jak leczyć potówki - Medikon\nBrak komentarzy do jak leczyć potówkiOpublikowano w objawy koronawirusa Autor: waveoffire98Opublikowano 2 stycznia 2022 Otagowano jak leczyć alkoholizm samemu, jak leczyć endometrium, jak leczyć grzybicę pochwy, jak leczyć zapalenie trzustki, żylaki odbytu jak leczyć\njak leczyć Jak wyleczyć się z depresji za pomocą medytacji i jogi?\njak leczyć Uczenie się, jak leczyć się z depresji jest procesem samobadania i osobistej refleksji. Choć nie zastąpi to wyszkolonego profesjonalisty, może pomóc ci w głębszym zrozumieniu swoich uczuć i nauczeniu się, jak nimi zarządzać. Istnieje wiele sposobów, aby dowiedzieć się, jak leczyć się z depresji, w tym praktykowanie mindfulness i jogi. Oto kilka wskazówek, które pomogą Ci zacząć. Czytaj dalej, aby uzyskać więcej informacji.\nMedytacja uziemienia jest jednym z najpotężniejszych narzędzi do uzdrawiania ciała. Zaczynasz od postawienia obu stóp na podłodze i pozwalasz negatywnej energii opuścić swoje ciało. Skupia twój świadomość na podeszwach twój stóp i podstawie twój kręgosłupa. Zauważ magnetyczne przyciąganie jądra ziemi i skup tam swoją uwagę. Zamknij oczy i oddychaj wdech i wydech przez trzy liczenia. Po zakończeniu medytacji, otwórz oczy i kontynuuj praktykę przez kolejne 15 minut.\njak leczyć świerzb u kota\nUziemienie medytacja jest inny wielki narzędzie dla uzdrawiać ciało. Podczas gdy twój stopy są na ziemi, skupia twój świadomość na dolnej części twój stóp i podstawie twój kręgosłupa. Jak czujesz magnetyczne przyciąganie ziemi, skup swoją uwagę tam. Weź głęboki oddech i przytrzymaj go przez trzy liczenia. Gdy medytacja jest kompletna, delikatnie otwiera twój oczy pozwalać ciebie otaczać pokojową, spokojną energię. Następnie skup się na swoim oddechu i na tym, jak się czujesz.\nsuchy kaszel leczenie domowym sposobem\nOprócz medytacji uziemienia, inne formy medytacji mogą być pomocne. Na przykład, możesz praktykować medytację uziemienia siedząc w wygodnej pozycji. Po kilku minutach, staniesz się świadomy zmian w swoim ciele i oddechu. Poczujesz poczucie komfortu i zaufania i będziesz w stanie utrzymać swoje lęki bardziej komfortowo. Natura jest potężną siłą uzdrawiającą, a Ty możesz wykorzystać moc świata przyrody, aby uzdrowić siebie.\nProces gojenia rozpoczyna się od komórek krwi w tym obszarze. Komórki te uwalniają substancje chemiczne, które nakazują im tworzenie kolagenu. Białko to służy jako rodzaj rusztowania dla nowej tkanki. W miarę wzrostu nowej tkanki, skóra będzie mocniejsza i mniej podatna na blizny. Oprócz korzyści fizycznych, proces gojenia może być bardzo korzystny dla ogólnego samopoczucia danej osoby. Zanurz się w korzyściach płynących z pozytywnego myślenia. Może to uspokoić i zainspirować Cię do przezwyciężenia bólu i cierpienia spowodowanego urazami.\nNawiązywanie kontaktów i dołączanie do grup hobbystycznych może pomóc Ci nauczyć się, jak leczyć się z PTSD. Odrobina czasu „dla siebie” jest w porządku, ale zbyt wiele może być szkodliwe. Jeśli nie jesteś w stanie wyjść z domu i nawiązać kontaktów towarzyskich, poszukaj pomocy u specjalisty zajmującego się zdrowiem behawioralnym. Pomoże Ci on lepiej zrozumieć swoje myśli i uczucia oraz zaproponuje zajęcia, które pomogą Ci poradzić sobie z powrotem do zdrowia. Podczas procesu zdrowienia, może to trwać od 3 miesięcy do dwóch lat.\njak leczyć jąkanie u dorosłych\nProces leczenia może być trudny. Może trwać miesiące, a nawet lata. Jeśli jednak rana jest wystarczająco duża, może się zagoić w ciągu 3 miesięcy. Kilka czynników może mieć wpływ na proces gojenia i może go spowolnić lub całkowicie uniemożliwić. Na przykład, jeśli rana jest zbyt duża lub zbyt mała, może dojść do powstania blizny. Dlatego ważne jest, aby rana została opatrzona jak najszybciej. Jeśli gojenie przebiega powoli, całkowite zagojenie się skóry może zająć ponad rok.\nLudzie powinni być również świadomi faktu, że leczenie z urazów psychicznych jest doświadczeniem indywidualnym. Omawiane tu metody mogą nie zadziałać dla każdego, ale należy je dokładnie rozważyć, aby upewnić się, że wybrana została właściwa droga do uzdrowienia. Terapeuta będzie w stanie pomóc Ci w zidentyfikowaniu pierwotnej przyczyny Twojego bólu emocjonalnego i pomoże Ci uporać się z przeszłością. Terapeuta będzie również w stanie znaleźć dobre dopasowanie do Twojej osobowości. Jeśli chcesz dowiedzieć się, jak wyleczyć się z traumy, ważne jest, aby znaleźć terapeutę, który będzie pasował do Twojej osobowości.\nKiedy już uzbierasz wystarczająco dużo pieniędzy, aby pozwolić sobie na terapeutę, będziesz musiał znaleźć odpowiedniego. Terapeuta będzie w stanie zidentyfikować pierwotną przyczynę twojego bólu emocjonalnego i pomoże ci ją uwolnić. Kiedy znajdziesz dobrego terapeutę, będziesz w stanie szybciej się wyleczyć, co jest niezbędne do wyleczenia się z urazu psychicznego. Jeśli nie jesteś pewien, który terapeuta jest odpowiedni dla Ciebie, istnieje wiele zasobów online dostępnych.\nzapalenie pochwy u suki jak leczyć domowymi sposobami


Szydło o wniosku o wotum nieufności wobec niej: "Jest mało merytoryczny" | Newsy\nSzydło o wniosku o wotum nieufności wobec niej: „Jest mało merytoryczny”\npsav zdjęcie główneZa negatywnym zaopiniowaniem wniosku, złożonym przez polityków PO, było 20 posłów, 10 przeciw, 1 wstrzymał się od głosu.\nSzydło oceniła przed głosowaniem, że wniosek o wotum nieufności wobec niej jest mało merytoryczny. „Myślę, że polityka społeczna, a szczególnie sytuacja osób niepełnosprawnych, zasługuje na to, że nawet jeśli stawia się wniosek wobec przedstawicieli rządu, to byłoby dobrze, gdyby to był rzetelny wniosek” – powiedziała.\nJak podkreśliła, rząd pracuje nad zmianami systemowymi w kwestii pomocy osobom niepełnosprawnym. „Mają one na celu przede wszystkich skończenie z tą patologiczną sytuacją, do której doprowadził poprzedni rząd PO i PSL, tzn. podziału środowiska osób niepełnosprawnych. Jeżeli dzisiaj mówimy o tym, co jest najbardziej koniecznie, to są to zmiany w orzecznictwie” – mówiła. Zwróciła uwagę, że propozycje w tej sprawie są przygotowywane.\nWicepremier oceniła, że podczas protestu było zbyt wiele aktywności polityków, „którzy nie koniecznie koncentrowali się na wsparciu, tylko i wyłącznie na swoich interesach politycznych”.\nZaznaczyła, że podczas protestu rząd cały czas prowadził dialog z protestującymi i pracował nad tym, aby spełnić ich oczekiwania. „Pani minister Rafalska była wielokrotnie z konkretnymi propozycjami, a pan premier Morawiecki przedstawił konkretne propozycje i zostały one potem zamienione na ustawy” – mówiła.\nUrszula Augustyn (PO), uzasadniając złożenie wniosku o wotum nieufności wobec wicepremier, powiedziała, że wicepremier jako szefowa Komitetu Społecznego nie „miała czasu zajrzeć i porozmawiać z osobami”, które protestowały w Sejmie. „Stawiamy tezę, że pani premier nie tylko lekceważy osoby z niepełnosprawnościami i ich opiekunów (…), ale wykazuje się pani biernością, a także (…) pogarsza pani sytuację życiową osób, które nie są samodzielne i mają kłopot w tym, żeby w społeczeństwie znaleźć się na równych prawach z tymi wszystkimi, którzy z takimi problemami się nie borykają” – powiedziała.\nNatomiast Teresa Wargocka (PiS) złożyła wniosek, aby negatywnie zaopiniować wniosek posłów PO. „Złożony przez posłów opozycji wniosek jest działaniem stricte politycznym, który ma na celu wykorzystanie byłego protestu osób niepełnosprawnych w Sejmie do uderzenia w polityka, który w krótkim okresie zrobił więcej dla środowiska osób niepełnosprawnych niż obecna opozycja PO-PSL przez dwie kadencje” – mówiła. „W uzasadnieniu wniosku stawiane są zarzuty, które, delikatnie mówiąc, z prawdą nie mają nic wspólnego” – dodała.\nMonika Rosa (N) w trakcie dyskusji podkreśliła, że „nie ma wytłumaczenia na nieobecność w Sejmie podczas protestu osób niepełnosprawnych” przewodniczącej Komitetu Społecznego Rady Ministrów. „Żadne obowiązki poselskie, oczywiście bardzo ważne, nie są ważniejsze niż pomoc osobom, które tej pomocy najbardziej potrzebują” – mówiła.\nDodała, że „wyrywkowe spełnianie niektórych postulatów nie jest reformą systemu”. „Jakie działania w ramach swojej funkcji pani wicepremier Beata Szydło podjęła, żeby pomóc w usprawnieniu systemu, bo rozmawiamy niestety o wielkiej nieobecnej” – powiedziała posłanka Nowoczesnej.\nAgnieszka Ścigaj (Kukiz’15) przypomniała, że „od miesiąca u marszałka Sejmu leży wniosek Kukiz’15 o merytoryczną debatę i informację rządu na temat stanu prac przygotowania orzecznictwa dot. sytuacji osób niepełnosprawnych”. Posłanka pytała Szydło o przygotowane projekty rozwiązujące problem osób niepełnosprawnych. „Ten system wymaga bardzo poważnej naprawy instytucjonalnej. Chciałabym zapytać o poważne propozycje reform” – mówiła.\n27 maja rodzice i opiekunowie osób niepełnosprawnych opuścili Sejm, ogłaszając, że zawieszają protest. Trwał on od 18 kwietnia. Towarzyszyły mu dwa postulaty – zrównania renty socjalnej z minimalną rentą z tytułu niezdolności do pracy oraz wprowadzenia dodatku „na życie”, zwanego też „rehabilitacyjnym”, dla osób niepełnosprawnych niezdolnych do samodzielnej egzystencji po ukończeniu 18. roku życia w kwocie 500 złotych miesięcznie.\nProtestujący uznali, że zrealizowano jeden ich postulat – podniesienie renty socjalnej. Zgodnie z ustawą wzrośnie ona z 865,03 zł do 1029,80 zł.\nsvaty-jur.ebetonovezumpy.sk - ts2 space satellite internet ts2 satellite - Built in , The Parkwood Traditional Pub &


Olympiacos Pireus - Crvena Zvezda na żywo, transmisja live stream online - gdzie oglądać w tv\nOlympiacos Pireus - Crvena Zvezda transmisja na żywo w tv i live stream online w Internecie. Gdzie oglądać? (05.03.2021 20:00)\nEuroliga05.03.2021 20:00 EuropaWyświetleń : 169Olympiacos Pireus - Crvena Zvezda2021-03-05T20:00:00+01:002021-03-05T22:00:00+01:00\nOlympiacos Pireus - Crvena Zvezda na żywo. Gdzie oglądać? Transmisja live stream online.\nWiele osób szuka informacji gdzie oglądać mecz Olympiacos Pireus - Crvena Zvezda na żywo w telewizji i online w Internecie. Gdzie obejrzeć transmisję na żywo z Olympiacos Pireus - Crvena Zvezda? Nasz serwis każdego dnia wybiera najciekawsze mecze na żywo, które można oglądać w telewizji, a także online w Internecie na kanałach live stream online . Podobnie jest w przypadku wydarzenia którego szukasz w ramach rozgrywek Euroliga - jest ono dostępne do oglądania w TV tak jak inne wydarzenia ze sportu Koszykówka. Transmisja jest dostępna także przez Internet za pośrednictwem wielu legalnych kanałów telewizyjnych jak również kanałów online.\nOprócz wymienionych kanałów z transmisją live, na naszej stronie znajdziesz też relacje tekstowe i relacje radiowe oferowane z okazji meczu rozgrywanego w dniu 05.03.2021 20:00 jak również dla innych transmisji z wielu dyscyplin sportowych, nie tylko Koszykówka. Pełna lista kanałów oferujących transmisję (tv, online i pozostałych) prezentowana jest na powyższej rozpisce. Transmisje meczu Olympiacos Pireus - Crvena Zvezda zostały wydzielone na dwie sekcje - lista kanałów telewizyjnych, na których można oglądać wydarzenie na całym świecie jak również legalne transmisje live stream za pośrednictwem których można oglądać Olympiacos Pireus - Crvena Zvezda na kanałach online w ramach rozgrywek Euroliga.\nOlympiacos Pireus - Crvena Zvezda na żywo. Gdzie oglądać? Transmisja live stream online\nGdzie obejrzeć na żywo Olympiacos Pireus - Crvena Zvezda w tv i internecie?\nOglądaj Olympiacos Pireus - Crvena Zvezda na żywo na kanałąch w tv i w Internecie . W naszym serwisie znajdziesz najwięcej legalnych transmisji live – płatnych jak również tych które można oglądać całkowicie za darmo. Zobacz transmisję online z wydarzenia Olympiacos Pireus - Crvena Zvezda, które odbędzie się w ramach rozgrywek Euroliga.\nWielkie wydarzenie do którego szukasz kanałów tv i online wzbudza również bardzo duże zainteresowanie wśród innych użytkowników. Wydarzenie o którym mowa, odbędzie się 05.03.2021 20:00. Pamiętaj jednak, że transmisje sportowe na żywo to nie tylko ten mecz, ale również wiele innych relacji z dyscypliny sportowej jaką jest Koszykówka. Zobacz też pełny program telewizyjny i listę transmisji z meczów i wydarzeń zaplanowanych do rozegrania w ramach Euroliga.\nW dniu 05.03.2021 20:00 odbył się mecz między Olympiacos Pireus i Crvena Zvezda. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\n2 połowa45'Volos 1 : 1 Giannina\n2 połowa60'Sporting Gijon 0 : 1 Real Oviedo


Najgorętszy dzień w Sydney od 1939 roku - GAZETA dziennik Polonii w Kanadzie\nYou are at:Home»Gdzie»Świat»Najgorętszy dzień w Sydney od 1939 roku\nNiedziela w Sydney, największym mieście Australii, była najgorętszym dniem od 79 lat – temperatura wyniosła 47,3 stopnia Celsjusza. Rekordowy odczyt zanotowano w Penrith, na zachodnich przedmieściach tego 5- milionowego miasta.\nRekordowo wysoką temperaturę zarejestrowane w rejonie Sydney w 1939 roku, gdy słupek rtęci pokazał 47,8 stopni Celsjusza. Z powodu upału ok. 7 tys. gospodarstw domowych w obejmującym Sydney stanie Nowa Południowa Walia pozbawionych było elektryczności. Organizacja charytatywna Mission Australia zajęła się w niedzielę transportem bezdomnych do szpitali i schronisk.\nWedług australijskich służb meteorologicznych od 1910 r. na tym kontynencie temperatura wzrosła o jeden stopień. Ubiegłego lata (grudzień 2016-luty 2017) zanotowano ponad 200 rekordowych odczytów temperatury. Występowały intensywne fale upałów i pożary lasów.\nWe wrześniu 2017 r. ostrzegano Australijczyków, by po jednej z najbardziej suchych zim przygotowali się na niebezpieczne pożary lasów latem. Prognozy na nadchodzący tydzień dla Sydney przewidują jeszcze większe upały i nieco deszczu w drugiej części tygodnia.


