GMINA TRZCIANA - TEKSTY ŹRÓDŁOWE DO HISTORII\nJózef Admaczyk "WSPOMNIENIA Z DZIAŁALNOŚCI W ARMII KRAJOWEJ W OKOLICACH TRZCIANY KOŁO BOCHNI"\nJózef Adamczyk - ps. "Telefon" - był żołnierzem Armii Krajowej, walczył w Terenowym Oddziale Bojowym wchodzącym w skład III Kompanii Piechoty ("Karaś" - dowódca Leon Skumiel ps. "Murzynek"), I Batalionu ("Pszczoła") 12 Pułku Piechoty Armii Krajowej.\nZWZ - AK\nIII KOMPANIA, I BATALIONU, 12 PUŁKU PIECHOTY ARMII KRAJOWEJ\nWydanie 2 - uzupełnione\nPracę tę poświęcam moim dowódcom: ppor. L. Skumielowi ps. "Murzynek" - d-cy II Komp. I Bat. 12 PP AK Placówka Trzciana ps. "Karaś" oraz Szefowi Kompanii Wł. Kicie ps. "Lis".\nTutaj każdy dzień jest walką\nMocne zaciśnięte pięści.\nZacięta walka wytrwania -\nTo oni - Polska Walcząca\n1. Wrzesień 1939\n2. Pierwsze dni okupacji.\n3. I okres konspiracji.\n5. O nich nie wolno zapomnieć.\n6. Narodowość żydowska w Trzcianie.\n7. II okres konspiracji.\n8. Historia pewnego działka - CKM.\n9. Przygotowania do "P" - Powstania Krakowskiego i "B" - Burzy.\n10. Przyszła wolność.\n"W obliczu Boga Wszechmogącego i Najświętszej Maryi Panny, Królowej Korony Polskiej, kładę rękę na ten Święty Krzyż, znak męki i zbawienia i przysięgam być wierny Ojczyźnie mej Rzeczypospolitej Polskiej, stać nieugięcie na straży honoru i o wyzwolenie jej z niewoli walczyć ze wszystkich sił, aż do ofiary mego życia. Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej i rozkazom Naczelnego Wodza oraz wyznaczonym przezeń dowódcom Armii Krajowej będę bezwzględnie posłuszny, a tajemnicy dochowam niezłomnie cokolwiek spotkać by mnie miało".\nCoraz bardziej oddalamy się od czasów II wojny światowej. Z każdym rokiem zmniejsza się ilość uczestników walk niepodległościowych z najeźdźcą hitlerowskim. W czasie pisania tych wspomnień nie żyje już dowódca kompanii, d-cy plutonów oraz większość żołnierzy. Dla żyjących dużo faktów uszło już pamięci. Siady działalności ZWZ-AK w placówce Trzciana zostawił już szef kompanii Wł. Kita ps. "Lis". Będąc już blisko śmierci przekazał mi wszystkie swoje materiały, które później odebrałem od żony i córki. Prosiły mnie one abym przekazał je młodym pokoleniom. Tak to też czynię. Nie było atmosfery aby w czasie rządu PRL o tym pisać, tym bardziej, że każdy bał się nawet swojego cienia.\nI wydanie mojego opracowania zweryfikował w 1985 r. d-ca Placówki Leon Skumiel ps. "Murzynek". Byłem żołnierzem ZWZ-AK prawie od początku założenia Placówki, więc też trochę pamiętam. Jako szeregowemu żołnierzowi ze względu na konspirację nie wszystkie działania ZWZ-AK były znane. W II wydaniu starałem się ująć możliwie wszystko co działo się w tamtych czasach i o czym już w wolnej Polsce można pisać. Moje wspomnienia obejmują tylko okres okupacji hitlerowskiej l oraz pobyt w więzieniu UB.\n2. WRZESIEŃ 1939\n1 września 1939 r. o świcie na rozkaz Hitlera Wehrmacht na całej niemal długości przekroczył zachodnią granicę Polski, dokonując na nasz kraj zbrojnej agresji. Niemiecki plan napaści na Polskę polegał na uderzeniu kluczowym z Prus Wschodnich i południowego zachodu. Po przegraniu, bitwy granicznej w dniach 1-7 września dowództwo polskie organizowało obronę w głębi kraju na linii Wisły i Sanu. Bohatersko broniły się załogi Westerplatte, Helu. 9 i10 września armie "Poznań" i "Pomorze" stoczyły zwycięską bitwę nad Bzurą. Spodziewana ofensywa sojuszników z zachodu, która miała odciążyć front Polski nie nastąpiła mimo, że Anglia i Francja 3 września wypowiedziały Niemcom wojnę.\nWalkę toczyły nadal pojedyncze zgrupowania polskie. Oddziały armii "Kraków" i "Lublin" po ciężkich bojach i wyczerpaniu amunicji skapitulowały 20 września. Tego samego dnia została rozbita armia "Małopolska". W dwa dni później zaprzestały oporu wojska frontu północnego. 28września dowództwo obrony Warszawy, aby ocalić miasto od całkowitej zagłady, zdecydowało się na kapitulację. 2 października poddał się Hel, a pod Kockiem Oddziały Samodzielnej Gru-py Operacyjnej "Polesie" stoczyły bitwę z niemieckimi jednostkami pancernymi. Nie zdawałem sobie sprawy, że to już rozpoczyna się wojna tym bardziej, że nie doszła do mnie taka wiadomość. Widziałem wysoko latające samoloty, a jedynie przypuszczałem że to są wrogie. Od czasu do czasu słyszałem odgłosy gdzieś daleko spadających bomb. Kierownik szkoły w Trzcianie Augustyn Młynarski położył na oknie radio aby ludność Trzciany dowiedziała się, że to jest wojna i mogła wysłuchać wojennych komunikatów.\nJako uczeń już czwartej klasy gimnazjalnej w Bochni spędzałem wakacje u rodziców w Trzcianie. Nie wiedziałem co mam robić, a w takiej sytuacji nie mogłem siedzieć bezczynnie. Udałem się więc pieszo do odległej o około 18 km Bochni, aby zasięgnąć informacji od kolegów o ich zamierzeniach. Nie zastałem już tych, z którymi chciałem się spotkać. Wszedłem na po-dwórze bursy gimnazjalnej tam, gdzie przed wakacjami mieszkałem. Zobaczyłem już po fakcie bardzo ciekawe zdarzenie.\nSpadająca bomba uderzyła w ścianę budynku bursy, po drugiej stronie ściany bursy znajdowała się kaplica, gdzie codziennie słuchaliśmy mszy św. odprawianej przez opiekuna bursy ks. Ludwika Kowalskiego. Ślad po tej bombie do dzisiaj istnieje. Odbita od ściany bomba spadła do ogródka przed figurę Pana Jezusa, znajdującą się przed wejściem do budynku bursy. Bomba ta nie wybuchła i zaryła się w ziemię w ogródku. Ucieszyłem się podwójnie: po pierwsze, chyba cud sprawił, że kaplica i bursa ocalały, a po drugie sama myśl sprawiła, że jeżeli Niemcy będą miały takie bomby, które nie eksplodują, to wiele złego Polsce zrobić nie mogą. Jednak stało się później inaczej. Po powrocie z Bochni do Trzciany załamałem się zupełnie. Ojciec szykował się do ucieczki. Dwaj funkcjonariusze policji Niechwiej i Skoczek, jadąc na rowerach nawoływali ludność Trzciany, szczególnie mężczyzn do ucieczki. Również komunikaty radiowe ostrzegały ludność przed bombardowaniem i nalotami, co potęgowało panikę. Przez Trzcianę przejeżdżały grupy uciekinierów z zachodu na wschód. Jechali furmankami, na rowerach, inni szli pieszo. Wieźli cały swój dobytek. Wystraszeni opowiadali, że wojska niemieckie palą osady polskie, niszczą dobytek, mordują ludzi, a mężczyzn, zabierają do niewoli. Sianie paniki było jedną z metod stosowanych przez wroga w celu wprowadzenia popłochu i zamętu oraz dezorganizacji w całym kraju. W takiej sytuacji postanowiliśmy uciekać na wschód przed wrogiem. I tak z Trzcia-ny ewakuowały się: Posterunek Policji i Urząd Gminy, poczta i Szkoła. Postanowiono, że ojciec mój Michał Adamczyk będzie ewakuował się ze szkołą tj. kierownikiem wraz z rodziną i waż-nymi dokumentami szkolnymi. Uprosiłem ojca, mówiąc, że przydam się w drodze żeby mnie zabrał. Ojciec przygotował wóz z wiklinowymi półkoszami. Posiadał jednego konia, ponieważ drugiego oddał w sierpniu 1939 r. wojsku. Do swojego konia dołączył drugiego od Leopolda Banasia. Wszyscy byli pewni, że nacierający nieprzyjaciel zostanie zatrzymany pod Krakowem, ale dla pewności woleli odjechać jak najdalej od Krakowa. Kierownikiem zespołu uciekającego był kierownik szkoły Augustyn Młynarski. Posiadał on cenną mapkę turystyczną, która była nam bardzo przydatna. Pierwszy przystanek planowaliśmy zorganizować w Tymowej. Nie zdążyliśmy odpocząć i napoić koni, gdy rozległ się krzyk, że Niemcy dochodzą do Tymowej.\nW pośpiechu ruszyliśmy dalej. Zachodziła konieczność wybierania bocznych mniej uczęszczanych dróg. Zmienialiśmy trasę naszej ucieczki ze względu na sytuację wojenną. Chcieliśmy być jak najdalej od wroga. Skierowaliśmy się w stronę Radłowa aby tam przeprawić się przez Dunajec, następnie udaliśmy się w stronę Żabno. Tu przeżyliśmy chwile grozy, gdyż znaleźliśmy się w środku działań zbrojnych. W pobliskim lesie wojsko polskie z dział przeciwlotniczych ostrzeliwało krążące samoloty niemieckie. Powstał popłoch, płacz i krzyk ludzi. Strzelanina trwała dosyć długo. Gdy ucichła widok był przerażający. Na szosie i w rowach leżeli zabici i ranni, zmieszana ludność cywilna z wojskiem, rozbity tabor i sprzęt wojskowy. Po uspokojeniu się pomyślałem: przydałyby się tutaj działka zakupione ze składek ludowców z powiatu bocheńskiego z dużym udziałem ludowców z gminy Trzciana. Działka te były poświęcone na rynku w Bochni obok pomnika Kazimierza Wielkiego w maju 1939 r, Po drodze spotkaliśmy zmęczonych znajomych kierownika oraz jego krewnego E. Bernackiego z Tuchowa. Nasza grupa liczyła już 12osób. Razem wędrowaliśmy dalej zgodnie z decyzją kierownika grupy A. Młynarskiego przez Dąbrowę Tarnowską, Radomyśl, Kolbuszową, Rudnik, Biłgoraj, Szczebrzeszyn, Zamość, Krasnystaw, Rajowiec, Pawłów, Siedliszcze do Chojnic. Dalej nie było już gdzie uciekać, gdyż armia niemiecka przełamała obronę polską nad dolnym Bugiem. Niemcy zacieśniali już pierścień okrążenia wojsk polskich, chociaż rozpaczliwe walki Polaków nie ustawały. Nie było już ratunku tym bardziej, że od wschodu nadciągała już Armia Czerwona. Im dalej uciekaliśmy tym większe widać było tragedie wojenne. Polacy walczyli nawet w sytuacjach bez wyjścia. Nasze postoje były często bardzo niebezpieczne. Napotykaliśmy tutaj na duże trudności. Dobrzy Polacy i Białorusini informowali nas o zagrożeniach ze strony nacjonalistów białoruskich. Nieraz w połowie nocy musieliśmy uciekać z naszego postoju, ponieważ bandy te napadały na uciekinierów, grabiąc: ich dobytek, a nieraz ich mordując. Inne zagrożenie to dość silna siatka niemieckich szpiegów na tyłach wojsk polskich. Byłem świadkiem ujęcia szpiega niemieckiego, ubranego w płaszcz majora wojska polskiego. Miał za zadanie wysadzenie mostu na rzece Wisłoce. Zdradził go płaszcz majora wojska polskiego, gdyż ciepły wrzesień nie wymagał takiego ubioru.\nW tej sytuacji zatrzymaliśmy się we wsi Chojnice w domu gospodarza Władysława Kociuby oddalonym od szosy. Tutaj postanowiliśmy schronić się przed nadchodzącym frontem. Męska część uciekinierów przygotowała schron. Gospodarze Białorusini bardzo gościnni, oddali do naszej dyspozycji połowę swojego domu oraz stodołę w której uwiązaliśmy konie. Z oddali słychać było odgłosy strzałów oraz wybuchy bomb. W okolicach Chełma oraz Włodawy toczyły się jeszcze walki. Po kilku dniach gdy słychać było tylko pojedyncze wybuchy odważniejsi z naszej grupy poszli na zwiady. "Zwiadowcy" powrócili ze smutnymi wiadomościami. Na moście prowadzącym przez Bug .przypuszczalnie w okolicach Włodawy odbyło się spotkanie arami niemieckiej z radziecką. Dowódcy witali się przy dźwiękach rosyjskiej harmoszki. Data 17 września 1939r.jest jedną z tragiczniejszych dat w naszej historii. Był to czwarty rozbiór Polski. Do niedawna wydarzenia z nią związane były najczęściej przemilczane albo przekłamywane. Jak wiadomo natychmiast po napaści Niemiec na Polskę Związek Radziecki ogłosił neutralność. Była to jednak neutralność pozorna, przeczyły jej bowiem znane nie od dziś fakty współdziałania wojskowego wymierzonego przeciwko Polsce. Współdziałanie było następstwem zmowy Hitlera ze Stalinem udokumentowanej podpisanym w nocy z 23 na 24 sierpnia paktem Ribbentrop-Mołotow wraz z tajnym protokółem o rozgraniczeniu stref interesów w Europie Środkowej między obu państwami. Ta zmowa wymierzona była przeciwko suwerenności niepodległości i integralności Rzecz-1 pospolitej Polskiej. Ambasador Polski w Moskwie Grzybowski odmówił przyjęcia noty, odrzucając całą argumentację. Był to protest bezskuteczny. Armia Czerwona siłami dwóch frontów l przekroczyła granice II Rzeczpospolitej. W jej toku dochodziło | do licznych potyczek, starć i walk, a największe z nich to dwudniowa polska obrona Grodna i walka Korpusu Ochrony Pogranicza w rejonie Szacko, potyczka Andersa w okolicach Lwowa, Wilna itp. Do niewoli radzieckiej dostało się wówczas ponad 180 tys. żołnierzy i około 9 tys. oficerów. Już wtedy miały miejsce pierwsze l mordy na jeńcach polskich. Znana jest wypowiedź Mołotowa: l krótkie uderzenie na Polskę od strony najpierw Armii Niemieckiej, a potem Armii Czerwonej spowodowało, że nic nie zostało z tego pokracznego tworu traktatu wersalskiego". Los Polski podzieliła Litwa, Łotwa i Estonia. W nocy z 28 na 29 września