Fair Play w rodzinie [Eve Rodsky] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00067 002395 20854069 na godz. na dobę w sumie\nFair Play w rodzinie - ebook/epub\nAutor: Eve Rodsky Liczba stron: 416\nISBN: 978-83-8087-719-1 Data wydania: 2021-07-12\nTytuł oryginalny: Fair Play: A Game-Changing Solution for When You Have Too Much to Do (and More Life to Live) Przekład: Dorota Gasper Redakcja: Monika Marczyk Korekta: Maria Żołcińska Projekt okładki: Urszula Szkuta-Kruk Zdjęcie autorki na okładce: Avia Rosen Photography Skład: Camélia Dizajn Grafiki na stronach działowych i rozdziałowych by Sandra Chiu Opracowanie e-wydania FAIR PLAY Copyright © 2019 by Unicorn Space, LLC By arrangement with the author. All rights reserved. Niektóre nazwiska i dane osób wymienionych w książce zostały zmienione, aby chronić ich prywatność. W niektórych przypadkach, na potrzeby niniejszej publikacji, dane zostały zmienione w celu ukrycia tożsamości osób. Copyright © 2021 for the Polish edition by MT Biznes Ltd. All rights reserved. Warszawa 2021 Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentów niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci zabronione. Wykonywanie kopii metodą elektroniczną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym, optycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Niniejsza publikacja została elektronicznie zabezpieczona przed nieautoryzowanym kopiowaniem, dystrybucją i użytkowaniem. Usuwanie, omijanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa. MT Biznes Sp. z o.o. www.mtbiznes.pl www.laurum.pl handlowy@mtbiznes.pl ISBN 978-83-8087-719-1 (format epub) ISBN 978-83-8087-720-7 (format mobi)\nDla Setha Nie ma nikogo innego na świecie, z kim chciałabym grać w grę zwaną życiem. Dziękuję, że zgodziłeś się, abym podzieliła się naszą historią… Jesteś moją pokrewną duszą i jestem niezwykle dumna, że każdego dnia wspólnie się rozwijamy. Kocham Cię Dla Zacha, Bena i Anny Napisałam to dla was Dla mojej mamy Terry Dziękuję, że trzymałaś w ręku wszystkie karty naszej trzyosobowej rodziny… Zdarzały się potknięcia, ale twoja miłość nigdy nas nie zawiodła. Dziękuję za przekazanie mi ważnej prawdy – wartościowe życie to takie, które poświęcamy innym, by ich życie zmienić na lepsze\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Strona redakcyjna Dedykacja Spis treści Część I. Problem. Na czym polega Fair play? 1. Przekleństwo bycia rodzicem domyślnym. Już miałam się poddać 2. Ukryte koszty robienia wszystkiego. Wszystko się sprzysięgło przeciwko nam Część II. Rozwiązanie. Cztery zasady Fair play 3. Zasada numer 1: czas każdego ma tę samą wartość. Nazwijmy rzeczy po imieniu 4. Zasada numer 2: odzyskaj prawo do zainteresowań. Nie zatrać się w przetasowaniach 5. Zasada numer 3: zacznij w punkcie, w którym znajdujesz się teraz. Gra o wysoką stawkę 6. Zasada numer 4: ustal swoje wartości i standardy. Przygotuj grunt pod grę Część III. Jak wygrać w Fair play? Gra na całe życie 7. 100 kart Fair play. Przygotuj się, żeby wygrać 8. Jak grać w Fair play? Wszystkie karty na stół 9. Ponowne rozdanie kart. Zostań w grze, by wygrać 10. Trzynaście błędów popełnianych przez pary – i jak je naprawić w systemie Fair play. Dbaj o to, by domek z kart się nie zawalił 11. Życie w przestrzeni jednorożca. Prawdziwa wygrana to twoje szczęście i zdrowie Zakończenie Słowniczek Fair play Bibliografia Podziękowania\nCzęść I Problem Na czym polega Fair play?\n1. Przekleństwo bycia rodzicem domyślnym Już miałam się poddać Sprawa niekupionych borówek „Dziwię się, że nie kupiłaś borówek”. Wpatrywałam się w SMS nadesłany przez męża i wyobrażałam sobie, jak wypowiada te słowa tym swoim charakterystycznym głosem, jakby brakowało mu tchu. Mówi tak zawsze, gdy jest sfrustrowany albo czymś przytłoczony. Od razu włączył mi się system obronny. Pomyślałam: „A dlaczego ty nie możesz ich kupić?”. Wzięłam sobie wolne na popołudnie, aby spędzić czas ze starszym synem, który bardzo potrzebował chwili ze swoją mamą w obliczu rodzinnych zmian – narodzin braciszka. Po przedyskutowaniu (dwa razy) długiej listy zaleceń z opiekunką, która zajmowała się niemowlęciem, wybiegłam z domu, obładowana tysiącami rzeczy, by zdążyć odebrać Zacha ze szkoły. W dłoniach dzierżyłam przekąski spakowane na popołudnie, torbę pozostawioną u nas w domu przez kolegę Zacha dzień wcześniej, przesyłkę, którą miałam nadać na poczcie, nowiusieńką parę butów dziecięcych, które okazały się za małe i trzeba było je zwrócić do sklepu, a także umowę dla klienta, która wymagała naniesienia poprawek do następnego poranka. Zapakowałam to wszystko do samochodu i ruszyłam. I wtedy nadszedł SMS od męża. Do oczu napłynęły mi łzy. Stało się to tak szybko, a mnie ogarnęła taka wściekłość, że musiałam zjechać na pobocze. W mojej głowie kotłowały się myśli: „Jak to możliwe, że kiedyś skutecznie zarządzałam całym działem w pracy, a teraz nawalam przy liście zakupów spożywczych dla rodziny? Jaka szanująca się kobieta płacze nad produktem, którego zapomniała kupić?”. Pojawiła się także inna, równie niepokojąca myśl: „Czy brak opakowania borówek w lodówce może zwiastować koniec mojego małżeństwa?”. Starłam rozmazany tusz spod oczu i pomyślałam: „Nie tak wyobrażałam sobie swoje życie. Nie miałam być rodzinnym dostawcą produktów na smoothie”. Zatrzymajmy się w tym momencie i cofnijmy. Jak do tego doszło? Moi rodzice rozwiedli się, gdy miałam trzy lata. Mama była wtedy w ciąży. Zrezygnowała z alimentów, by uniknąć wzajemnego wylewania żółci w czasie sprawy rozwodowej. Wychowywała mnie i mojego brata jako samotna matka, jednocześnie pracując na pełny etat jako wykładowczyni z zakresu pracy społecznej. Nie była to intratna posada, ale mamie jakoś udawało się wiązać koniec z końcem. A przynajmniej tak mi się wydawało, dopóki pewnego razu nie znalazłam nakazu eksmisji wsuniętego pod drzwi naszego mieszkania. Mama prowadziła zajęcia całymi dniami, potem odbierała mnie i brata ze szkoły, zawoziła do dentysty w centrum, odwoziła do domu na przedmieściach, gdzie zajmowała się nami opiekunka, a sama wracała do pracy. Gdy zobaczyłam dziwną kopertę na podłodze, otworzyłam ją, przeczytałam list w środku, a potem czekałam, aż mama wróci wieczorem z pracy. Kiedy przekroczyła próg mieszkania, poinformowałam ją, że nie będziemy mieli gdzie mieszkać. Miałam wtedy osiem lat. Mama zapewniła mnie, że po prostu zapomniała opłacić czynsz i że rano natychmiast wyśle czek. Obietnicy dotrzymała i nie musieliśmy się wyprowadzać, ale od tamtej chwili już wiedziałam, jak ciężko musi być mojej mamie, która dźwigała na swoich barkach cały ciężar utrzymania rodziny i prowadzenia domu. Dobrze pamiętam, jak często zerkałam pod koniec kolejnego długiego, wyczerpującego dnia na moją supermamę, która starała się robić wszystko, i myślałam: „Moje życie nie będzie tak wyglądać. Gdy dorosnę, stworzę prawdziwie partnerski związek”. Choć takiego wzorca nie wyniosłam z domu, byłam zdeterminowana, by zbudować związek, u którego podstaw leży partnerstwo i równy podział obowiązków. Dzięki ciężkiej pracy skończyłam szkołę średnią i studia prawnicze. Wtedy spotkałam mojego przyszłego męża. Poznała nas ze sobą moja koleżanka Zoe. Oto, co o nim powiedziała: „Seth jest Żydem i ma bzika na punkcie hip-hopu”. Od razu wróciły do mnie wspomnienia z mojej bat micwy, kiedy to zaskoczyłam gości przygotowanym choreograficznie tańcem do utworu Slicka Ricka Children’s Story. Musiałam poznać tego chłopaka. Był to mój pierwszy rok w kancelarii prawniczej w Nowym Jorku, a to oznaczało długi dzień pracy. W związku z tym umówiłam się z Sethem w nocnym barze przy Union Square. Niestety, o 21.30 odebrałam telefon od klienta, który zajął mi niemal dwie godziny. Gdy wreszcie dotarłam do baru, była prawie północ, a Seth… nadal czekał. Zanim się pojawiłam, towarzystwa dotrzymywał mu kolega. Seth powiedział mi później, jak jego kolega zareagował, gdy przekroczyłam próg baru: „Warto było czekać”. Czułam podobnie. Od razu polubiłam Setha. Nasza kiełkująca relacja napotkała jednak pewną przeszkodę. Seth mieszkał w Los Angeles, a ja właśnie przystąpiłam do egzaminu adwokackiego w Nowym Jorku. Przez rok randkowaliśmy na odległość. W rocznicę pierwszego spotkania podarowałam mu szczególny prezent. Była to księga zatytułowana Najlepsze chwile roku 2003. Zawierała wszystkie e-maile, które do siebie napisaliśmy. Ponad 600 stron wydrukowanych w piwnicy mojej kancelarii adwokackiej, oprawionych w okładkę w kolorze głębokiej czerwieni. Seth był wzruszony moją sentymentalnością (i pod dużym wrażeniem mojej skrupulatności i organizacji). Myślę, że oboje wiedzieliśmy już wtedy, że nasz związek to coś poważnego. W ciągu roku podjęłam się ogromnego wyzwania – przystąpiłam do nauki, by ponownie zdać egzamin adwokacki, tym razem dla stanu Kalifornia. Przeprowadziłam się też do Los Angeles. Potem, gdy rozrastająca się firma Setha wymagała założenia biura na wschodnim wybrzeżu, spakowaliśmy się i świeżo zaręczeni przeprowadziliśmy się do Nowego Jorku. (Sprowadzenie go do miejsca, które uważałam za dom, było moim tajnym planem). Nasze pierwsze mieszkanie przy tunelu Midtown było ciasne i głośne, ale nam to nie przeszkadzało. Byliśmy zakochani. Współpracowaliśmy w domu i wspieraliśmy się wzajemnie w rozwijaniu naszych karier zawodowych. Tworzyliśmy partnerski związek równych sobie ludzi. Między kolejnymi turami prania poprawiałam mu umowy z klientami, a on dawał mi wskazówki na temat prowadzenia biznesu, gdy rozpakowywał zakupy. Był moją prawą ręką, gdy pięłam się po szczeblach kariery na drodze do mojej wymarzonej pracy – chciałam wykorzystać swoje prawnicze wykształcenie, umiejętności z zarządzania organizacją oraz doświadczenie w mediacjach, by współpracować z jednostkami i firmami przy tworzeniu organizacji filantropijnych. Mówiąc prościej, doradzałam bogaczom, jak przekazywać tony pieniędzy organizacjom non profit, które działają w słusznej sprawie. Oboje byliśmy dumni ze swojej pracy i szło nam naprawdę nieźle. A potem był ślub, pojawiły się dzieci i wszystko się zmieniło. Rodzic domyślny Weszłam w rolę mamy – rodzica na każde zawołanie – a może raczej chłopca do bicia, osoby, którą zawsze można obarczyć obowiązkami i winą. Teraz nieźle szło mi głównie ucieranie groszku dla dziecka. Nie chcę być niesprawiedliwa – Seth chętnie zmieniał pieluszki, karmił butelką i wstawał w środku nocy, by ukoić płaczącego niemowlaka. Jednak poza tym, że nawiązał tę wczesną, niezwykle ważną więź z synem, mój mąż obstawał przy twierdzeniu, że „nie ma tu dla niego zbyt dużo do roboty”. Choć nie jest neandertalczykiem, w jego słowach pobrzmiewały pokrzepiające rady kumpla: „Nie panikuj. Tatusiowie przez pierwsze sześć miesięcy nie muszą właściwie nic robić. To sprawy dla mam”. Jak wielu ojców utrzymujących rodziny Seth wrócił do pracy tydzień po moim porodzie. Mnie przysługiwały trzy miesiące urlopu macierzyńskiego. Mogłam zostać w domu (jakby to określenie oddawało rzeczywistość młodego rodzica). Gdy patrzę wstecz, widzę, że nie spodziewałam się tego niekończącego się, emocjonalnego, mentalnego i fizycznego wysiłku, jaki niesie ze sobą rodzicielstwo. Moja kuzynka Jessica, która mieszkała niedaleko i zaszła w ciążę mniej więcej w tym samym czasie, również nie miała pojęcia, na co się porwała. W trzecim trymestrze ciąży zapisała nas na kurs robienia na drutach, gdyż jak to skwitowała, „na macierzyńskim zanudzimy się na śmierć”. Nuda? Jak najbardziej. Bezczynność? Ani trochę. Miałam mnóstwo rzeczy do zrobienia – nie musiałam sięgać po włóczkę i druty. Ponieważ nie uzgodniliśmy z Sethem podziału obowiązków przed narodzinami Zacha, wszystko automatycznie spadło na mnie. On wychodził do pracy, a ja kolejne osiem godzin poświęcałam na wyparzanie butelek, zmywanie naczyń, składanie prania, segregowanie ubranek i zabawek w pokoju dziecięcym, wizytę w sklepie spożywczym, odbieranie recept, przygotowywanie posiłków, sprzątanie oraz zabawę z bobasem i opiekę nad nim. Przyznaję, że gdy Seth wracał z pracy, zawsze pytał, jak może pomóc, ale ja nie byłam w stanie wyartykułować swoich potrzeb. Zazwyczaj odpowiadałam warknięciem: „Nie wiem. Zrób cokolwiek”. Byłam przemęczona i przeciążona obowiązkami. Czułam, jak szybko zbliżam się do granic swojej wytrzymałości. Doskwierało mi także poczucie wyizolowania i samotności. – Moje życie towarzyskie nie istnieje – zwierzyłam się Jessice pewnego popołudnia spędzanego wspólnie na placu zabaw. – Stałyśmy się samotnymi mężatkami – wyjaśniła, przytaczając termin ukuty przez doktor Sherry Blake. Opisuje on kobiety w związkach, które w pojedynkę biorą na swoje barki lwią część obowiązków domowych. Seth widział, że jestem przytłoczona nową rolą w życiu, ale na jego próby pomocy reagowałam wyłącznie gderaniem. Wyciągał do mnie dłoń, ale ostatecznie się wycofywał, stwierdzając: „I tak niczego nie robię właściwie”. Kłótnie stały się elementem naszej rodzinnej codzienności. Gdy zaczęłam rozważać powrót do pracy, pogodzenie wymagających obowiązków zawodowych z ciągle powiększającą się listą potrzeb rodzinnych wydawało mi się niewykonalne. Pewnego dnia po spotkaniu w biurze, na którym omawialiśmy możliwości mojego powrotu do pracy, zrobiłam sobie przerwę. Wyszłam na klatkę schodową, by wyjąć laktator i w spokoju odciągnąć mleko do plastikowych woreczków. Gdy siedziałam na schodach, opierając się o ścianę, zadałam sobie pytanie: „Czy to faktycznie jest miejsce, które można nazwać pomieszczeniem laktacyjnym innym niż łazienka?”