Zakończyły się prace przy wykolejeniu dwóch wagonów pociągu w Czerwionce-Leszczynach » Radio 90 FM\nData: 16 lipca 2021 / 13:16 Data:Aktualizacja: 17 lipca 2021 / 08:36 Facebook Twitter\nWstępnie oszacowano, że do wznowienia ruchu ze stacji Rybnik na kierunki Tychy i Mikołów konieczna jest naprawa około kilometra toru i jednego rozjazdu. Prace mogą potrwać kilkanaście dni. Powtórzmy, Koleje Śląskie uruchomiły tam zastępczą komunikację autobusową.\nDo czasu wznowienia ruchu pociągów obowiązują zmiany w komunikacji\nPrzewoźnik Koleje Śląskie utrzymuje zastępczą komunikację autobusową, a pociągi PKP Intercity kierowane są zmienioną trasą. Dla zapewnienia sprawnego ruchu pociągów w regionie cały czas działa zespół, w którego skład wchodzą przedstawiciele zarządcy infrastruktury i przewoźników. Zmiany w komunikacji są przekazywane podróżnym na stacjach, przystankach i na www.portalpasazera.pl.\nZe wstępnych ustaleń wynika, że przyczyną zdarzenia ma odcinku Leszczyny-Czerwionka, był podmyty po bardzo obfitych nocnych deszczach fragment toru. Komisja wyjaśni dokładne przyczyny zdarzenia.\nCzerwionka - Leszczyny PKP PLK pociągi Rybnik tory\nNaprawa toru na trasie Rybnik-Czerwionka. Do kiedy potrwają utrudnienia? 20 lipca 2021\nWciąż wstrzymany ruch pociągów na linii Tychy-Rybnik po wykolejeniu dwóch wagonów 16 lipca 2021\nDrzewo zablokowało ruch pociągów 31 lipca 2021


Debata w trakcie COP24: gaz ziemny dobrą alternatywą dla zasilania pojazdów miejskich | Kurier PAP\nDebata w trakcie COP24: gaz ziemny dobrą alternatywą dla zasilania pojazdów miejskich\nBiznes 2018-12-12 13:35\nPostępująca elektryfikacja sektora motoryzacyjnego jest czymś pozytywnym, ale są takie pojazdy, których łatwo zelektryfikować się nie da. I tu widać szansę dla gazu ziemnego – ocenił w poniedziałek, podczas debaty na temat wykorzystania gazu ziemnego w celu poprawy jakości powietrza, Jim Herbertson, dyrektor ds. technicznych ze Stowarzyszenia Sektora Ropy i Gazu na rzecz Ochrony Środowiska (IPIECA).\nDebata została zorganizowana przez PGNiG podczas szczytu klimatycznego COP24 w Katowicach. O doświadczeniach z pojazdami komunikacji miejskiej zasilanymi gazem, mówili między innymi przedstawiciele Tych i Rzeszowa, gdzie autobusy na paliwo CNG są już wykorzystywane.\n„Zrównoważony rozwój wymaga również zrównoważonego środowiska i takiej energii. Uważamy, że przejście do mniej emisyjnej energii na świecie jest trudne, ale możliwe. Może to być jednak długi proces” – mówił Herbertson.\n„W transporcie elektryfikacja lekkich pojazdów już się rozwija, ale są sektory, których łatwo zelektryfikować się nie da i tu pojawia się szansa dla gazu ziemnego, aby zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych oraz zanieczyszczeń powietrza” – dodał.\n„Obecnie w Polsce jeździ około 400 autobusów na gaz, udało się ten rynek rozruszać ponieważ do końca 2019 roku po polskich miastach będzie się poruszało już 600 takich autobusów. Wierzymy, że będzie to stała tendencja. Przykładem są Kielce albo Warszawa, które w tym roku zdecydowały się na wybór autobusów na CNG. Im większa aglomeracja, tym większy wpływ transportu na smog, dlatego wspieramy transport ekologiczny” – powiedział Marcin Szczudło, wiceprezes PGNiG Obrót Detaliczny. O autobusach na paliwo CNG mówili również Marek Ustrobiński, zastępca prezydenta Rzeszowa i Andrzej Kowol, prezes zarządu Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej w Tychach.\n„W Rzeszowie pierwsze autobusy napędzane CNG zaczęły jeździć po mieście już w 2003” r. – powiedział Marek Ustrobiński. Obecnie jest ich 69 i stanowią 40% taboru. „W najbliższych latach chcemy dokupić co najmniej 60 autobusów na gaz. To wszystko nie byłoby możliwe bez PGNiG, która wybudowała nam stację zasilania” – podkreślił. Dodał, że miasto stawia również na inne ekologiczne rozwiązania miejskie, np. przystanki ogrzewane zimą, a chłodzone latem za pomocą paneli fotowoltaicznych.\nZ kolei w Tychach pierwsze autobusy zasilane gazem pojawiły się na ulicach już w 1998 r. „W 2005 r. nastąpiła kolejna wymiana floty. Obecnie ponad 60% taboru stanowią pojazdy napędzane CNG. To 75 sztuk” – mówił Andrzej Kowol z tyskiego przedsiębiorstwa komunikacyjnego. Wyjaśnił, że samorząd miasta zadbał o edukację społeczności lokalnej. „Świadomość szła od edukacji załogi, a następnie do społeczeństwa. Organizowaliśmy spotkania na temat ekopojazdów w przedszkolach i szkołach” – tłumaczył. Dodał, że miasto stawia sobie dalsze ambitne cele, m.in. chce pozyskiwać gaz ze spalania śmieci. „Inwestycja w ekologię się opłaciła” – oświadczył.\nPrezes PGNiG Obrót Detaliczny Henryk Mucha podsumował dyskusję, podkreślając notowany na świecie wzrost zapotrzebowania na gaz ziemny. „W 2017 r. globalnie konsumpcja gazu wzrosła o 3,7%. W Polsce ten wzrost jest systematyczny od kilku lat: w 2015 r. zużyliśmy 15 mld m3 gazu ziemnego, w 2016 r. – 16 mld m3, w 2017 r. – 17 mld m3, a w tym roku prawdopodobnie będzie to ponad 18 mld m3” – mówił. „Gaz ziemny staje się coraz bardziej popularny wśród odbiorców indywidualnych, jak i w biznesie” – podkreślił Henryk Mucha.


2013.12.23 11:30 / news / czytano 3047 / opinie 0\nZatrzymano 36-letniego mieszkańca Krościenka nad Dunajcem za kradzież agregatu prądotwórczego, butli gazowej i kuchenki gazowej z budki parkingowej w Szczawnicy.\nW dniu 19.12.2013 roku o godz 22:00 mieszkaniec Szczawnicy zawiadomił policję, że po uprzednim wyważeniu i rozbiciu podwójnej szyby w drzwiach pomieszczenia budki parkingowej w Szczawnicy nieznany sprawca dostał się do jej wnętrza skąd skradł agregat prądotwórczy, butlę gazową 11 kg koloru niebieskiego z pomarańczowym przewodem i reduktorem, kuchenkę gazową 4 palnikową koloru białego oraz lampkę biurową koloru niebieskiego, w wyniku czego poniósł stratę, w wysokości 800 złotych.\nW wyniku podjętych czynności przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w Krościenku n/D w dniu 22.12.2013 roku około godz 14:00 zatrzymano sprawcę włamania, 36 letniego mieszkańca Krościenka, którego osadzono w policyjnym areszcie do dyspozycji Prokuratury.\nPolicja w Nowym Targu prosi o kontakt świadków zdarzenia, które miało miejsce 15. grudnia 2013 r. około godz. 14:50 w miejscowości Dębno na drodze nr 969, gdzie doszło do kolizji drogowej, w której lekko rannych zostało pięć osób. Kierujący pojazdem marki Skoda Superb koloru czarnego o początkowym nr rej. KLI w chwili gdy był wyprzedzany przez pojazd Ford Focus wykonał manewr zmiany pasa ruchu na lewy i uderzył w prawy bok wyprzedzającego go pojazdu Ford. Kierujący pojazdem Ford po uderzeniu stracił panowanie nad pojazdem, zjechał na pobocze i wywrócił się. Sprawca nie zatrzymał się, lecz zbiegł z miejsca zdarzenia. W związku z tym zwracam się z prośbą do wszystkich osób, które posiadają jakąkolwiek wiedzę na temat tego zdarzenia o zgłaszanie się do Komendy Powiatowej Policji w Nowym Targu do prowadzącego czynności asp. Tomasz Swijas pod numerem telefonu tel. 18 261 04 49 lub 997 podając imię i nazwisko prowadzącego sprawę.


Quiz - Przysiółki w Gminie Frysztak\nStrona głównaQuizQuiz - Przysiółki w Gminie Frysztak\nWojciech Patla 17.4.17\nOd dziś na portalu Mieszkańców dla Mieszkańców Gminy Frysztak - Frysztak24.pl pojawił się nowy dział. Dział z quizami rodzajem zabawy, rozrywki intelektualnej polegającej na wyborze dobrej odpowiedzi na zadane pytanie z pośród 4 możliwych odpowiedzi.\nPierwszy quiz, który stworzyliśmy dla Państwa dotyczy przysiółków na terenie Gminy Frysztak. Już wkrótce kolejne zabawy dotyczące Gminy Frysztak. Już teraz zapraszamy do spróbowania się w quizie. Ciekawe ile przysiółków znacie.\nW pierwszym quizie jest 20 pytań, na rozwiązanie całej zabawy powinno wystarczyć ci 10 minut. Nie ma co się bać, spróbujcie swoich sił i sprawdźcie swoją wiedzę o Gminie Frysztak. Lokalny patriotyzm to również wiedza o miejscu gdzie się mieszka.\nLink do listy quizów znajduje się również w manu w lewej kolumnie na stronie głównej portalu. Jeśli mają Państwo pomysły na kolejne quizy dotyczące Gminy Frysztak prosimy wysyłać informacje, pomysły na naszą skrzynkę mailową - redakcja@frysztak24.pl


Beskidzkie kurorty świecą pustkami, turyści zostali w domach. Ustroń i Wisła robią wrażenie | Wisła Nasze Miasto\nBeskidzkie kurorty świecą pustkami, turyści zostali w domach. Ustroń i Wisła robią wrażenie\nPrzez ostatnie lata w czasie świąt wielkanocnych w Beskidach pojawiało się coraz więcej turystów, którzy to własnie tutaj spędzali Wielkanoc. To zmieniło się w tym roku. Przez epidemię koronawirusa beskidzkie kurorty zupełnie opustoszały. Zobacz jak wyglądają Ustroń i Wisła.\nTo, jak wygląda obecnie Wisła można zobaczyć na robiącym wrażenie filmie pt. "Cisza | Wisła", stworzonym przez Grupę Twórczą Punkty Widzenia. Film pokazuja Beskidy, w których zupełnie zamarł ruch turystyczny, na ulicach nie ma nawet mieszkańców. Film można zobaczyć poniżej:\nTakże Ustroń wydaje się zupełnie opustoszałym miastem. W wielkanocną niedzielę puste były parki, Bulwary Nadwiślane i szlaki turystyczne. Zobacz zdjęcia z pustego kurortu w Beskidach.\nKatowice w Wielkanoc zamarły przez epidemię koronawirusa. Dr...\nPrasówka 24.01 Wisła- wydarzenia niedzieli\nWyłączenia prądu 25.01 w Wiśle\nChcesz kupić dom z działką? Te kosztują do 99 tys. zł.! Oto oferty najtańszych domów do kupienia w woj. śląskim - STYCZEŃ 2021


Profesjonalnie wykonywany druk wielkoformatowy – Ciekawe informacje z sieci\nProfesjonalnie wykonywany druk wielkoformatowy\nChcecie wybrać dobrej jakości fachowców, którzy zajmują się takim właśnie tematem, jak druk wielkoformatowy? Okazuje się, że tutaj do wyboru jest minimum kilka pod wieloma względami dobrych podmiotów. Czym jednakże cechują się takie właśnie przyszłościowe a także profesjonalne placówki? Pierwsza na prawdę istotna kwestia związana właśnie z tym tematem dotyczy po prostu tego, że dobrej jakości profesjonaliści już relatywnie długo wykonują zadania właśnie w tym konkretnym temacie, dlatego nie brakuje im doświadczenia. Najczęściej ten staż jest liczony już uwzględniając 2 cyferki – oczywiście w latach.\nCo jeszcze jest po stronie dobrej jakości podmiotu, który zajmuje się takimi właśnie aspektem? Inna na prawdę ważna kwestia tyczy się tego, że profesjonaliści korzystają z adekwatnej jakości sprzętu, a także niezbędnych akcesoriów, aby np właśnie druk wielkoformatowy był wykonywany w sposób staranny a także skrupulatny. Dla ekspertów realizacja takich akcesoriów jak naklejki oraz banery także nie stanowi żadnego większego problemu lub problemu. Czym jeszcze cechują się tutaj specjaliści? To nie tylko szeroki zakres wykonywanych obowiązków. To również pod wieloma względami dobre a także profesjonalne usługi, które są realizowane relatywnie tanio. Nie trzeba więc mieć tutaj wątpliwości dotyczących tego, czy de facto warto decydować się na pomoc ekspertów właśnie z tej dokładnie sprecyzowanej kategorii. Pamiętajcie, ażeby stosownie wcześnie skontaktować się z takimi fachowcami, ażeby nie było po prostu takiej sytuacji, że ktoś zajął 1-wszy wolny termin.\nWarto sprawdzić: znakowanie.\nPrevious Previous post: Lubiany chiński market online\nNext Next post: Profesjonalnie wykonane kołdry różnego typu


Wszystkich pasjonatów sportowej odzieży, zaprasza się na stronę szwendamysie.pl. - Lisaferrera\nWszystkich pasjonatów sportowej odzieży, zaprasza się na stronę szwendamysie.pl.\nWiele ludzi bardzo lubi w sposób aktywny spędzać swój czas i brać udział w podróżach zarówno tych kilkudniowych wyprawach jak również krótszych- trwających jeden dzień lub weekendowych wycieczkach.\nDo każdej podróży powinno się mimo wszystko stosownie przygotować, między innymi przez skompletowanie odpowiedniej garderoby. Odzież zabierana na wyprawę musi być przede wszystkim wygodna, a także pozwalająca na zachowanie odpowiedniej temperatury ciała. Powinno się wziąć pod uwagę przede wszystkim na jakość kupowanej garderoby, aby materiał był solidny, niepodatny na zmienną pogodę, a szwy w ubraniu nie puszczały razem z noszeniem czy podczas prania. Wszelkich miłośników sportowej odzieży, perfekcyjnej do podróżowania zapraszamy na stronę szwendamysie.pl. Portal ten jest skierowany do miłośników wycieczki, zarówno dziewczyn jak również facetów, ponieważ prawie każdy kupi tam odpowiednie rzeczy oraz przybory dostosowane do własnych potrzeb. Przy użyciu zakładek zamieszczonym na stronie jest możliwość w szybki i łatwy sposób dojść do towarów znajdujących się w gronie zainteresowania. Opublikowana tam odzież przedstawia faktyczne obrazy towarów, dzięki czemu będziemy mogli przekonać się o bardzo atrakcyjnym designie a także bogactwie barw. Za pomocą paru pokazanych wariantów, prawie każdy klient ma możliwość wybrać towar, jaki znakomicie pasuje w jego gust.\nDla dam pokazane są bluzy zarówno przedłużane jak również krótkie, które z pewnością będą stanowiły najlepszą ochronę podczas wszelkich wędrówek. Bluza będzie doskonałym ubiorem na wyprawę o każdej porze roku, dzięki czemu na 100% posłuży nam przez dłuższy czas. Do uszycia tej odzieży są wykorzystane wysokiej jakości towary, natomiast cała produkcja wykonywana jest w Polsce. Dokładność produkcji zapewnia trwałość a także duże ukontentowanie poprzez długi okres czasu. Z tej kolekcji ubrań mogą korzystać również mężczyźni, ponieważ dla nich również wykonane są bluzy w interesujących barwach a także wzorach. Planując wybrać się w góry a także na długie piesze wędrówki powinno zaopatrzyć się również w bieliznę termoaktywną, jaka też dostępna jest w naszej kolekcji. Nie powinno się zapominać także o najmłodszych podróżnikach, bo jak się okazuje, rodzice już od najmłodszych lat starają się zaszczepić w swoich dzieciach miłość do turystyki. Dzieciom mamy możliwość zakupić interesujące koszulki z rozmaitymi napisami które pasują do młodych poszukiwaczy przygód.\nAsortyment udostępniony na stronie daje też sposobność zakupienia specjalnego prezentu dla miłośników wycieczek. Można odnaleźć proponowane zestawy, a dzięki temu mamy gwarancję, iż prezent okaże się trafiony oraz spotka się ze sporym zadowoleniem osoby obdarowanej. Koszulka z interesującymi napisami czy para nowych skarpetek z motywami podróżniczymi niewątpliwie może wywołać uśmiech i spotkać się z pozytywną reakcją. Inwestycja w taką odzież a także ciekawe dodatki na pewno się opłaca, ponieważ będzie nam służyła przez długi czas.\nkategorie: Inne, Psy, koty i inne, Rozrywka i inne, Turystyka\n23 stycznia 2020 adminNo Comments\nPraca spawacza jest nie łatwa\nNajczęstszym przypadkiem udania się do instytucji Sądu są obietnice spadkowe.\nChoroby, urazy, dysfunkcje uniemożliwiają nam normalne życie.\nPeptydy SARM są doskonałym rozwiązaniem dla ludzi marzących o kulturystycznej sylwetce.\nCena windy to spory wydatek.\nCzasami o wiele więcej czasu zajmie nam wybranie nie samej kreacji, ale dodatków.\nBardzo dobra ekipa remontowo-wykończeniowa powinna dysponować odpowiednim sprzętem.