Jeżeli zależymy stanowić ogromne zdrowie, musimy pamiętać nie tylko o nasze ciało i układ, ale także i o swoją psychikę. Więc ona istnieje jednak szczególnie ważna, ponieważ dzięki niej umiemy spokojnie realizować przez każdy dzień. Niestety, są pewne czynniki, które źle wpływają na polską psychikę. Drinkiem spośród nich istnieje zabieg seksu. Co może wtedy on zmienić w swym zdrowiu psychicznym?\nKażdy seksuolog powie nam o tym, że seks jest istotny a dla ciała, a dla ducha. Istnieje w tym wiele prawdy. Po pierwsze, osoby, które często uprawiają seks, są zadowolone z siebie i wynoszą ogromniejszą samoocenę od ludzi zamykających się od zaspokajania naturalnych potrzeb. Mężczyźni dzięki stosunkom zyskują pewność siebie, i osoby zatrzymują się skuteczniejsze i łatwo przystępują do mieszkania ze ogromną odwagą. Istnieją zatem kwestie udowodnione naukowo. Gdy więc pragniemy podbudować swoją samoocenę, powinniśmy po prostu zacząć więcej się kochać. W przeciwnym wypadku prawdopodobnie zaczniemy narzekać na swoje ciało, cały kształt i ogólnie całe życie.\nDodatkowo, regularny seks zmniejsza prawdopodobieństwo zachorowania na depresję. I że, istnieje obecne nieco głośna a często spotykana choroba w obecnych czasach. Podczas stosunków w ustroju człowieka dają się endorfiny, które tworzą tak tak samo, jak substancje pojawiające się w trakcie wysiłku fizycznego. To właśnie endorfiny bezpośrednio wchodzą na własne samopoczucie, i sprawiają, że tryskamy doskonałą energią. Dodatkowo, niektórzy uważają, że seks działa praktycznie tak toż jak morfina. To on dobrze łagodzi ból i kolejne dolegliwości. Przy tym poleca sobie oraz z bezsennością, a kiedy wiadomo, wypoczęty i wyspany człowiek, to rad człowiek. Zalet seksu jest to naprawdę mnóstwo.\nJak aczkolwiek nie możemy stosować spośród takich wad także posiadamy problemy ze prostą seksualnością, powinniśmy skorzystać z radzie specjalisty. Seksuolog Kraków na pewno wytłumaczy nam, czego tak obawiamy się podczas takich zbliżeń. Jeżeli już rozpoznamy przyczynę całego problemu, będziemy ją mogli spokojnie wyeliminować. A następnie zaczniemy już swoje mocne życie seksualne.\n« Pomoc psychologiczna jezuici krakow\nGospodarka odpadami referat»


Radwańska gromi Savchuk w Tiencin | Gem, set i mecz\nRadwańska gromi Savchuk w Tiencin\nAgnieszka Radwańska wygrała 2:0 (6:1 6:0) z Olgą Savchuk w I rundzie Tianjin Open. Krakowianka zagrała bardzo dobre spotkanie, jednak rywalka nie była z najwyższej półki. 210-rakieta świata nie obroniła nawet jednego własnego serwisu! W następnym meczu Isia zagra z reprezentantką gospodarzy, Qiang Wang. Pojedynek odbędzie się w czwartek.\nSpotkanie Polka rozpoczęła od pewnie utrzymanego podania. Agnieszka po dobrej grze na returnie zdołała przełamać rywalkę, jednak szybko oddała przewagę tracąc własnego gema (2:1). Jak się okazało to było wszystko na co było stać dzisiaj Savchuk. Ukrainka nie była już w stanie nawiązać walki z naszą zawodniczką. Przegrała kolejne własne serwisy, a Radwańska nie dała już więcej szans na breaka. 26-latka zakończyła premierową partię wygrywając podanie na „na sucho” (6:1)!\nW drugim secie turniejowa „dwójka” zagrała jeszcze pewniej. Ponownie błyskawicznie przełamała, a następnie kontrolowała przebieg gry na korcie (4:0). Olga próbowała zdobyć chociaż honorowego gema w tej części pojedynku, lecz znakomita gra na returnie naszej tenisistki nie pozwoliła jej na to. Po 54. minutach meczu Isia zameldowała się w II rundzie turnieju w Tiencin (6:0). Tam także nie powinna mieć większych problemów z Chinką, która aktualnie zajmuje 104. miejsce w rankingu WTA.


Top Ranking uczelni w Argowia - Szwajcaria\nAargau (niemiecki Argowia; rzadko zanglicyzował Argovia) jest jednym z bardziej północnych kantonach Szwajcarii. Składa się on z dolnym biegu rzeki Aare, dlatego kanton nazywa Aar-gau (czyli dzielnica Aare).\nJego powierzchnia wynosi 1,404 kilometrów kwadratowych (542 ²). Jej stolicą jest Aarau. To graniczy z Niemcami na północy. Na zachodzie leżą kantonów Basel-Landschaft, Solothurn Berno. Kantonu Lucerna leży na południe od Argowia, Zuerich i Zug na wschodzie.\nNa naszej stronie mamy 10 wielkie uniwersyteckimi / szkoły w Argowia oferujących wyższego wykształcenia dla studentów lokalnej i międzynarodowej.\nABB Szkoła Techniczna Popularny\nSzkoła techniczna ABB, Szwajcaria (niemiecki: ABB Technikerschule Baden, Schweiz) jest dynamicznym, federalne uznane, wyższa szkoła techniczna. Istnieje od 1971 i stał się doskonałą okazją kształcenia dla specjalistów technicznych. Szkoła posiada silne merytorycznym i zespół zorientowany. Szkoła jest publiczna i dlatego może być również ...\nAarau Instytut Teologii Ewangelickiej Popularny\nAarau Instytut Teologii Ewangelickiej, krótko TDS Aarau, (niem Theologisch-Diakonische Seminarium Aarau) jest prywatnym instytutem programy studiów oferta w języku niemieckim i 4 letnie studia licencjackie. Instytut posiada akredytację Canton Aargau w Szwajcarii.\nWE'G Szkoła Nauk o Zdrowiu Popularny\nWE'G Szkoła Nauk o Zdrowiu, Szwajcaria (DE: WE'G Hochschule Gesundheit) jest jednym z wiodących szkół Zdrowia w Szwajcarii nauczania: Zarządzanie w zakładach opieki zdrowotnej, opieki geriatrycznej, Oncology Nursing, opieka paliatywna, Zarządzanie Care Wound Care ICT w instytucjach opieki zdrowotnej w Szwajcarii, WE'G Hochschule Gesundheit jest częścią od Kalaidos F ...\ninstytuty IBZ dla Informatyki, Inżynierii i Bu ... Popularny\nSzkoły IBZ dla informatyki, inżynierii i biznesu (niemiecki: IBZ Schulen fur Technik Informatik Wirtschaft) powstała w 1945 i. IBZ jest więcej niż 60 lat jednym z wiodących instytucji w Szwajcarii & nbsp; Od 2008, szkoły należą do grupy Bazylea IBZ Edukacji. Kompozyt wysokiej jakości szkół prywatnych w dziedzinie ...


Fit Life -- Slow Life -- Happy Life - fit blog o zdrowym stylu życia: I love Mondays! (XV)\nAutor: Skarletka o 13:03\nNiciutka 9 września 2013 13:12\nBłękitny zamek! Dzięki za przypomnienie tej pozycji :)\nMonika | RefreshYourDaily 9 września 2013 14:35\nNa mnie też czeka cała półka książek i największy problem dotyczy kolejności czytania, bo ciężko mi się zdecydować, którą pierwszą chciałabym przeczytać. A poza tym uwielbiam ciepłe swetry i wieczory z herbatą :)\nBooklover 9 września 2013 15:00\nPokaźny stosik :) A piosenka mimo, że staroć to bardzo mi się spodobała :)\nAgnes Juszczyk 9 września 2013 15:06\nMnie jesień kojarzy się z zimnem i deszczem i zaczynam odliczać dni do wiosny:-)\na co do marzeń to racja! Trzeba je spełniać samemu :D\nhappiness 9 września 2013 16:03\nWełniane swetry to coś co uwielbiam w tych zimnych miesiącach, do tego gorąca czekolada, świece, koc i jakoś tak ciepło i przytulnie mi się zrobiło :).\nZachęciłaś mnie do Błękitnego zamku, uwielbiam zdanie, że marzenia się nie spełniają, tylko się je spełnia i staram się postępować zgodnie z nim.\nA Zamień chemię na jedzenie przeczytałam i polecam.\nbelieve 9 września 2013 17:29\njesień nie musi byc taka zła :) dziękuję,że pomagasz mi się do tego przekonać :)\nHappier at Life 9 września 2013 18:42\nBardzo lubię "Błękitny zamek". :-)\nKayeczqa 9 września 2013 21:48\nJesli każdy poniedzałek byłby taki, jak go przedstawiasz... To nawet nie trzeba życzyć "miłego poniedziałku" :D\nVictoria Marecky 10 września 2013 18:16\nBardzo ciekawe tytuły książek. ;) U mnie biblioteczka także zaktualizowana i w pełnej gotowości ;) Pozdrawiam. ;*\nPaulina Bella 11 września 2013 20:19\nZazdroszczę takiego stosiku :)Sama ostatnio nie mam weny na czytanie... Świetna piosenka!


Motyw rycerza - Motyw rycerza w literaturze - Polski - na6.pl\nLegendy arturiańskie – Legenda o Lancelocie\nLancelot był jednym z dwunastu najbliższych towarzyszy króla Artura. Należał do Rycerzy Okrągłego Stołu. Uważano go nawet za najdzielniejszego, najwspanialszego i najbardziej prawego z nich. Między Lancelotem i żoną króla, piękną Ginewrą, nawiązał się romans, który poróżnił go z Arturem. Bohater uosabia wzór cnot rycerskich, mimo że zhańbił honor rycerski (poprzez niewierność wobec swojego pana i cudzołóstwo).\nGall Anonim Kronika polska\nWedle zamierzenia samego autora jednym z celów utworu było pokazanie w pozytywnym świetle księcia Bolesława Krzywoustego. Jest on zatem przedstawiony jako idealny władca, ale także i jako idealny rycerz, zgodnie z obowiązującym średniowiecznym wzorcem osobowym. Między innymi opisane zostały zwycięskie walki wojsk polskich dowodzonych przez Bolesława. Poza tym czasy opisywane w Kronice polskiej to czasy rycerzy.\nWacław Potocki Transakcja wojny chocimskiej\nPojawiający się w utworze hetman Jan Karol Chodkiewicz przedstawiony jest jako ideał Sarmaty, a co za tym idzie także ideał rycerza. Przywiązuje on dużą wagę do honoru rycerskiego i jest, mimo swojego wieku, doskonałym wojownikiem. W jego opisie widać wyraźne nawiązanie do wzorca osobowego średniowiecznego rycerza. Takie przedstawienie bohatera ma na celu przypomnienie współczesnej autorowi szlachcie wartości rycerskich.\nW utworze w sposób poetycki przedstawiony został pogrzeb Józefa Bema, generała wojsk polskich, który sławę zdobył między innymi dzięki swoim działaniom podczas powstania listopadowego. Bohater porównany został do wielkiego rycerza. Widzimy uroczystość pogrzebową zbliżoną do takiej, jakie wyprawiano dla średniowiecznych rycerzy (w rzeczywistości pogrzeb Bema był bardzo skromny). Świadczą o tym choćby takie atrybuty, jak pancerz, miecz, koń i sokół. Postać zmarłego reprezentuje tutaj „cień”, który dosiada konia rycerza i zmierza w kierunku grobu. Towarzyszą mu żałobne panny oraz chłopcy uderzający toporami o tarcze (inspiracja tradycjami wikingów). Motyw rycerza został w utworze wykorzystany do uwznioślenia wydarzenia śmierci wielkiego Polaka.\nJedną z nierzeczywistych postaci występujących w dramacie Wyspiańskiego jest Czarny Rycerz (dla którego wzorem jest historyczny Zawisza Czarny z Grabowa). Przychodzi on w scenie dziewiątej aktu drugiego do Poety (pod tą postacią ukryty został Kazimierz Przerwa-Tetmajer) wywołany nieświadomie przez niego wcześniej – w scenie dwudziestej czwartej aktu pierwszego. Rycerz symbolizuje dawne cnoty (kodeks rycerski) oraz siłę i potęgę Polaków minionych czasów, które to cechy zestawione są z niemocą działania Poety.\nPieśń o Rolandzie (wzorzec osobowy rycerza wykorzystany został do konstrukcji tytułowego bohatera utworu)\nWincenty Kadłubek Kronika polska (opisywane czasy są czasami rycerzy)\nMiguel de Cervantes Don Kichot z La Manchy (wykorzystany i w parodystyczny sposób przedstawiony jest motyw błędnego rycerza)\nWilliam Szekspir Hamlet, Makbet (bohaterowie pojawiający się w utworze są rycerzami)\nIgnacy Krasicki Monachomachia (podczas wojny mnichów, niektórzy z nich ukazani są według humorystycznie przekształconego wzorca osobowego rycerza)\nAdam Mickiewicz Grażyna (za rycerza podaje się kobieta, odznacza się ona cechami rycerskimi, walcząc o dobro ojczyzny), Konrad Wallenrod (etos rycerski)\nHenryk Sienkiewicz Krzyżacy, Trylogia (pozytywni bohaterowie kreowani są w nawiązaniu do wzorca osobowego średniowiecznego rycerza; jeden z nich, pułkownik Michał Wołodyjowski, określany jest przez narratora mianem małego rycerza)\nJoseph Bédier Dzieje Tristana i Izoldy (Tristan to wzór średniowiecznego rycerza)\nKrzysztof Kamil Baczyński Rycerz (poeta wykorzystuje motyw rycerza w utworze dotyczącym zdarzeń z czasów II wojny światowej)\nZbigniew Herbert Przesłanie pana Cogito (przywołane są postacie Gilgamesza, Hektora i Rolanda, człowiek współczesny powinien odznaczać się cnotami rycerskimi)