. Ważniejsze było jednak kolejne pytanie: „Jak ja to wszystko pogodzę?”. Zaproponowałam, że wrócę na pełny etat, ale jeden dzień w tygodniu będę pracować w domu. Propozycję odrzucono. Zasugerowałam więc, że mogę pracować cztery dni w tygodniu za mniejszą pensję. To również nie spotkało się z akceptacją. Ostatecznie musiałam pożegnać się ze swoją pracą marzeń i wybrać karierę niezależnego konsultanta. Nie żałuję tego posunięcia, ale nadal wiele o tym myślę. Dlaczego tak się stało? W moim przypadku, choć po powrocie z urlopu macierzyńskiego czekała na mnie posada na pełny etat, pracodawca nie mógł zaoferować żadnego systemu pracy elastycznej, który wspierałby rodziców w pierwszych latach wychowywania dziecka. W dniu, w którym złożyłam wymówienie, koleżanka wysłała do mnie SMS: „Nie obwiniaj się”. Do SMS-a dołączyła taką oto informację na podstawie danych statystycznych: „W porównaniu z innymi krajami rozwiniętymi Stany Zjednoczone plasują się na ostatnim miejscu pod względem długości urlopu z gwarancją utrzymania zatrudnienia dla młodych rodziców”. Koleżanki, które również zeszły z dotychczasowej ścieżki kariery albo całkowicie zrezygnowały z pracy, dobrze rozumiały, przez co przechodzę. Tanya, przyjaciółka, z którą wcześniej pracowałam i która odeszła z firmy jeszcze przede mną, aby zająć się dwójką dzieci, ostrzegała mnie: „Pogodzenie pracy i obowiązków domowych to katorga, ale jeśli wydaje ci się, że zyskasz więcej czasu, gdy zdecydujesz się na pracę na pół etatu, jesteś w błędzie”. Jak to możliwe? Koleżanki, które zostały mamami, wyjaśniły mi, że czas, którego nie spędzam w biurze, szybko zapełnia się dodatkowymi obowiązkami w domu. Niekoniecznie wszystkie z nich są związane z dzieckiem. Miały całkowitą rację. Gdy zmieniłam pracę na taką, która nie wymagała ode mnie spędzania długich godzin poza domem, oprócz codziennej harówki, na którą składały się takie sprawy, jak dbanie o to, aby nigdy nie zabrakło świeżych pieluch, przejęłam też wiele obowiązków wykonywanych wcześniej przez męża. Uaktualnianie naszych polis ubezpieczeniowych, opłacanie rachunków, przenoszenie pudeł do składziku, kupowanie baterii do czujników dymu i wiele innych dodatkowych spraw, które właściwie nie są dodatkowe, gdyż to właśnie od nich – zaraz po kwestiach podstawowych – zależy prawidłowe funkcjonowanie domostwa. Bez wyraźnej zgody i bez żadnych uprzednich negocjacji wcieliłam się w rolę dyrektora zarządzającego, menedżera oraz pszczoły robotnicy. Godzinami wykonywałam pracę, której mój mąż w ogóle nie zauważał. Czasem nawet ja sama jej nie zauważałam. Bywało zbyt wiele takich wieczorów, gdy po położeniu dzieci do snu, absolutnie umęczona po całym dniu, zastanawiałam się: „Co ja takiego robiłam calutki dzień?”. Jeśli nawet nie umiałam odpowiedzieć na to pytanie, nie było wątpliwości, że straciłam kontrolę nad swoim czasem. Brzmi znajomo? Dlaczego lista rzeczy do zrobienia nigdy się nie kończy? Im więcej rozmawiałam z moimi koleżankami, które miały dzieci, tym oczywistsze stawało się dla mnie to, że wszystkie miałyśmy problem z wykonaniem zadań z listy. Co więcej, żadna z nas nie potrafiła jednoznacznie określić, co tak faktycznie robimy. Dlaczego byłyśmy takie zajęte? Okazuje się, że to zjawisko ma nazwę, a właściwie kilka nazw. Jednym z najpopularniejszych terminów jest „niewidzialna praca”. Dlaczego niewidzialna? Ponieważ zazwyczaj nie jest dostrzegana przez naszych partnerów, ale również dlatego, że te z nas, które ją wykonują, nie uważają jej za pracę… choć poświęcamy jej wiele czasu, wkładamy w nią znaczący wysiłek psychiczny i fizyczny, a na dodatek nie możemy wziąć wolnego na czas choroby ani nie przysługują nam za nią żadne przywileje. Bez wątpienia zetknęłaś się z tematami „obciążenia psychicznego”, „drugiej zmiany” i „emocjonalnego wysiłku” – dysproporcji w podziale obowiązków, w wyniku której większość obciążenia spoczywa na barkach kobiet i odbija się negatywnie na całym ich życiu. O czym jednak tu faktycznie mówimy? Socjolożki Arlene Kaplan Daniels i Arlie Hochschild w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku wyposażyły nas w słowa, dzięki którym mogłyśmy wyrazić to głęboko odczuwane (choć przeważnie niewypowiedziane) poczucie nierówności. Od tego czasu wiele inteligentnych kobiet wniosło mnóstwo nowych spostrzeżeń do dyskusji i wzbogaciło język o nowe terminy. Obciążenie psychiczne – niekończąca się lista rzeczy do zrobienia, którą tworzysz i uaktualniasz w myślach. Wszystkie te szczegóły kołaczące się w twojej głowie przygniatają cię swoim ciężarem do ziemi. Takie przeciążenie wywołuje stres, chroniczne zmęczenie i roztargnienie. „Gdzież znowu podziałam te cholerne kluczyki do samochodu?” Druga zmiana – to obowiązki domowe, które wykonujesz, zanim wyjdziesz do pracy, a potem także po powrocie z niej. Etat, za który nie otrzymujesz pensji, ale nie możesz sobie pozwolić, by go stracić. W każdy dzień pracujesz na dwie zmiany, gdy musisz przygotować lunch dla dwójki dzieciaków! Wysiłek emocjonalny – ten termin rozwinął się organicznie w popkulturze i obejmuje pracę związaną z „podtrzymywaniem związków” oraz „zarządzaniem emocjami”, na przykład telefonowanie do teściów, wysyłanie podziękowań, kupowanie prezentów dla nauczycieli oraz łagodzenie wybuchów dziecięcej histerii w supermarkecie. A oto prawdopodobnie najbardziej wyczerpująca praca (którą można przyrównać do trudów porodu): wstawanie w środku nocy, by przytulić i pocieszyć malucha. Ale czy nie dzięki temu jesteś tym cudownym, niezawodnym rodzicem? „Już dobrze, mama jest przy tobie”. Niewidzialna praca – to praca zakulisowa – prawie niedostrzegana i rzadko doceniana – dzięki której całe gospodarstwo domowe działa jak dobrze naoliwiona maszyna. Pasta do zębów nigdy się nie kończy. Proszę bardzo. Starając się nadać realne kształty temu ciężarowi dźwiganemu przez kobiety w przeszłości i obecnie, zaczęłam zbierać wszystkie dostępne mi materiały na ten temat. Zgromadziłam 250 artykułów z gazet, magazynów i źródeł internetowych. Zaniepokoił mnie fakt, że od lat czterdziestych ubiegłego wieku, kiedy to kobiety zaczęły opisywać to zjawisko, nie zrobiłyśmy zbyt dużych postępów na drodze do sprawiedliwego podziału obowiązków domowych lub znalezienia innego rozwiązania, które zaakceptowaliby mężczyźni. Czas upływa, problem pozostaje. Według najnowszych badań kobiety nadal wykonują większość obowiązków związanych z opieką nad dziećmi i pracami domowymi, nawet gdy oboje rodzice pracują zawodowo na pełny etat, a czasem nawet wtedy, gdy kobieta zarabia więcej. Dotarłam również do badań, które stanowiły odzwierciedlenie mojej sytuacji. Wynikało z nich, że mężczyźni, którzy przed pojawieniem się dzieci nie stronili od obowiązków domowych, znacząco ograniczali swój udział w nich (nawet do pięciu godzin tygodniowo) po narodzinach potomstwa. O cholera, dotyczyło to nawet tych dobrych mężów? Gdy zastanawiałam się nad kwestiami zawartymi w bogatym zbiorze literatury i badań odważnie nazywających rzeczy po imieniu, pomyślałam sobie: „W porządku, wiemy, że podział jest niesprawiedliwy, ale gdzie szukać praktycznego i trwałego rozwiązania tego problemu?”. Oczywiście, warto poznać jego skalę i historyczne uwarunkowania. Świadomość, że nie tylko ja zmagam się z takimi trudnościami, a o zjawisku pisało i pisze wiele kobiet od dziesięcioleci, była pewnym pocieszeniem. Co jednak możemy zrobić, by to zmienić? Bardzo chciałam znaleźć odpowiedź na to pytanie. Widoczność = wartość Zaraz po tym, jak urodziło się nasze drugie dziecko, przenieśliśmy się do Los Angeles. Nabrałam większej wprawy w roli matki, złapałam oddech i wróciłam do pracy na pełny etat. Założyłam własną firmę konsultingową o nazwie Philanthropy Advisory Group, która miała świadczyć usługi osobom prywatnym i rodzinnym fundacjom. Pomimo że wróciłam do pracy w biurze, nadal wykonywałam dwie trzecie obowiązków związanych z prowadzeniem domu i opieką nad dziećmi. Wtedy jeszcze nie byłam świadoma tych danych statystycznych, choć bez wątpienia świetnie oddawały moją rzeczywistość. Nadal byłam wyrobnikiem obarczonym zbyt dużą liczbą obowiązków, kupującym borówki i zarządzającym całym naszym rodzinnym życiem, podczas gdy mój mąż – dobry facet i cudowny ojciec – odgrywał rolę pomocnika, a nie partnera planującego życie rodzinne i uczestniczącego w nim. Pewnego razu dość późno w nocy świeciłam sobie latarką w komórce, by znaleźć gniazdko i włączyć elektryczną nianię. Seth już spał i starałam się być bardzo cicho, aby go nie zbudzić. Niestety, wpadłam na stolik nocny, a stos mozolnie ułożonych książek runął na podłogę. Seth otworzył oczy. – Co robisz? – spytał sennie z oskarżeniem w głosie. – Nie może to poczekać do rana? „Nie, nie może – pomyślałam, choć nie wypowiedziałam tego na głos. – Cała ta niewidzialna praca, planowanie i koordynowanie działań, która odbywa się, gdy śpisz, musi zostać wykonana przed porankiem. Tylko wtedy nasze domostwo będzie poprawnie funkcjonować!”