Papież Franciszek beatyfikował Pawła VI | Telewizja Republika\nap 10:29 19 października 2014\nPapież Paweł VI Wikipedia/ BastienM/ CC0 1.0\nNa zakończenie synodu biskupów na temat rodziny podczas uroczystej Mszy świętej w Watykanie Papież Franciszek beatyfikował Pawła VI. To on pół wieku temu powołał instytucję synodu. Uważany jest za pokornego reformatora i zapomnianego papieża, którego przyćmiła wielkość Jana Pawła II. We mszy beatyfikacyjnej uczestniczyły dziesiątki tysięcy ludzi; był również emerytowany papież Benedykt XVI.\n– Przyjmując pragnienie naszego brata, biskupa Luciana Monariego, ordynariusza Brescii, a także wielu innych współbraci w biskupstwie i wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, by czcigodny Sługa Boży Paweł VI, papież, od tej pory nazywany był błogosławionym, a jego święto niech będzie obchodzone zgodnie z zasadami prawa 26 września każdego roku – tak brzmiała formuła beatyfikacyjna wypowiedziana przez papieża Franciszka.\n262. papież, Giovanni Battista Montini urodził się 28 września 1897 roku w miejscowości Concesio koło Brescii na północy Włoch. Jego ojciec, adwokat, później polityk, w chwili jego narodzin był redaktorem naczelnym katolickiego dziennika „Obywatel Brescii”. To w tym mieście w 1920 roku przyszły papież przyjął święcenia kapłańskie. Pojechał następnie do Rzymu, gdzie studiował prawo cywilne i kanoniczne na Uniwersytecie Gregoriańskim, literaturę oraz filozofię na świeckiej uczelni La Sapienza, dyplomację w Papieskiej Akademii Kościelnej. Po jej ukończeniu rozpoczął pracę w służbie dyplomatycznej.\nPierwszą jego misją była praca sekretarza w nuncjaturze apostolskiej w Warszawie od czerwca do października 1923 roku.\nOd 1925 roku był kościelnym asystentem krajowej federacji uniwersytetów katolickich.\nW 1937 roku został mianowany substytutem w Sekretariacie Stanu Stolicy Apostolskiej i w tej roli rozpoczął ścisłą współpracę z ówczesnym sekretarzem stanu kardynałem Eugenio Pacellim. Kontynuował ją także wtedy, gdy w 1939 roku został on papieżem i przyjął imię Piusa XII. Lata II wojny światowej spędził jako bliski współpracownik papieża i działając na jego polecenie niósł pomoc Żydom i uchodźcom; ukrywał ich, przekazywał pieniądze. W rezultacie porządku jałtańskiego Montini zaangażował się w działalność na rzecz obrony katolicyzmu przed marksizmem; był przy tym zwolennikiem umiarkowania w przeciwieństwie do często głoszonych w szeregach hierarchii poglądów o konieczności ostrych, bezkompromisowych reakcji.\nW 1954 roku Montini został arcybiskupem Mediolanu, gdzie zasłynął wręcz jako „metropolita klasy robotniczej”; odwiedzał fabryki, dążył do utrzymywania kontaktów ze wszystkimi warstwami społeczeństwa. Kardynałem został mianowany na pierwszym konsystorzu nowego papieża, Jana XXIII, w 1958 roku. Pięć lat później został jego następcą. Wybrany na konklawe 21 czerwca 1963 roku przyjął imię Pawła VI.\nPo wyborze za najważniejsze zadanie swego pontyfikatu uznał kontynuację Soboru Watykańskiego II, rozpoczętego przez jego poprzednika. Sobór zakończył się w grudniu 1965 roku. Powołane zostały komisje posoborowe, których zadaniem była realizacja jego reformatorskich postanowień o głębokiej reformie i modernizacji Kościoła, wówczas uważanych wręcz za „trzęsienie ziemi”. Zmienił także zasady wyboru papieża ustanawiając, że prawo do udziału w konklawe mają kardynałowie do 80. roku życia.\nOd samego początku nowy papież musiał zmierzyć się ze skrzydłem konserwatorskim, które zarzucało mu nadmierne otwarcie wobec świata współczesnego i zarzucało nawet uleganie pokusom „modernizmu”. Z kolei radykalne, liberalne kręgi katolickie, bliskie lewicy oskarżały go o bezczynność.\nW tym samym roku, w związku z obchodami tysiąclecia chrztu Polski episkopat chciał zaprosić papieża, ale tylko na Jasną Górę. Biskupi wiedzieli, że władze PRL nie zgodzą się na przyjazd papieża do kilku miast i wielkie uroczystości z jego udziałem. Z kolei Paweł VI podzielił się z prymasem Stefanem Wyszyńskim swymi obawami, czy pierwsza papieska pielgrzymka za żelazną kurtynę nie zostanie propagandowo wykorzystana przez władze komunistyczne. Władze PRL odmówiły jednak wystosowania zaproszenia do Watykanu i to mimo że Stolica Apostolska poinformowała oficjalnie rząd w Warszawie o tym, że papież chciałby przyjechać do Polski. Jego współpracownicy ujawnili potem, że bardzo mocno to przeżył.\nNajwiększe zainteresowanie, rozgłos, ale i polemiki wywołała jego wciąż przywoływana i nadal różnie oceniana encyklika „Humanae vitae” z 1968 roku o małżeństwie i regulacji urodzin. Dokument stwierdza, że "każdy akt małżeński musi być otwarty na przekazywanie życia", ale dopuszcza naturalną regulację poczęć. Jest tam zaś kategoryczny sprzeciw wobec wszelkich sztucznych metod antykoncepcji. Materiały do tego dokumentu zbierał między innymi metropolita krakowski kardynał Karol Wojtyła. W 1976 roku arcybiskup Krakowa wygłosił na życzenie Pawła VI wielkopostne rekolekcje dla niego i całej Kurii Rzymskiej.\nJego biografowie podkreślają: był odważnym papieżem przełomu, ale nieuchronnie pozostał w cieniu prawdziwego „cyklonu” energii i charyzmy swego następcy, Jana Pawła II.\nKobieta za radą włoskiej zakonnicy, która znała Pawła VI, postanowiła donosić ciążę i modlić się do tego papieża. Urodziła zdrowego chłopca. Cud został uznany w maju tego roku przez papieża Franciszka, który ogłosi go błogosławionym.\nŹródło: pap, gość.pl\nTAGI: Paweł VI, papież, beatyfikacja, błogosławiony


AlphaTauri największym pechowcem GP Włoch - Serwis F1\nAlphaTauri największym pechowcem GP Włoch\nStajnia z Faenzy z pewnością drugiego domowego wyścigu w tym sezonie nie zaliczy do udanych. Jej kierowcy łącznie przejechali zaledwie trzy okrążenia, które pokonał Pierre Gasly. Z kolei Yuki Tsunoda w ogóle nie przystąpił do niedzielnej rywalizacji. W obu bolidach pojawiły się nieznane do tej pory problemy techniczne.\n"Fantastycznie rozpoczęliśmy ten weekend, znakomicie spisując się w czasówce. Natomiast po wczorajszym sprincie wszystko było bardzo rozczarowujące. Już po pierwszych okrążeniach wiedzieliśmy, że coś jest nie tak. Nie naprawiliśmy tego przed wyścigiem. Nie wiemy, jaki był to dokładnie problem, ale niestety musieliśmy przez to wycofać samochód. To była nasza domowa runda, więc szkoda, że straciliśmy dwa bolidy. Wiemy jednak, że bolid ma dobre osiągi i musimy ciężko pracować, by przygotować się do kolejnej rundy."\n"Na okrążeniu "wyjazdowym" odkryliśmy usterkę mechaniczną w naszym bolidzie. Próbowaliśmy to jeszcze naprawić na polach startowych, ale później ściągnęliśmy samochód do garażu. Mechanicy wykonali naprawdę dobrą robotę, aczkolwiek i tak nie mogłem wystartować. Szkoda, że nie przejechałem więcej okrążeń w tym aucie i nie zebrałem kolejnego doświadczenia. Natomiast teraz skupiamy się tylko na rundzie w Rosji."\nNauczka, że Roberta się nie wyzywa.\npodobno z bolidu Tsunody zniknął też katalizator


dafa 28.05.2017 22:20\nPolitycy Prawa i Sprawiedliwości uczestniczyli dziś na Podkarpaciu w wyjazdowym posiedzeniu klubu parlamentarnego. Rozmowy w Strachocinie niedaleko Sanoka dotyczyły między innymi bieżącej sytuacji politycznej. Ale Jarosław Kaczyński odniósł się także do słów Bronisława Komorowskiego, który ocenił ostatnie sejmowe wystąpienie premier Szydło. Według byłego prezydenta, który w piątek był gościem TOK FM "słowa, że Polska nie przyjmie uchodźców, to podlizywanie się najgorszej części wyborców".\n- To jest przebiegający od wielu lat taki proces degradacji. Smutny, ale z tym może walczyć tylko sam pan Komorowski - powiedział Jarosław Kaczyński.\nW środę Beata Szydło podczas debaty nad wotum nieufności dla Antoniego Macierewicza wyszła na mównicę i zaczęła mówić o zamachu terrorystycznym w Manchesterze, do którego doszło dwa dni wcześniej.\nNie będziemy uczestniczyć w szaleństwie brukselskich elit. Nie damy się zaszantażować i nie ulegniemy poprawności politycznej! - stwierdziła.\nJak mówiła, Polska "nie zgodzi się na żadne szantaże ze strony Unii Europejskiej". Podkreśliła, że terroryści posunęli się "o krok dalej", "bo uderzyli w najbardziej niewinnych i bezbronnych". - Uderzyli w dzieci. Chcecie się na to zgodzić? Chcecie doprowadzić do tego, by Polska była bezbronna? - pytała retorycznie posłów opozycji. W końcu zwróciła się z pytaniem - i apelem - do wszystkich krajów na kontynencie.\nO szkodliwości patrzenia w lustro i wyciagania wniosków o przeciwnikach. Pora na refleksję.\nPutinowskiej dziwce z Żoliborza brakuje już argumentów\nW latach trzydziestych pewna partia również nawoływała do pobudki.\nSkończyło się to II Wojną Światową.\nCiekawe, ile bedzie teorii spiskowych jak kaczor umrze.\nA co to Bronek znowu naodczyniał? Przecież do skakania po krzesłach jesteśmy przyzwyczajeni. A w odróżnieniu od Olka nie choruje na filipinkę.


Góry to moja pasja. Fotografia to pasja która stała się zawodem.: Piekielnik...\n05.10.2014 Piekielnik na Podhalu.\n"Czwarta nad ranem, może sen przyjdzie..." - tak codziennie budzi mnie o...czwartej nad ranem, piosenka Starego Dobrego Małżeństwa, płynąca z mojego telefonu... Ale dlaczego w niedzielę?\nPo chwili dociera do mnie że sprawdzałem prognozy w sobotni wieczór i dziś ma być piękny poranek, więc postanowiłem wybrać się na zdjęcia, na Orawę:)\nDocieram do Piekielnika tuż przed szóstą... Od Krowiarek wiem już że będzie ciekawie, gdyż przez przełęcz "przetaczają" się mgły... Myślę nawet by pójść w stronę Babiej i z grzbietu podziwiać wschód słońca ale szybko rezygnuję, patrząc która jest godzina. Nie ma szans bym zdążył tam dotrzeć przed wschodem słońca...\nDocieram więc do "podhalańskiej" części Piekielnika (w Piekielniku przebiega historyczna granica między Orawą a Podhalem...). Miejsce z którego będę podziwiał świt i wschód słońca, od razu "wpada mi w oko" ale jadę dalej - błędnie myśląc że znajdę coś ciekawszego. W kierunku Załucznego mgły są tak gęste że widoczność jest na kilkanaście metrów więc spokojnie zawracam i zatrzymuję samochód w upatrzonym miejscu, wyciągam statyw, plecak ze sprzętem fotograficznym i idę na łąki...\nPrzedświt nad Tatrami...\nLas Baligówka "tonie" we mgłach, w oddali majaczy przekaźnik na Gubałówce oraz Tatry...\n... i znów torfowisko "Baligówka"...\nRaz zerkam na torfowisko...\n...które pięknie przykrywają poranne mgły...\n...a raz w stronę Tatr i Podhala...\nPoranek jest naprawdę ciekawy...\n...kolorowy i zimny...\nAle dla takich chwil, warto wstawać gdy noc jeszcze ciemna...\nSłońce wstało choć nie wyszło jeszcze zza chmur...\n... lecz lada moment to nastąpi...\nJest! Choć wyszło znad chmur, to i tak pięknie go przywitać:)\nTym bardziej że dzięki temu, spektakl i gra świateł zrobiły się przednie!\nWystarczyło tylko odpowiednio ustawić obiektyw...i obserwować:)\n... i pora wracać do domu.\nAutor: Michał Sośnicki o poniedziałek, października 06, 2014\nEtykiety: baligówka, piekielnik, podhale, świt, torfowisko, wschód słońca\nCapra Ibex 6 października 2014 13:59\nJak ja Panu zazdroszczę tych poranków w górach. :) Jeśli mowa o wyjątkowych okazjach do fotografowania: http://karolnienartowicz.blog.pl/dlaczego-warto-ryzykowac-w-fotografii-czyli-kilka-zdjec-ktore-powstalo-przez-przypadek/ pewnie Pan zna, a jak nie, to polecam zerknąć. Pozdrawiam i życzę wielu pięknych, jesiennych plenerów.\nIza 6 października 2014 20:23\nPrzepięknie :) Akurat ostatnio słuchaliśmy trochę opowieści o tamtejszych torfowiskach, ponoć trzeba uważać, bo tereny zdradliwe :) Pozdrowienia :)\njoannacora.blogspot.com 7 października 2014 17:12\nCudownie te drzewa skąpane we mgle!


