Strony : 1 2 3 ... 15\n» One Thousand Face Of (not)Grey [romans - komedia - 2os - bn]\n#1 07-02-2017 o 11h29\n• R Y S I E K • @Okamgnienie [/small]\n• J U L K A • @Sarahna [/small]\nOstatnio zmieniony przez Sarahna (23-05-2017 o 18h51)\n#2 07-02-2017 o 11h54\nI LOVE FREAKS.\nI DON’T CARE IF YOU’RE A WILD ONE\n• IMIĘ • Julia • NAZWISKO • Cybulska\n• KOLOR WŁOSÓW • Blond • KOLOR OCZU • Zielone\n• M • A • O •\nOstatnio zmieniony przez Sarahna (23-05-2017 o 18h52)\n#3 07-02-2017 o 11h58\n• IMIĘ • Ryszard • NAZWISKO • Jaworski\n• KOLOR WŁOSÓW • brązowe • KOLOR OCZU • brązowe\n• RODZINA • matka i babka • ZAWÓD\nOstatnio zmieniony przez Okamgnienie (23-05-2017 o 19h00)\n#4 07-02-2017 o 15h57\n– Spóźnię się, spóźnię! – Wybiegłam z mieszkania, jedną ręką zamykając drzwi na klucz, a drugą wciągając na stopę drugą baletkę. Była godzina ósma dwadzieścia, co oznaczało, że za dziesięć minut muszę być w pracy gotowa, już na stanowisku.\nPracuję w małej kawiarence w Warszawie, nieopodal ogromnych drapaczy chmur, w których znajdują się biurowce. Nie zarabiam tam dużo, ale starcza mi na podstawowe potrzeby.\nZbiegając kilka pięter w dół, wyleciałam na ulicę, gdzie szybko wypatrywałam jakiejś taksówki. Do pracy miałam niespełna trzydzieści minut piechotą, więc aby zaoszczędzić czas i nie ryzykować spóźnieniem, byłam gotowa się poświęcić.\nDzień zapowiadał się pięknie. Słońce odbijało się od wysokich budynków, co jakiś czas oślepiając przechodniów, którzy w pośpiechu wchodzili do wieżowców.\n– Jasny gwint! Jak na złość żadnej taksówki. – wyraziłam głos sprzeciwu, gdy pod nosem przejechał autobus. Oszacowałam, w jakiej odległości ode mnie znajduje się przystanek i ze zwątpieniem pokręciłam głową. Zrezygnowana ruszyłam piechotą, pełna nadziei, że szefowa wybaczy mi kolejne spóźnienie.\nNic bardziej mylnego. Po dotarciu na miejsce wzrok szefowej mówił sam za siebie. Jej niebieskie oczy płonęły z wściekłości, a palce nerwowo stukały w blat. Przełknęłam głośno ślinę, dając do zrozumienia, że mam pewne obawy co do jej stanu.\n– Przepraszam? – wydukałam niepewnie w jej stronę.\n– Cybulska! – odezwała się groźnie. Już kolejny raz, twoje spóźnienie działa na szkodę zakładu. Nie mogę sobie pozwolić na taki brak kompetencji! Wyjdź stąd dziecko i więcej nie pokazuj mi się na oczy. – dodała, machając przy tym ręką w sposób, jakby odganiała komara.\nPrychnęłam pod nosem, bo żadna stara baba nie będzie mnie w ten sposób traktować. Jeszcze jej pokażę, że stać mnie na więcej niż praca w jej zapyziałej kawiarence. Odwróciłam się na pięcie i z głową w górze wyszłam na zewnątrz.\n– Okej, wypadałoby znaleźć jakąś pracę. – rozejrzałam się po okolicy i obserwując wysokie budynki. – O, ta nazwa wygląda fajnie „Jaworski Corporation”. Pewnie stary zgrzybiały dziadek, chętnie przyjmie na płatny staż kogoś młodego, ładnego, z ambicjami.\nKilkoro przechodniów spojrzało na mnie z politowaniem i dopiero wtedy zorientowałam się, że gadałam sama do siebie. Cóż za porażka. Mimo wszystko zdecydowałam się wejść do wysokiego, oszklonego budynku.\nWnętrze było minimalistyczne, jakaś sofa dla oczekujących oraz recepcja. Cholerka! A gdzie zagospodarowanie przestrzeni? Sam hol był wielkości mojego mieszkania razy osiem.\nPodeszłam do pani, która elegancko prezentowała się na tle grafitowych ścian. Uśmiechnęłam się serdecznie, jednak ta nadal nie zwracała na mnie uwagi. No ludzie, co z wami?\n– Ekhm! – chrząknęłam głośno, po czym brunetka odwróciła się w moją stronę. – Chciałam się zapytać o staż, macie jakieś wolne miejsca?\n– Proszę chwileczkę poczekać. – rzekła z nadzwyczajną uprzejmością, po czym wykonała kilka telefonów i zaczęłam przeglądać kalendarz. – Pan Jaworski, jest w tej chwili na spotkaniu, będzie mógł się spotkać z Panią za trzydzieści minut. Jeśli to Pani nie przeszkadza, proszę udać się na dziewiąte piętro, koleżanka się Panią zajmie. – jej głos był nienaturalnie miły. Jakby znalazła frajerkę do pracy za friko. Przewróciłam oczami i udałam się w kierunku windy.\nWszystko było takie… ogromne. Czułam się jak robaczek w wiosce Guliwera.\nUsłyszałam charakterystyczne piknięcie, które oznajmiło, że widna przyjechała. Drzwi się otworzyły i wyszło z niej kilku mężczyzn w czarnych gajerkach. Zwinnym susem wskoczyłam do środka i szybkim ruchem ręki wygładziłam legginsy, gdzieniegdzie skubiąc je od psich kłaków. Gdy dojechałam na górę, a drzwi do windy się otworzyły, moim oczom ukazał się rozległy korytarz, w którym umiejscowiona była mini recepcja. W niej również była kobieta, która wyglądała nieskazitelnie. Idealna figura, wzrost. Miała nawet czym oddychać. Mimowolnie spojrzałam w dół. Nic, praktycznie nic nie odstawało. Usiadłam na kanapie i z niecierpliwością czekałam, aż facet skończy zebranie.\nPo mniej więcej dwudziestu minutach drzwi do biura się otworzyły, a kobieta z recepcji gestem ręki zaprosiła mnie do środka. Niestety, to nie był starszy dziadek, wręcz przeciwnie. Koleś robił wrażenie. Uśmiechnęłam się szeroko i ruszyłam w jego kierunku.\nOstatnio zmieniony przez Sarahna (08-02-2017 o 22h17)\n#5 07-02-2017 o 16h54\nOd rana nie czułem się najlepiej. Nic nie pomogły sposoby mojej babki, czyli masowanie skroni i przykładanie do nich torebek z lodem, na odpędzenie dudniącego pod czachą rozpędzonego pociągu. A miałem dzisiaj takie urwanie gitary! Trzy zebrania, gdzie omawialiśmy strategię firmy po okresowych raportach o stanie jej funkcjonowania, do tego dwa niezwykle ważne kontrakty. Wszystko rozchodziło się o kilka podpisów, ale nie mogłem tego zrobić u siebie w biurze, tylko musiałem patrzeć na te wdzięczące się przede mną przedstawicielki różnych działów. Dlaczego zatrudniałem tak niewielu facetów?!\nJuż miałem wychodzić na pierwsze spotkanie, kiedy zadzwonił telefon na moim biurku. Nacisnąłem przycisk i zapytałem:\n- Tak, pani Basiu?\n- Panie dyrektorze, mamy dość... dość nietypową sprawę. Przed chwilą na recepcji zgłosiła się kobieta, która chciałaby zabiegać o staż w pańskiej firmie. Obecnie nie prowadzimy naboru... - urwała zakłopotana.\n- Nie prowadzimy - odpowiedziałem i już chciałem się rozłączyć, jednak sekretarka kontynuowała.\n- ... kilka osób wzięło ostatnio urlop na żądanie, więc może jednak przydałaby nam się stażystka? - zapytała z nadzieją w głosie.\n- Niech się tym zajmie Gwardoński - wydałem polecenie i zakończyłem rozmowę. Ponownie pomasowałem skroń. Zawracanie du...szy przed spotkaniem!\nZebranie było nudne. Jedyną atrakcją był nowy kostium Teresy z księgowości, która już od dłuższego czasu chciała ze mną zjeść kolację. Jak wszystkie w tej firmie. Uśmiechnąłem się pod nosem. Wiedziałem, jak działam na kobiety.\nNie lubiłem siedzieć w tej sali, bo za dużo było tu skóry, której wręcz nienawidziłem. Krzesła obite skórą, sofy obite skórą, a nawet skórzane ciuchy - OHYDA. Chciałem jak najszybciej opuścić to pomieszczenie, ale wtedy zobaczyłem, że sekretarka prowadzi w moim kierunku jakąś blondynkę. W pierwszym momencie myślałem, że to ktoś z cateringu, ale przecież na obiad było jeszcze za wcześnie.\n- Dzień dobry - powitałem zmierzającą ku mnie dziewoję i uśmiechnąłem się. Przeniosłem pytające spojrzenie na panią Basię, która oznajmiła.\n- To właśnie kandydatka na stażystkę. Wezwałam już pana Gwardońskiego.\n- Ach, pani w sprawie pracy. Proszę za mną, przejdziemy do mojego biura - szarmancko przytrzymałem przed dziewczyną drzwi i pokierowałem ją w stronę miejsca, gdzie urzędowałem. Stało tam biurko, a na nim komputer. Pod ścianą sofa obita ciemnym materiałem, dobranym do tego, który pokrywał mój sporych rozmiarów obrotowy fotel. Przed biurkiem stały dwa elegancko zdobione krzesła, również w ciemnych barwach. Jedno z nich wskazałem dziewczynie, sam zajmując miejsce za biurkiem. Nacisnąłem przycisk i poinformowałem, że osobiście porozmawiam z kandydatką.\n- Może czegoś się pani napije? - zaproponowałem. Nie należała do szkarad, więc nie będzie brukać imienia mojej firmy swoim wyglądem, a to już duży plus na początek. Lubiłem otaczać się ładnymi rzeczami. Nogi też miała niczego sobie, chętnie sprawdzę jak szybko biega do pobliskiej Biedronki. Póki co jednak grałem przyjaznego szefa, starając się zrobić na niej dobre wrażenie. Nie musiałem się wysilać, bo pewnie gdyby mogła zaśliniłaby mi biurko, tak czuć było jak na mnie leci.\n- Proszę powiedzieć mi coś o sobie. Czym się pani dotychczas zajmowała? Ma pani może jakieś CV? - tego ostatniego pytania nie przemyślałem, bo raczej ciężko byłoby jej ukryć gdzieś teczkę z dokumentami. Niejedna upchnęłaby ją gdzieś w okolicach biustu, ale pierw trzeba było go mieć...\n#6 07-02-2017 o 20h27\nGdy zobaczyłam mojego potencjalnego szefa, a usta cisnęły się same „ochy” i „achy”. Był nieziemsko przystojny, a w dodatku dżentelmen. No lepiej trafić nie mogłam, grunt to owinąć go sobie wokół palca. Wskazał mi ręką zdobione krzesło naprzeciwko biurka, na którym usiadłam z przyjemnością.\n– Chętnie. – odpowiedziałam na propozycję czegoś do picia. W gardle mi zaschło i chyba nie będę w stanie wydusić z siebie żadnego słowa.\nPociągnęłam spory łyk ze szklanki, która była idealnie wypolerowana, a sama woda smakowała idealnie, jakby nie była stąd. Teraz byłam gotowa odpowiedzieć na wszystkie pytania.\n– Czym się zajmowałam dotychczas? Uhm, jeszcze do niedawna pracowałam w kawiarni, jako baristka. Wcześniej natomiast dorabiałam sobie jako hostessa i na dorywczych pracach w call center. Z pracą w biurze mam tyle wspólnego, że wiem, o której macie przerwę śniadaniową. – to ostatnie wypaliłam bez większego namysłu. Zaczęłam się bawić palcami, u dłoni. To chyba wskutek zdenerwowania. Kurczę! Jeszcze żaden facet, tak na mnie nie działał. Musiał to zauważyć, bo przyglądał mi się dość intensywnie, co mnie lekko peszyło.\n– Jak widać, albo i nie widać, nie mam przy sobie żadnych dokumentów. Jestem w stanie zrozumieć, jeśli nie znajdzie się dla mnie żadne miejsce. Jednak zanim pan mnie skreśli, proszę zastanowić się na aspektach, które mogę wnieść do firmy. Jestem młoda, mój umysł wchłania wszystko jak gąbka. – za dużo gadam, zdecydowanie za dużo gadam. Wzięłam kolejny łyk wody, żeby zamknąć trochę buzię. Pan Jaworski stał do mnie tym razem tyłem. To chyba na znak protestu, że mówiąc do niego, patrzyłam w podłogę. Zauważyłam, że bawił się zegarkiem. Chyba analizował sobie w głowie wszystkie za i przeciw. Nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Staram się pokazać z jak najlepszej strony. Pewnie, gdyby poznał moją drugą twarz, na wstępie dałby mi kopniaka w cztery litery.\nZaczęłam stukać palcami w kolano, bo ta cisza stawała się irytująca.\nOstatnio zmieniony przez Sarahna (08-02-2017 o 22h16)\n#7 07-02-2017 o 21h15\nNalałem jej i sobie wody z karafki stojącej na barku w kącie mojego biura. Postawiłem przed nią szklankę, a swoją od razu przyciągnąłem do ust. Nie usiadłem, tylko patrzyłem na nią z góry. Strasznie dużo gadała, nie dziwię się, że wzięli ją do call center! Pewnie jak dzwonił jakiś klient potrafiła trajkotać pół dnia nabijają mu kosmiczny rachunek telefoniczny. Normalnie cud pracownik! Szkoda tylko, że ta jej paplanina działa na moją głowę jak stado rozjuszonych byków z corridy. Odwróciłem się, sprawdzając godzinę na moim złotym zegarku. Całe szczęście mogłem już zażyć kolejną pigułkę, nie chciałem tego jednak robić przy nieznajomej. Wypadałoby ją jak najszybciej spławić i tak zmarnowała mnóstwo mojego cennego czasu.