OpublikowałJustyna Julia Wilk Został zmieniony 2 lata temu\n3 Opracowanie: Anna Klimowicz Komunikacja interpersonalna KLUCZ DO ZROZUMIENIA SIEBIE I INNYCH\n4 Opracowanie: Anna Klimowicz  Podstawowe informacje nt. komunikacji niewerbalnej i werbalnej  Bariery w komunikacji  Podstawowe narzędzia aktywnego słuchania  Co warto wiedzieć o analizie transakcyjnej- teorii opisującej komunikację interpersonalną\n5 Opracowanie: Anna Klimowicz Dlaczego komunikacja interpersonalna jest ważna!  Percepcja świata, nasze funkcjonowanie w nim i odbiór naszej osoby przez innych, a nawet nasza tożsamość w znacznym stopniu zależą od używanego przez nas języka. Język kształtuje nasze myśli, kieruje nami, bowiem zawarte w nim schematy dają możliwość selektywnego oglądania siebie i świata. Im sprawniej posługujemy się językiem, tym bardziej się rozwijamy i więcej rozumiemy z otaczającej nas rzeczywistości.\n6 Opracowanie: Anna Klimowicz Dlaczego komunikacja interpersonalna jest ważna! Komunikacja międzyludzka to taki rodzaj lub jakość kontaktu, jaki występuje, kiedy każda z zaangażowanych podczas rozmowy osób, mówi i słucha w sposób maksymalizujący to, co osobiste.\n7 Opracowanie: Anna Klimowicz Dlaczego komunikacja interpersonalna jest ważna?  Nie sposób oddzielić od siebie stronę werbalną i niewerbalną komunikacji. Powinny być traktowane jako jednolity konstrukt komunikacyjny.  Podczas rozmowy doświadczamy wszystkich elementów werbalnych i niewerbalnych łącznie.\n8 Opracowanie: Anna Klimowicz Dlaczego komunikacja interpersonalna jest ważna? Im większe zdolności interpersonalne posiada dany człowiek, tym lepsze wyniki osiąga w wykonywanej przez siebie pracy W pracy polegającej na stałym kontakcie z ludźmi liczą się:  wiedza fachowa  sposób nawiązywania i analizowania kontaktów między ludźmi.\n9 Opracowanie: Anna Klimowicz „Urodzony pedagog”, „nauczyciel z powołania”  potrafi łączyć wiedzę teoretyczną ze zdolnością do nawiązywania znaczących kontaktów.  umie tworzyć głębokie, satysfakcjonujące relacje z ludźmi.  jest autentyczny  kieruje się w swoim zachowaniu bardziej uznawanymi przez siebie wartościami, potrzebami, przeżywanymi emocjami niż wymaganiami środowiska społecznego (choć ich nie odrzuca)\n10 Opracowanie: Anna Klimowicz Komunikacja niewerbalna Unikaj:  gwałtownych gestów i mówienia podniesionym tonem  nadmiernie bliskiego przysuwania się do ucznia  pochylania się nad jego stolikiem  dotykania jego przedmiotów leżących na stoliku  siedzenia, kiedy uczeń stoi  stania, podczas kiedy uczeń siedzi i mówi do ciebie\n11 Opracowanie: Anna Klimowicz Komunikacja niewerbalna To, jak mówisz ma pięć razy większe znaczenie niż co mówisz!!! Mów jasno i z dużym entuzjazmem!  Sposób mówienia: przyjemniej odbiera się ton niski (bogatszy, łagodzący, budzący ufność)  Głośność: powinna być dopasowana, umiarkowana  Gramatyka: błędy budzą nieufność, podważają profesjonalizm  Szybkość: lepiej mówić wolniej, odzwierciedlając szybkość mówienia drugiej osoby\n12 Opracowanie: Anna Klimowicz Jak mówić, by nas słuchano i rozumiano - podstawowe zasady  Mów jasno i precyzyjnie  Musisz sam dobrze wiedzieć, co chcesz powiedzieć  Unikaj słów, które nie są dla wszystkich zrozumiałe  Mów krótkimi i prostymi zdaniami  Unikaj chaosu – zachowaj logiczną strukturę wypowiedzi\n13 Opracowanie: Anna Klimowicz Jak mówić, by nas słuchano i rozumiano – podstawowe zasady  Bądź świadomy swojego języka ciała i staraj się, aby był on spójny z wypowiadanymi słowami  Dostosuj swój język do możliwości słuchającego  Dostosuj swój sposób przekazywania informacji do stylu komunikacyjnego partnera  Pamiętaj, że to ty jesteś odpowiedzialny za to, by cię słyszano i rozumiano\n14 Opracowanie: Anna Klimowicz Jak słuchać, by rozumieć?  Staraj się zrozumieć więcej, niż wypowiedziane słowa, staraj się zrozumieć intencje  Pamiętaj, że rozumienie komunikatu nie oznacza, że zgadzasz się z jego treścią  Staraj się zrozumieć język ciała swojego rozmówcy  Pokazuj, że go słuchasz- poprzez kontakt wzrokowy, postawę ciała, mimikę\n15 Opracowanie: Anna Klimowicz Jak słuchać, by rozumieć?  Pokazuj rozmówcy, że go słuchasz i słyszysz:  Za pomocą mimiki adekwatnej do treści  Za pomocą potakiwania głową  Za pomocą dźwięków para- lingwistycznych („mhm”, „aha”, „tak, tak”)  Zachęcaj rozmówcę do mówienia poprzez dowartościowywanie go\n16 Opracowanie: Anna Klimowicz Unikaj zachowań, które utrudniają skuteczną komunikację  Nie myśl o tym, co powiesz, gdy twój partner jeszcze mówi; skoncentruj się na słuchaniu  Nie przerywaj  Nie zakładaj, że wiesz, co twój partner chce powiedzieć  Nie udzielaj rad, nie szukaj rozwiązań za swojego partnera\n17 Opracowanie: Anna Klimowicz Unikaj zachowań, które utrudniają skuteczną komunikację  Nie bagatelizuj poruszanych kwestii  Nie czytaj i nie pisz, kiedy ktoś do ciebie mówi  Nie zaprzeczaj uczuciom, którymi ktoś się z tobą dzieli  Nie ironizuj, nie bądź sarkastyczny\n18 Opracowanie: Anna Klimowicz W yjaśnianie - zadawanie pytań, by uporządkować i skonkretyzować szczegóły Jak?  Pytaj, pytaj i jeszcze raz pytaj!  Zadawaj szczegółowe pytania  Staraj się unikać rozpoczynania pytań od „Czy..?”  Proś o wyjaśnienie, uporządkowanie  Proś o konkretne przykłady\n19 Opracowanie: Anna Klimowicz Wyjaśnianie Powiedz na przykład:  „I jaka była twoja reakcja na to, co się wydarzyło?”  „Kiedy to miało miejsce?”  „Czy mógłbyś dokładniej opowiedzieć o tym zdarzeniu?”  „Od jak dawna trwa ta sytuacja?”\n20 Opracowanie: Anna Klimowicz Parafraza – powtórzenie własnymi słowami wypowiedzi rozmówcy  Parafraza nie jest interpretacją ani podsuwaniem rozwiązania, nie powinna zawierać więcej niż zostało powiedziane  Pokazuje, że uważasz i rozumiesz, co ktoś powiedział  Podkreśla zainteresowanie tym, co ktoś mówi  Pozwala na sprawdzenie, czy właściwie rozumiesz intencje rozmówcy  Daje ci czas na skonstruowanie odpowiedzi\n21 Opracowanie: Anna Klimowicz Parafraza Powiedz na przykład:  „Rozumiem, że..”  „Chodzi ci o...Czy tak?”  „Z tego, co mówisz, wynika...”  „Jeśli dobrze rozumiem twoje pytanie, chodzi o...Czy tak?”  „Zrozumiałem, że pytasz o...”\n22 Opracowanie: Anna Klimowicz Dowartościowanie – wyrażenie akceptacji dla osoby rozmówcy, docenienie wagi i znaczenia tego, co mówi Docenienie wysiłku, zaangażowanie, podkreślenie wagi słów jest czymś innym niż zgoda czy akceptacja myśli rozmówcy Dlaczego? Ponieważ...  Zachęca to rozmówcę do dalszej wypowiedzi.  Pokazuje, że poważnie traktujemy osobę rozmówcy i treść wypowiedzi\n23 Opracowanie: Anna Klimowicz Dowartościowanie  Powiedz na przykład:  „To świetny pomysł.”  „Widzę, że to dla ciebie ważne.”  „Bardzo dziękuję, że zwróciłeś mi uwagę.”  „Cieszę się, że to mówisz tak otwarcie.”  „Nie patrzyłem/łam na ten problem od tej strony.”  „Dziękuję ci za to bardzo ciekawe pytanie.”\n24 Opracowanie: Anna Klimowicz Podsumowanie –ponowne przedstawienie najważniejszych myśli Przedstaw w skrócie najbardziej istotne kwestie, które dotąd padły:  aby pokazać, jak duży postęp został osiągnięty w rozmowie  aby zebrać razem najważniejsze treści i fakty i móc wyciągnąć z nich wnioski  by przejść do dalszej części rozmowy\n25 Opracowanie: Anna Klimowicz Podsumowanie Powiedz na przykład:  „Najważniejsza kwestia, jaka dotąd padła, to..”  „Wydaje mi się, że podstawowe wątpliwości, jakie dotychczas wyraziłeś to...”  „To, co do tej pory powiedziałeś, można by podsumować w następujących punktach..”\n26 Opracowanie: Anna Klimowicz Bariery w komunikacji Reakcje, których należy unikać, to:  Krytykowanie: wyrażanie negatywnych ocen o drugiej osobie, jej działaniach lub postawach („Sam temu jesteś winien.”)  Przezywanie: nadawanie etykiety, poniżanie, podciąganie pod stereotyp („Co za cymbał!”, „Tylko tacy pseudo- intelektualiści, jak ty tak robią”)\n27 Opracowanie: Anna Klimowicz Bariery w komunikacji  Stawianie diagnozy: odgrywanie psychiatry – amatora, analizowanie, dlaczego ktoś się tak zachowuje („Tylko spojrzę na ciebie i już wiem, co teraz będziesz robić.”, „Sądzisz, że jak tak mi przeszkadzasz, to jesteś ważniejszy, lepszy!?”  Chwalenie połączone z oceną: wydawanie pozytywnego osądu czyjegoś zachowania, postawy („Jesteś takim sympatycznym chłopcem. Na pewno pomożesz mi zanieść te pomoce do pracowni.”, „Kowalski, jesteś dobry z informatyki. Zrób za mnie te tabelki na komputerze”)\n28 Opracowanie: Anna Klimowicz Bariery w komunikacji  Rozkazywanie: mówienie komuś co ma robić, co chcesz, aby zrobiła („Proszę stąd wyjść”, „Natychmiast wyjmij ręce z kieszeni!”)  Grożenie: staranie się o kontrolę nad działaniem drugiej osoby poprzez grożenie jej konsekwencjami („Jeśli nie przyniesiesz zeszytu, to nie ma mowy o poprawieniu oceny”)  Moralizowanie: mówienie komuś, co ma robić („Powinnaś więcej uważać.”, „Musisz to wykuć na pamięć”)\n29 Opracowanie: Anna Klimowicz Bariery w komunikacji  Stawianie wielu naraz oraz niewłaściwych pytań: barierami są często pytania zamknięte lub takie na które można odpowiedzieć krótko („Czy pan tam był?”, „Kiedy to się stało?”)  Udzielanie rad: dawanie drugiej osobie rozwiązań dla jej problemów („Na pani miejscu zaraz bym to zrobił”, „To jest całkiem łatwe, najpierw trzeba..”)\n30 Opracowanie: Anna Klimowicz Bariery w komunikacji  Odwracanie uwagi: odsunięcie problemu drugiej osoby na bok przez odwrócenie jej uwagi („To jest nic, ja to dopiero miałem przejścia!”, „Nie mów o tym. Lepiej porozmawiajmy o czymś przyjemniejszym.”, „Kiedy ja chodziłam do szkoły, musieliśmy przyszywać tarcze do płaszcza”, „Jak byłem w twoim wieku, to..”)  Uspokajanie („Nie przejmuj się. Wszystko to minie”)  Logiczne argumentowanie („Gdybyś wcześniej zaczął się uczyć, więcej byś zapamiętał”)\n31 Opracowanie: Anna Klimowicz Analiza transakcyjna Eric Berne, doktor medycyny, psychoanalityk, zainspirowany freudowskim założeniem istnienia Superego, Ego i Id, opisał w „Przewodniku po psychiatrii i psychoanalizie dla laików”, 1957 i „W co grają ludzie”, 1964 sposób funkcjonowania stanów ego Rodzica, Dorosłego i Dziecka. Swoją teorię, wyjaśniającą prostym językiem skomplikowane sprawy związane z ludzkim zachowaniem, nazwał teorią analizy transakcyjnej.\n32 Opracowanie: Anna Klimowicz Analiza transakcyjna  Transakcje – wzajemne oddziaływanie ludzi na siebie  Każdy z nas ma potrzebę kontaktu  Ci, którzy mają niską samoocenę, boją się odrzucenia, nie czują się bezpieczni, poszukują tzw. „głasków” (stroking). Ciągłe poczucie winy, napięcie i lęk każą im szukać różnych form pozytywnej oceny ze strony innych, pochwał, wyrazów zapewnienia bezpieczeństwa.  To rodzi frustracje i niepokój, prowadzi do różnych patologii w zachowaniu\n33 Opracowanie: Anna Klimowicz Analiza transakcyjna  Wewnętrzna natura człowieka jest dobra, „przedetyczna” i neutralna  Każdy z nas posiada potencjał rozwojowy, który zawiera wszystkie zdolności, potrzeby i dążenia  Głównym ludzkim dążeniem jest potrzeba kontaktu społecznego\n34 Opracowanie: Anna Klimowicz Analiza transakcyjna  „Wygrywający życie” – ludzie, którzy dbają o rozwój swojego wewnętrznego potencjału, cenią indywidualność swoją i innych „Przegrywający życie” – kierują się zdobywaniem maksymalnego bezpieczeństwa przez przystosowanie do norm i wymagań środowiska społecznego i są skazani na ciągły wewnętrzny konflikt\n35 Opracowanie: Anna Klimowicz Analiza transakcyjna  Wg Berne’a świadomość i wiedza o sobie odgrywają główną rolę w kierowaniu zachowaniem  Nasze zachowania zewnętrzne znajdują się ciągle pod wpływem któregoś ze stanów ego\n36 Opracowanie: Anna Klimowicz Analiza transakcyjna  Stany ego manifestowane są przez gesty, postawy, rodzaj języka i używane słownictwo.  Stan Dziecka i Rodzica są zapisem minionych doświadczeń – zachowań, jakie prezentowaliśmy będąc dziećmi  Stan Dorosłego – część osobowości dokonująca autonomicznych ocen\n37 Opracowanie: Anna Klimowicz Analiza transakcyjna Rodzic – stan kształtowany przez doświadczenia z wczesnego dzieciństwa z kontaktów z osobami znaczącymi. Zdania Rodzica zaczynają się najczęściej od słów: powinieneś, trzeba, musisz, należy, nigdy, zawsze. Wypowiedzi z poziomu ego Rodzica zawierają takie określniki, jak „ponieważ” i „dlatego”, oraz słowa: „zawsze”, „nigdy”.\n38 Opracowanie: Anna Klimowicz Analiza transakcyjna  Rodzic Uprzedzony (Krytyczny)– wyraża poglądy przejęte przez przodków bezrefleksyjnie, ocenia, wartościuje, zabrania  Surowy Wewnętrzny Krytyk –szczególna postać Rodzica, przyczyniająca się do bardzo niskiej samooceny i zachowań samobójczych, cechuje co skłonność do poniżania, ośmieszania, wstrzymywania akceptacji (np. „Żal na ciebie patrzeć”, „Jesteś kompletnym zerem”)  Rodzic Opiekuńczy – wyraża troskę, czułość  „Każdy z nas nosi w sobie swojego Rodzica”\n39 Opracowanie: Anna Klimowicz Dziecko – stan ego otwierający się pod wpływem emocji i popędów.  Dziecko Naturalne (szczęśliwe, spontaniczne) – szuka przyjemności, jest twórcze, uczy się bardzo szybko, jest spontaniczne, nie czuje skrępowania.  Dziecko Przystosowane (przewrotne) – głos napięty, za głośny albo za cichy, gesty zbyt natarczywe, wygrażające lub przypadkowe. Wypowiedź lub pytanie zwykle mijają się z celem i są obliczone bardziej na wywołanie reakcji niż na komunikatywne przekazanie myśli.\n40 Opracowanie: Anna Klimowicz Analiza transakcyjna  Dziecko buntownicze – działa odrzucając wszelkiego rodzaju ograniczenia i autorytety To, jakiego typu wewnętrzne Dziecko w nas tkwi, zależy od tego, jacy byli nasi rodzice – akceptowali nas czy odrzucali.\n41 Opracowanie: Anna Klimowicz  Dorosły – stan odgrywający szczególną rolę w funkcjonowaniu osobowości, można ją określić jako rolę mediatora między Dzieckiem i Rodzicem, który umożliwia zaspokojenie potrzeb Dziecka ograniczonego przez normy Rodzica.  Dorosły wyraża nabyte zdolności rozumienia siebie i świata.