Z igły widły? - Wydawnictwo W drodze\nChrześcijanin i magiczne światy | W drodze 2008, nr 04\nDlaczego Tolkien i C.S. Lewis ma być OK, a Joanne K. Rowling i P. Pullman nie? Co to za histeria z Tinkym Winkym i czemu miasteczko Southpark ma być ble? W czym niby groza Dziewczynki z zapałkami jest lepsza dla dzieci niż cykl o Harrym Potterze?\nZa górami, za lasami, a może nie tak daleko stąd, żyła sobie Pani Bajka. Mieszkała w pięknym zamku o strzelistych filigranowych wieżyczkach, a jej słodki głos przyciągał wędrowców z bliska i daleka. Rady Pani Bajki zawsze były mądre, a gdy czasem przychodził ktoś o niegodziwych zamiarach, potrafiła przemówić do jego serca, tak iż opuszczał ją z czystymi myślami i uczuciami. Czasami reedukacja nie pomagała, wtedy złoczyńca z należną powagą był przykładnie karany. Rodzice i dzieci byli z tego zadowoleni. „To dobrze, że zło jest ukarane. To dobrze, że dobro jest nagradzane. Wiemy, gdzie leży granica, wiemy, co czynić” – komentowali.\nPo pierwsze i najważniejsze – bajka była i będzie najpotężniejszym narzędziem kształtowania postaw u dzieci i dorosłych. Wpływa na to szereg czynników.\nJej bohaterowie są pełni wyrazu i odbiorca łatwo się z nimi utożsamia – są dla niego wzorcem – „takim chciałbym być” (np. szlachetny król) albo kimś podobnym – „czuję to samo” (np. mały pastuszek, którym wszyscy pomiatają). Istnieje kategoria bajek terapeutycznych i psychoedukacyjnych, w których bohaterami są dzieci, dotykają ich problemy podobne do doświadczanych przez odbiorców, a fabuła prowadzi do szczęśliwego zakończenia dzięki nowej sile i umiejętnościom nabytym podczas przygód.\nBajka przemawia przez metaforę, czyli przedstawienie jednego zagadnienia, problemu za pośrednictwem innego. Prawidłowo skonstruowana i podana przenośnia wywołuje odpowiednie myśli, uczucia, postawy, zwraca uwagę na relacje między osobami czy przedmiotami, nie stanowiąc przy tym treści jednoznacznej (wprost), która może być poddana racjonalnemu, logicznemu badaniu. Jest zwykle ciekawsza niż rzeczowy argument, bardziej przyciąga uwagę, przemawia do wyobraźni i porusza uczucia. Ponieważ metafory przekazują swoje znaczenie pośrednio, są odbierane jako znacznie mniej zagrażające i moralizatorskie, niż gdyby te same treści były przekazywane bezpośrednio. Ich potęga kryje się w zdolności do wpływania na postawy i emocje z pominięciem filtra racjonalnego myślenia i mechanizmów obronnych.\nBajki zawsze miały funkcję kształtowania postaw. Przedstawione postacie są wyraziste i spolaryzowane – dobre lub złe. Zło zostaje ukarane, dobro zwycięża, czasem zły dzięki działaniom pozytywnych bohaterów przechodzi na stronę dobra. W dawnych czasach potęga bajek była wykorzystywana intuicyjnie a jej adresatami byli głównie dorośli. Niektóre bajki tracą swe przesłanie wraz z rozwojem cywilizacyjnym. Przykładem takiej zmiany jest choćby Dziewczynka z zapałkami, która pomagała radzić sobie z wysoką umieralnością dzieci. Inne bajki pozostają ponadczasowe – jak Opowieści z Narnii, które przez jasną metaforę dogmatów wiary chrześcijańskiej nadal pozostają świeże i odkrywcze.\nW chwili obecnej psychologia, a zwłaszcza jej odmiany – psychologia społeczna i rozwojowa – dostarczają twórcom bajek cennych wskazówek o tym, jak je konstruować, by przemawiały także do najmłodszych i edukowały ich. W ten sposób bajka stała się potężnym narzędziem edukacji i propagandy.\nRoześmiana jasna twarz Pani Bajki była wsparciem i źródłem otuchy dla wszystkich do dnia, gdy z grzmotem, złowieszczymi błyskami i w chmurze śmierdzącego siarką dymu pojawiła się we wrotach zamku straszliwa, czerwonoczarna postać, która przedstawiła się jako Ekce Gaja. „Witam Panią. Jestem tu z ramienia Ligi przeciw Dyskryminacji. Pani poczynania stanowią zagrożenie dla dobra społecznego. Operuje pani stereotypami, wzmacniając w niewinnych dzieciach postawy homofobiczne, rasistowskie i nazistowskie. Wyrokiem sądu zostaje Pani oficjalnie pozbawiona praw do posiadłości i wykonywania zawodu. Zostanie Pani natychmiast skierowana na reedukację!”. I tak oto Pani Bajka wylądowała w lochu pod własnym zamkiem.\nAfera z Tinkym Winkym jest popisowym przykładem dziennikarstwa, w którym podpuszcza się rozmówcę, by zajął określone stanowisko po to, by go ośmieszyć. Natomiast problem homoseksualnej indoktrynacji za pośrednictwem bajek rzeczywiście istnieje. Polacy jeszcze mają na tyle konserwatywną wizję świata, że próba wprowadzenia „tęczowego elementarza” spotkała się z małym zrozumieniem, jednak w krajach „nowocześniejszych” bajki promujące homoseksualizm są nie tylko polecane, lecz wręcz obowiązkowe.\nDla przykładu – w stanie Massachusetts (USA) obowiązkową lekturą dla ośmiolatków jest bajka Król i Król. Książka opisuje dzieje księcia, który nie jest zainteresowany księżniczkami, lecz zakochuje się w mężczyźnie i biorą ślub. Bogate, piękne ilustracje ukazują np. naciskającą na poślubienie księżniczki matkę księcia jako spasioną wiedźmę, a kandydatki na żony jako brzydule z licznymi defektami. W pewnym momencie książę wchodzi do komnaty, gdzie przebywa brat jednej z kandydatek – piękny, młody mężczyzna. Właśnie zbiera coś z ziemi, zatem jego zgrabna pupa jest kusząco wypięta ku zerkającemu do komnaty księciu. Obrazek podpisany jest „To była miłość od pierwszego wejrzenia”. Tak więc książę natychmiast zakochuje się w wypiętym mężczyźnie i następuje obrzęd zaślubin. Pojawia się też nawrócenie złego charakteru – matki wiedźmy, która na ślubie syna „uroniła łzę lub dwie”. Książeczkę kończy zbliżenie całujących się w usta mężczyzn.\nCzy taka psychoedukacja (zaczynająca się nieraz w przedszkolu) pozostaje bez śladu? Oto sytuacja z lutego 2008: „Ośmioletni transwestyta z Kolorado szykuje się do powrotu w spódnicy do szkoły, do której wcześniej uczęszczał jako chłopiec. Na powitanie szkoła dostosowuje dwie szkolne toalety, tak, by chłopiec mógł w spokoju skorzystać z ubikacji. Nauczyciele zostali pouczeni, że zwracając się do dziecka, mają unikać męskich lub żeńskich form gramatycznych. Przygotowano także ulotki i pogadanki na temat transseksualizmu oraz transwestytyzmu dla pozostałych dzieci, tak by chłopiec nie spotkał się z dyskryminacją. Dave M., ojciec dziewczynki, która będzie chodziła do jednej klasy z transwestytą, uważa, że dzieci w trzeciej klasie nie powinny być zmuszane do radzenia sobie z tego typu problemami. Jego zdaniem, to dziwne, że »szkoła może dyktować, jaki rodzaj ubrania jest lub nie jest stosowny w szkole, a nie ma kontroli nad kimś, kto przebiera się za płeć przeciwną«” 1\nProblemem współczesnych baśni jest fakt, że stoją za nimi sztaby psychologów i artystów, tworzących coś, co ma wciągnąć, zaangażować i zademonstrować oraz spowodować uwewnętrznienie systemu wartości przeciwstawnego wartościom chrześcijańskim. Z drugiej strony mamy oczywiście analogicznie tworzone bajki piękne i nastawione na promocję wartości uniwersalnych (jak moje ulubione: Bob Budowniczy i Przygody Dudusia Wesołka), jednak współczesny rodzic musi zachować dużą czujność wobec tego, co jest proponowane jego dziecku.\nEkce Gaja zajął zamek w imieniu Ligi. A ponieważ akcja aresztowania Pani Bajki odbyła się szybko, sprawnie i po kryjomu, niemal nikt nie zauważył, że za subtelnym makijażem i sukniami właścicielki zamku kryje się ktoś inny (a nawet, że to mężczyzna). Nadal ciągnęły tu rzesze ludzi spragnionych mądrej porady. Ekce Gaja zatrudnił sztab pomocników. A wielu z nich było ekspertami, z powodzeniem wykonującymi zadania Pani Bajki – uczyli dzieci opanowywania złości, dobrych manier itp. Olśniewających zabaw i atrakcji pojawiło się zaś jeszcze więcej, wszyscy więc byli zadowoleni. „Wreszcie nabrało to blasku, wreszcie odbywa się z klasą, łączy się z promocją nowych baśni o północy i dreszczykiem emocji!”, komentowano.\nFenomenem popularności Harrego Pottera zajmowało się tysiące ludzi. Wśród wielu dywagacji moją uwagę przyciągnął jeden artykuł autorstwa psychiatrów dziecięcych i psychologów klinicznych – dr Marie PeetersNey i jej męża dr. Phillipa Neya, zatytułowany Harry Potter – archetyp ocaleńca aborcji 2. Na wstępie autorzy zauważają, że około połowa ludzi urodzonych po latach 70. cierpi na silniejszy lub łagodniejszy syndrom ocaleńca. W wersji cięższej rodzeństwo abortowanych dzieci przeżywa koszmary, w których abortowani bracia i siostry, czasem w postaci robakówpasożytów o ludzkiej twarzy, szukają rewanżu za swą śmierć. W łagodniejszych wersjach ocaleńcy żyją w ciągłym egzystencjalnym lęku wynikającym z świadomego (lub częściej nieuświadomionego) poczucia, że nie mają prawa do istnienia. Że usprawiedliwieniem ich istnienia jest jedynie fakt, iż byli chciani.\nZaburzona jest najbardziej podstawowa z więzi emocjonalnych – więź z matką. Ocaleńcy wyrastają w zwątpieniu co do własnej wartości i z ambiwalentnymi relacjami emocjonalnymi z innymi ludźmi. Rządzi nimi lęk i złość oraz poczucie, że mają prawo istnieć, póki są chciani. Stąd nieustanne kupowanie sobie łask, gdzie niezdolność do prawdziwej miłości przykrywana jest przymilnością, manipulacją, oszustwem. Mają poczucie, że muszą mieć, żeby być – pieniądze, dobry wygląd, władzę itp. Osoby takie często sięgają po okultyzm, by poczuć, że mają jakąś kontrolę nad rzeczywistością. Często też „flirtują ze śmiercią” i poszukują ekstremalnych doświadczeń, by zdobyć poczucie kontroli nad śmiercią. Mając rodziców, którzy pozwolili im żyć, zamiast przyjąć bezwarunkowo, ocaleńcy desperacko pragną być blisko nich, jednak wiedzą, że jest to niebezpieczne. Lęk, złość, bezradność i poczucie zależności powodują wytworzenie takich wzorców komunikacji z rodzicami, które pozwalają na unikanie rozmów o raniącej prawdzie. Zamiast tego konflikty ujawniają się w sposób zaowalowany, a ich życie obfituje w sekrety. Wiedząc, że nie mogą rozmawiać z rodzicami o prawdziwej przyczynie lęku, wyrastają w atmosferze pseudosekretów, alienują się od rodziny, a powiernikiem stają się rówieśnicy o podobnych doświadczeniach.\nWedług państwa Nay geniusz pani Rowling polega na tym, że świadomie lub nieświadomie stworzyła w swych książkach świat, będący doświadczeniem ocaleńców aborcji. Jest to świat, gdzie rodzice są nieobecni, zdominowany przez relacje z rówieśnikami, pomagającymi utrzymać sekrety, gdzie panuje strach przed tym, że można zostać „użytym” przez opiekunów. Świat tajemnic, braku zaufania do dorosłych, nawet takich, którzy wydają się dobrzy. Analogie idą dalej – profesor Quirell i pasożytujący na nim Voldemort (łącznie z motywem picia krwi niewinnego, która pozwala na utrzymanie się przy życiu, choć w straszliwym cierpieniu) są ucieleśnieniem ocaleńczych koszmarów nocnych. Analiza idzie o wiele dalej, jednak nie jest to głównym przedmiotem niniejszego artykułu. Oczywiście uczucia podobne do wyżej opisanych przeżywane są przez wielu innych ludzi (np. dzieci porzucone i pozbawione miłości rodzicielskiej), autorzy zwrócili jednak uwagę na idealne wpasowanie się obrazów prezentowanych przez panią Rowling w koszmary i mechanizmy obronne charakterystyczne dla tej specyficznej grupy ludzi.\nPani Rowling przemawia do patologicznych snów ocaleńców aborcji (…) To świat, w którym ktoś jest wyjątkowy dlatego, że ocalał. Autorka Harry Pottera opisuje z wielką dokładnością świat ocaleńców aborcji. Jednak, w prawdziwie szatański sposób, prowadzi tych złamanych ludzi w spiralę śmierci ku światu, który nie daje życia, lecz śmierć i desperację. Pokazuje im drogę ku iluzji władzy, która jest bez życia i której królem jest szatan.\nJednym z pomocników Ekce Gaja był Ciągutek. Strasznie denerwowało go, że wśród atrakcji Zamku Pani Bajki (jak nazywała się siedziba Ligi Przeciw Dyskryminacji) nadal można znaleźć stare opowieści, które powodowały, że ludzie odchodzili pocieszeni, z pokojem w sercu. Gdy mieli pokój w sercu, nie wracali po kolejne atrakcje, nie nabywali sztucznie perfumowanych porad, które choć lśniące i pokryte lukrem pozostawiały niemożliwą do wypełnienia pustkę i łaknienie: „Jeszcze, jeszcze”. Postanowił zatem stworzyć Antyopowieści. Sprawić, by zewnętrznie wyglądały identycznie jak prawdziwe, lecz prowadziły w otchłań, tam, gdzie można było przejąć nad poszukującymi dobrej rady władzę.\nSprawa Złotego kompasu jest właściwie banalna. Pan Pullman, znany brytyjski promotor ateizmu otwarcie wypowiedział się w wywiadzie dla „The Washington Post”, że jego kluczowym celem jest „podminowanie podstaw” chrześcijańskiej wiary. Pullman jest także honorowym członkiem agresywnie antykatolickiej grupy lobbystów, nazywanej Narodowym Świeckim Stowarzyszeniem (National Secular Society), które zaangażowane jest w kampanię na rzecz pozbawienia osób wierzących prawa do angażowania się w życie publiczne. Jednak otwarte wyrażanie nienawiści do wartości chrześcijańskich nie przynosi dobrych rezultatów. Odbiorcy są czujni, a także hierarchowie kościelni ostrzegają przed tego typu literaturą i filmami. Z drugiej strony motywacja nienawiści jest nie najlepszą muzą i efekty artystyczne są niezbyt atrakcyjne. Postacie takie jak pan Pullman, a także nachalna, pożerająca niebotyczne kwoty promocja jego twórczości, powodują przebudzenie części ludzi, którym do tej pory wydawało się, że żyją w świecie tolerancji, pluralizmu i otwartości na wszelkie światopoglądy. A czy tego przebudzenia potrzeba?\nCytowani już dr Marie PeetersNey i dr Phillip Ney kończą swój artykuł słowami:\nHarry Potter może stać się kultem, sprawiając, że ludzie poczują, że są rozumiani i że rozumieją prawdę, gdy tymczasem odwodzeni będą od źródła Życia i Prawdy. Psychopatologia związana z byciem ocaleńcem aborcji jest prawdziwa. Musi być zrozumiana przez zaangażowanych w ewangelizację. Potrzebujemy ludzi wystarczająco świętych, by zejść do piekła, gdzie żyją ocaleńcy aborcji, i przywieść ich do światła. Głoszenie Jezusa Chrystusa jest dziełem miłości, uzdrowienia i życia. Jest dziełem miłosierdzia.\nDziwne a czasem straszliwe rzeczy zaczęły się dziać w Zamku Pani Bajki, aż pewnego dnia…\nJak się ta bajka skończy? Kto weźmie w niej udział? Czy Pani Bajka zostanie uwolniona z lochów? A może ktoś wygoni Ekce Gaja i jego bandę z zamku, lecz wtedy dookoła powstanie całe miasto oferujące rozmaite atrakcje, tak że prawdziwy Zamek Pani Bajki zostanie ukryty i tylko nieliczni, wytrwali, będą potrafili go znaleźć? Co się stanie, gdy do Bajki zawitają Twoje dzieci?\n1 Informacja opublikowana na fronda.pl\nTagi: Bajka i baśń\nmagister psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, stały współpracownik „Przewodnika Katolickiego”, prezes Fundacji Edukacji Zdrowotnej i Psychoterapii. Autorka książek psychologicznych, głównie o tematyce...


