Wielokrotnie wracam do rozmów z Panią, które na pewno stały sie natchnieniem do moich działań, do moich postanowień, do realizacji tego, co w moim życiu ważne.\nDzięki Pani konsultacjom, dzięki Pani ciepłu i przekonaniu mnie, że warto walczyć o to nowe, inne życie, wierzę dziś, że to życie wygrałem.\nFunkcjonuje dziś w przekonaniu o otrzymaniu od losu kolejnej szansy na to, aby moje życie było szczęśliwe. Pani, która tak wspaniale potrafiła mnie otworzyć na to, co w sobie zamknąłem, o czym w swojej rozpaczy, zapomniałem. Pani rozmawiając ze mną przez wiele godzin dotarła mentalnie do tego we mnie, o czym ja myślałem, że już nie istnieje.\nJa przecież jeszcze osiem miesięcy temu, nie umiałem w żaden sposób odnaleĽć sensu dalszego istnienia. Przecież w moim mniemaniu straciłem wszystko. Wszystko, co tak bardzo kochałem. Nie potrafiłem wtedy uwierzyć. Było we mnie tylko nic. To nic otaczało mnie z każdej możliwej strony. Nie miałem żadnego punktu zaczepienia na coś, co może być dobre, ważne jeszcze w życiu. W moim życiu, które uważałem wtedy za stracone.\nTo Pani natchnęła mnie wiarą w to, w co już nie wierzyłem. To Pani w tym popiele mojej rozpaczy, odnalazła może ostatnią tlącą sie iskierkę i pomogła mi Pani na nowo rozpalić moje nowe ognisko życia. Pamiętam jak mówiła Pani o tym, abym siebie umiał pokochać, abym odnalazł w sobie to nowe, które jest dane wtedy, kiedy to stare tak tragicznie z nami się obchodzi. (…)\nNie czułem jeszcze, że Pani na nowo rozpala tą bodaj ostatnia iskierkę życia tkwiącą we mnie. Bo ten cud, który dokonywał się dzięki Pani, musiał przyjść, przyjść mną samym. Moimi przemyśleniami, moją siłą, o której myślałem, że jej nie posiadam a przecież okazało się, iż mam jej ogrom. Pani w jakiś dla Siebie tylko znany sposób umiała ją we mnie obudzić. Bo ta siła nawiele lat usnęła we mnie. Usnęła naiwnością, nie kochaniem siebie, niewiarą że może być lepiej. (…)\nTo Pani mi sugerowała niejednokrotnie o tym, że w życiu nic nie dzieje się z przypadku, że to, co nas teraz tak okrutnie doświadcza jest zawsze trampoliną do innego życia a czy lepszego to tylko od nas zależy. I tak powoli te wszystkie Pani słowa zaczęły nabierać rzeczywistego wymiaru. To, co tworzyłem w swoich marzeniach, zamieniało się w namacalną rzeczywistość.\nWykreowałem swój nowy wizerunek. Wizerunek taki, jaki jest mi dany. Człowieka wesołego, pełnego energii, wiary w siebie i innych. Przeszedłem wewnętrzną metamorfozę. Jestem sobą. Kocham siebie i innych. Wyrzuciłem z siebie złość, gorycz niepowodzeń. Jeśli nie jest w danym momencie tak, jak bym chciał, to nie popadam w zwątpienie. Przecież mam w sobie siłę tworzenia. I stworzę w swoim życiu to wszystko, co będę tylko chciał, bo cieszę się życiem, bo to piękno życia odnalazłem ponownie w sobie.\nPani Joasiu, mam poczucie tego, że wszystko, co jeszcze wspaniałe w życiu, jest jeszcze przede mną. Bardzo się o to staram. (…) Jeszcze raz dziękuję za Pani mądrość, która obudziła we mnie to, kim dziś jestem. Rozpaliła Pani wielkie ognisko mojego nowego życia, a ja nie zapomnę o "paliwie", aby nigdy nie zgasło.\nJelenia Góra, 27.11.2009\nJoasia ma w sobie dobroć i miłość. Te dwie cechy spowodowały, że uwierzyłam iż może mi pomóc. Spotkania z nią sprawiły, że na nowo ogarnęło mnie uczucie miłości, które było gdzieś głęboko we mnie ukryte - zakopane i nie chciane. Pokazała mi, że życie przepełnione miłością, spokojem i wewnętrzną harmonią jest czymś najwspanialszym na świecie. Jest czymś do czego każdy znas powinien dążyć. Z miłością łatwiej jest iść przez życie, choć mi wydawało się, że jak się zamknę w sobie i otoczę murem to będzie mi łatwiej.\nFakt - było, ale tylko przez chwilę. W sumie to o jedną chwilę za dużo. Przez swój egoizm i upór straciłam miłość mojego życia.\nDzięki Joasi nabrałam pewności siebie i pewności, że wszystko będzie dobrze. Nie powiem, że jest mi łatwo, ale myślę, że najgorsze dzięki niej mam już za sobą.\nJelenia Góra, 23.09.2009\nPani Joasiu. Polecać będę każdemu Pani osobę, wskazała Pani mi i mojemu mężowi jak można się porozumieć, jak lepiej żyć w małżeństwie, że można mieć bagaż bólu, złości i że należy to opróżnić. Pokazała nam Pani parę ćwiczeń na komunikację (…).\nDzięki Pani dowiedziałam się, że zazdrość NIE JEST NICZYM ZŁYM... Spotkania z Panią to bezcenny dar, serdecznie dziękujemy.\nE i B Gosztyła\nW pogoni za ideą miłości, zdobyciem akceptacji i sukcesem zagubiłam siebie. Joanna pomogła mi, prowadząc mnie krok po kroku, na nowo odkryć ścieżkę do mojego życia. W zgodzie i w szczerości ze sobą, z ufnością, radością i miłością do siebie.\nOtrzymałam poczucie bezpieczeństwa niezbędne do przystosowania sie do zmiany, a co więcej mądrość i moc by wykorzystać tę zmianę w odnalezieniu siebie, oraz w odnalezieniu nowego i dobrego życia.\nJeżeli stoisz na rozdrożu i nie wiesz, w którą stronę sie udać. Jeżeli masz odwagę na to by zajrzeć w głąb siebie i co najważniejsze pokochać siebie to Joanna będzie doskonałym przewodnikiem w tej podroży.\nJelenia Góra, 03.07.2009\nU Pani Joanny znalazłam się w paĽdzierniku 2008 r. Zbyt dużo działo się w moim życiu ostatnimi czasy a potem nie potrafiłam tego „ogarnąć”. Jeszcze we wrześniu 2008 r. nie dopuszczałam do siebie myśli, że pójdę do psychologa. Teraz jak najbardziej polecam każdemu kto ma problemy ze sobą i nie umie sobie sam poradzić. Nie traćmy czasu!\n(...) postanowiłam napisać E-mail. Tego samego dnia otrzymałam odpowiedĽ od Pani Joanny z terminem :). I do dzisiaj moja „współpraca” układa się świetnie, jestem zadowolona z każdej wizyty i cieszę się, że trafiłam na Panią Joannę!\nPo naszych spotkaniach mogę śmiało stwierdzić, że Pani Joanna przyczyniła się do tego, że teraz patrzę inaczej na siebie, na otoczenie i czuję się w nim o wiele lepiej. A przede wszystkim wiem, co robić, aby już więcej nie znaleĽć się w takiej sytuacji!\nA tego właśnie nauczyłam się u Pani Joanny: „Nikt nie może tracić z oczu tego, czego pragnie, nawet kiedy przychodzą chwile, gdy zdaje się, że świat i inni są silniejsi. Sekret tkwi w tym, by się nie poddać” – Paulo Coelho\nKamila, lat 24\nJelenia Góra, dnia 26.06.2009\nW życiu każdego człowieka zdarzają się różne, trudne sytuacje, np. śmierć bliskiej osoby, wypadek drogowy, nieuleczalna choroba, problemy rodzinne, zawodowe itp. W takich trudnych chwilach nie zawsze potrafimy sami znaleĽć rozwiązanie. Ogarnia nas depresja, tracimy apetyt, mamy problemy ze snem i nie potrafimy normalnie żyć. Wydawałoby się, że nic dobrego spotkać nas już nie może.\nJa w ubiegłym roku również przeżywałam całe pasmo nieszczęść. Wypadek samochodowy mojej córki, śmierć ojca, a pod koniec roku uległam wypadkowi komunikacyjnemu w drodze do pracy. Na skutek wypadku miałam wstrząs mózgu, złamanie podstawy czaszki, liczne krwiaki oraz utratę węchu. Stres i depresja utrzymywały się przez wiele tygodni.\nPewnego razu, kiedy wracałam z osiedlowego sklepu, na jednym z wieżowców zauważyłam szyld z napisem PSYCHOLOG. Pomyślałam, że może warto by było skorzystać z porad psychologa. Zadzwoniłam i umówiłam się na wizytę. Już po pierwszym spotkaniu, kiedy opowiedziałam o swoich przykrych doświadczeniach życiowych, wiedziałam, że tylko Pani Joanna może mi pomóc. Terapia oraz kolejne wizyty wpłynęły na znaczną poprawę mojego stanu psychicznego. Pani Joanna jest nie tylko doskonałą specjalistką psychologii, jej miłe i bardzo ciepłe usposobienie wyzwala pozytywne emocje. Już sama rozmowa daje ogromną ulgę. Pani Joannie można powiedzieć o wszystkim, co nas trapi i męczy. Wskazówki oraz sposoby, jak walczyć ze stresem oraz z życiowymi problemami są bardzo skuteczne. Przekonałam sie o tym osobiście. Kiedy teraz coś mi się nie udaje, dzięki poradom Pani Joanny potrafię już samodzielnie stawiać czoła losowi. Jeśli boli was ząb, idziecie do stomatologa, jak boli ucho - to do laryngologa, jak szwankuje serce - kardiolog itp. Z pełnym przekonaniem chcę przekazać wszystkim ludziom to, że jeśli macie jakikolwiek problem życiowy, z którym nie możecie sobie poradzić, korzystajcie z pomocy fachowca - psychologa!\nPani Joannie Stelmach z Jeleniej Góry - super specjalistce w dziedzinie psychologii składam serdeczne podziękowanie za okazaną pomoc oraz wszystkie pozytywne emocje!!!\nVioletta B. z Jeleniej Góry\nLatem 2008 roku straciłam nagle pracę. Stało sie to tak nieoczekiwanie, że w żaden sposób nie byłam na ten fakt przygotowana. Najpierw pojawił się gniew, a zaraz potem rozpacz i czarne myśli. Przez trzy miesiące usiłowałam znaleĽć jakąś motywację do podjęcia jakichś działań. Niestety, nie byłam w stanie zrobić kroku do przodu. Każdy kolejny dzień był coraz bardziej beznadziejny.\nW końcu doszłam do wniosku, iż sama sobie nie poradzę. Niezbędna była pomoc z zewnątrz. W Internecie znalazłam kontakt do pani Joasi Stelmach. Podczas naszych spotkań pani Joasia wskazała mi zupełnie inny sposób postrzegania rzeczywistości. Wyjaśniła Ľródło moich czarnych myśli i pokazała, jak szybko się ich pozbyć. Gorąco polecam wizyty u pani Joasi każdemu, kto znalazł się w ślepym zaułku i nie wie, jak z niego wyjść. Na pewno już pierwsze spotkanie wiele odmieni w Waszym życiu.\nJelenia Góra, 06.04.2009\n- Nie muszę żyć dręczona przeszłością, ani w ciągłym lęku o przyszłość.\n- Każdego dnia tworzę swoje życie.\n- Mam prawo do własnych poglądów, stylu życia, szacunku i miłości dla samej siebie bez poczucia winy.\n- „Od dzisiaj” mogę zacząć wszystko od nowa.\nJestem wdzięczna Pani Joannie za pomoc w zrozumieniu tych spraw oraz za okazane serce i osobiste zaangażowanie.\nJelenia Góra, dnia 22.01.2009\n...„Największą zdradą w życiu jest zdrada samego siebie"... tych i innych słów nie zapomnę pewnie nigdy.\nTo właśnie je usłyszałam od Pani...\nZawsze lubiłam pomagać innym...chciałam by każdy był szczęśliwy, uśmiechnięty i przepełniony miłością, by potrafił dostrzec piękno dnia codziennego, by czuł się spełniony by... do chwili kiedy sama zwątpiłam.. .chciałam naprawiać świat a zapomniałam, że świat to nie tylko inni ale przede wszystkim my.. JA...pogubiłam się gdzieś...dbałam o innych a zaniedbałam siebie, widziałam problemy innych a zagłuszałam własne, pomagałam innym a nigdy nie prosiłam o pomoc... głosiłam dumnie swoje prawdy a sama w nie zwątpiłam.. .mówiłam jak warto postępować a zrobiłam zupełnie inaczej...\nTERAZ... uczę się na nowo, jak akceptować swoje uczucia, jak żyć w zgodzie ze sobą, jak kochać siebie i wiem, że jeszcze długa droga przede mną jednak już teraz czuję jak pięknie jest być SOBˇ - to takie Ľródło dobrej energii, które wyzwala chęć do życia... lepszego życia.\nDlatego dziękuję Bogu...dziękuję Pani rodzicom...dziękuję wszystkim którzy się przyczynili do tego, że istnieje taka osoba jak Pani... i w końcu DZIĘKUJĘ PANI... za to, że JEST i za to JAKA PANI JEST... i mogłabym powtórzyć to SŁOWO z tysiąc razy, jeśli tylko wiedziałabym, że wyrazi ono całą moją wdzięczność.\nJest Pani dla mnie pokładem miłości, mądrości, pokory, szczerości, szacunku, zrozumienia, uśmiechu, wiary, optymizmu... DZIĘKUJĘ!!!\nZ życzeniami dalszych sukcesów życiowych,\nJelenia Góra, 09.01.2009\nDo Pani Joasi trafiłem w zaawansowanym stadium depresji, przyprowadzili\nmnie wówczas rodzice po długim okresie proszenia i nalegania abym\nskorzystał z porad psychologicznych. Mój pesymizm był wtedy tak wielki,\nże nawet nie wierzyłem w możliwość jakiejkolwiek poprawy mojego stanu, a\npoczucie własnej wartości na tyle niskie, iż byłem przekonany, że nie\nzasługuje na żadną pomoc.\nJuż na pierwszym spotkaniu nabrałem sporego zaufania do Pani JoAsi -\nzresztą wydaje mi się, że nie sposób jest nie dostrzec mądrości, ciepła\ni dobra, które wręcz od Niej bije ;) Początki współpracy nie były dla\nmnie łatwe, jednak nie ze względu na sposób prowadzenia spotkań, ale na\nwiedzę z jaką się na nich spotykałem. Były to rzeczy bardzo pomocne i\nwydawałoby się, że wręcz oczywiste lecz mimo wszystko trudno było\n'wcielić je w życie' z głębokim poczuciem beznadziejności, którym byłem\nprzesiąknięty. Pani Asia krok po kroku prowadziła mnie przez ten Mrok\npokazując coraz to nową drogę do ¦wiatła. Kolejną bardzo ważna dla mnie\nrzeczą - poza budowaniem poczucia własnej wartości - było obudzenie\nwiary w 'Siłę Wyższa'. Przekonałem się jak wiele energii można czerpać z\nwłasnej duchowości i jak ważna jest praca nad jej rozwojem.\nNa dzień dzisiejszy mój trudny stan nie jest już przeze mnie\nspostrzegany jako 'Kara Boska', a jako doskonałość niosąca za sobą wiele\nprzydatnych w życiu doświadczeń i wierzę głęboko, że pozostanie tak na\nChoć w referencjach padły już nie raz te słowa to i tak je powtórzę bo\nzgadzam się z nimi w pełni: Pani JoAsia to nie lekarz czy terapeuta, to\nNauczyciel, przyjaciel i jeden z moich idoli życiowych :)\nWiele Pani zawdzięczam, jeszcze raz dziękuję !\nJelenia Góra, dnia 03.01.2009\nW pewnym momencie mojego życia stanęłam na zakręcie i nie umiałam sobie poradzić z problemami. Próbowałam sama dać sobie rade, ale było coraz gorzej, popadałam w coraz większą depresję, nie umiałam funkcjonować bez leków. W końcu doszłam do wniosku, że tak dłużej nie da się żyć. Podjęłam decyzję, aby podjąć terapię.\nPanią Joannę Stelmach wybrałam z ogłoszenia w gazecie, zadzwoniłam i ze strachem poszłam na pierwsza wizytę. „Umierałam” wręcz ze strachu i obawy, ale jakie było moje zdziwienie, gdy przywitała mnie przesympatyczna, ciepła osoba. Taka uśmiechnięta i pogodna – a że pierwsze wrażenie jest najważniejsze – zanim zaczęłam mówić o sobie i swoich problemach wiedziałam, że dobrze wybrałam terapeutkę. Była moim przeciwieństwem – radosna, szczera, a ja - wrak człowieka, na granicy wytrzymałości z samą sobą, targana myślami samobójczymi.\nTeraz, po trzech miesiącach terapii jestem zupełnie inną osobą. Dzięki Pani Joannie zrozumiałam, że to, kim jestem i jak żyję zależy tylko ode mnie, zaczynam wierzyć, że uda mi się zmienić moje życie. Wiem, że jeszcze dużo muszę nad sobą pracować, ale Pani Joanna pokazała mi jak pokonywać trudności, pozbywać się wątpliwości. Dzięki Niej mam siłę żyć inaczej i walczyć o lepsze życie. Jestem bardziej pewna siebie, powoli odzyskuję poczucie własnej wartości. Inaczej patrzę na swoją osobę.\nWiem, że jak będę miała jakiś problem, zawsze mogę pójść i porozmawiać z Panią Joanną, która mnie wysłucha, nie będzie oceniać czy dawać gotowych „recept” jak żyć, ale pokaże możliwości i sposoby, jak sobie poradzić.\nNauczyłam się, że to jak postępuję i jakie są moje decyzje zależy tylko ode mnie, nikt nie ma prawa decydować za mnie, jak to było w przeszłości. Dzięki tej terapii staję się bardziej samodzielna, odważna, zaczynam domagać się od innych szacunku. Wiem, że będzie coraz lepiej.\nJelenia Góra, dnia 22.12.2008\nPrzychodzi taki moment w życiu, kiedy zaczyna się wątpić w sens życia i swojej wiary, w uczciwość Boga i świata, w istnienie logiki… a minione wydarzenia, utracone wartości ,przysłaniają nowe możliwości, gdy dzień trzeba przetrwać po bezsennej nocy.\nW amoku natrętnych myśli i bolesnych wspomnień udało mi się jednak przyznać przed sobą, że dalej tak nie mogę że sama, mimo iż radzę sobie ze wszystkim dookoła, to z tym co jest najbliżej – we mnie, z samą sobą , nie potrafię poradzić. Może człowiek wiele jest w stanie znieść a co nie zabije to wzmocni…?\nA z pomocą Asi można nauczyć się widzieć więcej niż tylko gorzką lekcje życia.\nNie, ona nie uczy, nie leczy, nie hipnotyzuje, przed nią się nie spowiada…\nJoasia pokazuje, że to wszystko jest nam tak bardzo potrzebne, że nie potrafimy w swoim żalu ogarnąć tego zrozumieniem.\nMobilizuje do szukania odpowiedzi, pracy nad sobą. Kieruje do głębi naszych wewnętrznych pytań, potrzeb i możliwości.\nWcale nie poszłam do niej w smutku, czy z depresją… Gorzej, bo umiejętnie chowałam w najgłębszych zakamarkach swojej głowy wszystko co mnie męczyło, zraniło, nie dawało spokoju, tak bardzo że nikt by nie uwierzył, że można nie spać całymi nocami dręcząc się żalem i gniewem do świata, płacząc z bezsilności zrozumienia dlaczego straciłam to, co najbardziej kocham, a potem od rana do kolejnego zmierzchu mieć ogromne pokłady energii, optymizmu, humoru i radości z chwil obecnych … i tak przez prawie 3 lata.\nŻyłam nadzieją, że czas leczy rany… oczywiście zalecza a my tłumimy swoje wątpliwości zajmując się wszystkim tylko nie sobą…\nAsia obudziła moją wiarę, pokazała kierunki patrzenia, możliwości… argumentowała moje zarzuty przeciw sensowi dawania życia i śmierci dziecka, definicji zła. Dyskusje z nią rodziły pytania, potrzebę zrozumienia, nowe możliwości.\nPokazała mi wielowymiarowość dobra , i że jestem w stanie uporządkować sobie swój światopogląd, duchowość, z innej perspektywy spojrzeć na to co mnie spotyka, cieszyć się wszystkim, co przynosi życie, które sami sobie tworzymy .\nLubań, dnia 06.08.2008\nW skomplikowanej sytuacji zdrowotnej i psychologicznej, mam okazję w przypadku mojego syna – do korzystania z usług pani magister Joanny Stelmach – psychologa.\nMogę obiektywnie stwierdzić, że obok wiedzy stale pogłębianej, widzę, z jakim zaangażowaniem nie licząc się często z własnym czasem poświęca się choremu, gdzie tylko można liczyć na długoplanową poprawę w czasie.\nOsoba ta jest godna polecenia i jak mogłem przekonać się podejmuje się też trudnych zadań, gdzie na wyniki należy poczekać. Uważam, że można jej powierzyć trudne problemy psychologiczne, które niestety same się nie rozwiążą.\nProf. Dr habil. n. med. Zbigniew Domosławski\nJelenia Góra, dnia 7. VII. 2008\nwsiąkam w melancholię\ntopię się w rozmyślaniach\ngubię się w bezkresnym oceanie dni\nGdyby tylko była druga kropla...\ndwoje to już coś\ntylko kiedy spadnie ten odpowiedni deszcz...\n... i kropla”\nFragment mojego „podstawówkowego” wiersza chyba najlepiej obrazuje z jakim nastawieniem zgłosiłam się do Pani Joasi.\nTo było parę miesięcy temu...\nPodczas spotkań Pani Joasia nauczyła mnie, że każda „pogoda” jest dobra, że nie należy walczyć z „aurą”. Nauczyła, że tylko wiara i spokój, a przede wszystkim pełna akceptacja pozwalają przeczekać tą porę deszczową jak również znaleĽć w niej pozytywne strony.\nKażdy wie, że po deszczu wschodzi słońce. Słońce, które rozgrzewa serce, dodaje siły i wiary, topi niepewność, ból, lęk. Tylko czasami jakbyśmy o tym zapominali... ;)\nDzięki Pani Joasi u mnie na horyzoncie właśnie wschodzi słońce. Na razie nieśmiało, ale jego droga za to jest pełna wiary, pewności, odwagi. Przecież nikt nie zatrzyma słońca ; )\nJuż nie czuję się kropelką...\nKażde spotkanie z Panią Joasią było dla mnie wielką lekcją. Jej pełna akceptacji i wiary postawa pozwalała na mówienie bez oporów o rzeczach, o których czasami wcale nie jest łatwo mówić. Nie oceniała, nie krytykowała, doradzała.\nWiara – o niej jeszcze raz. Odnosiłam wrażenie, że Pani Joasia posiada jej niezmierzone pokłady. Nie ma chyba sposobu żeby nie udzielała się ona każdemu kto z nią rozmawia. Wiara poparta zarówno naukowymi dowodami, wiedzą podręcznikową jak również, a może przede wszystkim, własnym życiowym doświadczeniem.\nWielki dar. Niezwykła kobieta. Wspaniała nauczycielka.\nGdyby słowa „gorąco polecam” nie kojarzyły mi się tak z tymi wszystkimi kiepskimi akcjami marketingowymi to napisałabym je tutaj teraz wielkimi literami ;)))\nJelenia Góra, 03.04.2008\n„Nasza współpraca układa się doskonale. Pani Joasia jest wspaniałą, przesympatyczną osobą, jedyną, której mogę wszystko powiedzieć. Jest mi bardzo bliska – jest dla mnie jak powierniczka, przyjaciółka. Wiem, że Pani Joasia mnie wysłucha, zrozumie, doradzi. Dzięki jej pomocy dostrzegam w moim życiu sens i piękno, które mnie otacza. Naprawdę, nie mogę się doczekać naszych spotkań!\nJeleniogórzanka, lat 54\n„Pani Joanna Stelmach jest moim psychoterapeutą już ponad 1,5 roku. Wykonuje swoje zadania bardzo obowiązkowo i solidnie. W czasie terapii wykazała się ogromnym doświadczeniem w dziedzinie psychologii i głęboką wiedzą na temat mojego problemu. Dzięki jej osobistemu zaangażowaniu oraz sposobowi, w jaki motywowała mnie do wytężonej pracy zauważam duże zmiany w moim zachowaniu.\nPani Joanna jest osobą bardzo ambitną, ciągle podnoszącą swoje kwalifikacje, które wykorzystuje zarówno w czasie swojej pracy w MOPS-ie jak na indywidualnych spotkaniach.\nBardzo się cieszę, że mogę nadal współpracować z Panią Joanną.\nZ pełną odpowiedzialnością polecam Panią Joannę wszystkim zainteresowanym pracą nad własną osobą. Jestem przekonana, że jest osobą, która sprosta wielu zadaniom i spełni oczekiwania najbardziej wymagających klientów.”\nJelenia Góra, 15.03.2008 r.\n„Pani Joanna Stelmach, psycholog, była zatrudniona w Centrum Edukacji i Pracy Młodzieży w Jeleniej Górze, w okresie VI-IX/2006, przy realizacji projektu „Twoja wiedza – Twój sukces” edycja 2006 „NAUKA – WIEDZA – PRACA”. Obowiązkami pani Joanny Stelmach było udzielanie indywidualnych konsultacji psychologicznych oraz przeprowadzanie zajęć grupowych z młodzieżą w wieku 18-24 lat – warsztatów integracyjnych (z elementami technik komunikacji, negocjacji, asertywności i twórczego rozwiązywania problemów), a także dotyczących przeciwdziałania agresji i profilaktyki uzależnień.\nPani Stelmach wykonywała swoją pracę z pełnym zaangażowaniem. Szybko nawiązała dobry kontakt z młodzieżą i współpracownikami. Prowadzone przez nią treningi uzyskały bardzo dobre opinie u uczestników warsztatów – ocenili je jako bardzo interesujące, znaczenie poszerzające ich wiedzę i umiejętności. Wysoko ocenili program i metodykę zajęć, m.in. wyraĽne określenie celów treningów, logiczne ułożenie programu i jego realizację. Osobę prowadzącą postrzegali jako dobrze przygotowaną merytorycznie, zrozumiale przekazującą wiedzę, umiejętnie kontrolującą zachowania uczestników, a jednocześnie ciepłą, otwartą, pogodnie usposobioną. (…)\nReasumując – pani Joanna Stelmach dała się poznać jako psycholog znakomicie nawiązujący pozytywne relacje z młodzieżą, umiejący przekazać im treści w atrakcyjny, zajmujący i rozwijający sposób; jako trener tworzący atmosferę sprzyjającą otwartości, życzliwości i współpracy w grupie.”\nDyrektor Centrum Edukacji i Pracy Młodzieży OHP w Jeleniej Górze\nJelenia Góra, dnia 03.10.2006 r.\n„(…) Pani Joanna Stelmach była zatrudniona w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Jeleniej Górze w Dziale Opieki nad Rodziną i Dzieckiem na stanowisku pracownika socjalnego ds. rodzin zastępczych, od 01.10.2001 r. do 31.05.2006 r.\nJednocześnie pani Joanna Stelmach była zatrudniona na umowę zlecenie w Dziale Profilaktyki Uzależnień przy Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Jeleniej Górze na stanowisku psychologa od dnia 08.11.2002 r. do 31.12.2005 r. W tym czasie prowadziła grupę samopomocy dla kobiet doświadczających przemocy w rodzinie, a także udzielała indywidualnych konsultacji osobom potrzebującym pomocy psychologicznej, m.in. ofiarom przemocy domowej i rodzicom szukającym wsparcia w procesie wychowywania dzieci. (…)\nKlientów traktowała z dużym szacunkiem; profesjonalnie i zarazem empatycznie reagowała na zgłaszane przez nich problemy, chętnie służąc swoją wiedzą psychologiczną. Klienci doceniali klimat bezpieczeństwa i zaufania, jaki stwarzała oraz umiejętność nawiązywania serdecznych i bezpośrednich relacji zarówno z osobami dorosłymi (rodzinami zastępczymi) jak i ich wychowankami.\nJest osobą ciągle podnoszącą swoje kwalifikacje. W czasie pracy w Ośrodku wzięła udział w licznych szkoleniach i konferencjach. Jest autorką projektu „Razem przeciwko przemocy”, wdrożonego do realizacji w latach 2002-2003, a także ulotki dotyczącej przeciwdziałania przemocy w rodzinie, która została rozprowadzona w wielu szkołach i instytucjach Jeleniej Góry. (…)”\nDanuta Tomaszczyk - Żarska\nJelenia Góra, dnia 31.05.2006 r.