\n42 Opracowanie: Anna Klimowicz  Zadania charakterystyczne dla ego Dorosłego: opłaca mi się, warto, patrząc na to z obu stron, sądzę, uważam.\n43 Opracowanie: Anna Klimowicz Analiza transakcyjna Skrypt – nazywany scenariuszem życiowym, jest elementem osobowości, który mimo nie uświadamiania go sobie, wpływa znacząco na nasze zachowanie.\n44 Opracowanie: Anna Klimowicz Analiza transakcyjna  Transakcja – każdy rodzaj interakcji zachodzącej pomiędzy rozmówcami, jednostka relacji międzyludzkich (bodziec – reakcja) motywowane poprzez poszukiwanie pozytywnej oceny i aprobaty ze strony innych (pytanie-odpowiedź, ukłon-ukłon, uśmiech-uśmiech);  Transakcje komplementarne;  Transakcje skrzyżowane;  Transakcje ukryte.\n45 Opracowanie: Anna Klimowicz  7% - słowa  38%-intonacja i rytm głosu  55% - mimika Sens ukrytej transakcji jest zawsze zdeterminowany znaczeniem przekazu na poziomie psychologicznym\n46 Opracowanie: Anna Klimowicz Konfiguracja stanów ego warunkuje wartkość bądź ograniczoność komunikacji „Gra jest szeregiem wzajemnie uzupełniających się, wyraźnie widocznych transakcji zmierzających do wyraźnie określonego, możliwego do przewidzenia celu.” Eric Berne. Games people play. Grove Press, New York, 1964\n47 Opracowanie: Anna Klimowicz  Celem gry jest uzyskanie potwierdzenia swojego scenariusza życiowego (skryptu) lub zdobycie określonych „głasków”, takich jak np. poczucie wyjątkowości, że się jest osobą najbardziej chorą na świecie, najgorszym uczniem w szkole, „zimnym draniem”, „twardzielem” itd..  Gra ma dać m.in.. poczucie satysfakcji z poniżenia drugiej osoby lub doprowadzenia jej do pełniej bezradności\n48 Opracowanie: Anna Klimowicz Stany ego Rodzica, Dorosłego i dziecka są wszystkie OK wszystkie konieczne i potrzebne. Gry nie są same w sobie złe czy nieuczciwe. To cel decyduje o tym, w co osoba uprawiająca grę próbuje nas wciągnąć.\n49 Opracowanie: Anna Klimowicz Przykłady znanych gier:  „Tak, ale..”  „Błazen”  „Głupi”  „Wyniosły i dumny”  „To ty jesteś nauczycielem. Naucz mnie!”\n50 Opracowanie: Anna Klimowicz Jak sobie radzić z grami?  Podstawą jest rozpoznanie, czy w rozmowie którą prowadzimy toczy się gra.  Pierwszy sygnał- narastające uczucie zniecierpliwienia, bezradność, złość.  Berne radzi doraźnie zastosować stoper gry, czyli komunikat, który ujawnia ukryty motyw prowadzącego grę.  Gry złożone wymagają długotrwałego postępowania korekcyjnego, terapii.\n51 Opracowanie: Anna Klimowicz Jak sobie radzić z grami?  Trudne sytuacje wymagają często tzw. „destabilizacji”, „sprowokowania kryzysu”. Warto wysyłać komunikaty zawierające informacje o przeżywanych uczuciach: „Od jakiegoś czasu narasta we mnie złość, czuję się przez ciebie obrażana, wyśmiewana. Nie mogę spokojnie prowadzić zajęć. Powiedz mi, co takiego sprawia, że tak mi dokuczasz?”\n52 Opracowanie: Anna Klimowicz Zasady „czystej” komunikacji  Rozpoznaj swój wewnętrzny stan ego  Uświadom sobie, z którego stanu kierujesz swoją wypowiedź  Unikaj w czasie rozmowy pozycji Karzącego Rodzica  Staraj się rozwiązywać problemy i konflikty z pozycji Dorosłego  Daj swojemu wewnętrznemu Dorosłemu czas na przygotowanie odpowiedzi\n53 Opracowanie: Anna Klimowicz Sporządzenie umowy na piśmie  Jasno sporządzony kontrakt dotyczący zasad zachowania się na zajęciach  Reguły zaproponowane przez samych uczniów  Wyraźnie określone, zapisane wymagania stawiane przez nauczyciela  Koncentracja na pracy, która ma być wykonana\n54 Opracowanie: Anna Klimowicz Jak uczyć, by nauczyć? Najlepszym sposobem przyswojenia sobie nowych treści jest normalna komunikacja z innymi – proces komunikacji, w którym uczeń pozostaje we wzajemnej relacji z nauczycielem oraz innymi uczniami podczas celowych działań lub badań, które wszystkich interesują\n55 Opracowanie: Anna Klimowicz Systemy reprezentacji i preferowane określenia  Wzrokowy  Słuchowy  Kinestetyczny  Węchu  Smaku widzenie słuchanie czucie/dotykanie zapach smak\n56 Opracowanie: Anna Klimowicz Systemy reprezentacji  Wzrokowy: widzieć, przedstawiać, obserwować, zobaczyć, oglądać, patrzeć  Słuchowy: słyszeć, brzmieć, muzyka dla uszu, hałas, harmonia, dźwięczy  Kinestetyczny: bezpieczny, ruch, dotyk, wygoda, szybki, zgłębiać, chwytać, trzymać, czuć  Węchu/smaku: pachnieć, wąchać, zapach, świeżo, słodko, słono, gorzko,\n57 Opracowanie: Anna Klimowicz Systemy reprezentacji  Wzrokowy – uczenie przez patrzenie; lubi obrazki, diagramy, pokazy i filmy video, rozwiązywanie krzyżówek, woli sam czytać;  Słuchowy – uczenie poprzez słuchanie - lubi słuchać nagrań, wykładów, ustnych instrukcji, rozmawiać, dyskutować;  Ruchowy – uczenie poprzez wykonywanie czynności i bezpośrednie zaangażowanie – lubi „działanie praktyczne”, ruszanie, dotykanie, doświadczanie, wycieczki, pracę fizyczną.\n58 Opracowanie: Anna Klimowicz Różne style nauczania  Staraj się stosować mieszane strategie nauczania, kombinacje technik, ponieważ pamięć wzrokowa, słuchowa i ruchowa jest magazynowana w różnych częściach mózgu  Najskuteczniejszy jest sposób nauczania angażujący różne zmysły\n59 Opracowanie: Anna Klimowicz Strategie wzrokowe  Mapy edukacyjne  Rysowanie komiksów  Przygotowywanie prezentacji multimedialnych  Opracowywanie folderów, albumów  Organizowanie wystaw  Przygotowywanie gazetek\n60 Opracowanie: Anna Klimowicz Strategie słuchowe  Czytanie w dramatyczny sposób  Nagrywanie na magnetofon i odsłuchiwanie  Słuchanie z zamkniętymi oczami  Debaty, dyskusje  Układanie słów do muzyki  Śpiewanie piosenek  Zabawa w „głuchy telefon”\n61 Opracowanie: Anna Klimowicz Strategie ruchowe  Pokazywanie „słów” na migi  Gry i zabawy ruchowe (np.”sztafeta pamięci”)  Odgrywanie scenek  Zapisywanie słów na karteczkach i segregowanie ich  Rysowanie i pisanie i wymienianie się kartkami\n62 Opracowanie: Anna Klimowicz Myślenie analityczne „ Zadanie właściwego pytania wymaga od uczniów intensywniejszego myślenia niż udzielenie właściwej odpowiedzi” Robert Ficher, „Teaching Children to Learn”\n63 Opracowanie: Anna Klimowicz Sztuka zadawania pytań  Dlaczego ktoś tak napisał? Jaki miał w tym cel?  Skąd pochodzi ta informacja? Jak możemy ją wykorzystać?  Jak inaczej można to wyjaśnić?  Skąd to wiemy?  Co rozumiesz przez...?  Co by było, gdyby...\n64 Opracowanie: Anna Klimowicz Na zakończenie: o sztuce zadawania pytań Jacek: Proszę księdza, czy mogę palić papierosa podczas modlitwy? Ksiądz zdecydowanie: Nie! Nigdy w życiu! Janek: Proszę księdza, czy mogę prosić księdza o radę? Ksiądz: Oczywiście, o co chcesz mnie spytać? Janek: Czy mogę modlić się, kiedy palę? Ksiądz:Tak, jak najbardziej!\n65 Opracowanie: Anna Klimowicz Praktyczny poradnik zachowań wobec ucznia Unikaj bardzo negatywnych i bardzo pozytywnych emocji, pozostając na spokojnym, neutralnym obszarze, bo tam odnajdziesz najbardziej efektywny sposób porozumiewania się.\n66 Opracowanie: Anna Klimowicz Praktyczny poradnik zachowań wobec uczniów Stwórz przyjazną atmosferę, w której twoi uczniowie będą się czuli bezpiecznie i skupią uwagę na uczeniu się. Bądź uprzejmy... dla każdego... w każdej sytuacji. Pozytywne nastawienie nigdy nikogo nie obrazi. Zachowaj reputację profesjonalisty i człowieka przyjemnego.\n67 Opracowanie: Anna Klimowicz Praktyczny poradnik zachowań wobec ucznia Unikaj bardzo negatywnych i bardzo pozytywnych emocji, pozostając na spokojnym, neutralnym obszarze, bo tam odnajdziesz najbardziej efektywny sposób porozumiewania się.\n68 Opracowanie: Anna Klimowicz Człowiek, który nie robi błędów zwykle nie robi nic\n69 Opracowanie: Anna Klimowicz Oczekiwanie pewnego rezultatu ma na niego istotny wpływ to tzw. efekt Rosenthala Zatem oczekuj od uczniów tego, co najlepsze!!!\n70 BIURO PROJEKTU Zachodniopomorskie Centrum Doskonalenia Nauczycieli ul. Gen. J. Sowińskiego 68, p. 35 70-236 Szczecin tel.: 091/435 06 29 e-mail: biuro@nauczyciele.org.pl www.nauczyciele.org.pl


produkcja – ointernecie.pl\nManufaktura, a produkcja\nCzym różni się manufaktura od zwykłego producenta? Manufaktura składa zegarek z własnych komponentów, a o zyskaniu statusu manufaktury decyduje w dużym skrócie posiadanie własnych wyjątkowych mechanizmów. Im więcej firma ma ich w swoim dorobku, tym wyżej stoi w zegarmistrzowskiej hierarchii. Obecnie najbardziej uznane i cenione manufaktury to Patek Philippe, Maurice Lacroix oraz IWC Schaffhausen. Cena zegarków wynika z wysokiego kosztu utrzymania warsztatów i ludzkiej pracy-coraz bardziej docenianej w zmechanizowanym świecie. Nie ma jednak rzeczy niemożliwych. Dla tych, którzy nie mogą sobie pozwolić na zakup np.Rolexa z certyfikatem producenci stworzyli wierne kopie zegarków. Występujące pod nazwą zegarki kolekcjonerskie, bądź repliki zegarków pozornie nie różnią się niczym od oryginałów. Dobrze wykonane zagwarantują, że nikt nie rozpozna kopii. Różnica może tkwić w materiale użytym do produkcji lub jedynie w braku poświadczenia oryginalności przez producenta. Jedynie bądź aż. Czy zegarek stanowiący kopię bez szwajcarskiej duszy, wykonany w Chinach i sprzedawany ‚spod lady’ daje coś więcej niż iluzję dobrobytu?\nAutor adminOpublikowano 3 maja 2017 Kategorie mobilność, technologieTagi certyfikat, manufaktura, oryginał, producent, produkcja, replika, zakup, zegarkiDodaj komentarz do Manufaktura, a produkcja


Rekolekcje, filmy, koncerty i ewangelizacja na 19. Przystanku Jezus – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Rekolekcje, filmy, koncerty i ewangelizacja na 19. Przystanku Jezus\n19. Przystanek Jezus – w tym roku pod hasłem „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus” – rozpocznie się 29 lipca w Kostrzynie nad Odrą. Jak zaznaczył ks. Mateusz Buczma, w tegorocznej edycji przystanku weźmie udział ponad 500 osób z kilku krajów, m.in. Malezji, Anglii, Szkocji, Francji, Austrii, Niemiec i Słowenii.\n„Przystanek Jezus powstał po to, by towarzyszyć młodym ludziom. Zawsze chcieliśmy, żeby była to ogólnopolska inicjatywa młodych dla młodych, dlatego większość ewangelizatorów i wolontariuszy to młodzież, która chce spotkać się z uczestnikami Pol’and’Rock Festival – wcześniej Przystanku Woodstock – żeby pokazać, że chrześcijaństwo jest czymś radosnym oraz porozmawiać na głębsze i trochę płytsze tematy i znaleźć odpowiedź na pytania, które nurtują wszystkich – wierzących i niewierzących” – podkreślił.\nPrzypomniał, że hasło tegorocznej edycji „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus” – nawiązuje do 100. rocznicy odzyskania niepodległości.\n„Z tej okazji szczególnie zaakcentujemy godzinę wybuchu Powstania Warszawskiego. Chcemy podziękować za 100 lat niepodległości, ale też przede wszystkim pokazywać, że Bóg zaprasza nas do pozytywnej i twórczej wolności, w ramach której możemy coraz bardziej kochać oraz rozwijać osobowość i talenty” – podkreślił rzecznik.\nKs. Buczma poinformował, że – podobnie jak w poprzednim roku – baza noclegowa i logistyczna Przystanku Jezus znajdzie się tuż przy polu Pol’and’Rock Festival. Przypomniał, że w poprzednich edycjach zwykle były dwie bazy – jedna znajdowała się przy kościele parafialnym w Kostrzynie nad Odrą, gdzie odbywały się rekolekcje, a potem Przystanek Jezus przenosił się na teren festiwalu i ruszała ewangelizacja.\n„Myślę, że łatwiej jest nas znaleźć, kiedy miejsce naszych wszystkich aktywności jest bliżej festiwalu” – ocenił ks. Buczma.\n„Ludzie przyjeżdżający na Woodstock po raz pierwszy są czasem zaskoczeni, że widzą na polu księdza czy zakonnicę, ale weterani Przystanku Woodstock nas znają i często oczekują spotkania z nami. Nasze doświadczenie pokazuje, że nawet jeśli czasem – niezwykle rzadko – zdarzają się negatywne reakcje na naszą obecność, to znaczy, że nie jesteśmy dla kogoś obojętni, że nasza obecność dotyka w kimś jakiejś głębokiej struny” – powiedział.\nJak poinformował ks. Buczma, pierwsze trzy dni Przystanku wolontariusze spędzą na rekolekcjach, które w tym roku poprowadzi metropolita łódzki ks. abp Grzegorz Ryś. Poza nim przystanek odwiedzą m.in. ordynariusz diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej ks. abp Edward Dajczak i biskup zielonogórsko-gorzowski ks. Tadeusz Lityński, a także członkowie zespołów „Maleo Reggae Rockers”, „TAU” „Propaganda Dei”, „Pancerne Ryby”, „Fisheclectic”, „Adam Bubik”, „Jadah” oraz „Nieboskłonni”. W programie tegorocznego przystanku znajdą się m.in.: codzienna msza św. i jutrznia, rekolekcje dla wolontariuszy i ewangelizatorów, spotkania z muzykami chrześcijańskimi i projekcje filmów.\nNa przystankowym polu staną też namioty, w których dyżurować będą psychologowie.\n„Zależy nam na tym, aby ludzie, którzy są zagrożeni uzależnieniem od alkoholu czy narkotyków, mogli na Przystanku Jezus spotkać się z profesjonalnymi terapeutami” – zaznaczył ks. Buczma.\n„Ewangelizatorów łatwo rozpoznać, ponieważ mają specjalne koszulki i identyfikatory. Na teren festiwalu wyruszają dwójkami czy trójkami. Doświadczenie pokazuje, że uczestnicy sami ich zaczepiają i zaczynają rozmowę. Wolontariusze dzielą się swoim doświadczeniem wiary, modlą się z tymi osobami i po prostu spędzają z nimi czas” – powiedział kapłan. Dodał, że przez cały czas wszyscy obecni na Przystanku księża będą spowiadali wszystkich chętnych.\nPrzystanek Jezus powstał w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej w 1999 r. jako forma duszpasterskiej opieki nad młodzieżą zgromadzoną na festiwalu Woodstock. Po raz pierwszy odbył się w Żarach. Inicjatorem pierwszego Przystanku Jezus był ks. bp Edward Dajczak – ówczesny biskup pomocniczy diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, a organizatorem jest Wspólnota św. Tymoteusza – Katolickie Stowarzyszenie w służbie Nowej Ewangelizacji z Gubina.\nABW zatrzymała lekarza – b. biegłego sądowego z Warszawy Ministerstwo Sprawiedliwości zapowiada przepisy o pomocy w walce z nieuczciwymi...


