20-08-2017 Maurizio Vitali\nOlivier Roy, rocznik 1949, Francuz, politolog, orientalista i jeden z najbardziej cenionych islamistów, a ponadto autor cieszących się dużym zainteresowaniem książek. Wykłada w Europejskim Instytucie Uniwersyteckim we Florencji i jest naukowym doradcą w Robert Schuman Centre for Advanced Studies. Pracował jako konsultant rządu francuskiego do spraw koordynacji pomocy w Afganistanie przy ONZ oraz stał na czele misji OBWE w Tadżykistanie.\nRoy koncentruje się mocno na zagadnieniu kryzysu przekazywania wartości religijnych i kulturowych młodym, zwłaszcza tak zwanym „drugim pokoleniom”. „Porcja” refleksji, która idealnie wpisuje się w tegoroczny Meeting dla Przyjaźni między Narodami (Rimini, 20-26 sierpnia), zatytułowany „To, coś po ojcach odziedziczył w spadku, jeśli chcesz posiąść, zdobądź jeszcze raz”. Olivier Roy zgodził się zabrać głos, a jego udział w dyskusji będzie zapewne bardzo cenny.\nRoy nie studiował tylko z książek, ale w terenie, dużo podróżując i zanurzając się z ciekawością i bez żadnych zahamowań w poznawanie ludów i kultur. Po raz pierwszy w wieku 19 lat, kiedy wybrał się autostopem do Kabulu, w połowie sesji egzaminacyjnej. Wcześniej uczył się perskiego z książek, nie znając wymowy, ponieważ nie miał płyt („W czasie podróży stwierdziłem jednak, że rozumiałem innych, a inni mnie”). Z Zachodu w te strony – był to rok 1969 – udawali się tylko hipisi w poszukiwaniu utopijnego Wschodu i łatwego haszyszu. W ramach pracy magisterskiej (z filozofii) Olivier Roy zaproponował rozprawę poświęconą Leibnizowi i Chinom, ponieważ zaciekawiła go odpowiedniość zachodząca między myślą tego filozofa a działalnością jezuickich misjonarzy. W międzyczasie Olivier uczył się także chińskiego.\nMając obecnie 68 lat, znany uczony i politolog wykazuje ciekawość i dyspozycyjność młodego człowieka, który ma przed sobą cały świat do odkrycia. W swoim gabinecie w Instytucie Europejskim, gdzie spokojna, pagórkowata Florencja przechodzi w Fiesole, biurko przypominające biurko dawnych reportażystów jest założone wysokim wielowarstwowym, nieuporządkowanym i twórczym stosem książek i kartek. O mały włos, a zabrakłoby tu miejsca na klawiaturę laptopa (który, o ironio losu, po francusku nazywa się ordinateur) i kilka buteleczek wody, którą popija raz po raz.\nJest autorem takich książek jak: La Laïcité face à l'Islam („Islam wobec wyzwania laickości”), La Sainte ignorance. Le temps de la religion sans culture („Święta ignorancja. Czasy religii bez kultury”), Le Djihad et la mort („Dżihad i śmierć”). Ta ostatnia opowiada o tym, kim są młodzi terroryści urodzeni i wychowani w Europie i dlaczego wybierają samobójczą przemoc w imię Kalifatu. Krótko mówiąc, i bez zbędnych formalności, teza jest taka, że młodzież ta stosuje przemoc nie dlatego, że są islamistami, ale z powodu desperacji i nihilizmu. Spróbujemy się dowiedzieć, dlaczego tak jest.\nPanie Profesorze, utrzymuje Pan, że obecny dżihadystyczny terroryzm w Europie jest wynikiem procesu „islamizacji radykalizmu, a nie radykalizacji islamu”. Innymi słowy: podłoże nie jest religijne, a jego źródłem jest nihilizm, który tłumaczy wybieranie przemocy.\nMłodych w dżihadyzmie fascynuje śmierć, śmierć innych, ale też ich własna, nie wierzą bowiem w możliwość lepszego życia czy też sprawiedliwszego społeczeństwa na tej ziemi.\nCzyli ani islam, ani zachodnia cywilizacja nie oferują przekonywującego ideału, który nadałby życiu sens?\nA jednak Zachód obfituje w propozycje wartości, dóbr konsumpcyjnych i modeli sukcesu.\n„Moje życie było puste” – mówią ci wszyscy, którzy wybrali dżihad. Tak zwane wartości zachodnie wydają im się nieprawdziwe, czysto materialistyczne, pozostawiające ich pustymi i pozbawionymi możliwości samorealizacji. Wyrzucają społeczeństwu, że nie znajdują u niego uznania. Według nich uznanie mogą zdobyć, ponosząc śmierć.\nTak czy inaczej zazwyczaj chodzi o młodych ludzi w większości urodzonych i dorastających w naszych metropoliach, w Paryżu, Londynie, Brukseli… Tutaj chodzili do szkoły, dorastali wraz z europejską młodzieżą…\nOczywiście. Powiem Panu więcej. Współdzielą oni tę samą młodzieżową kulturę, co wszyscy, w upodobaniach muzycznych, w ubiorze, jedzeniu, w języku; oglądają te same filmy, wymieniają się tymi samymi filmikami na portalach społecznościowych, mówią tym samym slangiem, chodzą do tych samych dyskotek, kupują trawkę od tych samych dilerów, podrywają dziewczyny jak wszyscy inni. Nikt z nich nie marzy o tym, by walczyć z biedą, uciskiem. Nawet przeciwko islamofobom, co wydaje nam się niezłym paradoksem.\nA czy kulturowa i religijna tradycja rodzin, z których pochodzą, nie oferuje perspektywy własnej fizjonomii, własnej tożsamości? Umierają, krzycząc „Allah Akbar”…\nPrawda jest taka, że istnieje duży kryzys przekazu. Rodzice bardzo często nie wiedzą, jak przekazać swoje credo i kulturę. Nie znają nawet dobrze autentycznego islamu. Znają może rytuały i praktyki wyuczone, o ile wiem, w jakiejś marokańskiej dzielnicy, właściwe socjo-kulturowemu kontekstowi, który już nie istnieje, z pewnością nie we Francji. Dla przyszłych dżihadystów islam jest etykietką, a nie prawdziwie poznaną rzeczywistością. A rodzice często jawią się jako głosiciele islamu złego, folklorystycznego i przesądnego. Widzą matki przestrzegające Ramadanu i przygotowujące jednocześnie ciasta, którymi opychają się po zachodzie słońca. Widzą ojców, którzy mówią o Bogu, a potem piją alkohol. Pytają: ale po co przyjechaliście do Francji? „Dla lepszego życia – słyszą w odpowiedzi. – Nie, to nie jest lepsze życie”. Jednym słowem, nie dostrzegają w tradycji niczego interesującego. Ekstremistyczny bunt tych młodych jest pokoleniowym przewrotem.\nA więc co ma z tym wspólnego DAESH?\nDAESH dostarcza estetykę przemocy, która czyni atrakcyjnym ekstremistyczny gest nihilizmu. Proszę zwrócić uwagę, jest to całkowicie nowoczesna estetyka w stylu amerykańskich filmów (w których krew przeważa wyraźnie nad seksem) oraz modnych wideo-gier. Ścinanie głów dokonywane i przekazywane z wielką widowiskowością, tortury sfilmowane i wyjaśniane przez głos spoza kadru są formą często wykorzystywaną przez meksykańskich dilerów narkotyków. Archetypy i formuły tej estetyki są bardzo zachodnie.\nA więc fascynacja przemocą i śmiercią wywodzi się z pustki i desperacji.\nTak właśnie jest. Ci młodzi wiedzą, że nie mogą być szczęśliwi. Nawet w sferze seksualnej, nawet zakładając rodzinę. Dość osobliwe jest to, że niektórym terrorystom urodziło się dziecko w roku ataku, gdy przygotowywali się do niego. Mają żonę, partnerkę, dziecko, ale się tym nie cieszą, nie znajdują w tym radości. I wraz ze śmiercią zawierzają ich organizacji albo… własnemu losowi. Ale uwaga, wszystko to jest sprzeczne z islamem, który jest wyraźnie bardzo rodzinny. I potępia samobójstwo, ponieważ neguje ono wolę Boga. Z pewnością u podstaw tego wszystkiego znajduje się bardzo mocny fundament egzystencjalny.\nTakże u podstaw europejskiego i amerykańskiego roku ’68 znajduje się pokoleniowa rewolucja przeciwko tradycyjnym wartościom i burżuazyjnym instytucjom. Na czym polega różnica?\nRok ’68 był utopijny, nie nihilistyczny. Kierował się pragnieniem szczęśliwego społeczeństwa. Ponadto nie doszło do całkowitego zerwania przekazu tradycji i kultury politycznej. We Włoszech i we Francji prawie wszystkie ruchy kontestacyjne przyjęły tradycję antyfaszystowską i komunistyczną. Skrajne odłamy dały życie formacjom terrorystycznym, takim jak Czerwone Brygady, które dokonywały ataków i zabójstw, by doprowadzić do powszechnego wyniesienia klasy robotniczej. Tak się nie stało. A więc brak więzi z zapleczem położył kres ich działaniom. Także dżihadystyczni terroryści są bardzo dalecy od swojego zaplecza, ale to nie powstrzymuje ich działań, których cel nie jest ani polityczny, ani utopijny.\nPolitycy akcentują zawsze kwestię bezpieczeństwa. Zagwarantowanego przez, jak to się mówi, większe siły albo mury. Czy to jest odpowiedź?\nBy zapobiec atakom i przemocy dżihadystycznego terrorysty, trzeba zrozumieć, co stanowi zapłon bomby zabójczej i samobójczej rewolty, która się w nim znajduje. Nie wolno wpisywać tej bomby w religijny paradygmat. Zawsze powtarzam, że radykalizacja przychodzi wcześniej. Nie zapominajmy o rzeziach dokonanych przez młodych samobójców w Stanach Zjednoczonych, na przykład w szkołach w Kolorado (Columbine 1999 – 15 zabitych), Virginia (Blacksburg 2007 – 33 zabitych) i Connecticut (Newtown 2007 – 28 zabitych). Nie zapominajmy, że pomimo tego nie udało się wprowadzić prawnego zakazu noszenia broni palnej do szkoły we wszystkich stanach: na przykład w Teksasie sprzeciwiono się temu. Są to masakry, które nie miały nic wspólnego z islamem, dokonane w podobnej scenerii oraz z wykorzystaniem podobnych środków jak w dzisiejszych atakach.\nKto powinien przede wszystkim zadać sobie pytanie: islam czy Zachód, czy też samo chrześcijaństwo?\nWszyscy. Wszyscy jesteśmy aktorami będącymi bohaterami tej samej sceny, nie istnieją dwa odrębne światy. Problemem dotyczącym nas wszystkich jest kryzys przekazu wartości, sensu siebie i świata. Kryzys ten obejmuje także religie. Determinująca nie jest sekularyzacja sama w sobie, ponieważ chrześcijaństwo, a także islam pokazały, że potrafią „dostosować się” do zsekularyzowanego społeczeństwa i być w nich obecne bez wypierania się swojej tożsamości. Determinująca jest natomiast dekulturyzacja, oddzielenie religii od kultury, brak powiązań z rzeczywistym życiem ludzi… Ponieważ najprawdziwszą prawdą jest to, że religia nie jest kulturą – chrześcijaństwo jest orędziem, wydarzeniem – ale nie może nie wyrażać się kulturowo w konkretnych warunkach.\nCzy można powiedzieć, że Pana koncepcja dekulturyzacji religii jest podobna do rozdziału wiary od kultury, którą wskazywał Paweł VI, albo wiedzy od wiary, o którym mówił Benedykt XVI?\nTak. Rozwód religii z kulturą zawiera ziarna fundamentalistycznej przemocy, ponieważ eliminuje „szarą strefę” spotkania i wzajemnego zrozumienia. Jeśli jakiś biskup we Francji użyje w publicznym wystąpieniu sformułowania: „Dzięki Bogu” albo powie coś podobnego, natychmiast zostaje oskarżony o fanatyzm. We Włoszech zjawisko to nie jest w tej chwili tak bardzo widoczne, ponieważ Kościół „wciąż jest jeszcze częścią pejzażu”. Dekulturyzacja religii we Włoszech jest mniej drastyczna i gwałtowna, i to stanowi rację mniejszej przemocy religijnej. We Francji jest silniejsza, ponieważ laicité jest antyreligijna i bardzo agresywna. To wyjaśnia, dlaczego wielu terrorystów – nie tylko we Francji, ale także tych działających w Londynie – jest francuskojęzycznych. Laicité tolerowała chusty tak samo jak kuskus starych marokańskich babć; ale nie te, w którym przychodziły do szkoły młode muzułmańskie dziewczyny urodzone we Francji. To znaczy: domagała się i domaga od islamu natychmiastowego sformatowania, integracji w naszych schematach, nie mając w zamian nic do zaproponowania i zaoferowania.\nCzy dekulturyzacja, usuwając różnice kulturowe, nie sprzyja raczej integracji i dialogowi?\nPrzeciwnie. Dekulturyzacja tego, co religijne, przekształca w barierę przestrzeń między wierzącym a niewierzącym; w zamian za to wierzący wydaje się niewierzącemu kimś absurdalnym, o ile nie fanatycznym. Raz rozpoczęty rozłam między religią a kulturą może doprowadzić do popadnięcia w „czystą religijność”, która łatwo przybiera postać fundamentalizmu. Ewangelicy w chrześcijaństwie i salafici u muzułmanów, by bronić czystości wiary, chcą całkowicie odgrodzić się od dominującej kultury. Ja to nazywam Świętą Ignorancją. Muszę natomiast stwierdzić, że katolicy obrządku rzymskiego generalnie starają się zachować więź z kulturą, utrzymując ją na polu religijnym.\nCo więc zrobić? Jakimi drogami podążać, by stawić czoła wyzwaniu?\nMoim zdaniem wyjściem jest re-socjalizacja i re-kulturyzacja religii. Religia musi zacząć znów poszukać „łączności” z osobami i ich życiem w rzeczywistości, jest to jedyna alternatywa dla gettyzacji tego, co religijne. Państwo nie może mówić, w co takiego musi zreformować się religia, w co musi wierzyć albo co robić (nie może na przykład decydować o tym, czy można czy też nie dokonywać obrzezania, jak to zrobił Trybunał we Frankfurcie w 2013 roku). Świeckie społeczeństwa muszą zapewnić podstawy i reguły gry dla nieagresywnej laickości, w której religia mogłaby być odpowiednio widoczna w przestrzeni publicznej.\nA między religiami?\nMiędzy religiami trzeba wspierać wymianę i współdzielenie. Podziwiam pewnego austriackiego księdza, który przywozi islamskie grupy, by mogły zwiedzić tyrolskie klasztory. W ten sposób chce im pokazać, czym jest chrześcijaństwo. Moim zdaniem w Europie islam, by powtrzymać swoją dekulturyzację, potrzebuje przede wszystkim przygotowanych i wykształconych imamów, którzy naprawdę pomogliby w ponownym połączeniu islamu z kulturą, religii ze świadomym życiem wiernych w zachodnich społeczeństwach. Najczęściej są oni natomiast improwizującymi samoukami. Powinny powstać wydziały albo kursy teologii islamskiej. Poważny problem występuje zwłaszcza wśród sunnitów. Wśród szyitów są tacy, którzy czytali Kanta albo Marksa, wśród sunnitów natomiast nikt tego nie robił.\nJak może znów zostać uruchomiony proces „przekazu”, komunikowania religii, chciałbym powiedzieć: wychowanie, które byłoby przekonywujące i zostało zaakceptowane dzisiaj?\nZachód skłania się do proponowania młodym reguł do przestrzegania i wartości postrzeganych jako puste pudełko. Także ruchy populistyczne wzywają do obrony „tożsamości”, która koniec końców jest tylko formalna, pozbawiona treści. Tak samo religia musi unikać fideistycznego skrótu. A jeśli chodzi o „niepodważalne wartości”, nie potrzeba legalizmu. Ojciec Paolo z Oglio, jezuita porwany w Syrii w 2013 roku, mówił: nie jesteśmy adwokacinami, ale prorokami. Podzielam tę opinię. Musimy „przestrzec” młodych przed niebezpieczeństwem nihilistycznej dewiacji. Nie przekonamy ich jednak przy pomocy apodyktycznych definicji. Na nic nie zdadzą się napuszone przemówienia ani też nakazy, potrzeba proroctwa, to znaczy świadectwa.