faktem stał się kolejny pakt sygnowany w Moskwie przez Mołotowa i Ribbentropa opatrzony tytułem "Układ o przyjaźni i granicy". Sygnatariusze deklarowali sobie nawzajem przyjaźń, a granicę radziecko-niemiecką na obszarze państwa polskiego ustalili na Pisie, Narwi, Bugu i Sanie. Stalin zrezygnował na rzecz Hitlera z wcześniej przyznanej mu Lubelszczyzny i części woj. warszawskiego w zamian za włączenie do "strefy interesów ZSRR" Litwy. Gdy upewniliśmy się, że możemy już wracać przygotowywaliśmy się do powrotnej drogi. Jeszcze przed wyjazdem gościnnemu gospodarzowi swoimi końmi zaoraliśmy pole i zasiali zboże. Pożegnaliśmy się serdecznie. Wiedzieliśmy, że żołnierze niemieccy sprawdzają dokumenty, szukają broni, zabierają nawet brzytwy do golenia. Ponieważ A. Młynarski posiadał krótką broń postanowiłem ją ukryć. Zakonserwowałem ją przy pomocy, smaru z koła wozu, owinąłem dokładnie szmatą i włóczyłem do dziupli trzeciej wierzby przy drodze. Starałem się dobrze zapamiętać to miejsce, abym później mógł je, odnaleźć. Po kilku godzinach jazdy zatrzymali nas żołnierze niemieccy, sprawdzali dokumenty, szukali broni itp. Po obu stronach szosy były zasieki z siatki druciane j, za którymi znajdowali się żołnierze polscy rozbrojeni. Widok był przerażający. Przy szosie leżał stos odebranych karabinów i innego sprzętu wojskowego. Czynności legitymowania na trasie powrotu powtarzały się często. Bardzo smutni dojechaliśmy do Rudnika. Most na Sanie w okolicy Zarzecza był całkowicie zburzony. Obok mostu mieszkańcy zorganizowali przewóz na drugą stronę Sanu przy pomocy promu i łodzi. E. Biernacki korzystając z wolnego czasu czekania w kolejce na przejazd, postanowił wykorzystać go na zakup żywności. Przewoźnik wzywał nas do zajęcia miejsca na promie jednak bez Edwarda nie chcieliśmy jechać. Przewoźnik pojechał bez naszego wozu. Równocześnie z promem wyruszyła na drugą stronę rzeki łódź pełna ludzi. Gdy prom i łódź znajdowały się na środku Sanu, nadleciały trzy samoloty. Ponieważ leciały nisko widać było dokładnie czerwone gwiazdy radzieckie. Nie spodziewaliśmy się nic złego, tymczasem z samolotów posypały się bomby i kule karabinowe. Oczekująca na brzegu ludność cywilna uciekała do pobliskich | krzewów nadbrzeżnej wikliny. Powstała panika, krzyk i płacz, tak, że szukali się wszyscy nawzajem, dzieci szukały swoich rodziców itp. Wybuchy kilku bomb wyrzuciły z rzeki stosy i błota, wody i piasku. Widać było masę rannych i zabitych.\nCo się stało z promem i łodzią tego nie było widać. Wśród ludności rozbudziła się nienawiść i oburzenie. Nie można było pogodzić się z tym, że to właśnie Rosjanie strzelali do bez-bronnej ludności cywilnej. A może jest to jedna z wielu zbrodnią tym wypadku lotnictwa Armii Czerwonej na polskiej ludności cywilne j. Dzięki temu , że musieliśmy czekać na Edwarda i nie wsiedliśmy na prom ani na łódź wyszliśmy wszyscy cało i zdrowo z tej tak groźnej i niebez-piecznej sytuacji. Nie mieliśmy wątpliwości, że to ocalenie zawdzięczamy Opatrzności Bożej. W powrotnej drodze widzieliśmy ogromne zniszczenia. Miasta Biłgoraj i Trampol były doszczętnie zniszczone i spalone. Następnie przez Pilzno, Wojnicz, Zakliczyn, Lipnicę, Muchówkę i Lesz-czynę dotarliśmy dnia 28.09.1939 r. do domu, do Trzciany.\nNazwiska osób grupy uciekinierów w ostatnich dniach ucieczki:\nAugustyn Młynarski - kier. szkoły w Trzcianie, kier. grupy\nGenowefa Młynarska - żona kierownika szkoły\nAleksandra Młynarska - córka = " =\nCzesława Młynarska- córka = " =\nSeweryn Młynarski- syn = " =\nStanisława Milas - siostra G. Młynarskiej\nJadwiga Stokłosa - pomoc domowa p. Młynarskich\nMichał Adamczyk - woźnica furmanki konnej\nJózef Adamczyk - syn M. Adamczyka\nEdward Biernacki - krewny A. Młynarskiego (dołączył)\nJan Adamczyk - kier. szkoły w Łapanowie (dołączył)\nTraczewski - kier. szkoły w Lipnicy (dołączył)\nWspomnienia uzupełnił wg opracowanych materiałów mgr Aleksandry Młynarskiej uczestniczki grupy uciekinierów Józef Adamczyk.\nZa wojskiem na. teren byłej II Rzeczpospolitej wkraczała administracja i policja: niemiecka. Polska przestała istnieć. Część Polski przyłączono do Niemiec, a na terenach środkowych i południowych utworzono tzw. Generalne Gubernatorstwo "Generalgouvernement" z siedzibą w Krakowie. Dnia 26.10.1939 r. zarząd wojskowy przekazał władzę administracji cywilnej. Generalnym gubernatorem został mianowany dr Hans Frank, skupiający pełnię władzy ustawodaw-czej, wykonawczej i sądowej. Jego rezydencja mieściła się na Zamku Wawelskim. Pierwszym burmistrzem w Bochni był Stanisław Pałka. Zgodnie z zamierzeniami polityki hitlerowskiej władze okupacyjne przystąpiły do opracowania i wdrażania nowego ustroju rolnego. Polska miała być stopniowo przekształcona i przygotowana do przekazania ziemi niemieckim kolonistom. Polacy mieli być siłą roboczą, niewolnikami. Chłopom, którzy posiadali poniżej 2 ha ziemi odebrano krowy. Wprowadzono obowiązkowe dostawy kontyngentów zboża, ziemniaków, trzody chlewnej, bydła, mleka itp. Za uchylenie się od dostaw groziła kara śmierci. Zabroniony był ubój inwentarza i przemiał zboża na mąkę. Później wprowadzono rejestrację bydła, trzody i owiec przez kolczykowanie. Następowały łapanki, wywozy do Rzeszy na przymusowe roboty itp. System hitlerowski wymagający od Polaków posłuszeństwa i traktujący ich jako ludzi gorszej rasy budził i potęgował w narodzie polskim bunt i chęć oporu. Dnia 12.12.1939 r. dwóch członków konspiracyjnej organizacji "Orzeł Biały" Krzyczkowski i Piątkowski dokonało napadu na posterunek policji niemieckiej w Bochni. Walka trwała 4 godziny, zginęło 2 posterunkowych i ranny został komendant. Przyszła pomoc żandarmerii z Krakowa. W odwecie Niemcy rozstrzelali dnia 18.12.1939 r. 52 mężczyzn w lasku na Uzborni. Uciekł Zygmunt Wilgocki z Trzciany. Po raz pierwszy w Gubernatorstwie zastosowano zbiorową odpowiedzialność. Dnia 23. 12.1939 r. Niemcy prowadzili grupę 100 osób z dworca głównego w Bochni do obozu koncentracyjnego w Wiśniczu. Więźniowie ci pochodzili z Krakowa. Była to inteligencja jak profesorzy, lekarze, artyści, Sonderaktion Krakau. Dnia 03.02.1940 r. nastąpił drugi transport 80 osób, a 15.03.1940 r. trzeci transport150 ludzi.\nDo nowo założonego obozu w Oświęcimiu hitlerowcy przywozili więźniów z innych obozów m. innymi z Wiśnicza. W czerwcu 1940 r. Niemcy zlikwidowali obóz koncentracyjny w Wiśniczu zostawiając jednak więzienie. Później dnia 26.07. I944 r. grupa odważnych żołnierzy AK-z powiatu bocheńskiego, kierowana przez por. Józefa Wieciecha ps. "Tomarow", "Boruta" d-cy I Bat. "Pszczoła" 12 pp. AK uwolniła 120 więźniów politycznych z więzienia w Wiśniczu. Dla upamiętnienia tego czynu, po wyzwoleniu spod okupacji wystawiono obelisk z tablicą o treści: "W dniu 20.06.1940 r. odszedł jeden z pierwszych transportów 267 więźniów politycznych do obozu zagłady w Oświęcimiu. Dnia 26.07.1944 r. oddział Armii Krajowej w śmiałej akcji uwolnił 120 więźniów politycznych. Pamięci tych co walczyli i ginęli za Ojczyznę".\nAdministracja niemiecka dotarła również do Trzciany. Utworzono w Trzcianie gminę zbiorową z dwunastoma wsiami. Gmina ta została założona w 1934 r. w wyniku rozp. M.S.W. Obowiązki wójta gminy Trzciana pełnił najpierw St. Kościesza Ożegalski - dziedzic majątku w Ka-miennej. Po jego aresztowaniu przez gestapo (zginął w obozie koncentracyjnym w 1942 r.) obowiązki przejął Jan Ryba - przedwojenny działacz SL w powiecie bocheńskim. Sekretarzem gminy był Wojciech Strach, referentami gminy byli: A. Piotrowski, Jan Sowiński, Julia Liszka, Władysław Kita, Lesław Ślebodziński, Michał Świtalski, Karol Wawrzyn, (Piotr Warzecha) oraz Leon Domagała (aresztowany przez gestapo w Krakowie). Utworzono nowy urząd Tar-gownika, który miał swoją siedzibę w Trzcianie, a obsługiwał gminę Łapanów, Lipnicę Murowa-ną i Trzcianę. Kierownikiem urzędu Targownika był Józef Marzyński. Z urzędem Targownika łączył się Urząd Rolny. Pracownikami obu urzędów byli: Kazimiera Marzyńska, Julian Budyń, Jan Serafin, Czesław Wojtanek, Turnau (podobno posiadał tytuł hrabiowski). Normalną działal-ność podjął Bank Rolny (dawna zasłużona Kasa Stefczyka od 1927 r.), gdzie pracowali: Józef Gumuliński, Józef Mikołajek, Leon Sowiński, a w czasie, okupacji Franciszek Lach. W ośrodku zdrowia zatrudniono młodego wówczas lekarza Adama Janika - syna nauczyciela łaciny z gim-nazjum z Bochni. Niewykwalifikowanymi pomocnikami jego byli: A. Wilowski i Józef Adamczyk. Kierowniczką agencji pocztowej "Postagentur" była Stefania Grelowa, a doręczycielami Stanisław Sekuła i Józef Adamczyk.\nPoczta w Trzcianie była ważnym ogniwem w pracy konspiracyjnej. Kierownikiem Urzędu Pracy "Arbeitsamtu" był Volksdeutsch z Bochni Adam Sniegocki. Szkolnictwo podano w osob-nym rozdziale. Posterunek policji granatowej ulokowano w dawnej karczmie: Kaimów, a później Rośków. Zatrudniono w różnych okresach czasu następujących funkcjonariuszy: komendantem był początkowo Malinowski - postrach okolicy. Wyrokiem sądu AK został zastrzelony, po nim objął funkcję Józef Słaba z Katowic. Funkcjonariuszami byli: Held, Mudry, Nakielny, Skrzyp-czynski, Tomaszewski i Gębarowski. Był również w Trzcianie Urząd Leśniczego. Należy tutaj wspomnieć, że administracja niemiecka składająca się z Polaków była związana z działalnością konspiracyjną w ZWZ-AK, nie wyłączając funkcjonariuszy policji jak - Komendant Józef Słaba, Tadeusz Skrzypczynski czy funkcjonariusz policji kryminalnej w Bochni Franciszek Puchała. (Puchała związany był z organizacją konspiracyjną w Trzcianie). Niektórzy byli neutralni ale nie szkodliwi. Niebezpieczni i gorliwi w pracy dla okupanta wyrokami sądu AK zostali rozstrzelani jak komendant policji Malinowski i Kier. Urzędu Targownika J. Maszyński.\n3. I OKRES KONSPIRACJI\nPoczątek działalności konspiracyjnej placówki "Karaś" gminy Trzciana pow. Bochnia datuje się od stycznia 1940 r. W tym czasie Tadeusz Hargesheimer z Bochni, kolega szkolny Leona Skumiela odebrał od niego przysięgę pracy konspiracyjnej w ZWZ. Leon Skumiel przyjął pseudonim "Murzynek". Wspólnie z Władysławem Kitą ps. "Lis" - kierownikiem szkoły w Łąk-cie Górnej, a później pracownikiem gminy w Trzcianie, werbowali do Polski Walczącej (Ruch Oporu) oficerów, podoficerów, żołnierzy, a nawet takich którzy nie służyli w wojsku. Począt-kowo obowiązywał konspiracyjny system trójkowy.\nTerenem działalności była gmina Trzciana wraz z 12-ma gromadami tj. Trzciana, Leszczyna, Łąkta Górna, Łąkta Dolna, Kierlikówka, Bytomsko, Bełdno, Rozdziele, Żegocina, Ujazd, Rdzawa i Kamionna. Placówka "Trzciana" podlegała wprost dowództwu w Bochni, później, jako II pluton Placówce "Karp" w Łapanowie, gdzie komendantem był Antoni Zdebski ps. "Żbik", "Cyt". Od 1943 r. placówka "Trzciana" i "Karaś" stanowiły III komp. I batalionu 12 pp AK i podlegały bezpośrednio dowódcy I bat. Józefowi Wieciechowi ps. "Tamarow", "Boruta" z Lipnicy Murowanej. Dowódcą III komp. był ppor. Skumiel, ps. "Murzynek".\nStan III-ciej kompani przedstawiał się różnie i trudno określić ilość żołnierzy wchodzących w jej skład w początkowym okresie konspiracji. Wiadomo natomiast, że w końcowym okresie liczyła ona 180 żołnierzy. Początkowo organizacja ZWZ-AK składała się z jednego plutonu, którego dowódcą był ppor. Leon Skumiel - ps. "Murzynek" 1).\nOrganizacja .wyglądała wówczas następująco:\nsłużbę łączności stanowili:\nJózef Adamczyk- Trzciana\nJózef Guzik - Łąkta Górna służba,\nkpt. Studziński lekarz wojskowy - Trzciana\nJanina Mucha - sanitariuszka -Trzciana\nCecylia Wilowska - sanitariuszka - Ujazd\nks. wikary Suski\nks. misjonarz Rogala\nwywiad i kontrwywiad:\nDowódcy plutonów (po rozbudowie):\nI pluton - ppor. Jan Przeniosło, nauczyciel - Ujazd,\nII pluton - ppor. Michał Switalski - technik -Trzciana,\nIII pluton - por. Stefan Wróbel - nauczyciel - Bełdno,\nIV pluton (powstał później) - d-ca pchor. Florian Dudek-oficer szkoleniowy.\nTenże IV pluton przesuwany był do spraw specjalnych, a później nazwany został "Terenówką" (Terenowy Oddział Bojowy) niesłusznie nazwany plutonem. Szefem placówki ZWZ-AK był Władysław Kita ps. "Li s ". Funkcję tę pełnił od powstania ZWZ-AK do końca. Schemat ten zachował się do końca działalności (ruchu oporu) Polski Walczącej z pewnymi uzupełnieniami.