Recenzja książki “Silence”, pierwszego tomu serii “Silence” Natashy Preston: za zamkniętymi ustami |\n8 lutego 2018 Ewa Nowicka7, Książki, młodzieżowa literatura, Oceny\nCo może skłonić kilkuletnie dziecko do milczenia na całe lata? Co może sprawić, że to dziecko stanie się nastolatką, w której buzują hormony, a nadal będzie trwać wytrwale w swoim postanowieniu pozostania niemą? Jedno jest pewne – za tak radykalnym krokiem kryje się wielka tragedia. Pytanie tylko, czy nadal trwa? Czy już dawno się zakończyła, choć nadal zbiera swoje żniwo? Najnowsza książka Natashy Preston “Silence”, rozpoczynająca serię o tym samym tytule, dotyka problemów, które autorkę interesują najbardziej – toczącego się dramatu wewnątrz i na zewnątrz ciała i duszy młodej kobiety.\nOakley nie mówi. Nie wypowiedziała ani słowa od jedenastu lat. Przez ten czas nie napisała nawet SMS-a. Nikt nie wie, co doprowadziło do tego, że dziewczyna postanowiła milczeć. Jednak większość jest pewna, że to jej decyzja, a nie powód zdrowotny. Oakley sądzi, że nikt jej nie uwierzy, gdy opowie, co ją spotkało. Ratuje ją jej najlepszy przyjaciel, z którym się właściwie nie rozstaje od kilkunastu lat. Skrycie go kocha, nie mając pojęcia, że on też darzy ją silnym uczuciem. Czy zbliżenie do Cole’a sprawi, że Oakley zacznie mówić? Czy dziewczyna ujawni, co zniszczyło ją i jej życiem?\nOd początku, od pierwszych stron, czytelnik ma nad głową wielki znak zapytania – “dlaczego?”. Rozdziały pisane z perspektywy Oakley (niektóre, choć znikoma część, z perspektywy Cole’a) przedstawiają codzienność dziewczyny, to jak, radzi sobie z życiem, na kim może polegać, jak wyglądają jej relacje z innymi. Odbiorca wie, że Cole i Oakley chcą czegoś więcej, chociaż zaskakuje w jak szybkim tempie ich relacja zaczyna dojrzewać. Wstępnie “Silence” czyta się jak romansidlo z dreszczykiem, nieco przeslodzone, trochę wyśnione, lecz pada na nie cień niepewności, gdzie w tej historii czai się szwarcharakter i bezwzględny oprawca (bądź oprawcy…).\nChoć strach przenika z kart książki od pierwszego starcia ze szkolnym prześladowcą, od pierwszych upiornych myśli, które zdają się być drugim najważniejszym bohaterem “Silence”, od pierwszych konfrontacji ze sobą samą, to powolne elementy układanki, pierwsze sygnały dla czytelnika od Oakley, pojawiają się dopiero po przeczytaniu ponad 100 stron powieści. Od tego momentu zaczyna być coraz mroczniej, mimo, że może się wydawać, że miłość nastolatków jest na pierwszym planie.\nCieszy mnie dość dobre scharakteryzowanie bohaterów, jednak zdecydowanie niektórych z nich autorka potraktowała po macoszemu. Wiemy, jaka jest Oakley – posiada trochę nad wyraz nieskazitelny charakter, który niektórych czytelników może mierzić, tym bardziej, że ocieka ona nieprawdopodobnym altruizmem. Cole to podobny typ postaci. Nie przeszkadza mu w Oakley nic, stara się zrozumieć jej decyzję o takiej, a nie innej komunikacji. Jednak na tym plejada nieskazitelnych osobowości się kończy (przy czym jestem w stanie zrozumieć ogrom ich ciepła w stosunku do innych, ponieważ uczucie do drugiej osoby potrafi uczynić człowieka dobrym czy cierpliwym). Jej matka to postać wręcz negatywna (a przynajmniej mocno zagubiona), która nie może pogodzić się z tym, że jej córka nie jest normalną nastolatką. Chciałaby za wszelką cenę posiadać “standardową”, “stereotypową” rodzinę, więc mimo troski, jaką otacza swoją córkę, nie dostrzega jej jako swojego dziecka, lecz jako niemowę. Nie potrafi nawet scharakteryzować do końca jej zainteresowań czy cech osobowości, ponieważ skupia się zupełnie na czymś innym. To doskonały przykład tego, jak Natasha Preston potrafi w subtelny sposób przemycić sedno problematyki, której dotyka. Uderza to w czytelnika najmocniej pod koniec lektury, gdy bohaterowie dowiadują się tej samej prawdy, co odbiorca.\nMuszę przyznać, że rzadko która książka wciąga aż tak mocno. Gdy dochodzimy do pierwszej wzmianki o tragedii, jakiej ofiarą stała się Oakley, nie możemy oderwać się od lektury (sama czytałam ją do piątej rano, gdy wstawałam do pracy na siódmą), ponieważ z każdym kolejnym odkryciem okazuje się, że poprzednie nasze przypuszczenia były błędne. Bardzo dobrze autorce “Uwięzionych” wychodzi budowanie napięcia czy zaakcentowanie wagi problemu, który opisuje. Natasha Preston nie potrafi chyba pisać o prostych tematach, powszechnej codzienności państwa Kowalskich. Stworzona została do poruszania problemów, o których nikt nie chce mówić – o dramatach, które dzieją się za zamkniętymi drzwiami. Tworzy wokół nich otoczkę wspaniałości, beztroski i nadziei, aby czytelnika powoli wyprowadzać z błędu i co rusz go szokować, przekonywać, że pozornie piękne życie to dobrze ukryte kłamstwo. Jednak, podobnie, jak w “Uwięzionych”, w “Silence” kryje się diagnoza – nie ma szans na ucieczkę od przeszłości, a nadzieja jest jedynie ułudą. To gorzka puenta, która sprowadza nas brutalnie na Ziemię, mimo przeczytanej idyllicznej historii miłosnej Cole’a i Oakley. Nawet miłość nie jest w stanie wymazać doznanych krzywd, lecz może zapobiec tragedii. Ale czy to wystarczy?\nTagged natasha preston, recenzja książki natashy preston, recenzja książki silence, recenzja silence, silence, wydawnictwo feeria\nJedno przemyślenie nt. „Recenzja książki “Silence”, pierwszego tomu serii “Silence” Natashy Preston: za zamkniętymi ustami”\nBardzo ciekawy opis, choć jest to literatura młodzieżowa, chętnie sięgnęłabym po tę pozycję. Najważniejsze w utworze jest to, że dotyka problemów nad którymi warto się pochylić.


Eleganckie sukienki plus size na sylwestra! XL, XXL online - Xelka.sklep.pl\nEleganckie sukienki plus size XXL na sylwestra! - Nowości dla puszystych Pań\nTo najbardziej wyjątkowa noc w roku! Sylwester zbliża się wielkimi krokami! Szalona impreza, ekskluzywny bal czy domówka to opcje, które najczęściej wybieramy. Niezależnie od tego jak będziemy spędzać sylwestrową noc chcemy czuć się pięknie i wyjątkowo. Przy pełniejszych kształtach bywa to czasem kłopotliwe, dlatego w tym wpisie podpowiadamy jakie eleganckie sukienki xxl warto wybrać na tą ostatnią noc w roku z naszego asortymentu. Lubisz koronki? Błyszczące nici czy cekiny? W tym wpisie znajdziesz swoje wymarzone sukienki plus size.\nSukienka NICOLLE M-XXXL róż Plus Size\nZjawiskowa sukienka xxl na wesele NICOLLE będzie również doskonała na bal czy bankiet. Jest to ekskluzywna kreacja dla wymagających kobiet, które chcą zachwycać i przyciągać męskie spojrzenia. Kreacja XL dostępna jest już w aż 6 kolorach. Rozmiary od S do XXXL. Chcesz zamaskować pełniejsze biodra czy masywne uda? Ta elegancka sukienka XXL będzie idealna dla Ciebie! Dłuższy tył rewelacyjnie prezentuje się w tańcu.\nElegancka sukienka PLUS SIZE MIRA 42-52\nTa czarująca sukienka plus size zachwyca niespotykanym wzorem. Czarna sukienka z zielonym akcentem z odrobiną brokatu. Elegancka kreacja XXL o stosownej długości nada się na takie imprezy jak święta, sylwester czy rodzinne uroczystości. Duże rozmiary od 42 do 52. Śpieszcie się, bo to już ostatnie sztuki!\nZobacz: Odzież damska XL, XXL dla puszystych Pań - Bestsellery PLUS SIZE w sklepie z odzieżą XELKA\nElegancka sukienka NIKITA 42-52 plus size\nSukienka plus size NIKITA to zjawiskowa kreacja z błyszczącego materiału przeplatanego złota nicią. Piękny wzór oraz długość midi zapewni Ci doskonały wygląd na wielu imprezach. Dodatkowo ta elegancka sukienka xxl wspaniale podkreśli atuty kobiecej sylwetki dzięki czemu przyciągniesz pełne zachwytu męskie spojrzenia. Kreacja dla puszystych Pań w rozmiarach od 42 do 52.\nElegancka sukienka XXL MARI 40-60 PLUS SIZE\nSukienka wieczorowa plus size MARI to kwintesencja kobiecości w każdym calu. Możesz być pewna, że w tej kreacji będziesz gwiazdą imprezy! Sprytne zastosowanie błyszczącej oraz matowej tkaniny rewelacyjnie odciąga uwagę od mankamentów figury a podkreślał jej walory. Modne pęknięcia na ramionach kusząco odsłaniają trochę ciała. Sukienki duże rozmiary od 40 do 60 lub szycie na wymiar. Sklep z odzieżą plus size XELKA jako jeden z nielicznych daje możliwość uszycia sukienki na dowolne wymiary. Aby uzyskać więcej szczegółów napisz do nas TUTAJ.\nSukienki wieczorowe plus size -zobacz inne.\nTo tylko kilka propozycji eleganckiej odzieży plus size, którą oferuje sklep z odzieżą dla puszystych. U nasz znajdziesz eleganckie sukienki xxl, sukienki do biura oraz sukienka dzienna. Oferujemy duże rozmiary od 40 do 60. Ponad 160 modeli możemy uszyć też na wymiar dlatego każda puszysta Pani może cieszyć się zjawiskową sukienką i czuć się w niej dobrze. Szyjąc na wymiar masz pewność, że kreacja będzie idealnie pasowała także pod względem długości rękawów czy całościowej.


Strona główna / Wiadomości / Aktualności / BMW Motorrad nie pojawi się już na EICMA i Intermot. Co dalej z prezentacjami nowości?\nAutor: Wojtek Grzesiak 2021.01.26, 22:06 Drukuj\nBMW Motorrad poinformowało w oficjalnym komunikacie prasowym, że nie będzie już brało udziału w imprezach targowych EICMA oraz Intermot. Zamiast tego producent chce organizować pokazy premier według własnego uznania i korzystać z dobrodziejstw szeroko pojętego formatu cyfrowego.\nO ile prezes BMW Motorrad - Dr. Markus Schramm - nie mówi otwarcie o kwestii kosztów, a te z pewnością nie są niskie, o tyle wypowiada się głównie na temat praktycznych aspektów takiego rozwiązania. Dzięki organizacji własnych pokazów oraz premier online producent będzie mógł lepiej dotrzeć do osób naprawdę zainteresowanych produktami marki, a także korzystać z kreatywnych metod prezentacji.\nBMW Motorrad zapowiedziało również, że nie zamierza zrezygnować z mniejszych, regionalnych imprez targowych i motocyklowych. Dzięki temu producent łatwiej będzie mógł dostosować format prezentacji do profilu klienta z danego kraju lub regionu. Organizatorzy targów EICMA już zapowiedzieli datę wydarzenia na rok 2021, ale oczywiście nadal nie jest to nic pewnego.\nBMW (1577) Intermot (149) EICMA (367) BMW Motorrad (138) premiery (10)


Kolekcje Klamer vol.XX - Page 8 - Nasze odkrycia (bez identyfikacji) - Forum Odkrywcy\nWitam.Klamra to wiadomo o co chodzi ale mam pytanie co do widełek.Czy jest szansa że pochodzą od klamry rembertowskiej ? Są bardzo podobne ale nie mam materiału porównawczego :( Pozdraawiam Tomek.\nBardzo dziękuję za pomoc.Tomek.\ntomek no co ty ? :)\nWitaj Huk ! Chciałem się upewnić bo jak bym oryginalne widełki od rembertówki wyrzucił do kosza to bym sobie do końca życia nie wybaczył :)\nWidać że ktoś to stworzył sam jeżeli jest na nich oryginalna patyna i widać upływ czasu to można uznać że to z epoki :):) -pozdro\nno nie samowite Bagnetss identyfikuje widełki u Huka w wątku , ciasno już u was na forum psychicznym w Kandzie ? czy polepszyło się i dostałeś przepustkę .\nwlepić komuś może?\nwielu wie, że mam szybkie palce zaraz po woytasie...\nkolego kijow jeżeli to chodzi o mnie to coś ci się pomyliło.Nie mam nic wspólnego z jakimś Bagnetem.Nie jestem z Kanady tylko z Warszawy i to od urodzenia.Pozdrawiam Tomek.\no nie samowite..." kijow polskiego języka to ty sie chyba uczyłes w Berezie K. Buehehe\nOsobisćie zostałem poproszony o rozkręcenie upadającego wątku,masz jakieś klamry bez trupiej patyny?nie!więc zajmij sie pucowaniem tych pokoji co wynajmujesz bo ludzie narzekają że smierdzi pleśnią vel szubrawcze,przyznaj sie że siedzisz tu tylko dlatego bo forum jest pro-banderowskie:D\nI skończ sie czepiac boskiegtomasza :d\nŻeby nie było że spamuje jak kijow, wklejam moja klamre Honvedów.\nNo i kariera bagneta SS ponownie zakończyła się na forum odkrywcy:)\nno tak jak bagnetss vel yukon vel deluxss i nie wiem jak jeszcze identyfikuje u mnie w wątku widełki od klamer to fakt jestem pełen podziwu :) bo jeżeli chodzi o klamry to jest do niczego identyfikuje u siebie oryginały jako kopie - ale już jeżeli chodzi o widełki to muszę przyznać że jest dobry !!! zbieżność > wideł tryzup Upowiec nie wiem :) -mało tego robi to o 18 z minutami co znacz że nie może ułożyć się do snu :) Został już wyrzucony z wszystkich forum w Polsce a na P.S jako Yukon zyskał miano akwizytora :) i wywalony na szczaw - wystarczy wejść na P.S i wpisać Yukon - poczytacie sobie chyba na 5 stron :):) Nie wiem naprawdę co to za przypadek ? chciał aby o nim pisać to się piszę :) Opluwali do tej pory mnie i forum Odkrywcy do końca nie wiem za co ale zawsze tu wraca :)):) jak bumerang -kogoś opluć oczernić wystarczy wpisać bagnetss zobaczcie sami dawał zdjęcia szczątków żołnierzy i sam się chełpił że rozkopuje mogiły i że jest osobnikiem który okrada poszukiwaczy - wszystko jest na forum :) pracuję w ratownictwie medycznym i mogę z całą odpowiedzialnością stwierdzić po wpisach tego osobnika iż jest to osoba z zaburzeniami psychicznymi - pewnie tu wróci i nie raz zapewni nam mnóstwo rozrywki :):)\nPost został zmieniony ostatnio przez moderatora Czlowieksniegu 12:26 06-08-2015\nW Biesach cieknie pot po tyłku taka parno !\nzbliża się godzina bagnetass pewnie zaatakuję w w nocy w jego godzinach albo uzna dzisiaj że nie jest taki głupi i zrobi to w następne Kanadyjskie noce :):):)\nja delikatnie przypomnę o temacie wątku...innych pierół nie chce mi się czytać... więc proszę...\ntyfus wiem :) ale to jest mocniejsze od niego :)kwestia czasu :) pozdro\nwracając do tematu, dzisiejsza.\nfajna WH M36 gratuluję !\nTą WH można leciutko pod prostować ale tak delikatnie się obchodzić jak z jeżem :) Mój najnowszy HJ brak sygnatur,wczesna.Niklowana.Pozdrawiam Tomek.\nZ tą WH aluminiową to bym prostowanie odpuścił ale jak tam chcesz :) a Hjota wygląda mi na alpakę -ludzie to mają farta :) -pozdro\nMasz rację to alpaka :) Ludzie wystraszyli się tych magicznych widełek i powjennego pasa LWP.Ale ja jakoś nie spękałem :) Ten człowiek co dorobił i zainstalował te widełki był super mistrzem !Takiej dokładności to ja nie widziałem.Pozdrawiam Huk :)\nmała reanimacja drewienkiem, więcej nie ruszam\nIdealnie zrobione !


