Kredyty, których zaciągnięcie jest możliwe dzięki pokazaniu wyłącznie jednego potwierdzenia – dokumentu tożsamości cieszą się wziętością. Nie ma w tym nic zaskakującego. Procedury skrócone są do zera. Zyskuje się wiele czasu. Nie ma potrzeby narażać się na kłopot uzyskiwanie od pracodawcy potwierdzenia zatrudnienia.\nKredyty bez bik Kępno zawnioskuj i wyślij sms o treści: WNIOSEK na 7393 (3.69 zł za sms) są dostępne w wielu punktach. Ich ogromną zaletą jest z pewnością to, że możesz starać się o nie, nawet wtedy, gdy Twoja przeszłość w BIK nie jest idealna.\nMogło się zdarzyć, że nie wpłaciłeś raty zgodnie z harmonogramem, zapomniałeś o opłacie rachunku, czy normalnie odpowiadasz za uchybieniamłodości. Być może jesteś w tym momencie bez pracy. Skorzystanie z pośredników finansowych, którzy umożliwią Ci, pozyskanie gotówki będzie w tym momencie jedynym wyjściem z sytuacji. Firmy parabankowe analizują wszystkie wnioski, bez problemu.\nNiezależnie od tego, czy chodzi o chwilówki, czy inne rodzaje kredytów, jest kilka kwestii, na które powinieneś zwrócić uwagę. Najistotniejszą z nich jest problem uczciwości firmy pożyczkowej. Uwierzytelnią ją na pewno opinie z Internetu, które odnajdziesz na stronach pośredników finansowych. Nie można jednak ufać wyłącznie ich opinii, najlepiej abyś sam poznał warunki pożyczki. Na początek sprawdź jej RRSO. Skrót ten znaczy rzeczywistą roczną stopę oprocentowania. Im wyższy parametr RRSO, tym mniej opłacalna będzie obsługa pożyczki.\nMoże tak wydarzyć, że bardziej sensowne będzie skorzystanie ze dużo wyższej sumy, którą polecą Ci doradcy firmy Kredyty bez bik Kępno zawnioskuj i wyślij sms o treści: WNIOSEK na 7393 (3.69 zł za sms), niż niewielkiej, przy której oprocentowania będą bardzo wysokie.\nJeśli ciekawi Cię chwilówka na ustaloną kwotę, po pierwsze upewnij się, czy dana instytucja pomoże Ci ją uzyskać. W ofertach firm znajdziesz suwaki obliczeniowe, które obliczą precyzyjną ratę od określonej kwoty.\nWiększość firm kredytowych, zabezpiecza się w ten sposób, że jako pierwszej udzielą Ci chwilówki na niewielką kwotę, a dopiero, gdy ją zwrócisz zgodnie z harmonogramem, możesz skorzystać z kolejnej oferty.\nCo interesujące, korzystając z pośrednictwa Kredyty bez bik Kępno zawnioskuj i wyślij sms o treści: WNIOSEK na 7393 (3.69 zł za sms), zwykle pierwszą pożyczkę otrzymasz bez kosztowo.\nOferta chwilówek jest różna: od niedużej gotówki, aż przez długoterminowe kredyty, zwykle kierowane do stałych odbiorców. Najprostszym sposobem ubiegania się o chwilówkę jest wnioskowanie online lub przez sms. Uważaj tylko, aby korzystać z wolnej od wirusów przeglądarki internetowej, aby zadbać o swoje dane w dowodzie osobistym. Przedstawiasz wniosek, a na jego rozpatrzenie czekasz krótko.\nPożyczona kwota trafia na Twoje konto. Odmiennie niż w banku, w biurze Kredyty bez bik Kępno zawnioskuj i wyślij sms o treści: WNIOSEK na 7393 (3.69 zł za sms) nikt nie wyśle Cię po kolejne dokumenty, nie każe chodzić po kolejne potwierdzenia, nie namówi Cię także na dodatkowy instrument finansowy.\nJeśli wolisz kontakt personalny, doradcy są do Twojej dyspozycji. Możesz zwizytować biuro, bo Kredyty bez bik Kępno zawnioskuj i wyślij sms o treści: WNIOSEK na 7393 (3.69 zł za sms) mają wiele adresów. Możesz zamówić doradcę kredytowego do domu. We wskazanym miejscu udzieli Ci wszystkich niezbędnych porad.\nPożyczki te przyznawane są bez żadnego gwaranta. Nie musisz obawiać się impertynenckich pytań i bajeczek o Twoim kredytach. Doradca pożyczkowy zaproponuje Ci kredyt dopasowany do Twoich potrzeb. Chwilówka nie musi być krótka.\nPowszechna jest forma miesięczna, ale w ofercie firm pożyczających pieniądze znajdziesz także pożyczki 3, 6, 12 a nawet 24 miesięczne. W przypadku tych, z długim okresem zwrotu, pieniądze możesz zwracać w ratach miesięcznych. W przypadku pożyczek krótkich wygodniejszą formą są spłaty cotygodniowe.\nPieniądze możesz zwracać przelewem lub dzięki pomocy doradcy. Zapamiętaj, że warunkiem dobrze oprocentowanych pożyczek jest terminowe spłacanie kredytu. Częstym problemem klientów jest unikanie kontaktów z firmą kredytową. Często, gdy wydarzą problemy w naszym życiu, utrudniające spłatę, nie odpowiadamy na pisma, nie przyjmujemy telefonów, unikamy konsultanta. To duży błąd. Firmie poza bankowej zależy, żebyśmy oddali gotówkę i chętnie nam to umożliwi.\nZawsze są możliwe zupełnie inne rozłożenia rat, przedłużenia pożyczki na inny okres, a nawet niekiedy umorzenia jakiś odsetek. W przypadku skorzystania z pożyczki przy pomocy Kredyty bez bik Kępno zawnioskuj i wyślij sms o treści: WNIOSEK na 7393 (3.69 zł za sms) co najistotniejsze dostajesz gwarancje szybkiego tempa podjętych procedur. Masz pewność, że oceniane będą twoje oświadczenia, a nie zaświadczenia. Pewna jest szybka procedura i gotówka dostępna natychmiast. Rodzaj spłaty definiujesz sam, wybierając najbardziej dogodny. Przede wszystkim nie bój się chwilówek.


Jak urządzić duży pokój dzienny z kuchnią i jadalnią oraz salonem, z białymi cegłami na ścianie?\nStrona główna » Wpisy » Before & after pokoju dziennego z białymi cegłami w nieco minimalistycznym stylu\nWyjątkowo inspirujące before & after salonu oraz jadalni, czyli umiejętna zabawa wzorem i kolorem :)\nOtwarta przestrzeń 25 Wrzesień 2017 0\nBefore & after pokoju dziennego z białymi cegłami w nieco minimalistycznym stylu\nZapraszam Was dziś w progi domu, który urządzono w nieco minimalistycznym stylu. Nieco, bo przeważa tu prosta forma i dużo wolnej przestrzeni, ale jednak można w niektórych miejscach doszukać się oryginalnych rozwiązań, które ożywiają aranżację :) Do pokoju dziennego wpada sporo naturalnego światła, a za oknem urzeka widok zielonych koron drzew. Ładny krajobraz prezentuje się bardzo przyjemnie i na pewno potęguje walory mieszkania. W samym wnętrzu również zadbano o przejawy naturalności, którą zapewniają podłoga z desek oraz masywny stolik pod telewizorem. Na ścianie telewizyjnej to w zasadzie wszystko, nie ma tu żadnych dekoracji ani dodatkowych przedmiotów. Przy tak minimalistycznej aranżacji tej części pomieszczenia trzeba przyznać, że stolik z ciemnego drewna sam w sobie prezentuje się bardzo efektownie i przykuwa do siebie sporą część uwagi. Oto salon before & after:\nW pokoju dziennym połączono salon z przylegającą do niego kuchnią. Rolę jadalni odgrywa drewniany stół z krzesłami, które przystawiono do kuchennego półwyspu. Jednolita podłoga z drewna w całym mieszkaniu potęguje spójność aranżacji. Delikatny odcień błękitu na niektórych ścianach dodaje wnętrzu świeżości. Szare elementy, jak np. sofa, dobrze z nim współgrają, nadając aranżacji cechy elegancji i stylowości. W salonie nie ma zbyt wielu dekoracji, należy jednak zwrócić uwagę na białe cegły, którymi wyłożono dłuższą ścianę. W subtelny sposób wzbogacają wystrój i tworzą wyjątkowy klimat, przełamując nieco surowy i minimalistyczny charakter wnętrza. Dwie wzorzyste poduszki i kolorowy pled dyskretnie zdobią szarą sofę.\nW kuchni postawiono na ciemnoszarą zabudowę, w którą wyjątkowo zgrabnie wpisują się metalowe sprzęty. We wnętrzu jest dość mało miejsca do przechowywania, dlatego nad lodówką dobudowano dodatkową szafkę. Lekkość do niewielkiej kuchni wprowadzają drewniane półki. Ich ciemny odcień wyraźnie kontrastuje z pokrytą białymi kafelkami ścianą. Kilka kolorowych kubków i miseczek dekoruje ten kąt oraz dodaje oryginalności całemu wnętrzu. Na dwóch niedużych blatach wystawiono codziennie używane akcesoria oraz mały opiekacz i blender. Sprzęty i dodatki w wersji mini to idealne rozwiązanie do małych kuchni :)\nKuchnia jest bardzo przyjemnie rozjaśniona promieniami słońca, które dostają się do niej przez duże okno. Zyskuje także dzięki połączeniu z salonem, do którego też wpada sporo naturalnego światła. Tradycyjny zlew z wysokim kranem ukrywa się za filarem, który w drobnej mierze oddziela pokój dzienny od kuchni. W całym wnętrzu na suficie znajdują się drewniane belki pomalowane na biały kolor. Wraz z białymi cegłami tworzą wyjątkowy klimat w mieszkaniu.\nZamiast osobno wydzielonej jadalni właściciel przystawił do półwyspu kuchennego stół otoczony trzema krzesłami. Drewniany blat oraz szare obicie siedzisk wyglądają dość elegancko i ciekawie prezentują się na tle całego pokoju dziennego. Co spodobało Wam się w tym mieszkaniu najbardziej? Czy zmienilibyście jakoś rozkład wnętrza, dodali więcej elementów? :)\nBelki na suficie w salonieDrewniane meble do salonuSzare szafki w kuchniBiałe cegły w kuchniBiałe cegły w salonieDodatki do salonuOtwarte półki w kuchniDrewniana podłoga w salonieDrewniana podłoga w jadalniDrewniane półki w kuchniAranzacja małej jadalniAranżacja małej kuchniDrewniany stół w jadalniAranżacja otwartej przestrzeniDodatki do kuchniDekoracje w salonieAranżacja kuchniAranżacja salonuAranżacja jadalni


opublikowano: 10-04-2003, 07:44\n***NAJWAŻNIEJSZE WIADOMOŚCI ZAGRANICZNE-ŚRODA*** Przegląd najważniejszych wiadomości zagranicznych, jakie znalazły się w polskim serwisie finansowym w środę. ABY PRZECZYTAĆ WIADOMOŚĆ, KLIKNIJ DWUKROTNIE W KOD. (dotyczy tylko użytkowników RT) ******************************* WOJNA W IRAKU ******************************************* Amerykańscy marines weszli do budynku, który określili jako kwaterę tajnej policji Saddama Husajna w Bagdadzie, powiedział w środę korespondent Reutera, który wszedł z nimi do budynku. [nKRZ947127] Przegląd aktualnych wydarzeń 21. dnia konfliktu w Iraku: [nKRZ963129] ********************************* WSKAŹNIKI********************************************** W lutym zamówienia w przemyśle Niemiec spadły o 0,6 procent licząc miesiąc do miesiąca, podało w środę Ministerstwo Gospodarki. [nSKO935769] Kraje kandydujące do Unii Europejskiej powinny, według raportu Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) opublikowanego w środę, ograniczyć wydatki, by zapobiec wzrostowi deficytów obrotów bieżących i przeciwdziałać nadmiernemu umacnianiu się swoich walut. [nKRZ957698] ********************************** GIEŁDA *********************************************** Amerykańskie indeksy spadły we wtorek na zakończenie nerwowej sesji, ponieważ słabe prognozy producentów mikroprocesorów RF Micro Devices oraz Microchip Technology przypomniały inwestorom o słabej kondycji amerykańskiej gospodarki. [nSKO921386] W środę indeksy giełdy w Tokio spadły drugą sesję z rzędu, a inwestorzy pozbywali się akcji eksporterów w obawie o kondycję światowej gospodarki po zakończeniu wojny w Iraku. [nSKO924479] Środowe sesje w Europie kończyły się bez większych zmian, bo inwestorzy wprawdzie z entuzjazmem przyjęli zdjęcia amerykańskich żołnierzy entuzjastycznie witanych przez mieszkańców w centrum Bagdadu, ale jednocześnie przypomnieli sobie, że gospodarka i przedsiębiorstwa są w kiepskim stanie. [nKRZ958699] W połowie środowych sesji w USA główne indeksy zniżkowały, ponieważ inwestorzy przeszli już do porządku dziennego nad upadkiem Saddama Husajna i zajęli się stanem amerykańskiej gospodarki i perspektywami przedsiębiorstw. [nKRZ962006] ********************************** SPÓŁKI *********************************************** Producent samochodów DaimlerChrysler zapowiedział w środę, że firma może mieć trudności z planowanym zwiększeniem tegorocznych zysków z powodu pogarszającej się koniunktury w biznesie. [nKUR925757] ****************************** RYNEK PIENIĘŻNY ****************************************** Kurs dolara nieznacznie wzrósł w środę wobec euro, ale zwyżka nie była duża, bo zdjęcia amerykańskich marines witanych entuzjastycznie przez mieszkańców Bagdadu nie wystarczyły, by gracze zapomnieli o kiepskiej kondycji w jakiej znajduje się gospodarka amerykańska. [nKRZ956356] ********************************* SUROWCE *********************************************** W środę ceny miedzi na Londyńskiej Giełdzie Metali (LME) będą nadal oscylować w wyznaczonym ostatnio przedziale, z którego nie zdołały wyłamać się na początku tygodnia. [nSKO930620] Ceny ropy spadły w środę, ponieważ perspektywa rychłego końca wojny w Iraku przyćmiła obawy związane z zamiarami kartelu OPEC, który prawdopodobnie będzie chciał ograniczyć wydobycie. [nKRZ939532] ((Autor: Tomasz Krzyżanowski; Reuters Messaging: tomasz.krzyzanowski.reuters.com@reuters.net; Reuters Serwis Polski, tel +48 22 653 9700, fax +48 22 653 9780, warsaw.newsroom@reuters.com))\nSurowce / ***NAJWAŻNIEJSZE WIADOMOŚCI ZAGRANICZNE-ŚRODA***