Związek zawodowy anestezjologów protestuje przeciw powołaniu prof. Stępińskiej\nŹródło: BL, ZZA\nRedaktor: Janusz Maciejowski |Data: 24.02.2015\nZwiązkowcy – anestezjolodzy mają za złe Ministerstwu Zdrowia powołanie prof. prof. Janiny Stępińskiej a stanowisko krajowego konsultanta w dziedzinie intensywnej terapii.\nZwiązek Zawodowy Anestezjologów nie wygłasza ani jednej krytycznej uwagi o Pani Profesor, zastrzega jednak, że samo ustanowienie funkcji konsultanta w dziedzinie intensywnej terapii odbyło się wbrew uzgodnieniom ze związkiem.\n-W związku z powyższym zwracamy się do Pana Ministra z zapytaniem, czy ustalenie ze spotkania w dniu 9 maja 2013 r. są nadal obowiązujące oraz czy w związku z powołaniem na stanowisko krajowego konsultanta w dziedzinie intensywnej terapii pani profesor Stępińskiej bez konsultacji ze środowiskiem anestezjologów planowany jest podział specjalizacji anestezjologii i intensywnej terapii na dwie niezależne: anestezjologie oraz intensywną terapię? – czytamy w komunikacie związkowców.


USA ogłosiły nowy pakiet pomocy wojskowej dla Ukrainy – EURACTIV.pl\nAmerykańska haubica M777, źródło: pixabay/Military_Material\nNowy wart 1 mld dolarów pakiet pomocy wojskowej oznacza, że łącznie USA przekażą Ukrainie wsparcie o wartości 5,6 mld dolarów. Jest to już 12 transza amerykańskiej pomocy.\nTym razem obejmie ona m.in. kolejnych 18 haubic M777, jakich dotąd Amerykanie przekazali Ukraińcom 108 takich dział wraz z amunicją. Teraz dołożą jeszcze kilka tysięcy następnych pocisków.\nW nowej transzy amerykańskiej pomocy wojskowej będą także przeciwokrętowe pociski Harpoon, ale nie te dalekiego zasięgu, ale średniego zasięgu. Waszyngton obawia się, że ukraińska armia zacznie ostrzeliwać cele znajdujące się na terenie Rosji, co Moskwa może uznać za casus belli.\nKijów uznał jednak, że pociski średniego zasięgu wystarczą, aby odsunąć zagrożenie rosyjskiej inwazji morskiej od swojego wybrzeża. Amerykanie przekażą także dodatkowe pociski rakietowe do wieloprowadnicowych systemów HIMARS.\nBułgaria nie wyśle Ukrainie ciężkiej broni. Oferuje remontowanie pojazdów wojskowych\nBułgaria oświadczyła, że nie będzie dostarczać Ukrainie broni ciężkiej. Nie udało się bowiem uzyskać dla takiego działania poparcia całej koalicji rządowej.\nHIMARS-y znalazły się w poprzednich transzach amerykańskiej pomocy, ale na Ukrainę trafią dopiero wtedy, gdy zakończy się proces szkolenia ich nowych ukraińskich załóg. Amerykanie mają przeszkolić kilkuset artylerzystów z Ukrainy.\n„Poinformowałem prezydenta Wołodymyra Zełenskiego, że USA dostarczą kolejny miliard dolarów pomocy wojskowej dla Ukrainy, w tym dodatkową artylerię i broń obrony wybrzeża, a także amunicję dla artylerii i zaawansowanych systemów rakietowych, których potrzebują Ukraińcy, by wesprzeć swoje obronne operacje w Donbasie” – powiedział Biden.\nI dodał, że „odwaga, niezłomność i determinacja narodu ukraińskiego nadal inspiruje świat, a USA razem z naszymi sojusznikami i partnerami nie zachwieją się w swoim zobowiązaniu na rzecz Ukraińców, którzy walczą o swoją wolność.”\nObok pomocy wojskowej USA przekażą Ukrainie także kolejny pakiet pomocy humanitarnej o wartości 225 mln dolarów. Obejmie on wodę pitną, leki, żywność oraz urządzenia do zapewnienia schronienia potrzebującym osobom.


GOLEM - Istoty legendarne i mityczne - ZjawiskaParanormalne.pl\nRozpoczęty przez MASTER, 23 Wrzesień 2012\nGolem, (hebr. גולם) – w tradycji żydowskiej istota utworzona z gliny na kształt człowieka, ale pozbawiona duszy rozumiejącej neszama, a zatem również zdolności mowy.Słowo to w Biblii pojawia się tylko raz w Ps 139,16, który to werset tradycja żydowska wkłada w usta Adama. Część tradycji żydowskiej traktuje również Adama przed obdarzeniem go bożym tchnieniem jako golema.\nTworzenie golema przez ludzi wiąże się z powtarzaniem procesu bożej kreacji. Jako że uważano, iż została ona dokonana za pomocą liter alfabetu hebrajskiego, również przez odpowiednie ich układy próbowano ponowić ten akt. Pierwsze przekazy o golemie utworzonym przez człowieka zawiera Talmud. Później na stałe praktyki te związane były z magicznym wykorzystaniem traktatu Sefer Jecira(starożytny żydowski traktat dotyczący stworzenia świata) i odtworzeniem podanej tam struktury boskiej kreacji.\nEleazar z Wormacji, żydowski myśliciel żyjący na przełomie XII i XIII w., zalecał wziąć „dziewiczą ziemię z góry”, ugnieść ją w bieżącej wodzie, a następnie ulepić z niej człekopodobną figurę. Ożywić ją miało specjalne kabalistyczne zaklęcie i włożony do ust Golema pergamin ze słowem Emet (w języku hebrajskim słowo to, אמת, oznacza "prawdę"). Wymazanie pierwszej litery powodowało powstanie słowa met (w języku hebrajskim מת oznacza "śmierć") co odbierało życie istocie\nHistoria praskiego golema jest jedną ze znanych na świecie legend naszej części Europy. Opowiada o stworze z gliny, ożywionym przez rabina Jehudę Loewa ben Becalela za pomocą kabalistycznego zaklęcia pod koniec XVI w. Golem pomagał Żydom przy codziennych zajęciach, a także chronił przed oskarżeniami i atakami. Niestety, pewnego dnia rabin stracił kontrolę nad swym dziełem. Golem wpadł w szał, zaczął atakować ludzi i niszczyć wszystko dookoła. Loew unicestwił go, usuwając z glinianego ciała magiczne zaklęcie. Od tego czasu szczątki stwora leżą ponoć na strychu synagogi Staronowej w Pradze. Według jednej z bardziej współczesnych legend to właśnie tajemnicze gliniane monstrum podczas II wojny światowej przepędziło z synagogi Staronowej plądrujących ją hitlerowskich żołnierzy. Od tego czasu nikt już nie zakłócał spokoju jego szczątkom.\nPolscy Żydzi przechowali historie o golemach i rabinach, m.in. z Grodna, Wilna i Drohiczyna. Te podania docierały także na zachód Europy. Już w 1674 r. Niemcy – Christoph Arnold i Johann Wuelfer pisali, że są w Polsce Żydzi, tacy jak „rabbi Eliasz, zwany Baal-Szem”, obeznani z magicznymi praktykami i zdolni stworzyć na swoje usługi glinianą, człekopodobną istotę. Podobną informację przekazał w swojej „Gazecie dla pustelników” z 1808 r. jeden z braci Grimm – Jacob.\nChoć stolicą magii i okultyzmu w XVI wieku była Praga, Polska też miała się czym pochwalić. Rabini Loew ben Becalel i Eliasz Baal-Szem żyli tu w czasach, gdy z diabłami paktował legendarny Pan Twardowski, rozwijał się talent alchemika Michała Sędziwoja, a na dwór Stefana Batorego zawitał słynny angielski okultysta John Dee. Z pewnością był to klimat bardzo golemotwórczy\nhttp://www.focus.pl/historia/artykuly/z ... kiej-gliny\nNie sądze żeby golemy kiedykolwiek istniały, to bardzo mało prawdopodobne. Dla mnie to tylko mit, który opiewany jest w filmach i grach komputerowych. Ogólnie lubię ich obecność w filmach SF, ale ich istnienie według mnie to jedynie mit, Co do ich pochodzenia żydowskiego, tego nie wiedziałem.\nTeż nie wiedziałem, że wywodzi się z judaizmu. Aż tak bym nie był sceptyczny jak przedmówca w tej kwestii. Możliwe jest wszystko, zależy jak się bardzo w to wierzy...\nJa spotkałem się swego czasu ze wzmianką o golemach w jednym z czytanych przeze mnie kryminałów...co do samego istnienia owych stworów to absolutnie nie negują go, mimo, że takie coś jest ciężkie do wyobrażenia...\nTemat bardzo ciekawy, ale dopóki ktoś nie przełamie strachu i nie sprawdzi strychu synagogi Staronowej w poszukiwaniu słynnych szczątków, to pewnie nie przekonamy się czy golemy rzeczywiście istniały.


