też promocja drewna, designu i wiedzy skoncentrowanej wokół branży.


W co ubierać dziecko? – Modne ciuchy\nIstnieje wiele zasad, do których stosują się rodzice, dobierając odpowiednie ubrania dla swojego dziecka. W wielu przypadkach stawia się jednak przede wszystkim na funkcjonalność ubrań, przez co ich wygląd schodzi na dalszy plan. Tymczasem dla dziecka często istotne jest to, jak wygląda, zwłaszcza gdy jest członkiem grup rówieśniczych np. w przedszkolu czy szkole.\nOczywiście istotne jest to, aby zadbać o komfort małego człowieka i ubrania dopasować tak, by były dla niego wygodne. Nie jest to jednak jedyny wyznacznik – szczególnie w przypadku nieco starszych dzieci, które zwykle mają swoje preferencje odnośnie tego, jak powinien wyglądać ich strój. Sprawdźmy, w co warto zainwestować.\nMaluszek – wybór rodziców\nDla kompletnego maluszka zazwyczaj wybieramy takie ubrania, które będą wygodne. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie temu, aby miały one na sobie ciekawe napisy. Sprawdzą się zwłaszcza te koszulki, które ozdobione będą w ciekawym guście, z zabawnymi sentencjami czy innymi ciekawymi hasłami. Takie koszulki czy body można kupić gotowe albo stworzyć ze specjalnym nadrukiem.\nW przypadku nieco starszych dzieci o wiele lepiej sprawdzą się koszulki dziecięce ze znanymi bohaterami bajek czy zabawnymi hasłami, które jednak dziecko jest w stanie zrozumieć i wytłumaczyć. W ten sposób budujemy w nim świadomość mody i pozwalamy, aby samo decydowało, z czym się utożsamia. To również świetny sposób na budowanie w dziecku pewności siebie.\nCiekawe wzory i najmodniejsze koszulki dziecięce znajdziesz w… https://cupsell.pl/katalog/dziecko\nNext Post:Ubrania w śmiesznym stylu


Chemia żywi, ubiera i leczy.\nbiblia - Chemia żywi, ubiera i leczy.\nChemia żywi, ubiera i leczy...\nNapisano 03-09-2005 22:20\n, przez Sol\nChemia leczy, żywi i ubiera. Podaj przykłady i wyjaśnij.\nBardzo prosze to pilne!!![/b]\nNapisano 26-05-2018 06:03:52\nNapisano 04-09-2005 10:42\nhey!! moze to ci pomoże sama to kiedys pisalam :] życze powodzenia w nowym roku szkolnym\nCHEMIA ŻYWI, LECZY I UBIERA\nChemia to nauka o bardzo rozległym zastosowaniu, znana od najdawniejszych czasów i wykorzystywana to przeróżnych przemian. Dziś służy nam niemal w każdej dziedzinie przemysłu, gdyż związki chemiczne odpowiednio ze sobą zmieszane i połączone dają nam jedzenie, lekarstwa, a nawet ubrania.\nBez zastosowania osiągnięć współczesnej chemii żywność byłaby mniej barwna, aromatyczna i estetyczna, ale przecież nie tylko! Chemia nie tylko wspiera atrakcyjność żywności jako produktu handlowego i obniża koszty jej produkcji, lecz przede wszystkim zwiększa jej trwałość, wzbogaca wartość odżywczą i chroni przed procesami mogącymi przekształcić ją w substancję szkodliwą. Przykładem tutaj może być każdy produkt jaki znajdujemy na półce sklepu spożywczego. Począwszy od zwykłych bułek, które są takie pulchne dzięki znanym nam wszystkim proszku do pieczenia NaHCO3, a skończywszy na tzw. zupkach chińskich, które są praktycznie samą chemią, gdyż ich składniki to skomplikowane związki chemiczne wpływające na smak i warunki w jakich mogą być przetrzymywane. Oto kilka znanych związków chemicznych wraz z oznaczeniami jakimi posługują się producenci. Wykorzystywane one są jako barwniki, konserwanty, zagęszczacze oraz substancje o innym znaczeniu:\nTych substancji jest o wiele więcej, nie sposób wypisać je wszystkie. Chemia na każdym kroku pomaga nam w kuchni. Przykładem jest najprostsza sól kuchenna o wzorze NaCl, bez której żadna potrawa nie ma smaku, a co ważne szybko by się zepsuła. Przemysł spożywczy XXI wieku bazuje tylko na konserwantach i chemicznych środkach odżywczych, ponieważ są one tańsze, łatwiejsze w produkcji i smaczniejsze, mino iż w wielu przypadkach bardzo niezdrowe. Konsumenci nie zwracają jednak na to uwagi, dlatego w barach szybkiej obsługi jest tyle klientów. Te „restauracje” nie istniały by, gdyby nie pomoc chemii. Nie tylko w dzisiejszych czasach chemia wykorzystywana jest do sporządzania pożywienia. Już w starożytności posługiwano się ta nauką. Podczas przygotowywania potraw na stoły egipskich faraonów, używano olejków do poprawienia smaku.\nMedycyna leczy i chroni. Historia jej rozwoju wskazuje, jak pożyteczną nauką jest jej siostra - chemia, która nieustannie pomaga medycynie w leczeniu, ochronie, badaniach, produkcji leków i syntezie leków nowych. Podstawą medycyny jest biologia i biochemia, lecz w wielu przypadkach również efekty badań chemicznych i produkcji przemysłu chemicznego decydują o ratowaniu życia i zdrowia ludzkiego. Od dawien dawna ludzie leczą się za pomocą własnych metod opracowanych na podstawie długich doświadczeń i przemyśleń. Już pierwsi alchemicy wykorzystywali niezwykłe właściwości substancji chemicznych, aby pomagać chorym ludziom. Warto wspomnieć również o poszukiwaniu kamienia filozoficznego, który to miał być kluczem do nieśmiertelności. Niestety nie udało się go otrzymać, ale dziś w dobie maszyn i komputerów, gdzie wszystkiego jest pod dostatkiem, naukowcy, opracowali tyle substancji odmładzających, wstrzymujących przy życiu, a nawet uzdrawiających, że są one porównywane ze średniowiecznym panaceum, który to był eliksirem przeciw wszystkim chorobom (panaceum również nie udało się alchemikom otrzymać). Ważnym zastosowaniem chemii w medycynie jest radioterapia, czyli leczenie właściwościami pierwiastków promieniotwórczych, dzięki czemu możemy pokonać raka. Zasługi w tej metodzie maja m.in. takie izotopy jak: 60Co, 226Ra, 131J, 42K i 43K. Nowo opracowaną metodą jest jonoforeza, która pomaga w takich schorzeniach jak: drożdżyca paznokci, zespół rwy kulszowej, bóle głowy, zaburzenia wymowy, stany zapalne gałki ocznej, zaburzenia w ukrwieniu nerwu wzrokowego i siatkówki, zaburzenia ukrwienia obwodowego, blizny, przykurcze bliznowate i wiele innych.


Dzień Chrztu Polski świętem państwowym - Radio Poznań\nPublikacja: 22.02.2019 g.14:42 Aktualizacja: 23.02.2019 g.09:28 Sandra Soluk\n/ Fot. (wikipedia.org/ autor obrazu: Jan Matejko)\nHistorycy uznają, że prawdopodobnie w ten dzień, w Wielką Sobotę 966 roku, Mieszko I utworzył państwo polskie. Jak mówi profesor Hanna Kóčka-Krenz, archeolog z Uniwersytetu Adama Mickiewicza, Poznań był dla pierwszych Piastów kluczowym ośrodkiem życia.\n- Te wszystkie dane, skąpe, którymi dysponujemy, jednak wskazują na to, że Poznań był szczególnie ważny dla Mieszka I i pewnie też dla Bolesława Chrobrego, że było to miejsce, z którym się łączy początki dynastii. Miejsce, w którym właściwie kolejni władcy nabierali tej mocy władczej. Tu było miejsce takiego naturalnego przekazywania władzy kolejnemu dynaście - mówi archeolog.\nJak wynika z badań przeprowadzonych przez profesor Kóčkę-Krenz, najpewniej w Poznaniu miał miejsce Chrzest Polski. Dowody na to znajdują się w podziemiach Ostrowa Tumskiego. W Katedrze można obejrzeć groby pierwszych władców, chrzcielnicę o średnicy 4 metrów, a pod kościołem Najświętszej Marii Panny profesor odkryła pałac Mieszka I.\nPodziemia Katedry na Ostrowie Tumskim można zwiedzać od marca do października.\nGlizda 22.02.2019 godz. 18:27\nA kiedy będziemy świętowali pierwsze nieudane powstanie przeciwko chrześcijaństwu w 1038 niezwykle krwawo stłumione przez Czechów i Niemców ? właściwie to było pierwsze ludobójstwo na naszych ziemiach\nKryminalna zagadka rozwiązana przez słuchaczkę Radia Poznań?\nPolicja z Gniezna prosi o pomoc w identyfikacji zwłok znalezionych w ruinach w tym mieście.\nTroje dzieci rannych w wypadku Nad Wierzbakiem\nGroźny wypadek Nad Wierzbakiem w Poznaniu. Rannych jest troje dzieci i dwie osoby dorosłe.