\nUsiadłem więc przy biurku, palcami odgarniając kręcone kosmyki włosów, które często niesfornie błąkały się po mojej twarzy. Uśmiechnąłem się do dziewczyny. W duchu modliłem się, żeby już wyszła, jednak nie dałem tego po sobie poznać.\n- Ma pani tę pracę - powiedziałem. - Zawsze poszukiwaliśmy tak... - urwałem na chwilę, żeby dobrać odpowiednie słowo. Na myśl przychodziły mi jednak wyrazy niekoniecznie zadowalające moją nową stażystkę - tak entuzjastycznie nastawionych do pracy osób! - zakończyłem i w gratisie puściłem jej oczko. Od razu wybrałem połączenie z sekretarką.\n- Pani Basiu, za chwilę zgłosi się panna... - spojrzałem na dziewczynę pytająco, dopiero teraz uświadamiając sobie, że nawet nie wiem jak ta blondynka ma na imię - proszę zaprowadzić ją do kadr, niech podpisze stosowne dokumenty. Gdyby potrzebny był jakiś mój podpis proszę dostarczyć mi wszystko do biura. Dziękuję - rozłączyłem się. Ponownie wstałem, przygładziłem garnitur i wyciągnąłem dłoń w stronę mojej nowej pracownicy.\n- Witamy na pokładzie Jaworski Corporation - lekko uścisnąłem jej dłoń, a po chwili odprowadziłem do wyjścia.\n#8 07-02-2017 o 22h29\nPo powrocie do domu, będę musiała przetrzeć baletki, są całe okurzone i wyjść z Mao na spacer, zdecydowanie. Biedak pewnie leży rozwalony pod drzwiami wyjściowymi, po ówczesnym koncercie dla sąsiadów. Nigdy nie lubił zostawać sam, ale co począć. Żreć chciał, więc musiał wytrzymać.\nMoje wewnętrzne rozmyślania zakończył odgłos odsuwanego krzesła. Oto usiadł on „Bóg Rozkoszy”, w całej okazałości, ale bym cię schrupała. Julka skup się, on coś mówi. Moje sumienie, zawsze przeszkodzi w najlepszym momencie.\n– Co? – spojrzałam na niego szeroko otwartymi oczami. – Mam tę pracę? – z radości prawie podskoczyłam na krześle.\nChwilę jeszcze ugadał szczegóły z panienką z recepcji, po czym wyciągnął do mnie dłoń, witając na pokładzie. Była taka szorstka i duża. Idealnie pasowała do tego faceta.\n– Julia. Julia Cybulska. – wyszczerzyłam zęby z radości, że będę z nim współpracować.\nPan Ciacho postanowił odprowadzić mnie do wyjścia. Szłam obok niego rozmarzona, na miękkich nogach, a później drzwi się zamknęły i cały czar prysł.\nPodeszłam do recepcjonistki Basi? Beaty? Bożeny? Nie ważne. Miała przygotowane dla mnie dokumenty, które szybko podpisałam. Powinnam je przeczytać, co nie? Nie… na pewno nie było tam nic takiego. Ważne, żeby płacił i za dużo nie wymagał.\n– Zapraszamy jutro o dziewiątej. – powiedziała kobieta, z nienaturalnym uśmiechem na ustach. Co one mają z tymi uśmiechami? Mnie nikt nie zmusi, do chodzenia z wyszczerzoną jadaczką.\nWyszłam z budynku cała w skowronkach, jeszcze raz rzucając na niego okiem z dołu.\n– Jeszcze tu wrócę, ty przystojny bydlaku. – rzuciłam krótko do wieżowca i ruszyłam w stronę domu.\nJak myślałam, pogoda była piękna, słońce świeciło pełną parą, a niektóre Warszawianki, postanowiły odkryć nawet trochę ciała. W sumie się nie dziwię, sama pewnie poszłabym gdzieś na Stogi na plażę, albo zwiedziła Jelitkowo. W Warszawie nie miałam takiego luksusu jak morze, ale miałam park. W ramach udanej rozmowy zdecydowałam zabrać psa na długi spacer po parku wśród cieni drzew, bo sierściuch zaraz by się sparzył na słońcu. Mimo że był dopiero czerwiec, pogoda nas rozpieszczała do granic możliwości.\nStanęłam przed kamienicą i pchnęłam ciężkie dębowe drzwi, które złowieszczo zaskrzypiały. Na ten dźwięk usłyszałam, jak z trzeciego piętra dochodzi niecierpliwe wycie mojego kundla. Jak na Chow Chowa, miał potężny głos. Wbiegłam schodami do góry i delikatnie otworzyłam drzwi. Wiedziałam, że bydlak zaraz na mnie naskoczy, a nie chciałam zjechać na tyłku po schodach w dół.\nWeszłam do środka i machnięciem nogi zrzuciłam balerinki ze stóp. Wnętrze było skromne, ale moje. Był to jeden pokój z aneksem kuchennym i wysepką, plus łazienka. Wnętrze, mimo iż nie było różowe, miało charakter kobiecy. Kolory brązu i kawy z mlekiem, ślicznie komponowały się z waniliowymi dodatkami, a różne bibeloty takie jak świeczki różnych rozmiarów i kształtów uzupełniały wnętrze. Kuchnia natomiast pozostawała w barwach bieli i szarości, żeby nie zlewała się z pokojem.\nWsypałam psu do miski jedzenie i nacisnęłam pstryczek czajnika. Z górnej szafki wyciągnęłam kawę, którą wsypałam do kubka, odmierzając przy tym idealne miarki.\n– Mao! Pańcia dostała pracę. – pies zamerdał ogonem, bardziej reagując na ton mojego głosu niż na same słowa. – Tak, ty wstrętny bydlaku. Będziesz siedział w domu sam. – pogłaskałam psa pieszczotliwie po łbie.\nZalałam kawę, dosypałam łyżeczkę cukru i odrobinę mleka. Posadziłam tyłek na blacie i wlepiając się w okno, upiłam spory łyk gorącego napoju. Nie mogłam z głowy wyrzucić obrazu Ryszarda. Matko, co za imię, zostanę przy Ciacho. Pan Ciacho. Westchnęłam ciężko.\n– Nie, Mao. Tacy ludzie jak on, są poza naszym zasięgiem. My będziemy musieli się zadowolić jakimś kolesiem z Biedronki, czy innego dyskontu. – spojrzałam na psa, który kręcił głową na boki, jakby rozumiał, co do niego mówię. – To co? Spacerek? – na to hasło, Mao zaczął skakać jak szalony.\nChwyciłam smycz z przedpokoju, zapięłam psa i wyszłam z domu.\nKilka przecznic dalej, było wejście do parku. Popuściłam odrobinę smycz, żeby nie musieć chodzić po trawniku niczym saper, omijając miny przeciwpiechotne. Gdy tak chodziliśmy, zauważyłam kącik dla psów. Tam mogłabym go puścić, a sama usiadłabym na ławce, korzystając ze słoneczka, które przedzierało się między liśćmi. Jako że godzina była młoda, niewiele ludzi jeszcze spacerowało, więc bez większych obaw spuściłam psa ze smyczy, a sama rozłożyłam się na drewnianym siedzisku.\n#9 07-02-2017 o 23h17\nNim tylko zamknąłem drzwi za rozanieloną stażystką, znów zadzwonił telefon. Tym razem była to moja komórka. Dzwoniła Sandra.\n- Sandra? - zastanawiałem się, czy znam jakąś Sandrę, ale czy gdybym jej nie znał, to miałbym jej numer zapisany w telefonie?\n- Jaworski, słucham - powiedziałem z trudem tłumiąc ziewnięcie. Oj przyda mi się kawa. Szkoda, że ta blondynka już wyszła, mogłaby się wprawiać w bojach.\n- Cześć mój słodki misiu-pysiu - usłyszałem lekko skrzeczący, acz próbujący mnie kokietować głos po drugiej stronie. Jak ktoś mnie tak tytułuje, to od razu mam zamiar przycisnąć czerwoną słuchawkę i zerwać połączenie. - Pamiętasz o naszym lunchu? Czekam na ciebie w knajpce koło parku - oczami wyobraźni widziałem, jak obrysowuje sobie teraz usta szminką, a jakby na dokładkę tej porcji wyobraźni usłyszałem ciche cmoknięcie. Tylko która to była? Ta ruda z długimi nogami, czy ta czarna, w kusej mini?\n- Nie dam rady - uciąłem szybko i już chciałem się rozłączyć, ale rozmówczyni bardzo paliła się, żeby mi jeszcze coś powiedzieć. Zalał mnie kolejny dzisiejszego dnia potok niezrozumiałych słów, które obchodziły mnie tyle, co zeszłoroczny śnieg.\n- Nie. Nie jestem tobą już więcej zainteresowany - rozłączyłem się. Numer też został usunięty z moich kontaktów. Pewnie kiedy spałem porządziła się moimi rzeczami, łudząc się, że będzie kimś ważnym w moim życiu. Parsknąłem śmiechem. Jasne, skarbie, jutro ślub.\nUsiadłem za biurkiem, zażyłem tabletkę i oparłem się, na chwilę przymykając oczy. Długo jednak nie cieszyłem się samotnością, bo do mojego biura wszedł Gwardoński.\n- Ryszard, ta nowa, co ją przyjąłeś... - zaczął, wpatrując się w plik zadrukowanych kartek.\n- Jaka nowa? - zapytałem, przekręcając fotel tak, żeby go widzieć. Już nawet nie pamiętałem o świeżo przyjętej stażystce.\n- Julia Cybulska.\nPatrzyłem na niego czekając na jakieś dalsze wskazówki albo podpowiedzi, bo nic mi nie mówiło to imię i nazwisko.\n- Może przejdziesz do rzeczy? - zasugerowałem. Nie chciało mi się bawić w jakieś podchody.\n- To jakaś twoja znajoma? - padło z ust Gwardońskiego.\n- Słucham? - zapytałem oburzony i uniosłem wysoko brwi.\n- Bo przyjąłeś ją... nawet nie czekając na mnie, myślałem, że łączą was stosunki...\n- Nic nas nie łączy i nie będzie nas łączyć - powiedziałem lodowato i stanowczo. Czy te proszki w końcu zaczną działać, do jasnej anielki?! - Jeśli nie widzisz dla niej miejsca wśród osób pracujących w biurze, może pomóc sprzątaczce w myciu podłóg. Okna też już nie błyszczą tak jak jeszcze tydzień temu. Dopilnuj tego.\nMoże byłem dla niego zbyt szorstki, bo podkulił uszy i pospiesznie wycofał się z mojego biura. Dobrze, że miałem już kolejne spotkanie, bo rozmowy dzisiejszego dnia, na tematy inne niż służbowe, strasznie mnie wkurzały.\nOstatnio zmieniony przez Okamgnienie (07-02-2017 o 23h22)\n#10 08-02-2017 o 00h04\nPo niecałych czterdziestu minutach złapałam psa ponownie na smycz i udałam się w stronę domu.\nCiągle zastanawiałam się, na czym będą polegać moje obowiązki. Może będę, jak pani w recepcji, bezpośrednio przed biurem szefa, która raz na jakiś czas zanosi mu kawę.\nWeszłam do mieszkania, rozpięłam psa, a sama usiadłam, żeby dopić zimna kawę. Włączyłam telewizor, zaciekawiona co ciekawego można o tej porze obejrzeć.\n– Szpital, dlaczego ja, trudne sprawy, szpital. Już nic normalnego nie ma w tej telewizji? – wyłączyłam pudło i rzuciłam pilotem na łóżko.\nJeszcze nigdy nie byłam w środku tygodnia o tej godzinie w domu, co ludzie zazwyczaj robią? Wszyscy znajomi pewnie urobieni po łokcie. Sprawdziłam zapasy w lodówce i sprawdziłam, co należy uzupełnić. Zrobiłam sobie malutką listę zakupów i wyszłam do pierwszego lepszego dyskontu.\nPrzeszłam koło parku, mijając pobliskie kawiarenki i restauracje. Sądząc po ilości ludzi, wybiła godzina lunchu. Ciekawe co taki ktoś jak pan Ciacho robi o tej porze.\nPewnie wsiada do swojego mercedesa klasy s, zapada się w wygodny fotel kierowcy i jedzie do jakieś super, wypasionej restauracji. Nie to, co taka szara myszka jak ja. Jedyne restauracje, w których jadam to kebab bar, a fury, jakimi się wożę to solaris, zazwyczaj z zepsutą klimatyzacją.\nW sklepie czas zleciał mi wyjątkowo szybko, chociaż przy końcówce już gorzej. Pani kasjerka, która pokłóciła się z drobnymi, ciągle chodziła rozmieniać pieniądze, przez co produktywność wołała o pomstę do nieba. W końcu nadeszła moja kolej, gdy usłyszałam cenę, starałam się dać jak najdrobniejszymi, żeby znowu nie latała po całym sklepie.\n– Mogę być winna grosik? – zapytała, łypiąc na mnie tymi ślepiami i trzepotała rzęsami, jakbym co najmniej miała paść na kolana błagać ją o wybaczenie, że nie dałam jej dokładnej kwoty.\n– Ta, spoko. Wpadnę jutro odebrać. – rzuciłam krótko. Ha! Trzeba było widzieć jej minę.\nSpojrzałam na zegarek, który wskazywał godzinę jedenastą. Jeszcze młoda godzina. Postanowiłam przycupnąć w jednej z kawiarenek na świeżym powietrzu i zamówić cappuccino.