Grawerowanie w szkle, drewnie oraz kamieniu - bloger roku\nStart » Produkcja » Inne Usługi » Grawerowanie w szkle, drewnie oraz kamieniu\nW naszym zakładzie wykonujemy znakowanie laserowe elementów ze skóry, drewna czy szkła. Wykonujemy wszelkiego typu puchary i statuetki z grawerunkami, tabliczki informacyjne oraz szereg innych elementów na zlecenie. Wszystkie te akcesoria wyróżniają się estetyką oraz precyzją wykonania. Podejmujemy się realizacji większych nakładów, a także obsługujemy zlecenia jednostkowe. Z naszych usług korzystają liczne, renomowane instytucje oraz zakłady z całego kraju. Znakowanie laserowe może być wykonane w takich materiałach, jak akryle, pianka, guma czy kamień naturalny. Grawerujemy wszelkiego typu napisy, elementy graficzne, fotografie oraz logotypy. Zapewniamy sprawną i szybką obsługę oraz możliwość dostarczenia gotowego produktu bezpośrednio do klienta.


KrajJak powstało 500 plus? Kaczyński: Obliczyłem w pamięci\nKraj: Jak powstało 500 plus? Kaczyński: Obliczyłem w pamięci\nJarosław Kaczyński, prezes PiS / Źródło: Facebook/PiS\nDodano 8 lipca 2019, 07:04 137\n– Pomysł wprowadzenia programu powstał kilka lat temu w Krakowie, w trakcie prywatnej rozmowy. Wtedy obliczyłem w pamięci, że stać nas na 500 plus od drugiego dziecka – mówił Jarosław Kaczyński w rozmowie z TVP Info.\nProgram "rodzina 500 plus" obejmujący wypłatę comiesięcznych świadczeń w wysokości 500 zł na dziecko to jeden z najpopularniejszych projektów uruchomionych przez Prawo i Sprawiedliwość.\nPodczas niedzielnej konwencji w Katowicach prezes PiS opowiedział o tym, jak wpadł na pomysł programu.\n– Pomysł wprowadzenia programu powstał kilka lat temu w Krakowie, w trakcie prywatnej rozmowy. Wtedy obliczyłem w pamięci, że stać nas na 500 plus od drugiego dziecka, nie jesteśmy w stanie zagwarantować, że się uda od pierwszego. Później porządkując finanse publiczne i podtrzymując – mimo złej koniunktury w Europie – przyzwoity poziom wzrostu, zdołaliśmy doprowadzić do takiej sytuacji, że można bez żadnych perturbacji dla finansów publicznych, dla całej gospodarki wprowadzić ten program także od pierwszego dziecka – mówił Kaczyński.\nPolityk podkreślił ponadto, że rząd wsłuchuje się w głosy obywateli i stara się, by z "owoców wzrostu gospodarczego korzystało całe społeczeństwo". – Polska począwszy od 1992 rozwijała się w tempie nie najwolniejszym, chociaż oczywiście mogło być lepiej. Tylko owoce tego rozwoju przypadały pewnej części społeczeństwa. My uruchomiliśmy taki proces, żeby całe społeczeństwo na tym korzystało – oznajmił szef PiS.\nŚwiadczenie wychowawcze w ramach programu "Rodzina 500 plus" przysługuje na wszystkie dzieci do 18. roku życia, bez względu na dochody uzyskiwane w rodzinie.\nOd zeszłego tygodnia wnioski o przyznanie 500 plus można składać przez internet. Z kolei od sierpnia będzie możliwa także droga tradycyjna, papierowa.\nRodzice i opiekunowie, którzy złożą wniosek do września, otrzymają pieniądze z wyrównaniem od lipca. Natomiast ci, którzy zwrócą się o 500 plus np. w październiku, dostaną świadczenie od tego miesiąca i już bez wyrównania.\nKaczyński pochwalił Morawieckiego. Użył oryginalnego porównania\nKaczyński: Nikt nie może spać, nikt nie może dać się uśpić przy...\n500 plus potrzebne! IP 15 lipca 2019, 08:52\nTo wam odpowiadało ? Nie było 500 plus za rządów PO, a deficyt Państwa mimo wszystko rósł.\nCzytaj zanim cenzor usunie IP 12 lipca 2019, 12:36\nw Europie IP 10 lipca 2019, 21:52\nśmieciowe nieoskładkowane to czyj pomysł i tyle lat po wojnie trzeba było dożywiać\nmirmir IP 8 lipca 2019, 20:53\nPytanie czy oblicza w pamięci ile wzrośnie zadłużenie Polski w najbliższych latach?\nJak PiS niszczy Polskę IP 8 lipca 2019, 18:24\nTak naprawde to jest to kopia 400+ z 2011 roku. W 2011 PiS ten pomysł ostro zwalczał. W mediach politycy tej partii powtarzali, że co innego liczy się dla polskich rodzin - spadek bezrobocia i wzrost gospodarczy


Walne Zggromadzenie, a członkostwo.\nAutor Wątek: Walne Zggromadzenie, a członkostwo. (Przeczytany 827 razy)\n« dnia: Marzec 18, 2017, 16:25:02 »\nMam pytanie odnośnie ważności członkostwa.Nabywa się praw do głosowania po uiszczeniu opłat min. składki członkowskiej.i jest ona ważna do końca roku tj. 31.grudnia. Czy członek zarządu nie opłaciwszy wyżej wymienionej składki na nowy rok ma prawo do głosu w uchwalaniu uchwał? pobierania delegacji i pełnienia funkcji? jak również zgłaszania kandydatur na członków zarządu?\nOdp: Walne Zggromadzenie, a członkostwo.\n« Odpowiedź #1 dnia: Marzec 18, 2017, 17:29:34 »\n§ 12 Członkostwo w Związku ustaje wskutek:\n3) nieopłacenia składki rocznej w terminie, jeżeli zarząd koła uzna opóźnienie za nieusprawiedliwione\n« Odpowiedź #2 dnia: Marzec 18, 2017, 20:54:54 »\nTylko dodam, że termin to do 30 kwietnia. A więc pomimo nie opłacenia składki w marcu jesteś członkiem koła i zarządu. Chociaż członkowi zarządu wypadało by opłacić składkę na początku roku.\n« Odpowiedź #3 dnia: Marzec 18, 2017, 21:53:10 »\nTo znaczy że do 30 kwietnia mogę łowić ryby bez opłat będąc członkiem koła? No bo skoro mogę glosować i podejmować decyzję ważne dla koła nie mając opłat, to mija się z celem żebym robił opłaty skoro mogę łowić bez. Chyba że są równi i równiejsi? Rozdział III. paragraf 9 pkt 1 Statutu P.Z.W. Tak czy Nie?\n« Odpowiedź #4 dnia: Marzec 18, 2017, 22:12:40 »\nNie. Opłaty obejmują rok kalendarzowy ale można je dokonywać do 30 kwietnia.Płacąc później niż 1 stycznia skracasz sobie okres łowienia.\n« Odpowiedź #5 dnia: Marzec 18, 2017, 22:21:18 »\nKolego mylisz parę kwestii po pierwsze jak wiesz nasze opłaty składają z dwóch czesci czyli składka członkowska i składka okręgow\npłacąc składkę członkowska jestes członkiem do końca kwietnia następnego roku\npłacą składkę okręgową czyli dostajesz pozwolenie na wędkowanie które jest ważne do 31 grudnia danego roku\na Rozdział III. paragraf 9 pkt 1 Statutu P.Z.W. tyczy się nowo wstępujących\n« Odpowiedź #6 dnia: Marzec 18, 2017, 22:27:03 »\nZobacz sobie Statut rozdział 3 § 14 punkt 8\n« Odpowiedź #7 dnia: Marzec 18, 2017, 22:49:57 »\nTy tym członkostwem wiąże się też jeszcze jedna bardzo istotna dla wielu sprawa. Teoretycznie jest się członkiem z pełnymi prawami do końca kwietnia roku następnego. Wynika z tego że nie wykupując jeszcze składek na dany rok mogę do końca kwietnia kupować sobie zezwolenia okresowe na jakieś wody (np. w innym okręgu) jako zrzeszony płacąc mniej niż niezrzeszony?\n« Odpowiedź #8 dnia: Marzec 19, 2017, 14:08:49 »\nZnowu mylenie pojęć. Warto poczytać nawet stary statut. Jeżeli nie opłacisz członkowskiej do końca kwietnia, to przechodzisz formalności jak byś nie był członkiem w ogóle, tzn, płacisz wpisowe.\nStrona wygenerowana w 6.015 sekund z 245 zapytaniami.