Destiny's Child - wiadomości, informacje - ESKA.pl\nDestiny’s Child nowa płyta?! Dla zespołu pisze ojciec Beyonce! Więcej szczegółów na …\nCoraz częściej i coraz śmielej w ostatnim czasie mówiło się o reaktywacji zespołu Destiny's Child. Wszystko za sprawą wydanej płyty, która zawiera największe przeboje…\nFilm o Destiny's Child: sprawdź, co wiemy na temat produkcji [VIDEO]\nPowstanie film o Destiny's Child? Biografia niestniejącego już girlsbandu z Beyonce, Kelly Rowland i Michelle Williams jest w planach Sony. Sprawdź, co wiemy dzięki wyciekowi tajnych informacji w…\nMistrzostwa Świata w Siatkówkę 2014: terminarz finałów. Zobacz, kiedy mecze i poczuj…\nMistrzostwa Świata w Siatkówkę 2014: terminarz finałów - sprawdź, by nie przegapić najbardziej emocjonujących meczów. Kto gra o 5 i 6 miejsce? Z kim grają Polacy w półfina…\nNajlepsze hity girlslbandów! W rankingu przeboje Spice Girls, Girls Aloud i Little M…\nBrytyjczycy wybrali najlepsze hity girlsbandów ostatanich 15 lat. W rankingu nie zabrakło miejsca dla przebojów dziewczyn ze Spice Girls, Girls Aloud czy też Little Mix. Jaka piosenka t…\nJustin Timberlake i wokalista Mumford & Sons pracują nad wspólnym singlem! [VIDEO]\nJustin Timberlake oraz wokalista zespołu Mumford & Sons pracują nad wspólnym singlem. Będzie to druga po spektakularnym powrocie piosenka Justina Timberlake'a i drugi utwór w duecie…\nSuit & Tie - Justin Timberlake. Zobacz co Justin Timberlake napisał na temat nowego …\nJustin Timberlake opublikował w sieci teledysk do najnowszego singla Suit & Tie. Klip ukazał się 14.02., czyli w Walentynki 2013. Zobacz co na ten temat napisał na Facebooku! Na Eska.pl możecie o…\nSuit & Tie - Justin Timberlake ft. Jay-Z. Tekst piosenki i tłumaczenie. Zobacz teled…\nSuit & Tie to najnowszy singiel Justina Timberlake'a.i Jaya-Z. Piosenka pochodzi albumu The 20/20 Experience, trzeciej solowej płyty Justina. Na Eska.pl znajdziecie tekst piosenki i jej tłumaczen…\nSuit & Tie - Justin Timberlake ft. Jay-Z. Zobacz teledysk do tego utworu na Eska.pl …\nJustin Timberlake i Jay-Z sprawili swoim fanom walentynkową niespodziankę! W sieci pojawił się teledysk do piosenki Suit & Tie, która promuje najnowszy album Justina The 20/20 Experience. …\nJustin Timberlake i Jay-Z wyruszą w trasę koncertową. Zobacz Suit & Tie Justina Timb…\nJustin Timberlake i Jay-Z wyruszają w trasę koncertową. Justin i Jay-Z zamierzają zaśpiewać solo, aby pod koniec każdego koncertu zaśpiewać razem. Zobacz na Eska.pl Suit & Tie Justina Timberlake'…\nThe 20/20 Experience - Justin Timberlake w wersji deluxe. Zobacz tracklistę na Eska.…\nThe 20/20 Experience to tytuł nowego albumu Justina Timberlake. Płyta ukaże się w wersji standardowej oraz deluxe, wzbogaconej dodatkowo o 2 utwory. Premiera albumu 19.03.2013. Zobacz Suit & Tie …\nSuper Bowl 2013 i show Beyonce za nami. Kto powinien wystąpić na Super Bowl 2014? Za…\nSuper Bowl 2013 należał do Beyonce i Destiny's Child. Amerykanie zastanawiają się teraz, kto powinien błyszczeć na scenie Super Bowl 2014. Dzięki Eska.pl Wy także macie szansę wybrać gwiazdę, kt&oacu…


Pobierowo - Artur Rewal\nPobierowo to nadbałtycka miejscowość wypoczynkowa, należąca do przepięknych terenów Wybrzeża Rewalskiego i zarazem największa ze wszystkich jego osad. Bazy noclegowa i gastronomiczna są tu bardzo dobrze rozwinięte i obejmują pensjonaty, apartamentowce, ośrodki wypoczynkowe, domy gościnne, hotele, SPA, domki letniskowe i campingi, a także restauracje, puby, lodziarnie, kawiarnie, budki z jedzeniem itp. – jest więc w czym wybierać. Zobacz noclegi w Pobierowie.\nPobierowo to jednak nie tylko typowo nadmorski krajobraz. Morski horyzont, sąsiaduje tu z piaszczystymi plażami (z 400 metrowym kąpieliskiem, wielokrotnie wyróżnianym Błękitną Flagą), wydmami, klifami, pachnącymi lasami sosnowymi, łąkami, torfowiskami i ukwieconymi, zadbanymi ulicami miasteczka.\nW okresie letnim przyjeżdża tutaj kilkanaście tysięcy wczasowiczów, a miejscowość tętni życiem. Odbywa się tu bowiem masa imprez sportowych, rozrywkowych i kulturalnych. Główną ulicą Pobierowa jest ulica Grunwaldzka, ciągnąca się aż na 4 kilometry. I to właśnie ona stanowi prawdziwe wakacyjne centrum miasteczka. Przez Pobierowo przebiegają też dwa szlaki turystyczne i dwa rowerowe, idealnie sprawdzające się dla lubiących aktywny wypoczynek.


Duma i wstyd | | Obywatele RP\n20 listopada, 2016 1 kwietnia, 2017 Obywatele RP\tkomentarzy 6\t11 listopada, Obywatele RP\nCo tak naprawdę sprawia, że czuję się Obywatelką RP? O jaki rodzaj przynależności chodzi? Z czym się utożsamiam? Jakie uczucia to wyrażają? Kiedy jestem dumna z faktu, że jestem Polką, a kiedy najnormalniej w świecie jest mi wstyd?\nOd najmłodszych lat pamiętam, że byłam dumna, kiedy słyszałam o wybitnych Polakach. O Chopinie, Koperniku, Marii Curie- Skłodowskiej. Byłam dumna, kiedy jako nastolatka widziałam na ulicach Francji ludzi w koszulkach “Solidarności”. Byłam dumna, kiedy na igrzyskach olimpijskich wygrywali Polacy i rozbrzmiewał polski hymn.\nByłam dumna, gdy wygrywał Małysz. Byłam również dumna, gdy Wisława Szymborska otrzymała literacką Nagrodę Nobla, gdy Andrzej Wajda otrzymał Oscara za całokształt twórczości, gdy polscy muzycy zostali docenieni na całym świecie, gdy polska malarka prezentowała swoje prace na międzynarodowych wystawach, gdy polski pisarz wydał światowy bestseller.\nByłam dumna, gdy Polacy zdobywali najwyższe szczyty, gdy słyszałam o tym, że Polacy kogoś ratują, komuś pomagają… Mogłabym tak wymieniać bez końca. Wiele razy dzięki tysiącom Polaków czułam się dumna, że jestem Polką.\nNie ograniczam się do znanych Polaków. Często bywam dumna ze zwykłych ludzi, którzy żyją obok mnie. Może to być sąsiad, bliższy lub dalszy znajomy, mieszkaniec mojego miasta, ktoś z rodziny, przyjaciel, który osiąga mniejsze lub większe sukcesy w jakiejś dziedzinie. Niekoniecznie spektakularne.\nCzęsto chodzi o drobne rzeczy, które wymagają zaangażowania, wytrwałości i poświęcenia. Czuję wtedy podziw i szacunek. Ten sam podziw i szacunek odczuwam wobec osób, które potrafią doceniać czyjeś osiągnięcia, wykazują empatię i zrozumienie.\nNie tylko wierzą w siebie, ale również szanują i wierzą w innych. Motywują i wspierają. Wierzą we własne możliwości, mają otwarty umysł, konsekwentnie podążają do celu wytyczoną przez siebie drogą, jednocześnie szanując innych ludzi.\nSzanują ich odmienność i prawo do podejmowania własnych wyborów. Nie koncentrują się tylko na sobie, ale leży im również na sercu dobro innych. Potrafią doceniać innych za ich sukcesy. To wszystko sprawia, że czuję się dumną Obywatelką RP.\nTak, jestem idealistką. Ale właśnie to powoduje, że tak wiele wspaniałych osób dostrzegam wokół siebie. Dzięki tym ludziom wiem, że sami kształtujemy rzeczywistość, która nas otacza. Jesteśmy częścią otaczającego nas społeczeństwa. Ci ludzie są Obywatelami RP takimi samymi jak ja. Bez względu na pochodzenie, orientację seksualną czy wyznanie. Jestem z nich dumna. I w obliczu tego sama nie chciałabym nikogo zawieść. Choćby nie wiem jak skromny był mój udział w społeczeństwie, nie chciałabym, by ktokolwiek musiał się za mnie wstydzić. Nie chciałabym, by to, że jestem Polką, było dla kogokolwiek powodem do wstydu.\nNo właśnie. Wstyd. Tak często ostatnio mi wstyd za to, że jestem Polką. Tak często ostatnio wstydzę się za Polaków. Odczuwam ten sam wstyd, co w dzieciństwie, kiedy widziałam ludzi zamkniętych, zawistnych, obłudnych, decydujących o losach społeczeństwa, usiłujących narzucić swój podły obraz rzeczywistości tylko po to, by mieć władzę nad społeczeństwem.\nWidziałam w oczach ludzi strach, brak zaufania, widziałam zakłamaną rzeczywistość, kiedy z telewizji nadawano komunikaty o rozkwicie gospodarki i dobrobycie obywateli, a jednocześnie wokół widziałam smutek, strach, bezradność i puste półki w sklepach.\nLudzie bali się głośno wyrażać własne zdanie, bali się wyjść na ulice. Pamiętam, jak płakałam jako dziecko i miałam pretensje do mamy, że urodziła mnie w takim durnym kraju. Pamiętam, jak wstydziłam się tego, że jestem Polką.\nMiałam nadzieję, że już nigdy nie powróci ten wstyd…\nTeraz znów się wstydzę za sąsiadów, członków rodziny, dawnych przyjaciół, wstydzę się swojej przynależności do Kościoła katolickiego, wstydzę się ksenofobii, homofobii, rasizmu, wstydzę się za wypowiedzi polityków zarówno w kraju, jak i na arenie międzynarodowej.\nWstydzę się nienawiści, pazerności, kłamstwa, obłudy, które płyną z ich ust. Wstydzę się ludzi małych, zamkniętych i zawistnych, którzy dlatego, że sami w życiu niczego nie osiągnęli, chcą zniszczyć wszystkich, którym się to w jakimkolwiek stopniu udało.\nTeraz na to poświęcają całą swoją energię, zamiast na rozwój samych siebie.\nChcą zniszczyć ludzi najzwyczajniej w świecie szczęśliwych, bo sami tego szczęścia nigdy nie potrafili zbudować. Tyle, że szczęścia nie da się odebrać komuś, by samemu być szczęśliwym. Można mieć tylko dziką satysfakcję z tego, że zniszczyło się czyjeś szczęście. Wstydzę się tej wszechogarniającej nienawiści i braku zrozumienia jakiejkolwiek odmienności. Wstydzę się narzucania innym własnego zdania.\n11 listopada uczestniczyłam w manifestacji Obywateli RP na rondzie de Gaulle’a, staliśmy naprzeciwko wielotysięcznego Marszu Niepodległości.\nByłam dumna z tych kilkudziesięciu osób, które mnie otaczały.\nByłam dumna, że jestem wśród ludzi, którzy swoim zaangażowaniem i poświęceniem oraz szacunkiem do innych ludzi, udowadniają mi, że jestem po właściwej stronie.\nOchrona marszu, czyli kilkunastu chłopaków z ONR, nielegalnie odgrodziło nas czarnym parawanem, w obawie, że tłum „patriotów” rozniesie nas w drobny pył. Policja nie reagowała. Rzucano w nas petardami, racami i butelkami, podtrzymując jednocześnie w rękach dumnie uniesione biało-czerwone flagi. Słyszeliśmy hasła – „śmierć wrogom ojczyzny”, „raz sierpem, raz młotem czerwoną hołotę”, „a na drzewach zamiast liści będą wisieć komuniści” i wiele innych podobnych haseł.\nCzułam się, jakbym wpadła w szambo. W tym nienawistnym tłumie szły również całe rodziny z dziećmi, szły zakonnice… I było mi tak cholernie wstyd! Było mi wstyd za tych ludzi. Za Polaków. Było mi wstyd przed tymi, którzy oddali życie za wolną Polskę. Za to, byśmy mogli czuć się znów dumni z faktu, że jesteśmy Polakami. Było mi wstyd przed tymi, którzy do tej pory uważali Polaków za wspaniały naród. Było mi wstyd przed tymi dziećmi, które musiały uczestniczyć w tym Marszu Nienawiści.\nTeraz chce się mnie zmusić do tego, bym funkcjonowała na zasadach, jakich najbardziej się brzydzę. Żebym była dumna z tego, co jest dla mnie powodem do ogromnego wstydu. Albo to zrobię „dobrowolnie”, albo siłą się mnie do tego zmusi.\nZniszczą nas narodowcy, politycy i wyznawcy sekty kościelnej, która z wiarą w Boga nie ma już nic wspólnego.\nChcą nas zniszczyć ludzie, którzy są dla nas uosobieniem najgorszych ludzkich cech. Krzyczą: Szanujcie nas! Ale niestety, tak to nie działa. Na szacunek trzeba sobie zapracować. Do szacunku nie da się nikogo przymusić siłą.\nDuma jest czymś, czego nie da się zniszczyć. Można człowieka zniszczyć fizycznie, ale nie da się go pozbawić dumy. Nigdy w życiu nie zamienię jej na wstyd.\nNigdy nie podpiszę się pod takim pojęciem polskości. Nie pozwolę również, by mój syn musiał się wstydzić za Polskę jak ja kiedyś. Jest tak samo wolnym człowiekiem jak ja. Nie pozwolę, żeby kształtowały go osoby, do których przez to, jak postępują, czuję odrazę.\nAle w zasadzie dlaczego tak właściwie odczuwam dumę i wstyd za innych?\nPonieważ jesteśmy jednym społeczeństwem. Nawet nieświadomie utożsamiamy się z polskością, wyrażając to chociażby radością z sukcesów innych Polaków. Tak rozumiem patriotyzm. Jako współodczuwanie.\nNienawiść nie jest patriotyzmem. Jest całkowitym jego zaprzeczeniem. W moich oczach człowiek podnoszący rękę na sąsiada, na współobywatela, nie zasługuje na miano Obywatela RP.\nNie zasługuje na szacunek i nigdy nie uzyska go od innych siłą ani nakazami. Nie wystarczy urodzić się w Polsce, by zasługiwać na szacunek. Człowiek krzyczący o patriotyzmie z flagą w dłoni, jednocześnie odgrażający się współobywatelom i grożący im śmiercią, nie jest patriotą. Jest obrazem najzwyklejszej patologii społecznej.\nMyślę, że w obliczu tak przekłamanej rzeczywistości czas, by każdy z nas zastanowił się, czym dla nas jest patriotyzm. Co oznacza bycie Obywatelem RP. Bo inaczej zamiast dumy, pozostanie nam tylko ogromny wstyd na długie, długie lata.\n← Kolejny kryzys w KOD\nLex Miesięcznice – skuteczna odpowiedź →\n6 thoughts on “Duma i wstyd”\n20 listopada, 2016 o 18:31\nPodpisuję się obiema rękoma pod treścią zawartą w tym artykule.\n20 listopada, 2016 o 18:55\nCzuję podobnie do Ciebie. Pamiętam jak byłam dumna z mojego Ojca,że walczył o Polskę. Walczył w kampanii Wrześniowej, później był w obozie jenieckim. Opowiadał,że wachał sie długo czy wracać do Polski, która stała się PRL- em ale wrócił, zostawił tu przecież zonę z maleńkim dzieckiem i matkę. Wrócił, działał tu społecznie, zrobił bardzo dużo dla swojego środowiska i chociaż ciągle był pod presją to nigdy nie zapisał się do partii. Nauczył mnie tego żeby nigdy się nie poddawać,żeby starać się zawsze robić coś dobrego dla swojego kraju, bo chociaż często za Polaków się wstydzimy to ciągle jest nasz kraj. Nie jeden raz wstydziłam się za Polaków, najczęściej za rasizm, za homofobię, za pazerność i nienawiść. Byłam 11,11 razem z Obywatelami RP na Placu de Guelle’a. Byłam przerażona nienawistnymi okrzykami, hasłami na ich banerach. Kiedyś, niedawno jeszcze miałam nadzieje, że Polska sie rozwija,że jeszcze troche a skończy sie nienawiść do inności, że rząd przyjmie odpowiednie uchwały,ze bedziemy zyć w pełni demokratycznym kraju. Niestety ten rząd tego nie zrobi, karmi Polaków kłamstwami, sprzyja narodowcom, chce niemal ubezwłasnowolnić kobiety a innym nakazać wyznawanie jedynie słusznej katolickiej religii. Będę walczyć o to by było normalnie, by ludzie którzy teraz dzielą ten naród odeszli w niebyt. Zrobię to co jestem w stanie zrobić.\n21 listopada, 2016 o 12:16\nApel – proszę nie mylić nacjonalistów z szowinistami. Bycie tym pierwszym to nic złego, zaś tym drugim – już tak. Mieszanie pojęć jest szkodliwe, dlatego powinniśmy się zastanowić, z czym chcemy walczyć.\n11 grudnia, 2016 o 22:53\nw postępowaniu niektórych są tożsame np. ONR\n8 grudnia, 2016 o 23:37\nNie podnosić reki-czyli co mamy byc pod czyjmś butem?\n11 grudnia, 2016 o 22:58\nw pełni się z Pania zgadzam ,mam takie same odczucia i często wstydzę się za Polaków 🙁\nKocham Polskę, szanuję ludzi ,jestem tolerancyjna,uczucie zawiści,nienawiści,ksenofobii jest mi zupełnie obce Żyje w zgodzie z własnym sumieniem.\nPozostaw odpowiedź dzidka17 Anuluj pisanie odpowiedzi