Martyna Kruk i jej "Bella Rossewerre", czyli literacki debiut 12-latki | Głos Wielkopolski\nMartyna Kruk i jej…\nMartyna Kruk i jej "Bella Rossewerre", czyli literacki debiut 12-latki\nMarta Danielewicz 16 sierpnia 2014, 10:20\nMartyna Kruk i jej "Bella Rossewerre", czyli literacki debiut 12-latki archiwum rodzinne\nMartyna Kruk to jedna z najmłodszych polskich pisarek. Zadebiutowała w tym roku książką "Bella Rossewerre". Dziewczynka ma już tematy na kolejne powieści. Ma mnóstwo pomysłów i wielką wyobraźnię.\nNiektórzy marzą o tym, by polecieć na Księżyc, zostać sławnym muzykiem, spróbować swoich sił na paryskich wybiegach mody. Każdy z nas o czymś marzy, wciąż snuje plany, które często wydają mu się... nierealne. Niektórym jednak marzenia się spełniają. Martyna Kruk ma dwanaście lat i z dumą może powiedzieć - spełniło się moje marzenie. Kilka miesięcy temu nastolatka wydała swoją pierwszą książkę. Sama zapracowała na swój mały sukces. Sama też dążyła do tego, by jej marzenie się ziściło.\n- Szukałam wydawnictw, które mogłyby wydać moje opowiadanie. Przez długi czas nie było w ogóle odpowiedzi, albo były negatywne, ale wciąż cierpliwie czekałam. Po wielu próbach, w końcu się udało - opowiada dziewczynka. Martyna wraz z rodziną mieszka aktualnie w Norwegii. Jednak szukała polskiego wydawnictwa, które by wydrukowało jej książkę. Kiedy dostała maila z propozycją współpracy od warszawskiej firmy, radości w domu nie było końca.\nMartyna Kruk: Najważniejsze w pisarstwie jest to, by pisać dla siebie. Nie opierać się na modzie\n- Córka skakała ze szczęścia, prawie pod sam sufit, kiedy dostała odpowiedź z wydawnictwa, które specjalizuje się w drukowaniu książek dopiero początkujących pisarzy - wspomina z uśmiechem tata Martyny.\nNie tylko młody wiek pisarki czyni jej książkę wyjątkową. Również okładka i oprawa graficzna mają pewne znaczenie.\nMartyna Kruk: Szukałam wydawnictw, które wydałyby moją książkę. Po wielu próbach udało się!\n- Moja koleżanka zaprojektowała okładkę do mojej książki. Bardzo dobrze rysuje, dlatego wydawnictwo zgodziło się opublikować opowiadanie z jej rysunkami - tłumaczy Martyna.\nJak się pisze książkę?\nDwunastoletnia pisarka swoje pierwsze próby literackie miała już dużo wcześniej, w wieku sześciu lat. Jak sama mówi, kiedy tylko nauczyła się pisać, już miała w głowie gotowy pomysł na książkę.\n- Dużo ćwiczyłam w domu, jednak najczęściej było tak, że zaczynałam jakieś opowiadanie, ale nigdy go nie kończyłam. Pisałam długi czas do przysłowiowej szuflady. Moim wielkim marzeniem było wydanie książki. Dużo czytałam, książki zawsze były obecne w moim domu, dlatego też narodził się w mojej głowie pomysł, by wydać to, co napisałam - komentuje Martyna.\nDebiut młodej pisarki to książka pod tytułem "Bella Rosswerre", która opowiada historię piętnastoletniej dziewczyny, tytułowej Belli, która wychowała się z wilkami. Samo napisanie książki zajęło Martynie około roku.\n- Oczywiście nie pisałam jej cały rok, robiłam sobie przerwy. Bardzo lubię czytać książki fantastyczno-przygodowe, dlatego sama postanowiłam napisać opowiadanie o podobnej tematyce - wspomina dziewczynka. Tytułowa bohaterka książki Martyny to z pozoru zwyczajna nastolatka. O jej niezwykłości świadczy natomiast jej przeszłość.\n- Bella wychowała się w lesie, wśród wilków. Pewnego dnia poznaje prawdę o sobie. Jednak to dopiero początek historii. Moja bohaterka pomoże dwóm wróżkom wrócić do czarodziejskiej krainy. Tam będzie musiała stawić czoła nowym przygodom - tłumaczy młoda pisarka.\nMartyna podkreśla, że podczas spisywania swojego opowiadania nie wzorowała się na konkretnych tytułach.\n- Zdaję sobie sprawę, że są tam motywy, które pojawiały się już w literaturze. Dodałam trochę świata magii do książki, bo aktualnie czytam serię "Harry Potter", którą jestem zachwycona - komentuje dziewczynka.\nHistoria Belli nie jest jednak ostatnią książką, którą młoda autorka chciałaby wydać.\n- Planuję napisać jeszcze drugą część historii dziewczyny, wychowanej wśród wilków, ale teraz jednocześnie pracują nad historią o jeździectwie, czyli mojej drugiej, zaraz po pisaniu, pasji - tłumaczy Martyna Kruk.\nMartyna jednak nie planuje być w przyszłości pisarką, chociaż nie wyklucza tego. Pisaniem zajmuje się teraz hobbystycznie.\n- Od dziewięciu miesięcy trenuję jeździectwo. Konie to bardzo wdzięczny temat, dlatego zamierzam im poświęcić trochę miejsca w moich opowiadaniach - tłumaczy pisarka.\nMłode, zdolne, piszące\nMartyna Kruk to niejedyna młoda pisarka, która spełniła swoje marzenie i wydała książkę. W 2011 roku Alicja Wolniewicz, wówczas dwunastoletnia uczennica szkoły podstawowej, również wydała swoją pierwszą książkę "Psia planeta". Jej debiut literacki opowiada o dwóch psach, które żyją tak jak ludzie, na swojej psiej planecie. Jak sama mówi, pomysł pojawił się wtedy, kiedy w rodzinnym domu zjawił się szczeniaczek.\n- Mamy dwa pupile w domu i ten drugi, starszy wydawał się mi taki odrzucony. Dlatego postanowiłam zrobić z niego bohatera mojej książki, która tak naprawdę miała być na początku krótkim opowiadaniem - tłumaczy Alicja. U obydwu pisarek dużą rolę w wydaniu ich dzieł mieli rodzice, którzy zachęcali je do tego, pokazali, że często książkowy świat jest dużo ciekawszy niż ten komputerowy.\nRady dla przyszłych pisarzy\nJednak napisać książkę to jedno. Tutaj potrzeba głowy pełnej dobrych pomysłów oraz lekkiego pióra. By następnie wydać powieść, trzeba się jednak trochę postarać. Czasem się nie udaje, a czasem wystarczy tylko trochę poczekać.\n- Wielu moich znajomych również pisze dłuższe opowiadania, podobne do moich. Namawiam ich do tego, by spróbowali spełnić swoje marzenia i poszukali wydawnictwa, które wyda ich dzieła - tłumaczy Martyna. - Niech się nie zniechęcają.\nBy szkolić swój warsztat pisarski, warto zapisać się na odpowiednie kursy lub uczestniczyć w zajęciach dla początkujących pisarzy. Te są organizowane w kilku poznańskich szkołach i młodzieżowych domach kultury.\n- Każdy warsztat czegoś uczy. Wiadomo, trzeba jeszcze trenować w domu. Niektórzy z moich uczniów mają lekkie pióro, inni muszą trochę dłużej posiedzieć nad tekstem, popracować. Wszystko zależy od indywidualnych predyspozycji, jednak dobrze pisać można nauczyć każdego - komentuje Agnieszka Warzecha, która poprowadzi warsztat pod hasłem "Młodzi krytycy" w dniach od 18 do 20 sierpnia w Młodzieżowym Domu Kultury nr 2 w Poznaniu.\nJednak gotowego przepisu na sukces nie ma. Oprócz inwencji i chęci trzeba też mieć plan, o czym chce się pisać, czym początkujący pisarz pragnie podzielić się ze swoimi przyszłymi czytelnikami.\n- Pomysły biorą się zazwyczaj z głowy. Kiedy coś mnie zaciekawi, zainteresuje i wydaje mi się ciekawym tematem do opisania, to wiem, że może to być materiał na opowiadanie, a nawet książkę - tłumaczy Martyna.\nDziewczynka mimo sukcesu jest bardzo skromna.\n- Myślę, że najważniejsze w pisarstwie, jest to, by pisać dla siebie. Nie opierać się na obowiązującej modzie, albo nie spełniać oczekiwań innych ludzi. Ważne, by wyrażać siebie w tym, co się robi - komentuje Martyna Kruk.\nMartyna Kruk, "Bella Rossewerre"\nMartyna Kruk wraz z rodziną mieszka w Norwegii, jednak jej debiut literacki został wydany przez polskie wydawnictwo. - Zgłosiłam się do niech sama, nie spodziewałam się jednak, że dostanę pozytywną odpowiedź - wspomina pisarka\nMartyna Kruk książka\nMartyna Kruk Bella Rossewerre\nMartyna Kruk debiut literacki\nMartyna Kruk książka tytuł\nMartyna Kruk debiutancka książka


Jak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras? - http://dobre-piece.letanneur.com.pl/\nJak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras? czyli naprawa nagrzewnic ennik płaszczowo-rurowy Osobny artykuł: Wymiennik płaszczowo-rurowy. Wymienniki płaszczowo-rurowe są jednym z najczęściej spotykanych typów wymienników w przemyśle41. Uniwersalność tego wym\nDodane: 21-04-2019 09:34\nRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuOgólnie o ogrzewaniuOgrzewanie problematycznych przestrzeni, takich jak magazynyZimowo - kilka ciekawostek o ogrzewaniuCo warto wiedzieć o ogrzewaniuOgrzewanie - tego mogłeś nie wiedziećKilka sposobów na ogrzewanie - o nagrzewnicachNagrzewnice, kaloryfery, ogrzewanie - kilka cieplych slówZimowy taras - jak go ogrzać?Nagrzewnice, kaloryfery, ogrzewanie - kilka cieplych slówJak się ogrzać zimową porą?Co warto wiedzieć o ogrzewaniu?Sposoby na ogrzewanie magazynówRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuCo warto wiedzieć o ogrzewaniuPiece, kotły, nagrzewnice - co powinieneś o tym wiedziećOgrzewanie - gorący tematO nagrzewnicachRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuZimowy taras - jak go ogrzać?Piece, kotły, nagrzewnice - co powinieneś o tym wiedziećPoradnik zimowy - ogrzewanieCo warto wiedzieć o ogrzewaniu?Ogrzewanie - zimowy niezbędnikOgólnie o ogrzewaniuOgrzewanie - tego mogłeś nie wiedziećSposoby na ogrzewanie magazynówRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuJak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras?Poradnik zimowy - ogrzewanie


Dwory i Pałace Polski: dwór Poryte Jabłoń I historia i właściciele\nwww.dwory.cal24.pl, autor: Andrzej Łuczyński, 2013 r.\nLokalizacja: województwo podlaskie, powiat zambrowski, gmina Zambrów\ndwór, gorzelnia, magazyn spirytusu, stodoła\n27 styczeń 1984\nZapoznaj się z historią dworu Poryte Jabłoń\nPrzeczytaj więcej informacji o dworze Poryte Jabłoń. Poznaj jego historię. Miłego czytania!\nW 1375 roku Paszko z Radzanowa herbu Prawdzic, chorąży warszawski, później płocki, starosta belski, otrzymał od księcia Janusza I Mazowieckiego, którego był dworzaninem, dwa siedliska w puszczy (in nemore areas duas) zwane Poryte Jabłoń i Izbne w dystrykcie nowogrodzkim.\nOd 1417 roku majątek Poryte Jabłoń należało do Piotra Modzela, który założył tam wieś, o tej samej co majątek nazwie która przez ponad 100 lat była własnością jego potomków. Od nazwy wsi zaczęli się oni nazywać Poryckimi i pieczętowali się herbem Modzele.\nW 1527 roku od Poryckich majątek przejęła rodzina Troszyńskich herbu Rogala, która zarządzała nim przez kolejne stulecie. Kilku przedstawicieli tej rodziny pełniło ważne funkcje. Jan Troszyński w 1496 roku był sędzią łomżyńskim. Od 1564 roku Mikołaj Troszyński był podczaszym łomżyńskim i poborcą z sejmu. Od 1591 roku Piotr Troszyński był podkomorzym łomżyńskim i komisarzem do granic od Prus.\nW drugiej połowie XVII wieku po Troszyńskich właścicielami Porytego stali się Duczymińscy herbu Rogala. Była to rodzina wywodząca się z Duczymina w ziemi ciechanowskiej. Kilku z przedstawicieli tej rodziny było posłami na sejm i podpisywało elekcje królów. W elekcji Jana Kazimierza udział brali: Stanisław Duczymiński, syn Pawła i mąż Zofii z Szujskich, od 1643 roku starosta doliński, a od 1646 roku także ostrołęcki; Wojciech, syn Stanisława; Kazimierz, łowczy ciechanowski od 1661 roku, poseł ziemi nurskiej, mąż N. Podolskiej, ojciec Stanisława, Karola i Heleny, żony Zygmunta Mieczkowskiego, sędziego ziemskiego kolneńskiego; Jan, syn Stanisława i Anny Grzybowskiej, poseł ziemi nurskiej. Elekcję Jana Kazimierza z ziemią nurską podpisali także: Franciszek, Jakub, Konstanty i Wiktoryn, mąż Zuzanny Nieborskiej. Z kolei w elekcji króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego z rodziny Duczymińskich udział brali: Jerzy i Konstanty z ziemi ciechanowskiej, Konstanty z ziemi łomżyńskiej, Krzysztof z ziemi rawskiej i Zygmunt z ziemi wyszogrodzkiej.\nW XVIII w. majątek porycki trafił do Marcina Zbierzchowskiego herbu Grzymała, podwojewodziego łomżyńskiego.