Urodził się 1 października 1930 roku w Rakach jako jeden z pięciorga dzieci młynarza Władysława Olzackiego. Do roku 1939 ukończył dwie klasy szkoły powszechnej. Po wojnie kontynuował naukę w Rakach, następnie w Drążdżewie. Przebywał tam do roku 1952. Potem pracował w spółdzielczości. Ukończył kurs kandydatów na głównych księgowych w Głuchołazach Zdroju i od roku 1958 aż do emerytury, na którą przeszedł w 1995 roku, pracował jako główny księgowy, najpierw w GS-ie w Krasnosielcu, potem w Szelkowie. Od roku 1972 mieszka na stałe w Makowie Mazowieckim. Za swoją pracę został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Ma syna i trójkę wnuków.\nSołtysem we wsi był szewc Lechman, stary Mazur. Wszyscy mówili na niego Lejman. Razem z sołtysem mieszkała jego córka, której mąż Pawelsky zginął na froncie wschodnim, i dwójka wnuków: Horst i Brunhilda. Lejman pełnił również funkcję przewodniczącego komitetu rodzicielskiego dlatego jako nowy kierownik szkoły byłem jego częstym gościem. Kiedyś wieczorem, już po kieliszku albo i dwóch nachylił się do mnie i powiedział:\n- My chcieli Polski, ale nie takiej.\nUpłynęło ponad 60 lat od czasu zasiedlenia przez Polaków terenów poniemieckich sięgających do Odry i Nysy oraz Prus Wschodnich przyznanych Polsce przez Wielką Trójkę w Poczdamie w roku 1945. Na ziemie zachodnie i północne ruszyły z całej Polski kolumny osadników, a wraz z nimi bandy szabrowników rabujących majątki pozostawione przez uciekających i wysiedlanych Niemców. Zagospodarowanie obszarów uzyskanych w wyniku II wojny stało się dla nowej władzy jednym z najważniejszych zadań. Miało bowiem nie tylko znaczenie ekonomiczne, ale przede wszystkim propagandowe. Oto bowiem po wielu stuleciach wracaliśmy na stare słowiańskie ziemie, Ziemie Odzyskane.\nW listopadzie 1945 roku zostało powołane Ministerstwo Ziem Odzyskanych z Władysławem Gomułką na czele. Głównym zadaniem ministerstwa było zorganizowanie akcji przesiedleńczej, ukrócenie szabrownictwa – także tego uprawianego przez Rosjan – oraz koordynowanie wysiedlania ludności niemieckiej rozpoczętego w styczniu 1946 roku.\nRównież mieszkańcy powiatu makowskiego, który wyjątkowo ucierpiał w wyniku działań wojennych, ruszyli na Ziemie Odzyskane, głównie na północ: Warmię i Mazury. Akcja przesiedleńcza była szeroko propagowana w powiecie, chętnych do wyjazdu nie brakowało. Początkowo ludzie wyjeżdżali na własną rękę. Sami wyszukiwali sobie gospodarstwa i tam się osiedlali. W maju 1945 roku powstał Powiatowy Komitet Przesiedleńczy, którego zadaniem było zaprowadzenie ładu w tych chaotycznych migracjach. Na ziemie północne zostali wysłani zwiadowcy wyszukujący dogodne do zasiedlenia tereny. W tym samym roku zorganizowano pierwszy transport osadników z przewodnikami. Miejscem zbiórki był Krasnosielc – tu zgromadziły się wszystkie rodziny, które zdecydowały się na przesiedlenie. W dalszą drogę osadnicy ruszyli w kolumnie, pożegnał ich wójt gminy Krasnosielc Przybyszewski. Tak zorganizowany wyjazd odbył się tylko raz. Później mieszkańcy wyjeżdżali indywidualnie. Do końca roku 1946 na Ziemie Odzyskane przeniosło się z terenu powiatu makowskiego około szesnastu tysięcy ludzi. Część z nich powróciła na dawne miejsca, nie potrafiąc przystosować się do nowych warunków.\nMieszkałem w Rakach, wsi w powiecie makowskim. Nie byłem osadnikiem. Na Ziemie Odzyskane zagnał mnie głód wiedzy i chęć zdobycia wykształcenia. Gdy skończyła się wojna, miałem niecałe piętnaście lat i ukończone dwie klasy szkoły powszechnej. W czasie wojny uczęszczałem na tajne nauczanie prowadzone przez panią Polcię – Apolonię Bednarowską. Dzięki temu kiedy tylko uruchomiono szkołę w Rakach, w lutym 1945 roku zdałem pomyślnie egzamin do klasy V, do połowy sierpnia tego roku ukończyłem klasę VI. W klasie VII przeniosłem się do szkoły w Drążdżewie, ponieważ uczono tu języka rosyjskiego, a w Rakach wykładano tylko język polski. 11 stycznia 1946 roku byłem już uczniem Gimnazjum Rolniczego w Szczytnie. Powstało ono w styczniu 1946 roku. Nauka trwała trzy lata i kończyła się tzw. małą maturą. Jak podawało ówczesne „Życie Olsztyńskie”, szkoła powstawała z niczego: brak było budynków, mebli, pomocy szkolnych. Miejscowe władze i społeczeństwo odnosiły się z dużą obojętnością do tworzącego się gimnazjum. Mimo tych przeciwności szkoła powstała i rozpoczęła działalność. Informacje o naborze rozesłano do wielu miejscowości, jedno z tych pism dotarło do Krasnosielca. Wójtem był wtedy Szewczak z Drążdżewa, który miał dwóch synów Mirosława i Stanisława uczęszczających do tutejszej szkoły. Wójt postanowił wysłać synów na nauki do Szczytna. Do wyjazdu namówił też Jurka Olzackiego, mnie oraz Jana Walendziaka. W przededniu wyjazdu cały swój dobytek zapakowałem do drewnianej walizki pozostawionej u nas w domu przez któregoś z uciekających Niemców. Matka zawiązała do tobołka pierzynę i poduszkę, gdzieś na dnie spoczywała flaszka wódki, ot tak, na wszelki wypadek.\nWyruszyliśmy 10 stycznia 1946 roku o trzeciej nad ranem wozem na żelaznych kołach zaprzężonym w dwa konie. Powoził stryj Wacław Olzacki, ojciec Jurka. Byliśmy podekscytowani. Dla nas podróż do odległego o blisko 100 kilometrów Szczytna była niczym wyprawa na biegun północny, tak samo długa i uciążliwa. Na szczęście pogoda nam sprzyjała, mróz był niewielki, a drogi przejezdne. Przed południem dotarliśmy do Chorzel, ktoś pokazał nam rów graniczny pomiędzy Polską i byłymi Prusami Wschodnimi. Gdy go minęliśmy, wkroczyliśmy do nowego świata. Brukowana dotychczas droga przeszła w asfalt, drewniane chałupy zniknęły. Domy były murowane, z czerwonej cegły, pokryte dachówką. Powiało obcością. Za Opaleńcem skręciliśmy do wioski Piwnice i zrobiliśmy sobie przerwę w podróży. Zapukaliśmy do pierwszej napotkanej chałupy. Drzwi otworzyła Mazurka, całkiem dobrą polszczyzną zaprosiła nas do środka. Była miła, gościnna, zagotowała wodę, zrobiła gorącą herbatę. Powyciągaliśmy swoje zapasy i pokrzepialiśmy się przed dalszą drogą. Rozmawialiśmy na różne tematy, kiedy jednak zaczęliśmy o polityce i wysiedlaniu ludności pochodzenia niemieckiego, rozżalona kobieta wykrzyknęła:\n– Jesce nam słonecko zaświci.\nZapamiętałem te słowa na całe życie.\nOd Wielbraka można było próbować dostać się do Szczytna koleją, ale Rosjanie rozebrali i wywieźli tory, i kolej nie chodziła. Ruszyliśmy więc dalej furmanką.\nSzczytno, ówczesna ul. Stalina (obecnie Odrodzenia), 1946 r., fot. Henryk Hermanowicz\nNa miejsce dotarliśmy długo po zmroku, odnaleźliśmy ulicę Polną, przy której mieściła się szkoła oraz internat, szybko zakwaterowaliśmy się i zmęczeni poszliśmy spać. Następnego dnia stryj z samego rana ruszył w drogę powrotną, a my udaliśmy się na zwiedzanie szkoły i miasta. Usytuowana była blisko torów kolejowych, naprzeciwko znajdował się tartak i młyn, a dalej stacja PKP. Budynek był dwupiętrowy, murowany, z czerwonej cegły, z ozdobnymi gzymsami. Na parterze mieściły się dwie sale lekcyjne, kuchnia, stołówka i świetlica. Na pierwszym piętrze mieszkał wychowawca pan Krukowski z żoną, a na drugim znajdował się internat: cztery pokoje z czterema lub pięcioma łóżkami. Wszystko jednak było mocno zniszczone.\nDo szkoły należały również: obora, stodoła, kawałek pola, ogród warzywny i sad, a także narzędzia i inwentarz. Było to przecież gimnazjum rolnicze. Wyglądało na to, że na potrzeby edukacyjne zaadoptowane zostało jakieś poniemieckie gospodarstwo, i to niegdyś bardzo zamożne. Na wiosnę podczas kopania zagonów w warzywniaku jedna z łopat stuknęła o coś metalowego. Zamarliśmy ze strachu, bo pomyśleliśmy, że to jakaś zagubiona bomba lub mina. Ostrożnie odgarnęliśmy ziemię i naszym oczom ukazała się wielka metalowa skrzynia. Wyciągnęliśmy ją i otworzyliśmy. Wypełniona była piękną elegancką porcelaną. Zanieśliśmy skarb do wychowawcy i więcej już nie słyszeliśmy o naszym znalezisku.\nW styczniu oprócz chłopców z Raków i Drążdżewa było u nas jeszcze siedmiu innych chłopaków. Przez jakiś czas gimnazjum liczyło więc tylko 12 uczniów i 5 pedagogów, razem z dyrektorem i nauczycielem matematyki Stanisławem Jurewiczem. Dopiero później zaczęli przybywać nowi chłopcy i do końca roku klasa liczyła 22 uczniów. Warunki w budynku były fatalne. Brakowało ogrzewania i bieżącej wody. Mycie niezależnie od pory roku odbywało się pod pompą znajdującą się na środku podwórka. Za potrzebą ganiało się do wygódki za oborą. Całe miasto również robiło nieprzyjemne wrażenie – było zrujnowane, obce i nieprzyjazne. Po kilku dniach pobytu, oderwani od rodzinnych domów, chcieliśmy uciekać. Tyle tylko że nie mieliśmy czym wrócić. Kolej nie działała, komunikacja autobusowa w ogóle nie funkcjonowała. Więc zostaliśmy, niektórzy z nas, tak jak Jurek Olzacki i Jan Walendziak, już na stałe.\nMycie pod pompą, lipiec 1946 r.\nPowoli przystosowywaliśmy się do nowych warunków. Drewno do ogrzewania wyciągaliśmy z tartaku, zrobiliśmy w płocie dziurę i zakradaliśmy się tam co kilka dni. Pewnego dnia zaprzęgliśmy konie do furmanki i objechaliśmy opuszczone poniemieckie biura. Dzięki temu w internackich pokojach pojawiły się solidne drewniane szafy. Czuliśmy się coraz swobodniej. Kiedyś na obiad dostaliśmy całe śledzie, tłuste i smaczne. Objedliśmy ryby i zaczęliśmy rzucać się łbami – to była świetna zabawa. Jednak wychowawca pan Krukowski nie zrozumiał naszego poczucia humoru. Za karę nie dostaliśmy kolacji i musieliśmy siedzieć w świetlicy nad książkami do dziesiątej wieczorem.\nUczniowie gimnazjum z nauczycielami w lipcu 1946 roku. Nauczyciele od lewej: Matuszewski – biolog i nauczyciel przedmiotów zawodowych, Tuszyńska – nauczycielka języka francuskiego, późniejsza dyrektorka gimnazjum, Jurewicz -dyrektor szkoły i Krukowski – humanista.\nKiedy przywrócono komunikację kolejową, wybraliśmy się w odwiedziny do domu. Czasy były ciągle niespokojne, toteż do pociągu doczepiono dwa wagony pełne uzbrojonego wojska. Mieliśmy wysiąść w Jastrzębce, ale pociąg nie zatrzymywał się tam. Umówiliśmy się więc, że w Jastrząbce wyskoczymy w biegu. Tak zrobiliśmy – na szczęście nikomu nic się nie stało. Do domów dotarliśmy na piechotę.\nNauka w gimnazjum przebiegała szybko. W ciągu półtora roku ukończyliśmy trzy klasy. W połowie lipca 1947 roku byliśmy pierwszymi maturzystami na całych Mazurach – zdobyliśmy tak zwaną małą maturę. Świeżo upieczeni maturzyści mogli w tamtych czasach zajmować stanowiska instruktorskie lub kształcić się w liceach zawodowych. Bracia Szewczakowie, Jurek Olzacki i Janek Walendziak wyjechali do Kętrzyna i wstąpili do liceum spółdzielczego. Wahałem się, czy pójść za kolegami, czy zostać na miejscu. Ostatecznie wybrałem dalszą naukę w Państwowym Liceum Pedagogicznym w Szczytnie. Wtedy nasze drogi rozeszły się już na zawsze. Gimnazjum Rolnicze funkcjonowało do lat pięćdziesiątych XX wieku. Później w całym budynku urządzono duże przedszkole, które znajduje się tu do chwili obecnej. Wychowankami tego przedszkola była trójka wnuków Jurka Olzackiego, absolwenta dawnego gimnazjum.\nPaństwowe Liceum Pedagogiczne powstało zaraz po zakończeniu wojny. Kiedy w roku 1947 wstępowałem w jego mury, trafiłem od razu do klasy trzeciej. Liceum mieściło się w dużym budynku nad samym jeziorem, tuż obok zamku. Była to stara przedwojenna szkoła. Na poddaszu znajdowała się piękna aula, w której odbywały się szkolne uroczystości i różne występy. (Kiedyś gościł tu nawet Chór Czejanda*). Oprócz liceum w gmachu mieściło się jeszcze gimnazjum koedukacyjne i czteroklasowa podstawowa szkoła ćwiczeń, w której licealiści odbywali praktyki zawodowe. Dyrektorem liceum i jednocześnie wychowawcą klasy trzeciej był magister Mysłowski. Języka polskiego uczył pan Korkozowicz. W latach siedemdziesiątych spotkałem pana Korkozowicza w Zakopanem, w jadalni ośrodka wczasowego ZNP. Długo wspominaliśmy szkolne lata w Szczytnie. W szkole działała grupa teatralna, dawaliśmy przedstawienia u siebie w auli dla wszystkich mieszkańców miasta. Jeździliśmy z występami do Pasymia, Dźwierzut i po okolicy – starą odkrytą ciężarówką. Występy wszędzie się podobały, pisała nawet o nich lokalna prasa. Tyle że w publikacjach podawano, że zamiast młodzieży licealnej występowała młodzież partyjna. Dyrektor Mysłowski poirytowany takimi manipulacjami zabronił dalszych wyjazdów. Największym naszym osiągnięciem był występ w olsztyńskim Teatrze im. Stanisława Jaracza podczas festiwalu Gody wiosenne. Licealiści ze Szczytna wystawili sztukę ludową „Swaty”.