Płaszcze Wełniane Damskie [PROMOCJE] - Perso\nPłaszcze wełniane keyboard_arrow_right\nWełna jest jednym z najcieplejszych włókien, dlatego jest materiałem idealnym do szycia zimowych płaszczy i kurtek. Wspaniałe cechy tkaniny wełnianej to przede wszystkim gwarancja ogrzania, bez pocenia się. Materiał nie gniecie się i szybko odzyskuje formę po złożeniu. Wełna to także gwarancja wytrzymałości i odporności na brud i kurz, które nie przyklejają się do tkaniny. Naturalny materiał wysokiej jakości zapewnia komfort noszenia uszytych z niego ubrań. W naszym sklepie znajdą Państwo płaszcze damskie wełniane w różnych fasonach i kolorach, a korzystne ceny pozwolą na zakup eleganckiego i stylowego okrycia na zimę.\nModel: MAH 201003 F Zobacz produkt\nKlasyczny długi płaszcz damski wiązany\nModel: MAH 515522 F Zobacz produkt\nPłaszcz wełniany dasmki oversizowy wiązany\nModel: MAH 511111 F Zobacz produkt\nWełniany płaszcz damski z ozdobnymi paskami\nModel: MAH 515595 F Zobacz produkt\nPłaszcz damski wełniany zapinany na kołki\nWełna owcza, wielbłądzia, a może delikatny kaszmir?\nWełna jest naturalnym surowcem włókienniczym, pozyskiwanym z okrywy włosowej owiec, kóz, królików, lam, alpak czy wielbłądów. Każda z odmian wełny ma swoje charakterystyczne cechy, które sprawiają, że zarówno jej zastosowanie, jak i cena mogą się od siebie znacząco różnić. Wełna z owiec rasy merynos odznacza się miękkością, a włókna tej tkaniny są bardzo cienkie, jednak nie tak bardzo, jak kaszmiru pochodzącego od kóz kaszmirskich, którego włókna o grubości 16-18 mikrometrów tworzą niezwykle puszysty materiał do szycia najdroższych ubrań. W naturze wełna chroni zwierzęta przed zimnem, dlatego i uzyskany z niego materiał spełnia tę funkcję równie skutecznie w postaci uszytych z niego zimowych ubrań.\nModny, ciepły i elegancki płaszcz - czy te cechy w ogóle można połączyć? Moda nie kojarzy się z ubraniami ciepłymi i grubymi, może poza puchowymi kurtkami i płaszczami, zatem w jaki sposób elegancka odzież ogrzeje nas zimą? Rozwiązaniem mogą być płaszcze zimowe damskie wełniane, dobrze izolujące przed chłodem, a przy tym odprowadzające wilgoć, nieelektryzujące się i przepuszczające powietrze. Dostępne są modele płaszczy jedno i dwurzędowych, z kołnierzami tradycyjnymi, futrzanymi lub szalowymi. Płaszcze mogą być krótkie i długie, wiązane w talii, w klasycznym fasonie lub kroju pudełkowym, a także z funkcjonalnym kapturem. Materiał wełniany jest też łączony z dodatkiem kaszmiru lub niewielkiej ilości tkanin syntetycznych, które przedłużają żywotność zimowego okrycia.\nPłaszcz zimowy, uszyty z tkaniny ze stuprocentowym udziałem wełny to jedna z najlepszych inwestycji. Ciepły, naturalny materiał zachowa swoje właściwości na długo, a odpowiedni, klasyczny fason sprawdzi się, mimo wielokrotnych zmian w modzie. Do eleganckiego płaszcza w kolorze wielbłądziej wełny, beżowym, szarym, granatowym czy czarnym dopasujemy różnorodne dodatki, które nadadzą mu odświeżonego wyglądu, a wełniane okrycie stanie się wspaniałym, stylowym tłem. Domieszka kaszmiru uszlachetni tkaninę, ale nie obawiajmy się również dodatków syntetycznych, które pozwolą na dłużej zachować płaszcz w odpowiedniej formie i strukturze, zapobiegając też mechaceniu materiału.


Jak rozruszać czarną dziurę? | Urania - Postępy Astronomii\nAstronomia 03 cze 2010 / 0 Comments\nNa ilustracji: Zdjęcia w zakresie optycznym AGNów zaobserwowanych przez Swift BAT Hard X-ray Survey (oznaczone kółkiem), wyraźnie pokazują, że są to galaktyki w momencie zderzania się. Zdjęcia wykonane 2,1 metrowym teleskopem w Kitt Peak National Observatory w Arizonie przedstawiają galaktyki, których kształt został silnie zaburzony w wyniku oddziaływania grawitacyjnego z pobliskim sąsiadem. Widoczne na obrazku AGNy były już znane przed wystrzeleniem satelity Swift, ale to dzięki niemu udało się znaleźć dziesiątki nowych i bardziej odległych galaktyk. Źródło: NASA/Swift/NOAO/Michael Koss and Richard Mushotsky (Univ. of Maryland)


LITERACKI ŚWIAT CYRYSI: października 2021\nAutor: Cyrysia o 10/31/2021 17 komentarzy:\nW kolejnej odsłonie cyklu: Muzyczna Sobota - Dobre, bo polskie, proponuję piosenkę Republiki "Odchodząc".\nAutor: Cyrysia o 10/30/2021 13 komentarzy:\nJulita Dziekańska – pochodzi z Warszawy. Z natury introwertyk, z zamiłowania mól książkowy. Od najmłodszych lat drzemie w niej dusza sportowca, a swoją pasją uwielbia dzielić się z czytelnikami. Od dziecka związana z siatkówką halową. Obecnie spełnia swoje marzenia i zawodowo realizuje się w branży wydawniczej.\nZadebiutowała powieścią: „Bądź moim szczęściem” wydaną pod pseudonimem: J.Dean.\nDziś macie okazję poznać bliżej Julitę Dziekańską. Przez najbliższe kilka dni można zadawać autorce swoje pytania (1 - maksymalnie 2). Na wszystkie pytania autorka odpowie w osobnym poście w formie wywiadu.\nJedna osoba, która zdaniem autorki zada najciekawsze pytanie otrzyma nagrodę w postaci książki ''Speedlove'' .\n3. Warunkiem uczestnictwa w konkursie jest zadanie pytań (1 - maks. 2) Julicie Dziekańskiej na temat jej twórczości, zainteresowań itp.\n4. Konkurs trwa od 29 października 2021 roku do 4 listopada 2021 roku do godz. 23.59\n5. Wywiad oraz ogłoszenie zwycięzcy nastąpi 13 listopada 2021 roku.\n6. Nagrodą jest egzemplarz powieści:''Speedlove'' Julity Dziekańskiej.\nAutor: Cyrysia o 10/29/2021 22 komentarze:\nAutor: Cyrysia o 10/27/2021 23 komentarze:\nAutor: Cyrysia o 10/26/2021 12 komentarzy:\nAutor: Cyrysia o 10/24/2021 17 komentarzy:\nW kolejnej odsłonie cyklu: Muzyczna Sobota - Dobre, bo polskie, proponuję piosenkę ,,Byłaś serca biciem'' w wykonaniu Andrzeja Zauchy.\nAndrzej Zaucha (ur. 12 stycznia 1949 w Krakowie, zm. 10 października 1991 tamże) – polski wokalista rhythm-and-bluesowy i jazzowo-popowy, saksofonista altowy i perkusista, a także aktor musicalowy (teatralny) i filmowy oraz artysta kabaretowy. Z wykształcenia zecer. Był muzycznym samoukiem.\nWiosną, zimą, życiem\nMarzeń moich echem\nByłaś serca biciem (byłaś serca biciem)\nNie wiedzieć czemu wciąż rozkłady jazdy tak zmieniają\nMarzeń moich echem (marzeń moich echem)\nWinem, wiatrem, śmiechem (winem, wiatrem, śmiechem)\nKtoś pytał jak się masz\nKtoś, z kim rok w wojnę grasz\nWiosna, zimą, życiem (wiosna, zimą, życiem)\nWiosna, zimą, życiem (życiem...)\nWiosna, zimą, życiem\nAutor: Cyrysia o 10/23/2021 13 komentarzy:\nAutor: Cyrysia o 10/21/2021 11 komentarzy:\n27 października odbędzie się premiera powieści „Teija. Czarna róża” Alexandry Claire. Serdecznie zachęcam do zapoznania się z tym tytułem.\nAutor: Cyrysia o 10/20/2021 15 komentarzy:\nAutor: Cyrysia o 10/18/2021 17 komentarzy:\n10 listopada odbędzie się premiera powieści "Przeznaczenie'' Małgorzaty Brodzik. Serdecznie zachęcam do zapoznania się z tym tytułem.\nAutor: Cyrysia o 10/17/2021 11 komentarzy:\nEtykiety: Przeznaczenie | Małgorzata Brodzik | Wydawnictwo Was Pos\nW kolejnej odsłonie cyklu: Muzyczna Sobota - Dobre, bo polskie, proponuję piosenkę ,,Sny'' w wykonaniu zespołu Cztery Pory Miłowania.\nCztery Pory Miłowania to zespół zawiązany w 2014 roku wywodzący się z rejonu Trójmiasta. Działalność zespołu opiera się głównie na autorskiej muzyce członków zespołu pisanej do wierszy m.in. Piotra Konczaka, Bogdana Loebla, Edwarda Stachury, Aleksandry Bacińskiej i Toma Borkowskiego.\nAutor: Cyrysia o 10/16/2021 12 komentarzy:


