ks.4 - Rozdział II (Wyprawy)\nGdy Ligia śpi...\nRozdział III - frg\nks.3 - I (Przysięgam na Naturę)\nks.4 - I (Egzorcyści)\nks.4 - II (Wyprawy)\nks.4 - III (Opowieść Pytii)\nks.4 - IV (Pole Fiołków)\nks.4 - V (Wspomnienie różanego krzewu)\nks.4 - VI (Opowieść Arhi)\nKraków Game Fusion 2011\nDzień pogrzebu Królowej\nBrytan i Katarina\nKsięga IV (ostatnia)\nRozdział II - WYPRAWY\nGdy wpadam do pokoju, Arhi zrywa się z posłania i chwyta sztylet.\n- To ja, idiotko – mówię niecierpliwie. – Ubieraj się, musicie natychmiast uciekać.\n- Ja też, ale nie razem z wami. Póki strażnicy nas nie powiążą, nikt nie zwróci na was uwagi. Pospiesz się, budź dziewczynkę.\n- Zaczekaj. – Chwyta mnie za rękę, gdy odwracam się w stronę drzwi. – Wyjaśnij mi…\nMilknie, zdumiona. Ręka, w której trzymam sztylet, odruchowo przystawiony do jej gardła, zaczyna drżeć. Arhi się cofa, próbuje nie pokazać po sobie, że się przestraszyła. Chowam broń, odsuwam od siebie na razie myśl o tym, że właśnie prawie ją zabiłem. Co się ze mną dzieje, na demony złej śmierci?!\n- Ścigają mnie za morderstwo – wyjaśniam. – Spotkamy się na rozstajach, tam, gdzie ma czekać Lasair. Zabierz mojego konia ze stajni.\nOpuszczam szybko gospodę. Jedynym gościem oberży, który nie śpi o tej porze, jest jakiś podpity sługa, sikający na podwórzu.\nNa pierwszy patrol natykam się już kilkaset metrów dalej. To trochę zbyt blisko gospody, żeby dawać znaki swojej obecności. Chowam się w cuchnącej szczynami i wymiocinami uliczce, kulę na ziemi przy dwójce śpiących bezdomnych. Strażnicy przystają przy nas ledwie na kilka sekund i ruszają dalej. Durnie, wystarczyłoby, żeby lepiej przyjrzeli się mojemu ubraniu albo po prostu użyli głowy, by uświadomić sobie, że uciekinier mimo nazwy niekoniecznie będzie uciekał przed nimi z wrzaskiem. Najbliższa brama znajduje się niedaleko stąd, ale nadłożę drogi i wybiorę którąś z kolejnych, by nie ściągnąć uwagi pogoni na tą, którą pewnie będzie próbowała przekroczyć Arhi.\nKroki następnych strażników słyszę już z daleka. Gdy wychodzę z ciemności, stają jak wryci. To jeszcze chłopcy, nie mają pewnie więcej, niż szesnaście, siedemnaście lat. Patrzą na mnie niepewnie, to jasne, że w tak krótkim czasie nie mogli otrzymać mojego dokładnego portretu. Nie czekam, aż wezwą na pomoc mądrzejszych od siebie. Przyskakuję do jednego. Uderzam go rękojeścią miecza w głowę. Upada z jękiem na kolana. Drugi rusza ku mnie, ale strach zamiast dodać mu sił, spowalnia jego ruchy. Wystarczy jedno silne uderzenie miecza, by wytrącić mu z rąk jego broń. Walę go w twarz i teraz dyszą obaj u moich nóg. Po kilku kolejnych ciosach tracą przytomność. To strata czasu, mógłbym ich po prostu zabić, ale Risa obudziła moje zakurzone sumienie. Powinienem uciszyć je jak najszybciej, myślę z irytacją, wycierając ubrudzoną krwią dłoń w płaszcz chłopaka. Ten drugi dzieciak dorównuje mi wzrostem. Dokładnie zawiązuję szary płaszcz z emblematami miasta Kast Axar, narzucam kaptur. Drzwi do pobliskiej kamienicy są otwarte, zaciągam tam nieprzytomnych strażników. Chowam swoją broń i z wyciągniętym mieczem, ozdobionym dziewięciogłowym złotym ptakiem Gizarda, ruszam szybkim krokiem w stronę murów. Po drodze do bramy napotykam jeszcze cztery patrole. Nie pamiętam, kiedy ostatnio zorganizowano obławę na podobną skalę, by mnie schwytać, ale wierzę, że dziwka Dego zdoła zabrać stąd bezpiecznie Remen. Nie sądzę, żeby wielkie miasto handlowe, z tą ogromną ilością wjeżdżających i wyjeżdżających wozów kupieckich, mogło pozwolić sobie na zamknięcie bram o jakiejkolwiek porze, a Arhi to sprytna suka i na pewno przedstawi wartownikom jakąś wzruszającą historyjkę. Może nawet ich przeleci dla wzmocnienia swojej argumentacji. Poza tym, dlaczego ktoś miałby zatrzymać kobietę, podróżującą samotnie z dzieckiem?\nJa krzyczę to samo do wszystkich napotkanych strażników, przejęty i zdyszany.\n- Widziano go przy świątyni Gizarda! Potrzebna tam pomoc!\nNikt nie pyta, kim jestem, symbole na płaszczu znaczą więcej, niż twarz. Biegnę dalej, poruszony ważną rolą, jaka przypadła mi w udziale, pragnąc zebrać jeszcze więcej posiłków. Żaden strażnik nie śmie zatrzymywać mnie, by zapytać o szczegóły. W ujęciu zbiega liczy się przecież czas. Nie chcą marnować swojego i mojego.\nUdaje mi się przekroczyć bramę bez problemu, aż chce mi się śmiać. W jednej chwili razem z innymi strażnikami legitymuję podróżnych, przybywających do miasta na jutrzejsze targowisko, w drugiej znikam w ciemnościach po drugiej stronie murów. Trzymam się blisko traktu, by nie zgubić drogi w mroku. Pieszo zajmuje mi ponad dwie godziny, by dotrzeć do ustalonego miejsca spotkania na rozstajach. Co dziwne, zjawiam się jako pierwszy. Siadam na ziemi, zmęczony długim marszem.\nKsiężyc oświetla kilka czarnych, zmurszałych desek, jedynych pozostałości po spalonej kaplicy, postawionej ku chwale Xares Raga. Pamiętam poprzednią, która tu stała, pamiętam, jak budowano tę. Niebo rozrywa się nade mną, w jednej chwili zrzucając na mnie strumienie wody, Ragre Amat atakuje deszczem resztki chwały wiecznego tułacza, dobrego boga podróżnych. Nie powinienem czekać w tak dobrze widocznym miejscu, zwłaszcza teraz, gdy szum deszczu utrudnia nasłuchiwanie. Wstaję i dotykam mokrego, spopielonego drewna. Gdybym tylko mógł przeminąć, spłonąć i rozsypać się jak ono…\nStrzała przebija mi potylicę. Ze zdziwieniem patrzę na jej grot, wystający z ust. Padam na twarz. Ostrze wbija się w miękką ziemię. Szarpie gdzieś w czaszce. W ustach mam pełno krwi, ostrych kawałków kości. Koszmarny ból. Nie mogę się podnieść. Umieram. Buty gdzieś z boku, rosną z każdym krokiem, zagłuszonym hałasem ulewy.\nKolejne chwile są jak strzępy snu. Brudne, zgniecione, lepkie. Nie mogę zamknąć ust. Wlewa się do nich błoto rozmiękczonego deszczem gościńca. Na demony złej śmierci, dlaczego tak długo to trwa? Ktoś przeszukuje mi kieszenie. Zdziera buty. Wiem o tym, ale nie mogę nic zrobić. Głosy docierają zniekształcone. Czyjś śmiech. Dwa płaszcze, dwa miecze. Dlaczego wcześniej nie zrzuciłem stroju strażnika? Nie mogę sobie przypomnieć. Wszystko o czym marzę, to pozbycie się strzały. Wyrwanie tego pieprzonego drewna, tkwiącego w mojej głowie. Kurwa, dlaczego tak długo to trwa?! Moje palce są wykute z kamienia. Ciężkie i nieruchome zakończenia bezładnej ręki. Łykam krew i szlam, połamane zęby ranią gardło. Nigdy wcześniej to nie trwało tak długo. Wreszcie dłoń budzi się z odrętwienia. Sięgam drżącymi palcami wystającej z potylicy lotki. Sapię i jęczę. Wreszcie chwytam i po kilku szarpnięciach wyrywam strzałę z bolesnym skowytem, wśród nowego chrupotu kości. Z ogromnym wysiłkiem przewracam się na plecy, a świat wiruje wokół mnie, złożony z szerokich, ciemnych tęcz. Przez krótką chwilę mam wrażenie, że postać, pochylająca się nade mną to Agresja. Ale to już nigdy nie będzie Agresja. Ostrze noża w brzuchu. Pierwszy raz, drugi. Kopnięcie i znowu jestem twarzą w błocie. Znowu umieram, nie mając czasu na odzyskanie sił. Gdy miejsce pustki i czerni zajmują migoczące plamy, odzyskuję czucie w rękach. Zaciskam palce, natrafiam na mokrą trawę. Widocznie ktoś to zauważa. Znowu mnie dobijają, mrucząc coś o żywotności, o opętaniu, o klątwie opiekuna podróżnych, zemście krwawej Loreth Reth, piastującej strażnikom. Rodzę się na nowo, by poczuć, jak ciągną mnie po ziemi. Kamienie tną skórę na mojej twarzy, nie mogę powstrzymać jęku. Ból miażdżonych butami żeber. Nagłe szybowanie, wiatr na twarzy. Uderzenie o coś twardego, co rozpada się pode mną na milion kawałków. Ciemność. Lód w gardle. Pieczenie oczu. Przerażenie, które zawsze wyzwalała we mnie woda. Świadomość, że zostałem pochowany żywcem w czarnych, wilgotnych odmętach. W tych czasach, gdy jeszcze mogłem umrzeć, przeczuwałem, że umrę, tonąc. Ale czasy się zmieniły i tonąc, będę umierał w nieskończoność. Czy ciała topielców nie unoszą się na powierzchni? Dlaczego ja nie wypływam, tylko głębiny wciągają mnie coraz bardziej jakby były żywym organizmem, potworem, oplątującym moje ciało setką grubych macek?\nGdy po raz kolejny budzę się i rozrzucam ręce z rozpaczliwą bezsilnością, by przez te kilka sekund, które otrzymam przed kolejnym utonięciem, walczyć z przygniatającym bezmiarem wód, nie ma nade mną ciężaru, który muszę pokonać, tylko niebo, znaczone łuną zbliżającego się świtu. Boję się, że to chwilowe złudzenie i oddechy, które biorę tak łapczywie, zaraz z wielką siłą rozerwą mi płuca litrami płynu…\n- Rhezus! Rhezus, słyszysz mnie?!\nKtoś pomaga mi się podnieść, opieram się na rękach, rzygam wodą.\n- Lasair – wykrztuszam wreszcie.\n- Nie znoszę wody – narzeka wampir. – Nie jestem najlepszym pływakiem. Doceń, na jakie poświęcenie się zdobyłem. Masz szczęście, że wcześniej padało, zaznaczyłeś sobą dokładną ścieżkę w błocie. Nie chcę wyjść na zrzędę, ale do ciężkiej cholery, czy ty właśnie dałeś się zamordować garstce byle zbirów? Nie sądzisz, że to nie wróży za dobrze naszej misji?\n- Kurwa, Lasair, zamknij się na chwilę! – syczę, bo głowa boli mnie, jakby jednooka bogini osobiście okładała moją czaszkę płazem miecza. – Gdzie Arhi i mała?\n- Jeszcze nie dotarły.\n- A kutasy, którzy przestrzelili mi łeb?\n- Nie powiem, żeby byli najsmaczniejszym posiłkiem w moim życiu. – Lasair prostuje się i nasłuchuje. – Ktoś się zbliża. Zostań tu, sprawdzę.\n- Nie potrzebuję, żebyś mnie niańczył.\n- Spójrz na siebie – mówi z politowaniem. – Nie chcę po prostu, żebyś przestraszył Remen.\nChwiejnym krokiem zbliżam się do stawu. Część powierzchni, ta nie pokryta wodnymi liliami, odbija splątane jak ludzkie ramiona konary drzew. Klękam przy brzegu, próbuję wyczyścić ubranie z krwi, zmywam błoto z twarzy. Dopiero po chwili przypominam sobie, że przecież przez ostatnie godziny znajdowałem się pod wodą i plamy krwi dawno zniknęły. Kawałek dalej leżą moje rzeczy, które odzyskał Lasair. Buty, płaszcz, miecz i sztylet. Dobiega moich uszu wesoły pisk dziewczynki, śmiech wampira. Remen pyta, czemu Lasair ma mokre włosy, nie słyszę jego odpowiedzi. Arhi tłumaczy, że nie mogły wydostać się wcześniej, bo bramy zostały zamknięte dla opuszczających miasto. Wreszcie strażnik, znudzony jej lamentami, zgodził się wypuścić je przed oficjalnym otwarciem przejść.\nGdy wyłaniam się zza drzew, mała na mój widok również reaguje radosnym okrzykiem, czego nie można powiedzieć o jej towarzyszce.\n- Dokąd teraz? – Głos Arhi jak zwykle ocieka pogardą, jakby konieczność zwracania się do mnie niezmiernie ją upokarzała.\n- Do Dax Dareth – opowiadam, podchodząc do mojego konia, którego mi przyprowadziły.\n- Jesteś pewien? – Przygląda mi się podejrzliwie, nie chcąc chyba zadawać bardziej szczegółowych pytań w obecności dziecka.\nDzwony, grube mury, maleńkie okno z kawałkiem nieba, z białą smugą mewich skrzydeł. Jak mogę być pewien?\n- To było straszne – opowiada Lasairowi Remen, siedząc już w jego siodle. – Wszędzie były pająki!\nSpoglądam pytająco na Arhi..\n- Niedługo po twoim wyjściu, kiedy kończyłyśmy pakować nasze rzeczy, w pokoju pojawiły się pająki – wyjaśnia sucho. – W kątach, na suficie, na okiennicach, na naszych łóżkach i bagażach. Wszędzie.\nWymieniam krótkie spojrzenie z Lasairem. Arhi chyba liczy na to, że jej to wytłumaczę, ale to, że Bareth skierowała na nas swoje oczy tym bardziej nie jest tematem na rozmowę przy dziecku. W milczeniu wsiadam na konia i ruszam przed siebie gościńcem.\n- Dax Dareth?\n- Muszę z nią porozmawiać.\n- Musisz porozmawiać z najpotężniejszym mordercą Wyroczni? Nie brzmi to jak przemyślane posunięcie z ust kogoś, kogo pokonała szajka obdartych włóczęgów.