. Przez głowę przemknął mi przesłany przez koleżankę filmik z YouTube. Na filmie Joyce Meyer czyta fragment swojej książki The Confident Woman, w którym wymienia nieskończenie długą listę rzeczy, jakie wykonuje mama przed pójściem spać: Myje naczynia, wystawia płatki śniadaniowe na rano, przygotowuje dzbanek na kawę, wyciąga mięso z zamrażarki, nalewa wody do psiej miski, wypuszcza kota do ogrodu, ładuje mokre ubrania do suszarki, opróżnia kosze z brudną bielizną, zamyka drzwi na klucz, sprawdza, co słychać u śpiących dzieci, pisze parę uwag do nauczyciela, przygotowuje ubrania na rano, myje i nawilża twarz, a potem dodaje do listy jeszcze trzy rzeczy do zrobienia następnego dnia. W tym samym czasie mąż wyłącza telewizor i ogłasza wszem wobec, że idzie spać. I tak też robi. Sfrustrowana i dotknięta wgramoliłam się do łóżka. Nie mogłam uspokoić myśli. Leżałam i zastanawiałam się nad wszystkimi rzeczami, które zrobiłam na drugiej zmianie. Napisałam e-mail do nauczyciela Zacha na temat nadchodzącej wycieczki, ustaliłam spotkania z kolegami syna na weekend, uzgodniłam godziny pracy opiekunki do dziecka, zapisałam się na lekcje pływania mamy z dzieckiem, a także wynegocjowałam nową taryfę na telefon komórkowy. Nagle sytuacja, w której się znaleźliśmy, stała się dla mnie całkowicie jasna. Nocne „incydenty” będą się powtarzać, jeśli wspólnie z mężem nie wprowadzimy poważnych zmian. Owej nocy nasze opcje zdawały się dość ograniczone. Właściwie jedynym pomysłem, jaki przyszedł mi do głowy, była wyprowadzka do kraju, którego językiem urzędowym posługuje się jedynie Seth (to sugestia, która pojawiła się w „New York Timesie”). Gdybyśmy zrealizowali ten scenariusz, ja wylegiwałabym się na plażach Ibizy, a Seth, jedyny członek rodziny mówiący po hiszpańsku, byłby zmuszony wziąć na siebie więcej zajęć domowych oraz obowiązków rodzicielskich wymagających komunikacji ze światem. Qué bueno! Postanowiłam się z tym przespać. Następnego ranka czułam się mniej zmęczona i rozdrażniona, odłożyłam zatem na bok moje nocne plany przeprowadzki na inny kontynent. Zamiast tego udałam się na zaplanowany z koleżankami marsz mający zwiększyć w społeczeństwie świadomość nowotworów piersi. Sprawa 30 telefonów i 46 SMS-ów Moje najlepsze przyjaciółki oraz ich mamy, siostry, bratanice i siostrzenice zebrały się w centrum Los Angeles, by wziąć udział w marszu honorującym kobiety, w tym nasze znajome, koleżanki i krewne, które wygrały walkę z rakiem piersi. Całe byłyśmy w różowym brokacie, którym nasze dzieci udekorowały transparenty. Gdy maszerowałyśmy ulicami miasta, wszystkie w różowych legginsach, i skandowałyśmy hasło: „To nie tylko problem kobiety”, czułyśmy, że oto udało nam się uciec od mozołu dnia codziennego. W powietrzu unosił się duch siostrzanej wspólnoty. Przynajmniej było tak, dopóki około południa jedna z nas nie odebrała pierwszego SMS-a. „Kiedy wracasz do domu?” Pisał mąż Jill, który spędził z dzieciakami poranek i miał już dość. Gdy Jill szybko odpisywała na pytanie, reszta telefonów również ożyła. Zaczęło się pojawiać coraz więcej wiadomości. „Kiedy przychodzi opiekunka do dziecka?” „Gdzie schowałaś torbę piłkarską Josha?” „Gdzie mam zawieźć dziecko na przyjęcie urodzinowe?” „Czy dzieciaki muszą zjeść lunch?” To doświadczenie, które stało się udziałem każdej z nas, było symptomatyczne. Zaczęłyśmy się wymieniać otrzymanymi wiadomościami. – Zjeść lunch? A jak sądzisz? – zastanawiała się na głos Suzy, najpierw rozbawiona, potem niedowierzająca, a wreszcie poirytowana. Pośród śmiechów i biadolenia odebrałam pierwszy telefon. – Gdzie jest przygotowany przez ciebie strój dla Anny? Nie mamy żadnych spodenek? To był Seth, zapowietrzony i sfrustrowany. Znowu ten jego głos. – Cóż, chyba nie pójdziemy do parku, ponieważ ty – podkreślił wyraźnie to słowo – nie przygotowałaś mi żadnych ubrań. Naprawdę? Dobrze pamiętam, że gdy już spał, po cichutku wyciągnęłam z szafy strój dla córki na następny dzień. Tak spokojnie, jak tylko potrafiłam w zaistniałej sytuacji, zasugerowałam: – Sprawdź w komodzie. Sprawdź w koszu na bieliznę. A jeśli nadal nie znajdziesz żadnych spodenek – powstrzymywałam się przed wybuchem – włóż jej szorty. Po 30 telefonach i 46 SMS-ach od mężów i „zastępczych” kobiet, czyli opiekunek, sąsiadek i teściowych wezwanych na odsiecz mężczyznom, Charlotte jako pierwsza wypowiedziała na głos to, co się nam wszystkim kołatało w głowach: – Może powinnyśmy zrezygnować z lunchu i wracać do domu? Natychmiast poparła ją Amy, która stwierdziła: – Chyba zostawiłam mu zbyt wiele na głowie. Lisa wzruszyła ramionami i skwitowała: – Byłoby łatwiej, gdybym była na miejscu. I w ten oto sposób te same kobiety, które jeszcze 30 minut wcześniej dzielnie maszerowały ulicami miasta w duchu siły i odwagi, rozpierzchły się i pospiesznie oddaliły do domów, by pomóc opiekunce, znaleźć torbę piłkarską, zapakować kolejny prezent na urodziny i przygotować lunch. Gdy jechałam do domu, zastanawiałam się nad słowami, które gdzieś przeczytałam – rozżalenie wynika z odczuwanej niesprawiedliwości. „Cholera jasna, to nie fair!” Zalała mnie fala frustracji. Myślałam o swoich koleżankach i wszystkich mamach, które dostają takie wiadomości – przyzywające je z powrotem do domu albo wymagające od nich tłumaczenia mężom podstawowych rzeczy, które powinni przecież wiedzieć albo których powinni się sami domyślić. Jak się okazało, największy problem w naszych małżeństwach stanowiły najdrobniejsze szczegóły. Gdy podjeżdżałam pod dom, zdałam sobie sprawę z jeszcze jednej rzeczy. Widoczność = wartość. Olśniło mnie. Było jeszcze jedno rozwiązanie, które mogło doprowadzić do sprawiedliwszego podziału obowiązków w moim domu i nie wiązało się z wyjazdem za granicę lub rozwodem (który oznaczałby więcej pracy dla Setha, ale niestety ani trochę mniej dla mnie). Jeśli chciałam, aby Seth wziął na siebie choć część odpowiedzialności za pchanie codziennego życia do przodu, musiałam przestać snuć się nocą po domu jak elf i w magiczny sposób zapinać wszystko na ostatni guzik. Jeśli pragnęłam, aby Seth był moim obeznanym w trudach codzienności partnerem, najpierw sama musiałam zacząć go tak traktować. Powinnam unaocznić mu wszystko to, co robię dla rodziny. Moja praca musi być widoczna. Nie cenisz tego, czego nie widzisz, prawda? Nie inaczej było w przypadku Setha. Moje koleżanki też nie powinny się spodziewać tego, że mężowie docenią ich starania. Jeśli jednak nasi partnerzy dostrzegą wszystkie te większe i mniejsze sprawy, które utrzymują rodzinną łódź na powierzchni, może docenią naszą pracę. Może nawet z własnej woli ulżą nam przy niektórych obowiązkach. Wszystko to, co robię Po tym momencie olśnienia zaczęłam obsesyjnie obmyślać system, który przywróci nam domową równowagę. Zaczęło się od listy rzeczy, które robię. Zapisałam na niej między innymi regularne zakupy spożywcze, wymianę żarówek, uzupełnianie zapasu proszku do prania i dbanie o to, aby w łazience była przynajmniej jedna zapasowa rolka papieru toaletowego. Zaczęłam spisywać każdą większą i mniejszą rzecz, którą robiłam codziennie, skrupulatnie wyliczając poświęcony na to czas. A teraz kilka słów do wszystkich tych kobiet, które zastanawiały się nad zrobieniem podobnej listy. Naprawdę rozumiem, dlaczego nigdy nie urzeczywistniłyście tego pomysłu. Przebrnięcie przez spisanie tej nieskończenie długiej listy rzeczy, by uświadomić mężom nakłady niewidocznej pracy, pochłania więcej czasu i energii, niż przeciętna kobieta ma w zanadrzu przy tak napiętym harmonogramie. Nie zaprzątajcie więc sobie tym głowy. Zrobiłam to za was. A precyzyjniej, ja i moje koleżanki zrobiłyśmy to za was. Po marszu wysłałam Jill, Amy, Charlotte i Suzy następującą wiadomość: „Drogie Panie, czy pamiętacie wszystkie te rzeczy, z którymi nie poradzili sobie nasi mężowie w owym pamiętnym dniu? Pracuję nad listą wszystkich tych spraw, które robimy za kulisami, a których nasi partnerzy nie dostrzegają albo nie są po prostu ich świadomi. Czy mogę liczyć na waszą pomoc?”. Odzew był natychmiastowy. Skrzynka w moim telefonie zapełniła się wiadomościami. Charlotte pisała: „Świetne wyczucie czasu. Właśnie siedzę i planuję przyjęcie urodzinowe dla Jacoba. Przygotowuję listę osób, które trzeba zaprosić, szukam klasowych e-maili, wysyłam elektroniczne zaproszenia, rezerwuję salę na przyjęcie, zamawiam tort, pizzę, balony, papierowe kubeczki i talerzyki, kupuję drobne prezenty dla gości, wypisuję kartki z podziękowaniami… Czy o czymś zapomniałam?”. Zaraz potem odezwała się Amy: „A co powiesz na pracę związaną ze szkołą? Zgłaszanie się na ochotnika do pomocy w czasie zebrań klasowych i komitetu rodzicielskiego, kupowanie materiałów szkolnych, robienie plakatów na różne szkolne wydarzenia, kupowanie co roku nowej szkolnej wyprawki, wypełnianie różnych formularzy rejestracyjnych, pozyskiwanie listy wykonanych szczepień, organizowanie zebrań nauczycieli i rodziców…”. Suzy dodała: „Nie zapomnij o szkolnych zdjęciach, prezentach dla nauczycieli, strojach na bale przebierańców, zapewnieniu opieki w dni, gdy szkoły są zamknięte, na przykład w wakacje lub czas przed świętami i po nich”. Jill napisała: „Czy ktoś już wspomniał o przygotowywaniu drugiego śniadania każdego wieczora? A abstrahując od szkoły, może porozmawiamy o sprawach medycznych? Badania lekarskie, szczepionki przeciwko grypie, a przede wszystkim branie opieki nad chorym dzieckiem, który to obowiązek automatycznie przypada w udziale matce”. Charlotte zaproponowała: „Jeszcze jedna sprawa – kupowanie prezentów na urodziny i święta dla całej wielkiej rodziny”. Amy dodała: „No i wysyłanie ich na czas!”. Wymianie spostrzeżeń nie było końca. Oczy otworzyły mi się szeroko, gdy zauważyłam, że lista szybko podwoiła, a potem potroiła swój rozmiar. Pamiętam, jak przyglądałam się tej długiej litanii, temu ogromowi niedostrzeganej, niedocenianej i w większości nieopłaconej pracy, którą wykonują matki, temu ciężarowi, który nas przytłacza i całkowicie zajmuje nasze myśli i czas. Dobrze też pamiętam, jak liczyłam na to, że pokazanie tego mężowi poprawi nasz układ małżeński. Przecież pokonałam główną przeszkodę, przez którą nie przedziera się większość kobiet – poświęciłam czas i energię na stworzenie listy. Przygotowałam listę, dzięki której rzeczy niewidoczne stają się widoczne… a zatem mierzalne. (Więcej na temat ewolucji owej listy znajdziesz w dalszej części książki). Nowy system Pewnego cudownego popołudnia wysłałam mężowi e-mail z moją roboczą wersją listy. W temacie wiadomości wpisałam: „Nie mogę się doczekać rozmowy!”. Nie jestem pewna, czego oczekiwałam. Bukietu róż? Kolacji na moją cześć? Łez wdzięczności? Oto, co faktycznie się zdarzyło. Mąż był pod dość sporym wrażeniem tego, co robię dla rodziny. Niestety, nie do końca w sposób, na jaki miałam nadzieję. Jego pierwsza reakcja nie brzmiała bynajmniej tak: „Ojej, masz tyle roboty. Jak mogę pomóc?”. Zamiast tego wysłał do mnie emotikon obrazujący małpkę zakrywającą oczy. Tylko jedną małpkę. Mój e-mail nie zasłużył nawet na to, by wysłać do mnie wszystkie trzy w komplecie. W każdym razie zrozumiałam przesłanie – nie chciał tego widzieć, nie chciał o tym słyszeć ani rozmawiać. I wtedy zdałam sobie sprawę z tego, że jeśli chcę zmienić rozkład sił w naszym związku, jeśli faktycznie nie chcę już być zapracowaną nadworną zrzędą, muszę wyłożyć wszystkie karty na stół. Musiałam mojej liście spraw nadać szerszy kontekst – każde zadanie powinno być nie tylko nazwane, ale wyraźnie zdefiniowane i przypisane. To miało być znacznie trudniejsze niż tylko przesłanie listy. Przemyślałam sprawę i doznałam olśnienia. Listy nie zdają egzaminu, sprawdzają się systemy. Od ponad dekady zajmowałam się zawodowo doradztwem i współpracowałam z setkami rodzin, którym służyłam pomocą w zakresie strategii zarządzania organizacyjnego. Może powinnam zastosować owe strategie w przestrzeni domowej? Wymyślić nowy system z nadanymi rolami, jasno sprecyzowanymi oczekiwaniami oraz miernikami wykonania wytyczonych zadań? Jak mawiał guru zarządzania Peter Drucker: „Tym, co można zmierzyć, można zarządzać”. Otóż to! Drucker stał się dla mnie inspiracją. Czy jeśli potraktuję nasz dom jako najważniejszą organizację, moje domostwo nie zacznie działać sprawniej? Kurczę, czy to nie sprawdziłoby się w przypadku każdej rodziny? Zaczęłam fantazjować na temat tego, jak będzie wyglądać moje życie i życie moich koleżanek, gdy – wraz z naszymi mężami – wprowadzimy usystematyzowane zasady do tego, co obecnie można było nazwać książkowym przykładem rodzinnych dysfunkcji. Pomyślałam sobie, że nie ma chyba pary, która nie skorzystałaby na zastosowaniu praktycznego planu optymalizującego produktywność i wydajność, jak również rozbudzeniu świadomości i wprowadzeniu odpowiedniego języka, dzięki któremu łatwiej będzie można myśleć i rozmawiać o domowym życiu. Zmiana systemowa to poważna operacja w każdym ekosystemie. Jednak wierząc w swoje profesjonalne przygotowanie, byłam gotowa spróbować. I wiesz co? To się faktycznie sprawdziło. Inspirację czerpałam z