\n#11 08-02-2017 o 00h51\n- Wychodzę - poinformowałem sekretarkę rozpinając guziki marynarki, żeby wiatr mógł fruwać między jej połami. - Będę koło czternastej.\nOpuściłem budynek firmy, przeciągnąłem się i poluzowałem guziki w kołnierzyku. Pora lunchu była moim ulubionym momentem dnia, bo wtedy miałem czas tylko dla siebie i bardzo nie lubiłem, żeby ktoś mi go wtedy zajmował. Pani Basia o tym wiedziała, dlatego nie umawiała na lunchowe godziny żadnych spotkań.\nZ parkingu podziemnego wyjechałem moim metalicznym porsche 911 i pomknąłem ulicami Warszawy gdzieś przed siebie. Nigdy nie wybierałem konkretnego miejsca. Przeważnie zatrzymywałem się, kiedy dojrzałem jakąś przyjaźnie wyglądającą knajpkę, gdzie nie było zbyt wielu klientów. Tak było i tym razem. Niewielka restauracyjka z ogródkiem, to było coś, czego mi trzeba. Oczywiście nie było wolnych miejsc parkingowych, więc stanąłem na kopercie. Stać mnie na mandat, jakby coś się komuś nie podobało.\nNasunąłem na oczy okulary przeciwsłoneczne, bo zamierzałem usiąść w ogródku. Nie rozglądałem się, tylko spokojnie zająłem upatrzone wcześniej miejsce i wyjąłem telefon, żeby szybko sprawdzić maile i inne wiadomości, które spływały do mnie z różnych zakątków świata. Mieliśmy niedługo nawiązać umowę z niemiecką firmą, fińskim koncernem i innymi pomniejszymi filiami rozstrzelonymi po całym globie. Byłem tak zajęty surfowaniem, że dopiero po chwili spostrzegłem kelnera.\n- Duża mokka, z podwójnym mleczkiem - wyrecytowałem odruchowo. - I lunch. To, co tam dziś serwujecie.\nMocniej wbiłem się w krzesło i rozprostowałem nogi. Słońce przyjemnie muskało moją twarz swoimi promieniami. Chwilo spokoju trwaj.\n#12 08-02-2017 o 09h04\nZajęłam miejsce przy stoliku, skutecznie chowając siatkę za sobą. Głupio by było, jakby ktoś mnie teraz zobaczył z tymi pakunkami, niczym matka polka idąca na zakupy, kobieta pracująca dwadzieścia cztery godziny na dobę, latająca od sklepu do sklepu, wyszukując coraz to dziwniejszych promocji.\n– Dzień dobry, poproszę cappuccino. – powiedziałam kelnerowi, który chwilę po moim przybyciu stanął koło mojego stolika.\nW oczekiwaniu na napój życia przeglądałam ulotkę, która leżała na stoliku. Beznamiętnie oglądałam ją raz z jednej strony, raz z drugiej, wtem z pobliskiego doszedł do moich uszu znajomy głos.\n– Jasny gwint, tylko nie on. – spojrzałam przed siebie. Siedział, pan gorący w całej okazałości. Na nosie miał okulary przeciwsłoneczne, które tylko dodawały mu tajemniczości. Nie wiedziałam, czy się przywitać, czy nie. Z jednej strony było mi głupio, z drugiej, ta ciekawość.\nRaz się żyje! Wstałam od stolika, w tym samym czasie wpadając na kelnera z kawą, która wylądowała na mnie.\n– Co robisz baranie! – krzyknęłam na kelnera, który zaczął mnie przepraszać, podając mi chusteczki. – To jest gorące! – nie kryłam oburzenia.\nSzybkim ruchem ręki, zaczęłam trzepotać bluzką w okolicach klatki piersiowej, żeby jak najszybciej, pozbyć się parzącego uczucia.\nPan idealny spojrzał na mnie z zaciekawieniem. Matko! Mam nadzieję, że mnie nie pozna, ale byłby wstyd.\nStarałam się jak najszybciej przejść obok jego stolika, niezauważona, niestety nie udało się, trąciłam delikatnie jego krzesło, na co zwrócił swoją uwagę. Uśmiechnęłam się słodko, jak tylko potrafiłam.\n– Dzień dobry, znowu. – wydukałam zawstydzona, gdyż przez tę plamę, nie prezentowałam się zbyt atrakcyjnie.\n#13 08-02-2017 o 12h54\nTo miał być spokojny czas na, powiedzmy kolanie natury, bo do jej łona było daleko. Specjalnie wybrałem taką niepozorną restauracyjkę, żeby rozkoszować się ciszą wielkiego miasta. Nie było mi to jednak dane, bo usłyszałem, że prawie koło mojego ucha rozegrała się jakaś szamotanina okraszona "baranem". Zerknąłem w tamtą stronę i w ostatnim momencie dostrzegłem ją! Moją... kawę! Ale pech, że też ta rozwydrzona blondynka nie mogła wziąć na klatę innego napoju, tylko akurat mój. Przewróciłem oczami pod ciemnym szkłem okularów i oparłem głowę o rękę wspartą na stoliku. Będę musiał poczekać, aż zrobią mi nową. Ech...\nPrawie spadła mi głowa, bo ktoś gwałtownie szturchnął moje krzesło. Popatrzyłem gniewnie w stronę winowajczyni, która jakby nigdy nic stała i gapiła się na mnie.\n- Znowu? - powtórzyłem jeden wyraz, który utkwił mi z jej dziwnego powitania. Zsunąłem okulary z oczu i zlustrowałem speszoną blondynkę, próbując skojarzyć, gdzie widziałem jej twarz, bo gdzieś ją na pewno widziałem. Zjechałem wzrokiem na jej biust i od razu odrzuciłem kategorię: "łóżkowe podboje". Hmm... Ach! Już wiem! To ta nowa!\n- Ula, tak? - próbowałem przypomnieć sobie jej imię. Była jedną z setek kobiet, które dziś zobaczyłem, więc gdybym chciał pamiętać imiona każdej, to moja głowa zdecydowanie miałaby mniej kształtną czaszkę.\nSam nie wiedziałem, czy chciałem, żeby się do mnie przysiadała. Obciach trochę, bo sporo osób zwróciło przez to na nią uwagę, a przez to zaczęli się przyglądać mnie, zapewne robiąc zakłady w myślach, co nas łączy. Tak niestety działają ludzie.\n- Skoro jesteś taką ofermą, to może weź jutro coś na zmianę do firmy. Zdecydowanie nie pochwalam niechlujnego wyglądu - znacząco spojrzałem na blondynkę. Już nie byłem sympatycznym Ryszardem z rozmowy kwalifikacyjnej. Zawsze uważałem, że liczy się pierwsze wrażenie, więc o drugie już nie trzeba dbać. - I z kłakami coś zrób - machnąłem ręką, że mój tekst zabrzmiał jakbym zarówno mówił o jej włosach, jak i o psiej sierści, którą obrane były jej spodnie.\n- W ogóle to nie powinnaś jakoś się przygotowywać do pracy? Powtórzyć angielski? Niemiecki? Włoski? Rosyjski? - wymieniłem te języki, których wymagam od moich pracowników. - Prasować białe koszule i spodnie w kant? - dodałem, uściślając moje wymagania.\nW końcu dostarczono mój lunch. Pewnie gdyby nie to, że byłem głodny, dawno zmieniłbym lokal, a nie siedział z tą ślamazarą. Podano mi lekką sałatkę i kilka grzanek, więc odłamałem kawałek i zanurzyłem w jej sosie, żeby wczuć się w nuty smaku, które rozbrzmiały na moim podniebieniu, kiedy tylko ten drobny kęs je musnął. Lubiłem delektować się tym, co jem. Zmrużyłem oczy i powoli oblizałem palec, nie chcąc przerywać tej wielosmakowej symfonii.\nDopiero po chwili zobaczyłem, że dziewczyna wpatruje się we mnie z lekko otwartymi ustami.\n- Mucha ci wleci. Lepiej je zamknij - skomentowałem i zabrałem się do jedzenia. - Właściwie, to czy nie miałaś już iść?\n#14 08-02-2017 o 14h11\nPatrzył się na mnie, jakby co najmniej zobaczył ducha. „Ula”? Jaka Ula? Burak! Mega przystojny burak.\nStałam tak przed nim z wypiekami na twarzy, kiedy ten bombardował mnie informacjami, o językach, o koszuli… Ja ci pokażę. Stałam z otwartą gębą i przyglądałam się jego ustom, z których wylewał się słowotok słów. Całe pierwsze wrażenie o sympatycznym, miłym gościu poszło się… bujać.\n- Właściwie, to czy nie miałaś już iść? – usłyszałam nagle. Jak maszyna, która została zaprogramowana, odwróciłam się na pięcie i ruszyłam do przodu, rzucając różnymi obelgami w jego osobę. Nawet się nie pożegnałam, taka jestem zła!\nWróciła do domu i rzuciłam siatki na podłogę w kuchni. Szybko zaczęłam je wypakowywać, a produkty świeże wrzucałam niechlujnie do lodówki.\nPo głowie mi chodziły jeszcze jego słowa „W ogóle to nie powinnaś jakoś się przygotowywać do pracy? Powtórzyć angielski? Niemiecki? Włoski? Rosyjski? Prasować białe koszule i spodnie w kant?”\nOdwróciłam się w stronę pokoju i spojrzałam na szafę. Czy ja mam w ogóle jakieś spodnie na kant? Skończyłam rozpakowywać zakupy i zabrałam się za inwentaryzacje w szafie.\nNiestety, nie znalazłam nic, co mnie interesowało, a bardziej jego. Więc przygotowałam ciemne dżinsy i białą zwykłą koszulkę.\nZ półki ściągnęłam słownik języka rosyjskiego i powaliłam się na łóżku. Tak zleciała mi reszta dnia. Wieczorem wzięłam szybką kąpiel i ubrałam moją piżamę w serduszka. Zanurzyłam się w miękkiej pościeli, nadal powtarzając sobie słówka, których za nic w świecie nie rozumiałam.\n#15 08-02-2017 o 14h42\n"O, czyli jak chciała, to potrafiła zamknąć buzię i milczeć. Będą z niej jeszcze ludzie" - podsumowałem w duchu, nie zaszczycając jej spojrzeniem, kiedy wypadła z restauracji jak z procy. Kelner właśnie przyniósł jej kawę, więc uznałem, że spróbuję, co też pija "klasa niższa". Wziąłem łyk, który po chwili wyleciał z moich ust w postaci kawowej fontanny.\n- Co to za świństwo! - jęknąłem odsuwając filiżankę jak najdalej od siebie. - Nikt kto pije taką kawę nie może być interesującą osobą! - wybąkałem pod nosem i od razu przepłukałem usta moją wyborną mokką.\nGdy już zjadłem, popiłem, to do pracy wróciłem. Zapachniało rymem. ( ) Na szczęście ten dzień nie zaserwował mi już więcej niespodzianek.\nPod wieczór, po powrocie do luksusowej willi na obrzeżach Warszawy, którą kupiłem już parę lat temu, po tym jak przejąłem firmę po śmierci ojca i stałem się obrzydliwie bogaty, odetchnąłem z ulgą i zgotowałem sobie wreszcie samotny, męski wieczór. Ja, cygaro i whiskey. Dziś już żadnych kobiet, bo ta blondynka wyssała ze mnie energię. Wcale nie zdziwiłbym się, gdyby okazała się wampirem emocjonalnym. Brr.\nLubiłem wcześnie wstawać, więc już o świcie byłem gotowy do pracy. Czułem się wypoczęty, a wszelkie głowowe dolegliwości ustąpiły jak ręką odjął. Otworzyłem mojego cieniutkiego laptopka, zerkając na poranne wiadomości z giełdy i ze świata. Ubrałem się w czarny garnitur, przed wyjściem strzepując z ramienia niewidzialny pyłek. Włosy miałem coraz dłuższe, będę musiał je skrócić. Chociaż... Przeczesałem niesforne kędziorki i przeglądnąłem się w lustrze. Może jednak wstrzymam się z tą wizytą u fryzjera.\nOdpaliłem mojego porschaka i w okamgnieniu znalazłem się w firmie. Pani Basia była już na posterunku. Bardzo ceniłem ją za punktualność i zorganizowanie. Była świetną sekretarką, do tego była szczęśliwą mężatką i matką dwójki dzieci, więc nie smaliła do mnie cholewek, tylko skupiała się na swojej pracy.\n- Jakby co, jestem u siebie - poinformowałem ją i udałem się do biura.\n#16 08-02-2017 o 16h17\nObudziłam się o świcie, pod naciskiem futrzaka, który ewidentnie chciał wyjść na spacer.\n– Zaraz – mruknęłam do psa, od niechcenia zrzucając z siebie kołdrę.\nWeszłam do łazienki, żeby jakoś się ogarnąć. Włosy związałam w gumkę, włożyłam ciemne dżinsy z wysokim stanem, a do tego dobrałam białą koszulę, która idealnie wpasowała się wetknięta w środek spodni. Wsunęłam baletki na nogi i wyszłam z psem na krótki spacer. Po powrocie wypiłam szybką kawę i ruszyłam do nowej pracy.\nLudzie w Warszawie, pośpiesznie kroczyli w stronę swoich zakładów pracy. Ja również postanowiłam wyjść wcześniej, co by nie spóźnić się, ja to miałam w zwyczaju.\nStanęłam przed budynkiem, wzięłam głęboki wdech i pewnym krokiem weszłam do środka, od razu kierując się w stronę recepcji, gdzie ponownie z uśmiechem na ustach powitała mnie pani Basia? Nie wiem, która z nich, jest która.\nPokierowała mnie w stronę windy, w której szybko poprawiłam włosy i przetarłam pantofelki. Wjechałam nią, jak poprzednio na dziewiąte piętro, gdzie rozległ się przede mną długi korytarz.\nPodeszłam do drugiej recepcji z nadzieją, że da mi jakieś zadania. Po wczorajszej wpadce w kawiarni nie miałam odwagi spojrzeć Ryśkowi w oczy.\nKu mojemu nieszczęściu skierowała mnie w stronę biura dyrektora. Zatrzymałam się przed drzwiami i z duszą na ramieniu otworzyłam drzwi.\nStał tyłem do mnie, a ja mogłam podziwiać jego nienaturalnie perfekcyjne ciało, na którym leżał idealnie dopasowany garnitur. Zmierzyłam go od góry, do dołu, starając się nie zaślinić przy tym podłogi. Za nim rozprzestrzeniał się widok na panoramę całego miasta.\n– Piękny. – powiedziałam, nie koniecznie w myślach. Niestety również nie zbyt cicho, ponieważ mężczyzna odwrócił się i spojrzał na mnie swoim zabójczym wzrokiem. – To znaczy, widok. Piękny widok. – usprawiedliwiłam się.\nPodeszłam bliżej, bo głupio było tak rozmawiać na odległość.\n– Dzień dobry, jestem Julia. Nowa stażystka. – przypomniałam, bo pewnie znowu zapomniał, że w ogóle kiedykolwiek się z nim widziałam.\nOstatnio zmieniony przez Sarahna (08-02-2017 o 22h15)\n#17 08-02-2017 o 16h52\nPanie Basie były dwie, żebym nie musiał zaprzątać sobie głowy zapamiętywaniem kolejnych kobiecych imion, których praktycznie co wieczór przybywało. Starsza pani Basia zajmowała się moimi sprawami, jako moja sekretarka i to ona była na 9 piętrze, a młodsza, bardziej biuściasta i reprezentacyjna, zajmowała stanowisko na dole budynku, witając przybyłych doń gości i potencjalnych klientów. To tak dla formalności, proszę przekazać Julce.\nWpatrywałem się w panoramę miasta, która dziś o dziwo nie była pociągnięta smogiem. Sprawiało mi przyjemność zerkanie z wysoka na ludzi. Czułem się jakbym był władcą świata, który może kontrolować nie tylko firmę, ale całe miasto, Polskę, świat. Niezwykle przyjemne uczucie.\nMoje zamyślenie przerwało wtargnięcie do biura, nie kogo innego, jak panienki od kawowej bluzeczki. Zobaczyłem jej odbicie w szybie, więc powoli się odwróciłem, uśmiechając się z politowaniem słysząc słowo "piękny". Od wejścia czułem jej spojrzenie na swoim karku, plecach i w ogóle wszędzie, a zdecydowanie nikt jeszcze nie nazwał mnie "widokiem".\n- Julio - zacząłem tym swoim uwodzicielko głębokim głosem. - Wyjdź. Wyjdź i wróć ponownie, tak jak powinnaś to zrobić - wygłosiłem, ręką wskazując jej drzwi. Moje biuro to nie obora, gdzie każdy może sobie wejść bez pukania, czy jakiejkolwiek informacji, że chciałby się ze mną spotkać. Cóż, najwyraźniej z blondynką muszę pracować od podstaw.\nZasiadłem na obrotowym fotelu za biurkiem i wpatrywałem się w drzwi, czekając na pukanie.\n- Zapraszam - powiedziałem, gdy w końcu usłyszałem pożądany dźwięk. - Witam, pani Julio. W przyszłości proszę mniej gwałtownie uderzać w drzwi, gdyż sądzę, że nie będzie panią stać na ich naprawę - uśmiechnąłem się uroczo i wlepiłem wzrok w ekran monitora.\n- Możesz mi zrobić kawę. Duża mokka, z podwójnym mlekiem, posypana wiórkami z mlecznej czekolady. I jeszcze zjadłbym jogurt. Kokosowo-migdałowy Bon Creme. Dziękuję - zakończyłem swoje służbowe polecenie, pozbywając się "paniowania" do tej mało rozgarniętej blondynki. Zresztą, czego innego można spodziewać się po blondynkach...\n- I jeszcze jedno - dodałem, zanim zniknęła za drzwiami. Musiałem przydzielić ją do jakieś działu, dlatego grzecznie i kulturalnie zapytałem:\n- Czy jest coś co mogłabyś wnieść do mojej firmy, oprócz kudłów swojego psa? - drwiący uśmieszek zabłąkał się na moich ustach.\nOstatnio zmieniony przez Okamgnienie (08-02-2017 o 16h54)\n#18 08-02-2017 o 21h13\n„Julio” moje imię w jego ustach brzmiało… Co? Wyjść? No tak, nie zapukałam, ale chyba się mnie spodziewał? Buc!\nWyszłam przed gabinet, a pani Basia spojrzała na mnie z politowaniem. Pewnie, następna bucowata. Uniosłam rękę i delikatnie zapukałam do drzwi.\n- Zapraszam – usłyszałam w końcu.\nPonownie nacisnęłam klamkę i weszłam do gabinetu. Tym razem siedział za biurkiem z założonymi rękoma. Nie zwracając na mnie uwagi, zaczął dyktować polecenia, które ledwo zdążyłam notować na kartce z tylnej kieszeni spodni. W myślach powtarzałam sobie słowa, spisując kolejne słowa. Burak, Buc, Baran.\n– T… Tak p… pr… proszę pa… pana – zająknęłam się ze złości. Znalazł sobie panią na posyłki.\nNim się odwróciłam i poszłam usługiwać królewiczowi, zatrzymał mnie.\n– To chyba Pan… – mówiłam powoli i wyraźnie z naciskiem na pan. – Zatrudnił mnie na staż i to Pan powinien wiedzieć, gdzie macie braki w personelu, proszę Pana. – zakończyłam kąśliwie.\nSkierowałam się w stronę drzwi, wykonując zamaszysty ruch włosami.\n– On zawsze jest takim bucem? – zapytałam się pani Basi, nie czekając na odpowiedź i wsiadłam do windy. Najpierw pójdę po jogurt. Tylko, gdzie tu jest najbliższa Biedronka?\nWyszłam przed budynek, rozglądając się nerwowo, aż w końcu ruszyłam przed siebie.\nDługo nie musiałam iść, żeby znaleźć wielki żółty budynek z insektem na szyldzie. Weszłam do środka i chwilę później stałam z pożądanym przez buca, jogurtem przy kasie.\nZapłaciłam za towar i jeszcze w tej samej minucie, byłam w powrotnej drodze do biura.\n– Gdzie jest ekspres? - zapytałam pani Basi, która w odpowiedzi wskazała mi pomieszczenie na końcu korytarza. Udałam się tam natychmiast.\nOkazało się, że pomieszczenie to mała klitka z kilkoma szafkami dolnymi i dwiema górnymi oraz ekspresem do kawy.\nZnalazłam wysoką szklankę, do której wlałam świeżo przygotowane espresso, syrop czekoladowy i mleko. Na górze ładnie przyozdobiłam pianką z bitej śmietany i jak sobie pan Buc życzył, wiórki z mlecznej czekolady. Na szczęście wszystko było na miejscu, więc nie musiałam się wysilać za bardzo.\nZastanawiałam się nad zadaniami, do jakich może mnie przydzielić, analizowałam swoje mocne i słabe strony. W sumie mam gadane, mogę siedzieć u niego w gabinecie i odbierać jego telefony. Tak, plan idealny.\nWzięłam kawę oraz jogurt w rękę i pośpiesznie ruszyłam do gabinetu. Tym razem delikatnie zapukałam w drzwi i cierpliwie oczekiwałam zaproszenia od jaśnie pana, a gdy tak się stało, z impetem otworzyłam drzwi i…\n– Przepraszam! – podniosłam głowę z podłogi, na której się znalazłam przez nierówny dywan na progu. Cała kawa wylądowała przede mną, a jogurt poturlał się wprost pod nogi Ryśka. Moja twarz płonęła żywym ogniem, a palący wzrok szefa, potęgował to uczucie.\n#19 08-02-2017 o 21h41\nOj nie spodobał mi się ton tej smarkuli. I ten naciskany w wypowiedziach "pan". Nie byłem jej dłużny, choć nie wiedziałem po co w ogóle wdaję się w dyskusję z pracownikiem niskiego szczebla...\n- To chyba PANI przyszła na rozmowę o pracę bez żadnych dokumentów, więc powinna PANI być wdzięczna, że ratuję pani tyłek dając całkiem przyzwoitą pensję, o której zapewne nawet PANI nie wie, bo skoro ma PANI trudności z koordynacją ruchową, to pewnie także czytanie PANI kiepsko wychodzi - wygłosiłem swój monolog i nie zwracając uwagi na pofukiwanie dziewczyny, wybrałem numer do pani Basi. Odebrała, a pierwsze co doleciało do moich uszu, to utytułowanie mnie bucem. Zmarszczyłem brwi.\n- Ona za dużo sobie pozwala - mruknąłem pod nosem, po czym przystąpiłem do rozmowy z sekretarką.\nWkrótce na moim stole wylądował plik ważnych dokumentów, które już od dłuższego czasu trzeba było posortować, zarchiwizować i niepotrzebne zniszczyć. Słowem - roboty na tydzień.\nPrzeglądałem te papiery, oczekując na poranną dawkę kofeiny i moje pierwsze śniadanie. Cóż, miałem słabość do tych jogurtów z Biedronki. Lubiłem jeszcze kawowe, ale przecież dzień jest długi...\nTym razem zapukała. Pojętna dziewczyna. Nie skłamała, chłonie wiedzę jak gąbka.\n- Proszę wejść - powiedziałem i już chciałem jej posłać łagodny, zadowolony uśmiech, kiedy zobaczyłem jak moja kawa, robiąc dziwne akrobacje w powietrzu, wraz z klaunem-Julią na czele, ląduje na moim drogim, puchatym dywanie, a jogurt beztrosko toczy się w moją stronę... Coś we mnie zabulgotało. Przecież gdyby wylała ten gorący napój na moje biurko mogłaby pogrzebać rok mojej pracy! Co za nieodpowiedzialne, ślamazarne, beznadziejne dziewuszysko!\n- Gdybym był bucem, jak mnie nazwałaś, to kazałbym ci zlizywać tę kawę z dywanu, panno Julio - powiedziałem lodowato i gniewnie zerknąłem na blondynkę, której twarz była czerwona, co na tle dywanu wyglądało jak nos renifera Rudolfa.\n- Zmiataj po przyrządy do czyszczenia dywanu! - zagrzmiałem. - Nie! Stój! - w ostatnim momencie ją zatrzymałem. Za bardzo lubiłem ten dywan, żeby oddawać go w tak lewe ręce. - Wezwę ekipę sprzątającą. A ty wreszcie zrób mi kawę!! - rozkazałem i z impetem usiadłem na obrotowym fotelu, aż skrzypnął.\n#20 08-02-2017 o 22h14\nSpojrzałam na dywan, który wyglądał paskudnie z wielką brązową plamą. Ton głosu Jaworskiego był oschły. To, że był wściekły, było bardziej, jak pewne. I ta cholerna pani Basia. No jak kobieta, kobiecie może podkładać kłody pod nogi. Ledwo dźwigając się z podłogi, wyszłam po kolejną kawę. Skoro nawet do sprzątania się nie nadaję, to pewnie zaraz wylecę na zbity pysk. Zamykając za sobą drzwi gabinetu, posłałam babie, gniewne spojrzenie i schowałam się w kantynie. Miałam dość! W głowie mi huczało, a oczy zaczęły się robić wilgotne. Nie, nie będę płakać, przez jakiegoś buraka! Szybko przetarłam oczy, jak się okazało za mocno, bo zaczęły mnie piec.\nPowtórzyłam czynności, które wykonałam wcześniej przy parzeniu kawy i ruszyłam w stronę gabinetu. Pani Basia siedziała w tej swojej recepcji i rozwiązywała sudoku, raz po raz łypiąc na mnie spod byka.\nPonownie zapukałam, a kiedy usłyszałam zrezygnowane „Zapraszam”, delikatnie otworzyłam drzwi. Wsunęłam głowę w szparę i rozeznałam się z otoczeniem. Jaworski siedział na fotelu, przeglądając jakieś papiery, a ekipa sprzątająca jeszcze nie przyjechała. Prawie niesłyszalnie wślizgnęłam się do środka, nie chcąc mu przeszkadzać, pewnie i tak już ma mnie po dziurki w nosie. Cichutko podeszłam do biurka i delikatnie postawiłam kawę.\nPachniał obłędnie, nie wiem jakich perfum używał, ale mogłabym je wąchać godzinami.\nStałam tak jeszcze chwilę, koło jego boku rozmarzona, kiedy zaczęłam się zastanawiać czy zamiast cukru nie dodałam soli. W sumie oba wyglądają podobnie, a ja z tego całego roztrzęsienia… było duże prawdopodobieństwo, że je pomyliłam.\nZaczęło mi się robić gorąco, przez co rozpięłam dwa guziki w bluzce, odchodząc od Ryśka i stając delikatnie z boku.\n– Odnośnie do wcześniejszego, co mogłabym wnieść do firmy… – zaczęłam, ale kiedy zobaczyłam, jak Jaworski bierze kubek z mokką do ręki, szybko zareagowałam.\n– Proszę poczekać! – krzyknęłam i w ułamku sekundy zabierałam mu kawę z ręki. Gdyby wzrok mógł zabijać, leżałabym trupem dzisiaj kilka razy. – Ja nie wiem, czy… – nie dokończyłam, mocząc usta w Jego kawie. Uff, nie słona, odetchnęłam, a na mojej twarzy pojawiła się ulga. – Słodka, nie posoliłam. – uśmiechnęłam się, ale chyba jemu nie było do śmiechu. – Przepraszam! Mogę zrobić nową, albo lepiej będzie, jak się pożegnam. Do sprzątania się nie nadaję, do parzenia kawy się nie nadaję, mimo że wcześniej byłam baristką. Nawet do rozmów, przez telefon się nie nadaję, bo palnę zawsze coś głupiego. – odstawiłam filiżankę na spodeczku i na trzęsących nogach udałam się do wyjścia.\n#21 08-02-2017 o 23h29\n"Osiwieję przez tę Julkę!" - skwitowałem w myślach, próbując się uspokoić. Miałem bardzo napięty tydzień, a ta jeszcze takimi pierdołami tylko mnie rozdrażnia.\nNawet nie wiem, kiedy wróciła. Musiałem odpowiedzieć odruchowo, gdy zapukała. Zerknąłem na nią przede wszystkim po to, żeby w razie czego chronić dokumenty, które, gdy tylko się zbliżała do mojego biurka, przesunąłem na drugi jego brzeg. Wolę już dmuchać na zimne.\nTym razem postawiła kawę, która nawet nieźle się prezentowała. No może brakowało jeszcze kilku wiórek czekolady, bo nie ukrywam, że lubię słodkości, ale to było do wybaczenia. Tylko czemu, do diaska tak przy mnie sterczała i pociągała nosem, jakby próbowała upolować mojego bąka, którego oczywiście nie puściłem. To znaczy... nie w tym momencie.\nUkradkiem spojrzałem wyżej, dostrzegając ruch przy dekolcie. "Zaczyna się. Zaraz mi siądzie na kolanach i będzie błagać bym ją... " - nie dokończyłem myśli, bo podążając za jej spojrzeniem, zauważyłem, że największym obiektem jej zainteresowania jest moja kawa. "Do kurki nędzy, jak chciała napić się takiej samej, to przecież mogła sobie zrobić! Miała nawet PODWÓJNĄ okazję!" - zbulwersowałem się w myślach, a na zewnątrz cicho westchnąłem, mając nadzieję, że to wypuszczenie powietrza odpompuje ze mnie również choć odrobinę frustracji.\nOtworzyła w końcu tę swoją skruszoną buziuchnę, a ja sięgnąłem po kubek z kawą... Znów nie dane było mi jej wypić. Prawie wyrwała mi go z rąk, o mały włos mnie nie oblewając i bezczelnie zaczęła spijać moją ulubioną piankę!\nTego było już zdecydowanie za wiele i co to za tekst z soleniem? Próbowałem wziąć kilka głębokich oddechów, policzyć do dziesięciu, ale nawet kiedy doszedłem do dziesiątej potęgi tejże dziesiątki, czułem jak z trudem panuję nad gniewem. A Julka zamiast wyjść bez słowa, zaczęła tę znaną od wieków gadkę-rozmiękczaczkę, która już od wielu lat na mnie nie działała. Nie wzruszały mnie kobiece łzy i lamentowanie jakie to są "beznadziejne, grube, brzydkie i w ogóle do bani". Skoro je wybrałem, to widziałem w nich potencjał, ale skoro wolały go stłamsić czarnowidztwem, to był już ich zakichany problem. Jestem facetem, a nie ich terapeutą.\n- Tak. Masz rację. Do widzenia. Dziękuję za współpracę - powiedziałem oschle i nawet nie spojrzałem jak wychodzi, skupiając się na mojej, upitej przez nią, kawie. I co ja mam teraz zrobić?! Tak wielkiego miałem smaka na ten bogaty w kofeinę napój!\nOstatnio zmieniony przez Okamgnienie (08-02-2017 o 23h32)\n#22 08-02-2017 o 23h55\n„Dziękuję za współpracę”, aż tyle usłyszałam, wychodząc z gabinetu. Utwierdziłam się w przekonaniu, że maiłam do czynienia z Bucem i innymi tego pochodnymi.\nPodeszłam do recepcji pani Basi i rzuciłam jej na blat, kartę dostępu, którą wczoraj od niej odbierałam, po czym żwawym krokiem udałam się do windy. Chciałam jak najszybciej opuścić budynek Jaworski Corporation.\nWyszłam na ulicę i zupełnie nie patrząc na to, gdzie idę, ruszyłam do przodu. Szłam dobrą godzinę, więc na pewno zabłądziłam, a może nie. Próbowałam rozeznać się w terenie, krążąc dookoła, ale w efekcie kilka razy mijałam nieszczęsną palmę.\n– No nic! Julka nie przejmuj się – powiedziałam, co wiedziałam i skierowłam swoje kroki na przystanek autobusowy, dzięki czemu po niecałych piętnastu minutach byłam pod kamienicą.\nWdrapałam się na górę i nawet nie witając się z psem, poczłapałam w stronę kuchni po kieliszek i wino. Usiadłam przy komputerze, żeby przewertować jakieś ogłoszenia o pracę, przedtem nalewając sobie sporą ilość czerwonego płynu do kieliszka i pociągając większy łyk, bezpośrednio z butelki.\n– Sprzątaczka, pani, do sprzątania, pracownik fizyczny na budowę… nic ciekawego. – wypuszczając powietrze nosem, skupiłam swoją uwagę na psie.\n– Spokojnie Mao, pani się nie podda. – powiedziałam pokrzepiające słowa w kierunku futrzaka.\nDobrą godzinę i półtorej butelki wina później, literki w komputerze zaczęły mi się zlewać w jedną wielką plamę. Chciałam zadzwonić do tego Buca i mu wygarnąć co, nieco, ale w sumie, miał rację. Zaczęłam użalać się sama nad sobą. Przyjaciel wino, zawsze doradzi.\nZrobiło mi się niewygodnie, więc zrzuciłam z siebie obcisłe spodnie i bluzkę, pozostając w samej bieliźnie, w końcu mieszkam sama, więc mogę.\nUsiadłam na sofie, w jednej ręce trzymając pilot, a w drugiej kolejny kieliszek i skakałam między kanałami w telewizji, w celu znalezienia czegoś sensownego.\nOd dziś nie będę się przejmować. Chociażby nie wiadomo, jaki był przystojny!\n#23 09-02-2017 o 01h22\nW końcu wypiłem tę kawę, już po pierwszym łyku uznając, że była lepsza, niż dotychczasowe, które zostały przyrządzone dla mnie w tej firmie. Czy ona nie wspominała, że była baristką? Ach, mniejsza z tym. Poszła, więc pozostaje mi życzyć jej szerokiej drogi, chociaż może bardziej szerokiego chodnika, bo jak przypuszczam posiada jedynie rower i nogi jako jedyne środki lokomocji.\nWróciłem do przerwanego zajęcia, spędzając kilka godzin nad zaległą papierkologią.\nKoło południa doświadczyłem niemiłego uczucia, że może jednak postąpiłem niesłusznie nie dając tej blondynce szansy. Szybko jednak stłumiłem je w sobie.\nByłem dzielny, aż do godziny szesnastej, kiedy to zbierając się do opuszczenia firmy, podeszła do mojego biura pani Basia, ta z dziewiątego piętra.\n- Panie dyrektorze, ja będę się już zbierać... - powiedziała w progu mojego biura. Skinąłem głową i odruchowo spojrzałem na zegarek. Tak, na mnie też już wkrótce pora.\n- Wiem, że pan nie lubi, kiedy ktoś się wtrąca... i chce panu udzielać rad... ale... - sekretarka ewidentnie chciała mi coś powiedzieć, więc uniosłem wzrok i wpatrywałem się w nią intensywnie, ciekawy tego, co chce mi przekazać.- Ta dziewczyna, Julia Cybulska. Proszę dać jej jeszcze szansę. Starała się. Może potrzeba wysłać ją na jakieś szkolenie? Dawno nie widziałam tak zaangażowanej osoby w naszym zespole...\nO, tego się nie spodziewałem. Przejechałem dłonią po swoim kilkudniowym zaroście i zadumałem się nad słowami kobiety.\n- To co według pani powinienem zrobić? Może zadzwoni pani do niej jutro i każe stawić się w następnego dnia w pracy? - nie chciałem maczać palców w tym zadaniu, bo to byłoby jawne przyznanie się do błędu. A ja nie czułem... może nie całkiem czułem, żebym zachował się niewłaściwie.\n- Myślę, że powinien pan ją przeprosić. Osobiście. Najlepiej dziś - doradziła mi pani Basia.\n- C-co? - zająknąłem się. Ja? Ja, Ryszard Jaworski mam przepraszać jakąś zasmarkaną kozę, która zniszczyła mój dywan i mocno nadszarpnęła moje nerwy? Co to, to nie.\nSekretarka zostawiła mnie samego, widząc jak biję się z myślami.\n- Ale upokorzenie - powiedziałem do siebie, chowając głowę w dłoniach. Przetarłem twarz i zebrałem się w sobie. Wychodząc z firmy zerknąłem na dane Julii Cybulskiej, zapisując sobie jej adres i numer telefonu, po czym wsiadłem do auta. Zanim ruszyłem przez chwilę siedziałem z głową opartą o kierownicę i próbowałem ćwiczyć najbardziej neutralne, bezpodtekstowe zdania, którymi ją uraczę, jak w końcu schowam swój honor do kieszeni i stanę pod jej drzwiami.\n- Dobra, Rychu. Do dzieła - zmotywowałem siebie, dodając gazu do dechy. Całą drogę pod kamienicę blondynki słuchałem metalu, żeby naładować się porządną, samczą energią.\nDługo krążyłem, żeby znaleźć miejsce parkingowe na tym zapupiu. W końcu mi się udało. Wcisnąłem więc ręce w kieszenie i postanowiłem odwalić ten przykry obowiązek. Sam nie wiedziałem, co mam jej powiedzieć, ale postanowiłem pójść na żywioł. Na szczęście ktoś wychodził z kamienicy, więc nie musiałem dzwonić domofonem, tylko od razu ruszyłem na górę. Ostatnie zawahanie i... zapukałem.\n#24 09-02-2017 o 10h22\nGdy tak siedziałam na kanapie, opróżniając kieliszek za kieliszkiem i popadając w coraz większe upojenie, na sofę wskoczył Mao, łasząc się jak nigdy. Objęłam futrzaka jedną ręką, odstawiając tym samym kieliszek do połowy opróżniony na stole.\n– Zostaniesz moim jedynym mężczyzną w życiu. – powiedziałam do psa, tarmosząc go pieszczotliwie.\nPrzytuliłam go do siebie i nim się zorientowałam, zasnęłam.\nObudziło mnie pukanie do drzwi. Dźwięk odbił się echem po mojej głowie, która sama w sobie prawie eksplodowała.\n– Kaśka, jeśli to ty, mówiłam ci, że nie musisz pukać. – wymamrotałam w stronę, z której dochodził złowieszczy odgłos.\nPowoli usiadłam na sofie, trzymając się za głowę, kiedy zobaczyłam jego. Pan Buc we własnej osobie.\nSpojrzałam na siebie, na niego, a potem jeszcze raz na siebie. Moje oczy przybrały rozmiar dorodnej pięciozłotówki.\n– Cholerka! – rzuciłam zdezorientowana i zaczęłam w panice biegać po mieszkaniu, szukając czegoś, czym mogłabym się okryć. – Przepraszam, ale mógłby się Pan odwrócić. – poczułam skrępowanie zaistniałą sytuacją. Po stole i podłodze walały się butelki po winie, a ja w samej bieliźnie, latałam jak kura, której dopiero odcięli łeb. W końcu z krzesła przy komputerze ściągnęłam jakąś luźną, długą koszulę, którą zarzuciłam i szybko zapięłam.\n– Może Pan usiądzie? – zaproponowałam, wskazując miejsce na sofie, z której wygoniłam psa, na co ten zaprotestował cichym burknięciem. – Kawy? Herbaty? Chociaż nie, zrobię herbaty, kawa zdecydowanie Panu szkodzi. – skwitowałam sucho i udałam się do kuchni. Ciekawe co on tu robi, pewnie przyszedł z rachunkiem za pranie dywanu.\nWsypałam do filiżanek listki zielonej herbaty, które zalałam ciepłą, ale nie wrzącą wodą. Odczekałam Jeszcze chwile, bacznie obserwując mężczyznę, który rozglądał się po pomieszczeniu. Pewnie jego szafa jest większa niż całe moje mieszkanie. Gdy napój był gotowy, podeszłam do stolika i postawiłam przed nim filiżankę, a sama usadowiłam się obok na sofie. Gdybym mogła, uciekałbym gdzieś dalej, ale przy niecałych czterdziestu metrach kwadratowych, było to niewykonalne.\n– Co Pana do mnie sprowadza? – zapytałam, wyraźnie zainteresowana, tym bezpodstawnym naruszeniem mojej przestrzeni osobistej.\n#25 09-02-2017 o 12h32\nDo moich uszu doleciały tylko strzępki słów, a konkretniej końcówka, że nie muszę pukać. W sumie racja, przyda mi się przerwa. Yyy, to znaczy moim dłoniom, które robiły za kołatkę. Pchnąłem więc drzwi i już od progu miałem ochotę zawrócić. Pierwsze co, to uderzył mnie smród, niczym z gorzelni klasy "B", który zmieszany był z tym charakterystycznym, psim. Dziękowałem niebiosom, że dziś "popełniłem" tylko lekki obiad.\n- Dzi...- chciałem się przywitać, ale kiedy tylko zostałem dostrzeżony, to COŚ z blond włosami, co siedziało na kanapie, zerwało się na równe nogi i zaczęło biegać po swojej klitce, wymachując na przemian wszystkimi kończynami, kręcąc mi przed nosem prawie że gołym tyłkiem. Przesunąłem się do kąta, po drodze prawie wpadając na jedną z... wielu butelek, które walały się po podłodze. Nie musiała mnie prosić, żebym się odwrócił, bo sam zrobiłem to z wielką ulgą, bo tak naprawdę nie było na kim oka zawiesić. Może i była dość zgrabna, ale na pewno lepiej wyglądała w ubraniu. Chociaż... pewnie gdyby trochę mnie upiła, spojrzałbym na nią przychylniej.\n"O czym ja myślę!" - gdybym mógł wymierzyłbym sobie plaskacza w twarz za te dywagacje na temat tej hałaśliwej dziewuchy. Za dużo już miałem kobiet, żeby pierwsza lepsza na mnie zadziałała... w taki, a nie inny sposób.\nOgarnęła się w końcu, chociaż dalej świeciła roznegliżowanymi nogami. Zaproponowała herbatę, a może raczej chciała mi wcisnąć jakieś zielone coś, co ani zapachem, ani smakiem nie zachęcało, żeby moje wargi w ogóle miały się w tym zamoczyć. Za to ten jej Burek zwrócił moją uwagę. Wydawał się naprawdę sympatyczną kluchą, a tym swoim burknięciem jakoś tak mnie rozczulił. Najwyraźniej zauważył moje spojrzenie, bo przydreptał mnie obwąchać. Kucnąłem i wystawiłem dłonie, żeby ułatwić mu wyczucie spoko gościa. Potarmosiłem go za uchem, a on wywalił język w zadowolonym "uśmiechu". Odwzajemniłem go, to znaczy uśmiech, oczywiście bez wywalania języka.\nWstałem z kucek i wyprostowałem się, kiedy padło pytanie po co przyszedłem. Byłem tam naszprycowany tym wszechogarniającym mnie chaosem niewielkiego pomieszczenia, które do tego tonęło w oparach alkoholowych, że musiałem chwilę pomyśleć, po co ja właściwie zjawiłem się u tej kobiety. Zacząłem szukać ratunku u psa.\n- Przyszedłem...- zacząłem niepewnie - przyszedłem... wziąć go na spacer - palnąłem bezmyślnie. Pies jakby czekał na to magiczne słowo na "s". Od razu zaczął tańczyć przy mojej nodze, co kilka obrotów podskakując i opierając na niej łapy. Znalazłem smycz, więc przypiąłem mu ją i wyszedłem z tej graciarni, ciągnięty przez spragnione spaceru zwierzątko.\nZarówno on, jak i ja odetchnęliśmy, kiedy uderzyło nas rześkie, wieczorne świeże, ekhm ekhm, powietrze. Na pewno było lepiej niż w mieszkaniu Julii, zapewniam. Zacząłem kręcić się po okolicy, a pies z radością obwąchiwał wszystko po drodze i co rusz załatwiał swoje potrzeby. Co za niewyczerpany pęcherz, żeby tak obsikiwać każdy słupek i znak drogowy!\nOstatnio zmieniony przez Okamgnienie (09-02-2017 o 12h33)


Wieś Danowo. Ktoś zastrzelił dwa psy. - Kolno - Forum wspolczesna.pl\nWieś Danowo. Ktoś zastrzelił dwa psy. :: zobacz komentowany artykuł\nRozpoczęty przez ~tom~ , sty 26 2017 07:59\nNapisano 26 styczeń 2017 - 07:59\nNapisano 26 styczeń 2017 - 10:21\nMiejscem kochanych piesków jest kanapa w mieszkaniu lub ogrodzenie gospodarstwa.\nI niech tam spokojnie żyją ku uciesze właścicieli.\nBrak opieki nad pupilami też jet karalne i to właściciel winny jest ich ubicia.\nKażdy pies poza gospodarstwem jest zwykłym szkodnikiem, gdyż po drugiej stronie stoją sarenki, zające, bażanty i lęgi ptasie. Nie miejmy za złe że normalny myśliwy dąży do tępienia szkodników w łowisku.\nNapisano 26 styczeń 2017 - 11:13\nDzieło sk... zwanego "myśliwym"...\n#4 ~aspirant barowy~\n" Nie miejmy za złe że normalny myśliwy dąży do tępienia szkodników w łowisku"\nNormalny myśliwy, w normalnym państwie, gdy odstrzeli "szkodnika" to zgłasza ten fakt.\nTu jest typowe polskie, buraczane, zwyrodniałe bestialstwo.\nNawet jeśli "właściciel" psa zawinił i nie zapewnił odgrodzenia psów od otoczenia, to należy ukarać człowieka a nie zabijać psa.\nNa szczęście od czasu do czasu, "myśliwi" przez pomyłkę dostają kulkę od swoich kolegów. To się nazywa sprawiedliwość.\nNapisano 26 styczeń 2017 - 13:36\nTylko psychopata zabija dla przyjemności, taki osobnik powinien być bezwzględnie wykryty i odizolowany od społeczeństwa. Ci, dla których pies to "tylko" zwierzę, niech wezmą pod uwagę, że dewiant jest niebezpieczny także dla ludzi. Kto zagwarantuje, że następną ofiarą nie będzie dziecko?\nNapisano 26 styczeń 2017 - 13:58\nSam/a jesteś szkodnik, i do tego bezmózgi. Albo brak ci jaj i mózgu i polujesz... Mam nadzieję, ze kiedyś koleś pomyli cię z dzikiem i twoja dupa będzie o kilka kg cięższa dzięki amunicji\nNapisano 26 styczeń 2017 - 20:34\nPo pierwsze to facet jest winny, moja posesja jest nie ogrodzona i wiem ze moje 2 suczki muszą być pilnoeane, bo dalekie eskapady się zderzyły więc zostaja w kojcach gdy się nimi nie zajmuje. Mają warunki by zameczyc sarne zająca albo inne zwierzę,nię moga wiec biegać same. A artykuł napisano by wywołać określone uczucia zdobyć odbiorców. Czyli rozchwiane emocjonalnie kury domowe.\nNapisano 28 styczeń 2017 - 14:32\nNapisano 12 luty 2017 - 21:29\nNapisano 12 luty 2017 - 22:25\nNapisano 20 luty 2017 - 18:58


w Krakowie 1898 w teatrze ogródkowym, z muzyką W. przedmieścia Zwierzyniec, prześladowanej przez wielbicieli i niespodziewanie odnajdującej bogatego ojca „z wyższych sfer" - stworzył barwne widowisko, ukazując ginący folklor Krakowa.\nW tomie znajdują się także utwory wspomnieniowo-dygresyjne; wykorzystuje w nich pisarka ciekawie grę zmiennych perspektyw czasowych: widzenie dziecinne kontroluje z dystansu „dorosłego".\nXV-wiecznym poemacie —> Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią, daje autor niezwykle plastyczną wizję skaczących przed Śmiercią „kardynałów i biskupów" i „wszystkich mądrych tego świata", a postać, jaką ona przybiera, też wywodzi się z ikonograficznych wyobrażeń w t.\n, z jego konserwatyzmem, snobizmem, ultrakatolicyzmem (kapitalna postać dewotki Hercegowińskiej), wpisał autor fabułę ośmieszającą uprzedzenia kastowe, ale i wykazującą ich niszczący wpływ na życie ludzkie: wokół warsz.\nRównocześnie dokonywała się w tańcu dworskim kolejna przemiana - początkowo poszczególne pary i wykonywane przez nie figury były elementem większego układu, z czasem zaś coraz większą wagę przypisywano indywidualnym popisom par.\nTamtejsze tańce tradycyjne wywodzą się z obrzędów religijnych, przedstawiających przy pomocy figur postacie bóstw. Wpływ tańca pochodzącego z Indii zauważalny jest w całej południowo-wschodniej Azji.\nwe Francji, zapewne pod wpływem epidemii dżumy i kazań mnichów żebrzących, idea procesji wszystkich stanów-od papieża i cesarza, przez kardynałów i prałatów, przez różne zawody aż do chłopa - prowadzonych do grobu przez personifikacje Śmierci lub przez swe własne przyszłe ...\nAufforderung zum Tanz, utwór fort. Zaproszenie do tańca, Poznań 1965), muzyka Webera w instr.\nDlatego w wielu mitach pojawiają się bogowie i herosi, którzy w tańcu dają światu początek i zarazem go porządkują (często z odniesieniem do cyklicznych przemian planet, pór roku i dnia itd.\nZ materiałów zbieranych do tej pracy dowiedziałam się o skuteczności choreoterapii miedzy innymi w śród pacjentów z zaburzeniami odżywiania (anoreksja, bulimia), nerwicami (lękową, konwersyjną, nerwicą natręctw), schizofrenią, z osobami starszymi, z kobietami po mastektomii.\nCarroll "Alicja w krainie czarów" - Kadryl z Homarami (w innym tłumaczeniu Rakowy Kadryl) to niemal surrealistyczny obraz tańca symbolizującego świat ludzi, który nie rządzi się żadnymi regułami (żólrv ze starą pląsał żabą), gdzie każdy wykonuje te figury, które są dla niego najdogodniejsze.\nW czasach najwcześniejszych, kiedy orgie pogańskie jeszcze tkwiły świeżo w pamięci chrześcijan, taniec był zakazany i z całą mocą zwalczany przez Ojców Kościoła.


Kromolickie centrum rozrywki, kultury i sportu Wielkopolska Odnowa Wsi\nKromolickie centrum rozrywki, kultury i sportu\nRozbudowa i unowocześnienie kromolickiego centrum rozrywki, kultury i sportu\nEfektem zrealizowanego zadania jest doposażenie terenu stanowiącego centrum rekreacyjno-kulturalne sołectwa poprzez utworzenie siłowni zewnętrznej wyposażonej w 5 zestawów urządzeń do ćwiczeń. W ramach zadania zakupiono również altanę rekreacyjną wykorzystywaną podczas organizowanych w sołectwie imprez plenerowych. Ponadto aktywnie uczestniczący w realizacji projektu mieszkańcy nasadzili roślinność ozdobną, pomalowali altanę oraz wysprzątali teren wokół inwestycji. Zagospodarowana przestrzeń zachęca mieszkańców do prowadzenia zdrowego trybu życia jednocześnie integrując lokalną społeczność.\nCałkowita wartość projektu: 33 686,48 zł\nDotacja UMWW: 23 493,07 zł\nWkład własny gminy: 8 443,41 zł\nWkład własny mieszkańców: 1 750,00 zł\nmateriały: 5000,00 zł


Beauty Derm Aesthetic » SUNEKOS\nJAK DZIAŁA PRODUKT? Sunekos to unikalne, opatentowane połączenie kwasu hialuronowego oraz aminokwasów (PCT/IB2015), które stymuluje regenerację macierzy pozakomórkowej, nazywanej również ECM. W związku z procesem starzenia się skóry obserwujemy zmniejszenie liczby i aktywności fibroblastów, a w rezultacie redukcję głównych elementów strukturalnych macierzy pozakomórkowej (ECM). Produkt stymuluje zatem fibroblasty do tworzenia nowych włókien białkowych skóry, takich jak kolagen i przede wszystkim elastyna. Proces ten nazywamy biogenezą skóry, która możliwa jest jedynie dzięki ściśle wyselekcjonowanym pod względem jakościowym i ilościowym aminokwasom, w połączeniu z kwasem hialuronowym. To właśnie gwarantuje Sunekos. Wspomniane aminokwasy to przede wszystkim glicyna, prolina, hydroksyprolina oraz hydroksylizyna. Walina i lizyna umożliwiają natomiast wytwarzanie elastyny. Produkt posiada udowodnione badaniami klinicznymi działanie w zakresie zwiększenia jej produkcji, co wyróżnia go na rynku.\nSunekos 200: ok 900 zł


Ciasno we łbie, przestronno w gębie - CAI24\nCiężko jest pisać krytycznie o osobie tak doświadczonej przez życie jak Janina Ochojska. Nie dość, że od wczesnego dzieciństwa jest dotknięta kalectwem, to jeszcze na dodatek w 2019 r. w trakcie kampanii wyborczej do Parlamentu Europejskiego ogłosiła, że choruje na raka piersi. Już jako eurodeputowana, która dostała się do PE z rekomendacji Platformy Obywatelskiej, ogłosiła swoje zwycięstwo w walce z rakiem i od tamtej pory stopniowo i coraz częściej wpisywała się na listę donosicieli szkalujących Polskę. Niestety nie może liczyć na taryfę ulgowa osoba, która wygaduje niestworzone głupoty i coraz częściej wpisuje się w propagandę Putina i Łukaszenki. Jeszcze przed atakiem hybrydowym na polską granicę Ochojska tak skomentowała zakup przez Polskę czołgów Abrams:\n– Kogo mają odstraszyć te Abramsy? Czyżby ktoś kwestionował naszą granicę na wschodzie? Czy nie bardziej potrzebujemy dobrze opłacanych pielęgniarek w szpitalach?\nTeraz, kiedy ta według niej tak niezwykle bezpieczna granica na wschodzie została zaatakowana, Ochojska wystąpiła w obronie nasłanych przez Łukaszenkę migrantów mówiąc na antenie TVN24:\n– Nie wiemy, kim były te osoby, które rzucały kamienie. Ale nawet jeśli to byli uchodźcy, to od czasu Usnarza ci ludzie mogli po prostu stracić nerwy.\n– Granicy nie trzeba bronić, bo nikt jej nie atakował.\nDodała jeszcze, że rzucanych kamieni: nie było znowu tak wiele. Idąc tym godnym idiotki tropem rozumowania, można jeszcze dodać, że rannych funkcjonariuszy i żołnierzy strzegących polskiej granicy jest znacznie mniej niż tych rzucanych kamieni, więc o co cały ten hałas? Czekam aż Ochojska stwierdzi, że 13 listopada 2015 r. wywodzący się ze środowisk migrantów islamscy terroryści mieli prawo stracić nerwy i zabić w Paryżu 137 osób, a ranić ponad 300. W końcu tych ofiar nie było tak wiele, skoro Paryż liczy ponad 2 miliony mieszkańców. Nie ma niestety wielkich nadziei na to, że Janina Ochojska ogłosi kiedyś zwycięstwo w walce z własną głupotą. Póki co, jak mówi przysłowie:\nCiasno we łbie, przestronno w gębie.\nPoprzedni artykułNawet nie chciałbym wymieniać nazwiska tego typa\nNastępny artykułRadio Erewań: Trzaskowski wystąpi przed Kongresem USA


Stan Rzeczy » Relacja z debaty w Zachęcie\n30 stycznia 2014 roku w warszawskiej Zachęcie odbyła się dyskusja Nauka i sztuka. Uwolnić zmianę zorganizowana przez redakcję Stanu Rzeczy. Poruszono podczas niej zagadnienia, takie jak związki sztuki i nauki czy ideologiczne i metodologiczne wymiary projektów z pogranicza nauki oraz sztuki zaangażowanej.\nW spotkaniu wzięli udział dr hab. Paweł Możdżyński, dr Tomasz Rakowski, Igor Stokfiszewski oraz dr Piotr Zańko; prowadzili je Karolina Dudek i Stanisław Welbel.\nRakowski: Między etnografią a sztuką\nTomasz Rakowski opowiedział o swoich doświadczeniach z realizacji projektu Etnografia/animacja/sztuka, w ramach którego grupa „Kolektyw Terenowy”, wraz z zaproszonymi twórcami i animatorami, współpracowała z mieszkańcami wsi Broniów i Ostałówek na południowym Mazowszu. Głównym zagrożeniem obecnym w tego typu projektach jest – według Rakowskiego – możliwość uprzedmiotowienia społeczności lokalnej i potraktowania jej jako w pewien sposób ułomnej czy nierozwiniętej kulturowo. Uwrażliwieniu artystów i animatorów na to niebezpieczeństwo miałoby służyć etnograficzne badanie terenu. Etnografia pomagałaby rozpoznać wewnętrzną tkankę kulturową i społeczną, z jaką ma się do czynienia, oraz określić kierunek, w którym powinien podążać projekt. Tymczasem sztuka i animacja kultury dostarczałyby narzędzi, takich jak film, fotografia, wystawa, czy działanie performatywne do odkrywania i wydobywania zjawisk, praktyk czy sfer życia istotnych dla ludzi.\nOdnosząc się do podtytułu dyskusji – Uwolnić zmianę – Rakowski podkreślił, że za istotę projektów etnograficzno-artystycznych nie uważa ich namacalnych efektów, takich jak wystawy czy publikacje. Dopatruje się ich wartości raczej w ciągu interakcji, które zachodzą między osobami „stąd” i artystami, etnografami, animatorami „z zewnątrz”. Nawiązując do pojęcia „emergencji znaczenia” Eriki Fischer-Lichte, przekonywał, że dzięki takim praktykom może wytworzyć się nowa przestrzeń, nowa logika, które przekraczają i założenia artysty, i schematy obecne w lokalnej kulturze miejsc peryferyjnych. Zmiana polegałaby więc na wzajemnym poznawaniu się ludzi pracujących przy projekcie oraz przenikaniu różnych wrażliwości i wyobraźni. „Wyznacznikiem uczciwości takiego projektu jest dla mnie to, czy mamy do czynienia ze zmianą, która działa symetrycznie po obu stronach” – tłumaczył Rakowski.\nZańko: W stronę krytycznej pedagogiki publicznej\nPiotr Zańko, autor książki „Zabijemy was słowami”. Prowokacja kulturowa w przestrzeni miejskiej i w internecie, podkreślił potencjał edukacyjny projektów takich jak Etnografia/animacja/sztuka, ale też prac miejskich „artywistów”, chociażby nieistniejącego już Twożywa. Edukować – jak podkreślił Zańko – to nie tylko opiekować się kimś, hodować, lecz także prowokować, czy uwalniać. Dynamiczne znaczenie słowa edukacja wyraźnie rozbrzmiewa w czasowniku łacińskim educo. Projekty etnograficzno-artystyczne i prace prowokatorów kultury stanowią przykład krytycznej pedagogiki publicznej, usytuowanej poza dyskursem instytucjonalnym i opartej na rzeczonym, drugim znaczeniu edukacji.\nWspomniane prace i projekty mogą otwierać przestrzenie (Zańko określił je za Jennifer A. Sandlin i Jennifer L. Milam jako przestrzenie przejściowe), w których nasze Ja styka się z przedmiotami, ludźmi i miejscami poza nami. Wtedy właśnie najpełniej uwalnia się potencjał krytycznej pedagogiki publicznej. „Przestrzenie te mogą być otwierane u odbiorcy, kiedy prowokatorzy kultury czy artyści związani ze sztuką współczesną raczej stawiają w swoich pracach znaki zapytania niż dają gotowe odpowiedzi. Im więcej znaków zapytania, tym większe prawdopodobieństwo, że te przestrzenie przejściowe będą się otwierać. W innym przypadku kurczy się potencjał edukacyjny działań z pola sztuki i aktywizmu ” – tłumaczył.\nMożdżyński: Postulat samoświadomości\nPaweł Możdżyński, autor książki Inicjacje i transgresje. Antystrukturalność sztuki XX i XXI wieku w oczach socjologa, zwrócił uwagę, że relacje animatorów czy artystów i odbiorców ich działań nacechowane są nierównością. Jak wyjaśniał: „Bez względu na to, jak partnerski będzie układ pomiędzy animatorem a animowanym, zawsze występuje tu przemoc symboliczna. Opiera się ona na tym, że za animatorem stoi władza – władza czy autorytetu danego uniwersytetu, czy grantu z Unii Europejskiej”. Artyści i animatorzy, podobnie jak terapeuci czy badacze społeczni, muszą mieć świadomość, że wychodzą z pozycji władzy. Zrównanie się ze swoimi odbiorcami, współpracownikami, pacjentami czy badanymi zawsze będzie więc złudne.\nW nawiązaniu do tematu dyskusji Możdżyński zaznaczył, że inspiracji sztuką w nauce czy nauką w sztuce nie można mylić ze współpracą tych dwóch środowisk. „Wielu artystów próbuje zachować swoją autonomię, nie podlegać na przykład rygorom naukowym. Chcą chociażby wchodzić w pole eksperymentu społecznego, ale dowolnie je modyfikując i dowolnie je stosując. Co jest absolutnie zrozumiałe, bo artysta nie jest naukowcem. Tym samym, dzieła stworzone poza standardami naukowymi będą należeć do pola sztuki, nie nauki.” – stwierdził. Nawoływał przy tym każdego z nas do autorefleksyjności i określenia własnego położenia względem tych dwóch dziedzin. Tylko w ten sposób, wyjaśniał, możemy zrozumieć skąd biorą się nasze poglądy i świadomie kształtować swoją perspektywę.\nStokfiszewski: Sztuka jako stosowana nauka społeczna\nDla Igora Stokfiszewskiego, krytyka literackiego i dramaturga, interesujący aspekt projektów czerpiących z zasobów kreacyjności grup defaworyzowanych stanowił ich potencjał oddziaływania na całe społeczeństwo. Powołując się na pracę Macieja Gduli i Przemysława Sadury Style życia i porządek klasowy w Polsce, przekonywał, że to właśnie praktyki tzw. klasy ludowej, oparte na wartościach, takich jak wspólnotowość czy familiarność, mogą wskazać nam jak walczyć z alienacją i jak na nowo ustanowić więzi społeczne. Co więcej, umożliwienie ekspresji osobom z warstw marginalizowanych Stokfiszewski traktował jako działania o istotnych konsekwencjach politycznych. „Musimy odpowiedzieć na pytanie, czy pozostaniemy w paradygmacie elitarystycznej demokracji, w ramach której elity przeprowadzają procesy transformacyjne, czy może przejdziemy w tryb demokracji-służby, polegającej na przeprowadzaniu zmian społecznych, które faktycznie będzie miało służebną naturę względem aktów artykulacji tożsamościowej i aktów kreacji dokonywanych przez różnego typu oddolne kolektywy, warstwy społeczne, itd.” – zaznaczał.\nStokfiszewski odniósł się również do manifestu Artura Żmijewskiego Stosowane sztuki społeczne z 2007 roku. Podkreślił konieczność wchodzenia sztuki w sojusze z dziedzinami takimi jak nauka czy polityka, które posiadają mocniejszą legitymizację gdy chodzi o dążenie do transformacji rzeczywistości. Stwierdził również, że sztuka, opowiadając się po stronie konkretnego podmiotu publicznego, powinna zawsze stawiać sobie pytanie, który z podmiotów jest niedoinwestowany. Jej zadaniem byłoby więc pomaganie tym podmiotom w ekspresji tożsamościowej.\nPost scriptum: „Jestem bardzo za sztuką społecznie zaangażowaną, dopóki nie angażuje ona żadnych ludzi” – Joshua Decter*\n„A co, jeśli my tutaj się wszyscy mylimy?” – zapytał pod koniec dyskusji dr Rakowski. „Są przecież środowiska, myśliciele, którym się nie do końca podobają się idee projektów zaangażowanych społecznie, a nawet to, że istnieje coś takiego jak animacja kultury. Taką krytykę widać np. w pismach teoretyka sztuki XX wieku Hala Fostera. Stawia on pytanie, które mi się też gdzieś w tyle głowy pojawia: a co, jeśli projekty społeczne, artystyczne uniemożliwiają zmianę i jakkolwiek rozumianą emancypację społeczną? Bo być może jest tak, że one ten status quo utrwalają? Że przenoszą napięcia w te obszary, które są już bezpieczne, w obszary działania artystycznego? To coś, co stanowi dla mnie, ale nie tylko dla mnie, poważny problem”.\n/// dr hab. Paweł Możdżyński, socjolog, badacz kultury współczesnej, sztuk wizualnych i designu, pracownik Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych UW. Autor książki Inicjacje i transgresje. Antystrukturalność sztuki XX i XXI wieku w oczach socjologa.\n/// dr Tomasz Rakowski, doktor, etnolog, antropolog kultury, lekarz, adiunkt w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej UW, współpracuje z Instytutem Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Autor książki Łowcy, zbieracze, praktycy niemocy. Etnografia człowieka zdegradowanego (2009). Zrealizował wraz zespołem projekt badawczo-animacyjny Prolog Nierozpoznane wymiary rozwoju kulturalnego w roku 2011, a obecnie kieruje programem Narodowego Centrum Kultury Etnografia animacja sztuka. Nierozpoznane wymiary rozwoju kulturalnego.\n/// Igor Stokfiszewski, krytyk literacki, dramaturg, publicysta i członek zespołu Krytyki Politycznej. Autor książki Zwrot polityczny (2009), współredaktor m.in. tomu Jerzy Grotowski, Teksty zebrane (2012). Zaliczany do grona krytyków opowiadających się za społecznym i politycznym zaangażowaniem sztuki.\n/// dr Piotr Zańko, doktor nauk humanistycznych, adiunkt w Zakładzie Animacji Kultury Wydziału Pedagogicznego UW. Autor książki „Zabijemy was słowami”. Prowokacja kulturowa w przestrzeni miejskiej i w internecie (2012). Badacz kultury alternatywnej.\n* Stwierdzenie to, zacytowane w trakcie spotkania przez Stanisława Welbela, pochodzi ze wstępu do książki „Art is a Problem. Selected Critisism, Essays, Interviews and Curatorial Projects (1986-2012)” Joshuy Dectera wydanej w 2013 roku przez JRP|Ringier.\n/// Tekst i fotografia: Jagna Jaworowska


Dolnośląskie: lekarz z wałbrzyskiego pogotowia jednak nie został zarażony koronawirusem - Usługi medyczne\nDolnośląskie: lekarz z wałbrzyskiego pogotowia jednak nie został zarażony koronawirusem\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 19 marca 2020 20:38\nLekarze pogotowia są narażeni na zakażenie koronawirusem; FOT. Shutterstock (zdjęcie ilustracyjne)\nU lekarza z Pogotowia Ratunkowego w Wałbrzychu, o którym w czwartek informowano, że jest zakażony koronawirusem, kolejne badania wykluczyły obecność tego patogenu. Oznacza to, że osoby z pogotowia ratunkowego oraz wałbrzyskiego szpitala, które miały kontakt z medykiem, mogą zakończyć kwarantannę\nW czwartek wieczorem rzeczniczka wojewody dolnośląskiego Aleksandra Osman poinformowała PAP, że kolejne badania wykluczyły u lekarza koronawirusa. - Oznacza to, że osoby objęte kwarantanną z powodu kontaktu z tym lekarzem, mogą ją zakończyć - powiedziała Osman.\nSłużby prasowe wojewody dolnośląskiego nie podawały, z czego wynikały obawy, że lekarz zaraził się nowym patogenem.


