Forum Pana Samochodzika - Zobacz temat - Stanisław Jędryka - wywiad\nPanSamochodzik.net.pl Strona Główna » Po godzinach... » Nasze wywiady z ViP-ami » Stanisław Jędryka - wywiad\nZamknięty przez: Protoavis\n2015-02-25, 00:27\t Stanisław Jędryka - wywiad\nWysłany: 2016-02-05, 20:19:51\nJak Pan wspomina współpracę z Joanną Pacułą, wedle wielu komentarzy Polką, która jako jedyna obok Poli Negri zrobiła karierę w Hollywood?\nStanisław Jędryka: Goni ją teraz co prawda teraz Weronika Rosati (śmiech). Joanna Pacuła była wtedy dopiero w szkole aktorskiej. Ja tam po prostu zajrzałem i oglądałem zajęcia i przyglądałem się. Jej uroda była uderzająca i trudno było nie zwrócić na nią uwagi. Pozostawał tylko problem jak z jej aktorstwem. Czy ona sobie w takiej dużej roli poradzi. Moim zdaniem poradziła sobie doskonale. Była bardzo zaangażowana w pracę. Była zaprzeczeniem opinii, że z młodymi pięknymi aktorkami wiążą się jakieś afery, skandale. Co prawda parę osób się w niej kochało, najlepszym dowodem jest niedawno opublikowany wywiad z Piotrem Fronczewskim (śmiech). Natomiast ona w plenerze, w Płocku, po zdjęciach, gdy jest czymś normalnym, że ekipa po zdjęciach zaprzyjaźnia się, pojawiają się jakieś brydże, jakaś wódeczka, po prostu towarzysko spędzają czas, to ona nie brała w tym udziału. Na planie zawsze była punktualna, przygotowana, gotowa do pracy. Po ostatnim klapsie wracała do hotelu. Ja co prawda też nie brałem za bardzo udziału w tym życiu towarzyskim, ale jakoś nigdy nie widziałem jej w tym rozbawionym towarzystwie. Raz tylko przyjechał do niej na sobotę i niedzielę Mirosław Konarowski i wyraźnie widać było, że coś ich tam łączy. Zresztą wtedy obsadziłem go w epizodycznej roli żołnierza na dworcu. Tylko dlatego zagrał, że przyjechał, ja go zobaczyłem i zaproponowałem mu ten epizod.\nO Joannie Pacule mogę więc powiedzieć same pozytywne rzeczy, nie było mowy o jakiejś wodzie sodowej, choć wtedy co prawda dopiero stała u progu kariery. Nie miała nic z gwiazdy. Jak sobie teraz przypomniałem raz tylko była sytuacja trochę konfliktowa, kiedy w trakcie jednej ze scen nie chciała zdjąć biustonosza, co było wcześniej przecież napisane w scenariuszu, który przecież wcześniej znała i zgadzając się na tę rolę, było dla mnie oczywiste że na tę scenę się zgadza. Długo z nią o to walczyłem, w końcu zgodziła się i na ułamek sekundy opuszcza ten biustonosz. I to był jedyny konflikt między nami.\nPodejrzewam, że jak zaczęła robić światową karierę, to może zaczęła zachowywać się inaczej, bardziej gwiazdorsko, bo to jest niemożliwe, aby ktoś był wiecznie skromny. Jednak sukcesy robią swoje, człowiek zaczyna bardziej wierzyć w siebie.\nTo była zdaje się jej pierwsza większa rola.\nStanisław Jędryka: Chyba tak. Ona się wcześniej gdzieś tam pokazała, ale ja ten film traktuję jako jej debiut. W końcu trzy półtoragodzinne odcinki to nie jest mała sprawa. A ona przecież jeszcze wtedy studiowała. Myślę, że widzowie ją bardzo dobrze odebrali. Raz że nieprzeciętna, wyróżniająca się uroda, co się od razu rzuca w oczy, a dwa zdolności aktorskie. Bo jednak w życiu jest tak, że tym bardzo pięknym paniom, z urodą często nie idzie w parze talent i wnętrze. Jednak w Polsce ona nie za wiele zagrała, a w filmach amerykańskich nie bardzo mogła jednak grać bardzo znaczących ról, bo wiadomo, że wykorzystywano to że była Polką, że miała taki akcent i tak ją na ogół obsadzano, jako nie amerykankę. Ona jeszcze potem bywała w Polsce, ale ja już z nią kontaktów żadnych nie miałem.\nDYSKUSJA DOTYCZĄCA TEJ CZĘŚCI WYWIADU!\nPlik ściągnięto 13133 raz(y) 21,08 KB\nPlik ściągnięto 451 raz(y) 90,41 KB\nWysłany: 2016-02-12, 10:37:44\nKolejne odpowiedzi Pana Stanisława na pytania forumowiczów:\nJak można wyczytać w Internecie, serial „Zielona miłość” został wyprodukowany w 1978 r. Ale premierę miał w 1980 r. Co było powodem tej zwłoki?\nStanisław Jędryka: To jest chyba jakieś przekłamanie. Film był kręcony w 1977 r., a w 1978 został zmontowany i według mnie od razu pokazany w telewizji. W każdym razie nie pamiętam jakiejś specjalnej zwłoki.\nCzy dobrze zauważyłem, że w tym serialu w tle pojawia się także Ariel – Marek Sikora?\nStanisław Jędryka: Tak. Gra on jednego z grupy przyjaciół głównych bohaterów. Bo ja się do aktorów przywiązywałem. Jeżeli mi ktoś odpowiadał typem aktorstwa czy wyglądem. Na przykład Bolesław Płotnicki czy Roman Wilhelmi. Wihlemi należał do tych aktorów, którzy nie obawiali się grać w filmach dla dzieci i młodzieży, bo ja często niejako uprzedzałem fakty i nie proponowałem ról np. Krystynie Jandzie, mimo że do scenariusza by pasowała. Nie chciałem po prostu usłyszeć odmowy i nigdy mi się w zasadzie nie zdarzyło, aby jakiś aktor mi odmówił.\nPo naszym niedawnym spotkaniu w Poznaniu był Pan bardzo zaskoczony tym, że także osoby dorosłe czują sentyment do Pana twórczości, nawet takie już bardzo w sile wieku.\nStanisław Jędryka: Tak, musze przyznać, że coraz więcej spotykam się z wyrazami uznania od tej nieco starszej młodzieży. Niedawno byłem na uroczystości urodzinowej w pracowni mojej przyjaciółki – fotograficzki i było tam chyba z 50 osób w wieku ok. 40 lat (kilka tygodni później także w tym miejscu odbyło się spotkanie sekcji mazowiecko-łódzkeij naszego forum z p. Stanisławem - dop. Sz.S.). I tyle ile mnie spotkało z ich strony komplementów, to aż było dla mnie żenujące, w końcu stwierdziłem aby przestali, bo zacząłem czuć się jak jakiś eksponat na wystawie (śmiech). A mówili to z nieudawanym przejęciem.\nKilka tygodni temu byłem też w Muzeum Powstania Warszawskiego na spotkaniach edukacji filmowej dla młodzieży. Ale tym razem zaproszono ich z rodzicami i to rodzice stanowili połowę widowni. Oprócz „Do przerwy 0:1” i „Podróż za jeden uśmiech” pokazano tam też film dokumentalny „Tolek Banan i inni”. Na sali było 50 czy nawet 100 osób i film ten był oglądany w ogromnym skupieniu. Potem urządzono mi owację na stojąco i zarzucono mnie wieloma pytaniami. Z wypowiedzi wynikało, że bez moich seriali dzieciństwo tych ludzi, jak sami twierdzą, byłoby po prostu uboższe.\nNo i ciągle te moje filmy są w telewizji pokazywane. Zauważam też, że „Stawiam na Tolka Banana” przezywa jakby swoją druga młodość. Znalazłem artykuły, w których autorzy dowodzą, że film ten porusza jakieś bardzo ważne także dziś problemy młodzieży będącej troszkę na bakier z rzeczywistością. Że film ten jest czymś więcej niż tylko przygodową historią. Poza tym temat tego filmu został też podniesiony przy okazji informacji o śmierci Filipka (Sergiusza Lacha – dop. red.). To jest rzeczywiście dramatyczne i dla mnie bardzo przykre, że z tych sześciu młodych wykonawców już trzech nie żyje (także odtwórcy postaci Tolka Banana i Cygana – dop. red.). Ostatnio dowiedziałem się też, że zmarła córka Filipa Łobodzińskiego. Nie żyją już także trzej operatorzy, z którymi współpracowałem podczas moich ostatnich filmów.\nPlik ściągnięto 1979 raz(y) 110,8 KB\nPlik ściągnięto 574 raz(y) 32,15 KB\nWysłany: 2016-02-19, 13:58:38\nCzy miewał Pan kontakt np. z Romanem Polańskim, który należy do Pana rocznika i rozpoczął studia w Łodzi w 1954 r.?\nStanisław Jędryka: Na pewno go spotykałem, ale ja się z nim nie zaprzyjaźniłem. Nie byłem blisko niego. On już na studiach wyróżniał się swoją osobowością, swoim zachowaniem. Jemu „Nóż w wodzie” otworzył drogę, no powiedzmy że jeszcze wcześniej „Dwaj ludzie z szafą”. Ale on dosyć szybko z Łodzi do Paryża wyjechał. On zaczął studia 2 lata później ode mnie, więc jakiegoś bardzo bezpośredniego kontaktu z nim nie miałem. Ale chodziliśmy na jedną małą i dość specyficzną uczelnię, o atmosferze takiej trochę domowej, więc tak normalnie mówiliśmy sobie „cześć”. I to tyle.\nCzy miał Pan kiedykolwiek kontakt z Nienackim w tych łódzkich latach?\nStanisław Jędryka: On też bywał w Honoratce, ale nie był, że tak powiem, w tej partii co ja. Ja go poznałem poprzez Helenkę Nowicką, jego żonę, kiedy był jeszcze na początku swojej kariery. Nakręciłem jego „Wyspę Złoczyńców”. A potem nasze stosunki były poprawne, życzliwe, od czasu do czasu żeśmy się gdzieś tam w Łodzi spotkali. Jednak nie byłem u niego na Mazurach, nie byłem na pogrzebie. Jak patrzę wstecz, to miałem z nim być może najmniej zażyłe stosunki spośród moich wszystkich scenarzystów. Pamiętam, że jak wydał swoją najgłośniejszą powieść „Raz do roku w Skiroławkach”, to wielu ustawiło się w kolejce aby ją nakręcić, ja przyznam się też, i nie byłem pierwszy w tej kolejce (śmiech), ale nic z tego nie wyszło. Co prawda z taką tematyką uprzedził go Borowczyk w Paryżu, który robił zresztą filmy na wysokim poziomie artystycznym, ale u nas była to wtedy nowość.\nWysłany: 2016-02-26, 08:34:27\nCzy w przypadku ujęć w Pana filmach, jak to się niekiedy zdarza, dużo do powiedzenia mieli operatorzy?\nStanisław Jędryka: Jest to ważna sprawa. Inscenizacje jak rozwiązać scenę wymyślałem ja. A że pracowałem też z operatorami, którzy mieli ambicje reżyserskie, czasami się wtrącali jak im się nie podobało, ale sugestie jak ma scena wyglądać były jednak ode mnie. Często się czyta czy słyszy, że za obraz czy inscenizację odpowiada operator. Była jeszcze rola tzw. drugiego operatora, czyli tzw. szwenkiera, który kierował ruchem kamery. U mnie jednak operator odpowiadał przede wszystkim za światło, bo to była jego główna dziedzina. Bywa oczywiście, że operatorzy mieli pomysły, propozycje rozwiązania sceny i oczywiście jeżeli było to sensowne, to tych uwag słuchałem. Ale za obraz, kadrowanie odpowiadałem ja, to były głównie moje pomysły.