LITERACKI ŚWIAT CYRYSI: Zrządzenie losu\nSeria: Przypadki #1\n''W życiu można mieć dużego farta, na przykład gdy dostaje się w rozdaniu dobrą kartę albo pojawia się we właściwym miejscu o właściwym czasie''.\nCallie Lawrence uważana jest za outsiderkę, niegroźną dziwaczką, obiekt drwin i żartów ze strony szkolnych rówieśników. Mimo to nastolatka nie przejmuje się tym, co myślą o niej inni. Woli trzymać się na uboczu, ponieważ w wieku dwunastu lat wydarzyło się coś, co wpłynęło na jej kontakty z otoczeniem. Z kolei Kayden Owens jest przystojnym, towarzyskim i beztroskim sportowcem. Ma piękną dziewczynę i grono przyjaciół. Ale to tylko gra pozorów. W rzeczywistości zmaga się z cierpieniem i problemami, które skrzętnie ukrywa. Przypadek, a może zrządzenie losu sprawia, że pewnej nocy Callie ratuje życie Kaydenowi. Mija cztery miesiące. Niespodziewanie okazuje się, że oboje będą uczęszczać do tego samego college’u. Chłopak chce wykorzystać tę sposobność, by podziękować Lawrence za ocalenie go od niechybnej śmierci. Wkrótce nawiązuje się między nimi delikatna nić porozumienia, sympatii i zaufania. Jak dalej potoczą się ich relacje? Czy uwolnią się od dręczonych lęków, odzyskają upragnioną wolność i zawalczą o własne szczęście?\nJessica Sorensen mieszka z mężem i trójką dzieci w zaśnieżonych górach Wyoming, gdzie większość swojego czasu spędza na czytaniu i pisaniu książek. Dotychczas żadna książka autorki nie była wydana w Polsce, aż wreszcie wydawnictwo Zysk i S-ka pokusiło się o publikację ''Przypadki Callie i Kaydena''. I chwała mu za to! Dlaczego? Otóż uważam, że jest to rewelacyjna książka. Fabuła wciąga niczym wir wodny. Poznajemy dwoje młodych ludzi poharatanych przez los. Każde z nich na swój sposób próbuje radzić sobie z tragedią, która ich dotknęła i nadal poniekąd dotyka. Tłumią w sobie emocje i złe przeżycia. Sekret Callie prawie do samego końca owiany jest tajemnicą.\n''Pamiętam wszystko, co wydarzyło się tamtego dnia, zupełnie jakby obrazy zostały wypalone w mózgu gorącym żelazem. Ale chciałabym, by poniósł je wiatr''.\nMożemy tylko się domyślać, jaki spotkał ją koszmar, który wywołał w jej oczach smutek i mrok. Natomiast w przypadku Kaydena praktycznie od razu widzimy toksyczne i destrukcyjne stosunki z jego rodziną. Jeśli chce przetrwać każdy kolejny dzień, musi pokornie znosić wszelkie obelgi, nie wychylać się i wypełniać polecenia. Niektóre fragmenty czytałam z wielkim trudem. Jak można świadomie, z premedytacją krzywdzić własne dziecko? Na każdym kroku poniżać, wyśmiewać i bić? W imię czego? Zaspokojenia chorych ambicji czy własnego widzimisię? Masakra. Również krótkie retrospekcje z dzieciństwa Callie pokazują, jak w ciągu jednej chwili zostaje pozbawiona poczucia bezpieczeństwa, nadziei, chęci i marzeń. W odwecie otrzymuje nieustanny strach, gorycz, koszmary senne i wyrzuty sumienia.\nBardzo polubiłam parę głównych bohaterów. Zostali świetnie nakreśleni, aż dziw, że są to postacie fikcyjne. Zwłaszcza ich kreacja psychologiczna to istny majstersztyk. Na pozór różni, ale tacy sami, tak samo przypięci kajdankami zła do krat smutku i bólu. Nie mają do kogo się zwrócić o pomoc, wolą tkwić w złej, ale znanej sytuacji, gdyż nie widzą nadziei na poprawę tego, co się stało. Dziwny traf, zbieg okoliczności, a może przeznaczenie sprawia, że ich ścieżki nieustannie przeplatają się, krzyżują i łączą ze sobą. Kayden jest przekonany, że Callie nie pojawiła się w jego życiu bez powodu. Próbuje przedrzeć się przez mur jaki wniosła wokół siebie. Z jakim to wyjdzie rezultatem? Czy ocalą siebie nawzajem i spróbują zawalczyć o własne szczęście? Autorka stworzyła wątek miłosny bez przesadyzmu i ckliwego banału. Nic tu nie razi, nie wydaje się sztuczne czy naciągane. Po początkowej fazie wzajemnej nieufności między Callie a Kaydenem stopniowo zaczyna kiełkować miłość, która niesie z sobą uzdrawiającą moc.\n''Robię niesłychane rzeczy, ufam ludziom, przeżywam uczucia. Po prostu żyję''.\nWspólnie próbują stawiać czoła swoim wewnętrznym demonom. Lecz kiedy wszystko zmierza już ku lepszemu, nagle wydarza się coś nieoczekiwanego i wstrząsającego. Nie mogę jednak zdradzić nic więcej, żeby nie zepsuć lektury.\nWarto również wspomnieć o interesujących postaciach drugoplanowych, czyli Luke (najlepszy kolega Kaydenema) oraz Seth – bratnia dusza Callie. Sami też mają pewne problemy, mimo to troszczą się o swoich przyjaciół jak mało kto. Pocieszają dobrym słowem, gdy trzeba, doradzają w różnych sprawach i pomagają zrobić kolejny krok. Swoją postawą i swoim zachowaniem przywracają wiarę to, że są jeszcze na świecie ludzie bezinteresowni, którzy nie pozostają obojętni wobec cierpienia bliźnich. Żałuję jedynie, że pisarka trochę za mało uwagi im poświęciła. Ale mam nadzieję, że w kolejnym tomie bliżej poznam ich losy.\nTo niezwykle dobra i mocna książka napisana z wyczuciem i rozmysłem. Narracja prowadzona na przemian z punktu widzenia głównych bohaterów pozwala lepiej poznać ich myśli, uczucia, okrutne wspomnienia, wewnętrzne rozterki i skrywane obawy. Błyskotliwe dialogi bez grama sztuczności oraz plastyczne opisy, pozytywnie wpływają na komfort czytania. Akcja jest szalenie wciągająca, a im dalej, tym lepiej. Zakończenie wstrząsa i porusza. Jestem bardzo ciekawa, w jakim kierunku potoczy się dalej cała historia. Dalszy ciąg w ''Odkupieniu Callie i Kaydena''.\nBez wątpienia jedna z najlepszych powieści swojego gatunku jakie dotychczas czytałam. Jest głęboko przejmująca i nasączona emocjami. Opowiada o uzdrawiającej mocy przyjaźni i miłości, nadziei na lepsze jutro, zaufaniu i prawdzie, prostych radościach życia i skomplikowanych problemach, a także o doznanej krzywdzie, która odciska swoje negatywnie piętno na ludzkiej psychice. Szczerze i gorąco polecam - na pewno się nie zawiedziecie. (Ten fragment ukazał się na skrzydełku okładki książki. Dziękuję wydawnictwu za ten zaszczyt - klik).\nWydawnictwo Zysk i S-ka.\nps. na dniach wypatrujcie konkursu, gdzie do wygrania będą ''Przypadki Callie i Kaydena''.\nAutor: Cyrysia o 6/12/2015\nUnknown piątek, 12 czerwca, 2015\nMyślę, że jak posypią się pochlebne recenzje, to jakieś wydawnictwo wyda kolejne powieści autorki.Słyszałam już o książce i mnie zaciekawiła, a po Twojej recenzji wiem, że ją przeczytam. Czekam na konkurs B-)\nCyrysia niedziela, 14 czerwca, 2015\nJa też żywię ogromną nadzieję, że ukażą się w Polsce inne dzieła autorki, ponieważ pisze rewelacyjnie!\nWymarzona Książka piątek, 12 czerwca, 2015\nDagmara piątek, 12 czerwca, 2015\nJak pochlebnie, postaram się przeczytać:)\nAnna Kołodyńska piątek, 12 czerwca, 2015\nCo za dobre wiadomości! Będę zatem czekała na konkurs - chętnie bowiem przeczytam tę książkę! :)\nKathy Leonia piątek, 12 czerwca, 2015\nhoho czyli warta przeczytania widzę:)\nAlicja S. piątek, 12 czerwca, 2015\nFaktycznie, brzmi bardzo ciekawie, będę mieć na uwadze :)\nWioleta Sadowska piątek, 12 czerwca, 2015\nJestem jak najbardziej zainteresowana. Książka bowiem trafia w mój gust. Gratuluję Cyrysiu miejsca na okładce ;)\nJestem niemal przekona, że ''Przypadki...'' skradną Twoje serce.\nWiki piątek, 12 czerwca, 2015\nNie teraz - właśnie czytam piątek, 12 czerwca, 2015\nZaciekawiłaś mnie, dlatego chętnie sięgnę po tę książkę, chociaż okładka zupełnie do mnie nie przemawia ;) Bardzo gratuluję Ci Cyrysiu kolejnego sukcesu, mieć swoje miejsce na okładce książki to wielka rzecz! Chylę czoła!\nSzkoda, że okładka do Ciebie nie przemawia. Ale mam nadzieję, że chociaż fabuła skradnie Twoje serce :)\nDziękuję za nadesłane gratulacje. To prawda - mieć swoje miejsce na okładce książki to wielka i cudna rzecz, z której ogromnie się cieszę.\nOkładka jest... charakterystyczna dla swojego gatunku, ale być może przeczytam, jeśli wpadnie mi w ręce :)\nnatula piątek, 12 czerwca, 2015\nZaciekawiała mnie ta książka, ale lekko się jej obawiam, bo w tego typu historiach główny problem często jest zbagatelizowany. Mimo to zaryzykuję :-)\nWcale nie uważam, żeby główne problemy bohaterów były zbagatelizowane, ale może się i mylę.W każdym razie zachęcam do lektury.\nStella Aga piątek, 12 czerwca, 2015\nMyślałam, że to książka nie dla mnie, ale przyznam, że Twoja recenzja mnie bardzo zachęciła do tej powieści :)\nPaula piątek, 12 czerwca, 2015\nHm, czemu nie? Twoja rekomendacja i ta okładka, chyba dam się skusić;)\nQuerida piątek, 12 czerwca, 2015\nGratuluję! :)) Książkę na pewno przeczytam, czekam na premierę już od kilku miesięcy, więc bardziej zachęcać mnie już nie trzeba. :)\nDziękuję za nadesłane gratulacje. I oczywiście z całego serca polecam ''Przypadki...''. na pewno się nie zawiedziesz.\nTak bardzo chcę przeczytać :)\nKathy Leonia sobota, 13 czerwca, 2015\nwęszysz ją już?:D\nMartyna K. piątek, 12 czerwca, 2015\nGratuluję dodania fragmentu Twojej opinii na skrzydełku książki.\nNarracja prowadzona naprzemiennie na pewno urozmaica lekturę. Jestem ciekawa tego sekretu z przeszłości bohaterki. Niesamowicie mnie zainteresowała ta książka. Może poczekam jednak na ukazanie się drugiego tomu.\nSekret bohaterki jest bardzo mroczny i wstrząsający - tyle mogę zdradzić ;) Resztę musisz sama odkryć :)\nUjrzeć słowa piątek, 12 czerwca, 2015\nPrzydałaby mi się taka lektura ;) Chętnie się za nią rozejrzę :)\nMartyna G. piątek, 12 czerwca, 2015\nBrzmi bardzo ciekawie, widzę że przypadła Ci do gustu. Sama lubię takie historie, więc dopisuję sobie ją.\nmonalisap piątek, 12 czerwca, 2015\nGratulacje za miejsce na okładce.\nTak rekomendujesz- hm... może się przekonam do tej książki.\nSkuś się na tę książkę koniecznie a nie pożałujesz ;)\nmartucha180 piątek, 12 czerwca, 2015\nTaką historię miłośną chętnie przeczytam. I wypatruję konkursu!\nMagdalena T. piątek, 12 czerwca, 2015\nSkoro jest to jedna z najlepszych powieści to nie wypada się nie skusić ;)\nThieving Books piątek, 12 czerwca, 2015\nZamówiłam już ostatnio i tylko czekam na wysyłkę, bo widzę po Twojej recenzji, że nic tylko czytać :)\nBeti G. piątek, 12 czerwca, 2015\nTO chyba bardzo smutna historia. Cieszę się, że jesteś zadowolona:) Mam nadzieję, że konkurs nie będzie zbyt skomplikowany:)\nHistoria jest rzeczywiście nieco smutna, ale ma w sobie także i pozytywny wydźwięk.\nA konkurs będzie mega łatwy :)\nMeggie piątek, 12 czerwca, 2015\nMam nadzieję, że w niedługim czasie poznam tę książkę, tym bardziej po tak pozytywnej recenzji. Gratuluję wpisu na okładce :)\nNatalia_Lena piątek, 12 czerwca, 2015\nNie mogę się doczekać lektury! Sorensen to jedna z tych autorek New Adult, której powieści zawsze chciałam przeczytać :).\nBooksofmeworld piątek, 12 czerwca, 2015\nSłyszałam już o książce i nawet nie trzeba mnie jakoś bardzo przekonywać, bo na pewno po nią sięgnę ;)\nZakładka do Przyszłości sobota, 13 czerwca, 2015\nMam taki apetyt na ten tytuł, że będę teraz wyglądać konkursu :D A jak się nie uda... to pewnie jakiejś korzystnej promocji ;)\nNatalia13 sobota, 13 czerwca, 2015\nZ Twojej recenzji wynika, że książka jest bardzo dobra, wiedze, że jest w niej kilka świetnych cytatów nic tylko przeczytać :)\nZapisuje sobie tytuł\nKatarzyna / Parę słów o książkach sobota, 13 czerwca, 2015\nKsiążka wydaje się być tak cudowna, że muszę ją przeczytać! ♥\nKrokusowe Przemyślenia sobota, 13 czerwca, 2015\nCzytam już kolejną recenzję tej książki i utwierdzam się w przekonaniu, że muszę ją poznać osobiście:)\nKrólowa Karo sobota, 13 czerwca, 2015\nTwoje recenzje są tak niesamowite, że niedługo życia mi zabraknie na przeczytanie tych wszystkich książek.\nBanshee sobota, 13 czerwca, 2015\nTo musiała być bardzo emocjonująca lektura. Chętnie bym przeczytała ;)\nZła Zołza sobota, 13 czerwca, 2015\nJuż wspominałam, że okładka jest świetna, ale spodziewałam się ckliwego romansu, miłe zaskoczenie. Z Twojej recenzji wynika, że w książce jest wiele ciekawych wątków, które z chęcią poznam bliżej ( lubię bohaterki outsiderki i wątek rozpoczynania nauki w nowej szkole ).