[Multiplayer] Dyskusja na temat frakcji, jednostek, przedmiotów i ich balansu\nStrony: 1 2 3  5 6 7 8 9 ... 191 Do dołu\nAutor Wątek: [Multiplayer] Dyskusja na temat frakcji, jednostek, przedmiotów i ich balansu (Przeczytany 325256 razy)\nOdp: [Multiplayer] Dyskusja na temat frakcji, jednostek, przedmiotów i ich balansu\n« Odpowiedź #45 dnia: Luty 04, 2011, 15:13:33 »\nCytat: Hetman W.K. w Luty 04, 2011, 13:52:02\nPolska: Petyhorcy, Marynarze(Brytyjscy). ..................... - straż przyboczna ? -- kirasjerzy an styl niemiecki (ciężka jazda strzelająca)\nSzwedzi: Jagare(strzelcy wyborowi), Szwedzka piechota morska, Marynarze(Brytyjscy), --- kirasierzy(bardzo żadki regiment)\nMoskale: Bojar, Rajtar, Pikinierzy, Strzelcy .................................... kozacy ? czerń chłopska\nNajemnicy(dla Polski i Szwedów): Muszkieterzy Szkoccy, ............... na spokojnie niemcy, duńczycy, szwedzi, irlandczycy\nZ najemnikami bym na razie nie szalał, bo efektem tego będzie bardzo długa lista jednostek w multi, (szczególnie w przypadku Polski). Oczywiście są tego plusy i minusy, bo jeśli kiedyś jakiś klan zechce walczyć polską rajtarią to będzie mógł to bez problemu uczynić.\nW przypadku podstawowych jednostek dla nacji też bym nie szalał, ale można fajnie obejść problem z powiększeniem listy jednostek, np w przypadku rajtarów dla Szwecji, gdzie odróżniano lekką rajtarię, ciężką i "elitarną", oraz bardzo mocno opancerzoną Kurlandzką rajtarie. Po prostu można dać oporządzenie dla jednego rajtara szwedzkiego i chyba powinno być ok. Co sądzicie o czymś takim? Rozbijać to czy zrobić tak jak pisałem wyżej?\n« Odpowiedź #46 dnia: Luty 04, 2011, 15:24:27 »\nSposób z jedną jednostką i kilkoma rodzajami zbroi lepszy. Nie będzie zbytniego przepakowania na początku rundy, że jakieś super opancerzone jednostki wjadą we wroga bez strat. Na luksusy trzeba zapracować :P\n« Odpowiedź #47 dnia: Luty 04, 2011, 17:56:02 »\nCytat: Blitzwing w Luty 04, 2011, 15:24:27\nNa opancerzone jednostki też jest sposób i to całkiem realistyczny, mianowicie ciężka jednostka dajmy na to rajtar w pełnym pancerzu, był tak naprawdę dużo gorzej chroniony od husarza, a jego pancerz warzył sporo więcej. Czyli w grze taka jednostka będzie wolniejsza i nie aż tak dobrze chroniona jak husarz.\nO takie bardziej dokładne rozdzielanie jednostek pokusimy się w singlu, kiedyś tam;)\n« Odpowiedź #48 dnia: Luty 05, 2011, 10:17:26 »\nMam takie pytanie może i Pomysł.Mianowicie czy rajtarzy nie mogliby wyglądać tak jak w czarnych chmurach tzn takie same ubrania?\n« Odpowiedź #49 dnia: Luty 05, 2011, 11:22:40 »\nNa terenie Prus Książęcych nawet fajnie by to wyglądało. Czarne ubranie z kirysem.\nPS. Oczywiście biorąc pod uwagę, że film był jakieś 20 lat później. A tu coś więcej o rajtarach\n« Odpowiedź #50 dnia: Luty 05, 2011, 11:40:34 »\nMyślę że dobry pomysł, oczywiście bardzo dobry na singla, w multi myślę że też znajdzie zastosowanie. najpierw jednak chciałbym zobaczyć ile w tej chwili wychodzi nam pancerzy, dobrze by było nie przesadzić.\nA więc tak, Rajtar na początku miałby czapkę bez "podbitki z metalu", jakąś standardową kamizelkę, parę słabych pufferów, słaby rapier i oczywiście jakieś buty i rękawice.\nWedług moich obliczeń chciałbym by rajtar miał:\n-3x kapelusze(są trzeba je troszkę poprawić), 2x papeny(są stare do poprawki), burgonet otwarty (jeden jest może być jeszcze czerniony), może potem coś jeszcze w hełmach.\n-skórzana standardowa kamizelka(trzeba zrobić), kamizelka z kirysem, z kirysem czernionym, pełen pancerz w stylu rajtara kurlandzkiego. (myślę że da radę upchnąć tu czarny strój rajtara o którym mowa).\n-4xrapiery(są), pufery(są), arkebuzy(są)\n-rękawice i buty(są)\nTak więc brakuje już "tylko" pancerzy.\n"...Specyficznym typem rajtara niemieckiego był tzw. Schwarzreiter czyli "czarny jeździec". Nazwa pochodzi od tego, że nosił czernioną (ochrona przed korozją) zbroję..."\n« Odpowiedź #51 dnia: Luty 05, 2011, 12:07:33 »\nMyślę ze można i taki dać pancerz ale strój z czarnych chmur ma klimat rajtarski.\n« Odpowiedź #52 dnia: Luty 05, 2011, 19:29:01 »\nNa pierwszej stronie są poprawione opisy jednostek, wraz z obrazkami o które będę się opierał.\n« Odpowiedź #53 dnia: Luty 05, 2011, 20:04:17 »\nMożna by jeszcze dołożyć Polskich Tatarów (Lipków)\nPospolite Ruszenie - szlachta w mixie uzbrojenia i ubioru (co było to brali)\nLisowczyków - lekkie pancerze pełnymiks ubioru ( opconalnie lepszy sprzet do walki)\nCo do szwedów to dobre zródełko zresztą soro fajnych wzoró na najemnikow niemieckich/ angoli/irlandczyków/szkotów\nplecam cały dzial wojny cywilnej i 30letniej\nna box artach tej firmy można spokojnie się wzorować.\nWarto zrobić Kirasierów\nArkabuzerzy - jazda strzelcza, któr- walka za pomocą arkebuzów. Pierwsze zaciągane jednostki (głównie niemieckie) miały mieć na wyposażeniu broń białą (miecz lub pałasz), arkebuz i parę pistoletów. Uzbrojeniem ochronnym miał być napierśnik, naplecznik, szyszak i para naramienników\nKirasjerzy - byli najcięższą dostępną kawalerią, której głównym zadaniem było przełamanie linii przeciwnika Żołnierza takiego chroniła zbroja ¾chronoiony prze pełny kirysi z zamkniętym hełmem, na uzbrojeniu miał miecz lub pałasz, parę pistoletów, acz czasami zdarzał się i arkebuz\nRajtaria - formacja pośrednią – nieco lżejsza niż kirasjerzy, acz lepszą w zwarciu niż arkabuzerzy. Uzbrojenie ochronne w toku Długiej Wojny to hełm, napierśnik i naplecznik, obojczyk, fartuch, naramienniki i rękawice, miecz lub pałasz, przynajmniej dwa pistolety. Bardzo rzadko (znane są zaledwie trzy przypadki) mieli na wyposażeniu długą broń palną, i to nie cały oddział.\n« Ostatnia zmiana: Luty 05, 2011, 20:23:51 wysłana przez Hetman W.K. »\n« Odpowiedź #54 dnia: Luty 06, 2011, 12:11:11 »\nCoś więcej o armiach i państwach z tego okresu\nA pomysł z lipkami, lisowczykami, i pospolitym ruszeniem moim zdaniem nawet dobry.\nPS. Tylko żeby listy jednostek dla RON strasznie nie wydłużyć.\n« Odpowiedź #55 dnia: Luty 06, 2011, 13:41:28 »\nWłaśnie już kiedyś była propozycja by dać lipków i lisowczyków, ale według mnie te jednostki mają takie same zastosowanie jak szlachcic, którego można ubrać może podobnie do lisowczyków, a te lepsze pancerze będą już przypominały szlachcica z pospolitego ruszenia.\nMyślę że trochę sztucznie wydłużymy listę jednostek dla RON, ale tacy np lisowczycy są bardzo "popularni" i przez te lata wielu pisało na forach że fajnie by było takimi pograć.\nJeśli ta lista nie będzie przesadnie długa to te jednostki mogły by wyglądać następująco: Szlachcic/pospolite ruszenie; Lipkowie; Lisowczycy.\nDo tego potem doszły by jakieś jednostki najemne pewnie, np:\n« Odpowiedź #56 dnia: Luty 06, 2011, 13:57:35 »\nTo żeby nie wydłużać strasznie listy, jakieś jednostki dać by do singla?\n« Odpowiedź #57 dnia: Luty 06, 2011, 13:58:45 »\nPospolite ruszenie jest nie potrzebne, jest już Nobleman Militia czy coś takiego. No chyba że chcecie zmieniać nazwy jedynie :p\n« Odpowiedź #58 dnia: Luty 06, 2011, 14:06:30 »\nNobleman Militia to właściwie pospolite ruszenie, więc już niech tak zostanie.\nNad resztą się pomyśli, stworzenie lipka i lisowczyka to właściwie wpisanie nowych jednostek do MS i przydzielenie im nieco innych umiejętności i ekwipunku.\n« Odpowiedź #59 dnia: Luty 06, 2011, 14:53:28 »\nJak dla mnie jest to stanowczo za dużo jednostek, w dodatku w ogóle nie pojmuję idei najemników. Co to za przyjemność grać Szwedem będąc Polakiem? Odjąłbym z listy wszelkich najemników i Lisowczyków.\nA tak troszkę z innej beczki: jednostki mają za dużo broni do wyboru. Rzadko mam czas lub ochotę analizować, która z 8 szabel mi się teraz przyda i na którą mnie stać (system naliczania kasy jest równie popieprzony jak w native). Biorę albo najsłabszą albo najlepszą, podobnie z pistoletami: albo darmowy albo najlepszy za 800. Proponuję, żebyście spróbowali odjąć niektórym jednostkom po parę itemów, np. Husarzom zabierzcie najlepszy pistolet- daje za duże możliwości bawienia się w konnego strzelca, co nie przystoi husarzowi.\nStrony: 1 2 3  5 6 7 8 9 ... 191 Do góry


iu gabinetu psychiatry. W krajach wysoko rozwiniętych takie wizyty są na porządku dziennym. I nikt nikomu się nie dziwi, nikt nikogo nie śledzi i nie obmawia. Nam niestety jeszcze jest daleko do takiej\nDodane: 02-08-2019 05:31\nUnikaj problemów z klimatyzacją - postaw na regularne przeglądyLeczenie biorezonansemSzpitalne kartoteki online?Cena tego jak prowadzić sprawy prawneStrony internetowe RybnikDobre rady jak zrobić chłodnięTanie pozycjonowanieOto Plan Od A Do Z Aby leczyć zęby W 3 Dni A new approach in 2020 how to choose chauffeur Ładny uśmiech z protetykąO drewnianych podłogachPrzewóz i transfer lotniskowy. Co i jak?Na temat pomp hydraulicznychNie taki dentysta straszny...O zmysłach - słuchZatrudnić adwokata profesjonalnie?Ogrodowe sany drewnianeZ prawniczego punktu widzenia i siedzeniaPrywatne domy starców- czy warto?Panele słoneczne+Leak in your bathroom?4 Prostych Metod Aby Znaleźć Dobrego PrawnikaLubicie dostawać kartki na świętaKażde dziecko marzy o zabawkachMedyczne analizy dla firm farmaceutycznych. Krótko i na tematSerwis samochodowy - czy warto?Dom czysty, czy szczęśliwy?Implanty zębowe zabrzeSposób na rozwój firmy - marketing internetowyAbut cars and their technical condition