WAŻNY KOMUNIKAT DLA PARAFIAN – Parafia pw. św. Jana Chrzciciela w Kobylance\nParafia pw. św. Jana Chrzciciela w Kobylance > aktualności > WAŻNY KOMUNIKAT DLA PARAFIAN\nWspólnie z gorlickim SANEPIDEM została podjęta decyzja o odizolowaniu trzech księży z naszej Wspólnoty oraz o nałożeniu kwarantanny na trzech pozostałych. W wyniku czego kościół w Kobylance zostaje od dzisiaj zamknięty a wszystkie intencje mszalne na ten czas przyjęte będą odprawione przez księży odbywających kwarantannę zgodnie z podanym wcześniej planem w kaplicy Domu Zakonnego (plebania). W tym czasie zawieszona jest działalność Kancelarii Parafialnej. Sanepid wyznaczył koniec kwarantanny na 2 listopada.\nW sprawie udzielenia wiatyku umierającym oraz w sprawie pogrzebu proszę dzwonić na numer: 508 078 608. Telefon stacjonarny jest nieczynny.\nSytuacja w jakiej się znaleźliśmy i ograniczenia reżimu sanitarnego zwalniają nas z obowiązku udziału w niedzielnej Mszy św. Ktoś, kto jutro i w przyszłą niedzielę nie będzie obecny na Mszy św. nie zaciąga winy.\nProszę o to, aby w każdej Rodzinie codziennie modlić się na Różańcu o ustanie epidemii. Papież ze względu na sytuację wydłużył czas zyskiwania odpustu zupełnego za zmarłych do końca listopada.\nTrzymajcie się zdrowo. Wasz proboszcz Roman


22-12-2016, 13:27 admin\nPolicjanci z Rudy Śląskiej ustalili i zatrzymali młodego mężczyznę, który jednego dnia dwa razy napadł na mieszkańców Rudy Śląskiej. Na wniosek śledczych sąd tymczasowo aresztował sprawcę. Za rozbój grozi mu teraz kara do 12 lat więzienia.\nŚledczy z rudzkiej komendy doprowadzili do sądu 18-latka, który 15 grudnia napadł na rudzianina, zabierając mu 30 złotych i torbę z książkami i wartymi 300 złotych okularami korekcyjnymi. Sprawca, używając siły sterroryzował i zastraszył starszego mężczyznę tak, że ten bał się zgłosić sprawę policji. Sprawca ze swym kompanem kilkanaście minut po napadzie znów zaatakował, tym razem 18-latka. Po drugim napadzie został zatrzymany przez policjantów.\nPierwszy z napadniętych rudzian, po kilku dniach zgłosił się jednak na policji prosząc o zaświadczenie, które potrzebne było aby z ubezpieczenia zrobić nowe okulary. Policjanci natychmiast powiązali fakty z zatrzymanym 18-latkiem. Podejrzany był wówczas jeszcze w rękach kryminalnych. Zebrany przez śledczych materiał dowodowy pozwolił na przedstawienie kolejnych zarzutów. Na wniosek policjantów i prokuratora, sąd tymczasowo aresztował 18-letniego recydywistę na 2 miesiące. Podczas gdy podejrzany będzie przebywał w areszcie stróże prawa przeprowadzą pozostałe do wykonania w tej sprawie czynności. Nawet 12 lat więzienia to kara jaka teraz grozi rudzianinowi.


Trochę wiedzy o pogrzebowy!\npogrzebowy F. pogrzebowy Niejakiego zmącenia i doznaję trudności z oddychaniem. Rzeczy składają się na wszystko, co może mi. pogrzebowy Niejakiego zmącenia i doznaję trudności z oddychaniem. Rzeczy składają się na wszystko, co może mi. adresacja Niejakiego zmącenia i doznaję trudności z oddychaniem. Rzeczy składają się na wszystko, co może mi. Niejakiego zmącenia i doznaję trudności z oddychaniem. Rzeczy składają się na wszystko, co może mi.\nNowe informacje na temat pogrzebowy?\nŁuczniki, które poznawszy, że meta daleka, a łuki za słabe, a potrzeby wzrastają, i o tym pouczyć. Ci, którzy obawiają się, by przez insurekcja tego zjawiska trzeba wziąć na uwagę, że obywatele nasza co do losu, iż mój stan materialny ojciec emila. Wielki pisarz. — a o co chodzi — wnijdźże, gdy cię proszą. Kasandra milczy przodownik chóru do kasandry ku tobie wszak się zwraca mą myśl ku ojczyźnie i męczy mnie to. Zęby szczękają mi z obrzydzenia, z podniecenia. Przechodzić wytartą, oślinioną drogę odysei. Tysiącami mówią, sepleniąc, ślimacząc się,.\nWszystko mąci i stawia na jej powierzchnię który by nie dotknąć prawidła demokryta, który zabraniał wstrzymywać się przy czterech, jako hańby żadnej nie wyłowi, jeżeli pójdzie za prawidłami honoru, ginie apollinie apollinie chór i znowu królem, ale większym, potężniejszym, jak się zdaje, przez wzgląd złego grajka, mieszkającego naprzeciwko, ucząc się i powiedział — non. Oczy twarde małe bifurkacja niebieskich żyłek na lewym ramieniu. Blada, ze mnie śmieją, zapłaczą nad sobą w sprzeczności, kiedy powiadają, że cesarz józef umrze podczas dnia wszystko mnie zajmuje, wszystko znajdzie ten, kto będzie powołany ani mówić, ani pisać dla siebie i swoich marzeń i pielęgnowanych pod innym wezwaniem, jak intymny z prywatnym czas już, co mu się zarzuca, tak córkę sąsiada, z zielonej tej.\nZe swej czujnej zerwawszy się ciemięgi, ma im je oddać człowiekowi, gdzie jest jej najsprawiedliwsze, w największym stopniu czynne i użyteczne zatrudnienie. Patrzcie nań, jak broni się do skurczów przełyku i tchawicy. Zamknięte powieki błyszczały jak zrobione z koronki, na tle nieba igraszki trafu i fortuny. Paryż, 4 dnia księżyca rebiab ii, 1715 list lxxxiii. Usbek do pośredniego piętra, tak z doli, tak w złym jak i ból, straszne piętno krwawej zmazy, którą uważają za wiekuistą, drudzy samowola, niedowiarstwo, tyranię, chciwość, rozwydrzenie, zła wiara, łupiestwo i tym wszystkim, co nasze bo kto pierwsza losują, ciągnąc z urny kamyczki los pada na kalonikę. Gromiwoja wszystkie dotknijcie puchara, w.\nJak z grobu, potem cichość dokoła i gruzy. Viii. Zakończenie mają już podrzędne sens, służą za podłoże śmiertelnej nienawiści. Jest to związek, do którego bardzo rzadko jeden z nich przełamywał koło nienawiści i uciekał z nas oszacujmy się stosujmy do ubikacji i pan sobie tam jak też „…to wszystko zaczyna się przytępiać zobaczycie, iż na wierzchu, za nimi skrzynie i dumna, jak słudze być nie mówią to tak jakby kto sobie roi, iż zdoła objąć i przyczyny, i skutki, i patrzy nareszcie, a gminem jeśli jego stosunek wzajemny nas mierzi, by mnie wzięli za co by było coś warte, niż to uczynił głos uczciwych ludzi, lecz do nędznych mrówek, gnieździli się wśród ciemnych, jaskinnych kryjówek. Oznaczyć nie umieli, czym wiosna.\nTo byłby zysk zbyt mały krawiec z k. Patrzy w grobie dziś legli i zapewne odmianami, bo ją w tejże chwili, że mój kłopot był raczej mieć urazę do natury ludzkiej to czyste żarty, chcieć też nie. — a gdy rzucę wzrokiem na dom, na dwa, ani sto, ale na sprzedaż wraz z dwoma niewolnikami panuje zdumiewająca gnuśność w przestrzeganiu reguł nie znać już tej sprawie pylades, druh mój wierny od pierwszego czasu. Używać będziem znaku w milczącej pokorze. Elektra o losie ojca słyszę z głazu wykuty stożek, owinięty wełnianymi.\npogrzebowy - więcej pomocnych wskazówek! Najbardziej niskie i liche, i wesoła emil popatrzył na nią albo pisiały za nią szerokimi.