\nCiekawe, dlaczego nic nie wyszło z projektu sfilmowania „Skiroławek”, skoro było tylu chętnych do nakręcenia filmu? I kim byli owi inni filmowcy stojący w kolejce przed panem Jędryką?\nStanisław Jędryka: Ponieważ książka jest mocno zaprawiona erotyką, to był to wtedy kąsek dosyć atrakcyjny. Ale wtedy chyba jeszcze nie było czasu na takie śmiałe spojrzenie na te sprawy. Zdaje się, że ekranizacją był zainteresowany jeszcze Krzysztof Gradowski i Janusz Kidawa, mówiło się też o innych. Ja się też zainteresowałem, ale nie w pierwszej kolejności, nawet nie rozmawiałem ze Zbigniewem Nienackim na ten temat, choć mógłbym, bo robiłem przecież „Wyspę Złoczyńców”, którą bardzo życzliwie przyjął. Zresztą co jakiś czas ten pomysł odżywał, ktoś do tego pomysłu wracał, ale teraz nie potrafię powiedzieć kto konkretnie. Ale z tego co wiem nigdy nie powstał nawet scenariusz, który by gdziekolwiek na jakiejś komisji się pojawił. Sama książka była jak na tamte czasy śmiała i odważna, a ponieważ warsztat pisarski Nienacki miał opanowany bardzo dobrze, to od strony warsztatowej to było ciekawe, od strony tematycznej nawet szokujące, odważne, więc i od strony filmowej też byłoby to ciekawe.\nCzy wehikuł grający w Pana filmie i w serialu Huberta Drapelli mógł być ten sam?\nStanisław Jędryka: To musiał być inny samochód. To jednak sporo lat dzieli „Wyspę” od serialu. „Wyspa” została nakręcona w 1964 r. a serial ok. 1970 r.\nWysłany: 2016-03-25, 08:24:19\nJak wspomina Pan zmarłego niedawno Aleksandra Minkowskiego, autora scenariuszy kilku Pana seriali?\nTo ja zadzwoniłem do PAP-u aby powiedzieć o jego śmierci. Bo tak się złożyło, że pierwszy się od rodziny o tej śmierci dowiedziałem.\nAleksander Minkowski jest godny tego, aby dużo o nim mówić, a jeszcze więcej myśleć. W sposób dobry, ciepły. Kiedyś można by o nim powiedzieć, że był troszkę pupilem władzy, ale nie miało to większego znaczenia, bo miał autentyczny talent literacki, pisarski. Miał doskonale opanowany warsztat operowania słowem. I zajmował się szeroką tematyką, bo i dla dzieci i młodzieży, później też dla dorosłych. Ja zrobiłem 5 czy 6 lat temu film o nim, ale chyba nie pojawił się nigdy na antenie. I szkoda, bo on opowiadał wspaniale, operował barwnym językiem. Potrafił też pisać szybko, co czasami wytykano mu jako słabość, bo nie można pisać szybko i dobrze. Rzeczywiście często tak bywa, ale bywają wyjątki, gdy ta szybkość bywa atutem. A u niego szybkość wynikała z talentu. Mam odczucie, że o jego twórczości mówiło się zbyt mało.\nNakręciłem dwa seriale na podstawie jego tekstów: „Szaleństwo Majki Skowron” oraz „Zielona miłość”. Majka Skowron była chyba jak to się teraz mówi filmem wręcz kultowym. Nawet niedawno usłyszałem w „Szkle kontaktowym” pytanie jednego z prowadzących zadane drugiemu: „czy nie kochał się pan w Majce Skowron?”. Tak więc te seriale zostały i ciągle żyją. Kiedyś przechodziłem nad tym do porządku dziennego, a teraz zaczyna mi to sprawiać coraz większą satysfakcję. Duża to zasługa telewizji, która ciągle te filmy pokazuje, bo nie ma napływu nowych rzeczy.\nStudenci w łódzkiej filmówce kręcą w trakcie swoich studiów etiudy filmowe. Niektóre z nich, jak “Dwóch ludzi z szafą” Polańskiego lub “Erotyk” Skolimowskiego osiągnęły zasłużenie niemałą sławę.\nCzy mógłby nam Pan coś opowiedzieć o swoich etiudach, jak “Stara cegielnia” 1955 r. Czy “Stadion” z roku 1958 to również etiuda, czy też już “prawdziwy” film? Czy powstały jeszcze jakieś inne i która z nich jest dla Pana najważniejsza?\nStanisław Jędryka: Pierwszą moją etiudą, był chyba 10 minutowy film szkolny zatytułowany „Ostatni wieczór”. Była to adaptacja opowiadania NRD-owskiego pisarza, mówiącego o małżeństwie lekarza mieszkającego w owym NRD, którzy planują wyjazd do Berlina Zachodniego. Mają już wszystko przygotowane na ten wyjazd, a właściwie ucieczkę, kiedy przybiega zrozpaczona matka chorego dziecka, błaga tego lekarza żeby złożył wizytę, zbadał to dziecko. Więc pojawia się problem. Lekarz ma wszystko precyzyjnie przygotowane do tej ucieczki, a z drugiej strony pojawia się problem z chorym dzieckiem dramatyzującą matką. No i ten stary lekarz staje przed dylematem co wybrać. Jak się możemy domyślać, bo tak wtedy musiało być (śmiech), lekarz decyduje się zostać. Była to więc bardzo dydaktyczna, nie najwyższego lotu literatura, choć konflikt jakoś tam ciekawy. Było to na trzecim roku, etiuda została pozytywnie oceniona. Grał tam znany przedwojenny aktor Jan Kochanowicz, pan po 60-tce, a matkę grała Celina Klimczakówna.\n„Stara cegielnia” to była już etiuda dwudziestominutowa, traktowana jako film absolutoryjny, na podstawie tekstu Iwaszkiewicza. Kręciliśmy to pod Warszawą. Zagrał w niej, co było wielkim sukcesem Stanisław Milski, bardzo wtedy uznawany po „Pamiątce z celulozy”. Zagrała też tam Urszula Modrzyńska, jedna z czołowych aktorek tamtego czasu, która miała już za sobą ważne role np. w „Pokoleniu” (a przed sobą rolę Jagienki w Krzyżakach – dop. Sz.S.). Etiuda także została dobrze przyjęta. Aktorzy stworzyli tam ciekawe kreacje. Rzecz się dzieje podczas okupacji, w tytułowej cegielni, gdzie ukrywa się ranna działaczka podziemia, na której tropie są Niemcy. Iwaszkiewicz się przebił, bo była to literatura wysokiego lotu. Bardzo piękne zdjęcia robił mój przyjaciel, wybitny operator Wiesław Zdort. Troszkę to przypominało w muzyce, plenerach neorealizm włoski, którym myśmy się wtedy zachwycali.\nMoim filmem dyplomowym był z kolei „Zbieg” wg Marka Hłaski, z główną rolą Emila Karewicza, o którym wam już szczegółowo opowiadałem.\nZ kolei „Stadion” to jest film dosyć niezwykły. Mianowicie kiedy sprowadzono wstępną partię kolorowej taśmy Kodaka do „Krzyżaków”, aby przyszły operator Mieczysław Jagoda mógł zrobić próby techniczne, wtedy szef produkcyjny zespołu Rytm Zygmunt Szyndler, zaproponował mi abym napisał jakiś scenariusz i w ramach prób wykorzystał tę kosztowną taśmę. Wymyśliłem historię o powiedzmy miłości, ale w formie eksperymentalnej. Wtedy była moda na takie nierealistyczne, niekonwencjonalne filmy. Chodziło tam o to, że samotna dziewczyna siedzi na pustym stadionie X-lecia, do którego zresztą miałem ogromny sentyment, grał u mnie w wielu filmach. Dziewczyna zaczyna marzyć o miłości, a właściwie o swoim życiu, jak ono będzie wyglądało. Jej marzenia kończą się samobójczą śmiercią pod pociągiem, po czym wraca do rzeczywistości i na stadionie pojawia się śliczny, młody chłopak, taki sam jak był w jej marzeniach, który dosiada się do niej. Wartość tego filmu polegała na formie. Zresztą konsultantem artystycznym był Walerian Borowczyk, którego zresztą żona Lidia grał główną rolę. Film ten dostał wyróżnienie na Festiwalu Filmów Krótkometrażowych i Eksperymentalnych w Wenecji. Była to taka etiuda poetycka dwudziestoparominutowa. Film ten był zresztą wyświetlany w Polsce tylko raz, przy okazji premier polskich filmów, które na ogół odbywały się w kinie Moskwa, a potem w kinie „Na skarpie”. Był to taki dodatek wyświetlany przed filmem pełnometrażowym. W tym przypadku tym filmem fabularnym było „Rancho Texas” Wadima Berestowskiego. Potem jeszcze fragmenty tego filmu wykorzystali Cybulski i Kobiela podczas przygotowania programu na święto młodzieży w Wiedniu.\nWysłany: 2016-04-05, 17:06:46\nPytania dotyczące książki Henryka Gołębiewskiego „Zygzakiem przez życie”.\nKażdy kto oglądał czołówkę owego serialu musi kojarzyć moment, gdy Poldek wrzuca dwóch napotkanych autostopowiczów do wody. Scena ta była kilka razy powtarzana. Jednak zarówno w serialu, jak i w filmie kinowym wszyscy "grzecznie" się rozchodzą. Jak to się stało?\nAż wstyd mi, ale mówiąc szczerze nie pamiętam w tej chwili, czy rzeczywiście zaszła taka sytuacja. Muszę to sobie odtworzyć i zobaczyć na płycie. Może po prostu wykorzystałem dubel. Nie miałem świadomości że coś takiego miało miejsce. (śmiech)\nW książce pojawia się też cenna uwaga, że Pan Stanisław lubował się w kabrioletach.\n- "Podróż za jeden uśmiech" - auto Franka Szajby na samym początku serialu oraz auto ekipy scenarzystów ( przygoda w lesie).\n- "Stawiam na Tolka Banana" - fałszywa ekipa filmowców.\n- "Wakacje z duchami" - auto profesora Otowicza.\nTo jest przypadek. Po prostu przy tych filmach byli konsultanci od spraw samochodowych. Chodziło o to żeby to był samochód ponadprzeciętny, synonim jakiegoś bogactwa. Jaki to konkretnie miał być samochód decydowali ci konsultanci, którzy z kolei mieli swoich znajomych, którzy zajmowali się „zbieraniem” takich samochodów. Te kabriolety były co prawda łatwiejsze w fotografowaniu, ale to był przypadek. Nie było czegoś takiego że ja takie samochody preferowałem.\nPo zdjęciach do "Stawiam na Tolka Banana", Stanisław Jędryka zabrał młodego Henia na kolację do SPATiF-u. Lokal pełen aktorów i aktorek. Do kolacji zamówił dwa kieliszki. Oczywiście dla siebie wlał wino, a Heniowi oranżadę. Zrobił to ukradkiem i wszyscy byli przekonani, że rozpija młodego aktora. Zrobił się raban, że jak tak można itd. Oczywiście bohaterowie wybuchnęli śmiechem i wytłumaczyli cały ten żart.