\nPrzez pół roku działało koło fotograficzne prowadzone przez samego Henryka Hermanowicza, jednego z najbardziej znanych polskich fotografów. Miał on swój zakład przy ul. Stalina (obecnie ul. Odrodzenia). Zajęcia odbywały się raz w tygodniu i były podzielone na część teoretyczną i praktyczną. Zdjęcia wykonywaliśmy w plenerze, były to widoki zamku. Fotografie wywoływał Hermanowicz w swoim laboratorium, potem wspólnie omawialiśmy je na zajęciach koła.\nNajwiększym wydarzeniem w życiu szkoły był wyjazd do Wrocławia na wystawę Ziem Odzyskanych w lipcu 1948 roku. To dopiero była wyprawa. Po raz pierwszy wyjeżdżaliśmy tak daleko. Pojechali wszyscy uczniowie i nauczyciele. Szkoła zarezerwowała dla siebie cały wagon kolejowy. Najpierw dojechaliśmy do Olsztyna, dalej z przesiadkami do Wrocławia. Jechaliśmy całą noc. Wrocław przywitał nas stertami gruzów, porozkopywanymi ulicami i sterczącymi ruinami kamienic. Ale miasto tętniło życiem, z okazji wystawy zjechała tu chyba cała Polska. Tak przynajmniej nam się wydawało. Zakwaterowano nas w internacie którejś ze szkół. Warunki były niezłe, jedzenie dobre. Wystawa odbywała się w Hali Ludowej. Na jej zwiedzaniu spędzaliśmy całe dnie. Chodziliśmy też nad Odrę, wypoczywaliśmy, bawiliśmy się. Z całego pobytu we Wrocławiu najlepiej zapamiętałem samą halę i stojącą przed nią iglicę. I rzesze ludzi, wśród których przeważała młodzież tryskająca radością i entuzjazmem, śpiewająca i tańcząca na ulicach. A wystawa jak wystawa. I tak wiedzieliśmy, że nasza mazurska szkoła i my sami byliśmy częścią tego dorobku Ziem Odzyskanych. Pobyt trwał trzy dni, powrót był nie mniej ekscytujący niż sam wyjazd. Najzabawniejszy był postój w Olsztynie. Dworzec kolejowy zrujnowany. W pobliżu stała niewielka budka, w której można było kupić gorącą herbatę w blaszanych kubkach. Z tymi kubkami porozsiadaliśmy się na kamieniach i śmialiśmy się do rozpuku, nawet nie wiadomo z czego. Po prostu byliśmy młodzi i szczęśliwi. Cała wycieczka opłacona była z funduszy szkolnych.\nW maju 1949 roku Państwowe Liceum Pedagogiczne ukończyło pierwszych 26 absolwentów, wśród nich i ja. Jedna osoba nie zdała matury. Komisji maturalnej przewodniczył wizytator Pietkiewicz. Obserwatorami byli: Karol Małłek, dyrektor Uniwersytetu Ludowego w Rudziskach oraz przedstawiciel ludu pracującego Jan Sielski, robotnik fabryki drzewnej.\nMaturzyści Państwowego Liceum Pedagogicznego w Szczytnie w 1949 roku z dyrektorem Mysłowskim.\nW trakcie dwuletniej nauki otrzymywałem stypendium państwowe (w sumie 18,500 zł). W zamian za to zobowiązany byłem do odbycia służby nauczycielskiej na Warmii i Mazurach. Trafiłem do Faryn w gminie Rozogi jako kierownik tutejszej szkoły podstawowej. Miałem wtedy niespełna 19 lat, niektórzy uczniowie najstarszej klasy niemalże dorównywali mi wiekiem. Zanim znalazłem się w Farynach, odbyłem miesięczny staż na półkoloniach w Pasymiu razem z czterema innymi maturzystami. To były wyjątkowo udane wakacje. Pełniłem dodatkowo funkcję zaopatrzeniowca i w tej roli spisywałem się bardzo dobrze, bo jedzenie mieli naprawdę znakomite: mięso, kiełbasę, jajka, warzywa – prawdziwe rarytasy. Raz w tygodniu jeździłem do Szczytna, rozliczałem się z wydatków i pobierałem gotówkę na następny tydzień.\nPo beztroskich wakacjach w Pasymiu Faryny napełniły mnie prawdziwym przerażeniem, podobnie jak niegdyś pierwsze dni na Ziemiach Odzyskanych. Był to daleki, obcy świat zagubiony w środku mazurskich lasów. Nikogo tu nie znałem i zupełnie nie wiedziałem, co mam ze sobą zrobić. W wiosce nie było prądu, nawet jednego telefonu czy radia. Po przyjeździe zostałem pierwszym prenumeratorem gazet. Ale listonosz wcale nie był zadowolony z tego powodu, bo musiał prawie codziennie dowozić gazety rowerem z odległych o sześć kilometrów Rozóg. Nieraz wypomniał mi to. Komunikacja z Farynami była bardzo słaba. Nie kursowały autobusy, jedynie dwa razy dziennie kolejka wąskotorowa. Blisko połowę mieszkańców stanowili Mazurzy, niektórzy z nich byli dawnymi żołnierzami Wermachtu. Wieczorami rozbrzmiewały we wsi niemieckie pieśni. Drugą część stanowili osadnicy, przeważnie Kurpie spod Myszyńca –być może ze względu na stosunkowo łatwy dla nich dojazd, bo przechodząca przez Faryny wąskotorówka kursowała do Myszyńca. W szkole słychać było przedziwną mieszankę językową mazursko-kurpiowską. Ludność mazurska była wyznania ewangelickiego, swój zbór mieli w Rozogach. Polacy na niedzielną mszę udawali się do Pup (Spychowa), gdzie znajdowała się kaplica. Najbliższy kościół parafialny mieścił się w odległym o 20 kilometrów Klonie, ale Kurpie z Faryn śluby brali aż w Myszyńcu. Kaplica w Farynach zbudowana została wiele lat później, na ten cel przerobiono jedną z opuszczonych mazurskich chałup. Dzisiaj jest tu parafia. Na skraju wsi w lesie znajdował się przedwojenny cmentarz ewangelicki. W tamtych czasach Polacy jeszcze nie mieli tutaj swojego cmentarza, bo i pochówków było niewiele. A jeśli się już zdarzył, to osadnicy wywozili zmarłych na rodzinne cmentarze. Mazurzy byli wyjątkowo serdeczni i bardzo przyjaźnie odnosili się do przybyszów. Nie pamiętam, by za mojego pobytu zdarzały się tu zatargi na tle narodowościowym czy religijnym. Jednego razu byłem nawet poproszony na chrzciny do mazurskiego domu. Kiedyś zaczepiła mnie starsza Mazurka, dowiedziała się, że pochodzę z Mazowsza. Mąż jej zginął na froncie koło Pułtuska, więc wypytywała mnie, gdzie się znajduje i jak daleko jest od Faryn. Zdarzało się, że tutejsze dziewczyny wychodziły za mąż za polskich chłopców. Jednak kiedy przyszedł czas wysiedleń, zostawiły polskich mężów i domy, zabrały dzieci i wyjechały do Niemiec.\nStefan Olzacki (w środku) z dwoma autochtonami, Helmutem i Horstem. Faryny 1951 rok\nWiększość autochtonów myślała o tym, by jak najszybciej znaleźć się za Odrą, tu, na własnej ziemi, zaczęli czuć się obco. W roku 1950 razem z sołtysem chodziliśmy po wsi, zbierając podpisy pod Apelem Sztokholmskim nawołującym narody do pokoju. Lechman dokument podpisał, ale większość Mazurów nie chciała. By jednak dobrze wypaść przed władzą, sołtys sam podpisał się za pobratymców, ale powiedział, że za żonę nie podpisze. Dobrze było chodzić z sołtysem po mazurskich domach, bo zawsze czekał tam na nas jakiś poczęstunek. Tacy już byli ci Mazurzy, bardzo gościnni.\nSzkoła w Farynach była stara, poniemiecka. Obok niej stał piękny dom nauczycielski, jednak tuż przed moim przyjazdem budynek ten spłonął. Zamieszkałem w wynajętym przez gminę pokoju. Za kwaterę płaciła gmina, posiłki opłacałem z własnej pensji. Oprócz mnie był jeszcze jeden nauczyciel pan Litwińczuk, starszy pan pochodzący zapewnie gdzieś z Kresów, bo śmiesznie zaciągał. Każdy z nas miał dwie klasy. Ja klasy pierwszą i trzecią, a Litwińczuk drugą i czwartą. Były to klasy łączone. Oprócz tego prowadziliśmy jeszcze kursy wieczorowe – jeden dla analfabetów i drugi repolonizacyjny dla mazurskiej młodzieży pozaszkolnej. Nowa władza przywiązywała dużą wagę do tych szkoleń i dobrze płaciła za ich prowadzenie. Zarobiłem wtedy kilka tysięcy złotych, co było poważną sumą. W roku 1951 przybyła do Faryn nowa nauczycielka pani Wolikowska. Była to prawdziwa światowa dama, żona przedwojennego dyplomaty. Nie wiadomo jakim zrządzeniem losu trafiła do maleńkich Faryn. Lubiła opowiadać o swoim dawnym życiu. Największe wrażenie na mnie zrobiły jej opowieści o podróżach statkiem do dalekich krajów, do których mąż był wysyłany na placówki dyplomatyczne. Pani Wolikowska była niezwykle sumienna i bardzo życzliwa. Raz w miesiącu nauczyciele z całej gminy przyjeżdżali do Rozóg na szkolenia partyjno-polityczne, chociaż większość z nich do partii nie należała. Trzeba było robić notatki, ale mnie się nie chciało. Aż pewnego razu prowadzący zajęcia zarządził kontrolę notatek, no i zrobiło się nieprzyjemnie. Wtedy siedząca za mną pani Wolikowska trąciła mnie w ramię i ukradkiem podsunęła mi zeszyt. Okazało się, że prowadziła dwa, swój i za mnie. To była naprawdę dobra kobieta.\nFaryny żyły z lasu. Już przed wojną było tu duże, dobrze zagospodarowane leśnictwo, a większość mężczyzn ze wsi pracowała w lesie. Po wojnie leśnikami byli sami Polacy. Ludności tubylczej raczej nie dopuszczano do stanowisk, tylko dwóch Mazurów było gajowymi. Inni pracowali jako zwykli robotnicy leśni. Leśnicy ściągali tu z całej Polski. W roku 1950 przybył do Faryn Tadeusz Lubka pochodzący ze Śląska. Szybko zaprzyjaźnił się ze mną i przyjaźń ta trwała aż do śmierci Tadeusza w roku 2001. Wkrótce dołączył do nas Kazik Mazurkiewicz, który mieszkał u starej Mazurki Kalinki. Nikt we wsi nie potrafił przyrządzić tak dobrze dziczyzny jak stara Kalinka. Do dzisiaj wspominam jej smak. Tworzyliśmy razem naprawdę zgraną kompanię. Byliśmy młodzi, energiczni, pełni szalonych pomysłów. Razem jeździliśmy do Świętajna na pochody pierwszomajowe i pikniki. Początkowo spotykaliśmy się na wspólnym czytaniu książek. Czytaliśmy na głos, po kolei, Trylogię, „Pięcioksiąg Sokolego Oka”. Potem zaczęliśmy organizować wieczorki dla wszystkich mieszkańców wsi, na których wystawialiśmy jednoaktówki, skecze i kuplety przez nas układane. O każdym ze wsi potrafiliśmy powiedzieć coś żartobliwego, ale nikt się nie obrażał i wszyscy dobrze się bawili. Wkrótce zaczęto zwać nas hultajską trójką. Na trzech mieliśmy dwa rowery. Jeden rower marki Bałtyk dostał Tadeusz od swojej matki. Przysłała mu go pociągiem aż z Tarnowskich Gór. Drugi skombinował gdzieś Kazik. Ja jeździłem na ramie u Tadeusza. Leśnicy chętnie zapraszali nas na swoje uroczystości rodzinne, bo każde spotkanie ubarwialiśmy śpiewami i opowiadaniem kawałów. W goście przychodzili śmy z butelką wódki i piosenką: „O północy się zjawili jacyś dwaj cywili”. Był też jeden leśniczy Rybicki, do Faryn przybył wraz z rodziną. Przed wojną Rybicki służył w granatowej policji. Po wojnie raczej nie chwalił się tą służbą. Tutaj był szanowanym panem leśniczym i aktywnym członkiem POP. Kiedy przeszłość Rybickiego wyszła na jaw, stracił i pracę i członkostwo w partii. Rybicki miał córkę Marię, wszyscy wołali na nią Maryla. Wpadła w oko Tadeuszowi i wkrótce zostali małżeństwem. Ślub brali w kościele parafialnym w Klonie. Pojechali tam furmankami, dla pary młodej wyszukano jedną bryczkę. Towarzyszył im orszak ślubny złożony z dwunastu druhen i dwunastu drużbów. To był naprawdę piękny widok, kiedy tak w kościele utworzyli szpaler i młoda para przechodziła między nimi. Gdy wracali, w najgęstszym lesie zaczaili się na nich robotnicy leśni. Ścięli wielką sosnę i zatorowali drogę. Weselny orszak musiał zatrzymać się przed przeszkodą, wtedy robotnicy wyskoczyli z ukrycia i obsypali nowożeńców życzeniami. Przyjęcie weselne trwało całą noc. Tadeusz i Maryla pozostali w Farynach już na zawsze. Oboje spoczywają na tutejszym polskim cmentarzu. Dzieci wyprowadziły się do Szczytna.\nW roku 1951 dobiegła końca moja służba nauczycielska na Warmii i Mazurach. Złożyłem podanie do kuratorium warszawskiego o przeniesienie do pracy gdzieś na Mazowsze, bliżej domu. Jednak kurator nie wyraził na to zgody, tam nauczycieli nie brakowało, a tu nikt nie chciał przyjść dobrowolnie. Przepracowałem jeszcze rok w Farynach i zrezygnowałem z pracy w szkolnictwie, przeszedłem do spółdzielczości, podobnie jak mój kuzyn Jurek Olzacki. Wróciłem do rodzinnych Raków, znalazłem pracę księgowego w gminnej spółdzielni, najpierw w Krasnosielcu, potem w Szelkowie. W roku 1972 osiadłem razem z rodziną na stałe w Makowie Mazowieckim. Z całej piątki, która 10 stycznia 1946 roku wyruszała z Drążdżewa na Ziemie Odzyskane pozostali na nich Jerzy Olzacki i Jan Walendziak. Po skończeniu liceum spółdzielczego Jerzy pracował w gminnych spółdzielniach w Morągu i Pasymiu, potem osiadł na stałe w Szczytnie. Mieszka tu do dzisiaj. Również jego dzieci pozostały na Mazurach, w Szczytnie i Pasymiu. Pozakładały swoje rodziny i są drugim pokoleniem polskich osadników. Jan Walendziak już nie żyje. Bracia Szewczakowie pokończyli dodatkowo szkoły wojskowe i powrócili w rodzinne strony. Stanisław nie żyje, a Mirosław mieszka w Drążdżewie. Czasami zaglądałem do Faryn, ale niezbyt często, bo dojazd z Makowa nadal jest niedogodny. W 1992 roku zabrałem tam trójkę swoich wnuków. Oprowadziłem ich po wsi, pokazałem szkołę, w której uczyłem i opowiedziałem im swoją historię. I chociaż nie byłem prawdziwym osadnikiem, to dla nich pozostałem bohaterem – kowbojem, który 60 lat temu razem z innymi zdobywał polski „Dziki Zachód”.