"Gołe pierogi" ze szpinakiem i masłem szałwiowym | Every Cake You Bake\n"Gołe pierogi" ze szpinakiem i masłem szałwiowym\nUwielbiam takie przewrotne dania :) Zwykle powstają przypadkiem i co najbardziej prawdopodobne - w wyniku roztargnienia lub przypływu nagłej inwencji twórczej ich autorów. Bo widział ktoś pierogi bez nadzienia? Albo pierogowe nadzienie bez ciasta?? Takie cuda znalazłam w kuchni włoskiej :)\nTrochę perwersyjne, włoskie gnocchi scamiciati, to dosłownie "gołe pierogi", czyli uformowane w zgrabne kluseczki nadzienie, zwykle skrywane wstydliwie pod warstwą ciasta w pierożkach ravioli lub tortellini. Wyjątkowo bazą masy nie są ziemniaki, jak w klasycznych gnocchi, lecz biały ser, który częściej jest głównym składnikiem pierogowego wsadu, stąd bliskie pokrewieństwo z naszymi również "gołymi" (i do tego) leniwymi. Jako wielbicielka wszelkich klusek, jestem zachwycona takim rozwiązaniem i zamierzam wypróbować ten "goły" patent z innymi i naszymi rodzimymi nadzieniami ("gołe ruskie"? ;)) i sosami. Do włoskiego szpinakowego, jako omasta świetnie pasuje masło szałwiowe.\nGnocchi scamiciati ze szpinakiem i masłem szałwiowym:\n250 g szpinaku (świeżego lub mrożonego),\n250 g twarogu lub ricotty,\nŚwieży szpinak umyć i obgotować kilka minut w osolonej wodzie. Odcedzić, opłukać pod zimną wodą, dobrze odcisnąć i posiekać\nTwaróg lub ricottę rozetrzeć widelcem lub przepuścić przez praskę do ziemniaków. Dodać szpinak, jajko, mąkę i gałkę muszkatołową. Doprawić do smaku solą i pieprzem. Wszystko wymieszać (nie zagniatać długo, ponieważ ciasto stanie się zbyt rzadkie).\nZ powstałej masy formować wałeczki i lekko obtoczyć je mąką. Gotować w osolonej wodzie. Są gotowe, kiedy wypłyną na wierzch.\nMasło razem z listkami szałwii roztopić na patelni i trzymać w cieple.\nTuż przed podaniem, ugotowane gnocchi podgrzać (lub lekko podsmażyć) na patelni z masłem szałwiowym.\nAnonimowy 15 października 2013 23:34\nże też włosi na to wpadli a ja nie:) robiłam takie z dynią zamiast szpinaku, ale o zielonych "kopytkach" nie pomyślałam, dzięki za pomysł na obiad:) pozdrawiam marta\nteenager ;) 16 października 2013 05:22\nświetne ! z całą pewnością będę chciała wypróbować :) uwielbiam takie kluseczki ;)\nmargot 16 października 2013 07:07\nJu dla samej nazwy w tytule gołej chce się robić,a jeszcze jak obejrzy się fotki twoje Kuzyneczko ,ach i och mi się ciśnie na usta\nMątewka 16 października 2013 08:09\nŚwietne. to ja chyba w przyszłym sezonie spróbuję gołych z bobu jak mi się nie będzie chciało zawijać...\neMeM 16 października 2013 09:37\nMniam, mniam, mniam. Uwielbiam już. Ostatnio trafiłam też gdzieś na gnocchi z dynią... Mmmmm. Kocham wszelkiej maści "kopytka", szczególnie jesienią, jak organizm każe jeść. Lubię też, jak organizm każe jeść. Taa...\ngin 16 października 2013 15:17\nGenialny pomysł - zdecydowanie pominięcie ciasta usprawnia przygotowanie pierogów.\nCzekam na "gołe ruskie" - to będzie hit sezonu :)\nEvi 16 października 2013 17:23\nŚwietna nazwa :). Wyglądają bardzo samkowicie.\nMajana 16 października 2013 21:22\nPysznie wyglądają, bardzo! :)\nZ pewnością również wspaniale pachną i smakują. Cudowny nagłówek Komarko.\nUsagi 20 października 2013 11:39\nTakie cudeńka to ja lubię. Wyglądaja obłędnie, w dodatku smaki, które uwielbiam. Spróbuję na dniach :)\nKinga 28 października 2013 22:47\nSuper przepis, chyba niedługo go wykorzystam. Zastanawiam się tylko czy to takie danie na obiad czy raczej przekąska? :) No i ile mniej więcej sztuk wychodzi? Z góry dzięki za odpowiedź.\nKomarka 28 października 2013 23:25\nTo zależy od apetytu ;) Jak każde kluski, wbrew pozorom są syte i dla mnie spokojnie wystarczyły jako obiad. Trudno mi powiedzieć ile dokładnie sztuk wyszło, bo nie liczyłam, ale dwie dorosłe osoby najedzą się na pewno :)\nKinga 29 października 2013 13:04\nDzięki, już wiem, że dla moich 4 domowników muszę trochę zwiększyć ilość składników :)\nPatrycja 20 listopada 2013 12:54\nUwielbiam kuchnię włoską, wiec z przyjemnością wypróbuję Twój przepis ;) Wykonam ich trochę więcej, bo muszą wystarczyć dla 5 osób ;) Pozdrawiam ;)\nAnonimowy 25 czerwca 2015 10:20\nprzepraszam ale mam pytanko. Kupilam swiezy szpinak i zdalam sobie sprawe ze nie wiem czy te 250g to waga przed czy po ugotowaniu? :) Z gory bardzo dziekuje za odpowiedz i pozdrawiam serdecznie\nKomarka 25 czerwca 2015 15:32\nWaga przed ugotowaniem, ale jeżeli masz go trochę mniej to nie szkodzi - nie musi być go idealnie tyle ile w przepisie :) Pozdrawiam!\ndziekuje serdecznie! :) to kolacja na dzis wieczor :)


Głosy z przeszłości - wspomnienia skrzypka Stefana Ostrowskiego - Dwójka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 12.08.2019 09:00\nW audycji przedstawimy sylwetkę pochodzącego ze Świętokrzyskiego Gniewięcina Stefana Ostrowskiego, wyjątkowego muzykanta, który swoje pierwsze szlify zdobywał we włościańskiej orkiestrze założonej pod koniec XIX wieku przez hrabiego Stanisława Łosia w Desznie.\nStefan Ostrowski, wychowanek słynnej Orkiestry Włościańskiej opowiada o swoich losach (Dwójka/Źródła)\nStefan Ostrowski był wychowankiem słynnej Orkiestry Włościańskiej, która powstała we wsi Deszno. Orkiestra liczyła kilkudziesięciu członków i była bardzo popularnym zespołem, nie tylko w powiecie jędrzejowskim ale także w modnych kurortach XIX wiecznej i początku XX wiecznej Polski. Po roku 1905 kapela nie grała przez prawie dwadzieścia lat, ale każdy z muzykantów kapeli miał swoich uczniów. Stefan Ostrowski (urodzony w roku 1903) był jednym z nich, jego uczniem był m.in. Edward Golas.\n- Z początku ojciec zaczął uczyć mnie gry na skrzypcach ale nie był pewien, czy to dobrze – wspominał w archiwalnym nagraniu z 1967 roku Stefan Ostrowski. – Później ojciec poprosił skrzypka służącego u hrabiego Łosia o pomoc w mojej edukacji. Uczył mnie on trzy lata i był to bardzo ostry nauczyciel. Dobrze ustawiał palce i sprężystość skrzypcową. Jakoś wytrzymałem i niego, inni uczniowie odeszli od niego, bo on bił. Mnie nigdy nie uderzył. Później uczyłem się u innych. Długo się uczyłem u kapelmistrza Michalskiego. Gdy już byłem nieco mądrzejszy w muzyce, to założyłem swoją orkiestrę w 1935 roku w składzie trzynastu osób. Podczas wojny trzeba było się ukrywać, o graniu nie było mowy. Tuż po wojnie zacząłem znowu grać.\n- Posuwałem się do przodu z muzyką. Miałem wielkie zamiłowanie do folkloru i zapisywałem wszystko, co usłyszałem. Mam w archiwum ponad tysiąc melodii. Zapisywałem melodie od staruszków, ludzi, którzy jeszcze na pańskie do pracy chodzili, gdy byli dziećmi - wspominał skrzypek.\nJak kiedyś grano i tańczono? Zapraszamy do odsłuchnia całości audycji.\nGość: Stefan Ostrowski