pt., 01/05/2015 - 12:48 — sobek\nNa Majowy Pikniku Sportowy w dniu 3 maja w Wiączyniu Dolnym obecny będzie również projekt RaFashion w ramach którego stare, zniszczone spodnie zamieniają się w nowe, praktyczne worko-torby zapewniając tym samym nowe zlecenia dla łódzkich krawcowych. Zachęcamy do odwiedzenia stoiska i przynoszenia swoich zbędnych dwóch nogawek. Stosiko RaFashion znajdować się będzie na terenie Centrum Sportowo - Rekreacyjnego Zbyszko w Wićzyniu Dolnym\nśr., 29/04/2015 - 09:25 — sobek\nndz., 26/04/2015 - 21:32 — sobek\nMajowy Piknik Sportowy – klasyfikacja studentów z Accenture\npon., 20/04/2015 - 08:25 — sobek\nPodczas V Majowego Pikniku Sportowego przeprowadzona zostanie po raz pierwszy klasyfikacja dla studentów startujących w biegu głównym. Dla najlepszych 3 mężczyzn i kobiet przewidziane są puchary i nagrody ufundowane przez partnera klasyfikacji firmę Accenture. Accenture Łódź Delivery Center to zlokalizowane w Łodzi centrum technologiczne firmy Accenture, które świadczy usługi z zakresu konsultingu, nowoczesnych technologii i outsourcingu, klientom z ponad 120 krajów świata.\nMajowy Piknik Sportowy - biegi dla dzieci i młodzieży\nwt., 14/04/2015 - 10:28 — sobek\nPodczas „V Majowego Pikniku Sportowego” odbędą się biegi dla dzieci i młodzieży, które rywalizować będą na czterech dystansach: dla przedszkolaków 150 m, dla szkół podstawowych (klasy 1 – 3) – 500 m i (klasy 4 – 6 ) - 800 m natomiast dla gimnazjalistów – 1200 m. zwycięzcy poszczególnych biegów otrzymają pamiątkowe statuetki. Start dzieci zaplanowany jest po zakończeniu biegu głównego i marszu oraz pokazów przygotowanych przez KJ Zbyszko.


Niestety włosy mają wielu wrogów! Zła pielęgnacja, szkodliwe składniki w kosmetykach, gorące powietrze suszarki lub prostownicy, zbyt mocne związywanie włosów, noszenie czapek, zła dieta. Sporo tego! Jednak w dużej mierze stosowanie olejków może zneutralizować niekorzystne działanie powyższych czynników i przywrócić włosom wspaniały wygląd, a także wzmocnić ich ochronę. Olejowanie włosów przyczynia się do ich regeneracji i odbudowy, a to oznacza poprawę elastyczności i sprężystości. Kosmyki stają się gładsze i błyszczące. U wielu kobiet wyraźnie zmniejsza się problem wypadania włosów, ich łamania i rozdwajania końcówek. Jeśli dotyczy Cię problem łupieżu, nadmiaru sebum, podrażnionego skalpu, puszenia i elektryzowania się włosów, olej może stanowić idealne rozwiązanie!\nNa to pytanie nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi, istnieją różne szkoły stosowania olejów na włosy. Spośród kilku wytycznych, kilku zasad i sposobów Ty sama musisz wybrać optymalną dla Twoich włosów metodę! Co sprawdza się u innych, u Ciebie może powodować odwrotny efekt, dlatego testujemy, eksperymentujemy i obserwujemy! Pewne jest, że olejowanie włosów musi odbywać się regularnie, reszta zależy od kilku czynników tj. rodzaju włosów, stopnia ich zniszczenia, częstotliwości mycia, reakcji na oleje. Jednym słowem zabiegi można powtarzać 2 razy w tygodniu, co drugi dzień, a nawet codziennie. Te same czynniki decydują o tym, jak długo należy trzymać olej na włosach. Optymalny czas to 1-2 godziny, ale można i całą noc. Kwestią sporną jest nakładanie oleju na skórę głowy. Z pewnością istotne jest, jaki olej aplikujemy i na jak długo, jednak jest to sprawa indywidualna! Nanosząc olej, należy zachować umiar! Nie chodzi o zatopienie włosów w głębokim tłuszczu, jedynie o dokładne pokrycie ich cieniuteńką warstwą. Proszę uwierzyć, że jedna łyżeczka oleju to optymalna ilość! A czym zmyć włosy, aby pozbyć się lepkiej warstwy? Zasadniczo zaleca się dwukrotne umycie włosów z użyciem łagodnych szamponów bez silnie działających detergentów (SLS/SLES) i bez silikonów, które mogą niweczyć osiągnięty efekt.\nNie zdecydowałaś jeszcze, czy chcesz podjąć się tego wyzwania? Zamiast wydawać niepotrzebnie pieniądze, na początek spróbuj wykorzystać oleje, które posiadasz w kuchni. Na pierwszy ogień niech pójdzie oliwa z oliwek, olej z pestek winogron czy olej kokosowy. Nic nie tracisz, a możesz zrobić małe rozpoznanie. A jeśli złapałaś bakcyla i chcesz spróbować na poważnie – znawcy, a właściwie znawczynie, tematu polecają dobierać oleje w zależności od stopnia porowatości włosa, czyli stopnia odchylenia łuski włosa w stosunku do jego rdzenia. Jak się to ma w praktyce? Oferta olejków do włosów jest ogromna, a wśród nich pełen przekrój właściwości, trudno się na coś zdecydować, wtedy dobranie olejku do porowatości włosów znacznie zawęża krąg. Z drugiej jednak strony Twoje włosy mogą mieć swoje zdanie i żaden z potencjalnych kandydatów nie spełnia swojej funkcji! Pamiętaj, że każde włosy są inne i mają inne potrzeby. W poszukiwaniu swojego ideału posiłkuj się opiniami innych, mnóstwo dokładnych informacji, liczne recenzje produktów oraz opinie użytkowniczek znajdziesz na stronie www.olejeknawlosy.pl\nGdyby powstał ranking na najpopularniejszy olejek do włosów, z całą pewnością, i to w przedbiegach, wygrałby go olej kokosowy. Jak się okazuje, króluje on nie tylko w kuchni! Nierafinowany olej kokosowy to esencja dogłębnego nawilżenia, odżywienia i obłędnego zapachu! Drugi hit to olejek arganowy nazywany „Złotem Maroka” genialnie wygładza i odżywia. Wiele zwolenniczek ma również olej z awokado, olej ze słodkich migdałów, olej z czarnuszki, olej lniany, a także specjalne mieszanki np. olej Khadi lub Orientana Ajurweryjski olejek do włosów Amla i Bhringaj.\nPoczątek Twojej przygody z olejami może być trudny, metodą prób i błędów musisz odnaleźć produkty, które najbardziej odpowiadają Twoim włosom, a także znaleźć złoty środek w kwestii częstości olejowania oraz czasu pozostawiania oleju na włosach. A jeśli do tej pory do pielęgnacji włosów podchodziłaś po macoszemu, z pewnością będziesz musiała nauczyć się systematyczności. Na koniec, jeszcze jedna rada, nie zniechęcaj się! Efekty nie pojawią się od razu, dopiero po 2-3 miesiącach stopniowo zaczniesz odczuwać zmianę, zmianę, która Cię zachwyci!