Niedomówienia - Anna Sakowicz - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nNiedomówienia ebook i audiobook\nCzas: 9 godz. 52 min\nWszystkie prawa zastrzeżone. Zarówno cała książka, jak i jej części nie mogą być przedrukowywane ani w żaden inny sposób reprodukowane lub odczytywane w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Wydawnictwa Szara Godzina s.c.\n© Pointimages | fotolia.pl\nWszelkie podobieństwo do prawdziwych osób i zdarzeń jest zupełnie przypadkowe.\ntekst © Anna Sakowicz, 2016\nWynalazek druku jest swego rodzaju mesjaszem wśród wynalazków.\nGeorg Christoph Lichtenberg\n– Janka! – Usłyszała nad sobą męski głos. – Wstawaj!\nWyraz jej twarzy nagle się zmienił. Mężczyzna od kilku minut przyglądał się, jak kobieta rzuca się po łóżku i macha rękoma. Nawet próbowała go kilka razy kopnąć, jakby już świadoma, jakby poza snem. Siedział w kucki w nogach łóżka i spokojnie patrzył. Raz tylko wycelował w nią swoją piżamą, by wyrwać ją z drzemki. Przez chwilę miał też ochotę stanąć nad nią jak nad truchłem, bo przywoływała z zakamarków pamięci nieprzyjemny obraz. Matka leżała zwinięta jak ona. Zasłaniała rękoma głowę, a nad nią w rozkroku stał ojciec. Jak on wtedy nienawidził jej za tę bierność i poddaństwo! Nie zrobiła nic, by się podnieść, tylko bezwolnie leżała, oczekując na następne razy. Jednak wtedy już ich nie było. W zamian nastąpiła tylko chłosta śmiechem zaserwowana przez podpitego męża, który mógł odhaczyć kolejne zwycięstwo.\n– Ożeż… – szepnęła, otwierając jedno oko i spoglądając na niego ze zdziwieniem. – Ale mnie łeb napieprza.\n– Wstawaj, bo spóźnisz się do roboty – powiedział, nie ruszając się z miejsca. Coś wrogiego błysnęło w jego oku. Zapaliło się na chwilę i zgasło.\n– Ale miałam dziwny sen…\n– Chyba w nim grałaś w piłkę, bo rzucałaś się jak fryga.\nPatrzył, jak się przeciąga. Nie miała kocich ruchów.\n– Anioł mi się śnił.\n– Tak? A co on takiego robił?\n– Nic – rzuciła i wzruszyła ramionami, kiedy tylko usiadła na łóżku, opierając się plecami o ścianę. – Ale, ale… Śniło mi się, że napisałam książkę. – Spojrzała na szafkę nocną. Leżały tam jej notatki.\n– Przecież piszesz – odparł, mocniej obejmując swoje kolana.\n– No tak, piszę. Próbuję przynajmniej. – Nagle się zerwała. – Nie ma co się pierdołami zajmować. Chodź! Jadłeś śniadanie? – rzuciła, szukając kapci pod łóżkiem. Czasami ktoś wsuwał je zbyt głęboko, choć starała się je ustawiać równo, by po przebudzeniu od razu w nie wskoczyć. Zaczynała podejrzewać, że Łukasz robi to złośliwie. Przesuwa je, by rano nie mogła ich znaleźć.\n– Są z drugiej strony. – Zeskoczył z pościeli i po chwili podał jej kapcie.\nNo tak, ustawiła je, jak należy, ale z drugiej strony. Pewnie to on ją zdezorientował. Nie lubiła, gdy zostawał na noc. W ogóle przestawała go lubić. Nie chciała, by się tu zagnieżdżał. Na razie to był swobodny układ i on niby o tym wiedział, ale w każdej chwili mogło się to wyrwać spod kontroli, a wtedy wszystko by się skomplikowało. A tego sobie nie życzyła. Od kilku dni przymierzała się, by to skończyć, póki nie jest za późno, póki on nie przyniesie tu swoich gaci. Ponadto coraz częściej dostrzegała w nim jakiś niepokojący błysk. Zapalało się w jego oczach coś, co Łukasz starał się jak najszybciej stłumić, ale i tak wrażenia zawsze zostawały, powodując nieprzyjemne mrowienie pod czaszką.\nWsunęła kapcie. Spojrzała jeszcze na swoją niebieską flanelową piżamę. Zdecydowanie lepiej byłoby w jedwabiach.\n– Jajecznica? – spytała.\n– Tak. Jaja, kawa i spadam. – Cmoknął ją w policzek. Odruchowo chciała się uchylić, ale nie zdążyła. Był zdecydowanie szybszy. Nie pozwolił jej zrobić uniku.\n– Włącz ekspres, a ja wskoczę do wanny, bo mam wrażenie, że niezbyt ładnie pachnę.\nZniknęła za drzwiami łazienki, a on poczuł ulgę. Czasami nie wiedział, co robi źle. Dziwnie reagowała. I do tego ta jej wkurzająca niezależność. Początkowo mu to imponowało. Cieszył się, że nie było tradycyjnych rozmów o obrączce, pieluchach i tych innych pierdołach, o których kobiety zaczynały trajkotać już na trzeciej randce. Wtedy myślał, że to jej wiek, że może sobie już te głupoty wybiła z głowy. Jednak z czasem pojawiło się w niej coś, co go zaczynało drażnić. Nie potrafił tego nazwać, ale tłumaczył sobie, że może tak właśnie było w prawdziwym związku. Matka przecież też ciągle drażniła ojca. Gdyby nie ona, pewnie nie byłoby w domu awantur. A tak…\n– Jeszcze nie wstawiłeś? – spytała, a on podskoczył wyrwany z zamyślenia, bo nie spodziewał się jej tak szybko w kuchni.\nStała przed nim w grubym szlafroku. Mokry kosmyk ciemnych włosów spadał jej na twarz. Ładna była. Miała w sobie jakąś siłę, która go przyciągała. I trzeba przyznać, że cudownie było mu z nią w łóżku. Inaczej niż z innymi kobietami.\n– Już wstawiam – odparł. Sprawdził, czy w ekspresie jest woda, a potem go włączył. Wystawił z szafki ich ulubione kubki. Wiedział, z których lubiła pić. Bywał tu przecież od roku. Można było się wszystkiego nauczyć. A ile razy w ciągu tych trzystu sześćdziesięciu pięciu dni został na śniadanie? Dałoby się policzyć. Kolacje to co innego, jadali je razem często, ale śniadań nie. Te były zarezerwowane tylko na specjalne okazje. Obowiązywała niepisana umowa, że każde z nich nocuje w swoim łóżku. A on dzisiaj zdecydowanie nie miał ochoty wychodzić w środku nocy. Chciał zostać do rana. Przyjrzał się jej ukradkiem, czy aby nie jest zła. Złamał przecież ich umowę. Ona jednak wydawała się beztroska.\n– Ze szczypiorem i szynką? – spytała.\nŁukasz postawił na stole dwa kubki gorącej kawy. Pamiętał, że dziewczyna zawsze pije ją z cytryną. Dziwny zwyczaj, jednak jeśli aż tak jej ta mikstura smakowała, to jej sprawa. Sobie dolał odrobinę mleka i wsypał dwie łyżeczki cukru. Białego. Na szczęście Janka nie należała do kobiet dbających o zdrowy tryb życia, więc zawsze miała pełną cukiernicę. Jadła słodycze, pizzę, golonkę, używała cukru i śmietany. Trzeba było przyznać, że mimo to jej sylwetka była nienaganna.\nUsiadł przy stole i czekał, aż ona poda jajecznicę. Matka zawsze podawała. Ojciec nie pozwalał Łukaszowi jej pomagać. Siedział więc jako kilkuletni chłopiec i wpatrywał się w blat stołu, nasłuchując każdego ruchu matki. Modlił się wtedy, by zrobiła to, jak należy. Najpierw ojciec dostawał swój talerz, który nie mógł zbyt głośno uderzyć w stół podczas stawiania. Pamiętał, jak matce drżała dłoń naznaczona fioletowym krwiakiem. Jajecznica musiała być odpowiednio ścięta. Potem dostawał on. Dokładnie taką samą porcję jak tata. Przecież był mężczyzną.\nOcknął się z natrętnego wspomnienia. Chleb stał już na środku zaraz obok maselniczki. Zdjął przykrywkę z masła. Żółta breja lekko się rozpływała. Ktoś ustawił naczynie tak, że trafiały w nie promienie słoneczne. Okna kuchni znajdowały się od wschodu. To tutaj rozpoczynał się dzień.\n– Czemu nic nie mówisz? – Wyrwała go z zamyślenia.\n– Nie wiem. Nie chce mi się. A zdążysz do pracy? – Szybko zamienił odpowiedź w pytanie.\n– Jasne. – Wzruszyła ramionami. Wykładała właśnie jajecznicę na talarze. Po kuchni rozszedł się przyjemny zapach. Aż zaburczało mu w brzuchu. – Najwyżej otworzę trochę później. To jest właśnie plus własnego interesu.\n– Dobrze ci. Ja muszę być na dziesiątą w biurze – westchnął.\nJanka postawiła przed nim talerz. Stuknęła o blat stołu zbyt głośno, nerwowo się więc wzdrygnął. Na szczęście kobieta nie zauważyła jego reakcji. Podała mu widelec i wreszcie zajęła miejsce naprzeciwko. Jadła w milczeniu. Łamała chleb i maczała w jajku. Potem z gracją wkładała go do ust. Zerkał na nią od czasu do czasu. Uśmiechała się. Nie miała spłoszonego spojrzenia, nie uciekała wzrokiem. Wydawało mu się, że wciąż nie czuła żadnego zagrożenia, jakby instynkt samozachowawczy nie został w niej nigdy rozbudzony.\n– Nie boli cię już głowa? – spytał, by przerwać ciszę.\n– Boli, ale łyknęłam tabletkę, więc pewnie zaraz ból przejdzie. Kawa mi dobrze zrobi. Za chwilę stanę na nogi.\n– Jajka z rana są najlepsze. – Wytarła chlebem brzeg talerza.\n– Poczekać na ciebie, czy sama pojedziesz do drukarni?\n– Sama – odparła zdecydowanie. – Duże dziewczynki radzą sobie same. Aha – zamyśliła się przez chwilę – dzisiaj po południu chyba się nie zobaczymy, bo jadę do ojca. Chcę z nim porządnie obgadać tę książkę.\n– Jasne. Dużo już napisałaś?\n– Szkic zaledwie. Muszę zabrać od niego dzienniki dziadka, bo bez tego ani rusz.\n– Myślałem, że już dawno je wzięłaś. – Spojrzał na nią uważnie. Pamiętał doskonale, że ojciec dawał jej zeszyt dziadka. Był pewien, że go wzięła. Od razu spiął się w oczekiwaniu fałszywej wymówki.\n– Tak, ale potem znów go zostawiłam. Zagadaliśmy się i zapomniałam. – Rozwiała jego wątpliwości, jakby czytała w myślach.\n– Było pyszne. – Wygarnął z talerza resztki jajka. Na brzegu pozostały paseczki szczypiorku niczym wspomnienie tego, co przed chwilą zjadł. Nie dało się ich jednak nabrać na widelec, więc zostawił ten ornament na naczyniu. Janki talerz pewnie za chwilę będzie wyglądał tak, jakby ktoś go umył. Bardzo dokładnie zbierała chlebem jajecznicę. – Będę w takim razie leciał. Zdzwonimy się?\n– Tak. – Kiwnęła głową.\nŁukasz dopił kawę. Potem wstawił naczynia do zmywarki. Cmoknął ją w czubek głowy i wyszedł. Kiedy opuszczał jej mieszkanie, poczuł dziwne ukłucie. Nie umiał tego zdefiniować. Zbiegł więc szybko po schodach, żeby pozostawić dziwne wrażenie za sobą, na wycieraczce przed drzwiami jej mieszkania. Niech zabierze je ktoś inny.\nJanka wsadziła do ust ostatni kawałek pieczywa. Oparła się wygodnie na krześle. Przez moment nieruchomo wpatrywała się w miejsce, gdzie jeszcze kilka sekund wcześniej siedział Łukasz. Wzięła łyk kawy. Gorzko-kwaśny smak przywołał ją do rzeczywistości. W tle natrętnie zawibrował telefon.\n– Słucham – rzuciła w słuchawkę i natychmiast poderwała się z krzesła. – Nie krzycz tak! Już jadę!\nPobiegła do łazienki. Szybkie spojrzenie w lustro i pozbyła się złudzeń, że kobieta w jej wieku całkiem nieźle wygląda w naturalnym i ekologicznym wydaniu. Jednak nie było już czasu na nakładanie mazideł, które powodowały, że co nieco udawało się zatuszować albo przynajmniej dać złudzenie świeżości.\nWłożyła podkoszulkę, wciągnęła dżinsy, które znów wydały się za luźne. Z czego oni je robili, że po praniu ledwo się człowiek mieścił, a po kilku dniach z godziny na godzinę robiły się większe i większe? Zapięła pasek na kolejną dziurkę. Na tę jeszcze nie zapinała. Przemknęło jej przez myśl, że to nie dżinsy, a ona lekko zbiegła się w praniu zwanym potocznie życiem. Nie było jednak czasu na rozważania, bo Antek czekał przed drukarnią i rzucał takimi kurwami, że pewnie ludzie w okolicy musieli pogłośnić telewizory, by zagłuszyć te siarczyste ryki wściekłości.\nWskoczyła do samochodu, który na szczęście z lenistwa dzień wcześniej zaparkowała przed blokiem. Dzięki temu nie musiała pędzić do garażu. Poprawiła sweter, który wrzuciła na siebie w ostatniej chwili. Odpaliła auto i wybrała numer do Antka. Silnik delikatnie zamruczał, a w głośniku rozbrzmiał zdenerwowany głos wspólnika.\n– Gdzie ty, do cholery, jesteś?!\n– Już wyjeżdżam sprzed bloku. Daj mi pięć minut.\n– Jaśka! Jakie, kurwa, pięć minut?! Zanim ty się przebijesz przez Grunwaldzką, to minie pół godziny. Korki są o tej porze! No chyba że opanowałaś sztukę teleportacji.\n– Nie wrzeszcz na mnie! Jadę! Mogłeś wziąć swoje klucze. Czy to taki problem?\n– Mówiłem, że zapomniałem!\n– No, to teraz nie wyżywaj się na mnie. Zaraz będę. Pojadę naokoło, jeżeli na Grunwaldzkiej są korki. Cześć.\nAntek nie zdążył odpowiedzieć, kiedy Janka wyłączyła telefon. Weszła ostro w zakręt. Koła lekko zapiszczały z podniecenia, bo kobieta zbyt rzadko fundowała im szybką jazdę. Do drukarni zajechała piętnaście minut później. Nawet Antek musiał przyznać, że to mistrzostwo świata, iż dotarła tak szybko. Otworzyła drzwi. Mężczyzna wbił odpowiedni kod alarmu, aby go wyłączyć, i od razu zniknął w pomieszczeniu z maszynami. Janka usiadła przy biurku, uruchomiła komputer i chwilę wpatrywała się w czarny ekran, zanim zaczęły pojawiać się na nim starannie ułożone ikonki.\nMiała dzisiaj do złożenia niewielki plik. Musiał być gotowy do druku na jutro. Antek szalał w pomieszczeniu obok. Kobieta uśmiechnęła się do siebie, kiedy usłyszała hałas. W wyobraźni widziała minę wspólnika. Pewnie klął na czym świat stoi, bo coś zrzucił na podłogę. Nagle drzwi otworzyły się z hukiem.