K/196: Bóg i inne przypadki - Opinie | Portal Teatralny.pl\nStary Testament - reanimacja,\nTo będzie tekst o dwóch filmach i jednym spektaklu.\nNie wiem, czy jeszcze można coś dodać do tego, co napisano o filmie Pawła Pawlikowskiego Zimna wojna. Tym bardziej nie wiem, że nic nie czytałem. Ale jeśli nikt tego jeszcze nie zrobił, można by podrążyć opozycję ucho/oko w jego dziele. Zimna wojna jest filmem wybitnie do słuchania, w którym patrzenie – nasze, bohaterów i czegoś/kogoś jeszcze – ma szczególne znaczenie. Opowieść zaczyna się przecież od ujęcia jak z powojennej kroniki filmowej. Chłopski skrzypek w czapce uszatce gra i śpiewa prosto do kamery. Ale nie patrzy w obiektyw, patrzy przez niego, poza niego. W jakieś nienazwane coś. Gdzie jest, kiedy śpiewa, kiedy modli się i żyje pełnią dzięki muzyce? Peerelowski powojenny świat u Pawlikowskiego jest biedny, brzydki, zrujnowany, oblepiony byle jak szarym blichtrem nowych przaśnych czasów. Piękno jest tylko w tym, co brzmi. W ludowej muzyce, której słuchamy w wykonaniu wiejskich muzykantów, młodzieży z Zespołu Pieśni i Tańca „Mazurek”, w paryskim jazzie, w piosenkach Zuli. To głębia doświadczenia, harmonia, radość życia, nostalgia, jakaś nieoczekiwana metafizyka aranżacji. U Pawlikowskiego nawet oszczędne, pozbawione niepotrzebnych słów głosy kochanków i reszty bohaterów brzmią jak muzyka. Niski głos Agaty Kuleszy zestraja się dziwnym sposobem z piskiem Borysa Szyca, tonacje Tomasza Kota i Joanny Kulig też tworzą frapującą całość. Aktorzy wymieniają się zdaniami, jakby to były przelotne pocałunki. Twój. Mój. Nasz. Pauza. Pawlikowski operuje ciszą, wygasza muzykę, kiedy trzeba, i wtedy ta cisza gra nam w głowie, rozrasta się, pożera obraz. Muzyka jest w tym filmie prawdziwą narracją miłości, może nawet samą, czystą miłością. W niej zapisane i wyrażone jest to, czego na ekranie nie widać, co wycięto z tej opowieści, czego bohaterowie nie powiedzieli i nie pomyśleli.\nCo jednak widział muzykant z pierwszej sceny? Zobaczył muzykę? Miejsce, z którego naprawdę pochodzi? Boga, który jej źródłem? W jednym z pierwszych ujęć Warskiego i jego współpracownicy z „Mazurka” granej przez Kuleszę widzimy ich, jak intensywnie słuchają głosu z taśmy, jak mało nie wejdą w odbiornik, jak nie chcą uronić ani jednej nuty, pyłku brudu białych głosów. Słuchanie jest tutaj życiem, symbolizuje wtajemniczenie w piękno, doskonałość, sens, czystość. Pawlikowski często zatrzymuje kamerę na twarzach słuchaczy – występów „Mazurka”, recitalu Zuli, bywalców jazzowych wieczorków w Paryżu… Muzyka jest lepsza niż te straszne czasy, wyszła cało z wojny, przetrwa stalinizm.\nAle potem, też na samym początku filmu, urzędas z Komitetu, partyjniak i człowiek z awansu, Kaczmarek grany przez Borysa Szyca, wchodzi do zrujnowanej cerkwi pośród zaśnieżonych pól. Ważne, że to on wchodzi, a nie Warski Kota czy bohaterka Kuleszy. Cerkiew nie ma kopuły, kamera patrzy w górę przez pusty oculus, ale widzom i chyba Kaczmarkowi wydaje się, że to nie on patrzy na niebo, ale niebo na niego. Na ścianie fragment fresku. Z Chrystusa zostały tylko wielkie, mądre, zmęczone oczy. Te oczy też patrzą na Kaczmarka, który odruchowo zdejmuje czapkę. Pawlikowski trikowo powiększa ułamek ikony. Te oczy są większe od oczu Kaczmarka, od naszych oczu. Są tylko oczami, nie potrzebują reszty ciała. Jakby Bogiem w tej umarłej religii było samo spojrzenie, jakby spojrzenie wystarczyło tej istocie do pełnego istnienia. Od tego momentu Pawlikowski z wirtuozerią przestawia akcenty właściwie co scena – patrzymy uważnie na czaro-biały świat, za chwilę uważnie go słuchamy. Widz czuje, jak na przemian włącza mu się ucho, uruchamia oko. To nie dzieje się automatycznie, jesteśmy prowadzeni dźwiękiem i obrazem. Coś nam karze przestawiać zmysły. Teraz słuchaj, teraz patrz. A potem równocześnie. W Zimnej wojnie kluczowe są chwile ciszy i kluczowe bywają również wygaszenia ekranu – ciemność, jaka zapada w kinie, jakby ktoś patrzący kamerą zamknął oczy. To nauka słuchania, nauka patrzenia. Słuchając filmowej fonosfery, uczymy się tajemnicy ludowej muzyki, rozumiemy, jak jej rdzeń żyje w kolejnych przetworzeniach i aranżacjach. I uczymy się patrzeć na ludzi z jej kręgu.\nSzerokie plany, tańczy lub bawi się zbiorowość i powolutku, nienachalnie nasze oko wyławia z tłumu Zulę. A tu jest Joanna Kulig. A teraz tam. Aktorka nie musi grać intensywnie, przez partnerów i statystów, raczej wtapia się w tło, to raczej jakiś mechanizm zakochania, wyszukiwania jej bohaterki każe nam za nią wodzić oczami. I nagle łapiemy się na odkryciu, że dopiero kiedy ją znajdziemy w kadrze, obraz jest pełen, skończony, Pawlikowski może zacząć nowe ujęcie. Kto patrzy na Zulę? Zakochany Warski, a może Kaczmarek, który też się w niej durzy, jest świadkiem narodzin ich miłości, pilnuje z ubecką żarliwością swojego kolektywu. Długo myślałem, że Pawlikowski to jemu przydzielił rolę oka. Prostaczek, ale i dobra świnia, co patrzy na miłość, której nie może pojąć, ale chce być jej częścią. Argumentem za taką optyką byłaby właśnie scena w zrujnowanej cerkwi, kiedy jakby zarażał się boskim spojrzeniem. Przecież z konstrukcji scenariusza powinno wynikać, że to Warski lub Zula weszli najpierw do cerkwi i zobaczyli to, co on zobaczył, żeby później tu umrzeć. A jednak nie. Pawlikowski wpuścił do świątyni Kaczmarka. Ale przecież to nie on może nam opowiadać historię nieudanej, niemożliwej miłości, bo przecież nie wszystko widział. Nie ma go w sekwencjach paryskich, nie płynie z bohaterami nocnym statkiem po Sekwanie, nie gubi się w ludzkich labiryntach paryskich klubów i mieszkań. Ostatnie sceny filmu dzieją się w świątyni, do której przychodzą kochankowie. Patrzy na nich oculus, tym razem tylko na nich, patrzy Chrystus ze ścian. Jest lato, nie zima. Dają sobie sami ślub, łykają tabletki i wychodzą z kadru. Potem jeszcze ujęcie na ławeczkę pod przystankową tablicą z rozkładem jazdy wiejskiego autobusu. Kamera robi zbliżenie na połamane, powykręcane palce Warskiego. Nie ma już w nich muzyki. Muzyka nie jest im potrzebna, może nie potrafiła ich ocalić, nadać sensu ich związkowi. Była fałszywym bogiem, fałszywym pięknem i harmonią. Zula mówi: „Chodźmy na drugą stronę, tam będzie lepszy widok”. Wstają i znikają. Ich nie ma, został świat bez muzyki. Szumi wiatrem zboże, zapada ciemność.\nWięc kto patrzył cały czas na ich życie, miłosne szamotanie, rozstania i powroty? Ten Bóg z cerkwi? Bóg, który jest wielkim okiem, które nic nie może poza patrzeniem i dlatego tak bardzo wszyscy cierpimy, a on wraz z nami? A może Zula powiedziała wszystko, co trzeba: popatrzmy na naszą historię z tamtej, drugiej strony. Może znajdziemy w niej głębszy sens. To właśnie mogą znaczyć jej słowa. Opowieść z filmu Pawlikowskiego byłaby więc montażem scen zapamiętanych przez parę kochanków, patrzył Warski, patrzyła Zula. On w nią tańczącą w ludowym stroju, pijaną na imprezie, ona w jego palce na klawiszach fortepianu, puste miejsce na widowni w jugosłowiańskim teatrze, skąd w antrakcie zabrali go tajniacy. Metafizyka Pawlikowskiego daje kochankom szansę na drugie, poprawione i oczyszczone spojrzenie. W oku zostaje tylko to, co najważniejsze. Widziana z tamtego brzegu pamięć zobaczonego trwa dłużej niż życie i miłość. To spojrzenie, które jest w finale częścią spojrzenia Zuli i Warskiego, pochodzi z tego samego miejsca, co muzyka, jakby wszystko, co ważne, rodziło się w jednym punkcie. Tylko że potem jedno (muzyka) nas zdradza, nie jesteśmy jej godni, drugie (patrzenie) musi wystarczyć za wszystko, co dobre. I dlatego wiejski muzyk z pierwszego kadru patrzył poza nas. Przez nas. Przez ten świat. Widział nieistniejące nuty. Widział koniec miłości, o której śpiewał, o której dopiero będzie ten film. Widział tych, co patrzą. Kochają się patrzeniem.\nSpektakl Agaty Dudy-Gracz Stary Testament – reanimacja z Teatru Słowackiego to nie jest tak złe przedstawienie, jak pisała w Teatralnym przed paroma tygodniami Olga Katafiasz. Żeby go poczuć i docenić, trzeba jednak pójść nie tropem aktorskich etiud opartych na przepisanych biblijnych opowieściach o grzechach i błędach ludzi wybranych przez Stwórcę, tylko przyjrzeć się wątkowi Boga-Artysty.\nSiedzimy w półkolu na scenie podzielonej jak ośmioczęściowy amfiteatr. Każda ma inny kolor, widz musi założyć szatę, dzięki której stanie się częścią tła. Tak jak w wielu przedstawieniach Dudy-Gracz, tak i tutaj mamy jako publiczność do odegrania konkretną rolę. W opolskim spektaklu Śmierć przyjeżdża w środę byliśmy żałobnikami odprowadzającymi w kondukcie pogrzebowym idącym przez ulice miasta za trumną z umarłymi bohaterami, w poznańskim Będzie pani zadowolona właziliśmy na wiejskie wesele, częstowano nas wódką i lemoniadami, stawaliśmy się świadkami spotkania obleśnych żywych z żałosnymi zjawami, wbrew sobie braliśmy udział w upiornym rytuale odpłaty, wygrzebywania brudnej przeszłości ze złej teraźniejszości, oglądaliśmy cyrkulację przemocy, deprawacji, odrazy. A teraz jesteśmy w niebie. Każdy sektor to inne dusze: ludzi z mitów, zbrodniarzy i bohaterów, ofiar i kazirodców, królów i kapłanów, zwierząt i stworów fantastycznych. Nad naszymi głowami, pięć metrów nad sceną wiszą kolorowi aniołowie od Anamiela po Urakina i Szemihaza. Śpiewają pieśni, Henoch Tomasza Wysockiego zaczyna opowiadać swoimi słowami i bez znaków przestankowych Księgę Genezis. Nie ma Boga, jest Tworzyciel. Czyli Wszechmocny Artysta. U Dudy-Gracz gra go Zbigniew Ruciński, ojciec i Prospero z jej niedawnej Burzy. Stary, półnagi, jedynie w białych majtkach na ciele. Siedzi na krzesełku w snopie światła. Anioły zaczynają spadać z nieba na ziemię, zjeżdżają w dół jak w niewidzialnych windach, tracą skrzydła, tworzą najpierw grupę roślin i zwierząt. A potem powstaje Człowiek na obraz i podobieństwo Boga. Stary, schorowany, słaby Tworzyciel Rucińskiego powołuje do życia stare dziecko – Adama (Feliks Szajnert). Adam od narodzin, od chwili stworzenia jest łysy i pomarszczony, też jest nagi jak Bóg, nosi na sobie białą majtkową pieluchę podobną do tych, jakie zakłada się chorym w hospicjach. Nie zna języka, gulgocze i gaworzy. Potem pojawia się Ewa, potem Lilit. Świat w krakowskim przedstawieniu od samego początku jest stary i chory, skażony śmiercią. Anioły nie potrafią nauczyć ludzi niczego, co naprawdę ważne. Obcując z ludźmi, same zarażają się ich słabością, człowieczeją, zaczynają gadać byle co i zadawać ból bliźnim. Wyłania się z tej scenicznej kotłowaniny, z labiryntu, kłębowiska ciał i barw rzeczywistość śmieszno-straszna. Ale na pewno skażona porażką i niespełnieniem.\nZaraz po stworzeniu człowieka Bóg/Tworzyciel usuwa się na bok. Ruciński wchodzi po wielkiej drabinie do pokoiku u szczytu teatralnego sufitu. Coelum to naprawdę cela więzienna. To on zostaje wygnany z Raju, a nie ludzie. Ci paplą i miotają się we własnym labiryncie. Zamykają oczy na własne winy, nie chcą widzieć zbrodni najbliższych jak żona Lota, żyją urojeniami jak Judyta, toczą ich straszne choroby jak Zuzannę od starców, posiadają własne córki i siostry, żony wiernych wojowników jak Dawid, gwałcą, zabijają jak Holofernes, nie chcą być bohaterami jak Gedeon, są splątani węzłem miłości i nienawiści jak Samson i Dalila. Patrzy się z czułością i przerażeniem na bohaterów Anny Tomaszewskiej, Agnieszki Kościelniak, Macieja Jackowskiego, Sylwestra Piechury, Grażyny Misiorowskiej i innych aktorów Słowaka. I mam wrażenie, że u Dudy-Gracz grają lepiej i mądrzej niż w reszcie premier z tego sezonu. Jakby szaleństwo historii i obrazów wypluwanych z siebie przez reżyserkę było jak najbardziej ich językiem. „Zbliż się do mego słowa” – nakazuje Henoch w imieniu Boga/Tworzyciela. Więc się zbliżyli.\nW spektaklu Dudy-Gracz opasująca go klamra jest ważniejsza niż pulsująca zawartość. Bo ustawia wszystko w specjalnym kontekście. W finale nagi Tworzyciel Rucińskiego schodzi po drabinie ze swojej celi na wysokościach prosto na Ziemię, czyli na teatralną scenę. Już wie, że mu się nie udało. Dobrzy aniołowie stali się głupimi ludźmi, a świat przemienił się z ich powodu w piekło i cyrk. Ciemność pożera bohaterów, światło zostaje tylko wokół Rucińskiego. Aktor znajduje się w zwężającym się kwadracie światła na podłodze pomazanej pigmentami. Bóg Dudy-Gracz jest jak malarz uwięziony we własnym obrazie. Chcąc poprawić swoje dzieło, musi zacząć od siebie. To on jest teraz płótnem, chciałby malować po sobie, tylko nie ma już czym. Zniknęły kosmiczne kolory, anioły-pędzle. Jest tylko pusta stara ręka. Ruciński gra bezradność przechodzącą w panikę. To, co namaluje teraz, nie będzie lepsze. Znów słyszymy kaznodziejsko-cyniczny głos Henocha. Tomasz Wysocki mówi, że „Tworzyciel zaczął tworzyć dalej – choć są tacy, którzy woleliby, żeby już przestał”.\nW teatrze Agaty Dudy-Gracz jest zawsze za dużo kolorów i za dużo słów. Przestrzeń gry puchnie, miejsce akcji staje się w tej samej chwili wszystkimi jej możliwymi i niemożliwymi lokacjami. Atakuje nas kaskada dźwięków, labirynt opowieści, panoszy się tłum postaci, pulsują zbyt mocno splecione ze sobą czasy: gęsta teraźniejszość i przerażająca przeszłość. Duda-Gracz naprawdę tworzy światy skończone i domknięte. Żyje w nich, lepi z siebie, nie zostawia pustych miejsc do wypełnienia dla aktora i widza.\nKrakowski spektakl Dudy-Gracz ma w sobie mocny rys osobisty. Bo tak być musi, kiedy reżyserka od zawsze stawiająca akcent na plastyce swojej wizji, eksperymentująca z barokowym przepychem zaczyna się zastanawiać, czym naprawdę jest to malowanie w teatrze, malowanie teatrem, po ludziach, aktorach, widzach? Jak namalować święty obraz? Może najpierw trzeba pokazać piekło, świętość jest ukryta pod spodem albo nie ma jej wcale i dlatego nazywamy ją świętością. Agata Duda-Gracz od jakiegoś czasu na spotkaniach z widzami przedstawia swoich aktorów imionami postaci, jakby chwilę po zakończeniu widowiska dalej byli dla niej fikcją, materią snu, marionetkami lub barwami potrzebnymi do stworzenia kompozycji.\nReżyserka zawsze stara się stworzyć wrażenie skończoności i realności świata przedstawionego. Skończone, umarło, zastygło, idźcie do domu, ukłonów nie będzie… Aktorzy dostają zawsze pełne życiorysy postaci, przeszłość i przyszłość istnieje w nich na scenie, nawet jeśli nie ma okazji do ich pokazania, opowiedzenia. Każdy z członków obsady ma swój moment, monolog, rozbłysk, kulminację, dlatego spektakle Dudy-Gracz albo trwają za długo albo zgrzyta ich konstrukcja. Nie ma rady – ludzi trzeba pokazać, dać się im wygadać, poniżyć ich i ocalić. To teatr pulsującej zbiorowości, sejm istot niedoskonałych. Realizm skręca w baśń, mit spływa prawdziwą krwią, przypowieść zostaje przygnieciona brzydotą naturalizmu. Dojrzała Duda-Gracz świadomie sięga po estetykę znaną z obrazów jej ojca-malarza, mówi, że kradnie z rzeczywistości typy ludzkie, zachowania i gesty. Czasem chyba broni się przed złem świata, budując w teatrze jego analogon. Bo wtedy zło może do niej nie przyjść, skoro już je pokazała, nie odróżni przekroczenia teatralnego od prawdziwego. Duda-Gracz chowa się w scenicznym piekle przed piekłem jeszcze straszniejszym, tym, które pochodzi z życia. I śmieje się, i płacze, opowiada o Bogu, którego nie ma, ale trzeba go było wymyślić. Żeby cierpiał i bał się z nami.\nParę miesięcy temu, gdzieś tak w kwietniu, przystanąłem przed słupem ogłoszeniowym. Zawisł na nim pewien piękny plakat filmowy, a ja wpatrzony weń długo rozważałem kwestie – by tak rzec – aktorsko-kościelne. Plakat przedstawiał piątkę dzieci na zielonej trawie radośnie podskakujących na widok czegoś, co właśnie dostrzegły. Dzieci skadrowane były od tyłu, bo należało ukazać, że wpatrzone są w blask wschodzącego słońca. Czyli w nadzieję i nowe życie. Między ich nogami plątał się jakiś piesek. Też chyba zaintrygowany tym widokiem. Trawa na plakacie dyskretnie przechodziła w wielki biały napis wykonany kapitalikami w dwóch linijkach: TAM GDZIE MIESZKA BÓG. Słowo „Bóg” było oczywiście największe. Wybite tak wielką czcionką, że oczy bolały. Pod napisem prosto z burej barwy, która mogła być płomieniem lub zorzą bijącą z przedstawionej w tle u samego dołu długiej drewnianej chaty z jednym rozświetlonym okienkiem, wyrastała postać dobrotliwie uśmiechniętego staruszka w białej szacie i ze srebrnym krzyżem na piersi. Hasło reklamowe obok niego wyjaśniało wszystko: „Pierwszy w historii film z papieżem Franciszkiem”. Biel papieskiej szaty była tą samą bielą, co biel napisu, czyli literki pochodziły z tej samej świętości, co Ojciec Święty, choć uczciwie trzeba przyznać, że zdjęcie Jorge Mario Bergoglio znajdowało się po przeciwnej stronie plakatu niż słowo „Bóg”. Nad głowami skaczących dzieci zapobiegliwy marketingowiec dopisał jeszcze jeden tekst: „Wyprawa po odkrycie największej z tajemnic”.\nStałem jak zahipnotyzowany, bo nie mogłem w pierwszej chwili precyzyjnie nazwać tego, co bez reszty przykuło mnie do tego idyllicznego obrazka zapowiadającego zapewne fajny religijny film dla młodzieży, taką przygodową katechezę czy popkulturowe kazanie z fajerwerkami. Nie jestem grupą docelową kina oazowego, a jednak odejść spod słupa nie mogłem. Najpierw myślałem, że stoję tu, obmyślając felietonowy odwet, bo wkurzył mnie językowy lapsus katolickiego copywritera – powinni napisać „Wyprawa po największą z tajemnic” lub „Odkrycie największej tajemnicy”, ale nie, ktoś przegrał nierówną walkę ze związkami frazeologicznymi jak smok ze świętym Jerzym i jego dzidą. Z tej nieudolnej sklejki językowej Dorota Masłowska zrobiłaby trzy strony swojej wstrząsająco rozchybotanej logicznie prozy o pracownikach wielkich korporacji tak żarliwie i nieustannie wchodzących w kontakt ze Słowem Bożym, aż w końcu doprowadzonych do stanu, w którym nie mówią już poprawnie po polsku, bo ich polszczyzna nie oddaje nawet w ułamku świętości, która w nich jest, i w ten sposób nie dostąpią zbawienia, albowiem niebo pełne jest „nazi-polonistek”, zaprawdę powiadam wam, jeśli jest inaczej, to Boga nie ma. I choć „wyprawa po odkrycie” rani mnie równie mocno, co was i Masłowską, tamtego dnia skamieniałem niestety z innego powodu.\nOtóż mimo wielu wysiłków, mozolnego przeszukiwania wzrokiem wszystkich zakamarków kolażu z postaci, symboli i słów na plakacie wciąż nie wiedziałem, a raczej od samego początku nie wiedziałem, bo plakat perfidnie milczał w tej kwestii, kogo mianowicie w tym szlachetnym filmie zagrał papież Franciszek. A tu leżał pies pogrzebany! Wprawdzie inny niż ten z filmu, bo ten z filmu jakoś tak dalej merdał ogonem na zdjęciu, ale na pewno pies… Pomyślcie, bo to jest ćwiczenie teatrologiczne, kogo w ogóle może zagrać papież, jeśli zapragnie aktorskiego wyzwania? Tak, znamy wielu aktorów, którzy grali w kinie papieży – zwykle byli to aktorzy najwybitniejsi: Rex Harrison, Michel Piccoli, Jude Law i Piotr Adamczyk. Czy ta zasada działa jednak w drugą stronę? Czy papież-aktor, najświętszy z ludzi, najlepszy z żyjących, ktoś, kto doszedł najdalej i najwyżej, powinien grać wyłącznie role największe i najtrudniejsze, nomen omen kanoniczne: Leara, Makbeta, Otella, Hamleta? I czy na pewno byłby to Szekspir? A może mimo wszystko Beckett, Pinter, Molier albo Czechow?\nMichel Piccoli w filmie Nanni Morettiego o depresji papieża ucieka po konklawe z Watykanu i trafia do teatru, w którym trwa właśnie przedstawienie Wiśniowego sadu. Pikanterii tej scenie dodaje fakt, że Piccoli był kiedyś genialnym Gajewem w legendarnym Wiśniowym sadzie Petera Brooka z Bouffes du Nord. I teraz jego papież chciwie patrzy z widowni na sceny z dramatu, słucha kwestii swojego scenicznego sobowtóra, a zarazem sobowtóra Piccoliego-aktora i myśli chyba o aktorstwie jako o porzuconej, innej ścieżce własnego życia. O utraconym dzieciństwie, które nie wróci, o świecie, który się rozpada, o istocie sztuki i sensie jej uprawiania, bo przecież ona od samego początku ma w sobie więcej wątpienia niż wiary. W swoim obecnym stanie ducha wątpiący papież Piccoliego byłby lepszym papieżem aktorstwa niż papieżem-aktorem grającym papieża mimo wszystko. Piccoli rozgląda się dookoła, chce przyjrzeć się publiczności – czy widzą to samo co on? Czy to przedstawienie też jest dla nich ważne? I oto kamera wędruje za wzrokiem papieża – a tu w lożach jednego z dziewiętnastowiecznych rzymskich teatrów siedzą sami kardynałowie: już go znaleźli! Nie oglądają Wiśniowego sadu, patrzą na papieża, który zwątpił, uciekł przed wiarą do teatru grającego ostatnią sztukę Czechowa, żeby zrozumieć istotę utraty. I wtedy papież, który odmówił gry pozorów, na powrót staje się aktorem. Pozorem papieża. Tylko tyle może w tej chwili w swoim stanie zagrać.\nPapież Franciszek złamał wiele papieskich obyczajów, powtarzałem półgłosem, stojąc przed plakatem filmu Tam, gdzie mieszka Bóg, ale czy pozwoliłby sobie aż na taką wizerunkową rewolucję? Czy instytucja papiestwa dopuszcza możliwość, by biskup Rzymu miał styczność z jawną fikcją i w ogóle kogoś zagrał? Bo chyba jak się już zostało papieżem, to raczej nie można nawet przed kamerą udawać, że się jest kimś innym, prawda? Prostaczkowie, którzy będą zbawieni jako pierwsi, pomyśleliby, że skoro w filmie gra, czyli udaje, to może w Watykanie papież także troszeczkę postaciuje? Boga sobie wymyślił jak aktor przeszłość i motywację swego bohatera. A może wolno mu grać, już wolno, skoro takie są potrzeby nowej tele-ewangelizacji, skoro kiedyś wypuszczono w eter pierwszą w dziejach (tak to reklamowano) papieską piosenkę pop, to znaczy modlitwę melorecytowaną Przez papieża Polaka ze skocznym syntezatorowym bitem (niby zespół Enigma w wersji vaticano expresso). Jeśli Wojtyła mógł udzielać się wokalnie, to może Franciszek poszedł krok dalej i spróbował aktorstwa ewangelizującego w tym samym celu: dotarcia do zsekularyzowanej europejskiej młodzieży?\nA więc kogo Franciszek gra, kogo mógłby grać w Tam, gdzie mieszka Bóg?\nGdyby na plakacie było to napisane wyraźnie, jak kiedyś za starych dobrych czasów: Jego Świątobliwość papież Franciszek w roli…, Jego Świątobliwość papież Franciszek jako…, nie błąkałbym się w owej ulicznej chwili po omacku… Są takie filmy, a nawet spektakle, które dla duchowego bezpieczeństwa lepiej poznawać jedynie z plakatu albo z trailera… Nie zanosiło się, żebym Tam, gdzie mieszka Bóg kiedykolwiek w całości obejrzał… a jednak musiałem wiedzieć, nie dało się inaczej, kim mógłby być na ekranie następca Świętego Piotra i reprezentant Jezusa Chrystusa Syna Bożego. No kim?\nPierwsza moja hipoteza była taka, że papież generalnie może zagrać właśnie jedną z tych trzech postaci. No, ale Świętego Piotra zagrał już w Quo Vadis Franciszek Pieczka i na miejscu Jego Świątobliwości nie ryzykowałbym porównań, role Boga są na dekadę do przodu zarezerwowane na wyłączność dla Morgana Freemana, a na Jezusa Chrystusa pan Bergoglio jest niestety za dojrzały, a któż ośmieliłby się zaproponować papieżowi wizytę u charakteryzatora? Doczepienie chrystusowej brody papieżowi to jeszcze większe świętokradztwo niż wąsiki Dalego na Czarnej Madonnie. Nie wolno. Chrystus odpada.\nKogo jeszcze można zagrać, będąc aktualnym papieżem? Świętego Mikołaja w familijnym filmie na święta? Leo Messiego na emeryturze – w końcu też Argentyńczyk, papież i bożyszcze futbolu, kibic Bergoglio miałby chyba łatwiej niż inni duchowni, piłkarscy laicy. Fabuły obu filmów – tego z Mikołajem i tego z Messim byłyby dość przewidywalne. Otóż po watykańskich domach chodzi w noc wigilijną Święty Mikołaj w czerwonej czapce i kardynalskiej pelerynce, przeciska się przez komin, dzieci biegną pod choinki szukać prezentów, a tu nic. Zdziwione patrzą na umykającego Mikołaja, a on odwraca się, odlepia sztuczną brodę i mówi teatralnym szeptem: „Największy prezent, jaki mogłem wam dać, to czysta, szczera wiara, a ona – jak wiadomo – jest niewidzialna”. Film z Bergoglio jako Leo Messim mógłby z kolei opowiadać o wielkim piłkarzu, który u szczytu kariery po kolejnej mundialowej klęsce Argentyny porzuca futbol, wstępuje do zakonu jezuitów i po czterdziestu latach posługi, misji i umartwiania się zostaje wybrany papieżem. Tuż po wyborze pojawia się w słynnym oknie – i to jest miejsce na epizod Franciszka! – w szacie pontyfikalnej i pośród wiwatów wznosi w górę złoty puchar mistrzów świata. Nie tylko Argentyńczycy płakaliby w tej scenie jak bobry.\nOstatnią z hipotez odrzuciłem od razu bez wdawania się w fabularne szczegóły, choć i ona była kusząca ze względu na tak zwany wątek polski: w idealnym świecie, w produkcji skrojonej pod nasz rynek i finansowanej z budżetu państwa papież Franciszek zagrałby papieża Jana Pawła II. Może wreszcie dzięki temu sprytnemu zabiegowi Polacy z Episkopatu i Organizacji „Społeczeństwo” zaczęliby kochać, szanować i słuchać obecnego papieża?\nW końcu okazało się (uruchomiłem Youtuba rzecz jasna), że trafna jest odpowiedź najprostsza: w filmie Tam, gdzie mieszka Bóg papież Franciszek gra zwyczajnie papieża Franciszka. To znaczy jest papieżem Franciszkiem tak, jak Lech Wałęsa jest Lechem Wałęsą w finale Człowieka z Żelaza, a Marshall McLuhan Marshallem McLuhanem w Annie Hall Woody’ego Allena. Film z Franciszkiem opowiada o ucieczce z domu pewnego chłopca, który wraz z troszczącymi się o niego przyjaciółmi i sympatycznymi zwierzakami poszukuje w górach tajemniczej świątyni. Natura cały czas przemawia do niego przykazaniami, a przyjaciele reprezentują wszystkie rasy i płcie tego świata. W finale filmu dzieci spotykają się z papieżem, który tłumaczy postaciom lub jednak młodym aktorom, którzy już przestali grać swoje role, ale nadal są filmowani, istotę wiary w obecność Boga w świecie widzialnym. Film podpisała para reżyserów, ale zachodzę w głowę, czy mieli odwagę dawać Bergoglio jakiekolwiek uwagi aktorskie. Nawet Czesław Miłosz, było nie było papież polskiej i światowej poezji, bardzo elegancko i delikatnie skrytykował poezję Karola Wojtyły, gdy ten poprosił go o ocenę swego późnego poematu religijnego: wszak papież, nawet piszący złe wiersze, nadal pozostaje nieomylnym papieżem… Roma locuta, causa finita… Może Paolo Sorrentino dałby radę z dawaniem rad papieżowi, może rzeczony Moretti, może Smarzowski, ale ci od Tam, gdzie mieszka Bóg padli na kolana i nie wstali. Zdjęcia przenieśli do jakiegoś pokoiku watykańskiego, kręcili na neutralnym białym tle, bo jakże to scenografię u papieża budować… W efekcie Franciszek nie ma kontaktu z kamerą, czyli z widzem, gada z usadzonymi rządkiem małymi aktorami jak z delegacją nadętych prymusów z przedszkola, operator schował się za plecami dzieci, zachowując się, jakby filmował prywatną audiencję. No, mówiąc wprost, rozczarowanie, warsztatowa klapa. Papież nie umie grać! Nie umie grać do tego stopnia, że zaraża swoją niefilmowością i nie-aktorstwem wszystko dookoła – reżyserzy przestają reżyserować, oświetleniowiec nie świeci, dźwiękowiec modli się w kąciku... Twórcy filmu nie potrzebowali scenarzysty do ostatniej części opowieści, bo jak tu napisać papieżowi scenę, w której tłumaczy tajniki religijne? Przez papieża przemawia Bóg, będziesz Bogu kwestie suflował? Jak poprosić papieża o napisanie tekstu i wydruk dla członków ekipy, a potem oddać mu go z poprawkami, konieczną dynamizacją monologu? Zasugerować, żeby nauczył się ich na pamięć jeszcze przed rozpoczęciem zdjęć? Zgroza. Nie można. Obraza boska.\nNie każdy artysta ma odwagę i bezceremonialność Jana Klaty i Sebastiana Majewskiego w pracy z naturszczykami. Swego czasu w spektaklu Transfer opowiadającym o wypędzeniach polskich i niemieckich rodzin w trakcie i po zakończeniu drugiej wojny światowej twórcy spisali najpierw wspomnienia wiekowych świadków historii, a potem kazali im nauczyć się ich na pamięć, bo inaczej spektakl będzie gubił wartkie tempo i klarowność opowieści. Starcy posłusznie wykonali polecenie. W końcu kto lepiej wie, co przeżyli, niż twórca teatralny pracujący w słowie? Tak, gdyby Tam, gdzie mieszka Bóg reżyserował Klata, dałby wskazówkę reżyserską papieżowi, więcej – Klata by papieża napisał.\nI wiedziałby, że użycie prawdziwego papieża do zadania czysto aktorskiego daje, mogłoby dawać artystom niewiarygodne wręcz możliwości artystycznej przewrotki, połączenia metafizyki z suspensem. Jakże częstym chwytem filmowym i teatralnym jest tak zwane odkrycie prawdziwej tożsamości postaci! Oto w Joannie D’Arc Luca Bessona skromny mnich Dustina Hoffmana doradzający Milli Jovovich, jak zostać zbawicielką Francji i świętą dziewicą orleańską, okazuje się na koniec podstępnym diabłem. I łup, wali się nam w gruzy psychologia postaci i cała francuska mitologia narodowa. Tak nobliwy kaznodzieja z Wielkiego kazania księdza Bernarda Leszka Kołakowskiego ujawnia pod koniec perfidnego wywodu teologicznego swą mefistofeliczną istotę. W krakowskim spektaklu Krzysztofa Jasińskiego i Jerzego Treli aktor wykonywał wtedy akrobatyczną ewolucję na fotelu wśród trzaskających rac i płomieni. W sali teatralnej śmierdziało od siarki. Ale przecież równie łatwo można by osiągnąć efekt odwrotny, można by, rzekłbym, dzięki przewrotnemu objawieniu papieża zapalić szast-prast symboliczne kadzidło, owionąć widzów zapachem świętości i cudu. Oczywiście papież jako aktor używany byłby do odwrotnych sytuacji niż te polegające na demaskacji zła. W filmach z jego udziałem niby to cały czas oglądalibyśmy go w roli grzesznika, a tu nagle szast-prast spada maska i widać poczciwe oblicze Bergoglio. Zło było tylko udaniem, prowadziło ostatecznie do Dobra i nawrócenia, wszyscy mamy szansę na zbawienie – to temat narzucający się od razu w interpretacji papieskiej roli. To demaskacja Dobra udającego tylko Zło w imię nieodgadnionego boskiego planu! Bergoglio jako stary Karamazow, Marmieładow i stary Wierchowieński, Bergoglio jako Senator z Dziadów i Car z Kordiana, Bergoglio – chłopiec z finału Czekając na Godota… Ileż ról, ileż przewartościowań…\nPapież na scenie lub przed kamerą wywróciłby do góry nogami wszystko, co wiemy o największych utworach światowej prozy i dramaturgii.\nStałem owego kwietniowego dnia pod słupem z plakatem i w swojej wielkiej naiwności nie wiedziałem jeszcze nie tylko, kogo zagrał papież, o zgrozo nie wiedziałem także, że wkrótce już będę wiedział, że zagrał w tym filmie źle. Że nie było reżysera z wizją, że zmarnowano epokową szansę marketingową. Przełomowy moment dla aktorstwa filmowego. Wyobrażacie sobie te tytuły prasy światowej: „Oskar dla papieża”!? Za drugoplanową rolę, ale jednak.\nAgata Duda-Gracz, Paweł Pawlikowski, Jorge Mario Bergoglio,