\nW 1771 r. majątek został zakupiony przez Antoniego Mleczko herbu Korczak. Antoni był synem Kazimierza Romana Mleczko. Nie wiadomo czy jego matka pochodziła ze Zbierzchowskich, w każdym razie w 1771 roku Marcin Zbierzchowski zrobił „donację dóbr całkowitych: Poryte, Zbrzeźnica i Śledzie w ziemi łomżyńskiej”. Antoni był elektorem Stanisława Leszczyńskiego w 1733 roku. Od 1757 roku pełnił funkcję stolnika inflanckiego. Przez długi czas administrował tzw. państwem siemiatyckim Anny z Sapiehów ks. Jabłonowskiej, wojewodziny bracławskiej. Około 1740 roku Antoni ożenił się z Joanną Moczulską. Miał z nią pięcioro dzieci: Kazimierza Romana (ur. w 1742 roku), Piotra Heliodora (ur. w 1744 roku), Józefa Eustachego (ur. w 1746 roku), Antoniego Ignacego (ur. w 1747 roku) i Annę Scholastykę (ur. w 1743 roku). Po śmierci Antoniego Mleczki właścicielem poryckich dóbr zostali Piotr Heliodor i Kazimierz Roman.\nNajstarszy z synów, Kazimierz, był elektorem króla Stanisława Augusta, podkomorzym KJM, komisarzem wojskowym i cywilnym ziemi łomżyńskiej. Ożenił się z Różą Czosnowską, córką Józefa Czosnowskiego, miecznika trembowolskiego. Miał z nią pięciu synów: Marcina, Ksawerego, Antoniego, Ferdynanda i Eustachego oraz dwie córki: Wiktorię (ur. w 1773 roku) i Salomeę. Kazimierz był właścicielem Borychowa na Podlasiu oraz Zbrzeźnicy w ziemi łomżyńskiej. Posiadał także dobra Wybrany, Krupy, Kozaki, Leśnica, Otole i Klinówka, które dostał od teścia.\nDrugi z synów Antoniego, Piotr Heliodor, podobnie jak brat był elektorem Stanisława Augusta. Od 1779 roku był skarbnikiem, od 1781 roku wojskim, a następnie od 1790 roku miecznikiem ziemi mielnickiej. Odziedziczył po ojcu dobra w ziemi łomżyńskiej – Poryte oraz części we wsiach szlacheckich: Śledzie, Konopki, Pruszki, Klimasze na Podlasiu. W 1792 roku ożenił się z Barbarą Wielądkówną, córką Franciszka Wielądka, łowczanką inflancką. Miał z nią czworo dzieci – Onufrego Tadeusza (ur. w 1795 roku), Jana Chrzciciela Apolinarego Paulina (ur. w 1800 roku), Józefę (ur. w 1800 roku) i Krystynę.\nBracia zarządzali Porytem razem aż do 1804 roku, kiedy to nastąpił podział majątku. Kazimierz przejął wtedy Zbrzeźnicę i Poryte. Piotr zmarł 26 września 1813 roku i został pochowany w kościele w Puchałach.\nKazimierz Mleczko zmarł w 1809 roku. Dobra Poryte odziedziczył po jego śmierci Eustachy Mleczko, najmłodszy z synów. Około 1810 roku ożenił się on z Józefą Łuckiewicz, córką Jana Łuckiewicza i N. Jundziłł herbu Łabędź. W 1810 roku urodziła im się córka Kornelia, a dwa lata później syn Henryk.\nPoryte należało do Eustachego do 1834 roku, kiedy to sprzedał je swojemu kuzynowi Onufremu Tadeuszowi Mleczce. Onufry w latach 1824-1830 pracował przy budowie Kanału Augustowskiego, a w latach 1844-1845 przy kolei warszawsko-wiedeńskiej jako przedsiębiorca i administrator ze strony Banku Polskiego. Był właścicielem dóbr Ciszewo pod Augustowem. 8 maja 1832 roku ożenił się w warszawskiej parafii św. Krzyża z Aleksandrą Weroniką Justyną Pruszak herbu Leliwa, córką Aleksandra Pawła Pruszaka (podkomorzyca pomorskiego) i Marianny Skarzyńskiej herbu Bończa (kasztelanki Królestwa). Żona wniosła mu w posagu dobra sochaczewskie – Żuków, Chodaków, Gawłów i Ożarów. Małżeństwo miało jedną córkę Marię, która w dzieciństwie zmarła w Neapolu. Onufry zmarł 19 sierpnia 1853 roku w Bieniewie, pochowany został w kościele w Żychlinie.\nPo Onufrym majątek w Porytem przejął jego młodszy brat Jan Chrzciciel Apolinary Paulin Mleczko. Posiadał również dobra w Zbrzeźnicy, Jakaci i Pstrągach. Był sędzią pokoju powiatu łomżyńskiego (nominowany 15 lipca 1847 roku), prezesem wyborów dyrekcji Łomżyńskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. Około 1820 roku wziął ślub z Konstancją Downarowicz herbu Przyjaciel, córką Jana Downarowicza i Józefy Narzymskiej. Urodziło im się dwoje dzieci – Jan i Wanda. Jan Apolinary zmarł w 1869 roku.\nW czasie, kiedy majątek należał do Mleczków, w 1852 roku wybudowano na jego terenie gorzelnię z kotłem parowym o mocy 12 koni.\nW 1858 roku Jan Chrzciciel Mleczko sprzedał folwark z wsią Stefanowi Sylwestrowi Teodorowi Skarbek-Woyczyńskiemu herbu Awdaniec. Stefan urodził się 31 grudnia 1832 roku w Ławsku. Jego rodzicami byli Jan Paulin Skarbek-Woyczyński, oficer Korpusu Inżynierów b. Wojsk Polskich i uczestnik powstania listopadowego oraz Józefa Kisielnicka herbu Topór. 21 listopada 1858 roku wziął w Kroczewie ślub z Zofią Czarnowską herbu Grabie, córką Józefa Tomasza Czarnowskiego, sędziego pokoju okręgu płockiego i kolatora kościoła kroczewskiego i Wandy Okońskiej. Małżeństwo doczekało się dziewięcioro dzieci: Stanisława (ur. w 1860 roku), Marii (ur. w 1861 roku), Julii (ur. w 1863 roku), Stefanii (ur. w 1864 roku), Tadeusza (ur. w 1867 roku), Jana Józefa (ur. w 1868 roku), Zofii Antoniny (ur. w 1870 roku), Józefa (ur. w 1872 roku) i Wandy (ur. w 1873 roku). Stefan należał do Towarzystwa Rolniczego w Królestwie Polskim.\nKiedy w 1863 roku wybuchło powstanie styczniowe, Stefan bardzo się w nie zaangażował. Został jednym z jego organizatorów na ziemi łomżyńskiej. Już na kilka lat przed jego wybuchem nie krył swojego antyrządowego nastawienia i działalności. Kiedy w pod koniec września 1861 roku w powiecie łomżyńskim odbyły się wybory do rad miejskich i powiatowych, Stefan wszedł w skład tych organów. W 1863 roku został wybrany na delegata okolicznej szlachty do Warszawy. Po wybuchu powstania przez pewien czas był naczelnikiem powiatowym żandarmerii. Kiedy w sierpniu 1863 roku aresztowano i osadzono w Łomży Władysława Wilhelma, pełniącego funkcję naczelnika cywilnego powiatu łomżyńskiego, Woyczyński natychmiast ruszył mu na ratunek i pomógł zbiec z aresztu. Następcą Wilhelma został Adolf Litwiński, wcześniejszy organizator powstania w powiecie ostrołęckim, zaś jego pomocnikiem Stefan Woyczyński. Po upadku powstania w 1864 roku Woyczyńskiego i innych ziemian aresztowano. Wcześniej był objęty tajnym nadzorem. Został zwolniony dopiero na rozkaz Michaiła Murawjowa, generała-gubernatora wileńskiego, po zapłaceniu dużej kontrybucji. Majątek Woyczyńskiego obłożono dodatkowymi podatkami.\nMałżeństwo Woyczyńskich postanowiło w Porytem wybudować swoją siedzibę. W 1860 roku rozpoczęli budowę dworu. Wraz z nim powstały nowe, obszerne zabudowania gospodarcze. Wkrótce majątek Woyczyńskich stał się największym i najprężniej działającym w okolicy. W 1881 roku dobra Poryte Jabłoń wraz z wsią i folwarkiem Pruszki Jabłoń liczyły 2371 mórg powierzchni całkowitej. W skład tego wchodziło 919 mórg gruntów ornych i ogrodów, 481 mórg łąk, 181 mórg pastwisk, 720 mórg lasu i 71 mórg nieużytków. Na ich terenie majątku znajdowało się 13 budynków murowanych i 21 drewnianych. W rolnictwie stosowano płodozmian cztero- i siedemnastopolowy. Wartość produkcji gorzelni przy zatrudnieniu dziewięciu robotników w 1904 roku wynosiła 17100 rubli, w 1905 roku przy sześciu robotnikach wyprodukowało spirytus na kwotę 18000 rubli, zaś w 1906 roku obrót roczny wynosił już 25000 rubli.\nZofia Woyczyńska zmarła w 1874 roku w wieku zaledwie 34 lat. Na cmentarzu w Zambrowie znajduje się kaplica grobowa Woyczyńskich wybudowana ok. 1870 roku.\nW 1876 roku Stefan został sędzią gminnym IV okręgu powiatu łomżyńskiego. Zasiadał w zarządzie powstałego w 1899 roku Towarzystwa Rolniczego w Łomży.\nW 1884 roku w źródłach jako właściciel Porytego pojawia się również Henryk Malinowski, syn Piotra Malinowskiego i Józefy Klukowskiej. Był członkiem dyrekcji szczegółowej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w guberni łomżyńskiej. W 1850 roku w Wąsoszu wziął ślub z Ludwiką Nepomuceną Zofią Skarbek-Woyczyńską, siostrą Stefana Woyczyńskiego. Urodziło im się dwoje dzieci – Józefa (ur. w 1850 roku) i Bolesław Tadeusz (ur. w 1870 roku).\nW prowadzeniu gospodarstwa Stefanowi pomagało dwóch najstarszych synów – Stanisław i Tadeusz. Stanisław w 1888 roku ożenił się z Konstancją Widacką (ur. w 1860 roku) i miał z nią troje dzieci – Zofię (ur. w 1886 roku), Stefana (ur. w 1890 roku) i Stanisława (ur. w 1890 roku). Działał w Radzie Łomżyńskiego Towarzystwa Rolniczego. Był członkiem Towarzystwa Oświaty Narodowej. Osiadł w majątku w Starej Łomży. Tadeusz 25 lipca 1903 roku wziął ślub z Zofią Iwanicką, córką Władysława Iwanickiego i Zofii Wessel herbu Rogala. W 1912 roku urodził im się syn Stanisław. Tadeusz był dyrektorem Oddziału Handlowego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego i przewodniczącym Komitetów do spraw Gorzelnictwa i Hodowli Koni. 3 lutego 1897 roku w dobrach Tadeusza odbyło się polowanie, na którym "w piętnaście strzelb zabito 64 zające, jednego wilka i kilkanaście cietrzewi".\nW 1910 roku na konkursie mleczarskim ogłoszonym przez Warszawskie Towarzystwo Mleczarskie, masło z mleczarni dworskiej Tadeusza Woyczyńskiego jako jedyne spośród nadesłanych okazów uzyskało najwyższy tytuł "wyborowe". W konkursie brano pod uwagę smak, zapach, wyrobienie, spójność i wygląd produktu.\nTadeusz dostał dobra między 1890 a 1897 rokiem. W 1916 roku Tadeusz Woyczyński sprzedał Poryte Jabłoń Fortunatowi Zdziechowskiemu herbu Rawicz (za pieniądze ze sprzedaży otworzył fabrykę linoleum na warszawskim Solcu). Urodził się on 1 lutego 1868 roku w Nowym Polu koło Rakowa jako syn Edmunda Zdziechowskiego i Heleny Pułjanowskiej. Ożenił się z Janiną Radogost-Uniechowską herbu Ostoja, córką Franciszka Radogost-Uniechowskiego i Wiktorii Szafnagel. Urodziło im się troje dzieci – Wiktoria Paula (ur. w 1894 roku), Edward (ur. w 1896 roku) i Janusz (ur. w 1899 roku). Był członkiem dyrekcji głównej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Kielcach w dekadzie 1900, a potem został prezesem. Od 1928 roku należał do Komisji Rewizyjnej przy Towarzystwie Zachęty do Hodowli Koni w Polsce. Po I wojnie światowej sprzedał swój dziedziczny majątek w Nowym Polu i wraz z rodziną przeniósł się do kieleckiego, gdzie kupił kilka majątków – Kłonów, Rogów, Józefów i Rzędowice, w których osiadł. 22 maja 1918 roku rodzinę spotkała tragedia – w wieku 22 lat zginął tragicznie Edward - został zastrzelony podczas powrotu z polowania. Janina zmarła 12 października 1929 roku w wyniku zapalenia płuc, którego nabawiła się w drodze do Porytego, gdzie miała zajmować się nowo narodzonym trzecim wnukiem. Po jej śmierci Fortunat przeprowadził się do Warszawy. Tam doznał udaru mózgu i zmarł 23 listopada 1932 roku. Małżonkowie zostali pochowani w Książu Wielkim.\nMajątek w Porytem Fortunat przeznaczył na posag dla swojej jedynej córki, Wiktorii Pauli, a właściwie Grażyny - uparła się, aby imię to przyjąć na bierzmowaniu, co nie wszystkim się podobało, bo było uznawane z pogańskie. Kiedy dopięła swego, używała już tylko tego imienia i przez wielu była kojarzona tylko z nim. Grażyna uczęszczała do gimnazjum zakonnic w Zbilitowskiej Górze, gdzie za wzorową naukę i posłuszeństwo otrzymała medal z Matką Boską i Sercem Chrystusa. Następnie ukonczyła studia w Belgii. Po zakończeniu nauki i powrocie do domu poznała swojego przyszłego męża, Aleksandra Augusta hr. Dzieduszyckiego herbu Sas, urodzonego 26 lipca 1901 roku w Aksmanicach syna Andrzeja hr. Dzieduszyckiego i Heleny Sulikowskiej herbu Sulima. Ukończył on krakowskie gimnazjum, a następnie studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Obronił z wyróżnieniem doktorat z zakresu prawa międzynarodowego. Był członkiem i przewodniczącym Towarzystwa Polsko-Węgierskiego. Był rotmistrzem rezerwy w kawalerii. Kochał konie - prowadził remonty konne dla wojska stacjonującego w Zambrowie. Od 1926 roku był Aleksander członkiem Zarządu Towarzystwa Zachęty do Hodowli Koni w Polsce. Jednak największą jego pasją było rolnictwo - napisał nawet rolniczy słownik polsko-angielski.