\nTo nie jest prawda. Ja sobie czegoś takiego nie przypominam, żebym 13 czy 14 letniego Henia zabierał do SPATIF-u. To są takie historie ubarwiające. To jest wymysł albo samego Henia, bo on jest zdolny do takich rzeczy (śmiech) albo osoby która mu tę książkę pisać pomagała. Chodziło o to aby było zabawniej, albo o to że moje metody współpracy z chłopakami były takie naturalne. Ja właśnie zaprosiłem Henia na najbliższe spotkanie, które ma się odbyć 8 kwietnia w pracowni fotograficznej (pisaliśmy o nim na forum - dop. red.), więc o ile nie zapomnę, to go o to zapytam skąd on to wziął (śmiech). Ale najpierw musiałbym tę książkę przeczytać.\nChyba 2 lata temu w jakimś wywiadzie akurat nie on ale Paragon (Tchórznicki) opowiadał w jaki sposób to jak na niego trafiłem. I wymyślił, że dałem mu na film w kinie Muranów, a przecież pamiętam dokładnie że po prostu spotkałem go na Starówce w grupie chyba 5 rówieśników jak głośno dyskutowali o swoich sprawach.\nOstatnio zmieniony przez Protoavis 2016-04-05, 17:13, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: 2016-06-10, 21:53:31\nNiedawno pierwszy raz w życiu przeczytałem „Wakacje z duchami” Adama Bahdaja i zastanowiło mnie, że postacie tam opisane, w filmie często wyglądają zupełnie inaczej, np. naukowiec w książce to bardzo wysoki i szczupły blondyn (w serialu grał go Roman Wilhelmi), z kolei dziewczynka-detektyw jest korpulentna (w serialu bardzo szczupła). Z czego wynikały takie różnice, czy były one zawarte już w scenariuszu, czy powstały na gorąco przy wyszukiwaniu odpowiednich aktorów?\nJa nie miałem potrzeby wiernej adaptacji książki, zresztą jej adaptacji dokonał sam Bahdaj. Poza tym pomysł na wiele scen powstał dopiero na planie. To czy młoda aktorka miała być chuda czy grubsza nie było dla mnie aż tak ważne, jak to, żeby była to osoba ciekawa, uzdolniona. Ja nie sugerowałem się tym, że tak dokładnie mają wyglądać bohaterowie jak w scenariuszu czy książce. Mają tak wyglądać, jak mnie się wydają ciekawi. No chyba, że skądś wynika, że owa bohaterka jest gruba, wtedy szuka się wśród grubych. W tym wypadku owa Joasia mi się spodobała, nie tylko w wyglądzie ale też w sposobie zachowania, więc na nią się zdecydowałem. Nawet nie pamiętam żebym miał tu rozterki, jak w wypadku innych moich wyborów (śmiech). Owszem, często brałem pod uwagę to jak danego bohatera opisuje autor scenariusza, ale często zwracałem uwagę na coś innego. Myślę, że moje wybory były z korzyścią dla dramaturgii filmu.\nBahdaj mi zaufał, akceptował wszystkie moje zmiany, pomysły. I to się chyba sprawdziło. Bo dzięki takim zasadom współpracy wyszedł nie jeden dobry serial, ale aż cztery. Więc nie był to przypadek, że się raz zdarzyło, że wszystko zagrało. Ale musiało to stanowić jakąś wartość, że tak nam dobrze poszło, a seriale te były dość różne w swoim charakterze. Są one jak widać atrakcyjne, skoro są cały czas przypominane i ogląda je już któreś pokolenie.\nCzasami się zastanawiam, co bym zrobił, gdybym po „Wyspie Złoczyńców” nakręcił inne „Samochodziki” i naprawdę nie wiem co by z tego wynikło. Obawiam się jednak, że Nienacki nie dawałby takich możliwości na przetrwanie w pamięci, jak scenariusze Bahdaja. Nigdy się jednak tego nie dowiemy. Teraz jednak nie ma już Nienackiego, nie ma Bahdaja i nie ma już także Minkowskiego, więc i więcej moich seriali nie będzie.\nW ostatnich latach pojawiła się moda na koloryzację starych filmów. Czy zgodziły się Pan na taki zabieg w przypadku swoich seriali?\nTrochę nie miałbym nic przeciwko temu, a trochę tak (śmiech). Ja nie przepadam za kolorowymi filmami i nie wydaje mi się, żeby kolor w wypadku tych filmów, wprowadził jakieś dodatkowe wartości. Ale z drugiej strony byłaby to jeszcze jedna forma filmu, powstałby jeszcze jeden wariant tych seriali i każdy mógłby sobie wybrać to co mu się bardziej podoba. Jakbym miał jednak potem oceniać, to mam obawy czy lepiej bym oceniał wersje kolorowe niż czarno-białe. Według mnie czarno-biały film daje więcej możliwości np. w przekazaniu pewnych wartości. Poza tym koloryzacja jest czasami trochę sztuczna, na siłę. Wiele osób mówi o tym, że teraz dzięki moim serialom dzieci nauczyły się oglądać czarno-białe filmy. A dziś już prawie nie ma takich filmów, ale jak jednak współcześnie się jakiś pojawi, to często zdobywa nagrody. Według mnie te próby z „Jak rozpętałem II wojnę światową” Chmielewskiego czy z filmem „Sami swoi” Chęcińskiego nie podniosły specjalnie wartości tych filmów.\nWysłany: 2016-06-24, 07:40:07\nNowa porcja odpowiedzi Pana Stanisława:\nSimon Templar& napisał/a:\nSeriale Pana Stanisława: czarno-białe z lat 1969-73 (Do przerwy 0:1, Wakacje z duchami, Podróż i Stawiam na Tolka Banana) liczą po 7 odcinków. To wówczas było narzucone przez producentów, wynikało tak z materiału książkowego czy też był to zbieg okoliczności? Czy Bahdaj w jakiś stopniu musiał się dopasowywać do wymogów producenckich pisząc scenariusz? W zasadzie Pan Stanisław odszedł od tego dopiero przy Majce Skowron (9 odcinków). Z seriali tamtego okresu (innych reżyserów) 7 odcinków miał z tego co pamiętam serial Gruby lub Przygody psa Cywila, ale już Ucieczka-wycieczka czy Samochodzik i Templariusze liczyli po 5 odcinków (choć materiału Templariuszy starczyłoby spokojnie na siedmioodcinkowy serial).\nStanisław Jędryka: To tak było przyjęte przez telewizję, że będą półgodzinne odcinki (tzn. od 27 do 30 minut) i że będzie ich siedem. To że w "Szaleństwie Majki Skowron" było dziewięć, wzięło się stąd że w ramach kosztorysu dla siedmiu odcinków, myśmy zrobili materiał na dziewięć odcinków. Po prostu tyle było w nadmiarze materiału, że wydawało się, ze szkoda aby go wycinać. Telewizja się na to zgodziła, bo prawie za te same pieniądze (bo wynagrodzenia twórców jednak trochę zwiększono), otrzymała godzinę serialu więcej. Było to nawet dla nas zaskakujące, że telewizja się na to zgodziła.\nZdaje się że jeden mój serial był jednak z góry założony na 5 odcinków, była to chyba "Banda Rudego Pająka", ale nakręcona już później. Były też wtedy dla seriali czasami normy godzinne (od 52 minut do 60) lub oczywiście filmy półtoragodzinne, np. mój tryptyk okupacyjny "Umarłem aby żyć", który jednak trudno nazwać serialem. Nie wiem czy to nie było przyjęte na wzór kinematografii zachodnich. Scenariusze były pisane od razu na siedem odcinków, scenopis też był na siedem odcinków.\nTylko w przypadku "Majki", w trakcie realizacji pewne sceny się rozrosły, pewne wymyślone przeze mnie nowe sceny doszły (z akceptacją akurat Minkowskiego) i w trakcie montażu wyszło mi dziewięć odcinków. Nie chciałem tego skracać, bo szkoda mi było materiału. W końcu zamiast 3,5 godzin byłoby 2,5.\nDlaczego Hubert Drapella nakręcił "Samochodzika" akurat 5-odcinkowego, nie wiem. Może mu ten czas wystarczył, albo nakręcony materiał okazał się być szczuplejszy niż zakładano?\nSimon Templar napisał/a:\nCzy aktorzy np skarżyli się kiedykolwiek, że ich nazwisko nie znalazło się np. w czołówce i byli nie wymienieni w napisach. Mam tu na myśli głównie aktorów popularnych o uznanych nazwiskach jak np. Wacław Kowalski czy Zofia Czerwińska (w Wakacjach z duchami)? Czy taki aktor otrzymywał mniejszą gażę z tego powodu?\nStanisław Jędryka: Niemożliwe żeby Wacław Kowalski nie był wymieniony. To była w końcu spora rola murarza. Zofia Czerwińska rzeczywiście grała mały epizod, więc było to możliwe. Zresztą grała w wielu moich filmach, bo ją lubiłem, ale przeważnie małe epizody. Jest to świetna aktorka, więc nawet te małe role, które kreowała, dzięki jej osobowości wyrastały na większe.\nCo do tych napisów, to do mnie nigdy nikt z takimi pretensjami nie przyszedł. Ale nie przypuszczam aby Kowalskiego nie było w czołówce. Raczej aktor jednak nie miał w umowie aby musiał być wymieniony w czołówce. To było robione według uznania reżysera czy kierownika produkcji. Można było kogoś skrzywdzić, ale nikt do mnie z pretensjami nie przyszedł. Stosunki z aktorami układały mi się bardzo dobrze.\nW TVP Kultura w niedzielę 26 VI o godz. 11.05 ma być pokazany mój film "Przypadki Piotra S.", do którego scenariusz napisał Jan Purzycki. Był to jego debiut. Film jest mało znany.\nOstatnio zmieniony przez Szara Sowa 2016-06-24, 07:41, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2016-07-01, 08:50:05\nAktorzy z pańskich seriali nie występowali w zasadzie w serialach młodzieżowych innych reżyserów z tego okresu (może poza Romanem Mosiorem w Samochodziku), ani Pan nie angażował młodzieży z seriali innych reżyserów. Przypadek?\nStanisław Jędryka: Wynikało to z tego, że szukałem jak najlepszych aktorów. Jak przed "Wakacjami z duchami" zobaczyłem bardzo piękny film Nasfetera "Abel twój brat", to od razu się zachwyciłem tymi chłopcami. I mimo że moi bohaterowie z pierwszego serialu "Do przerwy 0:1" byli bardzo dobrzy, to się zdecydowałem na tych nowych. Potem szukałem na różne sposoby i w sumie około pięćdziesięciu młodych ludzi u mnie debiutowało. Szukałem ich na różne sposoby, na ulicy, w szkole, na boisku, wśród znajomych. Wiadomo, że Henia Gołębiewskiego to nikt nie dogoni. Nie tylko, że zagrał w jednym dobrym filmie, ale to był ciąg udanych ról. Jest to autentyczny talent. Ja powodowałem się głównie intuicją. I oni się sprawdzali, mieli talenty aktorskie, ale też w scenariuszu te postacie były interesująco nakreślone, tak że "mieli co grać". Jakąś moją zasługą jest to, że znajdowałem też z nimi wspólny język.