BUDOWNICTWO Czas Brodnicy -\nW Jabłonowie Szkoła Podstawowa w całości przeniesiona zostanie do budynków gimnazjum przy ul. Słonecznej, a tam gdzie teraz jest podstawówka, przy ul. Kościelnej, powstać mają m.in. mieszkania\nSkąd bierze się kałuża\nW Szabdzie pobudowano chodnik, który kończy się w polu. Ma być budowany dalej - do Mszana, ale wpierw gmina musi wykupić grunty od rolników. Potrzebna będzie także naprawa - na tym, który już powstał\nNie chcą remontować stadionu\nWładze miasta rozpisały przetarg na pierwszy etap modernizacji miejskiego stadionu. Nie został rozstrzygnięty, bo nie wpłynęła żadna oferta. Przetarg będzie jeszcze raz rozpisany


Matura z WOS - obywatel i obywatelstwo - powtórka cz.1\nFizyka Na Studia\n11 lutego 2020 10 listopada 2021 matura\t701 Views\nMatura z WOS - obywatel i obywatelstwo\nZaczynamy naszą maturalną powtórkę z wiedzy o społeczeństwie – dziś zajmiemy się tematem, który dotyczy każdego z nas – obywatel i obywatelstwo. Ponadto matura z WOS i zagadnienia dotyczące obywateli to nierozłączna para! Przyjrzyjcie się dokładnie co dla Was mamy!\nObywatel - definicja prawna\nWedług prawnej definicji obywatel to osoba fizyczna przebywająca na terytorium konkretnego państwa związana z nim trwałym węzłem prawnym.\nW Polsce prawa, wolności i obowiązki obywatela Rzeczpospolitej Polskiej reguluję Konstytucja – najważniejszy akt prawny każdego państwa. O zasadach nadawania i utraty polskiego obywatelstwa mówi natomiast ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 o obywatelstwie polskim.\nZazwyczaj obywatelstwo nabywa się pierwotnie – w momencie urodzenia. Dwa podstawowe prawa nabycia obywatelstwa to prawo krwi – niezależnie od miejsca urodzenia dziecko nabywa obywatelstwo rodziców, ale także prawo ziemi, które mówi, iż bez względu na obywatelstwo rodziców, dziecko nabywa obywatelstwo Państwa, w którym przyszło na świat.\nPozostałe sposoby nabycia obywatelstwa określa ustawa, którą wskazałem Wam powyżej.\nNie tylko WOS – zobacz praktyczne wskazówki jak zdać maturę z polskiego!\nPrawa i wolności dzielimy na trzy grupy:\nMówią o nich dokładnie artykuły 38-56 Konstytucji RP, a należą do tej grupy między innymi:\nNietykalność i wolność osobistą\nWszystkie znajdziemy w artykułach 57-63 Konstytucji RP, poniżej przykłady\nPrawo organizowania pokojowych zgromadzeń oraz uczestnictwa w nich\nPrawo do uczestnictwa w referendum, a także prawo wyboru - czyli uczestnictwa w wyborach\nWszystkie wymienione są w artykułach 64-76 Konstytucji RP, a o to przykłady:\nPrawo do własności oraz prawo do dziedziczenia\nPoza prawami i wolnościami Konstytucja nakłada na każdego Obywatela RP również obowiązki:\nKażdy jest obowiązany do dbałości o stan środowiska i ponosi odpowiedzialność za spowodowane przez siebie jego pogorszenie\nPełne brzmienie powyższych artykułów znajdziecie w Konstytucji art. 82-86\nPostawy i cnoty obywatelskie\nPostawy i cnoty obywatelskie to zachowania i wartości, którymi powinni cechować się obywatele, aby tworzyć wspólnie dobre, sprawiedliwe i stabilne państwo. W przeciwieństwie do praw i obowiązków, o których była mowa wyżej, nie są usankcjonowane prawnie – to zbiór społecznie pożądanych postaw – nie ponosimy odpowiedzialności karnej za nie przestrzeganie ich. Oto kilka przykładów:\nWedług definicji jest to celowe łamanie przepisów w imię przekonania, że przepisy te godzą w istotne dla stosującego nieposłuszeństwo wartości. Doskonale jest to wytłumaczone w poniższym materiale.\n← Matura z WOS – Prawo – powtórka cz.2\nTest z geografii dla klasy 5 cz.2 ! →\nTest z angielskiego numer 1\n12 lutego 2020 29 września 2021 matura\nTest z historii dla klasy 5 – Edukacja Domowa\n23 grudnia 2019 21 stycznia 2022 matura