\n17 sierpnia 1922 roku para pobrała się. W Porytem na świat przyszło ich dwoje dzieci – Maurycy Józef Andrzej (ur. w 1925 roku) i Teresa (ur. w 1927 roku). Najmłodszy syn, Krzysztof Maria Fortunat (ur. w 1929 roku) urodził się w Warszawie. Gdy Grażyna była w trzeciej ciąży, w lutym 1929 roku uczestniczyła w niebezpiecznym zdarzeniu, z którego ledwie uszła z życiem. Napadnięto na rodzinę administratora ich majątku podczas jego nieobecności. Ciężarna kobieta pobiegła na pomoc. Na miejscu zastała żonę administratora w kałuży krwi. Udało jej się zabrać stamtąd ich ranną córeczkę i uciec, mimo, że została ostrzelana przez bandytów podczas ucieczki.\nAleksander przyczynił się do znacznego rozwoju majątku. Prężnie działała w nim gorzelnia, hodowla pszczół, owiec, sadownictwo. Wykorzystał także sporą powierzchnię gruntu, który uchodził za nieużytki - wybrał torf z torfowisk i założył na nich stawy rybne, zajmujące pokaźną część majątku. Hrabia Dzieduszycki nadał stawom rybnym imiona swojej rodziny i zwierząt. I tak największy staw nazywa się do dzisiaj Aleksander, drugi co do wielkości – Grażyna i dalej odpowiednio: Kowale, Fortuna, Orlik, Kajtek, Bezimienny, Moryś. Założył także serowarnię, w której produkował tzw. sery litewskie. Prowadził hodowlę mleczną i mięsną bydła oraz trzody i drobiu. W 1926 roku majątek uszczuplił się o 100 hektarów, podlegających przymusowemu wykupowi na podstawie ustawy o reformie rolnej, a w 1927 roku o kolejnych 15 hektarów.\nGrażyna udzielała się społecznie - zajmowała się szkołą podstawową, utworzyła w niej bibliotekę, prowadziła naukę czytania i religii dla okolicznych dzieci.\nPo wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 roku, Aleksander został wcielony do wojska jako porucznik kawalerii ułanów. Walczył na polach Porytego. Po przegranych walkach udało mu się dzięki pomocy ludności ze swojego majątku i okolicy ukryć przed Niemcami. Dostał rozkaz, że jako adiutant generałowej Sikorskiej ma ją dostarczyć do Francji. Jednym z ostatnich samolotów odleciał z Polski przez Rumunię do Francji. Zaciagnął się tam do wojska, następnie został przerzucony do Szkocji i pozostał tam do końca wojny. Nigdy nie został wysłany na front i nie brał udziału w żadnych walkach. Po wojnie, kiedy Anglicy rozwiązali polskie wojsko Aleksander i ok. 300 innych żołnierzy wyjechał do Afryki Południowej. Prowadził tam dwojaką działalność gospodarczą - miał sklep jubilerski w Johanesburgu oraz sklep kolonialny na prowincji. Ze względów zdrowotnych zdecydował się na początku lat 60. wrócić do Europy, do Wielkiej Brytanii. Kupił tam kamienicę, w której mieszkał do końca życia. Prowadził szeroko zakrojoną działalność społecznikowską wśród polonii. Był jednym z założycieli Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego w Londynie.\nNa początku 1940 roku Grażyna wraz z dziećmi opuściła Warszawę i zamieszkała u brata, Janusza Zdziechowskiego, w rodzinnych Rzędowicach w kieleckim. Przeczekała tam wojnę. Kiedy w 1945 roku do kraju wkroczyła Armia Czerwona, Grażyna opuściła Rzędowice i zamieszkała u znajomych w Krakowie, potem w Warszawie. Dopiero po 1960 roku mogła wyjechać do Wielkiej Brytanii. Nie chciała tam jednak zamieszkać na stałe w przeciwieństwie do męża. Aleksander Dzieduszycki zmarł 10 czerwca 1971 roku w Londynie. Grażyna zmarła 4 października 1986 roku. Została pochowana na warszawskich Powązkach.\nMaurycy Dzieduszycki w czasie wojny wstąpił do AK, był zaangażowany jako łącznik w leśnych oddziałach. Po jej zakończeniu aresztowano go w Krakowie i osadzono w Więzieniu Montelupich. Udało mu się stamtąd uciec i przez "zieloną granicę" przedostać do Czechosłowacji. Tam niestety ponownie został złapany i przekazany polskiemu UB. W 1947 roku znów podjął próbę ucieczki - ukrył się w ładowni angielskiego statku i odpłynął do Wielkiej Brytanii, gdzie przebywał jego ojciec. Zmarł 8 sierpnia 1993 roku, został pochowany na warszawskich Powązkach.\nKrzysztof Dzieduszycki studiował w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W styczniu 1949 roku razem z matką został aresztowany. Powodem zatrzymania było znalezienie przez UB w ich mieszkaniu zabytkowego, niedziałającego pistoletu. W uzasadnieniu wyroku jednak sędzia zwrócił uwagę w szczególności na jego szlacheckie pochodzenie i fakt bycia studentem, co czyniło go wrogiem Polski Ludowej. Grażyna spędziła rok w więzieniu we Wronkach. Krzysztof został skazany na 10 lat więzienia, został wypuszczony po 2 latach. Krzysztof zmarł 25 października 1952 roku, prawdopodobnie w wynki powikłań zdrowotnych po pobycie w więzieniu. Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim.\nWracając do wojennych losów majątku… Jesienią 1939 roku majątek zajęły wojska rosyjskie. Wg przekazów miejscowej ludności, pierwszym co zrobili Rosjanie po wejściu do majątku było spuszczenie wody ze stawów i zmarnowanie mnóstwa ryb. Następnie zjedli konie. Zerwali także dworskie podłogi i palili je przed budynkiem. Podczas okupacji majątek został przejęty przez rząd niemiecki, który utworzył tam państwowe gospodarstwo rolne i naprawił szkody wyrządzone przez Rosjan. We dworze zamieszkali niemieccy oficerowie. Odbywały się w nim spotkania wysoko postawionych dygnitarzy niemieckich z rosyjskimi. Na terenie majątku utworzono lądowisko dla dwupłatowców. W sierpniu 1943 roku przyjechał do nich minister III Rzeszy, Alfred Rosenberg. W tym samym czasie oddział AK zaatakował i zdobył dwór. Partyzanci nie zdawali sobie sprawy z kim mają do czynienia i nie wzięli Rosenberga do niewoli. W listopadzie 1944 roku majątek w Porytem liczył 1007,5 ha. W jego skład wchodziło 394,49 ha gruntów ornych, 139,82 ha łąk, 13,44 ha pastwisk, 12,39 ha torfowisk, 367,67 ha lasu, 13,87 ha ogrodów, 122 ha stawów rybnych oraz 37,12 ha dróg i podwórza. Niemcy wycofując się z Porytego zabrali ze sobą cały sprzęt rolny, bydło, konie, wyposażenie dworu - porcelanę, zastawę, obrazy, srebra (po wojnie Aleksander Dzieduszycki przebywający w Wielkiej Brytanii próbował poprzez kancelarię odzyskać skradzione mienie i dostać odszkodowanie, jednak z marnym skutkiem). Po wojnie majątek przeszedł na własność Skarbu Państwa. Rozparcelowano 286 ha, 300 ha przejęły Lasy Państwowe, na reszcie utworzono PGR. Dwór przeznaczono na mieszkania dla pracowników gospodarstwa. Następnie mieściła się w nim też szkoła podstawowa, przedszkole, stołówka i biuro. W 1973 roku szkoła przeniosła się do innego budynku, a dwór zaadaptowano na świetlicę. We dworze utworzono także masarnię, co pogłębiło jego dewastację - ogromne ilości tłuszczu wieprzowego zatkały rury kanalizacyjne, przez co zaczęła wybijać z nich woda, która całkowicie zalała piwnicę. Dopiero interwencja rodziny Dzieduszyckich u białostockiego konserwatora zabytków spowodowała wstrzymanie działalności masarni oraz eksmisję pozostałych we dworze pracowników PGR.\nPo upadku PGR na początku lat 90. XX wieku dwór przeszedł na własność Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Nadal pomieszkiwali w nim jego dawni lokatorzy. Od Agencji budynek wydzierżawiła osoba prywatna. Obecnie stoi on pusty, z zamurowanymi oknami.\nDwór w Porytem Jabłoni usytuowany jest na lewym, zachodnim brzegu rzeki Jabłonki. Jest to budynek w stylu neorenesansowym z elementami gotyku, w stylu willi toskańskiej, murowany z cegły, otynkowany. Ma kształt nieregularnej bryły, wzniesionej na planie wydłużonego prostokąta. Składa się z siedmioosiowej części parterowej i poprzecznej do niej, trójosiowej części piętrowej. Obie te części mają osobne, dwuspadowe dachy. Na elewacji frontowej znajduje się trójosiowy ryzalit, ujętym w narożach w pseudopilastry. Jest tam mieszkalne piętro, nakryte osobnym dachem, który jest poprzeczny do głównej kalenicy.\nPrzy dworze znajdowały się dwa podwórza gospodarcze. Na prawo od alei dojazdowej znajdowało się to starsze, a nim spichlerz, wozownia, kuźnia, stodoła i dwie owczarnie – niestety żaden z tych budynków nie zachował się do naszych czasów, zostały zdewastowane i rozebrane po wojnie. W południowo-wschodniej części założenia folwarcznego wytyczono drugie podwórze. Znajdowała się na nim gorzelnia z wysokim kominem, dwie obory, magazyn spirytusu, chlewnia i budynek gospodarczy. Pomiędzy tymi dwoma podwórzami stała stajnia. Przy drodze dojazdowej na podwórze znajdowały się domy dla służby. Obecnie budynki te popadają w ruinę.\nWiadomym jest, że dwór wybudował Stefan Woyczyński. Kwestią sporną jest jednak jego datowanie. Istnieje kilka teorii na ten temat.\nPierwsza z nich mówi, że dwór w Porytem Jabłoni powstał w latach 1860-1862. Woyczyński miał się wzorować na projekcie Henryka Marconiego, zamieszczonym w „Dzienniku Polytechnicznym” w 1860 roku:\n„Dom wiejski, zbudowany podług projektu Radcy Budowniczego P. Marconi, należy do domów obywatelskich większego rozmiaru, tj. środkujących między dworem zwyczajnym a pałacem. Styl włoski odrodzenia uwydatniony najbardziej w głównym froncie utrzymany jest ze wszystkich stron, tak pod względem kształtów ogólnych jak i szczególnych, co właśnie jest nader ważnem i trudnem przy projektowaniu budynków, które stać mają w miejscach ze wszystkich stron odsłoniętych. Podział na części niejednostajnej wysokości przerywa tu linije poziome, które inaczej byłyby zbyt długie i monotonne względnie do rozmiarów ogólnych, a nadto budowla zyskuje przez to postać lekką i ożywioną. Nadając swobodny ruch linjom i pozbywając się tym sposobem, surowej powagi klasycznego stylu, autor temu samemu uniknął potrzeby zachowania ściśle symetrji, która nadto bardzo daje się pogodzić z wewnętrznym rozkładem budynków, podobnego jak niniejszy przeznaczenia. Co do rozkładu, ten obok dogodności pod względem rozmiaru, oświetlenia, ogrzania i kommunikacji pokoi, posiada przymiot nader ważny dla projektów przeznaczonych na wieś, to jest prostotę, która o wiele ułatwia wykonanie. Pokoje przeznaczone do ciągłego użytku familji pomieszczone są wszystkie na jednym poziomie, to jest na parterze, z tych część gospodarska jest zupełnie nie zależną od pokoi przeznaczonych do przyjmowania gości, służba ma łatwą komunikację z pokojami, z dziedzińcem, oraz z kuchnią i z pralnią pomieszczonymi w suterenach; piętro zaś może być dowolnie użyte stosownie do potrzeby. Co się tyczy konstrukcji, ta jest zupełnie prosta, tak co do roboty mularskiej jak i ciesielskiej, a zaprojektowane w głównej części budowli, na parterze, wszystkie ściany murowane, bez żadnych ścian pruskich i forsztowań, zapewniają trwałość, którą powinny posiadać domy stawiane nie na spekulację, lecz dla użytku własnego i następnych pokoleń.”\nBadacze nie sądzą, aby Woyczyński zdążył w tak krótkim czasie wybudować dwór, zwłaszcza w okresie kiedy był zaangażowany w przygotowywanie powstania styczniowego. Uważa się, że rezydencje w stylu renesansu toskańskiego upowszechniły się dopiero w latach 70. XIX wieku. Kolejnym argumentem, który nakazuje przesunąć datowanie obiektu jest jego dekoracja. Szczyty zdobione fryzem arkadowym i ścianki kolankowe na parterze pojawiły się dopiero w latach 80. XIX wieku. W ekspertyzie techniczno-budowlanej dworu przygotowanej przez PKZ jako datę budowy wymienia się 1882 rok, jednak nie wiadomo na podstawie jakich przesłanek autor doszedł do takiego wniosku. Z kolei w materiałach Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków podany jest 1905 rok, jednak wydaje on się trochę przesadzony i możliwe, że powiązany jest z przebudową obiektu. Dlatego najbardziej prawdopodobnym jest, że dwór w Porytem Jabłoni powstał na początku lat 80. XIX wieku.\nBoniecki A., Herbarz polski, T. III, Warszawa 1900, s. 314.\nDobroński A., Infrastruktura społeczna i ekonomiczna guberni łomżyńskiej i obwodu Białostockiego (1866-1919), (w:) Rozprawy Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 1979, s. 180.\nDunin Borkowski J.S.T, Spis nazwisk szlachty polskiej, Lwów 1887, s. 331, 466.\nDziennik Polytechniczny (1860) posz. 6.\nDziennik Powszechny. 