Recenzje Natalii, nie tylko książkowe: Targi... Targi Książki... I po Targach... | #WTK2017! #3\nWarszawskie Targi Książki odbywały się w dniach 18-21 maja 2017!\nI tyle samo dni, ja na nich byłam....\nPierwszego dnia, w czwartek, zaczęłam swój pobyt na Stadionie Narodowym tuż po godzinie 10:10, z plecakiem i niewielką Torbą z zamówieniem z Empiku... I kiedy szłam po koronie, na poziomie, jak potem się dowiedziałam, 0, spotkałam pierwszą znajomą twarz, Natalię z Książkowe Kocha Nie Kocha, z którą się kilka dni wcześniej umawiałam na wspólny spacer po Targach...\nNajwięcej czasu, spędziłyśmy przy stoiskach Antykwariatów... Ja, tam zakupiłam pierwsze 2 książki.\nJedna w Antykwariacie Grochowskim - była to książka Autora, piszącego pod pseudonimem i zarazem pierwsza część serii... A druga z nich, była to książka Autorki, której twarz i śmiech można rozpoznać z daleka.... Przed napisaniem książki występowała w Kabarecie Moralnego Niepokoju, w Towarzystwie Roberta Górskiego i innych kolegów... Tę książkę napisała o ukochanym kraju w którym czuje się równie dobrze jak w Polsce... Wiecie pewnie o kim mowa... :)\nPrzy okazji chodzenia, na swej drodze spotkałam Emilkę z Weź nie czytaj!, która pozwoliła mi wybrać dwie zakładki, które chcę\nI tak chodząc między stoiskami, zarówno na koronie, czy na poziomie -1 [Antykwariaty i Epikpage], postanowiłyśmy wyjść z Targów, by troszeczkę odsapnąć...\nTam też, Natalia, wręczyła mi torbę pełną książek... 4, które wybrałam z wyprzedaży, o której pisałam Wam kilka postów temu, jak i 3, które to kilka dni później, również na Targach, dać Autorce do podpisu.\nPosiedziałyśmy tam i w pewnym momencie, jedna z nas poszła przejrzeć stoiska wystawione w namiotach przed Stadionem, a druga pilnowała bagaży...\nKilka stoisk sprawdziłam ja i wróciłam, by Natalia poszła zobaczyć te namioty...\nTak też siedząc, zobaczyła mnie Asia z bloga Perspektywa Książkoholiczki i dowiedziałam się, że na terenie Targów jest jej siostra Magda Książkowe wyliczanki.\nDlatego też, kiedy rozeszłyśmy się z Natalią - ona dołączyła do swojej mamy, a ja spacerowym krokiem, dołączyłam do Magdy, Oli, Irenki i Agaty :)\nPo drodze do nich, zakupiłam dwie kolejne czwartkowe pozycje... Drugą część serii Autora piszącego pod pseudonimem, a także innej Autorki, egzemplarz przedpremierowy jej powieści.\nI tak, razem, czasem także z Asią, Małgosią i Iwoną, spędziłam czas do 16 (choć planowałam przed targami, że o 15 będę już poza Stadionem).\nWychodząc zakupiłam kolejną książkę - nr.5 na WTK 2017!\nOto zdobycze z Czwartku:\n+ 2 kolorowanki z wyd. Arkady...\ni 3 gratisy :)\nI po 16, skończyłam swój 1.wszy dzień pobytu na Targach... Ale nie skończyłam dnia pełnego wrażeń, gdyż po 18, zjawiłam się na Woli, na spotkaniu Autorskim z kolejną Polską Autorką - Agatą Czykierdą- Grabowską.\nTam, przed wejściem, a nawet przy wyjściu z środka transportu publicznego, spotkałam dziewczyny, które sprzedawały na stoisku z zakładkami magnetycznymi [EpikPage] - Anię i Karolinę :) I we trzy weszłyśmy do biblioteki... A kilka chwil później, weszła Małgosia z Iwoną.\nI spotkanie się rozpoczęło...\nAutorce było miło, że wszystkie krzesła były zajęte, a nawet panie z biblioteki przynosiły dodatkowe...\nSpotkanie minęło w przyjaznej atmosferze, uczestnicy zadawali pytania Autorce, gdyż sama Agata oto prosiła...\nPo spotkaniu przyszedł czas na poczęstunek babeczkami, które przyniosła Autorka... I spotkanie face to face z Nią.... zdjęcia i Autografy...\nJa na to spotkanie, przyjechałam z najnowszą książką Agaty, a mianowicie "Wszystkie twoje Marzenia"....\nI uwieczniona degustacja Babeczek na zdjęciu z Autorką:\nNastępnego dnia, również na Stadionie stawiłam się tuż po godzinie 10, tym razem oprócz plecaka towarzyszyła mi walizka z książkami ;-)\nPierwszym przystankiem na mojej targowej drodze, było spotkanie ze znajomymi z czwartku... I przy okazji spotkania innych, których dzień wcześniej nie było ;)\nUwieczniono to spotkanie w wersji ... plakietkowej...\nSpacerowym krokiem, przeszłam dwukrotnie koronę, dopóki organizatorzy nie zamknęli największej jej części, gdyż zbliżał się czas spotkania na Stadionie naszej pary prezydenckiej z niemieckim prezydentem.\nCo najmniej dwie godziny, jeśli nie trzy były utrudnienia, ale niektórzy omijali je, wchodząc i schodząc przez trybun, a nie obok ochrony, która wszystkich przeszukiwała i sprawdzała zawartość toreb.\nW moim przypadku, ta ochrona nieco utrudniła mi dojście do stoiska Instytutu Wydawniczego "Latanik", gdzie siedziała pani Krystyna Mazurówna...\nJednak po trzykrotnemu powtórzeniu i wskazaniu stoiska Panu pilnującego tej drogi, udało mi się tam przejść dwukrotnie - raz sama, a drugi raz, prowadząc tam Małgosię z Recenzje Knigoholiczki\nZarówno Pan ze stoiska, jak i Autorka mnie pamiętali z poprzednich [warszawskich i krakowskich] targów :)\nPóźniej, gdy już Pan Prezydent opuścił stadion [będąc na nim niecałe 20-30 minut], miałam czas wolny do godziny 15, więc spożytkowałam go na nabycie kilku książek.\nI przy okazji, na swojej drodze, spotkałam Marcelę z Mirror of Soul. Zawsze się śmiejemy, ze możemy sie na siebie natknąć, nie używając telefonów :D\nI z nią, koło 15, zjawiłam się na stoisku wydawnictwa Filia, by przypadkiem spotkać autorkę Kim Holden.... Dlatego też, tego dnia zakupiłam tam dwa egzemplarze najnowszej książki Autorki - "Franco"\nA obok, o 15, miała spotkanie z czytelnikami, Melissa Darwood.\nI ta Autorka podpisała mi swoje 3 książki ''Larista", "Pryncypium" i najnowsze "Luonto".\nPrzy okazji, tam spotkałam trzy moje znajome blogerki-vlogerki książkowe - Zuzę z Kulturalnej Szafy, Martę z Na Stosie i Natalię z Na Tropie.\nI potem, z Marcelą, poszłyśmy na leżaki, troszeczkę odpocząć od tłumów grup zorganizowanych [szkolnych] by po 16 stawić się u Jakuba Ćwieka, by podpisał mój zestaw jego książek, który miałam w Walizce.\nI podpisał mi 3 części "Chłopców", 4 części "Kłamcy" oraz "Dreszcz 2".\nPrzy okazji, Pani ze stanowiska na którym autor podpisywał, wręczyła mi antologię z opowiadaniem J.Ćwieka do kolekcji - oczywiście z parafką autora.\nNiedługo później, stanęłyśmy w kolejce do dwojga autorów, Magdaleny Witkiewicz i Alka Rogozińskiego - znaczy ja stanęłam, a Marcela dla towarzystwa. Dzięki Marcie (Do ostatniej pestki trzeba mocno żyć) i Miłce (Mozaika Literacka), szybciej się do nich dostałam. Pierwsza była Magda, która mi złożyła pieczątkę i podpisała "Pracownie dobrych myśli" oraz najnowsze "Czereśnie zawsze muszą być dwie" i przy okazji "Księgarenkę przy ulicy Wiśniowej". A do Alka dałam "Do trzech razy śmierć" oraz także "Księgarenkę.."\nA ostatnią tego dnia Autorką, w dodatku debiutantką, u której się zjawiłam, była Natalia Nowak-Lewandowska, promująca swoją książkę "Pozorność".\nByło ot sympatyczne spotkanie...\nNa koniec pobytu, przy stanowisku EpikPage, spotkałam również Oliwię z Zaczytanej Blondynki\nI taki był mój II dzień WTK 2017!\nNabytki z tego dnia:\nBrakuje tu "Grimm City. Bestie" Jakuba Ćwieka i "Kulturą w płot" Michała Fedorowicza.\nA tak Pięknie zapakowane książki przez dziewczyny z księgarni Autorskiej to:\n-Na zawsze razem. Ella i Micha. - Jessica Sorensen;\n- "Żółte oczy prowadzą do domu" Marketa Pilatova;\n- "Bellevue" Ivana Dobrakovova;\nPS. Noc spędziłam 1/2 [do 0:00] na Grochowie u brata i babci, a drugie pół we własnym pokoju\nSobota na Targach to była dla mnie jedna wielka i tłumna kolejka...\nA Wszystko się zaczęło od kolejki do wejścia...\nDzięki wsparciu dziewczyn, z którymi się poznałam przy stoisku Filii kilka kroków od Kim, byłam jedną z pierwszych osób, które do niej dotarły :)\nA jeszcze przed Kim, stanęłam przy Agnieszce Krawczyk, która złożyła mi podpis (z pieczątką) na "Zatrute pióra" i "Księgarence..." :)\nA u Kim Holden, miałam do podpisania zestaw 6-ciu książek. - 3 moje i 3 Natalii Pych\nPo wizycie u Agnieszki i Kim, pobiegłam do Patrycji Gryciuk, by podpisała trzy książki ;)\nBardzo miło mi było ją spotkać.... i Kilka słów zamienić ;)\nPo wizycie na stoisku IV strony, pobiegłam na 2. piętro, do Natalii, która pilnowała mi i kilku innym osobom miejsce w kolejce do wymiany książkowej...\nTam z walizki wyjęłam 5 pozycji, w których znalazły się...\n"Ogień" duetu Strandberg&Elfgren, "Coraz mniej olśnień" Ałbeny Grabowskiej, "Unicestwienie" Jeff VanderMeer, "Od pierwszego wejrzenia" Nicholas Sparks,\noraz jeszcze jedna, której nie pamiętam tytułu ani autora.\nWymieniłam je na książki ze zdjęcia:\nPo wymianie, szybkim kokiem przeszłam na stoiski wydawnictwa SQN, gdzie złapałam w ostatniej chwili Jakuba Małeckiego, by podpisał mi "Dygot".\nPo wizycie w SQN-ie, przeszłam do wydawnictwa Novae Res i tam, stanęłam w kolejce do Agnieszki Lingas-Łoniewskiej, by podpisała mi dwie książki - obie wydane w tym roku: "Boys From Hell" [premiera luty 2017] oraz "Wszystko wina Kota", które miało premierę dzisiaj, a na Targach można było ją kupić przedpremierowo.\nKiedy odeszłam od Agi z podpisanymi egzemplarzami, spojrzałam na zegarek i stwierdziłam, że do Cecelii Ahern z moim bagażem - walizką i kilkoma torbami, nie dojdę.\nDlatego też, z Emilką, zaczęłyśmy kolejkę do kolejnej autorki, która miała spotkanie na tym stoisku [NovaeRes]- Magdaleny Knedler.\nMagdzie dałam do podpisu większość jej wydanych książek, jedynie nie przyniosłam "Klamki i Dzwonki", które autorka mi podpisała na KTK2016!\nA dodatkowo Emilka mi wręczyła po spotkaniu te dwie piękne zakładki:\nPo dłuższej wizycie u wydawnictwa NovaeRes, znalazłam czas, by znaleźć się u Motyli Ksiażkowych by zakupić i podpisać u autorek "Na jej rozkazy" - Anny i Angeliny. Ani takze dałam swój egzemplarz "Niewolnicy" w nowym wydaniu :)\nI na stoisku Hutrowni Ateneum do autorek "Szczęściar" - A.Jeż i P.Płatkowskiej.\nPotem, zajrzałam do Publicatu, gdzie spotkałam Dorotę z Przeczytanek (wcześniej spotykaną na drodze) i Autora Andrzeja Pilipiuka, stojącego w pobliżu kanapy, gdzie siedziała i podpisywała kolejne książki Beata Majewska swoim czytelnikom.\nNiedługo później stanęłam znów przy SQN-ie, w kolejce do kolejnej autorki, której książkę kupiłam tam dzień wcześniej. Oczywiście chodzi o Anetę Jadowską i jej "Akuszera Bogów".\nPo wizycie u SQN i Anety, przeszłam do Prószyńskiego i tam stanęłam w kolejce do duetu Ulatowska&Skowroński, gdzie podpisałam ich najnowszą książkę "Tylko Milion".\nOstatnimi spotkaniami i autorzy, których spotkałam w sobotę, były obok siebie. Najpierw Piotr Gąsowski i jego "Co mi w życiu nie wyszło?"\nPotem Magdalena Kordel, u której podpisałam dwie książki...\n"Sezon na cuda" z wymiany, oraz "Uroczysko", wzięte z domu.\nA trzecim spotkaniem, było to spotkanie z autorką książek Azjatyckich... mówiąca po polsku ;)\nTanya Valko, u której podpisałam "Okruchy raju" i "Miłość na Bali".\nNabytki z soboty: 6\n"Co mi w życiu nie wyszło", "Na jej rozkazy", "Klątwa przeznaczenia", "Konkurs na żonę"[na konkurs], "Szczęściary", "Kobieta, która wiedziała za mało";\nPodsumowując Sobotę... Dużo ludzi w południe, mało miejsca przy stoiskach.... a co dopiero, gdy chciało się wyjść z danego stoiska...\nŻałuję, że nie byłam u kilku autorów, przez brak możliwości przejścia przez "wąskie gardło" na stadionie z manatkami...\nDlatego niepodpisanych jest więcej niż tych podpisanych.\nZnów 10 i kilka osób w kolejce przed wejściem....\nA ja, wychodząc z domu, zapomniałam swojej listy autorów, do których chciałam pójść...\nAle o większości autorów pamiętałam...\nPierwszy przystanek zrobiłam na stoisku IV Strony u Agaty Przybyłek, u której podpisałam kilka chwil wcześniej kupione jej książki "Takie rzeczy tylko z mężem" oraz "Kobiety wzdychają częściej", a chwilę później dołączyła do stolika Natalia Sońska, która podpisała egzemplarz "Obudź się Kopciuszku".\nKilka kroków od IV Strony, było stoisko wyd. Burda Książki, gdzie siedziała Agnieszka Gola- Rakowska.\nPodpisała mi dwie książki: "Prawdziwy Talent" oraz "110%".\nPóźniej znalazłam się na stoisku...\n- Latarnika, gdzie Tomasz Raczek podpisał mi książkę "Leksykon filmowy na XXI wiek, Rarytasy, niewypały i kurioza ".\n- Wydawnictwa Muza, gdzie byłą p. Ilona Łepkowska i podpisała mi książkę "Panie mnie z kimś pomyliła" oraz Ryszad Ćwirlej, który podpisał mi swoje opowiadanie w "Rewersie" oraz w "Błąd w sztuce".\n- na stoisku Novae Res, gdzie siedział Daniel Koziarski i podpisał mi swoją książkę, jak i "Zbrodnie pozamałżeńskie" napisane w duecie z Agnieszką Lingas-Łoniewską.\n- na stoisku Filii u Alka Rogozińskiego i Liliany Fabisińskiej. Liliana podpisała mi "Księgarenkę..." oraz "Zielarnię nad Sekwaną".\n- W Wydawnictwie Znak znalazłam się przy Marzenie Rogalskiej, która podpisała mi swoją książkę "Wyprzedaż snów";\nPóźniej wróciłam do stoiska Burda książki, by w "110%" złożył swój podpis Rafał Sonik.\nPotem, przechodząc w stronę Wyd. Prószyński, przystanęłam przy innym stoisku i uwieczniłam spotkanie Czesława Langa ze słuchaczami\nA na Stoisku Prószyński, książki podpisywali Chajzerowie - Zygmunt i Filip.\nPo spotkaniu z Chajzerami, przeszłam do stoiska Latarnika i zobaczyłam kolejkę do Marcina Szczygielskiego, co mnie ucieszyło.\nI stojąc na końcu tej kolejki widziałam osoby w różnym wieku, czekające na podpis Autora...\nA ja, po chwili rozmowy i podpisanych książkach - nie powstrzymałam się i zakupiłam 7. edycję "Berka".\nI co Targi, tak i tym razem, nie mogło obyć się bez wspólnego zdjęcia z Marcinem i Tomaszem.\nNastępnie przeszłam do stoiska Zwierciadła, gdzie swój czas miała Ałbena Grabowska. Oczywiście miałam ze sobą książkę "Coraz mniej olśnień".\nPóźniej znów znalazłam się na stoisku Muzy u:\n- Pawła Zagumnego -> by podpisał swoją książkę;\nu Marka Bukowskiego i Macieja Dancewicza, by podpisać "Najdłuższą noc" z wymiany ;)\nA po Muzie, zatrzymałam się przy stoisku wydawnictwa Zysk, gdzie zastałam jeszcze Elżbietę Rodzeń, której wręczyłam do podpisu dwie jej książki: przeczytaną "Zimową Miłość" oraz polecaną przez Agatę Czykierdę-Grabowską na spotkaniu "Dziewczynę o kruchym sercu"\nKolejni i ostatni trzej autorzy to:\n- Marek Niedźwiedzki -> podpisane: "Australijczyk" i "Radiota";\n- Robert Biedroń -> nic, tylko zdjęcie ;)\n- Remigiusz Mróz -> 6 książek:\ntrylogia pod pseudonimem, "Księgarenka...", "Deniwelacja" oraz "Inwigilacja".\nJa dopiero dziś, a tak naprawdę to w poniedziałek wieczorem (po pracy), rozpakowałam swoje książki z walizki i kilku toreb i zaczęłam je przeglądać...\nI tak, kilka razy złapałam się za głowę, w przypadkach, że byłam u kilku autorów i mając w torbie/walizce książkę, w której autor miał swój wkład, nie wyjęłam jej...\nAutor: Natka o maja 24, 2017