STS oficjalnym bukmacherem topowych rozgrywek esportowych w kraju. - Polska Liga Esportowa - Polska Liga Esportowa\nSTS oficjalnym bukmacherem topowych rozgrywek esportowych w kraju.\nSTS, legalny polski bukmacher, podpisał umowę sponsorską z Polską Ligą Esportową. Na jej mocy STS uzyskał tytuł oficjalnego bukmachera topowych rozgrywek esportowych w kraju. Z tej okazji STS i Polska Liga Esportowa organizują mecz gwiazd, w którym weźmie udział 10 najlepszych zawodników polskich drużyn.\nZ nich fani w specjalnym głosowaniu – a pośrednictwem strony www.sts.pl/pl/mecz-gwiazd – wybiorą kapitanów dwóch drużyn. Głosowanie potrwa od 15 do 28 lutego z. Dwóch zawodników z największą liczbą głosów wcieli się w rolę kapitanów i 1 marca na żywo wybierze składy, z którymi stanie do pojedynku w CS:GO. Mecz gwiazd odbędzie się 9 marca o godz. 18. Stream z rozgrywki będzie dostępny na kanale Twitch.tv inetkoxTV.\n– Wsparcie STS jest dla nas docenieniem marki Polskiej Ligi Esportowej i dostrzeżeniem dynamicznego rozwoju dyscypliny w Polsce. Rozgrywki oglądało 150-200 tysięcy unikalnych widzów tygodniowo, a społeczność od lat czekała na regularną ligę. Spełniliśmy te oczekiwania. Dodatkowo esportowcy i drużyny poprzez stały dochód oraz wsparcie organizacyjne sprawniej przechodzą przez proces profesjonalizacji. W esporcie chcemy stosować modele marketingowe ze sportu tradycyjnego, bo od samego początku współpracy z STS bardzo pozytywnie wpływają one na rozwój produktu. Polski rynek jest jednym z najciekawszych w całej Europie – mówi Krzysztof Stypułkowski, prezes Fantasy Expo.\n– STS już od czterech lat rozwija platformę, ofertę oraz funkcjonalności dedykowane użytkownikom zainteresowanym rozgrywkami esportowymi. Umowa z Polską Ligą Esportową dodatkowo wzmacnia naszą obecność w tym segmencie – dodaje Mateusz Juroszek.


Koronawirus: TfL ogranicza kursowanie londyńskiej komunikacji - wbo24 - Wielka Brytania Online\nKoronawirus: TfL ogranicza kursowanie londyńskiej…\nKoronawirus: TfL ogranicza kursowanie londyńskiej komunikacji\n17.03.2020, 12:30 (aktualizacja 17.03.2020, 21:27)\nPhoto credit: www.chrisbirds.com on Visual Hunt / CC BY-NC-ND\nTransport publiczny w Londynie będzie działał z w ograniczonym zakresie – poinformował burmistrz Londynu Sadiq Khan podczas wywiadu dla telewizji Sky News.\nAutobusy i metro będą jeździły według rozkładów jazdy sobotnich i niedzielnych.\nZmiany zostaną wprowadzone niemal natychmiast.\nBurmistrz zastrzegł, że działanie komunikacji w stolicy może zostać jeszcze bardziej ograniczone, jeśli będzie tego wymagała potrzeba.\nSadiq Khan dodał również, że rozprzestrzenianie się koronawirusa w Londynie następuje dużo szybciej niż w innych regionach kraju.\nObecnie w Londynie jest ponad 400 osób zarażonych wirusem. 23 osoby zmarły.\nSlaw 17.03.2020, 17:46\nA możecie wkleić link bo nie widzę żadnej takiej inornacji ani w TFL ani w SkyNews ?\ndrew 18.03.2020, 05:42\nprzecież gada o tym w filmie pod tekstem


Już za nami pierwszy Orszak Trzech Króli w Siedlcach | Fundacja Nasza Szkoła\nJuż za nami pierwszy Orszak Trzech Króli w Siedlcach\nZa nami pierwszy Orszak Trzech Króli w Siedlcach.Było wiele pytań: czy się uda, czy mieszkańcy Siedlec przyjdą, czy pogoda dopisze. Udało się! Za nami pierwszy w Siedlcach Orszak Trzech Króli. Podjęliśmy się - jako Fundacja i szkoła - jego organizacji. Pomogło wielu ludzi, firm, organizacji, stowarzyszeń. Poprzedziło go wiele tygodni żmudnych przygotowań, dopinania szczegółów, ustalania, kto za co jest odpowiedzialny. To wielka praca pani Liliany Konopki i pana Piotra Pastora, którzy z ramienia organizatorów koordynowali pracę zespołu przygotowującego Orszak. Dziękujemy!\nSerdeczne wyrazy wdzięczności kierujemy w stronę Księdza Biskupa Zbigniewa Kiernikowskiego za przewodniczenie Eucharystii rozpoczynającej Orszak Trzech Króli (homilia), towarzyszenie nam do końca i życzenia. Księdzu Biskupowi Piotrowi Sawczukowi za obecność. Dziękujemy za udział w Orszaku parlamentarzystom, Panu Prezydentowi Miasta Siedlce - za życzliwość i życzenia świąteczno-noworoczne, Radzie Miasta, zaproszonym gościom, przedstawicielom instytucji kulturalnych, chórom, zespołom teatralnym.\nDziękujemy wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób włączyli się w przygotowanie uroczystości: Jankowi Jaroszyńskiemu - za prowadzenie Orszaku i konferansjerkę, dzieciom z KSPiG i innych szkół - za udział, stworzenie dworu królewskiego, rodzicom - za obecność i przygotowanie dzieci, paniom Agacie i Jadwidze Wasilewskim za uszycie strojów, Tomkowi, Łukaszowi i Darkowi za wcielenie się w rolę królów (oj, łatwo nie było!), panom pełnienie straży ojcowskiej, paniom Basiom - za dopilnowanie spraw kulinarnych, panu Maćkowi, nauczycielom, strzelcom i hacerzom, policji i straży miejskiej - za troskę o bezpieczeństwo i porządek, sponsorom, wspierającym nas ludziom dobrej woli - za obecnośc i wsparcie finansowe, pomoc w dopięciu dzisiątek szczegółów.\nWszystkim uczestnikom Orszaku- za wspaniałą atmosferę i liczną obecność!\nJak było? Można to zobaczyć w galerii.\nMedia o nas: Podlasie24 , Tygodnik Siedlecki , InfoSiedlce , SiedlceNEWS\nZaskoczenia nie było, jeśli chodzi o barwność, żywiołowość, niezwykłość Orszaku. Znamy je z przekazów medialnych - pamiętajmy, że w tym roku szedł on już po raz szósty w Polsce. W Siedlcach - po raz pierwszy. Przed organizatorami było sporo niewiadomych. Cieszę się, że mieszkańcy naszego miasta odpowiedzieli na zaproszenie. Że razem mogliśmy doświadczyć, jak dobrze jest być razem, cieszyć się sobą, a przede wszystkim odkryć, jak wielką radość niesie w sobie wspólne wielbienie Pana Boga za Jego wielkie dzieła.\nFrekwencja przerosła nasze oczekiwania! Nie wiem, czy ktoś policzył uczestników - na pewno było wiele tysięcy osób. Dopomogła nam pogoda, dobra kampania informacyjna poprzedzająca wydarzenie. A może po prostu było to zrealizowane pragnienie, aby w podzielonym świecie być razem, zapomnieć tym, co nas różni, wspólnie powędrować, by w znaku trzech mędrców złożyć pokłon Dziecięciu.\nMówiąc o Orszaku Trzech Króli, socjologowie używają dzi s często słowa "fenomen". Na czym on polega?\nOdpowiedź - czy mówiąc precyzyjniej: opis faktu - na pewno będzie zależała od spektrum spojrzenia. Niewątpliwie istnieje zapotrzebowanie na wspólnotowe przeżywanie wiary. Jesteśmy, jako społeczeństwo zmęczeni swarami, absurdalnymi pomysłami na tzw. lepszy świat, pogłębiającą się atomizacją. Orszaki, które w tym roku szły w blisko dwustu miastach w Polsce i poza jej granicami, są powrotem do zwyczaju misteriów średniowiecznych, swoistej ludyczności w sposobie przeżywania chrześcijaństwa. Być może jest to odpowiedź na przeintelektualizowanie przekazu wiary, na zbyt hermetyczny język opisujący ją. Może pójście na łatwiznę. Na pewno nowy zwyczaj, stanowiący ciekawy sposób zagospodarowania uroczystości Objawienia Pańskiego - od kilka lat dnia wolnego - może stać się pomocą w diagnozie stanu ducha wiernych, swoistym barometrem potrzeb, okazją do wzmocnienia się. Nie może być celem samym w sobie, igrzyskami, kolejnym show - wtedy byłaby to porażka Kościoła. Raczej swoistym rozesłaniem, pomocą w zrozumieniu misji, jaką mają chrześcijanie we współczesnym świecie. Przypomnieniem nam, że jako chrześcijanie mamy coś do zrobienia na tym świecie:)\nDziekuję wszystkim za udział i pomoc w organizacji!\nFotografia: Jarosław Kurzawa


Gioielleria Rizzo: Novi Ligure, Włochy - Oficjalny Dystrybutor Rolex\nKolekcję ROLEX prezentuje Gioielleria Rizzo.\nGioielleria Rizzo - Oficjalny Dystrybutor Rolex - Novi Ligure, zawsze jest do dyspozycji, służąc poradą i pomocą w dokonaniu wyboru zegarka Rolex i w jego późniejszym serwisie.\nW salonie Gioielleria Rizzo pomożemy Państwu w wyborze najlepiej dopasowanego zegarka Rolex z szerokiej gamy oferowanych przez nas czasomierzy. Gioielleria Rizzo, Novi Ligure, jest oficjalnym dystrybutorem marki Rolex, prowadzącym sprzedaż oryginalnych zegarków Rolex.\nPn.: 16:00 - 19:30\nWt.,Sb.: 9:30 - 12:30-16:00 - 19:30\nNic nie równa się bezpośredniemu doznaniu dopracowanych w najmniejszym szczególe, idealnie wyważonych, komfortowych i po prostu doskonale leżących na nadgarstku zegarków marki Rolex. Zapraszamy do Gioielleria Rizzo, gdzie możesz zapoznać się z gamą modeli zegarków Rolex, poznać ich techniczne aspekty i znaleźć zegarek stworzony dla siebie.\nSerwis zegarka Rolex Gioielleria Rizzo\nKontakt z Gioielleria Rizzo daje możliwość odkrycia ogólnoświatowej sieci ekspertów zegarmistrzostwa Rolex. Pracujemy, przestrzegając Procedur Serwisowych Rolex, które zapewniają zgodność każdego zegarka opuszczającego pracownię Rolex z jego oryginalną funkcjonalnością i estetyką.