➤ Bosch BSGL32510 - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nBosch BSGL32510 to niewielki i nowoczesny odkurzacz o mocy 2500 W, z elektroniczną regulacją mocy ssania. Odkurzacz wyposażony został w filtr Air Clean HEPA, automatyczny zwijacz przewodu oraz trwały, ergonomiczny uchwyt do przenoszenia.\nCena Bosch BSGL32510\nOPIS Bosch BSGL32510\nBosch BSGL32510 jest wyposażony w rurę teleskopową z przełączalną szczotką rolkową o szerokości powierzchni ssania 260 mm. Na standardowe wyposażenie składają się ssawka do tapicerki oraz ssawka szczelinowa. W celu ułatwienia użytkowania odkurzacz wyposażony został w wskaźnik poziomu zapełnienia worka. Zasięg pracy odkurzacza wynosi 10 metrów.\nInstrukcja obsługi do Bosch BSGL32510\nInstrukcja obsługi do odkurzacza Bosch BSGL32510\nPOWIĄZANE PRODUKTY DO Bosch BSGL32510\nOceń Bosch BSGL32510\nGdzie kupić Bosch BSGL32510? Kup od godnych zaufania dostawców!


Domini - LUX-MEBLE - Internetowy Salon Meblowy\n> Kolekcje>Szynaka Meble>Domini\nDomini Jest 4 produktów.\nKontenerek - składa się z jednej szuflady i jednej wnęki. Wykonanie płyta meblowa foliowana w kolorze uni Kolorystyka: dąb ribbeck/biały\nŁózko Pod materac Domini 11 - Łóżko pod materac 90x200 z oświetleniem i wezgłowiem tapicerowanym w standardzie. Ze względu na komfort i bezpieczeństwo użytkownika zalecamy korzystanie z materaca o wysokości minimum 18cm. Kolorystyka : dąb ribbeck/biały\nRegał wąski Domini 13 - składa się z pięciu wnęki. Kolorystyka : dąb ribbeck/biały\nTablica korkowa Domini 14 - Kolorystyka : dąb ribbeck/biały


Codzienność asystenta w dziale audytu « Praca W Audycie Zewnętrznym « Audyt podatki rachunkowość\n– 19 maja 2015Posted in: Praca w audycie zewnętrznym\nJak wygląda praca asystenta w dziale audytu zewnętrznego?\nW Polsce działa kilka największych firma audytorskich zatrudniających nie tylko biegłych rewidentów, ale także osoby, które dopiero są w trakcie zdawania egzaminów dla kandydatów na biegłych rewidentów. W zależności od posiadanego doświadczenia dostają oni wakaty na stanowiskach asystentów, koordynatorów bądź managerów. Obecnie na Polskim rynku wśród spółek audytorskich dominuje BIG4 – KPMG, PwC, EY oraz Deloitte.\nWracając jednak do meritum, w niniejszym artykule opiszę jak wygląda tradycyjny dzień pracy asystenta w dziale audytu.\nJuż na samym początku mam problem z wyjaśnieniem jak wygląda samo rozpoczęcie dnia pracy. Jest to zależne od tego czy jest to dzień delegacji czy też nie. I tu warto zaznaczyć specyficzną cechę audytu zewnętrznego – dynamiczność i konieczność częstego podróżowania po Polsce w celu wykonywania czynności rewizyjnych w siedzibie klienta. Załóżmy jednak, że jest to zwykły dzień w biurze. Zaraz po przyjściu, oczywiście przed godziną 8:00, jest czas na obowiązkową poranną kawę, ewentualnie szybkie śniadanie. Czasami jednak zdarzało mi się słyszeć już w drzwiach „nawet się nie rozbieraj, zaraz jedziemy„! W audycie plany oraz harmonogramy badań często ulegają dynamicznym zmianom. Powodem są zazwyczaj opóźnienia w terminowym przygotowywaniu sprawozdań finansowych przez Klientów, a także roszady koncepcyjne audytorów.\nCałą resztę dnia pracy asystenci spędzają przed komputerami, tworząc zestawienia, analizy, sprawdzając poprawność dokumentów źródłowych, zastosowanych zasad rachunkowości, działania systemu kontroli wewnętrznej. Niezbędny jest także stały kontakt z pracownikami działu księgowości danego klienta.\nDzień pracy praktycznie nigdy nie zamyka się w 8 godzinach. Uśredniając jest to około 10 godzin dziennie. Niemniej jednak czas pracy rozkłada się niesymetrycznie w ciągu roku. Zdecydowanie więcej nadgodzin występuje w tak zwanym „sezonie audytorskim” trwającym od grudnia do maja. Wakacje zaliczają się do najbardziej spokojnych miesięcy, w których można „lekko” wypocząć. Dlatego też spółki audytorskie, głównie BIG4, prowadzą nabór pracowniczy dopiero około października, przed rozpoczęciem „sezonu”.\nCzym dokładnie zajmuje się asystent?\nAsystentom najczęściej zleca się wykonanie tak zwanych testów kontroli wewnętrznej (zazwyczaj dotyczącej procesu sprzedaży oraz zakupu). Krótko ujmują chodzi o to kto zamówił, na jakiej podstawie, czy jest na to papier, akcept, czy dane są zgodne. Rozpoznanie procesów kontroli wewnętrznej wpływa na zmniejszenie ryzyka w danym obszarze i ograniczenie procedur szczegółowych (wiarygodności). Ponadto mają one na celu zmniejszenie ryzyka defraudacji. Mimo iż testy te nie są skomplikowane, pochłaniają sporo czasu, szczególnie w przypadku problematyczności kompletowania odpowiednich dokumentów. Ponadto do zadań asystenta należą procedury BO, czyli wybrane procedury badania bilansu otwarcia – uzgadnianie sald zamknięcia i otwarcia, prawidłowości zatwierdzania oraz ogłaszania sprawozdań finansowych za rok poprzedni. Często uzgodnieniu BO podlegają także istotne pozycje sprawozdania, jak środki pieniężne, kapitały, środki trwałe. W następnej kolejności trzeba dokonać przeglądu uchwał, a także istotnych umów. Po wykonaniu wszystkich procedur wstępnych, asystentom zostają przydzielone do badania obszary (pozycje) bilansu oraz rachunku wyników – zazwyczaj są to środki pieniężne, kapitały, należności, zobowiązania, przychody oraz koszty. Niemniej jednak wszystko zależy od specyfiki danej spółki oraz problematyki obszaru. Audyt jest dla mnie niezmiernie dynamicznym oraz zaskakującym zawodem, w którym bardzo ciężko odnaleźć chociażby chwilę rutyny i nudy.\nCo lubię, a co mnie denerwuje w pracy asystenta w dziale audytu?\nRozwój! Jest to miejsce pracy, w którym naprawdę można zdobyć ogromną wiedzę oraz doświadczenie. Ponadto nieustanny kontakt z różnymi osobami wymusza kształtowanie się zdolności komunikacyjnych, negocjacyjnych oraz pracy w zespole. Pracując od trzech lat w audycie, mogę śmiało powiedzieć, że nauczyłam się już znacznie więcej niż na samych studiach.\nAudyt jest także wymarzonym zawodem dla osób lubiących ciągłe zmiany, przygodę, wyzwania, czasami dreszczyk emocji. Tak jak już wspomniałam wcześniej, w tym zawodzie nie można się nudzić.\nDrugą stroną medalu pracy w audycie jest ciągły stres oraz wyścig z czasem. Praktycznie nie ma dnia, w którym nie trzeba się z czymś spieszyć. Taka sytuacja jest wynikiem licznych projektów, terminów umownych oraz koniecznością publikacji zweryfikowanych sprawozdań finansowych na GPW. Kolejnym minusem są baaardzo częste wyjazdy służbowe, trwające zazwyczaj około tygodnia. Mam przez to ogromne problemy z planowanie „własnego życia”, z uczęszczaniem na kursy, uprawianiem sportu, nawet z wizytami u lekarza. Harmonogramy wyjazdów ulegają zmianom, asystenci są wymieniani jeden za drugiego. Tak naprawdę nie można być pewnym kiedy i gdzie się pojedzie. Ogromnym minusem jest także praca do późnych godzin nocnych, w sezonie praktycznie codziennie.\nWynagrodzenie asystentów jest bardzo różne, w zależności od „wielkości” pracodawcy. Najwyższe wynagrodzenia oferują firmy z BIG4, w pozostałych zarobki są nieadekwatne do poświęcenia i wykonywanej pracy. Z kolei wadą pracy w BIG4 jest tak zwany syndrom „zaszufladkowania” – czyli przypisania na bardzo długi okres czasu do jednego, konkretnego obszaru. W praktyce oznacza to tyle, że przez około rok czasu asystent bada np. tylko środki pieniężne. Kierując się wyłącznie „wygodą” oraz wydajnością pracy jest to dość dobre rozwiązanie. Narzekają na nie jedynie osoby pragnące rozwoju i zdobywania wiedzy. W mniejszych firmach asystenci badają praktycznie każdy obszar sprawozdania, a także mają możliwość częstszej współpracy z biegłymi rewidentami.\nReasumując – wg mnie praca w audycie jest dla osób szukających bardzo dobrej jakościowo wiedzy i rzetelnej praktyki, miłośników samego zawodu oraz pracoholików.\nCodzienność asystenta w dziale audytu, 8.8 out of 10 based on 9 ratings\nTags: asystent audyt, asystent ds. audytu, biegły rewident, praca a audycie


The Rose chce unieważnienia kontraktów z J&Star Company. Oficjalne oświadczenie agencji | 7POP.pl The Rose chce unieważnienia kontraktów z J&Star Company. Oficjalne oświadczenie agencji | 7POP.pl\n28/02/2020 28/02/2020 - Karolina Fedrau\nKapela podjęła pierwsze kroki prawne ku zerwaniu swoich umów z dotychczasową agencją. Wytwórnia wydała oficjalne oświadczenie w tej sprawie.\nRankiem 28 lutego koreańskie media podały informację na temat wniosku, który The Rose wystosowało w stronę J&Star Company przez kancelarię adwokacką Liwu. Według niego, agencja od czasu debiutu zespołu (w 2017 roku – przyp. red.) zalega z płatnościami za zawodowe aktywności grupy. Kapela zarzuciła także firmie planowanie bardzo napiętych i wypełnionych harmonogramów bez wcześniejszej konsultacji z członkami. Jednym z przytoczonych przykładów takiego działania była organizacja trasy po Stanach Zjednoczonych, podczas której w ciągu 32 dni odbyło się 17 koncertów w 17 różnych miastach.\nZespół próbował także przedyskutować zerwanie kontraktów z wytwórnią, jednak nie dostał od niej żadnej odpowiedzi. Z tego powodu grupa postanowiła wkroczyć na ścieżkę prawną w celu unieważnienia umów. Do czasu rozwiązania sprawy, kapela nie będzie uczestniczyć w żadnych aktywnościach zaplanowanych przez agencję, jak wizyty w programach czy wydanie nowej płyty.\nJ&Star Company odpowiedziało na doniesienia mediów poprzez oficjalne oświadczenie. Przeczytamy w nim, że firma dostała od The Rose wniosek o unieważnienie kontraktów, spowodowany “brakami w płatnościach, nadszarpnięciem zaufania w relacjach oraz naruszeniem warunków umów na wyłączność”. Agencja pisze w nim, że członkowie zespołu byli informowani o wszystkich aktywnościach z wyprzedzeniem i podlegały one dyskusji.\nWytwórnia ma także dowody na to, że The Rose dostawało ustalone wynagrodzenia. Kapela odmawiała także rozmów na temat kontraktów. W oświadczeniu przeproszono fanów za bojkot aktywności grupy. Agencja planuje podjąć kroki prawne ze względu na zniesławienie i pomówienia skierowane w stronę firmy.\nNa oficjalnych kontach członków zespołu na Instagramie pojawiły się koreańskie oraz angielskie wersje oryginalnego artykułu dotyczącego unieważnienia kontraktów: [Woosung][Dojoon][Jaehyeong][Hajoon].\nTagi:J&Star CompanyThe Rose\nPoprzedni artykuł Comeback i światowa trasa koncertowa (G)I-DLE odłożone w czasie\nNastępny artykuł Dreamcatcher pokazuje nową rzeczywistość na “Dystopia: The Tree of Language”