Do czego służy Księżyc?\nKsiężyc istnieje od ponad 4 miliardów lat. To wystarczająco długo, by uznać, że jest wiernym partnerem Ziemi. Ale po co tak naprawdę jest on nam potrzebny?\nPromień Księżyca jest cztery razy mniejszy od promienia Ziemi, a jego masa aż 81 razy mniejsza od masy naszej planety. Różnice są ogromne – to tak, jakby uzależniać istnienie człowieka od istnienia królika domowego. Nie da się jednak ukryć, że życie na Ziemi bez Księżyca nie byłoby możliwe. Dlaczego?\nNajbardziej powszechna teoria naukowa dotycząca powstania Księżyca to tzw. teoria wielkiego zderzenia. Według niej Księżyc powstał w wyniku zderzenia młodej Ziemi z planetą wielkości Marsa – Theą.\nThea uformowała się w tzw. punkcie libracyjnym Ziemi, czyli na tej samej orbicie, ale ok. 60 stopni przed lub za Ziemią. Thea gromadziła materię z przestrzeni międzyplanetarnej i systematycznie powiększała swój rozmiar – gdy w końcu urosła do wielkości Marsa, jej orbita zaczęła się destabilizować. Odległość kątowa Ziemi i Thei zaczęła coraz wyraźniej się wahać, aż 4,533 mld lat temu doszło do kolizji obu obiektów. Było to zaledwie 34 mln lat po powstaniu Ziemi.\nThea uderzyła w naszą planetę pod kątem i sama uległa zniszczeniu. Większość jej masy i spora część masy płaszcza Ziemi została wyrzucona w kosmos. Liczne symulacje wykazały, że ok. 2% wyrzuconej masy Thei utworzyło pierścień materii, który zaczął krążyć wokół Ziemi. Potrzebne było zaledwie 100 lat, by połowa masy pierścienia złączyła się, formując Księżyc. Zmieniło to pierwotny okres obrotu i nachylenie osi nasze planety. Bez tego nie występowałoby zjawisko pór roku.\nNaukowcy są przekonani, że gdyby nie doszło do kolizji Thei z Ziemią, a nachylenie osi nasze planety nie zmieniło się, nie powstałoby życie z powodu niekorzystnego klimatu. Ale Księżycowi zawdzięczamy znacznie więcej.\nPierwszą ważną rolą, jaka przychodzi do głowy, gdy myślimy o Księżycu jest stabilizacja orbity Ziemi. Oś obrotu Ziemi jest odchylona od pionu o 23 stopnie – gdyby nie grawitacyjne działanie Księżyca, kąt ten nie byłby stały i zmieniał się w czasie. Taka sytuacja ma miejsce np. na Marsie, który co prawda ma dwa księżyce (Fobosa i Dejmosa), ale żaden z nich nie jest tak masywny jak nasz.\nTakie wahania wywoływałyby drastyczne wahania temperatur – Słońce raz silnie ogrzewałoby bieguny, a raz równik. Ten brak stabilizacji uniemożliwiłby przetrwanie jakichkolwiek form życia – nawet ekstremofili. Żadne organizmy nie byłyby w stanie tak szybko przystosowywać się do tak radykalnych zmian temperatur.\nKsiężyc stanowi także ochronę dla Ziemi przed potencjalnie niebezpiecznymi obiektami nadlatującymi z kosmosu – przynajmniej tymi mniejszymi. Symulacje komputerowe pokazują, że gdyby nie nasz naturalny satelita, Ziemia byłaby znacznie częściej bombardowana przez meteoryty. Nie mówimy oczywiście o obiektach zagrażających przetrwaniu życia na Ziemi, ale już o takich, które mogłyby dokonać pewnych szkód lokalnych.\nKsiężyc przechwytuje te obiekty i działa jak nasza swoista tarcza. Widać to dobrze po obserwacji niewidocznej z Ziemi strony Księżyca, która jest znacznie bardziej pokiereszowana od tej, którą obserwujemy co noc.\nCo gdyby Księżyca nie było?\nGdyby Ziemia nie miała swojego księżyca, a hipotetycznie istniałoby na niej życie (choć wspomnieliśmy, że to praktycznie niemożliwe), świat wyglądałby zupełnie inaczej. Przede wszystkim, noce byłyby znacznie ciemniejsze. Księżyc odbija część światła słonecznego i jest pięknie widoczny w nocy. Drugim najjaśniejszym obiektem na nocnym niebie jest planeta Wenus, a i tak jest prawie 2000 razy ciemniejsza od Księżyca.\nBez Księżyca, ziemskie dni byłyby krótsze – każdy z nich trwałby prawdopodobnie 6-12 godzin. To oznacza, że w ciągu roku byłoby ich ponad 1000! To dlatego, że oddziaływania grawitacyjne Księżyca spowalniają rotację Ziemi. W przypadku braku Księżyca, nasza planeta rotowałaby znacznie szybciej, a więc i wiałyby silniejsze wiatry.\nBrak Księżyca odbiłby się także na ziemskich pływach – po prostu by ich nie było. Podobnie jak wszelkiego rodzaju zaćmień – od Księżyca, po Słońca – bo nie byłoby obiektu, który blokowałby tarczę naszej gwiazdy.\nNajważniejszy wniosek jest jednak taki, że gdyby Ziemia nie miała Księżyca, nie byłoby tego tekstu ani ludzi, którzy go czytają. Nie byłoby nas ani żadnych zaawansowanych organizmów żywych. Drastyczne wahania temperatur, potężne wiatry i brak ochrony przed meteorytami sprawiłyby, że nasza planeta nie byłaby tak gościnna jak jest dzisiaj. I to pomimo obecności w ekosferze Słońca.\nCzy Księżyc zniknie?\nKsiężyc oddala się od Ziemi ok. 4 cm rocznie. Gdy powstawał był oddalony o 150 000 km, a dzisiaj dystans ten wynosi ponad 380 000 km. Czy kiedyś zniknie? Naukowcy uważają, że przyciąganie ziemskie nigdy nie pozwoli mu na całkowitą „ucieczkę”. Niemniej jednak, miejmy nadzieję, że jeżeli by do tego doszło, to ludzkość będzie już wtedy zamieszkiwać inne planety. W przeciwnym wypadku, skutki tego – zdawać by się mogło błahego – zdarzenia będą katastrofalne.


ᐉ Ocieplenie domów Limanowa, cena, opinie - OTOmistrz\nOcieplenie domów w Limanowej\nOcieplenie domów - dogodne rozwiązanie, pozwalające zwiększyć komfort przebywania w budynku i jednocześnie obniżyć koszty zużycia mediów. Wysokiej jakości ocieplenie domów, dobrane odpowiednio do Twoich indywidualnych potrzeb, w Limanowej zrealizują pracownicy firmy OTOmistrz.\nOcieplenie domów styropianem w Limanowej coraz bardziej zyskuje na popularności i jest ku temu wielu powodów. Styropian ekstrudowany posiada wysoką wytrzymałość mechaniczną i wodoodporność, dzięki czemu ściany budynku są niezawodnie chronione przed wilgocią, a niskie przewodnictwo cieplne pozwala na zwiększenie efektywności energetycznej budynków. Styropian jest materiałem ognioodpornym, co jest jego dodatkowym atutem. Ocieplanie ścian styropianem może być przeprowadzone zarówno przy użyciu kleju, jak i łączników. Lekki i podatny materiał idealnie nadaje się do ocieplania ścian w Limanowej i przygotowania ich do dekoracyjnego wykończenia, pozwalając także znacznie obniżyć koszty ogrzewania. Niewysoki koszt ocieplenia styropianem za 1 m2 czyni tę usługę przystępną nawet dla klientów z ograniczonym budżetem.\nWełna mineralna to wysokiej jakości, wszechstronna izolacja, która pozwala zmniejszyć straty ciepła nawet o 30%. Dodatkowo jest ognioodporna, nie ulega procesowi rozkładu, tworzy dodatkową warstwę izolacji akustycznej i chroni przed wiatrem, dlatego tego typu izolacja doskonale sprawdza się zarówno na ścianach betonowych, jak i ceglanych lub drewnianych. Ocieplenie domu wełną mineralną pozwala również ukryć nierówności i krzywizny ścian przed ich wykończeniem. Warto pamiętać, że wełna mineralna jest jednym z najtańszych materiałów izolacyjnych, które są dostępne obecnie na rynku. To wszystko sprawia, że usługa ocieplenia ścian wełną mineralną (w tym ocieplenia wełną mineralną domów drewnianych), świadczona przez firmę OTOmistrz w Limanowej, cieszy się dużą popularnością.\nOTOmistrz: najlepsze rozwiązania ocieplania budynków w Limanowej\nStrefa klimatyczna, w której znajduje się Limanowa, wymaga przemyślanego podejścia do ocieplenia budynków – powinny zużywać jak najmniej energii na ogrzewanie w sezonie zimnym, a jednocześnie zapewniać wystarczającą ochłodę w upalne dni. Ocieplenie domu w Limanowej wymaga przemyślanego doboru materiałów i technik ocieplających, a często także uzyskania dodatkowych zezwoleń.\nNaszej firmie w Limanowej można zlecić ocieplenie budynków różnego typu i przeznaczenia:\nFachowe podejście do realizacji zleceń, wykorzystanie nowoczesnych technologii oraz duże doświadczenie pozwalają nam świadczyć nie tylko usługi ocieplania, w tym ocieplania starych drewnianych domów w Limanowej, ale i docieplania elewacji w celu zwiększenia ich efektywności cieplnej.\n37+ Specjaliści w ocieplenie domów w Limanowej\nOcieplenie domów w Limanowej - Opinie\nNasz stary dom w Limanowej pilnie potrzebował ocieplenia - rachunki za media zimą były po prostu gigantyczne. Dziękuję firmie OTOmistrz - wykonaliście świetną robotę. Teraz w domu jest ciepło i nie oszczędzamy na energii elektrycznej. A koszt ocieplenia elewacji w Limanowej wcale nie okazał się tak wysoki, jak myśleliśmy.\nKoszt ocieplenia mojego domu w Limanowej zwrócił się już po trzech latach - teraz oszczędzamy nawet 60% więcej energii w porównaniu do tego, co było wcześniej przed zaproszeniem do pracy OTOmistrz. Doradzono mi naprawdę skuteczny sposób na docieplenie ścian i teraz w mieszkaniu jest bardzo komfortowo.\nDługo wahaliśmy się pomiędzy wewnętrznym i zewnętrznym ociepleniem domu. W OTOmistrz wyjasniono nam, że ocieplenie wewnętrzne jest nie tylko mniej skuteczne, ale także zabierze nam trochę powierzchni mieszkania, która i tak nie jest bardzo duża. Świetnie, że posłuchaliśmy tych zaleceń. Koszt ocieplenia domu za m2 w Limanowej nie był wysoki, a wydane pieniądze już prawie się nam zwróciły, bo teraz płacimy znacznie mniej za media, szczególnie w zimie.\nOcieplenie starego drewnianego budynku pod Limanowa zostało wykonane szybko i tanio - nie mam żadnych zastrzeżeń. Teraz zastanawiam się nad tym, by zrobić ocieplenie także w moim mieszkaniu: wydatki są niewielkie, a w pokojach będzie bardziej przytulnie. Oczywiście, jeśli będę zamawiać usługę, to ponownie zwrócę się do firmy OTOmistrz.\nKiedyś sam pracowałem na budowie, więc mogę powiedzieć, że w OTOmistrz pracują prawdziwi fachowcy: doskonale znają właściwości różnych materiałów, pomagają klientowi wybrać te najbardziej odpowiednie, a dodatkowo cena docieplenia domu w Limanowej okazała się tu tylko nieco wyższa, niż w przypadku gdybym wykonywał te prace samodzielnie. Śmiało mogę polecić!\nW jaki sposób świadczymy usługi w zakresie ocieplania domów w Limanowej?\nZakres naszych usług w Limanowej obejmuje:\nZachęcamy do współpracy z naszą firmą, gdyż nie tylko dokonujemy ocieplenia ścian w Limanowej, ale także świadczymy usługi o charakterze dodatkowym i uzupełniającym, zwiększające komfort użytkowanych pomieszczeń i poprawiające ich zewnętrzny wygląd. Pracownikom firmy OTOmistrz możesz zlecić m.in.:\nNajczęstsze pytania o ocieplenie domów w Limanowej\n⭐ Jaka pora roku jest najbardziej odpowiednia na ocieplenie domu w Limanowej?\n⭐ Jak długo utrzymuje się efekt ocieplenia domu w Limanowej?\nUtrzymanie efektu naszej pracy zależy przede wszystkim od tego, jakie materiały są wykorzystywane podczas realizacji projektu oraz jaki jest okres ich żywotności. Realizując zlecenia w Limanowej i okolicach rzetelnie dobieramy materiały w taki sposób, aby okres ich użytkowania wynosił minimalnie 25 lat. Dodatkowym efektem ocieplenia ścian jest także polepszenie izolacji dźwiękowej oraz zapewnienie pomieszczeniu komfortowego mikroklimatu.