zasad działania wybitnych przywódców, wprowadzających zmiany w swoich organizacjach. Gdy sączyliśmy margarity w naszej ulubionej meksykańskiej knajpce, roztoczyłam przed Sethem wizję cudownej przyszłości, wiążącej się z wprowadzeniem systemu życia domowego pozwalającego oszczędzić czas i nerwy. Miało być znacznie mniej kłótni, gderania, wzajemnych żalów i kontroli. Mniej wysiłku, gaszenia pożarów i spraw zaniedbanych. Więcej pewności i wzajemnego zaufania. Więcej beztroski. No i pewnie seksu też. Wchodził w to. Oszukiwanie systemu Dziś, wiele lat po borówkowym SMS-ie, który prawie zakończył moje małżeństwo, „lista rzeczy, które robię” ewoluowała i zmieniła się w Fair play. To gra dla ciebie i partnera z czterema łatwymi zasadami do stosowania sekwencyjnego. Wyposażona jest w 100 kart, które reprezentują wszystkie niewidzialne obowiązki związane z prowadzeniem domu. Celem gry jest przywrócenie równowagi w życiu domowym i odbudowanie przestrzeni jednorożca (przestrzeni, w której można odkryć lub rozwinąć swoje talenty i pasje, a dzięki nim twoja rola nie ogranicza się wyłącznie do bycia partnerem i rodzicem). Karty zadań rozdzielane są strategicznie między dwóch graczy zgodnie z wyznawanymi w związku wartościami. Żaden z graczy nie ma automatycznie przypisanych do siebie kart. Obowiązki każdego są wyraźnie określone, a oczekiwania jednoznacznie zdefiniowane. W tej grze wygrywają oboje partnerzy. Jeśli wydaje ci się, że ta gra wiąże się z większym nakładem pracy i nie masz na nią czasu, chcę cię uspokoić. Fair play z założenia ma być prosta. Ma być też zabawna! Przede wszystkim jednak, niezależnie od tego, ile z tego, co zaraz przeczytasz, zdecydujesz się wprowadzić, ta gra daje ci nowe spojrzenie na podział pracy w rodzinie, oferuje gotowe rozwiązania i zapewnia trwałą zmianę, a ty już nigdy więcej nie będziesz musiała o tym myśleć. Seth i ja byliśmy pierwszymi graczami, którzy podjęli wyzwanie i – uwierz mi – popełniliśmy mnóstwo błędów. Jednak dzięki sprawiedliwszemu podziałowi obowiązków związanych z opieką nad dziećmi i dbaniem o gospodarstwo domowe wyeliminowaliśmy uwagi pełne frustracji i telefony typu: „W co ubrać dzieci?”. To zrewolucjonizowało nasze małżeństwo. Wrócę myślami do samego początku i opowiem ci o naszej podróży. Wyjaśnię, z czym wiąże się Fair play, i okraszę to historiami zarówno mężczyzn, jak i kobiet o różnych stylach życia, rodzinnych konfiguracjach, dochodach i pochodzeniu etnicznym nie tylko ze Stanów Zjednoczonych, ale też z innych krajów świata. Wiele z tych osób też wypróbowało Fair play. Wspierając się spostrzeżeniami psychologów klinicznych, neuronaukowców, ekonomistów behawioralnych, prawników, kleru i socjologów zajmujących się zagadnieniami niewidocznej pracy, poddałam Fair play testom. Choć książka napisana jest z perspektywy statystycznej większości, czyli z punktu widzenia kobiety, która obarczona jest większością obowiązków domowych, moje rozmowy i wywiady z aktywnymi zawodowo i niepracującymi mężczyznami i kobietami, opiekunami dzieci o różnych konfiguracjach rodzinnych, parami hetero- i homoseksualnymi udowadniają, że Fair play sprawdza się świetnie w każdym ekosystemie o zachwianej równowadze. Oto komentarze, z jakimi się zetknęłam: „Zarówno moja żona, jak i ja możemy pochwalić się wysoką kompetencją w pracy zawodowej. Jednakże w domu oboje ledwo dawaliśmy radę. Teraz prawie nic nie pozostaje niezauważone lub zaniedbane, a jeśli nawet zdarzy nam się potknięcie, nie jest to trzęsienie ziemi”. Mark z Toledo w Ohio ° „Zanim wprowadziliśmy system, łatwiej było mi wtedy, gdy mąż wyjeżdżał. Wszystko wolałam robić sama. Nie popełniałam tylu błędów i nie musiałam mu ciągle o czymś przypominać. Nie byłam też zawiedziona, gdy nie pomagał. Teraz, gdy już go nie ma, czuję ogromną pustkę po stracie prawdziwego partnera. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że może stać się kimś takim. Stanowił integralną część systemu Fair play”. Melissa z Phoenix w Arizonie ° „Byłem absolutnie przekonany, że dzielimy się obowiązkami po połowie, dopóki nie zagraliśmy. I wtedy zrozumiałem, ile moja partnerka robi dla naszej rodziny”. Ron z Portland w Maine ° „Wreszcie dostałam kopa w tyłek, którego potrzebowałam, by zacząć realizować się poza byciem żoną i mamą”. Maria z Hartford w Connecticut ° „Ten system otwiera oczy i zmienia życie. Jesteśmy teraz całkiem inną parą. Nie poznaje mnie nawet rodzona matka!” Tom z Portland w Oregonie ° „Twój ginekolog powinien zalecić tylko dwie rzeczy: kwas foliowy i Fair play”. Jamie z Los Angeles w Kalifornii ° Jeśli sobie pomyślałaś: „Ledwo udaje mi się nakłonić męża, by odpowiadał na moje SMS-y, a ty chcesz, abym przedyskutowała z nim każdy szczegół naszego życia!?”, oto, co ci na to odpowiem: – Właśnie tak! Na kolejnych stronach zapoznam cię z odpowiednim językiem, dzięki któremu będziesz mogła z rozwagą zaprosić partnera do rozmowy i rozpocząć grę o sprawiedliwość. A na razie chcę cię uspokoić i zapewnić, że system Fair play sprawdził się w przypadku przeróżnych związków – nawet tych na skraju rozwodu. Poza tym wprowadzenie partnera do gry to jedyny sposób, by system zadziałał. Czy nie zasługujesz na partnera, który docenia ciebie i związek na tyle, by chcieć z tobą zagrać? Dzięki Fair play zapomnisz o: – górze niewydajnych rozwiązań w domu, – codziennym przeciąganiu liny z mężem i wyliczaniu rzeczy, które się zrobiło, – spełnianiu funkcji domyślnego rodzica, automatycznie obarczanego wszystkimi obowiązkami, – uczuciu, że jest się nieznośną zrzędą, – uczuciu zawodu i żalu, gdy partner nie staje na wysokości zadania, – uczuciu wypalenia wynikającym z robienia wszystkiego. Dzięki Fair play zyskasz: – nowe słownictwo, które zmieni sposób myślenia i rozmawiania o życiu domowym, – system, który przygotuje ciebie i partnera do wygranej zarówno w związku, jak i na polu rodzicielstwa, – zrozumienie, co to znaczy być docenionym – zarówno przez siebie samą, jak i przez partnera, – zrozumienie, co oznacza wiara we własne siły, kontrola nad życiem i wsparcie, – luksus posiadania czasu na dbanie o siebie, pielęgnowanie przyjaźni i rozwijanie pasji, które wykraczają poza sferę rodzicielską i zawodową, – możliwość nawiązania kontaktu z osobą, którą się było przed urodzeniem dzieci, – więcej humoru i beztroski, – niepowtarzalną okazję do stanowienia zdrowego wzorca zachowań dla swoich dzieci.\n Tunel Queens – Midtown to tunel samochodowy pod East River w Nowym Jorku, łączący dzielnice Manhattan i Queens – przyp. tłum.  Sherry Blake, The Single-Married Woman: True Stories of Why Women Feel All Alone in Their Marriages, Touchstone Psychological Services, Atlanta 2011.  Zgodnie z wprowadzonym w 2010 roku w Stanach Zjednoczonych prawem (ustawą o ochronie praw pacjenta) pracodawca zatrudniający ponad 50 pracowników musi zapewnić odciągającym pokarm matkom odpowiednie pomieszczenie, które nie jest łazienką – przyp. tłum.  Joyce Meyer, The Confident Woman: Start Today Living Boldly and Without Fear, Warner Faith, New York 2006.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Fair_Play_w_rodzinie-ebookRO/p00660583i006" target="_blank" title="Fair Play w rodzinie [Eve Rodsky] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Fair Play w rodzinie [Eve Rodsky] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Dla firm – WOW Centrum\nJęzyki z efektem WOW dla Twojej firmy\nWspieramy Zespoły w skutecznej komunikacji w kontaktach międzynarodowych\nChcesz mieć pewność, że kurs Business English w Twojej firmie przełoży się na kompetencje Twojego Zespołu? Że będzie dla Twoich pracowników nagrodą i źródłem motywacji, zamiast sposobności, aby oderwać się od biurka? Poznaj możliwości, jakie daje połączenie naszych sfokusowanych na komunikację zajęć językowych z cyklem spotkań mentoringowych.\n1. Ludzie w Twoim Zespole swobodnie poruszają się po angielsku w obszarach tematycznych, na których Ci zależy\n2. Bariera językowa puszcza – zarówno osoby początkujące, jak i zaawansowane, które dotychczas obawiały się popełnienia błędu, potrafią skutecznie się komunikować i realizować Twoje cele biznesowe\n3. Komponent mentoringowy naszej oferty biznesowej sprawia, że Twój Zespół odczuwa efekty zmiany nawyków i przekonań związanych z uczeniem się języków; rośnie zaangażowanie i motywacja\n4. Obserwujesz dynamiczny przyrost kompetencji językowych pracowników i ich gotowość do kontaktów międzynarodowych w krótkim czasie.\nSkontaktuj się z nami i opowiedz nam o potrzebach swojego Zespołu. Wspólnie wypracujemy rozwiązanie, które zwielokrotni efekty jego działań.\nUmów lekcję pokazową\nWOW ma swój autorski program nauczania. Zajęcia prowadzone są w małych grupach, na wysokim poziomie merytorycznym, z zastosowaniem różnych technik, są bardzo ciekawe i nastawione na konwersacje. Lektorzy są w pełni zaangażowani, niezwykle kreatywni, pomocni, sympatyczni i z mega-poczuciem humoru. Atmosfera na zajęciach jest luźna i przyjazna. Nawet w przypadku dorosłych podejście „nauka przez zabawę” ma zastosowanie. Nauka w WOW jest nie tylko przyjemna z powodów powyższych. Jeśli ktoś szuka miejsca, które jest piękne, stylowe, gustowne, kreatywne… - to wszystko znajdzie w WOW. Tu się chce przychodzić chociażby po to, żeby POBYĆ!\nOla Musiałek, agencja reklamowa 6 Szpilek\nKurs języka angielskiego prowadzony był na wysokim poziomie. Tematyka zajęć obejmowała szeroki zakres zagadnień dotyczących zarówno życia codziennego jak również życia zawodowego co skutecznie wpływało na atrakcyjność prowadzonych zajęć. Profesjonalne i merytoryczne zaangażowanie lektorki, która wprowadziła atmosferę bez dystansu ułatwiło mi przełamanie bariery językowej. Dużym plusem była też elastyczność szkoły w dostosowaniu zajęć tak aby obowiązki zawodowe można było pogodzić z nauką języka.\nEdyta Kłosińska, Joyfood


Tenis: Rozpoczyna się Poz-Bruk Open | Głos Wielkopolski\nTenis: Rozpoczyna się Poz-Bruk Open\nŁOS 21 maja 2012, 20:55\nTrzy tenisowe turnieje zawodowe odbędą się w tym roku w Poznaniu. Pierwszy właśnie się rozpoczął.\nBędzie to druga edycja futuresa (15 tys. USD) Poz-Bruk Open 2012, który rozgrywany będzie na kortach Centrum Tenisowego Sobota pod Poznaniem.\nW ubiegłym roku w finale wygrał mający polskie korzenie Peter Torebko z Niemiec, który pokonał Hiszpana Javiera Martiego. Obaj gracze znacznie poprawili swój ranking na liście ATP i nie zagrają w Sobocie.\n- Z numerem jeden wystąpi węgierski tenisista Attila Balazs, sklasyfikowany na 259. pozycji listy ATP - mówi Jacek Muzolf, prezes Polskiego Związku Tenisowego. - To solidny zawodnik, który ma swoim koncie wygraną w turnieju rangi challenger. Przed dwoma laty był 153. tenisistą na świecie.\nZ numerem dwa do rywalizacji przystąpi Kanadyjczyk Steven Diez. Jednak sporo uwagi należy zwrócić na Borysa Paszanskiego. Serb był w swoim kraju trzecią rakietą, a jego najlepsza pozycja w rankingu ATP to 55. miejsce.\nW tym roku w turnieju głównym na pewno zobaczymy czterech Polaków: Marcina Gawrona (rok temu dotarł do półfinału Poz-Bruk Open), Grzegorza Panfila, Andrzeja Kapasia i Piotra Gadomskiego.\n- Mamy do dyspozycji także cztery dzikie karty - dodaje Filip Urban z CTS. - Trzy z nich otrzymają Maciej Smoła, Adama Majchrowicz i Arkadiusz Kocyła. Liczymy na dobry występ Macieja, który reprezentuje klub CTS, a od lat wspierany jest przez firmę Poz-Bruk.\nW turnieju głównym Poz-Bruk Open wystartuje 32 graczy w grze pojedynczej i 16 par deblowych. Do czołowej dwudziestki, która ma najlepszy ranking ATP dołączy ośmiu tenisistów wyłonionych z kwalifikacji (rozpoczynają się w sobotę) oraz czterech z dzikimi kartami. Zwycięzca zawodów w singla otrzyma 27 punktów do rankingu ATP i czek 1950 dolarów.\nMecze rozpoczynać się będą od godz. 11. Początek najciekawszego pojedynek dnia o godz. 18. Finał w niedzielę 27 maja. Wstęp wolny.