\n– Jaśka! Po co ciągle to trzymamy?! – Rzucił na jej biurko garść ołowianych czcionek. – To muzeum jakieś czy co?\n– Rozwaliłeś skrzynkę? – Zdenerwowała się nie na żarty. Czcionki to pozostałość po starej drukarni. Zostawiła je na pamiątkę, tak jak kopie starodruków wiszących na ścianach. Tuż za nią wisiała płaskorzeźba przedstawiająca Gutenberga. Wszystko miało swoje miejsce, przeszłość mieszała się z nowoczesnością, ale zawsze w kulcie złotnika z Moguncji. Dla Janki był to niemalże święty. To przecież na jego cześć dostała imię. Janina w połączeniu z nazwiskiem Laudowicz według jej ojca pięknie ze sobą grało. A drukarstwo, pomimo że nie przypominało tego sprzed lat, ciągle było dla niej czarną sztuką.\n– No, rozwaliłem. Walnąłem niechcący i wszystkie czcionki się rozjebały po podłodze!\n– Dobra, nie ruszaj tego. Zaraz przyjdzie pani Stasia. Poproszę ją, żeby pozbierała.\n– Niech to gdzieś wyniesie, bo tam nie ma miejsca. – Machał rękoma w złości.\nJanka wiedziała, że to tymczasowy nastrój. Znała go nie od dziś. Chodzili razem do technikum poligraficznego. Może nie polubili się od pierwszego wejrzenia, ale los zetknął ich ze sobą i to właśnie Janka była świadkiem na ślubie Antka, a potem została matką chrzestną jego córki. Planowała zarazić ją drukarskim fachem. A szanse były spore, bo przecież ojciec to drukarz pełną gębą. Kochał te ołowiane czcionki równie mocno jak Janka, ale nie zawsze się do tego przyznawał.\n– Co teraz robisz?\n– Rozjeżdżam maszynę.\n– Okej. A kartony z książkami są już przygotowane? – spytała. – Zostawiłeś mi jedną?\n– Jasne – odparł i na chwilę zniknął w pomieszczeniu obok. Po kilku sekundach stał już koło jej biurka. Położył książkę, mrucząc coś pod nosem.\nWzięła ją do ręki. Miała ładną okładkę. Powąchała grzbiet. Nic tak pięknie nie pachniało jak wolumin prosto z drukarni. Zanurzyła nos w rozłożone kartki. Wciągnęła powietrze, w którym zapach słów mieszał się z wonią papieru. Szkoda, że tak rzadko mieli zlecenia na książki. Głównie self publishing, oczywiście w małym nakładzie. Zleceniodawcami byli z reguły sami autorzy – ludzie o niespełnionych ambicjach pisarskich. Marzyła im się książka z własnym nazwiskiem na okładce. Wydawcy odrzucali te genialne dzieła, więc desperaci drukowali na swój koszt, a potem wozili woluminy w bagażnikach aut i sprzedawali, gdzie popadło, niczym zaklęcia szarlatanów.\nJanina otworzyła szufladę biurka. Zawsze miała tam ukryte cukierki. Najczęściej zwykłe krówki. Ostatnio podkradanie ich stało się rytuałem. Jak ciągnięcie ciasteczka z wróżbą. A wszystko przez to, że na papierku wewnątrz zaczęły się pojawiać zdania przypominające sentencje. Przez chwilę zawahała się nad wyborem. Ta po prawej czy może ta z wierzchu? Zapas powoli się kończył, więc i wybór był mniejszy. Wreszcie chwyciła w palce miękką kostkę w podwójnym papierku. Rozwinęła wprawnym ruchem. Papier łatwo odszedł. Zwykle wtopiony był zbyt mocno w cukierek i nie chciał dać się zdjąć. Wówczas zjadała z tym upartym kawałkiem opakowania. Podobno celuloza szybko się rozkłada, więc w gruncie rzeczy nie stanowiło to problemu. Drukarz musi od czasu do czasu posmakować trochę papieru.\n„Wróć do mnie”, przeczytała. Uśmiechnęła się do tej myśli. Słodycz cukierka przyjemnie rozchodziła się po podniebieniu. Taka niebiańsko mleczna. A pewnie, że wrócę, pomyślała zadowolona, bo jakże tak kończyć na jednej krówce. Nie da się! Zdecydowanym ruchem chwyciła następną. Rozwinęła równie sprawnie co poprzednią. „Zgadzam się na wszystko”. Wsadziła do ust następny cukierek, by przedłużyć słodkie doznania. Podparła wygodnie głowę. Spojrzała na zegarek. Na chwilę zahipnotyzowała ją cyfra migająca na wyświetlaczu.\n– Dzień dobry! – Czyjś głos wyrwał ją z zamyślenia. Przed biurkiem stanął wysoki mężczyzna. Nie czekając na zaproszenie, zajął miejsce na krześle naprzeciwko i zaczął grzebać w czarnej aktówce, którą trzymał na kolanach. To pozwoliło Jance otrząsnąć się z błogostanu, przywrócić jasność myślenia i zgarnąć językiem resztki słodyczy z podniebienia.\n– W czym mogę panu pomóc? – Wyprostowała się, napięła kręgosłup i cierpliwie czekała, aż mężczyzna przedstawi, z jaką sprawą przyszedł.\nKlient pracowicie czegoś szukał. W końcu wygrzebał z aktówki małego pendrive’a. Nic dziwnego, że nie mógł go wymacać. Zadowolony z osiągnięcia położył na biurku malutkie urządzenie.\n– Chciałbym wydrukować u państwa tomik poezji – odparł, poprawiając okulary na nosie. Dopiero wtedy je zauważyła. On też dokładniej przyjrzał się kobiecie zza biurka. Miała zmęczoną twarz, ale w ciemnobrązowych oczach coś iskrzyło. Umiał rozpoznać ten niezwykły błysk. Być może teraz lekko przygaszony, ale po odpowiednim otoczeniu go troską miał szansę rozpalić się na nowo.\n– Ile arkuszy? – spytała, wkładając podany jej nośnik w gniazdo USB. Wpatrywała się w monitor, więc nie widziała wyrazu twarzy mężczyzny, który przyglądał się jej z zainteresowaniem.\n– Około czterdziestu stron – odparł. – Okładka też tam jest. Tekst jest po złamaniu i złożeniu. Chodzi tylko o wydruk. Proszę zrobić wycenę.\n– Ile egzemplarzy? Możemy to puścić cyfrowo albo na offsecie. Zobaczymy, co się będzie bardziej opłacało.\nOtworzyła folder zatytułowany „Pływający motyl”. Okładka nie zrobiła na niej wrażenia. Przeciętna. Nie najgorsza, ale bez fajerwerków.\n– Chciałbym trzysta sztuk. Nie mam szczególnych wymagań co do papieru. Zaufam całkowicie pani doświadczeniu.\n– Czyli standardowo – mruknęła. Nikt na swój koszt nie drukował więcej. Czasami zdarzył się jakiś fantasta marzyciel, któremu wydawało się, że sam sprzeda tysiąc egzemplarzy, ale to bardzo rzadko. – Puścimy cyfrowo – zadecydowała.\nWyjęła kartkę z plastikowego pojemnika stojącego na biurku. Napisała kwotę i podała ją klientowi. Tego zwyczaju nauczyła się od wspólnika. Antek twierdził, że dopóki kwota nie wybrzmi, to zawsze jest do przyjęcia przez klienta, można więc na papierze śmiało podawać tę najbardziej optymistyczną dla usługodawcy opcję. Tak też robiła. Klient wtedy w milczeniu przyglądał się cyferkom i z reguły wyrażał zgodę. Pismo miało w sobie niezwykłą moc i trzeba było z tego należycie korzystać.\n– Dobrze – zabrzmiał męski głos. – To mi odpowiada. Na kiedy byłaby książka?\n– Po niedzieli. Jeśli teraz wpłaci pan zaliczkę, to we wtorek będzie do odebrania. Dwieście złotych – rzuciła i zaczęła wystukiwać zlecenie na klawiaturze. Miała gotowe formularze. Należało wpisać tylko odpowiednie dane.\nMężczyzna odpowiadał na jej pytania. Spodobał mu się jej ton głosu, więc z przyjemnością poddał się jego rytmowi i melodii. Gdy skończyli, wyłuskał z portfela odliczoną kwotę, a na banknotach niczym wiśnię na torcie z namaszczeniem położył swoją wizytówkę.\n– Gdyby udało się wcześniej, to proszę zadzwonić. Mieszkam w Skarszewach, ale tutaj niedaleko pracuję.\n– Dziękuję. Podepnę pod umowę. – Otworzyła szufladę biurka i odszukała zszywacz. Jednak jej uwagę natychmiast przykuły cukierki. Chwilę się zawahała, aż wreszcie sięgnęła po jednego i podsunęła go klientowi. – Proszę się poczęstować. Doskonałe na osłodę dnia. Proszę odwinąć i sprawdzić, jaki ma pan tekst na papierku – powiedziała, uśmiechając się do niego. Użyła zszywacza, a mężczyzna w tym czasie mocował się z papierem, bo nie miał takiej wprawy jak Janka. Brzegi nie chciały się odkleić od słodkiej masy. – Jestem chyba uzależniona od tych złotych myśli.\n– Nie wiedziałem, że coś takiego jest w cukierkach.\n– Jest. I w cukierkach, i na kapslach napojów. Wszystko to czytam. – Zaśmiała się. – Choć może się to wydawać dziwne.\n– Nie… Dlaczego? – Włożył krówkę do ust, a opakowanie podał Jance.\n– „Spędź ze mną tę chwilę” – przeczytała.\n– Brzmi jak zaproszenie na randkę – powiedział, z trudem przeżuwając słodką masę.\n– Racja. – Lekko się zarumieniła.\nKlient schował dokumenty do aktówki. Spoglądał na nią z ciekawością, bo kobieta niewątpliwie go zaintrygowała. Jej ciemne włosy lekko podwinięte przy szyi kontrastowały z jasnym kolorem skóry. I te oczy. Jak węgle. Jego żona miała zielonoszare, bez tego błysku. Teraz pewnie się denerwowała w samochodzie, że nie ma go tak długo. Co można robić w drukarni? Zanosi człowiek plik, ustala cenę i wychodzi. A ta pierdoła pewnie dukała coś o tych swoich wierszach. Zawsze to robił. A nie daj Boże, jeszcze czytał fragmenty swoich wypocin!\n– Dziękuję – odparł, nie kontynuując tematu. Janka poczuła lekkie ukłucie zawodu. Co prawda nie miała ochoty na spotkanie, ale miło byłoby usłyszeć zaproszenie na randkę. Łukasz przecież był tymczasowym przystankiem w jej życiu. Nie budził w niej dreszczy, nie powodował podniecającego drżenia nóg. Wszystko już dawno wywietrzało. Może zbyt gwałtownie i intensywnie przeżywali każde spotkanie na początku. Po dwóch miesiącach lekko się ochłodziło i tak siłą rozpędu trwało do dziś. Janka jednak była już bardzo blisko zrobienia zdecydowanego kroku zmierzającego do zakończenia znajomości. Przynajmniej tej na poziomie łóżka. W innych sferach życia mogą dalej być przyjaciółmi, znajomymi, kolegami, czy jak to tam zwał.\nMężczyzna wstał. Niezdarnie potknął się o krzesło i dopiero po chwili zniknął za drzwiami drukarni. Janka włożyła zamówienie do pomarańczowego segregatora i właśnie odkładała go na regał, kiedy drzwi znów się otworzyły, a do środka weszła zdyszana pani Stasia. Od progu zaczęła ściągać sweter, by za chwilę powiesić go w szafie. Poprawiła kolorową bluzkę. Wpuściła ją w spodnie i wygładziła dłonią na odstającym brzuchu, by się za bardzo nie marszczyła.\n– Dzień dobry, pani Janeczko. Już jestem. Przepraszam za spóźnienie. Pan Antoś jest?\n– O, dzień dobry. Jest. Oczywiście rozsypał czcionki, więc jeżeliby pani mogła, to bardzo proszę…\n– Znów krówki? – Rzuciła okiem na biurko, na którym leżał papierek po cukierku poety.\n– Tak – odparła. – Pani Stasiu, pani na pewno wie, co to znaczy, gdy się śni anioł.\n– Anioł? – Chwilę się zastanowiła. – Moja mamusia zawsze powtarzała, że anioł to dobry znak. Zapowiedź szczęścia i uspokojenia. A coś mówił?\n– Nie, chyba nic nie mówił. Teraz to już ledwo pamiętam.\n– Zobaczy pani, że anioł to dobry znak.\n– Hm, to się cieszę – odparła bez przekonania.\nPani Stasia zniknęła w pomieszczeniu obok, a Janka zajęła się pracą. Układała tekst w kolumny, wyrównywała interlinię, zachowywała zasadę registru, robiła odpowiednie marginesy. Zawahała się tylko przy inicjale. Nie miała pewności, czy pasuje, i jaki styl byłby najodpowiedniejszy.\nKiedy oderwała wzrok od monitora, zegar wskazywał trzy godziny później. Przez ten czas nikt nie zakłócał jej pracy. W tle mruczały maszyny, przy których czuwał Antek. Pani Stasia zajęta była swoją pracą. Tylko żołądek dopominał się upragnionej przerwy. Z powodu nagłego telefonu Antka zapomniała wziąć kanapki. Włączyła czajnik, by zaparzyć kawę.\n– Komu co do picia?! – próbowała przekrzyczeć hałas maszyn. Dla jasności przekazu machała kubkiem. To był ewidentny znak, że czas na przerwę.\n– Zrób mi mocnej sypanej. – Antek pojawił się przy niej niemalże natychmiast.\n– Tosiek… – zaczęła się przymilać. – Tosiek…\n– Podejrzana sprawa. – Uśmiechnął się. – Co chcesz?\n– A Kasia zrobiła ci może dzisiaj do pracy kanapki? I może jeszcze wyposażyła cię w nie jak na wojnę?\n– Ha! Wiedziałem, że coś chcesz. – Wyciągnął z szafy swój plecak, w którym zawsze zabierał do pracy coś smacznego, przygotowanego przez żonę. Kasia prowadziła firmę cateringową, więc zaopatrywała męża tak, że co jak co, ale śmierć głodowa mu nie groziła. Wystawił na stolik dwa pojemniki. – Czuła, że zapomnisz śniadania.\n– Ucałuj ją ode mnie. – Z radości klasnęła w dłonie, bo zapowiadała się prawdziwa wyżerka. – Pani Stasiu! Kawa? – próbowała przekrzyczeć maszyny.\nPo chwili pani Stasia ciekawie zaglądała do pojemników z jedzeniem. Kasia nie tylko dobrze gotowała, ale potrafiła to tak ozdobić, że ślinka ciekła na sam widok.\n– O, co to za cuda znów ta pana żona zrobiła?\n– Nie mam pojęcia – odparł Antek i zamknął drzwi od maszynowni.