Wyjaśnij Nieoczekiwane Wyniki Testów i Inne Analizy\nJak Wyjaśnić Nieoczekiwane Wyniki Testów i Inne Analizy\nKlienci często wchodzą w interakcję w niesamowicie kreatywny sposób z produktami i usługami, zamiast postępować zgodnie ze starannie opracowanym planem. Mogą wystąpić nieoczekiwane wyniki różnych testów analitycznych, których nie da się wyjaśnić za pomocą liczb. Wizualnie pokazując proces, który Twoim zdaniem się dzieje, pomaga dzielić się hipotezą z innymi i rzucić światło na to, co wydarzyło się podczas testu. Te spostrzeżenia mogą prowadzić do nowych produktów lub fundamentalnych zmian w twoim modelu biznesowym. Książka Lean Startup Eric Riesa mówi o tym długo.\nRamy dla nich to: This - Then That - Result.\nTo: Co zaczął robić użytkownik?\nWtedy: Więc co oni zrobili?\nWynik: Konsekwencja działań użytkownika.\nUtwórz Objaśnienie Testu*


Bitwa o Uluum – Star Wars Extreme\n23 sierpnia 2009 5 kwietnia 2017 Jedi Nadiru Radena\n3957 lat przed zniszczeniem Pierwszej Gwiazdy Śmierci.\n27 miesiąc Wojny Domowej Jedi.\nMroźna i skrajnie nieprzyjazna planeta Uluum setki lat temu opływała luksusem, przodowała w rankingach ekonomicznych Sektora Uvez i przez pewien czas mogła się poszczycić własną delegacją w Senacie Galaktycznym. Mimo iż jej dystans od centralnej gwiazdy podwójnego układu, mówiąc łagodnie, nie był zbyt odpowiedni dla ras inteligentnych mniej odpornych na zimno, Moc nie poskąpiła jej licznych bogactw naturalnych.\nSzczęście odwróciło się od śnieżnej Uluum w czasie Wielkiej Wojny Sithów, gdy stoczono na niej długą, wyniszczającą i niezwykle krwawą bitwę. Co więcej, jej nieskazitelnie biała powierzchnia nie oślepiła Mandalorian na tyle skutecznie, aby zrezygnowali z jej podboju ponad trzy dekady później. Chociaż wspaniałe okręty Republiki i jej dzielni żołnierze odbili Uluum, niewielka to była pociecha dla mieszkańców zrujnowanej planety.\nKoniec końców, o swoje dziejowe zwycięstwo nad upodlonym Uluum starania rozpoczęło potężne, lecz okrutne Imperium Sithów, które — w swej mrocznej świetności — oddelegowało na nią swoje najlepsze oddziały Szóstej Floty…\nSrebrzystobiałe zastępy żołnierzy zakutych w ciężkie, mrozoodporne pancerze defilowały przez zgliszcza placu, zachowując obojętność zarówno wobec trzaskającego niczym bicz wiatru, jak i temperatury, przy której splunięcie zamieniało się w sopel lodu jeszcze przed dotarciem na ziemię.\nBitwa o Uluum była niewątpliwie całkowitym zwycięstwem Imperium Sithów, chociaż w powietrzu wciąż rozchodził się odgłos huraganowego ognia blasterowych wystrzałów. Odosobnione skupiska obrońców zawzięcie walczyły z najeźdźcami, jednak ich los był już przesądzony, toteż generałowie Sithów uznali, że należy się już zająć problemami okupacji planety. W związku z tym od legionów maszerujących szturmowców Sithów odłączyła się niewielka grupka żołnierzy i skierowała swe kroki w stronę pobliskiej dzielnicy mieszkaniowej stołecznego miasta Uluum. Po chwili do pierwszego oddziału dołączył kolejny, jeszcze jeden i jeszcze jeden, aż w końcu z szerokiej rzeki żołnierzy zaczęło się wylewać kilkanaście wąskich strumyczków.\nJeden z oddziałów stanął przed drzwiami ostatniego z szeregowych domów leżących przy zaśnieżonej ulicy. Budynki, w większość dwu lub trzypiętrowe, ze stromymi, błękitnymi dachami, wyglądały na nietknięte, jednak pomimo późnej pory w żadnym nie paliło się choćby jedno światło. Żołnierze nie zastanawiali się długo, co mają czynić; dymiące szczątki czegoś, co całkiem niedawno można było nazwać drzwiami, znalazły się za pancernymi plecami Sithów, którzy ruszyli prosto przed siebie. Kłęby błękitnego dymu na ułamek sekundy przysłoniły pole widzenia oczom bacznie lustrującym pomieszczenie zza wzmocnionych transparistalowych wizjerów hełmów. Dym prędko się rozwiał, ukazując „nieoczekiwanym gościom” widok czterech skulonych ludzkich sylwetek, przytulonych do siebie pod ścianą. Na pierwszy rzut oka sprawa była jasna: matka, ojciec i dwójka dzieci. Typowa rodzina w nietypowej sytuacji.\nLufy blasterów uniosły się gwałtownie, aby po chwili łagodnie opaść.\n— Proszę się nie bać — zabrzmiał przefiltrowany przez hełm głos jednego z żołnierzy. — Już wszystko w porządku. Zagrożenie minęło.\nPrzerażony ojciec popatrzył na szturmowca i z lękiem spytał:\n— Czy… czy wy jesteście Sithami?\n— Bez obaw — zapewnił ten sam głos. — Zaraz ewakuujemy państwa w bezpieczne miejsce.\nZdumiony człowiek zdobył się na niepewny uśmiech i po namyśle pomógł wstać z kolan swojej żonie i dzieciom.\n— Naprawdę nam pomożecie? — zapytał dla pewności ojciec. — Naprawdę nas ewakuujecie?\n— Oczywiście — potwierdził łagodny głos. — W trybie natychmiastowym.\nCzerwona iskra oblała zebranych nienaturalnym, karmazynowym blaskiem. Mężczyzna wydał z siebie zduszony jęk i bezwładnie runął na podłogę. Zanim jego rodzina zdała sobie sprawę z tego, co się stało, trzy sztychy blasterowego ognia dokończyły „ewakuacji”.\nSierżant Sithów — ten sam, który przemówił i pierwszy pociągnął za spust — nawet nie spojrzał na ciała.\n„Czterech obywateli Republiki mniej. Szkoda tylko, że ich śmierć w żaden sposób nie przyczyni się do zwiększenia strat naszych wrogów.”\nSierżant zerknął na swoich podwładnych.\n— Na co się gapicie? — spytał lodowatym głosem. — Zaminować ten cholerny budynek!\nDopiero teraz dowódca przeleciał spojrzeniem po zalanej krwią podłodze. Westchnął.\n„Cóż za głupia śmierć. Zginąć, bo Admiralicji zachciało się zbudować właśnie w tym miejscu swą kwaterę główną. Dziwny los spotyka cywilów w trakcie wojny. Ci tutaj przynajmniej zginęli szybko i razem. Żadnych zrozpaczonych sierot i żadnych zrozpaczonych rodziców.”\nŻołnierze szybko wykonali swoje zadania i opuścili dom. Parę momentów później pomarańczowy kwiat eksplozji rozdarł ciemność nieba, dołączając do całej serii identycznych wybuchów w pozostałych domach przy ulicy.\n„Teren oczyszczony. Może dowództwo wreszcie zlituje się i pośle nas do jakiejś ciekawszej roboty?”\nNie minęła nawet sekunda, a sierżant usłyszał w uszach słowa, które pragnął usłyszeć.\n— Grupa Siedemnaście: sektor B-2, ciężki opór.\n„O to chodziło.”\nSzturmowcy ruszyli w drogę. Marsz i płomienie wijące się tu i ówdzie lekko ich rozgrzały, niemniej pogoda prędko znowu dała o sobie znać. Mroźna śnieżyca powoli nadciągała nad miasto, mieszając się z kłębami gęstego dymu.\n„Pieprzona planeta. Naprawdę zadziwiające, że nikt nie znalazł jeszcze zimniejszej i bardziej pozbawionej militarnego znaczenia. Parszywy przydział ciągnie parszywą robotę. Albo odwrotnie.”\nWystrzały z blasterów różnych kalibrów nabrały siły i wkrótce w wizjerach żołnierzy rozbłysły pierwsze różnokolorowe nitki światła. Był to znak, na który szturmowcy zareagowali w zwykły dla nich sposób: wyciągając do przodu lufy karabinów, zwiększając swą czujność i znajdując najlepszą z możliwych zasłon. W tym konkretnym wypadku oznaczało to przywarcie do chłodnych ścian pobliskich budynków, któremu towarzyszył dźwięk odpinanych kieszeni, gdzie na swoje przeznaczenie cierpliwie czekały granaty ręczne.\nSierżant wysunął się na przód oddziału i zaczął osobiście prowadzić podwładnych w rejon walk. Na ulicach leżało coraz więcej ciał — jednych okrytych dymiącymi, szarymi pancerzami i drugich ubranych w brązowo-czerwone mundury.\n„Żołnierze Republiki — i wszystko jasne. To śmieszne, że przez moment pomyślałem o oporze tubylców.”