Edukacja - LOKALNA.TV OSTROWIEC i ŚWIĘTOKRZYSKIE\nWystawa poświęcona bohaterskim cukrownikom 30.11.2021, 11:51 2 W nocy z 29 na 30 listopada 1830 r. wybuchło powstanie listopadowe. Narodowy zryw skierowany przeciwko carskiemu zaborcy był tym, który zapoczątkował walkę Polaków o odzyskanie niepodległości.…\nKoncert uczniów PSM w 103. rocznicę odzyskania Niepodległości 10.11.2021, 12:54 Dwa dni przed 103. rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości w Państwowej Szkole Muzycznej w Ostrowcu Świętokrzyskim odbył się wyjątkowy koncert. Młodzi muzycy wykonali pieśni…\nCo się liczy na rynku pracy? 29.10.2021, 13:06 1 1 Na konferencji „Edukacja na rzecz rynku pracy” poruszano tematy z kilku różnych obszarów o dużym znaczeniu w tworzeniu i efektywności rynku pracy.\nJak reagować na przemoc wobec osób starszych, zależnych i niepełnosprawnych? 27.10.2021, 15:04 1 Pandemia koronawirusa,a co za tym idzie zamknięcie i izolacja przyczyniły się do nasilenia przemocy wobec osób zależnych, starszych oraz niepełnosprawnych. Co gorsze, najczęściej sprawcami…\nCo wiemy, a czego nie wiemy o nietoperzach? 26.10.2021, 11:06 1 W popkulturze nietoperz kojarzony jest przede wszystkim z postacią Batmana, a także jako jedno z wcieleń Hrabiego Draculi. Na ogół ssaki te budzą nieprzyjemne skojarzenia. W wielu…\nNauczyciele z powiatu ostrowieckiego świętowali Dzień Edukacji Narodowej 21.10.2021, 16:30 3 W czwartek, 21 października z rąk wicewojewody i Świętokrzyskiego Kuratora Oświaty nauczyciele z ostrowieckich szkół odebrali odznaczenia państwowe i resortowe. Wręczono również szesnaście…\nPrezydent wyróżnił nauczycieli 19.10.2021, 13:50 2 Praca nauczycieli ma sens i warto ją doceniać. W poniedziałek w trakcie miejskich obchodów Dnia Edukacji Narodowej prezydent Ostrowca Świętokrzyskiego, Jarosław Górczyński wyróżnił…\nŚwiat pędzi, szkoła się zmienia 14.10.2021, 15:13 1 Czasu nie da się zatrzymać, wszystko się zmienia. Zawód nauczyciela, szkolnictwo, podejście do uczniów również ewoluowało na przestrzeni lat. Czy emerytowani nauczyciele potrafiliby…\n„Nauczycielem się jest a nie bywa” 14.10.2021, 14:51 Na dzień 14 października czekają nie tylko uczniowie, aby mieć wolne. To również ważny dzień dla nauczycieli z sekcji Emerytów i Rencistów, bo to idealna okazja do spotkania się. Członkowie…\nMłody człowiek powinien mieć alternatywę i pasję 08.10.2021, 13:07 3 7 października w Centrum Aktywności Obywatelskiej odbyło się pierwsze, po długiej przerwie spowodowanej ograniczeniami z powodu pandemii, spotkanie z cyklu „Tak dla pasji, nie dla…\nNamaluj barwy narodowe na konkurs 08.10.2021, 12:11 Wspieranie wychowania patriotycznego dzieci i młodzieży poprzez formy aktywności artystycznej, kształtowanie świadomości narodowej, rozwijanie uzdolnień plastycznych, fantazji i wyobraźni,…


Strony: 1 ... 1018 1019  1021 1022\nAutor Wątek: Zadziwiające, nietypowe ogłoszenia (Przeczytany 3689413 razy)\n« #30570 : Marzec 30, 2021, 11:20:21 »\nCytat: espana Marzec 29, 2021, 13:33:48\nJak dla mnie to najbardziej szczere ogłoszenie, jakie widziałam. Właścicielka ewidentnie sobie z koniem nie radzi, co powoduje narastającą frustrację, której upust daje w ogłoszeniu. Potencjalny kupiec wie, na co ma się przygotować. Lepiej w tę stronę, niż zatajać istotne fakty.\nZ mojego doświadczenia, konie "nie do ujechania" przez lata to po prostu konie niezdiagnozowane...\n« #30571 : Marzec 30, 2021, 12:55:17 »\nPodejrzewam, ze nawet fiord byłby taki, jeśli stałby w boksie 23,5h/24.\nWłaścicielka tej klaczy kiedyś chwaliła się koniem na forum, demonstrujac galopy kondycyjne na hali na czarnej wodzy\nE: wrzucam profil.\n« Ostatnia zmiana: Marzec 30, 2021, 13:06:14 wysłane przez tajnaa » #link\n« #30572 : Marzec 30, 2021, 12:58:25 »\nI skokami bez kasku, także na czarnej, żeby być pro\n« #30573 : Marzec 30, 2021, 13:34:11 »\ntajnaa, pamiętam tą laskę i tą dyskusję nawet, bo kiedyś testowałam konia z tej stajni na zawodach....\n« #30574 : Marzec 30, 2021, 21:45:00 »\nW sumie po tym ogłoszeniu myślałam, że ta osoba jest pod 20tkę. A jest chyba pod 30tkę - przynajmniej wnioskując po podanym wieku te kilka lat temu. Z jednej strony współczuję jej tej frustracji, bo to musi być okropne mieć konia i nie umieć się z nim dogadać przez x lat. A z drugiej strony już w przytoczonej przez tajnaa dyskusji było widać, że dziewczyna ma swoje zdanie i choćby ktoś jej tłumaczył, że myśli źle, to zdania nie zmieni. Najwidoczniej trafiała na ludzi, którzy popierali tego typu metody i z jakiegoś powodu utwierdzali ją w przekonaniu, że tak ma być i wszystko jest ok. W sumie to współczuję trochę i jej, i bardzo współczuję koniowi. Pozostaje mieć nadzieję, że klacz trafi w świadome ręce\n« #30575 : Marzec 31, 2021, 18:42:53 »\nCo to jest kucyk zimnokrwisty\n« #30576 : Marzec 31, 2021, 23:00:46 »\nRaczej kucyk spasiony <hihi>\n« #30577 : Kwiecień 07, 2021, 10:54:31 »\nśliczny koń, dopóki nie spojrzałam na kopyta\n« #30578 : Kwiecień 07, 2021, 10:58:45 »\nMnie bardziej zastanawia jak on siodlo przyjal, jak tam nie ma gdzie siodla zalozyc masakra taki grzbiet\n« #30579 : Kwiecień 07, 2021, 11:00:50 »\nFaktycznie, z przodu narty, a tyły... no chyba dobrego strugacza tam nie ma..\n« #30580 : Kwiecień 07, 2021, 11:01:40 »\nPomijając te kopyta...\n« #30581 : Kwiecień 07, 2021, 11:04:13 »\nCytat: kokosnuss Kwiecień 07, 2021, 10:58:45\nTo jest choroba nieprzemyślanych mieszanek najczęściej, od groma jest takich arabów. Kłąb kończy się w połowie grzbietu. Aż nie zwróciłam na to uwagi u tego konia, bo widywałam o wiele gorsze araby.\n« #30582 : Kwiecień 07, 2021, 11:12:27 »\nJakby to był arab, to bym się aż tak nie zdziwiła grzbietem\n« Ostatnia zmiana: Kwiecień 07, 2021, 11:15:49 wysłane przez Poncioch » #link\n« #30583 : Kwiecień 07, 2021, 11:16:50 »\nNie wiem co tam urodziwego poza ladna glowa i wyrazistym okiem, szyja i potylica masakryczna, dlugi klab i ekstremalnie ciasny grzbiet, rozwarte stawy skokowe, za darmo bym tego konia nie chciala.\nZ dwojga zlego wole konia o dobrej budowie i szpetnej glowie bez oka, na lbie sie w koncu nie jezdzi\n« #30584 : Kwiecień 07, 2021, 14:06:50 »\nA kopyta to temat rzeka. Widziałam już niejednego konia zdecydowanie wyżej wycenianego gdzie pierwsze co rzucało się w oczy, to ... brak kopyt / każde inne itd. itp.\n« #30585 : Kwiecień 07, 2021, 23:50:37 »\nNie wiem z której strony urodziwy. Biedne stworzenie. Jakby zbudowane z kilku koni.\n« #30586 : Kwiecień 08, 2021, 00:20:34 »\nBiorąc pod uwagę rejony to ten koń może być w trakcie wyciągania na prostą z kopytami. To jest kraina koni stojących w stanowiskach na metrowym gnoju, nie wychodzących i karmionych tak żeby waga się zgadzała (żyto itp itd). Kopyta chłopi robią sami. Kiedyś pojechałam konie oglądać, nie dla siebie... No na mocne nerwy okolice\n« #30587 : Kwiecień 08, 2021, 07:12:49 »\nTam więcej takich cudnych kopyt w ogłoszeniach, choć konie całkiem, całkiem - no i ceny dość adekwatne.\n« #30588 : Kwiecień 08, 2021, 10:13:37 »\nZa każdym razem jak przeglądam ogłoszenia, to muszę na to trafić Ta cena za tego konia... no ktoś nieźle pomarzył\n« Ostatnia zmiana: Kwiecień 08, 2021, 10:33:54 wysłane przez kortina » #link\n« #30589 : Kwiecień 08, 2021, 10:59:18 »\nCytat: kortina Kwiecień 08, 2021, 10:13:37\nTen pan to mial kiedys “lepsze” ogloszenia wydaje mi sie\nA co do OLX to na pierwszym i drugim wyglada to jak slaby photoshop. Az trudno uwierzyc ze to prawdopodobnie realne zdjecie.\n« #30590 : Kwiecień 08, 2021, 11:23:24 »\nkortina, 20-30 tysięcy to jakaś nierealna cena za 2 latka?\n« #30591 : Kwiecień 08, 2021, 11:57:33 »\nPerlica, no przecież najlepiej, żeby było za darmo.\nkortina a ile taki 2 latek powinien kosztować wg Ciebie? Z ekonomicznego punktu widzenia hodowcy, koń to produkt jak każdy inny.\nDla łatwej matematyki przyjmijmy miesięczny koszt utrzymania na średnim poziomie 500 zł miesięcznie\n500 zł/mc x 12 m-cy x 3 lata (bo wliczam w sumie też utrzymanie klaczy w ciąży), to nam daje 18 000 zł, dla samego wyjścia "na zero".\nKoni na handel raczej nikt charytatywnie nie hoduje więc cena podana w ogłoszeniu wydaje się rozsądna.\nA poza tym, jak mówi stare chińskie przysłowie: "Koń jest wart tyle ile ktoś chce za niego zapłacić"\n« #30592 : Kwiecień 08, 2021, 12:08:30 »\nAle mi nie chodzi o cenę za 2 latka Ja się zgadzam to jest ok cena za 2 latka, ale nie za tego?\nJak ten koń jest zbudowany... Nie wiem może ja jestem dziwna, ale tak zbudowanego konia to bym nie kupiła, a na pewno nie za taką kasę i nie do sportu. A nawet jeśli ten koń tylko tak stoi czy takie zdjęcia, to po co je dawać do ogłoszenia, jak aż straszą.\n« #30593 : Kwiecień 08, 2021, 12:20:37 »\nOk, to zupełnie poważnie pytam, bo może zwyczajnie nie widzę: co z tym koniem jest nie tak?\nPoza tym, że jak to (prawie) każdy 2latek, jest szpetnym 2latkiem, który wszystko ma "nie od kompletu" i raczej się wyrówna?\nBo serio jedyny potencjalny problem jaki tu widzę, to krótkie plecy. No ale nie oszukujmy się, nie on pierwszy, nie on ostatni.\n« #30594 : Kwiecień 08, 2021, 12:31:39 »\nCytat: ptyśmiętowy Kwiecień 08, 2021, 12:20:37\nTeż nie rozumiem. Akurat kręgosłup to u konia rośnie dość sporo, w przeciwieństwie np. do nóg. Nogi się nie poprawią u dwulatka, plecy mogą. Miałam takiego, odsadkiem miał klatkę piersiową sprasowaną z zadem. Dorosły był krótki, ale już w granicach normy.\nAkurat ja też nie widzę w tym koniu nic aż tak horrendalnie złego... Kiepskie kopyta i dość wysoko osadzona szyja, utrudniająca ustawienie. Ale to chyba tyle, może mnie ktoś oświecić? Zad wyżej czoła się wyrówna prawdopodobnie i będzie zupełnie inaczej wyglądał. Skoki trochę rozwarte, ale tak stoi też. Więc co z nim tak nie tak?\n« #30595 : Kwiecień 08, 2021, 12:42:02 »\nŁadne zwierzę, nawet jak na 2 latka to nie taki szpetny w fajnej kondycji, z ogłoszenia wynika, że udokumentowane pochodzenie. IMHO wyrośnie z niego łapiący za oko zwierzak. Nie miałabym problemu dać za niego taką kasę.\n« #30596 : Kwiecień 08, 2021, 12:43:20 »\nTeż nie rozumiem, koń nawet rzekłabym, że ładny. Tylko jedyne co na lewym przodzie widzę jakąś taką bułe od przodu? Nie wiem czy to kwestia fotki czy coś tam było uderzone.\n« #30597 : Kwiecień 08, 2021, 12:47:13 »\nCytat: kare_szczescie Kwiecień 08, 2021, 12:42:02\nNie miałabym problemu dać za niego taką kasę.\nO to to. I wydaje mi się, że jeśli po drodze nic się nie spier.... to ten koń ma prawo tylko drożeć.\nSivrite Mój własny prywatny ma taką paskudną szyję, że sam z siebie jej nie opuści, i raczej naturalnym ustawieniem bliżej mu do lamy/żyrafy, ale nie jest to problem nie do przejścia, zwłaszcza u konia za takie pieniądze jak ten powyżej.\n« #30598 : Kwiecień 08, 2021, 13:06:16 »\nTen koń to 2 latek, który ma 170 cm. Takie konie zazwyczaj wyglądają pokracznie wręcz okropnie!\nMój chyba wyglądał jeszcze gorzej\n« #30599 : Kwiecień 08, 2021, 17:56:56 »\nptyśmiętowy, dobrze, że zadałaś to pytanie, bo ja myślałam, że też zwariowałam\nNie widzę nic złego w tym koniu i myślę, że to będzie fajny koń za 2 lata.\nMa ciut małe kopyta, a jeśli chodzi o długość grzbietu to potrafią się bardzo zmienić jeszcze.\nSama znam konia kupionego 3,5 latkiem, to wyglądał jak jakiś kuc i nie było gdzie siodła założyć, 6 latkiem był duży, miał normalny grzbiet, kawał szyji itp.


ŚLUB PO POLSKU (komedia, USA, 1998, 102 min.) | Ale kino+\nFilm. ŚLUB PO POLSKU\nkomedia, USA, 1998, 102 min.\nreżyseria: Theresa Connelly\nobsada: Claire Danes, Gabriel Byrne, Lena Olin, Ramsey Krull\nPremiera w Ale kino+: 10.01.2004 r.\n4 głosy | 550 miejsce w rankingu\nDebiutancki film Theresy Connelly wprawił w prawdziwą furię sporą część polskiej społeczności w Stanach Zjednoczonych. Skandal wybuchł jeszcze przed premierą; organizacje polonijne protestowały i wzywały do bojkotu filmu, twierdząc, że "Ślub po polsku" obraża godność i uczucia religijne amerykańskich Polaków.\nFilm Connelly opowiada o klanie Pszoniaków - robotniczej rodzinie z polskiej dzielnicy Detroit. Oficjalną głową rodu jest łagodny i skłonny do melancholii piekarz Bolek (Gabriel Byrne). W rzeczywistości rodziną rządzi jednak jego silna i obdarzona bujnym temperamentem żona Jadzia (Lena Olin). Pszoniakowie mają pięcioro dzieci, do tego dochodzi synowa i wnuk - dom Polaków jest pełen ludzi, emocji i konfliktów. Z małżeństwa Jadzi i Bolka namiętność wyparowała lata temu - bohaterka nie stara się nawet za bardzo ukryć, że sypia z Romanem, polskim biznesmenem, u którego pracuje jako sprzątaczka. Pozamałżeński romans nie przeszkadza pani Pszoniak prowadzić domu i krotko trzymać męża oraz czterech dorosłych synów. Jadzia nie może za to poradzić sobie z nastoletnią córką Halą (Claire Danes). Wrażliwa dziewczyna buntuje się przeciw wszechwładnej matce; w ramach rebelii wymyka się regularnie na nocne randki z policjantem Russellem. W wyniku tych potajemnych spotkań Hala zachodzi w ciążę. Tymczasem zbliża się majowa procesja, podczas której jedna z miejscowych dziewcząt o nieposzlakowanej opinii ukoronuje posąg Maryi Dziewicy. W tym roku zaszczyt ten przypada spodziewającej się dziecka Hali. Sprawa pachnie skandalem i kompromitacją, jednak wydarzenia podczas procesji przybierają zgoła nieoczekiwany obrót...\nRodzina z filmu Connelly jest nieco ekscentryczna i tradycyjna, ale autorka nie miała raczej zamiaru nikogo obrażać - przeciwnie, traktuje swoich bohaterów z sympatią. "Ślub po polsku" nie jest zresztą realistycznym obrazem społecznym, ani obiektywnym opisem obyczajów Polaków z USA. Connelly prowadzi narrację w groteskowym, barwnym stylu przypominającym nieco kino Emira Kusturicy - przerysowania i umowność są tu częścią konwencji.\nOburzonym krytykom "Ślubu po polsku" umknęły jego niewątpliwe zalety, przede wszystkim aktorstwo - a obsadę THERESA CONNELLY zgromadziła imponującą. Gabriel Byrne w roli piekarza Bolka nie tylko tworzy znakomitą kreację, lecz naśladuje nawet polski akcent. Pamiętna z "Romea i Julii" Claire Danes jako zbuntowana Hala emanuje świeżością i seksapilem. "Ślub po polsku" to jednak przede wszystkim film Leny Olin. Pochodząca ze Szwecji aktorka, "odkryta" niegdyś przez samego Ingmara Bergmana, zdobyła popularność dzięki występom w takich filmach jak "Nieznośna lekkość bytu", "Krwawy Romeo" czy "Czekolada". "Ślub po polsku" należy do jej mniej znanych ról, a niesłusznie, bo jak zwykle charyzmatyczna i zmysłowa Olin stworzyła tu jedną ze swoich najbardziej wyrazistych kreacji.