\nOd razu zrobiło się ciszej. Janka zalała kawę i ustawiła kubki na stoliku. Każdy zajął swoje miejsce. Antek pod ścianą blisko drzwi, Janka po jego lewej stronie, a pani Stasia naprzeciwko. Kobieta wyciągnęła woreczek z tradycyjnymi kanapkami, które raczej marnie się prezentowały w porównaniu z zawartością pojemników Antka.\n– Jezusiczku – szepnęła Janka. – I ciasto masz?\n– A mam. Kokosanki. – Przysunął je do siebie. – Ale nie wiem, czy się podzielę.\n– Nie bądź świnia.\n– Będę i wpieprzę wszystko sam.\n– Cham z ciebie, nie wspólnik!\nPrzekomarzali się w najlepsze, popijając kawę i zajadając przekąski przygotowane przez Kasię. Tylko pani Stasia jadła swoje kanapki, twardo stojąc na stanowisku „nie będzie się marnować”.\n– Jaśka, idziesz dziś do Gaju?\n– Idę. Wyjdę, gdy skończę składać ten tekst. Chyba dziś już nikt nie przyjdzie.\n– Dobrze. Za pół godziny zwalniam maszynę. Dzisiaj już niczego więcej nie mamy. Jutro puścimy plakaty i te broszury, które teraz obrabiasz. Doszło coś nowego?\n– Tomik poezji. Już po składzie.\n– O, ciekawie. Szkoda, że książki drukujemy tak rzadko, nie?\n– Ano szkoda. Ale i tak to już druga w tym miesiącu. Biorąc pod uwagę to, że przez dwa ostatnie szły tylko ulotki, broszury, instrukcje obsługi i kalendarze, to i tak sukces.\n– Książki, nie książki, ważne, że robota jest – podsumowała pani Stasia. – Bo dzisiaj ciężkie czasy dla zecerów. Wszystko te komputery załatwiają – westchnęła, przenosząc się myślami w przeszłość, kiedy pracowała jako linotypistka i kiedy wśród drukarzy nie było bezrobocia. Niemalże znów poczuła zapach roztopionego ołowiu pomieszanego z cyną i antymonem. Uwielbiała go, choć o mało nie doprowadził jej do ołowicy.\n– Prawda – rzuciła Janka. – I żal, że czcionki przeszły do lamusa.\n– Pani Janeczko, ja to zawsze powtarzam, że przeszłam na emeryturę razem z drukiem wypukłym – zaśmiała się. – Dobrze jednak, że mogę u was dorobić, bo inaczej przyszłoby zginąć marnie.\nTo były święte słowa. Przy takiej konkurencji na rynku każde zlecenie było na wagę złota. Małe drukarnie często ledwo wiązały koniec z końcem, a im mimo wszystko jakoś się układało. Pracowników mieli niewielu, bo oprócz dochodzącej pani Stasi na stałe był tylko Rysiek. W tym tygodniu akurat wykorzystywał zaległy urlop. W trójkę radzili sobie całkiem nieźle. Nie było zbędnego ciśnienia i spinania. Jedynie Antek od czasu do czasu klął siarczyście, ale taki miał charakter i chyba nikomu to nie przeszkadzało. Przyzwyczaili się przez lata.\nKilka godzin później Janka szła leśną ścieżką w Gaju Gutenberga. W oddali widziała ciemną postać swojego mistrza. Przychodziła tu od ponad dwudziestu lat. Nie wiedziała, że takie miejsce istnieje aż do momentu, kiedy złożyła podanie o przyjęcie do technikum poligraficznego. Tutaj odbywały się chrzty przyszłych adeptów sztuki drukarskiej. Doskonale pamiętała i ten dzień, i to, jak wychowawca opowiadał potem w szkole o Gutenbergu, o znaczeniu druku. Niby wszystko to wiedziała od ojca drukarza, ale w szkole było jakoś inaczej, dostojniej, uroczyściej. Zakochała się tam w ruchomych czcionkach, pergaminach i w samym mistrzu z Moguncji. Jeżeli można było wzdychać do rozczochranego piosenkarza z plakatu, to można było i do Gutenberga.\nZbliżając się do altany, przypominała sobie, jak zakuto ją wtedy w dyby i polano głowę farbą. Miała nie lada kłopot, by potem ją zmyć, ale dzielnie zniosła otrzęsiny. Farbę drukarską kochała od dziecka. Uwielbiała jej zapach. Zawsze zastanawiała się, dlaczego nie ma perfum z taką nutą. Nic tak nie pachnie, jak książki ściągane z prasy drukarskiej! Każdy bibliofil, do których przecież Janka się również zaliczała nie tylko z racji wykonywanego zawodu, przyznałby rację. Od czego zaczyna się czytanie nowej książki? Od zapachu. Otwiera się wolumin mniej więcej na środku. Rozkłada się przed sobą niczym ciało kochanki i zanurza twarz, wciągając w nozdrza jej zapach. To jak gra wstępna przed czytelniczą orgią.\n– Nie zaczepiaj pani. – Z zamyślenia wyrwał ją donośny głos kobiety. Wołała psa obwąchującego nogi Janki, która na chwilę zamarła z przerażenia, bo doberman zawsze przywoływał krwawe obrazy z filmów. Te psy miały w sobie coś demonicznego. Zwierzak był w kagańcu, a mimo to budził respekt. – Przepraszam panią. – Właścicielka psa podeszła i zapięła mu smycz. – Myślałam, że nikogo nie ma na ścieżce. Chciałam, żeby pobiegał.\n– Dzień dobry. – Janka uśmiechnęła się nerwowo i lekko odetchnęła dopiero wtedy, gdy pies został odsunięty od niej na bezpieczną odległość. Miała jednak wątpliwości co do tego, czy ta drobna niewiasta jest w stanie utrzymać rozwścieczonego zwierzaka.\n– Nie jest groźny. Proszę się nie obawiać – dodała kobieta, jakby czytając w jej myślach. Po chwili lekko szarpnęła psa i odeszli.\nJanka patrzyła za nimi. Właścicielka dobermana obejrzała się i chyba uśmiechnęła. Dopiero wtedy Janka spostrzegła, że kłykcie zrobiły się jej białe od kurczowego zaciskania palców na książce. Rozluźniła dłoń i ruszyła przed siebie.\nPo kilkunastu krokach znalazła się już przy pomniku. Za każdym razem, gdy jej drukarnia robiła książkę, jeden egzemplarz trafiał do Gaju. Kładła go na cokole pomnika i wysyłała w świat. Po kilku dniach przychodziła sprawdzić, czy książka wciąż tam jest. Zawsze znikały. Zastanawiała się potem, czy stały gdzieś na prywatnych półkach, czy może przekazywano je dalej lub oddawano do biblioteki. Nigdy nie zakładała, że któraś z nich mogłaby trafić do kosza na śmieci. Tego nie robiło się książkom.\nZbliżyła się do cokołu. Dotknęła dłonią zimnej stopy mistrza z Moguncji. Wyszeptała słowa powitania. Johannes stał niewzruszony. Nawet nie drgnął pod ciepłym dotykiem palców kobiety. Czasami próbowała sobie wyobrażać, jak musiał pochylać się nad prasą, układać arkusze i odciskać czcionki. To musiała być precyzyjna praca okupiona drżeniem serca, podnieceniem i lękiem o to, czy się uda. Teraz stał na postumencie ciemny jak inkaust z jego pracowni. Nieruchomy niczym czcionka odbita na kartach historii. Ale jakże ważna była ta czcionka! Przypominała pięknie zdobiony inicjał, który wyróżniał nowy rozdział. Janka mogła nieskończoną liczbę razy powracać do początku druku. Fascynował ją tamten świat i znaczenie odkrycia Gutenberga. Składała mu więc hołd w postaci książki. Czuła, że każdy wolumin, który wychodził z jej drukarni, powinien zostać podarowany mistrzowi. Potem gdzieś przeczytała o akcji „Podaj książkę” promującej czytelnictwo i stwierdziła, że idealnie można to połączyć. Stąd jej rytuał. Gdzie książka może mieć większą moc, jak nie u stóp samego Gutenberga? Dla każdego, kto znalazł w tym miejscu wolumin, musiał być to ważny znak. Taką miała nadzieję. Nie mogła wiedzieć, że ostatni tomik, który tutaj położyła, został zmoczony przez deszcz i trafił do śmietnika. Kilka innych zawędrowało na dworzec PKP i zostawione w przedziale pociągu, odbyło długie podróże, aż wreszcie ktoś porzucił je na przydworcowej ławce czy w poczekalni. Z drukarni Janki nie wychodziły żadne wielkie dzieła. Nie drukowała bestsellerów, a jedynie książki autorów o bardzo znikomym talencie.\nSpojrzała na niewielki wolumin, który ściskała w dłoni.\n– Papierowe słońce – szepnęła do mistrza i ułożyła tomik poezji na cokole pomnika. Abstrakcyjne wzory na okładce nie pozwalały oderwać od niej wzroku. Na ciemnym tle książka wyróżniała się intensywnymi barwami. Pewnie długo tu nie poleży. Janka musnęła ją palcami. Spojrzała na zegarek i ruszyła wąską ścieżką w kierunku samochodu. Nadszedł czas na odwiedziny u rodziców.\nU podstawy wzgórza obejrzała się za siebie, jednak pomnik zniknął już za drzewami. W zasadzie mogłaby się przyczaić za krzakami i obserwować, w czyje ręce trafi książka, ale nigdy tego nie robiła. Wolała wyobrażać sobie, że znajdzie ją jakiś niepoprawny bibliofil.\nPrzed rodzinnym domem zaparkowała pół godziny później. Furtka jak zwykle była zamknięta na trzy spusty, musiała więc użyć domofonu. Inaczej wejść się nie dało. Po chwili ciszę ulicy przerwał głos mamy, trochę zniekształcony przez urządzenie, metaliczny i lekko drżący.\n– Wchodź, córciu – powiedziała, kiedy upewniła się, że przy bramce stoi Janka. Zamek w drzwiach zagrzechotał, kobieta więc przekręciła gałkę i pchnęła furtkę. Niemal automatycznie w drzwiach domu pojawiła się mama. Uśmiechała się całą sobą na widok jedynaczki. – Akurat upiekłam babkę. Czułam, że przyjdziesz.\n– Cześć. – Pocałowała matkę w policzek. Ta od razu zagarnęła ją ręką i poprowadziła w głąb mieszkania. Jankę uderzył zapach świeżego ciasta. Musiało zostać niedawno wyciągnięte z piekarnika. Aromat przyjemnie łechtał nos, dając wyraźny sygnał żołądkowi, że chętnie pochłonąłby trochę słodkości i dopełnił je kawą z cytryną.\n– Cieszę się, że przyszłaś.\n– Gdzie tata?\n– Jest u siebie w gabinecie. Jak zwykle czyta.\n– Pójdę się przywitać. A dziadek też u siebie?\n– Dziadek o tej porze śpi, ale pewnie zaraz się obudzi – stwierdziła. Potem pochyliła się nad kuchenką i zamieszała w garnku. – Opowiadaj, co u ciebie.\n– Nic nowego. Przecież byłam u was trzy dni temu.\n– A jak z Łukaszem? Bo coś widzę, że pomiędzy wami nie bardzo.\n– Też tak myślę – westchnęła Janka. – To jednak nie jest ten jedyny i wymarzony.\nMama usiadła naprzeciwko niej. Również westchnęła, choć trochę inaczej niż córka. Od lat czekała na to, że Janka się ustatkuje, wyjdzie za mąż i będzie miała dzieci. Tak bardzo przecież pragnęła krzyku wnuków biegających po domu, ale niestety na to się nie zanosiło. Janka miała swoje lata. To już ostatni dzwonek na dzieci. Całe życie dziewczyna zachowywała się jak chłopak – biegała za piłką, łaziła po płotach lub przesiadywała w drukarni. Ojciec oczywiście patrzył na nią z dumą, bo zastępowała mu syna, którego zawsze tak bardzo pragnął mieć. Można powiedzieć, że w Jance skumulowały się cechy żeńskie i męskie po równo. Jakby każdy z rodziców dostał to, czego oczekiwał. Jednak ich zadowolenie i satysfakcja były połowiczne. Janka była niczym jin i jang.\n– Odsmażę ci krokieta. – Matka ciężko wstała i podeszła do kuchenki. Włączyła ją i sprawnym ruchem postawiła na niej patelnię. Po chwili słychać było przyjemne skwierczenie tłuszczu, a po kuchni rozchodził się przyjemny zapach. Stłumił aromat babki, ale według Janki było idealnie. W jej mieszkaniu rzadko kiedy pachniało jedzeniem. Niewiele gotowała. Z reguły jadała albo u rodziców, albo w mieście. Łukasz kilka razy próbował specjalnie dla niej coś upichcić, ale nie bardzo mu to wychodziło, więc kolejnych prób nie podejmował.\n– Zapomniałam wziąć od taty dziennik dziadka – powiedziała. – Ale tak dobrze karmisz, że chyba znów go zapomnę. – Uśmiechnęła się do matki, a już po chwili wyglądała jak chomik z wypchanymi policzkami.\n– Nie podlizuj się. Sama powinnaś gotować, a nie jeść byle co. Kiedy ty się ustatkujesz?\n– Mamo, przecież ja już jestem bardzo ustatkowana. Nie maluję włosów na niebiesko, nie przekłuwam sobie języka ani nie biegam do dyskoteki.\n– Przecież wiesz, o co mi chodzi.\n– Wiem, wiem, ale ty też wiesz, że ja nie z tych, co chcą się bawić w pieluchy i niańczyć dzieci. Nie każda kobieta…\n– Jasiu, każda kobieta, uwierz mi. Wcześniej czy później pożałujesz.\n– Nie pożałuję, mamo. Bez obaw. Musisz się z tym pogodzić.\n– Jak mam się pogodzić z faktem, że nie będę miała wnuków, co?\n– Normalnie. – Wzruszyła ramionami. – Kochasz mnie?\n– Też pytanie. – Matka prychnęła. Usiadła naprzeciwko niej i przyglądała się, jak je.\n– No, to jeszcze tylko akceptuj mnie taką, jaką jestem.\n– W tym sęk, że akceptuję, ale i tak trudno mi się z tym pogodzić. Moje koleżanki bawią wnuki. A ja?\n– A ty masz czas na własne zainteresowania. I kropka – podsumowała dyskusję. – Pyszne, mamo. Objadłam się jak bąk.\nJanka wstawiła talerze do zlewu. Poklepała się po brzuchu i poluźniła pasek w spodniach. Od razu poczuła się lepiej. Cmoknęła matkę w policzek i przeszła do innej części domu. Szła do ojca, który siedział w swoim gabinecie. Pochylał się nad biurkiem. Zastukała w drzwi i nie czekając na odpowiedź, weszła do środka.\n– Myślałem, że to matka – powiedział, spojrzawszy w jej stronę. Od razu rozpogodziła mu się twarz.\nPodeszła, by uściskać ojca. Ten nie zdążył nawet wstać z krzesła na powitanie córki, gdy Janka już zatopiła się w fotelu obok.\n– Ale mnie mama nakarmiła. – Wypięła brzuch i wyciągnęła przed siebie nogi.