\nPrzedstawię własne wspomnienia z początkowego okresu pracy konspiracyjnej 2).\nPo powrocie z tzw. ucieczki z okolic Chełma Lubelskiego; w końcu września 1939 r. nie wiedziałem co z sobą zrobić. Nie mogłem kontynuować nauki, ponieważ gimnazjum w Bochni zostało zamknięte przez Niemców. Jako 16- letni chłopiec nie miałem wyrobionego poglądu na. sprawy polityczne. Chciałem działać dla Ojczyzny, ale nie wiedziałem jak. Wiedziałem tylko, że teraz Ojczyzna potrzebuje mojej pomocy. Rozumowałem, że być patriotą to znaczy bić wroga, ale jak ? Wtedy z pomocą przyszedł mi Władysław Kita, proponując pracę na poczcie w Trzcianie. Wiedział on do czego mogę być potrzebny w pracy konspiracyjnej. Z początkiem maja 1940 r. zostałem zaprzysiężony do pracy v; konspiracji ZWZ przez W. Kitę. Przybrałem pseudonim "Telefon", a nazwisko Henryk Łukowski. Nazwiskiem tym posługiwałem się m. in. w korespondencji pocztowej. Ps. "Telefon" zachowałem do końca działalności konspiracyjnej. Początkowo obowiązywał mnie konspiracyjny system trójkowy, lecz później zostałem z niego zwolniony, gdyż jako łącznik miałem łączność z różnymi skrzynkami kontaktowymi. Moja działalność początkowo polegała na łączności z placówką w Łapanowie i Lipnicy Murowanej. Będąc codziennie w Łapanowie odbierałem od listonosza Władysława Sory, kierownika poczty lub N.N ps. "Gałązka" korespondencje, gazetki broń itp. Następnym moim zadaniem to kontrola listów do władz niemieckich. Kontrolując listy uchroniłem wielu ludzi przed donosami. Listy te przekazywałem W. Kicie, który ostrzegał przed represjami ze strony Niemców ludzi, których dotyczyły donosy.\nTrudno byłoby wymienić wszystkie wypadki zwiączane z moją działalnością na poczcie tzn. z kontrolą listów i z podsłuchiwaniem rozmów telefonicznych, dlatego podam tylko kilka charakterystycznych przykładów.\nW 1943 r. opóźniłem wysłanie listu z doniesieniem do władz niemieckich o mającym się odbyć ślubie partyzanta w kościele w Kamionnej. Kierowniczka poczty S. Grelową musiała w tej sprawie złożyć zeznanie przed władzami niemieckimi, ja natomiast zostałem zatrzymany przez Stitzpunktpolizei w Łąkcie Górnej i posądzony o współpracę z partyzantami. Spotkałem się po raz pierwszy z pejczem niemieckim. Zostałem umieszczony w komórce na opał, a nazajutrz miałem być przetransportowany do Bochni. Wieczorem udało mi się wyrwać belkę w komórce i uciekłem. Od tego czasu byłem "spalony" i musiałem się ukrywać. Moimi kryjówkami były stodoły ze słomą, stogi siana a. najczęściej biuro Urzędu Pocztowego obok Posterunku Policji Granatowej, gdzie pełniłem nocny dyżur. Było to najbezpieczniejsze miejsce. Druga moja wpadka miała miejsce w 1943 r. Wywiad krakowski doniósł nam, że na liście gestapo znajduje się nazwisko Zbigniewa Rawicza Wilowskiego z Ujazdu - członka ZWZ-AK. Od W. Kity otrzymałem polecenie doręczenia Zbigniewowi Wilowskiemu ostrzeżenia, chociaż w życiu prywatnym był on moim kolegą. Po otrzymaniu ostrzeżenia Zbigniew Wilowski ukrywał się jakiś czas, lecz potem zbagatelizował ostrzeżenie i późną jesienią spał znów w domu. Wtedy właśnie wczesnym rankiem żandarmeria niemiecka z Krakowa, zabierając sołtysa z Ujazdu udała się do ludzi zamieszczonych na liście. Zostali wtedy aresztowani: Zbigniew Wilowski, Fryderyk Kowalczyk, Leon Król, Adolf Wilk, Franciszek Bełko. Zginęli oni później w Oświęcimiu. Ponieważ Z. Wilowski wiedział, że należę do konspiracji, był to mój drugi powód do ukrywania się. W tym samym czasie aresztowano w Krakowie Leona Domagałę, urzędnika gminy Trzciana - członka ZWZ, który miał przywieźć z Krakowa gazetki konspiracyjne dla Placówki Trzciana. W 1942 r. v; kwietniu został aresztowany i zginał w Oświęcimiu ppłk Stanisław Kościesza Ożegalski z Kamionnej - dziedzic majątku Kamionna, wielki Polak i patriota 3). Chwilę strachu przeżyłem w Łapanowie, kiedy wracając z pocztą do Trzciany, zostałem wezwany przez komendanta policji (Niemca) do gmachu posterunku. Miałem przy sobie granaty i pocztę konspiracyjną dla placówki Trzciana. Na szczepcie chodziło mu tylko o zabranie listu do posterunku policji w Trzcianie. Inną nieprzyjemnością było spotkanie się z kałmukami w Łapanowie. Wracając z pocztą konspiracyjną zostałem zatrzymany przez kałmuków. Byłem ubrany w mundur pocztowy, czapkę miałem z denkiem wygiętym jak siodło, jaką nosili Niemcy. Wystąpiłem ostro i w słabym języku niemieckim oświadczyłem, że jestem urzędnikiem Deutsche Post Osten i przewożę pocztę niemiecką. Wtedy kałmucy zrezygnowali z rewizji. Inną moją działalnością w czasie konspiracji było zbieranie informacji z terenu o konfidentach, nastrojach ludności cywilnej, obecności Niemców na terenie gminy Trzciana, podsłuchy rozmów telefonicznych z posterunkiem policji itp. Często Władysław Sora, pracownik poczty w Łapanowie informował mnie telefonicznie, w czasie pełnienia dyżuru nocnego na poczcie o ruchach żandarmerii, czy gestapo. Takie same informacje z terenu Trzciany ja przekazywałem jemu. Podobną działalność konspiracyjną prowadziła poczta w Żegocinie, należąca do Placówki Trzciana, przez Liszkę i Liszkową. Z Żegociną nie posiadaliśmy, tak jak z pocztą w Łapanowie bezpośredniego połączenia. Trzeba było łączyć się przez Kraków i Bochnię, co utrudniało działalność konspiracyjną. Placówka Trzciana współpracowała z Franciszkiem Puchałą, pracującym w niemieckiej służbie kryminalnej w Bochni. Informował on nas o planowanych łapankach i rewizjach, co pozwalało nam ostrzegać zagrożone osoby.\nInna działalność placówki Trzciana, w początkowym okresie okupacji:\na) od 1941 r. wystawiano fałszywe kenkarty. Tą działalność prowadził Władysław Kita "Lis" - urzędnik gminy Trzciana. Kenkarty na zmienione nazwiska otrzymywali dowódcy placówki Trzciana, dowódcy plutonów, osoby ukrywające się, lotnicy, uciekinierzy z obozów koncentracyjnych, ukrywający się żydzi, uciekinierzy ze Śląska Opolskiego itp.\nb) z ksiąg meldunkowych Urzędu Gminnego w Trzcianie wykreślono wszystkich oficerów, wiele młodzieży. Z ksiąg tych bowiem często korzystało gestapo. Przeglądano je na miejscu lub zabierano do Bochni na przeciąg około dwóch tygodni.\nc) młodzież kierowana na przymusowe roboty do Niemiec stawała przed komisją lekarską w Bochni. Młodzież ta bywała przeszkolona przez lekarza Piotra Warzechę ukrywają-cego się pod nazwiskiem Karol Wawrzyn, pracownika urzędu gminnego w Trzcianie. Udając różne choroby młodzież była odrzucana przez komisję niemiecką jako "niezdolna do pracy w Niemczech" i wracała do domu. W ten sposób bardzo mało młodzieży z gminy Trzciana wyjechało na przymusowe roboty.\nd) otaczano opieką wysiedlonych z poznańskiego uciekinierów, lotników oraz wysiedlonych po powstaniu warszawskim.\ne) prowadzono działalność ochronna i sabotażową przy dostawach kontyngentów zboża, mięsa, ziemniaków w formie prowadzenia odpowiedniej propagandy oraz przekazując oddziałom partyzanckim zabierane kontyngenty. Tak np. KOS (Kierownictwo Oporu Społecznego) w późniejszym okresie w sierpniu 1944 r. odebrał zarekwirowane przez Niemców 30 szt. bydła z gminy Trzciana i Łapanów i zwrócił rolnikom. Oddawany kontyngent wełny owczej był pomieszany z sierścią innych zwierząt itp.\nf) zbierano, magazynowano i konserwowano broń. Broń zbierano po rozbrajających się żołnierzach kampanii wrześniowej, rekwirowano ją tym, którzy nie wzbudzali zaufania. W 1942 r. zgromadzono już 50 karabinów, które konserwowano u Jana Zatorskiego i magazynowano w skrzyni zakopanej w ziemi. Magazyn ten został wykryty przypadkowo przez dzieci zbierające w lesie jagody. Dzieci te chwaliły się tym, co znalazły. Wiadomość ta doszła do posterunku policji granatowej w Trzcianie. Komendantem policji był wówczas Malinowski - słynący z wielkiej gorliwości w służbie Niemcom. Cały magazyn przekazano władzom niemieckim. Represji jednak nie było, gdyż podano, że broń ta pochodzi z kampanii wrześniowej. Chłopi, zwożąc tę broń zanurzali ją w błocie, aby zatrzeć ślady niedawnej konserwacji. Z powodu tej wpadki placówka Trzciana po-siadała słabe uzbrojenie. Komendant placówki Trzciana organizował stałe patrole na te-renie gminy, dla zapewnienia bezpieczeństwa ludności przed napadami i kradzieżą grup złodziejskich, podających się za partyzantów. Działalność tę przejęła później "Terenówka". W pierwszym okresie okupacji prowadzono również tajne nauczanie, szkolenie wojskowe, co opisałem w rozdziale "Szkolenie". Mimo wielu trudności związanych z okresem okupacji, mimo aresztowania wielu kolegów, hartowała się w nas wola walki z okupantem.\nGinęli koledzy, np. z organizacji ZWOWP Włodzimierz Podgórzec, Tadeusz Lech, Tadeusz Oleś (moi starsi koledzy z gimnazjum w Bochni) oraz mój prof. Z. Zajączkowski. Zginęli oni w Oświęcimiu w 1941 r. Żadne jednak niepowodzenia nie mogły powstrzymać nas od dalszej działalności konspiracyjnej. Mimo sukcesów niemieckich w tym czasie na wszystkich frontach, pogłębiał się nasz patriotyzm, wszyscy rwali się do walki. Nie prowadzono wtedy żadnych działań zbrojnych, ale planowana działalność konspiracyjna była realizowana 4).\n1 ) Wg. oświadczenia L. Skumiela ps. "Murzynek" i W. Kity ps. "Lis" jest to organizacja Placówki w początkowym okresie okupacji.\n2) Własne wspomnienia podał Józef Adamczyk ps. "Telefon" - łącznik a później żołnierz "Terenówki".\n3) Dwór w Kamionnej i ostatni dziedzic ppłk Stanisław Kościesza Ożegalski zasługują na opracowanie przez historyków.\n4) Opracował Józef Adamczyk na podstawie własnych wspomnień oraz dowódcy placówki Leona Skumiela ps. "Murzynek" i szefa kompanii Władysława Kity ps. "Lis".\nCiąg dalszy >>>


Ile wynoszą dopłaty unijne\nZanim nastąpi złożenie wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami trzeba dowiedzieć się dokładnie jakie są wytyczne dotyczące dokumentacji aplikacyjnej w ramach konkretnego programu i działania. A jakie możliwości mają w takim razie rolnicy?\nWielu z nich składa w oddziałach Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o dopłaty bezpośrednie do hektara. Należało to zrobić pomiędzy 15 marca a 15 maja. W przypadku produkcji tytoniu do 31 maja. Ostateczny termin to 10 czerwca, ale wówczas dopłata jest mniejsza o 1% za każdy roboczy dzień spóźnienia. Żeby dowiedzieć się jaką kwotę można otrzymać warto skorzystać z kalkulatora dopłat rolniczych. Wystarczy wybrać z listy roślinę, która jest uprawiana, podać ilość hektarów i już można poznać kwotę płatności obszarowej. Natomiast o dopłatę można się starać nie tylko w związku z uprawą jakiejś rośliny, ale także z zalesianiem. Wysokość płatności to 4 160 – 6 260 zł do 1 hektara. Wnioski o pomoc składało się od 1 czerwca do 31 lipca 2013 r. w ARiMR. Jest ona udzielana w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013, podobnie jak pakiet „Rolnictwo ekologiczne” i działanie „Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności”. Uczestnicząc w „Rolnictwie ekologicznym” otrzymuje się dopłatę do hektara zależną od tego, co się uprawia. Natomiast w ramach działania „Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności” można otrzymać rocznie od 1 470 zł do 3 200 zł. Informacja o naborze podawana jest na stronach ARiMR.\nZanim kupi się na przykład maszyny rolnicze z dotacji trzeba dowiedzieć się czy dofinansowanie podlega opodatkowaniu, a także jak rozlicza się projekt. W przeciwnym razie można nawet stracić dotację. Żeby wybudować czy przebudować budynek i odpowiednio wyposażyć gospodarstwo można było skorzystać z pomocy w ramach PROW 2007-2013 działanie „Modernizacja gospodarstw rolnych”. Możliwe jest też ubieganie się o pomoc w ramach działania „Korzystanie z usług doradczych przez rolników i posiadaczy lasów”. Wysokość dotacji może dojść do 80%, ale nie może wynieść więcej niż 1 500 euro. Informacje o terminach naboru podaje się na stronie ARiMR. Warto wspomnieć jeszcze o możliwości otrzymania renty strukturalnej w ramach PROW 2007-2013, jeśli ukończyło się 55 lat. Jej podstawowa wysokość wynosi 150% wartości najniższej emerytury. Natomiast wartość ta może wzrosnąć nawet o 100%.