Steki z koreczkami warzywnymi - Przewodnik Katolicki\nMięso od szynki dokładnie myjemy, osuszamy i oczyszczamy z błon oraz kawałków tłuszczu. Następnie szynkę kroimy w poprzek włókien na plastry. Po kolei rozbijamy je tłuczkiem, lekko zwilżonym wodą, do grubości ok. 1/2cm i formujemy za pomocą noża, nadając każdemu owalny kształt. Nacieramy solą oraz pieprzem i wstawiamy na pół godziny do lodówki. Obieramy 2 ząbki czosnku...\nMięso od szynki dokładnie myjemy, osuszamy i oczyszczamy z błon oraz kawałków tłuszczu. Następnie szynkę kroimy w poprzek włókien na plastry. Po kolei rozbijamy je tłuczkiem, lekko zwilżonym wodą, do grubości ok. 1/2 cm i formujemy za pomocą noża, nadając każdemu owalny kształt. Nacieramy solą oraz pieprzem i wstawiamy na pół godziny do lodówki. Obieramy 2 ząbki czosnku i kroimy w drobne wiórki. Obkładamy nimi wszystkie plastry, a potem przyciskamy dłonią, aby czosnek przylegał do mięsa. Tak przygotowane steki oprószamy z obu stron mąką.\nObieramy 3 cebule, kroimy je w krążki i obsmażamy na oleju z obu stron. Na mocno rozgrzanym tłuszczu smażymy również steki. Po zdjęciu z patelni przekładamy je na półmisek i obkładamy krążkami przesmażonej cebuli. Koreczki warzywne – w skład których wchodzi: kawałek korniszona, cebulka, papryka i pieczarka – wyjmujemy z zalewy. Kto chce, może do każdego koreczka dodać kosteczkę żółtego sera. Steki podajemy na stół z koreczkami oraz frytkami albo ryżem.\n• 3/4 kg mięsa szynki wieprzowej\n• słoiczek „Raut – koreczki warzywne” OLE!\n• 3 cebule, 2 ząbki czosnku\n• mąka, olej\nRoślinny zamiast zwierzęcego\nSpecjaliści od żywienia od lat namawiają nas do zmiany złych nawyków kulinarnych. Jednym z nich jest zbytnie przywiązanie do nadmiernego spożywania tłuszczów pochodzenia zwierzęcego. Wiadomo, że organizm człowieka potrzebuje codziennej porcji tłuszczu, ale powinien to być, przede wszystkim, tłuszcz roślinny pochodzący z nasion i owoców roślin oleistych. Pomaga on obniżyć poziom cholesterolu i chroni przed otyłością, miażdżycą oraz zawałem serca.\nProdukty roślinne, a także ryby, są źródłem nienasyconych kwasów tłuszczowych. I właśnie dlatego taką ważną rolę pełni regularne spożywanie oliwy i oleju. Występuje w nich – najwięcej w oleju słonecznikowym i lnianym – bezcenny kwas linolowy. Jest on jednym z nienasyconych kwasów tłuszczowych niezbędnych w prawidłowym żywieniu. Należy do grupy witamin F, a zapobiega m.in. nadciśnieniu krwi i wspomaga układ immunologiczny.\nNajlepszy smak i aromat mają oleje tłoczone na zimno. Oliwa otrzymywana z oliwek znakomicie nadaje się do sałatek, a rafinowana do smażenia. Z nasion rzepaku tłoczony jest olej rzepakowy, zawierający jedno- i wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Z fasolek soi uzyskiwany jest olej sojowy, który nadaje się do smażenia i duszenia produktów, podobnie jak olej orzechowy tłoczony z orzeszków ziemnych. Z kolei z pestek słonecznika tłoczy się olej słonecznikowy, zawierający sporo kwasu linolowego oraz witaminy E. Z nasion sezamu otrzymywany jest olej sezamowy, bardzo popularny w Azji. Za najbardziej wykwintne uchodzą oleje pozyskiwane na zimno z orzechów włoskich czy migdałów; niestety, nie są tanie. Warto spróbować domowym sposobem aromatyzować oliwę oraz olej. Wystarczy włożyć do butelki np. czosnek, skórkę cytrynową albo kilka gałązek tymianku i odstawić na trzy tygodnie w zaciemnione miejsce.