Biuletyn Informacji Publicznej - Starostwo Powiatowe w Lwówku Śląskim - Przetargi - Zapytanie ofertowe dotyczące wykonania usług polegających na DEMONTAŻU, ODBIORZE, PAKOWANIU, TRANSPORCIE i PRZEKAZANIU do UTYLIZACJI WYROBÓW ZAWIERAJACYCH AZBEST POCHODZĄCYCH Z WYMIANY POKRYĆ DACHOWYCH I ELEWACJI BUDYNKÓW MIESZKALNYCH I GOSPODARCZYCH W 2017 R.\nZapytanie ofertowe dotyczące wykonania usług polegających na DEMONTAŻU, ODBIORZE,...\nZapytanie ofertowe dotyczące wykonania usług polegających na DEMONTAŻU, ODBIORZE, PAKOWANIU, TRANSPORCIE i PRZEKAZANIU do UTYLIZACJI WYROBÓW ZAWIERAJACYCH AZBEST POCHODZĄCYCH Z WYMIANY POKRYĆ DACHOWYCH I ELEWACJI BUDYNKÓW MIESZKALNYCH I GOSPODARCZYCH W 2017 R.\nLwówek Śląski, dnia 11 września 2017 r.\n1) Przedmiotem zamówienia jest wykonanie usług polegających na: DEMONTAŻU, ODBIÓRZE, PAKOWANIU, TRANSPORCIE i PRZEKAZANIU do UTYLIZACJI WYROBÓW ZAWIERAJACYCH AZBEST POCHODZĄCYCH Z WYMIANY POKRYĆ DACHOWYCH I ELEWACJI BUDYNKÓW MIESZKALNYCH I GOSPODARCZYCH W 2017 R.\nRząsiny 16, gm. Gryfów Śląski, dach budynek gospodarczy 396,00 m2\nul. Uczniowska 26, Gryfów Śląski, płyta składowana 22,10 m2\nGiebułtówek 4, gm. Mirsk, dach dobudówki 22,00 m2\nZalesie 5, gm. Lubomierz, dach budynku gospodarczego 62,65 m2\nGiebułtów 6, gm. Mirsk, płyta składowana 234,10 m2\nStrzyżowiec dz. nr 163, dach budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych 692,44 m2\nul. Polna 28A Mirsk, dach budynku mieszkalnego 220,00 m2\nul. Struga 2 Lwówek Śląski, płyta składowana 512,00 m2\nPrzecznica 50, gm. Mirsk, dach budynku mieszkalnego 240,00 m2 i płyty składowane 481,14 m2\nPasiecznik 28, gm. Lubomierz, dach budynku gospodarczego 37,13 m2\nWłodzice Wielkie 37, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 199,38 m2\nul. Płakowicka 50 Lwówek Śląski, płyta składowana 288,75 m2\nWłodzice Małe 5, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 218,80 m2\nWola Augustowska 35, gm. Mirsk, płyta składowana 154,77 m2\nBielanka 51, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 190,65 m2\nUstronie 39, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 106,25 m2\nGrudza 63, gm. Mirsk, płyta składowana 170,00 m2\nZbylutów 108, gm. Lwówek Śląski, dachy budynków gospodarczych i elewacji 639,20 m2\ni płyta składowana 111,52 m2\nul. Pałacowa 7 Lwówek Śląski, dach dobudówki 251,35 m2 i płyta składowana 86,62 m2\nOleszna Podgórska 77, gm. Lubomierz, płyta składowana 71,50 m2\nZbylutów 117, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 44,00 m2\nZbylutów 115, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 172,00 m2\nNiwnice 12, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 106,81 m2\nChmielno 70a, gm. Lwówek Śląski, dach budynek gospodarczy 33,00 m2\nChmielno 29, gm. Lwówek Śląski, dach budynek gospodarczy 38,50 m2\nOgrody działkowe im. Wyzwolenia Lwówek Śląski dz. nr 210, dach altany 16,50 m2\nOgrody działkowe im. XXXV-lecia Lwówek Śląski dz. nr 213, dach altany 34,38 m2\nWłodzice Wielkie 1, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 162,25 m2\nul. Przyjaciół Żołnierza 15 Lwówek Śląski, płyta składowana 13,86 m2\nProszowa 38, gm. Mirsk, płyta składowana 182,49 m2\nGierczyn 32, gm. Mirsk, płyta składowana 89,10 m2\nBrunów 19, gm. Lwówek Śląski, dach budynek mieszkalny (szczyt), budynki gospodarcze i garaż 493,91 m2\nUbocze 159, gm. Gryfów Śląski, płyta składowana 72,88 m2\nPłóczki Dolne 1, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 32,10 m2\nŻerkowice 33, gm. Lwówek Śląski, dach dobudówki 89,38 m2\nGórczyca 23, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 156,75 m2\nGierczyn 72, gm. Mirsk, płyta składowana 35,75 m2\nMojesz 8, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 50,90 m2\nOrłowice 58A, gm. Mirsk, płyta składowana 181,40 m2\nul. Wojska Polskiego 27 Mirsk, dach budynku mieszkalnego i gospodarczego 275,00 m2\nul. Polna 6A Gryfów Śląski, dach wiaty gospodarczej 308,00 m2 i płyta składowana 442,00 m2\nDębowy Gaj 18, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 59,13 m2\nKrzewie Wielkie 69, gm. Gryfów Śląski, dach budynek gospodarczy 66,00 m2\nPławna Górna 144, gm. Lubomierz, dach budynku gospodarczego 185,63 m2 i płyta składowana 110,00 m2\nChmieleń 68, gm. Lubomierz, dach dobudówki 82,50 m2 im płyta składowana 206,25 m2\nBrunów 31, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 35,00 m2\nGiebułtów 51, gm. Mirsk, dach budynek mieszkalny 85,25 m2 i dach budynek gospodarczy 110,72 m2\nul. Sportowa 6C Lubomierz, dach budynku mieszkalno-garażowego 214,50 m2\nul. Bankowa 6/1 Gryfów Śląski, płyta składowana 11,88 m2\nul. Rolna 2 Gryfów Śląski, dach budynek gospodarczy 67,38 m2 i podwójna płyta ocieplona 72,00 m2\nul. Sikorskiego 11 Gryfów Śląski, płyta składowana 33,00 m2\nChmieleń 50, gm. Lubomierz, płyta składowana 63,53 m2\nSkorzynice 2A, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 211,90 m2\nOgrody działkowe im. XXXV-lecia Lwówek Śląski dz. nr 60, dach altany 34,38 m2\nRząsiny 89, gm. Gryfów Śląski, płyta składowana 116,88 m2\nGradówek 15, gm. Lwówek Śląski, dach budynek mieszkalny 107,25 m2\nBrunów 29, gm. Lwówek Śląski, płyta składowana 41,25 m2\n- ustawienie tablic informacyjnych „zamawiającego” (na posesji).\nTransport odpadów azbestowych na składowisko odpadów niebezpiecznych odbywać się będzie samochodami ciężarowymi, które wyposażone są – według międzynarodowych przepisów ADR o transporcie towarów niebezpiecznych – w odpowiedni sprzęt oraz oznakowane specjalnymi tablicami i naklejkami ostrzegawczymi.\n9). Termin i miejsce wykonania zamówienia\n- Zamawiający wymaga, aby całe Zamówienie było wykonywane w terminie do 30 listopada 2017 r.\nudzielenie zamówienia mogą ubiegać się Wykonawcy, którzy spełniają warunki udziału w postępowaniu określone w art. 22 ust. 1 ustawy - Pzp:\n- posiadają uprawnienia do wykonywania określonej działalności lub czynności, jeżeli ustawy nakładają obowiązek posiadania takich uprawnień (art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy – Pzp),\n- dysponują potencjałem technicznym oraz osobami zdolnymi do wykonania zamówienia (art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy – Pzp),\n- znajdują się w sytuacji ekonomicznej i finansowej zapewniającej wykonanie zamówienia (art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy – Pzp),\nWykonawca składa oświadczenie o spełnianiu warunków udziału w postępowaniu oraz dokumenty potwierdzające spełnianie tych warunków.\nc) Wykaz wykonanych w ciągu ostatnich 3 lat usług – a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy to wykonanych w tym okresie usług na potwierdzenie posiadania doświadczenia ; Zamawiający informuje, że warunkiem udziału w postępowaniu jest wykazanie we wskazanym wyżej okresie wykonania minimum jednej usługi usuwania azbestu o wartości 30 000,00 zł.\n6. Informacje o sposobie porozumiewania się Zamawiającego z Wykonawcą\nMariusz Kowalski – Tel. 75 782 28 21, fax. 75 782 28 20\n1). Oferty należy składać w Sekretariacie Starostwa Powiatowego w Lwówku Śląskim przy ul. Szpitalnej 4, 59-600 Lwówek Śl. w kopertach z następującym oznaczeniem: „OFERTA NA USUNIĘCIE WYROBÓW ZAWIERAJĄCYCH AZBEST”\n2). Termin składania ofert upływa 19.09.2017 r. o godz. 12.00.\nUstawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zmianami) ten rodzaj wynagrodzenia określa w art. 632 następująco:\nb). Jeżeli jednak wskutek zmiany stosunków, której nie można było przewidzieć, wykonanie dzieła groziłoby przyjmującemu zamówienie rażącą stratą, sąd może podwyższyć ryczałt lub rozwiązać umowę.”\n2) Zamawiający zastrzega realizację takiej ilości zadań (wykaz obiektów określonych we wzorze oferty – zał. nr 1) na jaką wystarczy zaplanowanych środków finansowych co oznacza, że na część określonych zadań (wykaz obiektów) postępowanie zostanie unieważnione.\nZapytanie ofertowe 1.59 MB pdf Pobierz\nzal_nr_1_wzor_oferty.doc 100 KB doc Pobierz\nzal_nr_2_wzor_oswiadczenia.doc 34.5 KB doc Pobierz\nzalacznik_nr_3_wzor_wykaz_wykonanych_uslug.doc 34 KB doc Pobierz\nzalacznik_nr_4_wzor_umowy_ryczalt.doc 78 KB doc Pobierz\nrozstrzygniecie_zapytania_ofertowego.pdf 289.86 KB pdf Pobierz\nData wprowadzenia dokumentu do BIP: 12 września 2017 08:21\n21 września 2017 08:21 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [rozstrzygniecie_zapytania_ofertowego.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:30 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zalacznik_nr_4_wzor_umowy_ryczalt.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:30 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zalacznik_nr_3_wzor_wykaz_wykonanych_uslug.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:27 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zal_nr_2_wzor_oswiadczenia.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:27 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zal_nr_1_wzor_oferty.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:27 Łukasz Strzelecki - Usunięcie załącznika [zal_nr_4_wzor_umowy_ryczalt.docx] z dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:27 Łukasz Strzelecki - Usunięcie załącznika [zal_nr_3_wzor_wykaz_wykonanych_uslug.docx] z dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:27 Łukasz Strzelecki - Usunięcie załącznika [zal_nr_2_wzor_oswiadczenia.docx] z dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:27 Łukasz Strzelecki - Usunięcie załącznika [zal_nr_1_wzor_oferty.docx] z dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:24 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zal_nr_4_wzor_umowy_ryczalt.docx] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:24 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zal_nr_3_wzor_wykaz_wykonanych_uslug.docx] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:24 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zal_nr_2_wzor_oswiadczenia.docx] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:24 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zal_nr_1_wzor_oferty.docx] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:24 Łukasz Strzelecki - Usunięcie załącznika [zal_nr_3_wzor_wykaz_wykonanych_uslug.docx] z dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:23 Łukasz Strzelecki - Usunięcie załącznika [zal_nr_4_wzor_umowy_ryczalt.docx] z dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:23 Łukasz Strzelecki - Usunięcie załącznika [zal_nr_2_wzor_oswiadczenia.docx] z dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:23 Łukasz Strzelecki - Usunięcie załącznika [zal_nr_1_wzor_oferty.docx] z dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:22 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zal_nr_4_wzor_umowy_ryczalt.docx] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:22 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zal_nr_3_wzor_wykaz_wykonanych_uslug.docx] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:22 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zal_nr_2_wzor_oswiadczenia.docx] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:22 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [zal_nr_1_wzor_oferty.docx] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:22 Łukasz Strzelecki - Dodanie załącznika [20170912080213686.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:21 Łukasz Strzelecki - Zmiana danych dokumentu. (Dokument opublikowany)\n12 września 2017 08:21 Łukasz Strzelecki - Dodanie dokumentu. (Dokument opublikowany)