Stereo i Kolorowo - Underground: Ultrasone Performance 880 Sirius, słuchawki i moduł bezprzewodowy Bluetooth\nKilka zdjęć ze strony Ultrasone\nNa łamach Stereo i Kolorowo już dwukrotnie recenzowałem słuchawki niemieckiej firmy Ultrasone. Były to modele: Signature Studio (czytaj TUTAJ) oraz Edition 8 Classic Ruthenium (czytaj TUTAJ), czyli jeden profesjonalny oraz jeden tzw. audiofilski. Przyszedł więc czas na coś normalnego, na słuchawki przeznaczone dla klasycznego melomana - nie studyjne i nie o wyśrubowanej cenie. Tym razem zabieram się za Ultrasone Performance 880 (zobacz TUTAJ i TUTAJ) - słuchawki kosztujące około 1 300 PLN.\nCo ciekawe, razem ze słuchawkami Ultrasone Performance 880 do testów otrzymałem także moduł bezprzewodowej łączności Bluetooth dla serii Performance - Ultrasone Sirius (zobacz TUTAJ). To po prostu specjalna nakładka/adapter, który wpina się w muszlę słuchawek Performance, bezpośrednio do wtyku słuchawkowego (wcześniej oczywiście wypinając stamtąd przewód słuchawkowy). Jedną z jego zalet jest także niewielka masa wynosząca zaledwie 12 gram. Sirius wyposażony jest w trzy przyciski. Dwa z nich służą do regulacji siły głosu, a trzeci może być użyty do rozpoczęcia i zatrzymania odtwarzania. Zintegrowany z nim mikrofon pozwala na używanie słuchawek Performance do rozmów telefonicznych (lub do komunikacji między graczami). Dzięki wydajnej baterii może działać bez przerwy do 12 godzin. Ultrasone Sirius to bardzo przydatne akcesorium.\nPerformance 880 to najwyższy (i najdroższy) model serii Ultrasone Performace - oprócz niego można też tu znaleźć modele Performance 820 (cena to około 600 PLN) oraz Performance 840 (około 1 200 PLN). Adapter łączności Bluetooth Ultrasone Sirius jest przeznaczony dla wszystkich trzech. (Były jeszcze Performance 860, ale zdaje się, że zostały wycofane z aktualnej oferty).\nSłuchawki dostarczane są w niezbyt dużym kartonie. Wewnątrz niego znajduje się miękki pokrowiec z neoprenu zamykany na zamek błyskawiczny, a dopiero w nim Ultrasone. Pod pokrowcem, na dnie kartonu, umieszczono akcesoria oraz niezbędne dokumenty (instrukcja obsługi, certyfikat oraz gwarancja producenta). Akcesoria to dwa przewody słuchawkowe - trzymetrowy z 3,5 mm z pozłacanym, kątowym wtykiem typu mini-jack (z nałożoną przejściówką 6,3 mm) oraz kabel 1,2 metrowy z mikrofonem oraz pilotem, zakończony wtykiem 3,5 mm. W zestawie nabywca otrzymuje także dodatkowe pady z weluru. Jak widać, wyposażenie jest ponadstandardowe. (Adapter Ultrasone Sirius to opcja, za którą należy dodatkowo zapłacić - osobno dokupić).\n880-tki zostały zaprojektowane w nowej stylistyce Ultrasone - wzorniczo nawiązują do firmowych modeli wyższych, a nawet tych referencyjnych serii Edition. To "wysunięty" na muszlę pałąk (wraz z mechanizmem jego regulacji) oraz wydłużone korpusy muszli. Świetnie to wygląda! Muszle są wykonane z solidnego tworzywa sztucznego, pokryte w dolnej połowie gumowatym tworzywem, zaś w górnej lakierem typu "ciekły metal" imitującym tytan (?). Muszle są płaskie, ale obszerne i szerokie - bez problemu pomieszczą nawet duże małżowiny uszne.\nMuszle mają fabrycznie zamontowane pady z sztucznej skóry, ale w zestawie są także dodatkowe welurowe. Oba komplety poduszek nausznych wypełnione zostały specjalną pianką zapamiętującą kształt uszu. Pałąk jest stalowy, częściowo pokryty gumowatą strukturą (identyczną jak w dolnych połówkach muszli), od spodu, od strony głowy, zaopatrzony w miękkię poduszki wyściełane miękką pianką wiskozową.\nZainstalowane przetworniki mają średnicę 40,9 mm, ich membrany PET pokryte zostały tytanem, napędzane magnesem NdFeB. Dźwiek z muszli nie dociera bezpośrednio do uszu słuchacza, a jest rozpraszany przez system S-Logic. To zastrzeżony przez Ultrasone projekt strojenia dźwięku (aktualizowany i udoskonalany przez lata), który ma naśladować dźwięk binauralny słyszany z głośników. W tym celu zmieniane jest położenie przetworników, aby rozprzestrzeniać dźwięk na ucho zewnętrzne, zamiast skupiać dźwięk bezpośrednio w przewodzie słuchowym. Służy temu także system specjalnych przegród stosowanych w muszlach. W rezultacie generowany jest rodzaj symulowanego efektu dźwięku przestrzennego. Może to się podobać lub nie, ale patent S-Logic rzeczywiście działa.\nJak pisze Ultrasone o systemie S-Logic: "Dźwięk najpierw trafia do ucha zewnętrznego, tworząc percepcję przestrzenną dla wszystkich źródeł stereo poprzez zaangażowanie anatomii ucha - nie jest tu potrzebna dodatkowa elektronika. Skutkuje to imponująco naturalnym dźwiękiem, kierunki i odległości są odtwarzane autentycznie bez zniekształceń.”\nWygoda użytkowania Performance 880 jest wysoka, co jest zresztą cechą charakterystyczną dla słuchawek Ultrasone. Cała konstrukcja jest wyjątkowo solidna, a jednocześnie lekka - 274 gram masy. Muszle są duże, bezproblemowo mieszczą nawet duże małżowiny uszne, zaś pady swobodnie je obejmują lekko sadowiąc się dookoła uszu. Pady są miękkie, stanowią łagodną podporę dla całej konstrukcji słuchawek, podobnie jak poduszka pałąku. Mechanizm regulacji jest precyzyjny i łatwy do ustawienia. Jeżeli miałbym się do czegoś przyczepić, to do ciut nadmiernego ścisku pałąka. Przy dłuższych odsłuchowych może być mało komfortowy, ale ogólnie nie jest źle.\nDobrym rozwiązaniem jest wyposażanie słuchawek w dwa komplety przewodów - 3-metrowy z pozłacanym, kątowym wtykiem mini-jack 3,5 mm oraz 1,2-metrowy zakończony wtykiem 3,5 mm, z zainstalowanym mikrofonem i pilotem. Słuchawki bezproblemowo można więc używać jako stacjonarne (np. w studio) lub mobilne.\nErgonomię stosowania podnosi także adapter łączności bezprzewodowej Bluetooth, czyli Ultrasone Sirius. Jest lekki, niepozorny, całkowicie "wtapia się" w obrys lewej muszli. Łatwo się nim steruje, nie mam zastrzeżeń. Obawę budzi jedynie krótki kabel do ładowania akumulatora (jakieś 15 cm) i nietypowe gniazdo, do którego trudno przypiąć inny przewód niż ten z kompletu. Lepszym rozwiązaniem byłoby po prostu gniazdo mini-USB. Dużym atutem Sisiusa jest długi czas pracy na akumulatorze, która spokojnie dochodzi nawet do 12-15 godzin (sprawdziłem), a w trybie stand-by bateria wytrzymuje około 160 godzin. Zaś pełny cykl ładowania to jedynie 60 minut. To są bardzo dobre parametry.\nSpecyfikacja techniczna - Ultrasone Performance 880\nPasmo przenoszenia: 7 - 35 000 Hz\nPrzetwornik: 409 mm, pokryta tytanem membrana PET, magnes NdFeB\nMasa: 274 g (bez kabla)\nKable: 3 m z 3,5 mm, pozłacanym wtykiem mini-jack, przejściówka 6,3 mm + kabel 1,2 m z mikrofonem oraz pilotem; wtyk 3,5 mm\nSpecyfikacja techniczna - Ultrasone Sirius\nTechnologia przesyłu: Bluetooth 4.1, aptX\nPraca baterii: 8 - 12 godzin\nPraca w trybie stand-by: 160 godzin\nMaksymalna odległość od nadajnika: 20 m\nPrzyciski: siła głosu, start/pauza, stop\nOpakowania Ultrasone Performance 880 i Sirius\nAdapter i kabelek do ładowania akumulatora\nAdapter Sirius po prostu wpina się do gniazda słuchawkowego lewej muszli - genialne!\nAkcesoria - dwa komplety przewodów i dodatkowe pady\nElegancka stylistyka - wzorowana na referencyjnych modelach Ultrasone\nTu widać otwory systemu S-Logic\nMuszle w połowie pokryte są "tytanem", a w połowie gumowatą substancją\nUltrasone Sirius to rewelacyjna opcja!\nTu widać adapter Sirius zainstalowany w lewej muszli - pełna mimikra!\nWzmacniacze słuchawkowe/DAC-i: JDS Labs Element II i Yulong DA-ART Aquila II\nOdsłuchy na tarasie\nKilka zdjęć słuchawek Ultrasone wykonanych podczas wakacji autora na Maderze\nSłuchawki porównawcze to HiFiMan HE-R10D (za adapterem Bluetooth HiFiMan BlueMini), Monoprice Monolith M1060C, Meze 99 Neo, Avantone Planar Red oraz Fostex TH610. Wzmacniacze słuchawkowe/DAC-i: NuPrime DAC-10H, TEAC NT-505, Mytek Brooklyn Bridge, Yulong DA-ART Aquila II, NuPrime Omnia A300, Lampizator Amber 3 DAC, JDS Labs Element II, Cayin HA-6A oraz Encore mDSD. Źródła to streamery Rose RS150 oraz Rose RS250 (streamery to też Mytek Brooklyn Bridge i NuPrime Omnia A300), a także iPhone XR. Serwis streamingowy Tidal HiFi/MQA.\nNa początek napiszę, że Ultrasone rzeczywiście grają wyjątkowo przestrzennie - czyli dokładnie tak, jak to deklaruje producent. Firma w zdecydowanej większości swych produktów aplikuje system S-Logic. W skrócie pisząc, to specjalna konstrukcja przysłon i otworów zainstalowanych w muszlach (żadnej elektroniki!). W rezultacie dźwięk z muszli nie dociera w linii prostej do uszu słuchacza, a jest inteligentnie rozpraszany przez system S-Logic. Jest dystrybuowany na całe ucho zewnętrzne, zamiast być koncentrowany bezpośrednio w przewodzie słuchowym. I to rzeczywiście działa! Scena jest obszerna, ale i lekko zdystansowana względem pozycji uszu - wyraźnie wielopoziomowa i głęboka. Dobrze oddająca rzeczywistą przestrzeń odsłuchową. Ponadto słuchawki "nie grają w głowie", a tworzą dość holograficzną przestrzeń poza nią. Owszem, S-Logic to sztuczna organizacja dźwięku, acz akustycznie bardzo korzystna. Wiarygodnie kształtująca dźwięk przestrzenny, choć może też być uznana za nienaturalną (ale to już inna sprawa).\nUltrasone Performance 880 to szeroki, ciepły i głęboki dźwięk. Mocno nasycony i transparentny. Z wyraźnymi barwami ukazującymi całą kolorystykę i teksturę brzmienia. O naturalnym wyrazie przekazu, dużą dynamiką grania oraz szybkiej dyspersji. Słuchawki mają dość obfity i rozbudowany dół, który jednak nie ciąży, albowiem jest rozsądnie zbalansowany przez konkretną i klarowną średnicę, jak i przez optymalną reaktywność na wysokie tony. Zapewnia to przekazowi całościową płynność i wygodę. Atrakcyjność i realizm brzmienia przy dużej przejrzystości i naprawdę niezłej detaliczności. Bo Ultrasone, choć nie mają tendencji do nadmiarowej analityczności, to potrafią dużo z przekazu wyłuskać i wycisnąć - są uważne i szczegółowe. Precyzyjne względem opisu zjawisk muzycznych. Dobrze ukazują kontrasty i przełomy dźwiękowe - i to nawet te subtelne.\nSłuchawki reprezentują styl gry, który najprecyzyjniej określić można jako zrównoważony i dokładny - angażujący i pełnowymiarowy. Słychać w nich bardzo dużo dźwięku - dźwięku zawiesistego i gęstego, lecz nie przeładowanego. To brzmienie sugestywne i ekspresyjne, ale lekkie. Łatwe w odbiorze. "Osiemset-osiemdziesiątki" przynoszą autentyczne poczucie powietrza, dyspersji tonalnej i dystansu między poszczególnymi instrumentacjami. Odstęp pomiędzy wokalistami, głębię i dalekie tło. Tło z dużym kontrastem barw i na linii czerń-biel. Dzięki temu brzmienie jest namacalne i ekspresywne, ale nie jaskrawe (a w zasadzie - nie przejaskrawione).\nUwaga! Można na nich grać głośno lub cicho, a przekaz będzie w obu przypadkach zdyscyplinowany i uporządkowany. Jednakże Performance 880 zapewniają sporą czytelność i obecność dźwięku przy równolegle mniejszej niż zwykle wymaganej głośności. Po prostu na Ultrasone można usłyszeć więcej i głębiej, bez konieczności wysiłku nadmiernej amplifikacji. To jest bardzo pożądana cecha! Szczególnie w przypadku kiedy chcieć mieć żyzny i pełny dźwięk, bez zmęczenia narządu słuchu spowodowanego długimi odsłuchami. W Performance 880 takie zjawisko nikomu nie grozi - bez żadnych problemów można w nich słuchać nawet na długich dystansach sesyjnych.\nDoskonałą opcją dla słuchawek Performance 880 (oraz także dla modeli 860, 840 i 820) jest adapter łączności bezprzewodowej Ultrasone Sirius (kodek Bluetooth aptX). Jest lekki i poręczny - jedynie 12 gram masy oraz niewielkie wymiary, a także kształt umożliwiający całkowitą "mimikrę" na lewej muszli słuchawek. Innymi słowy, Sirius wpięty do muszli stanowi jej nieomal jednorodną część oraz dodatkowo nie zwiększa specjalnie masy słuchawek. A przez to jest bardzo ergonomiczny - naprawdę chce się takiego urządzenia używać. Konkurencyjne rozwiązanie do transmisji bezprzewodowej firmy HiFiMAN o nazwie BlueMini ma znacznie większe rozmiary i nie jest aż tak atrakcyjne jak Sirius.\nModuł Sirius bardzo łatwo nawiązuje połączenie bezprzewodowe Bluetooth, łącze jest wyjątkowo stabilne i bez żadnych odczuwalnych kompresji (co niestety, wcale nie jest takie jednoznaczne w urządzeniach Bluetooth). Dźwięk proponowany przez adapter Ultrasone charakteryzuje się żywym odbiorem, dobrą przestronnością oraz niezłą soczystością tonalną. Jest wszechstronny i przyjemny - solidny i dbały o detale. Można go nazwać ogólnie neutralnym, lecz ma tendencję do lekkiego ocieplania przekazu, co w istocie rzeczy jest zjawiskiem pożądanym, aczkolwiek niekiedy odciągającym go od wzorowego środka optimum. Dla mnie nie był to problem, a ciekawe urozmaicenie odsłuchów via adapter Bluetooth.\nMoim zdaniem Ultrasone Performance 880 z modułem bezprzewodowym Sirius, to słuchawki, które zasługują na najwyższe noty. Są mniej znane niż produkty konkurencyjnych niemieckich marek Sennheiser czy Beyerdynamic, acz oferujące nawet więcej niż porównywalne modele owych firm. Kapitalny dźwięk o dużej przestrzenności i sporej sugestywności przy zachowaniu niezłej detaliczności i selektywności. Adapter Sirius dodany do Performance to niewątpliwy atut - łatwy w użyciu, niewielkich rozmiarów i z dobrym brzmieniem. Stuprocentowa rekomendacja dla Ultrasone Performance 880 i Ultrasone Sirius!\nSłuchawki Ultrasone Performance 880, cena w Polsce - 1 299 PLN; adapter Bluetooth Ultrasone Sirius, cena w Polsce - 589 PLN.\nEtykiety: Ultrasone Performance 880, Ultrasone Sirius