Listopad 2020 - hotkomp.pl\nSkuteczne czyściwa przemysłowe\nW wielu branżach zapewnienie higienicznych i bezpiecznych warunków pracy jest niezwykle istotne, można wręcz powiedzieć, iż odgrywa kluczową rolę. Utrzymanie należytego porządku oraz czystości możliwe będzie w przypadku zastosowania odpowiednio dobranych produktów. Powinny nie tylko pochodzić od renomowanych producentów dbających o jakość, ale jednocześnie stawiających na nowoczesne oraz skuteczne rozwiązania.\nW zakładach produkcyjnych czy warsztatach samochodowych niejednokrotnie do wycierania zabrudzeń powstałych ze smarów, olei czy farb wycierane są pozyskiwanymi z recyklingu szmatkami. Odpowiednie produkty do utrzymania czystości również mają zastosowanie w branży gastronomicznej, medycznej czy kosmetologii. Utrzymanie czystości dzięki temu jest znacznie łatwiejsze, gdyż poszczególne produkty umożliwiają nie tylko osuszanie i usunięcie lekkich zabrudzeń, ale także pozbycie się smarów czy innych oleistych zabrudzeń, a także czyszczenia dłoni czy nawet polerowania powierzchni wymagających materiałów niepylących. Doskonałym wyborem będzie czyściwo przemysłowe. Jest to produkt umożliwiający zachowanie czystości niezależnie od branży. Sprzedawcy dają o to, aby oferować klientom wysoki zakres wyboru czyściwa przemysłowego, aby można je było dobrać do wymagań konkretnej branży. Doskonale może sprawdzić się czyściwo podzielone na listki, o różnych poziomach chłonności, a także modele bezpyłowe. Warto zwrócić uwagę na fakt, aby czyściwo do branż związanych z żywnością, na przykład do restauracji miało odpowiednie standardy HACCP, które mają wpływ na zapobieganiu ryzyka możliwego do powstania w takich branżach. Z tego powodu w przypadku prowadzenia restauracji powinniśmy szukać dedykowanego oraz wysokojakościowego czyściwa przemysłowego.\nPodsumowując, prowadzenie działalności gospodarczej wymaga często zapewnienia czystości oraz odpowiednich warunków do realizacji usług czy produkcji. Z tego powodu warto zapoznać się z ofertami sprzedaży czyściw przemysłowych oraz znaleźć takie modele, które idealnie będą nadawały się do danej branży, na przykład do branży spożywczej, która ma najwyższe standardy. Dobór odpowiedniego modelu czyściwa sprawi, iż będzie ono wygodne w używaniu oraz praktyczne.\nPrzewóz osób busem do pracy w Niemczech\n26 listopada 2020 2 listopada 2020\nParę lat temu skończyłam studia i podjęłam pierwszą pracę w moim rodzinnym mieście. Niestety, jakiś czas temu przyszedł dość duży kryzys ekonomiczny i musiałam zrezygnować z ulubionego zajęcia. Od tego czasu bezskutecznie szukałam pracy w zawodzie ponieważ chciałam pozostać w moim rodzinnym mieście.\nTani przewóz osób busem do niemieckich miast\nJakiś czas temu moja koleżanka podsunęła mi pomysł, aby zatrudnić się jako opiekunka osób starszych u naszych zachodnich sąsiadów. Bardzo ucieszyłam się z tego pomysłu i rozpoczęłam przygotowania do wyjazdu, ponieważ przede wszystkim chciałam znaleźć tani transport na miejsce docelowe. Najlepszym sposobem dojazdu były busy do Niemiec, które codziennie wyruszały z naszego miasta. Firmy, które oferowały swoje usługi były wyposażone w nowoczesne i wygodne samochody. W umówionym terminie stawiłam się na przystanku w naszym mieście i razem z innymi pasażerami czekałam na zamówionego busa. Kilka minut przed czasem podjechał sympatyczny kierowca, który pomógł nam spakować bagaże i powiedział w jakim czasie dojedziemy do Berlina, ile będzie postojów i jak długo one będą trwać. W końcu weszliśmy do busa, który wewnątrz również prezentował się bardzo dobrze. Podróż upłynęła nam spokojnie. Kierowca busa jechał bardzo bezpiecznie i ostrożnie, a my jako pasażerowie byliśmy bardzo zadowoleni z tej usługi. Po kilku godzinach dotarliśmy na miejsce. Podróż do Berlina była bardzo komfortowa, a ja cieszyłam się z tego, że mogłam dojechać do nowej pracy nie rujnując przy tym zasobności mojego portfela.\nNadarzyła się okazja i mogłam rozpocząć pracę u naszych zachodnich sąsiadów. W tym celu, podobnie jak kilkoro innych osób zamówiłam niezwykle popularną usługę transportową. Bardzo ucieszyłam się z tego powodu, gdyż kierowca zawiózł nas na miejsce, a my cieszyliśmy się z dobrze wykonanej usługi.\nDobrze zaopatrzony sklep ze sprzętem ogrodniczym\n26 listopada 2020 21 listopada 2020\nWłasny ogródek, działka pod miastem – to często niespełnione marzenia wielu mieszkańców miasta. Ja jeszcze do niedawna tylko marzyłam o kawałku swojej ziemi. Niedawno postanowiłam przeprowadzić się pod miasto, teraz więc mogę cieszyć się pięknym domkiem oraz ogrodem. Co mnie bardzo cieszy.\nNowości w sklepie ze sprzętem ogrodniczym\nDzięki temu wiem teraz, że bardzo lubię pracować w ogrodzie, do tej pory nie miałam okazji pracować w ogródki, nie wiedziałam, wiec czy to polubię tego typu zajęcie. Ale kiedy tylko weszłam do ogrodu urodziło się w mojej głowie wiele pomysłów, jak aranżować przestrzeń. Od razu wiec postanowiłam zabrać się do pracy, aby na wiosnę cieszyć się pięknym ogrodem. Musiałam wiec znaleźć dobrze zaopatrzony sklep ze sprzętem ogrodniczym.To tej pory nie miałam ogródka, dlatego też nie miałam żadnych, nawet podstawowych narzędzi do pracy w ogrodzie. Potrzebowałam więc i narzędzia, i rośliny, i nawóz, i wiele innych rzeczy, o których na pewno jeszcze nie pomyślałam. W tym sklepie ze sprzętem ogrodniczym znałam wiele potrzebnych rzeczy, ponadto bardzo miły pan, który pracował w tym sklepie, pomógł mi wybrać odpowiednie rzeczy, które będę potrzebować na start. Dzięki temu mogłam od razu zabrać się do pracy. Kiedy weszłam do ogródka i zaczęłam pracować nawet nie czułam, mijającego czasu. Potrafiłam przesiedzieć cały dzień i z uśmiechem na twarzy siać, kosić trawę, wyrywać chwasty, zasiać nowe kwiaty, inne rośliny.\nOczywiście podczas tych prac, nie raz, nie dwa musiałam udać się do sklepu ze sprzętem ogrodniczym. Jak zawsze przemiły pracownik pomagał dobierać mi odpowiedni sprzęt. Teraz mam już pół składziku zajętego przez ciekawe sprzęty ogrodnicze. Wszystkie są bardzo pomocne, na pewno zdążę ogarnąć ogród przed wiosną.\nKannabidiol (CBD) to organiczna substancja czynna, jaką znaleźć możemy tylko w konopiach. Jest ona zatem niepowtarzalna wiec nie ma się co dziwić, że aż tak pożądana. Jej najbardziej wartościową postać znajdziemy w olejach CBD.\nSklepy konopne z olejami CBD\nJeżeli chcemy wiedzieć, który olej jest najlepszy, najprościej sprawdzić jego konsystencję. Jeśli bliżej jej do wody, aniżeli zawiesiny, lepiej od razu zrezygnować z zakupu, jeśli natomiast jest na odwrót zdecydowanie warto po niego sięgnąć. Te wyroby mogą zawierać od jednego do nawet pięćdziesięciu procent czystego kannabidiolu, co czyni je najmocniejszymi na rynku. Co za tym idzie, są oczywiście najbardziej skuteczne, a wachlarz zastosowania jest naprawdę imponujący. Albowiem oleje CBD wykazują właściwości antynowotworowe, przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwpsychotyczne, a także przeciwdrgawkowe. Można je także przyjmować profilaktycznie, gdyż z wyników najnowszych badań wynika iż ich przyjmowanie ma znaczenie w profilaktyce choroby Alzheimera, stwardnienia rozsianego, udarów niedokrwiennych mózgu oraz zawałów. Na uwagę zasługuje też fakt, że przyjmowanie tych wyrobów obniża ciśnienie krwi. Jeżeli chcemy nabyć olej konopny sklep internetowy jest do tego najlepszym miejscem. Dlaczego? Ponieważ znajdziemy w nich szerokie spektrum wyboru i dużo niższe ceny (od tych, jakie znamy ze sklepów stacjonarnych). Ponadto, w sklepach konopnych, znaleźć można fachową literaturę traktującą o CBD.\nZdecydowanie warto zdecydować się na zakup oleju konopnego, albowiem jest to produkt bezpieczny, a przede wszystkim skuteczny. Jest też bardzo wydajny, albowiem dzienne zapotrzebowanie zamyka się w objętości 1/4 łyżeczki od herbaty, co można przeliczyć na około 5-6 kropel.