Aliens: Colonial Marines ? Sprawa trafiła tam, gdzie powinna. Do sądu / CD-Action\nAliens: Colonial Marines ? Sprawa trafiła tam, gdzie powinna. Do sądu\nHut środa, 1 maja 2013, 9:11 News\nJak donosi serwis Polygon reprezentująca grupę graczy kancelaria prawna Edelson LLC zgłosiła do kalifornijskiego sądu pozew zbiorowy, w którym oskarża firmy Gearbox i Sega o reklamowanie produktu niezgodne z jego stanem faktycznym\nPodstawą pozwu są prezentacje zorganizowane przez obie firmy, na których pokazywały one dema gry Aliens: Colonial Marines, twierdząc, że to „właściwy gameplay”. Jednocześnie prawnicy wskazują na tweety Randy'ego Pitchforda, szefa studia Gearbox, w których przyznaje on, że była/jest różnica między tym, co pokazywany na imprezach targowych a tym, co gracze ostatecznie otrzymali.\nPrawnicy argumentują również, że wstrzymując wersje recenzenckie i ustawiając embargo na dzień premiery obie firmy uczestniczyły w konspiracji, która miała na celu utrudnić klientom porównanie wersji sklepowej i pokazywanej wcześniej. W związku z tym ci, którzy kupili grę w dniu premiery lub wcześniej mają prawo do odszkodowania – tak przynajmniej uważają prawnicy. Jeśli kancelaria Edelson LLC odniesie sukces – co jednak jest dość wątpliwe – może to być precedensowa sprawa wykorzystywana w kolejnych tego typu sytuacjach.\nAliens: Colonial Marines ? Bug Hunt\nAliens: Colonial Marines - Statis Interrupted\nśroda, 8 maja 2013, 19:27 Miczelov\nTak samo powinna się skonczyć sprawa zakończenia Mass Effect 3 - z zapowiadanych 17 spersonalizowanych zakończeń zrobiło się zaledwie jedno które otrzymali wszyscy... No dobra - może i w 3 kolorach*, ale zawsze niemal takie samo (wbrew zapowiedziom, wybory dokonane w trakcie trwania trylogii, kompletnie nie miały wpływu na to jakie zakończenie obejrzy gracz). Inna rzecz, że nawet te 3 kolory złamały inną obietnicę przedpremierową, że "taka seria nie może skończyć się prostym wyborem A, B, lub C".\nczwartek, 2 maja 2013, 23:23 Vithar\nSukces tej sprawy nauczy developerów że nie kpi się z jakby nie patrzeć swoich klientów\nczwartek, 2 maja 2013, 14:13 boggoo\n@spidymaster recenzje na które było embargo(przynajmniej do premiery gry). A tutaj nie chodzi, że na okładce wyglądała lepiej. Twórcy przez cały czas w/g mnie zapewniali jaka ta gra nie jest. Pokazując podrasowany "aktualny gameplay" z niby wcześniejszej(mniej zaawansowanej) wersji, który wyglądał o niebo lepiej niż "finalny" produkt. Reklamy mają na celu pokazać co dostajesz, czego się spodziewać. A tutaj nie dostaliśmy tego co pokazywali.\nczwartek, 2 maja 2013, 0:25 spidymaster\nUważam, że mimo wszystko nie powinno być wyroku. Sztuczki reklamowe producenci stosują od lat i niestety większość produktów na okładce wygląda lepiej, a to że gra miała słabą jakość - cóż, trudno, można było zaczekać na recenzje mimo wszystko.\nśroda, 1 maja 2013, 18:24 KiRA\n@skoczny: autoironia na powszechny hejt. Cóż, nie mogłem się powstrzymać. Kiedyś, jak większość gier było w formie tekstowej to faktycznie jak coś nie pasiło to pisało się własne... Opinia, opinią, o ile jest podbudowana odpowiednimi argumantami, a nie "ja mówie że ujowa, to gra jest ujowa i basta, bom najwazniejszy w internetach". Litości\n@NBlastMax: akurat mnie Sonic nie przypadł do gustu ^^ Ale summa summarum sega zrobiła/wydała multum dobrych gier, sporo takich, które nigdy nie wyszły po angielsku.\nśroda, 1 maja 2013, 18:02 skoczny\n@KiRA: "Nie podoba się gra? Zrób lepszą!". Takie teksty to podium najgłupszych tekstów w internecie. Jako klient i odbiorca mam prawo ocenić dany produkt. Zgodzę się, że zbędne wyrażanie i czepianie się danego produktu przy każdej okazji jest bezsensowne, jednak posiadanie własnej opinii jest czymś normalnym.\nIdąc do sklepu wybieramy to co uważamy za najlepsze, w innym przypadku sięgalibyśmy najpierw po kaszanki z CI.\nśroda, 1 maja 2013, 17:06 czarnydar37\nśroda, 1 maja 2013, 16:36 boggoo\nNo ACM robiło Gearbox, niby. Była mowa, że większość gry podobno robiło inne studio(nie pamiętam nazwy), gdy Gearbox zmieniło swoje priorytety(Borderlands 2). Jak wrócili do produkcji to na szybko zmieniali to co tamci wprowadzili, bo się nie zgadzało z ich wizją. Ile w tym prawdy jest, nie wiem.\nśroda, 1 maja 2013, 16:13 NBlastMax\nKiRA @ I jeszcze Sonic, który dość szybko odzyskuje formę (polecam Transformed!). No cóż, sukces ma wielu ojców, porażka jest sierotą. Kto tu winny, SEGA czy Gearbox się chyba nie dowiemy. IMO Gearbox powinien przeprosić i odbudować swoją reputację. Tyle zyskali tworząc Borderlands 2. Szkoda to wszystko stracić.\nśroda, 1 maja 2013, 16:09 Hans_Olo\nSkąd hejt na wydawcę? Ano wydawca robi kampanię reklamową. Uot, takie to proste.\nJeśli to prawda, twórcy powinni zapaść się ze wstydu pod ziemię.\nPowstaje nowa gra w uniwersum „Obcego”\nPlayStation Electronic Arts Nintendo Steam Ubisoft E3 2011 Sony Blizzard Microsoft PlayStation 4 Nadgodziny Przecieki Xbox One Ogłoszenia konkurs Steam, Direct2Drive, Impulse, EA Store i inne - najciekawsze oferty na weekend Rynek gier CD Projekt Ciekawostki PlayStation Vita