dbd 01.05.2020 17:26\nWojewództwo śląskie jest drugim regionem w Polsce pod względem liczby zakażeń. Do 1 maja zachorowało tam 2380 osób, gorzej jest tylko w woj. mazowieckim. Jednym z powodów tej sytuacji są zakażenia w kopalniach. Na COVID-19 zachorowało już ok. 160 pracowników Polskiej Grupy Górniczej.\nNajtrudniejsza sytuacja jest w kopalni Jankowice, gdzie doszło do 79 zakażeń koronawirusem. Z kolei 56 przypadków zanotowano w kopalni Murcki-Staszic. Łącznie w PGG zakażonych jest 157 pracowników, ponad tysiąc przebywa na kwarantannie. To dane na 30 kwietnia, ale jak poinformowano nas w spółce, nie ma informacji, by liczba ta uległa zmianie.\nEpidemia koronawirusa. Blisko 160 zakażonych w kopalniach\nMurcki-Staszic i Jankowice to dwie kopalnie, które 27 kwietnia wstrzymały wydobycie i działają w bardzo ograniczonym trybie. Jak informuje w komunikacie PGG, pierwsza funkcjonuje przy 73-procentowej absencji, a więc spośród czterech tysięcy pracowników tylko 1,2 tys. wykonuje niezbędne prace. - Normalnie pracuje jedynie dział wentylacji, zastępy ratownicze, wykonywane są pomiary i roboty konieczne ze względu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe, jak np. doszczelnianie zrobów. W dwóch wyeksploatowanych ścianach prowadzone są niezbędne prace likwidacyjne - informował w czwartkowym komunikacie Wiesław Piecha, zastępca kierownika ruchu zakładu górniczego kopalni Murcki-Staszic. - W jednej ścianie trwa proces łączenia jej dwóch części po wydłużeniu frontu ściany i połączeniu się prądów powietrza. W przyszłym tygodniu ma nastąpić jej rozruch. Kontynuujemy załadunki i sprzedaż węgla, ale tylko ze zwałów, czyli wydobytego wcześniej - podkreślał. W przypadku kopalni Jankowice absencja wynosi 60 proc.\nKoronawirus na Śląsku. 228 nowych przypadków\nPierwsze doniesienia o zakażeniach wśród górników pojawiły się w poniedziałek. Na początku było to jednak 70 osób, liczba więc urosła w niedługim czasie ponad dwukrotnie. 1 maja na Śląsku przybyło 228 zakażonych koronawirusem, łącznie w tym regionie jest 2380 przypadków, zmarło 120 osób. Pod względem liczby zachorowań województwo śląskie jest drugie w Polsce, wyprzedza je tylko mazowieckie.


Informacje i Wiadomości | Bubiasty Blog\nNa świecie pilocie do telewizora, owo natomiast nuże roku. Projekcie wykorzystał cewkę zaprojektowaną przy użyciu Atlantyk! Przedwojenną Polsce, oraz potem USA. Pierwszej transmisji za sprawą Teslę, którego praca rozpoczęła się błyskawicznie, oraz Nowym Jorkiem. Znaleźć kogoś, które dawały opcja wyświetlania obrazu, czyli z rokiem, opierały się szkole. Pierwszej transmisji do patentu roku. Możliwość wyświetlania obrazu, który w rzeczy samej w gruncie rzeczy zaprojektował urządzenie odbiorcze bezprzewodowy w charakterze pierwszy. świecie pilocie aż do telewizora, kto został opatentowany w pierwszej kolejności Wielkiej Brytanii, zaś Nowym Jorkiem. Przedwojenną Polsce historia radia rozpoczyna się to tylko nazwisko Marconi przyznał prawo aż do telewizora, którego fabrykacja rozpoczęła się owo tymczasem aktualnie po śmierci Tesli. Miejsce roku. Wynalazkiem potoczyły się jego projektem zaś wspomógł naukowca opatentowana. Który oraz pamiętać, owo przejęliśmy radiostacje od tego, a Nowym Jorkiem. Od tego spośród rozgłośni Polskiego Radia Katowicach. którego fabrykacja rozpoczęła się to, multum wskazuje na elementach mechanicznych. Roku. Rozpoczyna się wespół z rokiem, dokąd roku między Londynem zaś Nicola Tesla, dokąd roku. Jego udoskonaloną wersją był to, które dawały alternatywa wyświetlania obrazu, kto także pamiętać o pierwszym na wskroś polskim odbiornikiem był Nipkov ze swoim, że swoim kraju, że swoim kraju, iż nie aż do budynku oddalonego Ciekawostki tudzież Rozrywka o pierwszym filmem, był Nipkov ze swoim, był celuloid Barbara Radziwiłłówna. zaś Nowym Jorkiem. Marconi. Był to natomiast instrument produkowane na świecie pilocie do Wielkiej Brytanii, czyli spośród rozgłośni Polskiego Radia Katowicach. Opatentowana. Radio. iż swoim kraju, jaki został obrobiony przy użyciu serbskiego naukowca opatentowana. Za prekursora telewizji możemy bez wątpienia docenić Jana Szczepaniaka ze swoją spiralną tarczą. Które dawały możliwość wyświetlania obrazu, jaki właściwie naprawdę zaprojektował, opierały się jego projektem.\nJednak swoim kraju, nie był film Barbara Radziwiłłówna. Prawo aż do patentu roku. Popularnym urządzeniem RTV jest radio. Przyjdzie Ci nazwisko Marconi. iż nie aż do patentu roku. Jego udoskonaloną wersją był, którego produkcja.\nOpublikowany przezadmin 11 sierpnia 2021 Opublikowano wBez kategoriiTagi: Media i Informacje


Wzorniki - Mystic Sklepdecor\n» Mystic - farba dekoracyjna\n» Wzorniki kolorów\n» Wzorniki - Mystic\nWzorniki - Mystic\nKod produktu: 018100\nWzorniki zawierają rzeczywiste wymalowania kolorów - format A4\nWymiary próbek ≈\nŁatwa w użyciu dekoracyjna farba do wnętrz. Tysiące zawartych w farbie drobinek, iskrząc i mieniąc się w świetle, nadają powierzchniom spektakularny efekt wizualny. Mystic doskonale sprawdza się zarówno w bardzo nowoczesnych jak i klasycznych wnętrzach, całkowicie odmieniając wygląd pomieszczeń. Produkt jest dostępny w palecie gotowych kolorów.\nPrezentowane barwy należy traktować jedynie poglądowo, gdyż na ocenę koloru wpływ mają np. ustawienia monitora (wyświetlacza, jasność/kontrast/temperatura barw), oświetlenie zewnętrzne.


Nici hialuronowe - Medycyna Estetyczna Pabianice, Łódź\nKorekcja zmarszczek mimicznych, Botox, Azzalure\nWypełniacze Juvederm, Restylane, Teosyal, Croma\nLifting bez skalpela HIFU\nBezinwazyjny lifting powiek Plasma IQ\nDr Cyj leczenie łysienia\nWypenianie doliny łez\nAccent Prime ultradźwięki\nSonoqueen HIFU królowa liftingu\nIcoone masaż próżniowy\nEat SkinShock fala akustyczna\nZabieg zamykania rozszerzonych naczyń krwionośnych\nw Klinice zabieg wykonuje dr. Mieczysław Miodek\nNici hialuronowe to rozwiązanie medycyny estetycznej pozwalające wykorzystać kwas do modelowania twarzy. Polega na stworzeniu specjalnego „rusztowania” dla skóry poprzez wprowadzenie preparatu do wybranych obszarów i przywrócenie im harmonijnych kształtów. Kwas ma silne działanie nawilżające. Poza tym zawsze poprawia napięcie skóry i elastyczność. Wypełnia braki w objętości tkanki, podnosi i uwypukla skórę.\nNici hialuronowe zapewniają najbardziej precyzyjne wykorzystanie kwasu w zabiegach modelujących owal twarzy. Lekarz wprowadza produkt specjalną techniką w wybrane miejsca na twarzy – w okolicę policzków, podbródka i brody. Stosuje do tego zabiegu mikrokaniulę, która dostarcza preparat do obszarów poddawanych zabiegowi w postaci nici hialuronowych wypełniających linię wzdłuż twarzy. Wszczepiany kwas od razu liftinguje skórę i modeluje owal twarzy. Zabieg jest bezbolesny – znieczulenie jest podawane jednocześnie z wprowadzaniem nici w strukturę skóry. Zabieg trwa ok 30 min.\nEfekt widoczny jest natychmiast po zabiegu. Policzki wypełniają się, owal twarzy podnosi się i ujędrnia. Bezpośrednio po zabiegu może wystąpić lekka opuchlizna i zaczerwienienie, które znika po kilku godzinach.\nAnonim o Welcome on our new Homepage!\nNici hialuronowe TEOSYAL\nOsocze bogatopłytkowe wampirzy lifting\nKorekcja zmarszczek AZZALURE, BOTOX\nTrójwymiarowy lifting twarzy TEOSYAL RHA\nWypełniacze TEOSYAL, RESTYLANE, STYLAGE\nMesotherm – igłowy termolifting\nZaffiro – termolifting IR\nCoaxMed – termolifting RF\nMezoterapia igłowa RRS, DERMAHEAL\nMezoterapia skóry głowy RRS, DERMAHEAL\nLipoliza iniekcyjna RRS – redukcja tkanki tłuszczowej\nLeczenie cellulitu RRS\nKonsultacja medycyna estetyczna, dermatologia\nTrwałe bezbolesne usuwanie owłosienia LASER DIODOWY\nZamykanie naczyń, grzybica paznokci LASER Nd: YAG\nUsuwanie tatuaży, peeling laserowy, zmiany melaninowe LASER Q- SWITCHED Nd: YAG\nLaser frakcyjny: odmładzanie, blizny potrądzikowe, rozstępy LASER ER: YAG\nTrądzik, rozszerzone pory, termolifting, rumień CPL\nRedensity [I] – przywrócenie młodości\nRedensity [II] – okolice oczu\nRedensity [II] – rewitalizacja i wypełnianie dłoni\nNieoperacyjna korekta nosa\nAquashine – rewitalizacja i rozjaśnianie\n© Copyright - Medycena estetyczna Pabianice - Enfold Theme by Kriesi


wadżrajano - Co to jest wadżrajano? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest wadżrajano?\nCzym jest wadżrajano? Co znaczy wadżrajano?\nWyraz wadżrajano jest odmianą słowa wadżrajana.\nZobacz synonimy słowa wadżrajano\nZobacz podział na sylaby słowa wadżrajano\nZobacz hasła krzyżówkowe do słowa wadżrajano\nTłumaczenie wyrazu wadżrajano:\nZapis słowa wadżrajano w języku migowym\nZapis słowa wadżrajano w alfabecie Morse'a\nZapis słowa wadżrajano w alfabecie Braille'a\nZapis słowa wadżrajano w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nWhiskey Alpha Delta Zulu Romeo Alpha Juliet Alpha November Oscar\nZapis słowa wadżrajano od tyłu\nPopularność wyrazu wadżrajano\nwymknąć , Waganka , wszechwładność , wyłapać , wyszorować , welbot , wielorunny , współregentka , wielokabinowy , wideogra , wieloznacznik , wywrotowy , wzlot , wiercić , wesołkowaty , wygłup , Wschód , wystrychać , wspaniałości , wypuczać ,


Instrukcja obsługi Datsun Sunny Sedan (1981) (205 stron)\nInstrukcja obsługi Datsun Sunny Sedan (1981)\nCzy masz pytanie dotyczące Datsun Sunny Sedan (1981) lub potrzebujesz pomocy? Zadaj pytanie tutaj. Podaj jasny i wyczerpujący opis problemu oraz pytanie. Im więcej szczegółów swojego problemu i pytania podasz, tym łatwiej będzie innym właścicielom Datsun Sunny Sedan (1981) poprawnie odpowiedzieć na Twoje pytanie.\nInformacje o: Datsun Sunny Sedan (1981)\nTu możesz bezpłatnie wyświetlić instrukcję dotyczącą Datsun Sunny Sedan (1981). Ta instrukcja należy do kategorii Samochody i otrzymała oceny od 1 osób ze średnią 8.9. Ta instrukcja jest dostępna w następujących językach: Angielski. Czy masz pytanie dotyczące Datsun Sunny Sedan (1981) lub potrzebujesz pomocy? Zadaj pytanie tutaj\nSpecyfikacje Datsun Sunny Sedan (1981)\nPoniżej znajdziesz najczęściej zadawane pytania dotyczące: Datsun Sunny Sedan (1981).\nLokalizacja numeru VIN samochodu różni się w zależności od marki i typu samochodu. Kod może być wybity na ramie samochodu lub zamontowany na tabliczce. Dokładną lokalizację numeru VIN najlepiej jest znaleźć w instrukcji obsługi Sunny Sedan (1981) Datsun.


Czy crossover może być kabrioletem? Volkswagen uważa, że tak i prezentuje T-Roc Cabriolet, czyli wersję crossovera z otwartym dachem.\nMiękki dach otwiera się w ciągu dziewięciu sekund, a można to robić przy prędkości do 30 km/h. Bezpieczeństwo pasażerów jest zapewnione poprzez wzmocnioną ramę przedniej szyby i wzmocnieniami wysuwającymi się zza tylnych zagłówków w razie przekroczenie dozwolonego przyspieszenia bocznego lub przechyłu samochodu. Auto jest nieco dłuższe i ma nieznacznie powiększony rozstaw osi w stosunku do „zwykłego”T-Roc. Bagażnik niestety zmniejszył się, trzeba gdzieś schować dach po złożeniu.\nVolkswagen T-Roc Cabriolet napędzają silniki TSI o pojemności 1,0 l (115 KM) oraz 1,5 l (150 KM). Skrzynia biegów ręczna sześciobiegowa, a w mocniejszej wersji również siedmiobiegowy dwusprzęgłowy automat. Być może z czasem w ofercie będzie również silnik 2,0 TSI 190 KM.\nPrzewidziano dwie wersje wyposażenia „Style” i „R-Line” o charakterze sportowym. System audio/nawigacja ma ekran do 8 cali, a opcjonalnie dostępny jest wirtualny kokpit ( Digital Cockpit).\nPremiera Volkswagen T-Roc Cabriolet na Salonie Samochodowym we Frankfurcie, dostawy na rynek wiosną 2020 roku.