1832, nr 104.\nElektorów Poczet którzy niegdyś głosowali na elektóv Jana Kazimierza roku 1648, Jana III. roku 1674, Augusta II. roku 1697, i Stanisława Augusta roku 1764, ułożył i wydał Oswald Zaprzaniec z Siemuszowej Pietruski, Lwów 1845, s. 76.\nGazeta Warszawska, 1876, nr 158.\nGazeta Świąteczna, 1899, nr 49.\nGazeta Świąteczna, 1927, nr 5.\nGłos: dziennik polityczny, 1917, nr 214.\nHerbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., Tom III, Lipsk 1839, s. 432.\nHerbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., Tom IX, Lipsk 1842, s. 122.\nLista członków Towarzystwa Rolniczego w Królestwie Polskiem w roku 1861, Towarzystwo Rolnicze w Królestwie Polskim, s. 108.\nKsięga Adresowa Przemysłu Fabrycznego w Królestwie Polskiem na lata 1904, 1905, 1906, Warszawa 1906.\nKurjer Warszawski, 1847, nr 208.\nKurjer Warszawski, 1853, nr 217.\nKurjer Warszawski, 1884, nr 114b.\nKurjer Warszawski, 1897, nr 37.\nKurjer Warszawski, R. 78, 1898, nr 116.\nKurjer Warszawski, 1910, nr 344.\nKurjer Warszawski, 1926, nr 11.\nMleczko S., Mleczko, Raczko, Saczko i Łyczko. Przyczynek do kwestyi ustalania się nazwisk szlacheckich w XV wieku, Lwów 1912, s. 25-32.\nProgram opieki nad zabytkami Miasta Zambrów na lata 2016-2019, Zambrów 2016, s. 47-48.\nRody i Rodziny Mazowsza: Dzieduszyccy z Porytego i Dębinek, cz. 1 - audycja w Radio Dla Ciebie, 23.12.2017.\nRody i Rodziny Mazowsza: Dzieduszyccy z Porytego i Dębinek, cz. 2 - audycja w Radio Dla Ciebie, 25.12.2017.\nSamusikowie K.J., Dwory i pałace Polski północno-wschodniej, Białystok 2015, s. 156-157.\nSamusikowie K.J., Wzorcowy dom obywatelski (w:) Spotkania z Zabytkami, Tom 24, Numer 5 (159) (2000) s. 25-26.\nSchirmer M.K., Dwory i majątki ziemskie w okolicach Łomży. Wielka własność ziemska w powiecie łomżyńskim ze szczególnym uwzględnieniem założeń rezydencjonalnych, Warszawa 2007, s. 181-187.\nSłownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VIII, Warszawa 1887, s. 833.\nSłownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XV, cz. 2, Warszawa 1902, s. 498\nSpis Alfabetyczny Obywateli Ziemskich Królestwa Polskiego ze wskazaniem ostatniej stacji pocztowej, Warszawa 1909, s. 137.\nUruski S., Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. T.11, Warszawa 1914, s. 147-149.\nWiadomości Wyścigowe. Organ urzędowy do spraw wyścigów konnych. Rok IV, nr 1, 1929.\nZugaj L. Powiat zambrowski – historia i współczesność, Zambrów 2012.\nŻurowski M., Wstęp do Monografii Gałęzi Kresowej Rodu Zdziechowskich z Zdziechowa herbu Rawicz, Montreal 2002, s. 10-15.\nŻychliński T., Złota księga szlachty polskiej. R.1 Poznań 1879.\nOpracowała: Aleksandra Szafrańska-Dolewska, zdjęcia: www.dwory.cal24.pl, autor: Andrzej Łuczyński, kwiecień 2013 r. (udostępniono za zgodą autora).\nZdjęcia dworu Poryte Jabłoń


Concrete mattress : Błyskawiczny Blog\non Wrz - 14 - 2020\nwith Możliwość komentowania Concrete mattress została wyłączona so far\nWybór odpowiedniego dywanu uzależniony jest od preferencji nabywcy. Szeroki wybór artykułów na rynku nie upraszcza jednak tego, chociaż daje szereg możliwości. Przy doborze należy uwzględnić przede wszystkim funkcje, jakie powinno spełniać pokrycie podłogi. W zależności od tego, czy ma ona dotyczyć wygłuszania, ocieplania, lub również dekoracji możemy przystosować dobrą wielkość i materiał. Warto też zwrócić szczególną uwagę na wielkość pokoju. Do niewielkich pomieszczeń odpowiednie są duże i jasne Gccm. Tworzą one przytulne wnętrze, a jasna barwa na domiar tego powiększa optycznie przestrzeń. Do gigantycznych pomieszczeń polecane są średniej wielkości dywany, natomiast małe pozwalają na wyodrębnienie przestrzeni (na przykład aneksu kuchennego, czy części sprzyjającej wypoczynkowi). Jeśli zależy nam, by osiągnąć wrażenie ładu i harmonii, należałoby utrzymać dywan w kolorystyce podobnej do reszty pokoju. Tudzież chcąc skomponować nowoczesne i oryginalne wnętrze, można skorzystać z dzisiejszych wzorów o niebanalnej kolorystyce.\nBlog - zakładanie t\nStrona - podział majątku - Blog on-line i Serwis Sklepy z ...\nPortal - strzyżenie\nBlog - wieliczka - Blog online i Blog Aby uświadomić sobie ...\nPortal - nauka gry na gitarze - Serwis on-line i ...\nThe sims 4 kody - Portal on-line i Strona on-line. Pośród ...\njaka wypożyczalnia klimatyzacji Olszty Sklep dla każdego numizmatyka - monety, odznaczenia, medale, skup banknotów Zielona Góra akcesoria numizmatyczne, abonament numizmatyczny, sklep numizmatyczny Warszawa


» Kosmetyki avon,darmowe próbki\n(1) Darmowe próbki - dla majsterkowiczów (2) Darmowe próbki - dla mamy i niemowląt (14) Darmowe próbki - dla ogrodników (3) Darmowe\n» Darmowe probki kosmetykow\nDarmowe testery, Darmowe probki kosmetykow Dbanie o cerę to codzienność. Wszystkie pragniemy, by nasza skóra była dobrze pielęgnowana, odświeżona, nawilżona i gładka. Zapraszamy do konkursu, w którym można wygrać zestawy do pielęgnacji cery.\nOferta naszego serwisu gsm kierowana jest do osób, które cenią sobie komfort i wygodę. W naszym asortymencie znajdziecie wszelkiego typu akcesoria gsm. Tym samym każdy z Państwa wybrał najbardziej odpowiedniego sprzedawcę w sieci. Chcąc zapewnić Państwu komfort i bezpieczeństwo zakupów, nasza hurtow\n» dzien Na konkurs dziecka -


klaudiaaa90 | 2012-01-22\nW porównaniu do innych książek Cobena, które ubustwiam i wciąż będę czytać, nie patrząc na nic, ta wydaje się "przeciętna" choć dla tego pisarza jest trudnym, aby to osiągnąć, to tak się właśnie stało. Historia choć wciągająca i nie przewidywalna od razu, jak często w sensacjach się dzieje, ciągnie się... Co prawda przeczytałam ją "na dwa razy" mimo wszystko musiałam się zmusić by doczytać ją do końca. Nie wiem czy to przez to, że Harlan przyzwyczaił mnie do mojego ulubionego bohatera, którym jest Myron Boltiar i którego tu zabrakło. Czy może cała historia nie miała "tego czegoś" czego od niego oczekiwałam.\nMimo wszystko książka warta przeczytania ;) Polecam wszystkim lubiącym sensacje ;)


Rywalizacja o organizację Expo 2010 | Organizacja expo\nRywalizacja o organizację Expo 2010\nDo rywalizacji o zorganizowanie Expo 2010 stanął nasz polski Wrocław. Niestety, poniósł on sromotną porażkę, ponieważ odpadł już w pierwszej turze głosowania nad kandydatami. Zdecydowanie woleli oni chiński Szanghaj, który zwyciężył we wszystkich turach plebiscytu.\nOprócz dwóch wspomnianych miast, do rywalizacji stanęły również Moskwa, Yeosu (Korea Południowa) oraz Querétaro (Meksyk). Do ostatniej rundy zakwalifikowało się miasto koreańskie, co dobitnie świadczy o potędze tak zwanych Azjatyckich Tygrysów, czyli między innymi Chin i Korei Południowej.\nZ pewnością, zwolennikom organizacji Expo 2010 we Wrocławiu było przykro, że ich starania nie przyniosły pożądanych efektów. Trudno jednak powiedzieć, że zwycięstwo w tym plebiscycie by się nam opłaciło. Zwycięskie Chiny wydały na organizację imprezy prawie sześćdziesiąt miliardów dolarów. Jeśli chcielibyśmy zrobić Expo o porównywalnej skali, to z pewnością dopłacilibyśmy do tego interesu, bo trudno byłoby liczyć na osiągnięcie jakiegokolwiek zysku.


Od lat szkolnych jesteśmy z Pitagorasem i jego twierdzeniem na temat boków trójkąta za pan brat i prawie każdy, w swoim czasie, musi nauczyć się równania„a² +b²=c²”. Rzadko zdajemy sobie sprawę, że wzór ten miał dla Pitagorasa wymiar duchowy. Grecki filozof postrzegał trójkąt jako praźródło życia; wierzył, że cyfry mogą nazwać wszystko we Wszechświecie, a studiowanie liczb jest najlepszym sposobem na poznanie siebie.\nPitagorasa często nazywa się ojcem współczesnej numerologii, mimo że nie jest jej autorem. W starożytnym Babilonie opisywano liczbami ruch planet, dzięki czemu przewidywano zjawiska astronomiczne, takie jak np. zaćmienia słońca i księżyca. W starożytnym Egipcie obliczenia pomagały określić czas wylewu Nilu. Oprócz tego, jeszcze wcześniej, specjalne znaczenie liczbom nadawali Inkowie, Majowie, Sumerowie, Fenicjanie, Hindusi i Chińczycy. Obecnie, numerologia, obok astrologii i tarota, to kolejne praktyczne narzędzie ułatwiające poznanie siebie oraz podejmowanie decyzji. Warto jednak pamiętać, że tą szeroko-dostępną dziś naukę o liczbach, zaliczano kiedyś do nauk świętych; świat miał do niej dostęp tylko za pośrednictwem kapłanów.\nObecnie korzystamy z trzech systemów numerologicznych: Gematrii, numerologii chaldejskiej i numerologii pitagorejskiej. Nazwa pierwszego z nich wywodzi się od greckiego słowa „geometria”, natomiast sam system opiera się na alfabecie hebrajskim, w którym do każdej litery przypisana jest konkretna, nieprzypadkowa wartość liczbowa. Twórcy Gematrii wierzyli, że u podstaw powstania świata było słowo Boga. Na tej podstawie przypisali każdej literze inną siłę stwórczą. Obliczając wartość wyrazów i zdań, odczytywali nowe znaczenia pism mistycznych. Uważa się, że Gematria została po raz pierwszy użyta w Starożytnym Babilonie przez króla Sargona II. W VIII wieku przed naszą erą zbudował on mur w Khorsbadzie o długości 16 283 łokci tylko dlatego, że była to numeryczna wartość jego imienia. Z pomocą Gematrii Grecy interpretowali swoje sny, a Żydzi przepowiadali przyszłość. W XIII wieku system wszedł na stałe do tradycji kabalistycznej i służył do interpretowania Starego Testamentu.\nKolejny z wymienionych systemów numerologicznych wywodzi się ze starożytnego Babilonu. Znani z zamiłowania do matematyki i okultyzmu Chaldejczycy łączyli wiedzę o liczbach z nauką o kosmosie, kolorach i wibracjach muzycznych. Przypisując literom wartość numeryczną, nie kierowali się kolejnością alfabetyczną, tylko wibracją, jaką wytwarzał dany dźwięk. Podstawową różnicą pomiędzy numerologią chaledyjską, a pozostałymi systemami, jest podejście do cyfry „9”. Według Chaldejczyków była ona zarezerwowana dla Boga i, w związku z tym, nie przypisali jej do żadnego znaku w alfabecie.\nNumerologia pitagorejska, nazywana również współczesną, jest przystępniejsza od dwóch pozostałych i zyskała sobie najwięcej zwolenników. Pitagoras nie stworzył nowego systemu, ale zintegrował, usystematyzował i rozpowszechnił wiedzę, która do jego czasów przekazywana była tylko ustnie. Zawdzięczamy mu zatem zachowanie przekazów mistrzowskich.\nNauki Pitagorasa były później rozwijane przez Platona i innych filozofów. Zainteresowali się nimi również pierwsi chrześcijańscy uczeni, w tym Święty Augustyn. Doprowadziło to do popularyzacji numerologii w okresie Renesansu: korzystali z niej zarówno uczeni, jaki i prości ludzie. Gdy Kościół podważył wiarygodność tych praktyk, numerologia[b] popadała w niełaskę aż do XIX wieku. Rewolucja techniczna i odkrycia naukowe związane ze światłem, magnetyzmem i elektrycznością spowodowały, że tematyka wibracji i energetyki liczb ponownie zyskała na popularności. Pod koniec XIX wieku amerykanka, Julia Seton, po raz pierwszy użyła terminu [b]„numerologia” w odniesieniu do starożytnej mistrzowskiej nauki o liczbach. I tak jak setki lat wcześniej Pitagoras usystematyzował i przekazał dalej wiedzę, która mogła zaginąć, tak teraz Seton dwukrotnie objechała świat z wykładami popularyzującymi nauki Pitagorasa. Do przetarcia ścieżek dzisiejszym numerologom, przyczyniły się również prace z początku XX wieku autorstwa Florence Campbell i L. Dow Gaillet, która odniosła teorie pitagorejskie do Biblii.\nW numerologię nadal wiele osób wątpi, część się jej zdecydowanie sprzeciwia. A przecież przed siłą liczb nie ma ucieczki. Najbanalniejszy przykład? Wiara, że liczba może przynieść pecha. Na wielu brytyjskich ulicach nie ma domów z numerem „13”, zamiast tego „12 a” i „12 b”. Lub lęk Japończyków przed „4”- wierzą, że niesie ze sobą energię śmierci. Dlatego nie nadają tego numeru hotelowym pokojom i starają się nie budować czteropiętrowych budynków.