Instytut Filologii Polskiej | O instytucie\nHistoria polonistyki w Wyższej Szkole, obecnie Uniwersytecie Pedagogicznym, jest tak długa, jak historia Uczelni. 11 maja 1946 roku na bazie ówczesnego Pedagogium utworzono Państwową Wyższą Szkołę Pedagogiczną jako szkołę zawodową, bez uprawnień magisterskich, dającą uprawnienia do nauczania w szkołach podstawowych. Początkowo miała to być trzyletnia szkoła nieakademicka, korzystająca z kadry i urządzeń uczelni krakowskich, a dokładniej rzecz biorąc – Uniwersytetu Jagiellońskiego, z którym zresztą wtedy sąsiadowała. Koncepcja PWSP, których w następnych latach powstało jeszcze kilka w Polsce, była następująca: w stosunkowo szybkim czasie uzupełnić braki w stanie nauczycielskim, spowodowane dużymi stratami wśród inteligencji polskiej, w tym również i nauczycieli podczas II wojny światowej.\nPowstanie polonistyki łączy się z powstaniem Uczelni. Początkowo nie było tu wydziałów ani kierunków, jedynie sekcje. W obrębie Sekcji Humanistycznej, kierowanej przez profesora Stanisława Pigonia, już w 1946 roku powołano do życia dwie kolejne: Polonistyczno-Historyczną oraz Polonistyczno-Estetyczną. Jak widać, polonistyka nasza od początku zmierzała w stronę wielokierunkowego kształcenia nauczycieli, którzy mieli stać się przewodnikami młodych ludzi po świecie kultury i sztuki. Tak w każdym razie myślał o roli uczelni, nauczycieli i szkoły profesor Stefan Szuman, znakomity psycholog z UJ, a jednocześnie pierwszy dyrektor PWSP i kierownik Sekcji Polonistyczno-Estetycznej. W jego przekonaniu szkoła miała wychować kompetentnego odbiorcę dzieł sztuki, dziś powiedzielibyśmy – konsumenta kultury. Sekcja ta w niedługim czasie została zlikwidowana, jednak jej idee przetrwały i dziś znów kształcimy studentów m.in. w zakresie kultury medialnej.\nW roku kolejnym powstała trzecia, ciesząca się dużą popularnością, sekcja Polonistyczno-Językowa. Ci ludzie naprawdę, z pasją i przekonaniem chcieli być nauczycielami. Służba nauczycielska po wojnie, zwłaszcza w wiejskich szkołach podstawowych, wymagała od nauczycieli gruntownej znajomości języka polskiego, bo stawali wówczas przed perspektywą dość dużego odsetka analfabetów w Polsce. Mieliśmy ogromne zapóźnienia edukacyjne, wynikające z lat okupacji i nie tylko. Zawód nauczyciela wtedy nobilitował, a już przede wszystkim dzieci ze środowisk małomiasteczkowych i wiejskich. Zostać nauczycielem, to pierwszy stopień wydobycia się ze swojego środowiska, wejścia do grona inteligentów, poza tym owa profesja eksponowana była przez powojenną propagandę.\nOpracowania dotyczące dziejów WSP w Krakowie wspominają o biedocie wiejskiej jako podstawowym źródle kandydatów na studentów. Nie przypominam sobie ze swoich studenckich czasów jakiejś selekcji ze względu na pochodzenie, przyznawania za pochodzenie premiowych punktów, natomiast mogę potwierdzić, że była taka tradycja, o której się w Krakowie głośno mówiło, że akurat do PWSP (od 1954 WSP) garnęła się młodzież ze środowisk niezbyt dobrze sytuowanych materialnie. To była taka trochę proletariacko-chłopska szkoła, a dość dużo studentów to dzieci z rodzin urzędniczych i nauczycielskich, które uznawały, że zdobędą zawód w ciągu 3 lat, i że może będą miały potem jakąś szansę kontynuowania studiów. Moja decyzja pójścia tu, a nie na uniwersytet, wynikała właśnie z tego, że na tym etapie mojego myślenia bardzo pragnąłem być profesorem licealnym, chciałem być kimś na wzór moich nauczycieli – Zofii Oleksówny, Marii Hebenstreit, czy Eugeniusza Pawłowskiego z I Liceum im. Jana Długosza w Nowym Sączu. To był mój horyzont ambicji zawodowych. Koniec końców stało się jednak nieco inaczej.\nMagisterskie studia polonistyczne\nPierwsi dziekani Wydziału Humanistycznego Uczelni to profesorowie Stanisław Pigoń i znany językoznawca Witold Taszycki. W obrębie wydziałów istniały kierunki, między innymi filologia polska, a w 1954 roku powstały studia magisterskie. Pierwszego ich rocznika jestem absolwentem.\nJak widać, początkowo kadra naszej uczelni rekrutowała się, co było niejako naturalne, spośród pracowników Uniwersytetu Jagiellońskiego – w takim charakterze pracowali w PWSP profesorowie i docenci Szuman, Taszycki, Wyka. Drugim ważnym źródłem pozyskiwania kadry była szkoła: ze specyfiki uczelni pedagogicznej wynikało, że cennymi dla niej pracownikami byli doświadczeni, posiadający dorobek naukowy, nierzadko stopień doktorski, nauczyciele szkół średnich. Z tej grupy wyrosła w przyszłości własna kadra: jako nauczyciel pracował ówczesny doktor Wincenty Danek, dyrektor krakowskiego liceum w Podgórzu, potem pracownik Kuratorium Oświaty, polonistą szkolnym o doświadczeniu przedwojennym był Jan Nowakowski, z liceum w Nowym Sączu przyszedł mój nauczyciel, doktor Eugeniusz Pawłowski.\nProfesor Danek, zostając w roku akademickim 1956/57 rektorem Uczelni, którą to funkcję pełnił przez rekordowe szesnaście lat, postawił sobie za cel sformowanie własnej kadry naukowej i uniezależnienie się od kadry uniwersyteckiej. Od początku swojej działalności rektorskiej miał przekonanie, że jeżeli WSP ma być z prawdziwego zdarzenia wyższą uczelnią zawodową, to musi się posługiwać własną kadrą naukową. To przekonanie jest nam wszystkim nadal bliskie, na tych łamach głosił je kilka lat temu uczeń Wincentego Danka, profesor Stanisław Burkot, mówiąc, iż nie ma dobrej dydaktyki bez dobrej nauki („Konspekt” 1999, nr 1). Podpis asystenta Stanisława Burkota widnieje w moim indeksie obok autografów innych pracowników, którzy wyrośli i ukształtowali się naukowo już w WSP: jest więc docent Wincenty Danek, Jan Nowakowski, Barbara Mańczakowa, która prowadziła przedmiot o nazwie współczesne życie literackie, magister Jan Zaleski, prowadzący ćwiczenia z gramatyki opisowej i magister Józefa Bodnarowska (dziś profesor Kobylińska), prowadząca ówcześnie ćwiczenia z gramatyki starosłowiańskiej.\nW roku 1953 po raz pierwszy w historii Uczelni zostały utworzone katedry. Na polonistyce była to Katedra Historii Literatury Polskiej, którą kierował profesor Jan Nowakowski oraz Katedra Języka Polskiego, kierowana przez docenta Stanisława Jodłowskiego; kilka lat później, w 1958 roku, powstała Katedra Metodyki Języka Polskiego i Literatury Polskiej początkowo prowadzona przez docenta Władysława Szyszkowskiego, a od 1960 profesora Wincentego Danka. Kolejnym etapem rozwoju było powołanie w 1971 roku Instytutu Filologii Polskiej, którego pierwszym dyrektorem został Danek, po odejściu ze stanowiska rektora. Do IFP włączono dotychczasowe polonistyczne katedry, z tym, że zmieniły one nazwy na zakłady, powołano także zespół naukowy do badań nad teorią literatury. W 1975 roku powstał w obrębie IFP Zakład Bibliotekoznawstwa, który tak się rozwijał, że wreszcie usamodzielnił się i przekształcił w osobny instytut, obecny Instytut Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa.\nNaukowa działalność w IFP od samego początku rozwijała się w trzech kierunkach – były to od zawsze: literaturoznawstwo, językoznawstwo i, co stanowi specyfikę naszej polonistyki, dydaktyka.\nW obrębie językoznawstwa pracowali powszechnie znani za sprawą popularnego słownika ortograficznego Witold Taszycki i Stanisław Jodłowski, wybitny językoznawca Tadeusz Milewski, w pewnym momencie Uczelnia pozyskała z Nowego Sącza Eugeniusza Pawłowskiego, specjalistę zajmującego się gwarą, który oprócz tego, że był autorem publikacji naukowych, np. o gwarze podegrodzkiej czy nazwach miejscowych Sądecczyzny, był także pisarzem. Jako asystent pracowała Maria Zarębina, późniejsza inicjatorka badań logopedycznych oraz nasi absolwenci: Józefa Bodnarowska (Kobylińska), zajmująca się gramatyką historyczną, Jan Zaleski parający się językoznawstwem ogólnym, a naukowo opracowujący język A. Fredry, Maria Schabowska, która zajmowała się gramatyką języka polskiego oraz slawista Leszek Bednarczuk – kilkoro z nich już odeszło, pozostali nadal stanowią osnowę językoznawstwa w naszej uczelni. Podobnie w badaniach literaturoznawczych: nie ma już w naszym gronie pozyskanego niegdyś dla Uczelni Stanisława Sierotwińskiego, specjalizującego się przede wszystkim w życiu literackim, którego zasługą są kroniki tego życia pod okupacją hitlerowską, nie ma Wincentego Danka i Jana Nowakowskiego, znakomitych historyków literatury, z których pierwszy zajmował się powieścią historyczną, a w szczególności twórczością J.I. Kraszewskiego, drugi – literaturą Młodej Polski, dramaturgią S. Wyspiańskiego. Nie ma Mieczysławy Romankówny, która była historykiem literatury XIX wieku, są jednak jej naukowi spadkobiercy, kontynuujący badania przez nią rozpoczęte – profesor Halina Bursztyńska i profesor Tadeusz Budrewicz.\nW cieniu tych wielkich nazwisk rozwijały się sylwetki młodszych pracowników, którzy przeszli wszystkie szczeble kariery naukowej w uczelni, myślę tu o Józefie Z. Białku, który realizował się w badaniu literatury dla dzieci i młodzieży – dziś ta dziedzina jest rozwijana w nieco innym kierunku przez Alicję Baluch. Profesor Białek ma jednak także na koncie parę książek na temat krytyki literackiej, zwłaszcza krytyki w okresie XX-lecia międzywojennego. Naszym absolwentem jest też Stanisław Burkot, którego zainteresowania zmieniały się, ciągle rozwijały. Najpierw, zgodnie z zainteresowaniami swojego mistrza, Wincentego Danka, zajmował się przede wszystkim twórczością Kraszewskiego, potem literaturą krajową, nurtem chłopskim, w ostatnim okresie literaturą najnowszą, współczesną – nie tylko twórczością Mirona Białoszewskiego czy Tadeusza Różewicza, ale i Manueli Gretkowskiej; sam profesor nazywa swoją metodę pracy naukowej płodozmianem. Wreszcie i ja byłem asystentem na polonistyce, moje zainteresowania najpierw wiązały się z literaturą Młodej Polski, dorobkiem Władysława Orkana, a później dotyczyły twórczości prozatorskiej Zbigniewa Uniłowskiego i krytyki literackiej w okresie XX-lecia międzywojennego uprawianej m.in. przez Stefana Kołaczkowskiego i Leona Piwińskiego.\nDość mocną tradycję miała literatura staropolska – jednym z pierwszych staropolan był profesor Jan Zaremba, zajmujący się twórczością m.in. Wacława Potockiego. Z kolei Jan Okoń został początkowo pozyskany z Biblioteki Jagiellońskiej na kierownika Zakładu Bibliotekoznawstwa, a później kierownika Zakładu Literatury Staropolskiej. Jego badania kontynuuje Roman Mazurkiewicz, zajmujący się średniowieczną pieśnią maryjną.\nNajsłabiej, i ciągle jest naszą piętą achillesową, rozwijała się teoria literatury. Mam nadzieję, że po powołaniu Katedry Teorii Literatury i po pozyskaniu z UJ profesora Adama Kulawika teoria literatury i poetyka będą równie mocne, jak pozostałe dziedziny badań.\nTrzecim, jak już podkreślałem, specyficznym dla naszej uczelni ośrodkiem badań polonistycznych jest metodyka nauczania literatury i języka polskiego. Oprócz nestorów tej dyscypliny, jakimi byli Władysław Szyszkowski i Jan Kulpa, którzy byli jeszcze moimi nauczycielami, trzeba wymienić innego ich ucznia, obecnego kierownika katedry, Zenona Urygę. Przez lata pracowali u nas Jan Polakowski, Zenon Jagoda, Anna Dyduch, pracują nadal m.in. Maria Jędrychowska, Barbara Dyduch, Zofia Budrewicz. Specyfika polonistyki w Akademii Pedagogicznej i jej odrębność od uniwersyteckiej to pytanie zasadnicze w związku z tym, że w Krakowie są dwie polonistyki – uniwersytecka i specyficzna polonistyka Akademii Pedagogicznej, ukształtowana przez profil Uczelni. Oczywiście nie jest to wyjątek, od lat funkcjonują dwie polonistyki w Lublinie (UMCS, KUL), a także od kilku lat w różnych miastach w Polsce, tam gdzie powstają prywatne szkoły humanistyczne lub państwowe wyższe szkoły zawodowe. Dawna WSP, w tym i polonistyka, przez lata – myślę tu o latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych – żyła w pewnym zagrożeniu, ponieważ istniały dość silne tendencje aneksji Uczelni do uniwersytetu. Wtedy pojawiało się pytanie: po co dwie polonistyki, dwie historie, dwie geografie? W tym kontekście polonistyka w WSP starała się określić, tak budować swój profil, aby nie było to jedynie proste dublowanie tego, co się dzieje na UJ. Przez lata głównym atutem naszej polonistyki był fakt, że jej podstawowym i jedynym celem jest kształcenie nauczycieli dla wszystkich typów szkół. To rzutowało na rozwój metodyki, a więc bloku przedmiotów, których zadaniem było przygotowanie nauczyciela do pracy dydaktycznej, ale także wychowawczej. Prowadziło to do poważnego rozwoju katedry metodyki, do jej rozbudowy do około dwudziestu pracowników. W wyniku tych zabiegów Katedra Dydaktyki Literatury i Języka Polskiego w Akademii Pedagogicznej jest na pewno katedrą najsilniejszą w tej dziedzinie w całej Polsce. Wyraża się to nie tylko w ilości pracowników, ale także i w tym, że w naszym instytucie, w zespole pod kierownictwem Agnieszki Kłakówny zrodził się nowoczesny cykl podręczników do nauczania języka polskiego „To lubię!”, który funkcjonuje na rynku pełne 10 lat i obejmuje program od 4 klasy szkoły podstawowej do końca szkoły średniej (w tym roku zespół kończy pracę nad ostatnią klasą liceum). Jest to jedyny taki przypadek w Polsce, że uczeń, który w 4 klasie szkoły podstawowej rozpoczął kształcenie z „To lubię!”, ma szansę swoją polonistyczną edukację doprowadzić w tym cyklu aż do matury. Ten efekt udało się uzyskać dzięki dużemu doświadczeniu pedagogicznemu autorów – pracowników tej katedry oraz korzystaniu przy tworzeniu podręczników z pomocy wybitnych, czynnych nauczycieli. „To lubię!” prezentuje wyraźną koncepcję metodyczną nakierowaną na rozumienie tej wielości znaków, która jest domeną współczesnego świata. Sądzimy przy tym, że nauczyciel musi być przygotowany do pracy w zreformowanej szkole. Autorzy i sympatycy pracujący w Instytucie Filologii Polskiej wykorzystują tę koncepcję i swoje doświadczenia z podręcznikiem nie tylko podczas wykładów monograficznych i seminariów, ale także w codziennej pracy dydaktycznej. Stąd między innymi tak duże przeobrażenia studiów i wprowadzenie nowych specjalizacji polonistycznych w ostatnich latach. Katedra Metodyki nie zrywa z tradycją, przeciwnie – nawiązuje do niej część pracowników zajmująca się przeszłością i bibliografią dydaktyki.\nPoza metodyką zmieniło się kilka innych rzeczy w IFP. Powrócono do tradycji organizowania konferencji naukowych (w tym roku odbyła się IV konferencja we wsi Maniowy), integrujących doświadczonych pracowników naukowych, młodszych pracowników i doktorantów, w ubiegłych latach zapraszano także studentów. Plonem konferencji jest zawsze książka referatów. Zorganizowaliśmy w ostatnich latach także inne konferencje: co dwa lata odbywa się Jesienna Szkoła Dydaktyków Literatury i Języka (w 2003 roku – XI), były sesje o życiu i twórczości Kornela Filipowicza, o świecie Michała Bałuckiego, a ostatnio, w ramach Roku K.I. Gałczyńskiego ogromna konferencja poświęcona jego dziełu i życiu. Historycy literatury XIX wieku zorganizowali w terenie konferencje o Elizie Orzeszkowej i Marii Konopnickiej.\nŻywe są kontakty międzynarodowe z Kresami Wschodnimi: Wilnem i Grodnem. Od lat istnieje wymiana pracowników, organizujemy wspólne konferencje, studenci z Litwy przyjeżdżają do nas na półroczne stypendia. Kresy interesują nas nie tylko ze względu na fakt, że kilkoro pracowników ma takie zainteresowania badawcze, ale także dlatego, że tamtejsze polonistyki bardzo potrzebują wsparcia. A my to wsparcie możemy dać. Powoli nawiązujemy istniejące niegdyś kontakty naukowe z Ukrainą, Rosją, Słowacją, Czechami. Corocznie organizujemy kurs metodyczny dla nauczycieli języka polskiego z zagranicy. Poza tym nie ma zbyt intensywnych kontaktów z Zachodem, może prócz Wolnego Uniwersytetu w Brukseli, z profesorem Alainem van Crugtenem i Marianem Pankowskim. Póki co, nie wydajemy międzynarodowych suplementów do dyplomu i nie ma wśród naszych studentów wielkiego zainteresowania programami w rodzaju Socrates-Erasmus. Raczej skupiamy się na przemianach wewnętrznych. Nasze osiągnięcia to np. aktywizacja studentów, o co na tych łamach apelował profesor Zenon Uryga („Konspekt” 2000, nr 2).\nReaktywowano Studenckie Koło Naukowe. Staramy się rozbudzać potencjał tkwiący w studentach: Koło zorganizowało w ostatnich latach dwie ogólnopolskie studenckie sesje naukowe, działa w nim kilka sekcji, m.in. twórczości oryginalnej, studenci współpracują z klubem „Bakałarz”, gdzie odbywają się wieczory autorskie, konkursy poezji i prozy, recytatorskie itp. Wśród laureatów są często studenci polonistyki. Z kolei dziennikarskie aspiracje owocują studenckimi gazetkami. Wyraźnie widać, jak rozbudzone są apetyty studentów. I to uważam za zjawisko pozytywne.\nŚwiat się zmienia, a my z nim\nZaszły ostatnio zmiany w procesie dydaktycznym: świadomi przeobrażeń na rynku pracy, kurczącego się zapotrzebowania na nauczycieli i coraz mniejszej liczby uczniów wprowadziliśmy oprócz podstawowej specjalizacji nauczycielskiej dodatkowe specjalizacje, zarówno w trybie dziennym, jak i zaocznym. Mianowicie: na studiach zaocznych funkcjonuje także specjalizacja edytorstwo i komunikacja medialna, a od roku akademickiego 2003/2004 mamy po cztery specjalizacje: nauczycielską, logopedyczną, edytorstwo z komunikacją medialną oraz całkiem nowe studia o nazwie komunikacja społeczna. Te ostatnie przygotowują do pracy w biurach, instytucjach, na stanowiskach sekretarzy i asystentów. Zdajemy sobie sprawę, że po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej zapotrzebowanie na kompetentnych pracowników administracji wzrośnie znacznie. Na studia zaoczne w tym kierunku przychodzą ci, którzy już pracują. Specjalizacja logopedyczna powstała na bazie doświadczeń Studium Logopedycznego od lat istniejącego przy IFP, a prowadzonego przez pracowników Katedry Logopedii i Lingwistyki Edukacyjnej pod kierunkiem profesora Jana Ożdżyńskiego oraz w odpowiedzi na sygnalizowane przez nauczycieli coraz większe problemy dyslektyczne i dysgraficzne uczniów. Komunikacja medialna raczej nie przygotowuje dziennikarzy – to czyni nadal znakomicie Studium Dziennikarskie – natomiast kształci absolwentów na potrzeby rynku wydawniczego.\nMimo tych przemian jesteśmy nadal skupieni na kształceniu nauczycieli – ponad połowa studentów jest na kierunku nauczycielskim. Nie tracimy ich z oczu. Właściwie wszystkie specjalizacje cieszą się popularnością: na 180 miejsc przyszło w tym roku 800 kandydatów, na wszystkie specjalizacje startowało mniej więcej po równo kandydatów, bez deficytów, bez dysproporcji. Pojawiło się za to zjawisko nowe: wielu studentów, którzy wybrali daną specjalizację, pyta, czy nie może równolegle studiować na drugiej. Na razie takiej możliwości nie ma: dla chętnych są studia fakultatywne i podyplomowe.\nTrudno przewidzieć dalsze zmiany w IFP. Poniekąd żyjemy w zawieszeniu, uzależnieni od decyzji centralnych, czekamy na nową Ustawę o Szkolnictwie Wyższym. Jeśli mogę się pokusić o futurologiczną przepowiednię, to wyobrażam sobie, że kolejne lata przyniosą dalszą weryfikację systemu kształcenia. My na pewno zmieniliśmy już trochę nachylenie – nowością w kształceniu jest edukacja medialna, istnieje cały zespół osób specjalizujących się w mediach, zbudowaliśmy nowocześnie wyposażoną pracownię multimedialną, będziemy się starać o nową pracownię komputerową, w wakacje poddamy „liftingowi” korytarz – także i w ten sposób zmieniamy swoje oblicze. Nasze zainteresowania nadal skupiają się wokół kilku osi: literatury, języka i dydaktyki, jednak w każdym z tych kierunków wyrastają osobowości, których przygotowanie pozwala na pełnoprawne zatrudnienie ich na innych kierunkach, część pracowników zapewne przekwalifikuje się lub dokształci – tak trzeba. Świat się zmienia, a my z nim.\nprof. zw. dr hab. Bolesław Faron\nSpisała Magdalena Roszczynialska\nDziennik Polski – Poszerzanie przestrzeni wspólnoty (wywiad z pracownikami IFP)\nKONSPEKT – Wywiad z prof. Zenonem Urygą\nKONSPEKT – Wywiad z prof. Bolesławem Faronem\nKONSPEKT – Wywiad z prof. Józefą Kobylińską\nKRONIKA – konferencja Dawna i współczesna kultura funeralna