\nNa pewno nie jest to ckliwy romans. Mam nadzieję, że niebawem sama się o tym przekonasz. I faktycznie, w książce jest wiele ciekawych wątków, godnych poznania. Polecam gorąco.\nWow ale mnie zachęciłaś :) Mimo, że książka nie należy do gatunku, który czytuję z zamiłowaniem, to tym razem zrobię wyjątek :)\nTaki jest świat sobota, 13 czerwca, 2015\naddictedtobooks sobota, 13 czerwca, 2015\nSama nie mogę się doczekać premiery tej książki, ale na szczęście to już niedługo :D\nPo przeczytaniu Twojej recenzji i tak wysokiej ocenie, wiem że ta pozycja będzie wyjątkowa :))\nIrena Bujak sobota, 13 czerwca, 2015\nKsiążka już do mnie idzie ;) Cieszę się, że wywołała w tobie tyle pozytywnych wrażeń ;)\nKlaudyna Maciąg sobota, 13 czerwca, 2015\nOch, raz jeszcze gratuluję okładki, to wspaniałe wyróżnienie :)\nPięknie o tej książce napisałaś. Teoretycznie pomyślałabym, że nie jestem jej potencjalnym odbiorcą, tymczasem te znakomite portrety psychologiczne i ciekawe historie bohaterów są dla mnie wybitnie kuszące.\nNo i ta okładka... Taka, że OCH!\nMoim zdaniem będziesz zadowolona z poznania tej niezwykłej powieści. Dlatego ją gorąco polecam.\nLeger sobota, 13 czerwca, 2015\nMimo że nie do końca moje klimaty, naprawdę mnie zachęciłaś! Pozdrawiam! :)\nBardzo się cieszę, że moja recenzja zachęciła Cię do sięgnięcia po ''Przypadki...''. Wierzę, że się nie zawiedziesz.\nŻyć nadal z pasją niedziela, 14 czerwca, 2015\nKolejna książka, którą muszę kiedyś przeczytać :))\nChabrowa niedziela, 14 czerwca, 2015\nNawet nie wiesz jak bardzo chcę przeczytać :)\nSherry poniedziałek, 15 czerwca, 2015\nOjej! Ależ jestem ciekawa tej książki! Zwłaszcza jeśli piszesz o niej w taki sposób! Bo powieść sięgnęłabym tak czy inaczej, ale teraz czuję się zmobilizowana, by szybko zacząć jej szukać. :) Coś czuję, że skoro na tobie zrobiła tak pozytywne wrażenie, na mnie może zrobić podobne. :)\nLustro Rzeczywistości poniedziałek, 15 czerwca, 2015\nNiesamowicie Ci zazdroszczę znajomości tej lektury ;) i wierzę na słowo, że będzie fantastyczna ;)\nJeszcze raz Gratuluję i jestem bardzo zachęcona :-)\nCyrysia wtorek, 16 czerwca, 2015\nDziękuję za nadesłane gratulacje i cieszę się, ze zachęciłam cię do tej książki. Na pewno nie będziesz rozczarowana.\n*starlight* środa, 17 czerwca, 2015\nTwoja recenzja bardzo zachęciła mnie do sięgnięcia po tą lekturę, ale coś w jej opisie sprawia, że mnie zarazem odrzuca i przyciąga. Mam wrażenie, że okaże się odrobinę za bardzo schematyczna. W dużej mierze chodzi mi tutaj o to, że chłopak i dziewczyna pochodzą z całkowicie różnych światów, ale oczywiście jak się później okazuje wcale się tak bardzo od siebie nie różnią. Nie będę oceniać przed przeczytaniem. Zaintrygowała mnie do tego stopnia, że na pewno to zrobię ;)\nUnknown czwartek, 30 lipca, 2015\nRewelacyjna książka 😄 bardzo bym chciała przeczytać kolejną część


pasażer - Spotted Lublin - Wiadomości Lublin, Wiadomości Lubelskie\nAwanturnik zatrzymany na pokładzie samolotu w Świdniku. Pasażer był pijany\n1.6k 0 0 24 maja 2021\nNa lotnisku w Świdniku Straż Graniczna zatrzymała agresywnego pasażera. Mężczyzny zakłócał porządek na pokładzie samolotu. Odmówił przyjęcia mandatu. Agresywny pasażer zatrzymany na pokładzie samolotu O sprawie poinformowała jedna z pasażerek …\nZ samochodu trafili prosto do aresztu. Kierowca i pasażer byli poszukiwani\n334 0 0 14 października 2020\nPolicjanci zatrzymali do kontroli drogowej kierującego fordem 37-latka. Jak się okazało on, jak i podróżujący z nim 32-latek byli poszukiwani. Dodatkowo 37-latek prowadził pod wpływem alkoholu. Policjanci z Wydziału Ruchu …\n11.5k 0 0 13 października 2020\n10.5k 0 0 29 września 2020


Praktyczne zasłony – Blog – zasłony zaciemniające\nPraktyczne zasłony do wielu pomieszczeń\nUrządzenie sypialni to dla wielu osób nie lada wyzwanie. Przeważnie w jednym takim pomieszczeniu chcemy ulokować wygodne łóżko, stoliki nocne, jakąś szafę, fotel oraz toaletkę. Do tego wszystkiego trzeba także dopasować różne dekoracje, pościele i tekstylia. Ogromne znaczenie w urządzeniu sypialni ma także aranżacja okna. Z jednej strony warto postawić na coś modnego, a z drugiej na coś praktycznego i ułatwiającego zasypianie. Do takich produktów zdecydowanie można zaliczyć zasłony zaciemniające – Nie tylko firanki. Nie dość, że wpisują się one w nowoczesne trendy, to jeszcze są bardzo funkcjonalne i umożliwiają całkowite odcięcie się od światła dziennego.\nU kogo sprawdzą się zasłony zaciemniające\nDobrej jakości zasłony zaciemniające są idealnym wyborem dla osób, które robią sobie drzemki w ciągu dnia. Jeśli na przykład pracujemy na różne zmiany i jeżeli czasami musimy odpocząć w środku dnia, to wystarczy zasłonić kotary zaciemniające, a w sypialni osiągniemy całkowity mrok, który pozwoli nam szybko zasnąć. To samo rozwiązanie będzie równie praktyczne w przypadku maluszków. Chociaż noworodki nie odróżniają jeszcze dnia od nocy, to drzemki w ciągu dnia będą efektywniejsze, jeśli zasłonimy okna. Kotary zaciemniające przydają się także wtedy, jeżeli chcemy w sypialni osiągnąć efekt przytulności i intymności. Jeżeli mieszkamy na pierwszym piętrze lub jeżeli tuż za oknem w sypialni widzimy okna sąsiadów, to najprostszym sposobem na odcięcie się będzie powieszenie zasłon zaciemniających.\nW sklepach znajdziemy dwie wersje zasłon zaciemniających. Każda z nich wykazuje się funkcjonalnością i prostotą w montażu. To czy zdecydujemy się na gotowe zasłony na przelotkach, czy na taśmie uzależnione jest przede wszystkim od tego, jaki mamy karnisz. Zasłony z funkcją zaciemnienia uszyte są przeważnie z grubych, ciężkich i mocno plecionych materiałów. Dzięki temu bardzo ładnie prezentują się w każdym oknie i nie trzeba ich w żaden sposób układać. Wystarczy je zawiesić i modny efekt gotowy. Równie ważne jest to, że kotary zaciemniające są dekoracją samą w sobie. W sypialni nie potrzebujemy już żadnych innych aranżacji okna. Oczywiście możemy zdecydować się na dopasowanie firan lub żaluzji, ale same zasłony także będą prezentować się bardzo elegancko. Jeśli natomiast chodzi o kolorystykę, to do wyboru mamy sporą paletę barw. Możemy wybierać spośród klasycznych bieli, beżów i szarości, poprzez granaty i zielenie, aż do brązów i czerni. W tym miejscu warto jednak zaznaczyć, że kolor zasłon nie ma większego wpływu na funkcję zaciemniania. O zaciemnianie dba dobrej jakości materiał.\nTwój salon urządzony jest w jakimś nowoczesnym stylu? Zadbałeś o dobór modnych dekoracji, tekstyliów, oświetlenia i mebli? Teraz pozostała Ci jeszcze aranżacja okna, ale zupełnie nie wiesz, na jaki wariant się zdecydować? Pragniemy Ci przedstawić jedną z najmodniejszych propozycji i mamy nadzieję, że przypadnie Ci ona do gustu. Co mamy na myśli? Chodzi dokładnie o zasłony zaciemniające. Chociaż w pierwszej chwili możesz odnieść wrażenie, że taki typ kotar sprawdza się przede wszystkim w sypialni lub w jakiejś sali konferencyjnej, to wiedz, że do nowoczesnego salonu także możesz wykorzystać taką dekorację okienną. Będzie ona nie tylko modna, ale także praktyczna.\nDobry wybór do salonu\nZastanawiasz się nad tym, czy wybór zasłon zaciemniających do salonu będzie dobrym rozwiązaniem? Jeżeli masz duży pokój dzienny ze sporym oknem, jeśli chętnie w salonie oglądasz telewizję lub jeżeli chcesz odciąć się od wścibskich spojrzeń sąsiadów, to zamów zasłony zaciemniające pasujące na Twoje okna. Do wyboru będziesz mieć sporo propozycji. Na sklepowych półkach znajdują się bowiem zasłony o różnej długości i szerokości, w różnej kolorystyce oraz z różnej grubości materiałów. Im grubszy, cięższy i bardziej lejący się materiał, tym lepiej dla nas. Po pierwsze, takie zasłony będą zapewniać stuprocentowe zaciemnienie, a po drugie będą się lepiej układać na całej długości okna. Nie bez znaczenia będzie także sposób montażu zasłon. Do wyboru mamy gotowe zasłony z zamontowanymi przelotkami oraz zasłony z przyszytą taśmą. Ta pierwsza opcja jest nieco łatwiejsza w zawieszeniu. Trzeba tylko umieścić kółka na karniszu i gotowe. Jeżeli natomiast wybierzemy opcję z taśmą, to kotarę będziemy musieli zawiesić na specjalnych żabkach.\nJeżeli zdecydowaliśmy się już na zakup zasłon zaciemniających do salonu, to poza szerokością i długością musimy także wybrać pasujący do naszych aranżacji kolor? Jakie trendy obowiązują w tej kwestii? Zasłony zaciemniające mogą być białe, kremowe, szare, granatowe, zielone lub czarne. Jeżeli mamy wnętrze urządzone w stylu industrialnym, to wśród naszych dodatków na pewno króluje czerń oraz szarość. Możemy pójść tą samą drogą i zasłony także wybrać w jakimś ciemnym odcieniu. W przypadku dużych salonów z szerokimi oknami czarne lub szare zasłony nie będą w niczym przeszkadzać. Jeśli natomiast nasz salon zaaranżowaliśmy w stylu klasycznym lub skandynawskim, to lepszą opcją będzie wybór zasłon zaciemniających w kolorze białym lub kremowym. Możemy się także zdecydować na jasną szarość.\nNowoczesna aranżacja okna wielu osobom przysparza spore trudności. Jesteśmy bowiem przyzwyczajeni do tego, że w naszych oknach wieszaliśmy długie i białe firany w jakimś konkretnym wzorze. Teraz trendy się trochę pozmieniały i podczas wybierania tekstyliów okiennych możemy nieco bardziej zaszaleć. Na jaki zatem wariant się zdecydować? Jak na przykład połączyć zasłony zaciemniające z roletami i firanami?\nModne zasłony pasujące do wielu pomieszczeń\nWspomniane już wcześniej zasłony zaciemniające sprawdzą się między innymi w salonie, w sypialni, w domowym gabinecie, w pokoju dziecięcym oraz w pokoju telewizyjnym. Są one na tyle praktyczne, że bardzo łatwo się je wiesza oraz zdejmuje. Wybierając gotową opcję na przelotkach, będziemy musieli założyć kółka na karnisz i aranżacja gotowa. Decydując się na opcję z przyszytą taśmą musimy natomiast, przypiąć zasłonę żabkami do karnisza. Ta druga wersja będzie gwarantować większe zaciemnienie, bo przez kółka może przedostawać się odrobina światła. Jeśli więc zależy nam na zupełnym zaciemnieniu, to zamówmy zasłony z taśmą. Mogą się one przydać między innymi w pokoju dziecięcym. Dzięki temu odseparujemy naszego maluszka od światła dziennego i zapewnimy mu spokojny sen. Podczas robienia zakupów nie bez znaczenia będzie także grubość zasłon. Im cięższy i grubszy materiał, tym lepsze zaciemnienie pomieszczenia. Poza tym lejące się i ciężkie materiały ładniej będą się układać nawet w bardzo dużych oknach.\nDecydując się na zakup zasłon zaciemniających, musimy także zwrócić uwagę na kolory, które będą pasować do naszych pomieszczeń. Jeżeli mamy jasne wnętrze i jeśli chcemy ten sam motyw zachować podczas aranżacji okna, to zamówmy sobie zasłony w jasnoszarym, w białym lub w kremowym kolorze. Wszystkie te odcienie będą dodawać wnętrzu przytulności. Dzięki tym jasnym kotarom zyskamy także efekt przytulności, co bardzo potrzebne będzie w salonie, w sypialni lub w pokoju dziecięcym. Jeżeli natomiast chcemy by dekoracja okna, była motywem przewodnim całego wnętrza i jeżeli zależy nam by każdy skupiał na nim uwagę, to zdecydujmy się na zasłony w granatowym, szarym lub czarnym odcieniu. Możemy do nich dobrać także jakieś modne rolety lub żaluzje. Wybierając żaluzje poziome z drewna, zyskamy nowoczesny efekt w industrialnym stylu. Jeśli natomiast do zasłon zaciemniających powiesimy białe firany, to będziemy mieć do czynienia ze swojskim i jednocześnie modnym klimatem. Jednolite firany w połączeniu z grubymi zasłonami dadzą naprawdę niesamowity efekt.\n© Copyright 2021 Praktyczne zasłony. All Rights Reserved. Fashion Pin | Developed By Blossom Themes. Powered by WordPress.