"Masowe cięcie" drzew? Jest KOMENTARZ Lasów Państwowych - Dziennik.pl\n17 czerwca 2021, 19:04 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\n"To nieprawda, że w lasach trwają masowe cięcia” - napisano w czwartek na profilu Lasów Państwowych na twitterze. LP prezentują tam dane, z których wynika, że w latach 2019 i 2020 spadło pozyskanie drewna.\nPo sieci krążą różne zmanipulowane informacje, zdjęcia czy wykresy. Prawda jest taka, że drewna pozyskujemy mniej niż w poprzednich latach - napisały Lasy Państwowe. Jak dodano, na dowód mają "twarde statystyki”.\nZ dołączonego do wpisu wykresu wynika, że w 2017 r. pozyskanie drewna wynosiło nieco ponad 42 mln m sześc. W 2018 r. wyniosło ponad 43 mln m sześc., co na wykresie tłumaczy się efektami "huraganu stulecia" z sierpnia 2017 r.\nLasy Państwowe drewno las ochrona przyrody\nDyrektor generalny Lasów Państwowych Andrzej Konieczny odwołany\nMieszkam w miejscowości pod lasem w Beskidzie. Nigdy aż tyle samochodów ze ściętymi drzewami nie jeździło i nigdy aż tak łyso nie było ..\nPiSolasy to po prostu niszczyciele środowiska Polski. Rąbia i grabią bez opamiętania. Czas ich końca jest bliski.\nDrewno idzie na eksport jak woda, a widać, że PISowi nie jest potrzebny żaden morderczy huragan jak ten z 2017 r. PIS łaknie kasy, jak sławetna kania.\nrajstag wycina LASY bo POwietrze ma z POLSkI w Berlinie bo na południu Germani to trudno DYCHAĆ\nW 2014 35.5, w 2016 36.1 a od 1990 ilość pozyskiwanego drewna zwiększyła się ponad dwukrotnie. Twarde statystyki.\nCo za kłamliwe bestie siedzą w tych LP! Często w poprzednich latach jak i obecnie jeżdżę rekreacyjnie lasami i widzę ile przy drogach lesnych leży wycietego drewna! W przeszłości tego się nie widziało. Ta obecna gospodarka leśna woła O POMSTĘ DO NIEBA! Mam nadzieję, że kiedyś ci ,,obrońcy zasobów leśnych" zostana pociągnięci do odpowiedzialności karnej za grabież dobra narodowego!!!!!!!!\ntną twarde drzewa dęby uczepili się akcji wnuki nezobaczą starych drzew mjodu akacjowego też rąbią gdzie popadnie


Kabaret Skeczów Męczących - Świdnicki Ośrodek Kultury\nStrona główna/Artyści/Kabaret Skeczów Męczących\nKabaret Skeczów MęczącychBartosz Łabuda2014-06-04T11:27:38+02:00\nCzłonkowie KSM na scenie charakteryzują się ogromną werwą i radością tworzenia, nie stronią od improwizacji i zabawy z widzem. Ogólnopolską popularność przyniosły im takie kabaretowe hity jak „Piosenka Trenera” – o korupcji w polskiej piłce, czy piosenka „Nasza Klasa”. Już chyba każdy zna też ich skecze o Jacku Krzynówku i mało rozgarniętym ochroniarzu „Śrubie”.\nBardzo często są obecni w telewizyjnych realizacjach programów kabaretowych. KSM wywalczył ponad 50 nagród na wszelkich konkursach kabaretowych (m.in. PAKA, Lidzbark).\n– Karol Golonka (ur. 2 listopada 1981 roku w Kielcach) – absolwent Akademii Świętokrzyskiej w Kielcach, magister nauk politycznych. Od roku 2006 scenarzysta telewizyjnych programów rozrywkowych, reżyser felietonów telewizyjnych (Duże dzieci, Podróże z żartem, Mój pierwszy raz).\n– Jarosław Sadza (ur. 23 kwietnia 1982 roku w Kielcach) – absolwent Politechniki Świętokrzyskiej, z wykształcenia magister zarządzania i inżynierii produkcji. Wcześniej związany z kieleckim kabaretem Im’potencjał.\n– Marcin Szczurkiewicz (ur. 28 lipca 1981 roku w Kielcach) – absolwent Akademii Świętokrzyskiej w Kielcach oraz Uniwersytetu Śląskiego w Sosnowcu. Magister filologii angielskiej. Od roku 2006 scenarzysta telewizyjnych programów rozrywkowych, reżyser felietonów telewizyjnych (Duże dzieci, Podróże z żartem, Mój pierwszy raz).\n– Michał Tercz (ur. 10 lipca 1981 roku w Kielcach) – absolwent filologii angielskiej, obecnie student socjologii.\n– Kamil Zygan (ur. 22 maja 1989 roku w Kielcach) – akustyk, przyjaciel a zarazem najnowszy 'nabytek' Męczących.


13 uzbrojonych Palestyńczyków zginęło w Gazie - RMF24.pl\n13 uzbrojonych Palestyńczyków zginęło w Gazie\nŚroda, 11 lutego 2004 (11:45)\n13 uzbrojonych Palestyńczyków zginęło w Gazie w starciach z izraelską armią. Izraelczycy wkroczyli do miasta, prowadząc obławę na ekstremistów, którzy wcześniej ostrzelali rakietami pobliskie osiedle żydowskie.\nPalestyńczycy otworzyli ogień do patrolujących miasto żołnierzy izraelskich, poszukujących sprawców zamachów na osiedla żydowskie w Strefie Gazy i rakietowych ataków na południowy Izrael. W strzelaninie zginęło 13 Palestyńczyków, a ok. 20 zostało rannych.\nWśród zabitych jest działacz terrorystycznego ugrupowania Hamas, a także palestyński policjant. Strona izraelska zaprzeczyła doniesieniom Palestyńczyków, jakoby podczas operacji izraelscy żołnierze ostrzelali posterunek policji palestyńskiej. AFP podaje, że od początku drugiej intifady we wrześniu 2000 roku zginęło 3751 osób, w tym 2808 Palestyńczyków i 875 Izraelczyków.\nNewsHamas: Krwawo pomścimy śmierć naszych ludzi\nNewsIzrael: Słonina przeciwko terrorystom


Intel: Poznaj sekrety fabryk, w których powstają procesory | PurePC.pl\nArkad | 25-05-2015 22:24 |\nWiele osób biorących do ręki procesor zastanawia się, czemu zapłaciło kilkaset lub nawet ponad tysiąc złotych za ten mały układ, który zniknie za chwile w czeluściach komputera pod radiatorem. Odpowiedź jest bardzo prosta - na rynku podzespołów komputerowych płaci się nie tylko za możliwości, ale także za technologię, pozycję firmy, markę, konkurencję, marketing i wiele innych. Wbrew pozorom, wytworzenie relatywnie małego procesora znajdującego się w sockecie naszej płyty głównej wymaga stosowania zaawansowanych procesów technologicznych, które są trudne do zrozumienia dla zwykłego użytkownika chcącego po prostu pograć, porozmawiać ze znajomymi lub popracować na komputerze.\nJak powstaje podstawowy komponent komputera PC? Intel wirtualnie zaprasza nas do swojej fabryki.\nProducenci niezbyt chętnie chwalą się wnętrzami swoich fabryk i nie chodzi tutaj tylko o chęć utrzymania niektórych maszyn w tajemnicy - produkcja elementów przeznaczonych dla pecetów dla wielu osób nie jest imponująca, a czasami mówimy tutaj nawet o wielkiej nudzie podczas oglądania materiałów. Intel co jakiś czas publikuje kolejne materiały przedstawiające wytwarzanie procesorów i dzisiaj nadszedł właśnie ten dzień, w którym ponownie wybierzemy się miejsca, gdzie powstaje jeden z podstawowych podzespołów każdego komputera.\nNajwiększy na świecie producent procesorów udostępnił sześć materiałów filmowych z serii "Sekrety fabryk Intela" - dzięki nim przeniesiemy się do fabryki, której średnia wartość wynosi obecnie około 8 miliardów dolarów. Filmy udostępnione przez Intela nie zasługują być może na Oscara, jednak mogą okazać się naprawdę ciekawe dla każdego posiadacza peceta, notebooka lub innego urządzenia wyposażonego w procesor. Przenieśmy się do miejsc, gdzie technologia zawładnęła rzeczywistością:\nPłytki krzemowe to najważniejsze elementy procesorów. Są wycinane z okrągłych wafli o średnicy około 30 centymetrów (300 milimetrów). Wafle przechowywane są w pojemnikach mieszczących 25 sztuk - są one dosyć ciężkie, więc do ich transportu wykorzystuje się zautomatyzowany system.\nJeden wafel krzemowy pozwala na uzyskanie około tysiąca procesorów, jednak pewna część z nich będzie niesprawna. Takie układy są eliminowane podczas rygorystycznych testów. Naukowcy w fabrykach Intela poszukują metody stworzenia takiego wafla, z którego otrzymamy jak najwięcej sprawnych układów. Jest to oczywiście związane z kosztami produkcji.\nWytwarzanie układów złożonych z tranzystorów o wielkości 30 atomów (przy 14-nanometrowym procesie produkcyjnym) wymaga specjalnego środowiska. Jednym z ważniejszych miejsc fabryki jest sterylne pomieszczenie, tzw. clean room. Czystość tego miejsca 1000-krotnie przekracza czystość sal operacyjnych w szpitalach i tylko w takich warunkach można wytwarzać tak zaawansowane układy.\nKażda fabryka procesorów to olbrzymi ekosystem, w którym współpracują ze sobą tysiące zaawansowanych maszyn. Jak dowiadujemy się od Intela, na powierzchni wielkości około czterech boisk piłkarskich rozmieszczone są maszyny o wielkości budynków mieszkalnych. Ich rozmieszczenie musi być precyzyjne - mówimy tutaj o marginesie wynoszącym 2 centymetry.\nCzyszczenie wafli krzemowych wymaga dostępu do znacznych ilości wody, która nie jest ponoć marnowana - uzdatnia się ją w specjalnych stacjach filtrujących, a następnie wykorzystuje do picia lub chłodzenia urządzeń.\nPamiętacie jeszcze pojemnik mieszczący 25 wafli krzemowych? Jedno takie opakowanie potrafi być warte nawet kilka milionów dolarów, dlatego Intel poszukuje najbardziej bezpiecznych metod transportowania delikatnych materiałów.