AsiaMi-pomysłowa mama: 2015\nRatują nas chwasty i kwiaty\nto na kaszel suchy- dla Stasia\nto na kaszel mokry - dla Manii\nto na kaszel w nocy\nto do inhalacji rano\nto do inhalacji wieczorem\nto przeciw gorączce\nto przeciw wirusom\nŚwira można dostać....\nPijemy herbatę z aronii,czarnego bzu, porzeczki czerwonej z kwiatami bzu i głogiem.\nWszystko razem wymieszane w słoiku\nCiepła herbata z łyżką czarnej pożeczki z lata i miód z mniszka i maliny z małych słoiczków\nI przytulanie, spanie z mamą i czas......\nZima to czas kiedy jemy mnóstwo kiełków.\nKiełkownica pracuje na pełnych obrotach ;-)\nAutor: asiami o 14:23 7 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: codzienność, gdy dziecko choruje, Matki wzloty i upadki\nGdy razem z dziećmi choruje też tata i mama....\nO! to już wtedy nie jest lekko.\nDo kuchni po jedzenie idzie ten kto akurat ma więcej siły,a\nzakupy pod drzwi przynosi pan z tesco.\nWtedy gotujemy naszą ulubiona zupę.\nZ tym chorowaniem jest tak, że brak sił i apetytu i nasze dzieci najchetniej wtedy jedzą ziemniaki:-)\nZiemniaczanka na chorowanie:\nGotujesz ziemniaki w wodzie osolonej.\nGdy się ugotują , nie odcedzaj.\nDodaj czubatą łyżkę masła, czosnek i co tam lubisz, natkę pietruszki- jesli jest\nBlenderem wszystko potraktuj i jest.\nPosypałam prażonym sezamem i jedzonko pyszne!\nJeśli w trakcie chorowania dzieci słabo jedzą - te zupę zjedzą na pewno ;-)\nAutor: asiami o 01:26 14 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: gdy dziecko choruje\nCzy pamietasz o swoich piersiach ????\nPo ostatniej wizycie w bibliotece czytamy książkę\nPIERSI (Gen-ichiro Yagyu)\nGłównie Mania jest zainteresowana tym tematem.\nSzczerze mówiąc ja mam ostatnio wielką tęsknotę za karmieniem piersią. Przypominam sobie te cudowne chwile kiedy wpatrzeni w siebie (ja i po kolei moje dzieci) spędzaliśmy ze sobą długie godziny.\nCudne jest to wytłumaczenie , że nie każda mama może karmić swoje dzieci piersią....\nA Ty pamiętasz o swoich piersiach????\nJa ostatnio zapomniałam ale już nadrobiłam zaleglości i wizyty umówione.\nChodzę na USG piersi do tego samego lekarza od 5 lat. Bardzo jest to dla mnie ważne. Lekarz ma, w pamieci komputera, wszystkie parametry z badań, z każdego roku.\nMa to oczywiście swoje bardzo dobre i złe strony.\nNa przyklad rok temu, bardzo delikatnie, zapytał: ,,Pani Joasiu , czy Pani ostatnio przytyła????????\nbo w porównaniu z ostatnim badaniem ma Pani w piersiach wiecej tkanki tłuszczowej......\nNo i wszystko wiadomo !\nDziewczyny proszęęęęęęęęęęęęęęęeee pamietajcie o swoich piersiach!\nPS. M. idziesz ze mną ??? Pójdziemy potem na piwo ;-)))\nAutor: asiami o 12:19 7 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: codzienność, Matki wzloty i upadki\nWalentynki???- nie dziękuje, wolę poczytać!\nMy nie jesteśmy Walentynkowiczami.\nNic szczególnego się u nas z tej okazji nie dzieje.\nTe dwie książki mówią o miłości ;-)\nPierwsza to DWOJE LUDZI Iwony Chmielewskiej\nKupiliśmy ją sobie pod choinkę ;-)\nPiękna, prawdziwa książka.\n,, Czasem ludzie łaczą się ze sobą na stałe jak naczynia klepsydrze. Podczas gdy jedno daje, drugie przyjmuje .\nA potem odwrotnie"\nKsiążkę tę możemy podarować gdy idziemy do znajomych z wizytą.Świetnie nadaje się na prezent na ślub lub na rocznicę ;-)\nDruga książka to PRZEPIS NA MIŁOŚĆ\nMały chłopiec opowiada o tym jak jego uporządkowany , czarno-biały tata zakochał się w twórczej , kolorowej mamie.\nTo historia o tym jak spotkały się dwa przeciwieństwa.\nKsiążka śliczna, kolorowa.\nMił(osn)ego czytania w ten słoneczny dzień.\nAutor: asiami o 04:07 2 komentarze: Linki do tego posta\nSylabowa planszówka - hand made\nPołożyło nas do łóżka.\nLeżymy i próbujemy się nie nudzić.\nPlanszówka utrwalająca sylaby.\nRzucasz kostką i ruszasz pionkiem, gdzie staniesz- czytasz.\nII wersja: rzucasz kostką ,ruszasz pionkiem , gdzie staniesz kolorujesz i czytasz ;-)\nAutor: asiami o 03:51 9 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: gdy dziecko choruje, sylaby\nTen UP! nie należał do najlepszych.\nKręgosłup położył mnie do łóżka i leżę i podrówki ślę!\nAutor: asiami o 04:20 2 komentarze: Linki do tego posta\nO postanowieniach noworocznych i zębowe przygody z lat 80-tych.\nWidziałam się ostatnio ze znajomymi , którzy są aktualnie na etapie kursu na kierowników kolonii i zimowisk. Tak sobie rozmawialiśmy o tych wszystkich ważnych sprawach, o odpowiedzialności. Sama mam taki kurs. I gdy go zrobiłam kilkanaście lat temu , to ani razu nie pojechałam na kolonię ani zimowisko jako opiekun ,a co dopiero kierownik. O nie! powiedziałam sobie. Musiałbym spaść na głowę….. z wysoka.\nPewna historia kolonijna jest moja zmorą……\nByło to bardzo, bardzo dawno temu za rzeką i kilka długich godzin na północ od domu.\nWakacje takie jak to w latach 80. Kolonia zakładowa. 3 tygodnie. W ostatnim zaczął boleć mnie ząb…… Jedynka lewa. Od higienistki dostałam jakąś tabletkę. Przestało ale potem znowu zaczęło boleć . Tak jedna noc i druga w bólu. Po tej drugiej nocy obudziłam się ze spuchniętą wargą.\nWyglądałam jak ząąąbi ;-))))\nZawieziono mnie do jakiegoś dentysty . Rozwiercił mi zdrowego zęba- Przestanie boleć powiedział. Zapakowano mnie do auta i z powrotem do ośrodka. Kolejna noc z bólem.\nDwa dni do powrotu do domu. Wszyscy pomału się pakują . Ja wyję z bólu..\nPrzypominam tylko, że my w domu telefonu nie mieliśmy(na telefon stacjonarny czekaliśmy kilkanaście lat). Ale w pracy owszem telefon był. Nikt jednak nie zadzwonił do moich rodziców, nie poinformował, co się dzieje.\nOstatni dzień , ja dalej wyje . Wszyscy się pakują , mój plecak zapakował młodszy brat, który razem ze mną był na tej kolonii.\nDzieci do autokaru, a ja do szpitala…….. Tak, kierownik zawiózł mnie do szpitala w Toruniu. Na izbie stwierdzono, że zostaję . No i zostałam. Sama . Bo kierownik nie mógł ze mną zostać.\nO tym jaki zabieg miałam wykonywany i w jakich warunkach nie będę pisać.\nWyobrażacie sobie taką sytuację ? Moi rodzice czekają na dzieci wracające po trzech tygodniach z kolonii. Z autokaru wysiada tylko mój brat.\nCórka została Toruniu- w szpitalu- usłyszała mama.\nNo i tak byłam w tym szpitalu tydzień. Przyjechali rodzice. Po zabiegu wszystko musiało się goić…. Trzeba leżeć. Przewiezienie dziecka do Wrocławia niemożliwe!\nKolonie się zwijały , ekipa z zakładu mamy pracy ,porządkowała ośrodek . Zapadła decyzja ,że rodzice wracają, a ja zostaję i wrócę z ekipą autokarem za trzy dni.\nI tak się stało przyjechali po mnie . Jechałam sama tym autokarem, nikogo nie znając ale pamiętam że bardzo chciałam spać żeby się już obudzić w domu.\nPo powrocie seria wizyt u lekarzy. Masakra. Ząb nie do odbudowania.\nZdrowy korzeń- na szczęście usłyszała mama. Musimy się zastanowić co z tym zrobić.\nPrześwietlenia, studenci. Okaz ze mnie był ze hej!\nTaka młoda dziewczynka ,ładna i taki ząb!!!!\nDecyzja była – korona z takim mocnym, metalowym wkrętem ,żeby wystarczyło na całe życie . Żeby już nie musiała się męczyć- powiedziała z uśmiechem pani dentystka. No i się zaczęło …..\nZrobiono mi tę koronę. Dopasowano kolor.\nI rzeczywiście na całe długie lata. Taki implant z lat 80 ;-)\nRazem z tą gniotsa-niełamiotsa koroną dostałam wówczas ogromny strach przed dentystą. Trauma wielka na całe życie.\nJak sobie pomyślę o tym, że byłam w tej całej sytuacji sama. Nikt nie pomyślał co może się stać ze mną w przyszłości. Jaka będzie moja postawa do wizyt w gabinecie. Kogo to obchodziło.\nDo tej pory tak jest ,że idąc do dentysty w głowie szybko przelatuje mi ta historia.\nTylko teraz czas z tym coś zrobić. Szukałam informacji o implantach i koronach i znalazłam tę stronę\nSwoją drogą nie są one już tak drogie , jak kilka lat temu.\nMoje postanowienie noworoczne z 2014 roku się realizuje cały czas. Spotykam się z dentystką , rozmawiamy i naprawiamy to co przez lata się nie naprawiało.\nGdyby ta sytuacja zadziała się dziś (ta z kolonii)\nPo pierwsze, pewnie przyjechałaby jakaś telewizja (bo kto zostawia dziecko samo w szpitalu nie powiadamiając rodziców), odpowiedzialność , pozwolenia, ….. zakład pracy, dyskusje, prawa dziecka, kierownik zawieszony…..\nNo ale lata 80 miały swoje prawa ;-(\nPani Karolino, lubię do Pani przychodzić i siadać na tym pięknym zielonym fotelu.\nAutor: asiami o 01:14 5 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Matki wzloty i upadki, życie\nMania patrzy w moje oczy i mówi:\n,,Mamo , widzę siebie w Twoich oczach.\nJak patrzę na Ciebie ,to widzę siebie - takie odbicie ...."\nBoże! ile w tym prawdy.\nBycie mamą Marysi to dla mnie bardzo duże wyzwanie.\nJesteśmy bardzo do siebie podobne i czasem trudno się dogadać.Żyjemy razem , uczymy się siebie, poznajemy .\nTo cudowny dar bycia mamą córki.\nAutor: asiami o 01:45 6 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Pytania poranne\nTo już czwarty tydzień tego roku i czwarty UP!\nDziś usiadłam rano z kawą , odwiedziłam kilka blogów i czegoś sie dowiedziałam? ....\nA mianowicie tego, że zima w Polsce JEST!\nAż uwierzyć w to nie mogę bo u nas wczesna wiosna. Osobiście na trawniku w mieście widziałam kilka kiełkujacych krokusów.\nTeż mi się chce zimy- wpadnij do nas na chwile choć- bo rozpoczęliśmy drugi tydzień ferii.\nA do tych rozważań o zimie , która jest ale nie u nas, pasuje taka jajecznica:\nMania wagaruje , nie chodzi do przedszkola i chce oglądąć konie , najlepiej w kropki. TU znaleźlismy ich sporo. Może Ktoś też lubi konie w kropki.\nFerie są- my podróżujemy wirtualnie . Ostatnio byliśmy TU Zdjęcia zapierają dech !\nZnalazłam pewną MAKUTRĘ a w niej czajnik ,który został wpisany na listę chciejstwa mojego (tylko gdyby był chociaż o pół litra większy)\nJeśli lubicie owsiankę na śniadanie to TA propozycja na pewno Was uraduje A dla tych którzy lubią wcinać na śniadanie kanapki mam trzy pyszne pasty do chleba Smacznego!\nOstatnio Mania wciąż śpiewa, po polsku , po angielsku, po wymyślonemu. Znalazłam stronę , na której pewna mama i tata umieścili spis stron pomocnych w nauce języka angielskiego .\nAutor: asiami o 05:04 4 komentarze: Linki do tego posta\nI tak trzeci UP! okazał się wtorkiem.\nWczorajszy dzień spędziłam z Manią na zajęciach o TU\nMania z przyjaciółkami Julcią, Martą i Marysią tańczyły , śpiewały , jadły pierogi i tworzyły wianki.\nCudnie było , naprawdę.\nMania chce chodzić na tańce a ja się szczerze zastanawiam czy aby do chóru się nie zapisać.\nWszystko piękne - tylko jak znaleźć czas na śpiewanie poza domem .......\nWSZYSCY KTÓRZY CHCĄ ŚPIEWAĆ I TAŃCZYĆ W ZESPOLE MOGĄ SIĘ ZGŁASZAĆ!!!!!!\nW temacie folkloru: dzieci TU mogą poznać stroje ludowy w formie zabawy.\nU nas na Dolnym Śląsku ferie się rozpoczęły. I dobrze, że wybyczyliśmy się między świętami a nowym rokiem , bo teraz nie ma to tamto i codziennie do szkoły na półkolonie- tak Staś kocha szkołę !!!!!\nFerie mogłabym spędzać TU\nJeśli ktoś , tak jak ja lubi szperać na pchlich targach to Ten Kalendarz na pewno mu się przyda.\nJaką warrtość mają odnalezione zabawki. Na dnie pewnego kosza wilkinowego leżała syrenka, która zapodziała się jakiś czas temu. I jaka radość i jak śmiech !!!!\nU Jareckiej znajdziecie tutorial na piękną syrenkę na szydełku- głowę już mam , reszta czeka ;-)))\nNo popatrzcie , na to mieszkanie, na ten stół, na kuchnię , witrynkę,puszki - wszystko takie normale, codzienne.