\nCiekawe jest też to, że nie skorzystał Pan nigdy z Grzegorza Romana, który w latach 60-tych był chyba najpopularniejszym dzieciakiem w Polsce (choćby po roli Marka Piegusa), a talent miał, co potwierdzi każdy kto widział choćby film Wyrok. Dlaczego Pan z nim nigdy nie pracował choć grał też w Ablu Nasfetera?\nStanisław Jędryka: Mniej mi po prostu odpowiadał. Nie zachwycił mnie, chociaż był bardzo dobry. To nie była jakaś dyskryminacja. Raczej przypadek, sam nie wiem. Może dlatego że był on taki, nie wiem … taki za bardzo lalusiowaty? A moi bohaterowie są tacy raczej chropowaci. Nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Nie wiem zresztą kogo i za kogo i w jakim serialu miałby zagrać, skoro moi wszyscy bohaterowie seriali byli trafieni świetnie. Na pewno nie robiłem z nim żadnych próbnych zdjęć. W moim przypadku decydowała intuicja.\nWysłany: 2016-07-08, 07:26:42\nJak Pan wspomina Wacława Kowalskiego (jednak gwiazda po "Samych swoich") i Bolesława Płotnickiego? W sumie dość często spotykali się na planie. Łączyła ich przyjaźń i lubili ze sobą grać, a może po prostu dobrze "przy sobie" wypadali na ekranie? Płotnicki to był w zasadzie etatowy Pana aktor.\nStanisław Jędryka: Oznak jakiejś nadzwyczajnej przyjaźni nie zaobserwowałem. Obaj byli świetnymi aktorami i dlatego grali w moich filmach. A ja się do aktorów przywiązywałem. Były to inne temperamenty i inne charaktery. Bardziej widoczny w swojej komediowości był może Kowalski, ale też decydowały o tym role, które grali. Płotnicki należał do tych aktorów, do których w pierwszej kolejności się zwracałem. I zawsze grał u mnie coś więcej niż epizody. Zagrał też w moim pierwszym filmie "Dom bez okien". Bardzo dobrze mi się z nim pracowało, był taki ściszony, poważny, nie grymaszący, było z nim łatwo o porozumienie. Był sympatyczny, mimo jakiejś zewnętrznej oschłości. Wacław Kowalski, to wiadomo, cudowny aktor, wyniosły go jednak filmy Chęcińskiego. U mnie był świetnym aktorem drugiego planu. Aktorem którego często angażowałem był też Bronisław Pawlik. Zawsze starałem się znaleźć ich podobieństwo do jakiejś nowej roli w moich filmach.\nNiedawno wyczytałem w Internecie że nie posiada Pan dyplomu ukończenia studiów, gdyż nie napisał Pan pracy końcowej. Jak to się stało?\nStanisław Jędryka: To prawda. Raz że nie miałem czasu, a dwa nie za dobrze się czułem w tym, że tak powiem "piśmiennictwie", chociaż po latach napisałem książkę, w której np. znany krytyk Jacek Szczerba dopatrzył się jakichś talentów pisarskich (śmiech). Byłem też scenarzystą czy współscenarzystą paru filmów. Ale wtedy nie za pewnie się czułem w tych sprawach. Doszedłem do wniosku, że dyplomem jest to co nakręciłem. Owszem miałem jakieś pomysły o czym mógłbym napisać, ale ponieważ robiłem film za filmem, to nie było czasu, aby nagle usiąść i zrobić ten dyplom. A ten dyplom nie był ważny. Nie był przeszkodą w robieniu filmów. Dyplomu nie ma zresztą także np. Kazio Kutz, który przez lata był profesorem tej uczelni (śmiech). Dzisiaj zresztą też nikt nie pyta o dyplom, tylko się pyta skąd wziąć pieniądze (śmiech).\nOstatnio zmieniony przez Szara Sowa 2016-07-08, 10:10, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2017-08-11, 12:36:29\nNa stronie http://www.nienacki.art.pl/g_bibliografia.html datą pierwszego wydania "Wyspy" (powieści) jest właśnie 1964 rok. Skoro scenariusz powstał w styczniu, czyli na samym początku tamtego roku, to z tego wynika, że prace nad scenariuszem zaczęły się jeszcze przed ukazaniem się książki w druku? Czy to była spotykana praktyka?\nTo nie do końca jasne, trzeba by sprawdzić dokładną datę w wydawnictwie. Pan Jędryka w tym wywiadzie mówił: "w wypadku Pana Samochodzika czyli „Wyspy Złoczyńców” to było to w ten sposób, że żona pana Nienackiego pracowała w filmie, była drugim kierownikiem produkcji, no i w związku z tym mówiła o tym co ostatnio tam mąż napisał i ponieważ wcześniej trafiałem na jakieś wywiady z nim, po prostu postanowiłem przeczytać tę książkę i wydała mi się interesująca." Nie określa, czy dostał książkę oficjalnie wydaną, czy w maszynopisie. W zbiorach Filmoteki, z których korzystałam, znajduje się także maszynopis powieści, który trafił do zespołu "Rytm" 7 stycznia 1964 roku. Możliwe więc, że p. Jędryka dostał egzemplarz zaakceptowany do druku, lecz jeszcze nie wydany.\nChciałabym też "dopowiedzieć" dwie sprawy. Po pierwsze, w przypadku ekranizacji utworu literackiego zespół (czy inny organ producencki) musiał kupić do niego prawa, nawet, jeśli autor książki stawał się autorem scenariusza. Po drugie, zespoły (itp.) płaciły za przyjęte materiały, nawet te, które nigdy nie trafiły na ekran. Tak na wszelki wypadek, bo książka miała potencjał. Dlatego wielu pisarzy składało w redakcjach zespołów swoje utwory, licząc nie tylko na karierę w kinematografii, ale też (a czasem przede wszystkim) na dodatkowy zysk. Co zabawne, niekiedy nawet nie próbowali przerabiać swoich tekstów na potrzeby filmu - po prostu dopisywali na tytułowej stronie maszynopisu "scenariusz" lub "nowela filmowa"...\nWydaje mi się, że książka którą czytałem była już wydana, aczkolwiek nie mogę tego potwierdzić w 100%. Pani Helena Nowicka, która wtedy była drugim kierownikiem produkcji po prostu mi o tej książce powiedziała i miałem już wtedy raczej wydanie książkowe, a nie jakiś rękopis czy maszynopis.\nCzy ktoś wie jak zrobić "kule Brunhildy", takie petardy rzucane przez chłopców w filmie?\nChyba, że chłopcy udają rzuty, a petardy są odpalane zdalnie?\nNiestety dokładnie już tego nie pamiętam, ale wydaje mi się, że był to normalny wybuch, a nie jakaś pirotechnika. Wybuch następował raczej po rzuceniu prawdziwego ładunku. Nie wiem co tam dokładnie wybuchało, ale nie był to żaden trick.\nWysłany: 2017-10-17, 13:09:24\nGdzie znajduje się (lub znajdował się) dom, w którym Karioka "kręciła film" z szajką złodziei?\nStanisław Jędryka: Było to w takiej podwarszawskiej miejscowości: Zalesie. Było to w takiej starej wilii, gdzie szajka udawała że kręci film, a jednocześnie grabili jej wnętrze.\nNatomiast sceny z castingu były kręcona przed wejściem do Wytwórni Filmów Dokumentalnych przy ul Chełmskiej w Warszawie.\nJest pytanie-tabu, którego dotychczas nikt nie ośmielił się zadać. Sądzę jednak, że historia nie wybaczy nam tego zaniechania, dlatego zapytam w imieniu naszego pokolenia:\nGdzie znajdowała się baza Klondike?\nWieść niesie, że na Grochowie, względnie Kamionku (nazewnictwo geograficzne prawobrzeżnej Warszawy jest nader nieprecyzyjne).\nBardzo chciałbym wiedzieć, w kwartale których ulic to było. Zapewne stoi tu obecnie jakiś blok lub osiedle mieszkaniowe. Być może niektórzy z nas w nim mieszkają, a wielu mija je co dzień w drodze do pracy. Ileż osób byłoby szczęśliwych znając odpowiedź!\nBaza ta znajdowała się w rejonie ulicy Jagiellońskiej i Zielenieckiej, gdzieś na północ od obecnej stacji metra Stadion Narodowy (gdzieś bliżej Jagiellońskiej). W tej chwili jest tam jakieś osiedle mieszkaniowe (bloki).\nW Zalesiu Górnym czy Dolnym?\nA wiesz gdzie była druga baza bandy, którą potem zdemolowali?\nNie wiem nic ponadto, co napisałem, lecz nie ustaję w poszukiwaniach!\nTo było w Zalesiu Górnym. Podobnie jak poprzednia lokalizacja domu, o który się pytaliście - który okradano i udawano kręcenie filmu.\nJestem zdziwiony, że są ludzie których interesują takie szczegóły (śmiech).\n- Julek mieszkał w willi przy ul. Pilickiej 24 (wbrew skojarzeniom fabuły nie jest to na Saskiej Kępie, lecz na Starym Mokotowie)\nNo właśnie i od razu mi się nasuwa pytanie do Pana Stanisława, bo zawsze mnie zastanawiały takie decyzje. Dlaczego akurat ta willa na Mokotowie, skoro większość pozostałych osób zakwaterowano na Pradze? Willa zupełnie przeciętna, są takich dziesiątki, również na Saskiej Kępie. Po co zatem ciągnąć ekipę na drugą stronę Wisły, zamiast wybrać cokolwiek w okolicy Parku Skaryszewskiego?\nTen dom był po prostu znany filmowcom i co jakiś czas wykorzystywany. Nawet ja sam kręciłem tam sceny do innego filmu pt. „Amnestia”. Właściciele chętnie wynajmowali ten dom na potrzeby filmu. Willa pasowała też do scenariusza, bo także w środku tam kręciliśmy. Ostatnio łapię się na tym, że mnie zawodzi pamięć, ale na razie wszystko pamiętam (śmiech).\nWysłany: 2018-02-11, 18:10:37\nKolejne odpowiedzi Stanisława Jędryki na nasze pytania:\n(na dole tego wpisu, w załączniku znajduje się plik audio!)\nŹródło: East News/POLFILM\nForum Miłośników Pana Samochodzika: Niedawno dowiedzieliśmy się, że nie żyje Wojciech Pokora. Jak Pan wspomina tego charakterystycznego aktora, który zagrał u Pana sierżanta Kluziaka w Szaleństwie Majki Skowron?\nStanisław Jędryka: Był to bardzo sympatyczny aktor, który zachowywał się bez jakiegoś "nadymania", nie kreował siebie na jakąś gwiazdę. Prywatnie jako człowiek czy aktor był bardzo sympatyczny. Zagrał u mnie dosyć znaczącą postać w Szaleństwie Majki Skowron i to przez jego osobowość ta rola zyskała na znaczeniu. Bardzo miło go wspominam i bardzo żałuję, ze w innych moich filmach nie występował, bo bardzo dobrze się z nim współpracowało. Był na planie bardzo zdyscyplinowany, nie mieliśmy żadnych konfliktów. Z perspektywy czasu trochę żałuję że nie zagrał u mnie więcej.\nW nawiązaniu do studiów Zbigniewa Nienackiego i do kwestii czy do szkół artystycznych wtedy nie wymagano matury - może by zapytać pana Stanisława? Przecież on studiował w tych samych czasach.