Portal WRC - Rozpoczęło się głosowanie w ramach Budżetu Obywatelskiego\nRozpoczęło się głosowanie w ramach Budżetu Obywatelskiego\nOpublikowano: Śr, 04 Wrz 2019, 10:10\nWłaśnie rozpoczęło się głosowanie w ramach tegorocznego budżetu obywatelskiego. Do 20 września, za pomocą nowoczesnej platformy internetowej, każdy wągrowczanin może oddać jeden głos i wybrać spośród 14 propozycji projekt inwestycyjny, który miasto zrealizuje w 2020 roku.\nMieszkańców, którzy nie mają dostępu do Internetu zapraszamy do Urzędu Miejskiego, w holu którego – w godzinach urzędowania – uruchomione jest specjalne stanowisko, przy którym można zagłosować.\nPonadto, w soboty (7 i 14 września) w godzinach 10:00-14:00 oraz w środę (18 września) w godzinach 13:00-17:00, na wągrowieckim Rynku pojawi się specjalny mobilny punkt Wągrowieckiego Budżetu Obywatelskiego 2020.\nPrzypominając projekty, spośród których można wybierać:\nModernizacja/wymiana sprzętu na placu zabaw dla dzieci przy ulicy Wiśniowej w Wągrowcu,\nModernizacja/wymiana sprzętu na placu zabaw dla dzieci przy ulicy Moniuszki w Wągrowcu,\nDomki dla bezdomnych kotów,\nUtworzenie integracyjnego placu zabaw w Parku 600-lecia,\nEko świadomy Wągrowiec,\nWągrowiecki Zakątek Literacki,\nLetni Klub Filmowy – zakup zestawu multimedialnego do projekcji filmowych i realizacji wideo,\nRozbudowa systemu „Wągrowiecki Rower Miejski” wraz z instalacją monitoringu i stacji naprawczych,\nZakup przenośnych bramek zraszających,\nPumptrack „Wilcze doły” – tor rowerowy dla małych i dużych rowerzystów\nUtworzenie strefy relaksu na terenie Placu Zielonego,\nOświetlenie ulicy Bażantowej,\nZazieleńmy rynek miejski.\nGłosować można tylko raz i tylko na jeden z projektów. Głosowanie odbywa się od 4 do 20 września 2019 r. Aby oddać głos należy być mieszkańcem Wągrowca oraz podać numer PESEL.\n>>> ODDAJ OGŁOS - TUTAJ <<<\n0 #7 RE: Rozpoczęło się głosowanie w ramach Budżetu Obywatelskiego — as34t5y 2019-09-04 21:23\nSytuacja jest następująca aby zmusić mieszkańców miasta do pomysłu Pałczyńskiego czyli rowery miejskie trzeba pilnie wprowadzić płatną strefe postoju do samochodów Statystyka za rowery spada bo dzieciaki mają mniej czasu i szybko się ściemnia i teraz Pałczynski nie będzie miał czym się pochwalić\n+1 #6 Kasa — Madras 2019-09-04 20:38\nRzeki wytrzyscic lepiej\n-2 #5 RE: Rozpoczęło się głosowanie w ramach Budżetu Obywatelskiego — as34t5y 2019-09-04 20:26\nPiter czyli Piotr P zróbcie to z kasy miasta , tak zachwalasz ten rower to pogadaj ze szwagrem i załatw temat z kasy miasta\n-1 #4 RE: Rozpoczęło się głosowanie w ramach Budżetu Obywatelskiego — Piter 2019-09-04 19:26\nStawiałbym na rower miejski i przydałoby się również zazielenić rynek. Reszta propozycji to jakaś kpina.\n+7 #3 RE: Rozpoczęło się głosowanie w ramach Budżetu Obywatelskiego — don 2019-09-04 12:25\nZrobili by w końcu oświetlenie nad rzeką, bo nocą strach iść\n-1 #2 RE: Rozpoczęło się głosowanie w ramach Budżetu Obywatelskiego — 13 2019-09-04 11:30\nGdzie są zgłoszone przez Prawicę Wągrowiecką konkretne propozycje dla mieszkańców? To co przedstawił UM to marnotrawienie pieniędzy podatników!! Panie Zadroga, zrób pan coś z "ogródkiem kwiatowym" na chodniku pod oknami pana domu na Przybyszewskieg o!! Ludzie narażają życie!!\n-4 #1 RE: Rozpoczęło się głosowanie w ramach Budżetu Obywatelskiego — Dyzma 2019-09-04 11:13\nGłosujcie na nr 3, po co komu np oświetlenie na ulicy. Kto za - łapka w dół


Pure Nutrition USA CGT Blast 600 g DATA 09/2021 - 44,62 zł - Kulturystyka.sklep.pl\nPure Nutrition USA CGT Blast 600 g DATA 09/2021\nCGT Blast to niesamowita formuła, która łączy trzy najpopularniejsze składniki: kreatynę, glutaminę i taurynę.\nKreatyna jest obecnie najpopularniejszym suplementem sportowym. Badania pokazują, że kreatyna może poprawić wyniki sportowe, zwiększyć siłę, zwiększyć poziomy energii i regenerację po treningach. Kreatyna może znacznie zwiększyć beztłuszczową masę mięśniową w ciągu zaledwie kilku tygodni.\nGlutamina jest najbogatszym aminokwasem w ludzkim ciele. 60% wolnych aminokwasów w mięśniach szkieletowych to L-glutamina i ponad 20% wszystkich krążących aminokwasów.\nL-glutamina odgrywa bardzo ważną rolę w metabolizmie białek i może pomóc zmniejszyć ból mięśni i odbudować tkankę mięśniową.\nBadania pokazują, że po intensywnym treningu poziom glutaminy spada o 50% i powrót do zdrowia może potrwać nawet sześć dni. W tym czasie możesz tracić chude mięśnie i siłę. Przywrócenie poziomu glutaminy pomaga mięśniom szybciej się zregenerować.\nTauryna może poprawić wydajność ćwiczeń, koncentrację umysłu i skład ciała. Jest także bardzo silnym źródłem energii. Dodane węglowodany znacznie poprawiają współczynnik dostarczania składników odżywczych.\nCGT Blast + zawiera Beta-Alaninę.\nWeź 1 porcję 30 minut przed treningiem i 1 porcję po treningu.\nServing Size 20 g ( 4 scoops )


Alpejski Ogród - Manufaktura Stylu\nDekoracja kwiatowa - Alpejski Ogród została zaprojektowana przez Regula Stüdli, której pasją są kwiatowe wzory i wykonana z porcelany kostnej - Bone China w fabryce Rosenthal. Idea Brillance to intrygująca gra dwóch doskonałych geometrii a tym razem przybrała szatę nawiązującą do alpejskiej flory. Dzikie kwiaty, gałązki, liście i pnące rośliny, niczym rozsypane na lśniącej powierzchni kostnej porcelany Rosenthal, czasem na obrzeżu talerza, czasem na całej powierzchni. Kolekcja wykonana jest z porcelany kostnej Bone China półprzezroczystego i ciepło lśniącego materiału który łączy płaskie powierzchnie i kuliste elementy, aby stworzyć pojedynczy kształt. Łączą minimalistyczny design z ręcznie wykonaną perfekcją w najpiękniejszy ze sposobów. Nowa dekoracja doskonale wpisuje się w modny trend rustykalny.\nFiliżanka do espresso ze spodkiem - Alpejski Ogród\nZestaw 2 filiżanek do kawy i 2 talerzy - Alpejski Ogród\nZestaw 2 talerzy śniadaniowych 21 cm i dwóch filiżanek do kawy z podstawkami z kolekcji Alpejski Ogród Brillance - delikatna porcelana bone china Rosenthal ozdobiona subtelnym motywem kwiatowym projektu Reguli Stüdli. Elementy kolekcji wykonane są z cienkiej porcelany ecru, a kształt doskonale podkreśla dekoracja kwiatowa.\nZestaw 2 filiżanek kombi i 2 talerzy - Alpejski Ogród\nZestaw 2 talerzy śniadaniowych 21 cm i dwóch filiżanek kombi z podstawkami z kolekcji Alpejski Ogród Brillance - delikatna porcelana bone china Rosenthal ozdobiona subtelnym motywem kwiatowym projektu Reguli Stüdli. Elementy kolekcji wykonane są z cienkiej porcelany ecru, a kształt doskonale podkreśla dekoracja kwiatowa. Całość zapakowana jest w eleganckie firmowe pudełko, idealne na prezent.\nMiska 15 cm - Alpejski Ogród\nMiska 15 cm o pojemności 0,60 l z kolekcji Alpejski Ogród Brillance - delikatna porcelana bone china Rosenthal ozdobiona subtelnym motywem kwiatowym projektu Reguli Stüdli. Elementy kolekcji wykonane są z cienkiej porcelany ecru, a kształt doskonale podkreśla dekoracja kwiatowa.\nMiska 26 cm - Alpejski Ogród\nMiska 26 cm o pojemności 4 l z kolekcji Alpejski Ogród Brillance - delikatna porcelana bone china Rosenthal ozdobiona subtelnym motywem kwiatowym projektu Reguli Stüdli. Elementy kolekcji wykonane są z cienkiej porcelany ecru, a kształt doskonale podkreśla dekoracja kwiatowa.\nMiska 22 cm - Alpejski Ogród\nMiska 22 cm o pojemności 2,50 l z kolekcji Alpejski Ogród Brillance - delikatna porcelana bone china Rosenthal ozdobiona subtelnym motywem kwiatowym projektu Reguli Stüdli. Elementy kolekcji wykonane są z cienkiej porcelany ecru, a kształt doskonale podkreśla dekoracja kwiatowa.\nPółmisek 34 cm - Alpejski Ogród\nPółmisek o długości 34 cm i szerokości 24 cm z kolekcji Alpejski Ogród Brillance - delikatna porcelana bone china Rosenthal ozdobiona subtelnym motywem kwiatowym projektu Reguli Stüdli. Elementy kolekcji wykonane są z cienkiej porcelany ecru, a kształt doskonale podkreśla dekoracja kwiatowa.\nWaza 3 l z kolekcji Alpejski Ogród Brillance - delikatna porcelana bone china Rosenthal ozdobiona subtelnym motywem kwiatowym projektu Reguli Stüdli. Elementy kolekcji wykonane są z cienkiej porcelany ecru, a kształt doskonale podkreśla dekoracja kwiatowa.\nBulionówka 0,37 l ze spodkiem 18,5 cm z kolekcji Alpejski Ogród Brillance - delikatna porcelana bone china Rosenthal ozdobiona subtelnym motywem kwiatowym projektu Reguli Stüdli. Elementy kolekcji wykonane są z cienkiej porcelany ecru, a kształt doskonale podkreśla dekoracja kwiatowa.\nFiliżanka do kawy ze spodkiem - Alpejski Ogród


LNG ze Świnoujścia na Śląsk? Remontowa ćwiczy transport kolejowy i rzeczny - BiznesAlert.pl\nLNG ze Świnoujścia na Śląsk? Remontowa ćwiczy transport kolejowy i rzeczny\n1 grudnia 2017, 07:00 Alert\nPolskie stocznie coraz odważniej wchodzą na rynek LNG . 1 grudnia 2017 r. Remontowa LNG Systems Sp. z o.o. rozpoczyna realizację nowego projektu pilotażowego, współfinansowanego ze środków unijnych pod nazwą „Budowa pilotażowej stacji dokującej, jako elementu systemu dystrybucji LNG w oparciu o zbiorniki kontenerowe”. Podmiot należy do Remontowa Holding, największej stoczniowej grupy kapitałowej w Polsce.\nCelem działania – Budowa pilotażowej stacji dokującej, jako elementu systemu dystrybucji LNG w oparciu o zbiorniki kontenerowe – jest zaprojektowanie, budowa i przeprowadzenie badań pilotażowej stacji dokującej LNG.\nGłównym zadaniem stacji będzie długoterminowe utrzymywanie bezpiecznych parametrów technicznych intermodalnych, kriogenicznych zbiorników kontenerowych LNG. Umożliwi to dalszą dystrybucję LNG do klientów końcowych, przy wykorzystaniu wszystkich możliwych środków transportu (włączając nieeksploatowany do tej pory w tych celach transport kolejowy, śródlądowy i morski). Dodatkową funkcjonalnością stacji będzie możliwość tankowania L-CNG.\nStacja pilotażowa zlokalizowana będzie w Sławkowie (woj. Śląskie) na terenie Euroterminala kolejowego w sąsiedztwie kluczowych szlaków transportowych korytarza sieci TEN-T.\nW ramach projektu zrealizowane zostaną m.in następujące zadania:\nKoordynacja i zarządzanie projektem;\nProjekt instalacji pilotażowej;\nBudowa instalacji pilotażowej;\nPilotaż i prace studyjne;\nDziałalność informacyjno – promocyjna.\nWartość projektu wynosi 1.890.582,00 EUR w tym dofinansowanie z Programu „Łącząc Europę”: 945.291,00 EUR Okres realizacji projektu to 1 grudnia 2017 r. do 3 grudnia 2020 r.\nSzansa dla polskiego terminalu LNG?\nPrzypomnijmy, że we wrześniu 2016 roku, Spółki Lotos i PGNiG dostarczyły 120 m3 (120 tys. litrów) skroplonego gazu LNG jako paliwa żeglugowego do zbiorników, budowanego w Stoczni Remontowa Shipbuilding statku typu PSV (Platform Supply Vessel ) Siem Harmony. Pozwoliło to na przeprowadzenie prób morskich jednostki, przed oddaniem jej do użytku. Cysterny odebrały gaz z Terminalu LNG im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego i przetransportowały do stoczni w Gdańsku.\nenergetyka Europa LNG Polska stocznie TEN-T terminal LNG transport żegluga


Bieszczady 18-31 VII 2016\nAutorzy: Ala i Myśliwy\nOto Bieszczady 2016, relacja Ali oraz Myśliwego.\nZaczęło się od tego, że jechaliśmy przez noc, pociągiem do Tarnowa. Wyjątkowy był on z tego powodu, że podłoga kleiła się w nim wszędzie poza toaletą (czyż nie jawna inwersja?). Wagon bezprzedziałowy, a więc standardowy podział na przedziały śpiące i przedziały grające całą drogę w mafię albo rozmawiające trochę się upłynnił. Ostatecznie zwyciężała nas senność. Jak również chyba kierownika pociągu.\n– Planowany przyjazd, godzina dwudziesta druga… ...... …pięćdziesiąt – oznajmił przez interkom.\nIstotnie, mieliśmy trochę opóźnienia, ale mimo obaw szczęśliwie w Tarnowie przesiedliśmy się w pociąg do Zagórza, a stamtąd autobusem (jednym, choć przydałyby się dwa) do skrzyżowania tuż przed Ustrzykami Dolnymi, skąd ruszyliśmy pod cerkiew w Równi. Zawiązaliśmy tam inauguracyjne koło i pogratulowaliśmy Ani, Oli i Marcie udziału we wszystkich wycieczkach od początku pierwszej klasy aż do obozu. Dotychczas udało się to tylko Pająkowi. Wtedy też pierwszy raz wziąłem do ręki cyfrówkę Julki (która i tak wygląda retro, no bo przecież nie może inaczej) i po trzech latach przerwy wróciłem do fotografowania Miziowycieczek.\nDo Czarnej, wsi bocianów, dotarliśmy przez błoto i mżawkę, dwukrotnie przechodząc boso przez rzekę. Lub nie boso. Hebisz za pierwszym razem stwierdził, że spróbuje nie zdejmować butów i twardo przeszedł, a jego wysokie buty stawiały opór płynącej wartko wodzie. Za drugim razem uznał, że skoro wtedy nie zdjął, to teraz też nie zdejmie. Bliska była mi ta filozofia. Niestety pod koniec trasy nadal nie przestawało padać. Krótko mówiąc – Czarna D.\nŁąki otwierały nam widoki na zamglone góry i wzgórza porośnięte lasem. Nad wsią kołowały biało-czarne ptaki, a ich klekot unosił się przez cały poranek nad szkołą, na dachu której uwiły sobie gniazdo.