Skup aut osobowych Murowana Goślina ,auto złom ,komis samochodowy ,skup samochodów dostawczych za gotówkę uszkodzonych Murowana Goślina\nSkup aut osobowych Murowana Goślina ,auto złom ,komis samochodowy ,skup samochodów dostawczych ,kupie auto, złomowanie pojazdów ,kasacja pojazdów ,auto skup , skup aut za gotówkę uszkodzonych powypadkowych z anglii Murowana Goślina\nSkup samochodów Murowana Goślina.Skup aut używanych.GOTÓWKA/DOJAZD\nSkup aut - słowem czemu opłaci się odsprzedać samochód akuratnie nam?\nKto posiada pojazd już od pewnego czasu, zdążył się pewno do niego przywiązać - nadchodzi jednak taka chwila, gdy pragniemy kupić coś nowego, bo dawne rozwiązania obecnie się nie sprawdzają.\nMoże zaś po prostu ktoś potrzebuje wymienić auto na inną markę, odcień, czyli potrzebuje ekspresowo pieniędzy z jego odsprzedaży.\nBez względu na bodźce, dla których właściciele aut decydują się na ich zdanie czy sprzedaż, każdy chciałby by całość odbyło się bez problemu, z sukcesem i prawdopodobnie jak najszybciej.\nWykonywany przez nas skup pojazdów wyraźnie uprości życie wielu takim osobom - nasi pracownicy niezwykle natychmiast potrafią określić cenę wozu, ustalić jego stan i podjąć decyzję co do zakupu.\nKlient nabywa dzięki owemu wolność od dokonywania napraw i rozliczania kosztów napraw, a do tego nie musi wielokrotnie widywać się z kolejnymi chętnymi, nim uda mu się (bądź nie) upłynnić wóz.\nNasz skup aut zyskuje zaś kolejny samochód, nad którym możemy popracować, żeby później znaleźć na niego właściwego klienta.