Wyświetlono rezultaty 61-70 z 201.\nBitwy domowe - ranking\nW życiu jak na wojnie - są takie małe bitwy, dzięki którym świat pełźnie do przodu. Ostatnie potyczki domowe, jakie przeprowadziliśmy (bądź przeprowadzamy) dotyczą głownie alergii, kotów i wyjazdu do Poznania. Nie muszę chyba nikomu wyjaśniać, że nasz kot, Lucyfer, zawiązał był tajną, mruczaną koalicję z Lonką - nie gryzie jej, nie drapie i mruczy jak go przydusza, znaczy się głaszcze... - ale nie spodziewałam się, że Paszpal również dołączy do tej zmowy cichaczem. Udawał zimną ignorancję siadając na uboczu, kusząc Lonkę, a potem dla niepoznaki uciekając przed nią pod łóżko. Prawie się nabra...\nW działach: marudzenia, Lonka style, radosna Lonkotfurczość\nLonka ma nową zabawkę. Zwabiłam go do domu pod pozorem opieki nad nim. Jest mały, niemal bezbronny, łaciaty i według wybawicieli ma skłonności samobójcze. Brakuje mu ogona i piątej klepki. Jest śliczny. Lonka woła na niego Lucyfer. Lucyfer gryzie kabel. Lucyfer chowa się w tapczanie. Lucyfer lubi kocie żarcie. Lucyfer pokazuje ząbki. Lucyfer mości sobie posłanie na plecaku Kaszka. Lucyfer nie cierpi na żadne lęki kuwetowe. Lucyfer ma daleko w nosie moje zakazy. Lucyfer wypełnia sobą całą przestrzeń mimo, że mieści mi się w dłoniach. - Lucyfer, przestań gryźć zamek. Lucyfer ignoruje mnie z wyż...\nPrawa autorskie - ooops?\nKto był na głównej, wie do czego piję. Ale ja to ugryzę z drugiej strony. Niedawno ściągnęłam sobie darmowy e-book Little Brother Cory'ego Doctorowa. We wstępie autor wyjaśnia, dlaczego posunął się do tego, by udostępnić go za friko. I recently saw Neil Gaiman give a talk at which someone asked him how he felt about piracy of his books. He said, "Hands up in the audience if you discovered your favorite writer for free because someone loaned you a copy, or because someone gave it to you? Now, hands up if you found your favorite writer by walking into a store and plunking down cash." Overwhelm...\nMagia wieku dziecięctwa\nLonka ma niesamowicie prostą filozofię życia. Kiedy przypominamy jej, że trzeba poprosić, kiedy się coś chce, mówiąc do niej "A magiczne słowo?", w odpowiedzi słyszymy "Tak". Gdy mówimy, że trzeba umyć ręce po przyjściu do domu Lonka wyciąga z brudnego rękawa kontr-zaklęcie: "Nie chcę." Kiedy Lonka niemal pada ze zmęczenia na swoją umorusaną buźkę, doświadczamy wybuchów nieposkromionej energii i napadów śmiechawki. Mam wrażenie, że lonkowe "być tu i teraz" jest bardziej słuszną filozofią niż jakieś pragamtyczne podrygi - teraz praca, potem zabawa. Lonka zawsze się bawi - bez względu na to...\nW działach: Lonkostyle, marudzenie\nOto kolejny wpis z rodzaju "historia choroby" - Lonka ma ospę. Nie jest to nowa wieść - gruchnęła była w ten czwartek i pokrzyżowała nam ostatecznie jakiekolwiek plany na długi weekend. Ale Lonka już ma strupki i pieknie się goi. Śmiem więc twierdzić, że potwierdza się moja teoria o tym, jakoby była niezniszczalna. W przeciwieństwie do domu...\nDługi weekend na krótko\nPonieważ pogoda dopisuje, ciepło się robi, ptaszki śpiewają a smoki radośnie puszczają kłębki dymu z nosa wygrzewajac łuski w słońcu, to przyszedł czas obstrzyc Lonkę. Nie, żebym jej wyprawiała postrzyżyny - za stara już na to jest - ale letnia pogoda sprawia, że małe dziewczynki chętnie spędzają długie godziny w piaskownicy, co z kolei powoduje, że poddaje się je kilku wymyślnym torturom: - Miss mokrej głowy (parental advisory) - Walki w pianie (parental advisory) - Grzebień ci w kołtun (dozwolone od lat 15) - Zaczes o poranku (od lat 15) Więc mając na uwadze zdrowie psychiczne całej rodzin...\nW działach: Lonkostyle, marudzenie, radosna Lonkotfurczość\nNie wiem, czy ktoś z Was zauważył, ale dawno nie było nic o Lonce. A działo się, oj działo... Po pierwsze, Lonka spędziła święta u dziadków. Rzecz jasna, pod moim czujnym okiem, bo destruktywne zapędy małych dziewczynek nie powinny być ujawniane zbyt szybko w obecności poprzednich pokoleń - to ma ochronić Lonkę przed rozwinięciem autodestrukcji w późniejszym wieku. Dziadkowie byli łaskawi nie zwracać uwagi na małe wybryki, a większe tłumaczyli sobie nieposkromioną energią młodzieńczą Lonki i byli zachwyceni jej pomysłowością oraz elokwencją. Niejako w nagrodę za dobre sprawowanie...\nWpis prawie świąteczny.\nW działach: eskapista, marudzenie, święta\nLonka chrapie smacznie po pysznej zabawie. A ja postanowiłam jednak nieco poharcować. ;)\nW działach: święta, marudzenie\nDziś o 15:00 wyjeżdżam z Lonką na święta, pozostawiając Kaszka na straży ogniska domowego. Wracamy za tydzień, bo jak już tłuc się przez 6 godzin w pociągu, to przynajmniej na dłużej. Dziadkowie przebierają nóżętami, Lonka cieszy się na wycieczkę, a ja się martwię - czy wszystko spakowałam, czy na pewno wzięłam jej dobre ubranka? A jak będzie zimno? A jak będzie bardzo ciepło, to czy nie upiecze nóg w półbutach? Niecierpię tego całego pakowania się. Kiedy już jestem w pociągu to mi wszystko jedno i nawet jeżeli czegoś zapomnę to zazwyczaj świetnie potrafię się obejść bez tego. Ale zanim to...


Szczegóły pożyczki w Speed Cash\nFirma Speed Cash nie ma w swojej ofercie darmowej pożyczki dla nowego klienta\nOcena klientów: 2 punktów w skali od 1 do 10\n30000 złWysokość kredytu od:\n2000000 złWysokość kredytu do:\n37 ratOkres spłaty do:\n2000000 złMax. kwota pierwszej pożyczki:\n99 latMax. wiek pożyczkobiorcy:\nstar_half Wady i zalety pożyczki w Speed Cash\nZalety pożyczki w Speed Cash\nWady pożyczki w Speed Cash\nOpis oferty Speed Cash\nkwoty od 30 000 zł do 2 000 000 zł\nokres kredytowania od 3 mies. do 36 mies.\nwymagane zabezpieczenie w postaci nieruchomości\nWeź udział w rankingu, oceń pożyczkę w Speed Cash\nJak oceniasz Speed Cash?\nKorzystałeś z produktów firmy Speed Cash? Uważasz, że pożyczka w Speed Cash jest warta polecenia innym użytkownikom? A może masz negatywne zdanie o tej firmie pożyczkowej. Pomóż innym podjąć decyzję. Jeżeli polecasz Speed Cash, kliknij kciuk w górę, jeżeli uważasz inaczej kliknij kciuk w dół.


Dzień Dziecka w Augustowie. „Epidemia uniemożliwiła realizację niespodzianki” - Augustów - Gazeta Augustowski Reporter\nDzień Dziecka w Augustowie. „Epidemia uniemożliwiła realizację niespodzianki”\n1 czerwca tradycyjnie swoje święto obchodzą wszystkie dzieci. W ten szczególny dzień powinny czuć się wyjątkowo i cały czas mieć uśmiech na twarzy.\nDzień Dziecka obchodzimy od 1955 roku, kiedy to został on ustanowiony przez Organizację Narodów Zjednoczonych w celu upowszechniania idei związanych z prawami dziecka. W obliczu pandemii w wielu miejscach świata dzisiejszy dzień nie do końca może być dla dzieci w pełni szczęśliwy. Tam, gdzie sytuacja jest szczególnie trudna, z pomocą przychodzi UNICEF. W newralgiczne miejsca dostarczana jest woda, żywność i odzież. W Polsce funkcjonuje kampania pod nazwą UNICEF Polska „Walka z koronawirusem”, która umożliwia okazanie wsparcia poprzez dowolną darowiznę.\nW miastach z powodu epidemii nie mogą odbyć się masowe imprezy, ale rodzice z pewnością postarają się o wywołanie u swoich pociech radosnego uśmiechu.\nAby dowiedzieć się, czy wzorem lat ubiegłych, w Augustowie zorganizowano dla dzieci imprezy rozrywkowe, rozmawialiśmy z kierownikiem Wydziału Spraw Społecznych i Administracji, panem Michałem Kotarskim.\n„Mieliśmy plany. Miał być festyn dla naszych dzieci, mamy na ten cel zarezerwowane środki. Niestety epidemia uniemożliwiła realizację tej niespodzianki. Mam nadzieję, że do 1 września sytuacja się poprawi i wtedy wynagrodzimy dzieciom to, czego teraz nie mogliśmy im zapewnić, czyli dobrej zabawy”.\nWięcej w tej kategorii: « Jak przebiegały uroczystości w Studzienicznej [ZDJĘCIA] Cenne znalezisko z X wieku »


Start Poradniki 4 najważniejsze typy robotów stosowanych w przemyśle\nRobotyzacja to w XXI wieku główna siła, która prowadzi do bogactwa, dobrobytu i zwiększenia produkcji przemysłowej. W kategoriach robotyzacji można mówić o automatyzacji produkcji, optymalizacji rozwiązań przemysłowych, a także o zwiększeniu produkcji masowej, a co za tym idzie – wprowadzeniu na rynek jeszcze większej ilości towarów. Wszystkie z tych działań mają realny wpływ na gospodarkę krajów, w których się z nich korzysta, a co za tym idzie – również na nasze życie. Każdy z nas przecież jeździ samochodem lub autobusem, kupuje pakowaną żywność, używa laptopa czy też smartfona, nosi ubrania. Wszystkie z nich zostały wyprodukowane w halach zaopatrzonych w roboty. Jakie?\nGama robotów przemysłowych firmyFanuc\nOgromną rolę – szczególnie w przypadku produkcji różnorodnych pojazdów lub tez konstrukcji metalowych – stanowią roboty spawalnicze. To one zajmują się spawaniem ciężko dostępnych dla człowieka miejsc lub też działają w warunkach dla pracowników skrajnie niebezpiecznych. Roboty spawalnicze wykorzystuje się w fabrykach po to, by łączyły ze sobą metalowe elementy, tworząc jakąś określoną całość. Bardzo często sterowane są numerycznie i komputerowo (NC oraz CNC).\nBez robotów paletyzujących trudno jest sobie dziś wyobrazić sprawnie działający magazyn czy tez halę produkcyjną. Roboty te wykorzystywane są do przenoszenia materiałów oraz palet z materiałami. Dzięki ich pracy nie ma już tak wielkiej konieczności zatrudniania pracowników do obsługi wózków widłowych i podobnych sprzętów. Roboty paletyzujące skutecznie zmniejszają zagrożenia dla zdrowia i życia człowieka.\nKupujesz napoje w zgrzewkach? Ryż w pudełeczkach? Chusteczki w wielopakach? Ktoś musi to wszystko ładnie zapakować, żebyś mógł w sklepie wybierać spośród różnokolorowych pudełek umożliwiających komfortowe przenoszenie produktów. Gdzieniegdzie zajmują się tym ludzie pracujący na stanowisku pakowacza, ale w największych fabrykach są to już roboty pakujące. Ich praca przekłada się na estetykę produktów oraz decyzje zakupowe konsumentów.\nNie da się ukryć, że w dzisiejszym świecie, aby coś się sprzedało, musi nie tylko być funkcjonalne i użyteczne, ale również nieźle się prezentować. Dlatego tak ważny jest kolor produktów oraz charakterystyka ich powierzchni, faktury. Do malowania różnorodnych produktów (zaczynając od samochodów, przez lodówki, a na motocyklach kończąc) używa się specjalnych robotów malarskich, które za pomocą specjalnych pistoletów natryskowych bezbłędnie nakładają kolejne warstwy farby na danej powierzchni.


Jak rozmawiać z dzieckiem o koronawirusie.\n„Czy zachoruję?”, „Dlaczego nie mogę chodzić do szkoły?”, „Czy babcia umrze?”. Czas zmierzyć się z tymi pytaniami i podjąć temat pandemii koronawirusa. Przede wszystkim nie zaprzeczaj uczuciom dziecka, zauważ je i „zaopiekuj się nimi”.\nCiągłe doniesienia o rosnącej licznie pacjentów z koronawirusem, zalew fake newsów – to wszystko sprawia, że dzieci są narażone na informacje, z którymi jeszcze nie potrafią sobie poradzić. Zadaniem rodziców jest objaśnienie im tego, co właśnie dzieje się na świecie. Tylko jak to zrobić, by nie narażać dzieci na zbędny stres i przerażenie?\nWiele zależy od tego, jak dziecko reaguje na obecną sytuację: czy jest podekscytowane, zainteresowane, może nawet cieszy się, że nie chodzi do szkoły, czy raczej źle znosi konieczną zmianę, wyraża niepokój, a może złość i bunt.\n1. Przyglądaj się emocjom swoim i dziecka.\nDopytuj, nazywaj, dawaj poczucie, że jesteście w tym razem. Sprawdź, czy sam/a nie wprowadzasz zbyt nerwowej sytuacji, śledząc bez ustanku serwisy informacyjne i dyskutując tylko na jeden temat. Nie zmuszaj dziecka do opowiadania o swoich emocjach, jeśli nie jest chętne ani zainteresowane – odpuść.\n2. Przygotuj kilka rzetelnych faktów.\nTrzymając się faktów mów w prosty sposób, konkretnie i rzeczowo. Wystarczą 3-4 fakty, by w sposób opanowany przekazać wiedzę, która da poczucie kontroli nad sytuacją. Paniczny lęk zamienimy w troskę i chęć zadbania o zdrowie swoje i najbliższych.\n„Covid-19 jest chorobą układu oddechowego wywołaną przez nowy koronawirus. Zazwyczaj zaczyna się od wysokiej gorączki, później pojawia się suchy kaszel i duszności. Niektórzy pacjenci wymagają leczenia szpitalnego. Najprawdopodobniej wirus rozprzestrzenia się drogą kropelkową, gdy zarażona osoba w naszym otoczeniu kaszle lub kicha”.\n3. Przygotuj się na konfrontację z plotkami, mitami.\n„Bo Kasia powiedziała, że...". Wytłumacz, czym jest dezinformacja w dzisiejszych czasach. Wskaż wiarygodne źródła, takie jak oficjalna strona WHO.\n4. Ton wypowiedzi jest bardzo ważny podczas omawiania tak trudnego zagadnienia .\nNie denerwuj się pytaniami w stylu „Czy wszyscy umrzemy”, odpowiadaj spokojnie. Używaj prostego języka. Możesz mówić z łagodnym uśmiechem, co ociepli głos. Dodaj do tego lekki dotyk, który doda otuchy. – To sprawia, że dzieci nie wpadają w "egzystencjalną otchłań", której nie muszą doświadczać, a z pewnością dopóki nie skończą przynajmniej 13 lat. „Zapewnij swoje dziecko, że Ty i dziadkowie jesteście silni oraz że będziecie robić wszystko, co w waszej mocy, by utrzymać zdrowie i bezpieczeństwo”.\nKiedy nie znasz odpowiedzi, nie bój się w opanowany sposób przyznać, że nie wiesz. Taka szczerość może wzmacniać więź. Bądźmy w tych rozmowach spokojni, opanowani i rzeczowi. Jeśli sami jesteśmy kłębkiem nerwów (…), zastanówmy się, kto z naszego otoczenia mógłby taką rozmowę przeprowadzić?\n5. Zwróć uwagę na to, na co masz wpływ, odróżnij od tego na co nie masz wpływu.\nPorozmawiaj z dzieckiem o tym, co można kontrolować: o szczególnej higienie osobistej (mycie rąk, stosowanie żeli antybakteryjnych, ograniczenie dotykania twarzy), unikaniu kontaktów, utrzymywaniu dystansu między innymi 2 m.\n6. Opracuj plan działania.\nJak często się podkreśla – domowa kwarantanna to nie ferie. Opracuj więc plan dnia, zaproponuj podział czasu na ten związany z zabawą i nauką. Uporządkowanie nowej rzeczywistości i dawka zdrowej dyscypliny, powinny zwiększyć poczucie bezpieczeństwa.\n7. Przygotuj propozycje na rozładowanie stresu.\nWarto mieć w zanadrzu kilka sprawdzonych sposobów na czarne myśli. Wspólne czytanie książek, gry planszowe, przytulanie. Rozmawiajmy o emocjach, o tym, że te trudne też są w porządku, trzeba tylko znaleźć dla nich przestrzeń, zapewnijmy że jako dorośli mamy na nie sposoby.\nPolecam porady psychologa z Uniwersytetu WSPS\nw materiale opublikowanym na: polskatimes.pl