Święto Matki Bożej Zielnej - 15 sierpnia 2011r.\net, pon., 2011-08-15 19:50\nUroczysta Msza św. i poświęcenie wieńców, ziół i kwiatów.\n15 sierpnia- Wniebiowzięcie Najświętszej Marii Panny\net, pon., 2011-08-15 19:06\nW Polskiej tradycji Wniebowzięcie NMP znane jest jako święto Matki Bożej Zielnej.\nWedług jednej z legend w dzień Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny zjechali się apostołowie, by pochować ciało Matki Zbawiciela u podnóża Góry Oliwnej. Przy Zaśnięciu Marii nie było jednak Tomasza, który po spóźnionym przybyciu prosił o otworzenie grobu Marii. Gdy odsunięto kamień, znaleziono pusty grób, a w miejscu ciała Matki Bożej leżały pachnące lilie i wianki kwiatowe. Dlatego też w dzień Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny święci się w kościołach kwiaty i zioła.\nDogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Marii Panny ogłosił Pius XII w 1950r, który mówi: Niepokalana Matka Boga, Maryja, zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały Niebieskiej.\nBłogosławieństwo kierowców i poświęcenie pojazdów\net, pon., 2011-08-01 07:59\n25 lipiec- wspomnienie św. Krzysztofa\net, ndz., 2011-07-31 21:26\nStara tradycja podaje, że św. Krzysztof, który był rzymskim żołnierzem, został ochrzczony przez pustelnika i za jego radą osiadł nad rzeką, służąc pomocą podróżnym. Poniósł śmierć za wiarę w czasie prześladowania cesarza Decjusza /ok./250r./ Jako swojego patrona czcili świętego Krzysztofa przewoźnicy, tragarze, flisacy i pielgrzymi. Współcześnie jest czczony jako patron kierowców.\nBłogosławieństwo Dzieci i poświęcenie wianków\net, pt., 2011-07-01 17:54\nZakończenie Oktawy Bożego Ciała - 30 czerwca 2011r.\net, pt., 2011-07-01 16:09\nBłogosławieństwo dzieci - m odlitwa\n„Ojcze niebieski, Syn Twój Jednorodzony, a nasz Pan, Jezus Chrystus brał dzieci w swe ramiona, kładł ręce na ich głowach i błgosłwił im; Prosimy Cię, ustrzeż zebrane tu dzieci od wszelkiego zła i zlej na nich obfite Twoje błogosławieństwo.\nWejrzyj Panie na niewinność tych dzieci i zatroskanie rodziców, błogosław je w swej dobroci; niech wzrastają w latach i rozwijają się w mądrości; otoczone zaś Twoją opieką, niech dzięki Twojej łasce poznają i miłują Ciebie niech strzegą przykazań, aby osiągnąć szczęście doczesne i wieczne.”\nBłogosławieństwo wianków - modlitwa\n„Boże, który pozwalasz rosnąć ziołom i kwiatom na użytek człowieka i na pokarm dla zwierząt, wysłuchaj łaskawie naszych próśb i udziel obfitego błogosławieństwa nam i wiankom tych ziół i kwiatów, które Ci wraz z dziękczynieniem przedkładamy, abyśmy tym pewniej zasłużyli na przyjęcie do wiecznej radości z wiązankami dobrych uczynków dzięki zasługom nieskończonej wartości Zbawcy i Pana naszego Jezusa Chrystusa, którego uroczystość najświętszego Ciała i Krwi obchodziliśmy pobożnym sercem.”\nBoże Ciało - 23 czerwca 2011r.\net, czw., 2011-06-23 19:20\nProcesja w Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa\nmh, śr., 2011-06-08 21:38\nZ Trzech Osób\nnajbliżej mi Duch\nunosi mnie w ciemnościach ponad wodami\nwieje tam, gdzie chce\nzstępuje w Szawuot\nZmartwychwstałego uwalnia ze skostniałego serca\nsiedzi ze mną przy biurku\nksliwka, śr., 2011-06-08 20:57\n10 maja nasze dzieci parafialne (nagroda za udział w nabożeństwach październikowych i roratach) uczestniczyły w majówce misyjnej, u sióstr Klawerianek w Krośnie. Spotkanie zaczęło się mszą św. koncelebrowaną przez kilku księży, między innymi dwóch z Afryki. Była to Eucharystia niezwykła z wielu powodów. Uczestniczyło w niej ok. 700 dzieci, miała charakter polowy, towarzyszył jej śpiew, taniec, oklaski. Homilia głoszona przez czarnego kapłana w jęz. polskim, zachęcała do chrześcijańskiej radości i pochwały każdego dnia życia. Procesja z darami była niezwykle kolorowa i pełna afrykańskiej symboliki. Po mszy był posiłek przygotowany przez siostry. Spożywaliśmy go pod parasolami, gdyż z polskiego nieba lał się afrykański żar. Niektóre maluchy, zmęczone upałem, zasnęły nam na trawie. Na placu czarny misjonarz uczył murzyńskich tańców. Pod „Baobabem” była loteria fantowa. Nasze dzieci przez swoją ofiarność (zabawki przywiezione na fanty i losy) przyczyniły się znacznie do powiększenia banku zysków, docelowo przeznaczonych na mleko dla dzieci na Madagaskarze. Na tej ogromnej wyspie małe dzieci bardzo chorują na krzywicę i potrzebują wapnia i witamin. Akcja Katolicka serdecznie dziękuje siostrze Annie, księdzu Grzegorzowi i pani Agnieszce za pomoc w zorganizowaniu wyjazdu oraz księdzu Markowi za sponsoring autokaru. To była naprawdę tropikalna impreza!\nMajówka misyjna - zdjęcia\nksliwka, śr., 2011-06-08 20:55


Jest przewodniczący rady | Głos Szklarskiej Poręby\nJest przewodniczący rady\nDrugie posiedzenie pierwszej sesji przyniosło rozwiązanie…. salomonowe? Przewodniczącą została Małgorzata Drużkowska, a jej zastępcą Radek Przybylski. Nie było innego kandydata. Rafał Wróblewski ogłosił, że rezygnuje ze swojej kandydatury. Mirosław Hochół nie poruszył tematu. Prawnik gminy określił jasno, że kandydatury z poniedziałku automatycznie wygasły i teraz radni wysuwają nowe.\nKilka komentarzy na szybko – no to po temacie, Graf dopiął swego… mogli poczekać do powrotu Piotra Kozioła z urlopu… wymiękli, chłopcy w krótkich spodenkach….. nareszcie kompromis…. dogadali się…… świetnie, że kobieta, złagodzi napięcia…. z czasem się porozumieją…. nie ma przeszkód do spełniania obietnic wyborczych,…\nTen ostatni jest najbardziej pozytywny. Czyż są jakieś przeszkody do współpracy? Czy kiedykolwiek, w nowym rozdaniu były? Otwartość, transparentność, współpraca ponad podziałami i tak dalej. Wszyscy obiecywali to samo. Gospodarni mają mniejszość w radzie, to się akurat nie zmieniło, więc piłka jest po stronie koalicji Lepszej Szklarskiej i Dla Mieszkańców. Jak wykorzystają szansę? Szklarska Poręba ma wszelkie szanse, stać się lepszą dla mieszkańców i gospodarną zarazem. Koniec wyborów, czas ruszyć do pracy. Mieszkańcy czekają.\nRedakcja GŁOSU SZKLARSKIEJ PORĘBY składa Pani Małgorzacie Drużkowskiej i Panu Radkowi Przybylskiemu serdeczne gratulacje!\nWięcej zdjęć na >>> Facebook’u.\nPoprzedni artykułSprostowanie 21.11.2018\nNastępny artykułInteligencja a mądrość\nmix 21 listopada 2018\tW\t17:43\nI świetnie! Miejmy tylko nadzieję, że to Dla Mieszkańców przyłączyło się do Lepszej Szklarskiej a nie odwrotnie. Działajcie, rozwijajcie nasze miasto! Koniec kumoterstwa 🙂 i stop APARTAMENTOM!\nRealny 21 listopada 2018\tW\t19:09\nteż bym sobie życzył, żeby był taki kierunek przyłączenia, jednak myślę, że jest odwrotny:-)\nMGR R 21 listopada 2018\tW\t18:12\nDziękujemy za Głos! nareszcie można spojrzeć na władzę krytycznym okiem – bez cukrzenia!\nTego bardzo brakowało w tej “pełnej przyjaźni” mieścinie.\nWyborca 21 listopada 2018\tW\t18:59\nNo nie wiem…..wydaje się, że Państwo Radni z Lepszej będą łakomym kąskiem przy ewentualnych spornych głosowaniach. Przecież to Radny Wróblewski zgłosił kandydaturę Radnego Przybylskiego, tego samego, który otwarcie twierdził, że nie poprze tego pierwszego z uwagi na jego brak doświadczenia samorządowego. Okazuje się, że dla bycia wice takie doświadczenie nie jest potrzebne. Swoją drogą – jak dla mnie, to mistrzowski manewr ludzi Grafa. Mam jednak nadzieję, że przełoży się na konkretne działania dla dobra Szklarskiej, czego wszystkim życzę ( sobie też )\nArtur 21 listopada 2018\tW\t21:00\nLudziom Grafa po prostu zależy na mieście. Znów tak jak w kampanii wyborczej pokazali klasę.\nArti 21 listopada 2018\tW\t22:26\nCóż za stwierdzenie 🙂 Tylko ludziom Grafa zależy na mieście? My już widzieliśmy jak im zależało przez 4 lata… “załatwiajcie sobie sami” 😉\nArtur 22 listopada 2018\tW\t08:31\nCo za stwierdzenie załatwiajcie sobie sami? Możesz rozwinąć tą głęboką myśl? Ja napisałem, że ludziom Grafa zależy na mieście. ‘TYLKO” to to już ty dopisałeś. Ostatnie 4 lata nie były takie złe co zresztą pokrywa się z opinią większości mieszkańców. Jeśli chodzi o wybory przewodniczącego tylko Gospodarni wykazali jakąś inicjatywę zgłaszając kandydatury na przewodniczącą i na vice. Tak, dlatego uważam, że pokazali klasę nie upierając się przy swoim kandydacie ale proponując takie które znalazły uznanie większości.\nKtoś 22 listopada 2018\tW\t09:05\nJak się okazuje klasę można mieć. Brawo! Zwróćcie uwagę, że radni z obozu Sokolińskiego nie wystawili tym razem żadnej kandydatury. Nie chodziło tu zatem o żadną merytorykę. Zaczynamy powtarzać schemat – róbmy wszystko, żeby zrobić na złość Grafowi. Jeśli dołączą się do tej narracji radni Rzepczyńskiego, wtedy biedne to nasze miasto. Tak czy owak – Gospodarni pokazali klasę. Nie po raz pierwszy, mam nadzieję, że nie po raz ostatni ( PS. Nie głosowałem na nich, dla jasności, ale wczorajsze ich zachowanie jest po prostu godne )\nKuzaj 22 listopada 2018\tW\t23:22\nTam nie jest napisane Tylko ludziom Grafa ….. , tam jest napisane Ludziom Grafa po prostu zależy…. masz kłopoty z czytaniem ???\nArti 23 listopada 2018\tW\t11:57\nPanie Kuzaj! Niech Pan sie nie denerwuje…\nWielbicielka 21 listopada 2018\tW\t23:34\nMoże odpowiedź przyjdzie przy wyborach na przewodniczących komisji, ze szczególnym uwzględnieniem Komisji Rewizyjnej?\nZdziwiona 21 listopada 2018\tW\t19:05\nA niby dlaczego pojawiły się komentarze, że mieli czekać na Kozioła??????? Przyszły ( !!!!!! ) radny się urlopuje, a miasto ma czekać??? Na jego miejscu zrzekłabym się mandatu po powrocie. Pani Małgosiu! Gratuluję, niech Pani tych facetów twardą ręką prowadzi:-)\nKura 22 listopada 2018\tW\t09:07\nNiech Pani poczyta sobie komentarze na 24jgora:-) Tam dopiero jest cyrk:-) Ktoś zarzuca, że złośliwie zostało posiedzenie zwołane tak, żeby nie było na nim Kozioła. Ale niedobry i wredny komisarz wyborczy:-) Jaja, po prostu jaja:-)\nMichał Pyrek 21 listopada 2018\tW\t19:36\nMamy prezydium rady. Teraz czas do pracy, bo masa rzeczy czeka. Powodzenia, możecie Państwo liczyć na merytoryczne wsparcie Komitetu Społecznego Obywatelska Szklarska Poręba.\nGospodarz 22 listopada 2018\tW\t10:42\nmoże ktoś mi wyjaśni, jak teraz rozkładają się “siły” w radzie? Czy radni Pan Sokolińskiego sa z radnymi Lepszej i Panią Drużkowską? już się pogubiłem, kto z kim trzyma….. i jakie będzie to miało przełożenie na nas, mieszkańców. Jeśli wszystkie głosowania będą tak wyglądały jak wybór przewodniczącego to już zaczynam się bać o sprawy miasta i nasze….\nMałgosia 22 listopada 2018\tW\t11:54\nteraz czekam na wybór v-ce burmistrza. Słyszałam, że wybór padł na Panią Kimbort / plotka niesie 🙂 / Ktoś kiedys pisał, że ma to być poprzedzone konkursem. Pytanie tylko czy warunki będą napisane pod kandydata / kandydatkę?\nRyszard 22 listopada 2018\tW\t20:32\nCytat z nj24 z sesji inauguracyjnej w Kowarach:\n„Na wtorkowej (20 listopada) sesji w ratuszu sala rajców wypełniła się po brzegi. Przybyli członkowie największych komitetów, byli burmistrzowie Mirosław Górecki i Bożena Wiśniewska, radni powiatowi.\n– Kończymy komitety wyborcze wyborców a zaczynamy jeden wspólny komitet pod nazwą Gmina Kowary – powiedziała burmistrz Elżbieta Zakrzewska tuż po złożeniu ślubowania. – Dla mnie najważniejsze jest to, żeby mieszkańcy poczuli się wreszcie gospodarzami tego pięknego miasta.”\nA w naszym grajdołku nadal wszyscy piszący wymyślają podziały w różnych konfiguracjach. Zamiast wesprzeć radnych i burmistrza w ich działaniu na rzecz miasta, kombinują jak radę podzielić, zantagonizować. Jakiego by wyboru nie dokonali radni to i tak w ocenie piszących będzie źle, bo nie po ich myśli. A było by pięknie, gdyby ci co piszą pojawili się na sesji inauguracyjnej i na następnych posiedzeniach rady, tak jak w Kowarach. Kończmy komitety wyborcze wyborców, a zaczynajmy jeden wspólny komitet pod nazwą Miasto Szklarska Poręba.\nMichał Pyrek 22 listopada 2018\tW\t21:15\nJestem podobnego zdania, pod warunkiem że wszyscy sobie narzucimy wysokie standardy pracy dla dobra wspólnego i będziemy ich wzajem od siebie wymagać. Na sesji inauguracyjnej, faktycznie, gdyby nie urzędnicy, to było by pustawo…