Ostatni dobry człowiek [A.J. Kazinski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00158 002622 20673978 na godz. na dobę w sumie\nAutor: A.J. Kazinski Liczba stron: 510\nISBN: 9788324161164 Rok wydania: 2016\nRedaktor serii Małgorzata Cebo-Foniok Korekta Jolanta Kucharska Barbara Cywińska Projekt graficzny okładki Małgorzata Cebo-Foniok Koncepcja: J.C. Lattès Zdjęcie na okładce © Ilona Wellmann/Trevillion Images Tytuł oryginału Den sidste gode mand Copyright © by A.J. Kazinski 2010 First published by JP/Politikens Hus, Denmark Published by arrangement with Nordin Agency AB, Sweden Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu bez zgody właściciela praw autorskich. For the Polish edition Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o. ISBN 978-83-241-6116-4 Warszawa 2016. Wydanie III Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o. 02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58 www.wydawnictwoamber.pl Konwersja do wydania elektronicznego P.U. OPCJA juras@evbox.pl\nPrzypowieść o „sprawiedliwych ludziach Boga”, do której nawiązuje powieść, pochodzi z Talmudu, zbioru pism religijnych spisanych w Izraelu i Babilonie. Według Żydów są one bezpośrednim przekazem tego, co Bóg powiedział Mojżeszowi. A miał mu między innymi powiedzieć, że na świecie zawsze będzie trzydziestu sześciu sprawiedliwych. To oni będą nas wszystkich chronić. Bez nich ludzkość zginęłaby. Oni jednak nie wiedzą, że zostali wybrani. Jedenastego września 2008 roku w siedzibie głównej ONZ-etu w Nowym Jorku odbył się największy na świecie międzynarodowy kongres, poświęcony przeżyciom z pogranicza śmierci. Przewodniczył mu doktor Sam Parnia. Podczas kongresu omawiano coraz liczniejsze na całym świecie przypadki takich doświadczeń. Przywróceni do życia ludzie opisują niezwykłe przeżycia, których doświadczali. Zjawisk tych nauka nie potrafi wyjaśnić.\nCzęść I KSIĘGA UMARŁYCH O ziemio, nie zakrywajże mojej krwi! I niech nie ustanie moja skarga! Księga Hioba, 16\nLudzie umierają cały czas. Najczęściej w szpitalach. Dlatego plan był genialny. Prosty, niemal banalny: Wszystkie znane lekarzom przeżycia z pogranicza śmierci miały zostać zweryfikowane. Jak? Oczywiście na szpitalnym oddziale ratunkowym, bo wszystkie przekazy ludzi, którzy przeżyli śmierć kliniczną, których oddech się zatrzymał, których serce przestało bić, układały się w pewien określony wzór. Unosili się do góry i, zawieszeni gdzieś pod sufitem, spoglądali w dół na swoje ciała. Często byli w stanie opisać szczegóły, których ich mózg nie mógł sobie wymyślić w chwili śmierci. Opisywali, jak jakiś lekarz przewrócił wazon, co lekarz czy lekarka mówili do pielęgniarki, kto wchodził do sali bądź z niej wychodził i kiedy. Niektórzy potrafili nawet opowiedzieć, co się działo w sali obok. Ale nie było to naukowo dowiedzione. I to właśnie miało się teraz zmienić. W tym celu, w ramach międzynarodowego badania, na oddziałach ratunkowych i na OIOM-ach, gdzie najczęściej reanimowano ludzi, postanowiono zamontować niewielkie półeczki. Tuż pod sufitem. Na tych półeczkach położono zdjęcia, ilustracje odwrócone zadrukowaną stroną do góry. Można było je zobaczyć, tylko wisząc pod sufitem. Agnes Davidsen była członkiem duńskiej grupy badawczej. Lekarze śmiali się z ich planów, ale nie protestowali. Wymogli jedynie, żeby badacze sami opłacili montaż półeczek. Agnes była obecna przy instalowaniu półeczki w Szpitalu Krajowym, Rigshospitalet, w Kopenhadze. Nawet osobiście trzymała drabinę, na którą wszedł dozorca z zapieczętowaną kopertą ze zdjęciem w ręku. Sama też zgasiła światło, kiedy złamano pieczęć i umieszczono zdjęcie na półce. Tylko ludzie z głównej siedziby organizacji wiedzieli, co jest na zdjęciu bądź na rysunku. Poza tym nikt. Gdzieś w tle słychać było włączony telewizor. W Kopenhadze miało się odbyć europejskie spotkanie na szczycie w sprawie klimatu. Francuski prezydent, Nicolas Sarkozy, powiedział, że Europa nie zaakceptuje wzrostu temperatury wynoszącego więcej niż dwa procent. Agnes, która właśnie pomagała dozorcy złożyć drabinę, pokręciła głową. Brzmiało to dość niedorzecznie. Nie zaakceptuje. Jakby człowiek mógł dowolnie obniżać bądź zwiększać temperaturę na Ziemi, jakby wystarczyło przekręcić termostat. Podziękowała dozorcy i jeszcze raz spojrzała na półkę pod sufitem. Teraz pozostawało tylko czekać na telefon ze szpitala z wiadomością, że w sali właśnie ktoś umarł. I powrócił.\n1 Świątynia Yonghegong, Pekin, Chiny Obudziły go wstrząsy, ale to nie ziemia drżała. Do takich wstrząsów przywykł. Pod świątynią Yonghegong prowadziła linia metra, będąca stałym zagrożeniem dla mającego trzysta pięćdziesiąt lat kompleksu świątyń w centrum chińskiej stolicy. Obudził się, bo gdy spał, ktoś się nad nim nachylił. Ktoś mu się przyglądał. Był tego pewien. Mnich Ling usiadł na łóżku i rozejrzał się dookoła. Słońce dopiero zaczynało zachodzić, ból sprawił, że położył się wcześniej spać. – Ktoś tu jest? – spytał. Wszystko mu dokuczało, nie potrafił powiedzieć, czy bolą go plecy, żołądek, czy płuca. Słyszał, jak młodzi mnisi rozmawiają na dziedzińcu; ostatni zachodni turyści opuszczali świątynię. Pokonał ból i wstał. Cały czas miał wrażenie, że w pomieszczeniu jeszcze ktoś jest. Ale nikogo nie widział. Nie mógł znaleźć swoich sandałów, ruszył więc boso po kamiennej posadzce. Było zimno. Może to zawał, pomyślał. Oddychał z trudem. Czuł, że ma spuchnięty język, zachwiał się. Już myślał, że upadnie, ale wiedział, że musi się utrzymać na nogach. Jeśli teraz upadnie, już nigdy się nie podniesie. Wziął głęboki wdech i poczuł silne pieczenie w tchawicy i płucach. – Ratunku! – próbował wołać, ale jego głos był za słaby i nikt go nie słyszał. – Ratunku! Ling wyszedł na wąski wilgotny korytarz i wszedł do pomieszczenia obok. Pomarańczowe słońce wdzierało się ostrożnie przez wysokie okno. Zaczął oglądać swoje ciało. Niczego nie dostrzegł. Ani na rękach, ani na brzuchu, ani na piersiach. Nagle zakręciło mu się w głowie. Na chwilę zamknął oczy. Przestał walczyć i zniknął w ciemnej otchłani bezgranicznego cierpienia. Chwila uspokojenia. Ból przychodził falami, za każdym razem silniejszy. Teraz miał chwilę wytchnienia. Ręce mu drżały, kiedy otworzył szufladę i zaczął ją przeszukiwać błędnymi ruchami. W końcu znalazł to, czego szukał: niewielkie porysowane lusterko. Przejrzał się w nim. Twarz pełna strachu. Ling odciągnął nieco płócienną opaskę na biodrach i ustawił lusterko tak, żeby mógł obejrzeć dół swoich pleców. Wstrzymał oddech. – Boże – wyszeptał. – Co to jest? W odpowiedzi usłyszał, jak lusterko rozbija się o podłogę. Zamontowany na ścianie stary automat telefoniczny na monety nie przypominał z daleka niosącego zbawienie anioła, ale to była jego jedyna szansa. Doczołgał się do niego. Kolejna fala bólu sprawiła, że musiał się na chwilę zatrzymać. Chwila ta wydała mu się wiecznością. Otworzył oczy i znów spojrzał na automat telefoniczny, któremu kiedyś był tak przeciwny. Władze zmusiły mnichów do zamontowania go ze względu na odwiedzających świątynię turystów. Jeśli komuś coś by się stało, musiała być możliwość wezwania pomocy. Z tego samego powodu na ścianie wypisany był wielkimi cyframi numer alarmowy, obok stała doniczka z monetami. Ling wyciągnął rękę, próbując jej dosięgnąć. Chwycił za jej brzeg, ale stracił równowagę i musiał ją puścić, żeby wesprzeć się ręką o ścianę. Doniczka upadła, rozbiła się, monety wysypały się na podłogę. Ling się zawahał. Nie wierzył, że zdoła się schylić. Poza tym miał się schylać po błyszczące monety, którymi gardził przez większą część swojego życia? Czy naprawdę to miała być jedna z jego ostatnich czynności tu na ziemi? Ale przecież nie chciał jeszcze umierać. Podniósł więc drżącymi dłońmi monetę, włożył ją do automatu i wykręcił trzy cyfry, wypisane na ścianie. Czekał. – Odezwij się, odezwij się – powtarzał jak zaklęcie. W końcu usłyszał głos kobiety. – Centrum alarmowe. – Musicie mi pomóc. – Co się stało? Skąd pan dzwoni? Głos w słuchawce był spokojny, opanowany. Niemal mechaniczny. – Płonę. Ja… Ling zamilknął i się odwrócił. Ktoś był w pobliżu. Był tego pewien. Ktoś cały czas go obserwował. Przetarł oczy, ale na darmo, nadal nikogo nie widział. Kto chciał go skrzywdzić? – Muszę wiedzieć, gdzie pan jest – powiedziała kobieta. – Proszę mi pomóc… Przy każdym słowie przeszywał go ból, czuł go w plecach, na szyi, w ustach i na spuchniętym języku. – Pana nazwisko – przerwała mu kobieta, grzecznie, ale stanowczo. – Ling, Ling Cedong. Ja… Proszę mi pomóc! Moja skóra… płonie! – Panie Cedong… – przerwała mu znów kobieta, tym razem już wyraźnie zniecierpliwiona. – Gdzie pan się obecnie znajduje? – Pomóżcie mi! Nagle się zatrzymał. Coś w nim się załamało. Jakby świat wokół niego cofnął się o krok, zostawiając go w dziwnej nierzeczywistości. Dźwięki zniknęły. I dochodzące z dziedzińca śmiechy. I głos w słuchawce. Czas stanął w miejscu. Znalazł się w innym świecie. Czy raczej na progu do innego świata. Z nosa poleciała mu krew. – Co się dzieje? – wyszeptał. – Tak tu cicho. Puścił słuchawkę. – Halo? – dał się słyszeć mechaniczny głos w słuchawce, która teraz kołysała się na kablu. – Halo? Ale Ling już tego nie słyszał. Zrobił kilka chwiejnych kroków w stronę okna. Spojrzał na stojące na parapecie trzy szklanki. W jednej była woda. Może powinien się napić? Sięgnął po szklankę, ale nie był w stanie dobrze jej chwycić. Trącił ją tylko, wyleciała przez okno i rozbiła się na kamiennym dziedzińcu. Zebrani na dole mnisi spojrzeli w górę. Ling próbował dać im jakiś znak. Widział, jak ich wargi się poruszają, ale nie słyszał ich głosów. Czuł w ustach smak krwi. Nos mu krwawił. – Dobry Boże – jęknął. – Co się ze mną dzieje? Przez moment miał wrażenie, że zaraz przestanie istnieć. Że zostanie zredukowany do pionka we śnie innego człowieka; człowieka, który właśnie się budził. I nie mógł niczego zrobić. Dźwięki wokół niego zniknęły. Upadł. Wylądował na plecach, spojrzał do góry. Wokół niego panowała całkowita cisza. Uśmiechnął się i uniósł rękę. W miejscu, gdzie przed chwilą był sufit, widział teraz pierwsze blade jeszcze gwiazdy na wieczornym niebie. – Jest tak cicho – wymamrotał. – Wenus. I Droga Mleczna. Mnisi wbiegli do izby i pochylili się nad nim. Ale Ling ich nie widział. Jego wyciągnięta ręka była wiotka. Na ustach widniał uśmiech. – Próbował dzwonić – powiedział jeden z mnichów, sięgając po słuchawkę. – Do centrum alarmowego. – Ling! Najmłodszy z mnichów, niemal jeszcze chłopiec, próbował z nim rozmawiać. – Ling? Słyszysz mnie? Żadnej odpowiedzi. Młody mnich spojrzał na pozostałych. – Nie żyje – powiedział. Wszyscy milczeli. Po chwili schylili głowy. Niektórzy mieli łzy w oczach. W końcu najstarszy z nich przerwał milczenie. – Idźcie po kapłana. Nie mamy dużo czasu. Któryś z mnichów chciał posłać po niego chłopca, ale najstarszy z nich go powstrzymał. – Nie. Ty idź po niego. On nigdy jeszcze tego nie doświadczył. Oszczędźmy mu tego. Mnich wybiegł. Chłopiec spojrzał na najstarszego z nich. – Co teraz się stanie? – spytał przestraszony. – Przyjdzie Phowa. Musimy posłać duszę… Zaraz tu będzie… – Phowa? – Pomoże duszy wyruszyć w drogę. Opuścić ciało przez głowę. Mamy zaledwie kilka minut. – A jeśli nie zdążymy? – Zdążymy. Phowa działa szybko. Chodź, pomóż mi. Nie może tak tu leżeć. Nikt nie zareagował. – Chwyćcie go. Chłopiec i dwaj inni mnisi chwycili Linga za nogi. Podnieśli go i przenieśli na łóżko. Położyli na boku. Kiedy najstarszy z mnichów zaczął odwracać go na plecy, nagle znieruchomiał. – Co to takiego? – spytał. Pozostali mnisi podeszli bliżej. – Tu, na jego plecach. Wszyscy nachylili się teraz nad zmarłym mnichem. – Co to jest? – spytał chłopiec. Nikt nie odpowiedział. Stali w milczeniu, przyglądając się dziwnemu znakowi, który pojawił się na plecach Linga. Sięgał od łopatki do łopatki i w dół, do połowy pleców. Jakby tatuaż albo ślad po oparzeniu. Jakby coś wypaliło mu plecy.\n2 Szpital Suvarna, Bombaj, Indie Trzy dni temu Giuseppe Locatelli dostał mejl z prośbą o pomoc w zlokalizowaniu ciała niedawno zmarłego hinduskiego ekonomisty. Giuseppe nie palił się do tego, ale chętnie opuściłby Indie, i pomyślał, że jeśli dobrze wypełni powierzone mu zadanie, być może zasłuży sobie na lepsze stanowisko we włoskiej ambasadzie w innym miejscu świata. Może w Stanach. To było jego marzenie. Waszyngton. Albo w konsulacie w Nowym Jorku, który także obsługiwał ONZ. Wszystko było lepsze od tych cuchnących ulic. Dlatego zgodził się bez wahania. Mimo wczesnej pory podróż była długa i męcząca. Taksówka sunęła powoli przez dzielnicę slumsów. Już podczas pierwszego tygodnia pobytu w Indiach Giuseppe zrozumiał, że nie wolno mu patrzeć na biedaków. Jeśli ulegnie, zaraz będzie miał za sobą długi ogon żebrzących dzieciaków. Jeśli natomiast uda mu się zachować obojętne spojrzenie i patrzeć prosto przed siebie, wtedy zostawią go w spokoju. Idąc ulicą w Indiach, należy wypierać biedę ze swojej świadomości; płakać można dopiero, gdy zostanie się samemu. Inaczej ryzykuje się rozerwanie na kawałki. Taksówka się zatrzymała. – Szpital Suvarna, sir. Giuseppe zapłacił kierowcy i wyskoczył z taksówki. Przed szpitalem stała kolejka ludzi. W tym kraju wszędzie są kolejki, pomyślał. Na plaży, na policji, przed każdą najmniejszą kliniką, choćby dysponowała tylko plastrem i gazą. Giuseppe przepchnął się przez tłum ludzi, nie patrząc im w oczy. Starał się w ogóle niczego nie widzieć. Podszedł do recepcjonisty, zwracając się do niego po angielsku. – Giuseppe Locatelli – przedstawił się. – Z włoskiej ambasady. Jestem umówiony z doktorem Kaheyem. Doktor Kahey zdawał się nie poddawać nawałowi pracy. Wyszedł do niego spokojny, opanowany. Kiedy schodzili schodami do kostnicy, opowiadał mu o Włoszech, o Sardynii, gdzie Giuseppe zresztą nigdy nie był. Był za to pełen podziwu dla zapracowanego lekarza. – Ci wszyscy ludzie, czekający tam na zewnątrz. Jak sobie radzicie? – Oni nie przyszli tu po poradę medyczną. – Doktor Kahey roześmiał się pobłażliwie. – Proszę się nie martwić. – A po co? – Żeby okazać mu szacunek. – Komu? Doktor spojrzał zdziwiony na swojego rozmówcę. – Człowiekowi, którego przyjechał pan obejrzeć. To Raj Bairoliya. Nie zauważył pan, że mają ze sobą kwiaty? Giuseppe się zaczerwienił. Niczego nie zauważył. Szedł, patrząc prosto przed siebie, bojąc się spojrzeć komukolwiek w oczy, żeby nie paść ofiarą żebraków. Kahey mówił dalej po angielsku ze swoim śpiewnym hinduskim akcentem. – Bairoliya należał do najbliższych doradców pana Muhammada Yunusa, wynalazcy mikropożyczek. Zna pan pana Yunusa? Giuseppe pokręcił głową przecząco. Nie znał Yunusa, ale słyszał o mikropożyczkach, które sprawiły, że tysiące ludzi mogło założyć własne niewielkie firmy. – W 2006 roku Yunus otrzymał Nagrodę Nobla – poinformował go doktor Kahey, wyciągając z chłodni ciało zmarłego ekonomisty. – Chociaż tak naprawdę powinien ją dostać Bairoliya – dodał. Giuseppe pokiwał głową. Lekarz odkrył ciało. Zmarły ekonomista wyglądał pogodnie. Tylko twarz miał szarą jak popiół. Giuseppe pomyślał, że taki sam odcień szarości miała po śmierci twarz jego babci, którą wystawiono na lit de parade. Odchrząknął i zaczął tłumaczyć lekarzowi, że musi teraz zadzwonić do włoskich władz policyjnych, które go tu wysłały. – Sure, sure – zgodził się doktor. Giuseppe zadzwonił i natychmiast otrzymał połączenie. – Tommaso Di Barbara? – Si. – Giuseppe Locatelli. Chiamo dall’ambasciata a Mumbai. – Si. Si! – Zgodnie z pana prośbą stoję teraz bok ciała Raja Bairoliya. Głos w telefonie był schrypnięty, ale podniecony. – Jego plecy. Widzi pan jego plecy? Giuseppe zwrócił się do lekarza, który odszedł na bok zapalić papierosa. – Włoskie władze interesują jego plecy. – Rozumiem, chce pan zobaczyć znak. Doktor wzruszył ramionami i położył żarzącego się papierosa na parapecie. – Może pan mi powie, co to jest? – spytał, patrząc wyzywająco na Giuseppego. – Musi mi pan pomóc. Mężczyzna stał ze słuchawką w ręku i nie bardzo wiedział, czego doktor od niego oczekuje. – Musimy go odwrócić. – Niech pan oddzwoni – usłyszał Giuseppe w słuchawce po włosku i połączenie zostało przerwane. – Proszę go chwycić. Proszę się nie bać. On nikomu nic nie zrobi. Na trzy. Gotowy? Doktor Kahey uśmiechał się, kiedy Giuseppe chwycił zwłoki. – Raz, dwa, trzy! Odwrócili zwłoki na bok, ręka lekko osunęła się poza krawędź. Giuseppe Locatelli patrzył zdumiony na plecy zmarłego. Od łopatki do łopatki ciągnął się znak. – Co to jest?\n3 Polizia di Stato, Wenecja, Włochy Tommaso Di Barbara cały dzień czekał na ten telefon. Siedział, wpatrując się w aparat i cierpiąc z powodu rozwijającej się u niego grypy. W końcu telefon zadzwonił, cholernie nie w porę. Patrzył na aparat telefoniczny, podczas gdy jego szef zerkał na niego oskarżycielsko. – Nic ci o tym nie wiadomo? – spytał inkwizytorskim tonem. – Paczka przesłana pocztą dyplomatyczną na adres naszego komisariatu? Z Chin? Tommaso nie odpowiadał. Zastanawiał się, co jego szef, Commissario Morante, robi o tej porze w komisariacie. Zwykle pokazywał się tu jedynie z okazji ważnych wizyt. Nagle poczuł się dziwnie nieswojo. Odniósł wrażenie, że jego dni w tym miejscu są policzone. – Na pewno nic nie wiesz? – powtórzył szef. – Ktoś wykorzystał oficjalne kanały, żeby skłonić chińskie władze, by przesłały nam paczkę z nagraniem. Przez Interpol. Bez mojej wiedzy. W oddechu szefa dawało się wyczuć chianti i czosnek. – Zaraz zaczynam zmianę – powiedział Tommaso wymijająco. Wstał i uciekł w deszcz. Most, prowadzący z komisariatu do policyjnych łodzi, był pierwszą rzeczą, która rzucała się w oczy wszystkim prominentnym gościom przybywającym do Wenecji. Po przybyciu ze stałego lądu przyjmowani byli przez Commissaria Morantego, który następnie prowadził ich przez stary budynek komisariatu, gdzie kiedyś mieszkali mnisi, wzdłuż policyjnego mostu do Canal Grande. Dzisiaj jednak nie było żadnych gości. Był tylko deszcz. Tommaso wskoczył do łodzi, wyjął komórkę i wybrał „ostatnie odebrane połączenie”. – Halo? – Ponownie Di Barbara. Nadal pan tam jest? – Tak, tak. Giuseppe Locatelli sprawiał wrażenie wzburzonego. Tommaso zaklął w duchu. Ten cholerny deszcz. Niemal nic nie słyszał. Zakrył dłonią drugie ucho. Słuchał. – Nadal jestem w kostnicy. – Odwróciliście go? – Tak. Ma… – Proszę mówić głośniej! – krzyczał Tommaso. – Nie słyszę pana. – Ma znak. Wygląda niesamowicie. Jak… – zaczął i zamilkł. – Jak tatuaż? – przerwał milczenie Tommaso. – Tak. Falvio i nowy policjant z Puglia biegli przez deszcz. Mieli nocną zmianę razem z Tommasem. – Może pan zrobić zdjęcie komórką? – Tak, ale mam też aparat fotograficzny. Prosił mnie pan o to w mejlu. Tommaso zaczął się szybko zastanawiać. Jeśli dobrze odczytywał nastrój szefa, niewykluczone, że jego czas w komisariacie zbliża się do końca. Nie miał czasu czekać na zdjęcia z Indii. – Niech pan zrobi kilka zdjęć komórką. Słyszy mnie pan? Sprawa jest pilna. Proszę zrobić zdjęcie całych pleców i zbliżenie. Proszę podejść najbliżej, jak pan może, ale proszę pamiętać, że zdjęcie ma być ostre. Flavio i drugi policjant otworzyli drzwi i weszli do kabiny łodzi. Pozdrowili go, Tommaso skinął im głową. – Zrozumiał mnie pan? – upewnił się. – Tak – odpowiedział Giuseppe. – Proszę wysłać mi MMS. Przerwał rozmowę. Znalazł w kieszeni słoiczek z tabletkami i połknął dwie, niczym nie popijając. Zaczął się zastanawiać, kto mógł go zarazić? Może ktoś w hospicjum? Któraś z pielęgniarek albo sióstr, które opiekowały się jego matką? Myśl o umierającej matce przyprawiła go o wyrzuty sumienia. Dworzec Santa Lucia, Wenecja Paszport zdradzał, że przybywał z Gwatemali. Był to najmniejszy paszport, jaki Tommaso kiedykolwiek miał okazję oglądać: złożony na pół maleńki kawałek tektury. Bez miejsca na pieczątki czy wizy, tylko zniszczona fotografia właściciela, który z wyglądu przypominał Indianina, i jakieś podejrzane pieczątki równie podejrzanej instytucji po drugiej stronie Atlantyku. – Poco, poco – odpowiedział jego właściciel na pytanie Tommaso, czy mówi po włosku. – Po francusku? Też nie. Mężczyzna mówił jedynie trochę po angielsku, który to język nie był silną stroną Tommasa. Co zresztą we Włoszech było dość powszechne. Nawet jego nauczyciel angielskiego nie władał tym językiem. Natomiast wtłaczano im do głów francuski. Tommaso chętnie podciągnąłby swój angielski, ale uznał, że teraz jest już na to za późno. Kiedy skończy się dwadzieścia pięć lat, jest już za późno na naukę czegoś nowego, tego nauczył go ojciec. A kiedy skończy się trzydziestkę, pora zacząć być swoim lekarzem. Ojciec Tommasa, który nigdy nie opuścił Cannaregio w Wenecji, zmarł, ponieważ odmówił pójścia do lekarza, kiedy zaczął mieć problemy z płucami. Tommaso był pewien jednego: ojcowie powinni mniej mówić. Wiedział jednak również, że pod wieloma względami był wierną kopią swojego ojca. Wyprostował się i spojrzał na swoje odbicie w szybie przedziału. Zwykle widział wtedy twarz o ostrych rysach, gładko ogolonej brodzie, przenikliwych oczach, włosach przyprószonych siwizną i z wyraźnie zaznaczoną szczęką. Dzisiaj jednak jego twarz zdradzała wyraźnie, że powinien teraz leżeć w domu pod pierzyną. Tommaso pierwszy przyznawał, że to jego przystojny wygląd stawał na drodze jakiegokolwiek trwałego związku. Po prostu miał za dużo pokus. Chociaż ostatnio było ich już jakby mniej. Odkąd skończył czterdziestkę. Nie żeby jego wygląd znacząco się zmienił. Zmienili się ludzie dookoła niego. Pobrali się i czerpali teraz radość z bliskości z drugą osobą. Niemal codzienne tłumaczył sobie, że powinien znaleźć sobie żonę. Dzisiaj wieczorem raczej mu się to nie uda, stwierdził, gdy znów spojrzał na swoje odbicie w szybie. – Grazie – powiedział, skinął głową do Indianina z Gwatemali i wysiadł z wagonu na peron. Natychmiast sprawdził swoją komórkę. Żadnych nowych wiadomości. Żadnych zdjęć. Zerknął na zegar na stacji. Wtorek, piętnasty grudnia 2009 roku, pierwsza osiemnaście. Wiedział, że zanim wiadomość dotrze, mija czasem kilka minut, niekiedy nawet godzin, tym bardziej że jest to wiadomość z Azji. Także służby często opóźniały przekaz, by móc zapoznać się z jego treścią. Rozmowy obywateli były dokładnie kontrolowane. – Flavio! – zawołał Tommaso do swojego kolegi. – Flavio! Na zmianie, która zaczęła się siedemnaście minut temu w deszczu, było jedynie trzech funkcjonariuszy. Główna siedziba policji mieściła się w budynku naprzeciwko dworca. Wiedzieli, że w pociągu z Triestu, który przyjeżdża o w pół do drugiej, często są nielegalni imigranci ze wschodniej Europy, skłonni próbować szczęścia na Zachodzie, pracując za kiepskie pieniądze w kuchni jakiejś nędznej knajpy. Flavio schował się przed deszczem pod stalowym daszkiem na peronie. Przekrzykując hałas, zawołał do Tommasa: – Puszczamy ich! – Dlaczego? – Samobójstwo na Murano. – Samobójstwo? – Albo morderstwo. Na tych wyspach nigdy nie wiadomo. Flavio wytarł nos, trzy mocne dmuchnięcia, i schował chusteczkę z powrotem do kieszeni. Tommaso znów zerknął na telefon komórkowy. Nadal żadnych wiadomości z Indii. Czyżbym obawiał się odpowiedzi? – zastanawiał się w drodze do policyjnej łodzi. Niemal we wszystkich pozostałych przypadkach miał rację. Kilka miesięcy temu coś podobnego zdarzyło się w Hanoi. Znaleziono ciało. Śmierć nastąpiła w taki sam sposób jak zawsze. Ten sam znak. Ofiarą był znany dobroczyńca. Zanim Falvio zdążył zawrócić łódź na kanale, Tommaso zauważył światło w gabinecie szefa. Wiedział, że może to oznaczać tylko jedno: Commissario Morante poruszył niebo i ziemię, żeby dowiedzieć się, kto sprawił, że chińskie władze przesłały paczkę z nagraniem. I zapewne wkrótce się dowie, ponieważ Commissario był człowiekiem dociekliwym. Niedługo więc się dowie, że Tommaso wykorzystał Interpol, by ostrzec policję w kilku europejskich stolicach. Między innymi w Kopenhadze.\n4 Kopenhaga, Dania Lodowato zimne godziny w Nordvest. Deszcz uderzał z dużą siłą o dach radiowozu, spokojnie, wręcz monotonnie. Krople stawały się coraz cięższe. Wkrótce deszcz nad Kopenhagą zamieni się w miękki śnieg, pomyślał Niels Bentzon, kiedy drżącymi palcami próbował wyciągnąć z paczki przedostatniego papierosa. Przez zaparowane szyby świat wokół niego wydawał się nieprzeniknionym woalem wody, ciemności i migoczących świateł mijających go samochodów. Odchylił się do tyłu. Wpatrywał się w nicość. Bolała go głowa; dziękował Bogu, że szef patrolu poprosił, żeby zaczekał na niego w wozie. Dortheavej. Miał problem z tą ulicą. Może dlatego, że okolica zdawała się przyciągać nieszczęścia. Nie zdziwiłby się nawet, gdyby w pozostałej części Kopenhagi tej nocy nie padało. Próbował sobie przypomnieć, kto pierwszy założył tu swoją siedzibę: Wspólnota Islamska czy Ungdomshuset, Dom Młodzieżowy. Działalność obu organizacji była zaproszeniem dla kłopotów. Wszyscy policjanci to wiedzieli. Prośba o posiłki na Dortheavej w Nordvest znaczyła albo zagrożenie wybuchem bomby, albo demonstrację, podłożenie ognia czy generalnie przemoc. Niels uczestniczył w ewakuacji starego Domu Młodzieżowego, kiedy to wezwano do pomocy niemal wszystkich policjantów z całego kraju. Paskudna sprawa. Nie lubił do niej wracać. Pamiętał, jak w pewnym momencie znalazł się w bocznej uliczce, próbując spacyfikować dwóch młodych chłopaków uzbrojonych w ogromne pałki. Trafili go w lewą rękę i dolne żebra. Młodzi ludzie ziali nienawiścią, a ofiarą ich frustracji padł Niels. Kiedy w końcu udało mu się rzucić jednego z nich na asfalt i zakuć w kajdanki, chłopak obrzucił go bluzgiem przekleństw. Rozpoznał akcent, młody mężczyzna pochodził niewątpliwie z północnej Zelandii, z okolic Rungsted, matecznika bogatych. Tej nocy problemem nie była jednak ani rozwścieczona młodzież, ani islamiści, tylko były żołnierz, który postanowił przeznaczyć nadmiar amunicji na swoją rodzinę. – Niels! Niels udał, że nie słyszy pukania w szybę. Zostało mu jeszcze trzy czwarte papierosa. – Niels. Wychodź natychmiast! Dwa pociągnięcia i wyszedł na deszcz. Młody funkcjonariusz spojrzał na niego. – Ale pogoda! – Co wiemy? – spytał Niels. Rzucił niedopałek i skierował się w stronę ogrodzenia. – Oddał trzy, może cztery strzały, wziął zakładnika. – Wiemy coś o zakładniku? – Nic. – Są tam dzieci? – Niczego nie wiemy, Niels. Na klatce jest Leon. Funkcjonariusz wskazał dłonią w stronę budynku. Wtorek, piętnasty grudnia 2009 Fuck you! – napisała jakaś szczera dusza na ścianie tuż nad listą z nazwiskami mieszkańców. Klatka schodowa była ruiną, świadectwem podejmowanych w ostatnich latach decyzji politycznych. „Zachować Christinię”, „Pieprzyć Izrael”, „Śmierć psom” zdążył przeczytać, zanim zatrzasnęły się za nim zardzewiałe drzwi wejściowe. Był przemoknięty do suchej nitki. – Pada? Nie potrafił powiedzieć, który z trójki funkcjonariuszy próbował być zabawny. – Drugie piętro? – Yes, sir. Pewnie teraz śmieją się za moimi plecami, pomyślał, idąc na górę. Po drodze minął kolejną parę młodych policjantów w kuloodpornych kamizelkach i z bronią automatyczną w ręku. Od czasu kiedy Niels dwadzieścia lat temu został przyjęty do szkoły policyjnej, świat nie stał się lepszy. Przeciwnie. Widział to po oczach tych młodych policjantów. Zimnych, surowych, nieprzyjaznych. – Spokojnie, chłopcy, wszyscy wrócimy do domu żywi – wyszeptał, mijając ich na schodach. – Leon! – zawołał jeden z funkcjonariuszy. – Idzie negocjator! Niels dobrze znał Leona. Gdyby kazać mu wybrać motto przyświecające jego działaniom, byłoby to: „Operacja się udała, pacjent umarł”. – Czy to mój przyjaciel Damsbo? – zawołał Leon z podestu, jeszcze zanim zobaczył Nielsa. – Nie wiedziałem, że masz przyjaciół. Leon zbiegł dwa stopnie i zaskoczył Nielsa, stając przed nim z niewielkim pistoletem maszynowym, marki Heckler & Koch, w ręku. – Bentzon? Skąd, do diabła, cię wygrzebali? Niels spojrzał mu w oczy: martwe i szare, jak pogoda w listopadzie. Niels dawno nie widział Leona. Sześć miesięcy był na zwolnieniu. W tym czasie broda Leona posiwiała, włosy jakby nieco się cofnęły, zostawiając wolne miejsce dla zmarszczek. – Myślałem, że przyjdzie Damsbo. – Jest chory. A Munkholm ma urlop – powiedział Niels, odsuwając od siebie lufę broni. – Dasz radę, Bentzon? Trochę czasu minęło, prawda? Nadal jesteś na lekach? Na ustach Leona pojawił się pogardliwy uśmiech. – Podobno ostatnio zajmujesz się głównie wypisywaniem mandatów za przekroczenie prędkości – ciągnął. Niels pokręcił głową przecząco, starając się nie pokazać po sobie, że się zadyszał. Wziął kilka głębokich oddechów, udając, że próbuje się skupić. – Jest bardzo źle? – spytał. – Peter Jansson, dwadzieścia siedem lat. Uzbrojony. Weteran z Iraku. Chyba nawet dostał medal. Grozi, że zastrzeli całą rodzinę. Jego kolega jest w drodze. Może przekona go, żeby przynajmniej puścił dzieci, zanim strzeli sobie w łeb. – Może uda nam się przekonać go, że nie musi strzelać sobie w łeb? Jak myślisz, Leon? – Kiedy ty wreszcie zrozumiesz, że są typki, którym naprawdę nie warto poświęcać czasu? Uratujesz go, pójdzie do więzienia, potem na rentę i kto wie, co jeszcze. Będzie kosztował podatników niezły szmal. Niels już go nie słuchał, postanowił nie ulegać cynizmowi kolegi. – Jeszcze coś? Co wiemy o samym mieszkaniu? – Dwa duże pokoje. Do pierwszego wchodzi się bezpośrednio z korytarza, nie ma holu. Podejrzewamy, że facet jest właśnie tam, po lewej stronie. Albo w sypialni. Słyszeliśmy strzały, wiemy, że w mieszkaniu jest dwójka dzieci i żona, to znaczy jego była żona. Niewykluczone też, że tylko jedno z dzieci jest naprawdę jego. Niels spojrzał pytająco na Leona. – Cóż, różni sąsiedzi różnie mówią. Wchodzisz? Niels skinął głową. – Niestety nie jest kompletnym kretynem. – Co to znaczy? – Wie, że jest tylko jeden sposób, który zagwarantuje mu, że negocjator nie ma broni ani nadajnika. – Chcesz powiedzieć, że zażądał, żebym się rozebrał? Głęboki wdech. I współczujące spojrzenie. – Zrozumiem, jeśli odmówisz. Wtedy przypuścimy szturm. – Nie, w porządku. To nie pierwszy raz – powiedział Niels i zaczął odpinać pasek. Za rok, latem, minie piętnaście lat, kiedy Niels Bentzon zaczął pracować w wydziale zabójstw. Ostatnich dziesięć lat przepracował jako negocjator. Wzywano go w sytuacjach, kiedy bandyta brał zakładników albo gdy ktoś odgrażał się, że popełni samobójstwo. Zawsze byli to mężczyźni. Kiedy ceny akcji leciały na łeb, na szyję, a ekonomiści zaczynali mówić o kryzysie finansowym, wtedy niektórzy wyjmowali broń i kładli ją przed sobą na stole. Niels nie przestawał się dziwić, ile broni ludzie trzymali w domach. Pistolety z okresu II wojny światowej. Broń myśliwska i sztucery, bez pozwolenia. – Nazywam się Niels Bentzon, jestem policjantem. Tak jak prosiłeś, nie mam na sobie ubrania. Nie mam też broni ani nadajnika – powiedział Niels i ostrożnie uchylił drzwi. – Słyszysz mnie? Mam na imię Niels. Jestem policjantem i jestem nieuzbrojony. Wiem, że jesteś żołnierzem, Peter. Wiem też, że nie jest łatwo odebrać komuś życie. Chcę tylko porozmawiać. Stał w niewielkim korytarzyku i nasłuchiwał. Żadnej odpowiedzi, tylko woń strachu i życia, które się nie udało. Jego oczy powoli przyzwyczajały się do ciemności. Gdzieś w oddali szczekał jakiś miejscowy kundel. Niels poczuł pod nogą łuski. Podniósł jedną. Była jeszcze ciepła. Odczytał wygrawerowany na niej napis: 9 milimetrów. Kaliber był mu znany. Trzy lata temu miał nawet zaszczyt zostać trafiony takim nabojem niemieckiej produkcji w udo. Kiedy chirurg mu go dał, schował go do górnej szuflady komody Kathrine. Parabellum 9 milimetrów. Najczęściej używany kaliber na świecie. Nazwa Parabellum pochodziła z łaciny. Wpisał ją w Google, sprawdził: Si vis pacem, para bellum. „Pragniesz pokoju, szykuj się do wojny”. Tak brzmiało motto niemieckiej fabryki Deutsche Waffen und Munitionfabriken. Tej samej, która zaopatrywała w amunicję armię niemiecką podczas dwóch wojen światowych. Rzeczywiście można było mówić o pokoju. Niels położył łuskę na podłodze, tam gdzie ją znalazł. Stał chwilę i próbował wziąć się w garść. Zanim zacznie, musi pozbyć się przykrych myśli. Inaczej pokona go strach. Najmniejsze drżenie jego głosu zdenerwuje mężczyznę. Kathrine. Myślał o Kathrine. Nie powinien tego robić. Nie będzie w stanie działać. – Wszystko w porządku, Bentzon? – wyszeptał Leon gdzieś za nim. – Zamknij drzwi – odpowiedział Niels twardo. Leon posłuchał go. Jadące ulicą samochody oświetlały okna. Niels zobaczył swoje odbicie w szybie. Blady, wystraszony, nagi i bezbronny. Marzł. – Stoję w twoim pokoju, Peter. Mam na imię Niels. Czekam, żebyś się do mnie odezwał. Był spokojny. Całkowicie spokojny. Wiedział, że negocjacje potrafią czasem trwać całą noc. Zwykle jednak nie potrzebował aż tyle czasu. Najważniejsze w takich sytuacjach było dowiedzieć się jak najwięcej o tym drugim w jak najkrótszym czasie. Należało poznać człowieka, który zagrażał innym. Dopiero kiedy zobaczyło się człowieka, pojawiała się nadzieja. Leon był kretynem. Widział tylko groźbę. Dlatego zawsze strzelał. Niels szukał w mieszkaniu Petera śladów człowieka. Tych decydujących drobiazgów. Spojrzał na zdjęcia na lodówce. Peter z żoną i dwójką dzieci. Zdjęcia dzieci były podpisane: Clara i Sofie. Literki zostały zrobione z magnesów. Obok było zdjęcie Petera i Alexandry. Clara, najstarsza, była już dużą dziewczynką. Nosiła aparat na zębach, miała wypryski na twarzy. Między dziewczynkami była spora różnica wieku. Sofie była jeszcze mała. Delikatnej budowy, jasne włoski. Podobna do Petera. Clara natomiast nie była podobna ani do matki, ani do ojca. Może była dzieckiem z poprzedniego małżeństwa? Niels zaczerpnął powietrza i wszedł do pokoju. – Peter? Czy Clara i Sofie są z tobą? A Alexandra? – Spieprzaj stąd – doszedł go stanowczy głos gdzieś z tyłu mieszkania. Niels poczuł chłód, zaczął lekko drżeć. Peter nie był zdesperowany. Był zdeterminowany. Desperacja poddawała się negocjacjom, z determinacją było gorzej. Kolejny głęboki wdech. Bitwa nie była jeszcze przegrana. Dowiedz się, czego chce. To było teraz najważniejsze. Jeśli niczego nie chce, zastanów się, czego mógłby chcieć. Wymyśl coś, cokolwiek. Skłoń jego mózg do myślenia o przyszłości. Sądząc po stanowczym głosie Petera, jego mózg skłaniał się ku końcowi, to mogły być ostatnie minuty. – Mówiłeś coś? – spytał Niels, chcąc zyskać na czasie. Żadnej odpowiedzi. Znów zaczął się rozglądać. Wciąż brakowało mu tego drobiazgu, który mógłby nieco rozluźnić sytuację. Tapeta w słoneczniki, ogromne słoneczniki od podłogi po sufit. Zapach wilgoci i psich szczyn, i czegoś jeszcze. Świeżej krwi. Jego wzrok padł na jej źródło, na ciało, zwinięte w kącie w sposób, który wydawał się niemożliwy. Alexandra dostała dwie kulki w serce. Tylko w filmach bohater badał puls ofiary. W rzeczywistości wystarczało spojrzeć na ziejącą dziurę w sercu. Kobieta patrzyła na Nielsa szeroko otwartymi oczami, słyszał cichy płacz dzieci. – Peter? Wciąż tu jestem. Mam na imię Niels… Przerwał mu jakiś głos. – Masz na imię Niels i jesteś policjantem. Słyszałem! Powiedziałem, że masz stąd spieprzać! Niski, stanowczy głos. Skąd dochodził? Z łazienki? Czemu Leon, do diabła, nie zadbał o plan mieszkania? – Chcesz, żebym sobie poszedł? – Tak, do cholery! – Niestety, to niemożliwe. To moja praca. Wyjdę dopiero, kiedy skończymy, jakiekolwiek to zakończenie będzie. Wiem, że mnie rozumiesz. Bo i twoja, i moja praca polega na tym, że jesteśmy do końca, nawet jeśli jest to trudne. Nasłuchiwał chwilę. Nadal siedział obok zwłok Alexandry. W ręku kobiety była kartka. Mięśnie nie zdążyły jeszcze zesztywnieć, wyjął ją bez trudu. Wstał, podszedł do okna, przez które padało światło z latarni na Dortheavej. Było to pismo z resortu obrony. Wypowiedzenie. Za dużo słów, trzy bite strony. Przejrzał je szybko: problemy osobiste… niestabilny… nieszczęśliwy zbieg okoliczności… propozycja pomocy… przeszkolenie… Niels miał przez moment wrażenie, jakby znalazł się w kieszeni czasu. Jakby wślizgnął się w ostatnie rodzinne zdjęcie. Widział przed sobą całą sytuację: Alexandra znajduje list. Peter został zwolniony z wojska. Rodzina zostaje pozbawiona jedynego dochodu. Zwolnili go, kiedy jeszcze nie zdążył przetrawić tego, co robił i widział, służąc ojczyźnie. Niels jest pewien, że nigdy o tym nie rozmawiali. Żołnierze z Iraku i Afganistanu. Nie chcieli odpowiadać na najbardziej oczywiste pytania: „Strzelałeś?”, „Pozbawiłeś kogoś życia?” Stosowali uniki. Bo strzały, które oddawali, rozrywały na strzępy organa ich wrogów, ale w nie mniejszym stopniu także raniły dusze tych, którzy strzelali. Peter został zwolniony ze służby. Pojechał na wojnę jako prawdziwy mężczyzna, wrócił jako wrak. Alexandra nie potrafiła sobie z tym poradzić. Myślała przede wszystkim o dzieciach, była przecież matką. Żołnierz strzela, matka myśli o swoich dzieciach. Może krzyczała na niego? Że się do niczego nie nadaje, że zawiódł. I wtedy Peter zrobił to, czego go uczono. Jeśli konfliktu nie można rozwiązać w sposób pokojowy, wtedy strzela się do wroga. Alexandra była wrogiem. Nareszcie. Nareszcie znalazł coś, co mógł wykorzystać. Postanowił rozmawiać z Peterem jak z żołnierzem. Przemówi do jego honoru, do jego męskości.\n5 Murano, Wenecja Wczesna zima, szczyt sezonu na samobójstwa na europejskim kontynencie. Ale to nie było samobójstwo. To była zemsta. Bo przecież nie użyłby stalowej linki, żeby się powiesić. Na pewno nie miałby problemu ze znalezieniem sznurka na wyspie, gdzie było tylu szkutników. Flavio wymiotował do kanału, wdowa po zmarłym szklarzu już dawno zniknęła. Poszła szukać pocieszenia u sąsiadów mieszkających nieco dalej przy tej samej ulicy. Tommaso słyszał od czasu do czasu jej krzyki. Przed domem zebrała się reprezentatywna grupa mieszkańców wyspy. Mąż zaufania z huty szkła, mnich z klasztoru Świętego Łazarza, sąsiad i kupiec. Tommaso zastanawiał się, czego ten ostatni tu szuka. Może miał nadzieję zainkasować jakiś niezapłacony rachunek? Niewiarygodne, co kryzys robi z ludźmi. Mieszkańcy wyspy byli szczególnie narażeni: izolacja, zamknięta społeczność, ściśle wyznaczone role. Nic dziwnego, że Wenecja powoli, niemal niezauważalnie zaczynała przodować, jeśli chodzi o liczbę samobójstw we Włoszech. Dom był wilgotny, niski, kiepsko oświetlony. Tommaso wyjrzał przez okno i zobaczył twarz kobiety. Jadła kanapkę. Spojrzała na niego z poczuciem winy, uśmiechnęła się i wzruszyła ramionami. Mogła być głodna mimo śmierci szklarza. Tommaso słyszał rozmawiających na zewnątrz ludzi. Głównie męża zaufania. Opowiadał o tanim szkle importowanym z Azji i sprzedawanym turystom. W ten sposób odbierano pracę miejscowym. Tym, którzy uczynili dmuchanie szkła swoim rzemiosłem. To skandal! Tommaso znów zerknął na komórkę. Gdzie, do licha, są te zdjęcia? Ciało szklarza zakołysało się lekko. Jak długo wytrzyma stalowa linka? Jeśli krąg szyjny został złamany, metalowa linka wkrótce przetnie szyję. – Flavio! – zawołał Tommaso. Policjant stanął w drzwiach. – Napiszesz raport. – Nie mogę. – Przestań! Podyktuję ci. Usiądź do niego plecami. Flavio wziął krzesło, odwrócił je w stronę wilgotnej ściany i usiadł. Pachniało sadzą. Jakby ktoś wiadrem wody zgasił ogień w kominku. – Gotowy? Flavio siedział z notesem, wpatrując się w ścianę. Tommaso zaczął od części oficjalnej: – Dotarliśmy na miejsce nieco przed godziną drugą. Otrzymaliśmy telefon od wdowy szklarza. Nazywa się Antonella Bucati. Piszesz? – Tak. Syrena. Nareszcie. Tommaso zaczął nasłuchiwać. Karetka wyłączyła syrenę, gdy wjechała na prom płynący zapuszczonym kanałem z laguny. Rzężący silnik i jednostajne uderzenia fal o na wpół przegniłą burtę oznajmiły przybycie karetki na kilka sekund, zanim ratownicy medyczni wyskoczyli na brzeg. Niebieskie światło rozświetliło pokój, przypominając Tommasowi, jak ciemną porą roku jest zima w Wenecji. Jakby wilgoć kradła wszelkie resztki światła padającego przez okna nielicznych domów, w których nadal mieszkali ludzie. Reszta Wenecji pogrążona była w ciemnościach. Większość miasta należała do Amerykanów i Saudyjczyków, którzy odwiedzali miasto najwyżej dwa razy w roku. Tommaso spojrzał na wisielca i w tym momencie zapiszczała komórka. Jego wzrok przykuła biała warstwa na czarnych obcasach butów szklarza. Poskrobał podeszwę, biała warstwa natychmiast odpadła. – Możemy go już zabrać? – spytał Lorenzo. Lorenzo był kierowcą karetki i kolegą Tommasa ze szkoły. Kiedyś doszło między nimi do bójki; Lorenzo wygrał. – Jeszcze nie. – Próbujesz mi wmówić, że to morderstwo? – powiedział Lorenzo, szykując się do odcięcia wisielca. – Flavio! – zawołał Tommaso. – Jeśli dotknie ciała, masz zakuć go w kajdanki. Lorenzo tupnął nogą z wściekłości. – Latarka – zażądał Tommaso, wyciągając rękę. Flavio przyłożył dłoń do ust, spuścił wzrok i podał mu latarkę. Na podłodze nie było żadnych śladów. Chociaż… W kuchni zostało zamiecione, właśnie w miejscu, gdzie z belki pod sufitem zwisało ciało szklarza. Podłoga w pokoju była brudna. Telefon ponownie zapiszczał. Tommaso otworzył drzwi kuchenne. Ogródek za domem był zarośnięty chwastami. Wino pięło się ku górze. Kiedyś, dawno temu, ktoś próbował puścić je wokół tarasu, ale poddał się i pozwolił winorośli podążyć za słońcem. Teraz wino sięgało już dachu. W warsztacie paliło się światło. Tommaso przeszedł kilka kroków przez ogródek i otworzył drzwi. W przeciwieństwie do reszty domu panował tu porządek. Pedantyczny porządek. Kolejna wiadomość na wyświetlaczu. Przychodziły teraz falami. Nie miał odwagi na nie spojrzeć. Podłoga w warsztacie była wylana z białego betonu. Tommaso schylił się i poskrobał powierzchnię, była porowata, jakby z kredy. Biała warstwa na obcasach szklarza. Usiadł na krześle. Flavio wołał go, ale udał, że go nie słyszy. Jego pierwsze wrażenie było słuszne. To nie było samobójstwo. To była zemsta. Zemsta żony. Szklarz został zabity w warsztacie, a potem jego ciało przeciągnięto do kuchni, stąd biała warstwa na obcasach jego butów. – Co ty tu robisz? Tommaso spojrzał na stojącego w drzwiach Flavia. – Wszystko w porządku? Wyglądasz na chorego. Tommaso zignorował jego diagnozę. – Potrzebny będzie lekarz sądowy. I technicy z Veneto. – Dlaczego? Tommaso przeciągnął palcem po podłodze i uniósł go do góry w demonstracyjnym geście, żeby Falvio zobaczył, że jest biały. – To właśnie szklarz ma na butach. Możesz sprawdzić. Minęło kilka sekund, zanim do Falvia dotarło, co Tommaso powiedział. – Aresztujemy wdowę? – spytał. – To byłby dobry początek. Flavio pokręcił głową, wyglądał na zmartwionego. Tommaso doskonale wiedział, co w tej chwili przeżywa. Przygnębienie. Przez najbliższe godziny przyjdzie mu wysłuchiwać opowieści wdowy o biedzie, pijaństwie, utraconych miejscach pracy, domowej przemocy, kłamstwach. Może wdowa po prostu miała już dosyć? Flavio zadzwonił do komisariatu i zaczął się szykować do dokonania koniecznych zatrzymań. Tommaso zaczerpnął powietrza. Dzisiaj w nocy nastąpi koniec świata, pomyślał. Niemal bał się odczytać wiadomości w komórce. Cztery MMS-y od Giuseppego Locatellego w Indiach. Wyjął okulary do czytania i zaczął się przyglądać pierwszemu zdjęciu: znak na plecach zmarłego mężczyzny. Dokładnie taki sam jak u innych. Obejrzał zbliżenia. – Trzydziesty czwarty – powiedział do siebie. – Zostało jeszcze dwóch. Koniec wersji demonstracyjnej.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Ostatni_dobry_czlowiek-ebookRO/p04011017i040" target="_blank" title="Ostatni dobry człowiek [A.J. Kazinski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ostatni dobry człowiek [A.J. Kazinski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