\nStanisław Jędryka: Dla mnie jest to zaskoczenie, że Zbigniew Nienacki (dla mnie Nowicki), nie miał matury. Ze szkoły filmowej go nie pamiętam, bo on był zresztą starszy ode mnie, więc o ile był w tej szkole, to wcześniej. Ja go pamiętam jako dziennikarza łódzkiego, jako męża mojej znajomej ze studiów Heleny Nowickiej, Zresztą to za jej sprawą zainteresowałem się "Wyspą Złoczyńców". Przyznam, że pytanie o studiowanie w Filmówce bez matury mnie zaskoczyło. Nie przypuszczam aby taka możliwość istniała. Pamiętam inną historię - był taki operator o nazwisku Adamski (niedawno zmarł), który przyszedł do nas od razu na drugi rok. Musiał mieć więc coś wcześniej zaliczone na innej uczelni, ale nie bardzo wiem co. Wcześniej robił też jakieś filmy związane z morzem, miał jakieś doświadczenie. Ta szkoła nie była łatwa, bo po pierwszym roku odpadała 1/3 studentów.\nPytanie jest związane z willą przy ulicy Pilickiej 24 (na Starym Mokotowie), gdzie mieszkał filmowy Julek (Stawiam na Tolka Banana).\nZ "Memuarów" Jeremiego Przybory wiemy, że w pewnym domu, przy tej samej ulicy, podczas przyjęcia sylwestrowego u Pani Xymeny Zaniewskiej, poznał on miłość swego życia. Wprawdzie jego poprzednie miłości także nie były błahe, lecz ta była zdecydowanie największa, a ponadto dozgonna. Czy jest to przypadkiem ten sam dom?\nStanisław Jędryka: Nie potrafię na to pytanie odpowiedzieć, jednak gdyby ten dom należał do Xymeny Zaniewskiej to raczej bym się jakoś o tym dowiedział. Wiem tylko tyle, że filmowcy często z tego domu korzystali.\nW załączniku poniżej fragment wywiadu, w którym pan Stanisław wybiegł poza zakres pytań i podzielił się kilkoma swoimi ciekawymi przemyśleniami:\nStanisław Jędryka 5 II 2018.mp3\nPlik ściągnięto 2145 raz(y) 3,77 MB\nOstatnio zmieniony przez Szara Sowa 2018-06-22, 13:44, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2018-06-22, 13:45:01\nForum Miłośników Pana Samochodzika: Czy mógłby Pan nam coś więcej opowiedzieć o Adamie Bahdaju? Jaki był, jak się z nim pracowało, czy się dobrze się panowie znali, może prywatnie spotykali? Bahdaja obecnie spowija jakby mgła tajemnicy. Mało jest o nim informacji w Internecie.\nStanisław Jędryka: To ciekawe, bo niedawno czytałem dość duży artykuł o Bahdaju w Newsweeku. Było w nim zresztą także trochę o mnie, w tym takie miłe sformułowania jak „arcymistrz kina dla młodzieży” – jak widać spotykają mnie też miłe rzeczy (śmiech). Wracając do tematu, to jakiejś dużej zażyłości między nami nie było. Najpierw (w 1961 r.) był scenariusz do filmu fabularnego pt. „Do przerwy 0:1” i komisja scenariuszowa go nie zaakceptowała. Ja to bardzo przeżyłem, było mi przykro, tym bardziej że nie rozumiałem dlaczego komisja tak źle ten projekt oceniła. To właśnie tematyka drużyn podwórkowych chyba od początku zbliżyła nas do siebie, bo dla mnie był to konik, mój świat, moje życie (w wieku 18-lat, jako junior grywałem w pierwszej drużynie Stali Sosnowiec, czołowej drużynie drugoligowej).\nTen scenariusz mówił więc o tym, co także ja kiedyś przeżywałem, a Adam Bahdaj się tym pasjonował. Mógłby mieć o tę złą ocenę jakiś żal do mnie, ale nie miał. Była nawet zachowana między nami serdeczność, bo to był wspaniały człowiek. Był to też bardzo przystojny mężczyzna i pożeracz kobiecych serc (śmiech), typowy góral, kawał chłopa, pogodny, uśmiechnięty. Dopiero chyba po 5 latach po ten scenariusz zgłosiła się telewizja, która szukała seriali dla młodej widowni. On był już wtedy dość znanym autorem tego typu powieści i telewizja zwróciła się właśnie do niego, a ja już byłem wtedy po swoim „Samochodziku”, czyli „Wyspie Złoczyńców”. Do dziś nie wiem, czy telewizja uznała, że po tym moim Samochodziku mam już doświadczenie w tego typu filmach, czy też to Adam Bahdaj zaproponował moją osobę. Nigdy się o to w telewizji nie spytałem. Oczywiście byłem bardzo zadowolony, że pojawia się szansa na taki serial. A wcale w owym czasie nie kręcono ich tak dużo.\nJak już zaczęła się realizacja, to Adam Bahdaj życzliwie kibicował temu przedsięwzięciu, tzn. wypytywał o jakieś sprawy, ja mu opowiadałem jak wygląda sprawa z wyszukiwaniem młodzieżowych aktorów, ale to wszystko się działo na wzajemnym zaufaniu. Godził się więc na to, że nieraz zmieniałem mu niektóre sceny (już na etapie scenopisu), przy czym nie były to jakieś wielkie zmiany. Ostatecznie uznał nawet, że wkład mojej pracy w te zmiany jest tak duży, że zasługuję na to aby zostać współautorem dialogów. A muszę dodać, że najczęściej scenarzyści niechętnie się godzą na aż taką „współpracę”.\nNa zdjęcia przyjeżdżał rzadko i to też nie na zasadzie sprawdzenia czy mu się jakaś krzywda nie dzieje, w tym co ja tam wymyślam. Był bardzo życzliwym człowiekiem, trudno powiedzieć abyśmy byli zaprzyjaźnieni, bo była między nami dość duża różnica wieku, ale na pewno mieliśmy do siebie zaufanie, była to taka przyjaźń twórcza, szczególnie po tym jak ten nasz pierwszy serial się udał. Posiadał duże możliwości twórcze, które bardzo dobrze widać w jego książkach.\nMam trochę wyrzuty sumienia, że po tych sukcesach czterech moich seriali, była jeszcze propozycja kolejnego, z której jednak zrezygnowałem, bo wydawało mi się, że zaczęła się w scenariusz wkradać jakaś rutyna. Warto dodać, że było to już na wczesnym etapie, nic nie było jeszcze w telewizji zatwierdzone. Każdy z tych czterech seriali miał swój charakter, swój smak, a w tym kolejnym historia wydawała mi się jakby słabsza. Ale warto dodać, że po latach ten scenariusz wykorzystał Julian Dziedzina w serialu „W piątą stronę świata”. Nie wiem czy faktycznie był on słabszy, ale jakoś nie jest on obecnie tak często powtarzany jak te moje „bahdajowskie” seriale.\nAdam Bahdaj pisał też książki dla dorosłych, np. kryminały pod pseudonimem. Pamiętam nawet, że do jednego z nich („Ruda modelka”) się przymierzałem, ale nic z tego nie wyszło. Był to pod każdym względem wspaniały człowiek, znakomity, wszechstronny pisarz. Miałem oczywiście szczęście, że trafiłem na Adama Bahdaja. Spodobało mu się też to, że tak jak on jestem pasjonatem piłki nożnej. Niestety za wcześnie umarł (w 1985 r. dop. red.), gdyby nie to, może byśmy jeszcze coś wspólnie zrobili.\nWysłany: 2018-07-01, 09:10:29


Sprawdź Niebieska porcelana ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\n‚Simone van der Vlugt stworzyła piękną postać głównej bohaterki, która żyje wprawdzie w holenderskim Złotym Wieku, ale z którą doskonale utożsamić się może każda czytelniczka z wieku XXI’.\ndownload ebook free Niebieska porcelana Simone van.der.Vlugt\nNiebieska porcelana - to ebook opublikowany przez Zysk i S-ka.\nNumer ISBN tej publikacji to 9788381165266.\nPremiera "Niebieska porcelana" miała miejsce dnia 2018-09-28.\nAutorem jest Simone van.der.Vlugt. Oryginalnym językiem tej publikacji jest język polski.\nZostał on zakwalifikowany w kategorii: Obyczajowe. Napopularniejsze rozszerzenia plików dla Niebieska porcelana to MOBI, EPUB oraz PDF.\nAby przeczytać cały ebook Niebieska porcelana musisz poświęcić ~8 -10 godzin. Na ebook składa się około 350 stron co w uśrednionym przeliczeniu daje około 87000 słów.\nNiebieska porcelana - powiązane ebooki do pobrania:\nMiłość wszystko wybacza, ale czy na pewno? Artur jest człowiekiem poukładanym i solidnym. Narzeczona, praca, mieszkanie. I konkretne plany na przyszłość. Wciąż jednak sam nie wie dlaczego wraca myślami do nieznajomej ze sklepu, której próbował pomóc. Anna myślała, że ma...\nLondyn, 3 września 1945. Młoda 23-letnia artystka malarka, Sonia Araquistáin, córka byłego ambasadora, popełnia samobójstwo, rzucając się nago z trzeciego piętra na bruk Queensway w Bayswater. Zgodnie z ówcześnie obowiązującym w Anglii prawem jej akt desperacji staje się przedmiotem dochodzenia...\n„SZCZYPAWKI Pawki” to zbiór anegdotek, komentarzy i śmiesznych scenek z udziałem pięcioletniego chłopca — bystrego Pawki. To zadziwiające, jak wiele możemy się od niego nauczyć my, mądrzy dorośli. Zapomnieliśmy już, że taki Pawka drzemie w każdym z nas… W książce...


Odkryj wirtualny świat Dolnośląskiej Szkoły Wyższej - pomaturze.pl\nŚroda, 11 Sierpień 2010, 12:27 Dolnośląska Szkoła Wyższa\twirtualny świat\nPlatforma jest bowiem syntezą gry komputerowej i interaktywnego filmu. Gracz wędruje po ogromnej rysunkowej mapie, na której umieszczonych zostało 13 interaktywnych prezentacji, w niekonwencjonalny sposób informujących użytkownika o możliwościach wyboru przyszłej ścieżki zawodowej.\n- Chcieliśmy, aby platforma, którą stworzymy, wyróżniała się na tle prezentacji innych uczelni. Aby zapewniała użytkownikowi rozrywkę i dostarczała konkretnych informacji - mówi Krzysztof Mossakowski, współtwórca DokonajWyboru.pl.\nPraca nad projektem trwała 3 miesiące i zaangażowała w sumie 11 osób (6 twórców , 5 aktorów). Oprócz samego portalu powstały strony fanowskie, np. na Facebooku, na którym organizowana jest pierwsza z trzech planowanych edycji konkursu.\nJaka jest przestrzeń akademicka Dolnośląskiej Szkoły Wyższej? Można ją zobaczyć na DokonajWyboru.pl. Autorzy interaktywnej gry zachęcają również do aktywności na Facebookowym profilu projektu, gdyż właśnie tam ruszył konkurs na najciekawsze rozwinięcie skrótu DSW. Co można wygrać? Między innymi cyfrową ramkę, dysk pamięci i inne gadżety, które mogą być łakomym kąskiem dla użytkowników sieci.