\nPolska ceramika - jakie to poste i piękne.\nTen chlebek jaglany za mną chodzi , muszę go w końcu zrobić!\nNo to UP!\nAutor: asiami o 21:53 6 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: asiami o 14:54 9 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Matki wzloty i upadki\nZebranie w szkole nakłada się ze spotkaniem , ważnym spotkaniem. Tata na zebranie ,mama na spotkanie. Odebrać Manię, po drodze zakupy.\nI do papierniczego, bo blok się skończył. A w domu tylko po łyżce żurku dla każdego.\nSpotykamy się przy wejściu do kamienicy. Wszyscy . Tata ze Stasiem , mama z Manią.\nTorby , zakupy ,szkolny plecak,Maniowa falująca spódnica na zimowym wietrze...\nDo celu 80 stopni w górę...\nIdę ,myślę co z drugim daniem.\nJuż mi się w głowie plan układa.\nWpadamy , żurek na gaz. Każdy na rozgrzewkę dostał. Mniam....\nGarnek z wodą na ciemy makaron już pracuje na pełnych obrotach.\nI teraz oto jak w filmie akcji - powolnie przesuwają się klatki.\nIdzie Matka Żywicielka do kredensowej spiżarni po wytwory swojego przetwarzania danych owocowo-warzywnych w lecie.\nSłoik z paprykarzem (ryż, pomidory, warzywa)- ciach! - na patelnie do odgrzania...\nSłoik z fasolką szparagową- ciach!- do podania na ciepło z masełkiem...\nSłoik z dynią - ciach! do tego makaronu co dochodzi...\nSłoik z czereśniami - ciach! Kompot do popicia\nMinęło 20 minut i w tę zimową wiosnę zapachniało latem.\nObjadaliśmy się czereśniami z kompotu (deser). Pestki kulturalnie wędrowały do miseczki , choć miałam ochotę, tak jak Bronka.....:\nTakie mam przemyślenie , że warto zarwać kilka nocy letnich- takie piekne i ciepłe są, żeby doświadczyć właśnie czegoś takiego.\nLata na talerzu w środku zimy ;-)))))))\nLista przetworów na 2015 już się robi.....\nAutor: asiami o 01:56 10 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: dom, Matki wzloty i upadki, my, oszczędny dom, warzywa i owoce\nDziś 15 stycznia\nPasztet soczewicowo-marchewkowy się robi ;-)\nAutor: asiami o 05:25 2 komentarze: Linki do tego posta\nO, to już drugi UP!\nMiniony tydzień był tak pracowity, że nie miałam czasu na żadnego posta. Ale pracowity tydzień nie oznacza, że do paranka po zmierzch siedziałam w pracy czy z pracą . Nie!\nZałatwiłam jedną bardzo ważną sprawę , urzędową i chyba jakaś nić sympatii się zawiązała miedzy mną a Panią Urzędnik ;-)))))\nNo chyba były ku temu powody- siedziałam w urzędzie kilka dni ;-)\nNo i rozmowy rozpoczęły sie w sprawie jednej, bardzo ważnej, pracowej. Jak będę miała więcej informacji to napiszę na pewno .\nNie lubię niezdecydowania.\nMyśl- przemyśl- powiedz i działaj- tak funkcjonuję.\nW przeciwieństwie do naszej zimy. Pada śnieg, już go nie ma, mróz, już go nie ma , wieje ,że łeb chce urwać, leje deszcz..... ptaki głupieją, wirusy wirują........ i w sobote we Wrocławiu było 15 stopni na plusie\nDlatego zachciało mi się takiego stołu: ... na śniadanie ... ;-)\n1.Opowieści Żanety Żyrafko są po prostu cudowne. Bardzo, bardzo lubie je czytać. Zwłaszcza ,że Żaneta ma bardzo interesujące życie no i mieszka Żaneiro de Rio.\nSzyje, pozuje do zdjęć i absolutnie lubi to co robi :-)\n2.Ten turkusowy fotel mogłabym natychmiast postawić u siebie w pokoju. Choć mogłoby to być niebezpieczne- rzadko wychodziłabym z domu .\n3.O naszej kuchence mobilnej pisałam kiedyś TU . Natomiast TA bije naszą na głowę.\nAch te pomysłowe mamy !\n4.Te lalki powalają mnie na łopatki. Nie mogę , no nie mogę się napatrzeć. Te twarze, szczegóły garderoby.\nMoże na 40 - tkę sobie zamówię ;-))))\n5.A jak u Was , już po balu czy przed ?..... na mnie czekają na początku lutego. Moje dzieci jeszcze się nie określiły za kogo się przebiorą - więc drżę. Może przyda się mała podpowiedź ;-)\nStroje, dekoracje słodkości\n6.EUREKA to księgarnia wrocławska działająca od 1961 roku .Od 1 sytcznia zamknięto ją. Smutno.\nO podobnym losie innych księgarni możecie poczytać tu: Początek i koniec i Ziarno prawdy o Empiku\n7.Żeby nie było na smutno. To może kawa- refleksyjnie :\nNo to UP! w nowy Tydzień!\nAutor: asiami o 02:15 11 komentarzy: Linki do tego posta\nKto lubi poniedziałek? Ręka w górę.\nO proszę 1,2,3 ...\nZ tymi poniedziałkami to jest tak.\nPytałam tu i tam.\nŻe niby po sobocie i niedzieli nie chce się wstawać. Że już w niedzielę popołudniu poniedziałek się wkrada i zabiera radość ...\nŻe w poniedziałek ponoć uciekają wszystkie autobusy i tramwaje. I że samochód też w poniedziałek nie odpala.\nA ja lubię poniedziałki .Naprawdę!\nLubię wstawać w poniedziałek , bo mam poczucie, że zaczyna się nowe. Że dostaję nową szansę.\nŻe na nowo wskakuję w pewien wypracowany rytm.\nNie tylko kolejny dzień ale i tydzień, o którym mogę stanowić.\nI że mogę popatrzeć na każdy tydzień jako na kolejny etap do przejścia....\ndo zbliżania się do celu....\nTak moje cele wyznaczone. Kilka już macha do mnie zza płotu z napisem ,,zrealizowwane" .\nKilka muszę rozbić na tygodnie , kilka na miesiące a jeszcze inne na lata.\nAle realizacja ich rozpoczyna się wraz z pierwszym postawionym krokiem.\nWraz z nastaniem każdego poniedziałku ;-)\nZbieraczką jestem. Jak coś przeczytam-zapisuję, coś zobaczę- zapisuję,coś usłyszę- zapisuję.PRZYDASIĘ ;-)\nNie bardzo podoba się to mojemu mężowi. Dzielimy się jednym laptopem , w którym zakładki mnożą się w tysiące.....\nNo i muszę coś z tym zrobić - dla dobra naszego wspólnego ;-))\nPo to powstał UP! (Ulubiony Poniedziałek)\nTu będę zapisywać ważne, inspirujące zdjęcia artykuły, tematy , strony....\nTak na dobry UP! i na cały tydzień..\nMoże znajdziesz coś tu dla siebie\n1.Na zmianę diety nigdy za późno. Może ten chleb , to bedzie pierwszy krok.\n2. Dla tych którzy, planują kupić dom, mieszkanie lub inną nieruchomość - jak budować zdolność kredytową. Blog Michała bardzo mnie uspakaja i sprowadza na ziemię.\n3.W tym mieszkaniu jest taka jedna lodówka i pled na fotelu też niczego sobie ;-)\n4.Radość- tak pracować, zwłaszcza gdy możesz postawić taki wóz na swoim podwórku.\n6. Na tym blogu znajdziecie mnósto pomysłów, by uprządkować niejeden kąt .\nNo to UP! w nowy tydzień\nAutor: asiami o 05:25 13 komentarzy: Linki do tego posta\nKochani przyjmijcie na Nowy Rok fragment (Lb 6,22-27)\nNiech zwróci ku Tobie oblicze swoje i niech Cię obdarzy pokojem.....\nJaki będzie ?\nCzekam na każdy dzień, na każdą noc.\nNa każdego spotkanego Człowieka.\nNa każdą sposobność spotkania z moimi Dziećmi w zabawie.\nNa ksiażkę przeczytaną...\nNa ziemię ;-)))\nI na 40-tkę ;-)))\nAutor: asiami o 05:49 12 komentarzy: Linki do tego posta


Sprawdź Plan terapii genowej ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\nAutor: Mitchell Gaynor\ndownload ebook free Gaynor genowej Mitchell Plan terapii.\nPlan terapii genowej - to ebook opublikowany przez Bukowy Las.\nNumer ISBN tej publikacji to 9788380740464.\nPremiera "Plan terapii genowej" miała miejsce dnia 2016-05-20.\nAutorem jest Mitchell Gaynor. Oryginalnym językiem tej publikacji jest język polski.\nZostał on zakwalifikowany w kategorii: Poradniki. Napopularniejsze rozszerzenia plików dla Plan terapii genowej to MOBI, EPUB oraz PDF.\nAby przeczytać cały ebook Plan terapii genowej musisz poświęcić ~3 -5 godziny. Na ebook składa się około 139 stron co w uśrednionym przeliczeniu daje około 34000 słów.\nPlan terapii genowej - powiązane ebooki do pobrania:\nŚwietna pomoc dla kapitanów i oficerów jachtów, a także większych żaglowców. Autor omawiając poszczególne postanowienia Międzynarodowych Przepisów o Zapobieganiu Zderzeniom na Morzu (MPZZM) zestawia konkretne sytuacje zarówno z punktu widzenia kapitana czy oficera jachtu, jak i oficera na mostku dużego...\n„Każde dziecko dobrze wie, co wypada, a co nie”.A potem zaczynają się schody.No bo kto da sobie rękę uciąć, że wie, jak zaprosić pokłóconą parę znajomych na swoje urodziny?Co powiedzieć, wysiadając z windy?Jak grzecznie uwolnić się od towarzystwa gadatliwego współpasażera?I...


O pożytkach z serialu o wątpiącym papieżu. Bóg uśmiecha się do nas? | Gazeta Wrocławska\nO pożytkach z serialu o wątpiącym papieżu. Bóg uśmiecha się do nas?\nJanusz Michalczyk 13.12.2016 Zaktualizowano 14.12.2016\nRedaktor Janusz Michalczyk Paweł Relikowski\nOjcze Święty, Ojciec nie wierzy w Boga - te szokujące zdanie pada parę razy w niedawno wyemitowanym na kanale HBO serialu „Młody papież”. Wypowiadają je wstrząśnięci najbliżsi współpracownicy głowy Kościoła katolickiego. Podstępny ateista na tronie Stolicy Piotrowej? Byłaby to niesłychana prowokacja, ale ten serial wbrew pozorom nie ma charakteru komediowego, nie jest satyrą, nikogo nie wyśmiewa.\nWspółpracownicy papieża są zbulwersowani tym, że ma on w ogóle jakieś wąpliwości, mówi , że nie wie... Taka sytuacja może dziwić, ale gdy się przez chwilę zastanowić, to przecież jest prawdopodobna, bo papież nie jest ani aniołem, ani supermenem. Jest człowiekiem z wszystkimi tego konsekwencjami, więc tylko osobom prostodusznym nie mieści się w głowie, że mógłby mieć jakiekolwiek wątpliwości czy wręcz stracić wiarę. Mam proste pytanie: gdyby się tak stało, to czy dla uniknięcia skandalu powinien udawać, że nadal wierzy, czy raczej abdykować jak Benedykt (choć ten ostatni inaczej tłumaczył swoją decyzję)?\nInne pytanie: czy każdy papież jest bardziej święty od wyniesionej na ołtarze Matki Teresy, która w listach pisała o straszliwym zwątpieniu? Nie tak dawno, po zamachach terrorystycznych w Paryżu, arcybiskup Canterbury Justin Welby, prymas Anglii i zwierzchnik światowej Wspólnoty Anglikańskiej, nie bał się odpowiedzieć publicznie na pytanie, czy wątpi w istnienie Boga. „To dobre pytanie. Muszę się zastanowić, co odpowiedzieć. Tak, są chwile, kiedy wątpię, czy jest Bóg” - stwierdził abp Welby. I Kościół anglikański jakoś się nie zawalił.\nSerialowy papież jest człowiekiem z krwi i kości - na przykład pali papierosy i gimnastykuje się regularnie niczym bywalec siłowni. Jak rasowy polityk szantażuje podczas rozmowy w cztery oczy lewicowego premiera Włoch - straszy go, że zabroni katolikom na niego głosować i premier wstrzymuje planowane reformy. Młody papież miażdży kardynałów, narzucając im swoją wolę niczym dyktator. Bez trudu trzyma w szachu przeciwników, bo skłania głównego spowiednika, by relacjonował mu szczegółowo wyznania z konfesjonału.\nFikcyjny Pius XIII wzbudza strach, ale też uwielbienie współpracowników, bo okazuje się skrajnym idealistą. Ba, on czyni cuda. Modli się w intencji niepłodnej żony watykańskiego gwardzisty, a ta zachodzi w ciążę i rodzi zdrowe dziecko. Jeszcze bardziej spektakularna jest inna modlitwa - wracając z Afryki papież zatrzymuje swój konwój na parkingu przy autostradzie i tam, oświetlony przez reflektory ciężarówek, zwraca się do góry: „Boże, musimy się tym natychmiast zająć”. Skutek? Bardzo zła kobieta, słynna siostra zakonna rzekomo opiekująca się dziećmi na Czarnym Lądzie, umiera na atak serca. A pod koniec serialu dowiadujemy się, że w dzieciństwie uzdrowił modlitwą śmiertelnie chorą matkę kolegi. Ta szczególna czystość wewnętrzna sprawia, że współpracownicy powtarzają: „Ojciec Święty jest święty”. Nie zawodzi ich, w końcu mówi do tłumu wiernych: „Nieważne, kim jesteście. Bóg się do wszystkich uśmiecha”.\nTo już przypomina nauki papieża Franciszka. I jakoś dziwnie odnosi się polskiego piekiełka. Może byśmy, choć na parę chwil, przestali podsycać w sobie i w innych nienawiść? Skoro Bóg się uśmiecha, to i my się uśmiechnijmy.\nspokojny 14.12.2016 11:54:30\nOczekiwania na natychmiastowe i radykalne reformy typu „kapłaństwo kobiet i żeniaczka dla księży” są nierealne. W kościołach ewangelickich wprowadzono to 300 lat temu i one też w Europie opustoszały i mają za mało chętnych do pracy. Z drugiej strony liberalizacja grozi pojawianiem się konserwatywniejszych odłamów typu lefebrystów. Czyli należy spodziewać się kontynuacji - ze stopniowymi, łagodniejszymi zmianami, które na Trzecie Tysiąclecie przygotowałyby Sobór Watykański Trzeci za jakieś 10-20 lat.\nwrodzone pęcherzowe ...\npoważne choroby skór...\nStraszna choroba skóry. Pacjenci we Wrocławiu nie zapłacą\nWrodzone pęcherzowe oddzielanie się naskórka to bardzo ciężka, występująca dość rzadko choroba skóry. Dzieci, które rodzą się z tym schorzeniem wyglądają jak poparzone. Muszą cały czas nosić opatrunki. Boli je każdy dotyk. Do tej pory pacjenci musieli wydawać ok. 6-8 tys. złotych...