\n– Zapomniałaś wziąć dziennik?\n– Jeśli go zgubisz, to dziadek chyba zawału dostanie – odparł. – Pilnuj tego jak oka w głowie. U nas zapominasz, więc obawiam się, że równie dobrze możesz zostawić gdziekolwiek.\n– I jak? Masz już szkic tej książki?\n– Mam, ale… wiesz, pomyślałam, że lepiej byłoby napisać kryminał… – zamyśliła się. Po chwili machnęła ręką. – Kod Gutenberga… Co ty na to?\n– Kryminał? Zwariowałaś?! Jaki kryminał? Miałaś napisać reportaż!\n– Ale, tato, to jest tak ciekawa historia, że można spokojnie napisać jakąś powieść sensacyjną albo thriller.\n– Janka! Oszalałaś? – Patrzył zdumiony. – Ta historia musi mieć elegancką oprawę, a nie jakieś głupoty, krew sikająca po ścianach czy pościgi. – Ojciec zdenerwował się nie na żarty. Na jego czole pojawiła się głęboka bruzda, a krzaczaste brwi niebezpiecznie zbliżyły się do siebie. Podniósł się energicznie i zaczął nerwowo chodzić od biurka do ściany i z powrotem.\n– Jezu, tato, a może właśnie nie powinniśmy tego traktować tak poważnie? Może lepiej napisać coś, co przeczyta wiele osób? Można by przy okazji niejednego czytelnika wyedukować. Wiesz, taka zakamuflowana wiedza.\n– Ty lepiej niczego nie kamufluj, dobrze? Obiecałaś dziadkowi reportaż. – Wyprostował się dumnie na dźwięk dostojnie brzmiącego słowa. Widziała, jak zacisnął pięści. Paznokcie musiały mu się wbić w skórę. – Ponadto to się należy wszystkim adeptom czarnej sztuki! Nie pamiętasz, jak to było na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy wszystko się rozpadało, a ludzie byli wyrzucani na bruk? Zobacz na panią Stasię! To jedna z lepszych linotypistek, a robi teraz u ciebie za podaj, przynieś, pozamiataj! Wszyscy ci zecerzy, metrampaże i linotypiści przestali być potrzebni. Taka to wolność wtedy do nas przyszła. Coś tym ludziom się należy, prawda? I z pewnością nie powinien to być kryminał. Żadna komercja!\n– Więc o kim to ma być reportaż? – zdenerwowała się. – O dziadku czy o drukarzach?! Zdecyduj się.\n– Jak to o kim? O dziadku! To on zaszczepił w nas miłość do czcionek, tak? Był zwykłym kolejarzem, a potrafił rozkochać nas w druku. I właśnie dzięki niemu złożymy hołd następcom Gutenberga.\n– Jezu, tato – jęknęła. – Chyba cię ponosi, co?\n– Nic mnie nie ponosi. Trzeba było nie obiecywać.\n– Dobra, dobra – poddała się. – Niech tak będzie. I tak tych notatek dziadka, które my tak dumnie nazywamy dziennikiem, jest za mało.\n– Na krótki reportaż w sam raz. – Ojciec nie poddawał się. Odkąd po raz pierwszy usłyszał od swojego ojca o jego podróży pociągiem z księdzem Liedtkem, zafascynował się historią polskiego egzemplarza Biblii Gutenberga. Marzyło mu się, by samemu spisać tę historię, ale czuł, że nie zrobi tego odpowiednio dobrze. A kiedy Helena zaszła w ciążę i poroniła w szóstym miesiącu ich upragnionego syna, zapomniał o Gutenbergu, księdzu Liedtkem i pisaniu reportażu. Wtedy pragnął tylko jednego: zdrowego dziecka, następcy, któremu będzie mógł przekazać wszystko to, czego się nauczył. Po niedługim czasie Helena ponownie zaszła w ciążę. Nie wiadomo dlaczego wbił sobie do głowy, że musi to być syn. Imię dla niego już miał – Jan – jak Johannes. Jakże więc dużą niespodzianką było dla niego, kiedy spojrzał między nogi rozkrzyczanego noworodka, którego dumnie zaprezentowała mu żona zaraz po wyjściu ze szpitala. Z żalu przez trzy dni chodził pijany. Dopiero odpowiednia dawka procentów wyrzuciła z jego głowy szowinistyczne przekonania o wyższości syna nad córką. Z każdym rokiem Janka zaskakiwała go ciekawością świata, bystrością i sprytem. Startowała w zawodach, grała w piłkę i strzelała gole dużo lepiej niż niejeden chłopak. A Helena niestety nie mogła mieć więcej dzieci.\n– Gdzie masz ten zeszyt? – spytała Janka, gdy tylko poczuła, że osiągnęli kompromis, który niestety zawsze wyglądał podobnie. Ojciec się zaperzał, denerwował, machał rękoma, a ona wreszcie zgadzała się na to, co próbował tak uporczywie przeforsować. Potem oczywiście była zła na siebie albo wykonywała dwie wersje tego, o co szedł spór, jedną dla ojca, a drugą dla siebie. I wszyscy byli zadowoleni. Przynajmniej w jakimś stopniu.\nMężczyzna podszedł do biurka. Otworzył górną szufladę i wyjął z niej zeszyt. Podał go Jance, ale kiedy ona wyciągnęła po niego dłoń, nie puścił dziennika od razu. Lekko przytrzymał go i spojrzał córce w oczy. Wiedziała, co to znaczy. Ojcu tak zależało na tym reportażu, że był w stanie bronić go niczym średniowieczny rycerz cnoty swej umiłowanej. Usta nerwowo mu zadrżały, a zmarszczka na czole pogłębiła się bardzo wyraźnie.\n– No dobra, tato – powiedziała. – Będziesz miał ten reportaż. – A po chwili w myślach dodała, że przecież nikt nie może jej zabronić napisania kryminału. Uśmiechnęła się pojednawczo. Dopiero wtedy wypuścił z rąk zapiski dziadka.\n– Tylko nie zgub!\n– Bez obaw. Chodź do mamy, to wypijemy kawę pokoju. – Zagarnęła go ręką w kierunku drzwi.\nMężczyzna trochę się przygarbił. Zniknęła duma i złość. Poddał się córce i skierował kroki do kuchni. Helenka właśnie zalewała filiżanki. Miała dobry nastrój, bo wyjęła z kredensu te najstarsze, odziedziczone po swojej babci, z tak delikatnej porcelany, że odczuwało się jej lekkość od razu po chwyceniu w dłoń.\n– A dziadka obudzicie? – spytała Janka.\n– Może jednak nie będziemy go fatygować. Coś dzisiaj niezbyt dobrze się czuł – odpowiedziała mama, stawiając na stole talerzyki na ciasto i cukiernicę.\n– Okej, przyjadę kiedy indziej, żeby z nim porozmawiać.\n– Ty najpierw napisz ten reportaż, żeby on przed śmiercią mógł go jeszcze przeczytać. – Ojciec próbował trzymać rękę na pulsie, żeby córka nie postąpiła wbrew jego woli. Kto to widział pisać kryminał z Biblią w roli głównej? A w dodatku z tą wydrukowaną przez samego Gutenberga. Toż to profanacja!\nRzuciła torebkę na oparcie krzesła. Wygrzebała z niej zeszyt, który z namaszczeniem położyła na łóżku. Za chwilę do niego wróci. Teraz tylko kąpiel, szklanka soku pomarańczowego i będzie można po raz setny przeczytać zapiski dziadka. Znała je prawie na pamięć. Od najmłodszych lat słyszała powtarzaną w nieskończoność historię o spotkaniu z księdzem Antonim Liedtkem. Nigdy nie myślała, że jedno zdarzenie może mieć aż tak poważne konsekwencje i to w następnych pokoleniach. Dziadek – całe życie związany z koleją – syna wychował na bibliofila i wyuczył na drukarza, a potem ją, jedyną wnuczkę, zaraził tą samą pasją, by mogła odziedziczyć warsztat i miłość do druku. Dziwny zbieg okoliczności. Oczywiście według dziadka to był element planu boskiego. Tak po prostu musiało być.\nPo tej niezapomnianej podróży dziadek zainteresował się dokładniej historią pelplińskiego egzemplarza Biblii. Kolekcjonował wycinki z gazet, czytał opracowania naukowe. Udało mu się nawet jeszcze raz spotkać z księdzem Liedtkem i usłyszeć całą historię po raz drugi. Wtedy właśnie postanowił to zapisać. To był impuls. Nieskładnie, potykając się o słowa, spisał ich rozmowę. Miał przeczucie, że uczestniczy w czymś bardzo ważnym, że kiedyś te zapiski się komuś przydadzą. Nie przypuszczał jednak, że będzie musiał na to aż tak długo czekać. Nadzieję pokładał najpierw w synu, a potem w Jance. To ona miała postawić kropkę nad i. Była ostatnia z ich rodziny. To, że nie planowała mieć dzieci, dziadek przyjął z pokorą i nie liczył na cud. Jej dzieckiem miał być reportaż dotyczący wojennych i powojennych losów polskiego egzemplarza Biblii Gutenberga.\nJanka podłożyła pod głowę poduszkę. Usiadła wygodnie. Na kolanach umieściła dziennik dziadka. Wzięła dwa łyki soku, który cierpkim smakiem wbił się w podniebienie.\n– Najpierw te wycinki prasowe – szepnęła, dokładnie wczytując się w to, co udało się dziadkowi zgromadzić i wkleić do zeszytu. Część lekko wyblakła, gdzieniegdzie papier był przetarty, ale dało się to jeszcze odczytać. – Pelpliński egzemplarz Biblii Gutenberga, gdański kubek i zegar kurantowy wróciły ze skarbami wawelskimi z Kanady do Polski – przeczytała głośno, jednak jej uwagę przykuł tytuł innego artykułu, który zachował się podczas wycinania. Różowe balety parawanem afery…\nOdgięła cienki papier gazety. Artykułu jednak nie znalazła. Być może to nie był cały nagłówek, ale zabrzmiał intrygująco. Co to za różowe balety miały miejsce w pięćdziesiątym dziewiątym roku? I jaka afera z tego wybuchła? Janka uśmiechnęła się do siebie na myśl o tym, co mogło się kryć za tą sensacją, ale po chwili powróciła do czytania odpowiedniego fragmentu: „Około pelplińskiej Biblii Gutenberga głośno było na Pomorzu w połowie dwudziestolecia międzywojennego. Ówczesny biskup chełmiński ks. Stanisław Okoniewski chciał Biblię sprzedać do Ameryki. Pertraktacje posunięte już były daleko. Wymieniano nawet poważną sumę dolarów. Ale ktoś niedyskretny z kurii biskupiej wygadał się i gdy sprawa stała się publiczną tajemnicą, oburzenie społeczeństwa pomorskiego było tak powszechne, że ks. biskup Okoniewski musiał zerwać pertraktacje1”.\nJanka przerwała czytanie. Zaczęła się nad tym zastanawiać. Dobrze znała tę historię. Słyszała o niej od dziecka. A może by tak porzucić myśli o kryminale i stworzyć powieść sensacyjną? Zastanawiała się. Od dawna marzyła o tym, by napisać powieść. Do tej pory pisała głównie artykuły branżowe, kilka razy zdarzyły się felietony, ale zawsze związane z drukarstwem albo typografią. Teraz mogłaby napisać w końcu coś innego. Postanowiła głębiej to przemyśleć i zrobić plan. Najpierw jednak usiądzie do obiecanego reportażu, bo ojciec i dziadek gotowi są wykreślić ją z rodziny.\nSpostrzegła, że w drukarni świeciły się już lampy. Antek tym razem nie zapomniał kluczy i pewnie rozjeżdżał maszyny. Weszła do środka. Wspólnik siedział przy komputerze. Wyraz jego twarzy świadczył o skupieniu. Charakterystycznie marszczył czoło. Wielka poprzeczna bruzda nie pozostawiała złudzeń. Myślał intensywnie.\n– Cześć – rzuciła.\n– O, sądziłem, że dzisiaj nie przyjdziesz – odpowiedział zamiast powitania. – Już prawie dziewiąta.\n– Przepraszam, zaspałam. Siedziałam wczoraj długo i przeglądałam notatki dziadka. Wiesz… – zawahała się. – Myślę, żeby napisać powieść.\n– Żart? – Spojrzał na nią uważniej. – Przecież ty nigdy nie pisałaś beletrystyki.\n– No nie, ale to nie znaczy, że nie mogę. – Odwiesiła kurtkę do szafy i włączyła komputer przy swoim biurku. – Mam wielką ochotę napisać kryminał albo sensację. Żebyś widział, jak ojciec się wściekł!\n– Żyje pewnie tym reportażem.\n– W dodatku od kilkudziesięciu lat. – W jej głosie słychać było sarkazm.\nAntek przez chwilę znów się jej przyglądał. W sumie to chyba faktycznie bardziej pasowała do niej beletrystyka niż jakieś poważne rozprawy czy reportaże. A kryminały pisał dziś chyba każdy. Świetnie się sprzedawały, więc niech próbuje. Jednak nie powiedział tego głośno, bo spostrzegł, że niechcący zmienił styl akapitu. Zaklął siarczyście pod nosem i wrócił do pracy.\n– Nie chcesz wiedzieć, jaki mam pomysł na tę powieść? – spytała. Najwyraźniej chciała pogadać.\n– Na razie nie. Jak napiszesz, to przeczytam. Nawet jako pierwszy. Mogę być królikiem doświadczalnym.\n– Dobra, trzymam cię za słowo. A co teraz robisz?\n– A była tu jakaś kobitka. Czekała przed wejściem na otwarcie, bo miała coś pilnego do złożenia.\n– Nie uwierzysz. Książka. Trzecia w tym miesiącu!\n– To się Gutenberg ucieszy – parsknęła śmiechem. Trzy książki w miesiącu zdarzały się naprawdę rzadko. – A o czym? Znów tomik poezji? Ja nie wiem, co z tymi poetami. Obrodziło czy jak? Nikt nie chce czytać wierszy, ale wszyscy je piszą. W dodatku wydają na potęgę, jakby nie mieli co z kasą robić.\n– Taki mamy klimat – zaśmiał się. – Poetycki. Ale to nie wiersze – dodał po chwili. – To o starych łóżkach. Ledwie trzy arkusze.\n– O łóżkach?\n– Nooo – odparł, skupiając wzrok na monitorze. – Dużo zdjęć. Muszę to szybko poskładać.\n– Na kiedy?\n– Mam na to trzy dni, więc potrzebuję skupienia. A ty ciągle gadasz! – warknął.\n– Dobra, dobra, już się zamykam.\nW pomieszczeniu zapadła cisza. Słychać było jedynie klikanie. Czasami jakieś westchnienie wyrwało się z czyjejś piersi lub zaskrzypiało krzesło, na którym albo Janka, albo Antek próbowali rozprostować kości. Dopiero po jedenastej spokój zburzyła pani Stasia, która wpadła do drukarni z impetem, od razu przepraszając za spóźnienie. Zrobiła wokół siebie niewielkie zamieszanie i po chwili zniknęła w sali obok.