Motofakty.pl Wiadomości Aktualności Informacje Liczba zarejestrowanych samochodów coraz niższa\nData publikacji: 2013-04-11 10:35 Autor: źródło: newseria.pl\n– Bardzo szybko straciliśmy te wzrosty, które jeszcze notowaliśmy na początku roku. Widać wyraźnie, że wyprzedaże straciły już na znaczeniu. Chociaż są w ofercie auta z rocznika 2012, to nie sprzedają się one już tak dobrze, jak sprzedawały się w styczniu czy w lutym – wyjaśnia w rozmowie z Agencją Informacyjną Newseria Wojciech Drzewiecki.\nZ danych Centralnej Ewidencji Pojazdów wynika, że Polacy w marcu zarejestrowali 25 367 samochodów osobowych, czyli o 4 098 sztuk mniej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. W sumie od początku roku zarejestrowano 75 723 auta. Według szefa Samaru spadek związany jest z kończącą się ofertą promocyjną na modele z 2012 roku oraz coraz dotkliwiej odczuwalnym przez klientów kryzysem finansowym. Zdaniem Drzewieckiego to początek długotrwałej tendencji.\n– Aby rynek mógł się odrodzić, potencjalni klienci muszą czuć się pewnie. Bezrobocie nie może rosnąć, zatrudnienie jest tym czynnikiem, który odpowiada między innymi za nasze samopoczucie, jeżeli bezrobocie nie będzie rosło, będą rosły nasze zarobki to chętniej będziemy wydawali pieniądze. Chętniej będziemy się zadłużać. Na razie jednak takich chęci nie widać – twierdzi szef Samaru.\nW marcu najpopularniejszymi modelami były Toyota Auris (797 sprzedanych aut), Ford Focus (796) i Toyota Yaris (771). Do drugiej piątki spadły popularne do tej pory Skoda Fabia i Octavia.\nZdaniem Wojciecha Drzewieckiego Toyota zbudowała bardzo pozytywny wizerunek Aurisa, co umacnia jej pozycję na rynku. Ten model skutecznie zastąpił kultową Toyotę Corollę.\n– Dziś Auris jest modelem już dojrzałym. Pojawiła się nowa wersja, który ma coraz więcej wersji nadwoziowych, co z punktu widzenia klientów ma olbrzymie znaczenie – wyjaśnia szef Instytutu. – Dobre dostosowanie cen i jakości do wymagań klientów powoduje, że zawsze producent zyskuje na listach rankingowych, a nie traci.\nKlienci kupują Toyotę coraz chętniej także dlatego, że ta jako jedyna oferuje technologię napędu hybrydowego w samochodach miejskich w przystępnych cenach. Do niedawna była to technologia osiągalna tylko w klasie premium.\n– Toyota wprowadziła niedawno do oferty model Yaris z napędem hybrydowym, którego cena była zbliżona do wersji z silnikiem wysokoprężnym, to spowodowało, że część klientów zainteresowanych ekologią chętniej spojrzało na model hybrydowy i dlatego też Toyota ten model sprzedała bardzo szybko – twierdzi rozmówca Newserii.\nSprowadzone wciąż najpopularniejsze\nWciąż nie maleje zainteresowanie Polaków samochodami sprowadzanymi zza naszej zachodniej granicy. Według Wojciecha Drzewieckiego do końca roku na naszych drogach pojawi się nawet 650 tys. takich pojazdów.\n– Volkswagen jest tu zdecydowanym królem na liście. Chociaż patrząc na wyniki miesięczne, czasami zdarza się, że preferujemy inne marki. Taką marką jest między innymi Opel, który jak wynika z badań prowadzonych od wielu lat zajmuje pozycję drugą, ale potrafi czasem w wynikach miesięcznych wyjść na pozycję pierwszą – mówi szef Samaru.\nPolski rynek motoryzacyjny kształtowany jest głównie przez obrót wtórny. Według prezesa Instytutu Badań Rynku Motoryzacyjnego Samar ta sytuacja nie zmieni się dopóki rząd nie zdecyduje się na wprowadzenie zmian w przepisach podatkowych.\n– Ponieważ dzisiaj największą grupą są klienci instytucjonalni, więc zmiany, o których myślimy, to są zmiany dotyczące odliczenia podatku VAT – wyjaśnia Drzewiecki. – Te zmiany, które chcielibyśmy wprowadzić nie są do końca zgodne z tym, co zaproponował rząd. Mam nadzieje, że finalnie uzyskamy takie warunki, które przyczynią się do poprawy sytuacji na rynku i do uzyskania wzrostu, bo ten wzrost jest niezwykle istotny.\nTagi: kupno samochodu rynek motoryzacyjny rynek samochodów sprzedaż samochodu\nsprawiedliwy (gość) 2013-04-11 11:09\nToyota nie ma tej jakości co kiedyś, ale jako tako się jeszcze trzyma. Skoda i Vw to najbardziej popularny na rynku syf. Opel dostosował w miarę ceny do Polskiego rynku. Ale trzeba poczekać na rozwój Octavi III i Golfa 7 i wtedy zobaczymy czy Auris sobie na serio z nimi poradzi. Nowy Auris ma tragiczne wnętrze ( nawiewy) i paskudny tył w wersji hatchback. Generalnie teraz nie ma zbyt fajnego wyboru, jeśli chodzi o fajny design. Może jedynie Veloster ma inną bryłę, bardziej innowacyjną, ale Hyundai ma dziwną cenę na to autko. O francuzach nie wspomnę, fakt mają fajny wygląd, ale jakość i obsługa serwisu jest taka sobie.\nalan2 2013-04-22 19:36\nCiekawe jak to faktycznie wygląda, skoro na jednym portalu piszą że liderem jest Ford z Focusem i Fiesta na innych że nadal Skoda, a jeszcze na innych że to VW notuje w Polsce największy wzrost i to on prowadzi szczególnie te modele które posiadają pakiety Cityline


Program zajęć muzyczno-ruchowych w ramach Szkolnego Koła Sportowego\nSzeroko pojęte i propagowane w społeczeństwie hasła fitnessu przyczyniły się do podjęcia próby utworzenia grupy dziewcząt, która zainteresowana ćwiczeniami przy muzyce, będzie podnosić swoją sprawność fizyczną, kształtując jednocześnie estetykę i harmonię ruchów, piękną sylwetkę, poczucie rytmu. Fitness to ogół świadomego i celowego oddziaływania ruchem na zdrowie fizyczne, psychiczne i emocjonalne, a ćwiczenia z muzyką – aerobic – są jego częścią. Atrakcyjność takich zajęć wśród dziewcząt stwarza możliwość zagospodarowania czasu wolnego, ukierunkowania na pożyteczną formę zajęć.\nProgram nauczania piłki koszykowej dla Szkolnego Koła Sportowego\nProgram powstał z myślą o uczniach zainteresowanych podnoszeniem swojej sprawności fizycznej oraz doskonaleniem umiejętności ruchowych z zakresu piłki koszykowej. Zakłada on spójność celów działalności koła z realizacją zadań edukacyjnych i wychowawczych szkoły.\nProgram nauczania wychowania fizycznego w szkole podstawowej\nProgram nauczania wychowania fizycznego dla szkoły podstawowej (II etap edukacyjny klas IV-VI)


https://www.slonecznaakademia.pl. https://www.slonecznaakademia.pl (726)\nhttps://spczarna.pl. https://spczarna.pl (730)\nhttps://spdzietrzkowice.pl. https://spdzietrzkowice.pl (318)\nukład słoneczny zdjecia\nJuż od czasów starożytnych osób fascynował kosmos. W archaicznej Grecji wielu filozofów zajmowało się obserwowaniem ciał niebieskich i ich opisem. Wierzono, że ruchy wielu ciał niebieskich posiadają wpływ na to, co dzieje się na globu. W późniejszych wiekach sprzęt umożliwiający obserwację kosmosu był coraz lepszy. Dzięki temu udało się już w XV wieku odnaleźć układ słoneczny i wstępnie go opisać. Ze stuprocentową pewnością w latach późniejszych nastąpił rozwój edukacji astronomicznej, dzięki czemu aktualnie dysponujemy wszechstronną wiedzą na temat najbliższych Ziemi planet, gwiazd, księżyców i innych ciał niebieskich, z których część spostrzec można wręcz gołym okiem.\nJednoręki bandyta na pieniądze to najbardziej popularna gra w serwisach online. Jednoręki bandyta na pieniądze online, to bowiem wyjątkowo ciekawe aplikacje, posiadające bardzo dobrą grafikę oraz wiele opcji. Rozgrywkę jednoręki bandyta na pieniądze download można porównać z grą w przygodówkę, jeśli tylko wybierzemy wersję video. Czytaj więcej na JohnnyBet.com.\nJesteś wielbicielem rozwiązywania krzyżówek? Świat krzyżówek zaprasza! Krzyżówki online - wszystko identycznie w rzeczywistości. Każda krzyżówka zawiera hasła, wolne pola do wypełnienia oraz pole na rozwiązanie. Przy każdym haśle do zgadnięcia wyświetla się ile ma mieć liter i czy jest ono ułożone poziomo czy pionowo. Istnieje również możliwość skorzystania z podpowiedzi. Rożnicą jest tylko to, że nie potrzebujesz niczego do pisania. Żadnego długopisu ani ołówka. Wystarczą myszka, klawiatura i oczywiście wytrwałość we wpisywaniu kolejnych haseł, aby odkryć rozwiązanie. Krzyżówki na każdy dzień! Rozwiązywanie krzyżówek będzie dla Ciebie przyjemnością.\nArt. 6. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Art. 7. Jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary. TYTUŁ II Osoby DZIAŁ I Osoby fizyczne ROZDZIAŁ I Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych Art. 8. § 1. Każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną. § 2. (skreślony). Art. 9. W razie urodzenia się dziecka domniemywa się, że przyszło ono na świat żywe. Art. 10. § 1. Pełnoletnim jest, kto ukończył lat osiemnaście.


ul. Marcelińska 102/200, 201, 202\nHome/Oferta aptek Medkon/Leki dla seniorów – Leki 75 plus\nLeki dla seniorów – Leki 75 plus2018-11-21T14:21:48+01:00\nW naszych aptekach udzielamy pełnego wsparcia dla seniorów w zakresie programu Leki 75+. Sprawdzimy czy recepta została prawidłowo wystawiona, czy potrzebny lek znajduje się w aktualnym wykazie bezpłatnych leków oraz czy wskazanie do stosowania danego leku uprawnia do otrzymania refundacji.\nCo to jest program Leki 75+?\nDo kogo jest skierowany program 75+?\nJakie leki przysługują w ramach refundacji w programie Leki 75 Plus?\nJak wygląda prawidłowo wystawiona recepta na leki dla seniorów?\nProjekt Leki 75+ to rządowy projekt zapewniający dostęp do bezpłatnych leków osobom starszym, powyżej 75 roku życia. Środki na jego finansowanie pochodzą z budżetu państwa. Odpowiedzialne za jego funkcjonowanie Ministerstwo Zdrowia przekazuje do Narodowego Funduszu Zdrowia kwoty w wysokości zapewniającej bezpłatny dostęp do odpowiednich leków dla pacjenta.\nProgram 75 Plus skierowany jest do osób, które ukończyły 75 rok życia w dniu wystawienia recepty i cierpią na schorzenie, które mieści się w zakresie wskazań objętych refundacją. Osoba taka musi również być uprawniona do otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych.\nW szczególności, podstawą do otrzymania bezpłatnego leku są:\nwiek – ukończony 75 rok życia. Wiek weryfikowany jest w aptece na podstawie numeru PESEL lub daty urodzenia (jeśli pacjent nie posiada numeru PESEL),\nobecność leku w wykazie – lek, na który została wystawiona recepta musi znajdować się w aktualnym wykazie bezpłatnych leków,\nwskazanie objęte refundacją – dany lek, może być wydany jeżeli przypisany został w związku ze wskazaniem objętym programem 75 Plus,\npoprawnie wypełniona recepta – na recepcie w polu “kod uprawnień dodatkowych” znajduje się litera “S”.\nJakie leki przysługują w ramach refundacji?\nW ramach programu 75+ bezpłatnym dostępem objęte są leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyroby medyczne stosowane w leczeniu schorzeń wieku podeszłego.\n[ms_promo_box style=”boxed” border_color=”#fdd200″ border_width=”1″ border_position=”left” background_color=”#f5f5f5″ button_color=”#337ab7″ button_link=”https://www.lekinfo24.pl/indeks/75-plus” button_icon=”fa-chevron-circle-right” button_text=” Indeks leków dla seniorów” button_text_color=”” class=”” id=””]Aktualny indeks leków dla seniorów 75 plus znajduję się tutaj: [/ms_promo_box]\nReceptę na bezpłatne leki w ramach programu 75+ mogą wystawiać:\nlekarz wypisujący receptę dla siebie i rodziny.\nCo zrobić, gdy leki które mogą być wydane w ramach 75+ zalecił lekarz specjalista?\nW takiej sytuacji lekarz specjalista powinien przekazać lekarzowi podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) pisemną informację na temat zdiagnozowanej choroby i zalecanego leczenia. Lekarz POZ może na podstawie przekazanej informacji przepisać leki bezpłatnie. Lekarz specjalista ma w dalszym ciągu możliwość przepisania leków refundowanych na zasadach ogólnych.\nTaka recepta powinna mieć umieszczony symbol “S” w polu “kod uprawnień dodatkowych”. Ten symbol musi zostać wpisany przez osobę wystawiającą receptę dla seniora. Farmaceuta nie ma prawa wpisania ani poprawiania tego kodu na recepcie.\nOdpłatność za leki jest oznaczana w taki sam sposób, jakby lek był przepisany na zasadach ogólnych (na dotychczasowych zasadach). Farmaceuta sprawdza, które z przepisanych leków przysługują pacjentowi bezpłatnie, a następnie wydaje te leki pacjentowi.