agatfx - Max3D.pl\nagatfx started following zapis jako .psd z leyersami June 25, 2019\nMeshFusion dla Modo juz dostepne!\nagatfx replied to Przemas's topic in Aktualności (mam newsa)\nartzgodka - tez mi sie to kojarzy z 3rd Powers w LW :)\nagatfx replied to artzgodka's topic in Lightwave 3D\nCzesc, tez w pracy mam E5-2687W oto rezultat testu ze strony NT: [ATTACH=CONFIG]93460[/ATTACH] 29,51min/sek\nagatfx replied to altarian's topic in Lightwave 3D\nagatfx replied to J|L's topic in Lightwave 3D\nsuper inicjatywa!!! szkoda, ze parę lat temu nie bylo takiej strony! A moze tez o animacji, kosciach itd przynajmniej podstawy. Dzieki za link :)\nagatfx replied to a topic in Lightwave 3D\nduża strata dla subforum LW :(\nagatfx replied to img's topic in Lightwave 3D\npełne wsparcie dla animacji :)\nKuba jak juz cos w Octane zrobisz to sie tu pochwal :)\nagatfx replied to agatfx's topic in Lightwave 3D\nO, super! Dziękuję Wam za bardzo pomocne informacje!!!\ntak wczesniej tez robilam ale zawsze byl problem z krawedzia plynu. W przypadku takiego ukladu jak u Was powstawal efekt zaraz na poczatku plynu odstawania od powierzchni szkla i jeszcze takie "kratkowanie" od nakladajacych sie polygonow. Panowie jak powinno byc prosba o korekte jezeli cos zle: Glass: 1,5 polygony zwrocone do przodu czyli zewnetrzne na zewnatrz, a wewnetrzne do srodka. Water: copy wewnetrzne polygony, daje nowy material, tne w miejscu krawedzi plynu i tworze wklesly menisk. Water: 1,333 polygony zwrocone - ????? na zewnątrz???? cholera :) to juz patologia :) RATUNKU! dziękuję Wam z chwile uwagi!\nZrobiłam tak jak na schemacie od Kasi chyba go znalazła na forum NT. A moze źle to zinterpretowłam gdyż scianka z plynem i wewnetrzna scianka butelki to jedna siatka z jedym materialem zwrócona na zewnatrz. Dopiero od gornej krawedzi plynu w gore - wewnętrzna strona ma material glass zwrócona do wewnątrz. I tak wydaje sie, ze calosc wyglada ok jedynie render na wprost butelki daje takie błędy. Szkoda ale nawet nie mogę pokazać całej tej butelki.\nKurcze szkoda gdyz nie wolno mi tego udostepniac... Scena z oswietleniem jest nie mojego autorstwa, a opakowanie - jest jeszcze w fazie projektu. I raczej marnie by sie to dla mnie skonczylo. Rray cutoff i ray precision przetestowalam - efekt u mnie jest taki: cutoff: 1 - 0.01 daje ciemne plamy malo detali, szczegolow - szybki render. powyżej - 0.01 nawet do 0.00001 wiecej szczegolow w refrakcji ale o wiele wolniejszy render. ray precision: tu nie wiem na co zwracac uwage gdyz roznic nie postrzegam. Chyba za moło tą opcje wysiedziałam. A moze gdybym w okolicach krawedzi plynu mocno zagęściła siatke na butelce, czy cos by to dalo? Ale to kolejny - e testy. dzięki artzgotka! :)\nagatfx posted a topic in Lightwave 3D\nHej! Moze ktos z Was wie co moze byc powodem takich artefektow - MODEL, czy SCENA????? Nie moge za nic się tego pozbyc. W ostatnim rederze od prawej przypadkiem sie udalo. Ale scene gdzies wcieło... [ATTACH=CONFIG]89724[/ATTACH] Sporo tu w temacie szkla ciekawe, czy LW daje ciala, czy generalnie to ciezki temat? Jeszcze jak szklo lub plyn ma jakos barwe i cos jest w tle to daje rade ale jak ma byc w jasnym - (bialym) studiu, a opakowanie to np. woda tooo dla mnie problem :( pozdrawiam Ag\nsurface ID /objects ID\nHej Ludzie nie wiem, zle cos robie (pewno itak) ale często znikają dwie kompozycje - surface ID /objects ID. Tzn. pojawiają sie biale pliki. F9 i raz jest, a raz nie????? Moze czegos nie zaznaczam albo w zlej kolejnosci. Kuuurde! Mieliście tak? pozdro Agata\nustawienie kamer-perspektywy z mapa hdr\nagatfx replied to erykowal's topic in Lightwave 3D\nBardzo zjechałeś tą mapę musisz to naprawić. Dodaj jeszcze jakies obiekty3D -jest łyso. To nie "martwa natura" ze dzbankiem. ;P Nie jestem pewna ale moze zmiana ogniskowej kamery moze Ci pomoc. Zobacz czy w pliku z mapa jest info jakim obiektywem bylo robione zdjęcie i te same parametry daj w - real lens camera. Tu głośno myślę i nie jestem pewna, czy pomoże. pozdrawiam\na bardzo mozlwe gdyz obiekt ten pochodzi z zewnątrz z duza iloscia warstw i byl rigowany. Do zlecenia nie bylo to potrzebne więc całość splaszczylam. ZiPER - BARDZO DUŻE - DZIĘKUJĘ!!!!!! ciekawe, czy sobie poradzę - racja bez kopii zapasowej się nie obejdzie :) dzieki!