Archiwa: Biznes i przemysł - ABX Polska\nFiltry do maszyn rolniczych najlepszej jakości\nZdzisław Woźniak 26 lipca 2019 Biznes i przemysłKomentarze są wyłączone.\nMaszyny rolnicze potrzebują znacznie większych i wydajniejszych filtrów niż tradycyjne pojazdy osobowe, takie jak samochody. Na rynku można znaleźć wiele firm, które specjalizują się w tej określonej dziedzinie. Jest to niezbędny element, który wspomaga i umożliwia właściwą pracę danej maszyny oraz wpływa na jej wydajność. Po co stosować filtry w maszynach rolniczych? Maszyny rolnicze działają […]\nObrót gotowymi firmami\nKarolina 16 czerwca 2019 Biznes i przemysłKomentarze są wyłączone.\nZakup gotowej firmy to dość wygodne rozwiązanie. Wiele firm trudni się obrotem takich przedsiębiorstw. Są one często tworzone na potrzeby dalszej ich sprzedaży. Dopełniane są wszelkie niezbędne formalności. Nabywca otrzymuje komplet dokumentów, w tym wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, numer NIP. Nie powstaje więc konieczność dopełniania jakichkolwiek dodatkowych formalności. Cechy charakterystyczne spółek z ograniczoną odpowiedzialnością […]\nStal do pracy w wysokich temperaturach\nKrystian 8 czerwca 2019 Biznes i przemysłKomentarze są wyłączone.\nStal kotłowa to stal chromowo-molibdenowa, przystosowana do pracy w podwyższonych temperaturach. Wykorzystywana jest przy produkcji piecy, części kotłów parowych, zbiorników pod ciśnieniem, wymienników ciepła, komór zbiorczych, części aparatury chemicznej, rozdzielaczy gazów gorących, śrub, kołnierzy, nakrętek, wężownic, kolektorów i innych urządzeń energetycznych. Odpowiedni gatunek stali kotłowej Zastosowanie poszczególnych gatunków stali żaroodpornych jest ściśle związane z temperaturą ich […]\nDoskonałe właściwości folii stretch\nKrystian 6 kwietnia 2019 Biznes i przemysłKomentarze są wyłączone.\nUżywając słowa doskonały w odniesieniu do folii stretch nie ma w tym żadnej przesady. Dzięki swoim właściwościom stała się folia stretch wszechstronnie używanym materiałem pakującym i zabezpieczającym towary i przesyłki. Nie ma obecnie lepszego i tak łatwego w użyciu produktu jak różnego rodzaju i przeznaczenia folie stretch. Rozciągliwe i kleiste folie stretch Doskonałość tego tworzywa […]\nMotoreduktory na rynku\nMaria Dąb 20 listopada 2018 Biznes i przemysłKomentarze są wyłączone.\nMotoreduktor jest małym zabudowanym układem napędowym, który panuje nad zmianą prędkości obrotowej jednocześnie zmieniając moment obrotowy. Zakres mocy, jaką może osiągnąć te urządzenie sprawia, że często znajduje swoje zastosowanie w branży przemysłowej, zwłaszcza na liniach produkcyjnych. Zastępuje klasyczny układ napędowy, który zajmuje bardzo dużo miejsca. Najprostsza konstrukcja motoreduktorów Ta maszyna przemysłowa łączy w sobie wszystkie […]


Teraz jest Śr, 18 wrz 2019, 03:20\nTytuł: Ruch Obywatelski Miłośników Broni\nNapisane: Wt, 23 lip 2013, 21:54\nByć może ktoś z Kolegów słyszał o ROMBie, jeśli nie, to zapraszam do odwiedzenia strony internetowej http://www.romb.org.pl/. Wg mnie pod wieloma względami podobni do DADRL - walczą z irracjonalnymi przepisami czy bezprawnymi poczynaniami niektórych komend wojewódzkich. Próbują stopniowo forsować swoje postulaty, promować strzelectwo i niszczyć krzywdzące dla strzelców stereotypy. W przypadku ROMBu jest o tyle fajnie, że można działać małymi krokami, a u Nas nie ma miejsca na kompromisy.\nJeśli ktoś z Was interesuje się strzelectwem albo chce napisać parę (gorzkich) słów na temat prawa ws. szeroko pojętego dostępu do broni (oczywiście nie tylko bojowej!), to zapraszam do dyskusji.\nNapisane: N, 4 sie 2013, 12:41\nDopiero teraz znalazłem ten nieco zapodziany wątek. Gorzkich słów pełna jest ma głowa.\nPolska to nie Andorra, Izrael, Szwajcaria, Stany... jakoś tam, gdzie nie ma problemów w dostępie do broni jest bezpieczniej niż tam, gdzie państwo kładzie łapę na prawie do jej posiadania i noszenia. W Polsce pierwszym, który zakazał większości Polaków mieć broń, był Hitler. Teraz mamy komuszą ustawę, która bardzo przypopmina brunatną.\nW telewizorni lecą głodne kawałki o jakiejś masakrze albo antybroniowej demonstracji w Stanach (dziwny przypadek - na dworcach kolejowych i na lotniskach wolno nosić broń i nikt tam nie urządza jatek, a w szkołach i centrach handlowych jest to zakazane i dlatego...). Nikt jednak nie doda, że wielokrotnie więcej ludzi ratuje swoje/cudze zycie bronią, unieszkodliwiając bandytę.\nOwszem, w Stanach jakiś wariat zapewne chciałby zorganizować wielkie zabijanie, ale też w większości przypadków niedoszły Breivik czuje, że mu ktoś przykłada lufę do pleców ZANIM zdąży zamordować ileś osób (o tym nie mówią, bo nic nie zaszło: przyjeżdża siwy gliniarz, zadaje pytania temu sprawiedliwemu z coltem, ładuje skutego przestępcę do crown victorii i tyle go widzieli - żaden nius).\nW Europie nawet znakomita policja norweska przyjeżdża po ruskim roku, potem europejski sąd brata się ze zbrodniarzem, później zbrodniarz w europejskim więzieniu pisze książkę i narzeka, że mu internetu nie dają, a potem wychodzi i bierze udział w europejskim tańcu z gwizdami, stając się celebrytą.\nW normalnym kraju zbrodniarz (o ile nie zostanie aresztowany/ranny/zabity podczas próby popełnienia mordu/gwałtu/rozboju) zostaje skazany po uczciwie przeprowadzonym, jawnym procesie, na karę taką, jaka mu się należy. Jeśli jest to kara śmierci, to egzekucja jest przeprowadzana po ludzku. Jeśli więzienie, to skazany pracuje (powszechnie wiadomo, że skazanie ludzi na nicnierobienie może i jest dotkliwą karą, ale systemowi penitencjarnemu nie powinno zależeć na tym, by skazany do reszty ześwirował od patrzenia na 4 ściany - potem będzie sprawiał problemy po wypuszczeniu)...\nStrona ROMBu bardzo optymistycznie wygląda. Na razie zacznę nosić nóż do obrony osobistej (o ile go nie zakazano, trza sprawdzić przepisy), a nastęnie po zarobieniu nieco $$$ będę się starał o pozwolenie chociażby sportowe lub kolekcjonerskie na broń krótką centralnego zapłonu i kilka (naście) promes. Podobno jest łatwiej niż kiedyś, a koszty to przecież nie taka ważna sprawa - jak się chce, to się zarobi.\nJak to u nas nie ma niejsca na kompromisy? Jeśli nie będzie zakazu AW¦M, dopuszczenia amerykańskich pozycyjnych, możliwości instalowania żółtych św. mijania albo dziennych do motocykli, zakazu używania świateł mijania w dzień albo mozliwości jazdy na pozycyjnych w nocy, to i tak nieźle. Chociaż wolałbym, by wszystkie powyższe możliwości były wykorzystane.\nNapisane: N, 4 sie 2013, 17:03\nTo coś w stylu "w Szwecji nakaz świecenia obowiązuje od dawna, a na drogach ginie tam dużo mniej osób niż w Polsce". W sumie racja, tylko jaki jest związek jednego z drugim? Żaden. Ile procent broni użytej przez przestępców w Stanach posiadano legalnie (bo obstawiam, że w Polsce coś koło 0%)? Czemu stany, które mają liberalne przepisy w kwestii dostępu, mają mniejszy odsetek zabójstw i przestępczości w ogóle? Dlaczego tendencja jest dokładnie odwrotna w tych częściach USA, gdzie prawo jest bardziej restrykcyjne?\nNa razie zacznę nosić nóż do obrony osobistej (o ile go nie zakazano, trza sprawdzić przepisy)\nhttp://www.romb.org.pl/?id=95 Co prawda info sprzed ponad 2 lat, ale kto wie, co im przyjdzie do głowy... Zresztą trzeba wiedzieć trochę o używaniu noża do samoobrony, żeby nie bić pobitym własną bronią, to samo tyczy się pałki teleskopowej czy paralizatora.\npo zarobieniu nieco $$$ będę się starał o pozwolenie chociażby sportowe lub kolekcjonerskie na broń krótką centralnego zapłonu i kilka (naście) promes. Podobno jest łatwiej niż kiedyś, a koszty to przecież nie taka ważna sprawa - jak się chce, to się zarobi.\nŻeby w tym kraju legalnie zdobyć broń, to najłatwiej byłoby zostać myśliwym albo sportowcem. Wiąże się to oczywiście z kosztami i obowiązkiem przynależności do odpowiednich organizacji. W przypadku sportowej jest o tyle fajnie, że teoretycznie pistoletu 9mm możesz używać jako broni sportowej. Jak Ci w nocy ktoś do domu wejdzie, zdążysz wyciągnąć broń z sejfu, załadować i w końcu użyć, to może być z tego duży problem (bo to jednak nie jest broń do obrony osobistej). Jak to często bywa w kwestii broni, dużo zależy od rozsądku prokuratora i sędziego. Co do kolekcjonerskiej, to Policja możliwość posiadania takiej broni często uznaje za godną pożałowania pomyłkę legislacyjną i z tego co wiem, to nie możesz do niej nabyć amunicji (niech na ścianie gnije, po co komu strzelanie ze swojego Mausera).\nNawet broń palną gazową traktują na równi z kałaszem... U Czechów gazówkę możesz nabyć jak u nas gaz pieprzowy, generalnie Czesi mają dużo bardziej normalne przepisy, jeśli chodzi o broń palną i amunicję.\nRacja, oczywiście miałem na myśli główny cel DADRL - zniesienie nakazu używania świateł mijania w dzień w warunkach normalnej przejrzystości powietrza, bez kompromisów w stylu "okres jesienno-zimowy" czy "poza terenem zabudowanym".\nNapisane: N, 4 sie 2013, 21:44\nZakaz nabywania amunicji do broni kolekcjonerskiej jest niezgodny z prawem. Mit powstał wtedy, gdy było w mediach gadanie o nowym typie papierka (jakoś po upadku PRLu i powstaniu PRLu II). Widniał tam wzór dokumentu - kolekcjonerskie zezwolenie i w rubryce na adnotacje "brak prawa do posiadania amunicji". Oczywiście przepisy stanowią, ze amunicję można posiadać w ilości dowolnej na podstawie pozwolenia na broń (np. do makarowa możesz tylko 9x18). To wiedziałem już wcześniej, ale na stronie ROMBu było i o tym.\nMożna nawet (w przypadku broni historycznej lub o rzadkim kalibrze) samemu sobie elaborować naboje. Żeby zdobyć takie pozwolenie, trzeba się mnóstwo naużerać z urzędami. Dla porównania: w Stanach można bez żadnych pozwoleń kupić se prasę do przerabiania łusek, wagę chemiczną, specjalny moździerz do ubijania prochu, spłonki, pociski... Te ostatnie można nawet odlewać samemu. Mimo formalnego zakazu posiadania amunicji przeciwpancernej zrobienie sobie naboi do kałacha o rdzeniu ceramicznym/stalowym/innym jest sprawą prostą (i nikt nikomu problemów za to nie robi). W przypadku obrony osobistej własnoręcznie robioną amunicją można mieć problemy (z przeciwpancerną jest przesrane i więzienie), ale z reguły i tak nie są one wielkie. Jeśli strzelasz dużo (bo lubisz, bo masz AKM i walisz seriami, bo polujesz codziennie z zamiłowania do skór i dziczyzny...whatever), to takie przyrządy za kilka tysięcy dolarów zwrócą się szybko. Im rzadszy kaliber, tym więksdze oszczędności.\nCo do broni legalnie posiadanej i wykorzystywanej do celów przestępczych - nawet w USA jest to koło 1% (mimo, że nikt nie każe tego nawet rejestrować!). Wziąłem to stąd: http://www.ncpa.org/pdfs/st176.pdf\nW Europie broń jest dużo łatwiej dostępna nawet w tej cholernej Skandynawii. Mało tego - na Svalbardzie jest NAKAZ posiadania przy sobie załadowanego karabinu poza terenem zabudowanym (stary niedźwiedź, wbrew pioseneczkom, mocno nie śpi). Tego nie trawię - jak ktoś nie chce go nosić, to mu nie wolno nakazać i koniec. Ale pomysł dosć ciekawy.\nA co do broni sportowej - ja marzę nie o żadnych tam dziewiątkach, ale o czymś takim, jak np. Colt 1911 kaliber .45 (11,43x23). Pistolet prawdziwego konserwatysty - ponad sto lat temu armia USA przyjęła go na uzbrojenie i nie zrezygnowała do dziś. Skonstruował go geniusz w tym zakresie - John Moses Browning. Do tej pory zdecydowana większość pistoletów działa na zasadzie krótkiego odzrutu lufy, który to system w poczciwym ".45" doprowadzony został do perfekcji. Zmieniają się kalibry, bezpieczniki, mechanizmy spustowe, materiały, przyrządy celownicze - ale od środka połowa pistoletów jest niezmieniona od stu lat z górką.\nWygląd zewnętrzny też nie taki przestarzały:\ncolt1911big2.jpg [ 35.7 KiB | Przeglądane 3566 razy ]\nPiękne. Dwa proszę.\nNapisane: N, 4 sie 2013, 22:43\nMiałem przyjemność strzelać z 1911 - w porównaniu do dziewiątek czuć moc. Pojawiają się oferty sprzedaży na rynku wtórnym, do pełni szczęścia brakuje tylko pozwolenia i odrobiny $$$. Fajnie byłoby mieć taki pistolet, aczkolwiek gdybym miał wybrać broń do noszenia ze sobą na co dzień, to chyba zdecydowałbym się na coś mniejszego i lżejszego. A US Army chyba przerzuciła się parę ładnych lat temu na M9, licencyjną kopię Beretty 92.\nNapisane: Pn, 5 sie 2013, 12:16\nJułes Armi używa standardowo beretek, ale nigdy M1911 nie został wykreślony z uzbrojenia. Jest tak jakby "niestandardową bronią boczną US Army". Czyli zastępuje M9, gdy potrzebna jest duża moc. Oba wymienione gnaty są bardzo niezawodne i odporne na zuzycie w ciężkich warunkach, ponadto ich ogromna ilość na świecie gwarantuje części (nie ma konfliktu po I W¦, żeby któraś strona nie używała M1911).\nElitarne jednostki, siły specjalne, korpusy ekspedycyjne itp. nadal noszą te pistolety, aczkolwiek tam panują nieco inne zasady (kwestia swobodnego wyboru uzbrojenia u specjalnych robi swoje, ponadto każdy żołnierz w całej armii ma prawo przynieść do woja prywatnego gnata/rewolwer/karabin/karabinek/karabin wyborowy/strzelbę bez żadnych problemów. M16 z berettą dostanie i tak, bo państwo przewidziało. Amunicję musi sobie kupować sam, ale wysokość poborów w amerykańskiej armii plus brak podatków w sklepach wojskowych sprawiają, że to i tak grosze kosztuje). Zresztą za wojny wietnamskiej żołnierze pisali listy do domów, żeby im rodziny przysyłały colty i naboje .45 ACP w każdej ilości, jaka im tylko w ręce wpadnie. Związane to było z tym, że beretta może i ma 2x większy magazynek, ale moc obalająca amunicji 9x19 Para jest mizerna w porównaniu do .45 ACP. W Afganistanie to samo było z karabinami - samopowtarzalny M14 kaliber .308 Win (7,62x51) sięgał o wiele dalej i trafiał bardziej precyzyjnie niż M16 kaliber .223 Rem (5,56x45), o niezawodności nie wspomnę. "Droga żono, przyślij mi M14, dwie lufy i wiadro magazynków, naboje się zorganizuje..."\nDo noszenia tylko bębenkowiec. Jak dla mnie Charter Bulldog kaliber .44 Special - mioże ma tylko 5 strzałów, ale jest mały, potężny, tani, prosty i niezawodny. Przy tym żaden klasyczny rewolwer w razie niewypału nie wymaga ręcznego przeładowania - bęben obraca się naciśnięciem spustu, czyli jeśli nie strzelił, wciśnij drugi raz. Ot, cała filozofia. A tak trzeba dobić magazynek od spodu, szarpnąć zamek do siebie i... oddać pistolet św. Piotrowi przy wejściu. No chyba, że w niebie wolno nosić.\nNapisane: Wt, 6 sie 2013, 10:30\nRewolwer jako broń do obrony osobistej jest bardzo sensownym rozwiązaniem. 5 czy 6 strzałów powinno starczyć do odparcia zagrożenia, a co najważniejsze, jest łatwiejszy i szybszy w użyciu, ponadto nie ma problemów z zacięciami.\nChciałbym jeszcze wspomnieć o J. Dziewulskim - o ile w kwestii świateł 24h w pełni się z nim zgadzam, to o broni często gada takie głupoty, że aż uszy/oczy więdną. Jak sam mówił:\nLudzie bardzo zmieniają się w momencie, w którym dostają broń. Stanowi ona rodzaj gwarancji - posiadamy ją to prawie nic nam nie grozi.\n¬ródło. U niego wieloletnie posiadanie broni wywołało już chyba nieodwracalne zmiany w psychice. Swego czasu miał jednak dobry pomysł, wg którego dużo łatwiej byłoby zdobyć broń do obrony miru domowego. Niestety się z tego wycofał, bo zgodnie z tym, co mówi dla Newsweeka, jeśli ty masz rewolwer/strzelbę gładkolufową, to bandzior odwiedzi cię z AK-47...\nNapisane: Śr, 7 sie 2013, 12:47\nRyba, dodaj jeszcze, że "wieloletnie posiadanie broni jako jeden z nielicznych pieszczochów systemu postkomunistycznego, członek kasty uprzywilejowanej, dla której pozwolenia załatwia się od ręki". Faktycznie, bycie członkiem kasty rządzącej III RP moze powodować zmiany w psychice.\nNo więc bandyta przyjdzie z AK-47, który mu będzie zawadzał o wszystkie kanty, szafki, korytarze itp.\nCiekawe z czym by przyszedł, gdyby każdy miał AK? Wtedy już tylko Peczeneg?\npkp_pecheneg.jpg [ 56.82 KiB | Przeglądane 3479 razy ]\nNapisane: Śr, 7 sie 2013, 13:24\nJak to z czym? Wiadomo, że z RPG-7 i ustrzeli Cię z odległości jednego metra. Nie on jeden należy do kasty uprzywilejowanej, powszechnie wiadomo, że najlepszym sposobem na zdobycie broni do ochrony osobistej jest posiadanie rodziny bądź wysoko postawionych znajomych w odpowiedniej Komendzie Wojewódzkiej, ewentualnie Głównej...\nNapisane: Cz, 22 sie 2013, 22:21\nJeśli chodzi o posiadanie broni w UK, to z tego, co kojarzę, od 1997 nie można posiadać jakiejkolwiek broni - nie dot. długiej broni myśliwskiej i broni sportowej .22, te 2 rodzaje oczywiście na pozwolenie.\nPotwierdza się, o czym wcześniej pisaliśmy. Im bardziej restrykcyjne przepisy, tym więcej nielegalnie posiadanej broni i przestępstw przy jej użyciu.\nDo świecenia w dzień mają bardzo normalne podejście, jedno z lepszych w Europie, to na czym innym sobie odbijają.