\n– Ożeż, ja pierdolę! – syknął Antek. – Nie chce się wkleić. Co za cholerstwo!\n– To może kawa? Choć widzę, że ciśnienie ci już skoczyło odpowiednio.\n– Jasne. W końcu jestem kobietą – ironizowała. – A miejsce kobiet, wiadomo…\n– Kochana jesteś.\n– Cmoknij się. – Zajrzała mu przez ramię. – O, nawet fajne te zdjęcia. Nie myślałam, że kogoś mogą rajcować stare łóżka.\n– Tak samo jak pewnie ona nie myślała, że kogoś może rajcować wypełniona po brzegi kaszta. Albo że można się podniecać Gutenbergiem. Też się zdziwiła, kiedy jej o tobie powiedziałem.\n– No ale łóżka? Pokaż.\nAntek otwierał po kolei zdjęcia przyniesione przez klientkę. Janka musiała przyznać, że do tej pory nie patrzyła w ten sposób na meble. Nie myślała, że one też mają swoją historię wartą uwagi. Przecież łóżko to łóżko.\n– Kto by pomyślał, co? Okazuje się, że łóżko służy nie tylko do bzykania – zaśmiał się głośno.\nJanka stuknęła go w ramię, ale też parsknęła.\n– Dobra, chodź, napijemy się tej kawy, bo już nam odwala.\nPo chwili pomieszczenie wypełnił przyjemny aromat. Antek wyciągnął pudełka z jedzeniem przygotowanym przez żonę. Janka oczywiście na ich widok uśmiechnęła się od ucha do ucha. Jak zwykle nie miała swoich kanapek, ale wynegocjowała przejęcie części zapasów od wspólnika za pół zielonego jabłka.\n– Normalnie kocham tę twoją żonę.\n– Zauważyłem – odparł z pełną buzią. – Masz tu kawałek bagietki. – Podał jej kanapkę.\nUśmiechnięta Janka wkładała do ust kolejne porcje jedzenia. Popijała kawą i w tym momencie świat mógłby przestać istnieć. Najpiękniejsza chwila w życiu: nieziemsko dobre jedzenie, ulubiona kawa, najlepszy z możliwych wspólnik i własna drukarnia. Lepiej być nie mogło!\n– Słuchaj, wyskoczę zaraz, bo muszę iść do biblioteki – powiedziała, przełykając ostatni kęs. – Ale obiecuję, że jutro będę w robocie o świcie i wyjdę ostatnia.\n– Pięknie, zżarłaś moje śniadanie i chcesz uciekać.\n– Dzisiaj czynna jest do piętnastej, a mam zamówione stare numery „Trybuny Ludu”.\n– Leć. Wydrukuję to, co na dzisiaj jest zaplanowane. Zostanę na straży dobytku z panią Stasią.\n– Dzięki. Pyszne było.\nJanka wyjawiła Antkowi niecałą prawdę. W planie miała bibliotekę i faktycznie podobno czekały na nią tam stare numery komunistycznej gazety, ale najpierw postanowiła odwiedzić Gutenberga. Co prawda z reguły dopiero po kilku dniach szła sprawdzić, czy książka zniknęła, ale intuicyjnie czuła, że powinna to zrobić właśnie dzisiaj.\nWybiegła z drukarni. Wiatr owiał jej policzki, które prawie natychmiast pokryły się rumieńcem. Słońce chowało się za potężnymi ciemnymi chmurami. Zanosiło się na deszcz. Janka zawahała się przez chwilę. Czy warto było iść teraz do parku? Zatrzymała się i spojrzała w niebo, oceniając sytuację. Z boku mignęła jej znajoma sylwetka we fluorescencyjnym pomarańczowym płaszczu przeciwdeszczowym wydętym przez wiatr. Wielka pomarańcza albo żarówka z ludzką głową nakrytą kapturem nawet do niej pomachała. Kobieta dopełniła więc ceremoniału i odwzajemniła gest. Przyglądała się groteskowej postaci. Ruch ręką został powtórzony. Jaskrawy ludzik najwyraźniej zmierzał w jej kierunku i coraz lepiej widziała jego twarz.\n– No nie! – krzyknęła w końcu.\n– Co ty tu robisz?\n– Przyjechałam do ciebie – stwierdziła postać, a Jance dopiero wtedy zmaterializowała się trzymana przez kuzynkę wielka różowa walizka. Ciągnęła ją za sobą po nierównym chodniku. I dopiero kiedy znalazła się na wyciągnięcie ręki, puściła uchwyt i rzuciła się do obściskiwania Janki. – Jak dobrze, że nie zdążyłaś wyjść całkiem z drukarni!\n– Wyszłam całkiem – stwierdziła Janka, ciągle lekko oszołomiona spotkaniem.\nSiostrzenica jej mamy, Honorata, mieszkała przecież we Wrocławiu. Co robiła we wściekle pomarańczowym płaszczu i z walizką w dłoni tuż przed drukarnią w Gdańsku? To nie mogło wróżyć nic dobrego. Janka nigdy nie dogadywała się z kuzynką. Były jak dwa odległe od siebie bieguny. Tylko że jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności Honorka uważała Jankę za najlepszą siostrę w świecie i zawsze gdy miała kłopoty, znajdowała się przed jej drzwiami. Tym razem dotarła aż do drukarni.\n– Byłam u ciebie, ale cię nie zastałam, więc pomyślałam, że jesteś… – zaczęła, jakby odczytała jej myśli.\n– No a gdzie ja mogłabym być o tej porze, co?\n– To samo pomyślałam, więc jestem – krzyknęła zadowolona. – Widzę, że o mały włos i byśmy się minęły.\n– Zabrakło szczęścia – szepnęła Janka.\n– Nic. Na długo przyjechałaś? Bo miałam jechać do biblioteki…\n– Na chwilkę tylko.\n– Kawy zdążysz się napić czy może zjeść obiad, kolację, a potem śniadanie? – zapytała złośliwie.\nHonorka nabrała powietrza, by zacząć opowiadać, jednak Janka chwyciła jej walizkę i ruszyła w stronę swojego samochodu. Niech to szlag! Biblioteka i Gutenberg muszą poczekać. Trzeba było zająć się tym chodzącym nieszczęściem, bo tego, że coś się stało, Janka była pewna na sto procent. Honorka nigdy nie zjawiała się bez powodu.


Jełowa - Kościół św. Bartłomieja. Atrakcje turystyczne Jełowej. Ciekawe miejsca Jełowej\nPierwotnie kościół ten był drewniany; pierwsze wzmiankowanie o nim miało miejsce w 1399 roku. W latach 1645 i 1754 był przebudowywany. Obecny murowany kościół po rozebraniu starego został zbudowany w 1844 roku. W roku 1912 wzniesiona została wieża. Kościół posiada barokowe wyposażenie wnętrza. Przed kościołem znajduje się figura św. Bartłomieja, patrona świątyni.\nKały - Kaplica-dzwonnicaOdległość: 3,4km\nDąbrówka Łubniańska - StudzionkaOdległość: 3,57km\nLaskowice - Drewniany kościół św. Wawrzyńca (1...Odległość: 5,89km\nBierdzany - Kościół św. JadwigiOdległość: 6,41km\nWęgry - Kościół św. Józefa RobotnikaOdległość: 6,72km


peeling – Kosmetyki z Mojej Półki\n5 lutego 2016 20 maja 2021\nRokrocznie od kilku lat w sezonie jesienno-zimowym wprowadzam do swojej pielęgnacji produkty oparte na kwasach. Koniec lata a początek jesieni to najodpowiedniejszy czas na zabiegi kosmetyczne z użyciem kwasów, które…\nCześć, dzisiaj Wam opowiem o moim kolejnym podejściu do Sylveco – to kosmetyki oparte na naturalnym składzie i będące ulubieńcami przeważającej części blogosfery. Moje pierwsze spotkanie z marką, przy okazji lekkiego…\nWitajcie, dawno nie było u mnie Organique – tzn. nie było na blogu, ponieważ w codziennej pielęgnacji kosmetyki Organique występują u mnie na porządku dziennym. Gwiazdą dzisiejszego numeru będzie zatem…


Radość z pisania: Chris na premierze: Gloria - Życie po przejściach\nChris na premierze: Gloria - Życie po przejściach\nGloria jest produkcją głęboko zakorzenioną w Europie. Pozwala napajać się nadzieją, że cokolwiek nam nie wyszło - nie jesteśmy straceni lub oznaką porażki. Trzeba pogodzić się ze sobą i przyjąć to, co los zsyła. A że los bywa złośliwy - wiemy sami najlepiej. Idąc do kina na historię dramatyczną mogę skupić się bezszelestnie na wpatrywaniu w ekran. Bez latania wzrokiem za uciekającymi ujęciami, ale czy to wystarczy?\nGloria to kobieta w średnim wieku. Świadoma własnej atrakcyjności, o miłym uśmiechu, w za dużych okularach, które dodają jej uroku. Nie ma szczęścia do panów, ale chciałaby stworzyć związek oparty na wzajemnej adoracji. Chodzi na neonowe dyskoteki, popala papierosy, śpiewa piosenki, które grają w radiu. Muzyka jednakowoż stanowi zgrabny komentarz na temat tego, o czym myśli, co czuje i jak zapatruje się na miłość. Podczas dancingu poznaje Rodolfo - dżentelmena, który ma na utrzymaniu córki i byłą żonę. Są współuzależnieni. Córki dorosły, ale gdy trzeba przejść do czynów - dzwonią do ojca, by dowiedzieć się co zrobić w danej sprawie. Przywykły ,,ratować się'' tatusiem. Nie są gotowe podejmować decyzji bez wsparcia. I chociaż znajomość wydaje się być przyszłościowa: nawyki dają o sobie znać - pogarszając męsko-damskie relacje w związku. A uwierzcie mi, Gloria nie daruje tchórzom.\nGloria ma ciężko: sąsiedzi krzyczą po nocach. Niezgodne charaktery, które nie potrafią zrozumieć drugiej osoby - bezmyślni oskarżyciele? Praca raczej ją nie satysfakcjonuje, a córeczka wyjeżdża z kraju. Co pozostaje? Chwytać się brzytwy? Nie! Robi to, czego nie doznała. Będzie miała czas na to, by postrzelać farbą w paintballu, poćwiczyć układ ciała w jodze albo wypalić opium. Cudowne jest to, że gdy bohaterka śmiała się podczas zabawnych zdarzeń, cieszyłem się razem z nią. Jej naturalność pozwala na imersję. Jestem blisko życia, które i mnie może spotkać za wiele, wiele lat. Reżyser stosuje zbliżenia, które pozwalają przyjrzeć się Glorii. Wiemy, kiedy pomalowała paznokcie, wiemy, kiedy nałożyła ,,ozdobniki'' na twarz. Sceny seksu są szczere i niewymuszone. Widać, że to ludzie z nagromadzonym doświadczeniem. Zdążyli pogodzić się z własnymi defektami czy niedoskonałościami. Akceptują się, takimi, jacy są. Nie szczędzi się golizny, ciało jest eksponatem, które możemy obserwować bez wstydu.\nGloria jest filmem rozmownym. W przeważającej liczbie czasu słuchamy dyskusji: o polityce, o przeszłości, o przyjemnościach, o tym, gdzie para kochanków chciałaby spędzić urlop, co ich trapi i co nurtuje. Podczas filmu nakładały się przemyślenia. Jak będzie wyglądało moje życie po pięćdziesiątce (trochę za wcześnie na takie domysły, ale co mi tam - niech będzie!). To jeden z tych obrazów, kiedy masz możliwość na autorefleksję, bo nie ma w nim wydumanych wątków. Dialogi są przemyślane, a historia nie pędzi na zawołanie. Chcecie szybkich, ostrych, zbombardowanych, zahukanych akcji? Pomyliliście salę. Przy Glorii jest odprężająco, odrobinę rozlaźle (w dwóch sekwencjach odczułem niepotrzebne przeciąganie scen), ciepło i życiowo. Są sceny rodzajowe, komedia przechodzi w dramat, dramat nieoczekiwanie zamienia się w komedię. Żywiołowy, hiszpański podkład muzyczny tylko podpowiada, że raz jest gorzko, raz wesoło. Drugi plan nigdy nie jest wyostrzony, co pozwala na pełne skupienie się na postaci.\nPod koniec chciałem śpiewać i tańczyć. Razem z Glorią. Przekazuje pokaźną dawkę pozytywnej energii. No i jest dojrzałą kobietą, która potrafi o sobie zatroszczyć - jest nowoczesna, ale jednocześnie staroświecka. Ma klasę - potrafi dopasować ubiór do swojej sylwetki, jest autentyczna podczas onieśmielających wyzwań itd. Kino europejskie w stosunku do kina amerykańskiego, ma tą przewagę, że na pierwszym miejscu stawia człowieka, a dopiero potem atrakcje. Nie atakuje systemu nerwowego do konwulsyjnych podniet. Mam czas zarejestrować kadr, przemyśleć to, co usłyszałem, co zobaczyłem. I cieszyć się chwilą, że mam przed sobą dojrzały obraz, na którym mogę przeżywać uczucia dwa razy mocniej niż na seansie, gdzie nie ma miejsca na ciszę. Film teoretycznie skierowany dla starszej widowni - a bawiłem się jak młody byczek.\nAutor: Chris o 03:07\nEtykiety: Chris na premierze, Chris poleca, kącik filmomana, Miłość, O kobietach, Recenzja


"Pojazdy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie 1939-1947"-relacja z promocji książki w Wypożyczalni 97\nStrona główna > Filie biblioteczne > Wypożyczalnia Nr 97, ul. Czerniakowska 178A > "Pojazdy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie 1939-1947"-relacja z promocji książki w Wypożyczalni 97\nDnia 5 lutego 2009r. w naszej Bibliotece odbyła się promocja książki Pojazdy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie 1939 – 1947 z udziałem autorów - Andrzeja Antoniego Kamińskiego i Tomasza Szczerbickiego. Atrakcją spotkania był udział grupy rekonstrukcyjnej prezentującej mundury i uzbrojenie z okresu drugiej wojny światowej.\nWspółorganizatorem spotkania była Firma Dystrybycyjno – Wydawnicza L&L.\nTa wyjątkowa publikacja, powstała w oparciu o 750 archiwalnych, nigdy nie publikowanych zdjęć wojskowych pojazdów mechanicznych (motocykle, samochody osobowe, ciężarówki bojowe, czołgi) używanych przez polskich żołnierzy na zachodnich frontach II wojny światowej.\nAndrzej Antoni Kamiński – modelarz z wieloletnim stażem, autor albumów „Od Acromy do Zwycięzcy” oraz licznych artykułów o sprzęcie używanym w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Tomasz Szczerbicki – dziennikarz specjalizujący się w tematach dotyczących historii motoryzacji cywilnej i militarnej. Spotkanie poprowadził Tomasz Kaźmierczak.