Kolejna inicjatywa Stowarzyszenia „Dobry Dom” Zarażanie pozytywną energią\n« PODZIĘKOWANIA ZA PRZEKAZANIE 1% PODATKU\nPrzeżyjmy to jeszcze raz »\nPrzez Łukasz | Opublikowane: 9 października 2015\nW ramach prowadzonej przez Stowarzyszenie kampanii, „zarażania pozytywną energią” oraz promowania działalności Stowarzyszenia „Dobry Dom”, 2 października br. została zrealizowana kolejna inicjatywa na rzecz osób z niepełnosprawnością.\nTym razem pozytywną energią udało nam się „zarazić” Browar Leżajsk. W ramach realizacji projektu „Wolontariat Pracowniczy Grupy Żywiec”, pracownicy Leżajskiego Browaru wspólnie z osobami niepełnosprawnymi uczestniczyli w pracach remontowo – adaptacyjnych w budowanym w Woli Zarczyckiej Mieszkaniu Chronionym.\nZadaniem Mieszkania, będzie umożliwienie osobom z niepełnosprawnością podnoszenia kompetencji społecznych rozumianych jako Pracownicy Browaru, poza świadczoną pracą mieli możliwość zapoznania się z charakterem prowadzonej działalności Stowarzyszenia „Dobry Dom” m.in. poprzez wizytę w:\nZakładzie Aktywności Zawodowej w Nowej Sarzynie, miejscu aktywizacji i rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych przede wszystkim tych ze znacznym stopniem niepełnosprawności.\nMieszkaniu Treningowym w Woli Zarczyckiej, pełniącego funkcję „treningu”, umiejętności samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego, gospodarowania budżetem domowym, dbania o czystość, przyrządzania posiłków, a także nabycia umiejętności dbania o siebie oraz drugiego człowieka.\nZwieńczeniem dnia było wspólne spotkanie przy grillu podczas którego w miłej atmosferze jeszcze bliżej mogliśmy poznać siebie nawzajem i swoją działalność\nW imieniu własnym, Zarządu oraz podopiecznych Stowarzyszenia:\n„Dobry Dom” serdecznie dziękujemy Panu Dyrektorowi Krzysztofowi Żyrkowi, Pani Annie Dąbek oraz wszystkim pracownikom Browaru Leżajsk zaangażowanym w budowę wymarzonego dla wielu osób niepełnosprawnych domu. To piękny dar dla drugiego człowieka.


geus - informatorbrzeski.pl - Brzesko, Bochnia, Dąbrowa Tarnowska, Tarnów. Portal Informacyjny powiatu brzeskiego, bocheńskiego, dąbrowskiego i tarnowskiego - małopolska\nStrona główna » Archiwum tagów: geus\nArchiwum tagów: geus\n05/03/2015\t1 komentarz 380 Views\nIngeus, firma specjalizująca się w usługach rynku pracy, ogłosiła Laureatów pierwszej edycji Akcji: Dobry Pracodawca. Wyróżnionych zostało 30 firm, które prowadzą swoją działalność na terenie województwa małopolskiego – zarówno małych, jak i zatrudniających tysiące pracowników. Wręczenie wyróżnień Dobrym Pracodawcom 2014 odbyło się podczas uroczystego spotkania w Małopolskim Urzędzie Wojewódzkim, z udziałem pana Jerzego Millera, Wojewody Małopolskiego. Firma Ingeus zapowiedziała kolejną ...