Sieć TXM poprawiła swoje wyniki, podatki i finanse, gospodarka i biznes\nID artykułu: 61891 / 4805\nSpółka TXM, zarządzająca siecią odzieżowych sklepów dyskontowych opublikowała sprawozdanie finansowe za I półrocze 2021 r. W tym okresie wynik na sprzedaży uległ poprawie o 10 mln zł w ujęciu r./r., przy wzroście przychodów o 6% do 64, 7 mln zł. Poziom marży handlowej był wyższy o 8 punktów procentowych, co przełożyło się na 33 % wzrost wolumenu marży handlowej. Utrzymywana jest duża dyscyplina kosztowa, a poziom kosztów w ujęciu r./r. spadł o 8%. Osiągnięte wyniki potwierdzają słuszność wdrożonych zmian w asortymencie oraz polityce cenowej.\nPoprawa wyników osiągnięta w pierwszym półroczu br. upewnia nas, że działania w ramach poszczególnych procesów i etapów strategii asortymentowej oraz polityki cenowej, zostały skutecznie wdrożone i przynoszą efekty. Widoczne są ich pozytywne rezultaty w postaci odbudowujących się przychodów oraz realizowanej marży procentowej. Cieszy również duża dyscyplina w obszarze kosztów. Osiągane korzyści mają w naszej opinii charakter długoterminowy. Nie oznacza to jednak końca zmian. Natomiast poprawiające się wyniki są z pewnością potwierdzeniem słuszności obranej drogi - powiedział Marcin Łużniak, Wiceprezes TXM S.A.\nTXM w I półroczu 2021 r. osiągnęło obroty w wysokości 64, 7 mln zł, czyli o 6% wyższe niż rok wcześniej. Wolumen marży handlowej zwiększył się w ujęciu r./r. aż o 33% do 27, 1 mln zł. Oznacza to jednocześnie wzrost marży w porównywalnym okresie o ponad 8 p.p. do poziomu 41, 9%. Koszty działalności operacyjnej zostały z kolei zredukowane aż o 8%, przy spadku powierzchni handlowej tylko o 3 %. W efekcie wynik na sprzedaży był o 10 mln zł lepszy niż przed rokiem, choć spółka nadal poniosła stratę w wysokości -9, 9 mln zł. Natomiast zysk z działalności operacyjnej z uwzględnieniem amortyzacji (EBITDA) wyniósł 1 mln zł, co jest wynikiem o 6, 3 mln zł lepszym niż w analogicznym okresie poprzedniego roku.\nDzięki wewnętrznej pracy na poziomie sklepów udało nam się znacząco poprawić parametry konwersji oraz szerokość koszyka zakupowego. Dodatkowo zmiana miksu asortymentowego oraz polityki cenowej spowodowała wzrost średniej ceny sprzedaży. W efekcie mimo notowanego nadal spadku wejść klientów do sklepów, wywołanego pandemią, osiągnęliśmy poprawę sprzedaży z metra kwadratowego w ujęciu sklepów porównywalnych - dodała Agnieszka Smarzyńska, Wiceprezes TXM S.A.\nJesteśmy przekonani o słuszności dokonanych zmian i będziemy je kontynuowali w kolejnych okresach. Mamy też przekonanie, że w ich wyniku rok 2021 zostanie zakończony jasnym sygnałem wynikowym o zmianie trendu z poprzednich lat - dodał Marcin Łużniak.\nTXM cały czas czeka na rozstrzygnięcie w zakresie złożonego w kwietniu 2021 roku wniosku o wsparcie w wysokości 14, 1 mln zł w ramach Tarczy 1.0 dla Dużych Firm realizowanego przez PFR. Potencjalnie uzyskane wsparcie będzie pierwszym jakie spółka otrzyma od Państwa w ramach walki ze skutkami pandemii dla podmiotów dotkniętych pandemią COVID 19.\nCovidowa luka płynnościowa jest szczególnie widoczna na poziomie zapasu oraz zobowiązań wobec dostawców stąd pozytywne rozstrzygnięcie wniosku jest dla nas bardzo ważne, zwłaszcza w obecnym punkcie zmiany sezonów - pokreśliła Agnieszka Smarzyńska.\nAktywacja: 01/09/21 10:28, edycja: 01/09/21 10:28, odsłony: 94\nSłowa kluczowe: txm, finanse, wyniki


W śpiączce przez lekarzy? - Interwencja\nW śpiączce przez lekarzy?\nTo miał być rutynowy zabieg. Pacjentka zapadła jednak w śpiączkę. Katarzyna Kozodój miała przejść operację plastyczną piersi. Niestety, po podaniu narkozy nastąpiło zaburzenie czynności życiowych. Kobieta do dziś nie odzyskała przytomności.\nLekarze nie znają przyczyny tragedii. Nie poczuwają się też do odpowiedzialności.\nOsiem miesięcy temu pani Katarzyna miała przejść prosty zabieg chirurgiczny w prywatnej klinice "Artplastica" w Szczecinie. O tym, że jest bezpieczny zapewniano ją w klinice.\n- Zabieg powiększenia piersi jest jednym z prostszych. Nie mniej jednak narkoza niesie ze sobą ryzyko - mówi Monika Chomiuk z kliniki "Artplastica".\n- 8 czerwca Kasia pojechała do kliniki. Tego samego dnia dowiedzieliśmy się, że jest jakiś problem z jej wybudzeniem. Lekarz powiedział, że została przywieziona z niedotlenieniem mózgu - opowiada Jan Kozodój, ojciec pani Katarzyny.\nPani Katarzyna zapadła w śpiączkę... Była zdrową 30-letnią kobietą, teraz jest kaleką. Jej ojciec codziennie zadaje sobie pytanie: dlaczego doszło do tragedii?\n- Przeprowadzone przed operacją badania nie wykazywały, żeby były jakiekolwiek dyskwalifikujące pacjentkę do zabiegu schorzenia - mówi Monika Chomiuk z kliniki "Artplastica".\nKlinka twierdzi, że zrobiła wszystko, żeby zabieg został przeprowadzony prawidłowo. Lekarz, który miał czuwać nad panią Kasią to wyspecjalizowany anestezjolog.\n- Doktor, który był przy zabiegu pani Katarzyny był ordynatorem anestezjologii i intensywnej terapii w dużym szpitalu klinicznym w Szczecinie. Pełnił również dyżury w pogotowiu lotniczym, tak więc nie był to pierwszy lepszy doktor - twierdzi mówi Monika Chomiuk z kliniki "Artplastica".\nPani Katarzyna trafiła na Oddział Intensywnej Terapii w Szczecinie. Jednak ze względu na sytuację finansową państwa Kozodojów, została przewieziona do szpitala w Słupsku. Obecnie wymaga całodobowej opieki. Dzięki rehabilitacji stan pani Katarzyny poprawia się.\nAnestezjolog nie przyznaje się do winy. Nie chce także komentować całego zajścia. Sprawa trafiła do rzecznika odpowiedzialności zawodowej lekarzy w Szczecinie. Ojciec pani Katarzyny wierzy, że winni zostaną ukarani. Domaga się półmilionowego odszkodowania od kliniki na dalsze leczenie i rehabilitację córki. *\nReporter: Justyna Burdon


wydrukuj podstronę do DRUKUJ7 kwietnia 2021, 11:25\nStare powiedzenie mówi, że małe jest piękne. W odniesieniu do projektów domów sprawdza się ono niekiedy w stu procentach. Bo małe bywa w ich wypadku nie tylko piękne, ale także bardzo funkcjonalne, ekonomiczne i przyjazne środowisku. Mały dom ma tę przewagę nad dużym, że wykorzystujemy całą jego przestrzeń, a tym samym nie marnujemy energii na ogrzewanie rzadko używanych pomieszczeń.\nWszyscy planujący budowę domu wiedzą też doskonale, jak czasem trudno o wymarzoną działkę – zdarza się, że w interesującej nas okolicy napotkamy możliwość kupna działki odpowiadającej nam wielkością, ale wąskiej lub nieregularnej. Wówczas idealnym rozwiązaniem będzie skorzystanie z oferty gotowych projektów małych domów, których szeroki wybór znajdziemy na stronie ARCHON+. Wiele z nich pozwala na wpisanie bryły domu w działkę wąską lub bardzo małą, a także tę o nietypowym kształcie.\nProjektanci Pracowni wiedzą jak maksymalnie wykorzystać dostępną powierzchnię i jaką lokalizację budynku względem stron świata obrać, by dom był optymalnie doświetlony i mógł efektywnie wykorzystywać energię słoneczną. Dlatego dla Inwestorów zdecydowanych na projekt małego i ekonomicznego w eksploatacji domu Pracownia ma dużo sprawdzonych propozycji.\nKolekcja domów małych – wielkie możliwości wyboru\nJeśli wahamy się pomiędzy decyzją o budowie małego domu a kupnem mieszkania, pamiętajmy o korzyściach tego pierwszego rozwiązania, płynących z posiadania ogródka i garażu. W cieszącej się niesłabnącym powodzeniem kolekcji projektów małych domów, ARCHON+ ma projekty o powierzchni użytkowej do 50 czy 60 m2, a także większe przewidziane na 80 m2, 100m2 i więcej. Który z tych wariantów wybrać, by choć mały, nasz dom był wygodny i funkcjonalny? Jest kilka kluczowych kryteriów, które projekt małego domu powinien spełniać.\nPo pierwsze, musi zapewniać racjonalną organizację przestrzeni, a zatem takie jej rozplanowanie, by wszystkie pomieszczenia miały odpowiedni metraż i pozostawały ze sobą w przemyślanych układach funkcjonalnych. Takie właśnie projekty oferuje ARCHON+ umożliwiając Inwestorom wybór pomiędzy najróżniejszymi wariantami małych domów, począwszy od prostych brył parterowych poprzez różne wersje domów piętrowych i z poddaszem użytkowym. Z powodzeniem można znaleźć odpowiedni projekt z otwartym lub też zadaszonym tarasem, w zależności od tego, jakie są preferencje mieszkańców. Nie brak także propozycji z dodatkowym pokojem, który spełni funkcję gabinetu do pracy zdalnej, coraz bardziej popularnej w ostatnich czasach.\nPrzeglądając tę kolekcję, Inwestorzy zapoznają się także z najróżniejszymi rozwiązaniami umiejscowienia garażu i możliwościami wykorzystania jego przestrzeni, w której można nie tylko wygodnie zaparkować samochód, ale również schować rodzinne rowery. W zależności od wielkości działki można wybrać projekt z garażem w całości wpisanym w bryłę domu, częściowo wysuniętym z bryły lub też zaprojektowanym wzdłuż bocznej ściany domu.\nKażdy z projektów ma inne atuty. Mały dom parterowy pozwoli naturalnie połączyć z ogrodem zarówno salon, jak i sypialnie lub inne pomieszczenia. W domach parterowych doskonale odnajdą się osoby ceniące prostotę i minimalizm. Z kolei projekty domów z poddaszem oraz piętrowe doskonale wpiszą się w bardzo małe działki, pozwalają również na bardzo czytelne zdefiniowanie strefy dziennej i nocnej, poprzez ich lokalizację na osobnych kondygnacjach. Miłośnicy relaksu na świeżym powietrzu znajdą w ofercie ARCHON+ różnorodne propozycje projektów małych domów z zadaszonymi tarasami, dającymi możliwość oryginalnych aranżacji.\nMistrzostwo w wykorzystaniu przestrzeni\nWłasny dom daje pole do popisu dla wszystkich, którzy marzą o świetnie rozplanowanej przestrzeni. Przymierzając się do budowy domu, często w wyobraźni planujemy, jak wykorzystamy domową przestrzeń, by mieszkać wygodnie i funkcjonalnie. Dobrze wybrany projekt małego domu pozwoli nam na luksus posiadania spiżarni, pralni i garderoby, dzięki którym utrzymamy idealny porządek, przechowując wiele rzeczy poza pokojami oraz unikając ich przeładowania.\nZwróćmy uwagę na to, jakie rozwiązania oferuje w tym zakresie ARCHON+ i przeanalizujmy dostępne na stronie projekty. Inspiracją do ciekawych aranżacji mogą być przygotowywane przez Pracownię wizualizacje wnętrz. Jeśli dysponujemy niewielką działką, dobrym wyborem może być projekt domu z piwnicą, które powiększy jego przestrzeń gospodarczą o dodatkowy metraż. Coraz częściej piwnica jest też miejscem, gdzie urządzamy pomieszczenie rekreacyjne i siłownię.\nZróżnicowanie funkcjonalne i stylistyczne projektów małych domów jest w ofercie ARCHON+ tak duże, jak oczekiwania Inwestorów – każdy znajdzie w niej dom, który uzna za ten jedyny i wymarzony.


jaca0087 - profil w Wykop.pl\njaca0087 od 6 lat 5 mies. na Wykopie\njaca0087 2 lata 6 mies. temu\nChętnie dołączę do rodziny:)\njaca0087 3 lata 4 mies. temu\nZegnajcie przyjaciele. Za duzo nerwów, za malo sensu w gameplayu. Decyzja jest nastepstwem przegranego meczyku przeciwko FS viniciusowi. Moze fifa 18 byla zbyt liniowa i przewidywalna, ale jakos przyjemniej mi sie gralo. PS gdzie sprzedać coinsy zeby nie wtopic ?\nlukasz728 3 lata 4 mies. temu\n@jaca0087: jeszcze musisz pozbyć się coinów, bo wrócisz :)\n@lukasz728: doczytaj do konca :P\njaca0087 3 lata 5 mies. temu\nMam kod na priv na -20% na flixbusa - przejazdy krajowe do 23.12, kto chce - PM\n+: trykas, jacob77 +2 innych\n@jaca0087: ja też nie chce, ale zastanawia mnie nieczęsto spotykane, ale jednak "pisanie" emotek w drugą stronę niż zazwyczaj, skąd się to wywodzi?\nWytlumaczy mi ktos ten trend ze nawet z glowki wali sie finezją? W tym tygodniu 90% bramek to 16 metr z przytrzymanym R1, jest jakas kontra na to ?\n@jaca0087 mi pomaga ruszanie się bramkarzem w stronę strzalu\n@Ravalent: przeciwnik, nudna sie robi fifa przez te schematy\nChlopak gral w 9 w pewnym momencie i przegrywal 6-3 :) spam finezyjny i jazda !\n@rafal3000: mega dziwne mecze w tym tygdniu, z 4 mecze mialem gdzie 7 bramek musialem strzelic\nhager 3 lata 5 mies. temu via Android\nZjebana jest to gra fiinezjaaa\nChyba moj najlepszy dotychczasowy traf. Sbc robione z nudow w drodze do pracy :D\n+: Szymix03, PanKabaczek\njaca0087 3 lata 6 mies. temu\nJak odbierac pilke ? Zazwyczaj widuje przeciwnicy nawet nie uzywaja kolka a nie da sie uciec od ich przejecia, ja spamuje kolko a jedynym efektem tego jest faul ew brak odbioru. Konfrontacja face to face zazwyczaj konczy sie tym ze odbijam sie od przeciwnika. Jakies tipy ?\n+: qdlatyxes, lwonly\nBooB 3 lata 6 mies. temu via Wykop Mobilny (Android)\n@jaca0087: staraj się wpadać na przeciwnika trzymając L2/LT, ewentualnie staraj się tak ustawiać żeby on na ciebie wpadł. Jeśli używasz już kółka to nigdy w polu karnym, pamiętaj żeby go nie przytrzymywać tylko delikatnie raz wciskać jak jest w miarę pewny że dasz radę piłkę odebrać, spamowanie to najgorsze co może być.\n@BooB dzieki za rady, napewno poprobuje\njaca0087 4 lata temu\nPo totsach chcialbym stworzyc taki sklad. Ma to rece i nogi ?\n+: marek_sucharek666, Cronox +1 inny\n@prodigi akurat on tu jest w miare hipotetycznie, przekonał mnie wysoką pracowitoscia. Mam jeszcze azpiego i bailliego ale raczej bardziej pasuje mi ten drugi.\nbigb00m 4 lata temu via iOS\n@jaca0087: gram taką hybrydą i jest Ok\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika jaca0087


Policjanci z pracownikiem socjalnym szukali bezdomnych | Portal Tygodnika „Sztafeta”\nHome Aktualności Policjanci z pracownikiem socjalnym szukali bezdomnych\nDodane przez: Redaktoron: Grudzień 01, 2016 09:45 W: Aktualności, Stalowa WolaBrak Komentarzy\n30 listopada stalowowolscy policjanci wspólnie z pracownikiem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Stalowej Woli sprawdzali miejsca, w których mogą przebywać osoby bezdomne. Podczas kontroli ujawniono ośmiu bezdomnych mężczyzn. Pięciu z nich skorzystało z oferowanej pomocy.\nPodczas wspólnego patrolu, policjanci i pracownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Stalowej Woli, sprawdzali miejsca, w których mogą przebywać osoby bezdomne. Informacje o takich miejscach dotarły na Policję i do ośrodka od mieszkańców Stalowej Woli. Miejsca takie były również wskazywane na Krajowej Mapie Zagrożeń Bezpieczeństwa. Kontroli poddano dworce, bloki, opuszczone altanki oraz zrujnowane budynki.\nPodczas kontroli zrujnowanego budynku przy ulicy Okulickiego patrol ujawnił 75-letniego bezdomnego. Mężczyzna spędził noc w pomieszczeniu bez dachu, częściowo obitym blachą. Po przeprowadzonej rozmowie motywacyjnej mężczyzna zdecydował się na umieszczenie go w schronisku dla bezdomnych w Stalowej Woli. Policjanci przewieźli go do tej placówki.\nPodczas patrolowania ogródków działkowych policjanci ujawnili dwóch bezdomnych mężczyzn, którzy nocowali w altance działkowej. Bezdomni przystali na oferowaną pomoc i obecny na miejscu pracownik ośrodka pomocy społecznej wypisał im skierowania do stalowowolskiego schroniska.\nKolejnym bezdomnym, któremu udzielono pomocy był 61-letni mężczyzna. Patrol znalazł go na ulicy Poniatowskiego. Został przewieziony do stalowowolskiego szpitala. 64-letni bezdomny, który noc spędził w prowizorycznym szałasie przy ulicy Metalowców został przewieziony do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Stalowej Woli, a następnie umieszczono go w Domu Pomocy Społecznej.\nWspólny patrol ujawnił jeszcze trzech bezdomnych mężczyzn na ulicy Przemysłowej i Okulickiego jednak pomimo oferowanej pomocy, nie chcieli oni z niej skorzystać. Policjanci sprawdzili budynki na terenie osiedla Rozwadów, bloki na terenie różnych osiedli, zrujnowaną altankę przy ulicy Nowowiejskiego. Nikogo tam nie napotkano.\nWspólne patrole z pracownikami Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Stalowej Woli będą kontynuowane w najbliższym czasie.