Mozilla Firefox 61.0.2 - Pobierz\nZostała sprawdzona dla aktualizacji 121 234 razy przez użytkowników naszych aplikacji klienckiej UpdateStar w ciągu ostatniego miesiąca.\nNajnowsza wersja Mozilla Firefox jest 71.0, wydany na 2019-12-03. Początkowo był to dodane do naszej bazy na 2007-08-28. Wersja najbardziej rozpowszechnione jest 70.0.1, który jest używany przez 37% z wszystkich instalacji.\n121 234 użytkowników UpdateStar miał Mozilla Firefox zainstalowane w zeszłym miesiącu.\n» pobierz mozilla 25\n» mozila derniere mise a jour version 56\n» mozilla 33\n» descargar mozilla firefox 1.5 descargar\n» mozilla firefox download free 57\n» mozilla firefox10\n» mozilla fire fox 10.0.2 hun\n» mozilla firefox 40.magyar telepités\n» firefox 38.0.5 datenspeicherung\n» mozilla firefox 33.0.2


Japonia-Online | Tomoe Gozen – najsłynniejsza kobieta-samuraj w historii Japonii i jej wizerunek\nJaponia Online / Publicystyka / Kultura / Artykuły / Tomoe Gozen – najsłynniejsza kobieta-samuraj w historii Japonii i jej wizerunek\nKultura TOMOE GOZEN – NAJSŁYNNIEJSZA KOBIETA-SAMURAJ W HISTORII JAPONII I JEJ WIZERUNEK\nKuniyoshi Utagawa, Female Warrior Tomoe Gozen at Awazu in Sunset, 1852 rok; źródło: Artelino\n17.09.2017 | 17:17\nHistorie kobiet walczących w bojach przez wieki fascynowały wielu artystów bez względu na szerokość geograficzną. Piękno i waleczne czyny uczyniły z Tomoe Gozen prawdziwą japońską legendę.\nPopularność motywu samurajskiego w kulturach Wschodu i Zachodu jest duża. Tematyka ta, pośród rozlicznych dzieł z różnych gatunków artystycznych, stanowi jeden z fundamentalnych motywów związanych z kulturą japońską. Pomimo tego obraz wielkiego wojownika z Kraju Wschodzącego Słońca wydaje się być bezsprzecznie przypisany wyłącznie mężczyźnie. Dla kobiety pozostaje miejsce w kulturze jako posłusznej żony lub tajemniczej gejszy. Jest to bardzo stereotypowy obraz, ponieważ kiedy spojrzymy na losy wielu kobiet z klasy bushi, cała sprawa jawi się w zupełnie innych barwach.\nKuniyoshi Utagawa, „Tomoe Gozen”, z serii: „A Hundred Heroic Stories” (Eiyû ippyaku den), ok.1851 roku; źródło: Kuniyoshi Project\nWidoczne staje się to, kiedy poznajemy losy jednej z najbardziej znanych w historii Japonii kobiet-samurajów – Tomoe Gozen, żyjącej na przełomie XII i XIII wieku. Brała ona czynny udział w bitwach w wojnie Gempei (1180-1185). Gempei-Kassen to konflikt pomiędzy dwoma japońskimi rodami: będącym u władzy klanem Taira oraz ubiegającym się o dominację klanem Minamoto. Była to jedna z najważniejszych wojen w historii Japonii ze względu na to, że swoim zasięgiem objęła prawie cały kraj. Tomoe Gozen walczyła po stronie klanu Minamoto, w którym doszło do rozłamu na dwa zwalczające się obozy dowodzone przez kuzynów. Zwycięskim obozem zawiadował Yoritomo Minamoto (1147-1199), który w wyniku wojny Gempei został siódmym szogunem w historii Japonii. Drugim stronnictwem dowodził Yoshinaka Minamoto (1154-1184), częściej określany swoim przydomkiem, który sam przybrał od nazwy swojej rodzinnej wioski, Kiso. Właśnie po jego stronie opowiedziała się Tomoe Gozen podczas wojny. Zaangażowanie Tomoe w konflikt związane było częściowo z osobistą relacją, jaka łączyła ją ze swoim sojusznikiem oraz z powinności służby wynikającej z obowiązującego prawa wasalstwa. Badacze różnie określają więzy, jakie łączyły tych dwoje. Jedni twierdzą, że Tomoe była jego mleczną siostrą. Drudzy uważają wojowniczkę za konkubinę lub żonę swojego sprzymierzeńca. Yoshinaka tak bardzo cenił jej wiedzę i odwagę, że mianował ją pierwszym kapitanem swoich wojsk. Razem walczyli w wielu bitwach, obecnie najbardziej znane jest starcie z 1184 roku pod Awozu.\nMapa ukazująca bitwy wojny Gempei; źródło: Facts and Details\nPiękna bohaterka opowieści wojennych\nTomoe przez swoje waleczne czyny została jedną z bohaterek dwóch opowieści o wojnach (gunki monogatari), które dotyczą losów rodów Taira i Minamoto oraz relacjonują przebieg Gempei-Kassen. Wojowniczka pojawia się w utworach: „Opowieść o rodzie Taira” (Heike monogatari) oraz „Relacja o rozkwicie i upadku Minamotów i Tairów” (Gempei seisuiki). Eposy te zwracają uwagę na jej piękno i niesamowite zdolności podczas walki. W późniejszym czasie oba dzieła stały się inspiracjami dla twórców teatralnych, szczególnie japońskiego teatru mieszczańskiego kabuki, a w epoce Edo epizody z życia Tomoe chętnie ukazywali japońscy drzeworytnicy.\nW utworze „Opowieść o rodzie Taira” w taki sposób opisano Tomoe:\nPan Kiso podróżował do Shinano w towarzystwie dwóch pięknych służek: Tomoe i Yamabuki. Jednak Yamabuki zachorowała i pozostała w stolicy. Przy pańskim boku promieniowała niespotykana uroda Tomoe, piękniejsza z dwójki, o jasnej cerze i długich włosach. Doskonale władała tak łukiem, jak i szablą, pieszo i z konia. w boju była warta więcej niż tysiąc wojowników. z orężem w dłoni mogła stanąć naprzeciwko każdego demona i ducha. Nikt tak jak ona nie radził sobie w siodle – umiała poskromić najwspanialsze, najdziksze wierzchowce i pokonać najbardziej strome zbocze. Gdy przychodziło do walki pan wyposażał Tomoe w potężną zbroję, długą szablę oraz dalekosiężny łuk i posyłał w bój jako swojego pierwszego oficera. Bez względu na okoliczności dziewczyna zawsze okrywała się wojenną sławą, której mogli jej pozazdrościć inni żołnierze. Nic zatem dziwnego, że gdy wielu innych zbiegło lub padło w boju, Tomoe przetrwała i znalazła się pośród siedmiu ostatnich jeźdźców (…)\nI tak w kolejnych starciach siły pana Kiso stopniały do pięciu jeźdźców. Pośród tej piątki znalazła się również Tomoe. Wtem senior zwrócił się do niej w te słowa:\n– Tomoe! Ponieważ jesteś kobietą, musisz jak najszybciej mnie opuścić! Ruszaj, dokąd zechcesz. Mnie pisane jest zginąć w walce, a nie wyglądałoby dobrze, gdyby ludzie powtarzali, że w ostatnim boju Kiso towarzyszyła niewiasta. Nim jakiś wróg zagrozi memu życiu odbiorę je sobie sam.\nTomoe nie posłuchała i nadal jechała z grupą. Dopiero po chwili senior zdołał ją przekonać by się oddaliła. Pomyślała wówczas: „Gdyby tak pojawił się jakiś godny przeciwnik… Mogłabym stoczyć przed panem ostatni pojedynek”. Gdy czekała na odpowiednią sposobność, nadjechał z trzydziestoma ludźmi Onda-no Hachirō Moroshige, słynny na całą prowincję Musashi, ze swej ogromnej siły. Tomoe wjechała w środek jego oddziału, zrównała się z nim i chwyciła w żelazny uścisk, brutalnie ściągając z konia. Potem przygwoździła mocno do łęku swojego siodła całkowicie unieruchamiając, skręciła mu kark i odcięła głowę, którą rzuciła na ziemię. Po wszystkim oddaliła się, pozbyła broni oraz zbroi i uciekła w kierunku wschodnich rubieży1.\nHiroshige Utagawa, „Poem by Kōkō Tennō: Tomoe Gozen”, z serii: „Ogura Imitations of One hundred Poems by Hundred Poets” (Ogura nazorae hyakunin isshu); 1845–1848 rok; źródło: Ukiyo-e Search\nZ kolei w drugiej opowieści w interesujący sposób został przedstawiony pojedynek wojowniczki z jednym z przeciwników:\nUchida mocno pochwycił Tomoe za włosy i wyciągnął sztylet by ją źgnąć. Tomoe zrozumiawszy jego zamiar powiedziała: „Ty zwiesz się Uchida Saburō, ale nie masz za grosz manier. Nie jesteś tym za kogo się podajesz. Czy jesteś jednym z jego podwładnych?”\nRozkazuję! – odparł Uchida – nie jestem podwładnym. Cóż złego jest w mych manierach?\nTomoe odpowiedziała: „Czy człowiek wystarczająco dobry by zewrzeć się z kobietą w boju wyciąga sztylet podczas walki w taki sposób, że ona jest w stanie to spostrzec? Uchido ty nic nie wiesz o dawnych metodach walki. Zacisnęła swoją pięść i uderzyła go mocno w łokieć w rękę w której trzymał sztylet. Cios był tak silny, że broń wypadła mu z dłoni. „Zobacz Ieyoshi” krzyknęła „Pochodzę z górskiej wioski Kiso, uznanej za najlepszą w kraju. Jestem nauczycielką sztuk walki jakiej Ci trzeba!” Wyciągnęła lewą rękę, chwyciła Uchidę za panel czołowy jego hełmu i siłą skierowała jego głowę do łęku swojego siodła. Następnie wsunęła rękę pod płytę czołową hełmu, wyciągnęła swój sztylet i odcięła mu głowę. Sztylet którym się posłużyła do tego był cudowny, jego ostrze cięło ciało i kości łatwiej niż wodę. Tomoe wyprostowała się w siodle i nakazała swojemu wierzchowcowi podejść trochę do przodu, po czym korpus runął na ziemię. Podniosła odciętą głowę i pokazała ją Kiso.\nShunshō Katsukawa, „Tomoe Gozen strangling Ieyoshi as they wrestle together on horseback”, XVIII w.; źródło: Ukiyo-e Search\nWizerunek Tomoe, jaki został ukazany obu opowieściach, jest spójny. Każdy z nich akcentuje kilka zasadniczych cech ważnych dla popularności, jaką cieszyła się w kulturze i sztuce japońskiej oraz późniejszych ewolucji jej wyobrażeń. Istotnym staje się jej niemalże nadludzka waleczność i wszechstronne umiejętności bojowe, niezależne od rodzaju broni czy warunków, w jakich przyszło jej stoczyć pojedynek. Uwydatniona została odwaga i lojalność wobec wasala, któremu służyła, brak zwątpienia w powinności, jakie winna była wypełniać. Nawet w chwili, gdy bitwa była już ewidentnie przegrana, ona chciała towarzyszyć Kiso do samego końca, czego nie uczyniła ze względu na prośbę zwierzchnika. Te cechy tworzą nam obraz idealnego samuraja, zawsze oddanego swemu panu, wzorzec tak ważny w późniejszym okresie, kiedy to rządy w Japonii de facto przejdą w ręce szoguna. Opowieści obfitują oprócz tego w opisy jej niespotykanej urody.\nWizerunek Tomoe w epoce Edo\nW epoce Edo, kiedy nastał w Japonii czas długotrwałego pokoju, dynamicznie rozwijała się warstwa mieszczaństwa, a klasa samurajów nieco traciła na znaczeniu. Pomimo tego, że w tej epoce szczególnie wychwalano ulotność życia i ziemskie uciechy, nie zapomniano zupełnie o historii i wielkich bohaterach narodowych. Ukazywanie bohaterki z dawnych dziejów kraju, nie związanej w żaden sposób z ówcześnie rządzącym klanem Tokugawa, nie stało też w sprzeczności z obostrzeniami, jakie nakładano na artystów. Wizerunki Tomoe i innych wojowniczek przyczyniały się również do krzewienia w społeczeństwie idei samurajskich, szczególnie wśród kobiet.\nBarwne opowieści literackie stały się materiałem dla sztuk teatralnych. Na tej kanwie oparto sztukę teatru nō pod tytułem Tomoe, powstałą w XIV wieku. Pośród wszystkich osiemnastu obecnie wystawianych spektakli dotyczących wojowników, jest to jedyne widowisko poświęcone kobiecie. Jako postać drugoplanowa pojawia się również w kilku sztukach, jedną z nich jest „Imai Kanehira”, w której tytułowy bohater to jej brat. Biorąc pod uwagę spektakle nie wystawiane już współcześnie, warto wymienić przynajmniej dwa z nich „Veiled Tomoe” (Kinu Kazuki Tomoe) oraz „Bamboo-basket Tomoe” (Katami Tomoe), ponieważ jest w nich główną bohaterką.\nAnalizując przedstawienia Tomoe w ukiyo-e, dostrzec można, że w różnych okresach rozwoju drzeworytu popularność zyskiwały odmienne sposoby ukazywania jej wizerunku. Motyw wojownika z japońskiego musha-e wyewoluował z przedstawień aktorów teatru kabuki. Zgodnie z tym, jedne z pierwszych grafik ukazujących Tomoe to właśnie przedstawienia aktorów wcielających się w jej rolę.\nShunshō Katsukawa, Actor Segawa Kikunojō III as Tomoe Gozen in a Shibaraku scene, 1788 rok; źródło: Ukiyo-e Search\nMotyw aktora wcielającego się w rolę najsłynniejszej japońskiej wojowniczki był najbardziej popularny właśnie w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XVIII wieku za sprawą mistrzów szkoły Katsukawa. Wszystkie grafiki wychodzące z warsztatów drzeworytników z nią związanych doskonale wpisują się w styl złotego okresu ukiyo-e. Ukazują nam środowisko mieszczańskie Edo, pełne różnego rodzaju uciech i rozrywek tego przemijającego świata. Grafiki stanowiły sposób na rozreklamowanie wśród mieszkańców spektakli teatralnych oraz ukazanie słynnych aktorów.