Wiosenne buty – Daajaa – obuwie z charakterkiem\nNa rynku znajdzie się wiele opcji do wyboru. Jednak każda kobieta powinna wybrać w jakich czuje się najlepiej. Z pewnością modne są sandałki, czółenka, balerinki, sportowe, botki. To często wybierane buty na ciepłe pory roku. Jednakże najważniejszy jest komfort noszenia, obuwie musi być wygodne i dopasowane do danej osoby, aby nie było otarć, odcisków i innych nieprzyjemnych skutków.\nDecydując się na sandały, warto zainteresować się tymi na koturnie, są bardziej stabilne. Również prezentują się efektownie, jak na szpilce czy obcasie. Idealne do pracy lub szkoły, nie będzie efektu zmęczonych nóg, tylko wtedy wybierać niższe.\nWiosenne buty na koturnie\nMożna zamówić kolorowe np. złote, zielone, czerwone, wielokolorowe, ale także czarne, szare, białe, jest wiele możliwości. Z dodatkami np. perełkami, cyrkoniami, kwiatami, ozdobnymi paskami plecionymi, do wyboru bardzo dużo. Zależy jakie sobie kobieta wymarzy. Znaleźć takie bardzo łatwo, wystarczy poszukać sklepów w internecie lub zajrzeć do pobliskiej galerii.\nChętnie są wybierane przez kobiety. O wiele wygodniejsze, niż sandałki na szpilce. Pasują do sukienki, spódnicy, spodni i legginsów. Idealne do każdej stylizacji jaką się przygotuje.\nWykonane z materiałów tekstylnych, imitacji skóry lub naturalnej skóry. Często znaleźć można z zapięciem na pasek z regulacją, dzięki temu można dopasować do własnej nogi, np tutaj https://deezee.pl/koturny. Oczywiście trzeba pamiętać, aby wybrać prawidłowo rozmiar, but nie może być za duży ani za mały. Powoduje to wtedy odciski, rany oraz może być przyczyną haluksów.\nSzukanie butów na wiosnę to przyjemność, a w obecnych czasach mamy bardzo dużo możliwości, aby wybrać wygodne, eleganckie obuwie.\nPrevious Article Previous post: Balerinki – najgorętszy hit wiosny!\nNext Article Next post: Idealne okulary przeciwsłoneczne


Forum Dive Trek Group :: Zobacz temat - Divemaster w drodze....\nForum Dive Trek Group Strona Główna » Kliknij aby rozwinąć widok forum » Szkolenia nurkowe i powiązane z nurkowaniem » PADI/EFR » Divemaster w drodze.... Poprzedni temat :: Następny temat\nDivemaster w drodze....\nWysłany: 13-10-2007, 01:07 Divemaster w drodze....\n8) Od pewnego czasu - od dosyć drugiego tak na prawdę powiedziawszy, bo od początku września (a tu znienacka już połowa paździenika) - jest znów w Hurghadzie forumowa Indianka. Celem tego przyjazdu jest kurs Divemastera... 8) (Alicji oczywiście )\nPoczątki... pierwszy dzień na łodzi (fota nie była zaaranżowana....)\nDla Ali szkolenie tego typu jest sporym wyzwaniem - Ci co Indiankę znają osobiście, wiedzą, że rozmowność nie jest (a może raczej nie była.... ) jej mocną stroną. Aczkolwiek po miesiącu mogę powiedzieć, że to prawdziwa Wiele Słów. Nasz (mój i Barta) sprytny plan polega na powolnym, acz nieuchronnym konfrontowaniu Ali z wyzwaniami "krasomówczymi" i nie tylko. I wydaje mi się, że nowopoznawane przez Alicję osoby, nie określiły by jej już przymiotnikiem - mało rozmowna\nAle ... Alicja nie tylko pokonuje nowe wyzwania (np. trenując pływanie). Realizuje także swoje możliwości - ma wrodzony talent do prezentacji (rzadko kiedy osoba za pierwszym razem robi je prawie bardzo dobrze).... choć na filmiku chwile pt. "wrrrr.... znowu nie wyszło"\nwersja do ściągnięcia i kliknięcia\nDodatkowo realizujemy obecnie projekt mapowania HomeWreck'u (po raz kolejny.... bo jak może ktoś pamięta, w bazie wisi efekt zeszłorocznego mapowania Michała i Sardyny). Alicji plan zakłada trójwymiarową mapę uzupełnioną fotografiami. Mam nadzieję, że też zawiśnie w bazie we właściwym miejscu... Mamy już trzy nurkowania za sobą, wstępne projekty, a przed nami pewnie jeszcze ze dwa nurki... (jak twierdzi szefowa projektu - Alicja 8) )\nI jeszcze trochę "live" relacji...\nwersja do zabrania i pooglądania\nAlicji udało się już przy-asystować przy pełnym i niepełnym kursie Open Water, gdzie skonfrontowana została z podejmowaniem samodzielnych decyzji, organizacji, pomocy przy pokonywaniu trudności w nauczaniu czy prezentacji umiejętności. I muszę przyznać, że pracuje się z nią super - umiejętność znajdowania się we właściwym miejscu, łatwość komunikacji (także werbalnej z kursantami), poziom umiejętności - budzi respekt (nie wiem co na to Bartek, ale może też coś dopowie, bo Ala jemu także na kursie pomagała).\nZdarzyła się także mała znienacka - okazało się, że Alicja będzie opiekować sie nurkiem, który miał dłuższą przerwę w nurkowaniu. Na takie stwierdzenie, najpierw Ala zamilkła, potem wydała z siebie jęknięcie pt. ale czy ja dam radę? Dała radę w bardzo dobrym stylu (odpowiadając między innymi na masę pytań, mniej lub bardziej szczegółowych).\nPoniżej Ala i Tomek (po całym dniu wspólnego nurkowania).\nPrzebywając z Alicją na co dzień stwierdziliśmy z Bartkiem, że ma ona niebywałą umiejętność, W obecności obiektywu skierowanego w jej stronę, Alicja znika.... powinna zostać szpiegiem czy coś. I podobno robi to bezwiednie... taka znikalność fotograficzna ... hihihi... (choć parę razy się udało Alę ująć...) - nawet w uśmiechniętej okoliczności....\nAla niezniknięta (i jeszcze dodatkowo ujęta na filmie - może ktoś coś ujawni...? z ówczesnych obecnych):\nMam nadzieję, że Ala sama coś dopisze, po stwierdziła, że musiałaby zacząć pisać pamiętnik... (i mam nadzieję, że czymś się z niego podzieli....), bo tyle się rzeczy przytrafia... że szkoda byłoby zapomnieć.\nWysłany: 15-10-2007, 21:18\nDorota i Wojtek napisał/a:\nnie wiem co na to Bartek, ale może też coś dopowie, bo Ala jemu także na kursie pomagała\nna jaw wyszlo pewne fajne okreslenie - ktore uroslo z czasem do rangi "powiedzenia", okazje do ujawnienia zatrzymam sobie jednak na bardziej stosowna chwile\nWysłany: 15-10-2007, 22:14\n.. indiańskiej odysei część dalsza...\npowyżej - Alicja przed odprawą na nurkowaniu wczoraj . . . 8) - czyli Ala prawie zniknięta....ale nie do końca\nWysłany: 15-10-2007, 23:58\nmusze przyznac ze talent do unikania zdjec jest przez caly czas w uzyciu, czego doswiadczylem dzisiaj na wlasnej skorze podczas calego dnia zajec w warsztacie\nala dopiero postawiona przed ultimatum - albo dasz sobie zrobic jakies zdjecie, albo bede je robil ci w nieskonczonosc, az uznam ze jakies wyjdzie - zaczela nawet pozowac w pewnych momentach\nudalo mi sie jednak wyczaic kilka chwil, kiedy ustrzelenie obiektywem zapracowanej indianki bylo mozliwe\ncelem dzisiejszego dnia bylo poznanie anatomii zaworow od butli, wraz z wykonaniem pelnego serwisu (demontaz, rozbiorka, ocena zuzytych elementow oraz stanu wnetrza butli, wstepne czyszczenie, doglebne szorowanie w plynie czyszczacym, skladanie calosci polaczone ze smarowaniem, oraz montaz w butli)\nponizej kilka ujec z tego pracowitego dnia, moja robota ograniczala sie w zasadzie do przynoszenia kolejnych butli, odnoszenia gotowych, gaszenia i zapalania swiatla ... no i prob wypatrzenia odpowiedniego momentu...\nWysłany: 16-10-2007, 14:01\nJa rozumiem, że Indianki to pracowite istoty ale aż tak je wykorzystywać. Normalnie jako Oglala wykopie jakichś "automat" chyba...\nŻycze jej powodzenia i dużo satysfakcji z czynności kursowych.\nWysłany: 16-10-2007, 19:36\nNa jednym z ostatnich zdjęć widać Buddy Inspiration Classic bez tylnej pokrywy. Czy to sprzęt tzw. "Stolca"?\nWysłany: 16-10-2007, 21:29\ntak, ale nie chcial dac nam go do serwisu\nWysłany: 04-11-2007, 17:52\nczyli Ala prawie zniknięta....ale nie do końca\ntak, są dowody na znikanie ( wprawdzie z września , ale zawsze ....)\nWysłany: 05-11-2007, 21:10\n.. Ala znikalna i Ala nieznikalna. Dzisiaj Alicja zniknęła nam na cały dzień, ale nie za sprawą ciągle wymierzonego w nią obiektywu. Dziś była kolejna wielka próba - snorkeling z gośćmi ze Szwecji i na dodatek z naszym nowym wyrywaczem niewieścich serc - Carle. Alicja nie dość, że ubrana w czerwoną (o zgrodzo (!) podobno koszulkę), to jeszcze w niczego sobie nastroju wróciła po całym dniu pracy i jutro ma podobny.... czyli Indianka is set free now (no.... prawie).\nNapis na koszulce wygląda na "taf" [tough] - i takim określeniem można by określić dzisiejszy dzień, mimo wyluzowanego nastroju Alicji "po". Mam nadzieję, że Ala znajdzie czas i motywację aby podzielić się wrażeniami - bo wydaje mi się, że czasami emocje / wrażenia / odczucia bywają ogroooomne 8) i ciekawie byłoby posłuchać snutych opowieści... bo era: "siedzenia cichutko w kąciku i czekania na to, aż problemy same nas miną" bezpowrotnie chyba przeminęła....\nWysłany: 06-11-2007, 15:19\nHmmm IMHO "znikalność" Ali to chyba jakiś mit ... Na dowód 2 pierwsze z brzegu zdjęcia zrobione nie dalej jak tydzień temu, a na nich Ala uśmiecha się, pozuje do zdjęć\nWysłany: 07-11-2007, 11:09\n"znikalność" Ali to chyba jakiś mit\nTak ... jestem pod wrażeniem..... Indianke ma aż tyle zdjęć\nMoże jakaś relacja przyszłego divemastera , podziel sie wrażeniami .\nCzekamy na jakas wieści ...od Indianki "Wiele Słów"\nWysłany: 08-11-2007, 15:30\nMoja "znikalność fotograficzna" nie jest mitem\nani nie należy do przeszłości i raczej nie przejdzie do przeszłości.\nTak samo jak znaczenie "Wielu Słów".\nPo prostu czasem się "wyłącza", ale wciąż instynktownie wyczuwam obiektyw\nskierowany w moją stronę.\nOstatnie dwa miesiace dla mnie pełne były nauki, pracy,\nwyzwań, niespodzianek... Zdobywanie doświadczenia nie jest łatwe,\nale nie jest tez straszne. Jakkolwiek nie byłabym przerażona rano\n(np po zupełnie niespodziewanej informacji: "dzisiaj popłyniesz ze szwedzkimi snorklowcami")\npopołudniu okazuje sie że nie taki diabeł straszny.\nChociaż po dwóch dniach pracy na łodziach ze snorklowcami stwierdziłam, że jest to\ndużo trudniejsze niz praca z nurkami i wcale nie z powodu różnic językowych.\nPraca z nurkami to zupełnie osobny i niesamowicie obszerny rozdział\ntej historii. Każda grupa, każdy jeden nurek z jakim do tej pory mialam\nokazje pływać uczył mnie czegoś innego, choć może wielu nie zdawało sobie z tego sprawy.\nByło tego tak wiele że gdybym chciała napisac tu cos w rodzaju relacji wyszedłby\ntasiemcowy elaborat. Wiele przemysleń, spostrzeżeń i innych takich trudno byłoby nawet ubrać w słowa.\nW moim przypadku duże znaczenie miał także fakt, że zanim zaczęłam ten kurs miałam\nokazję zdobyć trochę doświadczenia terenowego (chociaż wciąż nie wszystkie mapki\npotrafię narysować z pamięci) i przyjrzeć się nieco (z pozycji gościa, ale za to przez dość długi czas)\nOd dawna wiem doskonale, że praca w centrum nurkowym to nie jest coś w rodzaju wakacji jak sądzi wielu ludzi.\nCzasem pływa się z delfinami, a czasem trzeba gdzieś\ncoś w bazie posprzątać, poukładac sprzęt w wypożyczalni albo coś innego w tym stylu, całkiem prozaicznego.\nA nawet jak sie pływa z delfinami to wcześniej trzeba mnóstwo rzeczy przygotować, sprawdzić,\nsprawdzić jeszcze raz, a po powrocie zacząć przygotowania do następnego dnia.\nPo powrocie do domu starać sie nie zasnąć przed komputerem lub nad książką...\nTrochę też musiałam powalczyć z tym swoim "Wiele Słów", tym bardziej, że w bazie pracuje sporo ludzi,\ntylko z dwoma osobami mogę rozmawiać po polsku, a pozostali jak mówią po angielsku to każdy trochę inaczej.\nDla osoby, której znajomość angielskiego do tej pory przydawała sie do czytania książek i artykułów głównie\nna tematy geologiczne to spore wyzwanie.\nCzeka mnie jeszcze sporo atrakcji m.in. wykłady, egzaminy, skończenie mapy.\nCzasu niewiele, doba ma tylko 24 godziny...\nWysłany: 03-02-2008, 10:58\nMinęło parę tygodni (a nawet miesiecy),\nkurs divemastera biegnie dalej swoim tempem i powoli\nzbliża się do końca.\nNajważniejszymi dla przyszłego divemastera wydarzeniami\nostatnich tygodni były:\n- przerzucenie się z pianki na pierwszego w życiu suchacza. Mimo początkowych\nobaw już po pierwszym nurkowaniu okazało się że nie taki suchy straszny,\na powietrze w butach nie oznacza nieuchronnej katastrofy\nnawet jeśli jest go tam trochę więcej niż powinno,\n- pierwsza w życiu przejażdżka skuterem i to ze stage'm u boku,\n- asysta przy kursie OWD gdzie wszyscy uczestnicy łącznie z instruktorem\nbyli Finami i przez większość czasu mówili po fińsku co dla asystenta mającego\nułatwiać pracę instruktora było pewnym utrudnieniem. Moje asystowanie trwało\ntrzy dni i chyba mimo nieznajomości fińskiego poszło mi całkiem nieźle,\n- nurkowania z dwunastoletnimi nurkami Junior OWD ze Szwecji i Polski,\n- asysta przy kursie rescue Moniki_K, która tak szybko radziła sobie z nurkiem\npanikującym aktywnie, że ani razu nie udało mi się wykorzystać w pełni zdolności\n- zrobienie fundamentów w wersji tech, ale to już zupełnie inna historia...\nStopień nurkowy: Adv. Nitrox + Deco P\nSkąd: N51,28047 E22,54964\nWysłany: 03-02-2008, 18:25\nGratulacje! Kiedy T1?