Wycieczka wodnym szlakiem\n1. Reduta Kardynalska\n2. Fort Wodny\nCzas trwania wycieczki 3-4 h\nWychodząc z bastionu św. Jadwigi zaczynamy kolejną wycieczkę która poprowadzi nas wodnym szlakiem. Kierujemy się ku mostowi Kościuszki przed którym zaczyna się ulica Wyspiańskiego i jednocześnie trasa spacerowa nad rzeką w stronę jeziora. Ponieważ znajdująca się po drodze reduta Kardynalska nie jest udostępniona do zwiedzania proponuję iść brzegiem rzeki by przed tamą wojskową wejść na górę wału skąd będziemy mieli widok na czoło wspomnianej reduty.\nReduta Kardynalska została zbudowana z bliźniaczą redutą Kapucyńską dla obrony urządzeń wodnych oraz wzmocnienia obrony Obwałowań Jerozolimskich Wewnętrznych. Reduta Kardynalska została zbudowana na rzecznej wyspie w latach- 1743-46 na planie zbliżonym do kwadratu. Pierwotnie reduta otoczona była fosą, jednak bagnisty teren spowodował z czasem jej rozmycie. Reduta podobnie jak inne dzieła obronne fortyfikacji nyskich była przebudowywana w XIX wieku. Jeszcze później już po utracie znaczenia militarnego przebudowano wnętrze kazamat powiększając min. szczelinowe otwory na okna. Obecnie wysokie mury zewnętrzne osłonięte są niemal całkowicie przez gęstą roślinność. Do wnętrza reduty prowadzi wejście przez ozdobiony w klasycystycznym stylu portal zdobiący tunel bramny. Przy końcu tunelu po jego obu stronach znajdują się dwie wartownie. W wartowni po lewej stronie znajduje się korytarz kontrminowy. Kolisty dziedziniec otoczony jest pomieszczeniami gospodarczo –koszarowymi. Po lewej stronie dziedzińca, znajduje się wejście do klatki schodowej prowadzącej na koronę wału. Zaraz za nią obszerne pomieszczenia tworzą amfiladę sięgającą niemal do połowy reduty. W nich znajdują się zamurowane, po paru metrach korytarze kontrminowe. Ten ciąg kazamatów zakończony jest nieco niższym krótkim korytarzem z okienkiem kojarzącym się ze stołówką. I rzeczywiście następne wejście z dziedzińca prowadzi do dwóch niedużych pomieszczeń. Pierwsze ma wspomniane okienko a drugie ma wymurowane zlewy. Można przypuszczać, że pomieszczenie to było kuchnią i jest jedynym takim wśród nyskich fortyfikacji. Kazamaty drugiej połowy reduty nie mają korytarzy kontrminowych.\nW bramie reduty można zobaczyć najstarsze zachowane na Śląsku, wrota forteczne z 1744roku a obok na zewnętrznej elewacji reduty ,wisi żeliwna tablica upamiętniająca zalanie reduty w powodzi 1829r. Reduta po 1945r. użytkowana była przez wojsko, później przez prywatnych przedsiębiorców. Obecnie czeka na rewitalizację.\nMy natomiast idąc dalej przechodzimy koło pozostałości przyczółka Śluzy nr 1.Stanowiła ona wraz z innym system pozwalający na szybkie zatopienie przedpola twierdzy oraz regulację poziomu wody w kanałach służących min. do napędu kół w młynach prochowych. Nieco dalej idąc między parkiem a kanałem dojdziemy do Fortu Wodnego na Bielawce. Został on zbudowany został już w 1741 za czasów austriackich jako prosty szaniec palisadowy. Już wkrótce pod rządami pruskimi został dwukrotnie przebudowany w 1745 i 1878r. Fort ten był też nazywany Fortem Blokhauz z racji zbudowanego na placu fortecznym magazynu amunicji(w 1910r). Dziś po magazynach pozostały tylko fundamenty na których po rewitalizacji zbudowano scenę. Fort otoczony fosą z wodami Białej (nazywanej też popularnie Bielawką), która poprzez prosty kanał łączy się z rzeką Nysą. Do wnętrza fortu prowadzi droga przez przecięcie w wale ,przez groblę(dawniej nad fosą przerzucony był most). Wjazd osłonięty jest dodatkowo niewysokim wałem. Po wejściu na dziedziniec na wprost widać budynek, w którym mieściły się koszary i magazyny, przykryte ziemnym nasypem. Po rewitalizacji zostały one wydzierżawione na lokal gastronomiczny. Z lewej strony znajdują się dwa niewielkie schrony artyleryjskie. Dwie pochylnie wzdłuż wałów prowadzą na szeroki taras znajdujący się przed czołowym wałem. Fort ten dawniej wraz z innymi dziełami osłaniał tereny, na których znajdowały się min. młyny zbożowe i prochowe. Fort jest ogólnie dostępny, a od wiosny zyska dodatkową atrakcję. Ale jaką? O tym każdy będzie mógł się przekonać w przyszłym roku. Po zwiedzeniu fortu wodnego spacerując parkowymi alejkami po 40 minutach wrócimy do miasta.\nSzlak opracowała p. Krystyna Dubiel


Podaruj jej kwiaty | trendy | Trendz.pl\nJesteś tu: Strona Główna » Trendy » Podaruj jej kwiaty\nmiłość, mężczyzna, prezent, kwiaty, kobieta, Związek, mowa kwiatów, bukiet\nPodaruj jej kwiaty\nNie od dziś wiadomo, że kobiety uwielbiają kwiaty, zwłaszcza te dawane bez żadnej okazji. Jeśli więc chcesz sprawić swojej ukochanej przyjemność – podaruj jej kwiaty!\nNiejedna kobieta marzy o tym, by w drzwiach pojawił się jej ukochany z bukietem róż. I niejedna też, zwłaszcza będąc w dłuższym związku, mogłaby powiedzieć, że nie pamięta kiedy ostatnio dostała od swojego mężczyzny kwiaty. A przecież kwiaty to najstarszy i najbardziej znany symbol miłości.\nDzięki nim możemy wyrazić wiele uczuć: żar miłości, przyjaźń, szacunek, sympatię, czy też tęsknotę, żal, zazdrość. Są doskonałym i uniwersalnym prezentem, sprawdzają się przy wielu okazjach: urodzinach, imieninach, rocznicach, jako forma podziękowania, zażegnania konfliktu czy przełamania pierwszych lodów. My, kobiety rzadko mężczyznom wręczamy kwiaty i możemy im tylko pozazdrościć, bo w sytuacji braku pomysłu na prezent, zawsze mogą z opresji wyjść cało, kierując swoje kroki w kierunku kwiaciarni… Ukochana kobieta zawsze ucieszy się z takiego podarunku, bo choć są najprostszym, to też najbardziej eleganckim i subtelnym wyrazicielem uczuć.\nChcąc podarować komuś bukiet kwiatów zazwyczaj wybieramy je zupełnie przypadkowo, beż żadnego namysłu i refleksji. Kiedyś było inaczej. Funkcjonował swoisty kwiatowy język, dlatego dżentelmeni starannie wybierali kwiaty, a kobiety doskonale znały ich sens. I choć wiele z tamtej mowy kwiatów odeszło już w zapomnienie, pewne zasady wręczania kwiatów obowiązują i dzisiaj.\nPo pierwsze – liczba. Powinna być nieparzysta, bo wtedy bukiet wygląda ładniej. Dlatego tez lepiej podarować komuś pojedynczą różę niż dwie. Parzysta ilość jest dopuszczalna jedynie przy rocznicy np. 10 kwiatów na 10 rocznicę albo przy bukiecie z tak dużej ilości kwiatów, że trudno je policzyć. Po drugie – kolor. Zdradza on niektóre intencje ofiarodawcy. Biały jest symbolem niewinności i czystych zamiarów. Żółty znany jest jako kolor zazdrości, różowy szczerej sympatii, a niebieski wierności. Czerwony bukiet to kolor miłości i wyraźny sygnał gorących uczuć. Po trzecie – rodzaj kwiatów. W mowie kwiatów każdy oznacza coś innego. Aby za ich pośrednictwem wyrazić miłość najlepsza jest sprawdzona róża. Ciebie kocham najbardziej, nie mogę bez Ciebie żyć – to jej tajemny kod. Unikać należy kojarzących się ze Świętem Zmarłych chryzantem czy z czasami PRL-u goździków, chyba że osoba, której mamy zamiar ofiarować kwiaty bardzo je lubi. Wymowa tych pięknych roślin znajduje się na wielu stronach internetowych. Przywołując tylko niektóre, które pozwalają mężczyźnie za ich pomocą wyrazić gorące uczucia do partnerki: aster mówi: uszczęśliwiasz mnie, tulipan: cieszę się, gdy Cię widzę, stokrotka: jak dobrze być przy Tobie, niezapominajka: chcę być zawsze obok Ciebie, nie zapomnij mnie, frezja: obdarz mnie miłością. Kolejna zasada – elegancki prezent to wyłącznie cięte kwiaty. Bukiet należy wręczać bez opakowania, wyjątkiem jest ozdobna folia. Skierowany powinien być płatkami do góry.\nWręczanie kwiatów to miły zwyczaj. Kobieta, która dostaje kwiaty, czuje się kochana, atrakcyjna. Czasami więcej niż słowami możemy powiedzieć za pomocą kwiatów. Zwłaszcza bez okazji kupiony bukiet jest dowodem miłości, przywiązania, wierności. Warto, Drodzy Panowie, pamiętać o tym w naszej codziennej bieganinie i pozbawionym romantyzmu życiu


Dbaj o własne zdrowie oraz przyjaciół dzięki odpowiednio rozpisanej diecie! marzec 2022 − warszawawelecka.pl\nNa przestrzeni ubiegłej dekady niezwykle powszechne w społeczeństwie stało się prawidłowe żywienie. Aktualnie na punkcie perfekcyjnych figur ludzie zwariowali, a z tego powodu zasięganie po zdrowe produkty stało się niezwykle popularne. Przez prawidłową dietę będziemy mieli możliwość dużo lepiej troszczyć się o stan swojego zdrowia jest to z pewnością niesamowita dobra informacja. W rezultacie spożywania zdrowego jedzenia może zyskać już nie jedynie nasze ciało, lecz też zdrowie oraz dobry nastrój. W dzisiejszych czasach może to być niezwykle ważne, ponieważ co dzień jesteśmy kuszeni przez napoje przepełnione cukrem a także niezdrowe potrawy. Przy prawidłowym odżywianiu ważny będzie rozsądek i dobrze o tym pamiętać. Nie możemy sobie pozwolić na to, żeby wpaść w paranoje i odmawiać sobie wszelkiego rodzaju słodzonych napojów. Raz kiedyś przy prawidłowo ułożonym planie dietetycznym możemy zgodzić się na drobne odstępstwa. Dobrze ułożona dieta może dobrze wpłynąć na Twoje samopoczucie i wiąże się ze zredukowaniem wagi. extreem afvallen . Ten aspekt też jest naprawdę ważny, gdyż w trakcie redukcji rozsądnie będzie troszczyć się o nasze zdrowie psychiczne. Zdecydowanie łatwiej może być nam zachować spokój w codziennym życiu takim sposobem. Jeśli poczujemy potrzebę, by spróbować przemienić własne dietetyczne nawyki to w takim przypadku należy zwrócić się o pomoc do specjalisty. Specjalista mógłby ułożyć dopasowaną pod Twoje wymagania rozpiskę posiłków i wtedy będziemy mogli zainaugurować własną drogę z dbaniem o swoją sylwetkę. Trzeba również wiedzieć o tym, iż poza dietą konieczna będzie systematyczna aktywność fizyczna, która da nam szansę, żeby wzmocnić własną sylwetkę. Odpowiednio ułożona dieta da nam szansę o wiele bardziej troszczyć się o naszą kondycję, dzięki czemu zdołamy uniknąć różnego rodzaju chorób. Wiadomości na temat zdrowych nawyków, które moglibyśmy dodać do naszego codziennego życia możemy odszukać na ogólnodostępnych witrynach. Odpowiednio zbilansowana dieta jest istotne dla organizmu ludzkiego i z całą pewnością należy to sobie uświadomić.