Pomóżcie mi nauczyć się być macochą - ''macochy'' ;) - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nPomóżcie mi nauczyć się być macochą\nkaisog 30.06.04, 12:28\nWitam wszystkie macoszki! Czytam forum od kilku miesięcy, ale jakoś ciągle\nbrakowało mi odwagi aby pisać o swoich problemach, ale jak nie tu to gdzie?\nWstyd mi, bo tak naprawdę jedynym problemem w naszym „rodzinnym układzie”\njestem ja, a w porównaniu do niektórych problemów, o których piszecie, moja\nsytuacja może wydawać się idealna.\nO dziecku mojego M wiedziałam od samego początku naszej znajomości i wtedy\ncieszyłam się, że M jest człowiekiem, który nie unika odpowiedzialności za\nswoją przeszłość. Wiedziałam, że syn jest dla niego bardzo ważny, że chce\nspędzać z nim czas, być obecnym w jego życiu, cieszyłam się że nie jest typem\nczłowieka uciekającego przed problemami.\nProblem zaczął się chyba kiedy zamieszkaliśmy razem, a nasilił się po\nPo prostu, najzwyczajniej w świecie zaczęłam być zazdrosna. W poprzednich\nzwiązkach zawsze byłam jedyna, zawsze na pierwszym miejscu, a teraz tym\nnajważniejszym mężczyzną muszę się dzielić. Czułam się strasznie ograniczona,\nwydawało mi się, że to niesprawiedliwe że tak wiele mi się odbiera... nasze\npierwsze wspólne wakacje, a my nie mamy chwili sam na sam, nie ma spacerów po\nplaży, kolacji we dwoje i figli w hotelowym pokoju. Pomimo, że w środku\nczułam się jak rozkapryszone dziecko, zaciskałam zęby, tłumaczyłam sobie że\nto ja jestem dorosła, a małemu brakuje ojca na co dzień. Ale tak to już jest,\nże złe emocje choćby głęboko chowane, kiedyś muszą znaleźć ujście.\nNo i znalazły. Zaczęłam się izolować, nie chciałam spędzać z nimi czasu,\nkiedy młody przyjeżdżał zamykałam się w drugim pokoju. Po prostu nie mogłam\nna nich patrzeć. Byłam coraz bardziej rozżalona i sama się w tym żalu\nutwierdzałam. A parę miesięcy temu, kiedy byłam chora, a mój M. nie potrafił\nzrezygnować z weekendu z synem, zrobiłam karczemną awanturę. Wypłakałam i\nwykrzyczałam wszystkie moje żale.\nŻe nie potrafię zaakceptować tego, że dziecko obcej kobiety mówi do mojego\nmęża tato, że nasze pierwsze dziecko nie będzie jego pierwszym, że musimy z\nnim dzielić nasz wolny czas, że nigdy nie będziemy normalną rodziną. A potem\nbyła dłuuuga rozmowa i oboje obiecaliśmy sobie, że będziemy bardziej zwracać\nuwagę na swoje wzajemne odczucia w tej kwestii. On czasu nie cofnie, ale\npostara się czasem odpuścić, zawsze pytać mnie o zdanie i zrozumieć że to co\njemu wydaje się oczywiste, dla mnie nie zawsze takie jest. Ja obiecałam, że\nnie będę się izolować, że postaram się go zrozumieć i wykażę dobra wolę.\nI tu dochodzę do sedna sprawy. Bo pomimo, że obiecałam z przekonaniem i\nczystymi intencjami, to nie potrafię. Nagromadziło się we mnie tyle złości,\ntyle złych uczuć, że nie umiem sobie z nimi poradzić, nie potrafię już być\nmiła, nie chce spędzać z nimi czasu, nie potrafię powstrzymać się od\nkąśliwych uwag w stosunku do M. Oczywiście nigdy nie pozwoliłam sobie na\njakieś złośliwości i uwagi w stosunku do dziecka, ale wiem że młody pewnie\nwyczuwa moją obojętność. Kiedy wyjeżdża jest mi wstyd, że nie umiałam znowu\nwyciągnąć ręki, ale wiem że następnym razem będzie tak samo. Nie wiem jak ze\nsobą walczyć, jak się przełamać? Nie chcę psuć tego co jest między nami,\nkocham mojego męża i chcę żeby był szczęśliwy. Myślimy o wspólnym dziecku,\nale boję się że wtedy jeszcze bardziej będę odsuwała syna M z naszego życia.\nZastanawialiśmy się nad pomocą psychologa, ale nie bardzo wiem gdzie go\nszukać, są jakieś poradnie rodzinne? Czy któraś z was korzystała kiedyś z\ntakiej pomocy? Dziewczyny poradźcie jak walczyc ze swoim egoizmem, jak być\njustus100 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 13:02\nRozumiem Cię jak nikt inny... Zostaw to, szkoda życia.\nlilith76 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 13:23\npamiętaj, że ty weszłaś w te sytuację z pełną świadomością jak to wszytsko\nwygląda, a dzieciak nie miał żadnego wpływu na rozstanie rodziców i wybór nowej\npartnerki ojca. niestety, to ty musisz być ta mądrzejsza i widać że starasz się\njakoś ogarnąć sytuację.\nprzypomina mi się wypowiedź na tym forum - wywalonej z niego dziewczyny - która\ntwierdziła, że nigdy nie będzie macochą, bo to by ją upokarzało i chce mieć\nfaceta, jego czas i miłość tylko dla siebie. szczerze pisząc, gdyby nie twoje\nkajanie i chęć zmiany sytuacji, zirytowała by mnie twoja wypowiedź. dziecka nie\nmusisz kochać, strasznie lubić, wystarczy, że będziesz życzliwie obecna, ale\nzazdrość o czas ojca spędzony z dzieckiem to już infantylne, niedojrzałe. czy\ntakie same awantury robiłabyś gdyby poświęcał czas waszemu wspólnemu dziecku?\nprzecież wtedy też mogłabyś być z boku.\nw każdym związku trzeba się partnerem z kimś dzielić - z rodzicami, pracą,\nhobby i wymaganie wyłączności jest niemożliwe. zastanów się, czy w poprzednich\nzwiązkach aby na prawdę miałaś faceta tylko dla siebie. może byłaś zbyt\nwidzisz mój M codziennie po pracy odbiera dzieciaczki z przedszkola i siedzi z\nnimi do powrotu ich mamy z pracy. mam go dopiero po 19.00. co któryś weekend\ndzieciaki wpadają do nas i wtedy jest dużo szumu, bałaganu, tracę dostęp do\ntelwizora, możliwość czytania książek. ale nigdy by mi nie przyszło do głowy,\naby robić z tego powodu wyrzuty, albo odreagowywać na dzieciach. to było\noczywiste, kiedy decydowałam się na takie życie.\npiszesz, że nigdy nie będziecie normalną rodziną... co dla ciebie jest normalną\nrodziną??? ty, ty, ty i TWOJE osoby. TERAZ JESTEŚCIE NORMALNĄ RODZINĄ i boli że\nnie potrafisz tego docenić.\nmoże po prostu zanim weszłaś w ten związek tak na prawdę nie zastanowiłaś się,\nco on za sobą pociąga i że nie będziesz już tylko TY. spróbuj rozmów z\npsychologiem, może gdzieś głęboko tkwi tego źródło - jakiś lęk, obawa przed\nsamotnością, brakiem uczucia, opuszczeniem.\ngorąco ci życzę abyś to wszystko poukładała. pisz na forum jak przedstawia się\nataner30 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 13:43\nlilith pamietam ze ty niedawno dopiero poznalas dzieci swojego M. a jak dlugo\njego znasz? Nigdy nie mialas zadnego zalu o sytuacje w jakiej sie znalazlas? Jak\ndlugo trwa taka sytuacja ze twoj M. wraca do domu dopiero po 19?\nWydaje mi sie ze autorka tego watku kiedys myslala podobnie jak, tez byla pelna\nzapalu i dobrych mysli. Po czasie - tak jak napisala - czlowiek zaczyna w sobie\ngromadzic zale i nie pozwalaja one juz normalnie funkcjonowac.\nkaisog Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 14:33\nOczywiście lilith, weszłam w tę sytuację z pełną świadomością, ale niestety nie\nzawsze można przewidzieć swoje emocje. Nie mam koleżanek, które mają podobne\nzwiązki, podobne problemy, mało jest na ten temat literatury, niewiele sie o\ntym mówi. Skąd możemy wiedzieć co tak naprawdę nas czeka? To pokazuje życie. Ja\ntego dziecka nie wychowywałam, nie patrzyłam jak rośnie, nie tuliłam do snu. Co\nwięcej nie jestem przyzwyczajona do spędzania czasu z 13-letnim chłopakiem, nie\nmiałam młodszego rodzeństwa i nie umiem nawiązać z nim kontaktu, nie wiem o\nczym rozmawiać. Staram się, ale czasem mam ochotę się zbuntować. Kiedy rodzi\nsie dziecko, rodzice mają czas żeby się z ta myslą oswoić, przygotować, jest\nono oczekiwane, upragnione. Mi nagle kazano dzielić życie, wakacje, weekendy z\nkims kogo tak naprawde nie znam. Nie ma naturalnych więzi jak między rodzicem,\na dzieckiem i wydaje mi się, że potrzeba czasu i cierpliwosci żeby takie więzi\nwypracować, nauczyc się ich. Planując dziecko mamy tysiace książek, poradników\njak sie odnaleźć w nowej sytuacji, poza tym takie są to normalne relacje,\nktórych uczymy się żyjąc w społeczeństwie. Ok, nie chcę powiedzieć że taka\nrodzina nie jest normalna, ale na pewno jest inna niż większość i nikt do zycia\nw takiej właśnie rodzinie nas nie przygotowuje. Możemy tylko bazowac na swoich\nwzajemnych doświadczeniach, uczyć siebie nawzajem, nie oceniać.\nm-m-m Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 14:32\nZ uczuciami trudno walczyć, ale widzisz, miłość do dziecka to co innego niż\nmiłość do partnera. Ja nie jestem zazdrosna o czas, który mój M. spędza tylko z\nsynem, ale to może dlatego, że razem mieszkamy i pasierba mam na co dzień.\nWręcz cieszę się, że oni we dwóch gdzieś razem wychodzą, bo wtedy mam czas\ntylko dla siebie. Uważam, że pasierb jest pozbawiony jednego rodzica, więc\njedynym jego wychowawcą jest ojciec i teraz jest mu ten kontakt bardzo\npotrzebny. Pasierb kiedyś odejdzie w swój dorosły świat, a my zostaniemy we\nPrzez kilka lat przed poznaniem mojego M. mieszkałam sama, sama też musiałam o\nsiebie zadbać, może i z tego względu nie oczekuję "rodzicielskiej" miłości od\nNa pewno masz jakieś koleżanki, spróbuj się z nimi spotykać, kobiecie jest\npotrzebny kontakt z innymi kobietami, a mężczyźnie z mężczyznami.\nŚwiat moich panów to świat rzeczy: komputera, fotografii , filmu, stąd ich\nrozmowy o elektronice, wizyty na giełdzie komputerowej, czy fotograficznej.\nNawet mnie namawiali, bym z nimi chodziła i pojąć nie mogli, że można nie\ninteresować się "takimi fajnymi rzeczami".\nZawsze na czas ich nieobecności w domu robię coś tylko dla siebie: np. bitą\nśmietanę (której oni nie lubią), albo robię sobie "odnowę" w łazience, a jak\njest to dzień wolny to idę do koleżanek.\nPodejdź do spotkań Twojego M. z synem jako do czasu Tylko dla Ciebie, możesz go\nsobie sama zorganizować, a nie rozpamiętywać jakieś przejawy zazdrości.\nPopatrz, że poza Twoim M. są też inni ludzie, niebo jest niebieskie, a trawa\nJeśli źle się czujesz to poczytaj coś miłego, ale nie oczekuj, by Twój M.\nrezygnował ze spotkania z synem tylko z powodu Twojej choroby (bo jak rozumiem\nnie jest poważna choroba, tylko zaziębienie).\nWspólne dziecko to dla syna Twojego M. rodzeństwo, nie można ich izolować. Czy\nto rodzeństwo się polubi, czy nie, to ich, rodzeństawa sprawa.\nPsycholog może i by pomógł, ale lepiej spróbuj sama pomyśleć, czy to nie w\nTwoim dzieciństwie tkwią takie uczucia? Czy uczucia zazdrości towarzyszyły Ci,\ngdy byłaś mała, bo np. któreś z rodziców nie poświęciło Ci należytej uwagi?\nCzy też tej uwagi rodzielskiej było za dużo, że zawsze jej oczekujesz od innych?\nPsycholog nie da Ci recepty na szczęście, będzie drążył Twoją przeszłość, czy\ntego naprawdę chcesz?\npom Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 14:52\n> Przez kilka lat przed poznaniem mojego M. mieszkałam sama, sama też musiałam\n> siebie zadbać, może i z tego względu nie oczekuję "rodzicielskiej" miłości od\n> mojego M.\nBingo! Dokładnie tak! Czasem mój M miał większe wyrzuty sumienia, że musiał\nwyjechać na dwa dni, że musiał być z dziećmi (zanim zaczęły do nas przychodzić)\nniż ja czułam się smutna z tego powodu! Nawet jego rodzice się o mnie martwili\nbardziej niż ja sama.\nBycie zosią samosią bardzo mi pomogło.\nkaisog Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 14:53\n> Ja nie jestem zazdrosna o czas, który mój M. spędza tylko z\n> synem, ale to może dlatego, że razem mieszkamy i pasierba mam na co dzień.\n> Wręcz cieszę się, że oni we dwóch gdzieś razem wychodzą, bo wtedy mam czas\n> tylko dla siebie.\nJa niestety nie mam wtedy czasu tylko dla siebie, ponieważ mój M. uparcie\ndomaga się mojego uczestnictwa w wizytach swojego syna. Nie chce spędzać czasu\ntylko z synem, ale we troje. Kończy się to zwykle tak że siedzimy naburmuszeni\nw domu, bo jeśli proponuję żeby oni wyszli gdzieś tylko we dwójkę, on twierdzi\nże skoro nie chcę iść z nimi to zostaniemy w domu wszyscy. Wiem że chce miec\nprzy sobie jednocześnie dwie osoby, które kocha, ale ja nie czerpie radości z\ntakich spotkań. Akceptuję to że on ma dziecko, ale nie potrafię aktywnie\nuczestniczyc w ich spotkaniach. Łatwiej byłoby mi znieść weekend w samotności\nniż we trójkę. Może kiedys to się zmieni, ale kiedy mam wrażenie że do czegos\nmnie się zmusza, rodzi to we mnie sprzeciw, nawet jesli to nieracjonalne\nlilith76 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 16:25\n> Ja niestety nie mam wtedy czasu tylko dla siebie, ponieważ mój M. uparcie\n> domaga się mojego uczestnictwa w wizytach swojego syna. Nie chce spędzać\n> tylko z synem, ale we troje. Kończy się to zwykle tak że siedzimy\n> w domu, bo jeśli proponuję żeby oni wyszli gdzieś tylko we dwójkę, on\n> że skoro nie chcę iść z nimi to zostaniemy w domu wszyscy.