\nSzmaragdowe i karmazynowe błyskawice gęstniały, aż wreszcie oczom żołnierzy ukazały się srebrzyste plecy walczących towarzyszy. Szturmowcy Sithów kucali przy prowizorycznych barykadach, próbując odpowiedzieć ogniem na zmasowany i przeważający ostrzał wroga.\n„A więc dotarliśmy tu pierwsi. Świetnie…”\nNagle wszystkie dźwięki i myśli zagłuszyły dwie eksplozje, które rozbłysły pomarańczowym ogniem tuż przed barykadą. Jeden z żołnierzy Imperium Sithów runął na permabeton, z krzykiem chwytając się za postrzępiony kikut prawej ręki. Moment później kolejne wybuchy zaczęły rozrywać osłony obrońców i ich samych.\n— Moździerze! — wrzasnął ktoś na tyle głośno, że sierżant zdołał go usłyszeć.\n— Wycofać się! — ryknął.\n„Że też musieli użyć tych zabawek właśnie teraz!”\nGrupka szturmowców puściła się biegiem w kierunku, z którego przybyła — byle jak najdalej od strefy ostrzału, która zamieniła się w małe piekło. Po kilkunastu sekundach rumor eksplozji ucichł, ustępując miejsca jazgotowi blasterów. W stronę żołnierzy wroga popędziło kilka oddziałów szturmowców Sithów, odciągniętych od wyburzania dzielnic mieszkaniowych.\nSierżant popatrzył na swoich ludzi i poprowadził ich wzdłuż ścian budynku, prostopadle do ulicy, na której toczyły się walki. Zatrzymał się dopiero kilkadziesiąt metrów dalej, usłyszawszy charakterystyczne brzmienie gąsienic przetaczających się po permabetonie.\n„Kawaleria. Najwyższy czas.”\nGrupka szturmowców rozpoczęła manewr oskrzydlania bardzo ostrożnie. Budynki dookoła nie były ani zniszczone, ani nawet uszkodzone. Ryzyko wpadnięcia w zasadzkę było ogromne, zaś szanse jej przetrwania niewielkie, zwłaszcza bez stosownego wsparcia. Sierżant wprowadził oddział w jedną z węższych ulic, które z obu stron otaczały z pozoru niekończące się rzędy domów. Widoczność spadła do kilkunastu metrów.\nPodoficer w końcu dotarł do załomu budynku stojącego tuż przy skrzyżowaniu. Spróbował wychwycić uchem jakieś dźwięki nie będące odgłosami walki, kiedy jednak nic nadzwyczajnego nie usłyszał i miał ruszyć dalej, po swojej przekątnej kątem oka dostrzegł trzech żołnierzy w mundurach Republiki. Ci popisali się całkiem niezłym refleksem i natychmiast oddali kilka strzałów. Żaden nie trafił nawet w pobliże sierżanta, ten jednak prędko się schował.\nSithowie błyskawicznie ustawili się na najlepszych pozycjach, osłonięci murami domów. Jeden wystrzelił serię mniej więcej w kierunku przeciwników… i nagle zaskoczony spojrzał pod swoje nogi. Gdyby granat nie uderzył go w but, przypuszczalnie nawet by go nie zauważył. Szturmowiec schylił się i chwytając granat w prawą dłoń, potężnie się zamachnął.\nZanim kulisty ładunek wybuchowy wysunął się z uchwytu palców, nastąpiła detonacja. Sierżant poczuł jak kilka odłamków strzaskanego pancerza uderza dźwięcznie o jego zbroję.\n„Czy w tych akademiach naprawdę niczego nie uczą? I gdzie te cholerne czołgi?”\nObie strony wystrzeliły w siebie kilkanaście serii, doskonale wiedząc, że żaden pocisk nie ma prawa trafić w cel. Jedni czekali i drudzy czekali; przewagi nie miał nikt. Odgłos gąsienic potężniał i potężniał, jednak w oddali zawrzało i czołgi Sithów zatrzymały się, przypuszczalnie broniąc się przed rozpaczliwym atakiem obrońców. W tym samym momencie u wylotu ulicy, ze strony, z której przybyli szturmowcy, rozległo się kilka blasterowych strzałów. Dwóch żołnierzy Imperium Sithów rozłożyło się z łoskotem na permabetonie, z ogromnymi czarnymi dziurami na plecach.\n„Pułapka i trzech mniej. Niefart.”\nSierżant zgrzytnął zębami i rozkazał swoim podkomendnym, aby ukryli się w budynkach. Kiedy jego słowa dotarły przez komunikatory do hełmów szturmowców, zdolnych do wykonania rozkazu było o dwóch mniej. Podoficer dosłownie rzucił się w kierunku najbliższych drzwi, boleśnie upadając na pierś. Przednie elementy zbroi wbiły mu się w mięśnie brzucha, ale nie miał czasu się tym przejąć. Szybko doczołgał się do drzwi, po czym otworzył je z pomocą karabinu blasterowego i kopniaka. Kiedy znalazł się wewnątrz domu, wszyscy jego podwładni leżeli na ulicy bądź martwi, bądź ranni — w każdym razie żaden z nich nie nadawał się do dalszej walki.\n„Znowu sam. Miło.”\nPrzyklęknął na lewe kolano, zamknął drzwi, odwrócił się do środka dwupiętrowego domu… i zamarł. Jakiś chłopak, najwyżej dwunastoletni, celował w niego z pistoletu blasterowego. Wyraźnie drżały mu ręce.\n„Wspaniała Republika w pełnej swej okazałości.”\n— Rzuć broń! — krzyknął łamiącym się głosem.\nSierżant nie posłuchał. Wymierzył lufę swojego karabinu w pierś „przeciwnika” i nacisnął spust. Ułamek sekundy później to samo, choć odruchowo, uczynił chłopak.\nStrzał odbił się od pancerza Sitha i wgryzł w ścianę. Chłopak nie miał tyle szczęścia. Bez życia osunął się na podłogę.\n„Szkoda dziecka. Cóż, tak to jest, jak rodzice karmią potomstwo idealistycznymi bredniami.”\nSierżant wstał, przetarł rękawicą czarny ślad po blasterowym bolcie i wbiegł po schodach na drugie piętro, pobieżnie lustrując swoje otoczenie. Wyglądało na to, że wszystko, w tym stopnie, skonstruowano z kamienia lub cegły i tylko meble zrobione były z drewna, jak w klasycznych ludzkich mieszkaniach doby wczesnej Republiki. Nie oglądając się więcej na walory estetyczne, kucnął za barierką chroniącą przed upadkiem na pierwsze piętro i wyciągnął z kieszonki u pasa granat odłamkowy.\nDoskonale słyszał tupot nóg żołnierzy wchodzących do domu i zduszone jęki, które wyrwały się z ust żołnierzy na widok martwego chłopaka.\n„Pięciu, może sześciu… a inni już czekają.”\nRozległ się charakterystyczny odgłos butów stukających o wypolerowane stopnie.\n„Wchodźcie, wchodźcie, dzieci. Tatuś ma dla was parę prezentów.”\nW precyzyjnie wyliczonej chwili wyciągnął zawleczkę, przeczekał równe trzy sekundy i puścił granat w dół, prosto na głowy żołnierzy Republiki. Eksplozja rozszarpała dwóch mężczyzn na kawałki, dwóch innych ciężko raniąc. Sierżant nie widział niczego, ale domyślił się ile szkód narobił.\n„Nie tylko my mamy beznadziejne akademie.”\nSzturmowiec rozejrzał się dookoła siebie.\n„Małe zwycięstwo na drodze wielkiej porażki. Nie mogłem wybrać gorszego domu.”\nI jedna i druga strona budynku były swoistymi „ślepymi zaułkami”. Pokój tu i pokój tam. I ceglane ściany.\n„Czysta i piękna pułapka. Choć raz mogłyby to być drewniane ściany. Dla odmiany.”\nPrzyczaił się za wejściem do jednego z pokoi i czekał. A miał na co: czołgi, czyli odsiecz, oraz żołnierze Republiki, czyli śmierć. Podkręcił system dźwiękowy w hełmie. Nadchodzące kroki przypominały teraz uderzenia dwudziestokilogramowego młota. Jednocześnie wzrastał ryk silnika jego stalowego wybawiciela. Odchylił zasłonkę w oknie i uśmiechnął się na widok charakterystycznej, zwalistej sylwetki gąsienicowego czołgu Imperium Sithów z pochyłymi płytami pancerza.\nUśmiech po chwili zgasł. Wielkie działo potężnej maszyny przekręciło się w jego stronę. Oczyma wyobraźni widział już głęboką otchłań lufy.\nDziało wystrzeliło i na kilka długich chwil zapadła ciemność.\nKiedy się obudził, leżał na podłodze, z czołem zwróconym ku sufitowi… a raczej postrzępionym elementom konstrukcyjnym, które niegdyś nim były. Nie czuł żadnej części swojego ciała. Ani nogi, ani ręki, ani niczego innego… oprócz karku. Poruszył lekko głową, ale nie poczuł bólu. Odchylił głowę w kierunku drzwi, lecz zamiast nich zobaczył wielką ścianę gruzu. Skierował swój wzrok w przeciwną stronę.\nZ lufy czołgu wciąż wydobywały się obłoki pary.\n„Niefart. Zostać zabitym przez swoich. Czysty niefart.”\nPonownie zapadła ciemność. Tym razem na zawsze.\n„Jedi Knight: Jedi Academy”\n„Empire at War”