Busola - Mathias Enard - ebook + książka - Legimi online\nTytuł oryginału: BUSSOLE\nKonsultacja: ZBIGNIEW LANDOWSKI\nKorekta: JACEK BŁACH, KAMIL BOGUSIEWICZ, Pracownia 12A, EWELINA KOROSTYŃSKA\nZdjęcia na okładce: © Alamy Stock Photo oraz Robert Wood, The Ruins of Palmyra, otherwise Tedmor, in the Desart, Londyn, 1753\n© Editions Actes Sud – Arles 2015 Published by arrangement with Lester Literary Agency © Copyright for the Polish transalation by Wydawnictwo Literackie, 2017\nMoje serce nadal bije w uniesieniu.\nKiedy w oknie znowu pojawią się liście?\nKiedy znowu w ramionach będę trzymał swą miłość?\nWilhelm Müller, Franz Schubert, Podróż zimowa\nObaj jesteśmy palaczami opium, każdy w swoim obłoku, nie widzimy niczego poza nim, osamotnieni palimy, nigdy się nie porozumiewając, nasze udręczone twarze odbijają się w lustrze, stanowimy stężały obraz, któremu czas nadaje złudzenie ruchu, kryształek śniegu ślizgający się po szadzi pełnej niedostrzeganych przez nikogo splątanych warstw, wodę skroploną na szybie okna mojego salonu, płynną toczącą się perłę, nieświadomą istnienia pary, która wydała ją na świat, i atomów, które ciągle jeszcze ją tworzą, choć wkrótce zaczną służyć innym molekułom, innym ciałom, chmurom wiszącym dziś ciężko nad Wiedniem: kto wie, z którego karku spłynie ta woda, z czyjej skóry, z którego chodnika, ku której z rzek, ta niewyraźna twarz na szkle jest moja tylko przez chwilę, to jedna z milionów możliwych konfiguracji złudzenia – o, pan Gruber wyprowadził psa pomimo mżawki, ma zielony kapelusz i swój nieśmiertelny płaszcz przeciwdeszczowy; chroni się przed rozbryzgami spod kół, wykonując na chodniku małe zabawne susy: pies myśli, że jego pan chce się bawić, więc skacze na niego i kiedy kładzie brudną łapę na płaszczu, dostaje solidnego klapsa; Gruber ostatecznie zbliża się do jezdni, żeby przejść na drugą stronę, światło latarń wydłuża jego sylwetkę – jest jak czarniawa plama na morzu cieni wysokich drzew poprzecinanym jasnymi smugami samochodowych świateł na Porzellangasse; Herr Gruber z wyraźnym wahaniem zapuszcza się w noc na Alsergrund, podobnie jak ja z wahaniem porzucam kontemplację kropel wody, termometru i rytmu tramwajów jadących w kierunku Schottentor.\nŻycie jest bolesnym refleksem, snem opiumisty, poematem Rumiego śpiewanym przez Szahrama Nazeriego; wygrywane na tonpaku ostinato wprawia w lekką wibrację szybę pod moimi palcami, jakby to była skóra bębna; powinienem wrócić do lektury, zamiast patrzeć, jak pan Gruber znika w deszczu, zamiast przysłuchiwać się krętym melizmatom irańskiego pieśniarza, którego siła głosu mogłaby przyprawić o rumieniec wstydu niejednego z naszych tenorów. Powinienem zatrzymać płytę, przy niej nie mogę się skupić; chociaż czytam tę nadbitkę już po raz dziesiąty, nie rozumiem jej tajemniczego znaczenia, dwadzieścia stron, dwadzieścia strasznych, przeszywających chłodem stron, które dotarły do mnie właśnie dzisiaj – dzisiaj, kiedy to współczujący lekarz prawdopodobnie znalazł nazwę na moją chorobę, uznał moje ciało za oficjalnie chore, niemal z ulgą przykładając – jak usta w pocałunku śmierci – diagnozę do objawów; tę diagnozę należy jednakże potwierdzić, rozpoczynając leczenie – jak powiedział – i obserwować przebieg, no właśnie przebieg – i oto jestem w tym punkcie, obserwuję bieg kropli wody, która zniknie, zanim przeistoczy się w Wielkie Wszystko.\nNie istnieją przypadki, wszystko jest ze sobą powiązane, powiedziałaby Sara, dlaczego właśnie dziś dociera do mnie pocztą ten artykuł – staromodna nadbitka, papier i zszywki zamiast PDF-a dołączonego do wiadomości z życzeniami „miłej lektury”, do e-maila, który mógłby zawierać jakieś informacje, wyjaśniać, gdzie ona teraz przebywa, a przebywa w Sarawaku, skąd pisze; to – jeśli wierzyć mojemu atlasowi – jeden ze stanów Malezji, położony w północno-zachodniej części wyspy Borneo, w pobliżu państwa Brunei z bogatym sułtanem, a także – z tego, co pamiętam – w pobliżu kolebki gamelanów Debussy’ego i Brittena – ale treść artykułu dotyczy czegoś całkiem innego; żadnej muzyki, prócz, być może, długiej, żałobnej pieśni; dwadzieścia gęsto zadrukowanych stron opublikowanych we wrześniowym numerze „Representations”, eleganckiego, wydawanego przez Uniwersytet Kalifornijski magazynu, do którego już wcześniej Sara często pisywała. Artykuł został opatrzony zdawkową dedykacją na stronie tytułowej, bez komentarza, „Dla Ciebie, drogi Franzu, całuję Cię mocno, Sara”, i wysłany siedemnastego listopada, czyli dwa tygodnie temu – nadal potrzeba dwóch tygodni, by przesyłka pokonała drogę z Malezji do Austrii, może Sara poskąpiła na znaczki, mogła chociaż dorzucić jakąś widokówkę, co to oznacza, przejrzałem wszystkie jej ślady w swoim mieszkaniu, artykuły, dwie książki, kilka fotografii, a nawet jedną z wersji doktoratu – drukowaną, w skóropodobnej oprawie – dwa grube tomy, po trzy kilogramy każdy:\n„Istnieją rany psychiczne, które jątrząc się, toczą powoli, jak trąd, psychikę człowieka” – pisze Irańczyk Sadegh Hedajat na początku powieści Ślepa sowa: ten drobny mężczyzna w okrągłych okularach wiedział o tym lepiej niż ktokolwiek inny. Właśnie jedna z takich ran skłoniła go do odkręcenia gazu w mieszkaniu przy ulicy Championnet w Paryżu, gdy pogrążony był w głębokim osamotnieniu, pewnego kwietniowego wieczoru, daleko od Iranu, bardzo daleko; za towarzystwo służyło mu kilka poematów Chajjama i – być może – ciemna butelka koniaku albo grudka opium, a może nic, zupełnie nic, poza tekstami, które przechowywał jeszcze, a które zabrał ze sobą w wielką, gazową próżnię.\nNie wiadomo, czy pozostawił list lub znak inny niż dawno ukończona powieść Ślepa sowa; dwa lata po śmierci zyska dzięki niej podziw francuskich intelektualistów, którzy nigdy nie czytali niczego irańskiego: wydawca José Corti opublikuje Ślepą sowę wkrótce po Brzegach Syrtów; Julien Gracq odniesie sukces w 1951 roku, niedługo po samobójstwie Hedajata, i powie, że Brzegi... to powieść o „wszystkich szlachetnych łajdakach”, takich jak ci, którzy właśnie wykończyli irańskiego pisarza w oparach wina i gazu. André Breton stanie po stronie obu mężczyzn i ich książek, lecz będzie już za późno, by zaleczyć rany Hedajata, gdyby w ogóle dało się je zaleczyć, gdyby jego ból nie był – a najprawdopodobniej był – nieuleczalny.\nDrobny mężczyzna w grubych okrągłych okularach zachowywał się na wygnaniu tak jak w Iranie, spokojnie i dyskretnie, a mówił cicho. Cenzurowano go ze względu na ironię i złośliwy smutek, a może bardziej ze względu na sympatię do pijaków i szaleńców, albo na podziw, jakim darzył niektóre książki i poetów; być może cenzurowano go, ponieważ nie stronił od opium i kokainy, drwiąc jednocześnie z narkomanów; bo pił w samotności albo miał czelność niczego już nie oczekiwać od Boga, nawet w te najbardziej samotne wieczory, kiedy wzywał go gaz; a może dlatego, że żył w nędzy albo że rozsądnie wierzył w wartość swoich pism lub też nie wierzył w nią – wszystko to mogło przeszkadzać.\nTak czy inaczej, żadna tablica przy ulicy Championnet nie upamiętnia ani jego życia, ani jego odejścia; w Iranie nie przypomina o nim żaden pomnik, pomimo ciężaru historii, która uczyniła go pisarzem nieodzownym, i pomimo jego śmierci, która nadal ciąży na jego rodakach. Dzieła Hedajata żyją dziś w Teheranie w taki sam sposób, w jaki on umarł, w nędzy i w podziemiu, jako towar zapełniający stragany na targach staroci albo jako okaleczone reedycje z wyciętymi aluzjami, które mogłyby nakłonić czytelnika do samobójstwa lub sięgnięcia po narkotyki, a wszystko po to, by ocalić irańską młodzież, skłonną do rozpaczy, śmierci i używek, młodzież, która z apetytem rzuca się na książki Hedajata, jeśli tylko do nich dotrze; i tak – sławny, choć rzadko czytany – spoczywa na Père-Lachaise wśród wielkich nazwisk, o dwa kroki od Prousta, tak skromny po śmierci jak za życia, równie dyskretny, bez jaskrawych kwiatów na grobie i rzadko odwiedzany od tego kwietniowego dnia 1951 roku, kiedy to wybrał gaz i ulicę Championnet, żeby położyć kres wszechrzeczy, zżerany przez zniewalający i nieuleczalny trąd duszy. „Nikt nie podejmuje decyzji o samobójstwie; samobójstwo tkwi w niektórych ludziach, leży w ich naturze”. Hedajat napisał te słowa pod koniec lat dwudziestych. Napisał je, zanim przeczytał i przetłumaczył Kafkę, zanim zaprezentował Chajjama. Jego dzieło zaczyna się od końca. Pierwszy opublikowany przez niego tom otwiera utwór Zende be-gur, czyli „Pogrzebany żywcem”, samobójstwo i destrukcja; opowiadanie, jak się zdaje, jasno opisuje myśli mężczyzny w chwili, w której – dwadzieścia lat później – oddaje się we władanie gazu i powoli zapada w sen, zniszczywszy uprzednio wszystkie dokumenty i notatki, w maleńkiej kuchni przepełnionej nieznośnym zapachem nadchodzącej wiosny. Hedajat zniszczył własne rękopisy, prawdopodobnie wykazując się większą odwagą niż Kafka, może dlatego, że nie było przy nim żadnego Maxa Broda, może dlatego, że nikomu nie ufał albo że był przekonany, iż przyszła pora, by to wszystko unicestwić. I podczas gdy Kafka odchodzi, krztusząc się, poprawiając do ostatniej chwili teksty, które chciałby spalić, Hedajat pogrąża się w powolnej agonii ciężkiego snu; jego śmierć została opisana już dwadzieścia lat temu, jego życie naznaczyły blizny i rany, i trąd, który zżerał go w samotności, a który, jak się możemy domyślić, miał związek z Iranem, ze Wschodem, z Europą, z Zachodem; tak samo Kafka był w Pradze Niemcem, Żydem i Czechem zarazem, nie będąc jednocześnie żadnym z nich, zagubiony bardziej od innych i bardziej od innych wolny. Hedajat nosił w sobie jedną z tych ran sprawiających, że niepewnie czujemy się w świecie, rysę, która otwierała się coraz szerzej, aż zamieniła się w szczelinę; jest w tym, podobnie jak w opium, w alkoholu, we wszystkim, przez co się rozpadamy, nie oznaka choroby, lecz decyzja, chęć rozszczepienia swojej istoty aż do końca.\nWe wstępie do niniejszej pracy przypominamy Hedajata i jego Ślepą sowę, ponieważ chcemy zaproponować zbadanie tej szczeliny, zajrzenie w tę rozpadlinę, zrozumienie stanu upojenia tych, którzy zbyt mocno przechylili się w stronę odmienności; chwyćmy za rękę drobnego mężczyznę i przyjrzyjmy się toczącym go ranom, narkotykom, tęsknocie, i zbadajmy to, co „pomiędzy” – ów barzach – świat między światami, w którym lądują artyści i podróżnicy.\nProlog ten jest zdecydowanie zaskakujący, pierwsze linijki nawet po piętnastu latach zbijają z tropu – późno już chyba, oczy mi się kleją nad tym starym maszynopisem, choć słyszę tonpak i głos Nazeriego. Podczas obrony pracy doktorskiej Sara była wściekła, bo skrytykowano „romantyczny” ton jej wstępu i – „absolutnie niezwiązaną z tematem” – paralelę dotyczącą Gracqa oraz Kafki. Morgan, jej promotor, próbował jej bronić, w dość naiwny zresztą sposób, mówiąc, że „zawsze dobrze jest wspomnieć o Kafce”, co wywołało westchnienia komisji złożonej z naburmuszonych orientalistów i przysypiających mandarynów, których z doktrynalnego snu wyrwać mogła jedynie wzajemna nienawiść: dość szybko zapomnieli o zaskakującej preambule Sary i zaczęli się spierać o kwestie metodologiczne – chodziło im o to, że nie wiedzieli, w jaki sposób s p a c e r (stary facet wycharczał to słowo jak obelgę) może mieć w sobie cokolwiek naukowego, nawet jeśli za rękę prowadzi nas Sadegh Hedajat. Byłem akurat przejazdem w Paryżu, zadowolony, że po raz pierwszy wezmę udział w obronie pracy doktorskiej „na Sorbonie” i że w dodatku będzie to praca Sary, lecz gdy tylko minęło zaskoczenie i rozbawienie wywołane widokiem mocno sfatygowanych korytarzy, sali i komisji relegowanej w odległy zaułek Bóg wie którego, zagubionego w labiryncie świadomości wydziału, gdzie pięciu luminarzy miało kolejno wykazać brak zainteresowania omawianym tekstem, czyniąc przy tym nadludzki wysiłek – podobnie jak ja wśród publiki – żeby nie zasnąć – gdy opadły pierwsze emocje, doświadczenie to przepełniło mnie goryczą i melancholią, i kiedy opuszczaliśmy salę (nijaką salę wykładową o pulpitach z popękanej sklejki, na których zamiast książek gromadziły się rozpraszające rysunki i stare gumy do żucia), umożliwiając tym ludziom naradę, poczułem przemożną chęć, żeby wziąć nogi za pas, ruszyć w dół bulwaru Saint-Michel i pochodzić brzegiem rzeki, unikając spotkania z Sarą, bo nie chciałem, by domyśliła się moich wrażeń z obrony, która musiała być dla niej bardzo ważnym wydarzeniem. Publiczność składała się z trzydziestu osób. Stłoczeni na maleńkim korytarzu, stanowiliśmy spory tłumek; Sara wyszła w tym samym czasie co reszta, rozmawiała ze starszą, bardzo elegancką panią – wiedziałem, że to jej matka – i z młodym, zdumiewająco podobnym do niej mężczyzną – był to jej brat. Nie mogłem dotrzeć do wyjścia, nie minąwszy ich, więc zawróciłem i zacząłem oglądać zdobiące korytarz portrety orientalistów, stare, pożółkłe grafiki i tablice pamiątkowe z epoki dawnej świetności. Sara gawędziła, wyglądała na wyczerpaną, ale nie załamaną; być może, w ferworze naukowej dyskusji, robiąc notatki i przygotowując odpowiedzi, miała inne odczucia niż publiczność. Dostrzegła mnie, pomachała. Przyszedłem tu przede wszystkim, żeby jej towarzyszyć, ale także, żeby przygotować się – choćby tylko mentalnie – do obrony własnej pracy – i to, co zobaczyłem, raczej nie dodało mi odwagi. Myliłem się: po kilkuminutowej dyskusji, gdy znów zawołano nas do sali, Sara otrzymała najwyższą ocenę – przewodniczący komisji, słynny wróg „spacerów”, żarliwie pochwalił jej pracę, a ja dziś, czytając prolog tekstu, przyznaję, że było coś mocnego i nowatorskiego w tych czterystu stronach na temat wizerunków i sposobów przedstawiania Orientu, nie-miejsc, utopii, fantazji ideologicznych, w których zbłądziło wielu pragnących się przez nie przeprawić: ciała artystów, poetów i podróżników próbujących je przemierzyć były stopniowo pchane ku zagładzie; złudzenia toczyły, jak mawiał Hedajat, duszę w samotności – to, co przez długi czas nazywano szaleństwem, melancholią, depresją, było często wynikiem tarcia, utraty samego siebie w akcie tworzenia, w zetknięciu z odmiennością, i choć ten wniosek wydaje mi się dziś nieco pospiesznie sformułowany, by nie rzec – romantyczny – tkwiła w nim już, bez wątpienia, prawdziwa intuicja, na której Sara zbudowała całą swoją późniejszą twórczość.