\nwarto o tym pogadać i pójść na jakiś kompromis. wytłumacz mu, że ty dla dziecka\nnie jesteś żadną atrakcją, a dla ich relacji ważne są ich indywidulane\nkontakty. raz na jakiś czas warto pobyć we trójkę, ale może rzeczywiście się\nnie zmuszaj. ty będziesz się zmuszać, dzieciak to wyczuje i zacznie ci robić na\nprzekór i sytuacja jeszcze bardziej się zapętli.\nm-m-m Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 01.07.04, 08:16\n. Łatwiej byłoby mi znieść weekend w samotności\n> niż we trójkę.\nZ tego wnoszę, że Twojemu M. zależy na zbudowaniu jakiejkolwiek więzi między\nTobą , a pasierbem.\nNa to potzrzeba czasu. Nie wiem czemu czujesz presję rozmowy z pasierbem.\nPoobserwuj o czym rozmawia onze swoim ojcem, jak się komunikują, z czasem\nsaamoistnie włączysz się do rozmowy.\nJa też nie mam rodzeństwa, a w dalszej rodzinie były same dziewczyny, ale\nmiałam koleżanki, które posiadały braci i starszych i młodszych, przebywałam z\ntymi rodzeństwami od czasu do czasu, i mogłam obserwować takich 13-letnich\nchłopców. Nie jest więc dobrym tłumaczenie, że nie jesteś przyzwyczajona do\nprzebywania z chłopakiem w tym wieku, bo też na pewno kontakt z rodzeństwem\nkoleżanek miałaś. Problem leży gdzie indziej: w zaakceptowaniu obecności\ndzieciaka i rezygnacji z bycia w centrum uwagi (której podstawy, jak\nprzypuszczam jednak wyniosłaś z dzieciństwa).\nZ drugiej strony - pogadaj z mężem, może na poczatek będzie naprzemiennie:\nczasem jesteście we trójkę, a czasem osobno?\nPamiętaj, że np. wspólne wakacje dla nastolatka ze "starymi" to beznadzieja.\nDlatego dpóki pasierb jeszcze chce z Wami gdziekolwiek iść, to trzeba to\nwykorzystać do jak najlepszego poznania się. Wierz mi, ze tak naprawdę jest, bo\nmój pasierb ma lat 15 i na wieść, że miałby z nami w tym roku gdzieś jechać\ndostawał szału, odbierając to jako dowód naszego rzekomego braku zaufania ))\nPoradzę Ci też coś: kup jakąś wspólną grę, np. chińczyka, albo warcaby. Ja to\nzrobiłam i do dziś pasierb chętnie do mnie przychodzi od czasu do czasu i gramy\nwe dwójkę (mój M. nie, bo ciągle nas komentuje, ale to też oczywiście w\nPodejdź do tego trochę na luzie, potraktuj te spotakania jakby młody był kolegą\nTwojego M., który akurat przyszedł z wizytą. Chyba o kolegę M. nie byłabyś\npom Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 14:34\nMój M ma dwóch synów. Widujemy ich co dwa tygodnie, przez cały weekend.\nPo prostu. Uznałam to za\npom cd. 30.06.04, 14:43\nNie wałkuję w sobie tematu. A uzasadnienie mam nie do podważenia dla mego\negoistycznego ja: bo on jest dla mnie najlepszy, moim najlepszym przyjecielem i\nwole jego z dziećmi niż innego bez. Koniec kropka. Poza tym poznaliśmy się\nmająć ponad 30 lat i trudno, by w tym wieku wpaść na siebie, zawsze wolnych i\nTo są trudne związki, gdzie delikatne uczucia każdej ze stron są narazone na\nwiele. Pytanie: na co są narazone uczucia, kiedy jest się z niewłaściwym\nczłowiekiem, samotnym albo chorym?\nKażdy związek ma swoje problemy. KAŻDY.\nWolę mieć problemy z zachowaniem pasierbów niż np. a apodyktycznym mezem,\nmałogowcem, czy być wiecznie w długach.\nA poza tym nie warto się zastanawiać nad rzeczami, na które nie ma się wpływu.\nNa pocieszenie powiem Ci, że chyba każda macocha przechodzi taki stan, smutku,\nnostalgii i żalu, że jest jak jest. Jednym lepiej to wychodzi, innym gorzej.\nOdrzuć żal, zajmij się sobą. Zaakceptuj rzeczy takimi, jakie są. Będzie Ci o\nmkatarynka Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 14:35\nOch, kaisog, doskonale Cię rozumiem. Jeszcze trzy lata temu odczuwałam\nDOKŁADNIE to samo co Ty. Byłam tak bardzo zazdrosna że aż bolało. Nie umiałam z\ntym zupełnie żyć. Jak pojawił się Patryk to zrobiło się jeszcze gorzej bo byłam\nzazdrosna również o niego. Teraz już jest dobrze. No, mniej więcej Jedziemy\nna wspólne wakacje w lipcu, chociaż od dłuższego czasu nie chciałam nawet\nsłyszeć nawet o czymś takim. To będzie dla mnie ostateczna próba. Wiem, że to,\njakie będą te wspólne wakacje zależy tylko ode mnie, od tego, czy będę umiała\nprzeżyć z córką mojego męża 10 dni w jednym pokoju bez konieczności zagryzania\nzębów, z humorem i dobrą wolą.\nDaj sobie trochę czasu. Znajdź sobie jakąś odskocznię, coś co lubisz robić żeby\nzająć się tym w czasie kiedy Twój mąż jest ze swoim synem. Zobaczysz, z czasem\nwszystko będzie dobrze, tylko musisz chcieć. Tak naprawdę od Ciebie zależy jak\nułoży sie Wasz związek. Pozdrawiam serdecznie i trzymam kciuki!\naagacia Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 14:58\nprzede wszystkim daj sobie prawo do wlasnych uczuc. nie zagluszaj emocji. to dobrze ze rozmaiwalas na ten temat ze swoim mezczyzna. nasze zwiazku sa trudne. na pewno trudniejsze od tych "zwyklych". bo my duzo czsciej musimy isc na kompromis, dostosowywac sie do jakis sytuacji lub poprostu godzic na rzeczy, ktore nie zawsze przychodza nam latwo. ja tez sie czasem wsciekam. o co 2tygodniowe wyjazdy 300 km od domu, oto ze tak naprawde pierwszy zabek nie jest pierwszym zabkiem a pierwszy kroczek nie jest pierwszym kroczkiem ( hehehe chociaz nasz byl i tak duzo duzo wczesniej ) ale staram sie. mam ulatwione zadanie bo dziecko mojego M. to naprawde zlote dziecko. ale mimo wszystko zawsze pojawiaja sie jakies problemy.\ni sprawa najwazniejsza napisalas ze to dzieckoobcej kobiety. sprobuj na to spojrzec w ten sposob: to nie dziecko obcej kobiety tylko twojego mezczyzny. kogos kogo bardzo mocno kochasz i z kim chcesz ukladac sobie zycie.\ni pamietaj o jednej bardzo waznej rzeczy, ok ktorej napisala niedawno capa_negra a ktora utkwila mi w pamieci: zeby nie zapominac jakie to\nszczęscie zyć z właściwym facetem. kazda z nas za to szczesce placi wysoka cene ale ja z kazdym dniem upewniam sie w tym ze bylo warto.\nmaxxi26 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 16:12\nJa niestety nie pocieszę Cię.\nMam można by powiedzieć, prawie identyczna sytuację. Nie wiem jak u Ciebie, ale\ndziecko mojego M. jest dziełem wyboru matki dziecka i oszukania mojego M. co do\ntego, ze bierze pigułki. Okazało sie, ze chciała po prostu dziecka. Feminizm\nrozpasany (?????) Dziecko po 9 mieiącach od rozpoczęcia kontaktów... Do końca\nnawet nie wiadomo czy to aby jego (kobieta ta spogladała łaskawym okiem na\nwielu, w tym również kolegów mojego M, co mu poźniej powiedzieli). Dodam\njeszcze, ze ta kobieta go całkowicie "olała" ponieważ juz na poczatku ciąży\nwróciła do "byłego".Nie mniej jednak mój M. facet odpowiedzialny do bólu -\noczywiście po tym jak kobieta ta powiedziała mu, że to jego dziecko uznał je,\nspotykał się etc. Miedzy nim a tą kobieta nigdy nie było żadnych uczuć. Ale mój\nM. wyzbył się też wszelkiej nienawiści do tej kobiety. POdziwiam go za to...\nW pewnym momencie poznajemy sie. Mój M. mówi mi o sytuacji, opowiada mi że jest\nto dla niego ważne etc. Dla mnie cała sytuacja wydaje sie bezprobemowa. Myśle\nsobie - fajnie, zobaczę sobie jak to jest mieć dziecko, sama o własnych wcale\njeszcze nie myslałam. Wyobraziłam sobie, jak to razem spędzmy miło czas - taki\ntroche powrót do dzieciństwa. Zoo, wakacje, kino etc, wszystko to czego dorośli\nsami juz nie robią. Do tego moja siostra po rozwodzie, sama z dwójką dzieci,\nktóre uwielbiam mimo że jej byłego szczerze nie cierpię. Zaproponowałam sama\nspotkanie, spotkaliśmy sie było ok. Potem wspólne wakacje. I tak jek u Ciebie,\nzrozumiełam, ze nie jest to takie proste. Małe opowieści a mamusia, śmo i owo,\nmój M. musi, co naturalne, poświęcać mu dużo czasu i uwagi. Ja też bawie sie z\ndzieckiem, opowiadam mu bajeczki etc. Dziecko podchodzi z ufnością, daje mi\nłapkę, razem chodzimy itd. Ale we mnie pojawia się uczucie zazdrości. Do tego\ndochodzą pełne ciekawości spojrzenia i pytania obcych ludzi "kochasz je jak\nswoje" etc. POtem następne spotkanie. Jest całkiem miło. Niby sie nic nie\ndzieje, ale kłócimy sie z M. On na spacerze chodzi z dzieckiem sam (pokazujac\nmi, ze on kogoś ma, ja już nie - tak czułam oczywiście to ja ze swojego\nsubiektywnego punktu widzenia). Do tego widzę potem jego maszerującą mamusię\npod oknem domu mojego M. Wciąż mam uczucie, że gdyby mój M. miałby z czegoś\nzrezygnować, to ze mnie...\nTo było ponad 2 lata temu. Od tego czasu wiele rzeczy sie zmieniło. Nieststy\nokazało się, ze te całkiem niby miłe spotkania wywarły taki wpływ na moją\npsychikę, ze przestałam spać, jeść, a jak mój M. miał jechać to cały mój\norganizm nagle odmawiał mi posłuszeństwa. On i tak jechał...\nPO wielu, wielu rozmowach okazało sie, ze i moje i jego wyobrażenia są tylko i\nwyłączne wyobrazeniami o życiu, które nie istnieje i które są niemożliwe do\nspełnienia w rzeczywiostości.\nOkazało sie też, ze jesteśmy idealnie dobraną parą, poza tym jednym małeym\nszczegółem. On zrezygnował z jakichkolwiek wymagań wobec mnie. Zrozumieł, ze\nmusiałabym po prostu poświecić siebie. Udawać i zmuszać się do czegoś, co jest\nponad moje siły. Dlatego je sie nie spotykam. Nie uczestniczę w "tym życiu".\njest zawsze tam sam, beze mnie. Tak wybraliśmy. Na tym etapie nie umiem\ninaczej. Nie wiem co będzie potem, w przyszłości. Co mam powiedzieć swoim\ndzieciom (ewentualnym, przyszłym). NIe mam żadej recepty na życie. Raczej\nbardzo sie boję tego wszystkiego.\nNie mogę tylko zrozumieć jak mozna tak postępić, jak ta kobieta postąpiła.\nDlaczego tak wybrała dla swojego dziecka, ale też wielu innych osób. Mam też\npretensje do mojego M. dlaczego sam nie zadbał o te sprawy, tylko uwierzył...\nMimo wszystko uważam, ze niestety ta kobieta urządziła temu dziecku taki los.\nNie poświece raczej życia dla tego co obna zgotowała. Wolałabym żeby mój M. był\nteż mniej wyrozumiały.\nBardzo dziś mi smutno. Jutro będe znów sama...\neby spotkać sie z dzickiem z kobietą rozmiawia bez żadnych uczuć, zdawkowymi\nchalsia Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 16:51\n> Okazało sie też, ze jesteśmy idealnie dobraną parą, poza tym jednym małeym\nZ większym eufemizmem chyba przez ostatnich kilka lat się nie spotkałam.\nMoże to słaba pociecha, ale porównując z wieloma innymi macochami przynajmniej\nnie musisz się borykać z zazdrością o miłość do eksi, do tego, że on i ona\nprzez lata się kochali, planowali przyszłość, etc, etc i dziecko było "z\nPS. Tak swoją drogą ciekawa jestem, ile o przeszłości wie moja next. No ale\ntego się nigdy nie dowiem.\nmaxxi26 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 17:07\n> nie musisz się borykać z zazdrością o miłość do eksi, do tego, że on i ona\n> przez lata się kochali, planowali przyszłość, etc, etc i dziecko było "z\nWydaje mi się, że taką sytuację trzeba przyjąć. To był wybór dwojga ludzi.\nOczywiście może mi sie to tylko wydawać. A sytuacja mojego m. zawsze rodzi\npytanie - jakim prawem ktoś może zadecydować o czyimś życiu. Myślę o tym, zeby\nzostawic to wszystko i nie mieć "takich" problemów. Czy wtedy nie będzie\nrządzić życiem mojego m. ta kobieta i wybór jakiego dokonała?\npom Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 17:24\n> Może to słaba pociecha, ale porównując z wieloma innymi macochami\nWidze za to bardzo dobry przykład dla macoszek, które borykają sie z zazdrością\no ex i tamtą wzajemną ich miłość,\nże TO, CO BYŁO LUB NIE BYŁO, NIE MA ZNACZENIA DLA MIŁOŚCI DO SAMEGO DZIECKA.\nI że z tą miłością wygasają wszystkie uczucia, choćby były ogromne.\nMój M spotyka się z byłą przy okazji dzieci, poczętych w małżenstwie i miłości.\nI w sumie aż samą mnie to dziwi, lecz jak pragne zdrowia, nie strzyka mnie jego\nprzeszłość, widuje sie z synami, z byłą rozmawia normalnie. Ja ma swoją\nprzeszłość i to dość barwną, więc...\nmaxxi26 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 17:55\nNasunęło mi sie takie pytanie. W zasadzie do chalsi. Co byś czuła, gdyby z\nTwoim synem jakaś kobieta w postapiła w taki właśnie sposób.\nchalsia Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 23:18\nA co to w ogóle ma do rzeczy???? Przecież Ty nie jesteś matką swojego M.\nI co w ogóle ma do rzeczy (jeśli chodzi o Twoje tak negatywne uczucia względem\ntego dziecka i DOBREJ relacji ojciec-dziecko) fakt, że matka dziecka "wrobiła"\nTwojego M????????? Przecież to nie tego dziecka wina.\nWszystko jedno z jakich powodów, Twój M "dał się wrobić" - nie występował o\nzaprzeczenie ojcostwa, podjął sumiennie, odpowiedzialnie i z autentycznym\nzaangażowaniem obowiązki ojca. A może on chciał mieć dziecko?\nŻe co - że jakby go nie wrobiła/albo on by się odżegnał, to Ty byś teraz miała\nJa bym Ci radziła psychoterapię, serio.