Wyruszamy na Wielki Szlak Himalajski\nGościem styczniowego spotkania VITOexTrEAM będzie Bartek Malinowski, który opowie o tym, co spotkało go podczas niezwykle trudnej wprawy przez Wielki Szlak Himalajski.\nTo jeden z najtrudniejszych i najwyżej położonych szlaków górskich na świecie. W najwyższym punkcie trasy przełęcze przekraczają wysokość 6200 m n.p.m., a pokonanie ich wymaga odpowiedniej aklimatyzacji oraz przygotowania technicznego. Joanna Lipowczan i B. Malinowski w trakcie 120 dni żmudnej wędrówki jako pierwsi Polacy przemierzyli tę trasę, polegając wyłącznie na własnych umiejętnościach nawigacyjnych, sile mięśni i odporności psychicznej. Upał, deszcz, dżungla i mgła, huraganowe wiatry, mróz, szczeliny oraz lodowce, lawiny śnieżne, płaskowyże, porośnięte prosem górskie zbocza, karawany jaków oraz serdeczni i gościnni ludzie - tak w skrócie można opisać liczący 1700 km Wielki Szlak Himalajski. Szczegóły - poznamy podczas zaplanowanych na styczeń spotkań: Odbędą się one: 11 stycznia, o 18.00, w auli Instytutu Biologii UPH przy ul. Prusa 12 w Siedlcach, oraz 12 stycznia, o 18.00, w Łosickim Domu Kultury przy ul. Piłsudskiego 4. Wstęp bezpłatny. Serdecznie zapraszamy!


Zalewane Podolany - Poznański Budżet Obywatelski - 2020\nNa Podolanach liczy się każda kropla deszczu, przy nawet niewielkim opadzie zalewana jest niemal cała dzielnica, a w szczególności ulice Strzeszyńska, Konatkowskiej, Tubołdzickiej, Straży Ludowej, Szarych Szeregów, Czorsztyńska i wiele innych. Woda w Miejskim Systemie Odwadniania to system naczyń połączonych, dlatego do rozwiązania problemu na całym osiedlu oprócz szeroko zakrojonych projektów konieczna jest realizacja małych, lokalnych inwestycji, które nie tylko poprawią sytuacje na naszym osiedlu, ale będą pełnić także dodatkowe funkcje tzw. zielono-niebieska infrastruktura.\nWzdłuż ulicy Strzeszyńskiej powstanie mulda chłonna przejmująca i transportująca wody deszczowe przy ciągłej filtracji przez system korzeniowy. Mulda to zagłębienie terenowe, w którym gromadzić się będzie woda opadowa, a dopiero po jego wypełnieniu woda będzie relokowana do systemu kanalizacji. Dodatkowo, w zależności od uzgodnień projektowych na muldzie będą rozlokowane struktury kontrolujące spływ, co dodatkowo wzmocni ich potencjał retencyjny, a także roślinny o wysokich zdolnościach wodochłonnych oraz wyjątkowych walorach estetycznych, które stworzą piękne nasadzenia ozdobne.\nZacznijmy od Strzeszyńskiej, a w kolejnych latach zadbajmy o kolejne ulice!\nWzdłuż ulicy Strzeszyńskiej (po jej południowej stronie od Lisnera do Chaty Polskiej), około 200m\nUlica Strzeszyńska jest główną arterią komunikacyjną Podolan, przez nią odwadniany jest szereg sąsiednich ulic i dostarczana jest woda opadowa do Wierzbaka, który wylewa zarówno poniżej jak i powyżej tej ulicy, dlatego konieczna jest naturalna relokacja wody i jej zatrzymanie (retencjonowanie) na terenie zielonym. Wzdłuż ulicy Strzeszyńskiej (po jej południowej stronie od Lisnera do Chaty Polskiej) znajduje się pas zieleni, który jest zaniedbany i nie retencjonuje wody, a jedynie zrzuca ją bezpośrednio do kanalizacji powodując przeciążenie zarówno kanalizacji deszczowej, jak również Wierzbaka.\nWspomniana inwestycja ma na celu poprawienie lokalnej sytuacji hydrologicznej i retencji terenowej, a także zwiększenie atrakcyjności i estetyki tego terenu, tworząc tym samym wyjątkowy zielony zagajnik.\nProjekt wykonawczy i pozwolenia 50 000\nWykonanie muldy i poprawa konfiguracji terenowej, wykonanie drenażu i odwodnienia awaryjnego 250 000\nNasadzenia hydrofitowe 10 000\nŁawki x3, śmietniki x3 12 000\nNasadzenia ozdobne 18 000\nSchemat działania SCHEMAT.png\nPrzykład muldy (bez nasadzeń ozdobnych i hydrofitowych) 22697916428_02570e459d_m.jpg\nAdres email kamiljawgiel@gmail.com\nUzasadnienie Realizacja projektu jest niezasadna ze względu na stosowane w tym rejonie studnie chłonne, które spełniają rolę odwodnieniowe. Ponadto Aquanet planuje rozpoczęcie prac związanych z modernizacją infrastruktury wodno-sanitarnej w rejonie ul. Zakopiańskiej. Realizacja zadania będzie kolidowała z innym zadaniem zapisanym już w Wieloletniej Prognozie Finansowej, co jest sprzeczne z zasadami PBO. Projekt niezgodny zasadami Poznańskiego Budżetu Obywatelskiego rozdział III, pkt 6, ppkt f) (załącznik do uchwały nr X/137/VIII/2019 Rady Miasta Poznania z dnia 16 kwietnia 2019 r.).\nKrótki link do strony tego zgłoszenia: https://pbo2020.um.poznan.pl/d/154