Elbląg (łac. Elbinga, Elbingus, niem. Elbing, prus. Elbings, rus. Эльблонг) – miasto na prawach powiatu w województwie warmińsko-mazurskim, siedziba władz powiatu elbląskiego i gminy wiejskiej Elbląg, ale miasto nie wchodzi w ich skład, stanowiąc odrębną jednostkę samorządu terytorialnego. Od 1992 stolica diecezji elbląskiej. Najstarsze miasto w województwie, jedno z najstarszych w Polsce (rok założenia 1237, prawa miejskie 1246). Miasto posiadało prawo do czynnego uczestnictwie w akcie wyboru króla. Także najniżej położone miasto w Polsce. Leży u ujścia rzeki Elbląg do Zalewu Wiślanego. Według danych z 30 czerwca 2012 r. ma 123 977 mieszkańców.Tramwaj (z ang. tramway – linia tramwajowa, tram – tramwaj) – pasażerski lub towarowy pojazd szynowy zaprojektowany do eksploatacji na linii tramwajowej.\nBabica – struga w województwie warmińsko-mazurskim, prawy dopływ rzeki Elbląg, o długości 9,5 km. Źródła na Wysoczyźnie Elbląskiej.\nZintegrowany Program Operacyjny Rozwoju Regionalnego – jeden z siedmiu programów operacyjnych, które służą realizacji Narodowego Planu Rozwoju/Podstaw Wsparcia Wspólnoty na lata 2004–2006. Program ten rozwija cele NPR, określając priorytety, kierunki i wysokość środków przeznaczonych na realizację polityki regionalnej państwa, które będą uruchamiane z udziałem funduszy strukturalnych w pierwszym okresie członkostwa Polski w Unii Europejskiej.


Mieszkaniec gminy Rytwiany groził Prezydentowi RP. Odpowie przed sądem - Tygodnik Nadwiślański\nYou are at:Home»Wiadomości z regionu»Mieszkaniec gminy Rytwiany groził Prezydentowi RP. Odpowie przed sądem\nMieszkaniec gminy Rytwiany groził Prezydentowi RP. Odpowie przed sądem\nBy KR on\t 4 grudnia 2019 Wiadomości z regionu\nW lutym na numer alarmowy 112 zadzwonił mężczyzna, którym, jak się później okazało, był Leszek J., 46-letni mieszkaniec gminy Rytwiany i groził, że pozbawi życia prezydenta Polski obrażając go przy tym niecenzuralnymi słowami. Mężczyźnie grozi 8 lat więzienia.\nPo telefonie o sprawie została zawiadomiona policja, która dzień później zatrzymała 46 latka. Mundurowi przeszukali jego mieszkanie. Na miejscu znaleźli broń palną, a sam zatrzymany był nietrzeźwy.\nDziś w Sądzie Rejonowym w Staszowie rozpoczął się proces w tej sprawie. Oskarżony usłyszał dwa zarzuty: znieważenia prezydenta i kierowania wobec niego gróźb pozbawienia życia oraz nielegalnego posiadania broni. Leszek J. częściowo przyznał się do winy, wyraził skruchę oraz wniósł o łagodny wymiar kary. Prokuratura natomiast domaga się dla niego kary pół roku pozbawienia wolności.\nOkazało się, że wobec oskarżonego toczyła się inna sprawa karna, dlatego sąd zdecydował o wznowieniu przewodu sądowego i pozyskaniu aktualnej karty karnej. Sprawa została odroczona do 23 stycznia 2020 r.\nOskarżonemu grozi kara pozbawienia wolności do 8 lat.\nMichał walczy z rakiem. Pilnie potrzebna pomoc!


Forum PWM • Zobacz temat - Spider Tank - Ghost In the Shell (1st movie)\nprzez Biskup » Wto Lip 28, 2009 6:47 am\nChciałem się podzielić modelem, który ostatnio skończyłem. Postanowiłem go pokazać w tym dziale gdyż koledzy z pancerki pewnie by mnie zlinczowali jakbym to w ich dziale pokazał. Jest to model czołgu kroczącego Spider Tank z mangi Ghost In The Shell (1 film).\nprzez Peter_D » Pią Sie 07, 2009 8:07 am\nbardzo podoba mi się brudzenie i ładnie się komponuje na podstawce, która swoją drogą też jest bardzo ładnie zrobiona\nZ przyjemnością bym widział ten model na swojej stronce: www.galaxykits.com\nByłbym wdzięczny za wstawkę\nprzez dWhite » Pią Sie 07, 2009 10:24 am\nciekawy model Podoba mi się\nRejestracja: Nie Mar 30, 2008 9:11 pm\nprzez Biskup » Pią Sie 07, 2009 10:32 am\nprzez Przemek Przybulewski » Pią Sie 07, 2009 12:25 pm\nJak dla mnie super. Widziałem film kilka razy i nie sądziłem, że są modele z tego filmu. No chyba że to samoróbka, to tym bardziej szacun.\nPodstawka także bardzo fajna. Jak zrobiłeś taką pofalowaną wodę?\nprzez Biskup » Pią Sie 07, 2009 1:26 pm\nAkurat tego czołgu oficjalnie nikt nie robi, ale samoróbka to tez nie jest z serii GITS skończyłem właśnie śmigłowiec Jigabachi a do zrobienia mam jeszcze Jigabachi (inna wersja), Tachikoma, Uchikoma, Armsuite i 2 figurki Motoko. Od podstaw natomiast dłubie czołg HAW 206.\nWoda jest zrobiona z gęstego żelu do robienia wody Vallejo.\nprzez Boozy » Pią Sie 07, 2009 2:12 pm\nCiekawe cacko. Jaka to skala?\nprzez Przemek Przybulewski » Pią Sie 07, 2009 2:19 pm\nDzięki wielkie za wyczerpującą odpowiedz.\nprzez Biskup » Pon Sie 10, 2009 7:23 am\nBoozy skala to jest około 1:48/1:50.\nRah, jeśli masz jakieś inne pytania lub coś chcesz wiedzieć bardziej szczegółowo to pisz.\nP.S. Przepraszam za późna odpowiedz, ale nie mam możliwości zalogować się w domu na forum a obsługa jakoś mało skłonna jest do pomocy.\nprzez Tomek Pawlukowiec » Pon Sie 24, 2009 11:44 am\nO, a ja dopiero teraz tu zaglądam i bardzo mnie to zaciekawiło. GITS jest jednym z moich ulubionych filmów i nie sądziłem (nie szukałem), że są jakieś modele do tego...mógłbyś jakieś szczegóły podać, jaka to firma, gdzie kupione?\nPanią Major też bym sobie chętnie wydłubał\nprzez Biskup » Pon Sie 24, 2009 12:17 pm\nAkurat ten model został przerobiony z gotowego modelu kolekcjonerskiego i wypuszczony w bardzo krótkiej serii (juz niedostępny oryginał). Natomiast można poszperać i znaleźć kilka innych pozycji z filmu/serialu.\nprzez Sebastian Janiszewski » Pon Sie 24, 2009 9:01 pm\nRzadko zaglądam do tego działu i widzę że popełniłem błąd. Wybrałeś sobie mało popularny ale bardzo ciekawy temat. Model prezentuje się niezwykle interesująco. Gratulacje.\nprzez Biskup » Pon Sie 24, 2009 9:29 pm


Dziwnowska Liga Biegowa - I bieg - Dziwnow.net informacje, atrakcje, aktualności\nDziwnow.net » Dziwnowska Liga Biegowa – I bieg\nNajszybciej do mety dobiegł Tomasz Magalski /KB Kamień Pom./ – 36, 26 min., który wyprzedził Mateusza Jaworskiego /Biegająca Kasta Miedziowego Miasta Lubin/ – 38,19 min. i Grzegorza Jamroziaka /KB Kamień Pom./ – 38,34 min. Najszybszą kobietą została Joanna Paczyńska /Goleniów/ – 44,16 min., przed Dorotą Kowalską /KB Kamień Pom./ -44,24 min. i Anną Sidorkiewicz /KB Kamień Pom./ – 47,55 min. W zawodach udział wzięło 23 amatorów\nOpublikowany w SportTagged Dziwnowska Liga Biegowa


im przebywające mogą cieszyć się dobrą muzyką i jedzeniem. Taki dużej wielkości namiot eventowy może być kupowany lub wynajmowany zarówno przez klientów indywidualnych, jak i przez właścicieli różnych firm i przedsiębiorstw. W sze\nDodane: 18-04-2019 12:55\nDuży namiot eventowy wykorzystywany jest do organizowania różnego rodzaju przyjęć. Jest on bardzo dobrze wyposażony co sprawia, że wszystkie osoby w nim przebywające mogą cieszyć się dobrą muzyką i jedzeniem. Taki dużej wielkości namiot eventowy może być kupowany lub wynajmowany zarówno przez klientów indywidualnych, jak i przez właścicieli różnych firm i przedsiębiorstw. W szerokim n\nDobre i złe serwisy komputeroweArtykuł o kuchni polskiejStyl prowansalski w centrum uwagi.Zobacz te 11 ciekawostek o tym jak wynająć meble w prosty sposóbO kuchni i gotowaniuCzy warto dzwonić do mechanika?O samochodowych myjniachElectric services in Great BritainO psychoterapii i psychologachSolution for w smoke from exhaust pipeReklama w internecie to podstawa. Dlaczego?How to find a professional plumber?Jak ogrzać się taniej?Something about plumbingBiałka serwetkowe i inne suplementyKilka słów o odzieży termoaktywnejEkologiczne kosmetyki i środki czystościZakłady poligraficzne, ulotki, naklejki itp.Co to jest pozycjonowanie?Travels goal - Tatra MountainsPomocna dłoń w walce z linoleumSudety mountains - com and visit!Porady odnośnie pakowania sięProblemy godne dobrego prawnikaKażdy samochód kiedyś się psuje - o częściach samochodowychSpawanie wykładzin - to możliweOgólnie o szkodnikachDentysta - poradnik pacjentaKilka faktów jak Położyć KostkęPlumbers - generally


Niewidoczni - Filmy, Aktorzy - vision-film.pl\nOscar za najlepszy scenariusz oryginalny w 2004 roku zdecydowanie należał się filmowi "Niewidoczni". Film mówi o ludziach. Nikt nie wie, że tu są. Żyją bowiem w świecie, którego prawa i zasady ich nie obowiązują, są wyjęci spoza nawiasu praw i przywilejów, są całkowicie zdani na siebie. Mówi o nielegalnych emigrantach, który pracują na czarno, żyją na czarno. Jeden z nich, sprzątacz w podrzędnym hotelu, znajduje w toalecie ludzkie serce. Prawdziwe ludzkie serce. Nie wybucha paniką, ponieważ jest lekarzem i taki widok nie jest dla niego niczym nowym. Pyta się kierownika, jak to możliwe. Ten mówi, by zbyt wieloma sprawami się nie interesował i doradza, by ogólnie trzymał się na uboczu. Jednak prawda zaczyna powoli wychodzić na jaw, okazuje się straszliwa i obnaża prawdę o wszystkich niewidocznych ludziach - nie mogą żyć w takim świecie, muszą coś z tym zrobić. Dzień, w którym znaleźli to serce, okaże się początkiem najgorszego koszmaru, jaki będą kiedykolwiek śnili na jawie. Rozpoczyna się walka o zachowanie życia, a zaraz potem normalnego, przypisanego ludziom, człowieczeństwa.\n"Noc na Ziemi" to pięć różnych historii, osadzonych w różnych częściach naszego globu. To historie rozgrywające się w taksówkach. Każda z opowiadanych tu historii opiera się na tym samym motywie. Nocny kurs taksówką, nuda, nic się nie dzieje. Ale podczas kursu między taksówkarzem oraz klientem wywiązuje się pewna relacja, dialog. Każda z nich mimo tego samego motywu okazuje się oryginalna, nic nie jest tu podobne. Filmy Jima Jarmuscha nacechowane są nietypowym poczuciem humoru, mówi się o nich jako o produkcjach tak zwanych ambitnych. I tu jest problem. Bo jeżeli komuś ten film się nie spodoba, to znaczy, że nie lubi ambitnego kina. A to niekoniecznie prawda. Nawet dobry, ambitny producent może zaliczyć wpadkę w swojej karierze filmowca. I jako taką wpadkę można zaliczyć właśnie tę produkcję. Jest zwyczajnie nudna, nic się nie dzieje, ludzie mówią i mówią, relacje są różne, fakt, ale nic z nich nie wynika. W całym filmie jest tylko kilka pozytywnych akcentów i scen, które zachęcają do powrotu do nich. Między innymi jest to Winona Ryder, której to jest najlepsza rola w życiu.\n"Starsza pani musi zniknąć" to bez wątpienia jedna z najlepszych pozycji w bardzo bogatej filmografii Bena Stillera, charakterystycznego aktora rodem z Nowego Jorku nie kojarzonego raczej z dramatycznymi rolami. Powyższy obraz został nakręcony przed sześcioma laty. za jego wyreżyserowanie odpowiadał Danny DeVito, scenariusz natomiast był dziełem Larry'ego Doyle'a. Obok Stillera na planie zaprezentowali się tacy aktorzy jak między innymi Drew Barrymore, Eileen Essell, James Remar, Harvey Fierstein oraz Robert Wisdom. Jest to opowieść o młodym małżeństwie. Ona pracuje w wydawnictwie, on natomiast jest pisarzem. Pewnego dnia kupują swój wymarzony dom. Wszystko zanosi się na to, iż czeka ich iście sielankowe życie. Szybko się jednak okazuje, iż jest dokładnie odwrotnie, a to, co miało być sielanką, zamienia się w koszmar z prawdziwego zdarzenia. A wszystko za sprawą naprawdę wyjątkowej sąsiadki - niewinnie wyglądającej staruszki, która nie bez powodu życie młodej pary zamienia w istne piekło.\nTagi: wpadka, historia, życie | Katalog podstron\nW tym małym miasteczku, raz w roku odbywa się konkurs. Wygrać można fortunę, ale jeśli się poprzegrywa - to od razu swoje życie. To bowiem Dziki Zachód, a turniej to potyczki rewolwerowców. Nagroda przypadnie tylko temu najszybszemu, temu, który zabije po…\nkoncert muzyki klasycznej Thriller w wydaniu bollywoodzkim. W roku 2004 Amerykanie nakręcili swój słynny dramat Upiór w Operze. Trzy lata później, w roku 2007, Hindusi odpowiedzieli produkcją Om Shanti Om. Głównym wątkiem filmu bollywood jest prawdziwa miłość, która nie umiera wra…