\nmaxxi26 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 30.06.04, 23:39\n> A co to w ogóle ma do rzeczy???? Przecież Ty nie jesteś matką swojego M.\nMa dużo do rzeczy. Chodzi o różną ocenę w zależności od punktu odniesienia i\nsytuacji w której dana osoba się znajduje. Ale postawienie się w sytuacji innej\nniż własna jest chyba niemozliwa .\nA może on chciał mieć dziecko?\nWiem na pewno, ze mój m. nigdy świadomie nie zdecydował by się z tą kobietą na\nCo do rady - jasne - przydałaby sie. Ale chyba nie uda mi sie zrozumieć takigo\nOczekiwałam zrozumienia, a to zdaje sie niemożliwe. Szczególnie, ze jestem niby\nz "drugiej strony". niesamowite dla mnie jest to, że zawsze taką "mamusię" się\nrozgrzeszy z jej uczynków. Jest samotną mamusią, biedactwo. Okolicznosć, ze\nchce dziecko wyłącznie z egoistycznych pobudek (nie bycie samą, a czasami\nzdobycie źródła utrzymania) - nie znaczy nic. Fakt, najbardziej pokrzywdzone\njest takie dziecko właśnie przez matkę. Ale to już tylko jej odpowiedzialność.\nchalsia Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 01.07.04, 00:28\n> Oczekiwałam zrozumienia, a to zdaje sie niemożliwe. Szczególnie, ze jestem\n> z "drugiej strony". niesamowite dla mnie jest to, że zawsze taką "mamusię"\n> rozgrzeszy z jej uczynków. Jest samotną mamusią, biedactwo. Okolicznosć, ze\n> chce dziecko wyłącznie z egoistycznych pobudek (nie bycie samą, a czasami\n> zdobycie źródła utrzymania) - nie znaczy nic. Fakt, najbardziej pokrzywdzone\n> jest takie dziecko właśnie przez matkę. Ale to już tylko jej odpowiedzialność\nNapiszę brutalnie bo mnie już krew zalewa - co Ty pingwinisz???? O co Ci\nchodzi???? Ty masz chyba jakąś paranoję wymagającą leczenia.\nKobieto, ja W OGÓLE się nie wypowiadam na temat matki dziecka Twojego M, bo nie\nma i o czym/kim. Ja się w tym wątku NIE wypowiadam w sprawie samotnych matek -\nMowa w tym wątku jest tylko i wyłącznie o NEXT i ich uczuciach do dzieci. W\nmoich postach również.\nJeśli poprawi Ci to samopoczucie - proszę bardzo - też nie rozumiem, jak można\nkomuś coś takiego zrobić. Tylko co to ma do rzeczy w kwestii Twoich uczuć do\ndziecka Twojego M.\nNo chyba, że to taka spychologia - winić za własne problemy emocjonalne innych\n(w tym przypadku matkę dziecka).\nmamaadama4 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą do kasiog 01.07.04, 00:47\nZazdrośc mam juz za sobą, ale macoszę 2 chłopaka od ponad 9 lat. A bywało\nstrasznie. Na pewno jedynym sensownym wyjściem z tej sytuacji jest rozmowa z\ntwoim mężem i spokojne wyłuszczenie twoich racji. Powiedz mu, że próbując na\nsiłe tworzyc wielka szczęśliwą rodzinę robi krzywdę wam wszystkim. Musisz mieć\nmozliwość wyboru - czyli spędzania czasu, kiedy jego syn jest u was wg własnych\npotrzeb. Tylko warunek - nie może to odbyć sie kosztem ograniczenia wizyt\nchłopaka u was, ty musisz miec mozliwość wyjścia. Poza tym ( a mam w domu 17 i\n12 -latka) i wiem, że dla 13-latka bardziej interesujące jest spędzanie czasu z\nwłasnym ojcem np na meczu czy wycieczce rowerowej albo z kolegami niz z macochą\na nawet a mamą. Spróbuj ponegocjowac z mężem. Innej drogi nie widzę.\nmamaadama4 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą do kasiog 01.07.04, 00:49\nI jeszcze jedno - ja korzystałam z pomocy psychologa - nie tylko ze wzgledu na\nmacosze problemy. Ale te również były przedmiotem terapii - pomogło mi bardzo.\nmaxxi26 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 01.07.04, 12:16\nSzkoda komentarza z mojej strony.\nMoje pytanie dotyczyły właśnie tej kobiety. Nie dotyczyły w ogólności next i\nich uczuć do dziecka. Tak się przypadkiem składa, ze odpowiedziałaś na mój post\na swoje odpowiedzi ograniczyłaś do moich pytań. Zdaje sie, ze nie trafiłam\ntutaj na forum samodzielnych, tylko macoch i tak sie składa, ze mam prawo\nwypowiadać swoja opinię co to takiej "samodzielnej".\nCo do problemów emocjonalnych - i owszem istnieją. Co do paranoi - to raczej\nzaprzeczę . Owszem winię matkę dziecka - to co zrobiła nie mieści sie w\ngranicach mojego postrzegania. Byłam również ciekawa, czy mimo takiego sposobu\ndziałania w oczach innych samodzielnych nadal jest wszystko OK. I do tego\nzmierzał mój post.\nŁaskawie nie odpowiadaj.\nmaxxi26 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 01.07.04, 12:17\nPowyższe - dotyczy postu chalsi.\nchalsia Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 01.07.04, 12:30\nJa właśnie do ciebie pisałam Maxxi.\nTwój poczatkowy post przede wszystkim opisywał Twoją sytuację, a kwestia\nstosunku do postawy matki dziecka nie wysuwała się na pierwszy plan. Jeśli\nchciałaś uzyskąc opinię samodzielnych na temat tej kobiety, trzeba było zadać\npytanie na samodzielnych. A ten wątek jest poświęcony temu jak być dobrą\nmacochą, a nie eksiom.\nMoje odpowiedzi tyczyły Twojego problemu na linii Ty-dziecko.\nJa Ci już napisałam, że mnie się takie postępowanie również nie podoba. Tyle\ntylko, że ja znam tę sytuację tylko z Twojego (i to bardzo zdawkowego) opisu, a\nTy ją znasz od swojego męża. Czyli dość daleko od rzeczywistych zdarzeń. I\nnawet jakby 100 tysięcy osób miało takie samo jak Ty zdanie, ani o jotę nie\nrozwiązuje to problemu Twoich emocji i zachowania w stosunku do dziecka.\nSugerując psychoterapię nie miałam na myśli pracy nad zrozumieniem motywów\ntamtej kobiety, bo to do niczego nie prowadzi, a działanie mające na celu\npoprawę Twojego domowego układu Ty-mąż-jego dziecko.\nbejbiko Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 01.07.04, 00:36\nU mnie z poczatku (do urodzenia własnego dziecka) wszystko układało sie\nwspaniale. Akceptowałam przeszłość M i bardzo lubiłam jego dziecko. Starałam\nsię być jego koleżanką. Były wspólne wakacje, weekendy... To sie zmieniło.\nCzasem czułam podobnie jak Ty. Odizolowałam się. Nigdy nie zabraniałam im\nspotkań i wakacji ale wolałam, żeby spedzali je sami. Jak mały do nas\nprzyjeżdzał to zawsze miałam dużo zajęć, a M nalegał, żebym ten czas poswięcała\nim. Nie chciałam. Dużo już o tym pisałam na forum. Z czasem zrozumiałam\nsytuację. Miłość do syna jest inna niż miłość do mnie. Dziecko swoja obecnością\nniczego mi nie zabiera... a wręcz przeciwnie: cały czas garnie się i do mnie, a\nkiedy M widzi, że staram sie aby było jak dawniej to prawie nosi mnie na\nrekach. Walczyłam ze sobą, walczę czasem jeszcze ale generalnie poukładałm\nsobie emocje. Ja bardzo lubie tego dzieciaka, bardzo... generalnie chodzilo mi\no to, że tracę z naszym synem kilka ważnych momentów.. tak nie jest. Teraz wiem.\nNajważniejsze jest, żeby zrozumieć sama siebie. I to nie jest łatwe, wymaga\nczasu... a najtrudniej jest walczyć z emocjami.\n.......ostatnio sytuacja była wyprowadzona, powoli wracały dawne czasy... do\nmomentu awantury o dzień ślubu (osobny watek) ..... znowu wygrały emocje\nA propo tytułu watku. Nikt Ci nie pomoże być macochą oprócz tego dziecka i\nCiebie samej! Ja walczyłam z tym półtora roku!\nkaisog Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 01.07.04, 11:35\nDziękuję Wam wszystkim za wysłuchanie i za Wasze przemyślenia, mam nadzieję, że\nwspólnie z moim M dojdziemy do porozumienia, a wzajemna cierpliwość, dobre\nchęci i upływ czasu nam w tym pomogą . Może kiedy sama zostanę mamą lepiej\nzrozumiem jego uczucia i nauczę się dzielić jego miłością...\nCieszę się jednak, że nie muszę bić się sama z myślami, a mogę liczyć na Waszą\nopinię, co pozwala spojrzeć na sprawy z dystansu.\nTrzymajcie kciuki za moją rodzinkę,\nlilith76 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 01.07.04, 13:34\nbycie matką najcześciej przychodzi naturalnie jak oddychanie, bycie macochą\njest jak nurkowanie - nagle oddychasz przez wąski ustnik i jesteś w środowisku\ndalekim od "naturalnego"\nw wieku 13 lat chłopiec nawet z matką rozluźnia więzy i kieruje się ku męskiemu\nświatowi, więc rzeczywiście na razie niewiele was łączy. pogadaj o tym z M.\nmmadzia1 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 01.07.04, 15:00\nGENIALNE! Gratuluję Lilith; strasznie misię to podoba\n(sorry, za odejscie od tematu.)\nmamaadama4 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 01.07.04, 16:02\ngenialne, to fakt. Tylko qrna, ja mam lęki i za nic w świecie nikt nie namówi\nmnie na nurkowanie. Co mi zostaje - udusić się? hehe....\nlara27 Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 02.07.04, 17:18\nMam tą zazdrość już za sobą, ale musiało minąć sporo czasu zanim w pełni, z\nczystym sumieniem zaakceptowałam syna M, bo uważam że to było przyczną mojej\nzazdrości. Również byłam wściekła o podobne sytuacje do twoich myślałam sobie\nże byłabym w pełni szczęśliwa gdyby M nie miał dziecka. Porównywałam różne\nsytuacje codzienne do normalnej rodziny Czyli (na początku) męża i żony, że są\ndla siebie najważniejsi i nic się dla nich więcej nie liczy. To był błąd i moja\nnierealna chora obsesja. Na szczęście przez przypadek znalazłam to forum i\ndziewczyny uświadomiły mi że nigdy tak nie będzie. Wyciągnęłam wnioski i wiem\nże jestem najważniejszą kobietą dla mojego M, a to że ma dziecko i je kocha,\ntroszczy się o niego znaczy że jest wpaniałym odpowiedzialnym mężczyzną i wcale\nnie jestem na drugim miejscu bo to zupełnie inna miłość do dziecka. Mój M\nbardzo również pomógł mi to zrozumieć. Oczywiście odbyło się tysiące rozmów i\nkłótni na ten temat zanim poukładaliśmy te sprawy. Teraz mogę z czystym\nsumieniem powiedzieć że ten temat i etap jest zamknięty.\nA tak na marginesie, wcale nie uważam, że będziemy normalną rodziną (być może\njeszcze do tego nie doszłam w swoich przemyśleniach i przeżyciach) ale na dzień\ndzisiejszy uważam za normalną rodzinę tworzą mama tata i ich dzieci (oczywiście\nwspólne),którzy się w naturalny sbosób kochają, troszczą się o siebie i razem\nżyją. Natomiast w takich rodzinach jak nasze nie jest już tak naturalnie i\npodstawą, za którą uważam miłość i wszystko co się z nią wiąże zostaje\nzachwiana przez co rodzą się problemy. Otórz wiem napewno że nie pokocham syna\nmojego M jak własnego dziecka (wykluczam tu sytuacje kiedy dziecko jest\npozbawione matki/ojca - wydaje mi się że inaczej podeszłabym do syna M ponieważ\nmusiałabym zastąpić mu mamę a wówczas starałabym się być dla niego dobrą matką)\nale jeżeli chodzi o sytuacje gdzie dla syna M nie będę nigdy mamą ponieważ ma\njuż swoją mamę i ja nie mam, w tym wypadku zamiaru nią być. Wniosek z tego że\nmogę być dla niego kimś w rodzaju dobrej koleżanki. To mój M kocha swoje\ndziecko i wychowuje je razem z jego matką no i ich wpólnymi partnerami,\nponieważ osobno spędzamy czas, każda jednostka-czyli ja i M oraz matka małego i\nPodsumowując kaisog musisz sobie to wszystko sama poukładać i wtedy spojrzysz\nna swoją przyszłość i życie będzie łatwiejsze życzę powodzenia i wytrwałości.\nbabaga Re: Pomóżcie mi nauczyć się być macochą 04.07.04, 15:57\nCzesc - glowa do góry. Każda (macocha) z nas to po trochu czuje...\nJa też się wychowywalam w rozbitej rodzinie i wcale nie czuję się skrzywdzona przez to - czuję się\nbogatsza! Mam więcej przestrzeni w sobie dla problemów innych, tak mi się przynajmniej wydaje.\nNa pewno psycholog jest dobrym rozwiązaniem - zastanawiam się tylko czy od razu terapia rodzinna...\nZ tego, co piszesz problem masz glównie Ty...\nZanim pójdziesz do poradni - oczytaj trochę wypowiedzi z tego forum - można się naprawdę dużo\nnauczyć. Tutaj znajdziesz wiedzę, której nie ma żaden z terapeutów - chyba, że też jest ojczymem albo\nmacochą... To działa jak grupa wsparcia, tyle dziewczyn w podobnej sytuacji. To był powód dla,\nktórego tu zajrzalam, bo też nie mam nikogo ze znajomych, który naprawdę rozumie z czym się\nCo do faceta, z którym się związałaś - pomyśl: jest już ojcem, jest doświadczony - może przez to\nbardziej dojrzały? Facetom w naszym kręgu kulturowym brakuje inicjacji - a ja uważam, że ci z\n"odzysku" są właśnie przez swoje perypetie życiowe dojrzalsi.\nŻadne baraszkowanie we dwoje na plaży czy wieczorki przy świecach nie zastąpią mądrości na co\ndzień. Bo miłe chwile przemijają szybko a pozostaje szara rzeczywistość, z którą niestety typowi faceci\nczęsto sobie nie radzą.\nUszy do góry, przezwycięż część egoizmu, część zachowaj jako zdrowy asertywny stosunek do świata i\nzobaczysz, że będzie dobrze (czego sobie i wszystkim życzę).\nZłamany nos Miroslava Klose\nRaszyn w reklamie\nUkład: Wielki Palac ,Kaczmarek ,Krauze rozijany!!!\nJak nie trafić w piłkę - poradnik dla bramkarzy...\naplikacja eObywatel kto ma?