olsztyn.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji warmińskiej → Narodowy Dzień Życia\nW spotkaniu wzięli udział (od lewej) Kamil Piotrowski, Grzegorz Kasjaniuk oraz Monika Płoska. Łukasz Czechuyra /Foto Gość\nW Olsztynie odbyło się spotkanie z cyklu "Porozmawiajmy o życiu".\nZ okazji Narodowego Dnia Życia w Urzędzie Wojewódzkim w Olsztynie odbyło się spotkanie pod hasłem "Na wybiegu życia - Ty decydujesz". - W obecnych czasach refleksja nad wartością życia, każdego życia jest jak najbardziej wskazana. Te trudne czasy pokazują nam tę wielką wartość. Teraz zaczynamy doceniać życie, szczególnie kiedy relacje w rodzinach są zachwiane, brakuje nam kontaktu z innymi osobami - tłumaczy Edyta Markowicz, pełnomocnik wojewody ds. rodziny. Podkreśla, że każdy człowiek żyje wśród innych i dla innych. - Każdy z nas ma swoje zasady, wartości, przekonania, jakimi się w życiu kieruje, każdego dnia podejmujemy wybory, jednak zawsze musimy pamiętać o innych, o tych, którzy żyją obok nas i należy im się szacunek i zrozumienie - mówi E. Markowicz.\n- Trzeba żyć zgodnie z własnym sumieniem, zgodnie z Bogiem i wtedy to będzie prawdziwe życie. W świecie łatwo się zatracić, świat jest taki, że bardzo szybko potrafi wciągnąć - opowiada Kamil Piotrowski. Wie, co mówi - dawniej chuligan, niestroniący od narkotyków, alkoholu, był na dnie. - Moje życie było już na takim etapie, że albo bym jechał cały czas po bandzie i skończył ze sobą - było bardzo blisko - albo musiało się zdarzyć coś, co zmieniłoby całkowicie moje życie, przemieniło je o 180 stopni. Wiedziałem w pewnym momencie, że moje życie się kończy, postanowiłem wtedy, że muszę szukać pomocy. Zacząłem prosić o pomoc Pana Boga. On pokazał mi drogę. Ta droga jest trudna, ale jedyna właściwa, prowadzi do światła - opowiada Kamil. W spotkaniu oprócz K. Piotrowskiego wzięła udział modelka Monika Płoska, a rozmowę prowadził Grzegorz Kasjaniuk, dziennikarz radiowy. Całość odbyła się w formie online.\ndodane 24.03.2021 20:23


witam... - Aleyoya\nRejestracja: 5 maja 2018, o 08:28\nPostautor: black_currant » 7 maja 2018, o 20:24\n... jak w tytule, witam wszystkich. nazywam się filip mam mniej więcej 34 lata i pochodzę Z Legnicy gdzie też mieszkam.\nCiężko mi określić od jakiego czasu interesuje się yoyo, zacząłem około 2003 roku ale po około dwóch latach odstawiłem to hobby. Dopiero w poprzednim roku wróciłem do machania, trochę to trwało ale wydaje mi się że jest to dobra decyzje, przez cały ten czas abstynencji yoyowej czegoś mi brakowało, oglądałem filmiki, czytałem, ale nie mogłem się zebrać do powrotu...\nMimo takiej rozpiętości czasowej jestem dumnym reprezentantem początkowo-średniego poziomu machania. Swoją przygodę zaczynałem od egzemplarzy typu "no name" zakupowanych w kioskach lub marketach. Z czasem dorobiłem się Mosquito i Throw Monkey od Dancana ale najdłużej bawiłem się Speed Makerem od YoYoJam.....i to za jego sprawą wróciłem do yoyowania. Fakt że mój egzemplarz jest już dość mocno wyeksploatowany sprawił że zdecydowałem się na pierwsze w swojej kolekcji nie responsywne yoyko i mój wybór padł na Repley Pro i wkręciłem się na nowo. Dłuższy czas spinu, mniejsze problemy z przypadkowym powrotem yoya do ręki (prawie zerowe właściwie) sprawiły że zacząłem się świetnie bawić powoli ogarniając nowe triki i delikatnie szlifując skilla. Niedawno zakupiłem też swój pierwszy metalowy egzemplarz ale o tym może przy okazji.\nTrochę biograficzny wyszedł mi ten post powitalny.....uogólniając : siema!\nPostautor: admin » 7 maja 2018, o 20:49\nSorry, za zablokowanie Cię na początku, ale ten email i nick jakoś podejrzanie wyglądały, a ostatnio jest straszny najazd botów\nTechnologia poszła trochę do przodu względem modeli, które wymieniłeś, ale to bardzo dobrze, że zaczynałeś od responsywnych, bo dzięki temu powinieneś umieć utrzymywać napięty sznurek, a to + do stylu i techniki\nJesteś zatem ciut starszy ode mnie, ale obaj jesteśmy powyżej 30\nUdanej nauki życzę i jakby co, pytaj śmiało\nPostautor: Silaren » 7 maja 2018, o 20:53\nW końcu ktoś z moich okolic. Ja jestem z Chojnowa.\nMoże uda się kiedyś spotkać i wymienić doświadczeniami


Giant Step to flagowa seria stóp perkusyjnych niemieckiej firmy Sonor. Seria ewoluowała przez lata, ale niezawodność i wysoka jakość wykonania niezmiennie przykuwa uwagę perkusistów na całym świecie. Produkowane w Niemczech, stopy nie są do końca tanim produktem, porównując serię Giant Step z konkurencyjnymi modelami…. więc tak właściwie, za co płacimy?\nCo rzuca się na dzień dobry w oczy, to design. Giant Step produkowany jest w zgodzie z linią Sonora, gdzie mechanizmy posiadają footboard z charakterystycznym celownikiem – tzw. Target Point. Niezwykle wygodna i szybka praca stopy – to pierwsze wrażenia perkusistów którzy mają styczność z tą serią hardware’u.\nPołączenie z bijakami w kształcie młotków (filc/plastik), o dobrym wyważeniu i ataku sprawia, że Giant Step odznacza się zabójczą precyzją – wystarczy tylko spojrzeć na nazwiska endorserów, aby wyrobić sobie ogólne pojęcie o pracy stopy: Gavin Harrison (Porcupine Tree), Danny Carey (Tool), Christoph Schneider (Rammstein), Aaron Harris (Isis). Legendarne partie bębnów powstawały przy pomocy hardware’u firmy Sonor, co utwierdza jej pozycję na rynku i w historii współczesnego grania.\nTa stopa pozwala cieszyć się perkusiście wysoką precyzją wykonania i zawodową pracą bez konieczności rezygnowania z własnych przyzwyczajeń. Ile razy można mieć do czynienia z rewelacyjnym rozwiązaniem, kiedy jest ono dla nas po prostu niewygodne? W Giant Stepie możemy ustawić dosłownie wszystko: długość platformy, kąt wychylenia bijaka, wysokość, atak krzywki, długość łącznika i odległość od centrali, nie mówiąc już o upłynnieniu ruchu stopy za pomocą ustawnych sprężyn.\nSeria wyposażona jest w innowacyjny system dokowania mechanizmu do centrali – tzw. Smart Connect System. Rozwiązanie o tyleż nowatorskie, co użyteczne – mocowanie pedału do obręczy odbywa się za pomocą stacji dokującej która zostaje przytwierdzona na stałe do centrali. Przy transporcie zestawu nie musimy martwić się o czasochłonne manipulowanie w niewygodnej pozycji przed koncertem – wystarczy tyko jeden klik i stopa jest sztywno zamontowana w gnieździe.\nOszczędza to cenny czas oraz nerwy, a także oszczędza zdrowie samej obręczy – wiemy jak łatwo jest zarysować/uszkodzić lakier/wbić element mocowania stopy podczas dołączania jej do zestawu. Smart Connect rozwiązuje ten problem – możemy mieć jedynie więcej zabawy, kiedy inna osoba będzie korzystać z centrali z innym mechanizmem, wtedy stację dokującą możemy w łatwy sposób zdemontować.\nGiant Step jako stopa podwójna dostępna jest w trzech konfiguracjach: klasycznym prawonożnym, lewonożnym oraz Middle. Kiedy nie trzeba specjalnie przedstawiać pierwszych dwóch modeli, trzeci warty jest bliższej uwagi. Koncepcja powstała w oparciu o nowatorskie idee lat 60. i 70., gdzie konstrukcyjnym futuryzmem odznaczała się stopa firmy Sleishmann.\nIdea przyświecająca ustawieniu werbla i centrali w linii prostej – symetryczności zestawu owocowała wieloma rozwiązaniami, z czego firma Sonor dziś chce powrócić do korzeni i promuje stopę zbudowaną symetrycznie – dwie platformy, dwa przeguby, centralna, łożyskowana część z bijakami mocowana do obręczy centrali.\nDzięki temu możemy trzymać werbel przed sobą i oszczędzić sobie mniej wygodnego ustawiania werbla z lewej strony. Do tego nie tracimy na przełożeniu siły, gdzie z reguły jedna strona twina charakteryzuje się cięższą pracą niż pedał znajdujący się bliżej bass drumu. W wypadku zastosowania dwóch wałów mechanizm jest symetryczny, a strony stanowią swoje lustrzane odbicie. Cieszy to nie tylko oko, ale przede wszystkim samego perkusistę z racji swojej wygody.\nMiddle jest rozwiązaniem droższym niż pozostałem modele Giant Step, ale jeżeli spróbujesz tego ustawienia, naprawdę nie będziesz chciał grać na niczym innym!\nGiant Step wyposażone są w podwójne bijaki filc/plastik, skuteczne, szybkie i z punktowym atakiem. Płynna praca i swoboda regulacji mechanizmu pozwoli zdecydować, czy będziemy chcieli uzyskać delikatny plask i muskanie centrali z dużą kontrolą, czy też bezkompromisowo lać w zestaw serią szybkich uderzeń – w obu przypadkach młotki Sonora sprawdzają się znakomicie. Wystarczy spojrzeć na szerokie spektrum endorserów, aby zrozumieć że rozwiązania firmy Sonor są niezwykle uniwersalne.\nDo zestawu dołączana jest wygodna torba transportowa, gdzie zmieścimy – bez strachu o uszkodzenie wszystkie elementy, bijaki i drobne akcesoria posiadają także osobne przegródki, także nic się nie zgubi. W asortymencie Sonora możemy znaleźć także elementy zamienne do stóp z serii Giant Step, w tym także nylonowy pasek, gdyby ktoś chciał postawić na jeszcze bardziej delikatną pracę krzywki.\nKonkluzja: zawodowy, sprawdzony mechanizm, bezkompromisowy jeżeli chodzi o poziom wykonania, ale także o cenę – za jakość musimy zapłacić.