\n- Muszę z nią porozmawiać – powtarzam, nie potrafiąc podać racjonalnych argumentów, bo moją chęcią stanięcia z nią znowu twarzą w twarz nie kieruje przecież rozum. – Gdy będziemy blisko miasta, Arhi wyprzedzi nas i znajdzie posłańca wśród ludzi Dego, których ten kutas ma wszędzie na pęczki. On dostarczy wiadomość Agresji.\nLasair klnie cicho, ale nie przedłuża dyskusji, wyczuwając doskonale, kiedy nie warto tracić czasu na próby leczenia mnie z głupoty. Pogania konia i zrównuje się z Arhi. Gdy zbliżam się do nich, słyszę, że razem z Remen próbują przypomnieć sobie słowa jakiejś dziecięcej piosenki. Przywołuję gestem dziwkę Dego.\n- Muszę wysłać list. Znajdź kogoś, kto go dostarczy. Kogoś, kogo ewentualna śmierć nie sprawi nam kłopotu. Nie przypuszczam, że odbiorca powita posłańców poczęstunkiem.\n- Do kogo chcesz przesłać ten list?\n- Rusz głową. Najlepiej, by dotarł do jej rąk własnych.\n- Chyba najlepiej, jeśli ja go zaniosę! – woła Lasair beztroskim tonem, przerywając na chwilę śpiewanie. – W nocy!\n- Rhezus, znasz tę piosenkę? – pyta Remen.\n- O wyprawach! – odpowiada, bierze głęboki wdech i zaczyna śpiewać.\nNa wyprawy dzielnie wyruszymy\nPrzez wąwozy, chaszcze, koleiny\nNa rozstaje dziwne bez wskazówek\nCienkim szlakiem pracowitych mrówek\nNa wędrówki dalekie pójdziemy\nZobaczymy zakamarki ziemi\nOdkryjemy zakopane miasta\nKtóre trawa od dawna porasta\nPamiętam tę piosenkę. Lata temu nauczył mnie jej Erich. Walnął mnie w plecy ze śmiechem i powiedział, że nie znać jej to hańba. Każde dziecko ją zna, zawołał, przekrzykując hałas festynu i dolewając po raz kolejny do naszych pucharów. Staruszku, zapomniałeś już, jak to jest być gówniarzem? Zresztą, to moja ulubiona piosenka z dzieciństwa, dlatego musisz koniecznie ją poznać i nauczyć ją kiedyś swoje pociechy, przekonywał, obejmując mnie pijackim gestem. To tylko głupia przyśpiewka, odrzekłem wtedy, a Erich śmiał się jeszcze głośniej. Kontynuował swój wykład, a kiedy po raz szósty czy siódmy powtórzył, że trzeba znać swoje korzenie, też się roześmiałem i zgodziłem dla świętego spokoju z nim śpiewać. Potem przyłączyliśmy się do zabawy napotkanej trupy aktorów i w gruncie rzeczy to był miły dzień.\nGdy zatrzymujemy się na wieczorny postój, kreślę na podanym przez Arhi skrawku pergaminu wiadomość do Agresji. Wpatruję się w te kilka wyrazów, prośbę spotkania. Dopiero szturchnięcie Lasaira pozwala mi oderwać od nich wzrok. Zdaję sobie wtedy sprawę, że Remen nie śpiewa, że już zasnęła, zapadła ciemność, ognisko płonie, a kawałek mięsa, który podaje mi wampir, jest upieczony. Żuję go, nie czując smaku.\nLasair bierze mój list i odchodzi w mrok. Od Dax Dareth dzieli nas kilka dni drogi na przełaj przez las. Jak szybko potrafi poruszać się na swoich skrzydłach? Zdąży dostarczyć wiadomość podczas jednej nocy? Aż nie chce mi się wierzyć, że przebywam tak blisko miejsca mojej niedawnej niewoli. Wiele razy przysięgałem sobie, że nigdy tam nie wrócę, jeśli uda mi się zbiec, a teraz sam kieruję się w stronę tego kawałka morza.\nWe śnie mam sześć lat i wędruję po blankach muru obronnego rodzinnej twierdzy. Po mojej lewej rozciąga się przepaść, kończąca się po minięciu setki skalnych ustępów wąskim jak włos strumieniem gdzieś w dole, ale mimo tego, że jestem bliżej orłów i chmur, niż ziemi, nie czuję lęku. Bo po prawej, trzymając moją drobną rękę w swojej silnej dłoni, kroczy wuj. I chociaż niedawno płakałem z bólu, gdy tatuowano mi ręce, teraz rozpiera mnie duma, gdy widzę te same znaki na jego nadgarstkach. Śpiewam coś, a mój głos niesie się daleko i odbija echem wśród gór. Śpiewam piosenkę, którą dawno zapomniałem, więc teraz brzmi jak piosenka Remen, a wuj uśmiecha się do mnie, podpowiadając zapomniane fragmenty tekstu.\n- Dlaczego nie masz własnych synów? – pytam go później, gdy docieramy do baszty.\n- Mam ciebie na głowie, to mi wystarczy – odpowiada ze śmiechem.\nOglądając panoramę świata z najwyższej warownej wieży zamku, zastanawiam się, dlaczego ten człowiek, stojący u mojego boku, sprowadzi kiedyś tragedię na naszą rodzinę, dlaczego ocalenie rodu przed niszczycielską siłą czasu osiągnie moim wiecznym trwaniem. Wydaje mi się teraz, że to dlatego płaczę, chociaż w rzeczywistości płakałem, bo tęskniłem za rodzicami, którzy wyjechali. Wuj kładzie ciężką dłoń na moim ramieniu i ani słowem nie komentuje tej słabości. A ja myślę, że poza dziadkiem ten człowiek jest mi najbliższy i gdyby bogowie zgodzili się spełnić jedno moje życzenie, chciałbym, by to on mnie spłodził, nie ojciec. Próbowałem się o tym nie pamiętać, ale nie potrafię już tak dobrze oddalać od siebie wspomnień.\n- Nie chcę cię zabić, gdy dorosnę – mówię wśród łkań, a on uśmiecha się łagodnie.\nBudzi mnie nucenie. Remen zauważa, że się podnoszę i podbiega do mnie.\n- Rhezus, przypomniałam sobie jeszcze jedną zwrotkę! – woła z dumą i staje przede mną wyprostowana, z rękami splecionymi na plecach.\nZobaczymy dziwy z opowieści\nZ dawnych baśni o cudownej treści\nPiękne panny z ukwieconych okien\nI jaskinie wypełnione mrokiem\n- Była jeszcze jedna! – mówi momentalnie, gdy tylko kończy śpiewać, jakby w ogóle nie musiała brać przerw na oddechy. – Obiecałam Lasairowi, że sobie przypomnę, ale nie mogę. Pomożesz mi? Pamiętasz ją?\n- Proszę, spróbuj sobie przypomnieć.\n- Nie znam tego.\n- Obiecałam Lasairowi. Kiedy wróci, będzie zły.\n- Ten dziwak nie potrafi się na ciebie złościć – mruczę, rozciągając obolałe od spania na ziemi mięśnie.\n- Obiecałam mu – powtarza z uporem, dostrzegam lęk w jej oczach.\nI dociera do mnie dopiero teraz, że pod jej dzisiejszą żywością kryje się paniczny strach, że wampir nie wróci. Trudno się dziwić, po tym, jak zginęła jej rodzina, Lasair z jakichś niezrozumiałych dla mnie powodów przyjął rolę jej przyjaciela i najbardziej oddanego opiekuna.\n- Wszystkie dzieci znają tę piosenkę – powtarza po Erichu mała. – Przecież ty też byłeś kiedyś dzieckiem! – Ostatnie zdanie wypowiada jak oskarżenie.\n- Podobno kiedyś byłem.\n- Przypomnij sobie – prosi ciszej, jakby ta zwrotka stanowiła brakujący element zaklęcia, które zapewni Lasairowi bezpieczeństwo, bo skoro obiecał, że wysłucha jej po powrocie, z pewnością nie złamie danego słowa.\nW gruncie rzeczy pamiętam brakującą część. Erich śpiewa ją w mojej głowie, wesoły i beztroski, na parę lat przed swoją tragiczną śmiercią.\nTatuaże, tam, gdzie marynarze\nWielkich magów uroczyste twarze\nI tancerek malowaną skórę\n- I warownie, otoczone murem! – kończy radośnie Remen, ostatnie słowa jakoś nie chciały przecisnąć mi się przez gardło. – Tak, to to!\nDziewczynka posępnieje nagle. Zaciska usteczka i wpatruje się w ziemię.\n- Rhezus, widziałeś moich rodziców? – pyta tak cicho, że w pierwszym momencie nie mogę zrozumieć jej słów.\nZastanawiam się, co odpowiedzieć. Nie widziałem ich za życia. Ale tak, widziałem ich trupy, pokryte zaschniętą krwią, porzucone w zaroślach, zawieszone na połamanych gałęziach. Nie pogrzebaliśmy ich, pewnie padlinożercy mieli nie lada ucztę.\nOd konieczności odpowiedzi uwalnia mnie pojawienie się wampira. Remen pędzi w jego stronę, zapominając o moim istnieniu. Raczy go kolejnym z rzędu dręczącym moje uszy koncertem. Lasair tylko na krótką chwilę odrywa wzrok od jej twarzyczki, skinieniem głowy dając mi do zrozumienia, że wiadomość została dostarczona.\n- Rhezus chce, żebyś nauczył mnie teraz innej piosenki – dobiegają mnie słowa dziewczynki.\n- Nieprawda – zaprzeczam, bo w tym momencie nie potrafię wyobrazić sobie niczego, czego wolałbym uniknąć bardziej od wysłuchiwania dalszego śpiewu.\n- Mówiłeś, że od tej chce ci się już rzygać – przypomina mi mała.\n- Chyba nie do końca pojęłaś moje intencje…\nPodchwytuję kpiące spojrzenie Lasaira. Wampir oczywiście szybko robi zadość życzeniom dziewczynki, a Remen w lot uczy się jakiegoś głupiego tekstu o walce o wolność, poświęceniu dla bliźniego i innych pieprzonych bzdurach, tak, że zaczynam tęsknić za poprzednią piosenką. Lasair wtóruje jej, a chwilami przyłącza się nawet Arhi, czego spodziewałem się w podobnym stopniu, co honorowego samobójstwa Wyroczni.\nOstatnie słowa zwrotki wyśpiewuje jednak tylko Remen. Lasair gwałtownie ściąga wodze. Jego koń staje dęba, a strzała przelatuje przed twarzą wampira.\n- Zabierz ją stąd! – wrzeszczę do Arhi, która dzieli siodło z dziewczynką.\nMała piszczy. Arhi pogania konia i znika między drzewami. Pędzę w kierunku ukrytego łucznika, tnę go, zanim nakłada kolejną strzałę trzęsącymi się rękami. Drugiego strzelca dopada Lasair. Zeskakuję na ziemię. Wypada na mnie kolejny napastnik. Uchylam się i uderzam mieczem wyciągnięte w moją stronę ręce. Pozostałych trzech, którzy atakują mnie jednocześnie, pokonuję bez trudu. Lasair szybko radzi sobie z ostatnim, który próbuje uciekać. Spoglądam na pobojowisko. Dwóch z pewnością nie żyje, łucznik Leonara i ten z rozłupaną przeze mnie czaszką. Z pozostałych jeden jest nieprzytomny, pozostali jęczą żałośnie. Ten bez rąk wpatruje się w swoje krwawiące kikuty, nie przestając krzyczeć. To jeszcze dzieciaki, przestraszeni walką już w chwili, gdy ją wypowiedzieli.\n- Amatorzy! – warczy wampir, kopiąc jednego z leżących, wściekły pewnie, że nie zaatakowali nas kilka godzin później, gdy mógłby pić krew tryskającą z przeciętych arterii. – Kurwa, szkoda było zsiadać dla nich z konia. Dobijamy?\n- Szkoda zachodu. Poszukajmy Arhi, mogliśmy kogoś przegapić.\nTowarzyszki podróży czekają na nas nieopodal. Remen ma oczy wielkie ze strachu, ale nie płacze. Dziwka Dego zaciska usta, ma bladą twarz, na której błyszczą krople potu. Niepokoi mnie to nawet bardziej, niż nienaturalnie spokojna reakcja dziecka.\n- Oddalmy się stąd – mówi Arhi.\nPodjeżdżam do niej, odchylam połę płaszcza. Ona patrzy na mnie z wściekłością, jakbym osobiście sprawił, że jej ubranie nasiąkło krwią wokół ułamanego kawałka strzały. Pomagam jej zsiąść. Grot wbił się powyżej prawego biodra. Sadzam ją ostrożnie na ziemi. Remen przygląda się temu, uczepiona Lasaira.\n- Na demony, powinniśmy wozić ze sobą jakichś lekarzy! – mruczę gniewnie.\n- Miło, że zaczynasz się o nas troszczyć – mówi rozbawiony wampir.\nMa rację, przecież ja nie potrzebuję żadnych medykamentów. Irytuje mnie jego chichot, ale mam ważniejsze sprawy na głowie, niż kolejne sprzeczki.\n- To dlatego, że śpiewałam? – pyta Remen płaczliwie. – Dlatego nie usłyszeliśmy tych ludzi? Już nie będę!\n- To nie twoja wina. Będziesz śpiewać, kiedy zechcesz – odpowiadam niechętnie.\n- Dużo krwi. – Lasair pożądliwie przygląda się ranie. – Jeśli usuniemy grot… Cholera, w zasadzie nie bardzo wiem, co powinniśmy…\nMilknie. Widzę, jak piąstki Remen zaciskają się na jego ubraniu. Oboje wpatrują się w coś za moimi plecami, mała z przerażeniem, wampir wzrokiem drapieżcy.\n- Nie ruszajcie się – szepcze Lasair. – I nie krzyczcie.\nMimo jego słów odwracam się, ale bardzo powoli. Między drzewami kawałek dalej stoi czarna bestia, psisko wielkości człowieka. Ciężki łeb trzyma nisko nad ziemią i warczy cicho, przygotowując się do ataku. Oceniam odległość i ze spokojem stwierdzam, że zdążę zabić go, zanim zrobi nam krzywdę. Ale wtedy pojawia się drugi. Zaraz po nim trzeci.\n- Rhezus…? – szepcze Lasair.\nWidzę kątem oka krople potu, spływające po twarzy Lasaira, gdy przedłuża się nasz bezruch. Wkrótce Remen zacznie wrzeszczeć, a wtedy bestie zaatakują. Rozszarpią dziewczynkę. Może nawet zabiją wampira.