\nTuż po śniadaniu na kuchni pojawił się ogromny gar pełen obranych ziemniaków. Tak znikąd? Tak, ta najbrudniejsza robota zawsze jest pomijana… Nie żebym to ja je obierał, bo może tak to zabrzmiało. Ja oddawałem się wtedy rozrywkom sportowym. PTSM w Czarnej słynie z udostępnionej sali gimnastycznej. Część ekipy na czele z Szefem uznała, że nie ma co się oszczędzać na sam początek obozu. Dwie albo trzy godziny harataliśmy w gałę. Był czad. A potem jeszcze siatkówka, którą sędziował Pająk. Nie żeby kiedyś pojechał na obóz sędziowski. Albo żeby miał gwizdek. A i tak gwizdał!\nW tym czasie dotarli do nas Ania i Kuba, absolwenci i niemal debiutanci. Pomogłem im znaleźć jakieś wolne łóżko, póki ekipa mafijna jeszcze wszystkich nie połamała (to dłuższa historia, odsyłam do Przygód Marysi…). Następnie stwierdziliśmy, że nie ma co tak siedzieć w miejscu i wybraliśmy się na deszczowy spacer do cerkwi w Bystrem. Po bezdrożach rosły maliny, a na łąkach zdarzały się nawet porzucone czerwone maluchy. To jest właśnie przedsmak Bieszczad – zamglone, niepozorne łąki i trochę inny rodzaj końca świata, niż ten na Przełęczy Bukowskiej. A o tym za kilka dni. A na razie skupiliśmy się na rzeczownikach żeńskich niekończących się na literę „-a”. Kiedy okazało się, że nie jest ich wcale mało, próbowaliśmy sklasyfikować wszystkie litery, na które się owe rzeczowniki kończą. Wyniki badań nie zostały opublikowane. Gdy i to się nam znudziło, dłużący się asfalt do Czarnej przeklepaliśmy razem z miastami na „M”. A tymczasem…\nGdy większa część ekipy poszła na spacer, sformowaliśmy grupę pierogową i wzięliśmy się do pracy. Po kilku godzinach – zapadł już zmierzch, więc mogło być około dziewiątej – zaczął kończyć się farsz. Z wyprawy po ser wróciliśmy przemoknięci do suchej nitki. Czesław ubrał Jankowy beret z gwiazdą i poszedł do pokoju nauczycielskiego, który służył nam za stołówkę i świetlicę, by zarekwirować cukier. Lud był niepocieszony, szczególnie Janek, który przecież kocha słodzić. Och, jak słodko to zabrzmiało. Każdy słodził średnio około dwóch łyżeczek, więc strata była znaczna.\nA jednak, „nic nie zwarzy Twojego humoru, co, Jasiu?” (potwierdzenia tych słów szukajcie w relacji z Obozu 2014). W kuchni schroniska w Czarnej Górnej pierwszy raz pojawiły się słynne Bieszczady na Widelcu. Za kamerą – Sylwia. W roli głównej – nie Robert Makłowicz, ale sto razy lepszy od niego Jan Mazur. Najchętniej odesłałbym Was do tej właśnie relacji (co niniejszym czynię), jednak wierzę, że mogę przytoczyć poniżej parę słów. Oglądanie jest i tak jeszcze sto razy lepsze (powtarzam się?).\n– O, cześć. Ja jestem Janek i pomagam w kuchni. Robimy taki świetny obiad (…) No co mam powiedzieć, no tak wygląda nasza praca, ale wyżyć się da, zasadniczo.\nZnudzeni tradycyjnymi kształtami, takimi jak pierogi z falbanką, uszka czy uszka z falbanką, które wyglądały jak kwiatki, postanowiliśmy prowadzić innowację produkcji. Stworzyliśmy najpierw garść cukierków, potem jakieś koperty, pudełeczka i sakwy; wreszcie Janek ulepił koszyczek i dumny odstawił go na stół. Ania, zbierając resztki do rozwałkowania, zgarnęła także ten koszyczek i zgniotła go w dłoni. Janek był zdruzgotany (jak jego koszyczek); Gerusówna pospiesznie zaczęła naprawiać swój błąd, czym nieco go udobruchała. Ku zdziwieniu wszystkich, koszyczek nie rozpadł się w gotowaniu. Udekorowano go dżemem, przykryto talerzyk miską i zaserwowano – z pełnym profesjonalizmem – Szefowi. Na tym się nie skończyło. Szef, jak zwykle udzielający się w, jakby to ująć, rozrywkach świetlicowych, stał się głównym degustatorem wszelkich pierogowych tworów ludzkiej ręki, przechodzących jednak ludzkie rozumienie.\n– Miejscowy zakład wznowił tę produkcję po latach – relacjonował Szef – i muszę Wam przyznać, naprawdę fantastyczne.\nPóźniej Janek stworzył długiego węża – bieszczadzkiego pierożnika pospolitego – i zawołał do Karola, który zmienił przy garnku Alinkę:\n– Ej, ugotuj mi wonsza!\n– To najdziwniejsza prośba, jaką słyszałem.\nSzef otrzymał wonsza razem z trzema jajami – kulkami serowego farszu, których jednak chyba bał się tknąć.\nPrzez cały czas Pan Kucharczyk prowadził ewidencję pierogową. Przed wyjściem z kuchni należało ustawić się w kolejce i Pająk bardzo uprzejmie, jak na tę czynność, zaglądał wszystkim w talerz, stawiając kreski w zeszycie. Wynik: 676 ruskich, 148 sztuk produkcji dodatkowej, razem 824.\nWreszcie skończył się nawet ser. Rozważaliśmy, czy robić pierogi z ciastem, czy z miłością; ostatecznie ugotowaliśmy placki z zamiarem odsmażenia ich na śniadanie. A więc jeszcze plus 25.\nNazajutrz ruszyliśmy na zachód, żegnani nieustannym klekotem. I czarną lamą, którą ktoś trzymał jako zwierzę hodowlane? To naprawdę koniec świata.\nNa pierwszym postoju znowu odezwały się Bieszczady na Widelcu. I choć sam usłyszałem o tym pierwszy raz na zimowisku w Porębie, to dopiero teraz 10 paluszków w minutę zapisało się głośnym echem w historii TKT. Sam Janek nie podołał wyzwaniu, ale za to sędziował późniejszy konkurs, który wygrał Benek. Nie wiem jednak, czy bawił się tak dobrze jak Werka, która w minutę zjadła 2,5 paluszka.\nOd Czarnej Dolnej podążaliśmy łąkami, mijając grobowiec przysiółka nad potokiem Cygańskim. Na słonecznym niebie cudownie rysowały się chmury, postrzępione i skłębione. Stamtąd leśnym szlakiem wspięliśmy się pod Moklik; po niekrótkim postoju ruszyliśmy w dół, ku Jaskini Jahybcie na Rosolinie. Strome zejście pokryte było błotem, więc niejednemu grunt uciekł spod stóp. Wreszcie podążanie ścieżką okazało się niemożliwością i zaczęliśmy przedzierać się bokiem. Właściwie leśne podłoże przypominało śliskością szlak, ale można było korzystać z pomocy dość gęsto rosnących drzewek. I mniej pomocnych kolczastych krzewów. Stawiając stopy ostrożnie i hacząc o gałązki i krzaki, nie bez trudu dotarliśmy do nieco bardziej płaskiej ścieżki. Szef w atmosferze tajemnicy poprowadził chętnych kilkanaście kroków w lewo, za powalone drzewo, gdzie – w miejscu, w którym wyszedł z lasu – obok odcisku jego butów widniał spory trop. Niedźwiedzi, jak twierdził.\nWtem wyszliśmy z lasu na rozległą, pofalowaną łąkę, barwną tysiącem kwiatów, na tle błękitnych gór. Przeszedłszy ją, zostawiliśmy plecaki i kilku leniwych, po czym zeszliśmy ku Czarnemu. Ścieżka, zaopatrzona w drewnianą poręcz, bynajmniej nie zachęcała stromizną i ubłoceniem. Bez większych przeszkód dotarliśmy jednak na dół, gdzie potok wymył w skale niską grotę. Jej sklepienie było u wejścia osmolone dziesiątkami ognisk. Ale i tak jestem przekonany, że to powszechnie niedoceniane przez turystów miejsce. Może i dobrze. Ważne, że my o nim wiemy.\nPowróciwszy na brzmiącą owadami łąkę, przecięliśmy ją i weszliśmy w las; szlak doprowadził nas wkrótce do drogi z betonowych płyt. Wtem po lewej pojawił się drogowskaz twierdzący uparcie, że szlak skręca w prawo, w wysokie zarośla. Zignorowanie go i pozostanie na drodze wiązało się z przekroczeniem szerokiej rzeczki, w jaką zmieniał się w tym miejscu Czarny. Czesław zagłębił się w zarośla, przeskoczywszy ukryty w nich strumyk, i szukając szlaku, wszedł w pokrzywy wysokie jak on sam. Nie bez powodu jednak pisał klasyk „Pająk – weteran, nie zgubi nigdy szlaku”. Zbadał on ścieżynkę wiodącą w przeciwną stronę i zaraz zawołał nas, ogłaszając znalezienie drogi. Ledwo widoczna, prowadziła w poprzek stromego zbocza, by w kilka śliskich kroków wywieść na jego szczyt. Tam rozciągała się słoneczna łąka; trzymając się krawędzi lasu, przedarliśmy się ku miejscu, gdzie wyrwa w drzewach wypuściła nas z powrotem na betonową drogę. Tuż za nami pluskał, przelewając się przez nią, Czarny – w ten sposób szlak omijał jego zakole, pozwalając uniknąć zamoczenia stóp, za to zapewniając atrakcje w postaci śliskiego i stromego zbocza. W międzyczasie zawiązała się szeroko zakrojona kampania namawiania Madziulki na następujący po obozie paraobóz. Zainteresowana (a przynajmniej wierzyliśmy, że będzie zainteresowana) miała otrzymać z nieznanego sobie numeru szereg promocyjnych smsów, między innymi talon na zupę w Ośrodku Rekolekcyjnym na Śnieżnicy albo miejsce na ławce od zawietrznej przy ognisku na Lubaniu w dniu koncertu Mizia&Mizia feat. Platon. Wystarczyło wysłać smsa o treści JADĘ, ZUPA lub BEZ DYMU na podany numer. Koszt wysłania smsa zgodny z taryfą operatora.\nDroga ta zaprowadziła nas do Polany, gdzie stoi dzwonnica parawanowa, której zapomnieliśmy obejrzeć. Stamtąd szutrówką, przy której rosły słodkie maliny, ruszyliśmy pnąc się nieustannie pod górę i grając w Pe. Po dłuższej, niż się spodziewaliśmy, wędrówce zalesionym grzbietem Otrytu wyszliśmy na polanę, z której otwierał się widok na odległy grzbiet Caryńskiej. Na owej polanie stoi Chata Socjologa: przed transformacją dom pracy twórczej, azyl wolnej myśli i wymiany poglądów, obecnie cel ucieczek przed gwarem miasta – jak można było przeczytać na wiszącej w sali głównej karcie.\nChatar był lekko zły na człowieka, który przyjmował rezerwacje i zgodził się, by do Chaty, w której miejsc było w sam raz dla naszej grupy, przyjechały w tym samym czasie Wiewiórki i Rajd Socjologa. Ścieśniliśmy się więc w szesnastoosobowym pokoju, co po prawdzie nie było dla nas dużym problemem. Przynajmniej dopóki do pokoju nie dotarł ostatni kładący się na spoczynek, czyli Szef, który musiał położyć się na podłodze między łóżkami. Ale zanim to:\nPrzed obiadem, który Ola i Ania przygotowały na kuchni opalanej drewnem, część ludzi oddała się rozrywce, jaką jest kąpiel w strumieniu. Jej popularność, o dziwo, okazała się tak duża, że powstało nawet coś w rodzaju kolejki do prysznica. Tymczasem zapadł zmrok; wody potoku mieniły się lekko, odbijając nikłe światło gwiazd.\n– Jak rusałki! – zawołała Julka.\nPyszny obiad został rozdany, herbata uzupełniona, zaczęły się wspólne śpiewy. Znalazły się nawet grzechotki i bębenki. Aż w końcu nadszedł czas na niespodziewaną, jak zwykle, ceremonię. Akurat nikt nie został weteranem, ale za to aż cztery osoby przeszły na emeryturę. Ola, Sylwia, Marysia i Olek, przy czym tych dwoje wciąż niepełnoletni. Coś tu chyba jest nie po kolei.\nNoc trwała długo w noc, kolejne osoby udawały się na spoczynek, a pozostałe przybliżały do kominka. W końcu w sali zapadła cisza, która otuliła najwytrwalszych. O czym się myśli w takiej ciszy? Łatwiej powiedzieć, o czym się nie myśli, a nie myśli się o mieście, o pracy, szkole, pieniądzach… Ja, leżąc na bujanej ławce, sięgając co parę minut po kubek zimnej herbaty i słuchając tej ciszy, miałem wrażenie, że tak można zdobyć górską noc na własność, wypełnić się nią, by została już na zawsze gdzieś wewnątrz.\nKilka lat wcześniej była wizyta w Stolcu, to teraz przyszedł czas na… (fot. Sylwia)\nWąż pierożnik i jego jaja (fot. Sylwia)\nWłaściwie obecna Chata Socjologa jest dość nowa, zbudowana przez studentów na początku tego tysiąclecia. Poprzednia, mniejsza, postawiona za komuny, spłonęła. Jaka część jej księgozbioru ocalała? Dziś można znaleźć na półkach stare wydania Tatarkiewicza, większość dzieł Nietzschego, Norwida, ale też wiele nowszych książek. Wybrawszy, powiedzmy, wydanie Klubu Pickwicka z 1951 roku, można nalać sobie herbaty z ogromnego termosu stojącego na kuchennej ladzie i siąść na bujanej, podwieszonej pod sufitem ławce w sali kominkowej, póki większość TKT-owiczów śpi jeszcze na piętrze.\nI wcale nie oznacza to, że Ala wstała jakoś wcześnie. Spaliśmy nieprzyzwoicie długo, jak na dzień, w którym należało jeszcze spakować się i przenieść w nowe miejsce. Uznano jednak, że podejście na Otryt było dość męczące, a od Stuposian dzieli nas tylko jedno zejście i kawałek wzdłuż Sanu. Śniadanie zjedliśmy w południe. Później część z nas, szczególnie najmłodszych (nieskromnie się zaliczyłem, ale w końcu prawdę ustala ten, kto włada słowami) spędziła przynajmniej 1,5 godziny na wspólnym leżeniu na łóżkach w rozmaitych konfiguracjach, dokumentując to wszystko nieprzyzwoicie bliskimi ujęciami z Julkowej cyfrówki. Ale lenistwo to zazwyczaj nie tylko leżenie, ale i jedzenie. Na przeciwnym skupisku łóżek zebrała się inna grupka, rozkładając się promieniście, głowami do siebie, niczym hieny nad padliną. Ich kontakt ze światem zewnętrznym ograniczał się do komunikatu „wpisowe to jedzenie”. Z czasem jednak jedzenie to się kończyło, więc zgromadzenie miało dla potencjalnego nowicjusza coraz mniej do zaoferowania. Nieuchronna implozja żywnościowa spowodowała w końcu atak na naszą Bogu ducha winną grupkę. Ale wszystko zakończyło się happy endem.