z ojcem Janem Andrzejem Kłoczowskim\n... o New Age\nProszę Ojca czy żyjemy w czasach kiedy bogowie czy bóstwa wygnane kiedyś przez chrześcijaństwo, czy mówiąc metaforycznie, bogowie znowu wychodzą z krzaków?\nChyba tak, z tym że trzeba to sobie powiedzieć, że nie jest to żadna nowość tylko powrót do sytuacji... tylko właśnie, sprzed jakiej sytuacji, do czego powrót? Po pierwsze na pewno skończył się pewien typ myślenia czysto scjentystycznego, materialistycznego i w związku z tym ludzie poszukują pewnych wzorów myślenia religijnego. Choć trzeba powiedzieć, że cały proces sekularyzacji niewątpliwie podkopał świat pojęć, wyobrażeń chrześcijańskich w związku z tym, nie potrafię do końca wyjaśnić dlaczego, bardzo wielu powraca do świata pojęć, wyobrażeń religii, które niechętnie nazwałbym kosmiczną. To znaczy taką, która postrzega rzeczywistość sakralną poprzez pewne znaki wypatrywane przede wszystkim w przyrodzie\nAle dopowiedzmy może kto jest na prawdę winien temu, że wyobraźnia religijna, współczesna tak strasznie zjałowiała? Dlaczego ci bogowie, którzy dzisiaj powracają musieli się ukryć w krzakach?\nNo, oczywiście jest to problem sporu pomiędzy bogami a Bogiem, mówiąc oczywiście o sporze w cudzysłowie, albowiem spór pomiędzy czymś co jest, a czego nie ma jest sporem pozornym. Ale w sensie kulturowym jest on oczywisty. To dotyczy Biblii. Zaczął się od czasu kiedy Abraham wyszedł z gór, z miejsca w którym jego ojciec i dziadowie oddawali pokłon Mardukowi i innym bogom babilońskim i poszedł za głosem Boga Jedynego. Boga który przemawiał w historii, Boga który przemawiał głosem obietnicy, a nie poprzez obraz ukazujący sakralną strukturę świata. I to jest jeden jakiś wielki wzór myślenia, który od początku był w wielkim sporze z myśleniem, nazwę to tak, kosmicznym. Druga sprawa: wielu mówi, że świadomość naukowa urodziła się niewątpliwie z tego łożyska myślenia monoteistycznego. Przeprowadziła radykalne, po Biblii oddzielenie tego co świeckie i tego co sakralne i podporządkowała przyrodę całkowicie wysiłkowi człowieka. Przyroda stała się właściwie materiałem naukowej, technologicznej obróbki, przestała być żywym organizmem, ziemia zaczęła produkować, przestała rodzić.\nAle jeżeli dobrze rozumiem, to wszystko zaczęło się od monoteistycznego Boga i że to On jakby jako pierwszy zdesakralizował kosmos...\nTak. Bardzo wielu teologów zwraca na to uwagę, że proces desakralizacji świata zaczął się wraz z Biblią. Na początku Bóg stworzył Niebo i Ziemię. Bóg był transcendentny, stwarzał i utrzymywał świat, ale nie był światem, nie był częścią świata, jawił się w tajemniczych okolicznościach, w tajemniczych znakach, w tajemniczym słowie, ale zawsze poprzez a nie w świecie. Pierwsze karty Biblii są w dużym stopniu przejawem narastającej świadomości tego, że świat już nie jest pełen bogów, jak to mówili nawet jeszcze Grecy.\nAle to odrodzenie duchowości świadczy o tym, że rozum nie wystarcza, że człowiekowi potrzebna jest tajemnica. Głód tajemnicy.\nProszę pani nie odzierajmy tak rozumu i tajemnicy. Mądry rozum zawsze dochodzi do tajemnicy, tylko głupi rozum jest zadufany w sobie i pewien siebie. Wielcy myśliciele mieli zawsze świadomość pewnej niedookreśloności świata, pewnego mroku, który w nim się kryje. Natomiast czym innym jest rozum, ten wielki rozum - 'nous', jakby powiedzieli Grecy, a co innego jest rozum technologiczny, który uważa, że wszystko materiałem (tutaj uważam, że haidegerowska definicja materializmu jest genialna, mianowicie - materialista to jest człowiek dla którego wszystko jest materiałem). I myślę, że różne prądy, które teraz jakby odkrywamy, w pewnym sensie są sprzeciwem wobec tak rozumianego materializmu i w tym znaczeniu są bardzo ciekawe. Zarówno w sporze z tym wielkim, fundamentalnym myśleniem monoteistycznym, jak i przez to, że są jego sprzymierzeńcami w opozycji do czegoś innego: do właśnie tego rozumienia świata, rzeczywistości, człowieka i wszystkiego co nas otacza, jako po prostu materiału, który możemy dowolnie przekształcać, klonować.\nA za jakim rodzajem duchowości tęskni współczesny człowiek?\nJeżeli istnieje coś takiego jak współczesny człowiek. Bo myślę, ze jednym z paradoksów naszej obecnej sytuacji jest to, że temu określeniu "współczesny człowiek" nie odpowiada jeden dysygnat - nie ma jednego współczesnego człowieka. Tych współczesnych ludzi jest bardzo dużo. To znaczy zawsze ich było bardzo dużo. Więc myślę, że są bardzo różne kierunki i jest to niesłychanie bogate, zróżnicowane, czasami aż przerażająco nadobfite.\nA może ta różnorodność właśnie jest kwintesencją tej tęsknoty?\nByć może. To znaczy, że nie ma człowieka współczesnego, a jeżeli jest to w nim siedzi wielu różnych.\nAle ta różnorodność być może bierze się stąd, że dawniej ludzie byli wyraźnie osadzeni w pewnych tradycjach, w nich zakorzenieni. A dzisiaj wybór duchowy odbywa się na zasadzie takiego wyboru jak w Supermarkecie: właściwie wszystko jest dostępne, również z propozycji duchowych i każdy wybiera to, co mu się podoba, na sposób eklektyczny, synkretyczny, czy jak to nazwiemy...\nTak. Być może, że to co stanowi pewne novum również i duchowe naszego czasu, to że również i duchowość stała się wartością rynkową. W tym sensie, że stała się przedmiotem jakiejś rywalizacji, ale na poziomie bardziej reklamy, atrakcyjności oferty, niż głębokiego doświadczenia. Myślę, że te tendencje stoją w fundamentalnej opozycji w stosunku do wielkiej tradycji duchowej. Dla wszystkich wielkich tradycji duchowych jest charakterystyczne to, co powiedział jeden z mistrzów hinduskich: dla dobycia twoje głębi, idź w głąb twojej tradycji. Tam ją osiągniesz, a nie w ten oto sposób, że będziesz eklektycznie zbierał, jakby, produkty różnych firm, by stworzyć pewien nowy program, na wzór komputerowego, który pozwoli ci osiągnąć stan satysfakcji duchowej.\nA czy to wystawienie religii na stragan jest niebezpieczne, czy to niesie jakieś zagrożenie?\nProszę pani, jest niebezpieczne, jak każde spłycenie. Wszystko można spłycić, zbanalizować, a niebezpieczeństwem, które z tym jest związane po prostu, banalizacja.\nW dzisiejszych czasach wszystkie wybory religijne są równouprawnione, ale czy możemy znaleźć takie kryterium, jakim kierują się ludzie szukając w różnych tradycjach i w różnych religiach czegoś dla siebie: czy szukają prawdy w tych religiach, czy raczej kieruje nimi kryterium użyteczności?\nZamiast ustosunkować się fundamentalnie do tego pytania, odpowiem inaczej. Nie tyle z mojego doświadczenia filozoficznego, co duszpasterskiego. W grupie, z którą współpracowałem się dziewczyna, która w pewnym momencie gdzieś zniknęła. Po pewnym czasie powróciła i oświadczyła, że jest buddystką. Jestem pełen szacunku dla tego typu ludzkich wyborów, ale zapytałem: dlaczego? Przecież Chrystus był dla ciebie postacią ważną, fundamentalną, był drogą, prawdą i życiem, dlaczego dokonałaś tego wyboru?\nOna odpowiedziała tak - "Dlatego, że ja tam znalazłam sens". Myślę, że to była bardzo trafna i bardzo uczciwa odpowiedź Z tym, że równocześnie była to odpowiedź, jakby, charakterystyczna dla stanu umysłowości czy też emocjonalności współczesnej. Odklejenie prawdy od sensu. Nie szuka się prawdy, nie szuka się tego jak jest, pyta się o sens. A więc o moje pojmowanie prawdy, które dawałoby mi dogłębne poczucie mojej własnej sensowności wyboru, działania. Innymi słowy nastąpiła subiektywizacja prawdy i myślę, że opisowo rzecz biorąc, to jest odpowiedź na pana pytanie.\nCzy to znaczy, że punkt ciężkości przenosi się z prawdy, która nas wzywa i której musimy odpowiedzieć, na nasze subiektywne jakieś wewnętrzne odczucie?\nMyślę, że tak. Odsuwa nas to do nieco innego garnka, tak zwanych współczesnych problemów, garnka na którym napisane jest postmodernizm, w którym nie ma prawdy, ale subiektywnie pochwytne sensy...\nAle w potocznym języku współczesności, jak rozumiem, nastąpiło przestawienie, że nie szukam Boga, tylko szukam tak na prawdę siebie.\nSzukamy siebie, ale siebie w jakiejś relacji pogłębienia, głębszego sensu. To oczywiście zawsze ma być mój sens, ten który ja aprobuję, ja jestem kryterium dobra i zła, prawdy i fałszu. I w tym sensie jeżeli znajdę sens dla siebie, to wtedy mówię "tak", to wtedy ja go wybieram.\nA czy to indywidualne poszukiwanie sensu i w indywidualny sposób, tak na prawdę nie podcina więzów kultury, nie podcina jakiejś esencji cywilizacji Bo jeżeli każdy idzie własną drogą, szuka własnego sensu i na swój własny sposób, to jak gdyby przecięte zostają jakieś więzy i możliwości komunikacji?\nPowiedziałbym więcej: to nie tylko więzy kultury w sensie tradycji, ale i kultury w sensie przestrzeni porozumienia międzyludzkiego. W pewnym sensie to, że jest to taka psychologiczno-subiektywna forma solipsyzmu, który w swoim czasie głosili filozofowie. Polega on na tym, że w gruncie rzeczy poznanie to są tylko subiektywne stany poznawcze. Jeżeli każdy żyje w takim mikrokosmosie, to właściwie nie ma języka porozumienia, nie ma języka spotkania, nie ma języka dialogu. I dlatego sądzę, że pierwszy etap tego typu mentalności może być niesłychanie interesujący; jest miły, ciepły, jak mały kotek, który jest zawsze sympatyczny, ale tenże kotek może stać się w pewnym momencie tygrysem.\nCzym grozi ten tygrys?\nA tym, że jeżeli w pewnym momencie nie znajdziemy wspólnego języka, w którym możemy dochodzić przynajmniej do podstawowej i wspólnej nam wizji świata, to bierzemy się za łeb. Ponieważ wtedy konflikty zaczynają górować. Pamiętajmy o tym, że subiektywizm czy emocjonalność to nie jest tylko przywoływanie i odwoływanie się do ciepłych, dobrych, matczynych odczuć, ale również obudzenie we mnie dziedzictwa Kaina. To też emocje, które są bratobójcze, a jeżeli nie ma jakichkolwiek norm, które by pozwoliły okiełznać Kaina we mnie, no to rzeczywiście możemy dojść do dość niebezpiecznych spraw i myślę, że już poniekąd w pewnych momentach dochodzimy.\nKiedy to się zdarza, na przykład?\nObejrzymy sobie codzienne 'Wiadomości'. W Albanii ludzie skaczą sobie raptem do gardeł w niepohamowanym poczuciu nienawiści. Są bardzo prawdziwi, bardzo emocjonalni, bardzo autentyczni i potwornie groźni.\nCzyli wbrew temu, co głosi ta nowa religia, czy nowa era, czy Era Wodnika, że jest to poszukiwanie jedności, to tak na prawdę te poszukiwania mogą doprowadzić do rozbicia, do atomizacji?\nW moim przekonaniu, rzeczywiście tak się dzieje...\nCzyli wbrew założeniom religii zwaną 'new age', czy Erą Wodnika, te indywidualne poszukiwania sensu, prowadzą, nie do jedności, która jest jakby hasłem naczelnym tej religii, tylko do rozbicia?\nMyślę, że trzeba rozróżnić w tej, no może nie religii, to za dużo powiedziane, w tej pewnej tendencji, sferę intencji i sferę ideologii. Intencje niewątpliwie są szlachetne - wszyscy chcemy żyć w świecie, w którym będziemy dla siebie dobrzy, tak samo jak ja chciałbym być całe życie bogaty, młody, piękny, inteligentny itd. Niestety jest biologia, która mi to odbiera, jest ekonomia, która czegoś ode mnie wymaga. Czyli po prostu twarde, realne życie. I w tym momencie pewna tendencja przeobraża się w ideologię i myślę, że w tej sferze Ery Wodnika należałoby wyróżnić sferę spontanicznej emocjonalności, która na pewno jest szczera i szlachetna od sfery ideologii, która buduje pewną wizję, która jest po prostu wizją utopijną. I boję się tak, jak każdej utopii, wymiaru utopijnego myślenia wodnikowego.. Dlatego, że w pewnym momencie ktoś może dojść do wniosku, że oczywiście będziemy szczęśliwi tylko wtedy, gdy będziemy równowrażliwi, równomyślący. Nie ma żadnego wewnętrznego mechanizmu, który by temu kładł tamę.\nA kim są ludzie Ery Wodnika? Kto to jest?\nNie mam adresów i nie będę ich wskazywał.\nAle scharakteryzować, czy opisać ich jakoś można?\nOni znakomicie to sami robią poprzez piosenkę, poprzez poezję, poprzez zachowanie, poprzez działanie.Generalnie rzecz biorąc to są ludzie, którzy tęsknią by wrócić do pierwotnej jedności plemiennej, w której, podobno, byliśmy wszyscy żyjący w zgodzie z sobą, z plemieniem i z bizonami, które wokół nas karmiły się trawą. W ten sposób po prostu wracamy do mitu pierwotnego dzikusa, który głosił śp. Roussou.\nCzy jest jakaś grupa społeczna, która szczególnie jest podatna na tą modę?\nMyślę, ze zawsze ludzie młodzi otwarci na świat, chłonący nowe myśli i idee są na nie otwarci. Tym bardziej, że przywilejem młodości jest zawsze duży margines naiwności, co jest zresztą piękne i urocze. Natomiast sądzę, że zadaniem każdego wychowawcy, niezależnie od przekonań religijnych czy filozoficznych, jest doprowadzać do pewnej dojrzałości. To znaczy do pokazywania pewnych i świateł i cieni, które są w każdym z nas i w każdym naszym myśleniu. I tym, co jest charakterystyczne dla Ery Wodnika jest pewna "wodnistość". To znaczy, że jest to nieskoordynowany nurt, który biegnie poprzez, czy pomimo, gdzieś obok. Wbrew temu co czasami niektórzy sądzą, to nie jest wynik działania określonych, zorganizowanych, a ukrytych sił.\nNie ma spisku!?\nJako ksiądz katolicki bardzo bym chciał żeby tak było, bo przynajmniej bym wiedział gdzie jest adres i kogo można prosić żeby Pan Bóg tam wysłał swoich Aniołów i oczywiście w sposób niesłychanie pełen miłości bliźniego, ale wprowadził porządek. Natomiast to jest znacznie poważniejsze, to jest po prostu od ziemi, od dołu i to jak te dymy, które nas tutaj otaczają...\nW wodnistości Ery Wodnika jest chyba jeden punkt stały, ten ruch opowiada się przeciwko Erze Ryb, która mija. Czym charakteryzuje się ta mijająca Era?\nNie jestem wielkim specjalistą zakresu znakologii i tych wszystkich innych symboli. Natomiast jeżeli rozumiem Ryby mają być przede wszystkim symbolem chrześcijaństwa. Osobiście sadzę, że należy to poszerzyć w ogóle na cały monoteizm i podobno miało się to charakteryzować świadomością posiadania relacji z osobowym bogiem i płynącego z tego poczucia prawdy, która nie jest wynikiem działania rozumu ludzkiego, lecz przyjęciem objawionej prawdy. Także swoistej relacji mistycznej z Bogiem poprzez miłość. Te elementy znajdują wyraz w pewnej strukturze społecznej, takim jakim jest społeczność Izraela, Kościół czy wspólnota wyznawców Muhameda. Podobno te elementy się już zestarzały.\nAle czy w tym buncie przeciw erze Ryb nie chodzi o bunt przeciw pośrednikom, którzy stoją pomiędzy człowiekiem a Bogiem i że właściwie chodzi o bunt przeciw instytucjom, które zdaniem zwolenników Ery Wodnika zawłaszczają sobie tą relację, odbierając ludziom czy wiernym bezpośredni dostęp do Boga?\nParadoks polega na tym, że często te buntownicze ruchy przekształcają się w instytucje i głos buntu staje się kanoniczny, czyli obowiązujący. Każde doświadczenie religijne, niezależnie od tego w jakiej tradycji jest przyjmowane, ma strukturę zapośredniczenia poprzez księgę, słowo, pamięć, tradycję, wspólnotę, jak i ma wymiar mistyczny bezpośredniego kontaktu. Tak jest w każdym doświadczeniu religijnym. Nie ma doświadczenia czysto mistycznego, dlatego, że Boga nigdy nikt nie widział. Bóg musi powiedzieć, musi dać znak żeby człowiek mógł to postrzec i za każdym razem jest to jednak jakieś pośrednictwo.\nAle czy nie stało się tak, że Kościół jakby koegzystując z cywilizacją oświeceniową, racjonalistyczną sam stał się troszkę zarażony jej miazmatami. Czy sam nie przesunął akcentu swojej misji Kościoła, który przechowuje wielki depozyt wiary i tajemnicy, w depozytariusza kodeksów, zimnego stróża praw?\nTakie niebezpieczeństwo oczywiście zawsze grozi i to bynajmniej nie od czasów Oświecenia. Pamiętajmy o tym, że historia Kościoła, czy w ogóle historia wszystkich nurtów religijnych, polega na swoistym pulsowaniu pomiędzy akcentem położonym na wspólnotową stabilność i akcentem położonym na wspólnotową dynamiczność. Jednak to właśnie w Kościele pojawił się na początku ery, którą zwiemy teraz konstantyńską ruch pustelników i ruch franciszkański. Święci są nieustannymi kontestatorami pewnego typu rozumienia Kościoła, broniącymi go przed tym, właśnie zejściem na jedną wyłącznie stronę. Historia każdej tradycji religijnej, w tym i Kościoła, jest dynamiczna, gdy stanie się tylko jednorodna. Życie rodzi się w napięciu, gdy stanie się stabilnością umiera, gdy stanie się czystym dynamizmem rozpływa się.\nWydaje mi się, że Kościół jakoś specjalnie nie ufał mistykom. Miał z nimi kłopoty - oni stawali twarzą w twarz z Bogiem.\nPan Jezus tez miał kłopoty ze swoimi Apostołami. Kłopot jest jakby sposobem życia...\nTeż. Z tym, że proszę zwrócić uwagę na to, że te wszystkie nowe nurty, nie wszystkie były mistyczne. Mistyk jest tylko jedną z postaci religijnych. Daleki jestem od tego żeby sądzić - to jest jedna z tez współczesnych dogmatów - że mistyka to jest to prawdziwe jądro każdej religii. Skorupę można odrzucić i wszystko będzie takie same. Nieprawda. Mistyk jest zawsze mistykiem danej tradycji religijnej. Powiedziałbym, że to napięcie zawsze jest, i jest czymś zdrowym i normalnym. W pana pytaniu odczułem pewien gotowy schemat:. Instytucja-mistyk. To są banały, kanony, które są wydumane i które właściwie nie odpowiadają faktom. Mistycy byli bardzo wiernymi uczestnikami swoich wspólnot religijnych...\nMożemy to nazwać banałem, ale istnieje w naszej cywilizacji niechęć do instytucji, przekonanie, że instytucja jest czymś, co zawsze z natury swojej zafałszowuje prawdę.\nOczywiście, że tak. W tym sensie, że jak pan będzie rozmawiał z jakimkolwiek twórcą, to on powie, że to co namalował jest fałszem jego prawdziwej inspiracji, którą miał w sobie. W tym sensie każde wcielenie jest ograniczeniem, ale tylko to co wcielone istnieje rzeczywiście. Uczestniczymy tutaj w fundamentalnym dramacie. Z tym, że przy wszystkich fascynacjach materialnością itd, my żyjemy w czasach, które są niesłychanie nieprzyjazne ciału, wcieleniu, konkretności. Żyjemy bardzo chętnie w świecie emocjonalnej abstrakcji i to co nas najbardziej boli jest konkretem: wcieleniem, podjęciem życia.\nCo jest osobą?\nCo jest osobą. Ale w związku z tym co jest osobą, ale też instytucją. Instytucja to jest obraz , który znajduje się na płótnie. Duchowa, wielka, wspaniała inspiracja musi zostać namalowana. Były wspaniałe kierunki sztuki konceptualnej, ale nie istnieje religijność konceptualna. Tak, jak człowiek jest wcielony, a czysto konceptualny człowiek to straszy jedynie po książkach.\nAle zostawmy kwestie instytucji, natomiast oddzielmy wiarę od religii. Chrześcijaństwo rozumiane jako wiara wydaje się jednak nie dawać odpowiedzi na potrzeby duchowe współczesności. Sam Ojciec wspomniał tutaj o jednej z podopiecznych, która sensu szukała w religii orientalnej. Dlaczego tak się dzieje? Przecież to nie jest tylko kwestia instytucji, tylko jakiegoś otwarcia się potrzeby duchowe człowieka.\nTak, ale też i jest kwestia otwarcia się człowieka na swoje własne potrzeby duchowe i dotarcia do tego, faktycznie duchowego wymiaru. Jesteśmy ofiarami pewnego złudzenia semantycznego, polegające na tym, że utożsamia się to, co jest psychiczne z tym, co jest duchowe. Jestem zwolennikiem bardzo tradycyjnego podziału, który akurat w tym momencie będzie łączył pewne nurty teologii chrześcijańskiej z gnozą: człowiek jest cielesny, psychiczny i duchowy, w tym duchowym, pneumatycznym wymiarze. Myślę, że pewna zasadzka tych nurtów, o których mówimy często polega na tym, że wymiar niecielesny zostaje spłaszczony tylko do psychicznego i nazwany duchowym.\nCzy to jest tak modnej dzisiaj uduchowianie psychologii?\nTak. Z jednej strony poważnie myśląca (a ich jest większość) psychologów czuje potrzebę tego, że aby pomóc rzeczywiście człowiekowi trzeba wyjść poza sferę jego konfliktów czysto emocjonalnych i pokazać im ten wymiar autentycznie duchowy. Ale podejrzewam, że jeżeli nie będą dostatecznie przygotowani i zakorzenieni sami, poprzez własne doświadczenie i praktykę w odkryciu tego duchowego wymiaru, to nastąpi spłaszczenie. I czasami tak się dzieje..\nZakładając to rozróżnienie - oddzielenie psychiki od duchowości - czy uważa Ojciec, że Kościół otwiera się na tych, którzy mają autentyczne potrzeby duchowe?\nMyślę, że tak. I przyznam się, że w moim życiu spotkałem dużo więcej chrześcijan, którzy żyją życiem głęboko duchowym, niż new age'owców, aczkolwiek tych drugich widać w telewizorze, a ci pierwsi są na ogół raczej pokornymi, spokojnymi ludźmi, których nie widać. Takie szare myszki. Ale takie szare myszki maja bardzo głębokie korzenie i nawet na pustyni znajdą wodę.\nA czy 'new age' coś zapożycza z chrześcijaństwa?\nNie jest to mój biznes. W takim kraju jak Polska wszystko tak czy inaczej jest zanurzone w tej atmosferze. Jeżeli nawet, jak słyszałem, Tatarzy, którzy byli muzułmanami, a którzy za I Rzeczpospolitej osiedlili się na terenie Wielkiego Księstwa, mieli kapliczki z Matką Boską w swoich wioskach, w tym sensie ta atmosfera tutaj przenika i myślę, ze te elementy też tutaj przenikają.\nA czy dokonuje się odwrotny proces? Nie boi się Ojciec odwrotnego procesu?\nNa pewno cos takiego się dzieje. Z tym, że zasadnicze wyzwanie ze strony tych nowych ruchów religijnych odbieram na płaszczyźnie, rzekłbym, anegdotycznej. To znaczy takich banałów, że moja karma jest zła, albo tam w drugim wcieleniu to ja ci pokażę. Są to sposoby wyrażania, którym nie przypisywał bym jakiejś większej roli. Natomiast myślę, że jest niewątpliwie ważne wyzwanie. W Kościele zawsze były dwa nurty. Jeden - głębokiej, duchowej pobożności, często przechowywany po klasztorach czy w pewnych grupach szczególnie oddanych pogłębieniu życia duchowego oraz to, co jest jakby dla ogółu wiernych. Dotąd się zachowało, nawet w strukturze liturgicznej Nabożeństwa czy Eucharystii prawosławnej, gdzie zasadnicze misterium dzieje się za zasłoną ikonostasu. Dlaczego? Dlatego, że to jest tak wielka i wspaniała tajemnica, wymagająca specjalnego upoważnienia, specjalnej duchowej dojrzałości, aby to oglądać, uczestniczyć bezpośrednio. Ci, którzy do końca jeszcze nie są do tego przygotowani, niechaj czekają w pokorze na zewnątrz. Zresztą to samo było w Kościele Zachodnim. To dopiero po reformacji i Soborze Trydenckim zniesiono te podziały.\nSytuacja cywilizacyjna jest teraz taka, że nie wystarczy wiernym uczestnikom tradycji chrześcijańskiej pewien minimalny Katechizm i ufna wiara w zachowanie pewnych obrzędów tradycyjnych. Myślę, że ludzie potrzebują bardziej rzetelnej strawy duchowej.\nCzyli muszą oderwać się od rytuału, tak?\nRytuał jest wspaniałą i duchową rzeczą. Nie przeciwstawiajmy spontaniczności - rytuałowi. Bez rytuału jesteśmy bezbronni, nie żyjemy w kulturze. Natomiast faktem jest potrzeba dużo większej troski o dostarczenie bardziej rzetelnego pokarmu duchowego. Żeby to było bardziej głębokie, osobiste, też stawiające wymagania. Bardzo wyraźnie widzę taki cudowny nacisk żądanie: "powiedz nam więcej. Dlaczego o tym żeście nigdy nie mówili? Dlaczego przechowujecie po waszych bibliotekach takie wielkie, wspaniałe doświadczenia duchowe? Dlaczego my musimy się o tym dowiadywać z jakiś innych źródeł? Otwórzcie nam te wielkie... te źródła, które są tutaj". W tym sensie uważam, że to wyzwanie, które teraz jest, zawiera w sobie ostatecznie znacznie więcej szans niż zagrożeń.\nTylko czy Kościół jest gotowy na to żeby na tę szansę odpowiedzieć?\nMy duszpasterze musimy po prostu wziąć to poważnie, podjąć to i na nie odpowiedzieć. Od czasu do czasu zdarza się taki moment przełomowy i trzeba to odważnie i z prostotą podjąć, a nie labiedzić i uważać, że wszędzie to jest wynikiem spisku.\nAle prócz takich czy innych zainteresowań ludzi new age'u Kościołem czy chrześcijaństwem jednak ich uwaga skupia się głownie na wielkiej tradycji ezoterycznej europejskiej, gnozy religijnej, wiedzy. Takiego typu religijności, który był dla wybranych, obwarowany bardzo mocno różnymi tabu i rytuałami inicjacyjnymi. Czy możemy oddać sprawiedliwość tej tradycji europejskiej, i jednocześnie powiedzieć co się stało kiedy ona stała się ogólnie dostępna?\nRozmawiałem z bardzo wybitnym znawcą tradycji ezoterycznej i pytam go - "Proszę pana, jak to się stało, że wielka tradycja, z założenia ezoteryczna, czyli tak, która dostępna jest tylko dla nielicznych, którzy są w stanie duchowo sprostać tej tajemnej wiedzy, która niesie w sobie tajemną moc, jest teraz przedmiotem rozpowszechnianym w środkach masowego przekazu (które zwę często środkami masowego rażenia). On powiedział: "Proszę Ojca, demokracja - myśmy musieli też temu ulec". Wewnątrz środowisk ezoterycznych bardzo mocno pod koniec XIX wieku nastąpiła, tendencja do tego aby to, że tak powiem udostępnić, otworzyć - może to złe słowo - wysprzedać, ale jakby udostępnić tajemnice - niechaj tez i maluczcy mają dostęp. Podobno spowodowało to wielki kryzys wewnętrzny. Nie jestem wielkim specjalista i znawcą tych nurtów, ale jedną rzecz widzimy: to, co było głęboko ukryte, schowane było przedmiotem wtajemniczenia, jest teraz przedmiotem handlu. To się wiąże, jak zawsze, z banalizacją. Więc myślę, że gdybym wyrósł z tej tradycji ezoterycznej, strasznie byłbym niezadowolony z tego co się teraz dzieje i mówiąc biblijnym językiem, powiedział - ostrożnie z rzucaniem pereł przed wieprze. Co nie znaczy, że ludzi bym tak nazywał, tylko w tym określeniu Ewangelicznym jest jest powiedziane, że jakby prawdy muszą kosztować. Tym, co było mądre w tradycji ezoterycznej była inicjacja: trzeba dorosnąć, wspiąć to tego, żeby dosięgnąć tajemnicę. Ta tradycja była obecna w chrześcijaństwie. Na przykład chrzest itd, to są sakramenty inicjacji. Trzeba dojrzewać, przechodzić przez próbę by coś osiągnąć. Jeśli coś jest tanie, łatwo dostępne i reklamowane, pomimo że mówi, iż jest tajemnicą, nie ma w sobie nic z tajemnicy. Myślę, że paradoksem new age'u jest to, że on jest prościutki, wcale nie tajemniczy...\nW ezoteryźmie i w gnozie pociągające było to, że dawał nadzieję na samozbawienie, to znaczy, że człowiek mógł własną mocą, własnego ducha, bez potrzeby łaski osiągnąć zbawienie. Czy nie to właśnie jest najbardziej kuszące w ezoteryźmie?\nJa myślę, że to co jest najważniejsze, najgłębsze w gnozie i przede wszystkim tradycji gnostyckiej to jest to, że ona dawała jasną odpowiedź na temat skąd zło. Świat jest dwoisty. Jest dwóch bogów odpowiedzialnych za dwie strony świata, jasną i ciemną. Świat jest sferą konfrontacji i walki. Ja jestem sferą konfrontacji i walki albowiem boska iskra, owa pneuma, która zaplątała się w świat materii, czyli w moje ciało, musi być z tego wyzwolona. I wiem dlaczego cierpię - dlatego, że zostałem uwięziony w ciele, sprawa jest jasna. Tam gdzie jest jeden stwórca dobrego świata, rzecz jest bardzo trudna.\nAle ja pytam dlaczego dzisiaj jest tak kusząca gnoza dla współczesnego człowieka?\nTo jest jakiś spadek antropocentryzmu. Człowiek miarą wszechrzeczy. I cos tutaj jest na rzeczy, że wiara, czyli monoteistyczne powierzenie swego życia Bogu i świadomość, że to co jest najważniejsze jest darem, jednak to jest wpisane w świat osobowy, w świat 'ja', 'ty'. Słowa, które monoteizm używa dla opisania Boga, człowieka i relacji Boga i człowieka, są słowami wziętymi z doświadczenia przestrzenie międzyludzkiej, prawda. 'Ja', 'ty'. Również i w sferze powinności, stąd to wynika. Dlatego znakomicie powiedział to Levinas, że zasadniczym tłem, o którym należy mówić o powinności, jest twarz drugiego człowieka. Nie kodeks, lecz twarz. To jest powinność wobec osoby. I w tym sensie też i powinność, ale i to świadomość, że to co jest najważniejsze, najistotniejsze przychodzi do mnie jako dar. Tam gdzie rzecz będzie sprowadzona tylko i wyłącznie do pewnej świadomości religijnej, która prowadzi do oczyszczenia, tam będziemy mieli do czynienia ze świadomością autosoteryczną (samozbawieniem).\nW New Age twarz drugiego człowieka chyba znika. Skoro naczelnym hasłem tego ruchu jest jedność, rozumiana jako roztopienie się w świecie, w kosmosie, w Bogu, to nie ma ani mnie, ani ciebie, ani Boga, de facto?\nTojest nawiązanie do pewnych nurtów monoteistycznych, panencheistycznych w tym sensie, tak jeżeli tan tak zwany holizm, o którym się dużo mówi, będziemy interpretowali jako wyraz monizmu. Ja bym powiedział tak - historycy religii, fenomenologowie religii zwracają uwagę na to, że we wszystkich tradycjach religijnych istnieje bardzo wyraźna i bardzo tak wyraźnie określona korelacja obrazu Boga i człowieka. W tradycjach religijnych, w których jest osobowa koncepcja Boga, jest osobowa koncepcja człowieka. Tam gdzie nie ma osobowej koncepcji Boga, albo osłabiona, albo zachwiana, albo w ogóle jest negatywnie odbierana osobowa koncepcja człowieka. Są takie duchowości, czy kierunki, które uważają, że w ogóle mówienie o sobie 'ja', branie na serio mojej własnej podmiotowości osobowości, jest źródłem zła i cierpienia.\nJakie kulturowe i cywilizacyjne konsekwencje może być rezygnacja z obrazu Boga osobowego i jak rozumiem, jednocześnie wyrzeczenie się pojmowania nas jako osób? W jakim świecie się obudzimy wtedy?\nJa w każdym razie nie deklaruje chęci obudzenia się w takim świecie. Myślę, że to będzie owocowało w wielu obszarach. Można zaobserwować pewną charakterystyczną zmianę języka, a ona zawsze wskazuje na jakieś głębsze przemiany. Proszę zwrócić uwagę, że częściej mówimy teraz o seksie niż o miłości. To znaczy też i w kręgach psychologicznych mówimy seks, seks, seks. Seks jako bardzo ekstatyczne, minotyczne wręcz doświadczenie, w którym istnieje możliwość wyjścia poza moją, ograniczoną, tożsamość mej jaźni, by dotknąć tego jądra całości, jedni. Jakby seks byłby kurczowym uchwyceniem się tej możliwości roztopienia w całości. To jest zupełnie inna filozofia, inne spojrzenie na, przecież jednak ludzkie doświadczenie, niż poprzez relację do drugiego człowieka. Ot, choćby tak, jak było powiedziane w "Pieśni nad pieśniami", gdzie to bardzo wyraźnie wszystko jest dialogiem, rozmową, pełną miłości, czułości, wyobraźni, rozmową 'ja' - 'ty' i to spotkanie ma zupełnie inny charakter. I powinność, która z tego wynika, zupełnie jest inna.\nCzyli w takim byciu w jedni podcina się i uniemożliwia dialog?\nOczywiście. Co innego jest zjednoczenie w miłości, a co innego jest zjednoczenie polegające na utracie tożsamości. Zjednoczenie, które polega na utracie tożsamości, to jest zupełnie inny rodzaj zjednoczenia. I myślę, że dochodzimy do wręcz metafizycznych fundamentów całej sprawy i gdzieś chyba aż tam, w tych głębiach, trzeba metafizycznego rozważania bytu, trzeba znaleźć odpowiedź, język, który pozwoliłby uchwycić te fundamentalne różnice, które faktycznie istnieją.\nOjciec wspomniał wcześniej o tym, że wśród ludzi New Age jest taka tęsknota za pierwotnością, za plemiennością wręcz, ale bycie w plemieniu to jest jednocześnie rezygnacja z wolności, to jest bycie częścią jakiejś organicznej całości, gdzie trzeba wyrzec się swojej tożsamości. Czy w tym się nie odbija zmęczenie współczesnego człowiek, wolnością?\nWręcz obawa przed wolnością...\nCzy ucieczka przed wolnością?\nPamiętajmy o tym, retoryka New Age jest bardzo wolnościowa, bardzo indywidualistyczna i bardzo personalistyczna. To "ja", "mnie", "moje" itd. Natomiast gdy spojrzymy na ukryte, często może podświadome, motywy działania, wtedy często napotykamy bardzo charakterystyczny - obserwuje to u młodych ludzi - lęk przed wyróżnieniem się. Ludzie często robią rzeczy dobre albo złe, na tej zasadzie żeby się nie wyróżnić. Istnieje wewnętrzna tożsamość grupy, która często decyduje o bardzo wielu rzeczach. W tym sensie mówię, wracamy do plemienności i do tego co, Nietsche by powiedział, duchem dionizyjskim. Być może on trafnie to uchwycił, jest to spór pomiędzy duchem apollińskim, a dionozyjskim, tym rozumnym, indywidualistycznym, tym (sprincipium individuazionism?), a dionizyjskim roztopieniem się w porywie jakiejś pierwotnej energii, roztopienie się w tym. Z tym, że Dionizos był taki jurny, potężny, a to często jest takie dość enigmatyczne...\nAle ta utrata podmiotowości, wyrzeczenie się tożsamości, jest chyba bardzo niebezpieczna w sferze społecznej. Bo w momencie kiedy znika podmiot, a pojawia się masa, którą można sterować i poruszać, to mogą się pojawić sterujący...\nOczywiście. Zresztą to już jest chyba dość precyzyjnie opisane choćby przez Ericha Froma, mechanizm w jego "Ucieczce od wolności", która jest bardzo trafną obserwacja historyczną. Nadmiar wolności człowieka, tak zwanego współczesnego, zaowocował tym, że marzył o tym aby oddać nadmiar tej wolności, która jest dolegliwym darem bożym, w jakieś mocarne ręce.\nProszę zwrócić uwagę na to, że mamy charakterystyczne odrzucenie autorytetu tradycyjnego - na przykład księdza i bezwzględną wiarę nowym autorytetom, które często są może bardzo dojrzałe, dobre, głębokie, ale często są to bardzo nieodpowiedzialne, autorytety. Absolutna otwartość, gotowość na oddanie swojej wolności i zawierzenie. Przecież dyscyplina, która panuje w niektórych wspólnotach, religijnych, tych nowych ruchach, jest dyscypliną, o której najtrwalsi Ojcowie Kościoła by nie marzyli.\nCzy Merton powiedział, ze kiedy człowiek przestaje wierzyć w Boga, wierzy w 'nic', zaczyna wierzyć we wszystko? Czy to znaczy, że żyjemy w czasach, kiedy ludzie są łatwowierni?\nJa myślę, że tak. I w tym sensie głosząc pochwałę ducha monoteistycznego i apollińskiego, - to nie znaczy, że Apollo jest moim bogiem, chodzi mi o ten element jasny, słoneczny, rozumny, - uważam że powinnością chrześcijaństwa jest ocalić to, co wydaje się być bardzo zagrożone w kulturze oświecenia. Bo tak na prawdę sądzę, że New Age w istocie swojej nie jest buntem przeciw chrześcijaństwu, jest buntem przeciw oświeceniu, które stworzyło ten, jednoznacznie racjonalny, materialistyczny wzorzec zachowania i wzorzec wolności. To jest bunt przeciw temu.\nA co jest do obronienia w oświeceniu? Co chrześcijanin w oświeceniu powinien bronić?\nTak, powinien bronić rozumności człowieka...\nAle tej nie totalnej, tylko tej...\nNie totalnej, tylko krytycznej rozumności, wolności człowieka jako odpowiedzialności. Ja bym rozumiał oświecenie w tym dla mnie najszlachetniejszym wydaniu, czyli kantowskim. Znaczy rozumności krytycznej i pewnego absolutyzmu moralnego, odpowiedzialności osoby, principium, które głosi, że osoba zawsze ma być celem, nigdy środkiem.\nAle wniosek z tego, że na przełomie wieków powinniśmy bronić tych autorytetów wywodzących się... tradycyjnych autorytetów z tradycji judeo-chrześcijańskiej, helenistycznej?\nTak, uważam, że to i to nas uczyni zdolnymi do prawdziwego, wielkiego i fundamentalnego dialogu z kulturami, na przykład, azjatyckimi. Myślę, że dla mnie osobiście taką największą niedogodnością tych nowych nurtów jest to, że one w sposób często dyletancki, na skróty próbują spełnić oczekiwanie, które jest oczekiwaniem wielkim, prawdziwym, duchowym i poważnym. Znaczy duchowość azjatycka musi się spotkać z duchowością, jakby bliskoazjatycką. Bo chrześcijaństwo też jest religią azjatycką.\nCzyli to nas czeka w XXI wieku?\nTo jest. To jest wielkie wyzwanie XXI wieku, ale dlatego my musimy, jak w każdym dialogu stać się bardziej zakorzenieni w naszej tradycji. To jest warunek, aby z całą godnością podjąć dialog z tamtą tradycją, która też niechaj będzie zakorzeniona w swojej tradycji, a nie przysyła do nas guru, którzy najpierw trenowali w Central Parku w Nowym Yorku.\n"Rozmowy na koniec wieku" są emitowane w pierwszym programie Telewizji Polskiej w co drugą środę w godzinach wieczornych. Teksty "Rozmów" drukuje Tygodnik Powszechny. W formie książkowej ukazały się w wydawnictwie Znak. Dziękujemy autorom oraz producentowi, firmie AB Film Production z Krakowa, za udostępnienie zapisu "Rozmów".