Czy niemiecki sąd zakaże sprzedaży systemu operacyjnego Windows 7 i konsoli Xbox? Piotr Waszczuk, IDG News Service, 30.03.2012 Zgodnie z prawem Microsoft może stracić prawo sprzedaży rozwiązań wykorzystujących opatentowane przez firmę Motorola mechanizmy kodowania strumieni wideo oraz sposoby obsługi standardu transmisji bezprzewodowej 802.11. Ewentualny zakaz może dotyczyć m.in. systemu Windows 7, przeglądarki Internet Explorer 9, a także oprogramowania Windows Media Player oraz konsoli Xbox. Przedstawiciele spółki Motorola Mobility odrzucili propozycję ugody z koncernem Microsoft.\nMicrosoft wydłuża okres wsparcia dla Windows Vista i Windows 7 Piotr Waszczuk, IDG News Service, 21.02.2012 Na mocy zapowiedzianych zmian aktualizacje dla systemu operacyjnego Windows Vista będą publikowane przynajmniej do 2017 roku. Trzy lata dłużej rozwijane będą poprawki dla środowiska Windows 7. W praktyce zmiany oznaczają zrównanie podstawowych okresów wsparcia wspomnianych systemów w wersjach konsumenckich i biznesowych.\nWindows 7 bardziej popularny od Windows XP jeszcze w tym kwartale? Piotr Waszczuk, IDG News Service, 03.01.2012 Ponad dekadę od wprowadzenia na rynek system Windows XP zaczyna coraz szybciej tracić użytkowników. W 2011 roku udział rynkowy Windows XP spadł o ponad 11 proc. W tym samym okresie najwięcej użytkowników zyskał system Windows 7.\nIDC: Windows 8 nieprędko zagości na desktopach i laptopach Andrzej Maciejewski, 19.12.2011 Niewielkie zainteresowanie Windows 8 będą przejawiać użytkownicy komputerów osobistych ponieważ nie dostrzegają korzyści ze zmiany systemu.\nZ Windows XP prosto do Windows 8? Gartner odradza IDG News Service, (sk), 26.09.2011 Większość dużych firm wdrożyła Windows 7 lub planuje to zrobić. Jak przestrzega Gartner, przeskok z XP prosto do Windows 8 (z pominięciem "siódemki") wiąże się z ryzykiem problemów ze wsparciem.\nWindows 8 - poczekać, czy migrować na Windows 7 Antoni Steliński, 19.08.2011 Za niespełna 1000 dni Microsoft zrezygnuje ze świadczenia wsparcia technicznego dla Windows XP. Data premiery Windows 8 pozostaje wciąż nieznana. Mówi się o roku 2012. Stawia to w trudnej sytuacji administratorów, którzy muszą odpowiedzieć sobie na kilka pytań. Co robić? Wdrażać Windows 7, czy czekać na premierę kolejnej wersji? I przede wszystkim - jak uczynić migrację do nowego systemu operacyjnego jak najmniej uciążliwą?\nWindows 8 - wymagania sprzętowe porównywalne z "siódemką" Antoni Steliński, 12.07.2011 Kolejny system operacyjny Microsoftu - Windows 8 - będzie miał zbliżone wymagania sprzętowe do Windows 7. Oznacza to, że nowy system będzie można z powodzeniem zainstalować na komputerze, na którym obecnie działa "siódemka".\nWindows Intune nie tylko dla oprogramowania Microsoftu Piotr Waszczuk, IDG News Service, 12.07.2011 Uruchomiona w marcu br. i oferowana w formie usługi platforma ułatwiająca zarzadzanie korporacyjnymi środowiskami IT ma być rozwijana m.in. pod kątem automatyzacja procesów obsługi oprogramowania spoza oferty Microsoftu. Usprawnienia obejmą również narzędzia administracyjne platformy Intune.\nMaleje sprzedaż komputerów z Windows 7 IDG News Service, Radosław Szpunar, 26.04.2011 Microsoft sprzedał 350 mln kopii Windows 7. Liczba ta jest wysoka, jednak łącząc ją z kilkoma innymi statystykami można uzyskać ciekawe i zastanawiające wyniki. Okazuje się, że w ostatnim okresie dużą liczbę komputerów PC sprzedano bez tego systemu.\nDwa ekrany bez klawiatury - Acer Iconia Touchbook już w sprzedaży IDG News Service, Radosław Szpunar, 30.03.2011 Acer wprowadził do sprzedaży nowatorskie połączenie tabletu i notebooka. Unikatowa Iconia Touchbook składa się z dwóch 14-calowych ekranów. Pod względem rozmiarów i oprogramowania przypomina tradycyjnego laptopa, ale obsługuje się ją za pomocą gestów wykonywanych na wielodotykowych ekranach znanych z tabletów.\nKoniec dominacji Windows do 2020 r.? Ludwik Krakowiak, 15.03.2011 W ciągu najbliższych 10 lat Windows przestanie być dominującym systemem operacyjnym. Wymusi to na cyberprzestępcach zmianę strategii działania, zarówno jeśli chodzi o cele, jak i o metody ataków - informuje Kaspersky Lab.


Groty i ekrany - muzyka relaksacyjna do groty solnej\nMuzyka relaksacyjna » Solny wellness\nSolne groty i ekrany - muzyka do groty solnej\nSektor szeroko pojętego wellness w naszym kraju nie jest jeszcze tak prężny jak chociażby branża solaryjna, spa czy kosmetyczna. Jednak jego rozkwit wydaje się tylko kwestią czasu. Doskonałym tego przykładem mogą być groty solne. Zdaniem ich producentów przyszłość polskiej branży dobrego samopoczucia rysuje się bardzo optymistycznie.\nGrota została zaprojektowana w sposób pozwalający na całkowite wyciszenie i odpoczynek po ciężkim dniu. W czasie relaksu osoba przebywająca w grocie pobiera z otoczenia cenne pierwiastki takie jak jod, brom, sód, potas i magnez. To cudowne rozwiązanie dla dzieci, które wraz z rodzicem przychodzą do salonu piękności - zabawa wewnątrz groty z pewnością wpłynie pozytywnie na ich rozwój, a budując zamki z soli nie będą się nudzić.\nMuzykoterapia - muzyka relaksacyjna z naturą\nNierozłącznym elementem groty solnej jest profesjonalna muzykoterapia. Odpowiednio dobrana do seansów muzyka powinna umilać czas osobom korzystającym z solnych seansów.\nMuzyka do groty solnej to z pewnością muzyka sprzyjająca relaksacji. Powinna być spokojna, może być zarówno elektroniczna jak i klasyczna. Ogólne preferencje w grotach solnych skłaniają się w kierunku muzyki relaksacyjnej granej na klasycznych instrumentach dopełnionej elementami natury. Bardzo szeroki wybór takich płyt stanowi kanadyjska kolekcja muzyki relaksacyjnej Solitudes, w której charakterystycznym elementem są wyjątkowe nagrania odgłosów natury rejestrowane przez legendarnego już w branży muzycznej i filmowej Dana Gibsona. W zależności od wieku klientów dobrze sprawdzić się może muzyka klasyczna z elementem natury zarówno odgłosami lasu jak i morskich fal. Dla osiągnięcia jeszcze głębszego efektu można sięgnąć po produkty do typowej muzykoterapii np. niektóre z płyt dr Lee Bartela z serii muzyka dla twojego zdrowia - SonicAid. Najważniejszym w muzyce do groty jest umiejętność dopasowania muzyki do klienta. W wielu wypadkach warto posiadać kilka płyt i umożliwić nawet czasami wybór samemu klientowi. Odbiór muzyki to rzecz bardzo subiektywna i nie koniecznie stała. Nasz gust muzyczny i preferencje mogą zależeć od pory dnia, pory roku, sytuacji emocjonalnej lub stresowej poprzedzającej wizytę w grocie. Ta sama osoba może jednego dnia preferować ptaszki drugiego dnia te same ptaszki mogą ją denerwować.


Agencja Whites otwiera oddział w Lublinie - NowyMarketing\nAgencja Whites otwiera oddział w Lublinie\nAutor: inf. prasowa 07.07.2015\nOd początku lipca w Lublinie działa oddział warszawskiej agencji Whites, specjalizującej się w white hat SEO, content marketingu i działaniach performance marketingowych.\nBiuro Whites w Lublinie jest w całości dedykowane kampaniom content marketingowym. Realizacją zajmuje się 10 osobowa redakcja, którą kieruje Bożena Rzepecka. Stworzenie własnej redakcji jest bezpośrednią odpowiedzią na wyraźny wzrost zapotrzebowania klientów agencji na dedykowane usługi z zakresu content marketingu. Stworzenie wyspecjalizowanej redakcji w ramach własnych struktur ma zapewnić możliwość tworzenia treści najwyższej jakości.\nIndywidualne podejście do klienta jest jednym z elementów strategii działania Whites. Wysoka jakość obsługi od samego początku jest traktowana na równi z transparentnością działań i efektywnością kampanii.\nKlienci doceniają nasze podejście. Rozwój agencji za którym idzie wzrost zatrudnienia jest tego efektem. Inwestycje finansowane są z bieżącej działalności firmy. Już teraz zespół Whites liczy ponad 30 osób. Lubelski oddział będzie dla nas dużym wzmocnieniem – mówi Anna Ałaszkiewicz, dyrektor zarządzająca Whites.\nNowe biuro jest kolejnym etapem rozwoju agencji, która niedawno obchodziła swoje 3 urodziny. Inwestycje w nową redakcję i zespół content marketingu mają zapewnić wzmocnienie pozycji Whites na rynku i zagwarantować jeszcze lepszą realizację kampanii.\nAgencja Whites w którą w 2012 r. zainwestował Next Web Media, jest jedną z pierwszych firm specjalizujących się w tzw. white hat SEO, budowaniu obecności marek w internecie w oparciu o content marketing i działania performance. Wśród klientów agencji znajdują się m.in. Orange, Bayer, Bosch, Norauto, Benefit System, Bankier.pl, AmeriGas, PayU, ABCzdrowie.pl i inni.


Wólka Kosowska - Portal WPR24\nWólka Kosowska 02 lipca 2019\nFunkcjonariusze Krajowej Izby Skarbowej w czasie kontroli w Wólce Kosowskiej zabezpieczyli podrabianą biżuterię o wartości ponad trzech milionów złotych.\nWólka Kosowska 13 listopada 2018\nWólka Kosowska 05 października 2018\nWólka Kosowska 24 sierpnia 2018\nZnów podrobiony towar w Wólce\nWólka Kosowska 20 stycznia 2018\nNiemal 1 tys. sztuk zabawek oraz 1,5 tys. zegarków o łącznej wartości pół miliona złotych zabezpieczyli policjanci ze stołecznej komendy na terenie bazaru w Wólce Kosowskiej. Zabezpieczone rzeczy były oznaczone zastrzeżonymi znakami towarowymi.\nSetki tysięcy podrobionych artykułów w ponad 200 samochodach\nWólka Kosowska 06 grudnia 2017\nTo efekt działań prowadzonych przez Krajową Administrację Skarbową na terenie Wólki Kosowskiej. Wartość towaru oszacowano na ok. 60 mln zł!\nWólka Kosowska 03 października 2017\nOferował fałszywe leki na potencję\nWólka Kosowska 18 sierpnia 2016\nOkazuje się, że w centrum handlowym w Wólce Kosowskiej można kupić dosłownie wszystko. Jeden ze sprzedawców oferował swoim klientom podrobione leki na potencję. Policjanci zabezpieczyli ponad 2 tys. takich tabletek.