Analiza porównawcza konstytucji: marcowej i kwietniowej - Sciaga.pl\nProblemy II Rzeczpospolitej po odzyskaniu niepodleglosci\nPo odzyskaniu przez Polske niepodleglosci w 1918 roku, nasz kraj stanal przed cztery powaznymi problemami. Po pierwsze narastaly konflikty spoleczne w panstwie zamieszkujacym przez tak wiele róznych grup. Chociaz Polscy byli tu wiekszoscia, mozna zauwazyc równiez silne wplywy Bialorusinów, Niemców, Zydów, Litwinów, Ukrainców. Kazda z tych grup pragnela wlasnego suwerennego kraju, traktujac Polske jako stan przejsciowy. Po drugie kraj, jak zreszta wiele innych po I wojnie swiatowej, musial opanowac wielka zapasc gospodarcza, przezwyciezyc bezrobocie, inflacje. Poza tym przez lata zaborów wyksztalcily sie w Polsce rózne stronnictwa polityczne i kazde widzialo panstwo w innych barwach. Nacjonalisci Dmowskiego chcieli umocnic rzady parlamentów, w którym mieli wiekszosc, przez co decydowaliby o znacznej czesci dzialan w Polsce. Socjalisci na czele z Pilsudskim dazyli do stworzenia panstwa autorytarnego opartego o autorytet dowódcy, przy czym chcieli zachowac równiez pozory demokracji, zachowujac parlament (bez wiekszych uprawnien) i rzad podlegle prezydentowi - osobie o najszerszym zakresie wladzy. Po czwarte w czasie tych 123 lat niewoli Polska ulegla glebokiemu podzialowi. Nowe wladze musialy scalic trzy elementy ukladanki: pograzona w ubóstwie Galicje, zacofany gospodarczo zabór rosyjski i w koncu zabór pruski, najlepiej prosperujacy ze wszytstkich trzech, tak zwany "spichlerz pruski" ze wzgledu na rozwój rolnictwa, szczególnie w pólnocnej czesci. Nie bylo to wcale proste zadanie. O ile z gospodarka walczyli Wladyslaw Grabski i Eugeniusz Kwaitkowski, o ile problemy spoleczne rozwiazaly sie w sumie same po II wojnie swiatowej, o tyle walki o wladze w panstwie rozgrywaly sie nieprzerwanie do 1939 roku, a najbardziej zauwaza sie ów konflikt porównujac tresc konstytucji marcowej z kwietniowej. Obie zupelnie inne, obie pisane pod dyktando innych osób o zupelnie róznych pogladach.\nSytuacja w panstwie w przededniu uchwalenia obu konstytucji\nKonstytucja marcowa stworzona zostala przez endecje i skierowana bezposrednio przeciwko Pilsudskiemu, o czym swiadcza przede wszystkim ograniczenia uprawnien prezydenta, którym w mysl socjalistów mial zostac Marszalek. Powstaje zasadnicze pytanie: dlaczego? Dlaczego wlasnie narodowi demokraci a nie pilsudczycy dyktowali warunki konstytucji marcowej?\nPo ogloszeniu niepodleglosci przez Rade Regencyjna 7 pazdziernika 1918 roku, powolano kilka rzadów: Józefa Swierzynskiego, Ignacego Daszynskiego, Jedrzeja Moraczewskiego, az w koncu, po uzyskaniu kompromisu pomiedzy Dmowskim i Pilsudskim zdecydowano wladze wykonawcza powierzyc ministrom pod przewodnictwem Ignacego Paderewskiego. Rzad ten zapowiedzial obok licznych reform socjalnych, gospodarczych i politycznych, wybory do Sejmu Ustawodawczego pracujacego nad nowa konstytucja panstwa polskiego (rzecz jasna, ta z 1791 byla raczej nieaktualna) na dzien 26 stycznia 1919 roku. Wiekszosc, to znaczy 36% glosów uzyskala endecja, silne bylo równiez ramie ludowców: PSL "Wyzwolenie" zdobyl 15%, a PSL "Piast" 12%. Najpierw sejm ten ustanowil tak zwana "mala konstytucje" okreslajaca podzial wladzy ustawodawczej (sejm) i wykonawczej (naczelnik panstwa plus rzad). Rzad powolany przez naczelnika, którym zostal Pilsudski, musial nie dosc, ze byc zatwierdzony przez sejm, to jeszcze przed nim odpowiedzialny. Juz wówczas zdawano sobie sprawe, jaki podzial wladzy zaprezentuje konstytucja uchwalona przez sejm ustawodawczy. Pierwsza w dziejach II Rzeczpospolitej konstytucje uchwalono po burzliwym roku zmagan, 17 marca 1921 roku (stad jej nazwa).\nKonstytucja kwietniowa z kolei ma zupelnie odmienna historie powstania, jednakze równie interesujaca. W wyniku przewrotu majowego w 1926 roku wladze w panstwie sprawowali pilsudczycy. Prezydentem po Stanislawie Wojciechowskim zostal Ignacy Moscicki, gdyz Pilsudski, któremu pierwotnie zamierzano powierzyc to stanowisko, odmówil. Osoba prezydenta nadal traktowana byla jak "marionetka" w rekach sejmu. Nowy prezydent calkowicie dostosowywal sie do polecen Marszalka. Zachowujac ogól konstytucji marcowej, przeprowadzono "drobne" poprawki, które mialy przygotowac spoleczenstwo jak i opozycje do przyszlego wprowadzenia nowej konstytucji. "Nowela sierpniowa" uchwalona 2 sierpnia 1926 roku przyznawala prezydentowi prawo do rozwiazywania parlamentu, wydawania dekretów z moca ustawy, wzmocnila pozycje rzadu w sprawach budzetowych. Sejm nie mógl rozpatrywac wniosku o wotum nieufnosci dla rzadu na tym samym posiedzeniu, na którym zostalo ono zgloszone.\nW 1928 roku w przededniu wyborów do sejmu zwolennicy Pilsudskiego wystapili ze swoich partii tworzac BBWR (Bezpartyjny Blok Wspólpracy z Rzadem) na czele z Walerym Slawkiem. Nastepnie chcac zdobyc wiekszosc w parlamencie, zaczeli rozprawiac sie z opozycja, która utworzyla Centrolew, w sklad którego weszli: chadecja, PSL "Wyzwolenie", PSL "Piast", PPS, Stronnictwo Chlopskie i Narodowa Partia Robotnicza. Nastepnie odbyl sie proces brzeski, w którym sadzono glównych dzialaczy Centrolewu. W przeprowadzonych w listopadzie 1930 roku wyborach "brzeskich", jawnie zreszta falszowanych, 55% w parlamencie uzyskal BBWR.\nJasnym bylo, ze potrzebna jest nowa konstytucja. Ta obecna, tj. kwietniowa, nie spelniala niezbednych warunków, jakie stawial Pilsudski, ciagle zreszta odmawiajac przyjecia prezydentury mimo nowelizacji z 1926 roku. Parlament skonczyl tworzenie drugiej w II RP ustawy zasadniczej 23 kwietnia 1935 roku. Wszystkie plany sanacji jednak sie nie powiodly, kiedy juz w maju 1935 roku Pilsudski zmarl. Tworzona dla niego konstytucja weszla w zycie za pózno. Nikt jednak nie byl w stanie przewidziec takiego obrotu sprawy. W tej sytuacji polityczna scene wraz z Ignacym Moscickim (zajmowal sie tylko sprawami wewnetrznymi) dzielili Edward Rydz-Smigly (zajmowal sie wojskiem) i Józef Beck (kontynuator polityki zagranicznej Pilsudskiego).\nWladza ustawodawcza - w marcowym blasku i kwietniowym cieniu\nW swoich dwóch pierwszych artykulach konstytucja marcowa oglaszala, iz "panstwo polskie jest Rzeczpospolita" oraz, ze wladza ustawodawcza nalezy do sejmu i senatu, wykonawcza do prezydenta i rzadu, ustawodawcza do niezawislych sadów, a zwierzchnia do ludu. Rozpoczynajace konstytucje kwietniowa artykuly brzmialy juz inaczej: panstwo polskie mialo byc "dobrem wszystkich obywateli", a wladze w panstwie sprawowal prezydent RP.\nPrzejdzmy wpierw do wladzy ustawodawczej, czyli sejmu i senatu, która w dobie konstytucji marcowej stala nad wykonawcza. Sejm liczyl wówczas 444 poslów wybieranych na piec lat w wyborach piecioprzymiotnikowych (tajne, równe, bezposrednie, proporcjonalne i powszechne). Prawo wyborcze czynne nalezalo do obywateli, którzy ukonczyli 21 rok zycia, bierne natomiast do tych powyzej 25 roku zycia. Sejm:\n» ustalal prawo, budzet i podatki\n» ustalal liczbe wojska\n» kontrolowal rzad, administracje i finanse\n» ratyfikowal traktaty i uklady\n» wraz z senatem wybiera prezydenta\n» moze zmienic lub wprowadzic nowelizacje do konstytucji\n» posiadal inicjatywe ustawodawcza\n» powolywal NIK (Najwyzsza Izba Kontroli)\n» marszalek sejmu mógl zastapic prezydenta\nW 1935 roku liczbe poslów zmniejszono do 208, równiez wybieranych na piec lat. Podniesiono jednak prawo wyborcze czynne do 24 lat, a bierne do 30. Wybory do sejmu odbywaly sie wg ordynacji czteroprzymiotnikowej (tajne, równe, powszechne, bezposrednie). Do uprawnien sejmu nalezaly juz tylko:\n» funkcje ustawodawcze\n» kontrola rzadu\n» ustalanie budzetu panstwa.\nSenat z 1921 roku, w sklad którego wchodzilo 111 senatorów (prawo czynne uzyskiwano po 30 roku zycia, a bierne po 40) wybieranych takze poprzez piecioprzymiotnikowe wybory, do swoich uprawnien mógl zaliczyc:\n» zglaszanie poprawek do ustaw sejmowych\n» wraz z sejmem wybieral prezydenta\n» za zgoda 3/5 senatorów prezydent mógl rozwiazac parlament\n» Senatorowie, jak i poslowie zreszta, chronieni byli przez immunitet.\nZnacznie wiecej uprawnien posiadal na mocy konstytucji kwietniowej, ale nastapily równiez zmiany w wyborach 96 senatorów. Otóz byli oni powolywani (a nie wybierani przez lud) w 1/3 przez prezydenta RP, a w 2/3 przez tzw. elite, do której mozna bylo nalezec poprzez zaslugi, wyzsze wyksztalcenie badz zaufanie w szerokim znaczeniu tego slowa. Senat:\n» rozpatrywal budzet, projekty ustaw\n» kontrolowal dlugi panstwa\n» prezydenta zastepowal marszalek senatu (a nie jak to bylo do tej pory - marszalek sejmu)\nPrezydent - marionetka czy najwazniejsza osoba w kraju?\nDmowski, obawiajac sie przejecia tego urzedu przez Pilsudskiego pragnal jak najbardziej ograniczyc kompetencje prezydenta. Dlaczego tez Sejm Ustawodawczy sprowadzil jego role do funkcji figuranta. O wszystkim bowiem w rzeczywistosci decydowal sejm, który jak juz wyzej wspomnialam wraz z senatem powolywal go na to stanowisko na siedem lat. Jednak taki urzad istnial i nalezaloby o nim wspomniec. Prezydent:\n» mianowal i odwolywal rzad, wyzszych urzedników\n» podpisywal akty prawne z kontrasygnata (podpisem) ministra\n» wypowiadal wojne i zawieral pokój za zgoda sejmu\n» byl zwierzchnikiem armii, ale nia nie dowodzil\n» mial prawo laski\n» zwolywal i rozwiazywal parlament\n» reprezentowal panstwo zagranica\n» odpowiada przed Trybunalem Stanu\n» byl chroniony immunitetem z wyjatkiem zdrady panstwa, przestepstwa karnego lub pogwalcenia konstytucji\nPisana pod dyktando Pilsudskiego konstytucja kwietniowa zakladala, ze prezydent:\n» jest zwierzchnikiem rzadu, parlamentu, armii (jest glównodowodzacym), sadu\n» kontrolowal panstwo\n» mial prawo veta\n» decyduje sam o wojnie i pokoju\n» zawieral uklady miedzynarodowe\n» mianowal i odwolywal premiera, rzad, prezesa Sadu Najwyzszego, prezesa NIKu, naczelnego wodza, generalnego inspektora sil zbrojnych, Trybunal Stanu, 1/3 senatorów, wyzszych urzedników\n» ponosi "odpowiedzialnosc wobec Boga i historii"\n» zwoluje i rozwiazuje parlament\n» przedluza swoja kadencje w czasie wojny do momentu uplyniecia trzech miesiecy od zawarcia pokoju\n» wyznaczal swojego nastepce na czas wojny\nPrezydenta wybierano na siedem lat przez Zgromadzenie Elektorów (80 osób), w sklad którego wchodza: marszalek sejmu i senatu, premier, generalny inspektor sil zbrojnych, prezes Sadu Najwyzszego, 25 senatorów i 50 poslów. Mógl go mianowac ustepujacy prezydent badz takze mógl byc wybrany w powszechnym glosowaniu spomiedzy dwóch kandydatów zgloszonych przez Zgromadzenie Elektorów i ustepujacego prezydenta.\nRzad - pomiedzy sejmem a prezydentem\n» zglasza projekty ustaw\n» decyduje o kierunku polityki panstwa\n» odpowiada przed sejmem\nNatomiast od 1935 roku rzad ze wszystkich swoich poczynan musi tlumaczyc sie tylko i wylacznie prezydentowi. W obu przypadkach jednak ma ograniczona role: na rzecz sejmu za czasów konstytucji marcowej badz na rzecz prezydenta za czasów kwietniowej.\nSadownictwo - w obronie swojej niezaleznosci\nNa mocy konstytucji marcowej sady sa niezalezne (czyli samodzielne, nie musza przed nikim odpowiadac) oraz niezawisle (ich decyzja nie podlega dyskusji). Jedynie prezydent ma prawo laski, czy moze uwolnic oskarzonego, kiedy ten zostanie skazany przez wszystkie sady.\nPoniewaz wg ustawy zasadniczej z 1935 roku prezydent kontroluje cala wladze panstwowa, podlegaja mu takze sady. On takze powoluje i odwoluje prezesa Sadu Najwyzszego. Natomiast konstytucja ta zapewnia sadom niezawislosc.