Jak pracujemy? – CC Innovation\nNasze działania opieramy na skrupulatnej, bliskiej współpracy z klientem, dzięki której zarówno diagnozujemy problem oraz jego przyczyny, jak i przedstawiamy odpowiednie rozwiązania.\nPierwszym krokiem do zrozumienia potrzeby klienta jest dowiedzenie się jakich zmian wymaga zespół (bądź organizacja), żeby zdobyć pełną wiedzę na ten temat korzystamy z szeregu narzędzi:\nDokładne zebranie informacji i ciągła współpraca, wymiana danych i obserwacji z zamawiającym (sponsorem) – działem HR, menedżmentem, zarządem.\nSeria wywiadów indywidualnych z członkami zespołu, liderami, ale również sponsorami, dzięki czemu poznajemy odmienne perspektywy i tworzymy kompleksowy obraz sytuacji w zespole, jego potrzeb i emocji.\nWarsztaty robocze/coaching zespołu oraz obserwacja „on the job” całego zespołu, żeby zobaczyć jak zespół funkcjonuje w realnych warunkach. Pozwala to stworzyć mapę relacji, opisach obszary kompetencji, wzorce komunikacji i zasady współpracy.\nSesje wyjazdowe, pozwalające obserwować zespół w odmiennych kontekstach sytuacyjnych, stworzyć animacje dzięki którym poznajemy zespół, jego silne i słabe strony oraz obowiązujące zasady i wzorce.\nDevelopment / assessment center – projektujemy zadania rozwojowe i selekcyjne – scenki, symulacje i gry pozwalające ocenić zakresy kompetencji, potencjał i sposób działania.\nTesty psychologiczne – stosujemy sprawdzone, rzetelne narzędzia psychometryczne pozwalające zmierzyć wiele aspektów funkcjonowania członków zespołu i dać twarde dane na temat żądanych cech.\nAutorskie narzędzia diagnostyczne – w razie niedostępności na rynku narzędzi diagnostycznych mogących odpowiedzieć na potrzeby zespołu, tworzymy autorskie, profesjonalne, naukowe narzędzia oparte o obecny stan wiedzy psychologicznej.\nProjekty badawcze – ze względu na nasze zaplecze akademickie, dla klientów dla których szczególnie ważne są twarde dane tworzymy projekty badawcze spełniające najwyższe normy naukowe.\nZe względu na wiedzę i doświadczenie pracujemy z zespołami na każdym poziomie i etapie funkcjonowania. Dotyczy to również wsparcia zespołów menedżerskich i zarządów.\nDiagnozujemy przyczyny braku efektywności zespołu, projektujemy i wdrażamy strategie zmiany.\nRozpoznajemy źródła konfliktów i pomagamy je rozwiązać, bądź nimi zarządzać.\nRozpoznajemy potencjał pracowników i wspieramy w tworzeniu ścieżek rozwoju pracowników/liderów.\nDiagnozujemy obecny i optymalny styl zarządzania.\nPomagamy rozpoznać czy formalne i nieformalne struktury w organizacji służą jej rozwojowi.\nOptymalizujemy wzorce komunikacji, jej obieg i zasady współpracy.\nPomagamy rozwiązać problemy z brakiem identyfikacji pracowników z firmą.\nProjektujemy efektywne struktury zespołów/organizacji.\nWspieramy budowę i integrację zespołów.\nRozwijamy i wdrażamy zasady efektywnej współpracy.\nWspieramy proces rekrutacji opierając go o sprawdzone narzędzia psychologiczne.