Darmowe bonus za rejestrację u bukmachera TOTALBet bez wpłaty | Najlepsze typy bukmacherskie\nNajlepsze typy bukmacherskie Typy dnia Darmowe bonus za rejestrację u bukmachera TOTALBet bez wpłaty\nBukmacher TOTALBet dla nowych graczy oferuje bonus bez depozytu w wysokości 10 PLN i to bez dokonania depozytu.\nOferta promocyjna skierowana jest do wszystkich graczy, którzy nie posiadają jeszcze konta u bukmachera TOTALBet.\nBonus w wysokości 10 PLN trafi do tych graczy, którzy dokonają rejestracji nowego konta, a także przeją poprawni proces weryfikacji danych.\nCo ważne nie trzeba dokonywać wpłaty, aby te środki trafiły na konto gracza.\nW każdym momencie mona sprawdzić czy środki bonusowe trafiły na konto gracza. Może to sprawdzić poprzez wejście w zakładkę „moje konto”, a następnie freebet.\nOtrzymanym bonusem można w pełni korzystać z oferty na zakłady sportowe bukmachera TOTALBet i zawierać zakłady. Jednak bukmacher wymaga, żeby kurs łączny kupon zagrany za środki bonusowe wynosił minimum 2.00. Wówczas na dole kuponu pojawi się opcja „10 PLN TOTALBet freebet” i należy ją zaznaczyć chcąc zagrać za bonus.\nWarto jest pamiętać, że ten bukmacher przydziela bonus za pierwszy depozyt. Wystarczy dokonać wpłaty, aby otrzymać jej równowartość. Maksymalnie można otrzymać 500 PLN.\npakiet za rejestracje\nPoprzedni artykułPółfinał Ligi Narodów Holandia – Anglia – 6 czerwca (czwartek)\nNastępny artykułEliminacje do EURO 2020: Macedonia – Polska – 7 czerwca (piątek)


Wiejskie Cmentarze Ewangelickie Województwa Łódzkiego - Bukowiec\ngm. Brójce, pow. łódzki wschodni\nSzkolne Koło Historyczno – Regionalne, działające w Bukowcu z inicjatywy pani Ilony Zawalskiej, zajęło się dziewiętnastowiecznym cmentarzem ewangelickim. Pani Ilona opowiada:\nWe wrześniu 2005, w ramach akcji „Sprzątanie świata”, młodzież szkolna uprzątnęła teren cmentarza, który stał się nielegalnym wysypiskiem śmieci. Po odsłonięciu nagrobków odczytano inskrypcje i skatalogowano wszystko w formie elektronicznej. Dało to początek do dalszych działań, mających na celu rozbudzenie w młodzieży zainteresowania historią lokalną.\nOpracowaliśmy petycję w sprawie cmentarza ewangelickiego do Urzędu Gminy Brójce. Przeprowadziliśmy ankiety wśród uczniów i rodziców, aby dowiedzieć się, co mieszkańcy wiedzą o tej nekropolii. Okazało się, że wielu z nich nawet nie wiedziało, że w Bukowcu znajduje się taki cmentarz. Postanowiliśmy zapoznać społeczność szkolną z naszymi działaniami. Zaprosiliśmy przedstawiciela Rady Gminy do naszej szkoły, przedstawiciela mieszkańców, z którym przeprowadziliśmy wywiad.\nPrzygotowaliśmy i zaprezentowaliśmy scenkę, której akcja toczyła się na cmentarzu. Przesłanie było takie, że nie każdy Niemiec to hitlerowiec. Pan Radny gratulował pomysłu i zapewniał, że poruszy sprawę opieki nad cmentarzem ewangelickim na posiedzeniu Rady Gminy. Odetchnęliśmy z ulgą, że władze zainteresowały się naszą sprawą.\nUczniowie zaproponowali, aby ustawić tam krzyż, który będzie informacją dla przejeżdżających trasą Łódź –Tomaszów Mazowiecki, że jest to miejsce religijne. Zwróciliśmy się o zgodę do władz gminy. Wiosną 2006 r. jeden z rodziców naszej uczennicy wykonał duży drewniany krzyż, który z pomocą strażaków z OSP umieściliśmy przy ul. Rokicińskiej. Poprosiliśmy księdza z parafii, który krzyż poświęcił. Staramy się co roku zapalić pod nim znicz.\nCieszymy się, że nasze działania kontynuują inne osoby.\n- Akcja „Bukowiec”\nStowarzyszenia Eksploracyjno - Historyczne „Grupa Łódź” w roku 2009 przeprowadziło oczyszczenie cmentarza w Bukowcu Najważniejszą sprawą w akcji było karczowanie krzaków. Dodatkowo odsłaniano z roślinności zarośnięte groby, oraz zakopywano te rozkopane. Prowadzono też w pewnym ograniczonym zakresie poszukiwania zakopanych pod ziemią pomników nagrobnych (lub ich fragmentów), które zaowocowały kilka razy sukcesem. Oczywiście nie można zapomnieć o prozaicznym zbieraniu śmieci. Innym aspektem pracy była inwentaryzacji fotograficzna odnalezionych pomników, płyt i grobów.\nSzczegóły akcji w zakładce „Akcja Bukowiec”\n- Pan Andrzej Braun, radny gminy Brójce, prowadzi działania mające na celu zabezpieczenie cmentarza ewangelickiego w Bukowcu, gmina Brójce. Pisze o swoich doświadczeniach:\nMoje wysiłki nad znalezieniem właściciela gruntu na którym jest umiejscowiony bukowski cmentarz, trwały ponad 5 lat... Niezbyt dobrze wspominam moje wizyty u byłego Wójta w gminie Brójce, nigdy nie otrzymałem zdecydowanej odpowiedzi, kierowano mnie do Parafii Ewangelicko - Augsburska św. Mateusza jako właściciela gruntu. Tam otrzymałem odpowiedź, że właścicielem jest gmina Brójce. Trwało to do maja 2015 roku. Postanowiłem interweniować w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków w Łodzi. Przy interwencji w sprawie innego zrujnowanego zabytku w Bukowcu, zaprosiłem Konserwatora Zabytków na wizję lokalną. Komisja, która odwiedziła to miejsce była zszokowana (gmina nie zgłosiła tego jako zabytek), otrzymałem pełną aprobatę i zgodę na zabezpieczenie i renowację tego cmentarza. Dużą pomoc otrzymałem od nowego Wójta pana Radosława Agaciaka. Odnalazł dokument - pismo, które gmina Brójce wysłała do Starostwa Powiatowego w Łodzi w roku 2010 z zapytaniem kto jest właścicielem. Okazało się, że to Starostwo jest właścicielem cmentarza.\nJako radny w gminie Brójce miałem możliwość rozmowy z vice - starostą, która także zadeklarowała pomoc i zgodę na prace na tym cmentarzu. Chciałbym wspomnieć, że bardzo duże wsparcie otrzymałem ze strony uczniów i nauczycielki historii pani Ilony Zawalskiej z Zespołu Szkolno - Przedszkolnego w Bukowcu. Były takie momenty, kiedy chciałem się poddać, jednak widząc pracę i zaangażowanie uczniów Koła Historycznego, nie mogłem ich zawieść. Ważne, że nasze starania zakończyły się pozytywnie. Prace na tym cmentarzu chcę rozpocząć w marcu, mam nadzieje, że obędzie się bez problemów. Chętnie odpowiem na pytania, które pomogą w zabezpieczaniu podobnych cmentarzy. Jest to naprawdę ostatni moment, aby przyszłe pokolenia miały szansę odwiedzić miejsca, gdzie spoczywają osadnicy, którzy tu mieszkali i tworzyli historię naszego regionu. Kontakt przez stronę: http://historia-nieznana.blogspot.com


Pogotowie ratunkowe – ogryzekzycia\nDawno temu →\nPosted on May 9, 2017 by czymi.KB\nWstałam jak to w wolny dzień, dość wcześnie. Łóżeczko zasłałam, włoski ułożyłam i zeszłam na parter do piesków, na śniadanko i kawcie. Pojechałam do sklepu. Kupiłam 25 metalowych krawężników i specjalnych metalowych blaszek mocujących oraz drobnych rzeczy. Kwiatków nie kupowałam bo za drogie i nie trzeba zajmować się sadzeniem kiedy mam poprawiać z jednej strony a z drugiej robić krawężnik.\nKiedy pracownik sklepu pakował metal do samochodu, zadzwonił syn. Bardzo źle się czuł, ból głowy, klatki piersiowej i pleców. Powiedziałam aby podszedł do departamentu apteki to zmierzą ciśnienie krwi. Miał 150/91 podali mu dwie tabletki do ssania.\nWróciłam do domu i powolutku szykowałam się do prac “polowych”. Syn zadzwonił z pytaniem o numer tel do lekarki rodzinnej. Jadąc do niej, zadzwonił, kazali jechać na pogotowie. Zajechał do mnie. Szybko przebrałam się, kiedy on leżał na kanapie.\nNie wiem skąd wzięłam siły, w sekundę wypakowałam ciężkie długie metale. Szybko dojechaliśmy na pogotowie. Wysadziłam jego przed drzwiami, pojechałam zaparkować. Nigdzie wolnego miejsca, parking objechałam dwa razy. Podjechałam do budki przy wyjeździe z parkingu. Poprosiłam o pomoc, …syn na emergancy potrzebuję zaparkować… za mną ustawił się już samochód do wyjazdu, też krążył w poszukiwaniu wolnego miejsca. Pracownik z budki wyszedł, kazał kierowcy z samochodu za mną wycofać. Kazał mi wycofać i tyłem zaparkować tam gdzie nie wolno parkować.\nW tym czasie synowi zrobili ekg i inne badania. Za chwilę zrobili wywiad i zostaliśmy skierowani do pokoju lekarskiego. Sekunda i pielęgniarka była przy nas. Sprawdziła dane syna 9imię nazwisko dokładną datę urodzenia). Znów popodłączała kable na całą klatkę piersiową, plec, pobrała wiadro krwi zostawiła wenflon. Krew z niektórych ampułek nakrapiała na specjalną wkładkę, podobną do karty pamieci aparatu fotograficznego, wkładała przy nas do specjalnego maciutkiego urządzenia i odczytywała to komputerze, inne ampułki zabrała ze sobą. Po powrocie sprawdzała dane syna (robiła to każdorazowo kiedy opuszczała pokój i powracała) sprawdzała prawidłowość podłączeń do monitora który pipkał, pytała o samopoczucie, badała. Lekarz przyszedł w jakimś odstępie czasu, do 10 min. Badał, pytał i badał. Nic stwierdzić nie mógł bo czekał na wyniki. Stetoskopem nic nie wysłuchał. Pielęgniarka dała dwa zastrzyki dożylne. Czekaliśmy na wyniki. Później zabrali syna z pokoju na inne badania. Zostałam sama. Po głowie mi latało…stan przedzawałowy… nie nie dobrze, oj nie dobrze, chociaż lekarz ani pielęgniarka, nie wypowiadali się w tym kierunku. Po przywiezieniu syna z badań, syn usnął na tym niewygodnym/wygodnym łóżku szpitalnym na kółkach. Powiem, że sprzęt medyczny w ameryce jest wysokiej klasy. Córcia kazała mi sprawdzać czy aby jej brat oddycha, był podłączony do głównego monitora i gdyby coś się stało, w ułamku sekundy byli by przy nim (pielegniarka wyjaśniła), MM zmartwiony. Dziewczyna syna również. Co ja mogłam powiedzieć, widząc jego w takim stanie. Widziałam też jak szło na poprawę. W końcu przyszedł lekarz z dobrymi wiadomościami, nie ma stanu przedzawałowego i zawałowego, unikać stresu, zgłosić się do lekarza rodzinnego z wypisem, podjąć leczenie jeśli to bedzie niezbęde, na tą chwile 141/98 jest słabe ok. Stres odejdzie unormuje się ciśnienie krwi i uspokoi się ból w klatce piersiowej. Płuca, serce, nerki i większość organów jakie mogli sprawdzić jest w dobrej kondycji. Nie ma powodu do zmartwień. Spokojny rytm życia.\nTo ja jako mama wiem, mój syn zawsze był nadpobudliwy, jednocześnie był wybitny. W latach 80tych i tych późnych 80tych nie było możliwości badania nadpobudliwości, braku skupienia. Widziałam że jest coś nie tak, pracowałam nad synkiem, każdego dnia. Uspokajałam a klocki Lego były jego jedyną zabawą. Chciałam jego oddać do podstawówki wczesniej o rok, przeszedł wszystkie psychologiczne badania perfekcyjnie, zakwalifikował się bez mrugnięcia oka na rozpoczęcie roku szkolnego z uczniami o rok starszymi. Wstrzymałam się, moim zdaniem to nie był dobry pomysł, mimo że syn psychicznie był gotowy. Dziś on mi mówi, on sam mi mówi, że chyba maiał i ma ADHD, że czasami ma problem ze skupieniem się nad czymś, że i że… ale ja to wiedziałam i wiem, to dlatego podawałam mu waleriankę na noc bo tabletki jakie pediatra przypisywała były za silne. Pracowałam nad nim całe życie, przestałam kiedy się wyprowadził. On chce ciągle udowodnić sobie, że jest dobry w pracy na studiach i we wszystkim co robi. On jest dobry ja wiem, moja córcia też wie ale, on musi sobie udowadniać. Może i miał, czy też ma to diabelstwo pod sktótem ADHD ale w tamtych latach lekarze nie umieli tego sprecyzowć. Teraz? Teraz jest stres, a przecież zdał egzaminy końcowe na B+ mając stresującą pracę.\nWróciliśmy do mnie do domu. Odjechał. Byłam spokojna, dojedzie. Obiecał, że jak dojedzie do siebie wyśle smsa, nie wysłał. Zapewne poszedł spać, był wykończony całym dzisiejszym dniem.\nOn wie, że musi iść teraz do rodzinnego lekarza, po pomoc.\nJeju jak mi jest smutno, nie mogę synkowi pomóc, mimo że pomagam. Córcia się martwi, pyta czy dojechał do domu, tylko skąd ja mogę wiedzieć. Nie dzwonię, jeśli śpi to i tak nie odbierze, telefon ma wyłączony volume. Żyje bo policja u progu mego domu nie stoi.\nCórcia mnie skrzyczała. Dlaczego nie zadzwoniłam na 911 a sama powiozłam jego na pogotowie. Ot durny zwyczaj, że to będzie szybciej. Nie było korków, miałam szczęście. Mieliśmy szczęście, że to nie zawał. Miałam szczęście, że pozwolono mi zaparkować na miejscu nieparkowym. Miałam szczęście, że synuś lepiej się czuje, bo nie dzwoni. Oby przespał noc w ciszy i spokoju.\nA ja? Dla odstresowania nalałam coś alkoholowego do kieliszka. Bo mi płakać się chce.\nTo był bardzo stresujący dzień.\nThis entry was posted in Rodzina, Zdrowie and tagged Synuś. Bookmark the permalink.\n4 thoughts on “Pogotowie ratunkowe”\nMay 10, 2017 at 10:16 AM\t Reply\nPrzesyłam dużo pozytywnych myśli dla syna. Jak dobrze, że ma Panią tak blisko.\nMay 10, 2017 at 9:18 PM\t Reply\nDziekuję, dziekuję serdecznie. Dziś syn czuje się lepiej, ból od szyi do połowy pleców się wciąż utrzymuje, brał przypisane lekarstwa. Doktor z pogotowia uprzedzał, że ból może utrzymać się jeszcze przez kilka dni. Będzie dobrze, musi być dobrze. Tak myślę, że na stres oprócz egzaminów końcowych miała wpływ decyzja zwolnienia pracownika. Zawsze takie sytuacje przeżywa. Dziś zwolnił. Rozmawialiśmy o tym przez tel, musiał lenia i obiboka zwolnić. Teraz czeka go wizyta u lekarza rodzinnego.\nDobrzy ludzie często w taki sposób odchorowują trudne dla nich decyzje. Jeśli to stres, to polecam herbatki ziołowe – czysta suszona lavenda na noc działa cuda. I kilka chwil w ciszy z własnymi myślami i oddechem. Sprawdziłam na sobie, dlatego polecam. Mimo, że brzmi oklepanie, uważam, że póki człowiek młody, to lepiej próbować takich sposobów, niż leków, które maja tyle skutków ubocznych 😦 Trzymam kciuki.\nZnalazłam na amazonie, zamówię. Dziękuję za pomoc i miłe słowa.\nstopociechblog on Prace budowlane