\nTrwającą wieczność minutę później z zarośli wyłania się brodaty mężczyzna w podniszczonym ubraniu myśliwego, z grubymi łańcuchami, przyczepionymi do pasa. Staje między nieruchomymi zwierzętami i przygląda się nam ze spokojem. Z jednego ucha zostały mu strzępy, a włosy, splecione w gruby warkocz, zdążyły zupełnie zbieleć od naszego ostatniego spotkania. Za to zupełnie nie zmienił się kpiący wyraz jego szarych oczu.\n- Na wszystkie demony, cholerny durniu – mówię ze szczerą radością, nie ruszając się. – Ciągle zajmujesz się straszeniem przypadkowych wędrowców? Odwołaj swoje potwory.\n- Przecież wiesz, że nie zrobiłyby krzywdy staremu znajomemu – odpowiada Lucyus z szerokim uśmiechem.\n- Nie pieprz, od naszego ostatniego spotkania odchowałeś pewnie z dziesięć miotów.\nŚmieje się głośno i zaraźliwie. Wydaje psom krótką komendę. Rozluźniają się i łaszą do niego, liżą go po rękach i twarzy.\n- Kiedyś któryś z tych ludojadów cię zabije – mówię z przekonaniem, podchodząc i witając się z nim.\n- Prędzej ty przestaniesz pakować się w kłopoty – odpowiada drwiąco i zwraca się w stronę psów. – Dołączcie do reszty, bo nie zostanie wam nic z uczty, maleństwa.\nGwiżdże i bestie momentalnie znikają wśród drzew.\n- Mam nadzieję, że posiekani nieszczęśnicy, których spotkaliśmy nieopodal, nie byli twoimi przyjaciółmi.\n- W porządku. Kto oberwał? Pieski kierowały się zapachem krwi.\nPodchodzimy obaj do Arhi, rzucającej starcowi nieprzyjemne spojrzenie. Lucyus kuca przy niej, dokładnie przygląda się zranieniu.\n- Do zaradzenia – stwierdza, prostując się. – Chodźcie do mnie, opatrzymy i po kłopocie. Rhezus, ty łotrze, pozwoliłeś skrzywdzić damę? Nie nazwałbym cię najlepszym przewodnikiem, skoro zawsze przyprowadzasz mi rannych. A co to za urocza dziewuszka? – Uśmiecha się sympatycznie do Remen, która spogląda na niego tak, jakby miała zaraz rozpłakać się ze strachu. – Twoje, Rhezus?\n- Tak myślałem. Nigdy nie spłodziłbyś takiego ładnego dziecka. Wiem, co o mnie myślisz, mała królewno – mówi do niej dalej. – Że jestem szaleńcem. Ale Rhezus może potwierdzić, że w zasadzie niegroźnym.\n- Zupełnie nieszkodliwym – zgadzam się ze śmiechem. – Zrozumiałem to już w chwili, kiedy powiedziałeś, że pomożesz mi, jeśli z krwawiącym Erichem na rękach przejdę między twoimi głodnymi psami.\n- Nie masz poczucia humoru, Rhezus. Zupełnie, jak twoja cudowna towarzyszka.\n- Agresja nigdy nie odznaczała się cierpliwością.\n- Rozszarpała trzy moje maleństwa w ułamku sekundy. Zakochałem się w niej wtedy, przysięgam, chociaż zabiła mojego ulubieńca!\n- Dobrze, że Erich był nieprzytomny, umarłby chyba na ten widok.\n- Rhezus, pospieszmy się – przerywa mi Lasair. – Ona cierpi.\n- Pieprz się! – warczy Arhi.\n- Pani wybaczy! – woła Lucyus, mimo sprzeciwów chwyta ją na ręce i niesie w kierunku wierzchowca.\n- Mieszkasz daleko stąd? – pytam.\n- Niedaleko, kilka kilometrów. Zaraz będziemy na miejscu.\nDziewczynka wciąż drży i nie chce zrobić nawet kroku w stronę naszych koni.\n- Nie bój się, Remen – mówię do niej uspokajająco. – Lucyus tak naprawdę nie jest wariatem. Tresuje psy na potrzeby świątyni. Jego zwierzęta są świetnie wyszkolone i nie zrobią nam nic złego. To dobry człowiek. Uratował kiedyś mojego rannego przyjaciela. Pomoże Arhi. Jesteśmy z nim bezpieczni.\nLasair nie wygląda na przekonanego, trudno się dziwić, że nie czuje się pewnie, przebywając w swojej dziennej postaci w pobliżu takich bestii, ale przynajmniej Remen rusza się z miejsca.\nPoprzednim razem Lucyus mieszkał w zupełnie innej części lasu, ale jego chata nie różni się bardzo od tej, którą zapamiętałem. Zbudowana z grubych bali, niewielka i surowo wyposażona, otoczona wielkimi legowiskami, gdzie psy leżą nieruchomo, gdy wchodzimy do środka. Ich ślepia śledzą nas, ale zwierzęta ani drgą, odkąd Lucyus wydał im taką komendę. Mój przyjaciel zaprasza nas do dużej izby z wielkim stołem bez nakrycia, pojedynczą szafą i łóżkiem w kącie. Na ścianach wisi kilka półek i obrazki, przedstawiające egzotyczne kraje, po których Lucyus podróżował w młodości. Zawieszone pod sufitem pęki ziół rozsiewają słodki, narkotyczny zapach. Z pokoju obok dochodzi woń wędzonego mięsa. Lucyus rozpala w kominku i wiesza nad nim rondel z wodą.\n- Niech się pani położy. – Wskazuje Arhi łóżko. – Powinna pani odpocząć. Zaraz zajmiemy się skaleczeniem. Nie wydaje mi się, żeby mała dama była gotowa na takie widoki – dodaje z łagodnym uśmiechem, patrząc na Remen.\n- Zaczekajcie na zewnątrz – mówię do niej i wampira.\n- Nie! – piszczy mała, chwytając rękę Lasaira.\n- Zwierzęta nie zrobią wam krzywdy – przekonuje ją starzec. – Rhezus, idź z nimi. To nie potrwa długo.\nNie zważając na słabe protesty dziewczynki, wyprowadzamy ją na zewnątrz. Na widok drzemiących leniwie psów blednie i zaczyna się trząść. Biorę ją na ręce i przechodzimy między nimi. Niedaleko płynie rzeka, kieruję się w jej stronę i po chwili Remen pochyla się nad taflą wody, z zachwytem przyglądając się kolorowym grzbietom ryb.\n- Skąd ta mina? – pytam Lasaira. – Ani ona nie jest bezbronną, przestraszoną damą, ani on gwałcicielem czy sadystą.\n- Myślisz, że strzała mogła byś zatruta?\n- Bogowie, zlituj się! Tamtych trudno w ogóle nazwać zbójcami, gdyby nosili ze sobą zatrute strzały, sikaliby ze strachu, że się na nie nadzieją. Kiedy trafiłem do Lucyusa poprzednim razem, mój przyjaciel stracił o wiele więcej krwi, a jednak w tydzień wykurował się zupełnie. Matka Lucyusa znała się na zielarstwie i jest dzięki temu skuteczniejszy w swoich działaniach, niż wielu medyków, których znałem – kończę, myśląc mimowolnie o Risie, choć tak długo udawało mi się odsuwać od siebie jej wspomnienie.\n- To dobrze. Nie chciałbym, żeby mała znowu oglądała śmierć kogoś bliskiego.\nWkrótce Lucyus pojawia się przy nas.\n- Gotowe. Powinna poleżeć kilka godzin. Przenocuję was, jeśli nie musicie natychmiast wyruszać.\n- Wiesz, że mnie szukają?\n- Dziwiłem się, patrząc na listy gończe, że użyli tak starego twojego portretu – mówi z uśmiechem. – Myliłem się. Świetnie się trzymasz, wyglądasz, jakbyś w ogóle się nie starzał. Staram się wiedzieć wszystko, co dzieje się w miastach i wsiach przylegających do lasu. Mam też sporo wspólnego ze Świątynią, są w końcu moimi głównymi nabywcami. Kiedy dowiedziałem się, że uciekłeś z Kast Axar, liczyłem na to, że wybierzesz właśnie tę drogę. Od rana spacerowałem z maleństwami, mając nadzieję na spotkanie.\n- Zdaje pan sobie sprawę, że możemy zabić pana szybciej, niż nas te czarne bestie albo wyskakujący zza krzaków strażnicy – ostrzega chłodno Lasair.\n- Za to pan nie zdaje sobie sprawy, jak marnie wyglądają zaszczyty i wielkie pieniądze w porównaniu ze spokojem głębi lasu – odpowiada niezrażony tą sugestią zdrady Lucyus.\n- Możemy pójść do Arhi? – pyta Remen, podbiegając do nas.\n- Oczywiście, ale muszę was zaprowadzić. Psy nie wpuszczą do domu nikogo pod moją nieobecność.\nLasair bierze Remen za rękę i ruszają z Lucyusem w kierunku chaty. Po chwili mój stary przyjaciel wraca i siada obok mnie. Wyjmuje fajkę i podaje mi. Po chwili otacza nas łagodna woń ulubionych ziół Lucyusa. Pamiętam ten zapach, mimo upływu lat. To miłe odkrycie, zwłaszcza teraz, gdy zdarza mi się nie czuć niczego przez długie godziny.\n- Co z twoją cudowną klaczą? – pyta. – Czemu ci nie towarzyszy?\n- Statek, którym płynęliśmy, poszedł na dno. Utonęła.\nLucyus patrzy na mnie wyczekująco. Ten miłośnik i znawca groźnych stworzeń, jako jedna z bardzo niewielu osób, od razu rozpoznał prawdziwą naturę Agresji i rozumie, że nie mogła w taki sposób zginąć bezpowrotnie.\n- Później spotkałem ją jeszcze – kontynuuję z ociąganiem. – Ale ona… Ona…\n- Przykro mi. – Litościwie nie każe mi dokańczać. – A Erich? Był takim miłym chłopcem. Jedyną osobą, która wpadła na pomysł, by głaskać moje psy podczas karmienia! – dodaje ze śmiechem.\n- Erich? – Uśmiecham się gorzko. – Nie żyje od dawna. Zakochał się w dziewczynie, która zdradziła go z innym. Erich zabił tamtego. I został zamordowany przez ludzi, których wynajęła kochanka zabitego. Historia jak z kiepskiej ballady…\n- Nigdy bym się nie spodziewał po tym chłopcu, że wpakuje się w coś podobnego. – Lucys kręci ze smutkiem głową i podaje mi fajkę. – Byłem pewien, że już dawno ożenił się z jakąś uroczą dziewczyną i wychowuje gromadkę roześmianych dzieci. Miałem nadzieję usłyszeć od ciebie inne wieści, przyjacielu.\n- Ja też wolałabym udzielić ci innych odpowiedzi. Wiesz, Erich wspominał o tobie podczas jednej z naszych ostatnich rozmów. Nie miał dobrej śmierci, a ja nie zdołałem go pomścić.\n- Sądziłem, że zginąłeś – mówi Lucyus po chwili. – Już wiele lat temu wisiały listy gończe z twoją twarzą. Później je zdjęto i nie liczyłem na to, że jeszcze się zobaczymy. Cieszę się, że się myliłem. Dokąd zmierzasz teraz?\n- Do Dax Dareth.\n- Powinieneś zmienić plany. Tamtejsi strażnicy otrzymali już wiadomość z Kast Arax, szukają cię. Możesz zostać u mnie jak długo chcesz, twoi towarzysze również. Nie martw się, będę regularnie karmił psy, żeby się nie dobrałby się do was z głodu.\n- Nie mogę zostać, Lucyus i nie proponowałbyś mi tego, gdybyś wiedział, jakie siły mnie ścigają.\n- Nie jestem młodzikiem, potrafię ocenić niebezpieczeństwo. Żyję samotnie, więc nie narazisz nikogo, prócz mnie, a ja nie mam przed sobą stu lat życia.\n- Muszę spotkać się z kimś, kto przebywa w mieście.\n- Spotkaj się z nim poza miastem.\n- Spotkam się z nim poza miastem, nie w tym rzecz. Dziękuję, Lucyus, ale naprawdę nie mogę zwlekać. Posłuchaj… Gdybym nie poradził sobie z zagrożeniem, może przyślę do ciebie moich kompanów, pewnie dziewczynkę i Arhi. Ukryjesz je na kilka dni?\n- Oczywiście. Chcesz pieska na drogę?\n- Faktycznie, mniej rzucałbym się w oczy z taką bestią u boku…\n- Są legalne. Wystawię ci odpowiednie pieczęcie, nauczę podstawowych komend. Ochroni cię.\n- Zginie w przeciągu kilku dni. Poza tym, Remen jest wystarczająco przestraszona i bez tego. Trzymaj swoje potwory dla podobnych sobie dziwaków.\nUśmiecha się kpiąco, wydmuchując kłęby pachnącego dymu. Szybko poważnieje.\n- Kilka dni temu spalono wioskę na skraju lasu. Oskarżono mieszkańców, że cię ukrywali.\n- Nie ukrywałem się w żadnej okolicznej wiosce – odpowiadam ze zdumieniem.\n- W takim razie sąsiednia osada pierwsza złożyła odpowiedni donos. Mówię ci to po to, żebyś nie próbował szukać schronienia w wioskach. Nikt cię nie przyjmie, wydadzą cię od razu. Zaopatrzę was w jedzenie na dalszą drogę. Nie muszę ci zresztą tłumaczyć, że powinieneś unikać ludzi. To przykry widok, dym z płonących domów. Nienaturalny dla lasu. Zastanów się dobrze, co zrobić. Naprawdę byłbym rad, gdybyś został dłużej.\nNie odpowiadam. Kto wie, może nie mówiłby tego, gdyby nie miał pewności, że przecież tego nie zrobię. Odpowiadam, że też cieszę się, że go widzę i nie kłamię ani trochę. Wyciągam w jego stronę fajkę.\n- Nie wypaliłeś jeszcze tamtego – zauważa.\n- Teraz potrzebuję o wiele większą dawkę, niż dawniej – odpowiadam z krzywym uśmiechem.\nLucyus podaje mi woreczek innych ziół, o wiele mocniejszych. Rozmawiamy do późnych godzin nocnych, ale o to, co podczas ostatnich lat działo się ze mną, nie pyta już ani jednym słowem.\n- Nie będą nas ścigać? – upewnia się przestraszona Remen, odwracając się w siodle.\nNiemal w tym samym momencie rozlega się wycie i głośne szczekanie. Mała piszczy z lękiem, wampir klnie, a ja się śmieje. Tak samo Lucyus żegnał mnie poprzednim razem.\nPóźnym popołudniem docieramy do miejsca, gdzie drzewa zastępuje szeroki pas niskiej trawy. Od dalszej części lasu dzieli nas kilkunastometrowe dość strome zejście, ale nie pokonamy go już dzisiejszego dnia, a moi towarzysze może w ogóle nie pójdą dalej, zaczekają tu na mnie, aż wrócę ze spotkania z Agresją. Remen jest zachwycona, bo można stąd oglądać nieskończony turkus morza z maleńkimi plamkami zmierzających do portu okrętów i odległe jeszcze, ale już doskonale widoczne budynki znienawidzonego przeze mnie miasta.