\nShun'ei Katsukawa,The Actor Segawa Kikunojō III as Lady Tomoe in the Play Yasa Gumbai Miyako no Jindori, 1793 rok; źródło: Ukiyo-e Search\nPośród wszystkich motywów najpopularniejszymi, jak się wydaje, biorąc pod uwagę liczbę zachowanych dzieł, są przedstawienia walk Tomoe z różnymi przeciwnikami. Występowały one już w pracach artystów związanych ze szkołą Katsukawa, którzy przyczynili się do wyodrębnienia się w ogóle tejże tematyki na gruncie ukiyo-e. Duży wkład w rozwój tych motywów mieli twórcy ze szkoły Utagawa, chociaż sam Kuniyoshi, znacznie częściej ukazywał Tomoe w spokojniejszych scenach. Zainteresowanie nim widoczne jest również w pracach z okresu Meiji. Popularność motywu walki wśród artystów związanych z drzeworytem wynikać mogła częściowo z niezwykle barwnych gunki monogatari oraz ich teatralnych adaptacji, które rozpropagowały wśród społeczeństwa Edo postać Tomoe. Świadczą ponadto o zainteresowaniu historią sprzed kilkuset lat i jej ponadczasowym charakterem, jaki dostrzegali w niej drzeworytnicy. Japońska wojna Gempei była wydarzeniem niezwykle istotnym, ponieważ w efekcie doprowadziła do nowego ustroju politycznego, objęła swoim zasięgiem większość kraju i zmusiła do uczestnictwa różne klany. Dlatego też artyści chętnie powracali do tego motywu w swoich pracach. Poprzez licznych bohaterów, którzy wzięli w niej udział, stała się również swego rodzaju „katalogiem” wzorców społecznych, takich jak pokorny wojownik gotowy oddać własne życie w imię honoru i lojalności względem swojego pana feudalnego, czy też tych mniej chwalebnych postaci, które tchórzyły w obliczu pojedynku z silniejszym adwersarzem. Tomoe i kilka innych wojowniczek biorących udział w tej wojnie stawały się ucieleśnieniem archetypu kobiety samurajskiej, który później odnajdujemy w nauce bushidō. Z tego powodu motyw pojedynku zyskał tak ogromną popularność. Heroizm i odwaga najprościej wyrażalne są za pomocą przedstawień walki, które są łatwiejsze w odbiorze dla widza, nawet słabiej obeznanego z historią. Wartym odnotowania jest fakt, że większość artystów z późnego okresu rozwoju drzeworytu, ukazujących wojowniczkę w trakcie starć, wybierało przedstawienie jej z naginatą, czyli bronią drzewcową, chociaż wedle przekazów literackich korzystała wtedy z broni białej. Wynika to z nauk zawartych w bushidō, słynnym kodeksie samurajów, zalecał on by dziewczynki i kobiety uczyć władania właśnie tym rodzajem oręża.\nToyonobu Ishikawa, „Tomoe Gozen killing Uchida Saburo Ieyoshi at the battle of Awazu”, ok. 1750 roku; źródło: Ukiyo-e Search\nChikanobu Toyohara, „The Tale of the Heike: Tomoe Gozen”, 1898 rok; źródło: Artelino\nRównocześnie z najpopularniejszym motywem, jakim była walka Tomoe z różnymi przeciwnikami, w późnym okresie ukiyo-e powstawały grafiki znacznie spokojniejsze w swoim wyrazie, skupiające się na prezentacji postaci Tomoe. W swojej stylistyce częściowo nawiązujące do popularnych przedstawień walki oraz najstarszego motywu aktora wcielającego się w rolę wojowniczki. Ukazywanie Tomoe w indywidualnych grafikach zyskało popularność szczególnie w szkole Utagawa, nie znamy wcześniejszych tego typu przedstawień. Pomimo tego wszystkie te prace mają swoje nieco odmienne style charakterystyczne dla każdego z poszczególnych artystów. Trudno nie wyróżnić tutaj prac Kuniyoshiego, który wielokrotnie w swojej twórczości powracał do tego motywu. Znacząca większość jego grafik ukazujących Tomoe to właśnie przedstawienia indywidualne, prezentujące wojowniczkę na monochromatycznym tle. W niektórych przypadkach znamy serie, w których skład wchodziły te drzeworyty, na tej podstawie zauważyć można, że artyści chętnie widzieli w Tomoe bohaterkę mogącą stać się symbolem kobiecości czy ponadczasowym ideałem. Ponieważ często były to właśnie serie poświęcone słynnym kobietom z historii Japonii lub też pięknym, mądrym i odważnym Japonkom. Zatem wizerunek Tomoe był identyfikowany z takimi cnotami.\nKuniyoshi Utagawa, „Tomoe”, z serii: „A Hundred Poets from the Literary Heroes of Our Country” (Honchô bunyû hyaku-nin isshu),1842–1843; źródło: Kuniyoshi Project\nGinko Adachi, „A female warrior Tomoe Gozen”, ok. 1880 roku; źdróło: Ukiyo-e Search\nTomoe w popkulturze\nSilne, nieugięte i waleczne kobiety coraz częściej pojawiają się w różnorodnych dziełach kultury. Od książek, przez komiksy i filmy. Potrzeba legitymizacji takich postaci przez wielu autorów istnieje, skoro większość z nich w jasny sposób potwierdza swoje inspiracje w kreowaniu nowych bohaterek. Tak odmienne od ogólnie przyjętych norm wizerunku kobiety. Podbudowa postaci na fundamencie historycznym nie jest niczym nowym. Dekonstruowanie stereotypów i uwierzytelnianie ich faktycznymi przykładami ponadto pełni funkcję dydaktyczną. Rozbudza świadomość pewnych zjawisk kulturowych wśród odbiorców. Zazwyczaj ubierając to w formę przystępną dla każdego, o rozrywkowym charakterze.\nO niegasnącej popularności wizerunku Tomoe Gozen w czasach współczesnych świadczą mangi, anime, gra wideo oraz jeden z tradycyjnych japońskich festiwali. To jak ważną postacią w historii Japonii była Tomoe Gozen można zauważyć na przykładzie corocznego festiwalu określanego jako Festival of the Ages (Jidai Matsuri) odbywającego się w Kioto co roku 22 października. Święto to ma za zadanie uczczenie wspaniałej historii i kultury, która rozwijała się przez ponad tysiąc lat, kiedy to Kioto było dawną stolicy kraju. Pierwszy festiwal odbył się już w 1895 roku.\nFragment parady z Kioto ukazujący Tomoe Gozen, źródło: kyotodreamtrips\nPostacią Tomoe inspirują się również twórcy mang i anime. Pośród wielu tytułów warto zwrócić uwagę szczególnie na dwa, ponieważ ich autorzy wprost korzystają z wizerunku dawnej wojowniczki. Pierwszą z nich jest „Usagi Yojimbo” autorstwa Stana Sakaia, swoją oficjalną premierę pierwszy numer serii „Usagi Yojimbo” miał w czerwcu 1987 roku. Głównym bohaterem jest królik-ronin Miyamoto Usagi. Postacią wzorowaną na słynnej wojowniczce jest Tomoe Ame, wieloletnia przyjaciółka tytułowego ronina. Czytelnicy poznają ją już w pierwszym zeszycie serii. Wojownicza doczekała się nawet jednego numeru „Usagi Yojimbo” o własnym podtytule: „Opowieść Tomoe” – to 22. zeszyt tego komiksu. Przyjaciele wielokrotnie nawzajem ratowali sobie życie i walczyli z niezliczoną rzeszą potworów i innych wrogów.\nKadr z komiksu „Usagi Yojimbo”; źródło: comicscube\nTomoe Gozen pojawia się również w mandze „Samurai Deeper Kyō” (Samurai Dīpā Kyō). Fabuła osadzona jest w początkowym okresie panowania rodu Tokugawa. Dokładnie cztery lata po słynnej bitwie pod Sekigaharą z 1600 roku. Przez reinkarnację narodziła się na nowo jako Saisei, bohaterka w przypadku tego tutyłu jest tylko postacią epizodyczną. Ukazano ją również jako waleczną i oddaną swojemu panu wojowniczkę.\nKadr z mangi „Samurai Deeper Kyō”; źródło: manga panda\nWielcy bohaterowie i bohaterki zawsze znajdą swoje miejsce w kulturze, bez względu na epokę czy medium artystyczne. Ich wizerunki mogą ulegać zmianie, ale wciąż są obecne, nawet jeżeli na moment zostaną zastąpione innymi ideałami. Tak też jest w przypadku Tomoe Gozen. Mimo tego jak różnorodny jest jej obraz, łatwo odnaleźć cechy wspólne dla wszysytkich dzieł z każdej epoki: waleczność, determinacja, oddanie, lojalność i piękno – cechy tak uniwersalne i potrzebne w społeczeństwie, że postać Tomoe zostanie ponadczasową legendą, która zawsze będzie inspirować twórców.\n1. Śmierć Kiso. Epizod zaczerpnięty z Heike monogatari, przekład Mydel Marek, [w:] Mitford Algernon Bartram, Harakiri, przekład Wosińska Adrianna, Bydgoszcz 2009, s.88-94.\n2. Tyler Royall, Tomoe: The Woman Warrior, przekład autorki [In:] Heroic with grace. Legendary Women of Japan, [edit.] Irie Mulhern Chieko, Armonk, London 1991, s. 129−161.\nMartini Małgorzata, Musha-e – japońskie wizerunki zbrojnych mężów, Kraków 2008.\nMądrowska Olga, Utagawa Kuniyoshi i portret japońskiego wojownika, Toruń 2011.\nTyler Royall, Tomoe: The Woman Warrior, [In:] Heroic with grace. Legendary Women of Japan, [edit.] Irie Mulhern Chieko, Armonk, London 1991, s. 129−161.\nWosińska Adrianna, Tomoe Gozen. Piękna kobieta-samuraj. [w:] Torii nr 11, Toruń 2011, s. 26−30.\nŚmierć Kiso. Epizod zaczerpnięty z Heike monogatari, przekład Mydel Marek, [w:] Mitford Algernon Bartram, Harakiri, przekład Wosińska Adrianna, Bydgoszcz 2009, s.88-94.\nmanga i anime ukiyo-e samuraje literatura kobiety kabuki


Warto przeczytać | ZSZ Wolsztyn\nStrona główna /Pedagog /Warto przeczytać\nCzytaj dalej wpis Nietypowe święta w listopadzie, o których warto pamiętać\nZapraszamy na szkolnego instagrama. Codziennie będą dodawane nowe zdjęcia.\nCzytaj dalej wpis Szkolny Instagram\nCzytaj dalej wpis Całodobowa bezpłatna infolinia dla dzieci, młodzieży, rodziców i nauczycieli\nTa pomoc nic nie kosztuje. Wystarczy KLIK i już pomagasz. Masz wiele okazji do wspierania innych.\nCzytaj dalej wpis Ta pomoc nic nie kosztuje\nHomo tabletis czy Homo telefonus czy...\nJak pokazują badania ponad 40% dzieci w Polsce do 2. r.ż. korzysta z tabletów i smartfonów i aż 84% - 5 i 6-latków. Dlatego też powstała kampania, której głównym elementem jest film Homo tabletis, opowiadający o nowej tendencji wśród najmłodszych użytkowników nowoczesnych technologii. Celem zaś jest edukacja w obszarze rozważnego korzystania przez dzieci z technologii mobilnych oraz kształtowanie odpowiednich postaw rodzicielskich.\nCzytaj dalej wpis Homo tabletis czy Homo telefonus czy...\nPyszne i zdrowe desery- na 7 dni\nPYSZNE I ZDROWE DESERY - NA 7 DNI\nto prezentacja utworzona przez Waszą koleżankę DOROTĘ z kl. 1HT. Serdecznie polecam!!!\nDo obejrzenia: https://www.facebook.com/groups/eduart.zszwolsztyn/files/\nCzytaj dalej wpis Pyszne i zdrowe desery- na 7 dni\nMamy pierwsze życzenia noworoczne\nOD KLASY 2EH:\nCzytaj dalej wpis Mamy pierwsze życzenia noworoczne\n08 września br. o godz. 12.\nCzytaj dalej wpis Debata społeczna\nHasła na powitannie wiosny\nHASŁA KLAS NA POWITANIE WIOSNY\nWiosna, wiosna przyszła już taka,\nPiękna, radosna, że aż kwiaty kwitną bzu.\nZimie mówimy teraz precz, a niech wiosna z nami jest.\nCzytaj dalej wpis Hasła na powitannie wiosny\nCzytaj dalej wpis Święty Walenty - mityczny patron zakochanych\nWystawa - „ Patrzeć, nie zawsze oznacza widzieć”\nWystawa - „ Patrzeć, nie zawsze oznacza widzieć” autorstwa ALEKSANNDRY WÓJCIK z klasy 2s rozpoczyna cykl - :"CUDZE CHWALICIE SWEGO NIEZNACIE".\nWSZYSTKIE OSOBY ZAINTERESOWANE ZAPREZENTOWANIEM SWOJEJ TWÓRCZOŚCI PROSZĘ O KONTAKT:\nCzytaj dalej wpis Wystawa - „ Patrzeć, nie zawsze oznacza widzieć”\nListy uczniów do przemyślenia\nListy, wiersze uczniów stworzone podczas projektu - "KUŹNIA PISANIA LISTÓW".\nPRZECZYTAJ I PRZEMYŚ!\nCzytaj dalej wpis Listy uczniów do przemyślenia\nTo nie świat - Bogumiła Konstancja Załęska\nZgodnie z obietnicą poniżej zamieszczam kolejny wiersz Pani B. K .Załęskiej.\nTO NIE ŚWIAT\nMówią: świat zwariował.\nTo nie świat tylko ludzie.\nMówią: świat starych prawd\nTo nie świat, tylko ludzie,\nKtórzy taplają się w moralnym brudzie.\nMówią: świat się do upadku chyli,\nZłem się zachwycili.\nMówią: świat się kończy.\nTo nie świat, tylko ludzkość\nMoże nie przetrwać,\nJeżeli zabawy za ZŁEM\nCzytaj dalej wpis To nie świat - Bogumiła Konstancja Załęska\nPorównując się z innymi, możesz stać się próżny lub zgorzkniały, zawsze, bowiem znajdziesz gorszych i lepszych od siebie.\nCzytaj dalej wpis DESIDERATA