globalism – Strona 11 – Bibula – pismo niezalezne\nKoniec roku to czas podsumowań. Mijający rok 2009 kojarzyć się będzie nam jednoznacznie z kryzysem gospodarczym. Zacznijmy od omówienia sytuacji globalnej: która ze światowych potęg\nGroteskowe spektakle – Stanisław Michalkiewicz\nSzanowni Państwo! Czy zwrócili Państwo uwagę, że życie publiczne w Polsce ulega coraz większej teatralizacji? W teatrze, jak wiadomo, występują aktorzy. Nie mówią oni od\nZnakomity polski historiozof Feliks Koneczny, analizując dzieje życia wspólnotowego, wyodrębnił kolejne jego etapy, a więc rodziny, rody, plemiona, ludy i wreszcie narody. Destrukcja globalna, niszczy\nW światowych mediach pojawiła się informacja o tajnym spotkaniu najbogatszych Amerykanów. Jednym z głównych tematów poruszanych podczas obrad był „problem przeludnienia świata”. Postawiono diagnozę oraz\nBilderberg – prywatna globalizacja kłamstwa – Zbigniew Jankowski\nKonferencjami, które mają tak „pożyteczny cel”, media zwykle się nie interesują. I jest tego logiczny powód. Po pierwsze media nie interesują się spiskami elit politycznych,\nWywiad z Szewardnadze\nPiękny, wrześniowy dzień roku 2008. Tbilisi, Gruzja. Rok wojny, rok rozwianych szans. Rok agresywnych działań Rosji, która wreszcie zdołała skutecznie sprowokować Gruzję do podjęcia działań\nCzy jesteśmy skazani na monetaryzm?\nZmienne sytuacje polityczne w okresie powojennym zniszczyły polski dorobek ustrojowy, natomiast ułatwiły wykreowanie, głównie w Niemczech, zrównoważonego, trwałego modelu społecznej gospodarki rynkowej. Dopiero globalizm podważył\nLodowy raj topnieje w oczach\nMowa tu o Islandii, odległej wyspie, która w roku 2007 miała być najbardziej dostatnim państwem na świecie. Co doprowadziło do podkopania tak silnej pozycji kraju\nPierwsze ogniska świńskiej grypy zostały stwierdzone w wiosce La Gloria w stanie Veracruz w południowo-wschodnim Meksyku. Mieszkańcy są przekonani, że to na skutek sąsiedztwa wielkiej\nG20 ratuje świat\nW Hiszpanii popularny jest komiks „Mortadelo y Filemón”.Jeden z jego odcinków „Misión: Salvar la Tierra” został nawet sfilmowany. Pokazała go telewizja HBO pod tytułem „Liga\nGordon Brown ogłosił nowy porządek światowy\nZamykając szczyt G-20 w Londynie, brytyjski premier Gordon Brown, ogłosił nowy porządek światowy i erę wspólnego zarządzania procesem globalizacji. Szczyt najbardziej uprzemysłowionych państw świata zakończył\nAktualnie mamy nie tylko krach finansów światowych i wady tych systemów, ale załamanie rynków i kryzys podstawowych wartości moralnych. Cywilizacja zachodnia chyli się do upadku.\nMiędzynarodowe gremia regulacyjne zmieniły standardy rachunkowości, aby rozłożyć na raty ujawnianie gigantycznych strat banków i firm. Dzięki zmianie międzynarodowych i krajowych zasad rachunkowości przedsiębiorstwa i\nPrezydent Kazachstanu i prof. Mundell, twórca Euro proponują ustanowienie „jednej światowej waluty”\nPrezydent Kazachstanu, Nursultan Nazarbajew przemawiając na ekonomicznym forum, które odbyło się w nowoczesnym centrum w Astana, stolicy kraju, wezwał do ustanowienia „jednej światowej waluty”. Nowa\nSzef analityków giełdowych: za 15 lat globalny bank i globalna waluta\nStephen Gallo, szef zespołu analityków giełdowych londyńskiego biura wymiany walutowej Schneider Foreign Exchange, w wywiadzie dla amerykańskiej telewizji CNBC stwierdził, że dzisiejszy kryzys finansowy doprowadzi\nZamiast respektowania w światowej polityce prawa międzynarodowego, dziś często przeważa w niej międzynarodowe prawo dżungli, któremu ludzie w różnych krajach starają się przeciwdziałać za pomocą\nPrezydent Południowej Osetii: „Izrael dalej zbroi Gruzję”\nEduard Kokojty, prezydent Południowej Osetii powiedział, że Gruzja podjęła na nowo proces wzmacniania swojej siły militarnej, importując broń z Izraela i Francji – informuje irański\nONZ: abp Tomasi o przyczynach kryzysu światowego\nDo powszechnego rachunku sumienia nad przyczynami obecnego kryzysu oraz większej solidarności z krajami najbardziej poszkodowanymi wezwał przedstawiciel Watykanu na forum ONZ. Abp Silvano Tomasi przemawiał\nDo wyborów prezydenckich w USA pozostał już niecały rok. Choć zgłosiło się kilkunastu pretendentów, a największe partie polityczne nie dokonały jeszcze nominacji, znaleźli się spekulanci,\n« Poprzednie Page1 … Page9 Page10 Page11 Następne »


Salon w stylu jungle glam — miejsce idealne do odpoczynku | Wyposażenie wnętrz MAXFLIZ\nSalon w stylu jungle glam — miejsce idealne do odpoczynku head\nSalon w stylu jungle glam — miejsce idealne do odpoczynku - Wyposażenie wnętrz MAXFLIZ\nSalon w stylu jungle glam — miejsce idealne do odpoczynku par 1\nStyl jungle gości na salonach już od kilku lat, jednak dopiero teraz zakochuje się w nim coraz więcej osób. Właśnie dla nich oraz dla tych, którzy nie są do końca przekonani, że jest to słuszny kierunek, przygotowaliśmy dzisiejszą aranżację. W prezentowanym wnętrzu króluje roślinna, ciemna tapeta, która nadaje mu nie tylko elegancji, ale także troszkę mrocznego charakteru, który dodatkowo podkreśliliśmy szarą wykładziną. Aby rozjaśnić nieco ten salon i nadać mu odrobinę stylu glamour postawiliśmy na dwa fotele w kolorze musztardowym, które zestawiliśmy ze stolikiem w kształcie sześciokąta. Uwagę może przykuwać jego blat, który przypomina kamień naturalny o przepięknych żyłach. Osadzono go na jasnych, złotych nogach. Sprawiają one, że mebel ten ma wiele klasy i subtelności.\nSalon w stylu jungle glam — miejsce idealne do odpoczynku par 2\nAby jeszcze bardziej podkreślić styl jungle, na ścianie za fotelami umieściliśmy ogromny kwiat, który nadaje wnętrzu przytulności. Tę samą ścianę zdobi także nietypowy regał — czarne ściany podtrzymywane są przez stelaż z cienkich czarnych pręcików. Całość wygląda niezwykle elegancko i nowocześnie.\nSalon w stylu jungle glam — miejsce idealne do odpoczynku par 3\nAby wnętrze wyglądało jeszcze bardziej stylowo, wyposażyliśmy je w wiszące, szklane lampy, które swym kolorem i materiałem wykonania doskonale wpisują się w styl jungle. Cała aranżacja zachęca do odpoczynku po ciężkim dniu pracy. Sprawdzi się w nowoczesnych wnętrzach, w których właściciele lubią eksperymentować z wystrojem wnętrza, które ma nie tylko zachwycać niebanalnym designem, ale także być przytulne i przyjazne dla użytkowników.


SLD wolno więcej. - mPolska24\n"Trybuna" 1 - 2 lipca 2006. Leszek Miller\n"SLD mniej wolno, bo po szkarlatynie, ciężkiej chorobie, jaką była PRL, obowiązuje kwarantanna" napisała Ewa Milewicz w 2000 roku. Formacja, której mniej wolno, zyskiwała właśnie w oczach opinii publicznej i zapowiadało się na jej wyborcze zwycięstwo. Na horyzoncie jawił się rząd SLD, a tego już było za wiele dla publicystów "Gazety Wyborczej". Przy czym nie chodziło tylko o udział we władzy. "SLD mniej wolno, także jako opozycji" podkreślała Milewicz. Przesłanie było jasne. Obojętnie co robicie wolno wam mniej. Żyjemy w demokracji, wszyscy mają równe prawa, ale niektórzy są bardziej, a inni mniej równi.\nDzisiaj, po wielu doświadczeniach III RP i pierwszych efektach budowy państwa Kaczyńskich powinnością ludzi lewicy jest powiedzieć: SLD wolno więcej. Wolno więcej, bo nigdy nie zagrażaliśmy porządkowi konstytucyjnemu i wartościom demokratycznym. Nie groziliśmy sędziom Trybunału Konstytucyjnego i sądów powszechnych ograniczeniem ich niezawisłości. Nie montowaliśmy prowokacji oskarżając naszych konkurentów politycznych o szpiegostwo. Nie tworzyliśmy tajnych komórek do śledzenia przeciwników politycznych i nie stosowaliśmy metod, które prawicę zawiodły do "szafy Lesiaka", Nie graliśmy teczkami w prezydenckich kampaniach wyborczych, ani fałszywymi świadkami. Nie ukręcaliśmy łba żadnej sprawie, która dotyczyła kogokolwiek z nas i z pokorą przyjmowaliśmy wszystkie werdykty wymiaru sprawiedliwości. Nasi ministrowie nie ginęli w mafijnych porachunkach, a skazani prawomocnymi wyrokami nie uczestniczyli w naszych rządach. Osoby ścigane przez prokuratorów nie kierowały państwowymi spółkami, a naziści nie byli w zarządzie telewizji publicznej. Polacy nie obawiali się, że dążymy do rządów silnej ręki, kontrolowania opozycji, tłamszenia swobód obywatelskich i wprowadzenia cenzury obyczajowej. O nas nie pisano, że naigrywamy się lub poddajemy w wątpliwość prawa człowieka. Nigdy nie twierdziliśmy, że idea społeczeństwa obywatelskiego została wymyślona po to, aby osłabić państwo i nie kwestionowaliśmy sensu służby cywilnej. Polska pod naszymi rządami nie była przedstawiana jako "Hiszpania późnego Franco" i nie mówiono, że zmierza w stronę "gdzie na rękach obywateli zatrzaskują się kajdanki". Nie budowaliśmy władzy na uprzedzeniach i podejrzliwości, ani na zapowiedziach, że kogoś weźmiemy w kamasze. Nie byliśmy potępiani przez międzynarodowe gremia za rasizm, antysemityzm i ksenofobię.\nSiedem lat później lewica odniosła swoje największe zwycięstwo. Macherom różnej maści nie udało się zatrzymać SLD. Prawica przełykała ogromne upokorzenie, ale dyszała rządzą zemsty. Jan Rokita określił punkt zwroty, w którym nadzieje prawicy na zdobycie władzy stały się realne. "Przełomowym symbolem tej nadziei stała się komisja ds. Rywina" napisał w "Gazecie Wyborczej" niedoszły premier z Krakowa. Podobną opinię wyraził Jarosław Kaczyński mówiąc w sejmowym wystąpieniu, że na skutek pracy komisji śledczych zrodziła się dynamika polityczna stwarzająca zapotrzebowanie na "inną Polskę." Obydwaj mają rację. Ta możliwość została z całą bezczelnością i tupetem wykorzystana.\nTrafnie zdiagnozował tę sytuację Marek Przygodzki w przemilczanej z oczywistych powodów książce "Na tropach kłamstwa". "Obecny kryzys polityczny - napisał autor - zaczął się z chwilą wybuchu afery Rywina. Od jej "odpalenia" zaczęły narastać zjawiska zagrażające naszej demokracji. Ona zapoczątkowała totalne zatrucie umysłów fałszem i pesymizmem. Jestem przekonany, że ta afera była fragmentem wielkiej, politycznej manipulacji (...) Wszyscy wierzą w łapówkarskie apetyty prominentów lewicowego rządu. Nie dostrzegam podstaw do takiej wiary. Uważam, że wokół tej sprawy został wykreowany stan zbiorowej sugestii, który umożliwił dokonanie swoistego zamachu stanu".\nOpinię Marka Przygodzkiego potwierdzają wyniki badań społecznych. Wystarczy sięgnąć do komunikatów CBOS. W kwietniu 2004 roku, w przededniu zmiany gabinetu aż dwie trzecie (66%) Polaków uznawało, że najważniejszą przyczyną spadku społecznego poparcia dla ówczesnego rządu i SLD były różnego rodzaju rzekome i prawdziwe afery dotyczące zarówno lokalnych, jak i najbardziej znanych polityków. Sprawa Rywina wymieniana była w tym kontekście na pierwszym miejscu. Znacznie mniej, bo tylko 28% badanych za główny powód spadku zaufania uznało brak realizacji przedwyborczych obietnic. Ówczesne kierownictwo SLD nie przyjęło jednak tych faktów do wiadomości. Wolało bić się w piersi za niezrealizowanie programu wyborczego. Nic dobrego nie zrobiliśmy, ale się poprawimy - brzmiał codzienny komunikat do wyborców. Szerszy elektorat to zignorował. No bo po co popierać formację nieudaczników? Po co wybierać ludzi, którzy uważają, że nie mają żadnych sukcesów? Dlaczego głosować na partię, która skomle i błaga o litość?. Komu potrzebne jest stronnictwo, które nie potrafi wyrwać się z atmosfery klęski i zamroczenia? Po co być blisko ludzi, którzy mówią językiem swoich przeciwników i przy byle okazji wymachują białą flagą?\nJako pierwszy i jak dotąd jedyny przyznał się do zamroczenia Jerzy Urban. Ten sam, który przodował w awangardzie wilków żądnych krwi SLD. Już po wyborach dowiedział się, że w latach rządów sojuszu we wszystkich dziedzinach życia nastąpił widoczny postęp. Po niewczasie dotarło do niego, że współtworzył nieprawdziwy obraz rzeczywistości. "Czuję się uczestnikiem tej ciemnoty i ogłupienia" - napisał w "Nie" 20 października 2005 roku. W tym przypadku miał rację, ale cóż z tego, że teraz przyznaje, że dał się nabrać.\nData: 27.01.2018, 08:14


Meble na wynajem to wcale nie taki głupi pomysł | Stolarstwo\nwynajem krzeseł z transportem Kraków Firmy produkujące namioty eventowe posiadają dostęp do najnowszej jakości sprzętów i urządzeń. Pozwalają one na stawianie nawet największych namiotów, które mogą być narażane na kontakt z najbardziej drażniącymi czynnikami zewnętrznymi. Oferta firm produkujących namioty eventowe bywa bardzo szeroka i jest dostosowana do potrzeb klientów indywidulanych i biznesowych. Zlecenia przez nich realizowane przyjmowane są przez praktycznie wszystkie dni tygodnia, jeżeli tylko sposób ich produkcji na to pozwala. W przeciwnym razie namioty eventowe mogą być produkowane jedynie w ciągu pracujących dni tygodnia co nie zwalnia tempa prowadzonych przez firmę prac. Wszystkie namioty mogą być kupowane zarówno w sklepach stacjonarnych, jak i internetowych.\nTego rodzaju namioty eventowe obsługiwane są przez cały rok nie tylko przez osoby zajmujące się cateringiem, ale również przez samych gości przebywających na ich terenie. Dzięki temu udaje się nawet nieco zaoszczędzić na kupowaniu cateringu i osób zajmujących się jego obsługą. Tego rodzaju namioty eventowe są bardzo odporne i nie przewracają się pod wpływem wiatru ani nie niszczeją pod wpływem silnego słońca czy silnych opadów deszczu.\nFotele lotnicze mają zapewnić komfort pasażerom podczas długich, bo nierzadko wielogodzinnych lotów. Nowoczesne konstrukcje mają elektryczną regulację w wielu płaszczyznach, wbudowane w oparcia ekrany LCD, gniazda umożliwiające podłączenie laptopa i innych przenośnych urządzeń.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Fotel\nDodane: 07-03-2018 02:51