\nPo werdykcie, ucieszony, poszedłem jej pogratulować, a ona ucałowała mnie serdecznie, pytając: „Co ty tu robisz?”; odpowiedziałem, że szczęśliwy zbieg okoliczności przywiódł mnie do Paryża właśnie w tym momencie, i było to niewinne kłamstwo. Poprosiła, żebym przyłączył się do jej bliskich i wypił z nimi tradycyjny kieliszek szampana, zgodziłem się i ponownie spotkaliśmy się na piętrze jednej z pobliskich kawiarni, gdzie często świętuje się takie wydarzenia. Sara wydała mi się nagle przygnębiona, zauważyłem, że szary kostium dosłownie na niej wisi; Akademia wyssała jej kształty, ciało nosiło ślady wysiłku, jaki włożyła w kilkumiesięczną pracę: ostatnie cztery lata prowadziły właśnie do tej chwili, miały sens wyłącznie w związku z tą chwilą, i teraz, gdy lał się szampan, Sara uśmiechała się łagodnie jak położnica – miała podkrążone oczy i domyślałem się, że spędziła noc na poprawianiu swojego wystąpienia, zbyt podekscytowana, by spać. Gilbert de Morgan, jej promotor, też tam oczywiście był; spotkałem go już wcześniej, w Damaszku. Nie ukrywał fascynacji swoją podopieczną, obdarzał ją ojcowskim spojrzeniem, które po szampanie nabrało lekko kazirodczego wyrazu: po trzecim kieliszku nakryłem go, jak z błyszczącym okiem i płonącymi policzkami, wsparłszy się łokciami o blat wysokiego stolika, sunie spojrzeniem od kostek Sary do jej paska, z dołu do góry, a potem z góry na dół – wydał z siebie przy tym ciche, melancholijne beknięcie, po czym opróżnił czwarty kieliszek. Dostrzegł, że go obserwuję, przewrócił z rozdrażnieniem oczami, po czym rozpoznał mnie i się uśmiechnął: my się już gdzieś spotkaliśmy, nie? Odświeżyłem mu pamięć, tak, jestem Franz Ritter, widzieliśmy się w Damaszku razem z Sarą, ach, tak, oczywiście, muzyk, a ja byłem już tak nawykły do tego typu pogardy, że w odpowiedzi uśmiechnąłem się tylko głupio. Zamieniłem zaledwie dwa słowa ze świeżo upieczoną panią doktor, nagabywaną przez wszystkich przyjaciół i krewnych, i już utknąłem w towarzystwie tego wielkiego mędrca, którego wszyscy i wszędzie – poza salą wykładową i radą wydziału – usilnie starali się unikać. Zadawał mi okolicznościowe pytania o moją własną karierę akademicką, pytania, na które nie potrafiłem odpowiedzieć i których sam sobie wolałem nie stawiać; był jednakże w dobrej formie, swawolny, jak powiedzieliby Francuzi, by nie rzec – frywolny czy wręcz namolny, i nie wyobrażałem sobie wówczas, że kilka miesięcy później spotkam go w Teheranie, w zgoła innych okolicznościach i w innym stanie ducha, lecz nadal w towarzystwie Sary, która – w tamtej chwili – prowadziła ożywioną dyskusję z Nadimem; właśnie przyszedł, a ona prawdopodobnie zdawała mu szczegółową relację z obrony; dlaczego nie było go wcześniej w sali, tego nie wiem; on także był bardzo elegancki, miał piękną białą koszulę z okrągłym kołnierzykiem, która podkreślała śniadość jego cery i czerń krótkiej brody; Sara trzymała go za obie ręce, jak gdyby mieli za chwilę ruszyć do tańca. Przeprosiłem profesora i podszedłem do nich; Nadim od razu po bratersku mnie uściskał, a ja natychmiast przypomniałem sobie Damaszek, Aleppo, dźwięk jego lutni niosący się przez noc, dźwięk upajający gwiazdy na stalowym, dalekim syryjskim niebie, rozdzieranym dziś nie przez komety, lecz przez rakiety, pociski, krzyki i wojnę – któż wtedy, w 1999 roku, w Paryżu, przy kieliszku szampana, mógł sobie wyobrazić, że Syria zostanie wyniszczona przez najstraszniejsze bezprawie, że suk w Aleppo spłonie, minaret meczetu Umajjadów się zawali, a wielu przyjaciół zginie albo zostanie zmuszonych do ucieczki; nawet dziś, siedząc w wygodnym i cichym wiedeńskim mieszkaniu, nie mogę sobie uświadomić zasięgu tych zniszczeń, rozpiętości tego bólu.\nO, zatrzymała się płyta. Jaką moc ma ten utwór Nazeriego! Jaka magiczna, mistyczna prostota tkwi w tej perkusyjnej konstrukcji, podtrzymującej powolny puls śpiewu! Odległy rytm nieuniknionej ekstazy, hipnotyczny zikr wpada w ucho i towarzyszy nam potem przez długie godziny! Nadim to znany dziś na całym świecie lutnista, jego ślub z Sarą wywołał spore poruszenie w niewielkiej cudzoziemskiej społeczności Damaszku – był tak zaskakujący, tak nagły, że wielu – zwłaszcza Ambasada Francji w Syrii – uznało go za podejrzany. Była to jedna z licznych niespodzianek, w których celuje Sara – a najnowszą jest ten szczególnie zajmujący artykuł o Sarawaku; wkrótce po tym, jak zjawił się Nadim, pożegnałem się z nimi, Sara długo dziękowała mi, że przyszedłem, zapytała, czy spędzę w Paryżu jeszcze kilka dni, czy będziemy mieli czas ponownie się spotkać, a ja odpowiedziałem, że jutro wracam do Austrii; z szacunkiem pożegnałem profesora, który teraz już pokładał się na stole, i poszedłem sobie.\nWyszedłem z kawiarni i ruszyłem na dalszy spacer po Paryżu. Powłócząc nogami w zeschłych liściach nad brzegiem Sekwany, roztrząsałem długo rzeczywiste powody, które mogły skłonić mnie do tego, bym tracił czas na obronie doktoratu i zakrapianym spotkaniu po niej; pamiętam pewien moment tej trasy, tej przechadzki w aureoli paryskiego światła wydobywającego z mgły braterskie ramiona mostów – być może cel i sens mojego postępowania objawią mi się dopiero a posteriori, a wiążą się z Wiedniem, gdzie pan Gruber wraca ze spaceru ze swoim okropnym kundlem: ciężkie kroki na schodach, ujadający pies, a potem, tuż nade mną, na suficie, galopady i skrobanie. Pan Gruber nigdy nie umiał zachowywać się dyskretnie, a jednak to on pierwszy skarży się na moje płyty, Schubert jeszcze ujdzie, mówi, ale te stare opery i ta, hm... egzotyczna muzyka, raczej nie przypadają wszystkim do gustu, wie pan, co mam na myśli. Rozumiem, że muzyka panu przeszkadza, panie Gruber, naprawdę jest mi przykro. Pragnę jednak zasygnalizować, że przeprowadziłem wszelkie możliwe i wyobrażalne doświadczenia na zmyśle słuchu pańskiego psa podczas pańskiej nieobecności: odkryłem, że tylko Bruckner (i to na poziomach dźwiękowych niemalże nie do przyjęcia) łagodzi skrobanie pazurami o parkiet i ucisza piskliwe ujadanie, na które zresztą skarży się cała kamienica, i to skłania mnie do rozwinięcia tej kwestii w artykule naukowym z dziedziny muzykoterapii weterynaryjnej, którym ponad wszelką wątpliwość zasłużę sobie na gratulacje kolegów po fachu, a zatytułuję go: Wpływ instrumentów dętych blaszanych na psi nastrój. Zarys tematu i perspektywy.\nMa szczęście ten Gruber, że sam jestem zmęczony, bo inaczej chętnie jeszcze raz puściłbym mu tonpak na cały regulator – jeszcze trochę egzotycznej muzyki dla niego i dla psa. Jestem zmęczony długim dniem wypełnionym wspomnieniami, które – po cóż mydlić sobie oczy? – miały pomóc mi nie myśleć o perspektywie choroby; wracając dziś rano ze szpitala, otwierając skrzynkę na listy, sądziłem, że w miękkiej kopercie znajdują się wyniki badań – laboratorium ma mi przysłać ich kopię: zanim pieczątka poczty nie wyprowadziła mnie z błędu, długo wahałem się, czy otworzyć przesyłkę. Sądziłem, że Sara jest gdzieś między Dardżylingiem a Kalkutą, tymczasem ona ukazuje się w zielonej dżungli na północy Borneo, w dawnej brytyjskiej części tej brzuchatej wyspy. Potworny temat artykułu, oschły styl, tak odmienny od jej zwyczajowego liryzmu – to wszystko jest przerażające; nie pisaliśmy do siebie od wielu tygodni i właśnie w najtrudniejszym okresie mojego życia Sara pojawia się w ten szczególny sposób – spędziłem cały dzień z jej tekstami, z nią, i to pozwoliło mi nie myśleć, nie skupiać się na sobie, a teraz, gdy obiecałem sobie, że poprawię pracę magisterską jednej ze swoich studentek, przyszła pora snu, więc myślę, że zaczekam do rana, by zagłębić się w rozważaniach tej dziewczyny – Orient w operach wiedeńskich Glucka – bo ze zmęczenia kleją mi się oczy, muszę przerwać lekturę i iść spać.\nOstatni raz widziałem się z Sarą, gdy spędzała trzy dni w Wiedniu z sam już nie wiem jakiego naukowego powodu. (Oczywiście zaproponowałem jej, żeby zatrzymała się tutaj, ale odmówiła, twierdząc, że organizacja, która ją zaprosiła, opłaciła wspaniały hotel w typowo wiedeńskim stylu i że nie ma zamiaru z niego rezygnować na rzecz mojej w y s ł u ż o n e j kanapy, co, nie ukrywajmy, bardzo mnie rozsierdziło). Była w świetnej formie i umówiła się ze mną w kawiarni w pierwszej dzielnicy, w jednym z tych luksusowych lokali, którym przepływ wszechobecnych turystów nadaje dekadencki, tak lubiany przez nią charakter. Szybko zaczęła nalegać, żebyśmy wyszli na spacer, mimo mżawki, co wcale mi się nie uśmiechało, nie miałem najmniejszej ochoty udawać urlopowicza w to wilgotne i zimne jesienne popołudnie, ale Sara kipiała energią i ostatecznie mnie przekonała. Chciała jechać tramwajem D aż do stacji końcowej, w górę Nussdorf, a potem przejść się trochę po Beethovengang; odpowiedziałem jej, że będziemy tylko brodzić w błocie, że lepiej zostać w dzielnicy – włóczyliśmy się więc po Graben, aż dotarliśmy do katedry, a ja opowiedziałem jej dwie, trzy anegdoty o sprośnych piosenkach Mozarta – to ją rozśmieszyło.\n– Wiesz, Franz – powiedziała mi, gdy mijaliśmy rząd dorożek na skraju placu świętego Szczepana – jest coś interesującego w ludziach, którzy myślą, że Wiedeń to brama Orientu.\nTeraz z kolei ja się roześmiałem.\n– Nie, nie, nie śmiej się, myślę, że coś o tym napiszę, coś o sposobie przedstawiania Wiednia jako Porta Orientis.\nChrapy koni parowały na chłodzie; zwierzęta defekowały spokojnie do skórzanych worków, które zawieszono im na ogonach, by nie fajdały szlachetnego wiedeńskiego bruku.\n– Zastanawiam się, ale jakoś nie widzę przykładów – odpowiedziałem. – Ukute przez Hofmannsthala określenie „Wiedeń bramą Orientu” wydaje mi się bardzo ideologiczne, związane z p r a g n i e n i e m Hofmannsthala dotyczącym miejsca cesarstwa w Europie. Powstało w 1917 roku... Oczywiście mamy tu ćevapčići i paprykę, ale poza tym Wiedeń to bardziej miasto Schuberta, Richarda Straussa, Schönberga – moim zdaniem nie ma w nim nic orientalnego. I nawet w sposobie przedstawiania, w zbiorze wyobrażeń o Wiedniu poza półksiężycem nie dostrzegam niczego, co choć trochę kojarzyłoby się z Orientem.\nTo stereotyp. Atakowałem ją pogardą dla tego pomysłu – tak wyświechtanego, że aż pozbawionego sensu.\n– Fakt, że Osmanowie dwukrotnie stali u wrót tego miasta, nie czyni z niego jeszcze bramy Orientu.\n– Nie o to chodzi, nie chodzi o odzwierciedlenie tej idei w rzeczywistości, po prostu chciałabym zrozumieć, dlaczego i w jaki sposób tak wielu podróżników dostrzegło w Wiedniu i w Budapeszcie pierwsze „orientalne” miasta i co mówi nam to o znaczeniu, jakie nadaje się temu słowu. A jeśli Wiedeń rzeczywiście stanowi bramę Orientu, to na który Orient ta brama się otwiera?\nSara poszukiwała sensu Orientu – stale, bez końca; przyznaję, że gdy się nad tym zastanowiłem, zwątpiłem w swoje przekonania, a teraz, gdy myślę o tym, gasząc światło, widzę, że może było w kosmopolityzmie cesarskiego Wiednia coś ze Stambułu, coś z Öster Reich, imperium wschodniego, ale dziś wydaje mi się to bardzo, bardzo odległe. Wiedeń już od dawna nie jest stolicą Bałkanów, a Osmanowie przestali istnieć. Owszem, cesarstwo Habsburgów było cesarstwem Środka – i dziś, skupiając się na swoim spokojnym oddechu, poprzedzającym sen, wsłuchując się w sunące po wilgotnym asfalcie samochody, czując pod policzkiem ciągle jeszcze wyśmienicie świeżą poduszkę, a w uszach – cień pulsu tonpaka, muszę przyznać, że Sara bez wątpienia zna Wiedeń lepiej ode mnie, zna go dogłębniej, nie ogranicza się do Schuberta czy Mahlera, ponieważ cudzoziemcy często znają miasto lepiej od jego zagubionych w rutynie mieszkańców; dawno temu, przed naszym wyjazdem do Teheranu, już po tym jak się tu wprowadziłem, zaciągnęła mnie do Josephinum, dawnego szpitala wojskowego, gdzie dziś znajduje się jedno z najpotworniejszych muzeów: wystawa modeli anatomicznych z końca XVIII wieku wykonanych w celu kształcenia chirurgów wojskowych; nie czekając na trupy, nie musząc znosić ich fetoru, mogli się uczyć na figurach woskowych zamówionych we Florencji, w jednej z największych pracowni rzeźbiarskich; wśród modeli eksponowanych w oprawionych cennym drewnem gablotach była młoda jasnowłosa kobieta o delikatnych rysach; leżała twarzą zwróconą w bok, z lekko przekręconym karkiem, z rozpuszczonymi włosami; złota opaska na czole, dwa sznury pięknych pereł na szyi, delikatnie ugięte kolano, oczy – otwarte, raczej bez wyrazu, choć gdy przyglądało się im wystarczająco długo, sugerowały oddanie albo co najmniej bierność: całkiem naga, o wzgórku łonowym nieco ciemniejszym od włosów na głowie i wypukłym – była bardzo piękna. I od piersi aż do pochwy otwarta niczym księga – widać było serce, płuca, wątrobę, jelita, macicę, żyły – jak gdyby została starannie rozcięta – na tle seksualnym – przez niezwykle sprawnego zwyrodnialca, który przebił się przez jej klatkę piersiową i powłoki brzuszne, próbując wydobyć na światło dzienne wnętrze skrzynki z przyborami do szycia, niezwykle cennego zegara, automatu. Długie włosy kobiety, rozsypane na poduszce, jej spokojne spojrzenie, na wpół zaciśnięte dłonie – mogły sugerować, że czerpała z tego pewną rozkosz, a jej widok – w szklanej klatce z mahoniową oprawą – wywoływał pożądanie i przerażenie, fascynację i odrazę: wyobrażałem sobie, jak dwa stulecia wcześniej młodzi adepci medycyny po raz pierwszy oglądali to woskowe ciało – dlaczego myślę o takich rzeczach przed snem, znacznie lepiej by było wyobrazić sobie matczyny pocałunek w czoło – czułość, na którą czekamy w ciemności i która nigdy nie nadchodzi – zamiast rozciętych od obojczyków do podbrzusza manekinów anatomicznych – o czym rozmyślali nieopierzeni, dwudziestoletni medycy, patrząc na to nagie symulakrum, czy byli w stanie skupić się na układzie trawiennym albo oddechowym – wszak pierwsza kobieta bez ubrania, jaką w życiu widzieli, oglądana z wysokości uczelnianych ław, była powabną blondynką, sztuczną nieboszczką, w którą rzeźbiarz zmyślnie tchnął wszelkie cechy życia; włożył cały swój kunszt w uchwycenie zgięcia kolana, karnacji ud, ekspresji dłoni, realizmu sromu, krwisto żyłkowanej żółtości śledziony, ciemnej i porowatej czerwieni płuc. Sara wpadła w ekstazę na widok tej perwersji, spójrz na jej włosy, to niewiarygodne, mówiła, są umyślnie rozsypane tak, by sugerować nonszalancję, miłość, a ja wyobrażałem sobie, jak cała wypełniona młodymi żołnierzami sala wydaje pełne podziwu westchnienia, gdy surowy wąsaty profesor odkrywa model, by ze wskaźnikiem w dłoni kolejno wymienić nazwy wszystkich organów, i z porozumiewawczą miną mierzy lekko w clou tego widowiska – maleńki płód w różowawej macicy, umieszczony kilka centymetrów nad wzgórkiem łonowym pokrytym nikłymi, delikatnymi jasnymi włoskami z taką finezją, że można o niej pomyśleć, iż stanowiła odzwierciedlenie budzącej lęk i zakazanej słodyczy. To Sara zwróciła moją uwagę na ten szczegół, patrz, niesamowite, ona jest w ciąży, a ja zacząłem się zastanawiać, czy ta woskowa brzemienność była kaprysem artysty, czy wymogiem zleceniodawców chcących ukazać wieczną kobiecość pod każdym kątem, we wszystkich możliwych aspektach; płód ów, raz dostrzeżony nad jasnym runem, tylko wzmagał emanujące z figury seksualne napięcie, i ogarnęło mnie potężne poczucie winy, ponieważ odnalazłem piękno w śmierci, iskierkę pożądania w doskonale rozkawałkowanym ciele – trudno było się powstrzymać i nie wyobrazić sobie chwili poczęcia tego embriona, czasu zatopionego w wosku, i nie zastanowić się, jaki mężczyzna – z ciała czy też z masy plastycznej – penetrował i zapłodnił te doskonałe wnętrzności; natychmiast odwróciłem głowę; Sara uśmiechnęła się na widok mojego zawstydzenia – zawsze uważała, że jestem pruderyjny, prawdopodobnie dlatego, że nie mogła dostrzec, iż to nie widok sam w sobie skłonił mnie do odwrócenia wzroku, lecz scena rysująca się w moim umyśle, tak naprawdę znacznie bardziej wstrząsająca – ja, albo ktoś do mnie podobny, penetrujący tę żywą nieboszczkę.\n Sadegh Hedajat, Ślepa sowa, przeł. Barbara Majewska, Warszawa 1979, s. 5 (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).