\nObie konstytucje w sumie wprowadzaja takie sama prawa dla obywateli, czyli:\n» prawa obywatelskie - równosc, wolnosc\n» prawa spoleczne - ochrona pracy, ubezpieczenia socjalne, ochrona macierzynstwa, bezplatna nauka, zakaz pracy dzieci do lat 15\n» prawa wolnosciowe - wolnosc slowa i prasy, sumienia i wyznania, tajemnica korespondencji\n» prawa dla mniejszosci narodowych (tzw. "maly traktat wersalski")\nRóznia sie, jak wynika z naszych poprzednich analiz, prawami politycznymi. Nie kazdy kto przekroczyl okreslony próg wiekowy mógl kandydowac do senatu, jak to bylo ustalone w konstytucji marcowej.\nPodsumowanie analizy dwóch ustaw zasadniczych II RP\nObie konstytucje, zarówno marcowa jak i kwietniowa, wprowadzily monteskiuszowy trójpodzial wladzy na: ustawodawcza, wykonawcza i sadownicza, przy czym obie ustalily zupelnie rózne pozycje tych wladz. Jak wynika z powyzszego tekstu konstytucja marcowa skupia sie glownie na nadawaniu uprawnien wladzy ustawodawczej, natomiast kwietniowa zabiega o jak najwyzsze stanowisko w panstwie prezydenta, reprezetujacego wladze wykonawcza. Poza tym obie maja mniej wiecej te same poglady dotyczace obywateli panstwa polskiego, z tym ze kwietniowa troche uszczupla ich prawa, jednak nie jest to zmiana drastyczna. Walka bowiem toczyla sie o wladze w kraju, o decydowanie o jego losach i historii. Narodowcy, którzy jeszcze wówczas nie przyjeli idei faszystowskich, w swojej ustawie dawali bardzo liberalne zasady demokratycznego spoleczenstwa. Socjalisci takze nie zwazali na poglady czy styl zycia Polaków: grunt by nie siegali zbyt chetnie po wladze, stad utworzenie specjalnej elity elekcyjnej.\nTak czy inaczej, obie konstytucje zmienialy diametralnie sytuacje w panstwie polskim. Moze skutków ustawy z 23 kwietnia nie daje sie teraz tak zauwazyc, gdyz wkrótce, tj. we wrzesniu 1939 roku, panstwo polskie po nieudanej kampanii wrzeœniowej zostalo ponownie "rozebrane" i teoretycznie przestalo istniec. Natomiast wplyw tresci konstytucji marcowej obserwujemy przez kilkanascie lat.\nObie ustawy nie byly idealne. Ale czy istnieje na swiecie konstytucja perfekcyjna, z której kazdy obywatel bylby zadowolony? A moze demokracji w takim razie w ogóle nie potrzeba konstytucji, skoro nie mozna jej stworzyc na potrzeby wszytstkich obywateli? Chociaz kto wie, czy wówczas nie doszloby do kryzysu jaki nastapil w republice rzymskiej? Albo moze w czasach wolnosci slowa i kultu wolnosci jednostki zrodzilaby sie totalna anarchia we wszystkich panstwach? Nikt tego nie wie i prawdopodobnie nigdy sie nie dowie. Na szczescie konstytucje kazde panstwo demokratyczne posiada i dzieki temu swiat moze jeszcze stoi na swoim miejscu, a raczej, wg mysli Kopernika, podaza wlasnym tempem wokól Slonca...?\n83% Bitwa pod Monte Cassino.\nII Rzeczpospolita Kiedy Polska odzyskała niepodległość napisz kiedy Polska odzyskała niepodległość Odzyskanie niepodległości przez Polskę mniejszości narodowe w polsce konstytucja marcowa Konstytucja Marcowa 17 III 1921 Konstytucja marcowa analiza Konstytucja marcowa opracowanie


GP Monaco - TopRally.pl, rajdy samochodowe, formuła 1, wyścigi górskie, wyścigi, sprinty, offRoad, KJS...\nVII runda F1 201129-29.05.2011Informacje\nNicka czeka poważna rozmowa\nEric Boullier, szef zespołu Lotus Renault GP przyznał, że oczekuje od Nicka Heidfelda znacznej poprawy wyników w kolejnych weekendach wyścigowych.\nNiemiec, zastępujący Kubicę w LR GP rozpoczął sezon od dwunastego miejsca w pierwszym wyścigu, a następnie był na podium w Malezji. I na tym można skończyć opowieść o jego dobrych występach. Heidfeld nie wytrzymuje nawet porównania z Pietrowem, który prawie za każdym razem jest lepszy.\nMuszę z nim na spokojnie usiąść i pogadać, zrozumieć, w czym tkwi problem. Chcę mieć jasny pogląd sytuacji. Jego forma już od pierwszego treningu powinna być na poziomie Witalija. Jeśli w kwalifikacjach nie masz dobrze ustawionego bolidu, masz problem z balansem i brakiem pewności siebie to nie jesteś wstanie powalczyć o jedno dobre okrążenie. – oświadczył Eric Boullier.\nPoproszony o ocenę wyścigów Niemca oświadczył: Były w miarę dobre, ale niewystarczające. Niedziele są dobre, ale czym wyżej jesteś na starcie tym masz większą szansę na większą liczbę punktów..\n2011-05-31 15:51:00Nicka czeka poważna rozmowa 2011-05-30 16:26:00Telegram: Perez wraca do domu2011-05-30 08:03:00Wywiad z Pietrowem2011-05-30 08:01:00Wiadomości o stanie zdrowia Pietrowa2011-05-29 17:45:00Mówią po GP Monako2011-05-29 17:17:00Vettel ograł krupiera2011-05-29 16:12:00Telegram: Vettel 5. raz wygrywa GP w 2011, pierwszy raz w Monako2011-05-28 18:12:00Perez bez większych obrażeń2011-05-28 17:26:00Mówią po kwalifikacjach GP Monako2011-05-28 13:59:00Kwalifikacje do GP Monaco2011-05-28 13:46:00Morelli: Kubica wróci i będzie walczył o podia2011-05-28 13:23:00Trzeci trening dla Ferrari2011-05-28 12:34:00Witalij: Podium podniosło nasze morale2011-05-26 21:26:00Mówią po treningach2011-05-26 15:59:00Pietrow uszkodził bolid2011-05-26 12:15:00Vettel najlepszy na I treningu2011-05-25 16:58:00Mówią przed GP Monako2011-05-24 15:49:00GP Monako - powód istnienia F12011-05-23 19:22:00Co z systemem DRS w Monako?


Golem Davida Černego przywołuje historię | Gazeta Autorska IMPRESJee.pl\nPostać legendarnego olbrzyma, sztucznego człowieka, rozbłyskuje w słońcu na Alejach Marcinkowskiego – reprezentacyjnej promenadzie Poznania. Ażurowa rzeźba z pasków nierdzewnego metalu autorstwa czeskiego artysty Davida Černego stoi tuż za fontanną z delfinami. Golem, zwrócony do znajdującej się na promenadzie steli Heinza Macka, ani śmie, ani może spojrzeć na górującego na wysokim cokole przy ulicy 23 Lutego zadumanego Karola Marcinkowskiego…\nTe twórcze moce Černego, których używa do prowokacji, dały o sobie znać także w Polsce. Rzeźba-instalacja jego autorstwa: Saddam Hussein Shark z 2006 r., będąca pastiszem rekina w formalinie Damiena Hirsta, wystawiona w galerii BWA w Bielsku-Białej (po raz pierwszy i wcześniej prezentowana w Pradze), przedstawiająca Saddama Husajna ubranego w spodenki kąpielowe, zanurzonego w akwarium dla rekinów (Saddam miał ręce związane liną i sznur na szyi), wywołała skandal. Na interwencję wiceprezydenta tego miasta Zbigniewa Michniowskiego została usunięta z ekspozycji już drugiego dnia. Podobnie zareagowały władze belgijskiego Middelkerke, wycofując tę rzeźbę z pokazu na festiwalu sztuki Beaufort 2006.\nWątki z legendą wiążące Poznań z Pragą – stolicą Czech i postacią Golema pojawiają się w biografii Jehudy (Judy) ben Becalela, zwanego Maharalem, XVI-wiecznego rabina, wybitnego talmudysty, teologa, mistyka, astronoma i alchemika, któremu przypisuje się stworzenie Golema, o czym pisze Zofia Borzymińska w haśle opracowanym przez nią i zamieszczonym w „Polskim słowniku judaistycznym. Interaktywnym słowniku żydowskich terminów”, dostępnym w witrynie Żydowskiego Instytutu Historycznego www.jhi.pl: „Jehuda (Juda) ben Becalel […] – rabin, talmudysta, teolog, mistyk, astronom i alchemik; osobowość otwarta i eklektyczna, poszukująca renesansowej syntezy religii, filozofii i nauk przyrodniczych. Wykształcenie rabiniczne zdobywał w Polsce i w Pradze. Był krajowym rabinem Moraw (1584-1588; w Milułowie), nauczał w Pradze, w 1592-1597 piastował urząd rabina w Poznaniu (Krakowie?), a potem naczelnego rabina w Pradze, w której założył be(j)t (ha-)midrasz i spędził ostatnie lata życia. Przyjaźnił się z astronomem, Tychonem de Brahe. Astrologię traktował jako narzędzie poznania samego siebie, niezbędne w samodoskonaleniu i odgadnięciu własnego powołania. Według niepotwierdzonych danych, cesarz Rudolf II udzielił mu audiencji w 1592. […]”. A dalej pisze: „L. jest bohaterem wielu żydowskich legend ludowych; uchodził za obdarzonego mocą czynienia cudów oraz twórcę golema. Jego brat, Chaim ben Becalel (około 1530-1588), był rektorem akademii talmudycznej w Lublinie, a potem rabinem w Poznaniu”.\nW przywołanym źródle – „Polskim słowniku judaistycznym. Interaktywnym słowniku żydowskich terminów” Bogdan Kos i Rafał Żebrowski hasło: golem objaśniają także odwołaniem do źródeł literackich: „W nowożytnej literaturze żydowskiej najbardziej znanym nawiązaniem do motywu golema jest poemat dramatyczny H. Leiwika, oparty na podaniu o Jehudzie ben Becalelu Loewie, GOLEM (napisany w 1917–1920, wyd. 1921), który wszedł do klasyki literatury światowej i został wystawiony po raz pierwszy przez zespół Habima (Moskwa 1925), a w języku polskim – Lublin 1928, Warszawa 1928. Leiwik, przerażony wieściami o krwawych konsekwencjach rewolucji rosyjskiej, poprzez legendę historyczną wyraził poczucie zagrożenia współczesnymi utopiami, w których dążenie do wyzwolenia człowieka może prowadzić do tragedii. Jego golem jest antycypacją Mesjasza”.\nInformację o legendzie przytacza również Wikipedia, powołując się na opinię Zuzany Tlaskovej z praskiego Muzeum Żydowskiego w Czechach: „[…]poza Pragą nie istniała żadna wersja legendy o tworzonych Golemach, a zatem musiała ona przywędrować z Polski. Jednym z miejsc, gdzie mogła się ona narodzić, mógł być np. Poznań, a także Chełm (tam Golema stworzyć miał Eljasz Baal-Szem)”.\nPoznań jest miastem otwartym na wiele kultur. Niewątpliwie Golem w Poznaniu swoją natarczywą nowoczesną estetyką i wymową skłania do poszukiwań jeszcze głębszych kontekstów. Pośród argumentów przemawiających najsilniej za lokalizacją tej rzeźby, nietrudno ustalić, że dopuszczono do głosu historię – dawniej w pobliżu znajdowała się dzielnica żydowska, dotąd najmniej rozpoznana przez archeologów, której lokalizację wyznacza się w granicach dzisiejszych okolic ulic Żydowskiej, Dominikańskiej i Szewskiej. W „Zarysie dziejów poznańskich Żydów”, które opracował dr Rafał Witkowski – dziekan Wydziału Historii UAM w Poznaniu, przytoczonych w oficjalnej witrynie Poznańskiej Filii Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich w RP, zawarto informację: „W XV wieku działa w Poznaniu szkoła żydowska, tzw. Lamdej Pozna, a dzielnica żydowska zamykała się wokół ówczesnych ulic Żydowskiej (zwanej też Sukiennicą), Tkacką i Małą Żydowską (dziś nieistniejąca). Na tym obszarze gmina posiadała 83 domy, ale wynajmowała dodatkowe od okolicznych chrześcijan. Według wielkości podatku konsumpcyjnego, płaconego przez gminy żydowskie w całym państwie w 1507 r., gmina poznańska była trzecią co do wielkości (po Lwowie i Kazimierzu)”.\nNatomiast taki oto sygnał pojawia się w innym tekście źródłowym, podanym w witrynie http://www.kirkuty.xip.pl/poznan.htm: „Pierwsi Żydzi na ziemiach polskich pojawili się prawdopodobnie w X wieku. Stosunki z ludnością chrześcijańską układały się różnie − raz lepiej, raz gorzej – jednak Polska nie była tu wyjątkiem. Wielu Żydów wygnanych z innych krajów właśnie tu znalazło schronienie i zostało na stałe, a niektórzy średniowieczni kronikarze określali nasz kraj jako Paradisus Iudaeorum. Na początku XX wieku tereny Polski zamieszkiwało trzy i pół miliona Żydów, co dziesiąty obywatel Rzeczypospolitej miał żydowskie pochodzenie. W wielu miastach Żydzi stanowili więcej niż połowę ludności”.\nZ wniosków, które nasuwają się, nie tylko po lekturze tych właśnie informacji, lecz wynikają z wiedzy szerszej, jeden w moim przekonaniu dominuje od zawsze swoją wagą: Społeczność żydowska i wielu innych narodów od dawna wiązała się z Poznaniem na wiele sposobów – miastem od wieków postrzeganym jako otwarte na wiele kultur. Dowodów na to, że we współczesności takie wartości i trendy otwarcia na wielokulturowość w Poznaniu mają swoją kontynuację, jest wiele. Pośród nich – moim zdaniem – szczególnie mocuje się fakt, że ośrodkiem prezentacji dorobku kultury materialnej i w ogóle kultury wielu narodów świata są istniejące już ponad 95 lat Międzynarodowe Targi Poznańskie.