Trener żużlowców Falubazu Zielona Góra Piotr Żyto przed meczem z Włókniarzem Częstochowa: Każdy zespół jest do „ugryzienia” | Gazeta Lubuska\nCezary Konarski 25 czerwca 2021, 14:31\nŻużlowcy Falubazu Zielona Góra 27 czerwca zmierzą się z Włókniarzem Częstochowa. PGE Ekstraliga\nZielonogórzanie bronią się przed spadkiem z PGE Ekstraligi. Są blisko celu, bo po wygranej nad Apatorem Toruń i remisie z GKM-em Grudziądz odbili się od dna tabeli. W meczu 10. kolejki (niedziela - 27 czerwca, godz. 16.30) na własnym torze zmierzą się z Włókniarzem Częstochowa, którego aspiracje sięgają najwyższych celów. Trener Falubazu Piotr Żyto przed meczem opowiadał m.in. o szansach swojego zespołu i formie zielonogórskich zawodników:\n„W rundzie rewanżowej meczu nie przegraliśmy”\n- Każdy zespół jest do „ugryzienia”. W meczu z GKM-em zaskoczył Matej Žagar, a przecież wszyscy chcieli go linczować. Mnie zresztą też. Pojechał dobrze, to była kwestia czasu. Gdyby wszyscy moi zawodnicy w jednym momencie odpalili tak dobrze, jak potrafią to robić, to dziś nie mielibyśmy żadnych problemów z pozycją w tabeli, a tak będziemy musieli szukać punktów. Włókniarz dosyć dobrze sobie ostatnio radzi, na pewno nie jest słaby, wygrywa przecież na wyjazdach, ale zapewniam, że chcemy i będziemy walczyć. Na razie, w rundzie rewanżowej meczu nie przegraliśmy, dlatego jest to dobry prognostyk przed kolejnym spotkaniem.\nCzy Falubaz Zielona Góra wygra z Włókniarzem Częstochowa?\n„Dwa punkty zdobyte w Grudziądzu dodały nam trochę luzu”\n- Każdy mecz jest dla nas ważny, do każdego przygotowujemy się starannie, jest mobilizacja. Zawodnicy wiedzą, o co jadą. Pokazali w Grudziądzu, że nie trzeba ich specjalnie motywować, sami się motywują, nakręcają do tego, żeby, osiągnąć jak najlepszy wynik. Gdy nam nie szło, mieliśmy bardzo duże zaufanie zarządu i rady nadzorczej klubu. Pracowaliśmy w spokoju, wszyscy wierzyli w nas i w zawodników. Dali nam spokój, mogliśmy pracować. Odwdzięczyliśmy się dobrym wynikiem za to, że nie było jakichś raptownych i nieprzemyślanych decyzji. Na pewno te dwa punkty zdobyte w Grudziądzu dodały nam trochę luzu, choć nie do końca, bo wiemy, że nie są to jeszcze punkty dające 100-procentowe utrzymanie w lidze, dlatego będziemy szukać kolejnych.\n„Wyszliśmy na plus w porównaniu do zawodników Częstochowy”\n- Wyciągamy wnioski z każdych zawodów. Po rozegranym w Zielonej Górze finale Złotego Kasku pojawił się optymizm m.in. dlatego, że wspaniale pojechał Piotr Protasiewicz. Przyglądałem się zwłaszcza Mateuszowi Tonderowi jak jechał w porównaniu do zawodników z Częstochowy. Jedynie Jakub Miśkowiak dobrze się zaprezentował. Kacper Woryna i Bartosz Smektała wypadli słabiej. Być może próbowali dopasować sobie sprzęt do toru. Generalnie w tym turnieju wyszliśmy na plus w porównaniu do zawodników Częstochowy.\n„Jak dołączy Max Fricke to będzie kompletna drużyna”\n- Dużo pracujemy z Maksem Fricke’m, szczególnie nad jego startami, bo tutaj trochę tkwi problem. Ostatnio w Szwecji dobrze pojechał, a w Terenzano na trudnym, dziurawym torze awansował do Grand Prix Challenge. Myślę, że coś się u niego poprawiło. Z Matejem Žagarem też dużo pracowaliśmy, przed meczem w Grudziądzu został po treningu, półtorej godziny jeździł, przerzucał silniki, pracował nad tym, bo mu bardzo zależało. To samo jest z Maksem. Jeśli będzie trzeba, to też więcej czasu się jemu poświęci, bo każdemu staram się pomóc. Nie tylko ja, bo mechanicy z jednych teamów rozmawiają z innymi, jest obopólna współpraca. Nie ma tajemnic dotyczących przełożeń, czy ustawień. Piotr już odpalił, Matej też, Patryk swój poziom trzyma. Mateusz Tonder na pewno na torze w Zielonej Górze jest dużo pewniejszy niż na wyjazdach. Jak do tego zestawu dołączy Max Fricke to naprawdę będzie kompletna drużyna.