Strona główna » Wskazówki i opinie » kwas hialuronowy cena\nKwas hialuronowySubstancja nawilżająca, naturalnie występująca w organizmie człowieka (przede wszystkim w skórze, a także w ciele szklistym oka i mazi stawowej). Naturalnie nawilża tkanki poprzez działanie higroskopijne. Zapobiega utracie wody. to naturalnie występująca w skórze substancja, odpowiedzialna za wiązanie wody w skórze właściwej. Gwarantuje skórze sprężystość i jędrność. Z biegiem czasu ilość kwasu hialuronowego w skórze zmniejsza się, co jest naturalnym procesem prowadzącym do powstawania zmarszczek, utraty elastyczności, gładkości i jędrności skóry. Kwas hialuronowy jest częstym składnikiem kremów przeciwzmarszczkowych, a ich stosowanie uzupełnia jego braki w skórze. Oprócz tego, w sklepach z kosmetykami naturalnymi można zaopatrzyć się w kwas hialuronowy w formie żelu. Mamy wtedy pewność, że jest to produkt naturalny i nietestowany na zwierzętach, ponadto możemy go używać jako serum, bądź dodawać do gotowych kosmetyków, a także stosować jako składnik samodzielnie komponowanych kremów.


Wakacje w Piekle: lutego 2013\nAutor: Zu o 00:41 2 komentarze:\nAutor: Zu o 00:27 Brak komentarzy:\nAutor: Zu o 20:32 Brak komentarzy:\nAutor: Zu o 22:24 3 komentarze:\nMinął weekend. Spędziliśmy dwa dni bez nart. Całą sobotę siedzieliśmy w domu, bez możliwości wystawienia nosa na pole (tak się tutaj mówi) z powodu deszczu. W zamian działaliśmy pod dachem wypełniając cały czas zabawami, grami, piosenkami, konkursami itd. Niedziela przyniosła ochłodzenie i nareszcie przyszedł oczekiwany moment zabaw na śniegu. Cala grupa, niezależnie od wieku osobników, dosłownie szalała tarzając się w śniegu, turlając z górki, ryjąc w zaspach tunele, czołgając się i obrzucając śnieżkami. Nasza rola ograniczała się do pilnowania granic bezpieczeństwa zabawy i suszenia ubrań po wszystkim. Inwencja dzieci zastąpiła wszelkie zorganizowane formy. W takich chwilach widać, jak nieprawdopodobna jest potrzeba ruchu.\nBył też wieczór legend przy lampie naftowej, układanie piosenki na przywitanie Kamila (dodatkowego opiekuna, który wesprze nas od poniedziałku), kościół dla chętnych i filmy. Mieliśmy nadzieję, że taka ilość wspólnych działań przełamie problemy z dopasowaniem się najmłodszych dziewczynek do siebie. Pomijając tę właśnie część naszego obozu, pozostali stworzyli już fajny zespół. Potrafią się świetnie dogadać i razem bawić. Małe dziewczynki wciąż rywalizują między sobą, próbują się dziobać na każdym kroku, szukać winnych w sytuacji, gdy winnych nie ma. Jedynym sposobem jest stała obecność opiekuna pomiędzy nimi. Zaryzykuję stwierdzenie, że jeszcze nie mieliśmy takiej sytuacji. Powoli zaczynamy rozgryzać ten supeł i rozumieć mechanizmy ale wydaje się, że materia robi wszystko aby się nie poddać.\nAutor: Zu o 23:48 1 komentarz:\nAutor: Zu o 00:50 Brak komentarzy:\nAutor: Zu o 08:33 Brak komentarzy:\nAutor: Zu o 22:50 2 komentarze:


Kapturki termokurczliwe białe do butelek\nKapturki termokurczliwe czarne do butelek\nKapturki termokurczliwe czerwone do butelek\nKapturki termokurczliwe kremowe do butelek\nKapturki termokurczliwe na butelki "Wódka Weselna"\nKapturki termokurczliwe transparentne do butelek\nKapturki termokurczliwe wiśniowe do butelek\nKapturki termokurczliwe zielone do butelek\nKapturki termokurczliwe złote do butelek\nKorek szczelnie zamyka i ozdabia butelkę, a w obu tych funkcjach doskonale wesprze go kapturek termokurczliwy. Kapturek wystarczy nałożyć na zakorkowaną butelkę i zanurzyć w gorącej wodzie. Materiał natychmiast przylgnie do butelki, sprawiając, że będzie ona zamknięta jeszcze dokładniej. Kapturek termokurczliwy chroni korek, a przy tym jest również sposobem na to, by dodać butelce dodatkowego uroku.\nPosiadamy kapturki w różnych kolorach, a także w wersji transparentnej, więc z łatwością dopasujesz je do swoich butelek, nadając im ciekawą oprawę i profesjonalny wygląd, a także oznaczysz w ten sposób konkretne partie, roczniki lub rodzaje wina. Dobierając kapturek i kolorową etykietę na butelkę, stworzysz spójną, elegancką całość.\nW sklepie Malinowy Nos oferujemy także wyjątkowe kapturki z nadrukiem „Wódka Weselna”, które świetnie ozdobią napoje serwowane podczas przyjęcia weselnego. Nasze kapturki termokurczliwe pasują do standardowych butelek do wina, a dzięki specjalnej perforacji łatwo je zdjąć w razie potrzeby. Są idealnym uzupełnieniem korków do butelek.


Stań się rozpoznawalny w swojej branży | Kariera\nTagi: kariera , wizerunek , networking , budowanie wizerunku , promowanie własnej marki\nJak budować relacje w biznesie Internetowy autoportret. Personal branding w sieci.\nPomyśl sobie „ja”!\nObecnie media interesują się każdym aspektem życia i każdą związaną z nim dziedziną. Można powiedzieć, że zawsze tak było. Jednak od tych kilku lat, kiedy media to już nie tylko TV i prasa, masz ogromną szansę rozreklamowania siebie jako profesjonalnej marki. Mamy Internet, a dzięki niemu szereg narzędzi i możliwości. Dzięki jego sile każdy może stać się osobą rozpoznawalną poprzez własne blogi, strony, wirtualne znajomości. Nie bój się, bądź pewny siebie i wierz w siebie – zachęca Małgorzata Majewska, ekspert portalu monsterpolska.pl. Te cechy przydadzą się w procesie budowania profesjonalnego wizerunku w sieci.\nAby zostać zapamiętanym, bez względu na to, w jakim sektorze pracujesz, musisz zrobić coś nowego, nietuzinkowego, zauważalnego, można powiedzieć nawet – spektakularnego. W tym przypadku większe szanse na stanie się osobą rozpoznawalną mają osoby pracujące w branżach, gdzie kreatywność jest najbardziej pożądaną cechą. Są wśród nich m.in. reklama, moda, architektura. Z sektorami tymi związane są liczne nagrody, konkursy, plebiscyty, nagradzające najbardziej pomysłowe i oryginalne osoby oraz ich projekty.\nBranże mniej kreatywne\nW tym przypadku zadanie jest oczywiście trudniejsze. Jednak zasada pozostaje ta sama – twoje imię musi być kojarzone z czymś nowym, wcześniej nie spotykanym. Brak hucznych konkursów czy plebiscytów w twojej branży nie musi oznaczać, że twoje pomysły, publikacje czy projekty będą zawsze trafiały jedynie do szuflady szefa. Im więcej owoców twojej pracy trafi chociażby do Internetu – tym lepiej dla ciebie. Mogą to być strony branżowe, ale także portale społecznościowe, na których zainteresujesz laików swoją branżą i pracą w niej, a opublikowane przez ciebie projekty czy pomysły – zainspirują innych.\nZostanie „branżowym rzecznikiem”\nTwoje nazwisko będzie z pewnością znane, jeśli zostaniesz rzecznikiem. Rzecznikiem swojej firmy, swojego działu bądź znanym i chętnie wypowiadającym się w mediach ekspertem branży. Jeśli masz coś ciekawego i nietuzinkowego do powiedzenia na temat pewnych wydarzeń w twojej branży – działaj. Początkowo będzie to wiązało się z pytaniem poszczególnych mediów o chęć zasięgnięcia twojej opinii czy oceny, ale z czasem – to media same będą prosiły cię o wypowiedź na konkretny temat.\nBez względu na to, w jakiej branży pracujesz oraz jaki sposób autopromocji swojego nazwiska wykorzystasz – pamiętaj, że jest to proces czasochłonny. Zostanie ekspertem czy osobą rozpoznawalną ze względu na profesjonalizm to zupełnie inny proces niż zostanie celebrytą. Dlatego musisz pamiętać, że proces ten musi zająć trochę czasu – opisuje Małgorzata Majewska, ekspert portalu monsterpolska.pl. Aby ludzie i media przekonały się do ciebie, twoich rekomendacji, idei czy projektów – musisz być cierpliwy. A cierpliwość to jedna z najważniejszych części składowych profesjonalizmu. Nie szukaj więc na siłę skandalu, nie twórz go. Nie rozprzestrzeniaj plotek, nie próbuj być plotkarskim „rzecznikiem” swojej branży, a osobą słowną, uczciwą i taką, która po prostu inspiruje.\nPoznam panią z dzieckiem… Jak się skubie faceta Żona młodsza o 20 lat - … Szukam kochanka. Moja żona nie chce seksu… walczyć o małżeństwo, cz…\nFaceci powinni być jacyś… Rozstanie z kochanką, cz… Czy romans może przerodz… Jak dawać prezenty? Tabletki, jakie polecaci… Męskie stringi\nukład (seks) bez zobowią… Syn: instrukcja obsługi Dziesięć nawyków rujnują… FACECI DO PIÓR! Romans singla z mężatką… Zdrada - ona temu winna!\nJak zwiększyć libido, cz… Problemy z erekcją? Spra… czy można kochać dwie ko… Czy warto kupić motocykl… 4 nietypowe sposoby na s… Jak ukryć zdradę?\nTwój motocykl - jaki ma … Seksoholizm - ciemna str… Problem z potencją Naturalne afrodyzjaki ws… Tego jej nie rób! Najczę… Zdradziłem żonę - czy ma…


adres: ul. Mostowa 39\ntelefon: +48 82 576 68 87 fax: +48 82 576 00 79\nDrodzy klienci, Hotel “RAPA” oferuje pańswu 27 miejsc noclegowych w 16 pokojach jedno i dwu – osobowych oraz apartamencie przez cały rok. W budynku hotelowym mieści się również Restauracja “NOSTALGIA”, oferująca smaki tradycyjnej polskiej kuchni i prowadząca organizację wesel, bankietów, komunii, cateringu oraz innych imprez okolicznościowych.\nHotel powstał w 1994 roku. Położony jest przy trasie Chełm-Zamość, w pobliżu dworca PKP i w odległości 300m od centrum miasta. Krasny- staw leży przy drodze krajowej nr 17 i stanowi doskonała bazę wypadową do stolicy województwa Lublina (54 km), Zamościa – perły renesansu (32km) oraz Chełma z unikatowymi podziemiami kredowymi (30 km). w położonej na siódmym kilometrze w kierunku Rejowca i Chełma miejscowości Krupe znajdują się ruiny renesansowego zamku. Krasnystaw słynie z pięknych okolic, malowniczych pejzaży i urokliwych miejsc, gdzie można wypocząć. Są tutaj znakomite warunki do relaksu. Miłośników koni zainteresuje na pewno położona w odległości ośmiu kilometrów od Krasnegostawu Stadnina Ogierów w Białce. Cykliści też znajdą coś dla siebie. Miasto wspólnie z gminą stworzyło w 2002 r. ścieżkę rowerową liczącą około 10 km długości. Trasa ścieżki rozpoczyna się przy budynku krytej pływalni (MOSiR) na ul. Piłsudskiego i biegnie w stronę Krakowskiego Przedmieścia i miejsco- wości Niemienice. Godne obejrzenia jest Muzeum Regionalne w Krasnym- stawie znajdujące się w centrum miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie barokowego kościoła p. w. św. Franciszka Ksawerego. Każdego roku w miesiącu wrześniu organizowane są w Krasnymstawie Chmielaki – święto plantatorów chmielu oraz święto piwa.\nSłowa kluczowe: apartament Krasystaw, miejsca noclegowe Krasnystaw, Noclegi, Pokoje, restauracja Krasnystaw