\nPostać inspirująca zarówno dla pisarzy, twórców teatru, filmu, gier komputerowych, jak i biznesu. Słowa: golem użyło jako tytułów swoich utworów wielu twórców, w tym np. reżyserzy filmów: Paul Wegener (w 1915 r. i 1920 r.), Piotr Szulkin (w 1979 r.). O historii golema pisał Berthold Auerbach w „Spinozie” (w 1837 r. ), Franz Klutschak przywołał postać w swoim opowiadaniu „Golem i rabin Loew” (opowiadanie to wydrukował magazyn „Panorama des Universums” z 1841 roku), o czym podaje Adam Węgłowski („Golem z polskiej gliny”, w: Historia. Foccus.pl), który rozwija wątek związany z legendą o stworzeniu golema przez Jehuda ben Becalela Loewa i docieka m.in., czy golema stworzył inny twórca.\nW muzycznej strefie można również znaleźć wiele piosenek pt. „Golem”. Golem pojawia się także jako nazwa: systemów w Internecie, firm biznesowych różnych dziedzin, sieci hoteli i satelity. W grach komputerowych golem nierzadko uosabia wielką i ożywioną bryłę ziemi, pozbawioną wolnej woli, reagującą na rozkazy pana, zazwyczaj obsadzoną w roli strażnika. W tych grach pojawiają się także często gromady golemów – postacie drugoplanowe. Pierwszoplanowy zaś bohater o imieniu Golem ma atrybuty związane z magicznymi właściwościami. W jednej z nich, zatytułowanej Wiedźmin, będący uosobieniem golema, występuje w roli bossa, w innej jest – Wiedźminkołajem.\nNa fot. 1 i 2: Pomnik Golema w Poznaniu\nNa fot. 3: Widok na tył pomnika Golema − zza fontanny z delfinami\nFot. z 27 marca 2017 r.: Stefania Pruszyńska\nTags: *** David Černý*Autorka obrazów*grafik*fot. reportażowych i art.: Stefania Pruszyńska*Autorka tekstu: Stefania Pruszyńska*Eseje* *Artykuły* *Reportaże* *Recenzje* *Felietony* *Polemiki* *Komentarze* *Informacje*FOTOREPORTAŻEDIALOG KULTURDrogi historiiKrużganki kulturyObrazy * Grafiki * Rysunki * Fotografie * Filmy * PlakatyPisarze * Poeci * W Literackich ogrodachSZTUKA * PREZENTACJE: malarstwo, rzeźba, grafika, fotografia, pamiątki historii, eksponaty przyrodniczeW Poznaniu * WielkopolsceWspółczesność * Tradycja


Wersja Michał Iljin (tablica • edycje) z dnia 21:44, lis 3, 2018\nW tym czasie rząd radziecki widząc błyskawiczne postępy militarne Armii Niemieckich w Polsce podjął decyzję o wkroczeniu sił zbrojnych ZSRR na wschodnie tereny polskiego państwa. 17 września 1939 roku o godzinie 3.00 ambasadorowi polskiemu w Moskwie, Wacławowi Grzybowskiemu przedstawiciel rządu radzieckiego Władimir Potiomkin usiłował wręczyć notę, w której powołując się na rozwój wydarzeń rząd ZSRR stwierdzał, że doszło do rozpadu państwa polskiego, a rząd polski stracił kontrolę nad wydarzeniami. Tym samym dodawano, że przestały obowiązywać układy zawarte pomiędzy Związekiem Radzieckim (ZSRR) a Rzeczpospolitą Polską z 1932 roku, które miały obowiązywać do 1945 roku. ZSRR nie może więc dopuścić, stwierdzano w tejże nocie, aby tereny nie zajęte przez Niemców, a leżące w pobliżu jego granic, stały się obszarem działań wojskowych mogących zagrażać bezpieczeństwu państwa radzieckiego. Rząd ZSRR wydał więc Armii Czerwonej rozkaz wkroczenia do wschodnich terenów Polski "i wzięcia pod ochronę życia i mienia mieszkańców Zachodniej Białorusi i Zachodniej Ukrainy". Ambasador Polski odmówił przyjęcia noty. Wczesnym rankiem 17 września wojska radzieckie wkroczyły na wschodnie tereny państwa polskiego. W polskim Naczelnym Dowództwie panowało całkowite zaskoczenie i zamieszanie. Przez wiele godzin nie wypracowano stanowiska wobec wkraczających oddziałów radzieckich. Armia Czerwona toczyła ograniczone walki z Korpusem Ochrony Pogranicza, który jako jedyny stawiał opór. Ciężkie walki oddziały Wojska Polskiego i ochotnicy stoczyli jedynie w obronie Grodna. Brak publicznego formalnego ogłoszenia przez Prezydenta i rząd RP faktu istnienia stanu wojny pomiędzy Związkiem Radzieckim, a Polską oraz brak jednoznacznego rozkazu Naczelnego Wodza stawiania oporu doprowadził do dezorientacji wśród dowódców i żołnierzy. Wiele mniejszych oddziałów Wojska Polskiego nie podjęło walki, składając broń przed Armią Czerwoną. Licznych wziętych do niewoli żołnierzy polskich zwalniano do domów, w przeciwieństwie do oficerów i podoficerów, których zatrzymano w obozach jenieckich. W nocy tego samego dnia rząd polski znajdował się już na terytorium Rumunii. Wbrew porozumieniu polsko-rumuńskiemu o swobodnym prawie przejazdu, pod naciskiem niemieckim i przy porozumieniu Rumunów z rządem francuskim, rząd polski został bez uprzedzenia internowany. Kampania wrześniowa dobiegła końca, wojska niemieckie oraz radzieckie zajęły terytorium Polski i zdławiły zorganizowany opór regularnych wojsk polskich na terenie kraju. 6 października zakończyła się ostatnia batalia kampanii wrześniowej − bitwa pod Kockiem. III Rzesza oraz ZSRR rozpoczęły okupację terytorium Rzeczpospolitej i likwidację polskiej państwowości.\nW czerwcu 1940 roku Związek Radziecki zaanektował Litwę, Łotwę oraz Estonię przyłączając je jako Socjalistyczne Republiki Radzieckie do ZSRR. Józef Stalin próbował rozciągnąć swoją strefę wpływów także na Finlandię. Odmiennie niż republiki bałtyckie, odmówiła ona jednak przyjęcia warunków ZSRR dotyczących baz wojskowych i korekty granicy. W rezultacie została zaatakowana − od 30 listopada 1939 do 13 marca 1940 roku toczyła się tzw. wojna zimowa. Mimo że siły fińskie były zdecydowanie słabsze liczebnie od radzieckich, zdołały zadać im ciężkie straty i obronić granice swego kraju. Aby zabezpieczyć dostawy szwedzkich rud żelaza, niezbędnych dla niemieckiego przemysłu wojennego, i uprzedzić spodziewane zajęcie norweskich portów przez aliantów, 9 kwietnia 1940 roku III Rzesza zaatakowała Danię i Norwegię. Dania nie była w stanie stawiać jakiegokolwiek oporu i podporządkowała się Niemcom, broniła się natomiast Norwegia. Pomimo utraty najważniejszych miast słaba 50-tysięczna armia norweska stworzyła ogniska oporu w głębi kraju. Po zaciętych walkach z udziałem polskiej Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich został opanowany też Narwik. Sukces ten nie miał jednak już większego znaczenia w obliczu ataku III Rzeszy na Francję i kraje Beneluksu. W rezultacie w czerwcu alianci wycofali się. Norweskie porty i lotniska stały się odtąd dla Niemców dogodnymi bazami do ataków na Wielką Brytanię i północny Atlantyk. Dania i Norwegia pozostały pod okupacją do ostatnich dni wojny.\nW dniu 22 czerwca 1941 roku III Rzesza Niemiecka wypowiedziała wojnę i dokonała zbrojnej agresji na Związek Radziecki (ZSRR), co otworzyło po raz pierwszy od października 1939 roku front wschodni II wojny światowej. Historiografia radziecka, a następnie rosyjska określa wojnę niemiecko-radziecką (1941-19450 nazwą Wielką Wojnę Ojczyźnianą, jako, że był najważniejszy okres II wojny światowej, który zakończył się wyzwoleniem Europy i zakończeniem wojny. W działaniach wojennych sojusznikami III Rzeszy były Rumunia, Finlandia, Węgry, Włochy oraz oddziały ochotników z Belgii, Holandii, Francji i Hiszpanii. W pierwszych miesiącach wojny Armia Czerwona ponosiła olbrzymie straty w ludziach i sprzęcie, a wojska niemieckie zajęły rozległe obszary Ukrainy, Białorusi i republik nadbałtyckich, docierając we jesienią 1941 roku aż pod Leningrad i Moskwę. W dniu 8 września 1941 roku wojska niemieckie otoczyły od południa miasto Leningrad zajmując m.in. Szlisseburg i wychodząc na południowy brzeg jeziora Ładoga. Od tego dnia Leningrad znalazł się pierścieniu blokady otoczony przez wroga.\nGrudniowa kontrofensywa radziecka pod Moskwą odrzuciła jednak Niemców spod bram miasta. Ofensywa radziecka była kontynuowana na początku 1942 roku jednak zakończyła się niepowodzeniem (por: Kontrofensywy radzieckie 1941/1942). Umożliwiło to podjęcie ponownych działań ofensywnych przez wojska niemieckie. Wiosną 1942 roku Niemcy, uderzając na południu ZSRR w kierunku Wołgi i roponośnych terenów Kaukazu, doszli do Stalingradu. Bitwa o Stalingrad skończyła się jednak klęską niemieckiej 6 Armii feldmarszałka Friedricha Paulusa, która otoczona w ruinach Stalingradu, ostatecznie poddała się 2 lutego 1943 roku. Obroną dzisiejszego Wołgogradu kierował Wasilij Czujkow. Hitler, zły po przegranej, wydał rozkaz rozliczenia dowództwa za klęskę. Pragnąc odzyskać inicjatywę strategiczną na froncie wschodnim, w lipcu 1943 roku Niemcy przeszli do kontrataku w okolicach Kurska. Bitwa na Łuku Kurskim, pomimo początkowych sukcesów niemieckich, skończyła się przegraną atakujących i ostateczną utratą przez Niemcy inicjatywy strategicznej na froncie wschodnim.


Pindera o Cieślaku: Głodny zwycięstw i boksu - Polsat Sport\nPindera o Cieślaku: Głodny zwycięstw i boksu\n03.06.2018, 22:01 Sporty walki\nTak mówi o sobie Michał Cieślak, który w Legionowie wygrał bardzo pewnie z Siergiejem Radczenką.\nNiewiele brakowało, by Cieślak zakończył pojedynek z Ukraińcem w drugiej rundzie, ale może i lepiej, że tak się nie stało. Miał dzięki temu okazję poboksować trochę dłużej.\n29-letni Cieślak to od kilku lat polska nadzieja kategorii junior ciężkiej. Kategorii w której Polska miała trzech mistrzów świata (Krzysztof „Diablo” Włodarczyk, Tomasz Adamek i Krzysztof Głowacki, można też do tego grona dopisać Dariusza Michalczewskiego, choć walczył wtedy pod niemiecką flagą, a limit tej wagi był niższy) oraz mistrza Europy (Mateusz Masternak). I wszyscy (oczywiście poza „Tygrysem”) są wciąż aktywni, a oprócz nich jest przecież jeszcze Adam Balski, Nikodem Jeżewski i Michał Olaś, a już wkrótce do tego grona dołączy Andrzej Fonfara. Mieszkający w USA „Polski Książe” ma za sobą walki o mistrzowskie tytuły w wadze półciężkiej. Jak poradzi sobie w wyższej wadze zobaczymy już 16 czerwca na Torwarze, gdzie zmierzy się z Ismaiłem Siłłachem.\nWracając jeszcze do wagi cruiser. W pażdzierniku zobaczymy też debiut Igora Jakubowskiego, naszego wicemistrza Europy z Samokowa i olimpijczyka z Rio de Janeiro.\nTak w dużym skrócie wygląda obraz tej kategorii w Polsce. Cieślak ma nadzieję, że z nowym trenerem (Andrzej Liczik) szybko nadrobi stracony czas i zrealizuje swoje marzenia. Na razie nie chce o nich mówić, chce wygrywać.\nZ Ukraińcem Radczenką, który 2 lutego tego roku w Nysie sprawił wiele kłopotów Głowackiemu rozprawił się zdecydowanie. I nawet jeśli popełniał w tej walce proste błędy, to plusów było zdecydowanie więcej.\nPo pierwsze waga, mówiłem o tym w studiu Polsatu. Cieślak nie musiał korzystać z punktu zapisanego w kontrakcie, który pozwalał na kilogram tolerancji (91,7 kg). On wniósł na wagę 90,2 kg i nie sprawiał wrażenia, że przyszło mu to z dużym trudem.\nPo drugie uruchomił lewą ręką i nogi. Potrafi zmienić tempo walki, wystrzelić nieoczekiwanie prawym bezpośrednim, prostym lub sierpowym, czym mocno dawał się we znaki Radczence. Ukrainiec leżał na deskach trzy razy, myślę że gdyby w pewnym momencie Cieślak przycisnął mocniej, wygrałby przed czasem. Ale nie nokaut był w tej walce najważniejszy.\nNie ukrywam, że pięściarz z Radomia w tym pojedynku zrobił na mnie dobre wrażenie. Widać jego spore możliwości, ciekaw jestem tylko, czy Liczik je z Cieślaka wyciągnie. Michał ma dobre warunki fizyczne, długie ręce, potrafi zmienić tempo walki, gwałtownie przyśpieszyć. Najważniejsze też, że on sam ma świadomość ile jeszcze jest do zrobienia. A w Polsce jest tylu dobrych cruiserów, że jak zajdzie taka potrzeba, to będzie miał z kim sparować.\nZa dwa tygodnie, 16 czerwca zobaczymy go na warszawskim Torwarze. Tempo chyba nieco zbyt szybkie, ale Cieślak pali się do kolejnego pojedynku. Ma za sobą gorsze chwile, zawieszenie i świadomość straconego czasu. Widać że jest bardzo głodny zwycięstw i boksu, chce ten stracony czas jak najszybciej nadrobić.\nCzytaj więcej: Trzy razy na deskach! Cieślak zdominował Radczenkę w Legionowie