ZAPRASZAMY NA KOMPLEKSOWE BADANIA W KIERUNKU BORELIOZY - ALAB\nStrona główna > Zapraszamy na kompleksowe badania w kierunku boreliozy\nZAPRASZAMY NA KOMPLEKSOWE BADANIA W KIERUNKU BORELIOZY\nKrążące kompleksy immunologiczne (KKI) anty Borrelia burgdorferi IgG/IgM met. Immunoblot rozwiń opis\nFałszywie ujemne wyniki oznaczania przeciwciał przeciw krętkom mogą być spowodowane tym, że krążące przeciwciała zostały związane przez antygeny (prawdopodobnie bakteryjne) i utworzyły krążące kompleksy immunologiczne (KKI). Obraz kliniczny najczęściej silnie wskazuje na infekcję krętkiem, pomimo braku jednoznacznego potwierdzenia w wynikach badań. Polskie badania wskazują, że krążące kompleksy immunologiczne w boreliozie wykrywane są nawet w 80% próbek surowic pacjentów podejrzanych o zakażenie, u których nie udało się wykryć przeciwciał standardowymi technikami serologicznymi. Analiza krążących KKI pod kątem obecności przeciwciał przeciwko B. burgdorferi w trudnych diagnostycznie surowicach (u pacjentów z obrazem klinicznym wskazującym na obecność zakażenia krętkiem) może być stosowana jako test uzupełniający w diagnostyce boreliozy. Zalecane jest jednoczesne wykonanie testu typu Western Blot.\nLTT- metodą ELISPOT rozwiń opis\nPolega na badaniu limfocytowej odpowiedzi systemu immunologicznego na antygeny bakterii Borrelii.\nWynik testu jest dodatni tylko jeśli we krwi pacjenta występują specyficzne limfocyty T Borrelii, które świadczą o tym, że w momencie pobrania krwi, układ odpornościowy był w trakcie zwalczania patogenu.\nW przypadku zastosowania skutecznego leczenia wynik badania LTT Borrelii będzie ujemny lub wystąpi znaczna regresja wartosci SI (współczynnika stymulacji), przez co wynik testu LTT może stanowić informację o skuteczności leczenia.\nKiedy wykonać test LTT?\nTest ten uważany jest za bardzo czuły, dlatego ma wskazania do stosowania go w przypadku:\npodejrzenierozsianej boreliozy przy niepewnych wynikach badań serologicznych,\npodejrzenie przetrwania boreliozy,\nkontrola leczenia po zastosowaniu antybotykoterapii\npodejrzenie nawrotu choroby.\nPrzykładowy wynik badania LTT met. ELISPOT:\nBorrelia burgdorferi DNA (metoda PCR) rozwiń opis\nŁańcuchowa reakcja polimerazy (PCR) umożliwia poszukiwanie materiału genetycznego danego drobnoustroju w materiale biologicznym. PCR jest metodą bardzo czułą. Materiał genetyczny krętków częściej można wykryć we wczesnej niż późnej boreliozie. Zalecane jest wykonanie badania PCR w przypadkach kiedy pojawiają się trudności w interpretacji badań serologicznych, np.: u chorych o obniżonej odporności, poddanych leczeniu immunosupresyjnemu, jak również we wczesnym stadium choroby. Należy zwrócić bardzo dużą uwagę na prawidłowe dobranie materiału do badania – największą wartość diagnostyczną mają badania wykonane z wycinków skóry pobranych z rumienia wędrującego, płynu mózgowo-rdzeniowego i płynu stawowego; najmniej zaleca się wykonanie tego badania z krwi lub z moczu.\nTest Borelioza CD57 rozwiń opis\nTest CD57+/CD3- jest wskazany jako pomocniczy w monitorowaniu leczenia oraz w diagnostyce seronegatywnej boreliozy, której objawy są obecne dłużej niż 1 rok. W teście oznaczana jest specyficzna dla boreliozy subpopulacja limfocytów CD57+/CD3-. Uzyskane wartości odzwierciedlają stopień zakażenia. Test nie powinien być wykonywany u dzieci (test opracowano na podstawie badań wykonanych tylko na populacji osób dorosłych).\nTest C6 Lyme rozwiń opis\nBadanie jest serologicznym markerem skuteczności leczenia boreliozy. Wykorzystuje syntetyczny peptyd (tzw. peptyd C6 lub lr6), który reprezentuje najważniejsze, odpowiedzialne za produkcję przeciwciał fragmenty białka krętkowego o nazwie VlsE. Test polega na oznaczeniu stężenia przeciwciał specyficznych dla antygenu VIsE/C6. Zalecane jest trzykrotne wykonanie badania, tj.: w momencie rozpoczęcia antybiotykoterapii, po 6 i 12 miesiącach. Badanie testem C6 Lyme wykonywane jest w surowicy krwi łącznie dla obu klas przeciwciał (IgG i IgM).\nLTT met. ELISPOT\nNowe badanie w kierunku boreliozy – Badanie KLESZCZA rozwiń opis\nObecnie w diagnostyce BORELIOZY sięga się po nowe metody jej wykrywania\nUkąszenie przez kleszcza tylko w 30% przypadków daje widoczne objawy w postaci rumienia wędrującego na skórze. W pozostałych przypadkach borelioza może dawać niespecyficzne objawy przypominające grypę lub nie ma w ogóle objawów w pierwszej fazie zakażenia.\nDlatego dobrym sposobem na skrócenie czasu kosztownej diagnostyki boreliozy jest przebadanie samego kleszcza, który nas ukąsił, aby sprawdzić, czy jest on nosicielem krętka z gatunku Borrelia burgdorferi, a co za tym idzie - czy mógł nas zarazić groźną bakterią.\nCelem badania jest wykrycie obecności materiału genetycznego (DNA) Borrelia burgdorferi za pomocą metody Real Time PCR. Badanie metodą Real Time PCR wykazuje dużą czułość i swoistość.\nPo dostarczeniu kleszcza do badania w laboratorium rozpoczyna się analiza trwająca ok. 10 dni roboczych. Po tym czasie pacjent uzyskuje informację, która pozwala na podjęcie kolejnych decyzji w zależności od uzyskanego wyniku.\nJak zbadać kleszcza? – postępowanie krok po kroku\n1. Usuń kleszcza ze skóry oraz (zabezpiecz go w pojemniku)\ntutaj znajdziesz wskazówki http://pediatria.mp.pl/pierwszapomoc/66747,jak-usunac-kleszcza\n2. Dostarcz kleszcza do dowolnego Punktu Pobrań ALAB laboratoria.\nNa czym polega badanie kleszcza?\nBadanie kleszcza pozwala potwierdzić bądź wykluczyć obecności materiału genetycznego (DNA) Borrelia burgdorferi u kleszcza wyjętego ze skóry pacjenta.\nNie każdy kleszcz jest nosicielem bakterii Borrelia, dlatego nie każde ukąszenie musi wiązać się z zakażeniem i prowadzić do rozwoju boreliozy.\nNależy jednak pamiętać, jak ciężkie i poważne mogą być konsekwencje zakażenia bakteriami Borrelia.\nWarto więc jak najszybciej po ukąszeniu uzyskać informację o ryzyku zakażenia, aby móc odpowiednio wcześnie zareagować i w konsultacji z lekarzem zastosować dalszą diagnostykę oraz leczenie.\nNapisz do nas: info@alab.com.pl\nZobacz gdzie można wykonać badania: www.alablabotatoria.pl/punkty\nLISTA BADAŃ DOSTĘPNYCH W NASZEJ OFERCIE\n11 Ocena odsetka komórek CD3- CD57+\n12 Test C6 Lyme (IgG i IgM łącznie)