\nW międzyczasie chyba ze trzy drużyny harcerskie zatrzymały się pod Chatą na odpoczynek.\n– Byłem kiedyś harcerzem – powiedział jeden z gości Chaty. – Ale potem spaliliśmy las i nas rozwiązali.\nSzef i kilka innych osób wybrali się do lasu po drewno. Gdy znieśli je na jedno miejsce, stanęli wokół i stali tak, patrząc w gałęzie, dobry kwadrans. Kilkoro TKT-owiczów obserwowało ich z zaniepokojeniem. Wreszcie Ola postanowiła zaspokoić ich ciekawość, ale przepadła. Dołączyła do nieruchomego kręgu patrzących w drewno.\nPodszedłszy w tamtym kierunku, można było usłyszeć:\n– A jakby tamten spróbować?\n– Nie, bo tamten wygięty na nim leży.\n– A ten? Ten chyba pójdzie.\nGrali w bierki.\nPóźniej Czesław, Pająk i garstka gapiów zeszli nad potok po północnej stronie grzbietu. W odróżnieniu od kąpielowego potoku południowego, przy którym ponoć rozmnażały się salamandry, służył on do czerpania wody. Część wód zbierała szara rura, którą należało odchylić, by napełnić podstawiony baniak. Chłopaki przygotowali podeń podstawkę ze starej metalowej misy i kawałka deski, a następnie zamocowali między drzewem a rurą kawałek sznurka z dwiema pętelkami i kijaszkiem na końcu. Włożony w jedną z pętli, pozostawiał rurę w początkowej pozycji, pozwalając wodzie spływać do dziurawego wiadra, a stamtąd w las; druga pętla przesuwała rurę nad otwór baniaka.\n– Wydział Podstawowych Problemów Techniki i Wydział Mechaniczny wprowadziły ci usprawnienia gospodarki wodno-kanalizacyjnej – zameldował chatarowi Szef.\n– Świetnie, dzięki. Za tydzień przyjeżdżają harcerze…\n– … więc pewnie to zepsują.\nA przed chatą Bieszczady na widelcu, odcinek kolejny.\n– O, hej! Chodź, zapraszam. Mamy tutaj taki bardzo dobry sos, on wcale nie jest ostry, to wystarczy wziąć tak… tak tyle… no i w sumie… on jest taki… bardzo dobry, tu wszyscy inni spróbowali, proszę bardzo… [podaje do Czesława] Nasz główny tester sosów. On jest słaby, bo wziął tak mało… (…) Ogólnie co obóz wypuszczamy nowe smaki i są coraz ostrzejsze, ale ten, ten niestety nie wyszedł, jest całkiem… całkiem słaby… ekh, khem, cięcie! (…)\n– Babka lancetowata pomaga – powiedział Czesław, gdy już podniósł się z ziemi.\nWpisaliśmy się do księgi pamiątkowej, zrobiliśmy sobie zdjęcie pod Chatą i przed czwartą ruszyliśmy w dół. Dotarłszy do Dwernika, usiedliśmy na szutrowym parkingu, czekając na Magdę, która wróciła do Chaty po polar. Zaraz podbiegł do nas piękny, zadbany owczarek i przydreptał jasnoszary kot. Kotem szybko zaopiekował się Czesław.\n– KOTY. KOTY SĄ MIŁE – cytował.\nDziewczyny uplotły sobie wianki, a jeden z nich założyły psu na szyję. Dumny z siebie, szczekał na kota, a gdy Madzia wróciła i ruszyliśmy, podreptał za nami. Gdy przekraczaliśmy szosę, ktoś zawołał go po imieniu, więc opuścił nas, z kwiatami zawadiacko wiszącymi u szyi.\nPrzekroczyliśmy San i ruszyliśmy do Stuposian szeroką, leśną drogą przecinającą trawersem opadające ku rzece zbocze. Ostatni, asfaltowy odcinek ukazał nam którąś z połonin, być może Szeroki Wierch. W schronisku czekał nas ogromny gar zupy jarzynowej i pyszne drugie danie. I oczywiście sok z czarnego bzu.\n– Przepraszam, bo wie pan – zagadnął Szef gospodarza – bez dowcipu obiad jest nieważny.\nTen wyprostował się, uniósł przymknięte oczy i rzekł:\n– Co ma wspólnego firma Nike i Ku-Klux-Klan? Obie sprawiają, że czarni biegają szybciej.\nZjedzono wszystko, a przynajmniej tak się wydawało. W kuchni trwało już zmywanie, kiedy wychynął z niej Karol.\n– Mam wam przekazać, że jesteście cieniasy, bo nie wyjedliście sosu z chlebem.\nEfekt był natychmiastowy. Pozostali przy stołach chłopcy zażądali wyżej wymienionego sosu. Karol przyniósł im brytfankę i zabrali się do pracy.\n– To nie sztuka jeść, gdy się jest głodnym – motywował Pająk.\nSosik był już odrobinę przyjemnie stężały. Po paru minutach wyłowiliśmy z niego niedostrzegalną wcześniej łyżkę. Zeszło na to z pół bochenka.\n– Cześć, to znowu my. Założyliśmy teraz nową spółkę, jak widać zmywamy naczynia. Organizacja pracy na najwyższym poziomie. Zakupiliśmy specjalny płyn… L… Lucek…? (…) Robimy myju-myju, teraz przechodzimy do dalszej części, nasz pracownik wyciera…\n– Umyj go z drugiej strony… – śmieje się Gerusówna.\n– Niestety, zdarzają się wypadki. (…) Trzeba zrobić teraz test suchego palca.\n– Niemal suche – zawyrokowała Faltynówna.\n– Ale czy czyste?\n– Czyste, jak najbardziej.\n(…) – Janek, to ja, twój ziemniak, zjedz mnie, proszę!\n– Mogę Wam opowiedzieć kawał – zaproponował Janek. – Siedzą sobie dwie świnie przy korycie…\nTo był syty wieczór.\nPodręcznikowe oznakowanie szlaku (fot. Marchewa)\nPierwszy dzień Zalesi na obozie i od razu Bukowe Berdo (fot. Myśliwy)\nNazajutrz wstaliśmy wcześnie i siedliśmy w jadalni, czekając na przyjazd chleba. Kiedy ten jednak nie następował, a zbliżała się godzina, na którą zamówiliśmy busy, Ania i Mazur pobiegli do sklepu. Zniesiona została – niebywałe – zasada „jedna kanapka naraz” i udało nam się wyjechać punktualnie.\nZ Wołosatego, podzieliwszy się na trzy zupełnie nieznajome sobie grupy, ruszyliśmy drogą, gdzieniegdzie noszącą jeszcze asfalt z czasów, gdy wysiedlano wsie i obstawiano granice. Po lewej górowała przepięknie Tarnica, dopóki nie zagłębiliśmy się w las. Tak doszliśmy do miejsca, z którego nie da się już iść dalej na wprost. Przy Przełęczy Bukowskiej stała sprowadzona ze Szwajcarii ekologiczna toaleta wykorzystująca dżdżownice kompostujące, niebywała atrakcja turystyczna.\nWyszliśmy z lasu i wtem znaleźliśmy się na dachu świata. Za nami rozpościerała się jasna kotlina, a ponad nią, jak okiem sięgnąć, ukraińskie grzbiety pokryte lasem, złote, zalane słońcem połoniny, aż po błękitne, mgliste masywy na horyzoncie. Trudno porównać ten widok do któregokolwiek innego. Niezwykłego smaku dodawał idący dalej pas graniczny, który musieliśmy opuścić. To, na co patrzyliśmy, było w pewien sposób dla nas niedostępne; dzikość Bieszczad, jaką znamy, wydaje się oswojona w porównaniu z tamtą dzikością. Intrygujące cudo, o którego poznaniu mogliśmy tylko marzyć, sprawiało, że niejeden wielokrotnie odwracał się, wzruszony. Przed nami piął się Rozsypaniec, kryjący jeszcze za sobą Halicz; po lewej kąpała się w słońcu Tarnica. A wokół, poniżej, wszędzie, zieleniły się lasy, jaśniały łąki i połoniny, wznosiły się wzgórza i szczyty. Powyżej rozciągał się głęboki lazur nieba, białe baranki przepływały nad grzbietami, z brzuchami niemal na wyciągnięcie ręki. Wiatr pochylał trawy, niosąc zapach tysiąca barwnych kwiatów.\n– Wiecie, udzielam zezwolenia na rzucanie mięsem z zachwytu, bo tu jest po prostu za… – rzekł Szef.\n– Wunderbar! – podchwycił ktoś.\nRuszyliśmy połoniną, poprzez skały Rozsypańca i dalej na Halicz. Trawers wzdłuż Krzemienia potwierdzał – na chwilę taką jak ta czeka się cały TKT-owski rok. Kuba zrobił wtedy wiele przecudownych zdjęć. Zszedłszy na Przełęcz Goprowców, zaatakowaliśmy Tarnicę, przeklinając wybudowane w ciągu ostatnich dwóch lat schody. Było warto. Na szczycie czekała na nas Zalesia. Niestety, w towarzystwie tłumów. Nie było już miejsca, więc niezbyt chętnie nagięliśmy prawa Parku Narodowego i przeskoczywszy barierki, rozłożyliśmy się na trawiastym zboczu i wyjęliśmy zapasy. Odpoczynek był zaiste królewski i nawet nie przeszkadzały nam te tłumy. Przyszedł czas nawet na kolejny odcinek Bieszczad na Widelcu.\n– Witam Państwa, jesteśmy dziś w południowo-wschodniej Polsce, i jemy tutejszy specjał, to jest tak zwany pumpernikiel, czarny chleb. Uwaga, spróbujmy… Mmm, bueno, magnifico! (…) Akurat tak się stało, że potomek tych pierwszych górali, co je wynaleźli, jest tutaj z nami. Oto Włodzimierz M.\n– No tak – przytaknął Szef. – W naszej rodzinie tradycja robienia pumpernikla jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Dlatego ma on zupełnie unikatowy smak, no, właśnie taki!\nMagnifico mogliśmy krzyczeć również, gdy pojawiły się ukochane ciastka babci Sylwii. Aż w końcu nadszedł czas na niespodziewaną, jak zwykle, ceremonię. Akurat nikt nie został weteranem (powtarzam się?), ale za to zostali uhonorowani zwycięzcy dwóch pierwszych retro-konkursów: Filip i Ania, laureaci edycji 2015 oraz Madzia, laureatka edycji 2016. Otrzymali koszulki specjalne w niepowtarzalnym, szarym kolorze, z przepasanym retro-aparatem, a ich wiewiórki były wyposażone w kapelusik, sandały i skarpetki oraz plecaki ze stelażem.\nPo Krystynie Czyczy odprawiliśmy jeszcze dziwniejszą rzecz, przyniesioną z harcerstwa zabawę w kole. Potem, udając przed innymi turystami, że nic nie zaszło, ruszyliśmy w dół.\nWreszcie wspięliśmy się na Bukowe Berdo i zostawiliśmy za sobą niepraktyczne schody i tłumy turystów. Na dłuższym postoju, podczas którego zalegliśmy wśród krzaków drobnych jagód, odbył się nierozstrzygnięty konkurs na zjedzenie suchej kromki w minutę.\n– Widać tu różne taktyki: władowanie całej kromki do buzi naraz, niektórzy stosują inne, wyżerając środek! (…) Dziewięć! Osiem! Siedem! Zadławienie! Pięć! Cztery! Trzy! Dwa! Jeden! Koniec! No niestety, drodzy państwo, dzisiejsze spotkanie zakończyło się przegraną wszystkich.\n– Przeszło…! – wykrztusił Pająk, kiedy już mógł z powrotem mówić.\nOprócz akcentów humorystycznych było też, jak to na Bukowym, po prostu przepięknie. Szeroki Wierch przypominał grzbiet konia, z widocznymi pod skórą kośćmi i falującą na wietrze trawiastą sierścią. Odpoczynek wśród traw kołysanych wiatrem najwyraźniej wzbudził w niektórych wenę; powstało wiele pięknych dwuwierszy, spośród których wszystkim zapadło w pamięć:\nAby szybciej zejść ze szczytu\nWsadź se kijki do plecaka.\nNasyciwszy się poezją i ogołociwszy do reszty jagodowe krzaki, ruszyliśmy w dół. Rzeka, która dwa lata temu zatrzymała nas na dłużej, teraz ledwo sączyła się po kamieniach. Dłuższy czas siedzieliśmy na szutrówce przed Widełkami, celując kamieniami do kapelusza Myśliwego. A czasem w samego właściciela. Czasem bolało. Ale życie już czasem boli.\nPo długim postoju przy sklepie w Pszczelinach doturlaliśmy się szosą do Stuposian, gdzie czekał nas obfity obiad i nowa porcja dowcipów. Zadowoleni z nich i z całego dnia siedzieliśmy spokojnie przy stole. Niedługo później chwaliliśmy się swoimi supermocami. Niektórzy udawali zebrę, niektórzy mówili „HDSZ!”, inni łapali prawą ręką za prawe ucho (ale nie tak zwyczajnie), jeszcze inni robili coś dziwnego z językiem, nosem czy uszami. Inni próbowali się po prostu ładnie uśmiechać. Tak, wszyscy jesteśmy wyjątkowi.\nŁąki pod Moklikiem (fot. Sylwia)\n40 osób w jednym pokoju, razem z plecakami i nawet prawie wszyscy spali na łóżkach (fot. Kuba M)\nNastępny dzień upłynął na letnich rozrywkach. Co jakiś czas ktoś robił pranie, ale zaczęło się od przejrzenia listy dostępnych w telewizorze bajek, było dojadanie pomidorowej z dnia zeszłego, krzyżówki, pseudokoszykówka małą piłką do rugby (o dziwo bez kozłowania), czytanie książek o rewolucji seksualnej… Kółko mafijne na razie nie grało w mafię, tylko w inną grę, bardziej karcianą, mając przy tym nadal mnóstwo zabawy. Wreszcie Szef zarządził – koniec lenistwa! I poszliśmy. Kilometr od schroniska Wołosaty wpadał do Sanu, choć na pierwszy rzut oka mogło wydawać się odwrotnie. To właśnie tam urządziliśmy piknik na plaży, a że plaża była kamienista, to siedzieliśmy głównie na idealnie stworzonym do tego przez naturę długim kamieniu. Pływaliśmy, badając siłę nurtu rzeki. Julka po raz kolejny dowiodła swojej retrowości, wchodząc do wody w sukience. Na plaży tymczasem rysowano kamieniem na kamieniu. Na jednym z nich powstała nawet wiewiórka.\nCień przesunął się i zasłonił nasz piknik, co dało nam sygnał do powrotu. Był to jednak dopiero początek dnia. Nadeszła gra w państwa-miasta. Tym razem wśród kategorii znalazły się m.in. rzeczowniki żeńskie niekończące się na „-a” (nic nie dzieje się po nic), rzeczy na metry cięte, rzeczy, które mogą zmieścić się w opakowaniu na sztuczną szczękę oraz miejsca, w których zawitało TKT. Okazało się, że nie była to taka łatwa kategoria, z powodu liter A i E. Wspólnie doszliśmy potem tylko do dwóch nazw na E, które w dodatku obie znajdują się poza granicami Polski. Przy okazji tradycyjnych obelg dowiedzieliśmy się, że jebutnik to ktoś, kto je buty.