Ciekawe, fajne kubki na prezent – badminton.com.pl\nOpublikowane przezadmin\t 16 lipca 2018 27 stycznia 2019 Dodaj komentarz do Ciekawe, fajne kubki na prezent\nGdy chce się wybrać bardzo oryginalne kubki wówczas niezbędne jest poświęcenie trochę czasu na zapoznanie się z różnymi ofertami, które dostępne są za pośrednictwem Internetu. Jest to najbardziej wygodny sposób na selekcjonowanie kubków. Za pośrednictwem Internetu można sprawdzić oferty różnych sklepów, a także zapoznać się z wieloma modelami kubków w jednym miejscu. Decydować można się również na sklepy, gdzie dostępny jest szeroki asortyment wyrobów z rynku kubków, co pozwala na wygodniejsze wybranie takich, które wyjątkowo się prezentują. Szeroki asortyment wyjątkowych kubków można znaleźć na stronie internetowej sklepu https://duzekubki.pl/k/smieszne-kubki/, gdzie wygodnie można wybrać odpowiednio dopasowany kubek.\nKoszty pozyskania kubków Gdy wybiera się oferty kubków warto jest postawić na takie firmy, które są sprawdzone na rynku. Obecnie można realizować zamówienia za pośrednictwem Internetu, gdzie można wygodnie sprawdzić oraz porównać poszczególne oferty. W ten sposób można wybrać zarówno sprawdzone firmy, ale również takie oferty, które pozwalają na uzyskanie oszczędności przy zamówieniach kubków, które będą zrealizowane zgodnie z oczekiwaniami\nOpublikowane przezadmin 16 lipca 2018 27 stycznia 2019 Opublikowano wBez kategorii


Chapecoense rok temu spadło do drugiej ligi. Dziś wracają do elity – Piłkarskie memy, wideo i newsy | EkstraklasaTrolls.pl\nChapecoense rok temu spadło do drugiej ligi. Dziś wracają do elity\n2016 rok przyniósł nam wielką tragedię w świecie futbolu. Samolot brazylijskiego klubu Chapecoense uległ katastrofie, w wyniku której zmarła większość piłkarzy z ich pierwszego składu. Aktualnie jednak klub znowu wychodzi na prostą.\n„Chape” trzy lata po katastrofie spadło do Serie B. Zakończenie wypożyczeń większości kluczowych zawodników spowodowało drastyczne pogorszenie się poziomu gry.\nDziś Chapecoense ma cztery mecze do końca sezonu 2020/21 i zagwarantowany awans do najwyższej klasy rozgrywkowej w Brazylii. Zwycięstwo z Figueirense było swoistym stemplem i zwieńczeniem trudnej drogi, którą przechodził zespół od 5 lat.\n„Zwycięstwo jest dobre. Wygrana w stanowych derbach Santa Catarina jest lepsza. Zwycięstwo w stanowych derbach Santa Catarina i zagwarantowanie powrotu do Serie A jest REWELACYJNE!” – Napisano na oficjalnym koncie klubu na Twitterze.\nPrzypomnijmy, że tragedia, jaka dotknęła „Chape” zmobilizowała największe europejskie marki do pomocy pogrążonym w żałobie Brazylijczykom. Organizowano specjalne mecze charytatywne, a także zbiórki pieniędzy w celu okazania wsparcia zespołowi.\nBudżet, jakim dysponuje ACF nawet w najmniejszym stopniu nie równa się najzamożniejszym zespołom z Brazylii. Mimo pośpiesznego odbudowywania drużyny piłkarze pokazali wielkie serce i wnieśli klub z powrotem na szczyt.\n🇧🇷 Chapecoense w 2019 – 3 lata po katastrofie lotniczej spadło do Série B. Wypoż. za darmo piłkarze musięli wrócić do macierzystych klubów i poziom się pogorszył. Wcześniej zarząd odrzucił propozycję, by przez 3 lata byli chronieni od spadku. Dziś zapewnili sobie awans do Série A pic.twitter.com/1mwoU5rjPX\n— Kamil Rogólski (@K_Rogolski) January 13, 2021


MELISSA x THE BLONDE SALAD | Vers-24\nMelissa przedstawia najnowszą współpracę z The Blonde Salad. Po kultowych kooperacjach z Comme des Garçons, Vivienne Westwood, Karlem Lagerfeldem i Jeremym Scottem, marka jest gotowa na specjalną współpracę. Nawiązała ją z platformą założoną przez jedną z najpopularniejszych blogerek na świecie, Chiarę Ferragni.\nFason wybrany do specjalnej edycji Melissa + The Blonde Salad to Melissa Soul. Model na płaskiej podeszwie wykonany jest w 100% z plastiku, tworzywa w całości zdatnego do recyklingu. Ta limitowana edycja stworzona dla The Blonde Salad jest dostępna w rozmiarach od 37 do 40, w trzech letnich kolorach (różowym, koralowym i czarnym) oraz z niestandardową wkładką z logo powstałej współpracy. Nie zabrakło również charakterystycznego dla butów Melissa, owocowego zapachu.\nModel Melissa Soul + The Blonde Salad jest dostępny tylko w sklepie internetowym pod adresem https://shop.theblondesalad.com od 15 czerwca 2018, w cenie 330,00 zł.\nMelissa the blonde salad\nBrazylijska marka obuwnicza Melissa powstała w 1979 r. i właśnie świętuje swoje 40-lecie. Jednym z największych przebojów w ofercie firmy był symbol lat 90. – żelowe sandały Possession. Legendarny model wszedł do sprzedaży w 1997…\nPolska marka łączy siły z The Blonde Salad, internetową platformą stworzoną przez modową influencerkę pochodzącą z Włoch, Chiarę Ferragni. Razem tworzą ekskluzywną, limitowaną kolekcję kapsułową. Ubrania konceptu modowego ZAQUAD, założonego przez Annę Banaczek, która pełni…


[przyjęta] Skargi - Skargi/Pochwały - CSowicze.pl - Sieć serwerów Counter-Strike. Serwery forum CS 1.6 i CS:GO\n20 Października w Skargi/Pochwały\nNick osoby oskarżonej:Papito7\nPowód: Nieodpowiednie używanie chatu, brak szacunku do administracji.\nDowody: w pliku @ Właściciel CS:GO [5VS5]\nPotwierdzam wszystko co jest zawarte. Niestety ten gracz nadmiernie korzysta w sposób nie dozwolony z czatu, po każdym banie pisze głupio na steam z głupimi tłumaczeniami. Niestety nie raz miałem sytuację w której to byłem wyzywany, ponieważ próbowałem go uspokoić lub po prostu byłem lepszy i go zabiłem. Nie raz śpiewał jakieś głupoty na czacie głosowym w trakcie gry lub po zakończeniu połowy. Zachowuje się po prostu jak bachor. Nie raz tolerowałem to co robił na serwerze, nie chciałem go banować ale moja cierpliwość też już powoli się wyczerpywała i został zbanowany przez Halyne. Tyle ode mnie.


Worms 3 2.06 (Android) - Aplikacja - Download Komputer Świat\nWorms 3 to platformowa gra akcji dla systemu Android. Przenosi ona na ekrany telefonów oraz tabletów pełnowymiarową odsłonę Wormsów, w której wcielamy się w dowódcę oddziału składającego się najczęściej z czterech klas postaci: ciężkich tanków, naukowców, zwiadowców oraz piechurów. Odmiennie do Worms 3D dla systemu Windows, trzecia odsłona serii powraca do znanego dobrze fanom widoku 2,5D. Arsenał broni został nieco rozbudowany względem klasycznych serii, dzięki czemu dane nam skorzystać z m.in.: Nora's Virus i Canned Heat.\nWorms 3 to kolejna odsłona popularnej platformowej gry akcji dostępna na urządzenia mobilne z systemem android\nInformacje o Worms 3 (Android)\nPotrzebujesz Worms 3 na inną platformę systemową? Tak się składa, że mamy również Worms 3 do pobrania za darmo na platformę iOS. Wszystkie dostępne wersje znajdziesz w powyższej liście rozwijanej.\nPobierz »1.00 MB Pobrano 1 420 razy\nWorms 3 to turowa gra dostępna na urządzenia mobilne z systemem iOS. W trakcie gry kolekcjonujemy karty tworząc własną talię,...\nPobrano: 133 995\nPobrano: 61 293\nPobrano: 49 990\nPobrano: 41 235\nPobrano: 12 637\nPobrano: 10 537


- kilka gałązek owoców głogu (rośnie jeszcze na drzewach)\n- kilka gałązek żywotnika (tuja)\n- 1 lub więcej słoików\nSłoik dokładnie myjemy i suszymy. Sól gruboziarnistą wsypujemy do miski nieco szerszej niż wysokość słoika. Klej Wikol wylewamy na jakąś podstawkę i maczamy w nim pędzelek. Pędzelkiem malujemy dość grube paski na słoiku. Każdy pomalowany pasek maczamy w grubej soli, następnie luki zasypujemy zwykłą solą. Postępujemy tak do czasu, aż pomalujemy cały słoik.\nGałązki żywotnika łączymy ze sobą za pomocą sznurka lub kleju na gorąco, ja wybrałam tę 2 opcję, bo jest szybsza. Podobnie postępujemy z głogiem, jednak tutaj robimy to delikatnie, ponieważ przemarznięte lekko owoce mogą nam pospadać z gałązek. Głóg przywiązujemy lub przyklejamy do żywotnika.\nGórę słoika obwiązujemy sznurkiem. Doczepiamy za pomocą sznurka lub kleju na gorąco żywotnik z głogiem i wiążemy nad nimi kokardkę ze sznurka. Ja kokardkę zrobiłam zupełnie osobno - złożyłam sznurek kilkukrotnie i zrobiłam potrójną kokardkę, następnie ją dokleiłam do całości.\nŚwiecznik odstawiamy do wyschnięcia. Następnie wkładamy do niego świeczkę lub podgrzewacz :)\nel 18 grudnia 2014 09:24\nsolą powiadasz , dzięki za kursik\nAgnieszka Szczepańska 18 grudnia 2014 11:51\nniby taki banał a jaki fajny :) uwielbiam świeczniki (szkoda tylko, że już nie mam gdzie ich ustawiać) i skuszę się na Twój kursik! choćbym miała sobie ten świecznik postawić na głowie :)\nA sól się nie rozpuści pod względem ciepła?\nViola Fiolinea 25 października 2015 11:38\nNie słyszałam, żeby sól się topiła od ognia ;) u mnie świecznik spełniał swoja funkcję ok. 2 tygodnie i żadnego takiego zjawiska nie zaobserwowałam ;)