Jakubiak rodzinnie - seria poradnikowa - CANAL+ KUCHNIA\nseria poradnikowa, Polska, 2015, 12 x 25\nGotowanie to doskonały pretekst do spędzenia czasu z rodziną. Znany wszystkim widzom Kuchni+ szef Tomasz Jakubiak zachęca do gotowania z bliskimi i dzielenia się z nimi pysznymi daniami! Niech jedzenie łączy pokolenia i inspiruje do rozmów.\n"Jakubiak rodzinnie" to nowy program z udziałem Tomasza Jakubiaka. W tej serii znany szef kuchni zaprosi widzów do siebie i przedstawi członków swojej rodziny: mamę, tatę, siostrę i narzeczoną. Wraz z nimi w każdym odcinku zaprezentuje widzom proste pomysły na śniadanie, obiad i kolację. W serii, jedzenie będzie przede wszystkim pretekstem do spotkania z bliskimi i inspiracją do rozmów. Jednocześnie program uzupełnią anegdoty z życia Tomasza oraz cenne wskazówki dla każdego, kto chce gotować dla swojej rodziny!\nTomasz Jakubiak to szef kuchni i dziennikarz kulinarny. Gospodarz popularnych programów "Jakubiak w sezonie" i "Jakubiak lokalnie" w telewizji Kuchnia+. Gotowaniem zafascynowany od najmłodszych lat. To jego żywioł, miłość i pasja. Jest samozwańczym sarmatą XXI wieku. O jedzeniu potrafi opowiadać godzinami, okraszając historie właściwym sobie poczuciem humoru. Z oddaniem angażuje się w projekty edukacyjne adresowane do dzieci i młodzieży, prowadzi warsztaty i pokazy kulinarne, a także - dzięki pracy w telewizji - dużo podróżuje i poznaje kuchnie innych krajów. Ma własną restaurację w Warszawie o nazwie "Gar Jakubiaka".\nodc. 12 dziś, 04.07, godz. 02:00\nKanapka z grilowanym udkiem z kurczaka, warzywami i pastą z rukoli\nBulion z królika z chrupiącym koprem włoskim


Szampania i Burgundia group-tour Wycieczki objazdowe z polskim pilotem\nOceny gości 4 | 66 opinie klientów »\nPoznaj dwa regiony najlepszych francuskich win podczas jednej podróży! Naszą przygodę rozpoczniemy w stolicy szampana Épernay, gdzie swoje siedziby mają wszystkie najsławniejsze domy szampana i posłuchamy ciekawych opowieści o mnichu Dom Pérignon i historii szampana. W jednej z winnic zapoznamy się z procesem produkcji szampana, a także będzie okazja na degustację tego trunku. Zatrzymamy się także w Reims, gdzie nad miastem góruje imponująca katedra, w której koronowano francuskich królów. Oprócz zwiedzania kolebki szampana, odwiedzimy także Burgundię, gdzie powstają z kolei bardzo wykwintne czerwone wina. Po drodze zajrzymy do Troyes i przespacerujemy się uliczkami przy których stoją urokliwe domy szachulcowe z XVI wieku, a w Chablis zdegustujemy najlepsze białe wina. Dalej trasa wycieczki prowadzi do Dijon, które w średniowieczu było jednym z największych w Europie centrów sztuki i nauki, a w Beaune zobaczymy między innymi słynny Hotel Dieu.\nPrzelot do Paryża. Spacer po mieście Reims i wspólna kolacja\nSzampania i Épernay. Objazd po Szampanii z degustacją szampana i zwiedzaniem Épernay\nReims – Troyes – Chablis – Dijon. Z Szampanii do Burgundii. Zwiedzanie Troyes i degustacja wina w Chablis\nBurgundia, Beaune i Côte D´Or. Spacer po średniowiecznym mieście Beaune i degustacja win w Côte d´Or. Wspólna kolacja\nZwiedzanie Auxerre nad rzeką Yonne. Wylot z Paryża do Warszawy\n13-09-2022 5 dni 4 298,–\nPrzelot do Paryża. Spacer po mieście Reims i wspólna kolacja ok 140 km\nZ Warszawy polecimy do Paryża. Z lotniska jedziemy na wschód przez północną Francję w kierunku Szampanii, najsłynniejszej na świecie krainy win. Po przybyciu do Reims, stolicy regionu, czeka nas mały spacer po śródmieściu miasta. Oczaruje nas nie tylko szlachetność wina. Będziemy również podziwiać słynną gotycką katedrę, gdzie niegdyś odbywały się ceremonie koronacji francuskich królów. Wiele ważnych wydarzeń w historii Francji miało miejsce w Reims. To właśnie tu Reims nazistowskie Niemcy podpisały kapitulację w maju 1945 roku. Centrum miasta to architektura międzywojenna w stylu secesyjnym.\nBarokowy Pałac Tau znajdujący się obok katedry, który do 1825 r. był rezydencją francuskich królów-elektów, zanim zostali koronowani w katedrze. Następnie był siedzibą arcybiskupa. Wzdłuż Rue de Vesle znajduje się bardzo piękny budynek opery.\nNastępnie zameldujemy się w trzygwiazdkowym hotelu położonym w centrum miasta. Wieczorem pójdziemy do restauracji, gdzie zjemy kolację.\nSzampania i Épernay. Objazd po Szampanii z degustacją szampana i zwiedzaniem Épernay ok 80 km\nProdukcja szampana jest rzemiosłem bazującym na wielowiekowej tradycji\nOd rana będziemy rozkoszować się luksusowym musującym napojem. Degustacja odbywać się będzie w jednym ze słynnych domów szampana w Reims.\nZwiedzimy okolice Reims. Będziemy mijać wiele winnic, aż zatrzymamy się w jednym z uroczych miasteczek. Zostaniemy zaproszeni do piwniczki jednego z producentów szampana, gdzie będziemy degustować ten szlachetny napój bogów. Jedynie musujące wino z regionu Szampanii może być nazywane szampanem, ponieważ jest to nazwa prawnie chroniona. Produkcja szampana jest rzemiosłem bazującym na wielowiekowej tradycji. W tym miejscu naszej wycieczki zaspokoimy zarówno pragnienie jak i ciekawość. Dowiemy się, jak wygląda proces wytwarzania prawdziwego szampana. W programie mamy zwiedzanie miasteczka Èpernay, gdzie mieści się wiele słynnych domów szampana i gdzie mnich Dom Perignon ma swój pomnik. Możemy być mu bardzo wdzięczni, bo to właśnie on w XVII wieku opracował metodę produkcji szampana. A votre santé!\nReims – Troyes – Chablis – Dijon. Z Szampanii do Burgundii. Zwiedzanie Troyes i degustacja wina w Chablis ok 330 km\nTen etap podróży zaprowadzi nas do Troyes, miasta leżącego nad Sekwaną, ze słynnym, zabytkowym centrum. Jest to przepiękne miasto z wieloma charakterystycznymi drewnianymi kościołami z XVI wieku. Korzenie miasta sięgają czasów rzymskich, będąc ważnym punktem rzymskiej sieci dróg. Podczas dalszej podróży będziemy podziwiać przepiękne krajobrazy, aż dotrzemy do Burgundii. Zatrzymamy się w Chablis, żeby posmakować słynnego lokalnego wina. Celem dzisiejszej podróży jest stolica Burgundii, Dijon, gdzie spędzimy dwie noce w trzygwiazdkowym hotelu w centrum miasta. Prowincja ta była ojczyzną arystokratycznego rodu Burgundów od początków XI wieku do końca XV wieku, zaś Dijon był rejonem o wyjątkowym bogactwie i potędze. Burgundia stanowiła w ówczesnej Europie ważny ośrodek sztuki, wiedzy i nauki. Jest to miasto o bogatej architekturze, oferujące znacznie więcej niż tylko słynną musztardę. Na odrestaurowanej, średniowiecznej starówce natrafić można na jedno z najstarszych we Francji muzeów, Musée des Beaux-Arts i elegancki Palais des Ducs.\nBurgundia, Beaune i Côte D´Or. Spacer po średniowiecznym mieście Beaune i degustacja win w Côte d´Or. Wspólna kolacja ok 90 km\nŚredniowieczne miasto Beaune\nDzisiaj poznamy sąsiednie miasto Beaune, jedno z najwspanialszych średniowiecznych miast Francji. Ponadto Beaune to ważne centrum upraw winorośli. Podczas przechadzki po mieście lepiej poznamy jego historię. Najstarsza część miasta otoczona jest świetnie zachowanymi murami. Wewnątrz murów podziwiać można wiele zabytków położonych wzdłuż brukowych uliczek i wśród drewnianych domów, na przykład majestatyczny średniowieczny szpital Hotel-Dieu, powszechnie uznawany za arcydzieło architektury. W Burgundii człowiek, krajobraz i ziemia spotykają się w pełnej harmonii, która zaowocowała czerwonym i białym winem światowej klasy. Wzdłuż doliny rozciągającej się między Beaune i Dijon leży Côte d’Or, złociste zbocze. Rzymianie rozpoczęli uprawę winorośli w Burgundii. Aż do Rewolucji Francuskiej kościół i klasztory odgrywały dużą rolę w produkcji win burgundzkich. Po Rewolucji odebrano kościołowi i szlachcie ziemię, która została podzielona na małe działki i rozdana chłopom. Rozdane działki podlegały dalszym podziałom. W związku z powyższym tutejsze winnice, zwane "climat" lub "clos" są znacznie mniejsze niż, na przykład, w Bordeaux. Zatrzymamy się przy jednej z winnic na degustację słynnych i cennych win.\nWieczorem zjemy wspólną kolację w restauracji.\nZwiedzanie Auxerre nad rzeką Yonne. Wylot z Paryża do Warszawy ok 340 km\nCzas opuścić Dijon, żeby podążyć na północ. To jeszcze nie koniec naszej podróży. W drodze powrotnej do Paryża zatrzymamy się w miasteczku Auxerre w północnej części Burgundii. Położone jest ono w pięknym miejscu nad rzeką Yonne, skąd w porcie rzecznym ładowane są na barki popularne wina burgundzkie. Kanał Nivernais zaczyna się w Auxerre i jest to jeden z najstarszych kanałów, które łączyły Paryż z Lyonem oraz Morzem Śródziemnym. Nad miastem dominuje potężna katedra Saint Germain, która jest jego znakiem charakterystycznym. Starówka i dzielnica portowa Quartier de la Marine składa się z typowych zabytkowych drewnianych domów we francuskim stylu.\nNastępnie wyruszymy w stronę paryskiego lotniska, skąd samolotem wrócimy do domu. Do zobaczenia!\nPrzelot rejsowy w klasie ekonomicznej na trasie Warszawa - Paryż - Warszawa\nZakwaterowanie: 4 noclegi w 3* hotelach Campanile Reims Centre i Ibis Hotel Dijon Centre Clemenceau w pokoju dwuosobowym (więcej informacji w sekcji informacje praktyczne - hotele)\nWyżywienie: 4 śniadania i 2 kolacje (dzień 1 i 4)\nCztery degustacje wina\nWięcej informacji o Francji znajduje się na naszych stronach: www.albatros.pl/kierunki-podrozy/europa/francj gdzie jest wiele informacji dotyczących np. klimatu, różnicy czasu, napiwków, ewentualnego wymogu posiadania wizy czy wykonania odpowiednich szczepień.\nHotele w Reims i Dijon to nowoczesne 3-gwiadkowe obiekty zlokalizowane w pobliżu znanych zabytków, kawiarni i restauracji.\nAdresy i nazwy hoteli zostaną podane miesiąc przed wyjazdem.\nW Szampanii mogą występować komary, więc warto rozważyć zabranie ubrań, które zakrywają ręce i nogi oraz spray na komary.\nPonieważ w czasie wycieczki jest dużo spacerów, nie polecamy tej wycieczki osobom niepełnosprawnym.\nRated 4 out of 5 by AGURAN from Była warta wyjazdu Dość dogodne pory lotów i przy wylocie i powrocie. Dobry standard hoteli i urozmaicone menu śniadań. Zbalansowany program i co do zwiedzanych zabytków i odwiedzanych winnic oraz miejsc degustacji. Szkoda, że w Reims program nie objął zobaczenia innego poza katedrą obiektu ujętego na liście UNESCO. Pilotka Bożena profesjonalna; tak jak i elegancki kierowca Christian. Szkoda, że główne danie jednej z kolacji to smażony łosoś; obecny dziś pod każdą szerokością geograficzną, a nie jakaś specjalność francuska.\nRated 5 out of 5 by Agnieszka from Szampania i Burgundia Wycieczka piękna krajobrazowo. Oba regiony zachwycają malowniczymi miasteczkami i ich potężnymi kościołami i klasztorami. I te degustacje cudownych win poprzedzone prezentacjami o ich produkcji. Bardzo polecam ten kierunek podróży. Wystarczy kilka dni i przenosimy się w inny, spokojny i przepiękny świat. Prawdziwa uczta dla oczu i ciała.\nRated 5 out of 5 by jacek w from Wspaniale spędzony czas Doskonała organizacja.Przewodnik wycieczki perfekcyjnie przygotowany.\nRated 4 out of 5 by Izabela from sympatyczna wycieczka połączona ze zwiedzaniem katedr i degustacją win Jestem zadowolona,że wybrałam ten rodzaj wycieczki tzn zwiedzanie i wiedza na temat win.\nRated 5 out of 5 by Sławek 62 from To trzeba zobaczyć Świetnie i profesjonalnie zorganizowana wycieczka . Brak czasu na nudę .Polecam\nRated 5 out of 5 by Rysiek from Ciekawa podróż Profesjonalnie zorganizowany wyjazd, świetny program i bardzo dobry pilot\nloc_pl_PL, sid_FRRTR06, prod, sort_[SortEntry(order=RELEVANCE, direction=DESCENDING)]\n22FRRTR06BPL1309 | 17:13:06 | 0.15 | pl-PL | NMT-WEB-119