\n- Rhezus, a tamtym razem kogo leczył pan Lucyus? – pyta dziewczynka. – I po co wtedy tędy jechałeś?\n- Kiedyś zrobiłem coś bardzo głupiego – odpowiadam po chwili. – Powstrzymałem człowieka przed odważnym czynem, sądząc, że chce popełnić zbrodnię. Ten człowiek stał się moim najlepszym przyjacielem i miesiące, kiedy zaszyliśmy się w lasach i dżunglach, by nasi prześladowcy zapomnieli o nas, a raczej o nim, bo ja jako głupiec nie obawiałem się spotkania z nimi, były miesiącami prawdziwej wyprawy.\nRemen słucha tego z ciekawością i przejęciem. Lasair leży na wznak na trawie, z rękami pod głową, gryząc długie źdźbło i czeając na nadejście nocy. Arhi śpi nieopodal, przykryta brudnym kocem, wciąż osłabiona po odniesionej ranie. Słońce zniża się ku tafli, zmieniając kolory wód na odcienie żółci i czerwieni, malując białe wieże świątyni pomarańczowym blaskiem. Przez spotkanie z Lucyusem spóźniliśmy się o dzień w moich obliczeniach. Powinniśmy dotrzeć do Dareth dziś nad ranem, a teraz godzina dzieli nas od zapadnięcia zmroku.\n- Widziałeś syreny? – szepcze podekscytowana dziewczynka.\n- W głębi lasu? – pyta ze śmiechem Lasair.\n- Syreny są nie tylko w morzach! – odpowiada urażona jego tonem dziewczynka. – Są też w różnych jeziorach!\n- To raczej rusałki.\n- Syreny. Widziałeś syreny, Rhezus?\n- Nie pamiętam – okłamuję ją, bo historie z syrenami nie nadają się dla uszu dzieci. – Za to pamiętam ogromne ryby o kolorowych łuskach, które przepływały pod srebrnym mostem i ich walkę w czasie burzy. Konie spłoszyły się, czując ich krew, a gdy zaświeciło słońce, zobaczyliśmy trupa, rozrywanego przez pozostałe. Woda kotłowała się, a na niebie pojawiła się tęcza. Pamiętam, jak koń Ericha zerwał się i zaczął uciekać. I pojawiającą się znikąd dziewczynę o białej skórze, która zatrzymała go ruchem ręki.\n- Jak wyglądała?\n- Miała długie, srebrne włosy, była młoda i bardzo delikatnej budowy. Koń uspokoił się natychmiast, kiedy tylko na niego spojrzała. W jej ogromnych oczach nie widzieliśmy źrenic, odbijało się w nich słońce i wydawały się mieć bajeczne barwy tych egzotycznych ryb, witraży w świątyniach stolicy, głębię tajemniczych malowideł w ich kryptach.\n- Może nie żyła? – pyta Remen z lękiem. – Moja babcia mówiła, że zwierzęta czują umarłych.\n- Nie wiem. Nie wiem nawet, czy była prawdziwa. Tamten dzień, dzień dwukrotnego zaćmienia ożywił las w dziwny, niepokojący sposób. Panowała nienaturalna cisza i liście drzew przybierały różne kolory, w zależności od danej chwili. Erich był zachwycony barwnością mijanych krzewów, falującym piaskiem drogi, skrzącym i chrupiącym pod stopami dźwiękiem rozgniatanych czaszek. Co jakiś czas stada ptaków przelatywały nad naszymi głowami, nie wydając żadnego dźwięku, bez trzepotu skrzydeł. W nocy coś szeleściło w zaroślach, zobaczyłem jasny kształt, przeskakujący kępy paproci, kluczący między drzewami, rozmazany. Erich chwycił mnie za rękę i zakazał go gonić. To na pewno rusałka, mówił z rozmarzeniem. Rusałka albo nimfa, albo jeden z leśnych duchów, powtarzał ciągle. W mieście z trzema bramami, stojącymi obok siebie, z której środkowa nie może zostać otwarta, bo wkroczą przez nią upiory, otępieni po nieprzespanej nocy, upiliśmy się w karczmie rumem, którego dzban Erich z nostalgią przytulał do siebie, wspominając okręty, na które nigdy nie wsiadł, chociaż o tym marzył. Ostatnie, co pamiętałem, to urocza karczmareczka, śpiewająca na naszą prośbę marynarskie piosenki. Coś o statku, który tonie, wciąż tonie, ale nigdy nie zatonie, nigdy, dopóki śpiewamy. Rano obudziliśmy się bez pieniędzy i bagaży, a nasze konie już dawno wyprowadzono ze stajni.\n- Rhezus. – Oczy małej błyszczą z podniecenia. – Zabierzesz mnie kiedyś na dalekie wyprawy?\n- Właśnie jesteśmy na dalekiej wyprawie – zauważa Lasair.\n- Nie na taką. Taką z syrenami!\n- Nie szukaj nigdy syren, Remen – mówię do niej, przypominając sobie ich ciemne włosy i smukłe ciała, dzwoneczki śmiechu, zwiastujące szybką śmierć. – Zobaczymy inne, wspanialsze cuda.\n- Jak w tej piosence? – pyta radośnie.\n- Błagam, tylko nie znów te bzdurne piosenki…\n- Na wyprawy dzielnie wyruszymy… – zaczyna Lasair, zerkając do mnie kpiąco.\nMała momentalnie podchwytuje. Śpiewa radośnie przez dłuższą chwilę, maszerując w tę i z powrotem po niewielkiej łące, na tle ogromnej tarczy płonącego słońca. Później zasypia, skulona między nami. Patrzę na nią przez chwilę, na jej spokojną twarz. Później przenoszę wzrok na białe dachy znienawidzonego Dax Dareth. Jedne po drugich szarzeją pod naporem zapadającego zmierzchu.\nkoniec rozdziału II\nZielone Oczy Autorki, Powered by Joomla! and designed by SiteGround web hosting


Apartamenty w Hanover (NJ) - Oferty apartamentów w Hanover (NJ) - eSky.pl\nApartamenty - Hanover (NJ)\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej apartamentów w Hanover (NJ)\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Hanover (NJ) są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Hanover (NJ) zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nHanover (NJ) - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Hanover (NJ) charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Hanover (NJ) z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Hanover (NJ) znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Hanover (NJ)?\nDostępne apartamenty w Hanover (NJ) w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Hanover (NJ) posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Hanover (NJ)?\nUdogodnienia w apartamentach w Hanover (NJ) są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Hanover (NJ) przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Hanover (NJ)?\nRezerwacja apartamentów w Hanover (NJ) jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Hanover (NJ) wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Hanover (NJ)?\nCena apartamentu w Hanover (NJ) jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Hanover (NJ) są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.\nApartamenty w Bagshot


Od 3 września 2018 roku wraca zasadniczy rozkład jazdy » Zarząd Transportu Miejskiego w Poznaniu\nOd 3 września 2018 roku wraca zasadniczy rozkład jazdy\nOd 3 września na liniach organizowanych przez ZTM Poznań będzie obowiązywał zasadniczy rozkład jazdy. Oznacza to, że tramwaje i autobusy będą kursowały częściej niż podczas wakacji, uruchomione zostaną nowe linie autobusowe – nr 170 i 188.\nZachęcamy do zapoznania się z poniższym, szczegółowym opisem zmian.\nW komunikacji tramwajowej:\nW dni robocze w godzinach szczytu (6.30-9.00 i 14.00-18.30) tramwaje linii nr 1, 2, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 12, 13, 14, 15, 16, 17 i 18 będą kursować co 10 minut, a linie nr 15 i 16 w szczycie porannym nawet co 6 minut.\nPo okresie wakacyjnym, ponownie uruchomiona zostanie linia nr 3 (na trasie Wilczak-Zawady) – tramwaje tej linii będą jeździć w dni robocze, w godz. 6.30–19.00, co ok. 20 minut.\nCo ok. 20 minut kursować będą także tramwaje linii nr 4 i 11.\nWraz z wejściem w życie zimowego rozkładu jazdy zmianie ulega trasa linii nr 29.\nLinia nr 29\nDĘBIEC – 28 Czerwca – Górna Wilda – Królowej Jadwigi – Strzelecka – Podgórna – MARCINKOWSKIEGO\nW komunikacji autobusowej miejskiej wprowadzone zostaną następujące zmiany:\nNa liniach nr 51, 63, 64, 68, 69, 71, 74, 82, 91 i 93 autobusy w dni robocze w godzinach szczytu kursować będą co 12 minut.\nW dni robocze uruchamiane będą nowe linie nr 170 (Literacka-Połabska) i 188 (os. Sobieskiego-Radojewo).\nWznowione zostanie kursowanie linii nr 87.\nNa linii nr 60 w dni robocze autobusy (wyznaczone kursy) ponownie będą dojeżdżać do przystanku Safony, dodatkowe kursy szkolne - pilotażowo - wzmocnią linię nr 54 ze Spławia do Krzesin.\nDodatkowe kursy na linii nr linii 54 wykonywane będą na trasie:\nFRANOWO – Szwajcarska – Kurlandzka – Bobrzańska – Krzywoustego – Ługańska – Szczepankowo – Gospodarska – Spławie – Ostrowska – Tarnowska – KRZESINY\nKRZESINY – Tarnowska – Ostrowska – Spławie – Gospodarska – Szczepankowo – Ługańska – Krzywoustego – Wiatraczna – Kurlandzka – Szwajcarska – FRANOWO\nZwiększona zostanie częstotliwość kursów na linii nr 98, a autobusy wyznaczonymi kursami obsługiwać będą Kampus UAM.\nJeszcze w sobotę i niedzielę (1 i 2 września br.) w godz. 10.00-20.00 autobusy linii nr 46 będą dojeżdżać do Strzeszynka, natomiast od 3 września - do pętli Strzeszyn.\nW komunikacji autobusowej podmiejskiej wprowadzone zostaną następujące zmiany:\nNa liniach nr 312, 431, 432, 527, 802, 811, 812, 813, 821 zostaną przywrócone wjazdy na przystanki znajdujące się przy szkołach.\nLinia nr 312 – wykonywany będzie dodatkowy kurs o godz. 14.15 z Ronda Śródka oraz o godz. 15.15 z Promnic;\nLinia nr 322 – wykonywane będą dodatkowe kursy w niedziele i święta o godz. 6.01 z Bałtyckiej, o godz. 7.08 i 8.12 z pętli Czerwonak Cmentarz oraz o godz. 6.33 i 7.44 z pętli Piątkowska;\nLinia nr 341– pozostawienie godzin odjazdów obowiązujących w okresie letnim, dodatkowe kursy z pętli Rondo Śródka o godz. 4.25 i 4.57 oraz z pętli Przebędowo o godz. 17.46;\nLinia nr 342 - pozostawienie godzin odjazdów obowiązujących w okresie letnim;\nLinia nr 348, 396, 397 – przywrócenie godzin odjazdów obowiązujących przed wakacjami;\nLinia nr 398 - przywrócenie godzin odjazdów obowiązujących przed wakacjami, wykonywany będzie dodatkowy kurs o godz. 15.50 z pętli Koziegłowy/Piaskowa oraz o godz. 16.15 z pętli Dębogóra/Dąbrówki;\nLinia nr 511 – korekta czasów przejazdu między przystankami, uruchomienie nowego przystanku w strefie B - Jaryszki/Składowa Magazyny;\nLinia nr 512 – korekta czasów przejazdu między przystankami, wjazdy wyznaczonych kursów do przystanku Kamionki/Szkoła;\nLinia nr 603 – przywrócony zostaje kurs szkolny z pętli Łęczyca/Dworcowa o godz. 7.00;\nLinia nr 611 – kurs z pętli Sycowska/Centrum Handlowe przesunięty z godz. 22.27 na godz. 22.32;\nLinia nr 614 - w dni robocze częstotliwość kursów w porannym i popołudniowym szczycie komunikacyjnym wynosić będzie co 40 minut;\nLinia nr 616 – wykonywane będą dodatkowe kursy o godz. 6.03 i 13.49 z pętli Luboń/Żabikowo, zawieszone zostaną kursy o godz. 8.21 i 16.58 z pętli Luboń/Żabikowo;\nLinia nr 701 - w dni robocze częstotliwość kursów w porannym i popołudniowym szczycie komunikacyjnym wynosić będzie co 40 minut;\nLinia nr 703 – w dni robocze częstotliwość kursów w porannym i popołudniowym szczycie komunikacyjnym wynosić będzie co 25 minut, a poza szczytem i w weekendy co 50minut;\nLinia nr 710 – korekta godzin odjazdów, przywrócenie kursowania linii w soboty;\nLinia nr 716 - w dni robocze częstotliwość kursów w porannym i popołudniowym szczycie komunikacyjnym wynosić będzie co 20 minut, a poza szczytem co 40 minut, przywrócone zostają kursy na odcinku Głuchowo – Chomęcice;\nLinia nr 729 – korekta rozkładu jazdy w dni robocze, soboty oraz niedziele i święta, dodatkowe kursy o godz. 10.10 z pętli Dopiewo/Dworzec Kolejowy oraz o godz. 11.10 z pętli Ogrody;\nLinie nr 802 – przesunięcie kursu z pętli Tarnowo Pdg/Centrum z godz. 14.53 na 15.01;\nLinia nr 902 – w dni robocze wszystkie kursy do pętli Suchy Las/Działki;\nLinia nr 903 – podczas kursu o godz. 7.45 z przystanku Złotniki/Park Nickel realizowany będzie wjazd na przystanek Złotniki/Osiedle.\nJednocześnie przypominamy, że 3 września br., po remontach otwarte dla ruchu tramwajowego zostaną trasy do Dębca oraz pętli Piątkowska. Tego samego dnia rozpoczną się prace na węźle Głogowska-Hetmańska, które potrwają dwa tygodnie. Więcej w artykule "Wymiana części rozjazdu na węźle Głogowska-Hetmańska. Linie nr 1 i 7 przez dwa tygodnie będą kursować zmienionymi trasami"


Temat: Re: Fontanna Pon Lis 18 2013, 23:39\nTemat: Re: Fontanna Pon Lis 18 2013, 23:52\nNie wiedziała jak to powiedzieć. Znów była bezradna. Znów się czuła okropnie. Jeszcze w dodatku ją przytulił. Uch, to takie rozpraszające. Można powiedzieć, że rozpłynęła się pod wpływem tego, czego właśnie doświadczyła. Nigdy jeszcze nie podeszła do jego objęć w taki sposób, w jaki teraz zaczęła to traktować. Czy to obrzucenie siebie nawzajem wszystko zmieniło? Tak, te listy były pomocne - powiedzieli sobie przynajmniej to, czego się obawiali wyznać w cztery oczy. Czasem jednak ta poczta się przydawała.\nZaczął ją zachęcać. Co też nie było dobre, gdyż nie za bardzo jej to pomogło. Zawsze była nieśmiała, ale teraz to już w szczególności. Wciąż siedziała z przymkniętymi oczami i myślała. Starała się coś sensownego uklepać w głowie, aby mógł ją zrozumieć.\nPrawdę mówiąc jego gest, który doprowadzał, że przeszły po jej ciele dreszcze z radości mógł być określony mianem wsparcia duchowego. Wzięła głębokie wdechy, powtarzając sobie, iż raz kozie śmierć i że nigdy już nie będzie miała takiej okazji, jak ta teraz dziejąca się.\n- Że Ty też mi się podobasz. - nie chciała owijać w bawełnę wolała powiedzieć prosto i klarownie co o tym wszystkim sądziła. A tymi słowami najbardziej odda sens swoich uczuć. No chyba, że Elliot postanowił dać sobie całkiem z nią spokój i zaprzestać babrania się w to "gówno". Zapewne by żałowała, ale co mogłaby mu zrobić? Nic. Pocierpiałaby trochę i może by doszło do zapomnienia. Może.\n- Czemu nic wcześniej nie wspominałeś? - dorzuciła pytanie po chwili ciszy jaka nastąpiła pomiędzy nimi, jednak wciąż unikając kontaktu wzrokowego z jego osobą. Wolała siedzieć tak przytulona do niego i mieć zamknięte powieki. Musiała przyznać, że w ten sposób przyjemniej i pewniej się czuła, a co za tym idzie - mogła szczerze i otwarcie z nim pogadać na wszystkie tematy, jakie tylko pojawią się podczas tej dyskusji.\nTemat: Re: Fontanna Wto Lis 19 2013, 17:53\nOgólnie uważał, że oboje potrzebowali czasu aby pomyśleć o tej niekomfortowej sytuacji. Gdyż on tak na dobrą sprawę, spławiany przez Pannę Fox nie robił nic złego zabawiając się z innymi dziewczynami. Przecież miał wolną rękę, nie był uwiązany i po prostu mógł. Nie miał ograniczeń. Aczkolwiek jego droga przyjaciółka chyba uważała inaczej, trochę go to bawiło, że jak jest w niej zadurzony to powinien tylko walczyć o jej względy. Pytanie teraz, ile lat można czekać? Bo on się stara ją podejść odkąd tylko okazało się, że oboje będą uczęszczać do tej szkoły, co w jego przypadku daje sześć lat nauk podstawowych i dwa lata studiów. To się w końcu chłopaczyna zirytował i szukał szczęścia w innym podejściu do świata.\nByć może rozmowa powinna być przeprowadzona już dawno temu, ale starając się go zrozumieć, no nie był typem, który się tak otwierał przed innymi, sam sobie zawsze radził. Nie lubił się zwierzać, krył się pod maskami, a zwłaszcza pod tą jedną, wiecznie zadowolonego, nieco opryskliwego Casanovy. Przywykł do tego i sam czasem się gubił, czy to on czy nie on.\nObawy Sophie były słuszne, z takim facetem jak on nigdy nic nie wiadomo, jakaś spódnica tu czy tam i się od razu ślini. Na jej widok też o czy dobrze wiedziała. Pewnie, że chciał ją mieć w łóżku, bo kto by nie chciał?! Z tymże zranienie jej byłoby i dla niego wielkim ciosem.\nPrzytulał ja do siebie, a nawet ucałował jej czubek ciemnej głowy, w takim bardzo uczuciowym geście. To było do niego takie niepodobne. Kiedy zaś wyznała co czuje skamieniał. Wstrzymał oddech, zamarł. Zatkało go. Jego odwieczna myśl, że jego uczucie jest czysto platoniczne dawało mu pewne bezpieczeństwo, a teraz jego bańka mydlana pękła. Nie miał pojęcia jak ma ugryźć temat. Z której podejść strony i zaatakować. Był to dla niego nie mały szok, ale nie wypuszczał jej ze swoich ramion. Wolną dłonią sięgnął do kieszeni jesiennego płaszcza i wyciągnął paczkę fajek. Wsadził sobie szluga do ust i zapalił. Dobrze było w takiej chwili przyjąć nieco nikotyny i pomyśleć.\nNie mógł wyjść z podziwu, wiedział, że laski za nim piszczą, że się im podoba, ale... nie sądził, że Sofa też patrzyła na niego w sposób znacznie inny niż na przyjaciela. Cholera, nie wiedział co powinien zrobić i powiedzieć.\n-A Ty na moim miejscu powiedziałabyś?\nJego dłoń z ramienia dziewczyny przeniosła się na jej włosy i przeczesała je. Westchnął przeciągle znów zaciągając się papierosem. Kiedy wypuszczał dym z ust odwracał głowę aby nie leciało to na nią.\n-Byliśmy przyjaciółmi, nie chciałem tego psuć. A takie rzeczy niszczą przyjaźń.\nTemat: Re: Fontanna Wto Lis 19 2013, 19:29\nRzeczywiście, może i trochę to jest pogmatwane, ale jakoś sobie dadzą z tym radę, prawda? Skoro umieli wybrnąć z jego problemów rodzinnych, to takie coś jest niczym pikuś, czyż nie? W końcu dojdą do porozumienia, nie ważne jakiego, byleby nie rozstawali się na zawsze. Po tym wszystkim nie zniosłaby chyba jego braku obecności. Tak się przyzwyczaiła do jego ciągłego bycia przy niej, że nie mogła nawet sobie tego wyobrazić - utracić go z powodu swojej głupoty. Bo jednak może i powinna była mu poświęcić więcej czasu, kiedy to on to robił? Nauka była ważna, jak widać - najważniejsza. Nie znaczyło to jednak, że zaniedbywała Elliota, wręcz na odwrót - starała mu się poświęcić każdy swój wolny czas. W szkole może nie było go aż tak wiele, w porównaniu do wakacji czy też przed przystąpieniem do Hogwartu, lecz był to też okres, który, w jej mniemaniu, był wystarczający. Poza tym, w tym czasie nie tylko pozwała się podrywać, lecz także pozwalała mu się zwierzać. Doskonale wiedziała, iż nie jest tym typem, o którym nawet zostało wyżej powiedziane, jednak potrafiły mu się zdarzyć chwile słabości. Każdego to kiedyś, prędzej czy później, dopada.\nZnała go doskonale, jednak musiała przyznać - tego czułego ucałowania ją w głowę się by w życiu nie spodziewała. Nieźle ją zaskoczył. Czyżby to wyglądało jakby od zawsze chciał to zrobić? Może by nie był w ogóle takim człowiekiem, jakim się stał poprzez jej ciągłe, nieświadome, odrzucenia? Nigdy nie wiadome, a tego się, niestety, już nie dowie. No chyba, że Elliot zacznie zmieniać swoje postępowanie z dnia na dzień. To także byłoby już doskonałym poświadczeniem, iż na prawdę coś do niej czuje.\nDostrzegła, jak sięga do kieszeni, a po chwili wyjął paczkę papierosów. Przełknęła ślinę, zastanawiając się, czy i ona powinna zapalić. Prawdę mówiąc sytuacja jest tak napięta, że z przyzwyczajenia zawsze tak robiła. Pora to zmienić? Nie, nie sądziła, aby już była gotowa na taki krok - w końcu porzucenie nałogu jest wielkim krokiem do zmian w swoim życiu. Jak na razie wystarczała świadomość tego, że może w najbliższej przyszłości stać się jego dziewczyną, a ta bliskość jego osoby pewnie całkiem obróci jej świat do góry nogami.\n- Tak, na prawdę. - odparła, głaszcząc palcami jego dłoń, która była spleciona z jej. Brała głębsze wdechy i wypuszczała ciężko powietrze, sama nie wiedząc dlaczego. Zaczynała tracić kontrolę nad swoim ciałem, przez co czuła się trochę gorzej. Chyba to wszystko jest spowodowane tylko i wyłącznie stresem. A może zaczęły się pojawiać w jej brzuchu tak zwane motylki? Już nic nie wiedziała, nie chciała niczego już sobie wyobrażać aż za bardzo.\n- Jakby nie patrzeć, byliśmy oboje w tej samej sytuacji i żadne z nas nie ośmieliło się przyznać. - przyznała zgodnie z prawdą, podnosząc na niego oczy. Przyjrzała mu się dokładnie, zastanawiając się co też teraz mu chodzi po głowie. Naturalnie, była to ta cała sytuacja w jego myślach, jednak co on o tym wszystkim sądził? Co chciałby jej powiedzieć, ale się wstydzi przyznać? Co uważa na temat ich przyszłości? Pragnęła tego strasznie, jednak było jej głupio się pytać tak wprost - jeszcze nie teraz.\nRozpoczął głaskanie jej włosów, co przyprawiło ją o kolejne dreszcze, jednak nie zapomniała się i słuchała odpowiedzi na swoje pytanie.\n- Nie zniszczyłoby to naszej przyjaźni, wierz mi. Nigdy bym Cię nie zostawiła, bez względu na wszystko. - odparła i posłała mu ciepły uśmiech, wciąż bacznie mu się przyglądając. Wzięła parę głębszych wdechów i wypuszczała coraz to więcej powietrze z płuc poprzez nozdrza, nie wiedząc nadal co się z nią właściwie działo.\n- Dasz jednego papierosa? Muszę zapalić. - rzuciła krótko i rzeczowo, oczekując na swojego papierosa, o jeśli w ogóle miał zamiar się z nią podzielić używką. A gdy ją otrzymała, bądź też nie, postanowiła znowu się czegoś dowiedzieć. Chyba dzisiaj będzie go strasznie katowała pytaniami. W inny sposób się nie dowie czegokolwiek.\n- Co z tym wszystkim zrobimy? - poprawiła się, siadając jeszcze bliżej niego i ponownie głaszcząc jego dłoń za pomocą swoich zgrabnych paluszków. Widziała, że był strasznie spięty, chciała mu tym pomóc się jakoś rozluźnić.\nTemat: Re: Fontanna Sro Lis 20 2013, 19:12\nOn już nawet zapomniał, że kiedyś trapiły go takie problemy. Że wyleciało mu to z głowy mógł dziękować jej, była dużym i jedynym wsparciem. Nawet w głowie nie miał tego aby zrywać z nią kontakty, kłótnie przecież się zdarzają nawet między najlepszymi przyjaciółmi, a może przede wszystkim tam. Choć ciężko powiedzieć, że relacja była prawdziwa biorąc pod uwagę to, że oboje robili podchody i milczeli ze swoimi uczuciami. Pogmatwana z nich parka przyjaciół.\nNie mógł wymagać od niej stuprocentowej uwagi, choć chciałby żeby tak było. Nie można jednak mieć wszystkiego i nawet się przyzwyczaił do tego, że widzi ją od czasu do czasu i wówczas jest jak niespełnione marzenie. Chwile słabości dopadały go jak każdego, ale wówczas zaszywał się w swoim mieszkaniu z butelką wódki, albo jakimś ziołem i rozweselał się na swój sposób. Efektów nie przynosiło to żadnych, ale w końcu się ogarniał bo musiał, albo jakaś panna ładowała mu się do łóżka. To też dobry sposób na depreche.\nZdarzało mu się być nawet porządnym gościem, ale to rzadkość... Lepiej się nie przyzwyczajać.\nCholera wie jaki był tak naprawdę, ciągle nosił maski i nie wiadomo było, która to prawdziwy on. Z postępowaniem było ciężko, w końcu leczenie się z nałogu wymaga czasu, w tym przypadku było podobnie. Nie potrafiłby zrezygnować z tego wszystkiego nagle z dnia na dzień. Przykro mi i mu, ale nie można oczekiwać cudu, że nagle o pstryknie palcami i będzie cudownym facetem, który nie będzie się oglądać za spódniczkami, w końcu robił to tyle czasu, że głowa sama mu leciała i namierzała ładną dupeczkę. Jasne będzie się starać, pracować nad sobą, ale do czasu kiedy mu nie przejdzie nie chciał jej proponować aby była tylko jego, bo nie wiedział czy uda mu się być tylko jej. Aczkolwiek miała nadzieję, że właśnie tak się stanie w najbliższym czasie, jednak jeszcze nie teraz.\nWsadził papierosa do ust i niezgrabie podrapała się w tył głowy mierzwiąc przy tym swoje włosy. Aby po chwili znów dzierżyć szluga w dłoni.\n-Sądziłem, że to raczej nie ten rodzaj znajomości.\nWydawało mu się, że na wszystko trzeba czasu, nie ma co się śpieszyć i porywać na żywioł. Bo może z tego wyjść cóż, relacja łóżkowa jak się za to weźmie tak teraz od razu. A przecie nie chciał jej tak wykorzystywać.\n-Nie jest to prosta sytuacja.\nZamyślił się na dłuższą chwilę, palił powoli i się zastanawiał, a na kolejne jej słowa pokręcił głową.\n-Wiem, że byś mnie nie zostawiła. Jednak też wiem jak to jest, kiedy oczekuje się więcej niż przyjaźni.\nNa prawdę nie mógł ogarnąć sytuacji, jakoś tak nie umiał sobie wyobrazić tego co dalej. Jak ma się teraz do niej odnosić. Nie podobało mu się to.\nPoprosiła o papierosa, a on jej go bez wahania dał, wyjął nieco wymiętoloną paczkę fajek i podał jej, podobnie jak zapalniczką, tak bardzo ludzką. Jednak całkiem przydatne to urządzenie. Natknął się na nie kiedyś jak jeździł po Londynie i potrzebował czegoś ze sklepu, trafił na mugolski. I od tamtej pory nie rozstawał się z tym cacuszkiem.\n-Sofa, mnie nie pytaj. Czy ja wyglądam jak ktoś kto sobie radzi z takimi rzeczami?\nTemat: Re: Fontanna Sro Lis 20 2013, 21:53\nNie musiał tego mówić, doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że go zaskoczyła. Sama siebie zaskoczyła, to też jest fakt oczywisty. Nie sądziła, że wypowie te słowa w jego kierunku w tak szybkim momencie. Po prostu chciała mieć to za sobą. I tyle. Czyż to nie jest takie... lekkomyślne? Trochę tak, aż za bardzo, ale potrafiła w niektórych chwilach myśleć impulsywnie, nie zastanawiać się nad tym, co ma zamiar przekazać, tylko tak po prostu palnąć. Dziwne podejście, szczególnie w takiej sprawie, ale co poradzić?\nPrzyglądała mu się bacznie, nie wiedząc co dalej jednak o tym myśli. To, co mówił, było tak oczywiste, a zarazem denerwujące. Sama nie wiedziała co mogłaby powiedzieć, jednak ona się przyznała do tego, zaczynała podejmować rozmowę, a on tylko palił, mierzwił swoje włosy i umywał jakby ręce. Ok, rozumiała, że jest zdenerwowany, ale lubiła znać konkretny, niestety. Przecież ją znał, to powinien wiedzieć co mniej więcej powiedzieć, jak to zrobić i o czym ewentualnie z nią przedyskutować.\n- Tak, wiem, nie jest to prosta sprawa. ale... Chyba damy sobie z tym radę, prawda? O jeśli w ogóle dalej czegokolwiek chcesz... - odparła niepewnym głosem, ponownie to przełykając ślinę i rumieniąc się. Nie poznawała siebie. Tak nagle stała się taka odważna i śmiałą do takich rozmów. Może tylko i wyłącznie dlatego, że to Elliot? Z innym by pewnie tak swobodnie o tym nie prowadziła konwersacji.\n- Trzeba jednie... Pomyśleć. Przyszłość teraz wydaje się być taka... Dziwna... Niepewna. Nie wiem co robić. - odparła, na chwilę się odsuwając od niego, zamykając powieki i spuszczając głowę w dół. Była tak tym wszystkim przejęta i załamana, że straciła jakiekolwiek racjonalne myślenie. Pokręciła głową, po czym usłyszała jak grzebie w kieszeniu. Wzięła papierosa, którego zaproponował po jej pytaniu o niego, zaraz potem sięgnęła po zapalniczkę, o której funkcjonowaniu już wszystko wiedziała i za pomocą niej zapaliła używkę. Zaciągnęła się, oddając mu ją, po czym wypuściła dym. Wzięła głębszy wdech. Tak jej brakowało tego dziwnego i lekko drapiącego w gardło smaku.\n- A czy ja Ci też na taką osobę wyglądam? Nie! - odparła zdenerwowana i wstała z fontanny, chwilę chodząc to w jedną, to w drugą stronę i trzymała się za głowę, co jakiś czas pociągając na nowo i na nowo z papierosa.\n- Ale trzeba coś z tym zrobić. Nie możemy tak tego zostawić. Nie możemy... Nie możemy... - gdy mówiła dwie ostatnie kwestie kręciła głową i znów zamknęła powieki, aby nie zacząć... Po prostu płakać. Nie miała pojęcia dlaczego się zachciało jej beczeć jak małe dziecko. Chciała ukryć łzy, dobrze, że głos dziewczyny niczego nie zdradzał.\nzatrzymała się w pewnym momencie i skierowała na niego swój wzrok, znów pociągając z fajki. Patrzyła bezcelowo na niego przed chwilę, po czym znów rozpoczęła wędrówkę to na prawo, to na lewo.\n- Pocałuj mnie. - odparła, nie przerywając swojego szaleńczego chodzenia w tą i w drugą stronę, mając totalnie skołatany umysł. Jej propozycja wyszła tak, jakby nie kontrolowała siebie. I właśnie dopiero po usłyszeniu swojego głosu, który wypowiedział ten jakby rozkaz, a niestety, nie mogła się już wycofać. Wyszłaby na idiotkę.\nTemat: Re: Fontanna Nie Cze 29 2014, 00:06\nSylvester rzadko kiedy odbywał wymianę tego typu listów z kimkolwiek, zważając chociażby na fakt, że był bardzo nieśmiałym chłopakiem, który chodzi w koszulkach Bitch, I’m Fabolous!. W każdym razie – nie był taki jak brat, przez co czuł się nieco gorzej, bo bardzo często dziewczyny traktowały go jak dupka, który złamał im serce, a przecież ten ćwok to nawet się nie całował. Cycki? Pierwszy raz widział w tej prenumeracie Harców Czarodziejki, które swoją drogą były bardzo przydatną lekturą. Mało tego mógł stwierdzić, że kobiety które nie są płaskostrzałami są bardzo ponętne, chociaż i te z pewnością bez piersi nie są gorsze. No, ale spójrzmy na taką nieznajomą Felice, która bezczelnie mu powiedziała, że może się zmienić w cycatą brunetkę. Jakby to było najważniejsze! Dobrze oczywiście, że dziewczę po chwili wspomniało o tym, że mają magiczne rolki, które wypuszczają śmieszny dymek, bo dla Bjorksona, coś takiego jest bardzo ważne. Czasami można stwierdzić, że to takie duże dziecko, które nieogrania rzeczywistości, ale z drugiej strony – chłopak prawdopodobnie nigdy nie dorośnie, bo posiadał przecież duszę romantyka. Marzyciela. Nawet listy z tą wredną dzikuską Fyodorovą nie wyprowadziły go z równowagi, a dziewucha jeszcze poznała dobre serce Sylvka, który ofiarował jej pierścionek z gigantycznym oczkiem. Akurat miał na zbyciu po babci, a on przecież w błyskotkach nie chodzi. Co się obiło o puchońskie uszka chłopaka? No, że właśnie Zilka jest materialistką, stąd ślizgonka mogła poczuć dobroć serca przystojniaka, którego i tak nie rozróżniała od tego brzydala, a to już bardzo smutne.\nNo i jak Sylvester się napalił na te rolki, to oczywiście udało mu się je w końcu zdobyć. Zajęło mu to dwa dni, sześć godzin i czterdzieści trzy minuty… No, ale w końcu je ogarnął, zjawił się w Hogsmeade, i przede wszystkim posiadając fenomenalnie dobry humor, próbował poradzić sobie z tym cholerstwem, które prawdopodobnie nie miał być tak wiązane jak on to usilnie próbował robić, a co za tym szło – robił z siebie totalną łajzę. Smutne. Po kilku minutach gdy już udało mu się w końcu zawiązać rolki i względnie mógł stanąć na prostych nogach, wsadził jeszcze do magicznej „torebki” bez dna, w przypadku puchona był to plecaczek – swoje buty i do przodu. Mógł po prostu iść pojeździć i zrobić z siebie debila, bo przecież nie zaprosi dziewczyny na spotkanie, kompletnie nie umiejąc się poruszać o ośmiu kółkach, to głupie by… Płeć piękna była od niego w czymś lepsza. [stike]Szkoda tylko, że kobiety prawdopodobnie we wszystkim są lepsze od Sylvestra.[/strike]\nTemat: Re: Fontanna Pon Cze 30 2014, 23:18\nFelicie miała po prostu dobry humor, a osobnik wysyłający do niej te listy wydawał się jej szalenie zabawną osobą, więc dlaczego miałaby mu odmówić spotkania? Tym bardziej, że rzeczywiście dawno nie jeździła na rowerze i wpadałoby, więc dokonać przeczyszczenia szafki, którą i tak miała opróżnić by spakować się na wyjazd do domu. Zatem odnalazła tam wspominane na pergaminie rolki i przyjrzała się im zamyślona. Może rzeczywiście powinna się zmienić w osobę, którą opisali w listach? Kolejno zatem dorwała całą korespondencję i czytając kolejne listy siedziała przed lustrem dokonując powolnej przemiany, która bardzo ją męczyła. Wciąż nie umiała jeszcze nad tym wszystkim dokładnie panować i nie wiedziała jak zrobić, żeby np. zbyt długie używanie metamorfomagii w jej przypadku nie powodowało drętwienia kończyn... Mimo to była bardzo wytrwała i wpierw zamieniła długie falowane włosy na czarne i lśniące, które dotykały prawie tyłka, a potem zadbała o powiększeniu biustu. Dokonawszy tych zmian później zajęła się charakteryzacją twarzy, a gdy wreszcie się jej udało to uśmiechnęła się do swojego dzieła, które było bardzo... Inne. To dobre słowo dla Feli, dla której charakterystyczna była drobna sylwetka skąpana w blond falach włosów, które kaskadami spadały na jej plecy. Teraz zatem mogłaby się wyzbyć swojej tożsamości, prawda? Sprawdziła tylko czy rolki nadal pasują i założyła luźniejszą koszulę plus jakieś wygodne spodenki, po czym wyszła po drodze do Hogsmeade zastanawiając się jakim imieniem powinna się przedstawić. Ona już wiedziała kogo powinna szukać przy fontannie i w sumie nie dziwiła się chłopakowi, że jej nie kojarzył. Mało osób ją znało, bo Felicie nie wchodziła w oczy. Co innego taka Villadsen, która do te pory stanowiła ich reprezentanta. To było fajne, miała sporo pomysłów i wydawała się taka pełna nadziei, czegoś czego czasem brakowało Feli... Ale wyjechała. Widocznie każdy ma swoje sprawy, a jedyne co Fela mogła zrobić, to jedynie przyjąć odznakę, która była jakaś ciężka i dziwna. Jak wszystko w życiu Joyner.\nW każdym razie pojawiła się obok fontanny poprawiając misternie ułożone włosy i podeszła do Sylvestra kładąc mu dłoń na ramieniu.\n- Cześć, jestem Rebecka. A Ty Sylvester, prawda? - Zachichotała siadając na ławkę, co by zdjąć trampki i założyć magiczne rolki.\n- Masz całkiem uroczy uśmiech i ciekawą fryzurę. Gdzie masz konia? Znaczy gdzie zaparkowałeś? - Trajkotała wymyślając po drodze jakieś zdanie, na co normalnie by nie wpadła. Tak bardzo kłamstwo, co?\nTemat: Re: Fontanna Wto Lip 01 2014, 11:16\nSylvester natomiast był pozytywną osobą, która nienawidziła się smucić, bo kiedy już to robił, zamykał się na długie godziny, lub po prostu uciekał od wszystkich tych, którzy go aktualny otaczają. Nie chciał w ten sposób zadręczać swoich przyjaciół czy po prostu zwykłych ziomków, bo było to absurdalnie głupie i niepotrzebne. No, przynajmniej on wyznawał taką zasadę, bo należy zauważyć, że u Sylvestra smutek na twarzy malował się bardzo rzadko - stąd wpadł na jakże genialny pomysł z listami. Dzięki nim odkrył także z kim fajnie trzymać sztamę, a kogo olać soczkiem jabłkowym!\nOczywiście o czymś takim jak metamorfomagia słyszał, ale nigdy tego nie doświadczył na własnej skórze, no bo to też w sumie niemożliwe, nie? Jednak nie widział osoby, która potrafi dokonać zmiany swego własnego ciała, ale gdy już ogarnie, że ta Felice robi sobie z niego smocze jaja, to jak jej... Lutnie harmonijką to zobaczy ptaszki na główką, które będą za nią latać, dopóki jej nie podziobią. I wcale nie chodzi oczywiście o użycie zaklęcia avis, no halooo. Po za tym to takie żarty w akcie desperacji, bo Bjorkson nie jest w stanie przewidzieć co też dla niego puchonka - i to prefekt (!), o czym oczywiście puchon z Göteborgu nie miał pojęcia. Smutne to jego życie.\nDopiero po chwili gdy zorientował się, że ktoś tu przylazł i jeszcze kładzie mu rękę na ramieniu, to wzdrygnął się jak tchórzofretka, no ale czasem tak się zdarza, prawda? Zmierzył dziewczę z góry na dół i lekko się skrzywił, a kilka sekund strzelił tekstem, którego nawet nie przeanalizował.\n-O nie, Ty naprawdę masz takie duże cycki... Myślałem, że robisz sobie ze mnie żarty. - Dopiero po chwili zdał sobie sprawę z tego jakim jest idiotą, i zanim jednak do niego dotarło, że wypowiedział to na głos, a nie w swoich myślach, zdążył strzelić przysłowiowego face-palm'a.\n-To znaczy wiesz, są fajne, takie... Duże. - Co ten Sylvek odwala? Wybaczcie mu to, on po prostu nigdy, przenigdy nie zetknął się z tak atrakcyjną dziewczyną. Smutne, że robił tak fatalne pierwsze wrażenie. To życie jego naprawdę jest bardzo przykre.\n-Mój koń, ostał się o pani, gdzieś gdzie jeszcze nie dotarłem. Zapewne za siedmioma górami, za siedmioma lasami, za siedmioma dolinami. A ja gdy będę je przemierzał, imię Twe nosić na ustach swych będę. Sylvester Jamie Björkson, na Twych usługach najznamienitsza! - Powiedział ze stoickim spokojem, choć iskierki radości skakały w jego dwukolorowych tęczówkach. Z trudem próbował powstrzymać także uśmiech, który rysował się na przystojnej twarzy młodzieńca, i byle ten skryć pod lekką maską zawstydzenia, nachylił się do niej, czołem lekko zahaczając o jej piersi, a potem całując ją w rękę.\nCóż za przyjemne uczucie...\nTemat: Re: Fontanna Wto Lip 01 2014, 15:54\nCzym były dla Felicie zmiany wyglądu? Darem czy przekleństwem? Zabawnym przebraniem, którego mogła używać w każdej chwili. Ale nie wtedy gdy wstydziła się siebie czy coś. Jeszcze nigdy nie zetknęła się z tym paskudnym uczuciem i cieszyła się, że takie rzeczy ją omijały. W każdym razie jakoś nie wyobrażała sobie, by mogła użyć tego daru by zapomnieć o sobie. Lubiła siebie... Blond włosy, których nie była pewna naturalnej długości, bo akurat wydłużały się i skracały zależnie do jej nastroju. Nawet teraz wydawało się Felce, że z misternie przygotowanego przebrania coś się przesunęło, bo włosy były ciut krótsze niż na początku. Zignorowała to skupiając się na zapięciu rolek, a gdy on zaczepił o wydatny, przebraniowy biust zaśmiała się dźwięcznie wstając gwałtownie na równe nogi. W sumie to skrzywiła się słuchając tej plątaniny słów, którą operował i wywróciła oczami zakładając ręce na piersiach.\n- Gadaj sobie gadaj zdrów. Trelele morele miały dwie fele. Fuj. - Przedstawiła się tajniacko śmiejąc się z tego jaka sprytna się teraz zrobiła. W każdym razie nie zamierzała tkwić tu przez resztę swojego życia, bo przecież przyszła pojeździć na rolkach. Prawda? Tknęła go zatem energicznie w pierś dłonią zapewne trochę go odpychając.\n- GANIASZ! - Poinformowała go ruszając do przodu, tocząc się początkowo wolno, ale już za fontanną nabrała rozpędu, by uskoczyć przed krawężnikiem i zatoczyć śmieszne kółka na równiejszym odcinku placu. W każdym razie kolorowym dym zaczął wydostawać się spod kółek jej rolek przy okazji zmieniając kolor gdy zanikał w powietrzu. Uśmiechnęła się dumna z siebie gotowa dalej uciekać, ale Sylvester to chyba nie palił się do wspólnej zabawy także Felka w rebeckowej postaci musiała aż przystanąć, co by przyjrzeć mu się odrobinę dokładniej.\n- Mówiłam "ganiasz", a nie "stój", albo "poruszaj się jak żółw"! - Poinstruowała go podjeżdżając do niego płynnie, co by jednak zapytać czy wszystko w porządku. Może faktycznie wpierw powinna dać mu pogapić się na cycki? Straszny z niego idiota w tej dziedzinie, ale wiecie jak jest. Felka nie chciała już nic mówić, przecież taka kulturalna z niej istotka.\nTemat: Re: Fontanna Sro Lip 02 2014, 11:38\nDobrze, zatem zacznijmy od tego czym dla Sylvestra były zmiany wyglądu? Kłamstwem. Głupim, podłym, wrednym, wyrachowanym, cynicznym, ironicznym, przesiąkniętym hipokryzją, brakiem samoakceptacji... Co ten Sylvek odwala? Każdy dobrze wie, że zmiany wyglądu to coś najlepszego na świecie. Można poprawić sobie to i owo... No Bjorkson to poprawiłby sobie całkiem sporo, ale nie popadajmy jednak w skrajności. jak już po prostu pozna prawdę to pewnie będzie w szoku, bo to ostatnia rzecz jakiej by się spodziewał w dniu dzisiejszym, co nie. Zresztą, skoro Felicie i tak się już zjawiła to nie miał co marudzić, ani tym bardziej jęczeć. Umówmy się, że to wszystko byłoby nieznośne gdyby tak nagle zaczął mruczeć, że to mu nie pasuje. To. To. To. I to. Pomyślałaby, że jest jakimś cieniasem, czy jakoś tak, a tego to on nie chciał, więc niestety musiał w pełni skupić się na pewnych aspektach.\nOch, gdyby tylko wpadł na to, że dziewczę mu się właśnie przedstawiło, to byłoby cudownie. No, ale jak widać jest tylko facetem - nie ma co od niego wymagać domyślności czy nawet po prostu zwykłego... Mam Cię, wiem jak masz na imię! - niestety, nie z Sylvkiem te numery.\n-Ehehehehe, nienormalna... - Skwitował pod nosem, gdy szturchnęła go, a zaraz potem zaczęła uciekać jak popyrtana. Co ona, z choinki się urwała? Halo, on dopiero przyjechał. Kazachstan zwiedził. Ganiasz? No chyba muchę. Nie wiedział do końca o co chodzi, wzruszył zatem ramionami i gdy znów go skarciła, ruszył przed siebie. No wszystko poszło niemalże idealnie, gdyby nie fakt, że wywrócił się na prostej drodze, ledwie ruszając prawą nogę w przód. Cóż, gleba zaliczona. Jeden do zera, dla rolek. Nie ma to jak nieustraszony rycerz w niebieskiej marynarce, który próbuje się wyzbierać, a po chwili... No cóż, znów lądują na ziemi, tym razem na dupie.\n-Głupie to! Nie wiem co robić! Miało jechać samo! czemu nie jedzie?! - Podniósł lekko głos, a po chwili usiadł, wyciągając nogi przed siebie. Analizował wiele, ale na pewno nie to, że robi z siebie ZNOWU frajera.\n-Serio, nie wiem jak się na tym poruszać...\nTemat: Re: Fontanna Sro Lip 02 2014, 18:47\nFelicie roześmiała się całkiem po felkowemu i podjechała do niego zatrzymując się płynnie i zakładając ręce na biodrach. Bawiła ją ta cała sytuacja, a gdy się przewrócił to wyciągnęła do niego rękę, co by pomóc mu wstać. Rolki nie były prostym narzędziem. Fela pamiętała swoje pierwsze jazdy, ale miała wspaniałego nauczyciela w postaci ojca, który poświęcił jej sporo czasu. Także wszystko z pewnością przebiegało inaczej, a teraz mogła dzięki temu popisywać się przed Sylvestrem. W każdym razie ujęła obydwie jego dłonie zaciskając na nim swoje i uśmiechnęła się niepewnie jadąc powoli do tyłu. Tym samym nieznacznie o mało co by sama się nie przewróciła, ale poświęcając się zwyczajnie uczyła go jak powinien się poruszać.\n- Płyń... Nie możesz chodzić na rolkach. Zwyczajnie suń kółkami do przodu. Wiesz jak... Jedna druga, jedna druga. Trzymaj się mnie. Powoli tylko. - Instruowała pomagając mu odzyskać rytm w ruchu, który musiał wydawać się teraz dla niego bardzo obcy, możliwe że zbyt gwałtowny. W każdym razie nie zamierzała mu odpuszczać, przecież po coś tu przyszli. Pewnie nawet nie zorientowała się kiedy końcówki jej włosów zmieniły barwę na zieloną nieźle kontrastując z czarnymi kaskadami. Mimo to jakoś specjalnie nie przejęłaby się nawet wtedy, gdyby wiedziała. Zatem pozwoliła sobie skupić się na takich szczegółach jak dyktowanie mu kolejnych kroków. W ten sposób znaleźli się odrobinę dalej od fontanny, ale dość blisko ławek. Przynajmniej nie zaliczyli jeszcze upadku. Choć kto wie? Może wszystko możliwe.\nparzysta - przewracamy się :c\nnieparzysta - dojeżdżamy do ławki\nW obu przypadkach możesz przyjąć,że włosy Felki zaczęły zmieniać się na pierwotny blond, ale powoli.\nTemat: Re: Fontanna Czw Lip 03 2014, 13:28\nCzuł się jak skończony debil. Nic dziwnego, że laski nie lubiły z nim przebywać skoro był taką pizdeczką. To logiczne, że wolały jego brata, który wiedział co robić, mówić, jak się zachowywać - byle jakakolwiek z nim poszła zaliczać kolejną bazę, a nie tylko rozmowy o dupie hipogryfa. Sylvek nie umiał tak naprawdę wielu rzeczy. Nie wiedział jak gadać z pannami. Jak je podrywać. Był zazwyczaj sobą i to bawiło, niektóre z nich. No tak jak chociażby ostatnio Jarkę, z którą spędził kilka chwil, ale podczas spotkania więcej się śmiali niż gadali. A może tak naprawdę ona śmiała się z jego głupoty, czy coś, a nie... Z tego, że on po prostu jest kimś nadzwyczajnie zabawnym? Na samą myśl serce mu pękało, ale przecież nie będzie teraz beczał przy dziewczynie, która była naprawdę chyba fajna. A może wcale nie? Och, wy wszyscy magiczni święci, jak dobrze że on nie miał pojęcia, że ta się nim bawi!\n-No sunę, przecież... Nie widzisz?! Raz, dwa. Płynę i płynę, i dopłynąć nie mogę! - Swoją drogą, Sylvester nie umiał pływać, ale to nie ma większego znaczenia. Spojrzał na Felicie i ścisnął lekko jej dłonie, a po chwili zorientował się, że te ciemne końcówki dostają jakiejś tęczowej choroby. Zmarszczył lekko brwi i oczywiście zanim się zorientował, że najechał na kamień, już leżał na dziewczynie, którą przygniótł swoim chudym ciałem. Mimowolnie jednak podczas całego upadku ułożył jedną z dłoni na jej głowie, co by czasem nie uderzyła o ziemię, bo jeszcze by sięwięcej szkody niż pożytku z tego narobiło!\n-Przepraszam, ale to przez Ciebie. Twoja włosy bzikują. Źle się czujesz? Mienisz się... Twoje włosy są blond! - Krzyknął po chwili, gdy w końcu z niej zszedł i usiadł obok. Nie mógł wyjść z podziwu dla tego co robiła ze sobą. Skąd ona to umiała? Sylvek też tak chce, no halo!\nTemat: Re: Fontanna Sob Lip 05 2014, 18:04\n"Laski", przynajmniej takie jak Fela, lubiły ludzi którzy zachowywali się tak jak stworzyła ich osobowościowa natura. Nie silili się wtedy oni na coś, co sama Joyner nazwałaby nieudaną mutacją. To było nie fair, gdy ktoś oszukiwał Cię przy pierwszym spotkaniu słowem, które zupełnie do niego nie należało. Czym jest "podryw" jeśli nie jedynie próbą zawarcia kontaktu, który mógł za chwilę się skończyć plaskiem w twarz? Fela zupełnie nie wiedziała czy po porównaniu wolałaby Leonarda czy Sylvestra, a może czy w ogóle któregoś by wolała? Zupełnie nie ogarniała tej sytuacji i np. wolałaby się wycofać, by w spokoju się zastanowić. Choć na dobrą sprawę po co skoro wszystkich traktowała jak kumpli, to w czym problem? Pewnie dalej by się nad tym zastanawiała gdyby nie to, że przewrócili się, a on jeszcze na niej wylądował. Fela zamiast syknąć z bólu zaczęła się śmiać głośno, bo wszystko wydało się jej teraz tak bezsensowne, że przestała się skupiać na zachowaniu wyglądu, którym dysponowała w chwili obecnej i pozwoliła sobie puścić wodze fantazji, co by przez chwilę rzeczywiście być sobą. Zaraz jednak gdy sie podnieśli, co zapewne przyszło im z niemałym trudem, a Sylvester zwrócił uwagę na jej fryzurę, Fela otworzyła szerzej oczy i pociągnęła za włosy do przodu, by rzeczywiście im się przyjrzeć. I tak na oczach Sylvestra stały się one na powrót czarne.\nJednak nie chcąc dalej go oszukiwać pozwoliła im po chwili by powolnie przeszły do naturalnego blondu, który był jej kolorkiem od urodzenia. I zaraz poczęła uspokajać charakterystykę twarzy, a nawet piersi wróciły do normalnych rozmiarów. Chwilę to wszytko zajęło, bo Fela jeszcze poprawiała kolejne części garderoby, które teraz stały się o wiele luźniejsze, jednakże nie traciła rezonu i cały czas szeroko się uśmiechała.\n- Jestem Fela. Znaczy Felicie. Felicie Ula Joyner. FUJ. - Roześmiała się podając mu dłoń, co by pomóc dojechać do ławki, przy której zatrzymali się żeby usiąść.\n- Jestem metamorfomagiem. Takie coś, że mogę się zmieniać. - Powiedziała mu tłumacząc tym samym zjawisko, którego był dopiero świadkiem!\nTemat: Re: Fontanna Sob Lip 05 2014, 18:40\nSylvester nie wiedział co to podryw. Nie miał pojęcia nawet czym jest tak naprawdę zdobywanie kobiety. Dla niego to nie istniało. Wolał siedzieć na łące. Wolał patrzeć w gwiazdy. Wolał mieć to wszystko i nie zawracać sobie głowy czymś, co dla niego było całkowicie zbędne. Czy nie jest to lepsze? Oczywiście, że jest. Młody Bjorkson w przeciwieństwo do starszego brata był totalnym luzerem w kwestii relacji międzyludzkich. Wolał egzystować gdzieś pomiędzy, ale nie wchodzić nawet na moment w głębsze uczucia. Nie dorósł do tego? Nie. Wiedział, że jak się ufa ludziom, to ci potrafią wszystko zniszczyć. Kłamią. Mataczą. Nie potrafią być szczerzy. Tak było w jego poprzedniej szkole, która w tej chwili była najgorszym koszmarem. Nie chciał tam wracać, bo Astrid, bo Ingrid, bo wiele... Wiele innych osób, których nawet wolał nie pamiętać. Wpadł w nastrój melancholijny, gdy zobaczył że dziewczę dobrze się bawiło, a on wychodził na idiotę. Cóż, tak bywa. W każdym razie nie miał zamiaru pokazać po sobie, że jakoś go ubodło. W końcu nie każdy dobrze się bawi, gdy jest obiektem żartów i kpin.