\nHebisz, którego stolicą państwa na E był Edynburg, postanowił wstąpić do Frontu Wyzwolenia Szkocji, lub założyć go, jeśli sami Szkoci dotąd tego nie zrobili. Można było odnieść wrażenie, że broni wolności tego kraju gorliwiej niż jego mieszkańcy.\nWieczorem przyszedł czas na atrakcję, której jeszcze dotąd nie było. Odbył się quiz dla świeżo upieczonych emerytów. Pytania muzyczne, zdjęciowe i zwykłe, dotyczące najnowszej historii TKT układali starsi emeryci. Kto się nie zgubił na wyjeździe na Gromnik? Co dodała Bogusia do pierogów ruskich? Co widniało na tablicy w PTSMie w Krempnej? Gdzie leży Olsztyn? Ola, Sylwia, Marysia i Olek wykazywali się, jak na emerytów przystało, nie tylko dobrą pamięcią o zdarzeniach, w których sami brali udział, ale również o tych, podczas których ich nie było, a o których wielokrotnie wspominało się przez ostatnie lata. Oczywistym wnioskiem jest (a przynajmniej obstawiałbym, że to fakt), iż odpowiedzi na wszystkie tamte pytania znajdują się w pewien sposób w niniejszej kronice.\nTakże tego… (fot. Kuba M u góry, Michaś na dole)\nW niedzielę rano pomaszerowaliśmy szosą do Pszczelin, gdzie spędziliśmy godzinę pod sklepem, czekając na Benka i jego ręcznik.\nGdy uszliśmy już kawałek leśną drogą na zachód, dogonił nas rowerzysta z portfelem zostawionym pod sklepem przez Myśliwego. Kierowaliśmy się wspomnieniem mapy leśników, która wisiała w Stuposianach. Głębokie ślady w błocie świadczyły, że ścieżka ta była uczęszczana przez krowy – zdumiewające, że tym flegmatycznym stworzeniom chce się tak wspinać. I my z kopyta zaatakowaliśmy Magurę Stuposiańską, w zastraszającym tempie wznosząc się o pół kilometra. Pod szczytem zażyliśmy zasłużonego odpoczynku.\nLas na południowym stoku Magury był znacznie rzadszy, pełno tam było zalanych słońcem pól jagodowych. Zdjęliśmy plecaki i rozłożyliśmy się między krzakami, zajadając ogromne, słodkie jagody. To samo robili harcerze idący w drugą stronę. A raczej właśnie nieidący.\nW Kolibie na Przysłopie Caryńskim zabawiliśmy długo, zamówiwszy mnóstwo placków ziemniaczanych i jajecznicy. Po okolicy grasował puszysty, kilkumiesięczny kotek, który omal nie zniszczył – tym razem standardowej – gry w bierki, której oddawano się na tarasie.\nRuszyliśmy dalej, a kiedy znów drzewa zmieniły się w wysokie jagodzińce, Madzia w końcu po prostu szła z kubkiem w dłoni. Znaki przeznaczyły na wspięcie się stromym szlakiem na Połoninę Caryńską niemal dwie godziny. Ostatnia Wiewiórka dotarła tam po godzinie. A pierwsza po połowie. Ale nie że było łatwo. Po prostu jesteśmy nieźli. Niedługo potem od Ustrzyk nadeszła drużyna młodszych harcerzy z Nowej Huty. Tarasując cały szlak wielkim kręgiem,zaprosiliśmy ich do naszej głupiej harcerskiej zabawy, a oni pokazali nam swoją.\n– Hej Ola!\n– Hej co?!\n– Pokaż, jak się tańczy disco!\n– Ręce w górze, ręce nisko, tak się właśnie tańczy disco!\nPo wspólnym zdjęciu ruszyliśmy dalej. Na rozdrożu schodzącym na południe zostawiliśmy plecaki i tradycyjnie na lekko zdobyliśmy szczyt Carysi. Po kilkunastu minutach ucichł nawet turystyczny gwar i pławiliśmy się w popołudniowym słońcu, spoglądając na Rawki i Wetlińską, na które mieliśmy zawędrować. W ciszy. To było naprawdę kojące. Gdy wracaliśmy ze szczytu Caryńskiej do rozdroża, minęliśmy znów nowohuckich harcerzy. Dzieci, uginające się pod ciężarem plecaków zapakowanych przez troskliwe mamy, nie wyglądały na zadowolone. Zapewne mamy były zbyt troskliwe. Naszła mnie refleksja, że wcale wszyscy nie jesteśmy harcerzami, a jednak nas już praktycznie nie trzeba uczyć, jak dobrze spakować plecak. O, odezwał się…\nSchodząc ku Przełęczy Wyżniańskiej, minęliśmy Filipa idącego na połoninę. Tym razem się go spodziewaliśmy, nie to co dwa lata wcześniej. Pod Małą Rawką czekali już na nas Werka, ogromny obiad i mnóstwo herbaty. A potem obiad czekał na Filipa. Taki łańcuszek. Po posiłku kilka Wiewiórek zebrało się w czytelniczym kąciku, by posłuchać wieczornych bajek i komicznych, rymowanych legend.\nGdy zapadał zmrok, zebraliśmy gałęzie i rozpaliliśmy ognisko. Tradycyjnie już rąbano je siekierą w rytm TNT AC/DC. Na ciemniejącym niebie ukazywały się coraz jaśniejsze gwiazdy, aż przecięła je mglista Droga Mleczna. Wkrótce jednak zza połonin wyjrzał złoty Księżyc i zaczął wspinać się po nieboskłonie, gasząc gwiazdy na swojej drodze. Nas za to gasiły najpiękniejsze utwory Dżemu, śpiewane przez Szefa.\nGarść szaleńców wstała tuż po trzeciej, by wspiąć się na Rawkę i podziwiać wschód słońca. Ponoć w drodze minęli stojące trzy milczące postaci, wpatrujące się w dogasające ognisko nieruchomo i obojętnie, jak gdyby we śnie.\nCztery szalone dziewczyny i czterech szalonych chłopców – Zalesia, Magda, Ola i Julka oraz Kuba, Filip, Benek i ja. Dotarliśmy oczywiście za wcześnie, a na Rawkach zawsze wieje. Ale warto było zobaczyć słońce, świeżo narodzone, kładące niepewnie swoje światło na rozwiane trawy. Po powrocie zaznaliśmy jeszcze tylko odrobiny snu, bo tego dnia czekała nas dłuższa trasa.\nPogoda, mimo prognoz, wciąż nam dopisywała – choć, prawdę mówiąc, upał stawał się uciążliwy. W skwarze wspięliśmy się na odkryte grzbiety Rawek, skąd widać było dobrze surową – nie z braku zieleni, lecz z charakteru – Połoninę Caryńską, leżące w dole Ustrzyki i jasną Tarnicę. Po lewej czekała na nas Połonina Wetlińska z malutką, czerniejącą na szczycie Chatką Puchatka.\nZ Rawek ruszyliśmy wydartym lasowi pasem ziemi niczyjej, by dotrzeć do szczytu, na którym stał czarny, trójścienny obelisk, obwieszczający, że stoimy na górze zwanej Krzemieniec, Kremenec czy też Кременець, choć mapy i znaki (i my sami) wolały używać nazwy węgierskiej: Kremenaros. Na prośbę Szefa Kuba, który dojechał poprzedniego dnia z Moniką, opowiedział, jak w zastraszającym tempie lekko ponad dwóch tygodni pokonać lekko ponad 500 kilometrów Głównego Szlaku Beskidzkiego. Można było się nauczyć, że kiedy już wymiotuje się ze zmęczenia, najlepiej jest docisnąć do 50 kilometrów tego dnia. Chwalebny wyczyn Kuby nie pozwolił mu jednak pojechać na paraobóz z powodu kontuzji kolana.\nNastępnych kilka godzin maszerowaliśmy grzbietem granicznym, zatrzymując się po drodze przy jedynym w okolicy niewyschłym źródełku. Dotarłszy na Riabą Skałę (zwaną też Rabią), rozsiedliśmy się wśród traw, zajadając przygotowywane na miejscu kanapki.\n– Czy jutro ma padać? – zapytał ktoś.\n– A jak mówi stare żeglarskie przysłowie – dodał Pająk, wskazując na chmury – „cirrus na niebie, pogoda się zepsuje”.\nZielonym szlakiem ruszyliśmy w dół, przez potężny, pachnący las bukowy. Zszedłszy na zachodni skraj Wetliny, pokonaliśmy ostatni odcinek trasy nieprzyjaznym asfaltem. Wymęczeni, w Kalnicy spróbowaliśmy wtopić się w lokalną społeczność, pijąc oranżadę pod sklepem. W tym czasie Marysia, Michaś, a także Bożo z Kingą, którzy przyjechali tego dnia, walczyli z obiadem. A skoro przyjechał Bożo, to przyjechała również pierwsza partia drugiej wersji śpiewników jubileuszowych. Została oceniona pozytywnie i natychmiast po obiedzie przeszliśmy do przegrywania utworów, które dopiero się w niej pojawiły.\nMina Karola wskazuje na intensywny proces myślowy. Znając go można stwierdzić, że wpadł na kolejny niebanalny pomysł, jednak wiedząc coś o wędrowaniu z TKT można również wysnuć podejrzenie, że jego myśli krążą wokół obiadu (fot. Kuba M)\nKtórędy na Bukowe Berdo? (fot. Sylwia)\nOsobom takim jak Sylwia, by wzlecieć wystarczą tylko sprzyjające okoliczności (fot. Sylwia)\nNastępne przedpołudnie upłynęło pod znakiem prania, które wyschło dopiero dwa dni później. Kuba i Ania znaleźli kilka numerów bardzo ciekawej gazety Lasów Państwowych; popularnością cieszyła się siatkówka i balansowanie archów na huśtawce, jak również oczywiście pobliski sklep. Nawet mafiozi wylegli na dwór i przerzucili się na karty. Przez długi czas mogliśmy śledzić przemarsz burzy, pomrukującej to nad jednym, to nad drugim grzbietem, aż wreszcie rozległ się szum kropel na liściach i runęła na nas. Zebraliśmy spiesznie wszystkie rzeczy i schowaliśmy się w budynku.\nPrzejaśniło się już, gdy grupa przyszłych przewodników z Górnego Śląska przyszła szukać noclegu. Po bardzo długich pertraktacjach ustalono, że zajmą pokoik zwolniony przez Anię Gerus i Marchewę, którzy wyjechali rano. Pojawiali się też inni ludzie, ale tym Szef odpowiadał już stanowczo i zgodnie z prawdą, że nie ma miejsc.\n– Nie jest to takie łatwe, gdy się ma ujemną asertywność – żalił się.\nPo obiedzie wybraliśmy się na spacer na grobowiec wsi Łuh. Pozostał po niej jedynie zarys pól opadających tarasowo ku rzece, prosty krzyż postawiony przez dawnych mieszkańców w 950-lecie chrztu Rusi oraz krzyż nowszy, upamiętniający ich życie i wygnanie. Gdy wracaliśmy do Kalnicy, zmierzch w akompaniamencie cykad spłynął w dolinę i gęste mgły rozsnuły się po łąkach.\nWieczorne śpiewanie dzieliliśmy ze Ślązakami, którzy próbowali przeprowadzić nader szybką lekcję pewnej ukraińskiej piosenki. Mogliśmy też posłuchać śląskiej wersji któregoś z radiowych przebojów. Ale i tak największym hitem były kwiaty w wazonie. Nieważne, co dokładnie robiły, ale robiły to bardzo długo.\nNastępnego dnia wspięliśmy się przez Jaworzec na Połoninę Wetlińską. Na Przełęczy Orłowicza pożegnaliśmy Sylwię. W cudownej pogodzie przeszliśmy całą połoninę. W Chatce Puchatka kupiliśmy zatrważająco drogą wodę (najlepiej na pragnienie robiła gazowana, nie mówcie o tym troskliwym mamom) i po pamiątkowym zdjęciu ruszyliśmy w drogę powrotną.\nOd wschodu nadciągnęły ołowiane chmury i, równając z nami krok, zaczęły pochłaniać krainy na północy. Gdzieś w okolicach Koliby znad drzew wychynął płat tęczy – nie wstęga, lecz właśnie płat, o barwach postawionych w poprzek. Wkrótce i on zniknął; mrok rozlał się po okolicy, rozjaśniany z rzadka błyskawicą. Nad nami jednak wciąż wisiały jedynie baranki, nabrzmiałe już i poszarzałe, lecz niegroźne.\nPodziwiając grę świateł i wsłuchując się w pomruki burzy, dotarliśmy na Przełęcz i nie zatrzymując się ruszyliśmy na Smerek. Wiatr uderzał koralikami różańców o stalową konstrukcję krzyża, który w tajemnicy postawili kiedyś szaleni ludzie. Nad północnymi grzbietami rozpięła się tęcza; burza przeszła dalej, pozostawiając na górach szare plamy deszczu. Nie zmoknąwszy ani trochę, wróciliśmy do Kalnicy, gdzie raczyliśmy się znów oranżadą i kwasem pod sklepem.\nWieczorem popełniliśmy straszne szaleństwo. Zaczęło się niewinnie, od Stand by me, które tradycyjnie przeszło w Every breath you take i w I just called. Potem jednak – nikt nie wiedział, jak to się stało – prześpiewaliśmy cały śpiewnik na te cztery akordy, z chórkami i wszelkimi ozdobnikami, jakie nam przyszły do głowy. Trwało to niemal dwie godziny i nie ośmieliliśmy się tego wieczoru już niczego śpiewać.\nMożliwość sięgnięcia wzrokiem po horyzont pozwala nabrać odpowiedniego dystansu. Takie widoki należy zawekować w słoiku jak konfitury i odstawić w spiżarni na „czarną godzinę” – innymi słowy napatrzeć się i zachować je w pamięci (fot. Kuba M)\nPaństwa-miasta. Zaangażowanie, emocje i żądza krwi (fot. Sylwia)\nNigdy przedtem nie graliśmy na TKT w bierki, a w Bieszczadach aż dwa razy i to bardzo różnymi bierkami… (fot. Sylwia)\nNastępnego ranka Czesław i Pająk przygotowali gar owsianki z bananami i miodem bohatersko kupionym u Sołtysa. Łyżka w niej stała, i to nie tylko nie chwiała się na boki, ale też nie opadała w głąb. Nawet najwięksi wymiatacze ledwo podołali drugiej porcji.\nPierwotne plany na ten dzień zakładały przemarsz do wsi Przysłop, a następnie podróż słynną bieszczadzką wąskotorówką przez Cisną do Balnicy. Okazało się jednak, że kursy kolejki mają charakter czysto turystyczny i nikt z wsiadających w Cisnej w Przysłopie nie wysiada – choćby nas było dziesięć razy mniej, prawdopodobnie nie udałoby nam się wsiąść do wąskotorówki. Podjechaliśmy więc wynajętymi busami do Roztok Górnych, na jeden z prawdziwych Końców Świata. Tam pochłonęliśmy dużą Studentską, którą Szef dostał od sklepikarki z Kalnicy, po czym ruszyliśmy szlakiem rowerowym, asfaltową drogą przecinającą las. U jej końca znajdowała się Solinka, kilka dobrze zachowanych grobów i fundamenty cerkwi na zalesionym zboczu.