O szlakach kajakowych - Aktualności - Gmina Stare Pole\nO szlakach kajakowych\nWśród pasjonatów kajakarstwa panuje opinia, że Pomorskie to najlepsze miejsce do uprawiania turystyki kajakowej w naszym kraju. Pod względem atrakcyjności i długości tych szlaków, jest ono bezkonkurencyjne. Na terenie województwa znajduje się 40 niezwykłych szlaków kajakowych, liczących blisko 1600 kilometrów. Są wśród nich zarówno trasy o leniwym nurcie, idealne na początek przygody z kajakiem, jak i trudne odcinki o charakterze górskim, rekomendowane bardziej doświadczonym wodniakom.\nSamorząd województwa pomorskiego, jako inspirator i koordynator rozwoju turystyki kajakowej, od lat wspiera zagospodarowanie akwenów dla potrzeb kajakarzy. Podejmowane są również działania zmierzające do stworzenia zintegrowanego, sieciowego produktu turystycznego, którego osią są szlaki kajakowe. Dzięki finansowaniu nowych projektów możliwe będzie udostępnienie szlaków wodnych dla kajakarzy i zapewnienie im bezpieczeństwa poprzez rozbudowę i poprawę standardu infrastruktury turystycznej, w szczególności kajakowej, a także udostępnienie kajakarzom dziedzictwa kulturowego i naturalnego w obszarach położonych wzdłuż pomorskich rzek takich jak: Czernica, Biała, Brda, Zbrzyca, Ruda, Chocina, Wielki Kanał Brdy, Młosina, Wda, Granicza, Trzebiocha, Kanał Wdy, Pilica, Wietcisa, Wierzyca, Radunia, Słupia, Kamienica, Wieprza, Studnica, Pokrzywna, Łeba, Kanał Chełst, Liwa, Motława, Opływ Motławy, Martwa Wisła, Szkarpawa, Nogat, Liwa, Tuga, Święta, Łupawa, Bukowina, Reda, Czarna Wda, Piaśnica. Szlaki zostaną kompleksowo oznakowane, powstaną nowe obiekty publicznej infrastruktury turystycznej o znaczeniu regionalnym lub ponadregionalnym (m.in. stanice kajakowe, przystanie, pomosty służące turystyce wodnej, slipy do wodowania kajaków, przenoski). Miejsca te będą wyposażone m.in. w stojaki na kajaki, ławostoły, wiaty, ławki, kosze na śmieci, paleniska, suszarki do kajaków, tablice informacyjno-promocyjne, osłonę przenośnego sanitariatu, stojaki na rowery, czy lampy solarne).\nZałożeniem przedsięwzięcia strategicznego "Pomorskie Szlaki Kajakowe" jest zagospodarowanie ok. 1000 km pomorskich szlaków kajakowych i wyposażenie ich w niezbędną infrastrukturę kajakową, m.in. budowę przenosek przy przeszkodach (jazach, zaporach, elektrowniach wodnych), budowę i rozbudowę przystani kajakowych i pól biwakowych (również infrastruktury socjalnej: wiat, ław, koszy na śmieci, itp.), zapewnienie odpowiedniego dostępu do miejsc etapowych spływów przez umożliwienie wodowania i wyjmowania kajaków (drogi dostępu, miejsca parkingowe, pomosty i urządzone fragmenty brzegów). Przedsięwzięcie obejmuje również opracowanie spójnego systemu oznakowania szlaków, zautomatyzowany system informacji kajakowej oraz działania informacyjno-promocyjne.\nNa 34 szlakach wodnych o łącznej długości ok. 1 tys. km zaplanowano do realizacji 20 projektów, na które składają się blisko 230 zadania. W ramach realizacji przedsięwzięcia oznakowanych zostanie prawie tysiąc kilometrów szlaków kajakowych. Pojawią się od strony wody (znaki informacyjne, np. znak szlaku z kilometrażem mierzonym w górę rzeki oraz znaki ostrzegawcze, np. pływające pale kierunkowe, które wskazują na kierunek odgałęzienia dopływów rzecznych i kanałów) i od strony lądu. Te ostatnie mają wskazywać miejsca węzłowe (etapowe) na szlaku kajakowym, pola biwakowe oraz miejsca wodowania.\nCałkowita wartość realizowanych inwestycji to blisko 58 mln zł. Zostaną one objęte wsparciem ze środków unijnych w ramach Działania 8.4 Wsparcie atrakcyjności walorów dziedzictwa przyrodniczego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020.\nGmina Stare Pole realizuje projekt "Pomorskie Szlaki Kajakowe - Kajakiem przez Żuławy" w partnerstwie z Liderem projektu Gminą Nowy Dwór Gdański, z Miastem Malbork oraz gminami: Stegna, Nowy Staw i Miłoradz. Celem głównym projektu jest zwiększenie atrakcyjności turystycznej Żuław poprzez zagospodarowanie szlaków wodnych i utworzenie szlaków kajakowych wyróżniających obszary cenne przyrodniczo na terenie powiatu nowodworskiego i malborskiego. W ramach projektu powstanie 114,3 km oznakowanych szlaków kajakowych. Wartość całości projektu wynosi 4001803 zł, w tym 3399964,27 zł dofinansowania. W wyniku realizacji inwestycji powstanie 16 przystani kajakowych wyposażonych w elementy małej architektury oraz niezbędne oznakowanie drogowe i wodne.\nWartość przedsięwzięcia Partnera projektu - Gminy Stare Pole wynosi 552494,40 zł, w tym 469306,59 zł dofinansowania z Unii Europejskiej. Gmina Stare Pole realizację swojego zadnia zaplanowała na rok 2018, jednakże zakończenie projektu w całości zaplanowane jest na 2020 rok. Zadaniem Partnera Gminy Stare Pole jest wybudowanie dwóch przystani kajakowych wyposażonych w elementy małej architektury na rzece Nogat w miejscowości Janówka i Ząbrowo.


Ogród na biało - UrbanTraffic\nYou are at:Home→Dom i Wnętrze→Ogród na biało\nBiały ogród – kojarzy się głównie z zimą, kiedy cały świat okrywa śniegowa kołdra. Ale biel to nie tylko kraina lodu, to także wiosna i lato, kiedy kwitną drzewa, krzewy i kwiaty. Biel występująca w naturze jest zachwycająca. Białe róże, rumianek, petunie, stokrotki, konwalie, bez – naturalna biel w różnych odcieniach. Nieco kremowa czasami lub wpadająca w róż. Nieoczywista i piękna. Jak juka karolińska – wielka i biała, prawdziwie królewska.\nNie tylko rośliny mogą malować nasz ogród na biało. Naśladując naturę, wprowadzimy ten kolor w postaci ogrodowych przedmiotów. Bardzo modne stały się ostatnio białe meble ogrodowe. Na przykład technorattanowe wypoczynkowe komplety ogrodowe. Prezentują się one nad wyraz elegancko, wręcz luksusowo. Biel bowiem to kolor wyrafinowany. Kojarzący się z tym, co doskonałe i szlachetne. Dlatego też ekskluzywne meble ogrodowe coraz częściej pojawiają się w białym kolorze.\nNaśladując styl prowansalski i skandynawski\nBiałe meble, także te we wnętrzach, to nie tylko inspiracje naturą, ale także stylem prowansalskim czy skandynawskim. Najważniejsza jest tutaj prostota i zestawienie przedmiotu z jego naturalnym otoczeniem. Białe stoły czy krzesła ogrodowe zachowują tę zgodność. Biel sprawdza się także w kuchniach, w których dominuje swoboda i przyjazny klimat. Białe fronty szafek to propozycja dla kuchennej przestrzeni w luźnym stylu.\nBiałe dodatki w ogrodzie\nMeble ogrodowe w białym kolorze wyznaczą na pewno centrum przestrzeni. Natomiast białe dodatki będą ją efektownie rozświetlały. Białe donice technorattanowe można ustawić dosłownie wszędzie, gdzie mamy ochotę. Intensywnie zielone rośliny zyskają dzięki temu świetną oprawę. A białe lamy w kształcie kul czy sześcianów stworzą nocą romantyczną dekorację, nawiązującą do impresjonistycznych obrazów.\nTags aranżacja ogroduekskluzywne komplety ogrodowewypoczynkowe komplety ogrodowe\nfotel na balkon zadaszenia na tarasy qlime-project.org


Ciotka Kim Dzong Una uciekła do Polski? Uratowała się przed egzekucją - Dziennik.pl\n31 stycznia 2014, 06:09 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nCiotka Kim Dzong Una uciekła do Polski? Uratowała się przed egzekucją / AP / Uncredited\nCiotka Kim Dzong Una w Polsce? Tak twierdzi japoński dziennik "Yomuri". Żona zgładzonego niedawno wpływowego Dzang Song Thaeka miała uciec do Europy przed decyzją o egzekucji całej jej najbliższej rodziny.\nWedług źródeł "Yomuri Simbun" Kim Kyong Hui po egzekucji swego męża wyjechała do Szwajcarii. Stamtąd miała przyjechać do Polski. Ambasadorem Korei Północnej w Warszawie jest bowiem Kim Pyong Il, przyrodni brat byłego przywódcy Korei Północnej Kim Dzong Ila.To także przyrodni brat Kim Kyong Hui.\nIch ojcem był założyciel komunistycznej Korei Kim Ir Sen. Według źródeł gazety Kim Kyong Hui prawdopodobnie dobrowolnie podjęła decyzję o wyjeździe z Północy. Kim Dzong Un zgładził całą rodzinę jej męża, ale ze względu na zbyt bliskie pokrewieństwo, postanowił ocalić ciotkę. Według źródeł dziennika pani Kim cierpi z powodu choroby. Zmaga się też z alkoholizmem.\nciotka Kim Dzong Una Korea Pólnocna Polska ucieczka Kim Dzong-Un ambasada\nPartie tworzą potworów.\nA w Polsce przybrała nowe nazwisko Coś-Tam-Coś-Tam i została gwiazdą parlamentu\nTylko nie dajcie jej prawa jazdy bo następny pijany na ulicach W-wy\nI, TA CIOTKA UKRYWA SIĘ POD NAZWĄ - JULKA PITERA.\nCiotka Kim Dzong Una uciekła do Polski?\nKim Dzong Donk raczej cie przyjmie ciotki Kima Dzong Una ze względu na zbyt bliskie pokrewieństwo.\nz Postury i twarz podobna do pewnego prezesa hmm?\nprzyroda nie znosi próżni i teraz żeby wypełnić puste miejsce po niej do korei uciekną bąki\nW Polsce ciotka Kima będzie miała podobne klimaty. Dostanie 150 euro zasiłku i jakoś przeżyje.\njezeli była w szwajcari to tylko chory obłakanuy ucieknie do boga tszej polski\nz POstury i twarz POdobna do pewnego rezydenta hmm?\nniedługo to i sam Kim Dzong Un tu zwali, jak mu nie wyjdzie u siebie.\nw końcu to u nas jest modelowa demokracja kołchoźników.\nI spotka się z TUSKOWĄ , by uzyskać cenne rady , jak napisać książkę , by ukazać ludzką twarz Kim Dzong Una.\nTa na pewno podzieli się relacją , jak to SŁOŃCE PERU - NAJWIĘKSZY MĘDRZEC W HISTORII ŚWIATA , WIĘKSZY OD WAŁĘSY - UMIŁOWANY WUC TUSKOLANDII płacze oglądając bajki\nMoim zdaniem jesli chce ten Mickey Mouse zaplaci komus z W-wy i PO klopocie.\nuciekła bo w polsce jest konkordat a w korei nie ma uciekł hurra mamy konkordat najwieksza zdobycz pajdokracji czy demokracji\nPani Kim powinna dostać od prezydenta Komorowskiego order Orła Białego, jako zasłużona w walce z totalitarnym systemem.\nAaron Michnik zaś powinien rozkazać swoim podwładnym z GieWu, żeby do najbliższego wydania weekendowego dołączyli 48-stronicową broszurę, poświęconą tej wspaniałej kobiecie...\nZmaga się też z alkoholizmem.\nNo to wśród naszych działaczy politycznych będzie się czuła swojsko. Pytanie tylko czy założą wspólną melinę (tanie wino dla Tuska, coś mocniejszego dla Olka) czy też kółko AA.\nTaaaaak, i teraz sprzedaje ogorki w Biedronce...\nKIM DZONG UN na Prezydenta Polski !!! To zrobił by od razu porządek w tym POpapranym Kraju.\nJakbym była ciotką takiego potwora, to też bym miała problem z alkoholizmem! Armia Cezarów tak sie zachowywała w starożytności. Chodziło o najwyższą władzę a nie zemstę a brak potomków poprzedniego władcy bardzo w tym pomagał następcom!\nJaki tam reżim,jeżeli można tam WYJECHAĆ.\nA kasę w kartonach przywiozła sla służb?\nKim na zamówienie służb przysłał ciotkę z kasą niezaznaczoną w kartonach bo służby będą zakładać u nas teraz obozy północno koreańskie dla uchodźców i nie tylko. A nasze rządowe chłopki roztropki nic nie będą wiedziały.\nTak jak o tym że nasze wojsko jedzie do Afryki powiedział dopiero Holande. O Kiejkutach też nic nie wiedzieli głąby.\nOh ta przekleta Szwajcaria azyl dla wszystkich obrabiaczy panstw im przydalby sie taki Afganistan albo jakis Irak Libia - zaczelaby sie wiosna ludow w Europie\ni teraz ten pitol kim wysadzi nasz polski bajzel w powietrze...\ncos takiego a jak ona sie tutaj dostała.Oj,bedzie wojna z Chinolami ,mamy na karku Ukraińców teraz Chinoli ,powiedzcie gdzie można sie ewakuować.\n..no to PO-czuje się prawie jak u siebie :)\npani Kim cierpi z powodu choroby. Zmaga się też z alkoholizmem.\n..dac jej dozywotnią rentę chorobową...\na moze cos o braciach,,Niemcach".DerDzienniku?\nRocznica ludobójstwa w Borowie\nSiedemdziesiąt lat temu, dokładnie 2 lutego 1944 roku, doszło do największej pacyfikacji ludności cywilnej. Około 1200 osób z Borowa, Szczecyna, Wólki Szczeckiej, Łążku Zaklikowskiego oraz Łążku Chwałowskiego zostało wówczas bestialsko zamordowanych przez Niemców. Jutro odbędą się obchody 70. rocznicy tej zbrodni.\nUroczystości rocznicowe organizowane są od kilkunastu lat. Upamiętniają one cichych bohaterów, których władza komunistyczna próbowała wyrzucić z pamięci rodaków. Mimo prób przemilczania tej zbrodni pamięć o tych dramatycznych wydarzeniach jest wciąż żywa wśród mieszkańców Borowa i okolic. Dlaczego propaganda komunistyczna próbowała wymazać z pamięci tę zbrodnię? Ponieważ Borów i okolice uznawane były za miejsca, gdzie silnie funkcjonowały oddziały Narodowych Sił Zbrojnych.\nW obchodach 70. rocznicy tej zbrodni tradycyjnie wezmą udział mieszkańcy wsi, kombatanci oraz członkowie Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych.