Szlakami Huncwotów: XXVII. Niepewność cz. I\nXXVII. Niepewność cz. I\nPrzychodzimy do Was nareszcie z następnym rozdziałem. Przepraszamy za to tygodniowe opóźnienie, ale po prostu... No nie udało nam się zmieścić w terminie :)\nZapewne widzicie, że mamy już zimowy rozdział, mimo że do świąt jeszcze trochę rozdział, ale po prostu znudził nam się ten poprzedni :D\nMusimy przyznać, że rozdział po raz pierwszy wyszedł nam zdecydowanie za długi i byłyśmy zmuszone podzielić go na dwie części.\nTeraz bez zbędnego dalszego gadania zapraszamy Was do czytania i komentowania.\nEnjoy! ~ Rogacz i Łapa\nJames spoglądał smutno na panią Prefekt jak ta odchodzi z jego przyjacielem, Peterem. Nie mógł uwierzyć, że McGonagall to zrobiła. Wiedział, że to było celowe. Szkoda tylko, że nie dotarła do niej wieść, iż od ponad dziesięciu dni, nie wystąpiła między nimi żadna kłótnia! Evans czuła, że ktoś na nią patrzy. Obejrzała się za siebie i dostrzegła natarczywy wzrok Pottera. Nie bardzo wiedziała, o co mu chodzi, ale uśmiechnęła się do niego i puściła mu oczko. Musiała się powstrzymać, żeby się głośno nie roześmiać na widok miny zszokowanego okularnika. Ciągle dziwiła ją ta nowa sytuacja między nimi, jej również ciężko było uwierzyć, że tyle mogło się zmienić. Co więcej, ona chyba naprawdę zaczynała go lubić. Spojrzała jeszcze raz na chłopaka, ale jego wzrok skierował się już w stronę Syriusza i Daniela. Zauważyła ledwie dostrzegalną obawę w jego oczach, ale wiedziała, że martwi się o przyjaciela. Ruda miała tylko nadzieję, że Black okaże nieco rozsądku i tak samo musiała zaufać stoickiemu temperamentowi McAlistera. W końcu Minerwa zarządziła, aby każdy odszedł ze swoim opiekunem. Huncwoci życzyli sobie powodzenia i poszli poddać się karze.\nPrefekt naczelny szedł w milczeniu z Gryfonem, który podążał kilka kroków za nim. Długowłosy nie mógł uwierzyć, że to akurat on miał go pilnować podczas szlabanu, na który de facto nie zasłużył. Nie wiedział tylko czy to zbieg okoliczności czy do McGonagal dotarły pogłoski na temat ich zatarć. Już teraz w sumie nie mieli powodów go kłótni. Dorcas uwolniła się od Syriusza, a on dalej nie mógł w to uwierzyć. Czasem zdawało mu się, że ta spogląda na niego z tęsknotą i miał wrażenie, że ta sprzeczka rozdzieliła ich tylko na moment i za chwilę wszystko wróci do normy. Znów będzie mógł ją trzymać w ramionach i patrzeć na nią do woli, bez skrępowania. Jednak to było tylko jego marzenie. Ostatnio wpadł na nią, gdzie pierwszy raz od zerwania znaleźli się ze sobą sam na sam. Miał niepowtarzalną okazję ją pocałować i widział, że Meadowes się nie opierała. Ale nie potrafił tego zrobić. Dziewczyna podjęła decyzję, a on w żaden sposób nie chciał jej mamić. To był jej wybór. Wciąż go to bolało, ale za bardzo ją kochał, by tego nie uszanować. A teraz szedł z tym nadętym Puchonem, który częściowo przyczynił się do ich rozstania. Dziwił się sam sobie, że jeszcze się na niego nie rzucił i w żaden sposób nie uszkodził. Chyba po prostu był zbyt załamany, by mścić się na nim. Chciał tylko odbębnić karę i wrócić do swojego pokoju, gdzie dzięki chłopakom będzie mógł zapomnieć o ukochanej. Po krętej wędrówce korytarzami Hogwartu weszli wreszcie do okrągłej sali. Mieściła ona kilka rzędów regałów z magicznie zmniejszonymi szufladami. Black zastanawiał się co on ma tu robić. Nie było ani brudno, ani nie widział żadnych trofeów, które wymagają czyszczenia, ani tym bardziej kibli.\n- I co ja mam tu niby robić? – warknął długowłosy.\n- Będziesz porządkował akta. – oznajmił prefekt – Zostały tu niedawno przeniesione z innego pomieszczenia, więc są jeszcze nie do końca poukładane. Zacznij od lewego regału. – rozkazał. Syriusz ruszył we wskazanym kierunku, kiedy powstrzymało go ramię starszego ucznia.\n- A różdżka, Black? – spytał i spojrzał wyczekująco. Gryfon, zirytowany, wyjął szybko przedmiot i podał McAllisterowi. – Owocnego segregowania. Puchon uśmiechnął się triumfująco, a sam wyciągnął książkę, rozsiadł się w fotelu i zagłębił w lekturze. Przez chwilę Syriusz stał i po prostu starał się zapanować nad narastającym gniewem. Miał jednak wrażenie, że to nie wszystko. Wiedział, że coś się jeszcze wydarzy między nim a szanownym prefektem naczelnym. Postanowił jednak, że nie da po sobie poznać, jak bardzo denerwuje go sama obecność tego kretyna i poszedł segregować kartoteki. Tak jak się spodziewał, było to koszmarnie nużące i dość skomplikowane zajęcie. Nie dość, że wszystko musiało być ułożone alfabetycznie, to w dodatku większość kartek latała luzem i było trzeba je wszystkie przydzielić do odpowiedniej osoby. Nie wiedział, ile tam już siedział, ale zaczął chyba przysypiać nad jedną z Krukonek z trzeciego roku, kiedy usłyszał głośne trzaśnięcie. Rozbudzony rozejrzał się gwałtowanie wokół, chcąc zorientować się, co to było.\n- Czy ja pozwoliłem ci ucinać sobie drzemki, Black? – szyderczy głos Daniela potoczył się po sali. Długowłosy chłopak zdusił przekleństwo, kiedy zdał sobie sprawę, że wciąż tu siedzi z tym idiotą. – Z tego co widzę, to masz tu jeszcze całkiem sporo do roboty, a ja chcę iść spać, więc ruszaj się.\n- Jeszcze raz odezwij się do mnie tym tonem, a zobaczysz, z kim masz do czynienia. – Syriusz poderwał się z podłogi, a dłonie zacisnął w pięści. Blondyn zaśmiał się z tej groźby.\n- I co ty mi możesz zrobić, Black? Poskarżysz się swojemu bratu, który poleci do Voldemorta, czy jak mu tam? – zaczął się naigrywać zielonooki – Czy może polecisz po swojego kochasia, Pottera? I tak przegrasz. Zawsze przegrywasz.\n- Nie potrzebuję nikogo, by sprać cię na kwaśne jabłko… jeśli jesteś tak odważny, by stanąć przede mną bez różdżki. I uwierz mi, nigdy z tobą nie przegram. – Łapa pewny siebie stanął naprzeciw swojego wroga i patrzał mu śmiało w oczy. Wreszcie miał szansę wyładować swoją nienawiść.\n- Nigdy? – Puchon znowu roześmiał się szyderczo, co tylko działało napędzająco na Gryfona. – Już przegrałeś! Gdzie masz swoją Dorcas? Zostawiła cię.\n- To akurat nie jest twoja sprawa! I nie zostawiła mnie dla ciebie! – krew zawrzała w żyłach ciemnookiego. Nienawidził, kiedy ktoś trafiał w jego czuły punkt, a już na pewno nie pozwoli na to komuś takiemu jak on.\n- Nie? A skąd ta pewność? To nie ja robiłem jej sceny zazdrości i jakoś to ze mną spędzała ostatnio czas.\nSyriusz zbladł, ale trwało to tylko chwilę. Ból, jaki rozdarł jego serce, sprawił, że gniew napłynął ze zdwojoną siłą. Nie mógł pozwolić, by ktoś wykorzystywał jego słabość. Nawet jeśli Dorcas faktycznie wolała tego Puchona, to on przynajmniej kochał ją szczerze i wiedział, że ona to odwzajemniała. To jego wina, że między nimi wszystko skończone, był tego świadomy. Gdyby się tylko bardziej postarał, porozmawiał z nią, zatrzymał wtedy, kiedy powiedziała mu, że to koniec. Ale nie potrafił tego zrobić. Zawsze był niechciany i odrzucony. Nie cierpiał tego, kiedy ktoś miał się męczyć w jego obecności, więc nie chciał tego samego dla Dorcas. Przyzwyczaił się do samotności, wiedział, że da się z nią żyć. Ważne, żeby ona była szczęśliwa. Momentalnie przyszło opanowanie. Zobaczył w wyobraźni jej ciepły uśmiech i pełne miłości spojrzenie. Wiedział, że wściekłaby się, gdyby doszło teraz do bójki. Ten ostatni raz chciał zrobić coś dobrze, potem będzie już nieważne.\n- Nic o niej nie wiesz, McAlister. – rzucił pogardliwie i odwrócił się w stronę porozrzucanych na podłodze kartotek. Daniel nic nie odpowiedział. Wiedział gdzieś w głębi, że Black ma rację, ale już dawno postanowił, że ją pozna, nie ważne za jaką cenę. Zdziwiło go jednak zachowanie Gryfona. Celowo go prowokował, był pewien, że ten się zaraz na niego rzuci. Ale coś się nagle stało. Widział, jak Syriusz walczył ze sobą. Nie miał pojęcia skąd to nagłe opanowanie, ale w tej chwili był pełen podziwu dla niego. Również odwrócił się w stronę miejsca, gdzie siedział i wrócił do przerwanej lektury.\nDziewczyny siedziały na kanapie przed kominkiem i rozmawiały o czymś cicho. Evans w międzyczasie zaznaczała fragmenty z książki o transmutacji. Mieli przygotować na jutro jak najwięcej informacji na temat przemiany pióra w okazałego ptaka. To prawie jak zrobić coś z niczego, więc Lily miała zamiar się do tego porządnie przygotować. Przy okazji wiedziała, że zmusi tym swoje przyjaciółki, by też trochę o tym poczytały.\n- Dacie wiarę, że jesteśmy już na szóstym roku? – spytała Anne – Nigdy nie myślałam, że to tak szybko minie. A za niecałe dwa lata ukończymy Hogwart. I co wtedy? – tego typu pytania ciągle kłębiły się w głowie szatynki. Wiedziała, że ma jeszcze czas, ale nie miała bladego pojęcia co chce robić w życiu. Zazdrościła trochę swojej rudowłosej przyjaciółce, która wiedziała bynajmniej tyle, że chce iść gdzieś w kierunku uzdrawiania. Zawsze fascynowało ją ludzkie ciało i wszelkie procesy, jakie zachodziły w jego wnętrzu. Smykałką Dorcas były zaklęcia, a także zawsze była dobra w tłumaczeniu ich. Meadowes myślała o nauczycielstwie, ale miała też kilka innych planów i nie wiedziała który z nich jest lepszy czy gorszy. A Loran nie miała najmniejszego pomysłu. Przerażała ją wizja tego, że kiedyś będzie musiała dorosnąć.\n- Jak to co wtedy? – spytała Evans, odrywając Anne od ponurych rozmyślań – Praca, dom, mąż, gromadka dzieciaków. – dziewczyny spojrzały zszokowane na Rudzielca. Pierwszy raz wspomniała, że chce mieć rodzinę. Zawsze zarzekała się, że nie cierpi dzieci, a faceci tworzą tylko niepotrzebne problemy.\n- Lily, co ci się stało? – spytała rozbawiona Dorcas – Nie poznaję cię ostatnio.\n- O co ci chodzi, Meadowes? – spytała poważnie prefekt, udając, że nie wie, co jej przyjaciółka ma na myśli.\n- Pomyślmy… Zadajesz się z Potterem, jesteś dla niego po prostu miła i nagle zmieniłaś zdanie i chcesz mieć rodzinę, a nawet… - Gryfonka zamilkła w połowie zdania i zaczęła się głośno chichrać. Obie przyjaciółki spojrzały na nią zdziwione i lekko zaniepokojone. Nie pamiętały, kiedy ostatnio czarnowłosa się tak z czegoś śmiała, tylko szkoda, że nie wiedziały z czego. Kiedy ta się uspokoiła zaczęła od razu tłumaczyć powód swojego nagłego wybuchu.\n- No bo… No bo… - nie wytrzymała i zaczęła się krztusić ze śmiechu. Po chwili wróciła do przerwanego zdania - Po prostu do głowy wpadła mi pewna hipoteza – zaczęła z trudem panując nad kolejnym atakiem – Twoja relacja z Potterem kwitnie, a ty chcesz mieć nagle męża i dzieci. Rozumiesz?\nNa końcu zdania Anne zaczęła się chichrać jak wariatka. Kilka osób obejrzało się, by sprawdzić, kto ma taki dobry humor. Lily patrzyła na nie jak zaklęta. Nie docierało do niej, to co wymyśliła jej przyjaciółka. Nie wiedziała czy ma zacząć się śmiać z tak absurdalnego pomysłu, czy zacząć się tłumaczyć, czym w sumie jeszcze bardziej się pogrąży. Ostatecznie stwierdziła, że po prostu nic z tym nie zrobi.\n- Głupia jesteś i tyle – powiedziała tylko i wytknęła przyjaciółce język.\n- Czyli to prawda? – spytała nagle Loran.\n- Zwariowałaś? Dajcie spokój – oburzyła się dziewczyna lekko zakłopotana – Prędzej poślubię trolla z grzybicą i łuszczycą niż spędzę resztę życia z Potterem. – oznajmiła dobitnie i zagłębiła dalej w podręczniku.\n- Łamiesz mi serce, Liluś. – nagle dobiegł ją nie wiadomo skąd głos Jamesa. Dziewczyny jak na rozkaz znowu parsknęły niekontrolowanym śmiechem, na co pani prefekt przewróciła niecierpliwie oczami.\n- Nie wiem, skąd się tu nagle wziąłeś, Potter, ale lepiej dla ciebie gdybyś zniknął w tej chwili. – oznajmiła oficjalnie bez cienia uśmiechu.\n- Naprawdę jestem aż taki zły? – żadnej odpowiedzi – No, kotuś. – dalej cisza – Skarbie, odpowiedz mi. – Dziewczyny wstrzymały oddech – Wygrywa ze mną obrośnięty troll? Nie możesz być aż tak okrutna, moja wiewióreczko. – Rogacz od razu wiedział, że wreszcie udało mu się sprowokować swoją ukochaną. Zawsze, kiedy kończyła się jej cierpliwość, przymykała powieki i zagryzała dolną wargę. Znał doskonale wszystkie jej reakcje.\n- Uwierz mi, Potter, że jak skierujesz jeszcze jedno słowo w moją stronę, to obiecuję ci, że nigdy więcej nie będziesz mógł czochrać tych swoich kudłów, bo osobiście wyrwę ci każdy włos co do jednego i postaram się, a wiesz, że jestem dobra z eliksirów, aby nigdy więcej nie pojawił się chociażby meszek na twoim napuszonym łbie!\nW Pokoju Wspólnym zapadła cisza, którą przerywał tylko tłumiony śmiech Anne i Dorcas. Każdy spoglądał rozbawiony i nieco zszokowany w ich stronę. Wiedzieli, że Evans i Potter zawsze stanowili niebezpieczeństwo dla pozostałych, ale ostatnio ich kłótnie stawały się rzadkością. W końcu tą niezręczną ciszę przerwał sam zainteresowany.\n- I za to cię kocham, Evans. – oznajmił okularnik z szerokim, zalotnym uśmiechem. Na co ta po prostu roześmiała się, poczochrała go po włosach i poszła w stronę dormitorium. Nie zdążyła jednak tam dojść, ponieważ do wieży Gryffindoru dostojnym krokiem weszła właśnie Minerwa McGonagal. Wszyscy obecni natychmiast ucichli i wstali, aby przywitać się ze swoją opiekunką.\n- Dobry wieczór. Mam dla was, jak sądzę, dość dobrą nowinę. Bynajmniej dla starszej części z was. – spojrzała na obecnych szóstoklasistów– Za miesiąc zacznie się kurs teleportacji. – słowa Minerwy zostały na chwilę zagłuszone przez podekscytowanych uczniów, którzy od razu musieli dać upust swojej fascynacji.\n- Ale proszę o ciszę! – kobieta uciszyła towarzystwo. - Dostępne będą dwa terminy. Pierwszy kurs zacznie się od stycznia i będzie on trwał do kwietnia. Wtedy odbędzie się zaliczenie. Mogą wziąć w nim udział osoby, które do końca czerwca ukończą siedemnaście lat. – w tym momencie Syriusz, który nie wiadomo kiedy się pojawił, zaczął buczeć zagłuszając dalsze słowa wicedyrektorki. – Black, szlaban. Pozostałe osoby będą mogły zdawać test od września do grudnia w siódmej klasie. Kurs teleportacji nie jest obowiązkowy. Kto chce wziąć w nim udział niech zapisze się na liście na tablicy.\nW tej chwili na ścianie zawisła pergaminowa karta ze srebrnym tytułem, a McGonagal wyszła z wieży pozwalając uczniom dać nareszcie upust wrażeniom. Szukający drużyny od razu podbiegł do listy i zapisał swoje nazwisko. Wszyscy pozostali, którzy mogli, poszli w jego ślady. Podekscytowane głosy i okrzyki wypełniały teraz wieżę Gryffindoru. Wreszcie ich lekcje zostaną przerwane czymś praktycznym.\nFrank Longbottom stał spokojnie na końcu kolejki, nie chcąc się pchać. I tak pewnie zostałby wypchnięty, bo nikt go nigdy nie zauważa. Był cichym chłopakiem, jego nieśmiałość nie pozwalała mu nigdy wybić się przed szereg. Ilekroć próbował tyle razy wycofywał się i poddawał. Bał się, że ludzie go ocenią i skrytykują. Jego rodzice, którzy byli bardzo uzdolnionymi czarodziejami, wymagali od niego znacznie więcej, ale on nie potrafił się przełamać. Nie był głupi, wręcz przeciwnie. Potrafił czarować, ale nie był otwarty. Nie miał zbyt wielu przyjaciół, a dziewczyna, która mu się już od dawna podobała, nie wiedziała chyba nawet o jego istnieniu. Myślał nawet o pójściu do drużyny, aby tylko jakoś zaistnieć, ale nie wyobrażał sobie jak. Miał po prostu iść z miotłą i poprosić? Zwłaszcza, że kapitanem był nie kto inny jak James Potter. Nie potrafił zagadać do osoby, która cieszyła się chyba największą popularnością w tej szkole. Nagle jego spokojne rozmyślania przerwało dość silne uderzenie w plecy.\n- Cześć, Frank! – pojawiła się nagle przed nim rozpromieniona Lily. – Co taki zamyślony stoisz? Przecież kolejka już się skończyła.\n- Co? – Gryfon rozejrzał się rozkojarzony. Faktycznie przy tablicy ogłoszeń już nikogo, a on jak kołek stał na środku pokoju. – A tak… Już idę. – zarumienił się, kiedy zdał sobie, że musiał wyglądać jak kretyn.\n- Co słychać u ciebie? – zapytała Evans ciekawsko – Dawno nie rozmawialiśmy.\nTa dziewczyna była właśnie jedną z niewielu osób, które zauważyły jego istnienie. Lubił z nią rozmawiać. Była bardzo energiczna i czasami wciągała go w różne akcje, ale on zawsze ostatecznie się wycofywał. Wiedział, że miała mu to za złe, bo starała się mu po prostu pomóc, ale on zbyt często poddawał się wewnętrznemu lękowi. Wolał spędzać czas w zaciszu własnego pokoju, otoczony książkami. Ze znajomymi widywał się jedynie podczas zajęć lub kiedy uczył ich z zaklęć, z których był niemal najlepszy. Ciągle bił się ze sobą, że na koniec szkoły powinien w końcu zaistnieć, ale nie potrafił. Zbyt długo to odkładał, a teraz już po prostu nie miał pojęcia jak miałby to zrobić.\n- To co zawsze – odpowiedział zgodnie z prawdą – Nic się nie zmieniło wciąż.\nLongbottom wbił wzrok w ziemię i czekał na kolejną wersje rad ze strony koleżanki. Jednak ta tylko położyła mu rękę na ramieniu i uśmiechnęła się promiennie.\n- Frank, możesz mi coś obiecać? – zapytała, stając naprzeciwko niego i spoglądając mu w oczy. Ten kiwnął głową i czekał na to, co usłyszy.\n- Jutro musisz gdzieś ze mną pójść. I nie pytaj gdzie i co to będzie. Po prostu obiecaj, że tym razem się wywiążesz, proszę – Evans wzięła chłopaka za ręce i ścisnęła je. Widząc, że chłopak się waha dodała – Zobaczysz, że nie pożałujesz.\n- Dobrze… Dobrze niech będzie – odpowiedział na jednym wydechu, bojąc się, że znowu sprawi przykrość rudowłosej dziewczynie.\n- Wspaniale – Lily klasnęła radośnie – To widzimy się jutro po śniadaniu przy Wielkiej Sali. Do zobaczenia! – pożegnała się i pobiegła w stronę swojego dormitorium. Z jednej strony chłopak cieszył się, że może tym razem nie sprawi zawodu Gryfonce, ale poczuł znajome ukłucie lęku. Jednak tym razem postanowił, że nie pozwoli, aby ten strach nad nim zapanował.\nGryfon znajdował się sam w Pokoju Wspólnym. Wiedział, że powinien teraz siedzieć ze swoimi przyjaciółmi w dormitorium, ale obiecał Kate, że przyjdzie. Powiedziała mu tylko tyle, że chce z nim poważnie porozmawiać. Musiał przyznać, że trochę się bał. Nie miał pojęcia o co mogło chodzić jego dziewczynie. Miał tylko nadzieję, że nie ma zamiaru go zostawić. Przecież tak dobrze im się układało. Zaczął chodzić w kółko po pomieszczeniu. Nie wiedział ile jeszcze ma czekać. Może coś się stało i nie mogła przyjść. Jednak po chwili na schodach prowadzących do dormitorium dziewczyn pojawiła się blondwłosa piękność. Od razu podbiegł do niej i ucałował ją na powitanie. Nie mógł zrozumieć co się stało, że tak bardzo pokochał tą kobietę, ale wiedział, że zrobiłby dla niej wszystko. Była dla niego najważniejsza na świecie, tak samo jak jego przyjaciele. To oni stanowili dla niego najbliższą rodzinę. Marywale za pomocą różdżki rozpaliła już przygaszony kominek i usiadła na sofie. Gestem wskazała Gryfonowi, by zrobił to samo. Pettigrew usadowił się obok dziewczyny i objął ją swoim potężnym ramieniem. Ta kryjąc obrzydzenie, do którego nie mogła się przyzwyczaić, wtuliła się delikatnie. Nie chciała budzić podejrzeć, kiedy była na tak dobrej drodze.\n- Kochanie, chciałaś ze mną o czymś porozmawiać – zaczął niepewnie chłopak. Nie był pewien czy może ją ponaglać, ale ciekawość nie pozwalała mu dłużej czekać.\n- Tak… To jest dosyć delikatna sprawa, więc nie denerwuj się, kiedy powiem ci kilka rzeczy.\n- Ale nie zostawisz mnie? – zapytał od razu Peter. Nie mógł się wyzbyć lęku, że być może się już nim znudziła.\n- Skąd to pytanie? – spojrzała na chłopaka – Kocham cię, nigdy nie mogłabym cię zostawić – na potwierdzenie tych słów pocałowała czule chłopaka, co ten wykorzystał i nie mógł się odkleić od swojej partnerki. W końcu udało jej się jednak wyrwać z ramion Glizdogona.\n- Ufasz swoim przyjaciołom? – zaczęła prosto Kate.\n- Oczywiście, że tak. Są dla mnie jak bracia.\n- Jesteś pewny, że oni też cię tak cenią, jak ty ich? – wpatrywała się w jego oczy z udawaną troską.\n- Sądzę, że tak. – przyznał nieco niepewnie – Dlaczego zadajesz mi takie pytania? – spytał, wyciągając z prawej kieszeni spodni batonika i pochłaniając go w kilka sekund. Zawsze kiedy zaczynał się denerwować, musiał coś zagryzać. Wówczas się nieco uspokajał.\n- Usłyszałam coś niedawno, ale skoro jesteś ich taki pewien, to musiało mi się coś pomylić. – blondynka przygryzła dolną wargę – Nie przejmuj się tym. – uśmiechnęła się ciepło i już chciała wrócić do pokoju, kiedy chłopak złapał ją za rękę i kazał usiąść.\n- Co takiego słyszałaś? – spytał wystraszony – Powiedz mi.\n- Ale… To nic przyjemnego.\n- Dlatego mi powiedz, proszę – Peter wpatrywał się w nią swoimi wodnistymi oczkami, a ona po raz kolejny dziwiła się, jak ktoś taki jak Potter czy Black, mógł zadawać się z tym tłuściochem.\n- No dobrze. Ostatnio przez przypadek usłyszałam rozmowę Syriusza i Jamesa. Rozmawiali o tobie i niestety nie mówili nic miłego. Ciągle się z ciebie naśmiewali. Oni w ogóle nie doceniają twojej przyjaźni, Pete. – zwróciła się do niego i chwyciła za dłonie – Jesteś dla nich tylko pośmiewiskiem. Wciąż mówili o tym jak jesteś beznadziejny i, że nie robisz nic innego jak jesz. Oni nie rozumieją tego, że chłopak w takim wieku, potrzebuje dużo energii. Dziwili się, jak przez tyle lat możesz dawać się nabierać na ich przyjaźń. Potem przyszedł Remus i jak dowiedział się o czym rozmawiając, to sam zaczął się nabijać. Powiedział, że jesteś nieudacznikiem i, że to przez ciebie większość ich kawałów okazuje się porażką. Stwierdził, że bez ciebie byłoby o wiele lepiej i mieliby jeszcze większe branie u dziewczyn niż dotychczas. Robisz im tylko za zbędny balast. – dziewczyna wtuliła się w Gryfona i zaczęła udawać, że płacze. – Przepraszam, kochanie. Nie chciałam cię smucić, ale uznałam, że lepiej jak się o tym dowiesz. Nie chcę, aby oni cię wykorzystywali. Jesteś wart więcej niż oni myślą. W ogóle cię nie doceniają. Widzą w tobie tylko materiał na ofiarę. – wpatrywała się w niego, oczekując reakcji. Pettigrew wpatrywał się tępo w ogień, który tlił się delikatnie i odbijał się poświatą w jego oczach. Nie mógł uwierzyć w to, co właśnie usłyszał. Nie potrafił sobie tego nawet wyobrazić. Jego przyjaciele na pewno by tak nie powiedzieli. Musiała ich z kimś pomylić. Po prostu wynikło jakieś nieporozumienie.\n- Kochanie – zaczął łamiącym się głosem – Jesteś pewna, że to byli oni? Na pewno ich z kimś pomyliłaś – stwierdził i uśmiechnął się delikatnie. Jednak Marywale pokręciła przecząco głową i patrzała smutno na chłopaka.\nWraz z tymi słowami zauważyła przerażenie w jego oczach. Wiedziała już, że jej się udało. Bardziej ufał jej niż przyjaciołom. A więc już blisko do zrealizowania planu.\n- Porozmawiaj z nimi. Może faktycznie wynikło jakieś nieporozumienie.\n- Tak… Tak… Porozmawiam z nimi… Na pewno to nie tak… Nie tak..\nDłonie chłopaka zaczęły się trząść przyjmując zdenerwowanie właściciela. Starał się uporządkować jakoś myśli, ale po tym, co usłyszał, wiedział, że ciężko będzie to wszystko ułożyć.\n- Pójdę już spać, słońce – Gryfon wstał z kanapy i ucałował dziewczynę w ręce.\n- Śpij spokojnie i pamiętaj, że JA cię kocham ponad wszystko – oznajmiła i wysłała mu całusa w powietrzu. Chłopak uśmiechnął się niemrawo i ociężałym krokiem wspiął się po schodach do pokoju. Przekraczając próg pomieszczenia, rozejrzał się po jego wnętrzu. Spojrzał po kolei na każdego mieszkańca pokoju. Nie mógł uwierzyć, że oni byliby zdolnie to zrobić. Wiedział co prawda, że jest z całej czwórki najmniej popularny, ale jednak znał ich wszystkie tajemnice. Tyle rzeczy robili wspólnie. Czy miałby z nimi takie wspaniałe wspomnienia, gdyby nie to, że oni go naprawdę lubili? Nie miał pojęcia co o tym wszystkim myśleć. Usiadł ciężko na swoim łóżku i schował twarz w dłoniach. Wiedział, że nie odważy się od razu porozmawiać z nimi o tym. Najpierw sam musiał sobie to wszystko poukładać i przetrawić. Po kilkunastu minutach ciągłego rozmyślania położył się spać z nadzieją, że cała ta historia okaże się tylko jego kolejnym koszmarem.\nW biurze Aurorów panował istny zamęt. Całe Ministerstwo Magii zostało podniesione na nogi. Przesyłki wewnętrzne mijały się i trafiały do właściwych odbiorców. Była noc, a w budynku był taki ruch, jakby dopiero co wszyscy przyszli do pracy. Większość pracowników została podniesiona na nogi, szczególnie aurorzy, łamacze zaklęć, poszukiwacze, magowie obrony narodowej, przedstawiciele nieczystokrwistych, nawet sam minister magii zjawił się osobiście. Nie mogli znieść myśli, że to już trzecia osoba, która zaginęła w przeciągu dwóch miesięcy. Po ostatnich nie został najmniejszy ślad. Dokładnie tak jakby wyparowały z powierzchni ziemi. Tym razem nie mogli ponieść klęski, bo rozejdą się słuchy, że nic nie robią. Zwłaszcza, że ginęli sami mugolacy. Byłoby to bardzo nie w porządku, gdyby faktycznie nic nie zrobili z całą sprawą. Być może niektórzy uznaliby, że popierają idee czystej krwi. Ale wszyscy pracownicy wiedzieli, że tak nie jest. Znali te osoby, które zaginęły. Robili wszystko, aby dostrzec choć najmniejszą wskazówkę. Nie chcieli stracić kolejnej bliskiej współpracownicy. W domu czekał na nią mąż i trójka małych dzieci. Pierwsze z nich za rok miało iść do Hogwartu. Nagle po jednym z wydziałów poniósł się echem alarm. Wszyscy obecni pobiegli w tamtym kierunku.\n- Znaleźliśmy ją! – rozległ się krzyk – Namierzyliśmy jej różdżkę!\nWestchnienie ulgi było słyszalne chyba w całym budynku. To oznaczało, że kobieta prawdopodobnie jeszcze żyje. Szef Biura Aurorów wystąpił przed szereg\n- Dajcie nam namiary, to pójdziemy ją znaleźć – rozkazał Alastor Moody. Był on najmłodszym w historii aurorem, a po kilku latach, dzięki sukcesom, które odnosił w swojej pracy, został mianowanym głównodowodzącym. Podszedł do poszukiwaczy, zamienił z nimi cicho kilka słów i odebrał mapę ze wskazówkami.\n- Potter i Lonbottom, idziecie ze mną.\n- Tak jest! – dwójka mężczyzn zgodliwie potwierdziła, że są gotowi ruszać. Obrócili się za swoim przywódcą i ruszyli za nim w stronę kominków. Na terenie Ministerstwa nie można było się teleportować. Kiedy tylko znaleźli się na ulicach Londynu, wezwali swoje miotły i kiedy tylko do nich dotarły, wzbili się lekko w powietrze. Nie wiedzieli ile godzin lecieli. Co jakiś czas Edwin, ojciec Franka, sprawdzał czy nie zbaczają z trasy. Wszyscy trzej mężczyźni, nie chcąc się dekoncentrować, lecieli w milczeniu. Zbliżali się do celu w szybkim tempie. Charlus nałożył na nich tarczę, by nikt ich nie zobaczył, dodatkowo wspomogli się jeszcze zaklęciem kameleona. Po kilku minutach znaleźli się dokładnie w miejscu, które wskazywała mapa. Panowie zniżyli się powoli, aż zaczęli dostrzegać zarys starej kamienicy, prawdopodobnie opuszczonej. Sam budynek znajdował się w niewielkim miasteczku na jego obrzeżach. Miejscowość była niezadbana, sprawiała wrażenie wręcz zapomnianej przez ludzi. Czarodzieje wylądowali miękko na ziemi i odstawili miotły. Powoli, starając się robić jak najmniej hałasu, weszli do kamienicy. Różdżki trzymali w pogotowiu, aby w każdej chwili być gotowymi do obrony.\n- Ona jest nudna…\nUsłyszeli z oddali zachrypnięty głos. Poszli w tym kierunku podchodząc pod drzwi, z których prawdopodobnie się on wydobywał. Następne zdania słyszeli już wyraźnie.\n- Ale nie możemy jej zabić.\nUsłyszeli inny, bardziej piskliwy głos.\n- Nie byłoby różnicy. I tak co chwile mdleje. Słaba jest. Dlaczego Czarny Pan każe nam przetrzymywać kogoś takiego?\n- Nie kwestionuj lepiej jego zdania. Lord Voldemort wie co robi. Nie ma mądrzejszego i potężniejszego czarodzieja na całym świecie.\nZ jego słów płynęło czyste i naiwne uwielbienie. Drugi mężczyzna nie śmiał już wyraźnie nic powiedzieć, ponieważ za drzwiami nastała cisza. Jednak za chwile przerwało ją ciche pojękiwanie.\n- O! Ocknęła się wreszcie – mężczyzna podszedł, złapał kobietę za włosy i podniósł z ziemi.\n- Nie… Nie… Proszę… Zostawcie mnie… Zabijcie mnie… - z gardła kobiety wydobywało się ciche błaganie.\n- Słyszysz Malcolm? Ona nas wręcz prosi, żebyśmy się jej pozbyli – śmierciożerca zaśmiał się gardłowo.\n- To byłoby zbyt proste, szlamo. – wycedził jego towarzysz – Trochę się jeszcze tobą zabawimy.\nPo pomieszczeniu poniósł się krzyk mrożący krew w żyłach. Był on pełen przerażenia i bólu. Potter nie mógł wytrzymać. Podbiegł do drzwi z zamiarem otworzenia ich, ale powstrzymała go ręka Alastora.\n- Pójdziemy razem, na trzy.\nPo odliczeniu Moody wyważył drzwi od pokoju i od razu zaczął ciskać zaklęciami. Śmierciożercy szybko zostali unieszkodliwieni. Widać było, że nie spodziewali się żadnego ataku, nie byli na niego nawet przygotowani. Ranna kobieta leżała na podłodze, umazana krwią. Oddychała ciężko, a jej ciałem wstrząsał spazmatyczny płacz. Na pierwszy rzut oka nie można było rozpoznać w niej tej samej kobiety, którą znali. Mężczyźni szybko podbiegli z zamiarem teleportacji, ale nagle Charlusa coś podciągnęło do góry. Aurorzy rozejrzeli się. W drzwiach stała trójka śmierciożerców, a za nimi jeszcze kilku innych. Nie mogli pozwolić, by ktoś ukradł zdobycz Czarnego Pana. W pomieszczeniu rozbłysło od zaklęć. Promienie z różdżek mijały się, zderzały, ganiały jeden za drugim. Wyglądało to jak piękny, świetlny taniec, tylko z tą różnicą, że to był taniec na śmierć i życie.\nStrumień zielonego światła pomknął w stronę na wpół żywej kobiety.\nCharlus rzucił się rozwścieczony na mężczyznę, który rzucił mordercze zaklęcie. Nie mógł znieść myśli, że kolejna osoba zginęła z rąk tych bezmyślnych kukieł czarnoksiężnika. Zaślepiony żalem i złością nie zważał na to, co się dzieje, przez co nie był w stanie skutecznie się bronić. Po chwili poczuł palący ból w okolicy klatki piersiowej. Jednak nie przejmował się tym. Ciskał zaklęciami w czarnych, zamaskowanych mężczyzn. Poczuł kolejny raz ból w prawej nodze i upadł na podłogę. Zobaczył czerwoną plamę na nogawce swoich spodni, która wciąż się powiększała. Dostrzegł Longbottoma biegnącego w jego kierunku, ale nie wiedział, co było dalej. Poczuł kolejny raz ból w plecach. Teraz nie widział już nic. Wszystko spowiła ciemność. Ostatnim co poczuł, były czyjeś ręce chwytające jego obolałe ciało.\nAutor: Łapa i Rogacz o 15:09\nDorcas Meadowes-Black 29 listopada 2015 15:24\nRozdział świetny. Biedny Syriusz... Szkoda mi go. Jednak akceptując decyzję Dorcas pokazuje tym samym, że kocha ją prawdziwą miłością. Końcówka rozdziału... brr... Aż mnie ciarki przeszły. No cóż. Pozdrawiam i życzę weny ~Dorcas\nVisenna 30 listopada 2015 16:40\nDawno mnie tutaj nie było i bardzo za to przepraszam. Czas niestety nie był łaskawy, ale wydaje mi się, że teraz już będzie lepiej i będę miała czas na czytanie waszych fenomenalnych opowiadań. Nadrobiłam moje zaległości i będę miała dla was masę oklasków, wiwatów i wychwaleń ( nie wiem czy takie słowo istnieje).\nTo co się zdarzyło na szlabanie Syriusza było niesamowite! Pan jestem-wybuchowy-Black powstrzymał swoją złość, ponieważ jego ukochana tego nie chciała. I również jest mi szkoda Syriusza, aczkolwiek cały czas doszukuję się w tym wszystkim drugiego dna. Nie pozostaje nic innego niż czekanie.\nObrośnięty troll kontra James Potter? Głosuję za tym drugim. Świetnie, że relacja Evans-Potter wkracza małymi kroczkami na spokojne grunty. Jeszcze do siódmej klasy. I co też ta Evans kombinuje?!\nPeter, po prostu brak mi słów, jak można pomyśleć, że ludzie, którzy przyjaźnili się z tobą przez sześć lat mogli udawać? Szczególnie jeśli chodzi o Tych Ludzi.\nKońcówkę przeczytałam chyba tylko na jednym wdechu, a zakończenie odebrało mi resztkę powietrza.\nJuż nie mogę doczekać się następnych rozdziałów. To był jedyny plus, kiedy miałam zaległości nie musiałam czekać na wasze świetne rozdziały, ale mówi się trudno i czeka się dalej, bo to w końcu tez jest pewien element układanki. Już ułożyłam z milion rzeczy, które mogą się stać dalej, ale jestem pewna, że nic co pojawiło się w mojej głowie nie pojawi się tutaj.\nKolejny świetny rozdział dobiegł końca i zostawił po sobie nie dosyt, ale taki pozytywny. Mam nadzieję, że będziecie znajdowały czas dla bloga i życzę wam tego w równym stopniu co pozostawaniu przy waszych nieprzewidywanych pomysłach :D\nMała Czarna 30 listopada 2015 17:05\nWracam jak tylko przeczytam rozdział! :D\nEskaryna 6 grudnia 2015 15:53\nE tam, nie ma za długich rozdziałów.\nScena szlabanu Syriusza pod nadzorem Daniela była ciekawa. Wbrew temu, czego moglibyśmy się spodziewać, to Daniel się tu skompromitował i sięgnął po nieczyste metody, żeby pogrążyć Blacka. To bardzo dobrze świadczy o Syriuszu i musiało go wiele kosztować.\nPodobało mi się też, że Loran czuje się niepewnie, mając świadomość upływającego czasu i własnego braku planów na przyszłość. No bo kto w tym wieku wie już, jak chce spędzić resztę życia?\nJakie to słodkie, że priorytety i plany na przyszłość Lily się zmieniają! I nie tylko one - podczas kłótni Lily i Jamesa spodziewałam się, że jak zwykle skończy się śmiertelną obrazą, a tu niespodzianka - Evans pokazała, że nie jest histeryczką.\nCiekawie przedstawiłyście Franka Longbottoma. Zwykle w fanfickach jest przebojowym chłopakiem, czasem nawet piątym Huncwotem (!), a tu zupełnie odwrotnie. Ta wersja jakoś bardziej pasuje mi do ojca Neville'a ;) Dobrze, że trafił na obrońcę uciśnionych, czyli Lily.\nBiedny, biedny Peter! Marywale jest bardzo sprytna - każdy na miejscu Petera poczułby choć trochę niepewności w takiej sytuacji, a wiadomo, do czego to może doprowadzić.\nI jaka akcja na sam koniec. Interesujące było to wszystko, mam nadzieję, że pan Potter się z tego wyliże.\nMrs. Black 10 grudnia 2015 17:29\nEj a Łapa to przypadkiem nie jest rok starszy od reszty Huncwotów? Tak przynajmniej podaje wikipedia... Ale mniejsza.\nRozdział fajny i dość interesujący. Biedny Siri szlaban z takim kretynem, już chyba wolała bym Evans.\nNie powiem, że szkoda mi Glizdogona (nienawidzę szczura) ale no cóż... w sumie jeszcze w 75/6 był znośny więc powiem (napiszę) tylko, że to cios poniżej pasa ze strony Kate.\nA co do ostatniej części. Pan Potter mam nadzieję, że się z tego wyliże\nLily Evans 29 grudnia 2015 01:33\nPytanie nie było do mnie, ale pozwolę sobie odpowiedzieć, jeśli nie masz nic przeciwko.\nMasz trochę racji, Syriusz urodził się jesienią 1959 roku, ale kiedyś gdzieś czytałam, że w Wielkiej Brytanii jest tak, że roczniki liczą tam od września, czy coś w tym stylu. W sensie Ci, którzy urodzili się powyżej 1-szego września, idą do szkoły tak jakby urodzili się w następnym roku. Jeśli się mylę to proszę mnie poprawić.\nOptimist 13 grudnia 2015 12:10\nW końcu przychodzę z komentarzem. Przepraszam za spóźnienie, ale z czasem u mnie krucho. Dopiero teraz znalazłam chwilę, żeby wziąć się za nadrabianie blogów.\nZaczynając od początku: bardzo spodobało mi się to, że Syriusz nie rzucił się na Daniela i nie dał się sprowokować. Zachował się bardzo dojrzale.\nOgólnie, jak już pisałam polubiłam postać Daniela, choć tutaj zdecydowanie wygrał Black. Puchon nie powinien go tak podpuszczać, ale jestem w stanie go zrozumieć, bo chodzi o dziewczynę. W sumie nie wiem już, komu kibicować, ale z chęcią poczytam jeszcze o Danielu :)\nLily nie zdaje sobie nawet sprawy z tego, że kiedyś James będzie jej mężem. Wątpię, czy gdyby miała wybierać pomiędzy trollem a przystojnym i uroczym chłopakiem, jej wybór padłby na tego pierwszego. To aż niewiarygodne :D Ale przecież się nie przyzna, że wolałaby Jamesa ^^\nJestem ciekawa, co też Evans szykuje dla Franka. Przedstawiłyście go w interesujący sposób i nie mogę się już doczekać, aż się dowiem, co planuje Lily.\nCały czas szkoda mi Petera, bo nie zauważa, że Kate nie jest z nim szczera. Jest strasznie naiwny, skoro myśli, że jej się podoba. I jeszcze ma do niej większe zaufanie, niż do przyjaciół. Może pozostali Huncwoci przemówią mu do rozumu i w końcu intryga Kate wyjdzie na jaw?\nI na koniec sytuacja z panem Potterem. Mam nadzieję, że nic mu nie będzie. Albo, żeby to nie było nic poważnego.\nDodam jeszcze, że w rozdziale dwa razy użyłyście słowa "bynajmniej", podczas gdy powinno być "przynajmniej" akurat w tych wypadkach, ponieważ wyrazy te mają zupełnie różne znaczenie :)\nTo chyba tyle. Czekam na następny rozdział i pozdrawiam gorąco.\nA, i bardzo podoba mi się ten nowy szablon. Jest taki świąteczny ♡\nPanienka Livvi 26 grudnia 2015 20:19\nRany, nawet nie będę się przyznawać, ile mnie tu nie było z komentarzem, ale z czytaniem zawsze byłam na bieżąco. Po tak długiej i haniebnej nieobecności, wkraczam z końcem roku z komentarzem. Mam nadzieję, że odkupi chodź trochę moją wredotę...\nLubię bardzo McGonagall i szczerze rozumiem, dlaczego nie dała pod jej opiekę Jamesa. Ta dwójka należy jednak do tych wybuchowych i nie do przewidzenia. Jeszcze Łapci trafił się Daniel, ohoho, będzie zapewne wybuchowo. Dalej rozpaczam nad zerwaniem Doriusza. Taka piękna parka z nich była i widać, że dalej do siebie ich ciągnie, ale nie nie będą pewnie szybko znów razem, a może w ogóle nie będą...\nTen Daniel to ekhemm... Jeśli Dor na niego poleciała, to ja się załamię. Widać, że oboje się nie cierpią, jeden chce dopiec drugiemu, ale ten chłopak, nie ma prawa mówić, że Dorcas go kocha czy na niego leci a nie na Syriusza <3\nBlack, gdy tylko myśli o niej to staje się spokojniejszy. Uwielbiam ich razem i mam nadzieję, że jeszcze ich razem ze sobą złączycie :)\nLilusia przekonała się do Jamesa i od razu wzięło ją na dzieci. James działa na nią tak, że o rodzinie już dziewczyna myśli. Uwielbiam ich docinki, a jeszcze bardziej, kiedy nie kłócą się tylko potem śmieją z siebie. Ach, miłość kiełkuje <33 Jilly!\nMówiłam, że lubię McGonagall? Cofam to. Ja tą kobietę kocham! "Black, szlaban" ~ Jak to przeczytałam, to się uśmiałam. Zaczęłam się chichrać jak opętana. Teleportacja *o* Syriusz mnie rozwala, serio :'D Frank jest tutaj tak fajnie przedstawiony. Nieśmiały, niewychylający się przed, cały Neville heheh :P Lily miluśka zna wszystkich i jest dla nich miła i przyjazna, taką ją uwielbiam. Pomocną w stosunku do innych.\nKate to jedna wielka Kanalia! Nie jestem miłośniczką Petera, ale jak śmie go okłamywać i do tego oczernia chłopaków. Nie trawię tej laski, działa mi na nerwy. Naprawdę ciekawi mnie, co ona kombinuje, że chce tak bardzo przeciągnąć Pettigrew na swoją stronę. to pewnie nie będzie nic miłego.\nZaczynają się mroczne czasy, które równają się porwaniom. O kurde idzie Potter i Longbottom :O Boję się o nich. Ojciec Jamesa!! Rany, tylko proszę niech on nie umiera :((( O nie!!!\nDziewczyny rozdział cudowny i pragnę więcej. Życzę mnóstwa weny! Pozdrawiam, Livv :)\nRuda Em 27 grudnia 2015 20:40\nJakoś ostatnio weszło mi w nawyk komentowanie po czasie (i to grubo po czasie). Zamierzam nad tym popracować w 2016 roku i powrócić do bieżącego komentowania.\nPrzejdę jednak teraz do sedna. Po prostu poraża mnie myśl, że Peter jest tak zaślepiony miłością. Mam nadzieję, że ten chłopak przejrzy na oczy nim wydarzy się coś strasznego.\nJestem pod wrażeniem zmiany w relacji Lily i Jamesa. Czyżby Evans zaczęła patrzeć na Rogacza bardziej przychylnie? Z doświadczenia wolę się nie cieszyć za bardzo, bo znając tę parkę już niebawem ich w miarę normalna relacja ulegnie pogorszeniu. Tu pozwolę sobie zadać pytanie: co Jim i kiedy nawywija, że zniechęci do siebie rudą?\nSyriusz i Dorcas... to chyba nie była prawdziwa miłość w innym wypadku nie odpuściliby tak łatwo. Jakoś nie przeszkadza mi Daniel, wręcz przeciwnie przyznaję, że trzymam mocno kciuki za tego chłopaka.\nŁapa i Rogacz 27 grudnia 2015 21:21\nnie martw się. My same mamy zaległości gdzie tylko popadnie :)\nW sumie... Nie mamy na razie przybliżonych planów co do tej dwójki. Oczywiście ogólny zarys jest, ale jak widać pisanie idzie nam ostatnio coraz wolniej, więc na razie skupiamy się raczej na tym, aby ich do siebie zbliżyć. Oczywiście nie będzie kolorowo, ale czasami trzeba pokazać coś pięknego :D\nPozdrawiamy ~ Ł&R\nLily Evans 29 grudnia 2015 01:22\nCześć! Dzięki Wam, drogie Łapo i Rogaczu, miałam co czytać na święta. I za to chce Wam podziękować, Wasz blog jest teraz jednym z moich ulubionych. Od pierwszego rozdziału pokochałam Wasz styl pisania, przede wszystkim opisy! Co prawda, na samym początku można było przyczepić się do dialogów, ale teraz jak dla mnie wszystko tutaj jest już idealnie. Gratuluję.\nCałym sercem kocham tę dwójkę - Lily i Jamesa. Mam nadzieję, że będzie ich trochę więcej w następnych rozdziałach. Cieszę się, że nie jest między nimi za słodko, i od czasu do czasu zdarzy im się jakaś kłótnia. Jest już późno, ale nie chciałam zwlekać z komentarzem do jutra (w sumie to już do dzisiaj, ale trochę później), bo ostatnio zdarza mi się zapominać paru rzeczy. A nie chciałabym zapomnieć skomentować tego rozdziału. Ogólnie to trochę się zdziwiłam, kiedy nie mogłam przewinąć do następnego rozdziału, a tu okazało się, że to już koniec na dzisiaj. Trzeba czekać na kolejny. Ale warto, serio. Więc ja czekam, aż tu coś wrzucicie.\nŁapa i Rogacz 29 grudnia 2015 11:00\ncieszymy się ogromnie, że mogłyśmy być częścią Twojego czasu wolnego :) Zawsze cieszymy się, kiedy ujawniają się nowi czytelnicy i mamy ogromną nadzieję, że zostaniesz z nami dłużej :)\nOstatnio czytałyśmy nasze pierwsze rozdziały i szczerze się uśmiałyśmy :D Ale cieszymy się też, że widać postęp :)\nPostaramy się bardziej skupiać na Twojej ulubionej dwójce, ale nie zawsze nam to wychodzi, bo po drodze wymyślamy coraz to inne rzeczy i nigdy nie starcza na nich czasu xD\nTak więc kończąc... Cieszymy się, że jesteś, a nowy rozdział już dzisiaj! :D\nPozdrawiamy gorąco ~ R&Ł\nRogata 26 lutego 2016 14:49\nW końcu świat przestał wirować wokół Dor i Syriusza. Podobała mi się jego postawa na szlabanie, nie dał się sprowokować Danielowi i pomyślał o uczuciach dziewczyny. Znów mnie pozytywnie zaskoczyłyście:)\nKłótnia Lily i Jamesa, to co lubię najbardziej:) Ich relacje są wciąż coraz lepsze, co cieszy moje serce:)\nFrank jako nieśmiały i zakompleksiony chłopak. A to ci dopiero. Kolejny genialny pomysł:)\nCzęść o próbie odbicia zakładniczki jest świetna! Czytałam z zapartym tchem i pełna niepokoju o ojca Jima. I nie mylilam się...


pless.pl: Paleja za 10 milionów złotych! - Pszczyna\nPaleja za 10 milionów złotych!\nByły Gmach Generalnej Dyrekcji Dóbr Książęcych w Pszczynie, czyli popularna Paleja została wystawiona na sprzedaż. Ogłoszenie pojawiło się w śląskim serwisie nieruchomości Mojelokum.pl. W sprzedaży pośredniczy tyska agencja nieruchomości. Cena ofertowa -10 milionów złotych!\nfot. źródło: Mojelokum.pl\nPalais na historycznej pocztówce · fot. źródło: Mojelokum.pl\nCiekawa historia Palais - W czasie I wojny światowej Pszczyna znalazła się w samym środku wydarzeń politycznych. Od jesieni 1914 do lutego 1917 roku, książę pszczyński udostępnił ów obiekt na potrzeby sztabu Kwatery Głównej wojsk cesarza niemieckiego Wilhelma II. Sam monarcha zamieszkał w pobliskim pałacu księcia. W Palais urzędował sztab, a na jego czele feldmarszałek von Hindenburg.\nW 2007 roku klucze do Palais przekazał nabywcy - ówczesny wicestarosta Zygmunt Jeleń. · fot. Powiat\nCena dotyczy całej nieruchomości, istnieje jednak możliwość kupna wydzielonych apartamentów lub lokali użytkowych w przypadku braku konkretnego nabywcy całości obiektu. Na chwilę obecną możliwe jest zarezerwowanie dowolnej powierzchni lokalu od 50 m2 do nawet ponad 900 m2 (cała kondygnacja). Natomiast preferowany podział to apartamenty po około 200 m2 stanowiące 1/4 kondygnacji.\nTeren, na którym stoi Palais składa się z 4 działek budowlanych o łącznej powierzchni 9042 m2. Jedna z działek o powierzchni 1559 m2 stanowi tereny mieszkaniowe i istnieje możliwość jej zabudowania nowym budynkiem.\nOferta sprzedaży budynku Palais pojawiała się już wcześniej w serwisie Mojelokum.pl, nigdy jednak nie była podana jej cena.\nPrzypomnijmy, budynek Generalnej Dyrekcji Dóbr Książęcych w Pszczynie został sprzedany prywatnemu właścicielowi w 2007 roku za 3 miliony złotych. Do kasy powiatu z rąk nabywcy trafiła tylko połowa tej sumy - 1,5 miliona, albowiem obiekt był wpisany w rejestrze zabytków.\nDość szybko po transakcji pojawiły się informacje, że Paleja zamieni się w prywatną rezydencję. Renowacja miała potrwać dwa lata i kosztować nowego właściciela nawet 15 milionów złotych. Jak jednak zapewniał w wywiadach z prasą, pieniądze na ten cel były zabezpieczone.\nOd czasu sprzedaży budynku minęło ponad cztery lata. Mimo głośnych zapowiedzi budynek jak stał, tak stoi i niszczeje choć władze starają się wpłynąć na właściciela.\nW lutym 2011 roku burmistrz Pszczyny Dariusz Skrobol wystosował list do Barbary Klajmon, Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zwrócił się w nim o przeprowadzenie badania nieruchomości "Palais".\nW kontakcie z właścicielem zabytku jest także starosta Paweł Sadza. Pytany w zeszłym roku o możliwość odkupienia budynku przez powiat, odpowiedział, że nie widzi obecnie takiej możliwości finansowej. Jak tłumaczy, byłaby to niegospodarność.\nOfertę sprzedaży Palais wystawiono w śląskim serwisie nieruchomości Mojelokum.pl.


Dwoje zawodników z naszego regionu będzie nas reprezentować na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio | Mielec Nasze Miasto\nDwoje zawodników z…\nOPRAC.: Monika Sroczyńska 27 lipca 2021, 19:48\nEkipa chodziarzy na IO Tokio 2020 z Katarzyną Zdziebło i Rafałem Augustynem (w środku) oraz trenerem Krzysztofem Augustynem (z lewej). mielec.pl\nCzwarte Igrzyska Olimpijskie Rafała Augustyna\nNa pierwszych w Pekinie w roku 2008 startował na dystansie 20 km zajmując 29. miejsce. Identyczny wynik uzyskał na Olimpiadzie w Londynie. W roku 2016 na Igrzyskach Olimpijskich w Rio de Janeiro Rafał wystartował na maratońskim dystansie 50 km zajmując 22. miejsce.\nCzy uda mu się poprawić to osiągnięcie w Tokio przekonamy się w czwartek 5 sierpnia, gdy zawodnik LKS Stali Mielec o godzinie 22.30 wyjdzie na 50- kilometrową trasę w stolicy Japonii. Obok niego wystartują Artur Brzozowski i Dawid Tomala.\nDebiut Katarzyny Zdziebło\nNasza reprezentantka wystartuje w piątek 6 sierpnia o godz.9.30. Będzie jedyną Polką na trasie chodu sportowego - na dystansie 20 km - jaką będą miały do pokonania zawodniczki. Warto dodać, że na poprzednich dwóch olimpiadach w chodzie sportowym wraz z Rafałem Augustynem wystąpiła inna zawodniczka LKS Stali Mielec – Paulina Buziak zajmując w Londynie 45 miejsce, a w Rio miejsce 28. Katarzyna będzie próbowała poprawić osiągnięcia swojej starszej koleżanki.\nOprócz Rafała i Katarzyny w polskiej ekipie olimpijskiej znalazł się trener kadry narodowej chodu sportowego Krzysztof Augustyn oraz trenerka szermierzy Gryfu Mielec Renata Knapik – Miazga, która ma już za sobą start w indywidualnym turnieju szpady kobiet (odpadła w 1/8 finału), ale wystąpi jeszcze w turnieju drużynowym szpady.\n5 ciekawych tras rowerowych na weekend w okolicy Mielca\nTam naprawisz rower - przegląd serwisów rowerowych w Mielcu\nKolejna inwestycja w ramach Mieleckiego Budżetu Obywatelskiego. Zobaczcie zdjęcia!\nDwoje zawodników z regionu będzie nas reprezentować na Igrzyskach Olimpijskich


Tom Cruise, pozostałe, kultura i sztuka\nID artykułu: 10 / 698\nThomas Cruise Mapother IV (ur. 3 lipca 1962 w Syracuse, w stanie Nowy Jork, USA) - aktor, producent, scenarzysta i reżyser filmowy. Jest wyznawcą ruchu religijnego, zwanego scjentologią (od 1990).\nUrodzony jako trzecie dziecko, jedyny syn z czworga dzieci (ma trzy siostry: Lee Anne De Vette – ur. 1959, Marian – ur. 1961 i Cass – ur. 1963) inżyniera elektronika Thomasa Mapothera III (ur. 15 października 1934, zm. w styczniu 1984), wędrującego ze stanu do stanu. Ojciec rozszedł się z matką Mary Lee Mapother, gdy Tom miał 12 lat. Kiedy Tom był już sławnym aktorem, wynajął detektywa, by ten odnalazł jego ojca. Znalazł go w szpitalu chorego na raka. Tom w ciągu kilku lat zaliczył 15 szkół w USA i Kanadzie. Ostatecznie osiedlił się w Glen Ridge, w stanie New Jersey, wraz ze swoją matką i ojczymem Joe South. Uczęszczał do Packanack School w Wayne, w New Jersey, krótko był uczniem St. Xavier High School w Louisville, w stanie Kentucky i dorabiał jako roznosiciel dziennika Kurier Louisville. Miał problemy z nauką i z kontaktami z rówieśnikami. Poczucie alienacji pogłębiła dysleksja, na którą cierpiał jeszcze na początku swojej kariery. Myślał o karierze w sporcie, lecz kontuzja kolana w drużynie zapaśników przekreśliła plany. Prosto z ulicy zgłosił się na aktorskie przesłuchanie i otrzymał rolę w musicalu Faceci i lalki (Guys and Dolls). Po ukończeniu w czerwcu 1980 roku Glen Ridge High School i rezygnacji z planów zostania księdzem (przez rok był na seminarium franciszkańskim), studiował aktorstwo pod kierunkiem Phila Gushee w renomowanej szkole Neighborhood Playhouse przy teatrze w Nowym Jorku. Swoją karierę filmową rozpoczął od udziału w melodramacie Franco Zeffirelliego Niekończąca się miłość (Endless Love, 1981) z Brooke Shields i Jamesem Spaderem. Wystąpił potem obok Matta Dillona i Patricka Swayze w dramacie kryminalnym Francisa Forda Coppoli Outsiderzy (The Outsiders, 1983). Sławę zdobył jako zdemoralizowany Joel Goodsen, który topi samochód porsche – własność swojego ojca – w jeziorze, podrywa dziewczęta, ale dostaje się na ekskluzywny Uniwersytet Princeton w komedii kryminalnej Ryzykowny interes (Risky Business, 1983) z Rebeccą De Mornay. Przed realizacją melodramatu sensacyjnego Tonyego Scotta Top Gun (1986), choć cierpiał na chorobę komunikacyjną, odbył jako pasażer serię lotów myśliwcem, a w roku 1994 w Toronto otrzymał licencję pilota. Na planie dramatu sportowego Martina Scorsese Kolor Pieniędzy (The Color of Money, 1986) jego partnerem filmowym był Paul Newman. Przez kilka lat grywał amantów, aż w roku 1988 wcielił się w postać egoisty, który opiekując się chorym bratem (w tej roli Dustin Hoffman), uczy się beinteresowności w przygodowym komediodramacie Rain Man. Rok później (1989) został nominowany do nagrody Oscara za rolę weterana wojny w Wietnamie w biograficznym dramacie wojennym Urodzony 4 lipca (Born on the Fourth of July) Olivera Stone. Kolejne filmy: Wywiad z wampirem (Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles, 1994), Mission: Impossible (1996), Jerry Maguire (druga nominacja do Oscara, 1996) i Magnolia (trzecia nominacja do Oscara, (1999) ugruntowały jego pozycję jako aktora o dużych możliwościach. Dołączył do najbardziej zapracowanych ludzi show-biznesu.\nPo rozwodach z aktorkami: Mimi Rogers (9 maja 1987-1990) i Nicole Kidman (24 grudnia 1990 – 8 sierpnia 2001), z którą adoptował dwójkę dzieci: – od stycznia 1993 – Isabellę Jane (ur. 22 grudnia 1992) i od lutego 1995 – Connora Antonyego (ur. 17 stycznia 1995), romansie z poznaną na planie filmu Vanilla Sky (2001) hiszpańską aktorką Penélope Cruz (od lata 2001 do stycznia 2004), w dniu 17 czerwca 2005 roku w Paryżu na Wieży Eiffela oświadczył się aktorce Katie Holmes, z którą ma córkę Suri (ur. 18 kwietnia 2005 roku w Los Angeles). Pobrali się 18 listopada 2006 roku w średniowiecznym zamku warownym Odescalchi w miejscowości Bracciano, niedaleko Rzymu. Uroczystość okrzyknięto "ślubem roku".\nAktywacja: 04/06/08 19:22, odsłony: 1593\nSłowa kluczowe: louisville, jersey, ridge, nominacja, cierpiał, cruise, dramacie, glen, vampire


SACRUM NON PROFANUM- Międzynarodowy Festiwal Muzyczny - Polishnews.com\nStr. głównaArtykuły~ArticlesMuzyka~MusicSACRUM NON PROFANUM- Międzynarodowy Festiwal Muzyczny\nSACRUM NON PROFANUM- Międzynarodowy Festiwal Muzyczny\n13 sierpnia 2015 @polishnews Muzyka~Music Możliwość komentowania SACRUM NON PROFANUM- Międzynarodowy Festiwal Muzyczny została wyłączona\nSacrum Non Profanum.\nTegoroczna XI edycja festiwalu który organizowany jest pod hasłem „Muzyka Naszych Czasów”, poświęcona jest w większości twórczości jednego z najwybitniejszych kompozytorów polskich i światowych XX wieku, Karola Korwina –Szymanowskiego.\nFestiwal „Sacrum Non Profanum” zaliczany jest dzisiaj do najważniejszych letnich wydarzeń kulturalnych w kraju. Zawdzięcza to bezwątpienia starannie dobranemu repertuarowi, udziałowi wybitnych polskich i zagranicznych artystów.\nDyrektor artystyczny festiwalu prof. Bohdan Boguszewski, mówi :\n„Sacrum Non Profanum rozwija się z roku na rok dzięki gościnnym mieszkańcom miast, w których festiwal jest organizowany, wiernym Melomanom, Przyjaciołom, Sponsorom, a szczególnie Patronom: Pani Małgorzacie Omilanowskiej – Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Panu Olgierdowi Geblewiczowi – Marszałkowi Województwa Zachodniopomorskiego oraz Jego Ekscelencji Andrzejowi Dziędze – Arcybiskupowi Szczecińsko-Kamieńskiemu. Do grona naszych współpracowników i doradców dołączyli w tym roku pracownicy Gabinetu Zbiorów Muzycznych Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie. Dzięki Ich ogromnej wiedzy i życzliwości mogliśmy na etapie przygotowań do festiwalu korzystać ze zbiorów Archiwum Kompozytorów Polskich – największego w Polsce depozytariusza spuścizny po Karolu Szymanowskim”.\nWstęp na wszystkie wydarzenia festiwalowe jest bezpłatny. Rezerwacja bezpłatnej karty wstępu\nInformacje o festiwalu można znależć na stronach : www.sacrumnonprofanum.pl\nKoncert Inaguracyjny, który miał miejsce w poniedziałek 10 sierpnia w szczecińskiej bazylice architedialnej św. Jakuba, poprzedziły wystawy grafiki, fotografii , spotkania oraz msza Św.\nNa Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie, w dniu 8 sierpnia miała miejsce wystawa fotograficzna poświęcona życiu i twórczości Karola Szymanowskiego, przygotowana ze zbiorów Archiwum Kompozytorów Polskich Biblioteki Uniweryteckiej w Warszawie.\nKolejnego dnia tj. 9 sierpnia można było podziwiać w szczecińskiej bazylice wernisaż wystawy grafiki „Stabat Mater” , Joanny Tumiłowicz.\nNatomiast w niedzielę o godz 12:00 w bazylice archikatedralnej św. Jakuba, została odprawiona uroczysta msza Św. w intencji Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego Sacrum Non Profanum.\nBarbara Awchowicz wręcza na ręce harcerza książkę własneg o autorstwa pt: Ułan Batalionu “Zośka”\nRównież w niedzielę w godzinach popołudniowych w szczecińskiej Filharmonii im. Mieczysława Karłowicza odbył się recital fortepianowy „Muzyka Wielkich Polaków” w wykonaniu młodego utalentowanego pianisty Witolda Czerniaka z USA, (syna rodowitych szczecinian).\nWitold Czerniak zagrał utwory: Fryderyka Chopina, Ihnacego Jana Paderewskiego oraz bohatera festiwalu , Karola Szymanowskiego.\nPo recitalu odbyło sie spotkanie autorskie z legendarną Barbarą Wachowicz, pisarką, autorką biografii wielkich Polaków pt: „Kto Cię Polsko będzie kochał” . W tym interesującym spotkaniu uczestniczyli także druhny i druhowie z drużyny harcerskiej Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej Okręgu Zachodnio Pomorskiego, która ma przyjąć imię żołnierza Szarych Szeregów i powstańca Jana Rodowicza “Anody”.\nSprzedaż książek pani Wachowicz prowadziły panie: Ewa i Anna\nDanuta Hanna Jakubowska ( czwarta z prawej) z gośćmi z medycznej firmy LEK-AM, która jest jednym ze sponsorów festiwalu\nOficjalna inaguracja XI Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego, „Sacrum Non Profanum” odbyła się wieczorem w poniedziałek 10 sierpnia , w szczecińskiej bazylice archikatedralnej św. Jakuba . Inaguracyjny koncert prowadziła pani Halina Lorkowska, rektor Akademii Muzycznej im Jana Paderewskiego, natomiast Orkiestrą Academia dyrygował prof. Bohdan Boguszewski, dyrygent oraz dyrektor artystyczny festiwalu.\nPani Halina Lorkowska\nWykonawcy inaguracyjnego koncertu :\nBohdan Boguszewski – dyrygent oraz Leszek Skrla-baryton\nWyk. Wiktor Łyjak\nBarbara Kubiak, Ewa Marciniec i Bohdan Boguszewski\nStała Matka bolejąca…na sopran, chór i orkiestrę\nI któż widząc tak cierpiącą…na baryton, chór i orkiestrę\nO Matko źródło wszechmiłości…na sopran, alt, chór i orkiestrę\nSpraw niech płaczę z Tobą razem … na sopran, alt i chór a capella\nPanno słodka racz mozołem…na baryton, chór i orkiestrę\nChrystus niech mi będzie grodem…na sopran, alt, baryton, chór i orkiestrę\nWyk. Barbara Kubiak, Ewa Marciniec, Leszek Skrla, Chór im. Jana Szyrockiego, Orkiestra Academia, Bohdan Boguszewski\nWyk. Leszek Skrla, Chór im. Jana Szyrockiego, Orkiestra Academia, Bohdan Boguszewski\nPo koncercie. Od lewej: p.Halina Lorkowska, p. Barbara Wachowicz i p.Jolanta Boguszewska\nWięcej fotografii z koncertów: https://www.facebook.com/polishnews\nRejestracja do referendum ogólnokrajowego na dzień 6 września 2015 r.


Bóg, który daje spokój |\n9 listopada 2020 9 listopada 2020 | Kasia\nZ Pauliną Krupińską-Karpiel, modelką, prezenterką i Miss Polonia 2012, a prywatnie żoną Sebastiana oraz mamą Antoniny i Jędrzeja, spotykamy się na warszawskich Zawadach. Wchodzi na spotkanie wysoka, szczupła i piękna. Trudno nie podziwiać jej wyjątkowej urody. Ludzie dookoła rzucają ciekawskie spojrzenia. Żywo gestykuluje, a kiedy się śmieje, słychać ją w całej restauracji. Zachwyca mnie swoją spontanicznością, otwartością i temperamentem. Po pięciu minutach rozmawiamy już jak stare przyjaciółki i łapię się na tym, że z tego wszystkiego sama zapominam o włączonym dyktafonie.\nKASIA: Paulina, czym dla ciebie jest kobiecość?\nPAULINA: Moje pierwsze skojarzenie z kobiecością to intuicja. My, kobiety, mamy ją w genach, przekazywaną przez nasze matki i babki. Bezpośrednio wiąże się z nią nasza druga wyróżniająca cecha: wrażliwość emocjonalna, dzięki której jesteśmy w stanie odczuwać emocje innych ludzi. Potrafimy też więcej dostrzec, jakbyśmy miały w oczach rentgen, który pozwala zobaczyć czyjąś duszę. Dzięki tym umiejętnościom łatwiej nam przeniknąć przez pancerz niektórych ludzi, przedostać się do ich wnętrza. Mężczyźni bardziej zero-jedynkowo podchodzą do wielu tematów. A my, kobiety, widzimy i czujemy więcej.\nA jaki był twój dom rodzinny?\nPełen ciepła i miłości. Był skromny. Nie wyjeżdżałam na drogie wakacje, nie miałam cennych przedmiotów, markowych ubrań – ale miałam miłość, która zbudowała mnie na całe życie.\nJaką rolę odegrał w twoim życiu tata? Wyrabiał w tobie poczucie własnej wartości, kierował do ciebie dużo takich budujących słów…?\nMówił: „Kocham cię”, „Jesteś najlepsza”. Tak naprawdę mogłam wcale nie być najlepsza, ale widziałam w jego oczach, że naprawdę jestem najlepsza i najważniejsza dla niego. Wydaje mi się, że w ogóle najważniejszą rolą ojca w życiu jest tak zbudować córkę, żeby nie musiała się przeglądać w oczach innych mężczyzn. Dzięki temu, że mnie jako kobiecie tata dał tak dużo miłości, nigdy nie oczekiwałam od mężczyzny opiekowania się mną. Ja dostałam pełen pakiet miłości i wsparcia w domu. Miłość i aprobata matki jest sprawą naturalną, jasną jak słońce – my nosimy dzieci pod sercem przez dziewięć miesięcy i kochamy je od pierwszej chwili, bo je czujemy. Na miłość ojca, mężczyzny, trochę – wydaje mi się – trzeba zasłużyć.\nZwracasz uwagę na ten aspekt miłości do dzieci swojemu mężowi?\nOn jest cudownym ojcem dla naszych dzieci, chociaż było mu trudniej, bo sam wychował się bez ojca. Ale pamiętam, że kiedy tylko urodziłam córkę, to i tak powtarzałam: „Sebastian, ty musisz ją zbudować. Musisz jej tę miłość bezwarunkową pokazać”. To samo zresztą powtarzałam, kiedy urodził nam się syn. Mówiłam: „Musisz ich kochać. Musisz im mówić, że ich kochasz, dużo przytulać. To jest najważniejsze. Miłość i bliskość”. Nie musimy dawać dzieciom rzeczy materialnych. Musimy im za to dać miłość i czas. Nic innego nie ma znaczenia. Miłość tak je zbuduje, że będzie im łatwiej iść przez życie i dojść do wszystkiego, co sobie wymarzą. Rodzice nie mają obowiązku dać dziecku mieszkania, auta w prezencie – to nie ma najmniejszego znaczenia. Najcenniejsze, co rodzice mogą dać dziecku, to pewność siebie, poszanowanie wartości i wiara we własne możliwości.\nSkoro wywołałaś temat miłości… To jak to było z tobą? Czy to było dla ciebie łatwe – znaleźć tego jedynego? Jesteś taką piękną kobietą, pewnie mogłaś przebierać w kandydatach?\nJa byłam zawsze bardzo stała w uczuciach. Wszystkie moje związki trwały latami i faktycznie nie miałam takiego momentu, żebym była sama. Wchodziłam bardzo łatwo z jednej relacji w drugą. I to był błąd.\nDlaczego tak na to patrzysz?\nWydawało mi się wtedy, że nie mogę, nie umiem być sama. Nie dawałam sobie czasu na refleksję, dotarcie do wnętrza siebie, przemyślenie własnych potrzeb, tylko po zakończeniu jednego związku pakowałam się od razu w następny. W ten sposób nawiązywałam kolejne relacje. Kiedy patrzę na to dzisiaj, z perspektywy moich trzydziestu paru lat i wielu doświadczeń, wiem, że robiłam najgłupszą rzecz na świecie. Potrzebowałam trochę pobyć sama ze sobą, ale nigdy nie miałam na to czasu. Powielałam te same błędy, te same schematy. I później byłam zaskoczona, że mi nie wychodzi. A moje związki rozpadały się w głównej mierze dlatego, że chyba do końca nie wiedziałam, czego sama tak naprawdę chcę, bo nie dawałam sobie czasu, żeby to przemyśleć. Ale żeby to zrozumieć, potrzeba dojrzałości.\nSpotkały cię takie trudne rzeczy w tych relacjach? Na przykład…\nCiebie zdrady spotkały? Kto by zdradzał taką kobietę?\nA jednak. Po tych zdradach się podnosisz i chcesz na siłę zmienić tego człowieka, którego kochasz. A to nie o to chodzi. Bo przecież miłość polega na tym, że w ogóle nie dopuszcza się w związku trzeciej osoby. Gdzie tu zaufanie, szacunek do siebie. A kobiety po zdradzie często tak po prostu dalej dają się poniżać. Błagają, wręcz żebrzą o miłość. Robią wszystko dla swoich mężczyzn: pastują podłogę, gotują obiadki, prasują koszule. A oni? Niestety i ja to przerabiałam. Widocznie taka lekcja była mi potrzebna, żeby zmądrzeć, docenić swoją godność.\nCzemu kobiety tak robią? Skoro jesteśmy niezależne, mądre?\nWłaśnie. Czemu musimy zostać – mówiąc kolokwialnie – tak przeczołgane, żeby wreszcie zrozumieć, co się naprawdę liczy w związku? Że to nie musi być miłość jak z kinowego ekranu – fajerwerki, namiętność, motyle w brzuchu, adrenalina. Dziś wiem, że miłość to szacunek, prawda, bliskość, poczucie bezpieczeństwa. Prawdziwe, dobre życie to nie są imprezki, nieustające wakacje w tropikach, prezenty i huśtawka emocji: rozstania, powroty, płacz, radość. Jak teraz popatrzę wstecz, to mówię sobie: „Boże, jaka ja głupia byłam!”.\nMimo że miałam taką życiową pewność siebie, najwyraźniej brakowało mi jej w związkach. Za długo kurczowo trzymałam się relacji, które powinnam zakończyć. Może to jest lekcja, którą każdy musi przejść. Ale uważam, że ona była fajna. Potrafię patrzeć na swoją przeszłość z dużym dystansem, a nawet z uśmiechem. Nie mam żalu w sercu. Ja nie chowam urazy do żadnego faceta ani do żadnej osoby, która mnie w jakiś sposób skrzywdziła w życiu. Umiem wybaczać.\nTak. Absolutnie wybaczyłam wszystkim. Przyszło mi to z łatwością, bo oni byli dla mnie świetnym prologiem przed tym właściwym rajdem, którym jest małżeństwo. Związek małżeński to jest taki konkretny rajd, wyścig, a poprzedzające go relacje są jak prolog, czyli zapoznanie się z trasą. Takie poturbowanie, żeby potem jechać pięknym lasem prosto do góry.\nDobre podejście! I jak ta jazda małżeńska wygląda?\nJak to w życiu. Warto pamiętać, że nigdy nie będzie idealnie. Nawet w małżeństwie, najbardziej dojrzałym związku mojego życia, z facetem, z którym zdecydowałam się na ślub i dzieci, dając mu tym samym dowód największego oddania i zaufania, zdarzają się gorsze momenty. Ale oboje wiemy, że każdy ma swoje wady. To nie jest tak, że małżeństwo to związek idealny, pozbawiony burz. Zasadnicza różnica polega na tym, że moje poprzednie związki były zbudowane na piasku, a ten jest na skale.\nCzym jest ta skała?\nSkałą jest dla mnie związek sakramentalny, do którego musieliśmy dojść krętymi drogami. Byliśmy poturbowani śmiercią bliskich, dlatego też odwlekaliśmy tę decyzję w czasie. Zmarł tata Sebastiana, co zmusiło nas do opóźnienia terminu ślubu, bo trwała żałoba. Taką mamy tradycję i postanowiliśmy ją uszanować. Jesteśmy obydwoje osobami wierzącymi, więc chcieliśmy związku sakramentalnego, który jest błogosławieństwem.\nA czujesz to jakoś faktycznie, namacalnie, konkretnie?\nTak, bardzo mocno to odczuwam i w przeróżnych sytuacjach. Kiedyś na YouTubie oglądałam rekolekcje ojca Szustaka, który powiedział, że jechał sobie autem i słuchał nauk papieża Benedykta, który powiedział takie słowa: „Można spróbować zbudować dom na skale i dom na piasku, ale nie jest powiedziane, że nie będzie burzy”. To jasne, że będzie burza. To nie jest tak, że przyjęcie sakramentu małżeństwa gwarantuje wieczny spokój i szczęście. Będą waliły pioruny, będzie chłostała ulewa, ale wasz dom się nie rozsypie, bo ma jakąś wartość i silne oparcie. Macie Opatrzność Bożą nad sobą. Ktoś nad wami czuwa. To nie jest tak, że Bóg się odwraca od osób w związkach niesakramentalnych. Ale tu masz błogosławieństwo konkretne. Przyjmujesz je w łasce uświęcającej. Przyjmujesz sakrament. A burza przyjdzie, bo takie jest życie.\nI co? Faktycznie tak jest?\nMamy jako małżeństwo jeszcze krótki staż, ale o tej Bożej opiece przekonujemy się każdego dnia. Zdarzają nam się takie awantury, jakich w historii naszego związku wcześniej nie było. Bo jak sobie bimbasz i cały czas żyjesz na bakier z zasadami, to jest cudownie. Ale jak nagle idziesz za Panem Bogiem i chcesz być świadectwem dla innych ludzi, tworzysz super Bożą rodzinę, to się tam kotłuje i się Zły wkurza. Ja to widzę.\nCzyli masz wrażliwość duchową?\nWrażliwość duchową, intuicję duchową. Wiesz, ja każdego dnia to dostrzegam. Ale szczerze mówiąc, od ponad dwóch lat mam tego świadomość.\nWłaśnie chciałam cię o to zapytać. Kiedy to się stało dla ciebie ważne?\nZadziałała Opatrzność Boża, to na pewno nie był przypadek. Był listopad, spadł już pierwszy śnieg. Spotkałyśmy się we trzy z moją najlepszą przyjaciółką i z koleżanką. Jedna z nich zaproponowała, żeby wybrać się na mszę z modlitwą o uzdrowienie, która miała być odprawiona tego dnia. Nie byłam do tego pomysłu przekonana, ale poszłam. I taka miłość Boża się wylała na mnie, że przez cztery godziny płakałam. To było niesamowicie oczyszczające. Zaczęłam wszystkich ludzi wokół siebie kochać. To było na Dereniowej w Warszawie. Ten dzień zmienił moje życie. Weszłam w konkretną relację z Panem Bogiem. To był ten dzień.\nNiesamowite doświadczenie: konkretne, namacalne doświadczenie miłości.\nTak, to było takie właśnie doświadczenie. Poczułam nieskończoną Bożą miłość w sercu, przez miesiąc byłam nią pijana. Do tego stopnia, że nie umiałam nawet złego słowa o nikim powiedzieć, a jak wiadomo, krytyczne ocenianie innych z reguły przychodzi nam bardzo łatwo. Jak czytałam jakieś absurdalne, krzywdzące słowa na swój temat na plotkarskich portalach, to tylko wzdychałam: „Boże, ale biedna jest ta osoba, która takie kłamstwa napisała. Jaka ona jest biedna!”.\nJak ta msza zmieniła twoje życie?\nWróciłam po pięciu godzinach z kościoła, bo tyle to wszystko trwało. Tego się nie da opisać słowami. Nawet nie jestem w stanie ci opowie- dzieć, co ja tam przeżyłam. Potem wiele osób przyprowadziłam na taką mszę i dla nich to też było niezwykłe doświadczenie. Mój mąż również poszedł. Ta wyjątkowa msza stała się dla mnie punktem zwrotnym. Poczułam tak wielką miłość, że już wszystko zaczęło iść w bardzo dobrym kierunku. Mogło być tak, że znowu zwlekalibyśmy kolejny rok i znowu ktoś by umierał w rodzinie, znowu dotknęłyby nas jakieś tragedie. Albo znowu by przyszło lato, koncerty, jakaś praca, wyjazd – ciągle byśmy to odkładali. A dla nas dodatkowym utrudnieniem było to, że chcieliśmy się pobrać w sekrecie. Wszystko dograć, zaprosić rodzinę, przyjaciół w taki sposób, żeby nikt postronny się nie dowiedział, to jest karkołomne przedsięwzięcie.\nDlaczego tak wam zależało na zachowaniu prywatności?\nBo to jest tak intymny moment, tak ważny. Taki bardzo nasz. My już się przekonaliśmy, że niczego w życiu nie można być pewnym, dlatego chcieliśmy wybudować nasz dom na skale, na wierze i Bogu. Dzięki temu mamy większą siłę, żeby wierzyć i kochać się pięknie i mądrze. Chciałabym, żeby nasza miłość się umacniała i żebyśmy byli wzorem dla naszych dzieci. Żeby wchodziły w relacje, które przetrwają przez całe życie, żeby jak najmniej były poturbowane przez związki. Wiele osób, czytając ten wywiad, może powiedzieć: „O, ta Krupińska i Karpiel, teraz tacy katolicy, a wcześniej żyli, jak żyli”, „Z dwójką dzieci wzięła ślub, i to w białej sukni – fakt, że góralskiej – ale jednak w bieli do ołtarza poszła”. Mam jedną odpowiedź: ale przecież każdy z nas grzeszy.\nOczywiście. Nie ma ludzi idealnych.\nWiesz, ja nie mogłam przez ileś lat przyjmować Komunii Świętej. To też dla mnie było dosyć trudne, tylko że ja nie miałam jeszcze wtedy świadomości, co ona znaczy. Dopiero kiedy poczułam tę Bożą miłość, Bożą obecność w moim życiu, to zrozumiałam. Czasami się dziwię: czemu wszyscy się tak czepiają tej wiary katolickiej? Przecież w dziesięciu przykazaniach, które są jej podstawą, jest jedna wielka miłość. Nie zabijaj, nie kradnij, nie cudzołóż – to jest nawoływanie do bycia prawym, dobrym człowiekiem.\nMiłosierdzie to dla mnie istota naszej wiary. Wszyscy jesteśmy grzeszni. Gdybyśmy tylko przestali się nawzajem tak oceniać i wytykać palcami, a zaczęli tolerować i być wyrozumiali dla siebie nawzajem…\nTak się w tym ocenianiu zatracamy, że gdzieś nam umyka, że ta nasza wiara, chrześcijaństwo, jest religią miłości.\nI zaczynania od początku codziennie.\nKażdego dnia od początku! Ile razy upadniesz, możesz wstać i zacząć wszystko od nowa. I nie ma takiego momentu w twoim życiu, który nie mógłby się dla ciebie stać punktem zwrotnym. Kiedy na mnie spłynęła ta Boża miłość, zaczęłam zupełnie inaczej podchodzić do każdego człowieka. Przestałam oceniać, chociaż mnie nadal oceniano. Zobacz, jesteśmy obie osobami publicznymi. Nas tak łatwo oceniają, więc i my mogłybyśmy się czuć uprawnione do wydawania sądów o drugim człowieku. A przecież nigdy nie wiemy, jaką ten człowiek ma historię, jakie dźwiga wspomnienia, jakie miał dzieciństwo i jakie tworzył relacje. Dla mnie wiara katolicka jest po prostu religią miłości. Nie umiem tego inaczej nazwać. Kochasz bliźniego, przebaczasz, nie zazdrościsz – jak to w ogóle można skrytykować? Jeżeli ktoś krytykuje miłość, najczystsze intencje, to znaczy, że on tej miłości w sobie nie ma.\nA czy nie jest tak, że osoby wierzące są dziś podwójnie surowo oceniane?\nZdecydowanie. Wydaje mi się, że w obecnych czasach przyznać się, że wierzysz w Boga, to jest największy heroizm. Nie uważasz, że tak jest? Wyznaję zasadę, że nie możemy się w życiu wstydzić swojego pochodzenia, wiary i nazwiska.\nMasz jakiegoś szczególnego świętego, który jest ci bliski?\nTak, mam. To Święta Rita, patronka od spraw beznadziejnych. Mam też relikwię Świętego Charbela. Noszę ją przy sobie, mam ją w portfelu. Wprawdzie nie wierzę w amulety, wróżby, horoskopy, inne bajery, ale jak ktoś jest świętym… Żeby dostąpić tego tytułu, musiał sobie konkretnie zapracować. Mieć przy sobie relikwię to jak nosić namiastkę kogoś świętego przy sobie, przy swoim sercu…\nA co zmienia ta miłość Boża teraz?\nTa miłość daje mi wewnętrzny spokój. Dzięki niej wiem, że cokolwiek się wydarzy, to i tak się wszystko poukłada. A wcześniej? Dramat! Mamo! Ratunku! I do przyjaciółek po radę. Ja się naprawdę z tamtej Pauliny teraz śmieję. Mam ochotę ją przytulić i powiedzieć jej: „Byłaś taka głupiutka!”. Ale każdy musi mieć okres tej głupoty, takiego rzucania się na bezsensowną miłość, trzymania się kurczowo jakiegoś mężczyzny. „Popatrz! Kochaj mnie! Ja tu jestem! Piorę ci, gotuję ci! Ty mnie kochaj, ja się tu wyfryzowałam dla ciebie!”. Już tego nie robię. Teraz robię to wszystko dla siebie. Zaczynam od siebie.\nFot. Tola Piotrowska @tolala.pl\nCałość rozmowy w książce „Kobieta w wielkim mieście” Wydawnictwo Wam\nPosted in Spotkania\tBóginspiracjakobietakobietypaulina krupińskapaulina krupińska - karpielwiara\n< Bóg, który się troszczy\nBóg, z którym kocham piękniej >


Łazarzowa Sobota Dziś… | Historia\nŁazarzowa Sobota Dziś…\nDziś prawosławni świętują wskrzeszenie Łazarza. Na zachodzie mało mówi się o tym Świętym. Był on przyjacielem Chrystusa, Który to często przebywał u niego. Po swoim zmartwychwstaniu Św. Łazarz żył jeszcze ok. trzydziestu lat w czasie których zaśmiał się jedynie jeden raz. Spowodowane to było tym, iż po swojej pierwszej śmierci przebywał w piekle (jak wszystkie dusze przed zmartwychwstaniem Chrystusa), gdzie widział ogrom niezbawiających się dusz i ich męki. Dzięki temu zozumiał jak poważna jest sprawa zbawienia. Ten jeden raz Święty zaśmiał się, na Cyprze gdzie został biskupem wyświęconym przez Śww. Pawła i Barnabę oraz gdzie po dzień dzisiejszy znajduje się jego grub. Widząc jak złodziej kradnie gliniane naczynia, zawołał śmiejąc się: „ziemia kradnie ziemię!”. Pewnego razu Przenajświętrza Bogorodzica zechciała odwiedzić Św. Łazarza, jednak burzliwe morze zaniosło Jej statek aż do brzegów półwyspu Athos, gdzie mieszkańcy z radością przyjęli głoszoną przez Nią wiarę w Chrystusa. Dzięki temu Athos otrzymał obietnicę i błogosławieństwo Bogorodzicy, że zawsze będzie wstawiała się przed swoim Synem za mieszkańców tego półwyspu. Po opuszczeniu Athosu Matka Boża odwiedziła Św. Łazarza i wręczyła mu biskupi omofor. Chyba najtragiczniejszym momentem z ewangelicznej historii o Łazarzu jest ten, kiedy to żydzi widząc jak wielu przychodzi zobaczyć zmartwychwstałego Łazarza postanowili go zabić.\n„Tłum wielki Żydów dowiedział się, że tam jest, i przybył nie tylko ze względu na Jezusa, ale i aby zobaczyć Łazarza, którego [On] wskrzesił z martwych. Arcykapłani zaś postanowili, aby i Łazarza zabić, wielu bowiem, spośród Żydów, z jego powodu odeszło i uwierzyło w Jezusa.” J 12, 9-11\nPokazuje to, iż człowiek, który nie chce uwierzyć, choćby i cudów doświadczył, będzie walczył z rzeczywistością do takiego stopnia, że jest gotów zabić Samego Boga, i Jego wyznawców…\n#prawoslawie #cerkiew #chrzescijanstwo #bog #jezus #biblia #wiara #religia #filozofia #katolicyzm #teologia #rosja #grecja #bizancjum #kresy #polska #bialorus #ukraina #balkany #swiat #historia #izrael #zydzi #judaizm #4konserwy #gruparatowaniapoziomu #ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #mikromodlitwa #mirkomodlitwa\nZbroja (15,28 kg), Włochy…


Fastlane Milionera - książka jedyna w swoim rodzaju - Sekret Szczęścia\nCzym jest? To świadome życie wypełnione miłością do siebie i akceptacją. Samo zaś Szczęście jest wyborem, którego możemy dokonać każdego dnia. Słowa, które tu znajdziesz, mogą Ci pomóc wybierać świadomie i uwolnić się o wszystkiego, co może ci w tym przeszkodzić.\nSprawdzone zasady sukcesu\nŚwiat wg Mariana\nCytaty, które warto znać\nKurs na szczęście\nFastlane Milionera – książka jedyna w swoim rodzaju\nPogodny Piotr Warto przeczytać\tbiznes życia, dzieci szczęścia, Fastlane Milionera, Hermann Scherer, jak odnieść sukces, MJ DeMarco, przepis na bogactwo, wolność finansowa\t0\nFastlane milionera to wyjątkowy dar Mj DeMarco. Zanim napisał książę, postanowił, że będzie bardzo bogaty i to bardzo szybko – nie dopiero na emeryturze w wieku70 lat, bo wtedy nie bardzo jest szansa na robienie tego, co się lubi, bo najczęściej nie ma się na to już ani sił ani zdrowia.\nZnalazł sposób, jak zmienić drogę, którą się poruszamy.\nPobierz i przeczytaj Darmowy Fragment Fastlane milionera\nJak przejść z chodnika na pas szybkiego ruchu. Jest jeszcze pas wolnego ruchu, ale i tu nie czeka nas nic wielkiego. A na pewno nie czekają na nas tu wielkie pieniądze, które pozwolą cieszyć się każdym dniem i zamiast czekać na sobotę, mieć sobotę każdego dnia tygodnia – czyli robić to, co się lubi, będąc finansowo wolnym człowiekiem.\nKsiążka nie daje gotowych rozwiązań, ale pomaga inaczej spojrzeć na to, co robimy. We mnie osobiście umocniła precyzję celu – coś, czego nauczyłem się od Napoleona Hilla, czytając książkę “Przechytrzyć diabła”.\nRzecz polega na tym, by mieć uwagę skupioną na celu, ale zajmować się tym, co robię teraz i co mnie do tego celu ma doprowadzić. Nie rozdrabniać się na 10 pomysłów na raz. Nie rozmieniać czasu na wiele – często nieważnych zajęć. Skupić się na celu i konsekwentnie do niego dążyć.\nI. Sukces to proces, a nie wydarzenie. Bogactwo to proces, a nie wydarzenie, które w niektórych przypadkach opisują gazety czy pokazuje telewizja.\nII. Porażka wpisana jest w ten proces. I to niejedna. Jeśli nie weźmiemy tego pod uwagę, bardzo szybko się zniechęcimy i przeskoczymy na inny kwiatek, z nadzieją, że tam nektar sam wpływać będzie nam do ust. Tam jednak też możemy ponieść porażki. One jednak są jak lekcja, informacja zwrotna, która mówi, że to nie tak, że nie ta metoda, nie ten sposób. Jeśli mamy uwagę skupioną na celu – porażka nas nie zatrzyma. Wiemy dokąd idziemy zamierzamy tam dojść.\nNa czym polega fenomen Fastlane?\nNa zbudowaniu czegoś, co pozwoli nam cieszyć się wolnością nie tylko finansową.\nDeMarco dzieli się mądrością, jak ustrzec się przed wpadnięciem w stan, kiedy nie my mamy pracę, ale praca ma nas. Kiedy sprzedajemy swój czas za pieniądze, by nie mieć go na normalne życie. Praca na etacie, czy własna działalność – obie opcje mogą tak właśnie się skończyć. Nawet będąc swoim szefem, można nie mieć życia dla siebie, rodziny, przyjaciół, bo to życie zostało wchłonięte przez pracę. To niełatwe tematy, zwłaszcza, gdy o pracę często trudno. Po co jednak mamy umysł?\nCzemu zamiast siedzieć bezczynnie przed telewizorem, nie możemy przeczytać rozwijającej nas książki?\nTyle jest bibliotek. Czemu zamiast siedzieć na internetowym czasie, forum, portalu społecznościowym, nie zabrać się za precyzowanie swoich celów, sposobów ich osiągnięcia, zdobycia nowych umiejętności? Prawdziwa nauka zaczyna się wtedy, gdy skończymy szkolną edukację.\nKsiążka “Fastlane milionera” jest dla tych, którzy nie boją się myśleć, dla osób, które nie mówią na dzień dobry, że czegoś nie osiągną, bo… ; nie szukają wymówek, by tylko zejść do minimum.\nTo książka – przewodnik dla osób, które chcą cieszyć się życiem jako ludzie wolni finansowo, niezależni, robiący to, co kochają, bo mają na to czas i środki. Pasją, która rodzi się w czytającym, jest paliwem, które napędza nasze działania każdego dnia. Celowe działania.\nJeśli nie boisz się myśleć i zamierzasz być naprawdę bogaty – nie dopiero za 40 lat, ale za 5-7 lat – kup tę książkę i skorzystaj z zawartej w niej mądrości. Sama książka nie zmieni cię w milionera. Tak jak nie zrobiła tego w moim przypadku (jeszcze:). Jednak dzięki niej ten proces może okazać się dużo krótszy i efektywniejszy, choć jak napisałem – to proces. Jak szybko się wszystko rozwinie, zależy od tego, jak bardzo nam zależy na osiągnięciu obranego w życiu celu.\nJak napisał Hermann Scherer w książce “Dzieci szczęścia“, każdego dnia dostajemy wyjątkowe 86 400 sekund. To, co z nimi robimy, jest kwestią naszych codziennych wyborów. Jedno jest pewne. Tych sekund w życiu mamy coraz mniej. W naszym baku paliwa czasu wciąż ubywa i najwyższa pora, by podejść do tego bardzo poważnie.\nSobie i tobie życzę powodzenia na pasie szybkiego ruchu do celu, którym jest prawdziwa wolność, w czymkolwiek się ona przejawia.\nPodziel się, jeśli uznasz, że warto 😉\nJestem geniuszem – John Demartini i jego historia\tZmiana myślenia – pierwszy krok do zmiany patrzenia\nBy szczęścia było więcej\n21 bajek * Ponad 6 godzin słuchania * Pozytywne przekonania w formie rymowanek.\nWzruszają, śmieszą, uczą, zapadają w serce i umysł\nArchiwum Wybierz miesiąc Maj 2019 (4) Kwiecień 2019 (9) Marzec 2019 (10) Luty 2019 (2) Styczeń 2019 (6) Grudzień 2018 (4) Listopad 2018 (5) Październik 2018 (9) Wrzesień 2018 (12) Sierpień 2018 (17) Lipiec 2018 (45) Czerwiec 2018 (28) Maj 2018 (4) Kwiecień 2018 (4) Marzec 2018 (12) Luty 2018 (12) Styczeń 2018 (22) Grudzień 2017 (31) Listopad 2017 (43) Październik 2017 (34)\nZa zdjęcia dziękuję:\nDzielę się szczęściem na:\n© Sekret Szczęścia 2019\n© Sekret Szczęścia. Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk artykułów na innych stronach bez zgody autora - zabroniony.\nDaj się poprowadzić\n"Chodzi o to, żeby pozbyć się tego, co wydaje Ci się, że wiesz, aby twoje myśli mogły poprowadzić cię w...


Dwie kapsuły czasu na wieży rydułtowskiego kościoła – Radio Vanessa FM\nStart / Wiadomości / Kultura i rozrywka / Dwie kapsuły czasu na wieży rydułtowskiego kościoła\nPrzez dziewięć miesięcy wieża kościoła św. Jerzego w Rydułtowach była bez krzyża. Końcem października ubiegłego roku podczas orkanu Ksawery wiatr uszkodził mocowanie, krzyż niebezpiecznie się przekrzywił i trzeba go było zdemontować.\n– Przy okazji tych prac, u podstawy krzyża, w metalowej bani odkryto kapsułę czasu – mówi ks. Marek Gwoździk proboszcz parafii pw. św. Jerzego.\nStary krzyż, z powodu zniszczeń nie mógł być rekonstruowany, zamówiony został więc nowy, ale na wzór dotychczasowego. Jest wykonany ze stali nierdzewnej, pomalowany zgodnie z zaleceniami konserwatora. U jego dołu znowu jest bania z dokumentami.\nOprac: Jana Bacza\n← Poprzedni Raciborski Intro Festival z ekologicznym akcentem\nNastępny → Sprawca napadu na stację paliw w Raciborzu w rękach policji


Biblioteka dorosłego człowieka - Puls Biznesu - pb.pl\nPrywatny księgozbiór poprawia wizerunek i dodaje prestiżu. Ale trzeba za niego dość słono zapłacić.\nSpotykamy się w modnej praskiej kluboksięgarni. Wszyscy stukają w klawiaturki laptopów. Beata Pankau, jako jedyna, zaczytana. Ot, zawodowy obowiązek. Zanim zaczniemy, zastrzega: żadnych nazwisk. Jeśli lokalizacje, to mocno ogólnikowe. Nie tropimy przestępców ani szpiegów. Chodzi o wizerunek intelektualny biznesmena, który za niego suto płaci. Ma najlepszy samochód, najpiękniejszą żonę, wspaniały jacht. Pora więc na coś ekstra — na domową bibliotekę z przytupem. Potrafi ona napawać dumą oraz pełnić inną funkcję terapeutyczną, być miejscem azylu i wyciszenia. Tematycznym określeniem zachcianki, kupnem książek, bibelotów i zaprojektowaniem mebli niech się zajmie Beata Pankau.\n— Majątku nie zbijam, ale sumy, jakie trzeba wyłożyć, dają do myślenia. Księgozbiór przemawia do wyobraźni — przekonuje właścicielka firmy Pro Libro.\nZakup tysiąca książek pochłania jakieś 100-150 tys. zł. Na niektóre poluje się po kilka miesięcy, przeczesując w ich poszukiwaniu Allegro, obdzwaniając zaprzyjaźnionych antykwariuszy. Skoro komuś zależy na wyjątkowym zbiorze, a nie na książkach na metry z marketu, cierpliwość jest wskazana.\n— Od półtora roku zbieram pierwsze wydania Wyspiańskiego. Publikowane własnym sumptem, przez jego rodzinę. Co jakiś czas coś wypływa. Ciągle nie mam jednak „Wesela” — przyznaje Beata Pankau, chowając do torebki dość pokaźny wolumin.\nTo „Czas reformatorów” Williama Taylora i Polly LaBarre. Nisza z pogranicza psychologii i biznesu, być może trafi na półkę jakiegoś klienta.\n— Jest menedżerem w dużej firmie. Wiek pod pięćdziesiątkę. Dużo czytał, chce mieć własne kompendium do polecenia. Możliwe, że zbiór znajdzie miejsce w jego firmowym gabinecie. Jesteśmy na etapie zakupu dwustu książek z tej dziedziny, szukam najlepszych, topowych, niekoniecznie nowinek, ma być trochę przekrojowo — tłumaczy właścicielka Pro Libro.\nAbsolwentka teatrologii, niegdyś nauczycielka i dziennikarka. Przed tym wszystkim była jeszcze posada asystentki doradczyni garderobianej podczas wyjazdu do Stanów.\n— Płacili marnie. Ale tam zobaczyłam, że są ludzie z wielkimi pieniędzmi, którzy potrafią je zarobić, ale nie zawsze mogą poradzić sobie z zawartością szafy. Wychodzą też z założenia, że skoro mają pieniądze, to wolą zapłacić specjaliście niż samemu szperać po ciuchach czy książkach — przyznaje Beata Pankau.\nPro Libro wymyślił jej mąż. Wobec potrzeb ich małej córki, etat odpadał.\n— Co lubisz? — zapytał i odpowiedź zamienił na koncepcję biznesu.\nPudła na regale\nRobi to, co lubi. W kilka lat zrealizowała kilkadziesiąt projektów. Czas przeszły jest tu niekoniecznie na miejscu, bo kolekcja nigdy się nie zamyka. Co rusz pojawiają się książki, które szefowa Pro Libro poleca klientom. W domu przechowuje kilka tysięcy pozycji. I to nie zawsze wyjątkowych.\n— Książki kupujemy impulsywnie, szybko. Na lotnisku, w kiosku, dostajemy w prezencie. Potem okazuje się, że tłumacz nie ten, wydanie nie najlepsze czy może dobry temat, ale lektura nudna. Mnie też się trafiają takie pudła. I się walają po regale, zanim nie oddam ich do biblioteki publicznej czy do antykwariatu — zastrzega Beata Pankau.\nZwykle współpraca z klientami zaczyna się od intensywnego wietrzenia. Większość książek wylatuje od razu. Niewielka część łapie się do późniejszej biblioteki. Taki radykalizm skutkuje nieraz niezamierzonymi komplementami.\n— Co ona niby dokupiła, przecież ja to już wszystko wcześniej miałem — powątpiewał jeden z szanownych biznesmenów.\nNa półkach stały tytuły starannie dobrane według jego upodobań. Nieufny biznesmen czuł się tam dobrze. Książki były podobne do tych, które miał, ale jednak były nie te.\n— Motyw azylu, czucia się bezpiecznie i u siebie jest na pewno istotny. Biblioteka daje taki komfort — mówi Beata Pankau.\nBiblioteka jest domeną mężczyzn. Wiją sobie własne gniazdko, ale także dodają sobie prestiżu.\n— Ho, ho, widzę, że pan od zawsze interesuje się dziejami polskiego kapitalizmu — to chciałby zapewne usłyszeć posiadacz dziesiątek specjalistycznych pozycji traktujących o bohaterach rodem z „Ziemi obiecanej”. A że ledwie parę przeczytał? Przecież właściciel ferrari nie musi być mistrzem kierownicy.\n— Jeszcze nie trafiłam na człowieka, dla którego księgozbiór byłby tylko wydmuszką. Oni naprawdę interesują się danymi dziedzinami. Tyle że często nie mają czasu — uważa właścicielka Pro Libro.\nPosiadane książki wciągają. Spięty, zalatany i ciągle walczący o wszystko człowiek ze świecznika może posiedzieć sobie w swoim pokoju ze swoją lekturą. Czyż to nie kusząca wizja? Przydałaby się kilku politykom.\n— Tymochowicz kazał Leppera opalić. Warto, by też poczytał coś, co doda trochę subtelności jego pewności siebie. Choćby „Myszy i ludzie” Steinbecka, coś Remarque’a czy „Mistrza i Małgorzatę” — uważa Beata Pankau.\nJanusz Palikot? Niech będzie poezja. Szymborska. Dla wyciszenia. No i może „Mantrę czaszki” Eliota Pattisona.\nMickiewicz z Napoleonem\nWiedzę o literaturze ma niebagatelną, ale nie patrzy na klientów z góry. Po prostu dba o wizerunek intelektualny. Na początek kanon, 100-200 tytułów to podstawa. Przede wszystkim Mickiewicz, Słowacki, Żeromski — ich porządny Polak mieć powinien. Potem jest miejsce na projekty nierzadko spektakularne. Bibliotekę napoleońską założyła biznesmenowi spod średniego miasta. Początkowo miał być nieduży zbiór, ale ze strumyczka zrobiła się wartka rzeka, około tysiąca książek. Napoleon to w końcu psychologia przywództwa, Burbonowie, Francja, Rosja i Księstwo Warszawskie.\n— Wciągnęło go. Poszedł na całość, kupowałam bibeloty, stare popiersia, monety, ryciny — wspomina Beata Pankau.\nNajwiększa biblioteka, jaką założyła już na starcie liczyła dwa tysiące książek. Dziś jest dużo większa. Albo taki księgozbiór o Indianach. Narodzony z pasji i marzenia, a nie z pustego snobizmu.\n— Klient był młody, przed czterdziestką. Tak się zaangażował, że nie wiedzieć kiedy, zaczęły się medaliony, strzały, pióropusze. A skończyło się rodzinną wycieczką do Ameryki Południowej — kwituje szefowa Pro Libro.\nPodczas sesji zdjęciowej, fotograf wygrzebuje nową publikację o zwyczajach Indian. Tej jej klient w kolekcji nie ma. Jeszcze.\nPlany? Warto by wreszcie stworzyć bibliotekę, taką z prawdziwego zdarzenia, w Pałacu Prezydenckim. Na razie jedyne, czym imponuje, to sekretnym przejściem do prywatnej toalety, wymyślonym jeszcze przez Mieczysława Wachowskiego. A niezałatwiona intelektualno-wizerunkowa potrzeba czeka. n\nErich Maria Remarque urodził się w 1898 r. jako Erich Paul Remark. W dorosłym wieku zaczął używać drugiego imienia Maria, a później zamienił w nazwisku k na que. Francuską pisownię tłumaczył ponoć francuskimi przodkami, analfabetami, którzy nie umieli poprawnie go zapisać. Za to Niemcowi Erichowi Marii pisanie szło wybitnie. Zasłynął powieścią „Na zachodzie bez zmian”, opisującą brutalność wojny, widzianej oczami młodocianego żołnierza. Początkowo dzieło ukazało się w gazecie jako powieść w odcinkach i dopiero w 1929 r. znalazło wydawcę. Cztery lata później naziści zabronili publikowania dzieł Remarque’a. Pisarz wyprowadził się do USA, potem do Szwajcarii, gdzie w 1970 r. zmarł.\nKomplet 16 tomów wydanych w 1955 r., w setną rocznicę śmierci Adama Mickiewicza, można kupić na przykład na Allegro. Ceny zaczynają się od 280 zł. Na ceniących Słowackiego w pięknym wydaniu czeka gratka. Komplet trzech ekskluzywnych tomów dzieł wieszcza ma cenę 1,5 tys. zł. Oprawione w półskórek, z trzema szyldami i obficie złocone kuszą oko.\nzł Nawet tyle potrafi kosztować 40 franków z 1812 r. z podobizną Napoleona.\nroku Tyle może zająć skompletowanie dużego prywatnego księgozbioru.\ntys. Tyle woluminów na początek liczy dobra prywatna biblioteka mająca kilka działów.\nNobel i Pulitzer\nJohn Steinbeck żył w tym samym czasie co Remarque. Na dodatek był potomkiem niemieckich imigrantów. Urodzony w Kalifornii, pierwsze swoje książki związał z bohaterami z tego miejsca. Trzy pierwsze jego dzieła przeszły bez echa. Bomba wybuchła, gdy opublikował „Tortilla Flat” w 1935 r. Dwa lata później wydał „Myszy i ludzi”, opowieść ukazującą dramatyczne losy pary przyjaciół. Lenniego, czyli ociężałego, niezbyt rozgarniętego umysłowo dryblasa i sprytniejszego George’a. Wspólnie marzą o spokojnym życiu na wsi. Na próżno. Marzenia Steinbecka spełniły się w 1962 r., kiedy został uhonorowany Nagrodą Nobla. Wcześniej, wydane jeszcze przed wojną „Grona gniewu” przyniosły mu Pulitzera.\nBudownictwo i nieruchomościTransport i logistykaEdukacja, nauka, oświataRynek pracySzwajcariaMieszkaniaCHFLotnictwo\nDeficyt Filipin wyniósł 0,1 proc.\nOTP sprzeda dział ubezpieczeń\nGórnicza miotła poszła w ruch\nVariant kupuje udziały w Dipolu\nBudownictwo i nieruchomości / Biblioteka dorosłego człowieka


FESTYN EKO BABIE LATO – Ośrodek Kultury w Swarzędzu\n20 września 2014 20 lipca 2017 Piotr\nSwarzędzki festyn w klimacie eko jest już za nami.\nSwarzędz ma swój patent na to, jak połączyć rozrywkę z wiedzą o ekologii. Rodzinny Festyn EKO BABIE LATO 20 września po raz kolejny pokazał, że swarzędzanie potrafią wspólnie spędzać czas wolny przyjemnie i pożytecznie.\nZbiórka elektrośmieci i makulatury prowadzona przez przedstawicieli firmy STENA zakończyła się pełnym sukcesem. Przynieśliśmy ponad 1776 kg elektrośmieci oraz 210 kg makulatury, dostając w zamian nasiona i sadzonki kwiatów! Specjaliści z firmy STENA ocenili, że ta ilość makulatury ocaliła 4 drzewa!\nZwiązek Międzygminny” Gospodarka Odpadami Aglomeracji Poznańskiej” GOAP na stanowisku przed pływalnią Wodny Raj proponował wszystkim chętnym udział w wielkiej grze planszowej na żywo „ Skarby GOAPu”, w zabawach i konkursach wiedzy o segregacji odpadów.\nKomisja Gospodarcza Rady Miejskiej w Swarzędzu przedstawiła wszystkie zagrożenia wynikające ze spalania śmieci i odpadów w piecach domowych. To temat ważny i niestety powracający przed każdą zimą! Nie zabrakło także konkursu tematycznego z nagrodami.\nDużym zainteresowaniem cieszyła się pierwsza swarzędzka „Żywa Krzyżówka” – do której zapraszał Władysław Firlik, rekordzista świata w szaradziarstwie, humorysta, satyryk, literat. Największą jednak atrakcją edukacyjną tegorocznego EKO BABIEGO LATA był Park Praw Natury – zaprezentowany w ramach kampanii edukacyjnej – „Odzyskaj. Korzystaj”. Na rozległym terenie za pływalnią Wodny Raj stanął interaktywny park edukacyjny, gdzie można było osobiście sprawdzić m.in. jak powstaje dźwięk czy efekt trójwymiarowości. Swarzędzanie zapoznawali się tu bliżej z projektem i funkcjonowaniem budowanej w Poznaniu – Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych (ITPOK).\nSwarzędzcy uczniowie ruszyli gromadnie po laury w szkolnych konkursach ekologicznych: Ekociuszek oraz Ekolot.. Są one stałymi elementami każdego EKO BABIEGO LATA w Swarzędzu i cieszą się ogromną popularnością. Konkursy pozwalają wykazać się fantazją, poczuciem humoru, zdolnościami plastycznymi. Na zwycięzców czekają atrakcyjne nagrody np. wycieczki klasowe.\nOrganizatorzy sobotniego festynu nie zapomnieli oczywiście o dobrej rozrywce muzycznej! Na koncertach hip-hopowej grupy Abradab i zespołu Mesajah grającego w klimacie reggae doskonale bawili się przede wszystkim młodzi mieszkańcy Gminy.\nOpublikowany w RELACJE, RELACJE 2014Tagged abradab, eko babie lato, mesajah, swarzędz\nPLATEAU Z PROJEKTEM GRECHUTA


Wiadomości GRYOnline.pl 25 marca 2020 | GRYOnline.pl\nWiadomości GRYOnline.pl 25 marca 2020\nEntelarmer, 25 marca 2020, 21:20\nZespół Big Bad Wolf Studio zdecydował się udostępnić za darmo pierwszy epizod przygodówki The Council. Promocja potrwa do końca marca.\nPri, 25 marca 2020, 13:33\nCzaruś, 25 marca 2020, 13:08\nDo sieci trafiła wiadomość, jakoby zniknięcie taga „Only on PlayStation” z amerykańskiej karty gry God of War mogło oznaczać, że produkcja trafi na PC. O ile nie twierdzimy, że tak się kiedyś nie stanie, to powód zniknięcia tego oznaczenia nie ma związku z końcem ekskluzywności przygód boga wojny na konsoli Sony.\nAlexB, 25 marca 2020, 13:00\nKanał Kino Świat VOD w serwisie YouTube regularnie uzupełniany jest o nowe seriale oraz pełnometrażowe filmy. Ostatnio pojawiły się na nim takie produkcje, jak Legenda o świętym pijaku czy Tylko spokojnie.\nAdrian Werner, 25 marca 2020, 12:51\nLaty, 25 marca 2020, 12:20\nPsy tropiące mogą stracić pracę przez sztuczną inteligencję, która nauczy się rozpoznawać zapachy. Będzie ona mogła być wykorzystywana do wykrywania materiałów wybuchowych, narkotyków i innych substancji.\nAquma, 25 marca 2020, 12:05\nMicrosoft próbuje załatać lukę we wszystkich Windowsach\nLaty, 25 marca 2020, 10:08\nMicrosoft ostrzega swoich użytkowników przed złośliwym oprogramowaniem, które może zainfekować ich komputer. Firma pracuje już nad wydaniem stosownej łatki, która jest priorytetem dla programistów.\nBenchmark zdradza wydajność CPU Intel Tiger Lake i układu graficznego Xe\nAquma, 25 marca 2020, 10:07\nW sieci pojawiły się benchmarki procesora Intela z linii Tiger Lake z układem graficznym Xe. Jednostka radzi sobie lepiej od konkurencyjnych rozwiązań AMD ze zintegrowanymi GPU Vega.\nWonder Woman 1984 zadebiutuje w kinach, ale później, niż planowano\nWytwórnia Warner Bros. zaprzeczyła plotkom, według których film Wonder Woman 1984 miałby zadebiutować w VoD. Produkcja wpierw trafi do kin, ale nastąpi to dwa miesiące później, niż planowano.\nAquma, 25 marca 2020, 08:08\nPewien kalifornijski nauczyciel postanowił wykorzystać w swoich lekcjach wirtualną rzeczywistość. Nie zrobił tego jednak w typowy sposób. Zamiast tego sięgnął po najnowszą strzelankę od Valve Software – Half-Life: Alyx.


Michał Wiśniewski: piąta żona. Jak wygląda Pola? Zdjęcia\nMichał Wiśniewski pokazał żonę. Pola zadebiutowała w wyjątkowych okolicznościach. „Piękna”\nStrona główna » Newsy » Michał Wiśniewski pokazał żonę. Pola zadebiutowała w wyjątkowych okolicznościach. „Piękna”\nMichał Wiśniewski pokazał żonę\nMichał Wiśniewski na Instagramie opublikował pierwsze zdjęcie z piątą żoną, Polą. Powstało w wyjątkowych okolicznościach. Internauci są zachwyceni.\nMichał Wiśniewski w zeszłym roku rozstał się z Dominiką Tajner. W jego życiu pojawiła się tajemnicza Pola, z którą niedawno zalegalizował związek. Para poznała się w sieci i jak zdradził piosenkarz w rozmowie z Krzysztofem Ibiszem, jego przyszła żona nie od razu go skojarzyła:\nNagle się okazuje, że są ludzie, którzy mnie nie znają. Słyszała, ale tak bezpretensjonalnie do tego podeszła. Zaczęliśmy po prostu rozmawiać, okazało się, że ona też ma jedno nieudane małżeństwo – komentował muzyk.\nMichał Wiśniewski pokazał piątą żonę. Jak wygląda Pola?\nMichał Wiśniewski, chociaż już kilka tygodni temu wziął ślub, bardzo długo nie pokazywał fotografii z Polą. Jak zdradził w rozmowie z Faktem, to decyzja jego nowej żony:\nNie chowam swojej żony, ona po prostu nie ma potrzeby pokazywać się publicznie. Pola jest osobą, która stroni od mediów społeczościowych. Piękne jest to, że mamy siebie dla siebie.\nW niedzielę lider zespołu Ich Troje zrobił wyjątek. Na swoim Instagramie opublikował pierwsze zdjęcie z żoną. Pojawiło się ono w wyjątkowych okolicznościach — w dniu wyborów prezydenckich. Małżonkowie pozują obok siebie, na ich twarzach znajdują się maski. Muzyk w opisie pod zdjęciem zdradził, że to kolejne wybory, w których głosuje:\n31 raz zagłosowałem, 27 Wybory w tym dziewiąte parlamentarne 🙂 po raz pierwszy sam zagłosował mój osiemnastoletni syn jestem z niego bardzo dumny! @wisniewska_pola @wisniv #twojglosmaznaczenie.\nZachwyceni internauci komentują wpis. Nie szczędzą komplementów pod adresem piątej żony Wiśniewskiego, zachęcają innych do głosowania:\nJa również głos oddałam. Super zdjęcie.\nSzkoła, do której chodzą moje córki. Brawo sąsiedzie.\nPiękna ta pana żona! Bardzo ładne zdjęcie.\nTrudno nie zgodzić się z komentarzami. Michał ma naprawdę ładną żonę.\n29 czerwca 2020 o 14:25\nZchodzi coraz niżej,\n29 czerwca 2020 o 07:03\nJak torne w modzie na sukces\n29 czerwca 2020 o 06:02\nCo te kobiety w nim widzą?????\n29 czerwca 2020 o 00:46\nOna nie może być normalna\nBędzie następna jak nic,zrobi rekord Guinnessa w ilości żon.\n28 czerwca 2020 o 20:57\nCo one w tym chłopku widzą?\n28 czerwca 2020 o 19:52\nOn też jest po jednym rozwodzie? Dobre ????


Pogoa karkonosze - artykuły | Jelenia Góra Nasze Miasto\nGOPR Karkonosze. Tłumy turystów w górach. Ratownicy apelują o rozwagę\nGOPR Karkonosze. Rekordowa liczba turystów wędruje w tym sezonie po Karkonoszach. Niestety, nie dla wszystkich urlop kończy się dobrze. Ratownicy GOPR w lipcu interweniowali w Sudetach Zachodnich 63 razy. W dwóch przypadkach wydarzenia miały skutek śmiertelny. W ten weekend w górach także są tłumy. Goprowcy apelują o rozwagę.\nGOPR Karkonosze. Meteorolodzy ostrzegają: W naszym regionie spadnie dzisiaj (27 stycznia) ponad 15 cm śniegu. Warunki na drogach znacznie się pogorszą. W górach szlaki są oblodzone. Na Śnieżce odczuwalna temperatura wynosi minus 13 stopni.


Makerspace - raje dla majsterkowiczów - Forum Majsterkowo\nDzisiaj jest 18 paź 2019, 01:54\nMakerspace - raje dla majsterkowiczów\nPost autor: Łukasz » 18 cze 2016, 13:38\nidea tworzenia fablabów / makerspace dopiero w Polsce raczkuje, dlatego wciąż wielu zainteresowanych nie ma pojęcia o istnieniu takich miejsc.\nCzym jest fablab / makerspace?\nMówiąc najprościej - jest to ogólnodostępny warsztat, z którego mogą korzystać dosłownie wszyscy chętni majsterkowicze, twórcy, wytwórcy, a nawet artyści. W fablabach można znaleźć takie sprzęty, jak frezarki CNC, drukarki 3D, plotery laserowe, plazmowe wycinarki CNC i wiele, wiele innych, a także całą masę pozytywnie zakręconych osób, które chętnie coś doradzą i pomogą (trzeba tylko pamiętać, żeby w razie potrzeby także samemu nie odmawiać pomocy i dobrej rady innym:)\nJakie są zasady członkostwa?\nDużo zależy od konkretnego fablabu, ale przeważnie wszystko sprowadza się do opłacenia symbolicznych składek, z których utrzymuje się fablab. W różnych miastach wygląda to różnie, ale generalnie są to kwoty rzędy kilkunastu złotych za cały dzień (cały dzień ze swobodnym dostępem do wszystkich maszyn), lub po kilka stówek za miesięczną wejściówkę (u nas w Zielonej Górze taki miesięczny nielimitowany dostęp kosztuje 200 zł).\nGdzie znaleźć takie fablaby?\nW tej chwili w Polsce działa kilkanaście fablabów, a nowe powstają jak grzyby po deszczu. Przygotowałem dla Was mapę, na której znajdziecie wszystkie obecne, a w przyszłości także nowe makerspace :)\n--> Mapkę znajdziecie tutaj <--\nPamiętajcie, że zawsze możecie śmiało wpaść i obejrzeć sobie dany fablab - bez żadnych zobowiązań. Nie jesteśmy sztywnymi firmami z jeszcze sztywniejszymi regulaminami. Jesteśmy, tak samo jak Wy, majsterkowiczami, których po prostu kręci wspólne działanie.