\nStopień nurkowy: Instruktor\nWysłany: 31-07-2008, 20:30\nnależy na reszcie odświeżyć temat - co prawda jedna droga divemasterska się skończyła, ale druga się zaczęła (to w kontekście Alicji, która zdobywa coraz to nowsze doświadczenia i z po każdym z nich jest... mhm.... silniejsza ). Jest też trzecia droga - nowa - Moniki 8)\nMonika zaczęła szkolenie na początku lipca i mamy nadzieję zakończyć pod koniec sierpnia, kiedy M wróci do PL . Przy każdym kandydacie na DM są inne wyzwania i dla instruktora, i dla kandydata. Dwie ostatnie kandydatki na DM (Ala i Monia) są w pewnym sensie "prostym" materiałem (jeżeli pozwolicie tak mi to określić), bo całe szkolenie od OWD odbyły z nami. Więc można by powiedzieć, że znamy je od początku drogi, kiedy ta była jeszcze ledwie rysującą się ścieżką. Ale każda z nich stanowi(ła) inne wyzwanie i proste to na pewno nie jest ... ale za to inspirujące\nMonia zaczęła specyficznie - rozwalonym kolanem i walniętą głową (i prześwietleniem kolana, a nie głowy). Ale za to w jakim stylu rozwalonym (na safari po pustyni). Potem było już coraz lepiej Prawie - bo jeszcze się okazało, że nie da sie nurkować ze względu na bolące zęby... aczkolwiek już przeszło (podobno).\nZatem... pokonawszy wstępne trudności - rozpoczęliśmy działania.\nwersja do kliknięcia i oglądnięcia\n... czyli prezentowania umiejętności (jeszcze parę rzeczy w tej materii zostało do zrobienia.... zaprezentowanie z Alicją różnych ćwiczeń w parze przed "realnym kursantem" a nie ... wiadrem (? wiadro to było dziewczyny ?) ).\nPoniżej dziewczyny przed wspólnymi prezentacjami, gdzie początki były trudne (kursant raz został "przepłynięty", aby nie powiedzieć "przejechany" ).\nW międzyczasie Monika zalicza kolejne dawki teorii i praktyki (m. in. asystowanie przy szkoleniach) - udało się nawet przyasystować nowemu instruktorowi z Finlandii - Jarkko'wi oraz Gosi i mnie).\nAsystując przy Jarkkowym AOWD Monika została generalnie gwiazdą (tzn. little princess ), bo asystowała trzem młodym i bogatym Arabom, studiującym w Londynie - więc nie dość, że zrobiła wrażenie skillsami (pływalnością w szczególności), to jeszcze urokiem osobistym hihihi....\nJarkko, Monia i Mark oraz dyskusja nad "technical crap equipment" - czyli dir-sprzętem...\nAle... mały ups! się pojawił, po tym jak Jarkko poprosił Monię o pokazanie/omówienie zawisania głową w dół. Monia odparła szczerze, że to useless jest.... na co Jarkko rzekł: A ja bardzo często tak zawisam... . Heheheh.... Ale ups! się naprawił, jak Moni udało się sprawnie przeprowadzić wszystkie ćwiczenia nawigacyjne z trzema kursantami w 20 minut = zrobiła wrażenie\nMonika gotowa do wejścia do wody oraz tłumacząca Mehdiemu i Sharifowi jakby się tutaj najsprawniej zanurzyć...\nMonika zdecydowała się mapować wrak kutra rybackiego obok El Miny - powstanie fajny rysunek coś mi się wydaje. Jutro akurat mapowania część kolejna....\nMam nadzieję, że Monika opisze sama różne fajne historie z zakresu swoich działań.... choć może nie o tym, że zaskoczyła szefa w specyficznych okolicznościach hihihi\nJest jeszcze sporo pracy - między innymi nad groźnym spojrzeniem i postawą - ale jako, że nie zauważyliśmy gości tłumnie uciekających z bazy , a wręcz przeciwnie.... to wydaje mi sie, że damy radę\nps... ha! wykłady jeszcze będą....\nps2. i nie do końca wiem dlaczego dwóch szwedzkich blondynów w bazie podśpiewuje od czasu do czasu jakiś taki skandynawski hit "monika...monika.... [i tu następuje coś po szwedzku...].\ndorota@gue.com skype - dorota.czerny\n+48 609 219 222 +49 15 15 26 40 222\nForum Dive Trek Group Strona Główna » Kliknij aby rozwinąć widok forum » Szkolenia nurkowe i powiązane z nurkowaniem » PADI/EFR » Divemaster w drodze.... Strona 1 z 2 Idź do strony 1, 2 Następny


Grzejnik Elektryczny Thermoval T19 Z Wifi ⚡ ⇒【2021】\nGrzejnik elektryczny WiFi T19 1000W\nDo wykorzystywania domowego stosowane są zwykle testowane tutaj osuszacze kondensacyjne, w których wilgotne atmosfera przepuszczane jest za pośrednictwem system chłodzenia, a skondensowana para wodna gromadzona jest na koniec w zbiorniku w wodę. Im chłodniejsze jest pomieszczenie od czasu początku, tym marniej działa osuszacz kondensacyjny. W bardzo chłodnych pomieszczeniach o temperaturze poniżej 8° Celsjusza ten typ grzejnik elektryczny thermoval t19 z wifi już nie odrabia. Ponadto wielkość miejsca decyduje o tym, jakiej klasy urządzenia należy zastosować. Po chłodnych pomieszczeniach poniekąd dobrze sklasyfikowane urządzenia mogą już nie działać odpowiednio. Kosztują one od stu do 270 €. W poniższym teście zajmowaliśmy się wyłącznie.\nWilgoć, która jest odprowadzana z powietrza w postaci kondensacji, wydaje się doprowadzana do kontenera wody. Jeśli wydaje się ona pełna, narzędzie nie może obecnie spełniać swojego zagadnienia. Alternatywą dla kontenera na wodę wydaje się odprowadzanie wody bezpośrednio przez wąż. Jednakże w niewielu miejscach mieszkalnych taka forma odprowadzania wody posiada sens, ponieważ nie zaakceptować ma możliwości podłączenia do kanalizacji. Wraz z tego powodu urządzenia z możliwie największym zbiornikiem na h2o są zawsze lepszym wyborem, ponieważ możemy je wykorzystywać przy bardziej elastyczny strategia.\nJuż w 2006 roku kalendarzowego Stiftung Warentest (fundacja na co dzień zajmująca się testowaniem produktów) w artykule Pleśń w domu omówiła szkodliwość pleśni dla stanu zdrowia. Według tego artykułu, zarodniki pleśni nie zaakceptować tylko podrażniają miły oddechowe, ale także wywołują alergie.\nNajdroższym i ostatnim wariantem są montowane na dobre grzejnik elektryczny thermoval t19 z wifi Urządzenia te są w stanie odpowiednio osuszać całe mieszkania i domy. Niektóre z tych drogich jednostek operują z technologią pompki ciepła i istnieją bardzo wydajne. Jednakże w bardzo kilkorgu przypadkach taka korab jest konieczna, ponieważ dzisiejsze nowoczesne placówki mobilne oferują także dobrą wydajność, faktycznie że - szczególnie w europejskich szerokościach geograficznych - nie jest wymagana korab zainstalowana na solidne.\nAby popsuć apetyt pożeraczy prądu, można stosować nowoczesne, wyposażone przy mierniki wilgotności (higrostaty) i funkcje automatyczne. Urządzenia te działają tylko wtedy, wówczas gdy są potrzebne jak i również tylko do ustawionej wilgotności docelowej. Na osiągnięciu określonej wartości docelowej przełączają się z powrotem w tryb gotowości. Ta automatyczna funkcja o wiele zmniejsza zużycie energii w porównaniu z ciągłym apetytem w pracę ciągłą. Wskazówka: Nawet w nastroju czuwania urządzenia niejednokrotnie nadal wysysają płyny. Pozbawić je zasadach żywieniowych - natomiast w okresach suszy wyciągnąć wtyczkę.\nSprawdź zużycie energii: Z zasady producenci zawsze podają dokładnie, ile energii elektrycznej zużywają w ciągu godziny. Jeśli proponowane jest stałe stosowanie, zdecydowanie warto przeliczyć dzienne, a poniekąd miesięczne zużycie i wybrać tańszy schemat.\nPrzenośny grzejnik elektryczny thermoval t19 z wifi firmy Kloudic operuje bardzo cicho w porównaniu z innymi urządzeniami i jest idealny do osuszania szafek, małych pomieszczeń piwnicznych, biur lub garaży. Urządzenie może być również umieszczone przy łazience lub toalecie dla gości w celu osuszania powietrza w otoczeniu.\nklimatyzacja do mieszkania bez jednostki zewnętrznej


Maki polne z wykrojnika CP kwiaty #9 - blog Kreatywny\nJestem osobą, która uwielbia polne kwiaty, a w szczególności chabry bławatki i maki polne. W dzisiejszym wpisie pokażę Ci jak wykonać przepiękne maki, przy użyciu najnowszych wykrojników Craft Passion i to w kilka chwil. Zapraszam!\nwykrojnik kwiaty #9 marki Craft Passion,\nEtap I – przygotowanie płatków\nW pierwszej kolejności należy wyciąć z czerwonego foamiranu na gorąco kształt płatków. Chcę uzyskać kwiaty sześciopłatkowe, pełne, dość rozbudowane i obfite, dlatego wycinam parzystą ilość elementów z największej trójlistnej matrycy. W międzyczasie podłączam żelazko i pistolet do kleju na gorąco do prądu i czekam aż się nagrzeją. W dłoń biorę wycięte płatki i gąbkę do tuszowania. Bardzo dokładnie i mocno tuszuje płatki. Zabieg ten doda realizmu naszym kwiatom. Posługuję się czerwonym tuszem. Jeżeli takiego nie posiadasz, możesz wykorzystać także kolor bordowy. Do tuszowania kwiatów sprawdzą się także pastele, farby akwarelowe czy rozwodnione farby akrylowe. Gdy płatki zostały potuszowane zaczynam je formować. Pojedynczo przykładam do stopy żelazka i czekam, aż płatek zacznie się odginać, wtem biorę go w dłoń i zwijam w harmonijkę i porządnie wygniatam. Skupiam się na zewnętrznej części płatka, środek pozostawiam niezmięty.\nKolejnym etapem jest rozciągnięcie płatków. Maki polne posiadają dość szerokie płatki o widocznej strukturze. Wyglądają jak by ktoś wziął kwiat w dłoń i mocno go zmiął. Dlatego moje wygrzane na żelazku i wymięte płatki rozprostowuję bardzo ostrożnie i delikatnie. Skupiam swoją uwagę na centrum każdego płatka. Dokładnie formuję palcami piankę, by uzyskać wypukłość. Pamiętam aby nie rozprostowywać krawędzi płatków. Jeżeli za mocno rozprostuję płatek chwytam czubek palcami i ponownie go skręcam. Dosłownie same końcówki foamiranu.\nEtap II – sklejanie i formowanie kwiatu\nMaki polne jako środek posiadają czarne pręciki i zieloną kuleczkę na środku. Takie pałki makowe możesz wykonać z zimnej porcelany, masy plastycznej lub zastąpić dodatkami florystycznymi o podobnym kształcie. Ja w swoich maczkach wykorzystuję dodatki florystyczne z kwiaciarni. Są to plastikowe roślinki zakończone kuleczkami. Dodatkowo przygotowuję kawałek drutu florystycznego aby ułatwić sobie przeciągnięcie pręcików przez środek płatka. Moje płatki będę sklejać klejem na gorąco. Układam płatki naprzemiennie i sklejam. Uważam aby nie zakleić dziurki, która powstała przy wycinaniu elementów. Dzięki tym dziurkom nie musimy używać igieł ani szpikulców aby przedziurawić piankę. Gdy elementy zostały sklejone nawijam na drucik 4 pręciki i przekładam przez otwór w piance, a następnie na środek wbijam kuleczkę. Pręciki usytuuję naokoło zielonego dodatku florystycznego i od tyłu zabezpieczam klejem na gorąco. Pamiętaj aby wykonać tę czynność, w przeciwnym razie gdy odetniesz niepotrzebne sznureczki z precików, mogą one wypaść z kwiatu.\nMoje kwiaty są już gotowe. Poprawiam ewentualne odgniecenia płatków lub przesunięte pręciki. Maki polne są bardzo ładnymi kwiatami i jak szybko się je robi – wykonanie ich zajmuje dosłownie parę chwil.\nEtap III – Zdjęcia\nAby wydobyć na zdjęciu intensywność maków polnych ułożyłam je na rozłożonej książce, przez którą przeciągnęłam szeroką białą ozdobną gipiurę. Pomysł ten zobaczyłam na zdjęciu koleżanki, która też tworzy kwiaty. Tak bardzo ta aranżacja mi się spodobała, że zaczęłam ją wykorzystywać w swoich zdjęciach;)\nTo już wszystko na dziś. Mam nadzieję, że pomysł na wykorzystanie najnowszego wykrojnika Craft Passion Ci się spodobał. Zachęcam Cię do stworzenia własnych maków polnych. Pamiętaj aby pochwalić się nimi w sieci. Koniecznie oznacz Świat Pasji byśmy mogły zobaczyć Twoje dzieła;)\nTagged: Craft Passion, foamiran, kwiaty, maki polne, poradnik, tutorial, wykrojnik\nPrevious Post: Jesienny mini layout\nNext Post: Pudełko z okienkiem za pomocą maszynki A5 + video tutorial


powiększanie ust kwasem hialuronowym w Szczecinie, gdzie warto? - Forum ogólnotematyczne - Firm w Twoich rękach\nStrona główna > Uroda oraz zdrowie > Zdrowie > powiększanie ust kwasem hialuronowym w Szczecinie, gdzie warto?\npowiększanie ust kwasem hialuronowym w Szczecinie, gdzie warto?\nJeżeli chodzi o powiększanie ust w Szczecinie to niesłychanie dokładnie sprawdzaj każdą klinikę. Niektórzy uważają się za ekspertów, jednak nie raz widziałam, jak dziewczyny posiadały okropnie zrobione usta.


Chciał uratować brata przed poprawczakiem - Nowiny Zabrzańskie\nChciał uratować brata przed poprawczakiem\n18 maja 2020, 17:12 | Dariusz Chrost\nW piątek policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego zatrzymali dwóch braci. Okazało się, że jeden z nich był poszukiwany, a drugi próbował umożliwić swojemu bratu ucieczkę.\nW piątek po godzinie 18, policjanci Wydziału Ruchu Drogowego w trakcie patrolu ulicy Pileckiego zauważyli dwóch znanych im braci. Na widok policjantów mężczyźni zaczęli uciekać.W trakcie pościgu młodszy z mężczyzn, 18-latek chciał zablokować swoim ciałem wąskie przejście, którym uciekał jego starszy brat, a kiedy policjant próbował go ominąć, to został przez niego odepchnięty. Obydwaj mężczyźni zostali zatrzymani. 18-latek usłyszał już zarzut naruszenie nietykalności policjanta, za co grozi mu do 3 lat więzienia. 19-latek był poszukiwany w celu osadzenia go w Zakładzie Poprawczym.