7,7 (818 ocen\ti\t40 opinii) Zobacz oceny\nAndromache | 2015-03-06\n,,Nic bardziej poniżającego niż dopatrywać się zdrajcy w otoczeniu i szukać zdrady w każdej twarzy’’\nTe piękne słowa, świadczące o wielkiej dobroci, wypłynęły prosto z serca jednej z najbardziej godnych pożałowania postaci cyklu – królowej Klemencji, która wzbudziła sympatię wielu czytelników, w tym moją, swoim miłosierdziem i litością. Niestety takie zdanie w ustach osoby rodu królewskiego powinno wywołać tylko współczucie, co udowadnia kolejny tom powieści Maurice’a Druona ,,Prawo mężczyzn”. W trakcie akcji książki następuje również wyjaśnienie, dlaczego akurat taki, swoją drogą bardzo odpowiedni, tytuł nosi utwór, który ze wspaniałością opisuje nie tylko historyczne dzieje królestwa, ale i burzliwe losy jego mieszkańców.\nPo śmierci Ludwika X Kłótliwego rozgorzała walka o francuską koronę, a każdy z pretendentów ima się różnych sposobów, forteli i przekupstw, aby osiągnąć wymarzony cel. Cykl dnia wyznaczają zdrada, gniew, nienawiść i zazdrość – namiętności idealnie przedstawione przez pełne kunsztu pióro Druona w taki sposób, że nie pozostają żadne wątpliwości o ich haniebnym wydźwięku. W miarę rozwijanych intryg i popełnianych zbrodni następuje popadanie w kolejne bestialstwa i podstępy, z których nikt, nawet poczciwy i ceniony przeze mnie za inteligencję Filip de Poitiers, a zwłaszcza diaboliczna Mahaut d’Artois, nie wyjdzie z czystym sumieniem.\nKsiążka mimo bogactwa wątków i historii nie nudzi, a wręcz przeciwnie – z każdą przeczytaną stroną wciąga coraz bardziej. W jednej chwili jesteśmy świadkami chwilowego tryumfu Roberta d’Artois, aby za moment przenieść się do przesiąkniętej cierpieniem komnaty Marii de Cressay. Bujność błyskotliwych refleksji oraz barwny język przybliżają nam wydarzenia oraz sprawiają, że wnikamy w intymny świat bohaterów powieści i pozwalają, bądź nie, identyfikować się z nimi.\nWiele dziewczynek fantazjuje, aby rządzić jako królowe, wielu chłopców pragnie korony, ale po lekturze książki sądzę, że każdy pomyśli dwa razy, zanim wypowie podobne życzenie. Niestety nieszczęście, tak jak śmierć, nie oszczędza ani władców, ani prostych ludzi, a każdy zmuszony jest walczyć ze swoim losem, spowodowanym przez własne decyzje jak w przypadku Filipa de Poitiers, jak i zgotowanym przez innych, z czym poradzić musiała sobie Maria de Cressay, służąca za doskonały przykład, jak w jednej sekundzie można stracić wszystko, co się kochało oraz jak może zmienić się bieg życia.\nKażdy z bohaterów na swój sposób budzi litość, czy to przez nadmierną chciwość (Karol de Valois), czy przez nadmiar ambicji (Mahaut d’Artois). Jednak najbardziej szkoda było mi synka Marii i jej samej, którzy ponieśli najcięższe brzemię, w niczym nie zawiniając.\nI tu kolejny raz odwołam się do królowej Klemencji, która słusznie zauważyła, że ludzie nieprzestrzegający żadnych praw wiodą żywot lekki, w przeciwieństwie do ludzi ceniących cnotę, a ciężko przez to doświadczanych. Niestety historię piszą albo spryciarze albo szczęściarze, innymi słowy – zwycięzcy.\nUważam, że książka, nienaszpikowana suchymi faktami, ale posiadająca duszę, spełni wymagania zarówno osób poszukujących zwykłej rozrywki, jak i stawiających na rzetelną dozę informacji historycznych. Słusznie ceni się fenomen i powieści, i cyklu, a ja dołączam do grona usatysfakcjonowanych czytelników :)