Smartfon Xiaomi Redmi 9C NFC 3/64GB Midnight Grey / Smartfony / Telefony i smartfony / Telefony i akcesoria / apollo.pl | Sklep komputerowy, RTV, AGD\nStrona główna\tTelefony i akcesoriaTelefony i smartfonySmartfonySmartfon Xiaomi Redmi 9C NFC 3/64GB Midnight Grey\nSmartfon Xiaomi Redmi 9C NFC 3/64GB Midnight Grey\nKod produktu: TELE_XIAOMI_R9C_64MG Xiaomi\nProcesor\tMediaTek Helio G35 (8 rdzeni, 2.3 GHz, Cortex A53)\nPamięć RAM\t3GB\nPrzekątna ekranu\t6,53\nPamięć wbudowana: 32GB 64GB\nRata już od 22,98 zł miesięcznie\nSmartfon Xiaomi Redmi 9C NFC\nZanurzyć się w wirtualnym świecie\nDuży wyświetlacz (6,53 cala) Xiaomi Redmi 9C pozwala w pełni zanurzyć się w wirtualnym świecie. Rozdzielczość 1600 x 720 pikseli (HD+) doskonale nada się podczas oglądania czy grania. Xiaomi Redmi 9C skrywa oko kamery (Dot Drop). Jest przyjazny oczom, a niską emisję światła niebieskiego potwierdza TÜV Rheinland.\nTrzy aparaty wsparte AI\nUtrwal wspomnienia dzięki potrójnemu aparatowi AI. 13-megapikselowy aparat główny, drugi do zbliżeń makro (2 Mpix) i obiektyw głębi do portretów (2 Mpix). System optymalizowany przez sztuczną inteligencję rejestruje wyraźny obraz w różnych warunkach.\nCzas na szybki autoportrecik\nSmartfon Xiaomi Redmi 9C ma dobry przedni aparat z matrycą 5 Mpix i szerokim polem widzenia. podczas wyjątkowych spotkań ze znajomymi rób fantastyczne selfie przednią kamerą.\nWydajność na jaką zasługujesz\nOśmiordzeniowy procesor MediaTek Hello G35 (taktowany do 2,3 GHz) w Xiaomi Redmi 9C sprawie, ze otwieranie aplikacji, przełączanie nimi, będzie przebiegała płynnie i bez dodatkowych zmartwień. Kolejnym atutem jest bateria o pojemności 5000 mAh\nDzięki modułowi NFC Xiaomi Redmi 9C zmieni się w elektroniczny portfel, za pomocą którego zapłacisz w sklepie. Sparujesz go też zbliżeniowo z kompatybilnymi słuchawkami czy głośnikiem.\nProcesor: MediaTek Helio G35 (8 rdzeni, 2.3 GHz, Cortex A53)\nSystem nawigacji satelitarnej: Beidou\nZłącza: Wyjście słuchawkowe/głośnikowe - 1 szt.\nKamera: tył: 13 MP + 2 MP\nZainstalowany system operacyjny: Android 10 + MIUI 11\nDołączone akcesoria: Igła do tacki SIM


Grudzień 2021 w EpBox: Erli, PrintNode i wiele innych nowości. OLX już wkrótce! - ErpBox\nHome / Aktualizacje / Grudzień 2021 w EpBox: Erli, PrintNode i wiele innych nowości. OLX już wkrótce!\nKoniec roku był dla nas idealną okazją do bliższego przyjrzenia się temu, co jeszcze możemy dodać/ulepszyć w systemie, by w tak gorącym sezonie e-Commerce, użytkownicy ErpBox mogli jeszcze sprawniej zarządzać sprzedażą. Właśnie trwają nad wdrożeniem OLX, a póki co poniżej przedstawiamy kilka wybranych ulepszeń i nowości, które już zostały przez nas wdrożone.\nNowa integracja Erli – wybrane możliwości:\nDrukowanie etykiet – PrintNode\nDrukowanie etykiet można usprawnić dzięki podłączeniu pod ErpBox etykieciarki. Do tego celu konieczne jest użycie programu PrintNode. Pozwali to na drukowanie etykiet prosto z ErpBox, jednym kliknięciem, z pominięciem pobierania pliku pdf z etykietą. PrintNode wyróżnia się bardzo krótkim czasem wysyłania informacji do drukarki, dzięki czemu wydruk rozpoczyna się niemal natychmiast po wciśnięciu przycisku drukuj.\nIntegracja drukarki w chmurze ErpBox – drukuj bezpośrednio:\n2. Wiele etykiet na jednym wydruku\n3. Dokumenty CMR\nPełny opis możliwości dostępny tutaj: https://www.erpbox.pl/drukarki-w-chmurze/.\nAktualizacja czytnika kodów kreskowych na liście zamówień, dokumentów i produktów\nmożliwość ustawienia wykonywanej operacji dla każdej z listy,\nopcja do skonfigurowania w Ustawienia ogólne > Ustawienia skanera kodów kreskowych,\nopcje możliwe do skonfigurowania: wyszukaj na liście, otwórz zamówienie / dokument / produkt, otwórz formularz tworzenia przesyłki.\ndostępne na liście integracji:\nWarto również wspomnieć, że zostały rozdzielone magazyny różnych hurtowni – dla jeszcze sprawniejszego zarządzania e-sprzedażą.\nKorzystając z okazji, w związku ze zbliżającymi się Świętami Bożego Narodzenia pragniemy serdecznie podziękować wszystkim użytkownikom ErpBox za zaufanie i współpracę w mijającym 2021 roku. Równocześnie życzymy dalszych sukcesów, jeszcze większej sprzedaży i pomyślności w nadchodzącym Nowym 2022 Roku.\nWesołych Świąt życzy cały Zespół ErpBox.pl.


Latarka Olight M23 Javelot XP-L + akumulator + ładowarka militarniak\n» Latarka Olight M23 Javelot XP-L + akumulator + ładowarka\nLatarki miniaturowe , EDC(11)\nLatarki myśliwskie i szperacze(8)\nLatarka Cree R3, zoom, EDC +aku+ 2ład+ nakładka sygnalizacyjna\n1 880,00 zł 999,00 zł\n2 155,00 zł 1 200,00 zł\nSłuchawki ochronne aktywne Real Hunter\nLatarka diodowa Fenix HL50 czołówka + baterie\nAkumulator Li Ion 3,7V 16340 Olight RCR 123A 650 mAh\nLatarka Olight PL-1 Valkyrie II XP-L montaz pd broń\nŁadowarka Li-ion, Ni-Mh NITECORE Intellicharge i2 NEW - mikroprocesorowa\nLatarka Cree XM-L T6 1000 lm ład ZOOM BL1839\nProfesjonalna latarka taktyczna i outdoorowa wykorzystująca jako źródło światła super wydajną diodę Cree XP-L. Wytrzymały a zarazem ergonomiczny aluminiowy korpus, elektroniczne sterowanie poborem prądu oraz możliwość montażu na broni. Podobnie jak inne latarki Olight serii Javelot model ten oferuje mocniejsze skupienie wiązki światła, a tym samym większy zasięg niż wariant standardowy. Skuteczny zasięg do 436 m.\nLatarka spełnia normę wodoodporności IP-X8 (pełna odporność na pył i ciągłe zanurzenie na głębokość do 2 m) oraz jest odporna na upadki z wysokości 2 m wg. standardu ANSI.\n4 tryby świecenia, moc maksymalna 1020 lumenów.\nKorpus latarki wykonano z aluminium lotniczego pokrytego twardą anodyzacją typu III w kolorze czarnym. System uszczelek typu O-ring gwarantuje całkowitą wodoodporność połączeń. Stalowa koronka na głowicy umożliwia zastosowanie latarki w roli broni w sytuacji walki wręcz.\nSzybkę osłaniającą diodę wykonano z wysoce odpornego na upadki i szok termiczny szkła borowo-krzemowego Pyrex.\nZwraca uwagę głęboki reflektor zapewniający duży zasięg a jednocześnie równomierny rozkład światła.\nSercem latarki jest zaawansowana elektronika sterująca poborem prądu. Dzięki niej latarka świeci w wybranym trybie z tą samą mocą aż do całkowitego wyczerpania baterii. Elektronika odpowiada też za tryby pracy i ich zapamiętywanie. Przed przegrzaniem diody w trybie najwyższym chroni system Active Thermal Management, który po paru minutach zmniejsza natężenie prądu i stabilizuje światło na poziomie między najwyższym a średnim. Po wyłączeniu latarki, ostygnięciu i ponownym włączeniu, latarka ponownie będzie świecić w trybie maksymalnym.\nZmiany pomiędzy trybami dokonujemy przez obrót głowicy - aby przełączyć poziom światła wystarczy wykonać lekki obrót w prawo minimalnie luzując gwint głowicy, a następnie wrócić do pozycji wyjściowej. Latarka zasilana jest 2 bateriami litowymi Cr123. Baterie te charakteryzują się stabilnym działaniem w szerokim zakresie temperatur, nie wykazują też tendencji do samorozładowania (żywotność 10 lat), co czyni je idealnym wyborem w latarce do zastosowań wojskowych, policyjnych, ratowniczych i survivalowych. Producent dopuszcza też stosowanie następujących konfiguracji akumulatorów: 2 x RCR123A lub 1 x 18650.\nW komplecie kabura do noszenia na pasie, linka zabezpieczająca, zasobnik na baterie, nasadka rozpraszająca światło oraz zapasowe uszczelki. Prócz tego oferujemy możliwość dokupienia włącznika naciskowego (żelowego) na kablu oraz montażu do broni.\n- 1020-600 lumenów / 5 min + 55 min\n- 350 lumenów / 2 h\n- 20 lumenów / 30 h\nŹródło światła: dioda Cree XP-L\nZasilanie: 2 x bateria 3V Cr123 (oraz akumulatory) lub ogniwo 18650\nSzybka: utwardzane szkło typu Pyrex\nWłącznik: typu klik + obrotowy (głowica)\nWymiary: 145 mm x 25 mm (głowica 41 mm)\nWaga: 152 g (bez baterii)\nGwarancja 24 mieś\nŁadowarka i ogniwo 18650 GRATIS\nWyłącznik naciskowy do latarek Olight M23/ M3XS-UT (RM23)\nWłącznik naciskowy (żelowy) do latarki Olight M23 i Olight M3XS-UT. Ułatwia obsługę latarki zamontowanej na szynie akcesoryjnej broni palnej, ASG, paintball itp. Montaż włącznika polega na zamianie oryginalnej zakrętki portu baterii latarki zakrętką z kablem zakończonym włącznikiem. Włącznik na kablu montujemy w dogodnym miejscu, np przy chwycie przednim lub w pobliżu spustu broni palnej. Włącznik uruchamia latarkę w trybie pracy chwilowej - gdy jest wciśnięty latarka świeci, gdy przestajemy naciskać, gaśnie. Długość kabla: - 250 mm (bez rozciągania) - 800 mm (po rozciągnięciu) Producent: Olight, PRC


Centralne Biuro Śledcze Policji w akcji. Przeszukania w Świętokrzyskiem, zatrzymano pięć osób | Echo Dnia\nCentralne Biuro Śledcze Policji w akcji. Przeszukania w Świętokrzyskiem, zatrzymano pięć osób\nMichał Nosal 7 marca 2022, 9:59\nW świętokrzyskim i trzech innych województwach działali funkcjonariusze Centralnego Biura Śledczego Policji oraz Krajowej Administracji Skarbowej. Przeprowadzili przeszukania, zabezpieczyli dokumenty, zatrzymali pięć osób.\nZatrzymani usłyszeli zarzuty zarzuty udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, wystawiania i posługiwania się fakturami poświadczającymi nieprawdę oraz wyprania ponad 84 milionów złotych. Trzy osoby zostały tymczasowo aresztowane.\nTo jeden z wątków dużej sprawy. Jak opisują policjanci, chodzi o „współpracę ze spółką brytyjską, której pracownicy wystawiali nierzetelne dokumenty poświadczające wewnątrzwspólnotowy obrót. Jednak firma ta prowadziła działalność na terenie Polski, a transakcje nie miały charakteru wewnątrzwspólnotowego”\nMateriał oryginalny: Centralne Biuro Śledcze Policji w akcji. Przeszukania w Świętokrzyskiem, zatrzymano pięć osób - Echo Dnia Świętokrzyskie