\nWkrótce odbiliśmy w las, na błotnistą ścieżkę noszącą ślady końskich kopyt. Zatrzymaliśmy się przy przesiece, którą wiodły słupy energetyczne, gdzie Dowództwo pochyliło się nad mapą. Ktoś zahukał jak sowa, ktoś zagrał na szerokiej trawie i rozległ się koncert dziwnych dźwięków. Były koty, psy, małpy, żaby i coś niezidentyfikowanego. Echo niosło hałasy hen, daleko, póki nie zagłuszył ich gwizd lokomotywy. Najwyraźniej byliśmy już blisko Balnicy.\nRzeczywiście, po kilkudziesięciu krokach wyszliśmy na polanę przeciętą torami, przy której stał samotny dom. Ledwo przekroczyliśmy szyny, rozległ się donośny gwizd i na peron wtoczyła się kolejka, wypchana po brzegi.\n– Już wiemy, czemu nikogo nie było na połoninach – stwierdził Szef.\nPosiadacze aparatów zrobili kilka zdjęć lokomotywie i kolorowym wagonikom. Pasażerowie zaś fotografowali nas. Jak gdyby mieli rzadką okazję zrobienia zdjęcia przedstawicielom zagrożonego gatunku.\nReszta trasy upłynęła nam w lesie pokrywającym niewysoki grzbiet graniczny. Niebo zasnuły szare chmury i gdy wspinaliśmy się na ostatni szczyt tego dnia, rozpętała się burza. Moknąc nieco, zeszliśmy między łąki i po długim marszu dotarliśmy do Chaty na Końcu Świata w Łupkowie. Dużo tych Końców Świata. To chyba taka tradycja regionalna. Nam się w każdym razie podoba.\nMiała ona najprawdziwszą studnię z kołowrotem, rzadkość wśród chatek, które zwykle stoją nad górskimi strumieniami. Przy drzwiach, od których rozpościerał się widok na rozległe łąki, dalekie lasy, studnię, zbiornik z kranikiem i niebieski wychodek, który poza kabinami damską i męską miał jeszcze teleporter, wisiało zdjęcie przemierzających te łąki machin kroczących z Gwiezdnych Wojen, podpisane: „Wychodząc do WC upewnij się, że zabrałeś swój miecz świetlny”.\nCentralne miejsce w głównej izbie zajmował piec, na którym już przygotowywano obiad. Za piecem stał długi stół oświetlony świecami. U jednego końca wisiały gitary – w tym jedna malowana w morze i okręty – różne instrumenty perkusyjne i nieco fałszująca, ręcznie wykonana fujarka. U drugiego końca stało czarne pianino, rozstrojone straszliwie, o czym można było się przekonać, wcisnąwszy tylko jeden klawisz. Dopiero stanąwszy tuż obok, dostrzegało się czarnego kota, który skryty w cieniu i czerni instrumentu leżał, patrząc leniwie na salę złotymi ślepiami. Ponad nim półka uginała się od wszelakich gier; zaraz też przy stole zagrano w 5 sekund i w Tabu. W międzyczasie dziewczyny kroiły cebulę i biedny Dawid płakał jak bóbr.\nKu powszechnej rozpaczy przed północą chatarka oznajmiła, że chce spać i możemy zaśpiewać trzy ostatnie piosenki. Wybraliśmy, naturalnie, trzy najdłuższe.\nNajpiękniejsze są noce, kiedy śpiew unosi się wraz ze snopem iskier i miesza się u góry z gwiazdami (fot. Sylwia)\nWschodzące nad Caryńską słońce rozchyla źdźbła trawy (fot. Magda)\nNazajutrz, po krótkiej grze w siatkówkę, zeszliśmy do Nowego Łupkowa, gdzie oblegliśmy plac zabaw, wyposażony w napowietrzną siłownię, oraz sklep. Ola rzucała puszką do oddalonego kosza, wykorzystując pęd huśtawki. Wkrótce minęliśmy prawie nieczynny dworzec kolejowy i leśną ścieżką dotarliśmy na rozległą łąkę z widokiem na wieś, złote pola i odległe grzbiety. To była naprawdę majestatyczna łąka.\n– Czasem takie proste miejsca dorównują urokiem najpiękniejszym połoninom – wyznał Szef.\nRozłożyliśmy się na trawie. Po partyjce pająka Wojtek pokazał Bagno, którego głównym elementem było trzymanie się za ręce i przepychanie się w te i we w te. Gdzieś tam chodziło o to, żeby nie dotknąć stojącej karimaty, ale momentami nie było to zbyt widoczne.\n– Kółko graniaste, czterokanciaste – zaśpiewały dziewczyny, obserwując zmagania chłopców.\nNastępny odcinek szlaku był tak nieuczęszczany, że musieliśmy praktycznie przetrzeć go, przedzierając się przez las. Powróciliśmy na szlak graniczny, na którym nie spotkaliśmy nikogo. Zdobyliśmy ostatni szczyt – niewielkie, zalesione wzniesienie – po czym zeszliśmy do Dołżycy. Stamtąd, omijając Komańczę, ruszyliśmy na azymut przez nieco podmokłe łąki i pastwiska. Fotografowie wykorzystywali ostatnią okazję na złapanie szerszych górskich kadrów. W końcu wkraczaliśmy w Beskid Niski. Niektórzy wspinali się na leżące tu i ówdzie bele siana i szli po nich, gdy toczyły się, popychane z dołu. Inni zdobyli ustawioną z bel wieżę i pozowali do zwycięskich zdjęć. Gdzie okiem sięgnąć, a sięgnąć można było naprawdę daleko, same te pastwiska, łąki i bele. A jedyni widoczni ludzie to wiewiórki.\nPrzekroczyliśmy skryty wśród drzew strumień, po czym lawirując między pastuchami i przechodząc przez czyjeś zawalone najróżniejszymi rzeczami podwórko dotarliśmy do dolinki potoku, którą wiodła droga do czystogarbskiej stadniny. Tuż przed bramą minęliśmy pana Romana i dwoje innych jeźdźców na pękatych hucułach, wybierających się na przejażdżkę mimo groźnych chmur zasnuwających niebo.\nŚciągnęliśmy plecaki z ostatniej tego obozu wędrówki, mając w nogach 240 kilometrów. Ledwie siedliśmy do stołów, gdzie czekała pomidorowa i bigos, lunęło jak z cebra. Troje jeźdźców wróciło po zmroku, przemoczonych do suchej nitki.\nWieczorem gospodyni opowiadała nam, jak to pewnego razu na pastwisku osiadł helikopter, który dyspozytor wysłał po dziewczynę, której po upadku z konia lekko kręciło się w głowie; jak jeden z uczestników rajdu wrócił do domu w kołnierzu ortopedycznym, nie wsiadłszy nawet na konia, bo spadł ze schodów; jak to pan Roman i jego córka Maja zbierają coraz wyższe mandaty za wjazd do Parku.\n– Ostatnio byli na rajdzie, nocowali pod Rawkami. Wiedzą, że parkowi zaczynają pracę o siódmej, więc wstali o piątej, osiodłali konie i o szóstej ich nie było. Po siódmej przyjechali ci z Parku, pytają, gdzie jest Romek. Ja im na to: nie wiem, pojechał, szukajcie. No to zaczęli ich gonić.\n– Gdzie! Helikopterem!\nWybuchnęliśmy pełnym niedowierzania śmiechem.\n– Helikopter miał kamerę na podczerwień, ale gdzie w lesie odróżnisz, czy to jeleń stoi, czy koń. Więc gdy Romek słyszał, że leci helikopter, stawali pod drzewami, a potem jechali dalej. I tak dojechali aż do Wetliny. Strażnicy stali pod kasami, ale gdzie, oni wyjechali konno rzeką i już ich nie było. Uciekli. Potem ci z Parku przyjechali tutaj, do stadniny, i dali Romkowi mandat. Ten już był duży. 800 złotych.\nPóźniej, gdy rozłożyliśmy się na materacach w głównym pokoju, pani Ela pięknie zaśpiewała nam dwie rzewne łemkowskie ballady. Wtórowała też Myśliwemu w Beskidzie i Balladzie o świętym Mikołaju.\nZjadłam tylko dwie... objętości kubka (fot. Julka Retro)\nTeraz można mówić, co nam Bieszczady na język przyniosły. Zresztą wystarczy popatrzeć (fot. Myśliwy)\nNazajutrz kilkoro zapaleńców wstało wcześniej i ruszyło boso na rozległe pastwisko, by przyprowadzić konie. Nim zostały wyczyszczone i osiodłane, minęło południe.\nPoza dziewczynami z TKT w teren wyjechały jeszcze dwie pary – oraz, oczywiście, pan Roman. Wchodziliśmy właśnie w galop na podłużnej łące opadającej od szosy, gdy koń Werki potknął się, a ona sama wylądowała na ziemi. Dyżur tego dnia pełnił najwyraźniej inny dyspozytor, bo zamiast helikoptera przysłał karetkę. Pani Ela przywiozła Szefa i odjechali do Sanoka.\nBez większych przygód dojechaliśmy do gospodarstwa agroturystycznego, które prowadził znajomy pana Romana. Przejechawszy przez sad, uwiązaliśmy konie nad potokiem i zamówiliśmy pierogi i maślankę z koziego mleka. Kończyliśmy obiad, gdy pan Roman odebrał telefon – Werka okazała się być nie do złamania.\nKonie, wiedząc, że wracają do domu, chętnie zrywały się do galopu. Przemierzywszy łąki poprzecinane strumieniami, dotarliśmy do stadniny, gdzie pozostałe Wiewiórki skończyły już obiad. Z chłopców jedynie Czesław zdecydował się na przejażdżkę; gdy wrócił, zapadał już zmrok.\nTymczasem w stadninie cały dzień pracowano nad otrzęsinami. Pewna ekipa wybrała się na spacer do Komańczy, celem zwiedzenia sklepu i cerkwi.\n– Chce ktoś zagrać w Cytadelę? – spytał Wojtek. Nie wspominałem o tym wcześniej, ale zrobił to na tym obozie po raz n-ty. I ostatniego dnia, za tym n-tym razem w końcu zaproszenie zostało przyjęte.\nWieczorem odbyły się otrzęsiny, podczas których nader często wspominano Front Wyzwolenia Szkocji. Poza tradycyjną piosenką obozową autorstwa Szefa (Jadę z TKT, z TKT w Bieszczady – w refrenie jak i w całości Szef przeszedł samego siebie) i kilkoma utworami otrzęsinowymi wysłuchaliśmy też myśliwskich Fotografii (pisanych, tradycyjnie, przez cały otrzęsinowy dzień). Gdy wszyscy stali się już pełnoprawnymi uczestnikami TKT-owego obozu wędrownego, przenieśliśmy się na podwórze, gdzie migotało już pożegnalne ognisko.\nDzień powrotu. Na głodnego wsiedliśmy do zamówionych busików i już niedługo byliśmy w Zagórzu. Tam zakupiliśmy i skonsumowaliśmy śniadanie w stylu mleko-kiełbasa-bułka. Napisaliśmy też i wysłaliśmy pocztówki do naszych przyjaciół.\nDo Rzeszowa dotarliśmy autobusem, załatwiając w międzyczasie pizzę na dworzec. Na miejscu był jeszcze czas na mały spacer, który z Czesławem i Julką chętnie wykorzystaliśmy. Pizza trzymała poziom i miło było ją zajadać równolegle z kupionym przez Wojtka litrowym pudełkiem lodów za jakieś marne grosze.\nW Krakowie były ogromne tłumy. Jak nie Woodstock, to Światowe Dni Młodzieży. Ale w tym tłumie przynajmniej znalazła się Sylwia, która przyniosła nam obwarzanki i rozmawiała z nami, póki nie pojechaliśmy dalej. Sympatyczny akcent na koniec obozu, bo końce zawsze są trochę smutne, przynajmniej dla mnie. Ba, po tym obozie miałem najpotężniejszą depresję powyjazdową od długiego czasu. Z siedmiu, na których byłem, ten oceniam najwyżej. „Gdy duch bieszczadzki w górę cię porywa (…)/ znajdź swoje imię w kamieniu wyryte / i dłoń przyjazną podaną przed szczytem”. To jednak są nasze kochane Bieszczady, w których serce zostaje już na zawsze i do których tęskni, mimo że to najdalej w całej Polsce. I może też trochę właśnie dlatego.\nAla i Myśliwy\nCały świat w zasięgu wzroku i telefonii komórkowej (fot. Kuba M)\nSchronisko w Czarnej było wprost cudowne – kiedy po przywitaniu naszej grupy pan zarządzający SSMem po słowach, że wstawi bojler, skierował się schodami w dół, po zajęciu sobie miejsc do spania rzuciłam się z Michasiem w poszukiwaniu pryszniców oraz, co za tym idzie, ciepłej wody. Nieco zdziwiło mnie mocno zaakcentowane stwierdzenie, iż łóżka są jednoosobowe. No dobra. Gdy wróciłam, stwierdziłam, że dobrze by było położyć się chociaż na minutkę. Jako że moje łóżko było zajęte przez mój (na pewno zmęczony bardziej niż ja) plecak i jego zawartość, oznajmiłam składowi mojego pokoju, że „rozwalę się na łóżku Martusi” – po chwili zaskoczona siedziałam w ramie łóżka, z materacem leżącym na podłodze, z deseczkami podtrzymującymi materac przesuniętymi na jedną stronę. W tym momencie do pokoju wszedł zaalarmowany hukiem Myśliwy >jest takie zdjęcie jak siedzę w rozwalonym łóżku i się śmieję, to było wtedy! Łóżko dało się spokojnie naprawić, Martusia Markowicz została poinformowana o posiadaniu przygodowego łóżka, ale po kilku kolejnych incydentach (którym zawsze towarzyszył wybuch śmiechu) z udziałem łóżek jej i Magdy Buszki dziewczyny zdecydowały się na wyjęcie z ram materaców i noc na podłodze, gdzie mogły spać spokojnie bez niespodziewanego upadku.\nNastępnego dnia (po wycieczce do cerkiewki w Bystrem) siadłam sobie z mafijnymi, by w oczekiwaniu na pierogi delektować się rozrywką rozumianą przez nie wszystkich TKTowiczów. Nie jest ważne, kto gdzie siedział, poza faktem, iż łóżko Michasia (a raczej ramę) okupowali właśnie Michaś, Julka Osmólska, Olcia Gerszendorf i Hebisz. Z braku informacji pozwalających nam sprawdzić konkretne jednostki postanowiliśmy złożyć sprawę w ręce losu – zakręciliśmy butelką po czymś gazowanym, walającej się koło nas na podłodze. W tym momencie wydarzyły się dwie rzeczy jednocześnie: padło na mnie (a byłam szefem mafii) i łóżko się zawaliło. Dosłownie.\nChwilę później do pokoju wszedł Myśliwy, zaalarmowany brakiem salwy śmiechu po huku związanym z awarią konstrukcji danego łóżka. Kiedy zawiesiliśmy wzrok na pękniętej w pół ramie łóżka polecieliśmy po Szefa, który poinformował panią u władzy o zaistniałej usterce. Ze szkody wycenionej na 100zł Szef pokrył połowę, a czwórka podzieliła się pozostałymi kosztami po równo.\nWędrowanie uskrzydla. Jak wiadomo, tutaj dzieje się to za sprawą bieszczadzkich aniołów (fot. Kuba M)