Radny PO o Palikocie: Wykwaterujmy element ze Starego Miasta - Dziennik Wschodni\nRadny PO o Palikocie: Wykwaterujmy element ze Starego Miasta\nRadny miejski PO, wraz z byłym działaczem Platformy domagają się ukarania uczestników niedzielnej "libacji" na lubelskim Starym Mieście. Sugerują prezydentowi Lublina wykwaterowanie tzw. elementu.\nJanusz Palikot dwie godziny po wypiciu setki wódki za zdrowie prezydenta RP siadł za kierownicę. - Zanim pojechałem, zbadałem się alkomatem - stwierdza poseł. Tymczasem radny miejski PO domaga się ukarania uczestnika "libacji” na lubelskim Starym Mieście.\nW niedzielę Palikot (PO) opowiadał dziennikarzom na konferencji prasowej przed swoją kamienicą na Starym Mieście w Lublinie o dużych ilościach małych butelek wódki, tzw. małpek, kupowanych przez Kancelarię Prezydenta RP. Ocenił, że alkohol w takich opakowaniach nabywają ludzie z problemem alkoholowym.\nCzeka zatem, by prezydent Lech Kaczyński okazał zaświadczenie lekarskie, czy jest alkoholikiem, czy nie. Na koniec poseł wypił po 100 ml wódki z dwoma mężczyznami "z ulicy”. Było ok. godz. 14.\nDwie godziny później spacerowała tam nasza Czytelniczka. - Zobaczyłam posła wsiadającego do samochodu. Potem przeczytałam w Internecie, że wcześniej pił alkohol - opowiada pani Małgorzata. I zastanawia się: Mógł prowadzić?\n- Najadłem się, nie biorę leków, więc mogłem usiąść za kółkiem - mówi Janusz Palikot. I dodaje: Byłem trzeźwy, przed wyjazdem zbadałem się alkomatem. Szkoda że nikt nie zatrzymał mnie do kontroli.\nAle to nie koniec sprawy. Marcin Nowak i Michał Widomski, obecny i były radny Platformy, zanieśli w poniedziałek do prezydenta Lublina interpelację, w której domagają się ukarania uczestników libacji na Starym Mieście. Określają ich tak: "(...) mężczyzna, lat około czterdziestu (znak charakterystyczny bujna czupryna)” i grupa "mężczyzn (wstępnie zdiagnozowanych jako żywy starówkowy pejzaż biesiadniczy)”.\n- Musimy naocznie stwierdzić, że alkohol jest spożywany w miejscu niedozwolonym. To warunek, żeby taką osobę ukarać mandatem 100 zł lub skierować sprawę do sądu. Zdjęcia i filmy nie wystarczą. Strażnik musi mieć pewność, że w butelce był alkohol - tłumaczy Robert Gogola z lubelskiej Straży Miejskiej.\nNowak i Widomski idą dalej. W piśmie złożonym u prezydenta zauważają, że "powszechne wykwaterowywanie tzw. elementu w latach ubiegłych przyczyniło się do poprawy bezpieczeństwa i spokoju Starego Miasta”. - Może więc warto pójść podobną drogą - podpowiadają.\nTymczasem Prokuratura Okręgowa w Lublinie sprawdza, czy Palikot obraził głowę państwa.\nwir / 22 kwietnia 2009 o 21:11\ngruby / 21 kwietnia 2009 o 22:14\nBuhahahaha. Dobre. Swoją drogą prawo jest równe dla wszystkich. Nie ważne kto je łamie, ważne że łamie. A element wykwaterowujmy, najlepiej poza obręb miasta.\nNajlepiej od razu do Biłgoraja.\n~Leon~ / 21 kwietnia 2009 o 18:16\nnienawidze platformy jak psów i nie wiem co tam robią w ulu tych szumowin złodzieji, pedałów i prostytutek... tacy ludzie jak Sobczak czy Nowak\nrk / 21 kwietnia 2009 o 17:45\nMarcin ,wreszcie pokazałeś jaja.Gratulacje.Zapewne będziesz musiał zmienić partię ale masz w tym doświadczenie ,poradzisz sobie.Szczere gratulacje.\nkiker / 21 kwietnia 2009 o 17:38\njakis Widomski i ten drugi, dwa nieznane byty chcą zaistnieć medialnie przy Palikocie\nBrawo Janusz - rozpędż tę klikę motocrossowo-golfową, towarzystwo wzajemnej adoracji ...\nTe, precelek... podobno dałeś się schrupać paligłupowi... i dalej wierny?\nkiker / 21 kwietnia 2009 o 17:36\nSkoro strażnik musi mieć pewność, że w butelce jest alkohol, to dlaczego mnie spisano, za picie piwa w miejscu publicznym?? Strażnik nawet nie powąchał mojej butelki, przecież to mogła być herbata.\nCiesz się! Spisali Cię, bo nie jesteś ch.... takim jak paligłup.\nalice / 21 kwietnia 2009 o 15:39\nradni nieporadni, biedaczki , przynajmniej tak zaistnieja\nstudent / 21 kwietnia 2009 o 11:45\nkapsel / 21 kwietnia 2009 o 11:16\nGość / 21 kwietnia 2009 o 11:01\nSwoją postawą udowadniacie, że są w PO myślący ludzie. Nie tylko błazen Palikot i nieudacznik Wasilewski.