slaw777 31 Sty 2018 16:05 3711 43\n#1 31 Sty 2018 16:05\nMam następujący problem z zaciskiem tylnym strona prawa. Więc po krótce opisze problem: po nacisięciu na pedał hamulca i następnie puszczeniu koło obraca się ze znacznym oporem. W pierwszej chwili myslałem, ze to ręczny trzyma, zakupiłem nawet sprężynki aby dzwignia ręcznego wracała, tylko coś mi się wydaję, że w złą strone ja zamontowałem (zrobiłem zdjecie zamontowanej sprzeżyny), ale pózniej okazało się, że po naciśnieciu na pedał hamulca, tłoczek jakby nie wracał, próbowałem go wypchać hamulcem nożnym do pewnego momentu, by sprawdzić czy nie jest zapieczony i póżniej go wciskałem ( przy użyciu urządzenia do wciskania tłoczka) dodam tylko, że dość ciężko wpychał sie tłoczek aż musiałem zaprzeć się o jarzmo.\nNa koniec dodam, że wszystko było wyczyszczone z rdzy i prowadnice i prowadzenia klocków nasmarowane dobrym smarem bezkwasowym Boscha.\nMoże ktoś ma pomysł, gdzie tkwi problem. Nad jednym zastanawiam się, bo jest dość trywialny, a mianowicie aby spróbowac odkręcić odpowietrznik, bo możliwe że tłoczek w zacisku zapowietrzony?\n#2 31 Sty 2018 16:23\nPomocny post #2 31 Sty 2018 16:23\nwszystko było wyczyszczone z rdzy i prowadnice i prowadzenia klocków nasmarowane dobrym smarem bezkwasowym Boscha\nAle zacisk był rozbierany? Pewno nie.\ntłoczek jakby nie wracał, próbowałem go wypchać hamulcem nożnym do pewnego momentu, by sprawdzić czy nie jest zapieczony i póżniej go wciskałem\nTrochę zawiłe ale chyba chodzi o to, że wypychałeś tłoczek. W normalnym użyciu tłoczek w zasadzie nie cofa się zauważalnie. Luz zapewnić ma konstrukcja wewnętrzna tłoczka. Mam nadzieję, że wycofanie tłoczka odbywało się drogą obracania a nie siłową. Odpowietrzanie układu jest czynnością standardową i możesz robić kiedy chcesz jednak nie spodziewałbym się tutaj efektów.A może banalnie kolega jest przewrażliwiony i oczekuje, że tłoczek odskoczy tak daleko iż klocek nijak nie nie dotknie tarczy ( a tak to nie będzie)? Więc może warto by się przejechać i ocenić działanie układu. Rozumiem, że linki hamulca pomocniczego są ruchome.\n#3 31 Sty 2018 16:41\nZacisk nie był rozbierany, a tloczek wciskałem przyrządem do wpychania tłoczków, chciałem sprawdzić czy przypadkiem tłoczek nie jest zapieczony, póżniej wciskając obracał się ale dość ciężko to szło aż musiałem zaprzeć sciągacz o jarzmo ( bez podpórki nie szło tego zrobić). Co do oporu podczas obrotu koło, to kolego sprawdzałem na drugim kole z lewej strony wciskając hamulec czy to ręczny czy nożny i po odpuszczeniu koło lekko sie kręciło, a dodam też, że prawa tarcza bardziej grzeje się niż lewa, więc to raczej nie przewrażliwienie.\nZastanawiam się jeszcze nad tym odpowietrzeniem, w jedną osobę da rady to zrobić? dłuższy wężyk przezroczysty i butelka?\n#4 31 Sty 2018 16:48\nPomocny post #4 31 Sty 2018 16:48\nPo naciśnięciu hamulca popuść odpowietrznik i zobacz czy będzie dobrze, może przewód elastyczny się rozwarstwił w środku, miałem już taki przypadek.\n#5 31 Sty 2018 19:00\nok dzięki jutro to sprawdzę.\nCo może byc ewentualnie jeszcze, aby po raz kolejny nie demontowac koła?\nTak sie też zastanawiam nad sprężyną, która załozyłem przy zacisku na hamulec ręczny ( odwrotnie ja założyłem, porównując zdjęcie z internetu). Czy ona też pomaga odciągać tłoczek?, bo to na jednej osi.\nDodam jeszcze, może to będzie istotne, że po zmotowaniu całości przed naciśnięciem pedału hamulca jest ok, po nacisnięciu puszczeniu tarcze trzyma zacisk, natomiast jak postukam gumowym młotkiem w zacisk pare razy to zacisk odpuszcza...sugerowali na innym forum, że to ręczny nie odbija więc zamontowałem spreżynę.\nJeszzcze jedno mnie zastanawia, czy jest to mozliwe by uszczelnienie zewnętrzne tłoczka zsuneło się i blokuje cofanie tłoczka?\nKoledzy dzieki z góry za odpowiedz i naprawdę proszę o pomoc.\n#6 31 Sty 2018 19:34\nPomocny post #6 31 Sty 2018 19:34\nCzęsty przypadek jeśli koło po popuszczeniu odpowietrznika ruszyło to masz problem zdiagnozowany.\n#7 31 Sty 2018 20:32\n#8 31 Sty 2018 21:03\nPomocny post #8 31 Sty 2018 21:03\nJeden do samochodu trzy razy przyciska pedał hamulca i trzyma pedał wciśnięty a ty zakładasz klucz i wężyk przeźroczysty na odpowietrznik i w momencie jak kolega trzyma pedał to odkręcasz odpowietrznik. I zabieg powtarzać aż w przeźroczystym przewodzie poleci czysty płyn bez powietrza. I zaczynamy od najdalszego koła pompy hamulcowej.\n#9 31 Sty 2018 21:16\n#10 31 Sty 2018 21:18\nMożna podciśnieniem ale pewniej i szybciej w dwójkę ogarnąć odpowietrzanie hamulców .\n#11 31 Sty 2018 21:39\nNo tak jak jest druga osoba to zgodze się a w 1 osobę to pozostaje mi ten mój sposób. Dzieki za porade.\nJakby po popuszczeniu odpowietrznika koło blokowane było nadal, to pozostaje demontaż zacisku i wymiana uszczelnień tłoczka, bo juz chyba innej możliwości nie ma?\n#12 01 Lut 2018 10:31\nPomocny post #12 01 Lut 2018 10:31\nGeneralnie to ma się nazywać regeneracja zacisku. No cóż nikt z nas nie zgadnie co się kryje wewnątrz tego mechanizmu a może rdza robi swoje. I proszę wziąć pod uwagę, że tzw zapowietrzenie układu ma wpływ wielki na skuteczność hamowania lecz nie na powrót tłoczka. Więc z tej strony nie spodziewaj się rewelacji. A jednoosobowe odpowietrzanie to nic trudnego. Na zawór odpowietrzający zakładasz w miarę szczelny przezroczysty przewód o długości np 50 cm. Właściwie to nawet nie musi być przezroczysty. Drugi koniec zanurzasz w pojemniku z płynem hamulcowym. Lekko luzujesz zaworek (chodzi o wypływ płynu tylko pod ciśnieniem). I pompujesz. I albo zakładasz, że po kilkakrotnym naciskaniu odpowietrzanie musiało nastąpić albo zapewniasz sobie obserwację zbiornika z płynem (druga osoba ,lusterka,, kamery itp). A swoją drogą to jeśli miałeś zacisk na wierzchu to można było zajrzeć pod uszczelnienie /osłonę tłoczka a nawet profilaktycznie trochę posmarować smarem silikonowym.\nObawiam się, że nie chodzi o zawinięcie uszczelki. Ruch powrotny tłoczka to dziesiętne części milimetra i jest wykonywany dzięki przestrzenie między pierścieniem ustalającym i tłoczkiem (taka szczelina). I jeśli tego ruchu brakuje to albo tłoczek nie może się poruszać z powodu zanieczyszczeń/rdzy albo zanieczyszczenia likwidują ową szczelinę. I jak zawsze może być brak ruchu powrotnego linki hamulca pomocniczego.\n#13 01 Lut 2018 22:53\nCzyli poluzowanie odpowietrznika na wcisnientym hamulcu raczej nic nie da? Chociaz jak będę miał sciągnięte koło to nie zaszkodzi to sprawdzić. Odnosnie jeszcze odpowietrzenia w 1 osobe to doczytałem, że mozna zastosować długi wężyk przezroczysty, który montuje sie od odpowietrznika zacisku do zbiorniczka z płynem i wtedy juz wszystko dobrze widac czy idą bąble powietrza, ktoś może robił to w taki sposób?\nChodzi mi o to przed zdemontowaniem tłoczka, czy można odsunąc uszczelkę z rantu tłoczka i wcisnąc troche smaru silikonowego, może by to pomogło i obyło sie bez regeneracji zacisku?\nPanowie jeszcze jedno kluczowe pytanie dotyczące juz regeneracji zacisku, te dwa origni małe okragłe to gdzie one wchodzą? muszę demontować pierścień Siegera by by wciągnąć tą oś z gwintem ( tam trzeba specjalnie przerobic szczypce na bardzo długie końcówki by sie dostac do pierścienia siegera?)\nRuch powrotny tłoczka to dziesiętne części milimetra i jest wykonywany dzięki przestrzenie między pierścieniem ustalającym i tłoczkiem (taka szczelina). I jeśli tego ruchu brakuje to albo tłoczek nie może się poruszać z powodu zanieczyszczeń/rdzy albo zanieczyszczenia likwidują ową szczelinę. I jak zawsze może być brak ruchu powrotnego linki hamulca pomocniczego.[/i]\nKolego nie za bardzo rozumiem ten Twój zapis odnośnie wycofywania tłoczka? Napisz jeszcze czy jak wykręcę zacisk to można jakoś zabezpieczycć by cały płyn nie uciekł ? (ściskając szczypcami przewód przy zacisku, nie uszkodze go)?\nI nastepnie muszę zdemontować cały wkład z tłoczka plus oś gwintowaną z zacisku by to oczyścic i wymienić uszczelnienia?\nMoże któryś z Kolegów odpisać? oczywiście odwdzięczę sie punktowo.\n#14 02 Lut 2018 19:12\nSporo pytań a metoda opisowa na forum raczej do tego nie nadaje się.\nOtóż przed wyciekiem płynu z instalacji oczywiście należy zabezpieczyć się dopasowując odpowiedni korek np z drewna. Zaciskanie przewodu hamulcowego nie jest dobrym pomysłem jako , że uszkadzasz. Oczywiście należy wycisnąć tłoczek i zdemontować popychacz śrubowy.Oczywiście oczyścić lub wymienić Uszczelnienia raczej tylko wymienić.\nMożna próbować uruchamiać tłoczek bez demontażu ale może to być bardzo uciążliwe i mało skuteczne. Nikt nie wie jak jest u ciebie.\nJa przy montażu takich elementów używam smaru silikonowego (oczywiście w umiarkowanych ilościach). A silikonowy z racji że nie uszkadza gum.\nTutaj więcej raczej nie napiszę jako że nawet nie wiemy czyje zaciski masz. Jakby co to w eterze widać jakieś tutoriale z napraw lepiej lub gorzej opisujące zagadnienie.\n#15 02 Lut 2018 19:39\nUruchamiać tłoczek bez demontażu, ale mówisz o tym w przypadku jakby tłoczka nie rozbierać na części pierwsze?\nMoże być do tego użyty silikon w spray czy lepszy jest w stanie stały?, czy nie ma znaczenia?\nTutaj więcej raczej nie napiszę jako że nawet nie wiemy czyje zaciski masz.\nZacisk mam LUCAS.\n#16 02 Lut 2018 23:19\nNie ważne jakiej firmy, sposób naprawy nie różni się znacząco. W golfach, skodach czy innych seatach w ośmiu przypadkach na dziesięć, wymiana klocków tylnych.kończy się tzw. regeneracją któregoś zacisku, lub nawet obydwu. Dodatkowo w zaciskach aluminiowych często odpowietrznik chce wykręcić się z gwintem i korozja ogólnie robi większe spustoszenie.\n#17 03 Lut 2018 08:33\nNie ważne jakiej firmy, sposób naprawy nie różni się znacząco.\nAle jednak różni się. A dla kogoś nieobeznanego każda różnica może stwarzać zapytania. I generalnie zgadza się, że dobrzy być przygotowanym na różne niespodzianki ale przecież nie należy zakładać klęski. Więc jeśli kolega"slaw777" ma ambicje i warunki to niechże próbuje. W najgorszym wypadku pójdzie do sklepu i wyda np 200 PLN. A doświadczenie jest wartością nieocenioną.\n#18 03 Lut 2018 10:46\nKolego mczapski, gdzie moge się spodziewać trudności podczas demontażu zacisku i póżniejszym montażu? pewnie chodzi o te szczypce przedłużane do pierścieni Siegera (będe je przerabiał)- aby zdemontować wkladkę tłoczka - jakby nadawał się tłok do wymiany?. A co do samozaparcia to mam duże, np rozrusznik juz robiłem tj całościową wymianę częćci i trochę mi zajęło czasu ale satysfakcja jest.\n#19 04 Lut 2018 17:03\nPomocny post #19 04 Lut 2018 17:03\nTłoczek ma swój seger i wkład, a szczypce przedłużane potrzebne są do wyjęcia wkładu z zacisku. Najważniejsze, to wyczyścić dokładnie ośkę ręcznego, rowki pod oring i osłonę przeciwpyłową. Nie składać na sucho, tylko na smar do tłoczków.\n#20 06 Lut 2018 16:37\nSzczypce przedłużane juz sobie dorobiłem, smar do tłoczków dobra sprawa musze kupić, zawsze to dłużej pochodzi. Można to umyc denaturatem? bo benzyna ekstrakcyjną nie bardzo, może ktoś z Kolegów wytłumaczy dlaczego?\n#21 06 Lut 2018 17:11\nKup zmywacz do hamulców bez acetonu powinien dać radę .\n#22 06 Lut 2018 18:11\nTylko, że zmywacz do hamulców, nie za bardzo nadaje sie na uszczelki. Może jednak lepszy denaturat, moge odtłuszczac nim uszczelnienia, a na tych zmywaczach pisza, aby nie stosowac na elementy gumowe.\n#23 06 Lut 2018 18:50\nMożesz umyć w kobylim mleku a później i tak wytrzesz do sucha. Przecież żaden rozpuszczalnik nie szkodzi elementom metalowym a uszczelnień nie musisz godzinami moczyć. Zaraz doczytasz się, że płyn hamulcowy jest szkodliwy dla skóry i znów bedzie problem. Zaczynam się zastanawiać, czy koledze samochód jest potrzebny do jazdy, czy debatowania. Chyba już czas coś zrobić merytorycznie. Może rozwiązaniem będzie jednak zatrudnienie mechanika, który rozwiąże problemy w godzinę. Jako, że coś mi wygląda iż kompetencje naprawcze kolegi mogą ujemnie wpłynąć na bezpieczeństwo podróżowania. Ja wcale nie uważam, że każdy mężczyzna musi sobie zbudować dom.\n[size=18]Sam piszesz, że używają smaru miedziowego do prowadnic zacisku. A na obecnym etapie chodzi o demontaż tłoczka i mechanizmu hamulca pomocniczego. W prowadnicach masz współpracę elementów metalowych a tutaj jeszcze gumki i glikole.[/size]\n#24 06 Lut 2018 19:12\nWolę się upewnić wcześniej, kogoś kto juz to robił. Dla przykładu, co niektórzy mechanicy uzywają smaru miedziowego smarując prowadnice i zaciski i twierdza, ze takiego smaru właśnie się powinno używać i traktują to za święte, on tak robi i każdy ma tak robić, a robi żle nawet nie zdając sobie z tego sprawy, więc biorac pod uwage jak pracują nasi mechanicy wole sam się wziąć za to, bo wiem, że zrobię to dokładniej niż mechanik, gdyż nie zrobię tego na sztuke.\nPunkty zostały rozdane , więc jak odpisanie jest problemem to proszę nie odpisywać.\n#25 11 Lut 2018 00:04\nPłym hamulcowy zmywamy wodą, najlepiej ciepłą. Wydmuchujemy z grubsza, następnie podgrzewamy opalarką celem dokładnego wysuszenia.\n#26 16 Lut 2018 16:58\nZrobiłem dzis oględziny, próbowałem poluzować odpowietrznik ale bez szans na odkręcenie, psikałem na niego odrdzewiaczem i delikatnie stukałem w kluczyk nasadowy i próbowałem odkrecać ale troche obawiałem sie, że urwę odpowietrznik.\nCzy można go podgrzać palnikiem gazowym?\nZałożylem sprężynę na zacisk, bo wydaje mi się, że to ręczny nie odbija, bo jak przyciągne dżwignię recznego przy zacisku to koło juz lużniej sie obraca. Pojeżdże zobacze jaki będzie efekt z tą sprężyną czy będzie dalej się grzało, a jak nie to pozostaje regeneracja zacisku.\n#27 16 Lut 2018 20:33\n#28 16 Lut 2018 21:40\nNo tak bo odpowietrznik stalowy a korpus zacisku aluminiowy. To niezła ruletka z tym odkręceniam odpowietrznika. Dziś jeszcze zauwazyłem, że ta osłona kurzowa tłoczka jest nieszczelna. Słuchaj Kolego czy bez luzowania odpowietrznika, odkręce przewód hamulcowy i nie zleci mi cały płyn, chodzi o ciśnienie, czy próbować najpierw zluzować odpowietrznik by zeszło ciśnienie a pózniej zakołkować np. patykiem przewód?\n#29 17 Lut 2018 14:14\nPomocny post #29 17 Lut 2018 14:14\nTam nie ma ciśnienia. Płyn wycieknie grawitacyjnie. Po tym co piszesz, powinien być rozebrany cały zacisk. Zestaw naprawczy i pewnie nowy tłoczek załatwią sprawę. Na you tube pewnie jest pełno filmików jak to wymienić- pooglądaj sobie.\n#30 17 Lut 2018 16:18\nJak się trochę ociepli to biorę sie za to, bo warsztat mam pod chmura;). Filmy juz ogladałem na yout...e\nPodobne tematy do skoda Octavia 1.9 TDi 110 KM - Koło trzyma po puszczeniu hamulca zasadniczego