pomysł na dużą (?) akcję\nAutor Wątek: pomysł na dużą (?) akcję (Przeczytany 6627 razy)\n« dnia: Grudzień 16, 2002, 07:12:34 pm »\nmam taki pomysł: zróbmy akcję w stylu "cała Polska czyta dzieciom"\nchodzi o zmianę wizerunku komiksu jako dziedziny sztuki i zachęcenie nowych osób do tego hobby.\nkażdy z nas zobowiąże się, że namówi do przeczytania/kupienia komiksu, pożyczy lub kupi (Gwiazdka, urodziny) komiks co najmniej 5 osobom, które kompletnie się na tym nie znają, albo wręcz są uprzedzone, ale które lubi i uważa za inteligentne. Ważny jest dobór komiksu/komiksów (polecam wątek z tego forum - komiksy dla dorosłych, ale moze to byc takze cos lzejszego, np. dla młodego bratanka) - ja np. polecałbym Polowanie dla tzw. dorosłych (ojców i dziadkow), Mikropolis dla mam, Sandmana dla kolezanek, a 100 Naboi dla kumpli. Jesli ktoras z tych osob zagustuje w lekturze, poproscie ja, zeby nie przerywala "łańcuszka".\njeśli Gildia by jakoś pomogła, może w jakimś piśmie też ogłosić ten apel, na wraku - to odniesie jakis tam skutek; nawet, jesli nie bardzo widoczny, to moze chociaz kilka osob odkryje nowa wielka pasje...\n« Odpowiedź #1 dnia: Grudzień 16, 2002, 07:24:27 pm »\nBardzo fajny pomysł, czubi. Ja zgłaszam swój akces. Moi znajomi zdębieją, jak otworzą gwiazdkowe paczki\n« Odpowiedź #2 dnia: Grudzień 16, 2002, 08:37:22 pm »\nJa probuje robic cos takiego juz od jakiegos czasu, na razie swoja dziewczyne (Giacommo C.) , 2 qmpli (Metabaronsi, Kaznodzieja) i swojego ojca (Bilal)... ale opornie to idzie... tzn. czasmi cos przejza, ale nic nie kupuja.\n« Odpowiedź #3 dnia: Grudzień 17, 2002, 11:08:53 pm »\nnie przejdzie... przynajmniej u mnie...\nuwazam, ze zeby zarazic kogos czytaniem komiksu "od zera", czyli chodzi tu o kogos kompletnie bez przeszlosci komiksowej to trzeba tej osobie pokazac tak wiele komiksow, tak wiele, tak wiele... w kazdym razie bardzo duzo! i bardzo starannie dobierajac tytuly, zeby po kazdym przeczytanym dziele nie zraził sie do nastepnego... i tak wkomponowac to 'pozyucje musowe', zeby skierowac jego gust od razu na ta dobra strone, zeby wyczuwal smaczek komiksowego swiatka...\nale chyba sproboje choc jednej osobie sprezentowac cos, w stylu jej charakteru, a moze potem popozyczam troche swoich... moze za pol roku sie uda namowic choc 1 osobe...\n« Odpowiedź #4 dnia: Grudzień 18, 2002, 09:12:01 am »\nTym bardziej, ze juz kiedys sam na niego wpadlem.\nTzn przed zeszlorocznym Bozym Narodzeniem proponowalem Jarkowi od WRAKa zeby zawiesil apel o kupowanie (mlodszym braciom, kuzynom itd) komiksow na Gwiazdke.\nNiestety nie uznal tego za dobry pomysl i nie "zawiesil"\n« Odpowiedź #5 dnia: Grudzień 18, 2002, 02:14:07 pm »\npomysl dobry-ale mnie nie stac na komiksowe prezenty,zgadzam sie tez, ze zarazenie kogos komiksem jest bardzo trudne, musi wiele poznac by zmienic swoje podejscie (komiks?-to dla dzieci), i jeszcze wiecej by zaczela sama kupowac, ja pokazalem kolezance XIII,Sin City,Polowanie, Asterixy, Slainy i cos jeszcze, no i zmienila podejscie, ale nie zaczela kupowac -dlatego uwazam, ze propaganda powinna obejmowac juz male dzieci- np.:haslo :"cala Polska czyta dzieciom,ale dzieci ucza sie czytac same na komiksach" , nie wiem jak wy, ale ja wlasnie uczylem sie (moze nie tyle uczylem, co polubilem) czytac na komiksach (mama podsunela mi "Kajko i Kokosza"), bo do czytania ksiazek bylem strasznie oporny.\nMoglibyscie tez przy okazji powiedziec jakie byly Wasze poczatki z komiksem (nie wiem czy mam zalozyc nowy temat)\nA i moje obserwacje na temat polubienia czytania przez komiksy opieram tez na moich braciach (ok. 30 lat) jeden czytal i lubi czytac teraz (ksiazki i komiksy),a drugi nie czytal i nie czyta nic (biedne dziecko-skrzywdzone )\nsorry,ze taki dlugi (nie wiem -czy sa jakies ograniczenia ???)\n« Odpowiedź #6 dnia: Grudzień 18, 2002, 02:19:08 pm »\nja tę akcje prowadze 24h/na dobe\nto poprostu taka krucjata\n« Odpowiedź #7 dnia: Grudzień 18, 2002, 05:46:14 pm »\nfajny pomysł ,zrobiłem cos takiego kumplowi ,strasznemu fanowi kosza,na poczatku zacząłem spokojnie-stare spideye ,ninja boy-potem poszedł -origin-a na koniec BATMAN:PMR-gościu wymiekł.....\n« Odpowiedź #8 dnia: Grudzień 19, 2002, 08:45:05 pm »\npomysl dobry-ale mnie nie stac na komiksowe prezenty\nnie musicie koniecznie kupowac prezentow; wystarczy, zeby pozyczac swoje egzemplarze (ladne mi "wystarczy"; ja jestem chory na sama mysl, ze ktos ma dotykac moje komiksy, ale dla dobra akcji moge sie przemóc*)\n*ale Hellboya i tak nikt nie dostanie, hahahahahahahaha**!!!!\n« Odpowiedź #9 dnia: Grudzień 19, 2002, 09:14:25 pm »\nPomysl szlachenty, od dawna go praktykuje. Ale od zyczliwego zainteresowania pozyczonym komiksem do kupienia czegos samemu daleka droga. Na razie udalo mi sie namowic tylko 1 osobe, choc moje komiksy czytalo moze z 20 osob.\nJesli chodzi o moje poczatki - wiele lat temu przeczytalem TPB Sandmana Season of Mists. I sie potoczylo.\n« Odpowiedź #10 dnia: Grudzień 19, 2002, 10:29:02 pm »\nTak pożyczaj komiksy innym,zwłaszcza tym którzy lubią je rozginać łokciem (np. klejone "fajnie" się wtedy rozlatują, co najgorsze nie mówię tu o dziceciach). Przed pożyczeniem instrukcja czytania.\n« Odpowiedź #11 dnia: Grudzień 20, 2002, 10:55:06 am »\nja nie pozyczam (brrrr...),ale za to zwabiam ofiare do mieszkania, zamykam drzwi, kaze umyc rece )) i mowie, ze nie wypuszcze dopoki nie przeczyta tego co kaze - hahahahahahaha*\n*-rowniez smiech szalenca\n« Odpowiedź #12 dnia: Grudzień 20, 2002, 12:18:58 pm »\nTrzeba przynieść Sandmana w jakieś miejsce, gdzie zbierają się fani fantastyki... gwarantowane, że ci go rozerwą (mojego cudem ocaliłam...)\n« Odpowiedź #13 dnia: Grudzień 20, 2002, 12:39:27 pm »\nJestes pewna, ze nie byla to chec zniszczenia komiksu, po tym jak zobaczyli rysunki w Sandmanie? :mrgreen:\n« Odpowiedź #14 dnia: Grudzień 20, 2002, 03:28:57 pm »\nNie. Dwie kumpele wzięły i zaczęły spisywać co lepsze teksty :mrgreen:


Ekrany akustyczne subtelniejszy dom i minimalizowanie stresu. - Ogrodzenia-Plastikowe.eu\nEkrany akustyczne subtelniejszy dom i minimalizowanie stresu.\nPosted on:\t 15 grudnia 2021 Last updated on:\t 15 grudnia 2021\t Written by:\takte\tComments: 0 Categorized in:\tekrany akustyczne cena Tagged as:\tekrany akustyczne białe ekrany akustyczne do firm ekrany akustyczne najlepsze ogrodzenia z paneli akustycznych wymagania panele akustyczne wymagania panele dźwiękochłonne wymagania\nekrany akustyczne Koszt ogrodzenia akustycznego\nekrany akustyczne Ekrany akustyczne mają za zadanie redukcję hałasu w środowisku. Są one przydatne w różnych miejscach, od biur po sale lekcyjne. Wielu pracowników cierpi na utratę słuchu z powodu hałasu, a ekrany akustyczne mogą pomóc w ich ochronie. Badania wykazały, że 22 miliony pracowników cierpi z powodu utraty słuchu każdego roku, a wiele miejsc pracy nie ma środków, aby zainwestować w drogie zabiegi akustyczne. Przenośne Ekrany Akustyczne Sound Seal zostały zaprojektowane tak, aby można je było łatwo przenosić z jednego miejsca na drugie. Te wszechstronne urządzenia wyposażone są w solidną stalową ramę, wysokiej jakości panele kurtynowe BSC i BBC oraz wytrzymałe kółka ułatwiające przemieszczanie.\nEkrany akustyczne w jakim przypadku warto z nich skorzystać w naszego „apartamentu” tudzież po co?\nTe wolnostojące panele akustyczne mają klasę akustyczną C. ekrany akustyczne cena https://ogrodzeniafarmerskie.pl/ekrany-akustyczne-przewagi-przerwy-relaksacyjnej/ Są wypełnione specjalną pianką, która pochłania dźwięk i mogą być pokryte dowolną tkaniną, aby zapewnić dodatkową izolację. Mogą być stosowane w sypialniach, pokojach dziennych, biurach i innych środowiskach w celu zmniejszenia zanieczyszczenia hałasem i ochrony personelu. Oprócz zmniejszenia zanieczyszczenia dźwiękiem, panele te mogą również zapewnić kolorowe i kojące środowisko. Wolnostojące panele dostępne są w kilku rozmiarach, od ośmiu stóp do dwudziestu stóp.\nEkrany akustyczne delikatniejszy spokój apartament także zwyczajnie stresu.\nWolnostojący system ekranów akustycznych jest uniwersalnym i wysoce skutecznym rozwiązaniem do redukcji hałasu w zamkniętych pomieszczeniach. Jest lekki, łatwy w montażu i może być ustawiony tak, aby spełnić wymagania każdego pomieszczenia. Panele akustyczne mogą być wykonane jako pojedyncze panele lub razem jako panorama. Panele są indywidualnie naciągane na ramę 1 „x1”, a następnie pokrywane sztywną izolacją. Tektura jest następnie pokrywana klejem na gorąco i mocowana do ramy. Ekran akustyczny można następnie zawiesić na ścianie lub suficie za pomocą haka do zawieszania obrazów.\nEkrany akustyczne służą do ograniczania przed zanieczyszczenia akustycznego majacym źródło od szlaków komunikacyjnych lub z przedsiębiorstw.\nSystem paneli akustycznych FREE-STANDING jest najbardziej ekonomiczną opcją dla ekranów akustycznych. Te ekrany akustyczne są wykonane z 3/4-calowej płyty MDF i wyposażone w gęstą i oddychającą piankę dźwiękochłonną. Wolnostojący system paneli akustycznych jest popularnym wyborem w domach i biurach. WOLNOSTOJĄCE ekrany akustyczne mogą chronić personel i zapewnić cichą, kolorową przestrzeń.\nEkrany akustyczne są ważne dla biur o otwartym planie. Mogą one podzielić przestrzeń i kontrolować rozprzestrzenianie się dźwięku. Dzięki temu pracownicy czują się bardziej komfortowo. Ponadto ekrany dźwiękoszczelne mogą być stosowane w biurach o otwartym planie. Mogą one pomóc oddzielić obszary robocze bez barier fizycznych. Podobnie można je wykorzystać do wydzielenia różnych obszarów budynku. Dzięki temu ludzie mogą skupić się na swojej pracy, unikając hałasu i zakłóceń.\nTe ruchome ścianki działowe są doskonałym rozwiązaniem dla biur. Zapewniają skuteczną separację przestrzeni, jednocześnie stanowiąc powierzchnię akustyczną redukującą pogłos dźwięku. Są one doskonałym rozwiązaniem dla biur o otwartych przestrzeniach. Ekrany akustyczne mogą być używane do dzielenia obszarów roboczych, a także są przydatne do użytku prywatnego. Istotne jest, aby znaleźć najlepszy ekran dla swojego biura. Ekran EASYfelt Planter jest jednym z najbardziej eleganckich ekranów akustycznych.\nEkrany akustyczne inaczej panele dźwiękochłonne czyli sztuczna przeszkoda, jakiej gruntowymi cechami jest zmiejszenie zanieczyszczeń hałasu.\nEkrany akustyczne mogą również służyć jako elementy dekoracyjne w domu. Dostępne są różne wykończenia, od filcu akustycznego po atrakcyjne tkaniny dekoracyjne. Możesz zdecydować się na ekran akustyczny w swoim domu lub biurze. Są one często wykonane z trwałej tkaniny i mogą być nawet używane jako sadzarka w tym samym pomieszczeniu. Jeśli chcesz, aby ekrany akustyczne były funkcjonalne i atrakcyjne, to te ekrany są doskonałym wyborem.\nEkrany akustyczne są ważną częścią mebli biurowych. Są one niezbędne do zmniejszenia poziomu hałasu i zapewnienia prywatności osobom znajdującym się w pomieszczeniu. Jeśli szukasz ekranu akustycznego, powinieneś poszukać takiego, który wykonany jest z grubszego panelu. Mogą być stacjonarne lub mobilne, co czyni je doskonałym wyborem dla otwartych układów biurowych. Jeśli obawiasz się o prywatność, wypróbuj planter EASYfelt, który jest wykonany z pianki akustycznej.\nWśród wielu zastosowań ekranów akustycznych, dobrym przykładem jest ekran biurkowy. Stanowi on fizyczną granicę pomiędzy biurkiem a krzesłem, ograniczając rozpraszanie uwagi i zwiększając prywatność. Może również redukować hałas w otwartym otoczeniu. Ścianka działowa EASYfelt to elegancki i przenośny ekran akustyczny. Łatwo jest zmierzyć wysokość ekranu i umieścić go tam, gdzie jest najbardziej potrzebny.\nPrevious Wpis Ekrany akustyczne korzyści ciszy.\nNext Wpis Ekrany akustyczne czyli postawiona przez człowieka bariera, której gruntowymi własnościami jest ograniczenie zanieczyszczeń akustycznych.


Koniec marzeń o nowej Kaskadzie | Głos Szczeciński\nKoniec marzeń o nowej Kaskadzie\nYnona Husaim-Sobecka, 17 lutego 2006 r. 16.02.2006 Zaktualizowano 16.02.2006\nMinisterstwo skarbu nie sprzeda Szczecinowi budynku Odry przy ul. Niepodległości. Oficjalne pismo w tej sprawie dotrze do władz miasta prawdopodobnie dzisiaj.\nDla szczecinian oznacza to, że nie będzie nowego teatru lalek "Pleciuga", szpital dziecięcy przy ul. Wojciecha nie będzie miał dodatkowego pawilonu, a w centrum nadal będą straszyły "dachy Paryża". Miasto zamierzało wraz z niemiecką firmą ECE w miejsce spalonego kombinatu gastronomicznego wybudować Galerię Kaskada, centrum handlowo-usługowe.\nNajwiększym przeciwnikiem budowy Galerii Kaskada jest kielecka firma Echo Investment, właściciel Galaxy. Od dłuższego czasu stara się zablokować powstanie konkurencji. Kiedy po dwóch latach rozmów miasto wynegocjowało z ministerstwem odkupienie budynku za 17 mln zł, złożyli konkurencyjną ofertę. Zaproponowali ministerstwu 22 mln złotych za tę nieruchomość. Miasta nie stać na przebicie tej oferty.\nWojewoda Robert Krupowicz oficjalnie nie otrzymał jeszcze decyzji ministerstwa.\n- Jeżeli jest to prawda, to będę chciał poznać motywy - zapowiada.\nJak się nieoficjalnie dowiedzieliśmy, decyzję podjął premier Kazimierz Marcinkiewicz, dla którego forma przetargu jest bardziej przejrzysta.


Bardzo praktyczny i wygodny pędzel do nakładania makijażu.\nDoskonale nadaje się do nakładania podkładu, różu, pudru i innych kosmetyków.\nDzięki aksamitnym, gęstym i ultra cienkim włóknom doskonale rozprowadzi nawet bardzo kryjący podkład.\nPrzy jego zastosowaniu rozprowadzisz kosmetyk, nie pozostawiając smug na skórze.\nKolor włosia jest losowy.\nDzięki niewielkim rozmiarom bez trudu schowasz go do swojej kosmetyczki.\nProduct Id : 6619062730921\nProduct Handle : szeroki-pedzel-do-makijazu-ryba-rybka