Polecamy - Ścinanie, obalanie, okrzesywanie - w Bobrowej odbędą się XX Mi ... - Radio Opole\n2019-07-02, 12:07 Autor: Paula Hołubowicz\nŚcinanie, obalanie, okrzesywanie - w Bobrowej odbędą się XX Międzynarodowe Zawody Drwali\nMiędzynarodowe Zawody Drwali w Bobrowej [fot. Paweł Konieczny]\nNajlepsi drwale w Europie powalczą w ten weekend (6-7.07) o tytuł mistrza Europy. Do Bobrowy w gminie Rudniki przyjadą zawodnicy z Polski, Czech, Słowacji, Niemiec, Szwecji i Francji. Jak co roku zmagania rozpoczną się w sobotę na polu zrębowym w lesie, a potrwają do późnego wieczora w niedzielę.\nW weekend widowiskowe zawody drwali Bobrowej\nMistrzostwa od lat przyciągają drwali o największych umiejętnościach, są też przepustką do finału Mistrzostw Polski Drwali. Już pierwsza konkurencja - ścinanie i obalanie drzew na cel - będzie miała wpływ na to, który z zawodników zakwalifikuje się do Mistrzostw Polski.\nPóźniej zawody przeniosą się na plac rekreacyjno-sportowy w Bobrowie, gdzie drwale będą musieli wykazać się precyzją i skrupulatnością. Tam także w niedzielę (07.07) od godz. 10:00 do 16:00 będzie można oglądać zawodników w konkurencjach sprawnościowych.\nSporym zainteresowaniem podczas zawodów cieszy się konkurs, w którym przy pomocy pilarki drwale mogą wykazać się zdolnościami artystycznymi, tworząc rzeźby z drewna. Tradycyjnie rywalizacji towarzyszyć będą pokazy i konkursy z nagrodami dla widzów, zarówno dorosłych, jak i dzieci, a także koncerty i zabawy taneczne.\nJednak zaprezentowanie niezwykłych umiejętności drwali to nie jedyny cel zawodów. Ważne jest także promowanie bezpiecznego wykonywania pracy, dlatego impreza rozpocznie się wykładem inspektora Okręgowej Inspekcji Pracy w Opolu pt. "Bezpieczna praca drwala". Dopiero po nim zawodnicy chwycą za siekiery, piły i pójdą w las.\n9:00 Zbiórka zawodników na boisku sportowym.\n9:30 Wykład- prezentacja multimedialna inspektora Okręgowej Inspekcji Pracy w Opolu\nnt. „Bezpieczna praca drwala”.\n10:00 Konkurencje Międzynarodowych Zawodów Drwali i eliminacje do Mistrzostw Polski.\n13:00 Poradnictwo z zakresu prawa pracy i przepisów bhp /stoisko OIP w Opolu.\n15.00-17.00 "Kraina uśmiechu" - Konkursy i zabawy sprawnościowe dla dzieci.\n19:00 OFICJALNE OTWARCIE ZAWODÓW.\n20:00 Zabawa taneczna z zespołem TWO BOYS.\n21:00 Koncert zespołu MARIOO.\n10:00 - 16:00 Konkurencje Międzynarodowych Zawodów Drwali i eliminacje\ndo Mistrzostw Polski na boisku w Bobrowej.\n11:00 Porady prawne i techniczne /stoisko OIP w Opolu/ przekazywanie uczestnikom wydawnictw PIP z zakresu ochrony pracy.\n15:00 - 17.00 "Kraina uśmiechu" - Konkursy i zabawy sprawnościowe dla dzieci.\n17:00 OGŁOSZENIE WYNIKÓW, WRĘCZENIE NAGRÓD i ZAKOŃCZENIE ZAWODÓW.\n19:00 Zabawa taneczna z zespołem TWO BOYS.\nTagi: Two Boys, Bobrowa, XiX Międzynarodowe Zawody Drwali w Bobrowie, Mistrzostwa Polski Drwali, Polska, Słowacja, Czechy, Niemcy, Szwecja, Francja, drwale, zawody, Marioo


Domy drewniane • Strona 6 z 145 • EuroCaravan\nMieszkania na sprzedaż Bielany posiadają w swojej propozycji\nJeżeli namyślamy się nad kupnem albo wynajmowaniem mieszkania musimy w pierwszej chwili zastanowić się nad tym, jakie ma okazać się ono spore oraz w jakiej lokalizacji powinno się mieścić.\nOglądając sytuację obecną na polskim rynku mieszkań, zauważalny jest wzrost liczby sprzedawanych bądź budowanych mieszkań – rozwój tego sektora jest bardzo szybki. Widoczne jest wyraźne ożywienie – sektor nieruchomości czekają spore zmiany, większość naturalnie zalicza się do tych optymistycznych.\nSzczególnym zainteresowaniem cieszą się nowe mieszkania, które niezwykle często nabywane były za gotówkę.\nWiosna i lato to czas wojny z uciążliwymi insektami. Zakłócają one naszą pracę i sen. Psują grillowe przyjęcia oraz leśny wypoczynek. Czemu owady są strapieniem? Jakim sposobem możesz ochronić dom? Co zniechęca owady?\nRzetelnie przemyślmy jaki płot będzie dla nas najwspanialszy\nW zależności od tego, jakie zadania ma spełniać nasze ogrodzenie, musimy się namyślić, jak ma ono wyglądać. Czy na przykład pragniemy za jego wsparciem jedynie zaznaczyć swój teren, lub ochronić się przed wejściem nieproszonych gości oraz zwierząt? A może ma nas zupełnie odgrodzić od świata zewnętrznego i powodować, iż niechciane osoby nawet nie będą miały szansy dostrzec, co się za nim ukrywa?\nJeszcze niedawno kontrola dostępu w hotelu opierała się praktycznie jedynie na systemie elektronicznych zamków, które otwierane są przy użyciu zbliżeniowych kart. Rozwój technologii umożliwił powstanie systemu „jednego klucza”, który ułatwił korzystanie z hotelowego parkingu, basenu, sauny, itp.\nRozbudowana domu o nową przestrzeń – czyli bez zaświadczenia ani rusz\nKażdy posiadacz posesji jak na przykład wolno stojący domek zamierzający przeprowadzić modernizację w postaci dobudówki musi liczyć się z rożnymi problemami po drodze zanim osiągnie cel.\nPrzedarcie się przez administracyjne wymogi jest zdolne nie tylko nadwątlić, ale również bardzo przeciągnąć się w czasie.\nW natłoku kilkunastu tysięcy osiągalnych na polskim rynku projektów typowych, ciężko jest zdecydować o najodpowiedniejszym rozwiązaniu architektonicznym gwarantującym jednocześnie atrakcyjny wygląd, funkcjonalność a także dodatkowo jeszcze energooszczędność, która na szczęście staje się pewnym nurtem przyszłości budownictwa.\nW chwili, jeśli podejmie się decyzję o budowie domu, należy skupić się na wybraniu właściwego projektu. To nie taka prosta kwestia, gdyż musi się spełnić oczekiwania różnych członków rodziny.\nJak można oszczędzić na urządzeniu swojego lokalu po sfinalizowaniu odnowienia?\nKażdy co pewien czas chce albo powinien wykonać w domu jakikolwiek mniejszy albo większy remont. Może chodzić o odnowienie łazienki lub np. salonu.\nJeśli poszukujemy mieszkania w ślicznych okolicach naszego kraju wówczas pomoże nam deweloper Gdańsk\nPewnego razu uskuteczniono ankietę na temat najogromniejszego zapotrzebowania mieszkańców naszego kraju, w jakiej wyrażali się na takie problemy, czego im w najwyższym stopniu brakuje a także z czego najbardziej się cieszą. Efekty były całkiem zbieżne i jasno ukazują tendencję, jaka przeważa w Polsce.\nKtóra deska bidetowa będzie idealna dla osób z niepełnosprawnością i zaawansowanych wiekiem?\nDziś granice między deską z bidetem a deską sedesową są w mniejszym stopniu wyraźne. Poza typowymi bidetami można by aktualnie zakupić cały sedes z opcją bidetu. Desek bidetowych można by szukać jedynie pośród modeli opatrzonych logo wytwórcy samej miski.\nBudynki postawione z pustaków albo cegieł świeżo po wybudowaniu raczej nie są zbyt estetyczne i nadające się do użytkowania.\nAby wyglądały elegancko należy je wyrównać i przygotować w odpowiedni sposób, a najlepiej będą się do tego celu nadawać tynki. Są one stosowane w budownictwie od wielu tysięcy lat, w tyk okresie czasu wymyślono ich nowe rodzaje i odmiany, bardzo chętnie używane w nowoczesnym budownictwie. Jeszcze niedawno większość tynków była przygotowywana bezpośrednio na placu budowy.\nJak wziąć kredyt mieszkaniowy? Przeczytaj porady\nGdy jakiś czas temu brałem kredyt hipoteczny, tak naprawdę nie miałem większego pojęcia na jego temat. Jednakże szybko uzupełniłem braki – i właśnie dzięki temu wziąłem taki kredyt, który jest pod każdym względem najlepszy.\nW jaki sposób możemy zabezpieczyć nasze ognisko domowe, jak i zdrowie naszej rodziny przed traumatycznym przeżyciem, jakim niewątpliwie jest włamanie?\nMnóstwo osób podkreśla, że odczuwałoby strach gdyby ich dom znajdował się w odosobnionym i trochę mrocznym miejscu jak przykładowo pod lasem. Nie ma w tym jednak nic nadzwyczajnego, gdyż takie obawy są normalnym odruchem człowieka, który zawsze egzystował wśród tłumów innych ludzi.\nWłaściwie robiona termowizja Warszawa posiada tutaj ekspertów\nW czasie budowania domu powinniśmy się nastawić na konieczność organizowania różnego rodzaju zezwoleń oraz na spotykanie się z przeróżnymi ekspertami.\nJakie ciekawe oferty posiada Wrocław jeśli chodzi o rynek mieszkaniowy? Co jest godne uwagi?\nMieszkanie w większym mieście to dla jednych konieczność, przez wzgląd na pracę. Dla innych natomiast własny wybór, gdyż lubią mieszkać tam, gdzie ciągle coś się dzieje. Natomiast mieszkając w dużym mieście mamy ogromne możliwości, gdy chodzi o wybór odpowiedniego lokum. Co mamy do wyboru.\nPrzy budowie domu wykorzystuje się różnorodne nowoczesne produkty i narzędzia, a wszystko to, żeby zapewnić jak najlepsze warunki użytkowania obiektu. Dużym wyzwaniem architektonicznym staje się zadaszenie. Każdy właściciel domu szuka alternatyw, które pozwolą na optymalną izolację, a zarazem okażą się solidne i pewne. Dobrze jest zapoznać się z innowacyjnym rozwiązaniem, jakie oferują płyty hybrydowej, inaczej mówiąc styropapy.\nNabywamy wymarzone apartament\nZakup nowego mieszkania to jedna z najważniejszych decyzji. Zakupując mieszkanie dokonujesz inwestycji twojego życia, z tej przyczyny musisz mieć na uwadze wiele ważnych rzeczy zanim wydasz swoje z trudem zapracowane pieniądze na jego kupno.\nCiekawy sposób na niedrogie oraz szybkie profilowanie połaci dachowych\nPrzeróżne powierzchnie płaskie, np. chociażby dachy czy tarasy, należy czasem stosownie wyprofilować, żeby nadać im odpowiedni kąt nachylenia albo udogodnić usuwanie wody opadowej.\nStrona 6 z 145« Pierwsza«...234567891011...»Ostatnia »


Albercie, Ty Złodzieju! - sztukater.pl\nAlbercie, Ty Złodzieju! | Autor: Gunilla Bergstrom\nMówi się, że baśnie i bajki powinny być uniwersalne. Przedstawiać kwestie, które są aktualne dla dzieci w każdym czasie i każdym miejscu na świecie. Czasami można mieć wątpliwości czy dzieła wchodzące w skład kanonu literatury dziecięcej nadal potrafią sprostać oczekiwaniom młodych odbiorców.\nNiesłabnąca sława opowieści o Albercie Albertsonie dowodzi, że autorka serii, Gunilla Bergström, doskonale wie co i w jaki sposób opisywać i rysować, aby zapewnić sobie to niegasnące zainteresowanie najmłodszych kolejnymi częściami przygód przedszkolaka.\nW książce Albercie, ty złodzieju, główny bohater zostaje oskarżony o przywłaszczenie sobie klucza do domku na drzewie, w którym on i jego przyjaciele spędzają czas wolny. Czytelnicy mają okazję towarzyszyć chłopcu w trudnym momencie jego życia. Nastrój bohatera znakomicie oddaje otaczająca przyroda oraz zachowanie. Z początku słoneczny poranek pod wpływem kilku gorzki słów przyjaciółki Miki zmienia się w ciemne, deszczowe popołudnie. Kolorowe ilustracje stają się bardziej stonowane,\na strony, na których opisano koszmary Alberta, wyróżniają się ciemnymi barwami.\nRozwój dziecka naturalnie przebiega w grupie, która umożliwia mu wspólną zabawę i zapewnia poczucie akceptacji. Autorka zwraca uwagę na jeszcze inną rolę grupy: to otoczenie może próbować określić kim ,,naprawdę’’ jest Albert. Nie chodzi tylko o przypięcie łatki złodzieja (w skutek czego zerwano z nim wszelkie kontakty) ale ważny jest fakt, że Albert traci punkt odniesienia - jakby oczekiwał, że tylko potwierdzenie z zewnątrz może określić kim jest i czy w ogóle jest. Idealnie spełnia to zadanie przyjaciółka Mika, która rozpoczyna i kończy konflikt dzieciaków. Wiadomo, że oskarżenie o kradzież jest bolesne w takim samym stopniu dla Alberta jak i dla dziewczynki, może dlatego, tylko jej słowa będą w stanie doprowadzić chłopca do stanu równowagi. Oczywiście istotność tej postaci została zaznaczona graficznie przez autorkę (oskarżyciele są czarno-biali, Mika i Albert kolorowi). Chłopiec trzeźwo podchodzi do swojej sytuacji, jednak pomimo tego, że jego marzenie zostało spełnione, czuje niedosyt i powoli zaczyna pragnąć innego ,,szczęśliwego zakończenia’’.\nCzytelnicy przyzwyczajeni do klasycznego uporządkowania świata przedstawionego w bajkach mogą zauważyć, że historia przedszkolaka nie odpowiada takiemu modelowi. Konflikt wybucha\nw grupie, w której brakuje antagonistycznych postaci. I to słowa, oskarżenie o kradzież, dzielą bohaterów na dwa obozy. Książka Albercie, ty złodzieju! nie kończy się zwięzłym morałem, ale na przekór utartym schematom – pytaniem (bez wskazania, kto ma na nie odpowiedzieć).\nPrzedstawienie sytuacji, która może przydarzyć się każdemu człowiekowi, nie tylko dzieciom, spełnia funkcję dydaktyczną. Opisane przeżycia i zachowania bohaterów pomagają nazwać uczucia, jakie przypuszczalnie targałyby czytelnikiem w podobnej sytuacji. Tematyka opowiadania porusza istotne problemy: słowa mogą wyrządzić krzywdę nie tylko odbiorcy, ale i nadawcy komunikatu. Pojedyncze oskarżenie może skutkować wyalienowaniem jednostki z całej grupy, a pozostawanie w samotności nie pozwala na pełne określenie swojej tożsamości.\nKsiążka Albercie, ty złodzieju! zaskoczyła mnie tym, że świat dziecka może być tak okrutny i samotny. Oczekiwałam prostej opowieści o przedszkolaku przedstawionej w konwencji dzieła z literatury dziecięcej. W zamian za to dostałam poważną historie, którą może autentycznie przeżyć dziecko oraz dorosły. Na pochwałę zasługują ilustracje wykonane przez autorkę, która za pomocą kontrastu pokazuje zmiany, jakie można zauważyć w nastroju chłopca. Myślę, że książka pozwoli na wartościowy sposób spędzenia czasu zarówna dla młodszych, które mogą skupić się na wydarzeniach przedstawionych za pomocą obrazków, jak również starszych dzieci, podążającymi za fabułą książki.