Czerwone marynarki męskie ▷ Sklep internetowy P&C\nCzerwone marynarki męskie to prosty sposób na wyróżnienie się z tłumu. Dzięki przyciągającej wzrok barwie bezkompromisowo podkreślają styl noszącego je mężczyzny.\nCzerwona marynarka — wybór mężczyzn z charakterem\nCzerwony to barwa, która naturalnie zwraca na siebie uwagę, dlatego też czerwone marynarki to świetny wybór dla mężczyzn, którzy nie obawiają się prezentować otoczeniu swojego indywidualnego stylu. Co więcej, zostało naukowo dowiedzione, że automatycznie postrzegamy osoby noszące tę barwę jako bardziej atrakcyjne. Ta zasada działa bez względu na płeć, dlatego warto rozważyć włożenie czerwonej marynarki zwłaszcza wtedy, gdy chcemy podkreślić charyzmatyczną stronę swojej natury. Czerwone marynarki występują w różnych odcieniach. Strażacka czerwień sprawdzi się na co dzień, w awangardowych miejskich lookach. Z kolei czerwień w odcieniu czerwonego wina, czyli kolor nasyconego bordo możemy wykorzystać także podczas formalnych okazji. Czerwone marynarki w tym odcieniu stanowią niebanalną alternatywę dla klasycznych odcieni czerni, szarości i granatu. Dla maksymalnego efektu dobrym pomysłem jest zamienienie krawata na klasyczną muchę.\nJak nosić czerwone marynarki?\nCzerwone marynarki stanowią powiew świeżości w męskiej szafie, który sprawdzi się bez względu na sezon. Najbardziej przykuwająca wzrok jest bez wątpienia marynarka w odcieniu nasyconej czerwieni. Wbrew pozorom nie jest tak trudna w stylizacji, jak mógłby sugerować to jej wyróżniający się kolor. Najlepiej wygląda w zestawieniach z bielą, czernią, granatem i niebieskim, choć warto testować również inne zestawienia. Ciekawym pomysłem jest też połączenie jej z innym czerwonym elementem, na przykład trampkami. Wybierając się na imprezę lub randkę, warto zestawić ją z czarnymi jeansami, skórzanymi półbutami i klasyczną białą koszulą. Równie funkcjonalna okazuje się bordowa marynarka. Jej stonowany kolor sprawia, że możemy nosić ją nawet do pracy, razem z chinosami i koszulą, o ile pozwala nam na to obowiązujący w firmie dress code.\nCidati - Marynarka na 2 guziki o kroju slim fit z tkanym wzorem model ‘Cidati’\nMarynarka zapinana na 2 guziki o kroju slim fit z dodatkiem streczu model ‘Karlsen’


Mundur galowy Wojsk Lądowych - w encyklopedii online.\nMundur galowy Wojsk Lądowych – zbiór umundurowania galowego obowiązujący aktualnie w Wojskach Lądowych Sił Zbrojnych RP.\nWzory, szczegółowe zasady, okoliczności i sposób noszenia munduru galowego zostały określone w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 grudnia 2004 w sprawie wzorów oraz noszenia umundurowania i oznak wojskowych przez żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych. Umundurowanie określone w rozporządzeniu jest prawnie zastrzeżone dla żołnierzy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.\nuroczystości państwowych i wojskowych,\nwręczania aktów mianowań na kolejne stopnie wojskowe oraz dekoracji żołnierzy orderami i odznaczeniami,\nuroczystości wręczania sztandarów, orderów i odznaczeń jednostkom wojskowym, zaprzysiężenia i ślubowania żołnierzy, rozpoczęcia roku szkolnego, immatrykulacji oraz promocji w szkołach wojskowych,\nuroczystości przy Grobie Nieznanego Żołnierza i innych miejscach pamięci narodowej,\nświąt rodzajów Sił Zbrojnych i świąt jednostek wojskowych,\nuroczystych spotkań służbowych,\ninnych uroczystości, wystąpień indywidualnych, z wyjątkiem wystąpień, dla których przewidziany jest ubiór wyjściowy.\nUbiór galowy noszony jest według ustalonych zestawów ubiorczych (odrębnych dla mężczyzn i kobiet) w zależności od pory roku. Rozróżnia się okres letni trwający od dnia 1 maja do dnia 30 września i okres zimowy od dnia 1 października do dnia 30 kwietnia. Miesiące marzec, kwiecień, październik i listopad stanowią okres przejściowy. W okresie przejściowym dopuszcza się noszenie ubiorów letnich.\nElementy umundurowania galowego\nZestawy przeznaczone dla mężczyzn\nZestaw 1 (na zimę)\nZestaw 2 (na lato)\nZestawy przeznaczone dla kobiet\nZasady noszenia oznak wojskowych na umundurowaniu galowym\nOznaka identyfikacyjna z nazwiskiem\nRogatywka koloru khaki występuje w czterech wersjach. Wersja dla żołnierzy szeregowych i podoficerów młodszych wzorowana jest na przedwojennych rogatywkach garnizonowych. Wersja dla chorążych i młodszych oficerów posiada powyżej otoku obszycie z jednego srebrnego galonu, natomiast wersja dla oficerów starszych – z dwóch galonów. Rogatywka generalska posiada na otoku obszycie w formie wężyka generalskiego. Ponadto wersje dla oficerów starszych i generałów obszyte są krzyżującym się srebrnym galonem na denku. Kolor otoku wyróżnia rodzaj wojska. Ponadto na otoku umieszcza się stopień wojskowy. Na wszystkich rogatywkach umieszczony jest metalowy znak orła Wojsk Lądowych.\nBeret w składzie munduru galowego jest noszony tylko przez jednostki desantowo-szturmowe, obrony wybrzeża, kawalerii powietrznej, 11 DKPanc. Beret występuje w kolorze przewidzianym dla danego typu wojsk. Na berecie umieszcza się znak orła wojskowego Wojsk Lądowych haftowany srebrzystym bajorkiem, ze złotą koroną, dziobem i szponami oraz oznakę stopienia wykonaną w takim sam sposób.\nFurażerka w kolorze khaki stanowi galowe nakrycie głowy żołnierzy-kobiet. Umieszczony jest na niej orzeł wykonany techniką termonadruku na tkaninie khaki oraz oznaka stopienia wykonana w takim sam sposób.\nKapelusz podhalański wykonany jest z jednego kawałka filcu w kolorze khaki. Umieszcza się na nim znak orła Wojsk Lądowych tłoczony z blachy srebrzystej i oksydowany, o wysokości 56mm. Ponadto na kapeluszach umieszcza się oznaki stopni. Wraz z peleryną podhalańską noszony przez żołnierzy 21 Brygady Podhalańskiej.\nKoszula oficerska koloru białego zapinana na 7 guzików. Koszule posiadają długi rękaw z mankietem zapinanym na guzik lub spinkę. Szwy barkowe skierowane są nieco ku przodowi. Dół koszuli zaokrąglony.\nKoszulo-bluza z krótkimi rękawami koloru białego zapinana z przodu na 7 guzików. Na szwach barkowych skierowanych w przód umieszczono dwa guziki pozwalające na zamocowanie naramienników z oznaczeniem stopnia. Z przodu u góry naszyte dwie kieszenie zapinane na guzik.\nKoszulo-bluza oficerska z długimi rękawami koloru białego ma podobną konstrukcję do koszulo-bluzy z krótkimi rękawami. Zasadniczą różnicą są długie rękawy zakończone mankietami zapinanymi na guziki.\nKoszula oficerska damska koloru białego zapinana na 7 guzików na damską stronę. Koszule posiadają długi rękaw z mankietem zapinanym na guzik lub spinkę. Szwy barkowe skierowane są nieco ku przodowi. Dół koszuli zaokrąglony. Krój koszuli dopasowany jest do kobiecej sylwetki.\nKoszulo-bluza oficerska damska z krótkimi rękawami koloru białego zapinana z przodu na 7 guzików na damską stronę. Na szwach barkowych skierowanych w przód umieszczono dwa guziki pozwalające na zamocowanie naramienników z oznaczeniem stopnia. Z przodu u góry naszyte dwie kieszenie zapinane na guzik. Krój koszulo-bluzy dopasowany jest do kobiecej sylwetki.\nKoszulo-bluza oficerska damska z długimi rękawami koloru białego ma podobną konstrukcję do koszulo-bluzy z krótkimi rękawami. Zasadniczą różnicą są długie rękawy zakończone mankietami zapinanymi na guziki. Krój koszulo-bluzy dopasowany jest do kobiecej sylwetki.\nMundur letni oficerski wykonany z tropiku mundurowego w kolorze khaki. Kurtka jednorzędowa z wykładanym kołnierzem i wyłogami, zapinana na cztery guziki. Z przodu umieszczono cztery kieszenie. Kurtka ponadto posiada naramienniki. Na prawym szwie barkowym przyszyty guzik do przypięcia sznura galowego. Na guzikach umieszczono znak orła Wojsk Lądowych. Spodnie długie, bez mankietów zwężane ku dołowi.\nMundur galowy oficerski wykonany z tkaniny w kolorze khaki.\nMundur galowy generalski wykonany z tkaniny w kolorze khaki.\nKurtka i spodnie munduru wyjściowego damskiego (ze spódnicą) wykonane są z gabardyny mundurowej w kolorze khaki. Krój umundurowania dopasowany jest do damskiej figury. Kurtka jednorzędowa z wykładanym kołnierzem i wyłogami, zapinana na cztery guziki na damską stronę. Z przodu umieszczono cztery kieszenie. Kurtka ponadto posiada naramienniki. Na guzikach umieszczono znak orła Wojsk Lądowych. Spodnie długie, bez mankietów zwężane ku dołowi. Długość spódnicy – do kolan. Z boku umieszczono zamek błyskawiczny.\nKurtka i spodnie munduru letniego damskiego (ze spódnicą) wykonane są z tropiku mundurowego w kolorze khaki. Krój taki jak przy umundurowaniu wyjściowym damskim.\nKrawat w kolorze khaki lub czarnym\nSpinki do mankietów w kolorze khaki.\nRękawiczki oficerskie wykonane ze skóry naturalnej w kolorze czarnym.\nPochewka w kolorze czarnym z oznaką stopnia wojskowego przeznaczona jest dla żołnierzy 11 Dywizji Kawalerii Pancernej. Nakładana jest na lewy naramiennik munduru galowego.\nPeleryna podhalańska wzorowana na pelerynie jednostek podhalańskich okresu międzywojennego. Wykonana z materiału w kolorze khaki, na kołnierzu posiada naszyte „szarotki”. Pelerynę nosi się jednocześnie z kapeluszem podhalańskim lub czapką rogatywką. Spina się ją pod kołnierzem paskiem opadającym do tyłu przez lewe ramię. Pelerynę nosi się na lewym barku w ten sposób, by jej prawa krawędź pokrywała się z linią guzików kurtki.\nPółbuty damskie galowe wykonane są z czarnej, naturalnej skóry. Jest to obuwie typu czółenko. Przeznaczone do noszenia wraz z mundurem wyjściowym lub galowym. Przeznaczone wyłącznie dla żołnierzy-kobiet.\nKozaki damskie wykonane są z czarnej, naturalnej skóry bydlęcej. W środku posiadają wyściółkę wykonaną z tkaniny ocieplającej. Dla ułatwienia wkładania, z boku umieszczony jest zamek błyskawiczny. Przeznaczone do noszenia wraz z mundurem wyjściowym lub galowym w okresie jesienno-zimowym. Przeznaczone wyłącznie dla żołnierzy-kobiet.\nBotki zimowe oficerskie wykonane są z czarnej, naturalnej skóry licowej. Z boku but posiada zamek błyskawiczny pomocny przy zakładaniu. Jako ocieplenie zastosowano włókninę ocieplającą Thinsulate.\nW skład zestawu wchodzi: Czapka rogatywka, beret lub kapelusz podhalański\nKoszula koloru białego ze spinkami\nMundur galowy generała\nMundur letni galowy generała\nW skład zestawu wchodzi: Furażerka\nOznaki stopni wojskowych w Wojskach Lądowych na umundurowaniu galowym są wyszyte nicią barwy matowosrebrzystej. Oznaki stopni wojskowych nosi się na naramiennikach kurtek mundurów galowych.


Deska kompozytowa - Tarastika\nFirma Tarastika oferuje deski kompozytowe, które wykorzystywane są w systemie o nazwie DECK A FLOOR. System ten charakteryzuje się tym, iż deska kompozytowa jest w nim w bardzo prosty sposób montowana. Może je zamontować dosłownie każdy. Twój wymarzony taras może być jak najbardziej zbudowany z ich wykorzystaniem. Co więcej, zbędne będą również wszelkie maszyny oraz narzędzia, które domyślnie są bardzo rozbudowane i skomplikowane. Swój taras zbudujesz bez ich wykorzystania. Deska kompozytowa, która wchodzi w skład idealnego tarasu, może być bezproblemowo zamontowana poprzez narzędzia, które posiadasz we własnym domu. Mamy tu na myśli podstawowe narzędzia typu młotek czy śrubokręt. Nasza deska kompozytowa tarasowa jest niezwykle prosta w utrzymaniu technicznym.\nCo więcej, każda deska kompozytowa leży na tyle blisko innej deski, że przerwy między nimi są niemal niezauważalne. Jest to szczególnie ważne z punktu widzenia optycznego – taras dużo lepiej prezentuje się wtedy, gdy jego składowe są spójne i przypominają jedną, składną całość. Dlatego też nasza deska kompozytowa i panele tarasowe są bardzo dobrym wyborem, jeżeli chodzi o składowe idealnego tarasu. Zaletą desek kompozytowych jest niewątpliwie to, iż imitują one drewno. Robią to w sposób niemal idealny, przypominają doskonale tradycyjne deski tarasowe. Są doskonałym rozwiązaniem dla tarasów i ich aranżacji. Mogą być też wykorzystywane nawet w pomostach, balkonach, a nawet deptakach. Spotyka się także deski kompozytowe uzupełniające wykończenia basenów.\nNasze deski kompozytowe\nTarastika działa na rynku dostatecznie długo, aby stworzyć przez ten czas odpowiednie wzorce stosowane w naszej pracy. Do każdego zlecenia podchodzimy przede wszystkim profesjonalnie, a co najważniejsze – indywidualnie. Każda deska kompozytowa, która wchodzi w skład naszych prac, jest stylowa i wytrzymała. Wspieramy naszych klientów we wszystkich fazach prac: w trakcie konsultacji, podczas wykonywania zlecenia, a także już po nim. Deska kompozytowa to rozwiązanie dla osób, które cenią sobie styl, ale i również wygodę. Konserwacja tarasów, w których deski kompozytowe i deski tarasowe odgrywają główną rolę, polega przede wszystkim na prostym, zwykłym czyszczeniu mechanicznym.