Jaki stanik najchętniej kupują przyszłe mamy? - Koszulki z nadrukiem\nJaki stanik najchętniej kupują przyszłe mamy?\nPosted on 2021-05-18 Author Ewa Dudek\nKobiety, które lada chwila zostaną mamami bardzo często wcześniej zaopatrują się w dobre komplety bielizny, które mają im posłużyć w pierwszych miesiącach po urodzeniu dziecka. W tym czasie jak wiadomo wiele pań karmi swoje dzieci piersią, tym samym chcą one zadbać o to, by ich biust znajdował się w dobrym, elastycznym staniku, który jednocześnie będzie elegancki i modny. Jaki biustonosz wybrać?\nJak się okazuje w praktyce, zakup biustonosza dla karmiącej mamy jest dość sporym wyzwaniem. Dlaczego? Mimo iż wielu producentów w swojej ofercie ma takie modele, to jednak często są one dość proste, minimalistyczne, więc niekoniecznie podobają się młodym kobietom. Warto więc poszukać modelu, który nie tylko będzie bardzo dobrze wykonany, ale który również zachwyci panie swoim designem. Modny, nowoczesny biustonosz z fiszbinami dla karmiącej w kwiatki, motywy zwierzęce, w paski, kropki lub inne printy może okazać się strzałem w dziesiątkę. Również warto wybrać model w dość modnym, jednolitym kolorze. Na topie zdecydowanie są staniki w kolorze różu, fuksji, czerwieni, w granacie oraz w barwach zieleni.\nMiękki, elastyczny i komfortowy\nPanie coraz częściej inwestują w wygodną, komfortową bieliznę, która sprawia, że szybko zapominają, iż mają cokolwiek na sobie. Doskonale wiedzą o tym doświadczeni producenci bielizny, gdyż z roku na rok starają się sprostać oczekiwaniom pań i tworzą subtelne, nowoczesne biustonosze z miękkich dla skóry, naturalnych tkanin. Oprócz materiału ważne jest także precyzyjne wykonanie takiego stanika. Biustonosz z fiszbinami dla karmiącej powinien idealnie podnosić biust oraz modelować piersi. Mamy karmiące zwracają również uwagę na to, czy staniki są otwierane tak, by można było wygodnie, bez ściągania go nakarmić maleństwo.\nPrevious Previous post: Bluza męska z kapturem – uniwersalna podstawa stylizacji.\nNext Next post: Spodenki damskie do eleganckiej, casualowej i sportowej bluzki


Rolety okienne marki Gabi, moskitiery - Fabryka Wnętrz\n» Dzień-Noc System Hiszpański\n» W kasecie\n» Maxi - wolnowiszące\n» Ramki moskitierowe\n» Logowanie klientów\nWłaścicielem serwisu www.rolety-gabi.pl jest firma Fabryka Wnętrz Sp. z o.o. z siedzibą w Białej Podlaskiej przy ulicy Janowskiej 13A, NIP: 537-249-16-23, REGON: 060334846\nKorzystanie z serwisu www.rolety-gabi.pl oznacza akceptację niniejszego regulaminu.\nKlientem na naszej stronie może być osoba posiadająca działalność gospodarczą (lub pracownik), która podpisała z nami umowę współpracy lub jest zainteresowana współpracą i zarejestruje się na stronie www.rolety-gabi.pl.\nRejestracja i użytkowanie konta jest dobrowolne oraz bezpłatne.\nOsoba rejestrująca się jest zobowiązana do podawania prawdziwych danych oraz ma obowiązek powiadamiać o wszystkich zmianach danych.\nOsoba rejestrująca się zobowiązuje się do utrzymania w tajemnicy swojego hasła oraz bierze odpowiedzialność za ewentualne konsekwencje jego ujawnienia osobom trzecim (złożone zamówienia).\nOsoba rejestrująca się oświadcza, że zapoznała się z regulaminem oraz wyraża zgodę na przetwarzenie danych, wystawianie faktur VAT bez podpisu w celu realizacji zamówień oraz zgadza się na świadczenie usług drogą elektroniczną (wysyłanie mailem informacji o zmianach regulaminu i aktualnych promocjach).\nW przypadku klientów, którzy z nami współpracują.\nPo dokonaniu rejestracji konta, klient otrzyma maila z potwierdzeniem aktywacji.\nW przypadku klientów zainteresowanych współpracą.\n1. Po dokonaniu rejestracji konta, nastąpi kontakt telefoniczny w celu przybliżenia warunków współpracy.\n2. Następnie będzie trzeba podesłać skany dokumentów firmowy (NIP, REGON, KRS) pod numer faksu: 83 343 40 93 lub na e-mail: biuro@fabryka-wnetrz.pl .\n3. Po weryfikacji dokumentów, klient otrzyma na email umowę o warunkach współpracy (2 egzemplarze) wraz z przydzielonymi rabatami i terminem.\n4. Umowę będzie trzeba podpisać i wysłać pocztą, faksem lub mailem.\n5. Po otrzymaniu podpisanej umowy dokonujemy aktywacji konta.\nLogowanie klienta odbywa się podając e-mail oraz hasło.\nPo zalogowaniu na konto klient będzie miał wgląd do aktualnych cen naszych produktów (cennik może w każdej chwili ulec zmianie i ma charakter poglądowy). Ponadto widoczne będą dane adresowe firmy, rabat i termin. W przypadku jakiejkolwiek zmiany danych klienta (np. adresowych), proszę o niezwłoczne podesłanie aktualnych danych drogą mailową: biuro@fabryka-wnetrz.pl lub faksem 83 343 40 93.\nPo zalogowaniu będzie dla klientów dostępny formularz zamówienia, który można wypełnić i wysłać na e-mail: biuro@fabryka-wnetrz.pl, podając dane do wysyłki oraz dane do faktury.\nwww.rolety-gabi.pl dołoży wszelkich starań, aby opis towaru był całkowicie zgodny z ofertą. Prezentowane zdjęcia mogą minimalnie różnić się od oferowanych produktów.\nOpisy produktów podane są w celach informacyjnych. Nie ponosimy odpowiedzialności za ewentualne błędy.\nKlient w każdej chwili może się wyrejestrować, wysyałając maila o treści: NIE na e-mail: biuro@fabryka-wnetrz.pl\nCopyright © 2012 Fabryka Wnętrz Sp. z o.o.


Hajfa - w rajskich ogrodach Bahaitów - ścieżki mojego świata\nHajfa i człowiek czuje się jak w raju. Nim do tych rajskich ogrodów udało mi się dotrzeć, czekała mnie jednak droga przez mękę. Oczywiście, warto ją było przebyć, ale po kolei…\nPodróż po Izraelu? Nie w Szabat!\nJak pamiętacie z mojego wpisu o Nazarecie, niefortunnie zaplanowałem sobie transfer z miasta do miasta w trakcie Szabatu. Gdyby nie to, że Nazaret jest miastem zamieszkałym przede wszystkim przez ludność muzułmańską, która tego święta nie obchodzi, musiałbym tu pozostać jeszcze jeden dzień. O ile bezproblemowo udało mi się wyjechać z Nazaretu, o tyle przyjazd i dotarcie do apartamentu, który wynająłem w Hajfie, do łatwych i przyjemnych nie należało, z racji właśnie Szabatu. Dlatego pamiętajcie: w trakcie wizyty w Izraelu nie planujcie żadnych przejazdów z miasta do miasta właśnie podczas Szabatu. Trzeba o tym pamiętać!\nW drodze na szczyt góry Karmel\nDo Hajfy dotarłem w samo południe w sobotę, 16 lipca. Wysiadłem na przystanku autobusowym w mieście, które wyglądało na uśpione. Z rzadka przejechał jakiś samochód, nie kursowały autobusy komunikacji miejskiej, nie kursowała również słynna kolejka podziemna Carmelit. Było to o tyle niewygodne, że czekała mnie wędrówka w dusznym upale na sam szczyt góry Karmel (546 m n.p.pm.), gdzie znajdował się mój nocleg. Owszem, droga w górę wiodła po schodach, głównie w cieniu. Jednak temperatura i wilgotność sprawiły, że nim dotarłem do tego zbawczego cienia, przedzierając się przez dzielnicę portową, byłem już mokry i zziajany. Nic to – zagryzłem zęby, napiłem się wody i ruszyłem pod górę z nadzieja, że szybko dotrę na miejsce i że następnym razem nie zaplanuję transferu z miasta do miasta podczas ważnych lokalnych świąt.\nNajwiększa chyba atrakcja Hajfy? To…\nW telegraficznym skrócie napiszę Wam, czym są i dlaczego trzeba je zobaczyć. Ogrody, często zwane wiszącymi, odwiedzane rokrocznie przez około pół miliona turystów, są widoczne niemal z każdego miejsca w Hajfie, ponieważ kaskadowo schodzą od szczytu do podnóża góry Karmel. Nie wszystkie części ogrodu są dostępne dla zwiedzających , natomiast warto wiedzieć, że wstęp tu jest bezpłatny.\nOgrody stanowią część sanktuarium bahaizmu, religii, która powstała w XIX wieku, a która łączy elementy istniejących największych religii świata. Znajduje się tu centrum administracyjne tej wiary, jak i Świątynia Baba, wzniesiona w latach 50-tych XX wieku, z charakterystyczną złotą kopułą. Tu pochowano szczątki proroka Baby. To miejsce otoczone jest kultem, a więc nie wolno tu jeść, pić, palić tytoniu, a wejść do świątyni można jedynie boso i w odpowiednim stroju (zakryte ramiona i kolana). Wewnątrz nie wolno robić zdjęć, ale czymże jest piękne wnętrze wobec oszałamiająco pięknych tarasowo założonych ogrodów?\nBaśniowo i kolorowo\nWyglądają jak z bajki i trzeba przyznać, że chyba jednak są z bajki, bo trudno uwierzyć, że w tak ekstremalnym klimacie, jaki panuje w tej części Izraela, można dochować się choćby tak soczyście zielonych trawników.\nO utrzymanie ogrodu dba cała rzesza ludzi, którzy nie przerywają swojej pracy nawet na moment. Siła wiary to nie tylko ceglane dzieła sztuki, czyli znane nam wszystkim europejskie kościoły, ale również te wspaniałe ogrody, wyhodowane w nieludzkim upale.\nWszystkie rośliny są zadbane w najwyższym stopniu. Trawniki są regularnie zraszane, krzewy przycinane, a kwiaty pozbawiane chwastów i dopieszczane w każdy możliwy sposób.\nOgrody to przegląd roślin występujących zarówno na Bliskim Wschodzie, jak i w innych rejonach świata. Drzewa cyprysowe, oliwkowe, różne rodzaje kaktusów, a wszystko to w przepięknej scenerii pod lazurowym niebem. To miejsce wygląda jak przedsionek raju.\nOgrody kończą się przy skrzyżowaniu ulicy Ben Guriona z ulicą Agefen. Ulica Ben Guriona to dawna kolonia niemiecka z charakterystycznymi domami, wzniesionymi przez kolonistów w połowie XIX wieku. Obecnie mieszczą się tam przeróżne instytucje i restauracje. Można tu zajść do jednej z wielu restauracji i spróbować miejscowych specjałów.\nZałożyłem sobie, że podczas wizyty w Hajfie odwiedzę również grotę…\nTu miał ukrywać się przed gniewem królowej Jezebel i króla Achaba po tym, jak zabił kapłanów bałwochwalczego kultu na szczycie góry Karmel. W miejscu, gdzie do tego doszło, dziś znajduje się klasztor karmelitów bosych Stella Maris. By odnaleźć grotę ponownie wspiąłem się na szczyt góry Karmel, skąd zszedłem wydeptaną ścieżką, prowadzącą do groty.\nW drodze do groty minąłem niewielką budowlę, zamkniętą na cztery spusty. Myślałem, że to jakaś świątynia. Niestety, widok pary, którym przeszkodziłem najwidoczniej w randce odbywającej się w cieniu tego budynku sprawił, że nie zgłębiałem dłużej, czym jest i oddaliłem się w kierunku zboczy.\nUdało mi się dotrzeć do tego miejsca, ale czy na pewno tu przebywał Eliasz? Inna grota Eliasza znajduje się bowiem w klasztorze na szczycie góry. Jakby nie patrzeć, miejsce to niezwykłe i bardzo kontemplacyjne.\nZ groty zszedłem na plażę, pomoczyłem nogi w Morzu Śródziemnym i komunikacją miejską wróciłem do centrum na odpoczynek po kilkugodzinnej wędrówce. Musiałem nabrać sił na wyprawę do twierdzy Akka, która była zwieńczeniem mojego pobytu w Izraelu.\nHajfa jest pięknym miastem, o cudownym klimacie, wyśmienitej kuchni. Żyje tu duża społeczność imigrantów z Rosji. Miasto zachwyca chyba każdego, a bliska odległość do twierdzy Akka zwiększa walory turystyczne tego miasta. Żal mi było z niego wyjeżdżać, ale cóż – moja izraelska przygoda dobiegała już końca. Nazajutrz ruszyłem do Akki, potem znów do Tel Avivu i stamtąd do Polski.


Działka Pobiednik Wielki - 7310 m2 - 2 180 000 zł\nPobiednik Wielki. Działka inwestycyjna (budowlana) 7310 m2 wraz z domem pod inwestycję deweloperską lub usługowo-handlową. Położona vis-a-vis lotniska, oddalona o ok. 12 km od Centrum Nowej Huty. Doskonałe miejsce do wybudowania marketu spożywczego oraz dla inwestycji deweloperskiej. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona symbolem MU1 - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Podstawowym przeznaczeniem terenów jest zabudowa mieszkaniowo-usługowa w układzie wolnostojącym, bliźniaczym lub szeregowym. Dopuszczalna jest zabudowa nieuciążliwych usług wolnostojących. Powierzchnia nowo wydzielonych działek nie może być mniejsza niż - 700 m2. Maksymalna powierzchnia zabudowy wynosi 55% a wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie może być niższy niż 25% terenu inwestycji.\nMaksymalna wysokość zabudowy 12 m. Szerokość frontu 65 m (przy drodze krajowej nr 79). Działka przylega drugim bokiem do drogi gminnej.\nNa działce znajduje się prąd, woda i gaz.\nPobiednik Wielki, gmina Igołomia-Wawrzeńczyce, powiat krakowski\nNa sprzedaż działka inwestycyjna o powierzchni 7310 m².\nPobiednik Wielki Poland - lokalizacja przybliżona\nInteresuje mnie ta działka (ogłoszenie nr BS5-GS-275067). Proszę o szczegółowe informacje.\nOgłoszenia nieruchomości Pobiednik