O Narodowa Politykę na Kresach cz III\nWątek: O Narodowa Politykę na Kresach cz III\nAutor Wątek: O Narodowa Politykę na Kresach cz III (Przeczytany 2531 razy)\n« dnia: Grudzień 16, 2013, 19:51:16 pm »\nJak w całej tej sytuacji zachowywali się polscy politycy? Listę hańby sporządził dr Krzysztof Kawęcki w opracowaniu „Polacy na Wileńszczyźnie 1989-2012[/b]”. Lektura jest zupełnie szokująca, ogrom ignorancji i totalnego lekceważenia rodaków, którzy wbrew swej woli znaleźli się poza granicami Polski i którzy z godnym podziwu uporem przetrwali czasy sowieckie, każe głośno stawiać pytanie, czy wszyscy ci, którzy dopuścili się zaniedbań, nie powinni kiedyś stanąć przed jakimś sądem wolnej Polski za zdradę stanu, którą na pewno było wycofanie już na samym początku poparcia dla autonomii narodowo-terytorialnej Polaków na Litwie (wbrew obiegowym opiniom wcale nie prosowieckiej, ponieważ ignoranci piszący na te tematy a mający znane nazwiska mylą ze sobą różne autonomie polskie z tamtego okresu).\nNa usprawiedliwienie tych wszystkich, od decyzji których mieli nieszczęście zależeć nasi rodacy na Litwie, może przyjść jedynie zupełny brak wiedzy na temat stosunków tam panujących. Bo mając o tym choćby cząstkową wiedzę nie da się nie zrozumieć, że celem Litwy jest powtórzenie scenariusza kowieńskiego na Wileńszczyźnie z identycznym efektem finalnym w postaci braku Polaków.\nTen, kto tego nie rozumie, ten w życiu nie zrozumie już chyba niczego.\nBiałoruś to z kolei przykład uśpienia pewnych problemów w stosunkach między narodami na rzecz wyniknięcia problemów innego rodzaju.\nPóki co kraj jest rządzony przez postsowieckiego dyktatora, który stawia na model zarządzania gospodarką bezpośrednio zaczerpnięty z poprzedniego systemu, za co przychodzi Białorusi płacić określoną cenę. Nie mają bowiem uzasadnienia tezy, w których głosi się rzekomą równowagę między rozwojem ekonomicznym a społecznym w białoruskim ustroju gospodarczym, zaś z samego Łukaszenki czyniące niemal geniusza ekonomicznego. Ukryte bezrobocie, bardzo wysoka inflacja czy też zacofane kołchozowe rolnictwo są niezawodnym remedium na podatność na tego typu propagandę. Białoruska gospodarka odziedziczyła sporą bazę przemysłową po sowieckich czasach i zachowała ją w rękach państwowych. Wobec tego na Białorusi większość wielkich zakładów jest w rękach państwa, co z kolei pozwala prowadzić odpowiednią polityką zatrudnienia, tj. utrzymywania dyscypliny politycznej wśród pracujących w nich obywateli. Dodatkowo pracują tam wydziały ds. ideologii, co z kolei skłania niektórych do zachwytu nad Białorusią jako alternatywą wobec „zgniłego Zachodu”, który zgniłym jest akurat naprawdę – zupełnie tak jak Białoruś.\nOdkąd leczenie dżumy cholerą się nie sprawdziło, nikt rozsądny nie powinien wracać do podobnych koncepcji. Zakładając nawet szczególnie wysoki poziom ideowości białoruskich obywateli i ich przywilej życia w poczuciu bezpieczeństwa socjalnego, to z punktu widzenia najbardziej nas interesującego – czyli niezależności Białorusi od Rosji – białoruski model gospodarczy pogłębia tylko tę zależność, istniejącą zresztą i tak od dawna. Pomijając to, iż Rosja jest głównym rynkiem zbytu białoruskich towarów, to państwowa własność zakładów z pewnych gałęzi gospodarki jest ogólnie ciekawą propozycją ustroju gospodarczego, alternatywną wobec tej głoszącej, iż „kapitał nie ma narodowości” (za to kapitaliści mają…). Cóż jednak z tego, gdy w momencie przejęcia BielTransGazu przez rosyjski Gazprom niepodległość Bialorusi doznała sporego uszczerbku? Przypomnijmy – sprzedanie strategicznego z punktu widzenia niezależności państwa przedsiębiorstwa przesyłu gazu Rosjanom było warunkiem uzyskania kredytu w momencie kryzysu gospodarczego, który Białoruś odczuła szczególnie dotkliwie. Od dawna też białoruski model państwa socjalnego jest oparty na wyjątkowo tanich surowcach kupowanych z Rosji po nierynkowych cenach. Ponieważ Rosja ma ogromne złoża surowców, to Białoruś może sobie pozwolić na państwo socjalne – wątpliwej zresztą jakości, bo wcale nie rozwiązujące żadnych socjalnych problemów Białorusinów, a jedynie konserwujący miejscowe patologie.\nAlternatywy wobec ćwiczącego wraz z Rosjanami wojnę z Polską i tłumienie polskiego powstania na Grodzieńszczyźnie satrapy realnie nie ma, być może istnieje alternatywa dla prowadzonej w stosunku do niego polityki. Polska wspiera natomiast od dawna absolutnie kanapową opozycję, której rozpoznawalność w społeczeństwie białoruskim jest zerowa, jednocześnie zupełnie nie znając sytuacji, upiera się przy demokratyzacji Białorusi, jakby był to jakiś cel sam w sobie. Na Białorusi mieszka blisko 2 miliony katolików, czyli przedstawicieli wyznania, których w tym zupełnie niemal indyferentnym narodowościowo społeczeństwie identyfikuje się z Polakami, a ci zwykle sami też pod różnym względem identyfikują się z narodowością polską. Dwa miliony Polaków bądź potencjalnych Polaków tuż za granicą Rzeczypospolitej – i co robi Polska? Rzuca na szalę stosunków z sąsiednim państwem akurat interesy opozycji, której stosunku do polskości nikt tak naprawdę nie weryfikował, przy czym roi się tam od realnych szowinistów, którzy powtarzają tezy o „spolonizowanych Białorusinach” czy „polskiej okupacji Zachodniej Białorusi 1921-1939”, w czym akurat próbują prześcignąć swojego politycznego oponenta na prezydenckim stolcu w Mińsku. Uzasadnione jest w tym momencie pytanie – czy Polska angażuje swój autorytet po to, by dogodzić Polakom, czy też akurat ta kwestia władzom polskim jest zupełnie obojętna i celem jest tylko demokratyzacja?\nJednocześnie warto pamiętać, że na szerszą skalę nie istnieje białoruska tożsamość narodowa i dzięki temu wiele konfliktów etnicznych na Białorusi – także z udziałem Polaków, choćby na tle konfesyjnym czy języka liturgii – jest stosunkowo wygaszona. Warto pomyśleć, czy nacjonaliści białoruscy u władzy nie byliby skłonni rozpalić tych konfliktów. Jak przebiegałby scenariusz konsolidacji narodowej tego nie ukształtowanego obecnie narodu, wiemy z przykładu Litwy. Jeśli coś może graniczyć z pewnością, to podobieństwo losu Polaków z Litwy i Białorusi na okoliczność nacjonalistycznych rządów w tym drugim kraju. Na otwarcie antyrosyjski zwrot Białorusi nie będzie stać po tylu latach uzależnienia od sąsiada i z wielką mniejszością rosyjską mogącą liczyć w kryzysowych momentach na wsparcie macierzy. Jak w takiej sytuacji zachowałaby się Polska?\nW kwestii białoruskiej nie ma prostych rozwiązań. Ale to, co powinno być absolutnym priorytetem, to troska o Polaków na Białorusi i jednoczesne rozwijanie kontaktów handlowych z tym państwem, a nie bezmyślna jego izolacja i tym intensywniejsza jego zależność od wielkiego sąsiada. Jeśli, póki co, nie da się tutaj realnie pomóc, to po co szkodzić?\nZ Białorusią nacjonalistyczną byłoby tak jak i z Litwą - nie moglibyśmy mieć do niej pretensji o to, że chce wynarodowić kresowych Polaków, skoro takie zadanie postawiono by sobie w ramach realizacji tamtejszej racji stanu. Pretensje za to możemy mieć do siebie, że obecnie Litwa nie ponosi z tego tytułu żadnych konsekwencji ze strony Polski, zaś podobny scenariusz realizowany na Białorusi nie spotkałby się i nie spotyka z żadną reakcją ze strony polskiej. Trzeba raz na zawsze zarzucić też zupełnie niedorzeczne założenie, że Polaków na Litwie można w imię czegoś poświęcać, bo raz, że nie licuje to z postawą polską, a dwa, że opiera się na głupim założeniu, iż Litwinów trzeba przekonać do realizowania swojego interesu narodowego – rzekomo zbieżnego z polskim - poprzez danie im wolnej ręki w kwestii polskiej w tym kraju. Casus Możejek i tak powinien rozwiać wszelkie wątpliwości, jeśli chodzi choćby o sens pragmatycznej współpracy w energetyce. Dlaczego do tej pory nie rozwiał?\n„Jeżeli Rusini mają zostać Polakami, to trzeba ich polonizować; jeżeli zaś mają zostać samoistnym, zdolnym do życia i walki narodem ruskim, trzeba im kazać zdobywać drogą ciężkich wysiłków to, co chcą mieć, kazać im hartować się w ogniu walki”.\n(R. Dmowski, Myśli nowoczesnego Polaka, Lwów 1907)\nZagadnienie ukraińskie jest zdecydowanie najważniejszym dla Polski i tego regionu Europy oraz najbardziej ze wszystkich skomplikowanym. 46-milionowe państwo z obszarem ponad 600 tys. kilometrów kwadratowych ciągnie się od łańcucha Karpat przez wschodnioeuropejską równinę aż do dorzecza Donu, z szerokim dostępem do Morza Czarnego i zwierzchnością nad mającym strategiczne znaczenie Półwyspem Krymskim. Słusznie więc przedwojenna myśl różnej proweniencji poświęcała Ukrainie sporo miejsca, widząc w niej obszar, gdzie będą się rozstrzygać być może losy kontynentu.\nChoć terytorium ukraińskie scalono w jedno państwo pod względem terytorialnym, co w przybliżeniu oznaczało urzeczywistnienie ideału wymarzonego przez najradykalniejsze nacjonalistyczne prądy ideowe w historii całego ukrainizmu, to jednocześnie państwo to jest od tego ideału dalekie. Daleko mu do jakiejkolwiek jednolitości i spoistości, o jednym narodzie ukraińskim trudno nawet mówić, skoro istnieje tu co najmniej kilka orientacji i typów tożsamości – choć niemal wszystkie stosują ten sam etnonim na swoje samookreślenie. Ukraińcy żyją więc na tym rozległym obszarze, choć bycie Ukraińcem w różnych jego częściach oznacza zupełnie co innego. Spoistość Ukrainy jako państwa, które trwa już ponad 20 lat, ma wobec tego bez wątpienia inne źródło niż wewnętrzna jednolitość narodowa, przy czym istnienie tejże wcale nie musi automatycznie oznaczać gwarancji utrzymania państwowej niepodległości przez dany naród. Z Ukrainą jest oczywiście jak z każdym państwem – jej niepodległość to wypadkowa wpływów i stosunków międzypaństwowych w regionie, jak i efekt wewnętrznej siły samej Ukrainy, zdolnej póki co utrzymać niezawisły byt – co zresztą jest organicznie uzależnione od relatywnie małej bądź relatywnie dużej potęgi państw sąsiednich. Może dochodzić do tego również inny czynnik: tym, którzy mogą więcej, niepodległość Ukrainy się po prostu opłaca, zaś ci, którym się nie opłaca, są za słabi, by tę niepodległość nadwątlić. Warto więc bardzo dokładnie przyjrzeć się, gdzie znajduje się źródło wewnętrznej siły Ukrainy oraz zidentyfikować jej ośrodek decyzyjny.\nPaństwem paradoksów wydaje się Ukraina już wtedy, gdy przeanalizujemy najmniej istotny czynnik katalizujący jej istnienie, czyli położenie ośrodka, z którego płynie ukraińska myśl narodowa. Galicja ze Lwowem jako najważniejszym jej miastem to matecznik idei nacjonalistycznych, które odwoływały się do Ukrainy i Ukraińców jako jednolitego etnosu i które postulowały zjednoczenie wszystkich ziem ukraińskich w jeden organizm państwowy. I na tym kończy się pozycja lidera tego regionu wobec pozostałych części Ukrainy. Kresy II RP, odkąd przyłączono je do Ukrainy, straciły zupełnie na znaczeniu i prądy stamtąd pochodzące nie są w stanie wyjść poza swój bastion i nie zanosi się na rychłą zmianę tego stanu rzeczy. Nacjonalistyczny bastion nie jest w stanie strawić reszty Ukrainy, a wręcz sam jest trawiony tymi samymi chorobami co obszar, do którego został przyłączony. O ile szukanie w Galicji ośrodka decyzyjnego dla całej Ukrainy jest pomysłem zupełnie oderwanym od rzeczywistości, to obserwacja zmian, jakie tu zaszły od czasów włączenia do tego państwa, to ciekawy przekrój tego, co jest typowo ukraińską specyfiką i co niesie ze sobą uczestnictwo w ukraińskim organizmie państwowym. Bo, co jest dość oczywiste, dzisiejsza Ukraina i Ukraina sowiecka to ustrojowe continuum, w którym zmieniła się po prostu ideologia i do której dodano procedury demokratyczne.\nNie zmienił się za to na Ukrainie sposób rekrutowania władzy, która swoje korzenie bierze wprost z systemu klanowego. Ten z kolei ma tak głębokie korzenie, że można jego początki datować na czasy sprzed II wojny światowej. Nomenklatura partyjna i dzisiejsza oligarchia to wciąż te same ośrodki, zaś w tak fasadowej demokracji, jaka panuje na Ukrainie, to grupy interesu ekonomicznego i uzgodnione między nimi podziały wpływów są realnym źródłem władzy w tym państwie. Gdyby było inaczej, to życiorysy wszystkich komunistycznych sekretarzy na Ukrainie, jak i potem premierów czy prezydentów nie byłyby organicznie związane z zagłębiami górniczo-przemysłowymi ulokowanymi we wschodniej Ukrainie.\nNie jest prawdą, iż Julia Tymoszenko jest demokratką cierpiącą prześladowania z rąk autorytarnej władzy w Kijowie. O ile dyskutować można o autorytarnym stylu władzy rządzących, to sprawa Tymoszenko jest po prostu finałem wojny między klanami na Ukrainie – dniepropietrowskim, z którego wywodziła się była premier, i donieckim, który wyniósł do władzy obecnego prezydenta i rząd. Udana modernizacja tego drugiego i konsolidacja sił pozwoliła na przejęcie pozycji monopolisty na Ukrainie, gdzie niekiedy całe branże trzymane są w rękach jednego człowieka i jego rodziny. Reguły gry były tutaj zrozumiałe, będąc oczywiście dalekimi od przejrzystych, jawnych i zgodnych z prawem. Łamiąca te zasady (czy wręcz anty-zasady) „gazowa księżniczka”, Tymoszenko, sprzeniewierzyła się owej omercie i za to właśnie przyszło jej zapłacić więzieniem. Jedyne, co jej pozostało, to sięgnięcie po retorykę praw człowieka i demokracji, bo cóż innego mogłaby zrobić? Obstawiając va banque poprzez niezgodną z ustalonymi zasadami gry próbę wyeliminowania konkurencyjnego klanu, gdy była u władzy, straciła wszystko – i władzę, i ostatecznie osobistą wolność. Chcąc znaleźć paragrafy na polityczno-ekonomicznych (a raczej ekonomiczno-politycznych) konkurentów, sama podpadła pod co najmniej kilka z nich, a trzeba uczciwie przyznać, że znalezienie pretekstu do jej uwięzienia nie było trudne.\nUpór w sprawie uwięzionej Tymoszenko ze strony Janukowycza to po prostu przywiązanie do zasad przyjętych z czasów wojny klanów. Ten precedens – bezkarność, jakkolwiek kuriozalnie to w tej sytuacji brzmi, byłej premier za sprzeniewierzenie się pozaprawnym zasadom gry byłby sygnałem, że interesy grup wspierających władzę mogą być zagrożone również w przyszłości. Skoro można bezkarnie karać oligarchów, to czy nie oznacza to zmiany systemu panującego na Ukrainie? Oczywiste jest, że Janukowycz do tego nie dopuści, bo to oznaczałoby dla niego koniec wsparcia macierzystego klanu i stawiałoby pod znakiem zapytania jego drugą kadencję. Dlatego Tymoszenko nie wyjdzie z więzienia, póki ma tam coś do powiedzenia klan doniecki i jego polityczna odnoga w postaci Partii Regionów.\nDla ukraińskiej władzy kwestia utworzenia z Unią Europejską strefy wolnego handlu bądź uczynienia tego samego z Rosją nie jest kwestią „cywilizacyjnego wyboru”, a wyboru najbardziej odpowiadającego interesom grup oligarchicznych. Tym i tylko tym kierują się ukraińskie władze, które nie są wszak narodową elitą polityczną, a grupą interesu realizującą i poszerzającą w polityce swoje wpływy pochodzące z uprzywilejowania ekonomicznego.\nKwestia niepodległości Ukrainy to przede wszystkim i w zasadzie wyłącznie kwestia jej stosunku do Rosji. Uprawnione jest twierdzenie, że niepodległość Ukrainy to przede wszystkim niepodległość od Rosji. Nie oznacza to, że Ukraina jest przez to antyrosyjska przez sam fakt swojego istnienia. Zerwanie więzi ekonomicznych i politycznych z dawną metropolitą, pod zwierzchnictwem której było się cały XX wiek, nie mówiąc już o wiekach wcześniejszych, to kwestia odległej przyszłości. Jednocześnie Rosji może zupełnie wystarczać utrzymanie swoich wpływów na Ukrainie przy jednoczesnym formalnym zachowaniu jej niepodległości. Wielu oligarchów jest wręcz uzależnionych od handlu z Rosją, co również stawia pod znakiem zapytania zwrot Ukrainy na Zachód – tak oczekiwany przede wszystkim w Polsce, która Ukrainę postrzega jako bufor przed Rosją. Zupełna jednak zmiana sytuacji i wewnętrznego ustroju Ukrainy oraz jej stosunku do dawnej metropolii mogłaby zajść jedynie w przypadku prawdziwej rewolucji ze strony sił zupełnie antysystemowych, co finalnie i tak kosztowałoby Ukrainę bardzo wiele. Rewolucja taka musiałaby być przede wszystkim wymierzona we wpływy Rosji w tym kraju, co spotkałoby się z odpowiednią reakcją ze strony nadwątlonego, ale wciąż jednak mocarstwa.\nPozornie antyrosyjski kurs Ukrainy wydaje się kierunkiem dla Polski korzystnym. Bliższe przyjrzenie się tym, którzy stanowią jedyną siłę zdolną zmobilizować ludzi do obrócenia się przeciw obecnym elitom w tym kraju, nie nastraja do końca optymistycznie. Mający swe zaplecze w Galicji i na Wołyniu nacjonaliści dostali się podczas ostatnich wyborów po raz pierwszy do parlamentu Ukrainy dzięki umiejętnie poprowadzonej kampanii przy wykorzystaniu socjalnych haseł oraz dzięki konsekwentnemu przedstawianiu się rozczarowanemu społeczeństwu jako siła antysystemowa. Jak bardzo uciążliwe mogą być ich wpływy dla Polski, można się przekonać w rozmowie z Polakami zamieszkałymi na dawnych południowo-wschodnich kresach II RP. We Lwowie cała Rada Miejska jest antypolska i jedynie mer Sadowyj prezentuje życzliwe Polakom stanowisko. Na prowincji już otwarcie kultywuje się tradycje zbrodniarzy z OUN-UPA i dla miejscowych Polaków nie oznacza to nic dobrego (nie jest to oczywiście zapowiedź jakichś nowych rzezi, lecz zupełnej marginalizacji i oficjalnej wręcz dyskryminacji).\nGdyby wierzyć przedstawicielom partii Swoboda, bo o niej cały czas mowa, to stosunki z Polską byłyby pod jej rządami partnerskie i oparte na wspólnych interesach. Gdy przyszła chwila prawdy w momencie formalnego przekazywania budynku pod Dom Polski we Lwowie, co miało być realizacją umowy między Warszawą a Kijowem, zdominowana przez tę partię Rada Miejska kilkakrotnie przekładała głosowanie nad przekazaniem budynku, podnosząc kwestie w ogóle z tym zagadnieniem nie związane, przede wszystkim sprawę 70. rocznicy ludobójstwa na kresach obchodzoną w Polsce. Ostatecznie budynek wydzierżawiono na 49 lat, pozostawia on wiele do życzenia pod względem stanu technicznego i nie znajduje się w ścisłym centrum miasta – czyli dokładnie odwrotnie w każdym punkcie niż warunki otrzymania (de facto zwrotu, bo budynek odebrali Ukraińcom komuniści) Domu Ludowego przez mniejszość ukraińską w Przemyślu. Na razie w skali kraju nacjonaliści nie zdołali przeforsować swoich sztandarowych pomysłów, choć niedawno na całej Ukrainie obchodzono w skali kraju rocznicę operacji „Wisła” – bez której nota bene nie udałoby się zatrzymać terroru UPA na terenach Bieszczad (czemu Polska o tym milczy i jeszcze na dodatek przeprasza za to?!). Nacjonalistom udało się z pewnością podnieść tę kwestię do rangi na tyle istotnej, że władze musiały się choćby z taktycznych pobudek do niej ustosunkować, a pamięć o skrzywdzonych Ukraińcach (choć poszkodowanymi w operacji „Wisła” była w dużej mierze ludność nie identyfikująca się jako Ukraińcy) jest jednym z filarów współczesnej nacjonalistycznej ideologii. Regularnie też mamy prowokacyjne wypowiedzi dotyczące Cmentarza Orląt Lwowskich i zapowiedzi usunięcia polskiej symboliki wojskowej z nekropolii, co jest zamachem na ustalony ład w tej sprawie w stosunkach polsko-ukraińskich (dla strony polskiej i tak mocno niesatysfakcjonujący, gdyż cmentarz nie doczekał się pełnej odbudowy) i na polską wrażliwość przede wszystkim. Czy takiej Ukrainy chcemy?\nAntyrosyjskość czy też przeciwrosyjskość nie idzie z reguły w parze z nastawieniem propolskim, choć we Lwowie na całych dawnych kresach II RP z przejawami przyjaznego nastawienia do Polaków można się spotkać bardzo często. Polityczne oblicze Banderlandu – czyli Wołynia i Galicji – ma jednak twarz odwołujących się do skrajnie antypolskich tradycji samorządowców i niestety obecnie także posłów, którym udaje się niekiedy sabotować polskie przedsięwzięcia na tym obszarze – czasami wbrew ustaleniom na międzypaństwowym szczeblu.\nJest oczywistą rzeczą, że w konfrontacji z neobanderowcami (którzy obecnie jako margines w skali kraju nie są żadnym rywalem dla grupy rządzącej) Kijów nie pozostawiłby Polski, z którą trzeba by się liczyć. Skoro więc naszą uwagę pochłaniają kresy II RP – choć nie powinny nam przysłaniać całości Ukrainy, w granicach której się znajdują (czy nam się to podoba, czy nie) – to ustalenia na najwyższym szczeblu nie powinny byś sabotowane przez samorządy.\nJednocześnie Polska ma obowiązek sformułować swoje interesy wobec Ukrainy na wszystkich możliwych płaszczyznach – od wspierania mniejszości narodowej (która akurat największą jest poza granicami II RP, rzecz dla przeciętnego Polaka zupełnie nie do pojęcia), przez promowanie kultury, aż po współpracę w dziedzinie energetyki i wojskowości. Dziś Polska nie ma instrumentów wpływania bezpośrednio na sytuację na Ukrainie, ale czy nie powinno się zakładać, że osiągniemy kiedyś taki poziom rozwoju, że w naturalny sposób staniemy się regionalnym liderem, na którego będą się orientować inne państwa w regionie? Nie musimy więc być zawsze zdani na bierne wyczekiwanie i jedynie obserwację wydarzeń, które nie zawsze muszą się potoczyć w korzystnym dla nas kierunku. Być może nadejdzie taki czas, że grupom rządzącym Ukrainą po prostu bardziej opłaci się orientacja na Polskę i bilans korzyści z tego tytułu przewyższy bilans strat wynikający z rozluźnienia więzi z Rosją. Jest to oczywiście bardzo optymistyczne założenie, mające za podstawę przypuszczenie, iż Polska stanie się kiedyś państwem zasobnym i silnym, ale gdyby nie było wiary w taki scenariusz, to nigdy nie zostałaby napisana nawet jedna litera z tego tekstu.\nDzisiejsza polityka narodowa musi wspierać się na dwóch filarach. Pierwszym z nich jest powrót do imperatywu bezwzględnej troski o Polaków na Kresach – tych przedwojennych czy też przedrozbiorowych – a więc do czegoś zupełnie przeciwnego niż sugerują wyznawcy doktryny Giedroycia. Nowoczesny narodowiec musi zakładać, że tożsamość polska bez tej części naszej narodowej pamięci i historii jest nie tyle niepełna, ale po prostu jej nie ma, o ile ma być rzeczywiście kontynuacją 1000-letnich dziejów Narodu i Państwa. O jeden naród ponad granicami trzeba zabiegać nie tylko z uwagi na spoczywające na nas jako Polakach zobowiązania moralne – które są bezdyskusyjne, ale też z bardziej prozaicznej przyczyny, którą jest konieczność oparcia naszej tożsamości na filarze, jakim zawsze były Kresy na równi chociażby z chrześcijaństwem, na czele z katolicyzmem, czy też republikańskim charakterem państwa.\nWreszcie, dzisiejszy narodowiec opiera się na faktach i racjonalnych przesłankach, a nie na niesprawdzonych ideach nie mających przełożenia na rzeczywistość. Wszelkie teorie oparte na mitologicznej nadinterpretacji historii nie są środkiem do realizacji polskiej racji stanu, nie ma też oczywistych rozwiązań wyzwań, przed jakimi stoimy obecnie jako Polacy. Wybierajmy te z nich, które naprawdę przynoszą nam korzyść i pożądany efekt.\nstudiował na Europejskim Uniwersytecie Humanistycznym w Wilnie, publikował w „Kurierze Wileńskim” – jedynym aktualnie dzienniku polskim na Wschodzie oraz w kwartalniku „Polityka Narodowa” wydawanym przez Fundację im. Bolesława Chrobrego, były działacz koła Związku Polaków na Litwie – Wileńska Młodzież Patriotyczna; uczestnik objazdu naukowego na Białoruś organizowanego przez Uniwersytet Warszawski, obecnie mieszka we Lwowie, gdzie jest słuchaczem wydziału historycznego oraz filologicznego na Uniwersytecie Lwowskim, aktualnie kompletuje materiały do pracy dotyczącej wariantów ukraińskiej tożsamości narodowej oraz uczestniczy w projekcie Uniwersytetu Warszawskiego dotyczącym nastrojów\nOdp: O Narodowa Politykę na Kresach cz III\n« Odpowiedź #1 dnia: Luty 07, 2019, 05:45:30 am »\n« Odpowiedź #2 dnia: Październik 01, 2019, 09:19:17 am »