2014 | Desperate Housewife\nKosmetyki i perfumy 13:23\nZestaw upominkowy YSL dostałam z okazji urodzin. Sprawił mi on ogromną przyjemność, bo lubię kosmetyki z wyższej półki. Ta marka mnie nie zawiodła. Tusz ma fajną, małą szczoteczkę, którą bardzo łatwo umalujemy rzęsy. Nie skleja ich i nie pozostawia grudek.\nPłyn do demakijażu jest dwufazowy i po potrząśnięcia z łatwością usuwa makijaż. Nie podrażnia przy tym oczu ani nie pozostawia tłustej warstwy.\nJestem z tego zestawu absolutnie zadowolona. Prezent trafiony na100%\nKosmetyki i perfumy 02:53\nO zaletach paletek Sleek słyszałam już od dawna. Zdecydowałam się na zakup dwóch. Jednej w naturalnych kolorach, na codzień Respect a drugiej kolorowej, letniej, Ultra matts.\nZ kolei do zakupu pędzli z Sephory nakłoniła mnie promocja 3 w cenie 2. Ale zadecydował tez fakt ze pędzelki wykonane są z naturalnego włosia. A konkretnie kupiłam pędzel wykręcany do pudru i dwa pędzelki do cieni do oczu nr 60 i nr 70. Pędzelki są solidnie wykonane, mięciutkie i można nimi precyzyjnie nakładać cienie.\nOgólnie fajnie wyglądają cienie i pędzle razem, jakby były z jednego zestawu, maja czarne, matowe opakowania.\nMój aktualny must have :)\nKiedy po raz pierwszy zobaczyłam torebkę Celine, nie zrozumiałam jej fenomenu. Ot taka tam torebka i w dodatku nazwa tez mi nic nie mówiła, a jeszcze jak się dowiedziałam o cenie!...\nAle bombardowana coraz to nowymi zdjęciami celebrytek z tą torebka, zaczęła mi się podobać :)\nOczywiście jej cena jest z kosmosu i nie każdy sobie możne na nią pozwolić. A ja jako zagorzała fanka Michaela Korsa znalazłam model Sophie (który tez baaaardzo lubię), odpowiadający kolorystycznie jednemu z modeli Celine. A przy tym kosztuje kilka razy mniej.... A zatem to jest mój aktualny i piękny must have :)\nKorzystając z jeszcze ładnej pogody wybraliśmy się na pieszą wycieczkę w góry. Korzystaliśmy z mapy Google w telefonie, ale lepiej ściągnąć aplikacje która pokazuje szlaki piesze. Mimo to, wycieczkę zaliczam do udanych, doszliśmy na wysokość ok 1550 mnpm. Widoki piękne, a ból nóg.... No cóż, wszystko ma swoją cenę :)\nStylizacja na ryby w Szwajcarii\nPogoda, jak to w górach, potrafi być kapryśna... Jadąc na ryby trzeba być na wszystko przygotowanym. Kiedy dotarliśmy na miejsce docelowe, wszystko było w chmurach, ponuro, deszczowo. Ale z czasem niebo się przetarło, wyszło słonce i zrobiło się na prawdę ciepło.\nryby niechętnie brały, ale ja byłam na wszystko przygotowana. Miałam przy sobie nożyk i poszłam szukać grzybów. Niestety i na tym polu porażka... Na szczęście miałam ze sobą książkę, dzięki której nie nudziłam się obserwując spławik :)\nDo Zermatt mamy nie daleko, wiec wybraliśmy się tam dziś autem. Samochodem można dojechać tylko do Tasch, tam trzeba zostawić samochód i wsiąść do pociągu. Po ok. 20 minutach jesteśmy na miejscu. Miasteczko wygląda jak każdy typowy kurort alpejski, bardzo urokliwe, pełno sklepików i knajpeczek. Na szczyt Matterhorn jedzie się kolejka, niestety późno tam dotarliśmy i już nie mogliśmy jechać na sama gore. Ale nic straconego i tak nie było pogody ;)\nWycieczka niestety kosztowna: parking 7 CHF, pociąg 16 CHF w obie strony, kolejka na gore 99 CHF w obie strony plus jedzenie (Mc Donalds ok. 10 CHF na osobę) i pamiątki...\nBarcelona - wrazenia\nNa zwiedzanie Barcelony mieliśmy tylko 1 dzień ale i tak się ciesze ze skorzystaliśmy z tej wycieczki fakultatywnej. To piękne i ogromne miasto, na pewno na własna rękę nie zobaczyłabym wielu atrakcji...\nNie będę pisać w jakiej kolejności co oglądaliśmy, ale postaram się niczego nie przeoczyć.\nWycieczka była z pilotką z biura Rainbow Tours, przez które polecieliśmy na wczasy do Hiszpanii.\nRzecz dla mnie najbardziej charakterystyczna to Sagrada Familia. Dzieło wybitnego architekta,Antoniego Gaudiego, który zaplanował budowę bazyliki na ponad sto lat i która do tej pory nie jest skończona. Nic w tym budynku nie jest przypadkowe, wszystko coś symbolizuje.\nJadąc już w autokarze, niestety tylko przez okno, ale zobaczyliśmy Casa Batllo (czyli Dom Kości), również dzieło Gaudiego, który miał ogromny wpływ na obecny wygląd stolicy Katalonii.\nSpacerowaliśmy również najdłuższą ulicą Barcelony, La Rambla, mierzącą 1,5 km. To miejsce bardzo kolorowe, tętniące życiem i kuszące rożnymi zapachami. Znajduje sie tu m.in. najstarszy targ mięsno – owocowy La Boqueria. Na początku ulicy góruje pomnik Krzysztofa Kolumba. Pomnik o łącznej wysokości 60m ma formę kolumny zwieńczonej wysoką na 7m statuą przedstawiającą postać odkrywcy wskazującą palcem wyjście z portu. Osiem rzeźb postaci i medalionów na piedestale oraz osiem herbów i płaskorzeźb z brązu na cokole symbolizuje osoby i wydarzenia związane z życiem i wyprawami Kolumba.\nPlac Hiszpański to usytuowania w centrum fontanna wyobrażająca rzeki, a także dwie potężne kolumny zbudowane wyłącznie z cegły z okazji wystawy światowej w 1929 roku. Z tej okazji powstał również położony od strony wzgórza Montjuic Pałac Narodowy, potem przemianowany na Muzeum Sztuki Katalońskiej. Między nim a placem znajduje się magiczna fontanna, która od czwartku do niedzieli wieczorem rozbłyska kolorowymi strumieniami wyrzucanymi w rytm muzyki.\nA jak już mowa o wzgórzu Montjuic, to rozpościera się z niego piękna panorama Barcelony, a nieopodal zobaczymy obiekty olimpijskie.\nNo ale nie mozna zapomniec o stadionie Camp Nou. Zobaczyć można zdobyte przez FC Barcelona puchary, w tym te Ligii Mistrzów, także Złote Piłki i Złote Buty Leo Messiego, jest tez mozliwosc cpyknac z Messim zdjecie! Ale jest to taki fotomontaz... Zwiedza sie szatnie gosci i stanowiska komentatorskie.\nNa chwile wpadliśmy do Pueblo Espanyol, wioski wybudowanej na potrzeby expo, znajdziemy tu miniatury charakterystycznych dla Hiszpanii budynków, w tym pracownie Pablo Picasso.Wioska miała być po expo zburzona, ale cieszyła się taka popularnością, ze została do dziś.\nNie zobaczylismy rowniez wielu ciekawych punktow, szkoda, moze kiedys jeszcze raz wybierzemy sie do Barcelony :) Z pewnoscia 1 dzien na zwiedzanie to za malo.\nA z ciekawostek: teledysk Shakiry "Loca" kręcony był nie gdzie indziej a w Barcelonie! Przy Placu Hiszpańskim i na plaży.\nOkulary które kupiłam, wyszukałam w sklepie TK Max. Sklep rzeczywiście ma w swojej ofercie Big Labels w small prices, ale trzeba każdą rzecz przed zakupem dokładnie obejrzeć, ponieważ często są to rzeczy uszkodzone/poplamione etc.\nPrzed zakupem zastanawiałam się jeszcze miedzy okularami Versace i Oskara de la Renta (ładne też były modele od Guess i Steve Madden) ale ostatecznie Marc skusił mnie kształtem i kolorem.\nBardzo lubię dodawać do stylizacji lekko rockowe elementy. Niedawno nabyłam kopertówkę w H&M, białą z dużymi ćwiekami. Ma też dołączony łańcuszek, wiec można ja nosić na ramieniu. Torebka jest bardzo funkcjonalna, posiada w środku kieszonkę zamykana na zamek i dodatkowo dwie kieszonki (np. na telefon i obok na klucze).\nZestawiłam ja z szarą bluzką (również z ćwiekami) i białymi spodniami.\nNiedługo moja rodzina powiększy się o kotkę... :)\nNajpierw chciałam kota, miałam już dla niego imię (zaczęło się od Diego, później Tarzan, Klakier a ostatecznie Gucci)\nOkazało się ze na wydaniu zostały tylko kociczki i od nowa mam dylemat jak tą kotkę nazwać... O tym jak ważne jest imię pupila, przekonamy się śledząc celebrytów i ich pupili...\nI tak, wszystkim jest znana kotka Karla Lagerfelda - Choupette, kotek Kim Kardashian - Mercy, piesek Justina Biebera - Karma czy piesek Paris Hilton - Tinkerbell....\nA mój dylemat pozostaje aktualny... ;) Jak tą kotkę nazwę...?\nFondue na kilka sposobow\nPrzebywając w francuskojęzycznej części Szwajcarii, nie sposób nie spróbować fondue. Są nawet restauracje specjalizujące się w tej potrawie.\nFondue można robić na kilka sposobów\nJako deser maczamy owoce w czekoladzie\nSzczerze się przyznam, ze jeszcze nie próbowałam...\nKolejna popularna forma to fondue serowe, można mieszać różne rodzaje sera lub robić fondue smakowe, np pomidorowe lub ziołowe (ale cały czas serowe)\nJedząc fondue serowe maczamy kawałki chleba.\nFondue chinois - to wymaga trochę przygotowań. Zaczyna się od ugotowania bulionu warzywno-grzybowego, w którym zanurzamy na kilka minut kawałki mięsa (ja jadłam indyka, wołowinę i sarninę), dodatkowo serwuje się różne sosy, np czosnkowy, ziołowy, co kto lubi.\nNa koniec - fondue z rybami, tez jeszcze nie jadłam, różni się tym, ze ryby nie nadziewamy na widelczyk, a kładziemy ją na małe siteczko bądź patelenkę.\nW jedzeniu fondue fajne jest to, ze siedzimy w wiekszej grupie i rozkoszujemy się jedzeniem, bo nie da się tego zjeść w 20 minut. Do tego dobre winko i można żyć nie umierać... :) Bon Apetite!\nTorba od projektanta zawsze była moim marzeniem. Najbardziej chciałam mieć LV Monogram, ale ze względu na cenę i ilość podróbek - odpuściłam sobie.\nMój wybór padł na Michaela Korsa. Chciałam dużą torbę dlatego pod uwagę brałam modele Jet Set. Gdy już wybrałam się do sklepu czułam się jak w niebie :) Oczywiście jak każda kobieta nie wiedziałam do końca na którą się zdecydować. Podobała mi się w kolorze fuksji, ale nie pasowałaby kolorystycznie do wielu moich ciuchów. Dlatego zdecydowałam się na czarną ale z ćwiekami, z nowej kolekcji. A przy kasie dobrałam jeszcze do niej czarny portfel. Wychodząc ze sklepu czułam się najszczęśliwszą dziewczyną :-)\nZ zakupów jestem bardzo zadowolona\nCzęsto na blogach oglądam zdjęcia sukien ślubnych podpisanych: "Idealna?"\nOwszem, wiele jest pięknych zdjęć, ale dopiero gdy obejrzałam ostatni odcinek "Plotkary" słowo "Idealna" spasowalo mi idealnie. Zakochałam się w sukni którą miała na sobie Blake, czyli filmowa Serena van der Woodsen. Przecudny zloty gorset, skapujacy na dol sukni. Aktorka nie wyglądała w niej jak milion dolarów, wyglądała jak 100 milionów!\nJa w prawdzie swój ślub już mam za sobą, ale jakbym miała ponownie wychodzić za mąż, to właśnie ta suknia projektu Georges Chakra, byłaby moim ideałem...