Odkomarzanie miasta Trzemeszno - usuwanie komarów w parkach, skwerach\nOdkomarzanie MIASTA TRZEMESZNO\nOdkomarzanie miasta Trzemeszno – to jedyny możliwy proces, który sprawi, że pozbędziemy się z terenów naszej najbliższych okolic tych uciążliwych insektów. Komary lubią środowisko wilgotne, ciepłe, latem, w niektórych miejscach nie można się od nich odpędzić, co powoduje ich kąsanie zaczerwienienie. W niektórych przypadkach jest nawet konieczna interwencja lekarska.\nUsługi dezynsekcji, a w tym konkretnym przypadku odkomarzania W Trzemesznie to usługi pozwalające na pozbycie się na pewien czas komarów i innych szkodników, które mogą wpływać niekorzystnie na komfort nasz i naszych najbliższych. Nasza firma zajmuje się tylko i wyłącznie profesjonalnymi usługami dezynsekcji. Dysponujemy najnowszej generacji sprzętem, który pozwala nam na szybkie i skuteczne działania. Dodając do tego tylko sprawdzone i bezpieczne środki, a także wykwalifikowaną kadrę, gwarantujemy skuteczność naszych działań, które mają doprowadzić do usunięcia komarów w Trzemesznie.\nSkuteczne Zwalczanie komarów Trzemeszno\nLetnie ciepłe popołudnie nad jeziorem, grill, piwko. Można rzec sielanka. Oczywiście nie może być idealnie. Przy uchu słyszymy charakterystyczne bzyczenie. Komary już wyleciały na polowanie i czyhają na kawałek naszej odsłoniętej skóry. Niestety w tym momencie przyjemny wypoczynek zamienia się w koszmar. Kto nie zna tego uczucia, kiedy trzeba rękoma odmachiwać i odganiać małe krwiopijce. Niestety, taka sytuacja z roku na rok powtarza się i nabiera na sile. Coraz lżejsze zimy nie pomagają w tępieniu szkodników W Trzemesznie i jej najbliższych okolicach.\nPolski klimat, także ten w Trzemesznie, ma to do siebie, że komary mogą żyć w nim swobodnie nawet przez dwa miesiące. Oczywiście te najcieplejsze. W tym czasie żywią się one głównie naszą krwią. Mogą jej wypić trzykrotnie więcej niż same ważą. Oczywiście im bliżej źródła wilgoci czy wody, komarów jest najwięcej. Co ciekawe, samice komarów kąsają najbardziej przeczuwając nadchodzącą burzę.\nW Trzemesznie występuje około 50 różnych gatunków komarów. Najbardziej narażone na kąsanie są dzieci, młodzi mężczyźni i kobiety w trakcie owulacji. Chodzi o wyższą niż przeciętna temperaturę ich skóry. Niestety dla nas, komary idealnie, bezbłędnie wręcz namierzają cieplejsze miejsca na skórze, a dzięki niezwykle rozwiniętemu zmysłowi węchu, lgną do spoconej, wilgotnej skóry.\nNasza firma rozwija się z roku na rok. Odkomarzanie Trzemeszno to najważniejsza gałąź naszej działalności. Specjalizujemy się przede wszystkim w odkomarzaniu całych miast, parków, skwerów, stadionów, innych obiektów sportowych czy osiedli. Dzięki efektownemu i efektywnemu sprzętowi, który montujemy na samochodzie, mamy możliwość obsługi naprawdę dużych powierzchni otwartych.\nW Trzemesznie zapotrzebowanie na odkomarzanie rośnie systematycznie. Z roku na rok komarów jest coraz więcej, co każdy z nas odczuwa na własnej skórze. Bywają miesiące, że przez te owady przebywanie w parkach, lasach, nad rzekami czy na działce staje się wręcz nie do wytrzymania. Profesjonalnie przeprowadzone odkomarzanie da nam gwarancję, że (przy sprzyjających warunkach atmosferycznych) pozbędziemy się komarów na naprawdę długi czas.\nOdkomarzanie Trzemeszno? Tylko z nami!\nPozbądź się Komarów w mieście Trzemeszno