TIME Almanac – Wikipedia, wolna encyklopedia\nWydawca Time Inc., Nowy Jork\nLiczba stron 1008 (wydanie 2018)\nTIME Almanac jest almanachem, publikacją informacyjną wydawaną w Stanach Zjednoczonych. Pierwsza edycja almanachu została opublikowana w 1947 przez Dana Golenpaul jako Information Please Almanac. Nazwę zmieniono w 1999, kiedy prawa wydawnicze kupił Time.\nInformation Please została wykreowana w 1947 przez gospodarza i panelistów popularnej audycji radiowej o tym samym tytule. Gospodarz audycji Clifton Fadiman zredagował i pomógł opublikować w 1947 pierwsze wydanie publikacji. W 1997 Information Please została połączona z Time'em. W 2000 opublikowano TIME Almanac w wersji dla dzieci. Od wydania 2008 redakcja współpracuje z Encyklopedią Britannica.\n↑ The World Almanac - The World Almanac and Book of Facts, www.worldalmanac.com [dostęp 2018-09-29] (ang.).\nTę stronę ostatnio edytowano 29 wrz 2018, 17:48.


VETTRIANO PO SARBIE\nRok temu SSI prezentował galerie obrazów marynistycznych Marka Sarby. Kto ciekaw niech w okienku SSI na\nlewym marginesie strony tytułowej wpisze „Sarba” i kliknie „szukaj”. Serial cieszył się dużym zainteresowaniem,\na niektóre obrazy wzbudzały powszechny zachwyt. Wracam do prezentacji obrazów z tematyka morską ale w tle.\nDziś artykuł Tomasza Piaseckiego o malarstwie Szkota Jacka Hoggana – znanego już na całym świecie jako\nJack Vettriano. To malarz współczesny, chyba samouk, bardzo wyrazisty, ignorujący mody i kanony. Centrum\njego zainteresowań tematycznych w moim odbiorze to relacje damsko-męskie (uwaga wojujące feministki!).\nMorze raczej jest tylko tłem i to tylko niektórych obrazów. Ale popapatrzmy – jest coś ciekawego w tym „drugim planie”.\nCo podziwiam ? A no fotograficzną wierność obrazu. To znak perfekcji rzemiosła. Gdy pierwszy raz trafiłem\nna obraz ”Dziewczyna na bukszprycie” – przez chwile myślałem że to fotografia. Nie wszystkim taka wierność\ni dosłowność się podoba. Mówią mi – jak ci się podoba taka dosłowność to idz do gabinetu figur woskowych\nMarek Sarba też jest dosłowny, wierny, precyzyjny.\nSalvadore Dali także.\nLato w pełni zachęca nie tylko wycieczek, spacerów, żeglowania i innych rozrywek, ale powoduje, że czasem mamy - albo niektórzy spośród nas mają - skłonność do myślenia o rzeczach przyjemnych i może nawet odrobinę oderwanych od codziennych spraw bieżących, pilnych interesów i rozmaitych batalii czy, jak mawia moja żona, otwierania kolejnych frontów walki.\nPomyślałem, że taką właśnie rolę, chwilowej odskoczni i oderwania od spraw codziennych może doskonale spełniać niezwykłe, oryginalne, czasem statyczne a czasem niepokojące i skłaniające do refleksji, malarstwo Jack'a Vettriano. Wprawdzie nie jest to malarz u nas bardzo znany, ale jego twórczość, nie tylko marynistyczna, wydaje się pasować do tematyki wakacyjnej w SSI.\nObrazy Vettriano pokazują najróżniejsze sytuacje, czasem pełne światła i słońca, rozgrywające się na otwartych przestrzeniach nadmorskich plaż, gdzie rozpędzony wiatr chce porwać parasolki pań i zdmuchnąć kapelusze panów, jak na obrazie The Picnic Party. Czasem jest to dość niecodzienna - zważywszy miejsce akcji - scena taneczna, pokazana na obrazie The Singing Butler czy spacer, w Mad Dogs. Wprawdzie treść tego drugiego obrazu nie ma nic wspólnego z tytułowymi psami, ale za to wiele z nastrojem wakacji i swobody. Przy okazji, The Singing Butler sprzedano na aukcji Sotheby's w 2004 r. za prawie siedemset pięćdziesiąt tysięcy dolarów, wskutek czego jest to najdroższe płótno jakie dotąd sprzedano w Wielkiej Brytanii. Pikanteria sytuacji polega na tym, że ten właśnie obraz, Akademia wcześniej odrzuciła, przed doroczną wystawą w 1992.\nNocne życie miasta na obrazach Vettriano ma czasem nastrój jak ze słynnego obrazu Edwarda Hoppera The Night Hawks, gdzie przez witrynę widzimy samotnych ludzi siedzących przy kontuarze prawie pustego baru, zalanego zimnym i martwym światłem jarzeniówek. W nocnych scenach Vettrianiego otoczenie bywa kameralne, światło cieplejsze, ale atmosfera jest tak intymna i nasycona erotyzmem, że jak piszą krytycy "mogłaby być punktem wyjścia do wielu różnych opowieści".\nMimo że Vettriano malował od lat siedemdziesiątych, stał się znany po dorocznej wystawie w Królewskiej Akademii Szkockiej, w 1988, kiedy już pierwszego dnia sprzedał obydwa wystawione płótna, które z dnia na dzień uczyniły go sławnym.\nW 1996 Vettriano namalował siedem obrazów upamiętniających 75 rocznicę wyczynu Sir Malcolma Campbella, który zdobył 3 września 1935 roku rekord prędkości, wynoszący ponad 484 km/h, na słynnym samochodzie Bluebird, na Słonym Jeziorze w USA. Najbardziej znanym obrazem z tej serii jest Bluebird at Bonneville. Obraz ma coś z atmosfery nadmorskich plaż, pełnych wiatru i światła, ale czuje się tu napięcie; jedni oglądają a inni przygotowują do startu po rekord monstrualny pojazd, podobny do granatowej skrzydlatej rakiety na kołach.\nMarynistyka nie stanowi jakiejś szczególnej domeny w twórczości Vettriano, który porusza się swobodnie właściwie w każdej tematyce, ale zawiera w sobie ten sam wyraźny styl i szczególny nastrój opowieści, jaki emanuje z jego innych obrazów. Powoduje to, że ktoś, kto raz oglądał obrazy Vettriano, w sposób naturalny rozpoznaje jego pracę, choćby jej wcześniej nie widział, a jeśli pomyli go z kimś, to może właśnie z Hopperem. Początkowo Vettriano był pod urokiem impresjonizmu, co widać na przykładzie jednej z jego pierwszych, młodzieńczych prac, niedużej akwarelki The Sailing Boat. Jest to styl tak czystego impresjonizmu, że nawet zawodowy krytyk miałby kłopot z identyfikacją autora. Podobny, ale trochę inny stylowo, jest późniejszy portret chłopczyka z maleńką żaglówką na obrazku In The Shallows.\nZarząd Yacht Club de Monaco zamówił u Vettriano serię dziesięciu płócien, zamówionych dla uhonorowania stulecia jachtu Tuiga, flagowej jednostki Klubu. Słynny jacht pochodzi z deski rysunkowej i sławnej stoczni Williama Fife'a, podobnie jak inny nie mniej szacowny jacht, też z deski Fife'a - Pen Duick - Erica Tabarly'ego. Obydwa jachty zostały zbudowane nad Clyde, w Szkocji, czyli w rodzinnych stronach malarza. Na pierwszy rzut oka niektóre obrazy Tuigi mogą zmylić oglądającego fotograficzną dokładnością detalu, ale bliższe przyjrzenie się pozwala odkryć własne, osobiste cechy stylu Vettriano.\nDorobek blisko półwiecza pracy nie znaczy, że malarz nie ma przeciwników; jest odwrotnie - bywa ostro krytykowany, żeby nie powiedzieć odsądzany od czci i wiary jako człowiek, który "nawet nie jest zwykłym artystą", albo w najlepszym razie jest zaledwie "plakaciarzem". Nie zmienia to faktu, że twórczość Vettriano zgromadziła rzesze przysięgłych sympatyków, wśród których są nie tylko kolekcjonerzy i znawcy sztuki, gotowi płacić jego obrazy sumy idące w grube setki tysięcy dolarów, ale również czołowe uczelnie artystyczne i instytucje państwowe oraz prywatne, oceniające wysoko jego dorobek artystyczny.\nWiele mówiące jest zdanie jednego z biografów malarza: "zawodowi krytycy sztuki, jak się wydaje, nie lubią jego prac natomiast szeroka publiczność - owszem".\ntrzyma pozuim Adam Narloch z dnia: 2019-07-15 20:10:00\n21 lat minęło, SSI trzyma poziom, a jedzie wysoko i tylko na wolontariacie.\nmalarstwo musi być wierne tylko...malarstwu. Barbara Szwankowska z dnia: 2019-07-18 16:50:00\nZ przyjemnością przeczytałam kompetentny komentarz do malarstwa Jacka Vettriano na Twojej SS I - nawet mi się jedna praca spodobała.\nJak mawiał Alfred Lenica do swego zięcia Tadeusza Konwickiego - malarstwo musi być wierne tylko...malarstwu.\nMamy prawo do swoich gustów a w tym coraz bardziej prostackim świecie już sam fakt że możesz powiedzieć-mam swego ulubionego malarza-wyróżnia Cię pozytywnie z grona wspolczesnych inteligentów.


"Studio Kadra" po meczu Hiszpania - Polska! Oceniamy drugi mecz reprezentacji na Euro 2020 | Dziennik Zachodni\nRedakcja 18 czerwca 2021, 13:17\nJak ocenimy nasz drugi mecz na Euro 2020? Jak zagrał Lewandowski? Czy koledzy tym razem dali mu odpowiednie wsparcie? Jak poradziliśmy sobie bez pauzującego za kartki Grzegorza Krychowiaka i kilku innych kontuzjowanych piłkarzy? Czy możemy jeszcze marzyć o sukcesie na turnieju? Poznaj opinię naszych ekspertów i korespondentów z Sevilli!\nNaszymi ekspertami są doświadczeni dziennikarze sportowi - Robert Zieliński i Adam Godlewski. Połączyliśmy się też po meczu ze stadionem w Sevilli, skąd na gorąco informacje przekazał nam nasz wysłannik na Euro - Dawid Dobrasz.\nStudio Kadra pojawi się oczywiście także po kolejnym meczu Biało-Czerwonych na Euro ze Szwecją i mamy nadzieję, że jak najdłużej po spotkaniach fazy pucharowej, aż do finału w Londynie. Marzyć warto! Czekamy na to, że Lewandowski podczas wielkiego turnieju pójdzie w ślady Deyny, Bońka i Laty w koszulce z orłem na piersi, choć realnie oceniamy, że wyjście z grupy w obecnej sytuacji to już będzie duże osiągnięcie.\nMateriał oryginalny: "Studio Kadra" po meczu Hiszpania - Polska! Oceniamy drugi mecz reprezentacji na Euro 2020 - Gol24\nNOWE To dzieje się z organizmem, gdy jesz ogórki kiszone. Te osoby powinny włączyć ogórki kiszone do diety [27.07.2021 r.]\nNOWE Tak zarabiają leśnicy. Stawki od gajowego do dyrektora Lasów Państwowych [27.07.2021 r.] 14


Marta Mordarska zrezygnowała ze startu w wyborach do Senatu | Starosadeckie.info\nMarta Mordarska zrezygnowała ze startu w wyborach do Senatu\nOpublikowano: Sierpień 29, 2019 o 8:37 am / przez Admin / komentarze (0)\nMarta Mordarska zrezygnowała ze startu w wyborach do Senatu . Szefowa małopolskiego oddziału PEFRON-u miała ubiegać się o miejsce w senacie z list Zjednoczonej Prawicy w okręgu nowosądeckim. Powodem tej decyzji są przyczyny osobiste.\nJak poinformował Witold Kozłowski, pełnomocnik PIS w okręgu czternastym, kandydatem do senatu w Nowym Sączu będzie radny powiatowy Wiktor Durlak –Pan Wiktor Durlak ma 36 lat, mieszka w Białej Niżnej, jest absolwentem Małopolskiej Wyższej Szkoły Ekonomicznej I i II stopnia – kierunek zarządzanie i administracja publiczna. Obecnie pełni funkcję Dyrektora Ośrodka Rewalidacyjno -Wychowawczego w Grybowie. Jest radnym powiatowym dwóch kadencji. Żona Dominika -informuje Witold Kozłowski.


Swatch - walentynkowy zegarek Triple Love - Styl Życia / Akcesoria i Dodatki - glow.pl - uroda, moda, styl życia\nStrona główna » Styl Życia » Akcesoria i Dodatki » Swatch - walentynkowy zegarek Triple Love\nSwatch - walentynkowy zegarek Triple Love 1\nO romantyczną atmosferę podczas tegorocznych Walentynek zadba wyjątkowy zegarek Triple Love marki Swatch! Kocha, lubi, szanuje...? Jedno jest pewne - Triple Love i nadgarstek to dobrana para.\nTen piękny zegarek charakteryzuje się trzema transparentnymi sercami w odcieniach czerwieni i różu, które można podziwiać przez przezroczystą tarczę. Całości dopełnia fakturowany pasek. Limitowany zegarek, dostępny w liczbie 5143 sztuk, jest zapakowany w unikatowe, zdobione sercami pudełko. Tak zapakowany zegarek, będzie niepowtarzalnym prezentem dla wyjątkowej osoby. Gdyby wszystkie wybory były tak oczywiste!