Ukraińcy - zabierają pracę czy wzmacniają gospodarkę? | DMYTRO\nUkraińcy - zabierają pracę czy wzmacniają gospodarkę?\nPodobnie Ukraińcy już stanowią ponad 10% mieszkańców Wrocławia i spory procent od mieszkańców Warszawy. Coraz częściej słychać język ukraiński na ulicy i w sklepach. Każdy ma swoje zdanie na temat zwiększającej się diaspory ukraińskiej w Polsce i dzisiaj chciałbym podzielić się również swoim zdaniem.\nPrzeglądając niedawno facebooka, zauważyłem jeden post, który był udostępniony przez moją znajomą. W tym poście Tomasz Rzymkowski, polski prawnik i polityk, poseł na Sejm VIII kadencji (jak mówi o nim wikipedia) prosi o udostępnienie filmiku z Polsko-Ukraińskiego przejścia granicznego w Medyce. Na filmiku widać jak tłum Ukraińców naciera na polskie przejście graniczne.\nNajciekawszy jest komentarz Pana posła. Jego zdaniem, to właśnie w wyniku wcześniejszego zniesienia wiz dla obywateli Ukrainy, Ukraińcy rzucili się do Polski. Oblężenie na granicy z Ukrainą porównuje on do "islamskich imigrantów ekonomicznych" i żartobliwie apeluje do Unii o pomoc.\nOgólnie nie znam się na polskiej polityce. Nie wiem, kto z polityków jest ważniejszy i mówi za całe społeczeństwo, a kto jest zwykłym populistą i jedynie manipuluje zdaniem grona mało inteligentnych ludzi. Ten post zobaczyło niecałe 250 tysięcy ludzi, zebrał on setki lajków i komentarzy, oraz prawie kilka tysięcy udostępnień. Z tego powodu, chciałbym wyjaśnić dla was głupotę i absurdalność zdania Pana posła.\n95% z tych ludzi to są "mrówki przygraniczne", czyli mieszkańcy strefy przygranicznej, którzy od wielu lat mają swój własny "bezwiz", a mianowicie Mały Ruch Graniczny. Jeśli przejrzeć się nagraniu, można zauważyć, że większość tych ludzi są lekko ubrani i z bagażu mają przeważnie półpuste siatki foliowe, w lepszym przypadku plecak czy jakąś średniej wielkości torbę.\nAkurat na tym przejściu, "Medyka-Szeginie", od zawsze był taki tłok. Wystarczy spojrzeć na filmiki z poprzednich lat.\nUkraińcy z pogranicza jadą do Polski żeby sprzedać papierosy i wódkę za łączną kwotę 20-30 zł, a na drodze powrotnej kupić towaru czasem nawet za kilka tysięcy (żywność, odzież, elektronika... ostatnio widziałem pół autobusu babć z PlayStation4...). Polskie sklepy zyskują miliony na tym, że pół Ukrainy dzięki tym mrówkom robi zakupy w Polsce.\nBiedronka w Medyce\nPrawdziwi migranci zarobkowi z Ukrainy przeważnie przeprowadzają się do Polski w sposób bardziej zorganizowany - samochodami, autobusami i pociągami, wioząc ze sobą sporo rzeczy osobistych. Po przybyciu do Polski spora część z nich rozczarowuje się warunkami pracy, bądź nie wytrzymują fizycznie i wracają na Ukrainę. Ci, którym udaje się znaleźć odpowiadającą im pracę i miejsce zamieszkania, sumiennie pracują, płacą podatki, składki i w ogóle wydają sporą część swoich zarobków w Polsce.\nWarto zauważyć, że Ukraińcy mimo sumiennego płacenia wszystkich składek, bardzo rzadko korzystają z usług medycznych i socjalnych. Faktycznie, w ten sposób odciążają polskich płatników podatków.\nUkraińcy najczęściej podejmują się takiej pracy, której nie chcą podejmować się Polacy - podstawowe prace na budowie, produkcji, w obsłudze.\nŻeby nie popełnić błąd dopuszczony przez p. Premier kilka lat temu (nazwanie ukraińskich migrantów zarobkowych uchodźcami), p. Poseł odwrócił pojęcia i tym razem nazwał islamskich uchodźców migrantami zarobkowymi, tym samym sugerując, że niema między nimi różnicy. Różnica między uchodźcą a migrantem zarobkowym jest oczywista. Uchodźca znajduje się pod całkowitą opieką Państwa - dostaje mieszkanie, zasiłek, udział w programach integracyjnych, nie może być wydalony z Państwa etc. Migrant zarobkowy nie dostaje nic - musi płacić za procedury wydania zezwolenia na pracę i wyrobienie karty pobytu, samodzielnie szuka i podejmuje pracę, opłaca koszty etc.\nPrzybycie Ukraińców pod każdym względem jest dla Polski zjawiskiem pozytywnym. Są to pracowici, bliscy kulturowo i łatwo asymilujący się ludzie. Nie rozumiem, skąd się biorą te narzekania.\nMoże ktoś z was będzie w stanie mi to wytłumaczyć?\n< Geralt by na to powiedział: "Zaraza!"\nDenominacja po białorusku >


Kolejne boiska w gminie Rogoźno zostały wyposażone w piłkochwyty | Oborniki Nasze Miasto\nKolejne boiska w…\nAlicja Durka 25.11.2020\nGminne boiska sportowe w Rogoźnie stają się coraz bardziej funkcjonalne. Wczoraj zakończył się montaż piłkochwytów na boiskach w Ośrodku Sportu i Rekreacji Za Jeziorem oraz na boisku w Słomowie.\nPiłkochwyt - często niezauważany i mogłoby się wydawać nieistotny element boiska, ale spełnia niezwykle ważną funkcję. Siatka zawieszona na słupach oraz lince powinna znajdować się wokół całego boiska lub przynajmniej za bramkami, by skutecznie hamowała piłki, by te nie wypadały poza obszar obiektu sportowego. PIłkochwyty chronią więc osoby na trybunach lub obiekty, takie jak samochody i budynki znajdujące się tuż obok boiska. Dzięki zamontowaniu siatek ochronnych, sportowcy mogą szybko wrócić do gry, nawet, gdy przez przypadek piłka zostanie wykopana zbyt wysoko.


Opublikowano: 13 listopada 2016 Kategoria: Aktualności\nTagi: isuzu d-max, pick-up, ROMCAR, wywrotka trójstronna, Wywrotka trójstronna ROMCAR dla Isuzu D-Max\nCzy pick-up z napędem 4×4 sprawdzić się może jako wywrotka? Pewnie, że tak! Polska firma ROMCAR zbudowała wywrotkę trójstronną na bazie Isuzu D-Max.\nROMCAR to firma z podkarpackiej Machowej, która produkcją zabudów zajmuje się od 1994 roku. Teraz “na warsztat” trafiło tam Isuzu D-Max z pojedynczą kabiną. Co ciekawe japoński pick-up zachował oryginalny tylny most, wał napędowy, czy układ wydechowy i zbiornik paliwa, więc wywrotka może być bez problemu serwisowana przez dowolny autoryzowany serwis Isuzu.\nSkrzynia ładunkowa ma wymiary 2400x1900x400 mm i została wyposażona w aluminiowe, które można w razie potrzeby szybko demontować.\nMaksymalna ładowność trójstronnej wywrotki na bazie Isuzu D-Max to 920 kilogramów, a uciąg haka holowniczego to pokaźne 3 500 kilogramów.\nCo prawda w Polsce pojazdy typu pick-up nie są zbyt popularne na budowach, ale połączenie napędu 4×4 z wysokim prześwitem oraz 163-konnym turbodieslem sprawdzi się na pewno w trudniejszym terenie oraz tam, gdzie po prostu nie zmieszczą się większe wywrotki.\nCeny gotowej wywrotki Isuzu D-Max zaczynają się od 95 000 złotych netto/116 850 brutto. Warto jednak dodać, że taka wywrotka na ramie Isuzu D-Max może zostać doposażona w kolejne akcesoria, jak pług czy posypywarkę co jeszcze rozszerza wachlarz zastosowań tego pick-upa.\nŹródło zdjęć: Isuzu Automotive Polska


PQAge PEELING LIFTINGUJĄCY - Queens Clinic\nPQ AGE jest peelingiem z właściwościami ujędrniająco- liftingującymi, który zapewnia głęboką stymulację bez naruszenia powierzchni właściwej skóry. Zabieg daje efekt zbliżony do mezoterapii. Gładsza i młodsza skóra jest widoczna zaraz po zabiegu. Kuracja może być wykonywana o każdej porze roku – również latem – oraz łączona z innymi procedurami mezoterapii.\nJest zabiegiem poprawiającym napięcie wiotkiej skóry oraz redukujący przebarwienia w obrębie twarzy i ciała jak również w przypadku blizn różnego pochodzenia oraz trądziku i blizn po trądziku. Peeling sprawdza się również w przypadku rozstępów.\nDociera do najgłębszych warstw skóry, dzięki czemu wpływa na pobudzenie procesów samoregenerujących, które odpowiadają za zdrową kondycję skóry i jej jednolity koloryt.\nPQ AGE to doskonałym zabiegiem dla osób, które poszukują szybkich, nieinwazyjnych i bezbolesnych technik odmładzająco – liftingujących, zapewniających silną biorewitalizację skóry.\nW zabiegu wykorzystywane są następujące składniki:\nKwas trójchlorooctowy 33% (TCA), który usuwa przebarwienia i drobne blizny, wygładza skórę, redukuje zaskórniki, wpływa na syntezę kolagenu,\nutrata napięcia i jędrności skóry twarzy, szyi, dekoltu\nnatychmiastowe działanie anti-age\nredukcja zaskórników i zmniejszenie widoczności porów\ndziałanie antybakteryjne w przypadku walki z trądzikiem


Broń palna w powstaniu styczniowym.\nPrzygotowując powstanie podstawowym problemem, jaki należało rozwiązać był brak broni. Spiskowcy zakładali, że jak w powstaniu listopadowym w pierwszych - decydujących - godzinach walki zdobyte zostaną magazyny wroga, co pozwoli uzbroić ochotniczą armię. Największe składy znajdowały się w twierdzach w Modlinie, Dęblinie i Warszawie. Miano je opanować przy pomocy wciągniętych do spisku oficerów rosyjskich. Te optymistyczne plany okazały się całkowitą mrzonką - nie tylko twierdz, ale nawet mniejszych miast nie udało się powstańcom zająć na dłużej. Rosjanie w okresie przedpowstaniowym, uprzedzając wydarzenia, zażądali zdania wszelkiej broni przez cywilów i z największą staranności ochraniali własne składy.\nPostanowiono zatem sięgnąć po to, co było jeszcze dostępne. Myślistwo było od wieków ulubioną rozrywką szlachty i w niemal każdym domu znajdował się - nieraz pokaźny - zbiór dubeltówek, strzelb, sztucerów i potrzebnych akcesoriów. Przysłowiowe dwururki często można było spotkać nawet w domach mieszczańskich. Oczywiście, była to broń bardzo wielu typów, kalibrów i różnym stanie. Wbrew pozorom jednak, kapiszonowe sztucery gwintowane nie ustępowały ówczesnym karabinom wojskowym, przewyższając je jakością wykonania. Nawet gładkolufowe dubeltówki, choćby z zamkiem skałkowym, w walce partyzanckiej mogły być użyteczne. Strzał loftkami lub ciężką kulą ołowianą z małej odległości (np. w zasadzce) był bardzo skuteczny, a dwie lufy zapewniały chwilową przewagę ognia. Mimo wspomnianych rekwizycji szczególnie w początkach powstania strzelby myśliwskie stanowiły lwią część uzbrojenia.\nInaczej rzecz się miała z bronią krótką. Jednostrzałowe pistolety pojedynkowe, czy nawet tarczowe (sportowe) nie bardzo nadawały się do użycia w walce. W większości armii posługiwano już się w tym czasie rewolwerami, o nieporównywalnie większej szybkostrzelności. Broń pojedynkowa, choć celna, z przy tym ciężka i mało poręczna.\nNajbardziej oczywiste źródło broni, jaką była zdobycz wojenna w warunkach powstania styczniowego odgrywało małą rolę. Przeważnie to partie powstańcze musiały uchodzić przed obławami i toczyć walki obronne, co raczej przynosiło stratę niż uzyskanie broni. Zresztą armia rosyjska była w trakcie przezbrajania i wiele oddziałów miało przestarzałe i mocno zużyte karabiny i karabinki.\nRządy powstańcze od początku liczyły na dostawy broni zagranicznej. Ponoszono ogromne wydatki na zakupy broni w Austrii, Belgii, Francji i Wielkiej Brytanii, którą następnie różnymi przemyślnymi sposobami starano się przemycić na teren Królestwa Polskiego. Rządy państw zaborczych starały się wszelkimi sposobami temu przeciwdziałać. Transporty tropili żandarmi, celnicy i tajni agenci. Nie cofano się przed prowokacją i sabotażem. Nic więc dziwnego, że jedynie co dziesiąty z zakupionych za granicą 200 000 karabinów dotarł do rąk żołnierza.\nCo gorsza, sytuację tę wykorzystywali wszelkiej maści oszuści, spekulanci i mitomani by za niebotyczne pieniądze sprzedawać agentom Rządu Narodowego broń całkowicie bezużyteczną lub własnego pomysłu "genialne" wynalazki.\nMimo to, dostawy z zagranicy były źródłem najlepszych i najnowocześniejszych karabinów i pistoletów. W końcowym okresie powstania część rosyjskich formacji nieregularnych samorzutnie przezbrajała się w broń z zarekwirowanych magazynów i dostaw powstańczych. Tym samym przyznając jej wyższość nad własnymi konstrukcjami. Znikome ilości broni wyprodukowano na ziemiach polskich. Na przeszkodzie stanął brak doświadczenia i zaplecza produkcyjnego oraz nadzór policyjny nad warsztatami rusznikarskimi. Mimo to, pewna ilość pistoletów, szabel, sztucerów i dubeltówek wykonanych w Poznaniu, Krakowie i Warszawie zasiliła partie powstańcze.\nZdjęcie przestawia powstańca, księdza Konstantego Orłowskiego. Posiada on typowe uzbrojenie: kapiszonową dubeltówkę i pistolet, zapewne pojedynkowy. Zwracają uwagę zdobyczna ładownica i rosyjska, blaszana manierka. Trudno jednak orzec, czy przedmioty te stanowiły własność wymienionego, czy zostały jedyne wypożyczone "do zdjęcia".


BADMINTON MIAŁ SWOJE ŚWIĘTO - JUBILEUSZ W NOWEJ DĘBIE - iTV Wisła - Internetowa Telewizja Tarnobrzeg\nStrona główna NOWA DĘBA BADMINTON MIAŁ SWOJE ŚWIĘTO – JUBILEUSZ W NOWEJ DĘBIE\nBadminton jest w Nowej Dębie już od 55 lat. W Hali Zespołu Szkół nr 2 w której na co dzień trenują i rywalizują zawodnicy odbyła się jubileuszowa uroczystość. Była to okazja do przypomnienia historii sekcji oraz zaprezentowania największych osiągnięć. Nagrodzono także najbardziej zasłużone osoby, bez których rozwój tej dyscypliny nie byłby tu w żaden sposób możliwy. Zapraszamy do obejrzenia.\n55-lecie badmintona w nowej dębie\nprezes aleksander mokrzycki\ntrener adam bunio\nzastępca burmistrza nowej dęby leszek mirowski\nPoprzedni artykułREMIS W MECZU JUNIORÓW – SIARKA I PODHALE PODZIELIŁY SIĘ PUNKTAMI\nNastępny artykułINTEGRACJA W WIOSENNYM SŁOŃCU – TRADYCYJNA ZOFIÓWKA W TARNOBRZEGU