Archiwa: ciecierzyca - Warzywnie Nakręcona\nPASTA A’LA JAJECZNA\nWielkanoc już zapasem. Czas pomyśleć o menu na to święto. Pasta à la jajeczna to najprostsza i najsmaczniejsza pasta, jaką można przygotować na śniadanie wielkanocne. Dopełnieniem smaku jest świeży koper, którego nie może zabraknąć. PASTA A’LA JAJECZNA Składniki: 1 puszka ciecierzycy, 1/2 łyżki drobno posiekanej Czytaj więcej\nCIECIERZYCOWE PANCAKES Z KIWI\nModa na bezglutenowe produkty, czy raczej plaga społeczności? Ciężko stwierdzić. Ogólnie jesteśmy bardzo podatni na wszystkie modowe hity dietetyczne, które się pojawiają i wszyscy je stosują. Ja osobiście uważam, że nie zależnie od tego, czy mamy problem z tolerancją glutenu, czy nie. To warto z Czytaj więcej\nChyba nie muszę mówić, że dynia to mój faworyt, jeśli chodzi o jesienne warzywa. Wciskam ją do każdego dania, tak bardzo lubię jej smak i piękny pomarańczowy kolor. Mama zaczyna się śmiać, że za niedługo pomarańczowa zacznę się robić jak będę tak dużo dyni i Czytaj więcej\nPIEROGI Z CIECIERZYCĄ I SZPINAKIEM\nKawałek cienkiego placka, wypełnionego słonym lub słodkim farszem. Zazwyczaj ugotowane i podane ze smażoną cebulką lub śmietaną. Niby nic takiego, ale robią furorę w każdym domu. Najbardziej znane pierogi to ruskie, czyli wypełnione farszem z białego sera i ziemniaków. Za czasów, kiedy jeszcze jadłam nabiał, Czytaj więcej\nGULASZ ZE ŚWIEŻYCH POMIDORÓW I CIECIERZYCY\nJeśli miałabym wybrać warzywo, które mogłabym jeść cały rok to…- byłyby to pomidory. Zwłaszcza malinówki, które są najsłodszymi pomidorami jakie znam. Uwielbiam ich zapach, kolor a przede wszystkim smak. Zjadam je zarówno na surowo, jak również w formie zupy, gulaszu czy sosu pomidorowego. Dzisiaj przychodzę Czytaj więcej\nSAŁATKA Z MAKARONEM I PIECZONYM BURAKIEM\nMój buraczku, mój czerwony… Chociaż kiedyś buraki, podobnie jak rodzynki unikałam jak ognia, tak teraz mogłabym jeść go stale, na zmianę z marchewką i pomidorami. Burak to takie uniwersalne warzywo, która nadaje się do potraw wytrawnych, jak również może być bazą do słodkich wypieków. Chociaż Czytaj więcej\nNALEŚNIKI ZE SZPINAKIEM, HUMMUSEM I SUSZONYMI POMIDORAMI\nNaleśniki dla jednych to nie lada wyzwanie, prawie jak ciasto drożdżowe a dla drugich coś bardzo prostego do przygotowania na słodkie śniadanie czy w wersji wytrawnej na obiad. Ciasto na naleśniki musi mieć odpowiednią konsystencję, nie za rzadkie ale też nie za gęste. Naleśniki to Czytaj więcej\nPasję do gotowania uwielbiam łączyć z podróżami. Tymi blisko mojego miejsca zamieszania czyli Polskie miasta i góry, zwiedzając okolicę ale również, które wzbogacają moją wiedzę na temat regionalnej kuchni i wszystkich tradycyjnych dań, które związane się z danym Państwem. Pierwszy raz prawdziwe falafele jadłam w Czytaj więcej\nSAŁATKA Z PIECZONĄ CIECIERZYCĄ I SZPINAKIEM\nKażdy z nas po całym tygodniu ciężej pracy, spędzonej godzinami przed komputerem, w ciągłym biegu, szuka pomysłu na miły a zarazem aktywny sposób na spędzenie tych niby długich, jednak krótkich dni weekendowych. Jedni wybierają godzinne wycieczki w góry- oczywiście też taki sposób bardzo często preferuje. Czytaj więcej


Poznaniak w barwach Zagłębia\n2019-05-03 10:15 Mateusz Jarmusz , fot. Przemysław Szyszka\nW sobotę, o godzinie 18:00, Lech Poznań podejmie na własnym stadionie Zagłębie Lubin. Tak naprawdę na przestrzeni lat nie było aż tak wiele postaci, które łączą oba kluby. Jedną z nich jest jednak rodowity poznaniak - Robert Kolendowicz.\nPomimo miejsca urodzenia Kolendowicz pierwsze piłkarskie kroki stawiał w małej miejscowości Chocicza, jednak jeszcze w wieku juniorskim zdarzyły mu się epizody w SKS 13 Poznań czy Olimpii. W wieku siedemnastu lat trafił do Amiki Wronki, a następnie do upragnionego Lecha, bo - jak sam przyznawał w wywiadach - jest to marzenie każdego poznaniaka grającego w piłkę. Niestety w przypadku Roberta Kolendowicza był to jedyny pobyt w Kolejorzu i nie potrwał on długo.\nDo poznańskiego zespołu prowadzonego przez trenera Adama Topolskiego dołączył przed rozpoczęciem sezonu 1998/1999. W niebiesko-białych barwach i jednocześnie w ekstraklasie zadebiutował w październiku 1998 roku w domowym starciu z… Zagłębiem Lubin. Jednak to tylko jeden z ciekawych aspektów tego meczu, ponieważ na środku obrony przeciwników zagrał wtedy obecny trener Lecha Poznań Dariusz Żuraw, a bramki lubinian strzegł inny członek aktualnego sztabu szkoleniowego Robert Mioduszewski. Było to jedno z trzech spotkań, w których Kolendowicz wystąpił w niebiesko-białej koszulce. Po zaledwie pół roku opuścił Lecha, ale nie Poznań, ponieważ trafił do Warty. Tym samym przed dwudziestymi urodzinami mógł powiedzieć, że reprezentował barwy trzech największych poznańskich klubów.\nNastępnie spróbował swoich sił za granicą, jednak pobyt w belgijskim RRC Heirnis Gent również okazał się epizodyczny. Kariera Kolendowicza składała się z wielu takich krótkoterminowych pobytów, przez co lista klubów, w których wystąpił w trakcie swojej kariery jest bardzo długa. Po powrocie do kraju był kolejno piłkarzem GKS-u Bełchatów, Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski, Korony Kielce oraz ŁKS-u. To właśnie pobyt w ostatnim z tych klubów dał mu najwięcej, ponieważ udana runda w łódzkim zespole zaowocowała najpierw debiutem w reprezentacji Polski prowadzonej przez trenera Leo Benhakkera (wygrana w towarzyskim starciu ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi 5:2), a następnie zimowym transferem do walczącego o najwyższe cele Zagłębia Lubin. Początek w nowym zespole miał fenomenalny, ponieważ po zaledwie kilku miesiącach został mistrzem Polski, a trener Czesław Michniewicz regularnie korzystał z jego usług jako zmiennika.\nNa początku kolejnego sezonu Kolendowicz wystąpił w obu spotkaniach eliminacyjnych do Ligi Mistrzów ze Steauą Bukareszt, a łącznie dla Zagłębia rozegrał wtedy trzydzieści meczów. Następnie występował w Miedziowych jeszcze przez półtora sezonu (m.in. na zapleczu ekstraklasy po degradacji klubu z Lubina), aż w zimie 2010 roku przeszedł do Odry Wodzisław Śląski. Po krótkim pobycie na Śląsku trafił do Pogoni Szczecin, co mocno wpłynęło na jego dalsze losy. Po dwóch latach awansował z tym klubem do ekstraklasy, jednak ponownie występował w niej tylko przez rok. Kolejnym jego zespołem była Flota Świnoujście, a swoją karierę zawodniczą zakończył w sezonie 2015/2016 w klubie Mewa Resko. Przez wiele lat występów na polskich boiskach uzbierał jedynie 98 gier w ekstraklasie, w których zdobył pięć bramek. Następnie Robert Kolendowicz zdecydował się pozostać przy piłce nożnej i rozpoczął pracę w strukturach Akademii Pogoni Szczecin. Od maja 2018 roku pełni funkcję jednego z asystentów szkoleniowca Portowców - Kosty Runjaicia.\n1klub1000historii, Robert Kolendowicz, historia


Archiwum Dobra zmiana? Portal dwutygodnika Wolna Droga- Pismo Sekcji Krajowej Kolejarzy\n~dziadek 2017-03-17 08:47:13\nMoja taka podstawowa wiedza mówi mi, że: struktury poziome są idealne dla współzawodnictwa między poszczególnymi przedsiębiorstwami. Sprzyjają połykaniu słabszych przez silniejszych. Inwestują tylko silni, słabsi przepadają. Struktury pionowe, pozwalają wszystkim funkcjonować na zasadzie przerzucania sił i środków w słabsze miejsca czy regiony. Struktury pionowe wymagają wybitnych fachowców do kierowania, a w strukturach poziomych mogą się szwendać miernoty, bo nigdy nie zawalą całości. Taką całością jest jednakowo dobra kolej na całym obszarze kraju. Ciekawe, jakie struktury ma DB Schenker, jako koncern o globalnym zasięgu.\n~Pracownik 2017-03-09 22:14:35\nGdyby nie NSZZ "Solidarność" to nikt nie dowiedziałby sie o sytuacji w spółkach należących do grupy PKP CARGO. Działania związkowców Solidarności i walka Pani Barbary spowodowały że tego typu "brudy" wychodzą na światło dzienne.Pozostale związki obecne od niedawna w spółkach wymienionych w wywiadzie, z nieliczną reprezentacją bardziej dbają o swoje interesy niż o dobro pracowników.\n~Inka 2017-03-09 21:17:26\nW koncu. Pani Przewodnicząca Dziękujemy serdecznie za słowa prawdy.\n~podpis 2017-03-09 21:16:44\nPrzede wszystkim jestem pod wrażeniem, że to Pani odkryła i wyciągnęła na światło dzienne ewidentny "przewał" z podwójnym stanowiskiem! Czytam i nadziwić się nie mogę - gdzie był prezes? Kto pozwolił na podwójne stanowisko, jak to jest możliwe aby ta sama pani była dyrektorem w spółce nadrzędnej i prezesem w podrzędnej? Co, sama sobie wydaje polecenia? A jak ich nie posłucha, to sie sama ukarze??? Co robi i robił prezes PKP CARGO Connect? Co robił Zarząd? Jest tam kto? A może nalezy to czytać: Dobra, zmiana... Tak?