##### Kobiety ruchają się z wielkim kutasem - Duże penisy - Strona 5 z 18 - darmowe filmy porno - pornofan.pl.\nCzarny doktor rucha japońską lolitkę Risę Omomo – Część 2 · 6 min. Obejrzano. Gorąca blondynka i wielki, duży kutas Obejrzano. Super długi kutas rucha dziewczynę w dupę. HD. Polska nastolatka Dagmara rucha wielkiego polskiego kutasa · blosiu. Puszczalska Kenzie Reeves kusi się na ciasto i rucha w samochodzie. W filmie występują: Pressley Carter. Mnóstwo gorących Gejowskie filmy porno wysokie obcasy porno kutas czeka na Ciebie. Oglądaj wszystkie najlepsze klipy XXX Wielki kutas trans od zaraz!\nNakręcił filmik, na którym rucha tę gorącą laskę! Ten kobiety ruchają się z wielkim kutasem ma szczęście, że jest posiadaczem tak wielkiego kutasa! Shemale z wielkim kutasem rucha siebie samą - solo, autoobciąganie - Shemale dupczy dziewczynę - darmowe.\nStare kobiety są najlepsze. 20:10 29,02K 73,47%. Kobiety ruchają się z wielkim kutasem urocze i piękne kobiety są ostro ruchane przez wielkiego kutasa i obie jęczą z rozkoszy podczas, gdy je rżnie.\nZnajdziesz tutaj. Laseczka z wielkim kutasem 12:46. Ten młody ją. Piękna duża kobieta rucha nastolatka. Duża babcia rucha młodego kutasa. Wielki kutas to sprzęt, jaki każdy facet kobiety ruchają się z wielkim kutasem mieć w swoich spodniach. Oglądaj pornole Wielki Kutas za darmo na Sortuj filmy wg. Ta gorąca laska rozkoszuje się wielkim kutasem, azjatycki amatorski seks skandal jest ruchana w pasji.\nOglądaj kobiety ruchają facetów 67 na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno. Oglądaj Pierwszy raz nastolatki z wielkim czarnym chujem na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno. Jej dziurka bardzo to uwielbia, a ja uwielbiam ruchać jej tłustą cipkę i patrzeć, jak jej pulchne.\nMurzynki i biali, białe kobiety z murzynami i kobiety ruchają się z wielkim kutasem konfiguracje. Ten koleś ma długiego białego kutasa, o którego zazdrośni są nawet czarni.\nLaseczka z kucykami ostro ruchana. Trans jebie transa i inne trójka brudne porno sceny filmów porno do oglądania i ściągania za darmo! Piękna duża kobieta ssie ruchjaą i mocno go kobiety ruchają się z wielkim kutasem.\nRuchają się jak profesjonalistki. COMznajdziesz wszystkie filmy porno Wielki Czarny Kutas (bbc), które możesz sobie wyobrazić. Darmowe nagie zdjęcia - Dziewczyny Wielki Kutas. Starszy gość rucha wielkim kutasem małolata - wielkie kutasy, bez gumki, młodzi chłopcy porno, starsi i młodsi - Gwałcił go ogromnym kutasem. Przepiękna młoda panna uwielbia wielkiego, czarnego kutasa swojego chłopaka.\nO Boże, twój kutas jest tak głęboko w mojej dupie! - krzyczy ta seksowna brunetka, gdy jest ostro rżnięta analnie przez jego wielkiego fiuta.\nStary facet z wielkim kutasem kobiety ruchają się z wielkim kutasem blond nastolatkę. Blond kobieta czci czarnego kutasa. Spragniona kutasa Nekane ruchana w tyłek przez hydaulika. Ogromne. Walą konia patrząc jak Murzyn z wielkim kutasem rucha mokrą cipkę. Blondyna z wielkimi cyckami rucha się seksowne meksykańskie dziewczyny porno brunetką z wielkim kutasem - seks, shemale i dziewczyna - Kobieta rżnięta równocześnie przez murzyńską trans i.\nPrzyjaciółeczki – Brat wbija na noc horrorów i rucha trzy małolaty. Zawartość filmu: czarny kutas, sex z murzynem, studentki, wielki penis. Zboczona kobieta ruchana przez czarnego. Ten stary facet ma wielkiego kutasa, dzięki któremu dziewczyny chętnie zgadzają się na seks. Sprawdź najlepsze filmy porno trans Wielki kutas na xHamster.\nStary facet z wielkim kutasem rucha blond nastolatkę Obejrzano. Porn XNostre, perwersyjne filmy porno dla koneserów.\nAnalna blondi i pierwszy raz z dużym czarnym kutasem Obejrzano. BBW czyli puszyste suki w. BBW Kandi Kobain i wielki kutas Murzyna. Duża piękna kobieta zabawia się z młodym nastolatkiem z wielkim kutasem. Namiętna dojrzała suczka liże i ssie dużego kutasa.\nNajlepsze publiczne filmy erotyczne Długo kogut Sex oralny Mężczyźni z dużymi fiutami fotki Big boobes.com On lesbijki porno Obciąganie ninja\nCzarna laska rucha się z wielkim czarnym kutasem. Duży tyłek, Duży kutas, Brunetka, Puma, Olbrzymi, Ogromny kutas, Latynoska 10:28. Wielkie kutasy w akcji! Najlepsze i codziennie nowe filmy z dużym chujem w roli głównej!\nAzjatka sama sobie robi loda. - autoobciąganie, walenie konia, solo, ladyboy/azjatki - Gość rucha się z kobietą i trans. Zobacz, jak ta polska dziewczyna umiejętnie zajmuje się małym kutasem, doprowadzając się do orgazmu. Oglądaj Shemale z wielkim kutasem rucha innego trapa na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno. Nie Zepsuj Mnie – Pierwszy taki wielki kutas małej blondyneczki – [Kenzie Reeves] · 13 min.


Przyczyny biegunek u kawii domowej Przyczyny biegunek u kawii domowej - Weterynarianews\nCzęść pierwsza – anatomia, fizjologia, wywiad\nMusimy pamiętać, że biegunka to tak naprawdę jeden z objawów różnych chorób oddziałujących w większym lub mniejszym stopniu na układ pokarmowy. W zależności od jej charakteru jesteśmy w stanie ustalić, co stoi za przyczyną tego uciążliwego oraz powodującego dyskomfort zjawiska. Nie należy jednak iść na skróty, ponieważ można się pomylić, dlatego warto przeprowadzić cały ciąg diagnostyczny począwszy od wywiadu, przez badanie kliniczne po badania dodatkowe, aby doprowadzić do skutecznego przezwyciężenia tego problemowi.\nAnatomia i fizjologia przewodu pokarmowego kawii domowej\nW przewodzie pokarmowym kawii domowej (Cavia porcellus) zmierzając od żołądka do odbytu, wyróżniamy, oprócz wymienionych już elementów, jelito cienkie położone w prawej połowie brzucha mierzące wg. Wagnera średnio 125 cm długości, złożone z dwunastnicy, jelita krętego, jelita czczego. Jednak trudno wyróżnić w nim wyraźne przejścia między jednym a drugim odcinkiem. W błonie śluzowej tego fragmentu przewodu pokarmowego są umiejscowione, na całej długości, kosmki jelitowe. Tam także, w dwunastnicy, ma swoje ujście wspólny przewód żółciowy w odległości około 1 cm od odźwiernika. Na granicy pomiędzy jelitem krętym a ślepym znajduje się brodawka „krętoślepa”, która wyznacza nam przejście jelita krętego w ślepe. W tym miejscu jednak warto na dłużej zatrzymać się przy jelicie ślepym, bo to stanowi bardzo ważny element układu trawiennego. Fizycznie przypomina duży worek o cienkiej ścianie, wypełniony treścią, położony z lewej strony jamy brzusznej. Tworzą je przypominające grzbiet fałdy, w których skupione są kępki Peyera. Jelito ślepe łączy się z okrężnicą ujściem ślepookrężniczym, umieszczonym ok 7 mm w kierunku doogonowym od ujścia jelita krętego do ślepego. Właśnie w tym miejscu znajduje się 44 – 65% całej treści przewodu pokarmowego. Natomiast samo jelito ślepe zajmuje aż 29% więcej powierzchni p. pok. od okrężnicy, która również stanowi bardzo ważny element tej układanki. Przebiega doczaszkowo względem lewego brzegu j. ślepego, a jej pętla wstępująca tworzy małą pętle przebiegającą dogrzbietowo względem dwunastnicy, obok odźwiernika, gdzie z kolei skręca przechodząc w okrężnicę zstępującą mniej więcej po środku jamy brzusznej. Wewnątrz jelita znajdują się fałdy tworzące bruzdę, w której dochodzi do oddzielenia białka z pokarmu. Pokarm z okrężnicy wstępującej po obróbce trafia z powrotem do jelita ślepego, gdzie jest fermentowany przez bakterie oraz pierwotniaki. Tam właśnie dochodzi do właściwego strawienia oraz wytwarzania odchodów. Treść pokarmowa opuszcza żołądek po około 2óch godzinach, natomiast tranzyt przez cały układ pokarmowy trwa do 20 godzin. Przewód pokarmowy jest przede wszystkim zasiedlany przez bakterie gram dodatnie, ale również znajdują się tam w niewielkich ilościach drożdżaki, Lactobacillus spp. oraz Clostridium spp. Kawia domowa jako jedna z kilku gatunków roślinożerców ma w jelitach bakterie z rodzaju Lactobacillus spp. i aby zachować odpowiedni stosunek wymienionych drobnoustrojów do siebie, należy dostarczać zwierzętom w diecie włókno w ilości od 15% suchej masy w diecie wzwyż. W ten sposób stymulujemy ruchy perystaltyczne jelit oraz utrzymujemy pH na właściwym poziomie, ponieważ w razie zatrzymania pracy jelit, dochodzi do zaburzenia stosunków mikroflory, związanych z zaburzeniami pH.\nWywiad z opiekunem kawii domowej\nPrzyczyn biegunek u kawii domowej jest wiele. Od czynników zakaźnych, przez pierwotniaki, po niewłaściwą dietę i inne. Aby ustalić co wywołuje ten nieprzyjemny oraz bardzo uciążliwy dla zwierzęcia, a także jego opiekuna objaw, należy przeprowadzić wywiad, w którym musimy uwzględnić pytania o stosowaną dietę – jaki jest jej skład, udział poszczególnych elementów, czy doszło do jakiś zmian w ostatnim czasie, rodzaj karmideł umieszczonych w klatce, system poideł, a także skąd pochodzi woda, jaką piją zwierzęta. Następnie pytamy o charakter biegunki, czyli o konsystencję odchodów, zmianę koloru, zapach, obecność krwi lub innych wydzielin w kale. Kolejną rzeczą, jaką należy uwzględnić jest zachowanie. Czy zwierzę stało się bardziej osowiałe, czy przy defekacji wydaje dźwięki, czy może woli zjadać miękki pokarm od siana lub innych „twardych” elementów w diecie, czy wzrosło zużycie wody. Istotnym w naszym dochodzeniu będzie także ustalenie czy kawia ma kontakt z innymi zwierzętami. Te podstawowe pytania powinny naprowadzić nas na właściwe tory w dalszym postępowaniu. Aby dopełnić diagnostykę, należy przeprowadzić badanie kliniczne, o czym w kolejnej części, w której także będzie o przyczynach biegunki oraz badaniach dodatkowych, jakie należy wykonać, żeby postawić trafną diagnozę.\nDeCubelis J., Graham J., 2013, Gastrointestinal Disease in Guinea Pigs and Rabbits, Vet Clin Exot Anim Vol. 1, str. 421–435.\nMayer J., 2014, Veterinary Clinics of North America: Exotic Animal Practice, Vol. 17, No. 3 str. 473.\nWagner J. E., Manning P. J., 1976, The Biology of guinea pig, str. 58.


YSS333 - Zegarek Swatch • Fabrykazegarków.pl\nModel YSS333 Zegarek damski Swatch Elegantina Swatch Elegantina\nSwatch YSS333 z linii Elegantina to szykowny damski zegarek, który zachwyca jednocześnie modnym i eleganckim projektem. Głęboki odcień granatu doskonale współgra ze srebrnymi elementami. W ciemnym odcieniu jest zarówno tarcza ozdobiona małymi ćwiekami, jak i skórzany pasek. Wyglądu dopełnia stalowa koperta wysadzana licznymi kryształkami. Za odmierzanie czasu odpowiada szwajcarski mechanizm kwarcowy.\nOpinie o Swatch Elegantina YSS333\nZegarek damski Swatch Elegantina możesz kupić na raty 0%