Druga szansa „To nie była jednorazowa przygoda” – po odcinku 10\nOpublikowane w 14-11-2017 14-11-2017 przez admin\nWiem, że już kolejny jest online, ale jakoś ostatnio nie wyrabiam się na zakrętach 😉\nBył piesek i pierścionek. Jednak najbardziej uroczy jest Jacek Braciak przyjmujący pozycję mistrza Zen 😉\nAdam pocałował namiętnie sprzątaczkę.\nChciałabym, aby w przyszłym sezonie scenarzyści poświęcili więcej czasu tej relacji, bo jest cudna.\nBrandonek zostaje w Polsce, a Alina wycofuje się z szantażu. Dziewczyna ma długi i nieciekawego partnera. Na szczęście to już koniec historyjki.\nI jeszcze znalazła się koperta z pieniędzmi!\nDo pełnego happy-endu brakuje powrotu Jagody.\nMonika jak najlepszy śledczy ustaliła kto został nagrany przez Piotra.\nTo oczywiście Keller z astmą.\nDo Bazy przybył ukochany tatko, który zaopiekował się ferajną. Borecka owszem i pizze kupi, czy pączka, przytuli, porozmawia, jednak zupy – czy innego ciepłego posiłku nie ugotuje 😉\nZastanawiałam się czy Szara w podobnych okolicznościach siedziałaby na czterech literach i słuchała o chemicznych eksperymentach… Myślę, że raczej obierałaby ziemniaki 😉\nOczywiście miałam rację co do przeszłości Niny/Dziadka i ich relacjach z siostrą.\nOdbyło się pojednanie za sprawą nacisków Ksawerego.\nTak między nami to nie wybielajmy muzyka zbyt mocno. Gdyby chciał i się mocno uparł to do spotkania z jedyną córką mogło dojść dużo wcześniej.\nCzekam na koniec akcji deweloperskiej.\nZa Prezesów i Grzegorza\nKategorieDruga szansa TagiDruga szansa, Druga szansa 10 po odcinku, Druga szansa 10 recenzja, Druga szansa 11, Druga szansa 11 online, Druga szansa 12 online, Druga szansa 13 finał, Druga szansa promo, Druga szansa zapowiedź\n4 odpowiedzi do “Druga szansa „To nie była jednorazowa przygoda” – po odcinku 10”\n15-11-2017 o 01:05\nfajny odcinek, lubię wszystkie pary, co do Adama i Poliny, nawet im kibicuję, ale Adam… on się nigdy nie zmieni, po ostatnim odcinku mam mieszane uczucia do niego, bo jak chciałam, żeby był z Moniką to teraz wiem, że to by nie wypaliło, Monika jest osobą niezależną, jest idealistką. Adam idzie po trupach, wiem, że się zmienił, ale czy to wystarczy. Wynik odcinka Policja 0, Monika 1.\n15-11-2017 o 17:40\nMi odcinek bardzo się podobał. Jestem tylko trochę zły, że niektóre wątki zostały zamknięte lub bardzo ograniczone. Igor Szot, pani Jadzia, mama Moniki, a nawet dzieci Lidki, bo przecież Lidka może zostać sama we Włoszech. Albo Maja Ostaszewska mogłaby pojawić się na kilka dni na planie? Szkoda też, że Tamara Arciuch zrezygnowała. Może w piątym sezonie to się zmieni? Większą uwagę trzeba skupić na wątkach pobocznych jednak.\n15-11-2017 o 18:05\nJeśli chodzi o to czy będzie 5. sezon… przeczytajcie streszczenie 13 odcinka na tele-magazyn! Dużo zdradza, wątki będą niezakończone, więc raczej powinien być kolejny sezon. Szczególnie jeśli spojrzymy na wątek Sary. Przypuszczam, że ma to związek z obecnym stanem Magdaleny Boczarskiej. Jeśli tak, to muszą się spieszyć z nagraniami…\n15-11-2017 o 18:16\nno właśnie gdzie jest pani Jadzia, mama Moniki była przez chwilę, tata w ostatnim odcinku. I jest streszczenie 13 odcinka, pojawia się watek kryminalny, ratowanie Artura z opresji, Monika na tropie 😉\nPoprzedni wpisPoprzedni Przyjaciółki – Marek ma wątpliwości – streszczenie 11 odcinka\nNastępny wpisNastępny Wyspa Przetrwania – Po FINALE


Badanie niedoboru witamin i minerałów - Specjalistyczna Diagnostyka Medyczna Genom\nAnaliza moczu, podobnie jak analiza włosów, stanowi świetną metodę oceny przebiegu przemian metabolicznych elektrolitów, kofaktorów i pierwiastków, niedoborów składników odżywczych w organizmie lub ogólnie, dysfunkcji narządu/gruczołu, tj. wątroby czy nerek, wynikającej z genetyki, stylu życia, diety lub środowiska. To bardzo skuteczne badanie niedoboru witamin i minerałów. Diagnostyka, oprócz ogólnego wglądu w aktualny metabolizm pierwiastków w organizmie (a tym samym zapotrzebowania organizmu na wystarczającą ich ilość) - w tym specyficznych pierwiastków śladowych, takich jak miedź i chrom, pomaga monitorować skuteczność / wydajność wszelkich dietetycznych, środowiskowych lub innych zmian. Wielu specjalistów wykorzystuje badanie poziomu minerałów w moczu w celu oceny stanu odżywienia organizmu oraz skuteczności suplementacji minerałów podczas terapii detoksykacyjnej. Środki odtruwające mogą znacznie zwiększyć wydalanie określonych składników odżywczych, takich jak cynk, miedź, mangan i molibden.\nOcena retencji metali toksycznych w tkankach i wydalania niezbędnych pierwiastków.\nMonitorowanie terapii detoksykacyjnej.\nAnaliza za pomocą czułego ICP-MS.\nMożliwość różnorodnej zbiórki próbki do badania.\nPierwiastki odżywcze: wapń, chrom, kobalt, miedź, żelazo, magnez, mangan, molibden, fosfor, selen, sód, stront, siarka, wanad, cynk, lit, potas, bor.\nPowrót do listy badań - Diagnostyka pierwiastkow odżywczych\nAnaliza ta jest wykonywana w celu ustalenia poziomu niezbędnych pierwiastków, pełniących wyspecjalizowane funkcje w ludzkim organizmie. Niedobór lub nadmiar tych składników mineralnych wpływa na wiele procesów metabolicznych. Badanie krwi na minerały i witaminy jest nieocenioną metodą, określającą niedobór bądź nadmiar makro- (magnez, potas) i mikroelementów (cynk, selen, mangan), które pełnią ważne funkcje wewnątrz komórek lub na powierzchni błon komórkowych. Ważnym aspektem tego badania jest analizowanie erytrocytów, które nie zostały uprzednio przepłukane, co mogłoby skutkować w częściowej utracie niektórych ważnych elementów.\nmagnez, potas, cynk, mangan, selen.\nAnaliza Pierwiastkowa z Pełnej Krwi Profil MINI\nAnaliza pierwiastkowa z pełnej krwi jest znaną i cenioną metodą diagnostyczną. Wartość tej metody wynika z faktu, że wiele pierwiastków występuje w znacznym stopniu wewnątrz komórek. Badanie minerałów we krwi pełnej określa poziom takich pierwiastków jak: potas, magnez, cynk. Ich poziom w surowicy może nie wykazywać niedoborów, ponieważ niedobory te wyrównywane są kosztem koncentracji tych pierwiastków wewnątrz komórek. Dopiero w przypadku bardzo znacznych niedoborów ich poziom w surowicy krwi się obniża. Wynik badania poziomu pierwiastków w organizmie daje możliwość oceny właściwego nasycenia organizmu minerałami.\nwapń, magnez, potas, miedź, cynk, żelazo, selen, sód\nKliniczne badanie minerałów z włosa wskazują, że poziomy poszczególnych pierwiastków we włosach, szczególnie pierwiastków potencjalnie toksycznych takich, jak kadm, rtęć, ołów i arsen, są silnie skorelowane ze stanami patologicznymi.\nAnaliza Pierwiastków Toksycznych pozwoli ocenić poziom tych pierwiastków we włosach. Ich wysoka zawartość może w większym stopniu świadczyć o ich zgromadzeniu w organizmie niż ich poziomy w krwi i w moczu.\nPierwiastki toksyczne: glin (aluminium), antymon, arsen, bar, beryl, bizmut, kadm, ołów, rtęć, platyna, tal, tor, nikiel, srebro, tytan, cyna, uran.\nPierwiastki odżywcze: wapń, chrom, kobalt, miedź, żelazo, magnez, mangan, molibden, fosfor, selen, sód, stront, siarka, wanad, cynk, lit, potas, bor, jod, german, rubid, cyrkon.\nAnaliza Pierwiastków Kluczowych dla Tężyczki\nwapń, magnez, potas, cynk, mangan, selen.\nwapń, magnez, potas, cynk, mangan, selen, witamina B6.\nwapń, magnez, potas, cynk, mangan, selen, witamina B6, witamina D3.


Kanguromania w Stolicy! | osesek.pl\nData: 30 stycznia 2010 r.\nMiejsce: Bajkolandia Centrum Rozwoju Dziecka, Galeria Żoliborz (1piętro), ul. Broniewskiego 28\nWarsztaty przeznaczone dla całych rodzin, z udziałem lekarzy, prowadzone przez wykwalifikowanych specjalistów szkoły chustonoszenia Die Trageschule. Podczas warsztatów rodzice oraz wszyscy zainteresowani tematyką właściwej pielęgnacji dzieci, będą mieli możliwość zapoznania się z teoretycznymi i praktycznymi zagadnieniami związanymi z chustami. Dla uczestników przewidziano poczęstunek oraz niespodzianki. Zapisy przez stronę www.kanguromania.pl.