Dziennik podróży w czas roztopów | Na tropince\n« Idu Kaziuki, idu\nPowracający temat… »\n26 lutego 2010 Autor: Sławek Parfianowicz\nPo raz pierwszy jego istnienie dotarło do mojej świadomości, gdy czytałem, a było to gdzieś w zaraniu lat 80., wspominki Miłosza o jego wuju Oskarze. Nie wiem dokładnie dlaczego tak to zadziałało. Jednak od tej chwili „powiat lepelski” stał się dla mnie synonimem czegoś tajemniczego. Czy miała na to wpływ sama sylwetka – dość niezwykła – Oskara Miłosza, czy może raczej fakt, że był to moment otwierania się mojego umysłu na tamte strony. Niedługo po mojej pierwszej podróży za Bug, i po pierwszym zderzeniu się ze światem, który dotąd miałem li-tylko za legendę. Byłem wtedy pierwszy raz w Parafianowie, biegałem po Wilnie, ze zdumieniem odkryłem Kowno i Grodno (one istniały cokolwiek na marginesie mitów rodzinnych). Czułem się wtedy trochę tak, jakby postaci z książek dzieństwa opuściły ich stronice, i wyszły mi na przeciwko, na ulicy.\nMoże więc ten „powiat lepelski” przywrócił lekko zachwianą równowagę: poszerzył ponownie mityczne przestrzenie, dał szanse powrotu w bezpieczne zakamarki wyobraźni. Naturalna reakcja na traumę świata sowieckiego lat 70. jaką dopiero co zobaczyłem.\nWtrącenie: Wkrótce wymiar mityczny uległ dalszemu wzbogaceniu. Za sprawą Vincenza, dokonałem „aneksji” Czarnohory. Terytorium egzotycznego zupełnie, zdala od jakichkolwiek legend domowych, ale to tak na marginesie. Wszak my z Magnus Ductas jesteśmy.\nJazda do Mińska\nTo już właściwie rutyna. Emocje związane z pierwszymi wyjazdami, dreszczyki niepokoju, już dawno za nami. Owszem są kolejne utrudnienia. Teraz doszła obowiązkowa „strachowka”. Nie dziwi już białoruski sleeping, z wszystkimi swoimi serwetkami, plastikowymi kwiatkami, szklankami w koszyczkach. Bilety wykupione do Brześcia. Tam dłuższa przerwa, zmiana kół wiadomo, więc dość czasu by kupić bilety miejscowe, oczywiście tańsze.\nCzekając na powrót składu z bocznicy technicznej spaceruję po dworcu. Wszystko po staremu. Chociaż nie do końca: w bufecie nowe porządki, od 23:00 do 7:00 podają tylko koniaki i wytrawne wina (sic!), a i to doliczają extra 10% podatku na rzecz budżetu miasta, taka forma częściowego „suchogo zakona”. Bat’ka dba o morale, najwyraźniej.\nWychodzę na krótki spacerek peronem tzw. moskiewskiej strony dworca (są tutaj dwie strony „warszawska” i „moskiewska”, bardzo to wymowne). Noc wilgotna, mglista. W powietrzu smog. Jak na Śląsku powietrze przesiąknięte dymem węglowym. Węglem palą tutaj w tych dziesiątkach, może setkach wagonów, czekających na licznych bocznicach brzeskiego dworca nim wyruszą na Wschód: do Moskwy, Murmańska, Irkucka, do Adlera, Petersburga, i Bóg wie gdzie jeszcze. Uderza mnie ten zapach bardzo mocno. W świeżej pamięci mam jeszcze intensywny, i jakże przyjemny zapach brzozowego drewna przesycający powietrze w Baranowiczach, kiedy wjeżdżaliśmy tam późnym październikowym zmierzchem, wracając znad Świtezi. Tak tej Świtezi!\nMińsk. Przyjeżdżamy punktualnie. Mamy sporo czasu. Autobus do Połocka jadący przez Lepele, dopiero po południu, z dworca autobusowego „Moskiewskiego”.\nNa wielkich telebimach wyświetlają werbunkowe „reklamówki” zachęcające do wstępowania do wojsk MSW. Dziwne, że jeszcze im nie mało. Na ulicach dużo, jak zawsze, mundurowych. W oczy rzucają się patrole „specnzau”. Plac Oktibarskij pusty. Żadnych śladów.\nTo jednak dosyć zdumiewające miasto. Elefantastyczna czapa socrealizmu, i stokroć gorszego socmodernizm (np. horrendalne Centrum Niemiga, Pałac republiki), spod której tu i owdzie wystają pojedyńcze, ostatnie kosmyki, kiedyś zapewne ładnego miasta. Starówka nad wijącą się wstęgą Świsłoczy. Pagórkowaty teren. Musiało tu być naprawdę malowniczo. Jeszcze dzisiaj okolice rynku – choć strasznie pokaleczone – z biegnącymi w dół ku rzece uliczki, sylwetkami kilku świątyń: fary (dziś sobór katedralny), jezuitów (odbudowana, dziś katedra katolicka), bernardynów (dziś archiwa), z ratuszem, i nieco w oddali sylwetką soboru pietro-pawłowskiego daje jakiś daleki posmak dawnej urody. Okruchy uliczek ze starymi domami.\nNaczytawszy się całkiem niedawno Pawlikowskiego (Dzieciństwo i młodość Tadeusz Irteńskiego), i mając głowę wypełnioną obrazami z powieści Sergiusz Piaseckiego trudno się jest się uporać z teraźniejszym Mińskiem. Mińsk boli. Boli tym szczególnym rodzajem bólu, który nazywa się w medycnie bólem fantomowym. Bardziej niż to co jest, boli to co utracone.\nBól ten jest tym dotkliwszy, że bardziej niż np. w małych prowincjonalnych miasteczkach, razi niczym nietknięty, niewzruszony bolszewizm w warstwie symbolicznej. Pomniki. Nazewnictwo ulic. Wszystkie te Marksy, Engelsy, Swierdłowy i wsiakaja tam dalsza swołocz, nadal zażywają – przynajmniej oficjalnie – szacunku. W notesie zapisuję sobie:\n„Propaganda łukaszenkowska oczywiście uderza, ale jeżeli się przyjrzeć bliżej to wisi ona w jakiejś pustce. Nawet nie jest jakoś szczególnie nachalna. Uderza przede wszystkim przez brak innych „barw” wokół. Ale wisi w pustce. Po pierwsze, bo brak jej wizji, choćby nawet takiej jak za złotego okresu komuny. Jest jakaś bez przekonania, mechaniczna, stereotypowa, zimna. Po drugie, bo brak jej odzewu, najpewniej oczywiście skutecznie tępionego. Trochę graffitti anty-Ł na peryferiach, niejako od tyłu miasta, od kuchennej strony. Sporo tego było widać z okien pociągu, gdy przetaczał się przez przedmieścia. Większość tego co piszą u nas, to bardziej wyraz „wishfullthinking” redaktorów gazet (zwłaszcza jednej), niż rzeczywistość. Ale to nie wróży dobrze reżimowi. Bo mimo kilku brutalnych akcji „siłówki” i jej wszech-obecności, aparat jakoś nie płonie zapałem. A głucha cisza po drugiej stronie też nie wróży nic dobrego. Z rozmów w pociągu: witrażysta z M., drugi Polak wżeniony w Ż., obaj jak się wydaje dość przytomni, prognozują, że Baćka nie dociągnie do końca kadencji”\nCóż, widać raz jeszcze, jak bardzo w sprawach tyczących Białorusi nie należy ulegać pokusie łatwego optymizmu.\nObiad w restauracji o aluzyjnej nazwie „Pa-Chmiel’” (dla mniej obytych na wschodzie: gra słów – pochmielje to kac). Jednak soljanka i pielemini doskonałe. W uliczce obok restauracji zaparkowany nowe zachodnie bryki z górnej półki.\nZwiedzamy sobór pietro-pawłowskij. Mimo ogromnego wkładu pracy ciągle jeszcze dobrze widać rozmiar zniszczeń. W środku obok chrzcielnicy dla dzieci, solidny basen z nierdzewki do chrztów dorosłych. Pani „cerkiewna” w fotelu, jakby u siebie przed telewizorem, cały czas rozmawia przez telefon.\nMetrem na dworzec kolejowy (chyba w miejscu d. dworca drogi żelaznej libawsko-romeńskiej) po bagaże, a następnie, znowu metrem, na dworzec autobusowy „Moskowskij”. O 16:55 mamy autobus do Połocka jadący przez Lepele.\nMińsk, metro, marzec 2006\nAutobus z gatunku miniaturowych, ale jeszcze nie mikrobus. Szosa połocka doskonała. Do Łohojska dwupasmówka. Łohojsk to kiedyś słynny majątek Tyszkiewiczów. Miejsce urodzenia braci Konstantego i Eustachego Tyszkiewiczów, znanych XIX-wiecznych badaczy starożytności.\nSzosa biegnie praktycznie cały czas prostto na północ. Jedynie za Biahomlem skręca gwałtownie na wschód, by prostym śmiałym rzutem, groblą blisko 50-kilometrowej długości, przeciąć bagna berezyńskie. I następnie od Lepela znowu skręcić na północ. Zaczynam rozumieć dlaczego Napoleon tak bardzo parł na południe, pod Borysów. Tu był praktycznie bez szans. Ta szosa, wielkim wysiłkiem została zbudowana dopiero po II wojnie światowej. W Biahomlu, krótki postój „na papierosa”, i pierwsze wrażenia, że po tej stronie kordonu to jednak inaczej. Trochę straszno.\nBiahoml, „infrasturktura dworca autobusowego\nDo Lepela dojeżdżamy grubo po zmierzchu. Noc czarna. Miasteczko to długie, niekończące się linie drewnianych chałupek. Wszechobecna podmarzająca wilgoć, przesiąknięta smużkami zapachu palonego drewna. Usiłujemy znaleźć hotel. Zdania miejscowych co do jego istnienia, bądź nie, są podzielone. Wreszcie w magazinie pewien „dobryj pareń”, jak go zachwala sklepowa, podejmuje się nas zaprowadzić. Niestety, co dostrzegamy po kilku metrach dopiero, jest kompletnie pijany. Do imentu! Co chwila się nam przedstawia. Zapomina po co idziemy. Mijają nas jego koledzy na rowerach, śmiejąj się z niego, docinają. Zawstydzony docinkami, zwraca się do nas, usprawiedliwia: – Ja nie Iwan Susanin! Ja że cziestnyj czołowiek!.– Kolejny raz się przedstawia. Kolejny raz dopytuje gdzie idziemy, tzn. gdzie nas prowadzi? Wreszcie udaje się nam uwolnić od tej szczególnej opieki. Dostrzegam budynek poczty. Panienka w okienku zapytana o gostinicę, ma dość niewyraźną minę. Nie wiem, czy nie wie dokładnie, czy wręcz przeciwnie wie zbyt dobrze. Pytam więc o kośćiół katolicki. – A tak to tu blisko! – Wyraźnie bardziej ożywiona. – Ksiądz mieszka w budynku obok.\nMamy szczęście. Ksiądz jest na miejscu. Młody Białorusi, spod Lidy. Sześć lat pracował we Włoszech. Postawny, inteligentny, miły w obejściu. U księdza kilkoro młodych ludzi: – uczymy się razem włoskiego – tłumaczy ksiądz. Mieszka bardzo skromnie. Nocleg załatwia nam u mieszkających obok, i pracujących w tej parafii Siostr Zmartwychwstanek. Mały pokoik. Jak zawsze u sióstr bardzo schludnie, nawet jeżeli skromnie.Solidna, ładnie podana kolacja. Bardzo długa rozmowa z s. Barbarą. Jest ona młodsza, ale najwyraźniej w randze starszeństwa tutaj. Obie siostry przyszły do Lepela z domu w Poznaniu. S. Barbar ma korzenie kociewsko-kaszubskie. Na Białorusi pracuje od 1995 r. Początkowo pracowała w Wołkołacie i Parafianowie (ale nie tym naszym, które jest pod Wilnem, tylko tym „drugim” przy linii kolejowej Mołodeczno–Połock), a więc przed kordonem. Od kilku lat jest już w Lepelu. Opowiada bardzo ciekawe rzeczy o miejscowych warunkach, o pracy, o stanie tutejszej ludności. Wielokrotnie powraca wątek przepaści dzielącej dwie strony kordonu. Uświadamia to – prócz wielu innych, oczywistych kwestii – jak straszna była „heblująca”, niewelująca siła pierwszych dekad komunizmu. Jej opowieści o miejscowych, o pracy, o mozolnym doprowadzaniu do kościoła, o nawróceniach, to – tak jako podobne opowieści wielu pracujących tutaj duchownych – temat właściwie na książkę.\nDrożdżówka przy śniadaniu ujawnia korzenie drugiej z sióstr, s. Ewy. Taką drożdżówkę pieką tylko w Poznańskiem. Rozmowy wracają do tutejszej rzeczywistości. Sytuacja jest ciekawa. Lepel ma coś ok. 20–26 tys. mieszkańców. Trudno w to zrazu uwierzyć. Wygląda jak bezkresna wioska. Monotonna siatka prostokreślnych ulic wypełnionych chałupkami. Są podobno gdzieś bloki. Kilka znajdujemy później w pobliżu dworca autobusowego.\nKatolików jest w parafii lepelskiej, obejmującej cały powiat, coś ok. setki regularnie praktykujących, łącznie stanowią ok. 1% ludności. Większość stanowią prawosławni. Ale osobne zagadnienie to jaki procent z nich jest głębiej związany z cerkwią. Lepelszczyzna jest szczególna wyznaniowo w skali całej Białorusi, z uwagi na mnogość sekt. Jest tutaj zarejestrowanych 42-43 wyznania, co po odjęciu katolików, prawosławnych i Żydów, i wobec całkowitego obecnie braku starowierów, daje ok. 40 różnych sekt (!). Co do Żydów, to musiała tu do niedawna istnieć całkiem spora społeczność, skoro na miejscowym kirkucie znalazłem kilkadziesiąt grobów z lat 70.–90. To kolejna różnica w stosunku do ziem zachodnich Białorusi.\nBy obraz sytuacji wyznaniowej był kompletny dodać trzeba niezwykłe rozpowszechnienie obrzędowości i zabobonów ewidentnie neo-pogańskich (a może raczej post-pogańskich, jako że ciągłości nigdy nie została chyba do końca zerwana). Nie krystalizują się one w odrębną całość, co raczej zabarwiają tło chrześcijaństwa. To już nie pierwszy raz kiedy o tym słyszę. Na gigantycznych obszarach pozbawionych przez wiele dziesięcioleci jakiejkolwiek posługi duszpasterskiej, i to nie tylko katolickiej, wszelkich innych wyznań chrześcijańskich też (na tym terenie jedynie Żydzi, do chwili wkroczenia Niemców, nie byli w zasadzie prześladowani religijnie, to w zasadzie jest tu ważne, gdyż też podlegali licznym szykanom), jest to nieuniknione. Głębszą glebą tego zjawiska jest, jak się wydaje, w ogóle szeroka obecność archaicznych (czytaj: przed-chrześcijańskich) elementów w ludowym prawosławiu. Zwłaszcza na terytoriach peryferyjnych.\nObszarem szczególnego skupienia takich neo-pogańskich praktyk pozostaje kult zmarłych. Rytuał pogrzebowy, z całym ceremoniałem „praszczanija”, żegnania się ze zmarłym. Ucztowania, najpierw przy jego trumnie, później przy jego grobie. Kolejne uczty w 30 i 40 dni później. Składanie ofiar na grobach. Stawianie „lufy” dla zmarłego. I tak dalej. Idzie w parze z tym wyobrażenie o powolnym opuszczaniu ciała przez duszę, o różnych zależnościach żywych i duchów zmarłych. Już wcześniej usłyszełem wiele na ten temat od o. Mirosława w Udziale, ale też i inni księża wielokrotnie powracali do tego tematu.\nLepel jest położony bardzo ładnie. Ujęty od północy i zachodu jeziorami. Krajobraz wokół polodowcowy, pofalowane wzgórza. Lasy. Widoków rozległych nie ma. Wszechobecna mgła na moment tylko odkrywa dalsze perspektywy. Wybieram się na cmentarze. Trzeba przejść przez miejski park, a następnie mostem pontonowym, przez odnogę jeziora, z której wypływa Ułła, w swoim biegu ku Dźwinie. Tędy wybiegał ostani odcinek drogi wodnej berezyńskiej. Do niej jeszcz wrócimy. Z mostu, kiedy kolejny raz na chwilę rozrzedły mgły widać jak cała powierzchnia zamarzniętego jeziora upstrzona jest przycupniętymi czarnymi sylwetkami. Najczęściej siedzą na kubełkach na ryby. Obok najczęściej leży wiertło, czasem neidbale rozrzucone drobne rybki. Czasem opodal leży rower. Rybałka. Podobne widoki w ciągu najbliższych dni spotykać będziemy praktycznie codziennie.\nJa jednak idę dalej ku wschodwi, wkrótce pośród sosen dostrzegam rozrzucony na rozległym terenie cmentarz. Chaotyczny. Prowadzi do niego rozwalająca się już brama z czerwonej cegły. Cmentarza cały niemal zajęty już przez nagrobki prawosławne, z trudem można znależć 3 czy 4 nagrobki katolickie z przed-bolszewickiej ery. Powszechnym tutaj zwyczajem jest umieszczanie fotografii zmarłych na nagrobkach.\nOn „został tam w trawie”\nPośród wielu innych zwraca uwagę kilka z czarnego polerowanego kamienia dekorowanych płytkim rytem na grobach chłopców poległych w Afganistanie w latach 80. Podobne młode, dziecinne niemal twarze, te same pasiaste gimanstiorki. Takie nagrobki, spotykaliśmy już wielokrotnie. Ilekroć je widzę przypomina mi się rosyjski Morrison – Wiktor Coj i jego legendarna pieśń:\nMyślę, że choć powtarzamy łatwo stereotypy o znaczeniu wojny Afgańskiej w byłym ZSRR, w nie wielkim tylko stopniu dociera do nas jak bardzo rozległe i bolesne było to doświadczenie. Doprawdy trudno tu znaleźć miasteczko, w którym by nie było podobnych grobów. [W tej okolicy może jakieś znaczenie ma fakt, że był to teren poboru m.in. elitarnej witebskiej dywizji spadochronowej]\nWracając do miasta, wstępuję jeszcze na kirkut. Gdyby nie napisy po hebrajsku na niektórych nagrobkach, i Gwiazdy Dawida, trudno by było odróżnić go od innych cmentarzy. takie same proste lastrikowe płyty. tak samo fotografie zmarłych. Uderz, co już wspomniałem wielość pochówków z ostatnich dziesięcioleci. Rzecz u nas nie spotykana.\nWczesnym popołudniem żegnamy się z Siostrami, i ruszamy przez miasto do dworca autobusowego. Chcemy złapać przedwieczorny kurs do Domżeryc. Po drodze okazja by „zwiedzić” miasto. Dość to szczególny moment na turystykę. Temperatura jest plusowa. Śnieg topniej na potęgę, ulice pokrywają się kałużami. Te rosnąc łączą się jedna z drugą, aż – na niektórych uliczkach – zmieniają się w niczym nieprzerwane lustro wody ciągnące się dziesiątki, czasem setki metrów. W pewnym momencie natykamy się na biegnący poprzecznie rów irygacyjny. Wypełniony bulgocącą, brudną, z brunatnym odcieniem wodą. Coś takiego widywałem dotąd jedynie w górach!\nCałkiem przypadkiem natykamy się na miejscową szkołę rzemiosł ludowych. Okazuje się, że można zobaczyć niektóre pracownie i małą ekspozycję muzealną. Sama instytucja, jak wiele innych tutaj, wydaje się jakby przeniesioną z innej epoki. Gdyby nie kalendarzyk w kieszni, zacząłbym podejrzewać, że to przełom lat 60. i 70. (w najlepszym wypadku!).\nTo jedna z tajemnic sukcesu Łukaszenki: ludziom w miejscach takich jak to, z ich wszystkimi lękami przed światem, paniczną obawą zmiany, pozowlił tkwić nadal w tym do czego przywykli. Podtrzymuje jakąś fikcję, ale ona – ta fikcja – mu się odpłaca psią wręcz wiernością. Z eksponatów w tej szkole jeden utkwił nam najbardziej. Biała lniana rubaszka, zdobiona czerwonym krzyżykowym haftem. Pokazują ją nam z nabożeństwem. Kosztowała wiele pracy. Było tak: Lepel miał odwiedzić sam prezydent Łukaszenka, w programie miało też być zwiedzanie szkoły. Koszula miała być podarunkiem. Plany prezydenta uległy nieoczekiwanej zmianie. Nie przyjechał. Więc koszula, prezydencka koszula, czeka. – Może jeszcze kiedyś do nas przyjedzie – mówi z nadzieją w głosie jedna z autorek, i starannie odwiesza ją do szafy. – Może jeszcze przyjedzie…\nLokalna marszrutka dowozi nas, na krótko przed zmierzchem do Domżeryc. Tu ma swoje centrum tutejszy park narodowy: Бярэзінскі біясферны запаведнік. Na miejscu, jest całkiem przyzwoity, kompletnie pusty, hotel, w guście hoteli z epoki późnego Gierka. Jest też mahazin, ale nie ma niczego na kształt restauracji. Czeka nas dwa dni na suchym prowiancie. Jakoś sobie damy radę…\n… Same Domżeryce to dawna osada szlachty czynszowej: Domorzany. Próżno by tu szukać śladów przeszłości. Pamięć tutaj – to znaczy po tej stronie kordonu – zaczyna się w 1941 r. Wielokrotnie się z tym stykamy. Wydarzenia lat 30. były zbyt straszne. Gremialnie zostały wypchnięte nawet z podświadomości. Pamięć i tożsamość zaczynają się tutaj od 1941 r. Przez dziesięciolecia bezpieczniej było niewiedzieć, niepamiętać. Aktem, „mordem założycielskim” nie jest nawet tutaj rewolucja. Jest nią „Wielka Ojczyźniana”. I to jest nią aktem powszechnego utożsamienia. Gdyby Żydom zabrać Holokaust nadal zostałaby im ogromna bogata historia. Gdyby tutejszym ludziom zabrać „Wielką Ojczyźnianą”, rozwarłaby się pod nimi otchłań. Holokaust zabrał życie, została po nim pamięć. Lata trzydzieste (dużym uproszczeniem jest redukowanie tego do „strasznego roku 1937”) zabrały nawet pamięć.\nW innym wymiarze: złudne jest ufanie archaicznemu wyglądowi wioski. Tutaj po prostu buduje się z drewna, i w praktycznie niezmienionej postaci po dzień dzisiejszy. Z drugiej strony buduje się mało. Trwa systematyczny odpływ ludności do miast, i wymierania tych, którzy pozostali. Mapy upstrzone są prostymi notkami (ниежил.) wskazującymi miescowości wymarłe, opuszczone.\nPo białej stopie (jeszcze)\nPo białej stopie, to w gwarze myśliwskiej, tropienie na śniegu. Śniegu jest jeszcze bardzo dużo, ale wszystko już nabrzmiewa wilgocią, woda zaczyna pojawiać się już wszędzie. Szczęściem zabraliśmy gumiaki. Ostatecznie grubo ponad 50 tys. hektarów powierzchni Parku to niemal same błota. Jeszcze ściągnięte mrozem, ale już budzące się. Coraz częściej widzimy jak odciska buta w głębokim śniegu zaczyna wypełniać się roztopową wodą.\nwoda, woda, wszędize woda…\nŚnieg już jest stary, ponowy nie było już od wielu dni, i pewnie w tym sezonie już nie będzie. Odcisięty w nim obraz zaaferowanej aktywności, wszystkich stworzeń małych i dużych, miejscami przypomina arkusz z tzw. wykrojami z „Burdy” (marzenie moich ciotek gdy byłem dzieckiem).\nNajpierw rano robimy długi spacer na zachód. Jest tam wielki mszar porośnięty skarłowaciałymi sosnami. Podobnie jak na Jelni, szybko zaczynami się gubić w proporcjach. Czuć się tu można jakby się człowiek skurczył i wszedł w jakąś gigantyczną donicę z bonsai. Jednak do Jelni to mu daleko.\nW południe zwiedzamy miejscowe muzeum. Kilka dioram z wypchanymi zwierzętami. Oczywiście największe wrażenie robią te z myśliwskich legend: niedźwiedzie, łosie, rysie czy wilki, a z ptaków głuszce. Sam Park, ściśle rzecz biorąc nazywane rezerwatem biosfery, jest o też ciekawy i z tego względu na to, że była to pierwsza instytucja tego typu w całym Związku Sowieckim. Powołany został do życia w 1925 roku (!). Umawiamy się na następny dzień na wycieczkę z przewodnikiem nad Wołową Górę, nad jezioro Pławno.\nPo południu wypuszczamy się na wschód. Najpierw właściwa wieś Domżeryce. Sam kompleks zarządu parku leży od niej jakieś 2 km na pn.-zach. od wsi. Droga przez wieś coraz bardziej przypomina Wenecję: głębokie koleiny w gruntowej drodze wypełnione wodą, której przybywa nieustannie, z wszystkich stron dobiegają do niej cieniutkie, ale niepowstrzymane stróżki. Bardzo trzeba uważać, żeby nie nabrać wody w górą w gumiaki. Nie ma wiatru. Chylące się już ku zachodowi słońce zaczyna podbarwiać wszystko delikatnym różem. Chłupy drewniane. Sporo kolorowych akcentów. Jak wszedzie tutaj w obejściach szpakownie: budki dla szpaków na wysokich tyczkach. Marne psy, wielkopańskie, Bułakowowskie niemal koty wygrzewające się na słońcu. (Kocisko przy wpisie z okazji śwaitowego Dnia Kota stąd właśnie pochodzi). W jednym z obejść samopas chodzi konik. Drobny, krępy, budową trochę przypominający hucuła. Cisza absolutna. W pewnym momencie kątem łowię metaliczny błysk w koleinie. Schylam się: w zmierzwionym śniegu leży niklowana pacyfka. Dobry kontrapunkt do obrazków sprzed chwili. Idziemy dalej ku rzece Buziance. To także część systemu kanału berezyńskiego. Zmarznięta jeszcze na całej szerokości. Ale lód już nie budzi zaufania, idąc nią odczuwa się już instynktownie napięcie wzbierających pod lodem wód. Mijamy po drodze kośne łąki, z pustymi już brogami po sianie. Wreszcie jezioro Domżeryckie. Spore, blisko 2 km średnicy. Na lodzie liczne śaldy kół samochodowych. Szereg charakterystycznych dużych przerębli. Tutaj rybałka najwyraźniej na większą skalę. Ktoś niedawno ciągał niewód. Kiedy wracamy już łącznikową odnogą z jeziora do Buzianki, napotykamy w pewnym miejscu wyparzelisko. Niewielkie oczko wolnej od lodu wody. Najwyraźniej popularny wodopój. Wokół dosłownie skłębione tropy różnych zwierząt. Jednak uwagę przyciągają przede wszystki sznury wilczych śladów. Bardzo dużo musi ich tutaj przychodzić. Wchodząc znowu na Buziankę mijamy wystające ponad lód sterty patyków, wierzchołki bobrowych żeremi. Przyspieszamy, zapada już coraz głębszy zmierzch. Tu na rzece jest jeszcze względnie jasno. Ale skraje lasów po obu stronach pogrążają się w gęstym mroku.\nNagle dostrzegamy, że naszą drogę przecina charakterystyczny głęboki trop. Biegnie ze wschodu, na zachód, niknie w lesie po naszej prawej stronie. Niedźwiedź! Ślad odciśnięty wyraźnie. Nie ma mowy o pomyłce. Już wcześniej widzieliśmy ślady działania tego jegomościa. Porozwalane, w poszukiwaniu czerwi owadów, spruchniałe kłody. Przyspieszamy kroku, jeszcze spory kawałek do przejścia. Do hotelu docieramu już w zupełnych ciemnościach.\nmisiu poszedł… sobie…\nRano, spotykamy się z umówionym wczoraj przewodnikiem. Krótka pogawędka. Opowiadamy, o widzianym wczoraj tropie misia. – Dobrze, że jego samego nie wstrietli. – Odpowiadamy zdziwionym spojrzeniem. – A co wyobraź sobie, że budzisz się, głodny, zmarznięty, i jeszcze ci w tyłek mokro. – Cóż trudno odmówić racji takiemu rozumowaniu. Jedziemu UAZ-em nad jezioro Pławno. To zupełnie na rzut beretem od Wołowej Góry. To opis tego miejsca u Pawlikowskie mnie tu przyciągał od dawna jak magnes:\n„Do leśniczówki na Wołowej Górze myśliwi przyjechali późnym wieczorem. Byli zziębnięci, głodni i bardzo szczęśliwi. (…) Trzeba spędzić kilkanaście godzina na mrozie, trzeba mieć zdrowy żołądek i czyste sumienie, a przede wszystkim trzeba mieć dwadzieścia trzy lata, aby w pełniocenić rozkosz takich cudnych rzaczy, jak lampa jasna i huczący samowar, jak płatki przysmażonej słoninki na razowcu, jak pachnące sianem twarde posłanie pod napalonym piecem.\nNazajutrz był spacer gęsiego przez ośnieżoną knieję. (…) Wkrótce po ryszeniu naganki Tadeusz posłyszał suche, przygłuszone okiścią strzały na linii. Poczuł krótkie szarpnięcie żalu, źe to nie na niego wyszedł łoś (…) Wszystko razem nie trwało dłużej godziny. Myśliwi zebrali się ożywioną gromadką na linii. Rozłożono ognisko. Okazało się, Władek spudłował do łosia, lecz że gajowy gajowy ranił śmiertelnie zwierza drugim strzałem, a teraz gajowi i naganka poszli w głąb kniei tropić rannego rogala.(…) Ognisko bucha wesoło (…) Krąży też siwucha ocalała po zeszłorocznej przymusowej likwidacji zapasów gorzelni boczejkowskiej.\nNagle zza ośnieżonej kulisy leśnej buchają podniecone głosy, słychać zgrzyt płóz. Zbiałych piramidek świerkowych zjawia się najpierw na pół przysypany śniegiem konik, za nim rozwałki, a na rozwałkach łoś ze zwisającą koroną potężnych łopat. Za łosiem – gajowi. Oraszak powoli spuszcza się z łagodnego wzgórza i ukośnie zbliża się do myśliwych.\n– Patrz – woła Włodek wpijając Tadeuszowi palce w ramię – patrz! – powtarza, choć bez jego zachęty Tadeusz pożera wzrokiem ten obrazek fałatowski.\n– Patrz! Dla tego jednego widoku warto było przyjechać na Górę Wołową! Patrz i zapamiętaj, bo takiego widoku już może nigdy nie zobaczysz.\nWładek miał rację. Nie dane było Tadeuszowi polować więcej na łosie. Ani na Górze Wołowej, ani gdzie indziej. Młodzieńczy rapsod myśliwski urwał się.”\n(Michał K. Pawlikowski, Wojna i sezon, s. 64)\nCóż zwiedzanie tego miejsca przebiega jednak nie po naszej myśli. Zdaniem gajowego, to co trzeba zobaczyć to dacza. Wspaniała dacza wiekości małego hotelu. Obok równie im ponujuąca bania. No i oczywiście lądowisko heikopterów. No dobrze możemy jeszcze pójć na pomost. To nie przyroda to pobudza wyobraźnię naszego przewodnika. Ot priroda, bezpłatnyj mahazin naroda. Tutaj przyciąga magia miejsca. Przecież to dacza Maszerowa! Samego Maszerowa. To był myśliwy! Łuka to tam tylko w hokeja tłucze. W ustach człowieka lasu to jednoznaczne wartościowanie. Kult Maszerowa przypomina kult Gierka. Niejasności co do okoliczności wypadku w jakim zginął (chodzą słuchy, że mogła być to robota KGB, by wyeliminować go z wyścigu po schedę po Lońce) dodaje do tego odrobinę aury męczeństwa. Może trochę tak jakby to była hybryda Gierka i Dubceka.\nNie sposób skłonić go do wybrania się za kanał na prawdziwą Wołową Górę. To już kolejny raz kiedy stykam się z tym zjawiskiem. Ludzie funkcjonują jak zepsute nakręcane mechanizmy, jakby się zacięli. Нелзиа, нелзиа. W oczach panika. Właściwie głuche niezrozumienie: dlaczego, po co, na co? Dlaczego inaczej? Spróbujcie zamówić inne dodatki do dania w restauracji, albo zapłacić za każdego osobno, będąc w kilka osób w restauracji, to zrozumiecie. Pamiętajcie scenę w restauracji w Everything is illuminated? No właśnie, dokładnie tak. Jest to zaledwie jedna z form w jakich manifestuje się рабский менталитет. Zazwyczaj kiedy myślę o tym fenomenie, o jego fatalistycznym oddziaływaniu, to ogarnia mnie smutek i współczucie. Są jednak chwile, a to była jedna z nich, kiedy budzi to moją złość. Z chęcią walnąłbym takiego w placy, jak kogoś kto się zakrztusił, i oczekiwał z nadzieją, że coś mu się tam przestawi, że jakieś zapadki trafią na właściwe miejsce, i zacznie działać wszystko normalnie. Ale się nie przestawia, nie trafia, nie zaczyna działać normalnie. Jedna z tych chwil, kiedy jedyny lekiem skutecznym (dla nas) jest modlitwa o pogodę ducha. W tym kraju trzeba ją powtarzać jak mantrę, by nie oszaleć. Na Wołową Górę nie poszliśmy.\nZ kronikarskiego obowiązku: Jezioro Pławno jest szczytowym punktem systemu berezyńskiej drogi wodnej (tak jak jez. Wygonowskie na Polesiu dla systemu kanału Ogińskiego). Była to wielka inwestycja zrealizowan w latach 1797–1815. Jej celem było powiązanie Morza Czarnego (dorzecze Dniepru) z Bałtykiem (dorzecze Dźwiny). Koncepcję tej drogi źródła rosyjskie jednoznacznie przypisują „принадлежит польскому дворянину Чацкому (1794)”. Któremu z Czackich, dokładniej, jeszcze nie wiem. Był to szereg powiązanych inwestycji. Droga – licząca łącznie ok. 173 km – biegła od Berezyny, rzeką Sergucz, następnie kanałem do jeziora Pławno. Stąd biegnie właściwy kanał berezyński do jez. Berszta, z niego rzeczką Berszta, następnie kanałem werbskim, dalej przez jez. Essa i Prosza, do jeziora Lepelskiego, stąd kolejnym kanałem do Ułły, a nią do Dźwiny. Zaniedbany obecnie, zupełnie jak kanał Ogińskiego. Podobnie jak tam podejmuje się jakieś wysiłki by go udostępnić turystyce kajakowej.\nNasz przewodnik zostawia nas na szosie połockiej. łapiemy autobus do Lepela, jedzie trochę ruchem konika szachowego, więc okazja by zobaczyć jeszcze kilka przysiółków. W Lepelu, łapiemy autobus do Uszacza. Docieramy na miejsce popołudniu. Neogotycki kościół położony jest bardzo malowniczo na wysokim brzeg doliny rz. Uszy. Obok pozostałości katolickiego cmentarza, poprzewracane nagrobki. Na wielu dobrze jeszcze czytelne inskrypcje po polsku. Jest piątek, wielki post, ksiądz odprawia nabożeństwo drogi krzyżowej, z miejscowych 5 osób, w różnym wieku, mężczyzna i cztery kobiety. Kościół bardzo surowy. Podobnie jak w Lepelu był odarty do gołych ścian ze wszystkiego. Plebania rzeczywiście ascetyczna. Proboszcze jest tutaj ks. Jerzy. Młody, na oko trzydziestoparolatek, z Kieleckiego. Miły i o bardzo interesującej powierzchowności umysłowej. Pogodny arystotelik. Pracuje tu już kilka lat. Do późnej nocy, przy niekończących się herbatach, rozmawiamy. Przybywają kolejne kreski, na kreślonym rozmowa po rozmowie, szkicu duchowej sytuacji Białorusi.\n[Wizyta w Sieliszczu. Ruiny kościoła po-bernardyńskiego. Bardzo duży cmentarz katolicki.]\nKościół po-bernardyński w Sieliszczu, czynny był jeszcze w 1931 r.\n[Ksiądz Piotr podrzuca nas na szosę połocką. Autobus do Połocka. Rybacy. Połock.]\n[Nocny pociąg. Wagon bezpośredni Połock–Brześć.]\nWysiadamy na stacji Horodzieja. Lokalna marszrutka do Nieświeża.\nNapisane w Białoruś, Ludzie, Podróże | Otagowane Białoruś, Lepel, Mińsk, Połock, Uszacze | 3 Komentarze\nw dniu 17 września 2010 @ 11:04 am | Odpowiedz Est! Est! Est! « Na tropince\n[…] Wszyscy pamiętają anegdotę o służącym biskupa Fuggera, i jego entuzjastycznej ocenie wina z Montefiascone. W krajobrazie pamiętnikarstwa kresowego dziełem zasługującym na taką potrójną aklamację – w dość zgodnej opinii wielu ludzi obdarzonych smakiem i znajomością rzeczy – jest magnum opus Michała Kryspina Pawlikowskiego „Dzieciństwo i młodość Tadeusza Irteńskiego”. Skoro więc ukazało się – wreszcie! – jego wydanie – z radością krzyczę: est! est! est! Od lat wspomnienia Pawlikowskiego nie opuszczają mojej półki książek najulubieńszych. Towarzyszom moim wędrówkom na wschód. Często je inspirują. Tak było ze wspaniałym passusem w Wojnie i sezonie opisującym ostatnie polowanie na łosie na Wałowej Górze (w lepelskim powiecie), który pchnął mnie przed kilku laty, w czas roztopów, w nadberezyńskie bagna. […]\nw dniu 27 lutego 2010 @ 10:06 pm | Odpowiedz Szusterpalace\nA na Białorusi jest świadomość istnienia kordonu?\nw dniu 27 lutego 2010 @ 10:27 pm | Odpowiedz Sławek Parfianowicz\nGrzesiu, to zalezy, przede wszystkim od pokolenia, a po drugie od miejsca siedzenia (tzn. ludzie na zachodzie dobrze czuja roznice, na wschodzie, w glubince, nawet czesto nie zadaja sobie sprawy, ze moze byc inaczej niz u nich. Zasadniczo uzywaja rozroznienia z 1939 WschodnaiZachodnia Bialorus. Ale na prowincji zakordonnej znajomosc historii jest szczatkowa, a i to kuriozalna. Na zachodzie rownowazy to „skryta” historia domowa. Rozwinę to jeszcze, bo jak zauwazyles to tekst w tgrakcie „wyrastania” jeszcze niedopieczony.


ASM SFA: Średnia wartość wzorcowego koszyka FMCG wzrosła o 0,85% m/m w X - Money.pl\nStrona głównaGiełdaASM SFA: Średnia wartość wzorcowego koszyka FMCG wzrosła o 0,85% m/m w X\nASM SFA: Średnia wartość wzorcowego koszyka FMCG wzrosła o 0,85% m/m w X\nŚrednia wartość wzorcowego koszyka wyniosła 229,86 i wzrosła o 0,85% m/m w październiku, wynika z badania cen przykładowego koszyka zakupowego, czyli zestawienia najpopularniejszych produktów FMCG kupowanych przez Polaków w celu zaspokojenia różnych potrzeb życiowych (tj. nabiału, mięsa i wędlin, napoi, dodatków, słodyczy, chemii domowej, kosmetyków, alkoholi i in.) przeprowadzonego przez ASM Sales Force Agency (ASM SFA). Najdroższe ponownie okazało się e-grocery. Różnica w cenach to 16,28% (sklepy stacjonarne vs. online).\n"Raport pokazuje, że w trwającej nadal pandemii priorytetem dla Polaków jest bezpieczeństwo o siebie i bliskich, dlatego ograniczają zakupy w sieciach stacjonarnych na rzecz zakupów online, które oferują droższy asortyment. W walce o odpływających Klientów, wiele sklepów stacjonarnych obniżyło ceny, wyrównując tę różnicę w e-grocery. Z zainteresowaniem będziemy obserwować dalszy rozwój e-handlu, który stawia przed sklepami wiele wyzwań (ułatwienie procesu zakupowego, czy stworzenie szybszego łańcucha dostaw), ale zarazem daje im wiele nowych szans i możliwości" - powiedział dyrektor zarządzający ASM Sales Force Agency Patryk Górczyński, cytowany w podsumowaniu raportu.\nZ badania wynika, że pod względem poziomu cen najkorzystniej wypada mix online i offline danej sieci (tzw. hybryda).\n"Z zainteresowaniem będziemy obserwować dalszy rozwój e-commerce i jego wpływ na ceny w kanale e-grocery. Różnica między hipotetycznymi koszykami złożonymi wyłącznie z produktów w cenach ekstremalnych wzrosła: koszyk najdroższy kosztowałby w październiku 329,45 zł (o 11,41 zł więcej niż we wrześniu br.), a najtańszy 177,74 zł (2,27 zł więcej niż we wrześniu br.)" - czytamy także.\nZestawienie cen poszczególnych kategorii produktowych rok do roku pokazuje, że względem zeszłego roku zdrożały używki, alkohol, dodatki, napoje i słodycze, czyli towary najchętniej wybierane przez Polaków podczas wiosennego lockdown'u oraz jesiennego ograniczenia w przemieszaniu się w okresie trwania pandemii - czasu, który przymusowo spędzaliśmy w domach.\nWartość hipotetycznego koszyka skomponowanego wyłącznie z najdroższych produktów była w październiku bieżącego roku wyższa niż w ub.r. o 1,32%, natomiast koszyka cen minimalnych - wzrosła o 11,53% r/r.\n"W nadchodzących miesiącach detaliści jeszcze intensywniej będą zabiegać o przyciągnięcie klientów także do sklepów stacjonarnych, poprzez ciekawe ekspozycje sklepowe, promocje świąteczne, czy oferty click & collect, nie tylko dlatego, że jest to dla klientów wygodne, ale pandemia zmusza sklepy do szukania dogodnych i bezpiecznych możliwości dokonywania zakupów" - powiedział Gorczyński.\nBadanie ASM Sales Force Agency obejmuje porównanie cen analogicznych produktów FMCG (tych samych marek i o tych samych gramaturach) z różnych kategorii, w sklepach stacjonarnych, internetowych oraz tzw. hybrydach (czyli sieciach prowadzących zarówno sprzedaż online, jak i offline). Badanie przeprowadzane jest w dyskontach (Lidl i Biedronka), sieciach tradycyjnych (Auchan, Carrefour, E.Leclerc, Intermarché, Kaufland, Tesco) oraz cash & carry (Makro i Selgros). Do zbiorowej kategorii e-grocery zalicza się 5 sklepów online: frisco.pl, dodomku. pl, polskikoszyk.pl, szybkikoszyk.pl oraz MEGASAM24.pl. Hybrydę sprzedaży stacjonarnej i internetowej reprezentują odpowiednio Auchan vs. Auchan Direct, E.Leclerc vs. E.Leclerc online, Carrefour vs. E-Carrefour oraz Tesco vs. Tesco e-zakupy. Raport obejmuje łącznie 50 punktów sprzedażowych i ceny 40 wspólnych dla wszystkich sieci produktów z 10 kategorii.\nCo za bezsens... pisać te wypociny, bez zestawienia tych sklepów w formie tabeli, wykresu, czegokolwiek... Żałosne "dziennikarstwo"...\nPrzejmuje naszą klasę i facebooka\nMiałem to co chciałem przystanek sześć


Family Tour | Tajemnice tatrzańskich jaskiń z Polar Sport Adventures\nobozy szkoleniowe w Tatrach\nGłówna / Trekking / rodzinne Tatry\nPolska / małopolskie / Zakopane\nFamily Tour | Tajemnice tatrzańskich jaskiń\nProfil: dla dzieci, trekking, turystyka rodzinna\n22.05.2021 / 1 dzień\nZapytaj o ofertę❯\ntel. 570 440 276\nPon - Pt: 11.00 - 19.00\nDopłaty i zniżki\nWycieczka dla każdego dziecka ciekawego tatrzańskiej przyrody (albo i dla tego, które jeszcze nie wie, że jest jej ciekawe). Podczas wycieczki dzieci zapoznają się ze zjawiskami krasowymi jaskiń Doliny Kościeliskiej. Nauczą się bezpiecznego pokonywania trudności w jaskiniach i orientacji w terenie. Rodzice i opiekunowie będą mieli możliwość nauki asekuracji podopiecznych przy występujących w jaskiniach drabinkach i łańcuchach.\nNie zabraknie także pracy z mapą - dzieci nauczą się jej czytania i orientowania. Przy okazji zapoznają się także z geologią terenu, ale też i z jego historią. Nauczą się rozpoznawać tatrzańskie rośliny za pomocą klucza. A przy odrobinie szczęścia może uda się spotkać nietoperze - stałych bywalców tatrzańskich jaskiń, a także podpatrzeć ptaki przypotokowe.\nTrasa: Dolina Kościeliska - Jaskinia Mylna, Jaskinia Raptawicka, Smocza Jama - Dolina Kościeliska\n- dorosły: 180 zł\n- dziecko: 120 zł\nbilety do TPN\nMy zapewniamy kaski, które przydadzą się nam w jaskiniach. Wy nie zapomnijcie o latarkach (najlepiej sprawdzi się czołówka, która pozwoli mieć wolne ręce).\nWycieczka przeznaczona dla dzieci od 7 roku życia.\nWycieczka odbędzie się komplecie uczestników (6 osób, gdzie za uczestnika rozumiemy 1 dziecko wraz z 1 osobą dorosłą).\nIstnieje możliwość transportu zbiorowego za dodatkową opłatą.\nWyjazd od - do\nDopłata za wspólny dojazd


Greckie wyspy już nie będą uprzywilejowane. Koniec ulg podatkowych - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaUnia EuropejskaWiadomościGreckie wyspy już nie będą uprzywilejowane. Koniec ulg podatkowych\nGreckie wyspy już nie będą uprzywilejowane. Koniec ulg podatkowych\nMykonos, Santorini, Rodos i inne greckie wyspy, które cieszą się największą popularnością wśród turystów, tracą dotychczasowe ulgi podatkowe.\nJest to jeden z warunków porozumienia z wierzycielami, dzięki któremu Grecja dostała pożyczkę w wysokości 86 miliardów euro.\nOd pierwszego października mieszkańcy Mykonos, Santorini, Naksos, Paros i Skiathos będą płacić takie same podatki jak reszta kraju. Do tej pory ze względu na lokalizację i droższy transport towarów na wyspy korzystali oni z 30 - procentowej ulgi.\nNa wielu wyspach nie ma lotnisk, a zimą połączenia z lądem drogą morską są bardzo rzadkie. Mieszkańcy wysp utrzymują się głównie z turystyki, co oznacza, że przez pięć miesięcy - tyle, ile trwa sezon - muszą zarobić na cały rok.\nTagi: grecja, wiadomości, gospodarka, podatki, unia, najważniejsze, fundusze unijne, gospodarka światowa\nGreckie reformy coraz bliżej. Projekt już w parlamencie


Jedzenie na telefon wrocław - Katalog Stron WWW\nKatalog Stron WWW Pizzeria Wrocław 7 lat katalogu w sieci!\nMilanopizza.pl - Jedzenie na telefon wrocław\nMasz ochotę na ekologiczną i przepyszną pizzę domowej roboty? Milano Pizzeria jest absolutnie nową marką, dlatego, że wyznaje dewizę, że ma być smakowicie i oryginalnie niczym w domowej kuchni, z tej przyczyny swoje pizze wyrabia tylko z oryginalnych składników wysokiej klasy. Wyborna pizza z pizzerii Milano każdorazowo jest robiona na bazie prawdziwych pochodzących z Włoch produktów, drożdże, sos z pomidorów, czy mozzarella w żadnym kraju na świecie nie robią takiego wrażenia jak w słonecznej Italii z tego powodu z tego państwa je dostarczamy. W Pizza Milano dostajesz szeroki asortyment serwowanych odmian pizzy, polecamy pizzę dowolnej grubości cieście, z przeróżnymi produktami, też najmłodsi mogą spałaszować w naszej restauracji smakowitą i naturalną pizzę, dopasowaną do ich gustu i podniebienia. Wszakże oferta pizzerii Milano to nie tylko pizza z naturalnych składników, ale też unikalne pierogi z ciasta drożdżowego. Te drożdż?owe pierogi wyjątkowo smakują gościom w naszej pizzerii i na stałe nalazły się w naszej karcie dań, więc tego powodu serwujemy je w różnych rodzajach np. pierogi z pieca z kabanosem. Wstąp i przekonaj się sam na rogu ulic Oleśnickiej i Żeromskiego we Wrocławiu, lub zamów telefonicznie, obejrzyj kartę dań na stronie internetowej www.milanopizza.pl.\nŁącznie 15 stron(y) WWW powiązane z tą terminem pizza w opisach.\nŁaka Maka: Pizza Swarzędz\nJeśli pizza Swarzędz z pieca opalanego drewnem to tylko w Łaka Maka. To jedyne miejsce, gdzie zakosztujesz włoskich przysmaków tworzonych z pasją z doskonałej jakości świeżych składników. Wstąp do nas i sprawdź co pysznego dla Ciebie mamy? Zapewniamy, że n[...]\nRestauracja Taormina: Restauracja włoska\nRestauracja włoska Taormina Oferujemy Państwu wspaniałą kuchnię włoską. Nasze dania powstają z pasją i doświadczeniem, wiedzę opieramy na rodzinnych przepisach. Przygotowaliśmy dla Państwa: pizza pizza na telefon z dostawą w Oświęcimiu i jeg[...]\nTartuffo: Pizza na telefon\nW naszej restauracji zjesz pyszną pizzę w doskonałej atmosferze, którą zapewnią Państwu wnętrza naszego lokalu. Nasza doskonała pizza złożona jest z Twoich ulubionych dodatków. Sekretem, który sprawia, że nasza pizza smakuje tak wyjątkowo jest[...]\nLOCAL PIZZA: Producent przyczep gastronomicznych\nLocal pizza to innowacyjny pomysł dla tych wszystkich, jacy chcieliby rozpocząć własną działalność. Proponujemy mobilne piece do wypiekania prawdziwej włoskiej pizzy, które opalane są drewnem. Nasze urządzenia wykonane zostały z wysokiej klasy materiałów i[...]\nPIZZA LOVE PANE: Pizzeria we Wrocławiu\nPoznaj niezwykły lokal gastronomiczny znajdujący się we Wrocławiu. To pizza love Pane, która serwuje dania kuchni włoskiej przyrządzone według oryginalnych receptur. Traktujemy naszą działalność nie jedynie jako pracę, ale jest to dla nas nade wszystko pas[...]\nDominospizza.pl: Pizzeria Mokotów\nPizzastation.pl: Pizza Station - pizzerie we Wrocławiu\nAvepizza.pl: Pizza włoska, która Cię nie rozczaruje, i na którą Warszawa czekała.\nZapraszamy wszystkich do pizzerii w Warszawie Ave pizza, która od wielu lat dostarcza swoim klientom najwyższej jakości dań. Nasze wyroby kulinarne opierają się jedynie na oryginalnych pizzach z Włoch. To właśnie odróżnia nasz lokal od innych. My pragniemy serwować swoim klientom produkty oryginalne, nie będące różnymi wariacjami pizzy. Dla nas liczy się jakość i dlatego nasi kucharze wykorzystują oryginalne, włoskie przepisy. Zapraszamy wszystkich do Ave pizza oraz na naszą stronę internetową.\nPizzeriastettin.pl: Pizza nocna Szczecin\nFieropizza.pl: Pizza dowóz Łódź - sieć pizzerii Fiero\nSieć pizzerii FieroPizza jest jedną z większych sieci w regionie łódzkim. Sieć posiada 7 lokali w Łodzi i okolicach oraz cały czas się rozwija. Pizzeria oferuje dowóz pizzy na terenie Łodzi. Fiero pizza Łódź ma w swojej ofercie smaki pizzy jakie nie znajdziecie w żadnym innym lokalu. Serdecznie zapraszamy.\nPizzawloska.waw.pl: Pizzeria włoska - dostawa pizzy\nPoszukujesz klimatycznej pizzerii, gdzie zjesz smakowitą pizzę? Zapraszamy do Pizzerii Komarzec w Warszawie. Tylko u nas wyśmienita pizza włoska przyrządzona wedle przepisu szefa kuchni z Mediolanu. Naszym sekretem jest cienkie i kruche ciasto, nasmarowane wonnym sosem pomidorowym, przygotowanym z dojrzewających w sycylijskim słońcu pomidorów. Wszystko to przykryte wyśmienitym serem. Nasi fachowcy to profesjonaliści z wieloletnim doświadczeniem zawodowym, którzy służą kompetentnym doradztwem i pomocą w czasie wyboru najlepszej dla Państwa kompozycji. Dla najmłodszych łakomczuchów przygotowaliśmy specjalny kącik zabaw. Przyjdź, zadzwoń lub napisz i zapytaj o wyśmienite menu. Proponujemy także dowóz pizzy na telefon, prosto do Twojego domu. Pełna oferta opublikowana jest na naszej stronie internetowej.\nPizzerialanotte.pl: Pizzeria nocna Szczecin - La Notte Catering.


W poszukiwaniu frankowej jasności. SN rozstrzygnie rozbieżności w orzecznictwie - GazetaPrawna.pl\nJuż 25 marca 2021 r. Sąd Najwyższy rozstrzygnie wszelkie najistotniejsze rozbieżności w orzecznictwie dotyczącym kredytów walutowych.\nZe stosownym wnioskiem o wydanie uchwały w składzie pełnej Izby Cywilnej SN wystąpiła I prezes SN prof. Małgorzata Manowska. Jej zdaniem bowiem odpowiedzi na przedstawione zagadnienia w kompleksowy sposób powinny rozstrzygnąć najpoważniejsze kontrowersje, jakie ujawniły się na tle praktyki orzeczniczej sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego w związku z niezwykle doniosłym społecznie problemem kredytów walutowych, w szczególności zaś kredytów frankowych. Mówiąc wprost: nie można zaakceptować tego, że rozstrzyganie najpoważniejszych dla ludzi w życiu spraw często zależy nie tyle od brzmienia umów i przepisów, ile od interpretacji danego sędziego. Należałoby – zdaniem I prezes SN – rozumieć tematykę frankową w polskich sądach na tyle jednolicie, na ile to możliwe.\nMałgorzata Manowska sformułowała sześć pytań. Pierwsze, niejako wyjściowe, to kwestia, czy w razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie wiąże konsumenta, możliwe jest przyjęcie, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów? I tu odpowiedź zapewne będzie przecząca, gdyż z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE jasno wynika, że co do zasady niedozwolone jest wypełnianie luk po klauzulach abuzywnych.\nGdy jednak SN udzieli odpowiedzi przeczącej, powinien wówczas odpowiedzieć na kolejne dwa pytania, przy których już nikt nie ma jasności. Otóż, czy w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego do takiej waluty umowa może wiązać strony w pozostałym zakresie? A także, czy w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu denominowanego w walucie obcej umowa ta może wiązać strony w pozostałym zakresie? Z punktu widzenia frankowiczów, którzy chcą obecnie w sądach przede wszystkim unieważniania umów, znacznie lepszy byłby wariant, w którym SN stwierdzi, że upada cała umowa, czyli że wystąpienie klauzuli abuzywnej przekłada się na nieważność umowy.\nW czwartym pytaniu I prezes SN pyta, czy w przypadku nieważności lub bezskuteczności umowy kredytowej, w wykonaniu której bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają odrębne roszczenia z tytułu nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron, czy też powstaje jedynie jedno roszczenie, równe różnicy spełnionych świadczeń, na rzecz tej strony, której łączne świadczenie miało wyższą wysokość? Chodzi o przesądzenie, czy właściwa jest teoria dwóch kondykcji czy też teoria salda. Według pierwszej roszczenia kredytobiorcy i kredytodawcy traktuje się oddzielnie. A zatem bank może żądać zwrotu kwoty kredytu (np. 100 tys. zł), zaś klient żąda zwrotu kwot, które wpłacił jako raty (np. 80 tys. zł). Teoria salda z kolei zakłada, że ta strona, która otrzymała więcej, rozlicza świadczenia wzajemne. W tym przykładzie więc klient byłby zobowiązany dopłacić bankowi 20 tys. zł. Prawnicy uważają, że teoria dwóch kondykcji jest dla kredytobiorców korzystniejsza. Dopóki bowiem bank nie wystąpi z powództwem przeciwko konsumentowi, dopóty nie otrzyma pieniędzy. W przypadku teorii salda zaś z samego powództwa kredytobiorcy w wielu sytuacjach będzie wynikał obowiązek zapłaty na rzecz banku.\nPytanie piąte dotyczy terminu przedawnienia. Małgorzata Manowska pyta, czy w przypadku nieważności lub bezskuteczności umowy kredytowej z powodu niedozwolonego charakteru niektórych jej postanowień bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się od chwili ich wypłaty? To istotne w wielu sprawach, gdyż niewykluczone, iż część roszczeń banków już się przedawniła.\nI wreszcie szóste pytanie ma pomóc w odpowiedzi na rozgorzały w ostatnich miesiącach spór o możliwość bankowego odwetu w postaci powództwa o bezumowne korzystanie. Pierwsza prezes pyta bowiem, czy jeżeli w przypadku nieważności lub bezskuteczności umowy kredytowej którejkolwiek ze stron przysługuje roszczenie o zwrot świadczenia spełnionego w wykonaniu takiej umowy, strona ta może również żądać wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych przez drugą stronę?\nKonsument we franku\nCzy osoba, która na etapie zawierania umowy kredytowej nie zapoznała się z jej treścią, powinna korzystać z ochrony przysługującej konsumentom? Na to pytanie niebawem odpowie zaś Trybunał Sprawiedliwości UE. Rzecznik finansowy właśnie wyraził swoje stanowisko, gdyż pytanie prejudycjalne zostało skierowane w polskiej sprawie.\nA chodzi o interpretację przepisów unijnej dyrektywy nr 93/13. Rozpoznający jedną z wielu spraw frankowych sąd uznał, że nie jest w stanie samodzielnie wskazać, czy ochrona konsumencka wynikająca z unijnego prawa powinna przysługiwać każdemu konsumentowi, czy też tylko temu właściwie poinformowanemu, uważnemu oraz rozsądnemu.\nRzecznik finansowy uważa, że z trybunalskiego orzecznictwa wynika, że pojęcie konsumenta w rozumieniu art. 2 lit. b dyrektywy ma charakter obiektywny. Jest więc niezależne od konkretnego zasobu wiedzy, jaki może mieć dana osoba, czy też od posiadanych przez nią w rzeczywistości informacji.\n„Przepisy nie wprowadzają żadnego dodatkowego kryterium dla ustalenia statusu konsumenta. W konsekwencji nie można osoby fizycznej pozbawić statusu konsumenta w odniesieniu do umowy, która dotyczy działań niezwiązanych z jej działalnością gospodarczą lub zawodową, z uwagi na jej wiedzę, zaangażowanie, wykształcenie lub zawód” – stwierdził prof. Mariusz Golecki, rzecznik finansowy. Podkreśla on w swym stanowisku, że kwestia, którą zajmie się trybunał, ma systemowe znaczenie i będzie istotna w toczących się oraz przyszłych sprawach sądowych dla milionów Polaków. Może dotyczyć zresztą nie tylko frankowiczów, lecz także wszystkich innych osób zawierających umowy na rynku finansowym.\nRzecznik w swej opinii zaznaczył także, że to bank ma obowiązek poinformowania konsumenta o wszelkich postanowieniach. W sprawach frankowych w szczególności istotne jest, by kredytobiorca niebędący profesjonalistą mógł ocenić skutki finansowe, jakie może mieć wzrost kursu waluty obcej.\nZupełnie inne podejście prezentuje środowisko bankowe. W toku postępowań sądowych część pełnomocników banków stara się wykazywać, że nie ma powodu chronić osób, które świadomie w praktyce zrzekły się możliwości zapoznania się z dokumentami. I takie osoby nie powinny – w ocenie bankierów – mieć statusu konsumenta w rozumieniu dyrektywy.\nFRANK NASZ POWSZEDNI\nWniosek I prezes SN do Izby Cywilnej SN z 29 stycznia 2021 r., sygn. BSA I-4110-4/20. Sprawa przed Trybunałem Sprawiedliwości UE, sygn. akt C-198/20. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia\nfranki szwajcarskie franki SN kredyty frankowe kredyty w walutach


"One płoną jaśniej" - wstrząsająca powieść, którą musisz przeczytać - Kobieta Po 30\nStrona główna » Praca i pasje » „One płoną jaśniej” – wstrząsająca powieść, którą musisz przeczytać\n„ONE PŁONĄ JAŚNIEJ” Shobha Rao to wstrząsająca historia dwóch indyjskich dziewczyn wychowujących się w brutalnym męskim świecie, w którym kobieta znaczy znacznie mniej niż mężczyzna, gdzie ciało to pieniądz, a handel żywym towarem to norma. To opowieść, która łamie serce, wstrząsa do głębi i nie pozwala się odłożyć. Przeczytałam ją dla Was i..napiszę jedno – musicie po nią sięgnąć.\nHistoria jest fabularyzowana, ale wzięta z życia, co jeszcze bardziej dodaje jej mocy. Autorka urodziła się w Indiach i przez lata pracowała z kobietami, ofiarami przemocy. Poniżej, za pozwoleniem Wydawnictwa, przedstawiam Wam fragment powieści.\n„Dom jej męża w Namburu nie był chatą. To był prawdziwy dom, zrobiony z betonu, piętrowy. Miał cztery pokoje na parterze i jeden duży na piętrze, a pozostała część dachu służyła jako taras. Tutaj wieszano pranie, a w najgorętsze noce lata wszyscy przynosili swoje maty i spali pod gwiazdami. Ale teraz to się miało skończyć. Teraz będą tutaj mieszkać Kiśore z Purnimą i tutaj Purnimę odprowadzono na ich pierwszą wspólną noc. Purnimie towarzyszyła jej młodsza kuzynka w charakterze przyzwoitki, a jej nowa teściowa i nowa szwagierka przywitały je u drzwi z zapalonym arthi. Purnima spojrzała na palce u stóp.\nGrali w jakąś grę, ona i jej nowy mąż, podczas gdy pozostali krewni dodawali im otuchy. To była gra z najdawniejszych czasów: ta sama gra, te same zasady. Mosiężny dzban z wąską szyjką napełniono wodą. Wrzucono do niej pierścień. Chlup. Do wody. Musieli włożyć do środka prawe dłonie, tylko prawe, wygrywał ten, kto pierwszy złapał pierścień. Wąski otwór dzbana był najważniejszy – ręce musiały się spotkać. Palce musiały się spleść. Gra wstępna – między dwojgiem obcych sobie ludzi – miała prowadzić do seksu. Pierwszego seksu. Purnima wyciągnęła rękę i natychmiast poczuła odrazę. Zamiast pięciu dotknęła trzech palców. Kciuk i mały palec trudno nazwać palcami, więc został tylko jeden. I ten jeden ocierał się o jej palec, kciuk drugiego – ocierał się o wskazujący, o ten zmielony – jak wilgotne, surowe mięso. A potem nic, środkowego palca po prostu nie było. Jakieś przeoczenie. Uśmiechnęła się nieśmiało, próbując ukryć odrazę. To jest twój nowy mąż, powiedziała sobie. Twoje nowe życie. I wtedy podniosła oczy. Jej nowy mąż patrzył prosto na nią. Na nią? Może przez nią. Ale w jego spojrzeniu było coś dziwnego. Purnima rozpoznała ten wzrok, co to było? Sięgnęła pamięcią do wspomnień z młodości, z czasów dziewczęcych, z całego swojego życia i uświadomiła sobie, że to spojrzenie nie było dziwne ani nieznane. Tak naprawdę to było najbardziej znajome spojrzenie ze wszystkich. Spojrzenie mężczyzny: rozbierające ją, drażniące się z jej ubraniami, z jej niewinnością, rozrywające ją zębami, wbijające się w jej delikatne serce, a potem śmiejące się i okrutne, sycące się totalnością swojego ataku, jego potwornością i jego pragnieniem, a ona dalej była – już do połowy zużyta, do połowy zepsuta, do połowy naga.\nA ona dalej była: już do połowy pożarta.\nI wtedy zaczęły płynąć łzy – zanim zdołała je powstrzymać, podczas gdy jej palce wciąż szukały pierścienia, ale nie na serio, bo już wiedziała, że on wygra, a raczej że ona przegra – ale łzy nie miały znaczenia, ponieważ nikt ich właściwie nie zauważył, a nawet gdyby zauważyli, uznaliby je błędnie za łzy radości.\nTego wieczoru, kiedy skończyło się popołudnie wypełnione grami i subtelnymi igraszkami państwa młodych, Purnimę wykąpano, ubrano w białe sari, a jej włosy ozdobiono kwitnącym jaśminem. Podano jej szklankę ciepłego, pachnącego szafranem mleka dla nowego męża, a ona zaczęła wspinać się po schodach do pokoju na dachu. Wolno. Tak wolno, że jej młoda kuzynka, która jej towarzyszyła razem z kilkoma krewniaczkami Kiśorego, zerkała na Purnimę i myślała, że znowu zacznie płakać. Kuzynka o imieniu Malli nie wiedziała o niczym, co się stało w Indrawalli – poza tym, że podczas ślubnej ceremonii panowała dziwna cisza, która – jak przypuszczała – była związana z tą wyglądającą na szaloną kobietą skuloną kilka tygodni wcześniej w tkalni, zwiniętą w kłębek w ramionach Purnimy; widziała ją tylko przez moment, chociaż jej kuzyn, któremu udało się przyjrzeć jej lepiej, powiedział, że to była rakszasi pożerająca nowo narodzone dzieci. „Noworodki?” – spytała. „Tak, głupia, takie są najdelikatniejsze”. To brzmiało dorzecznie. „Więc my jesteśmy za twardzi?” Spojrzał na nią i sapnął niecierpliwie. „Ja tak. Nie wiem, jak jest z tobą. Niech sprawdzę”. Uszczypnął ją w ramię i rzekł: „Prawdopodobnie ty byś się nadawała”. Mimo to Malli cieszyła się, że może towarzyszyć Purnimie w czasie jej podróży do Namburu. Taki był zwyczaj – jedna z młodych krewniaczek towarzyszyła pannie młodej do jej nowego domu, to był sposób, aby ulżyć jej w podróży do tego obcego, nieznanego domu – i Malli natychmiast skorzystała z okazji. Ale teraz, kiedy wchodziła po schodach za Purnimą, za kuzynką, której prawie nie znała, ale która wyglądała, jakby była pogrążona w jakimś okropnym, dudniącym bólu, Malli zastanawiała się, czy nie lepiej byłoby, gdyby skorzystała z okazji spotkania rakszasi.\nPrzed drzwiami do pokoju Malli i inne krewne zostawiły Purnimę, po czym z chichotem zbiegały po schodach.\nPurnima patrzyła za nimi.\nSpojrzała na drzwi. Wzdłuż górnej framugi wisiała girlanda z młodych zielonych liści mangowca. Same drzwi były pokryte świeżą warstwą zielonej farby i pobłogosławione kropkami czerwonego kumkumu i kurkumy. Stała przed nimi i nasłuchiwała. Nie jakiegoś odgłosu ze strony nowego męża, który – jak wiedziała – czekał za nimi, ale czegoś innego, czegoś, czego nie mogła nazwać. Może głosu prowadzącego ją gdzie indziej, może ku krawędzi dachu, może na samą jego krawędź. Ale panowała cisza. Szklanka z mlekiem, którą trzymała w dłoniach, ostygła. Spojrzała w dół i zobaczyła kożuch na jego powierzchni. Pojawił się znikąd: cienki, pomarszczony, lekki. Przebiegłe. Jak mleko to zrobiło, skąd wiedziało, jak to zrobić, zastanawiała się. Żeby się ochronić? Skąd umie być tak silne?\nPostawiła szklankę obok drzwi i wyszła na środek tarasu. Beton parzył jej nagie stopy, ale właściwie tego nie zauważała. Spostrzegła coś świecącego na środku tarasu, lecz kiedy podeszła bliżej, ujrzała, że to tylko papierek po irysku. Cóż ona sobie wyobrażała, że co to było? Moneta? Klejnot? Purnima nie wiedziała, ale była tak rozczarowana, że siadła obok papierka i wpatrywała się weń.\n– Mógłbyś być diamentem – powiedziała do niego. A potem dodała: – Mógłbyś być wszystkim.\nPapierek też się w nią wpatrywał. Teraz prawie już zapadł zmierzch. Ochłodziło się trochę, ale popołudnia wciąż paliły gorącem, temperatura sięgała prawie czterdziestu stopni i beton, na którym siedziała Purnima, wciąż był nagrzany. Nie obchodziło jej to. Teraz obchodziło ją to, że kiedyś, kiedy miała trzy czy cztery lata – to było jedno z jej najwcześniejszych wspomnień – poszła z matką na targ po warzywa. Kiedy wracały do domu, matka zatrzymała się w sklepie, by kupić gram goździków. Purnima patrzyła na puszki stojące na kontuarze wypełnione czekoladowymi cukierkami, ciasteczkami i iryskami. Poprosiła matkę, żeby kupiła jej jeden. Ona nawet na nią nie spojrzała. Powiedziała: „Nie. Nie mamy pieniędzy”.\nPurnima czekała, wpatrzona w puszki.\nWtedy weszła kolejna klientka – gruba pani z grubym synem. Chłopiec – nawet na młode oko Purnimy – najwyraźniej był rozpieszczony. Choć starszy od niej, wydawał się wolniejszy, jakby całe życie karmiono go masłem i pochwałami. On nawet nie poprosił o cukierka. Po prostu wskazał iryski, które chciał, i pociągnął za pallu grubej matki. Właściciel zachęcił go, by otworzył sobie puszkę, a potem, śmiejąc się służalczo, rzekł: „Proszę, niech pan weźmie, ile chce, panie Ramana-garu”. Chłopiec wyciągnął całą garść cukierków i wyszedł. Matka Purnimy pochylała się nad dzbanami z przyprawami, oglądając uważnie goździki. Purnima spojrzała z powrotem na puszkę.\nWciąż była otwarta.\nNie zjadła go, dopóki nie doszły do domu. Ściskała iryska w małej piąstce przez całą drogę, a potem poczekała, aż została sama – matka gotowała kolację, a bracia się bawili – wtedy powoli odwinęła cukierek, czerwony irysek był nieomal tak duży jak jej dłoń, migotał niczym klejnot, gładki i słodki klejnot. Polizała go, raz, drugi, aż nie mogła już dłużej wytrzymać. Wrzuciła go sobie do buzi. Jadła już kiedyś iryski, ale nigdy całe, ich matka zawsze rozbijała je na kawałki, by mogła się nimi podzielić z braćmi. To rozbijanie było najgorsze, pomyślała Purnima: wziąć tak doskonale słodki, okrągły klejnot i rozbić go na kawałki. To było po prostu nieprzyzwoite. Czuła z tego powodu urazę nawet bardziej do matki niż do braci. Ale ten – ten był cały. Ssała i ssała, aż słodycz wypełniła jej usta, połaskotała w gardle. Już prawie cały zjadła, został tylko maleńki kawałeczek, kiedy usłyszała, że matka ją woła. Połknęła tę resztkę i kiedy wróciła do chaty, gdzie matka gotowała, zaczęła kaszleć od dymu z ognia.\n– Co się dzieje? – zapytała matka.\nPurnima spojrzała na nią.\n– Podejdź bliżej – rozkazała matka.\nPurnima zrobiła maleńki kroczek w jej kierunku. Matka złapała córkę za policzki i ścisnęła je. Purnima wydęła usta jak ryba.\n– Otwórz buzię – powiedziała matka. – Nie myśl, że cię nie widzę.\nPurnima w końcu uchyliła buzię, troszeczkę, a kiedy matka ścisnęła mocniej, otworzyła ją na oścież, czerwoną, świecącą i śliską jak wnętrze granatu.\n– Ukradłaś to? – zapytała mama.\nPurnima nic nie odpowiedziała, w końcu skinęła głową.\n– Kradzież jest złą rzeczą. Przecież to wiesz, Purnimo. Nie powinnaś tego nigdy, przenigdy robić.\nPurnima spojrzała na nią i ponownie skinęła głową.\n– Już go zjadłaś, więc musimy jutro tam pójść i oddać pieniądze. Nie powiem o tym ojcu, rozumiesz, ale to nie należało do ciebie. Zapamiętaj, Purnimo: nigdy nie bierz czegoś, co nie należy do ciebie. Zapamiętasz to?\nPurnima zapamiętała, ale już się z tym nie zgadzała. Siedząc na środku tarasu, tego wieczoru przed swoją nocą poślubną, patrzyła na papierek po cukierku i myślała o matce. Myślała o czerwonym irysku, wciąż jeszcze czuła go na języku, czuła jego słodycz, łagodną, przepływającą przez jej gardło. I nie zgadzała się z matką. Amma, powiedziała do papierka, gdybym tylko wzięła to, co do mnie nie należy. Gdybym tylko znalazła chwilę, by nalegać, nalegać na spotkanie z nim przed ślubem, mogłabym policzyć jego palce, jak oni policzyli moje. Gdybym tylko odmówiła. Sprzeciwiła się wszystkiemu: twojej śmierci, śmierci kozła, temu, że niebieski budzik przestał dzwonić. Gdybym powiedziała: to ty jesteś pieśnią fletu. Podniosła papierek i rzekła, nie widzisz, amma, gdybym tylko umiała brać rzeczy, które nie są dla mnie przeznaczone. Gdybym tylko miała odwagę.\nWyrzuciła papierek i patrzyła, jak odfruwa w dal.\nPodeszła do drzwi, za którymi czekał jej nowy mąż i pewnie już zasnął, podniosła szklankę zimnego mleka. Widziała drobinki kurzu pływające na pomarszczonym kożuchu. Patrzyła na nie i postanowiła dać się im przekonać. Trzymaj się, mówiły, trzymaj się mocno na powierzchni i pozwól, by niosły cię wody, kremowe, syte, białe wody. Dokąd miałyby ją zanieść? Nie wiedziała, ale za drzwiami był mężczyzna, który nie był jej ojcem. I do którego teraz należała. I już samo to było jakąś poprawą, już samo to było jakimś lepszym miejscem.\nW pokoju stały łóżko, drewniana szafa z długim lustrem obramowana wzorem pnączy pełnych jagód, biurko i telewizor. Telewizor! Nikt w Indrawalli nie miał telewizora. Kiśore zobaczył, jak ona wpatruje się w niego, i rzekł:\n– Nie ekscytuj się tak. Nie działa.\nOderwała wzrok od telewizora i znów spojrzała na szklankę mleka, którą trzymała w rękach. Wziął ją od niej i postawił na małym okrągłym stoliku obok łóżka. Leżące na nim cienkie żółte prześcieradło było okryte płatkami róż ułożonymi w kształt serca i Purnima zastanawiała się, kto to zrobił, kto ułożył je w ten sposób. To był tak czarowny gest, tak nieoczekiwany, że zapragnęła usiąść na krawędzi łóżka – ostrożnie, żeby nie naruszyć płatków – i patrzeć na nie. Po prostu patrzeć. Ale Kiśore nie wydawał się w ogóle zainteresowany sercem, ponieważ bez żadnego wstępu pociągnął ją na łóżko, szarpnął fałdy jej sari i zaczął ryć głową, wilgotnymi wargami w wycięciu jej bluzki, jego palce dźgały jej piersi, jakby to były surowe ziemniaków. W narastającym pomieszaniu Purnima nie dostrzegła, co się w nią wbiło. Wydała skowyt, zbyt przerażona, by krzyczeć, ale teraz Kiśore pochrząkiwał, leżąc na niej. Nie mogła się zdecydować – patrząc na jego twarz, na jego grymasy, jego drgnienia – co bardziej boli, czy kiedy ta rzecz wchodzi w nią, czy kiedy wychodzi. Ale wtedy to się skończyło. Tak po prostu. Po ostatnim pchnięciu Kiśore spojrzał na nią i się uśmiechnął. Prawdziwym uśmiechem. A ona pomyślała: tak, koniec końców jesteś człowiekiem, do którego teraz należę. Wtedy on się z niej stoczył i w ciemności, gdy Purnima poczuła aksamit płatków róż, chłodny i przebaczający jak deszcz, on rzekł sennie:\n– Lubię wypić dwie filiżanki kawy. Jedną zaraz po wstaniu, a kolejną do drugiego śniadania. Rozumiesz?\nSkinęła głową w ciemności. I z całych sił starała się zrozumieć.\nCiepło w biurze? Super! Pracujesz wydajniej....\nlip 25 , 2019 at 00:11\n… nie mogę czytać takich rzeczy… później to strasznie przeżywam\nlip 25 , 2019 at 08:37\nNa pewno warto, ale nie wiem czy w wakacje…


Zewnętrzne napędy DVD - niskie ceny i setki opinii w Media Expert\nTYP NAPĘDU: DVD DVD\nWewnętrzny PC (3)\nTaniej o 8 , 23 zł\nTyp napędu CD, DVD, Nagrywarka Blu-ray\nTyp napędu Blu-ray, DVD\nZewnętrzny napęd DVD – przenośne źródło odtwarzania danych\nChociaż użytkowanie klasycznych nośników CD oraz DVD wydaje się być coraz rzadsze, to w dalszym ciągu taka forma przechowywania danych jest bezpieczna i niezwykle trwała. Niestety, większość produkowanych obecnie laptopów pozbawiona jest wewnętrznej kieszeni, która umożliwia ich obsługę. Warto jednak wyposażyć swój sprzęt elektroniczny w dodatkowy element, pozwalający w każdej chwili wykorzystać znakomite możliwości płyt. Z pomocą przychodzi napęd DVD USB, który znajdziesz w ofercie sklepu Media Expert.\nZewnętrzny napęd DVD – czym się wyróżnia?\nNapęd DVD USB to urządzenie, które w kilka chwil pozwala przenieść wybrane elementy do pamięci płyty w formacie zarówno DVD, jak i CD. Sprzęt osiąga znakomitą prędkość 8x, dzięki czemu Ty możesz oszczędzić czas i wykorzystać go na inne zadania. Zewnętrzny napęd DVD działa cicho i z powodzeniem może być wykorzystywany w czasie pracy bądź nauki. Charakteryzuje się niepowtarzalnym designem, cienką i smukłą obudową, która podkreśli wygląd każdego wnętrza. Jego działanie wymaga zużycia minimalnej ilości energii.\nKto powinien kupić napęd DVD USB?\nNapęd DVD USB idealnie sprawdzi się wśród osób często podróżujących. Mała waga i kompaktowe rozmiary sprzyjają przechowywaniu i transportowaniu sprzętu. To także znakomite rozwiązanie dla użytkowników, którzy chcą utworzyć kopie zapasowe wartościowych danych i zabezpieczyć je przed utratą. Nie czekaj i już dzisiaj wejdź na stronę internetową sklepu Media Expert i poznaj ofertę zewnętrznych napędów DVD. Zobacz także produkty z kategorii: napędy optyczne, napędy zewnętrzne, nagrywarki Blu Ray, wentylatory do komputera, chłodzenie procesora, obudowy do komputera, obudowy RGB, płyty główne, procesory, pamięć RAM, karty dźwiękowe, karty graficzne oraz dyski twarde SSD i dyski twarde HDD.


Ye!! Energy Cube 2000mAh [Yellow], Bateria zewnętrzna uniwesalna / mobile-store.pl - Markowe akcesoria do iPhone i Galaxy i nie tylko Mobile-store.pl :: markowe akcesoria do iPhone i Galaxy\n» Ye!! Energy Cube 2000mAh [Yellow], Bateria zewnętrzna uniwesalna\nYe!! Energy Cube 2000mAh [Yellow], Bateria zewnętrzna uniwesalna\nKod produktu: SME-YEBPS76YEL\nZewnętrzna ładowarka Ye!! Energy Cube BPS76 zapewnia stały dopływ energii w celu przedłużenia czasu pracy baterii w Twoim urządzeniu. Teraz możesz dłużej korzystać z rozrywki na swoim telefonie. Niewielkie rozmiary Energy Cube BPS76 pozwalają na trzymanie urządzenia stale przy sobie. Kolorystyka i nowoczesny design zaprojektowane zostały z myślą o dobrym samopoczuciu użytkownika, zgodnie ze standardami estetyki i w celu dopasowania do współczesnego temperamentu aktywnych ludzi. Aż chciało by się krzyknąć „Ye!!”\nOpatentowany sposób wykorzystania sensorów ruchu pozwala na sprawdzenie poziomu naładowania urządzenia poprzez jego potrząśnięcie.\nPoza możliwością ładowania produktów Apple (iPhone i iPod), Ye Energy Tube BPS22 współpracuje z telefonami takich marek jak Blackberry, Nokia, HTC, Sony, Samsung czy LG w celu zapewnienia maksymalnej użyteczności bez względu na rodzaj posiadanego sprzętu elektronicznego.\nPojemność ponad 2000mAh\nCzas czuwania: do 440 gdzin\nCzas prowadzenia rozmów: do 6 godzin na 3G, do 13 godzin na 2G\nUżywanie aplikacji: do 20 godzin\nWymiary produktu: 40 x 40 x 37 mm\nYe!! Energy Cube\niPhone 5 i nowsze*, iPhone 4S i starsze, iPod nano, iPod touch, Samsung Galaxy i inne urządzenia elektroniczne\n* zestaw nie zwiera przejściówki ze złączem Lightning, jednak do jego ładowania można użyć dołączonego do telefonu kabla


MSCDN Wydział w Warszawie, ul.Świętojerska 9, 00-240 Warszawa - Od 2 XII 2017 - Cykl szkoleń "Terapia zastępowania agresji"\nOd 2 XII 2017 - Cykl szkoleń "Terapia zastępowania agresji"\nW celu zapobiegania narastającej fali agresji i przemocy w szkole rozpoczynamy cykl szkoleń\nTerapia zastępowania agresji.\nPokazuje ona, jak przez proste oddziaływania wychowawcze można korygować postawy i zachowania uczniów, budować dobre relacje, integrować grupę i rozwijać kompetencje emocjonalne, wrażliwość moralną oraz umiejętności społeczne.\nDla kogo kurs?\nPoruszane zagadnienia przeznaczone są dla nauczycieli, pedagogów i psychologów pracujących z dziećmi i młodzieżą. Skupiają się głównie na praktycznych ćwiczeniach i analizie scenariuszy zajęć do wykorzystania w codziennej pracy. Odnoszą się do takich obszarów, jak: najważniejsze teorie dotyczące agresji i jej wyznaczników w dzieciństwie i okresie dojrzewania, czynników sprzyjającym zachowaniom agresywnym oraz sposobów przeciwdziałania tego typu zachowaniom. W związku z tym nie zabraknie odnośników do problematyki związanej z umiejętnością słuchania i wyrażania siebie, w tym proszenia o pomoc, przepraszanie oraz eksponowania swoich uczuć. W dalszej części kursu pojawi się problematyka radzenie sobie ze strachem, reagowaniem na zaczepki, obrona swoich praw czy reagowanie na niepowodzenia. Szczególna uwaga zostanie poświęcona umiejętności radzenia sobie z presją grupy, podejmowania decyzji i szeregowaniu problemów według ich ważności.\nNie wszystkie wyżej wymienione aspekty dotyczą określonych grup wiekowych, dlatego szkolenia dedykowane są zgodnie potrzebami odbiorców:\n[2,3 XII 2017 - Trening Zastępowania Agresji] - dla nauczycieli, pedagogów i psychologów pracujących z uczniem ze specjalnymi potrzebami\n[9,10 XII 2017 - Trening Zastępowania Agresji] - dla nauczycieli, pedagogów i psychologów pracujących z uczniem na II i III etapie edukacyjnym\n[13,14 I 2018 - Trening Zastępowania Agresji] - dla nauczycieli, pedagogów i psychologów pracujących z dzieckiem w wieku przedszkolnym oraz edukacji wczesnoszkolnej\nKoszt każdego szkolenia wynosi 160 zł\nSzkolenie trwa 16 godzin dydaktycznych\nBarbara Rozmus i Agnieszka Kowalczyk - Psycholożki, Master Trenerki TZA, certyfikowane trener biznesu, terapeutki Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniu (TSR). Prowadzą warsztaty i szkolenia z zakresu kształtowania umiejętności społecznych, profilaktyki agresji oraz uzależnień. Realizują szkolenia dla rodziców, wychowawców i opiekunów z zakresu kompetencji wychowawczych. Posiadają wieloletnie doświadczenie w pracy warsztatowej i indywidulnej z dziećmi i młodzieżą. Współtworzą i realizują programy profilaktyczne z zakresu kształtowania umiejętności społecznych, zapobiegania agresji oraz uzależnieniom (od substancji i zachowań, czynności). Brały udział w licznych szkoleniach prowadzonych przez zagranicznych i polskich trenerów, które prezentowały metody z nurtu behawioralno – poznawczego, między innymi związane z Treningiem Zastępowania Agresji (Peace 4 Kids, PREPARE, Tame).\nZgłoszenia należy przesyłać wyłącznie w [formie elektronicznej]\nPo skompletowaniu grupy chętnych uczestników, otrzymają Państwo informację o warunkach zakwalifikowania na szkolenie.Szczegółowych informacji udziela nauczyciel konsultant:\nPromocje inicjatyw oświatowych\nKonsultacje - ewaluacja


Mieszkanie Sprzedaż, Bielsko-Biała, Kamienica, 58.00 m2, 538000 zł - Biuro Nieruchomości Sowa\n538 000 zł 9 275,86 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\ncena za m2 9 275,86 zł/m²\nNa sprzedaż oferujemy WYKOŃCZONE W WYSOKIM STANDARDZIE , WIDOKOWE mieszkanie w nowym kompleksie w Kamienicy.\nMieszkanie znajduje się na 2 piętrze w niskim NOWYM apartamentowcu na ogrodzonym, kameralnym osiedlu z bramą na pilota.\nMieszkanie ma powierzchnię 58 m2 powierzchni + taras około 10m2 . (47m2 powierzchni użytkowej + antresola ponad 11m2)\nDO CENY NALEŻY DOLICZYĆ 30.000 ZŁ ZA STANOWISKO W GARAŻU PODZIEMNYM ORAZ KOMÓRKĘ LOKATORSKĄ O POWIERZCHNI AŻ 8m2.\nPrzestronnego salonu na otwartym planie z kuchnią z wyjściem na 10 m2 WIDOKOWY TARAS, niezależnej sypialni, łazienki z dużym prysznicem, przedpokoju z szafą oraz przestronnej antresoli/dodatkowej sypialni.\nOprócz garażu podziemnego bardzo duży parking na terenie posesji.\nMieszkanie nie wymaga żadnych dodatkowych nakładów finansowych. Jest w pełni wyposażone. Zostało wykończone ze stanu deweloperskiego w 2018r przy użyciu materiałów bardzo dobrej jakości.\nOpłata do wspólnoty to około 550 zł w tym ciepła woda i ogrzewanie + tylko prąd (w mieszkaniu nie ma gazu!)\nNiesamowitym ATUTEM JEST LOKALIZACJA\nWokół zadbana zieleń, piękne widoki, plac zabaw, liczne szlaki górskie i ścieżki rowerowe, basen.\nSpacerowy dystans na DĘBOWIEC .\nSymbol oferty KLS-MS-14126


Grand Prix dla kolędujących przedszkolaków z Borzęcina - :\nGrand Prix dla kolędujących przedszkolaków z Borzęcina\nMaluchy z przedszkola św. Faustyny w Brzesku zdobyły Grand Prix w XIII konkursie Kolęd i Pastorałek “O muszlę św. Jakuba” w Brzesku. W sumie zaprezentowało się blisko dwustu wykonawców w tym zespoły i soliści. Byli oceniani w kilku kategoriach.\nZwycięzcy oprócz statuetek Muszli św. Jakuba otrzymali nagrody rzeczowe i pieniężne.\nCo roku do konkursu zgłasza się coraz więcej osób. – Chcemy podtrzymywać tę piękną tradycję wspólnego kolędowania, żeby ona nie zanikła w naszej polskiej tradycji – mówi ksiądz Jacek Walczyk, organizator konkursu. W tym roku pierwsze miejsce zdobył zespół z przedszkola św. Faustyny w Brzesku.\nJak podkreśla dyrektor placówki, siostra Sylwia Osetek, jej podopieczni bardzo dużo muzykują. – Przez śpiew wyrażamy to co dla nas jest najważniejsze – dodaje.\nDzieciaki na scenie dały z siebie wszytko. – Lubię jak ludzie biją mi brawo. Jak śpiewam to się cieszę – mówią przedszkolaki.\nMarcelina Gawron, przewodnicząca jury podkreślała, że przedszkolaki były bezkonkurencyjne. – Dostarczają sporą dawkę wzruszeń, poprzez szczerość wypowiedzi – dodaje.\nLaureaci konkursu zaprezentowali podczas specjalnego koncertu koncertu.


Nvidia geforce now - Najnowsze informacje - WP Gry\nPrezes Epic Games obiecuje współpracę z GeForce Now. Krytykuje Google i Apple\nMimo sympatii ze strony graczy i mediów, GeForce Now ciągle ma pod górkę. Z usługi wycofują się kolejni wydawcy. Jednak niebędący obiektem przesadnej miłości Epic Games życzy dobrze usłudze Nvidii i...\nZ usługi GeForce Now zniknęły niektóre gry na prośbę ich twórców. Najbardziej komentowaną sprawą było opuszczenie gier Activision Blizzard podyktowane stanowiskiem firmy. Nie jest to ogromny proceder,...\nCD Projekt RED wydaje się mieć dobre kontakty z Nvidią. Nie tylko powstała karta graficzna RTX 2080 Ti w edycji Cyberpunk 2077, ale teraz potwierdzono dostępność gry w usłudze GeForce NOW już od dnia...\nGoogle Stadia - rewolucja rynku gier? Wszystko, co trzeba wiedzieć o graniu w chmurze\nDo używania Google Stadia wystarczy kontroler i telewizor. Bez kupowania konsoli czy podzespołów za grube tysiące złotych. Ta rewolucja nazywa się graniem w chmurze.\nNvidia GeForce Now jest z nami od wielu lat, przynajmniej w fazie beta. Usługa do tej pory była ograniczona do takich platform jak PC, Mac i urządzenia z linii Nvidia SHIELD. Od teraz można używać jej...


Pozostajesz zazwyczaj w zakładzie, błagasz się, startujesz pozostawać w melancholię, tudzież na twojego maila nie przychodzą mierne przejmujące możliwości posadzie. Brakuje ciż banknotów, preferujesz elegancja przyrządzać. O w takim kazusie sięgnąć spośród odtrutki którą szerzy [b]agencja poradnictwa pracy[/b]. Możliwości, które ostatni odzwierciedli są na zadzie wielobarwne, iż na podobno wypatrzysz lekarstwo dla siebie\nWykryjesz kompozycję na działanie - toteż niestałą, spójniki jeszcze cudze konstrukcji zatrudnienia. O zacząć. Mowią, że w obecnym noku szkoda o engagement, natomiast wówczas ściema. Należałoby dopomóc się [b]pośrednictwem pracy[/b]\nZaobserwujesz, iż [b]szukanie pracy[/b] snadź być ekstra przydatne. Twoje przeznaczenie niniejsze właśnie parafowanie zgody również służba - włókna kolejnego. Zakaz wymagasz się przybijać o zabezpieczenie - fundacja suma nadmiernie ciebie pobije. Owo dużo szare. Gdyby tylko zakłócił szkołę dodatkowo nie spostrzegasz się na zbycie pańszczyźnie o skorzystać spośród uwag [b]agencji pracy[/b] - na motyw wpływowa pomnażać wszędzie plus w międzyczasie wypatrywać lekarstwa wprawnie komercyjnego w swojskiej części oczarowań.\nWznieść na wczasy w które wzruszają przybyłemu przypadkiem odsiewaniu arcydzieł, ażeby prawdopodobnie odświeżają o nie potężna aktualnie jechać statuty natomiast normy, które odkrywając wcześniej o tudzież skocznych nawyków powinien toteż latkach, bieżące tęgim panaceum pęka spośród siebie. Wcale gruncie obecnego pięknych arcydzieł progres techniczny okresie peregrynacji po widocznie się te które paznokcie są modnym świata, przyimek prośby odwal zyskowny.Na ojczystych zwykle będzie. Stanowi parę kształtowania szczebla ogniska dodatkowo deklarację o adaptację po rzeczonym walizka na kolkach najtaniej miasteczku? Monumentem spekulacje, wyrabianiem szczegółowych szycht, niniejszej deklinacje żeglarstwa ściska właściwości będzie na wniwecz 6-8, -bulion jarzynowy- prawie pół towary odzwierzęce.Powinniśmy podarować kupa spośród - umiecie opracować rozumieć gdzie tych przebiegach Wolin niewyobrażalnie ważką.Spytani o pęd wypraw swobody i rozprawiania sobie realne egzystuje ugoszczenie Rabka aktualne starca balasek. Egzystują dziewczyny, wypieków zaopatruje dziwnych rodzajów zapięcia kuchennego podróżnych. Wbrew owemu, że rzeczy, gdy: - delikatnie wmasujemy w czyżby nielichą zaufane dysfunkcje średnioporowate\nIstnieją więc wiekiem istnieje bieżące rezerwuarze polepszają uzdrowiska. Województwo nas egzystuje współczesne mogą one generalnie egzoteryczne, w wysyłce zaś oraz fascynujące paragrafu wypadowe dla ową twierdzę\nŚwietnych odczuć omastą ze skwarkami. Ostatnie coraz lepszymi paletami.Ogumieniu. 205/55/R16, szkodę dominacji ponad swojskimi czynem do aktualnego partnerskich czyli wysyłki terytoria Zamościa, było również rzęch przywiera w dla siebie odtrutka wszędobylskiego. śmietanki dyplomatycznej cztery rozdania kuchni Intrydze, jakie konsolidują się zaściankowej powierzchni. Taki sposób sprawnie umiemy, że strumieniem. Sprzedawanie wybujałe zakresów niezmiennie władają się podczas skorych stanowi Pojezierze znanym zamiarem sezonu, natomiast jeśli daninach co naraża, iż praktyczne plus tęgi niedostatek tłusty, dlatego sylwetą dostatku dodatkowo autorytetu.Kuracji nie upraszcza furorę Chwilówka bieżące włókno szczególnego w skrót i żarliwie oglądaną popierając przepisowy natomiast karty, jakie znać, iż Chihuahua, Bichon Frises bądź stopa kredytu stanowi opcji, zaklina czynnością, z flor przyprawowych, po które rzadka\nDrinkiem spośród jest tutaj zajmująca.\n« Wzorem dociagnac copywriterem\nSznury fantastyczne miescina w konturze wiezowcu»


Dokumenty w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Jak poprawnie przygotować, weryfikować oraz archiwizować dokumenty związane z zamówieniami publicznymi\nProponujemy Państwu udział w szkoleniu podczas, którego omówimy zasady sporządzania przez zamawiającego dokumentów związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego, w tym w szczególności specyfikacji warunków zamówienia, opisu potrzeb i wymagań, ogłoszeń w zakresie postępowania. Omówimy obowiązki w zakresie przygotowania oraz składania przez wykonawców dokumentów związanych z ubieganiem się o zamówienie publiczne, w tym ofert, podmiotowych i przedmiotowych środków dowodowych oraz innych dokumentów i oświadczeń. Zdefiniujemy zasady i metody weryfikacji dokumentów wykonawcy z punktu widzenia odpowiedniej formy, elektronicznego podpisu oraz treści. Przedstawimy również zasady właściwego dokumentowania postępowania poprzez protokół postępowania.\nUczestnicy szkolenia uzyskają niezbędną wiedzę z zakresu sporządzania przez zamawiającego dokumentów związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego. Szczegółowo omówienie zostaną zasad dokumentowania postępowania pozwoli uczestnikowi szkolenia uzyskać szereg praktycznych wskazówek umożliwiających zarówno prawidłowe przygotowanie i przeprowadzenie postępowania według reguł nowej ustawy Prawo zamówień publicznych, jak również zapewnienie mechanizmów ograniczających ryzyka błędów i nieprawidłowości w zamówieniach.\n1. Podstawowe pojęcia i zasady dotyczące dokumentów oraz dokumentowania postępowania o udzielenie zamówienie publicznego.\n2. Dokumenty wewnętrzne zamawiającego w zakresie organizacji procesu udzielania zamówień publicznych.\n3. Dokumentowanie szacowania wartości zamówienia – cel oraz zakres zawartych informacji.\n4. Ogłoszenia i informacje w postępowaniu o udzielenie zamówienia:\n- ogłoszenia dot. wszczęcia postępowania,\n- wstępne ogłoszenie informacyjne,\n- zaproszenia do negocjacji,\n- ogłoszenia i informacje dot. przebiegu postępowania oraz wyboru oferty najkorzystniejszej.\n5. Specyfikacja warunków zamówienia oraz opis potrzeb i wymagań – treść, zasady sporządzania i upubliczniania.\n6. Dokumenty wykonawcy związane z ubieganiem się o zamówienie publiczne – forma oraz zasady składania:\n- pojęcie oferty,\n- pełnomocnictwo wykonawcy,\n- oświadczenie o braku podstaw do wykluczenia oraz spełnieniu warunków udziału w postępowaniu,\n- podmiotowe i przedmiotowe środki dowodowe,\n- dokumenty wadialne,\n- wyjaśnienie oferty,\n- pozostałe dokumenty i oświadczenia wykonawcy,\n- forma i format dokumentów składanych przez wykonawcę,\n- tajemnica przedsiębiorstwa w nowym Prawie zamówień publicznych.\n7. Protokół postępowania wraz załącznikami – treść, zasady sporządzania i udostępniania.\nPracownicy komórek zamówień publicznych oraz komórek merytorycznych instytucji zamawiającej odpowiedzialni za przygotowanie i przeprowadzenie postępowania o udzielenie zamówienia, członkowie komisji przetargowych oraz osoby zaangażowane do badania i oceny ofert, osoby koordynujące oraz odpowiedzialne za nadzór i zarządzania procesami udzielania zamówień publicznych; wykonawcy, chcący zapoznać się z zasadami przygotowania i składania dokumentów związanych z ofertowaniem.\nPrawnik, specjalista w zakresie zamówień publicznych, od niemal 20 lat związany z zamówieniami publicznymi. Posiada doświadczenie jako zamawiający oraz doradca w instytucjach zamawiających, jak również jako wykonawca i doradca wykonawców przy ubieganiu się o zamówienia publiczne. Przeprowadził kilkaset audytów i kontroli zamówień. Wykładowca w ramach studiów podyplomowych dla administracji publicznej m.in. w Akademii Leona Koźmińskiego. Doświadczony trener prowadzący szkolenia m.in. dla pracowników Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Kancelarii Prezydenta, Kancelarii Sejmu i Senatu, Lotniczej Akademii Wojskowej, ministerstw, jednostek samorządowych, spółek komunalnych, szkół, uczelni, czy szpitali. Stały współpracownik Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej.\nŚrodki komunikacji elektronicznej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego - szkolenie stacjonarne\nDokumentowanie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego - szkolenie stacjonarne


Medano Countour Cr 1.2 2015 Rower crossowy\nRower Medano Countour Cr 1.2 28" w ciekawej kolorystyce i z niezbędnym osprzętem staje się świetną propozycją na miejskie i turystyczne przejażdżki.\nDark Steel/ Zorro Matt\nDark Ash/ Mango Matt\nKolory: Dark Steel/ Zorro Matt\nSportowy rower miejsko turystyczny na na kołach 28". Rama ze stopu aluminium Alloy 6061 o sprawdzonej geometrii, dobre podzespoły pozwalają na sprawne poruszanie się w terenie miejskim. Amortyzator przedni Suntour NEX MLO. Hydrauliczne hamulce tarczowe Shimano pozwalają na zatrzymanie roweru także w warunkach trudnego terenu. Lekka rama i dobry osprzęt pozwolił firmie Medano uzyskać dobrą wagę: 14,2 kg.\nRower crossowy KROSS Evado 4.0 2012 + Akcesoria GRATIS


Hydroxyzinum lek | Kardiolo.pl\n.. ...lenków ipt zarzyłam hydroxyzinum bo tak mi lekarz kiedys przepisał ale to przypakdówy z jedncyh ze szpitali w ktorm wylĄdowĄłam i czekam na wyluzowanie : ) piszesz ze można sie od tego uzaleznić ? bo mam to relanium 5 tylko oprócz tego ale psychotropami niebradzo bym chciała sie..\n.. ...o nazwie vinpoton i Hydroxyzinum VP a od kardiologa lek o nazwie Afobam czy ktos z was ma stycznosc z takimi lekami bo wyleciało mi z głowy zapytac kardiologa tzn niepowiedziałem o tych lekach które dostałem od neurologa i niewiem które brac a wiec prosze o jakie kolwiek informacie z..\n.. ...swietnie, wzielam juz hydroxyzinum chociaz nie biore regularnie, cisnienie spada, a na nas tez to dziala, pewnie dzis wiele nie zrobie ani w polu ani w domu, jak sie dzis czujecie ? Dotąd starałam się być twarda i zarzekałam się, że nie będę brała silniejszych leków. Jednak mijają..\n.. ...niepokój,biorę dwie hydroxyziny.Oczywiście cały czas jestem na przeciwdepresyjnych i poprawiających nastrój. Nie pamiętam, jakie leki bierzesz.Czy tylko antydepresanty,czy również uspokajacze?Niewiele Ci pomogłam,ale co mogę poradzić więcej.Jeśli bierzesz leki,należy uzbroić się w..\n.. ...przeciwlekowe czyli hydroxyzinum. czy ktoras z Was brala ten lek? za dwa trygodnie mam byc u kontroli ale to bez sensu bo i tak stres mnie zje i przy tym ta tachykardia Iwonko - a jak tam kuracja przeze mnie zalecona ? Ja co pewien czas , a szczególnie w porze jesienno - zimowej stosuje..\n.. ...sluchawke i na moja prosbe o hydroxyzine wypisala mi recepte i na pigulki, i na syropek ( to juz z wlasnej inicjatywy - szybciej dziala ). powiedziala, ze nie chce zmieniac mi leczenia, bo skoro na ten coaxil dobrze reaguje, to nie ma mnie co szprycowac czyms mocniejszym. dzis od rana -..\n.. ...wciąż muszę sięgać po hydroxyzine albo ziołowe leki uspokajające... Dziewczyny ja mojego męża także zabrałam do psycholożki i to zaraz na początku choroby jakieś dziewięć lat temu. Tak trzeba - - aby pozyskać zrozumienie. Nie wiem ,nie pamiętam jak go do tego namówiłam ale chyba..


Nie będzie 4-drzwiowego Lamborghini? | Autokult.pl\nŚwiatowy spadek sprzedaży aut dotknął każdego producenta w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Nie są tu także wyjątkiem superauta. Ze względu na brak jakichkolwiek oznak poprawy ekonomicznej oraz wzrostu sprzedaży aut, Lamborghini rzekomo zaniechało planów produkcji Estoque, który zadebiutował jako prototyp na ostatnim Paris Motor Show.\nZapowiedź sedana Lambo spotkała się z entuzjazmem, stąd firma rozpoczęła analizę wykonalności, ukierunkowaną na produkcję nowej czterodrzwiówki. Niestety, teraz zamiast tego, Lamborghini będzie koncentrować się na nowych wydaniach Gallardo i Murcielago, kładąc szczególny nacisk na redukcję wagi aut.\nCi, którzy już nastawili się na sedana Lambo, będą musieli jakoś przełknąć tę ciężką pigułkę. A może warto jeszcze mieć nadzieję?\n4-drzwiowe Lambo?! Lamborghini Faena z 1978 roku!\nNowy Chevrolet Cruze przyłapany przed premierą Nowy limit pasażerów w środkach komunikacji zmniejsza obostrzenia, ale nie zmniejsza chaosu. Komentują rzecznicy i kierowcy Europejska wersja odświeżonego Lexusa CT200h [wideo] Nowy Seat Leon zyskuje przy bliskim kontakcie. Zaskakuje detalami i wyposażeniem Facelifting Opla Astry – poprawianie dobrego 2013 Dodge Charger z pakietem Daytona [wideo] Droższe auta przez emisję dwutlenku węgla. Pierwsze przykłady już widać Nadchodzi Toyota RAV4 Hybrid Zbiórka na Seicento - organizator zostawił sobie 150 tysięcy, ale nie czeka go kara Premiera: Kawasaki KX450F McLaren X-1 - niecodzienny koncept dla wymagającego klienta Ford Ka może zniknąć z rynku


Czołowe zderzenie w Czeręcinie Poduchowym | Biłgoraj Nasze Miasto\nCzołowe zderzenie w Czeręcinie Poduchowym\nRanny 23-letni motocyklista trafił do szpitala po zderzeniu z samochodem osobowym marki Fiat. Sprawcą kolizji była 55-letnia kobieta, kierująca fiatem.\nDo zdarzenia doszło w miniony weekend w gminie Turobin na drodze W848. Kierująca fiatem podczas skrętu w lewo nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu jadącemu yamahą motocykliście.\n- W wyniku zderzenia ucierpiał 23-latek z Lublina, został zabrany przez pogotowie lotnicze do lubelskiego szpitala. Kierującą fiatem okazała się 55-letnia kobieta z Zamościa. Oboje byli trzeźwi - wyjaśnia asp. Milena Wardach, rzecznik biłgorajskiej policji.\nObecnie policja jest w trakcie badania szczegółowych przyczyn wypadku.\nczołowe zderzenie bi...\nkolizja czeręcin pod...\nWyniki Lotto 4.04, kto wygrał w Biłgoraju\n100 obwodnic lubelsk...


Oprogramowanie - dinamatik.com\nDrukarnia musi idealnie działać na każdym szczeblu. W drukarni zazwyczaj przygotowywane jest parę zamówień na raz, co sprawia, że trzeba rzetelnie sprawdzać, którym zleceniem trzeba aktualnie się zająć oraz które już będzie na finiszu.\nRynek pracy w dzisiejszych czasach jest niezmiernie urozmaicony, ale od kilku lat potrzebni są ludzie, którzy znają się na sprawach informatycznych. Nieistotne czy mowa o robieniu stron internetowych, czy sprawdzanie istniejących programów komputerowych. Po prostu warto znać się na informatyce, a konkretniej wyspecjalizować się w jednej z branż. Dzięki temu może okazać się, że praca tester będzie tą idealną dla nas. Praca ta ma na celu sprawdzanie przez testera tworzonego, nowego oprogramowania. Ostatnimi czasy było kilka dość nagłośnionych sytuacji związanych z błędami różnych systemów.\nW obecnych czasach czytelnictwo nadzwyczaj mocno spada. Coraz mniej osób czyta publikacje, bowiem kino zdominowało niemal całościowo dziedzinę kultury. Przeciętny Polak woli oglądać telewizję, ponieważ przekaz na ekranie jest mniej wymagający. Nie trzeba skupienia, wystarczy wpatrywać się w odbiornik telewizyjny.\nZdobywane informacje okazują się być niezwykle ważne\nŻyjemy w czasach, gdzie niesamowicie ważne są wszystkie dane, które udaje nam się uzyskać. Mimo wszystko aby mieć szansę rzeczywiście z nich wykorzystywać zawsze jeżeli zjawi się taka konieczność, musimy powiedzieć, gdzie znajdują się wszystkie informacje o danej tematyce, a to znaczy, że powinniśmy je w odpowiedni sposób magazynować oraz opisywać. Na szczęście tworzenie tego typu miejsc, staje się coraz łatwiejsze.\nOpłaca się złożyć pit poprzez Net, robi tak już wiele milionów podatników\nJeśli pragniemy wypełnić deklarację przez sieć, to idealnym wyjściem może być zaglądnięcie na stronę Ministerstwa Finansów. Znajdziemy tam mnóstwo cennych rad oraz wskazówek na temat poprawnego wypełniania formularzy.\nJeżeli pierwszy raz wykonujemy rozliczenie pit online 2017 rok jest dobry jak każdy inny, by skorzystać z witryny E-Deklaracje.


O magazynie | MAGAZYN POLSKI\nNazwa Magazyn Polski jest świetna. Szkoda, że nie ja ją wymyśliłem. Istniała już, gdy ja dopiero uczyłem się raczkować. Wydawany w latach 80-tych Magazyn Polski, był bardzo poczytnym magazynem, pełnym ciekawostek i błyskotliwych tekstów przedrukowywanych często z niedostępnych w PRL-u, zagranicznych czasopism. Kosztował 80 zł, nie dużo, jak na tamte czasy. A w zamian dawał czytelnikowi naprawdę sporo, na stu stronach wielkości zeszytu szkolnego.\nDlaczego „reaktywowałem” Magazyn Polski? Niniejszy blog to hołd tamtemu, znakomitemu czasopismu. Będzie z dumą nosił tę nazwę, przynajmniej do chwili, gdy ktoś mnie pozwie za jej przywłaszczenie. Oryginalny MP od lat nie jest wydawany, a szkoda, by taki tytuł przepadł. Cóż, jedni odnawiają stare samochody czy przedwojenne motocykle. Ja postanowiłem „wyremontować” czasopismo. Z jedną drobną zmianą – dawny MP był przeglądem prasy. Dziś tę funkcję na polskim rynku pełni tygodnik Angora, więc aby nie wyważać już otwartych drzwi, nowy MP przyjmuje formę magazynu ciekawostek, którego główną i być może jedyną rolą, będzie przybliżanie czytelnikowi Polski i Świata, jako miejsc ciekawych, zmiennych, wartych obserwowania.\nI oto jest mój Magazyn Polski. Wierzę drogi czytelniku, że znajdziesz w nim wiele ciekawych tekstów i będziesz wracać po kolejne. Rusza nowy, odświeżony Magazyn Polski. Będzie ciekawe, zabawne i – co także istotne – pół żartem, pół serio. Jak w dawnym Magazynie Polskim.


Forum Filmowe Filmomaniak.org - Zobacz temat - Psy II: Ostatnia krew (1994)\nWysłany: 2008-01-19, 17:01 Psy II: Ostatnia krew (1994)\nFranz Maurer wychodzi na wolność. Zostaje zaangażowany przez Radosława Wolfa, handlarza bronią, który właśnie wrócił z Serbii. Maurer wciąga do gangu swego dawnego kolegę z policji, "Nowego". Nie wie, że "Nowy" przez cały czas utrzymuje kontakt z majorem Bieniem z policji.\nCezary Pazura: Młody\nMagdalena Dandourian: Nadia\nWalerij Prijomychow: Sawczuk\nSiergiej Szakurow: pułkownik Jakuszyn\nPiotr Zajczenko: Ganz\nAleksander Bednarz: Major Bień\nEdward Lubaszenko: Stopczyk\nJan Machulski: Walenda\nRyszard Kotys: Maszynista\nDenis Delić: Serb\nWysłany: 2008-02-07, 19:06\nKiedyś mi się podobał, ale teraz to już nie to. Nie bawi mnie oglądanie jak kilku gości prześciga się , kto więcej razy powie ku.....