\n-Sylvester Jamie Björkson, ale to przecież już wiesz. - Powiedział bardziej do siebie, a potem usiadł przy fontannie i zaczął rozpinać rolki, które jak widać nie były jego przeznaczeniem. Spojrzał jedynie w górę, by przyjrzeć się włosom dziewczyny, a chwilę później przełknął głośniej ślinę.\n-Fajna sztuczka. W kogoś też się potrafisz zmienić? - Spytał świdrując ją wzrokiem i choć wyglądał na ciekawego tego wszystkiego, to w głębi czuł się jak skończony frajer, który powinien jak najszybciej stąd uciec. I tak pewnie też zaraz zrobi. Siedzenie w tym miejscu było dla niego totalną abstrakcją i bynajmniej nie powinien więcej wchodzić w drogę tej dziewczynie, skoro... Kolejnym razem może okazać się jeszcze kimś innym.\n-Zresztą nieważne. Ja tak nie potrafię. Widocznie, takie sztuczki potrafią tylko zdolni czarodzieje, a ja po raz setny w ciągu ostatnich kilku dni wyszedłem na idiotę. Mam nadzieję, że dobrze się bawiłaś. - Uśmiechnął się nieco szerzej, a po chwili schował rolki do plecaka. Wbił w nią spojrzenie, bo nie miał ochoty tkwić tu jak kołek, a ucieczka? Przecież jest tchórzem, dla niego to coś naturalnego.\nTemat: Re: Fontanna Wto Paź 06 2015, 22:55\nKoniec z ciepłymi wieczorami i miłymi, wieczornymi spacerami. Nadszedł czas na chłodne powietrze i jesienną pogodę. Nadszedł czas na kolorowe liście i częste opady deszczu. Z tego pierwszego była zadowolona, gorzej z tym drugim. Nie cieszyła się na myśl o fali przeziębień, która była nieunikniona podczas tej pory roku. Na szczęście nie padał teraz deszcz mimo ciemnych chmur okalających granatowe niebo.\nBlondynka nie miała ochoty ani na sen, ani na spędzenie czasu w dormitorium. Stwierdziła, że dobrym pomysłem będzie odwiedzenie Hogsmeade, a dokładnie parku, znajdującego się w centrum miasteczka. Dziewczyna miała na sobie ciemny płaszcz, dość ciepły, nie miała jak zmarznąć. Idąc tak parkiem, rozglądała się uważnie, podziwiając otaczającą ją naturę. Wszak widziała niewiele, tylko korony powoli łysiejących drzew i ławki. Znalazła się w końcu w centrum parku, przy fontannie. Usiadła na jednej z ławek, znajdujących się na wprost fontanny. Patrzyła na taflę wody, która pod wpływem ruchu wiatru poruszała się w dość szybki sposób.\nTemat: Re: Fontanna Wto Paź 06 2015, 23:12\nJesień zbliżała się wielkimi krokami. Niestety. Carter nie przepadał za tą porą roku. Deszcz, deszcz i jeszcze raz deszcz. Zdecydowanie wolał zimę, albo lato. Wiosna też w sumie nie była najgorsza. Wszystko jest lepsze jesieni. Chłopak uznał, że wybierze się na spacer. Narzucił na siebie pierwszą lepszą bluzę, oczywiście z kolekcji tych cieplejszych, przeznaczonych na taką właśnie pogodę, następnie wyszedł ze szkoły i skierował się w stronę parku w Hogsmeade. Poruszał się wartkim krokiem, żeby nie było mu zimno. Kierował się w stronę centrum parku, miał ochotę posłuchać szumu fontanny. Gdy znalazł się w miejscu docelowym, rozejrzał się dookoła. Na wprost fontanny, na jednej z ławek siedziała jakaś dziewczyna. Jako że Carter nie miał zamiaru przepuścić okazji, żeby poznać kogoś nowego, skierował się w stronę owej blondynki. Zajął miejsce obok niej i jak nakazywały maniery, przedstawił się nieznajomej.\n- Cześć. Nazywam się Carter Wright. - powiedział ze swoim amerykańskim akcentem. Podał jej rękę i czekał na odpowiedź.\nTemat: Re: Fontanna Wto Paź 06 2015, 23:32\nKażda pora roku była w pewien sposób piękna. Wiosna dlatego, ponieważ zmarznięta ziemia zastępowana była zieloną trawą, zaś drzewa po ciężkiej jesieni pokrywały się młodymi liśćmi. Wszystko budziło się do życia. Lato na ogół było ciepłe i przyjemne, kwitły kwiaty i niektóre drzewa. Jesień była po prostu kolorowa. Zima na tle wszystkich innych pór roku wyróżniana była przez piękne krajobrazy. Góry pokryte warstwą białego puchu i drzewa lśniące od szronu. Wszystkie, nawet najdrobniejsze elementy układały się w jedną, piękną całość. Idealne warunki dla malarzy i artystów, dobry czas na przemyślenia dla osób z filozoficznym podejściem do życia.\nSłysząc męski głos, który rozbrzmiał po jej lewej stronie, odwróciła głowę i przeniosła wzrok na chłopaka. Dopóki go nie usłyszała była przekonana, że o tej porze już nikt się tu nie pojawi, jak widać - myliła się.\n- Morticia Slippery. Miło mi Cię poznać.\nPowiedziała miłym tonem i uścisnęła dłoń chłopaka. Nie umknął jej uwadze akcent chłopaka, czyżby Salemczyk? A to niespodzianka.\n- A już zaniepokoił mnie fakt, że prócz mnie nie było tu żadnej innej, żywej duszy. Co Cię tu sprowadziło?\nCud blond chłopcze.\nZapytała, nie spuszczając z niego wzroku. Zmieniła pozycję, siedziała teraz bokiem do fontanny, miała lepszy widok na swojego rozmówcę.\nTemat: Re: Fontanna Sro Paź 07 2015, 13:19\n- Nic konkretnego tak właściwie. Stwierdziłem, że trzeba korzystać z możliwości wychodzenia na dwór, póki wszystko totalnie nie zamarznie. - odpowiedział blondynce i posłał jej lekki uśmiech. Zaczynało robić mu się naprawdę zimno. Potarł rękami swoje ramiona i zwrócił się do dziewczyny:\n- Bardziej mnie zastanawia co ty tu robisz. O tej porze, na dodatku w taką pogodę. Zimno jest, n o nie? - wyszczerzył do niej zęby. Nie wiedział skąd pochodzi dziewczyna, ale w jego stronach raczej nikt nie narzekał na mrozy. Spojrzał na Morticie. Musiał przyznać, że była całkiem atrakcyjna. Blond włosy, ładne oczy. Ale jego wzrok zatrzymał się na jej nadgarstku. Tatuaż. Nie ma nic bardziej atrakcyjnego niż tatuaże. Było dosyć ciemno, ale udało mu się zauważyć, że przedstawia on karciane wino. Ciekawe co oznaczał. Ponownie popatrzył na twarz blondynki i pytająco uniósł brew.\nTemat: Re: Fontanna Sro Paź 07 2015, 17:45\n- Popieram. Poza tym, spacery o tej porze są o wiele bardziej ciekawe niż w ciągu dnia. Przynajmniej ja tak uważam, poza tym... Tak jak powiedziałeś, niedługo powinno wszystko zamarzać.\nOdpowiedziała, zapinając do końca płaszczyk. Robiło się coraz chłodniej, nie było to żadną tajemnicą. Mroźny wiatr wyczuwała każda żywa istota. Kolejna zmiana w życiu, cóż za rutyna. Wszystko toczyło się jednym torem.\n- Zimno, to prawda. Nie miałam ochoty siedzieć w dormitorium, zanudziłabym się tam. Cóż, nie powiem, że pogoda mi się podoba, bo jest bardzo zimno. Nawet za zimno.\nOdpowiedziała, uśmiechając się delikatnie do Cartera. Nie spodziewała się, że aż tak zaciekawi go jej tatuaż. Wyłapała jego pytające spojrzenie i przesunęła dłonią po włosach.\n- Chodzi o tatuaż? W sumie to był akurat mój pierwszy. Wziął się od tego, że bardzo lubię karty i wino, stąd ten symbol. Poza tym kojarzy mi sie z młodością, a jestem młoda.\nOdpowiedziała, patrząc na tatuaż. No tak, był pierwszy z trzech i na pewno nie ostatni.\nTemat: Re: Fontanna Sro Paź 07 2015, 18:52\n- Jest świetny! Ogólnie tatuaże są świetne. - powiedział tonem rozentuzjazmowanego dziesięciolatka. Carter uwielbiał wszystkie tatuaże, nie ważne gdzie i nie ważne jakie. Niektóre podobały mu się niż dzieła sztuki, które miał okazje oglądać w muzeach. Podziwiał ludzi, którzy mieli odwagę, żeby sobie taki zrobić. W prawdzie niektórzy mówili, że to nie boli. Ale tatuaż jest na całe życie. Jest prawie jak blizna, tylko że blizny w pewien sposób oszpecają, a tatuaż ozdabia.\n- Zawsze chciałem jakiś mieć, ale...\n"No brawo Carter. II co jej teraz powiesz? Że boisz się igieł? Naprawdę bardzo przemyślane zdanie." - powiedział, ale tym razem do siebie, nie na głos. Dopiero co ją poznał i już taka wpadka. Ucichł i popatrzał dziewczynie w oczy. No trudno, jeśli będzie się dopytywać, może uda mu się coś wymyślić.\nTemat: Re: Fontanna Sro Paź 07 2015, 19:27\nWidząc zafascynowanie chłopaka, uśmiechnęła się promiennie. Cieszyła się, że jej tatuaż wywarł na kimś aż takie wrażenie. Do tej pory z nikim na ten temat nie rozmawiała. Ot, po prostu sobie był, bo tak. Najbardziej bolało, gdy robiła na żebrach, nie polecała nikomu tego bólu. Mimo to, do wszystkiego da się przywyknąć a ten ból był opłacalny. Te tatuaże ją zdobiły, każdy miał swoją własną historię i zapisał się na jej ciele, jako pamiątka po minionych czasach.\n- Miło, że Ci się podoba. Czemu sobie nie zrobiłeś?\nZapytała, zaciekawiona tematem. Dopiero teraz mogła się przyjrzeć uważniej chłopakowi, gdy chmury trochę odsłoniły księżyc. Żałowała tylko, że nie mogła dostrzec dokładnie koloru oczu blondyna. Pewnie były śliczne.\nTemat: Re: Fontanna Sro Paź 07 2015, 19:54\nI wyszło tak, jak się spodziewał. Nie powie jej przecież, że rodzice się nie zgodzili. Zresztą nawet jakby się nie zgodzili to i tak raczej by się tym nie przejął. Musi wymyślić coś innego. Carter miał szczęście, że był w miarę dobrym aktorem. Zrobił przygnębioną minę i zwrócił się do nowo poznanej koleżanki.\n- Miałem już zarezerwowany termin, szykowałem się do wyjścia, a tu nagle moja matka wyskakuje, że jedziemy do ciotki, bo zachorowała. Byłem taki wkurzony, nawet sobie nie wyobrażasz. Ta głupia jędza zawsze psuje mi plany, zawsze! Oczywiście chodzi o ciotkę, mama jest w porządku. - uśmiechnął się głupkowato, ale nie chciał, żeby Morticia pomyślała, że obraża swoją matkę. W zasadzie obrażanie ciotki też nie było w porządku, ale w tym wypadku był usprawiedliwiony, zresztą i tak jej nie lubił.\n- Potem jakoś tak się złożyło, że wiecznie mi czasu brakowało. Ale mam nadzieję, że w przyszłości jednak znajdę go trochę i będę mógł zrobić sobie jakiś tatuaż. - ha! Co za kłamstwo. Gdyby rodzice go teraz słyszeli, pękliby ze śmiechu. Przecież on sam doskonale pamiętał, jak bardzo bał się iść na zwykłą mugolską szczepionkę, gdy miał czternaście lat. Miał nadzieję, że udało mu się jakoś wybrnąć z tej sytuacji.\nTemat: Re: Fontanna Sro Paź 07 2015, 21:07\nNiestety, jedną z jej wad było to, że była wścibska i musiała wszystko wiedzieć. Starała się to zmienić, ale słabo jej to wychodziło. Miała jeszcze dużo czasu na zmiany, przecież nikt jej nie kazał się zmieniać. Chciała to zrobić sama dla siebie, lecz pracowanie nad własnym charakterem było trudniejsze, niż wprowadzanie zmian u innych osób.\nWysłuchała go uważnie i przeanalizowała informację. Faktycznie, to było przykre. Też raz zdarzyła się sytuacja, w której miała zarezerwowany termin i wszystko, ale nagle musiała odwołać wizytę, ponieważ się rozchorowała.\n- Jeju, znam ten ból. Wtedy byłam zła sama na siebie, bo się rozchorowałam. No cóż, takie sytuacje się zdarzają. Może spróbuj jeszcze raz, tym razem Ci nikt nie przeszkodzi. Znaczy, mam taką nadzieję. I wierzę, że jak już zrobisz tatuaż to będę pierwszą osobą, której się pochwalisz.\nOdpowiedziała wesoło. Nawet się nie domyśliła, że ją okłamywał. Faktycznie, był dobrym aktorem.\n- W Londynie jest sporo dobrych tatuatorów, znajdź trochę czasu i możemy nawet razem się tam wybrać.\nTemat: Re: Fontanna Sro Paź 07 2015, 21:21\nNo i świetnie. Świetnie, po prostu idealnie. Carter intensywnie myślał nad wymówką, która będzie wystarczająco wiarygodna. Przecież rzadko się zdarza, że ktoś ot tak nie chce spełnić swojego marzenia. Gdyby nie fakt, że tatuowanie wiązało się z igłą, nawet by się nie wahał. Nie codziennie atrakcyjne blondynki proponują mu, że pójdą z nim do studia tatuażu. No ale cóż, jakoś musiał się z tego wykręcić.\n- Wiesz, w ostatnim czasie mam strasznie napięty grafik. Lekcje, znajomi, a na imprezy też czas trzeba znaleźć. - puścił oko do Mortici. Kurcze, ona na pewno nie jest głupia, nie da się na to nabrać.\n- A poza tym to na razie nie mam ochoty ruszać się poza teren szkoły. Może to przez tą pogodę. - teraz brzmiał już jak kompletny idiota. Właśnie teraz, przy fontannie w parku w Hogsmeade, Carter Wright zaliczał swoją największą do tej pory towarzyską wtopę.