Konkurs: "MiniMini+ Księżycowy Jim" - Konkursy - Forum\nKonkurs: "MiniMini+ Księżycowy Jim"\nPrzez Redakcja, 27 Marzec 2013 w Konkursy\nSerdecznie zapraszamy do nowego konkursu, który przygotowaliśmy dla Was wraz z\nTym razem, zapraszamy Was w podróż z Księżycowym Jimem!\nJim jest astronautą, który mieszka w wiosce Mona Luna. Wraz z przyjaciółmi przezywa wspaniałe przygody... w kosmosie!\nNa Księżycowego Jima zapraszamy już od 1 kwietnia, codziennie o 5:25, a od poniedziałku do soboty, także o 11:00 oczywiście na kanale MiniMini+\nA my, przygotowaliśmy dla Was konkurs!\nDo wygrania 5 płyt CD z Przebojami Rybki MiniMini\nzadaniem konkursowym dla naszych Milusińskich jest...\nNapisz do Księżycowego Jima list, jak wyobrażasz sobie życie w jego świecie!\nNa listy czekamy do 03.04.2013r.\ncórcia właśnie ogląda ;) fajny konkursik, na pewno weźmiemy udział ;)\nsynek również go ogląda Trzeba się postarać\nWitaj Księżycowy Jimie!\nPozdrawiam Cię serdecznie. Mam na imię Basia, mieszkam na planecie Ziemia i oglądałam kilka odcinków z Twoimi przygodami na naszym ziemskim kanale telewizyjnym.\nJestem Wami oczarowana, jesteście z przyjaciółmi bardzo sympatyczni, dbacie o Księżyc i całą przestrzeń kosmiczną, Myślę, że mogłabym Was odwiedzić na chwilę i zrobić z Wami jakąś pożyteczną rzecz. Albo mogłabym też zamieszkać u Was z rodzicami, oni też są całkiem pomocni. Uprawialibyśmy razem rośliny w bazie, świetnie sobie radzę z ich podlewaniem:-) Codziennie wybieralibyśmy się na przejażdżki kosmicznymi pojazdami, może nawet mogłabym sama prowadzić jeden z nich? Mam doświadczenie, już jeżdżę sama na swoim czterokołowym rowerku:-) Po śniadaniu wybieralibyśmy się na przejażdżkę po Księżycu, sprawdzalibyśmy czy nie jest potrzebna gdzieś pomoc i moglibyśmy się też wszyscy razem bawić w berka albo w chowanego:-) Oczywiście musimy mieć skafandry do wyjścia na Księżyc, tak jak Ty i Twoi przyjaciele.\nMoże zrobilibyśmy też coś pożytecznego? Pamiętam twoją przygodę, jak ze złomu kosmicznego zbudowałeś z przyjaciółmi karuzelę – też chciałabym pomóc budowie i oczywiście pojeździć na takiej karuzeli. Bardzo lubię karuzele:-)Mam dwie w parku, u siebie na Ziemi, ale nie są one tak duże jak ta u Ciebie.\nŚwietnie buduję też różne rzeczy z klocków, więc mogłabym być np budowniczym Waszej nowej stacji w jakiejś odległej galaktyce. Jesteś też bardzo mądry Jimie, zawsze znajdziesz sposób jak rozwiązać problem. Mogłabym się wiele od Ciebie nauczyć i nie musiałbym nawet chodzić do przedszkola:-)\nPo męczącym dniu na Księżycu i w przestrzeni międzygalaktycznej fajnie byłoby odpocząć w bazie i pomyśleć jakie przygody i wyzwania czekają nas jutro:-)\nJimie, jeżeli znajdziesz czas na krótsze lub dłuższe spotkanie ze mną i moimi rodzicami, daj znać, na pewno Was odwiedzimy, Trzymaj się zdrów i życzę Ci wielu nowych przygód!:-)\nTwoja nowa przyjaciółka Basia\nDrogi Księżycowy Jimie!\nMam dopiero 4 latka, ale już z całą pewnością zdecydowałem, że jak dorosnę chcę być Tobą, a może lepiej razem z Tobą przeżywać kosmiczne przygody, przemierzać galaktykę i robić sobie piknik na księżycu.\nW zasięgu ręki masz migoczące gwiazdy, krążące planety i gorące słońce. Możesz poznawać ufoludki, które stają się Twoimi nowymi przyjaciółmi. Och już wyobrażam sobie ich śmieszne, kosmiczne zabawy, razem na pewno bawilibyśmy się wspaniale.\nLot superszybką rakietom to jednak pierwsze na mojej liście życzeń do spełnienia w Twoim świecie. Jak błyskawica miniemy księżyc, Mars i pomachamy mojej malutkiej mamie na Ziemi.\nMoże nawet na chwilkę pozwolisz mi pokierować statkiem kosmicznym? Tak, tak to byłaby przygoda.\nCzy są w Twoim świecie słodycze. Bo wiesz. chociaż rodzice troszkę się krzywią, ja czasem lubię zjeść sobie małą czekoladkę...zresztą jak nie ma to się nie martw, na wszelki wypadek wezmę plecak cały wypchany słodyczami. Podzielę się z Tobą i z naszymi nowymi, pozaziemskimi znajomymi.\nBędę już kończył Księżycowy Jimie, bo mama każe mi iść spać...ale Ty na pewno pozwolisz mi się bawić do późna w nocy, a może w kosmosie nie będzie nocy...\nWiesz co Jimie, zmieniam zdanie, nie chcę na spotkanie z Tobą czekać, aż będę dorosły, chcę spotkać się z Tobą już dziś. Kładę się spać i na pewno juża chwilę spotkamy się w moim śnie i zabierzesz mnie na jedną ze swoich cudownych wypraw.\nMój kochany, Księżycowy Jimie, minęło już dużo czasu od naszego ostatniego spotkania . Ilekroć wracam myślami do ostatnich wakacji, to przypominam sobie nasze wspólnie spędzone chwile u ciebie na srebrnym księżycu,\nw przepięknym miasteczku Moona Luna.\nPamiętasz jacy byliśmy spragnieni przygód i nowych wyzwań? Zawsze byliśmy tam gdzie działy się rzeczy niesłychane, lub tam, gdzie ktoś potrzebował pomocy.\nNigdy nie zapomnę przeżytych z tobą przygód, podróży tymi wszystkimi pojazdami kosmicznymi i tych twoich szalonych pomysłów. Gra w księżycowego badmintona, wyścigi, zbieranie plutonowych fiołków, nawet praca w ekokopule, wszystko było niesamowite. Żaden krater, żadna jaskinia nie były dla nas przeszkodą w zwiedzaniu\ni badaniu srebrnego globu.\nDrogi Jimie to ty nauczyłeś mnie przyjaźni i poświęcenia, dzięki tobie poznałam wspaniałych kolegów, Teda i Falkę oraz pieska Rowera.\nKsiężycowy Jimie, zbliżają sie kolejne wakacje, pragnęłabym z całą moją rodzina zaprosić cię do siebie na błękitną planetę. Poznasz tu moich przyjaciół, i zobaczysz jak żyje się ludziom na ziemi.\nCzekam z niecierpliwością na odpowiedź Natasza.\nMam na imię Dominika i mam 8 lat oglądam twój program codziennie, przyznaję że podoba mi się on i to bardzo.\nChciałabym polecieć na twą planetę i poznać twoich przyjaciół. Odnajdowałabym skarby w przeróżnych kosmicznych miejscach. Wymyślałabym wraz z tobą nazwy miejsc które mogą być ukryte w wąwozach. Pomagałabym Falko w laboratorium i Eko w hodowli roślin. Nauczył byś mnie jeździć różnymi kosmicznymi pojazdami, które uratowały twoich przyjaciół z różnych niebezpiecznych przygód.\nMam nadzieję że się spotkamy w Mona Lunie. Pozdrawiam Ciebie i twoich przyjaciół.\nNa wstępie pozdrawiam Ciebie i twoich przyjaciół. Mam na imię Oliwia i mam niecałe 4 latka. Pisze do Was z odległej planety, zwanej Ziemią. Moim największym marzeniem jest wybranie się do Moony Luny.\nŻycie z Tobą, Falką, Tedem, Eco i oczywiście Rowerem, cudownymi przyjaciółmi byłoby spełnieniem moich snów. Właśnie z Wami chciałabym przeżyć wszystkie międzygalaktyczne przygody. Mogłabym nawet zamieszkać blisko Waszej wioski razem z moją starszą siostrą oraz rodzicami.\nCodziennie wybieralibyśmy się na przejażdżki którymś z wielu Twoich pojazdów kosmicznych. Wydaje mi się, że potrafiłabym kierować jednym z nich, ponieważ potrafię jeździć już na mojej hulajnodze i rowerku. Może wybralibyśmy się Twoją niebieską rakietą na inną planetę. Mi bardzo podoba się Wenus. Taka podróż po przestrzeni kosmicznej byłaby bardzo ekscytująca.\nMam nadzieję, że nauczyłbyś mnie wielu mądrych rzeczy, które ty Jimie potrafisz. Fantastycznie byłoby gdyby Eco poprosiłby mnie o pomoc w pielęgnowaniu roślin, które tak bardzo lubię. Nareszcie mogłabym wraz z Tobą, Falką, Tedem oraz Rowerem badać Wasze środowisko. Każdego dnia jeździlibyśmy po Księżycu w poszukiwaniu nowych rzeczy. Kto wie? Przypadkiem moglibyśmy znaleźć kogoś kto jest w potrzebie. Och świetnie by było gdybyś pokazał mi w jakie zabawy bawicie się w Moonie Lunie. Chciałabym także móc w końcu założyć skafander, który umożliwi mi oddychanie poza bazą.\nMojemu tacie na pewno spodobałyby się wszystkie Wasze budowle. Może i nawet pozwoliłbyś mu na pomoc w budowaniu. Tatuś byłby zachwycony. Natomiast mamusia z siostrą od zawsze pragnęły dotknąć gwiazd.\nJuż nie mogę doczekać się, aż w końcu zaprosisz mnie do Moony Luny.\nA teraz życzę Ci i Twoim przyjaciołom wielu nowych przygód!\nBardzo chciałabym pobyć w Twoim świecie choć jeden dzień....móc poznać Twoich przyjaciół i polatać kosmicznym pojazdem...i skakać w kosmicznym stroju z taką dużą kulą na około głowy...i spróbować wszystkie kosmiczne owoce i warzywa...bo owoce i warzywa są bardzo zdrowe...może razem byśmy odkryli jakiś nowy owoc czy warzywko??? byłoby cudownie...do zobaczenia niedługo....co noc zasypiając wyobrażam sobie jak się razem bawimy\nKochani, tylko do jutra do północy czekamy na listy!!\nZapraszamy dzieciaczki i rodziców do zabawy - dzieciaczki opowiadają, co chciałyby zobaczyć w kosmosie, a rodzice notują!! :)\nbardzo prosze o pomoc bo chciałybyśmy (razem z córką) wysłac list do Księżycowego Jima, a mie umiemy sobie poradzić.\nBędę bardzo wdięczna za odpowiedz\nEdytko, służę pomocą, w czym problem?\nWystarczy napisać list do Księżycowego Jima, np. w programie tekstowym i skopiować go do okienka, w którym napisałaś wiadomość, następnie wysłać.\nListy publikujemy tu, w wątku konkursowym, jako odpowiedzi do wątku.\nCzekamy na listy, jeśli występuje jakiś problem - proszę pisać, a na pewno wspólnie poradzimy sobie z trudnościami :)\nWitajcie. Moja 5- letnia Bogusia ucieszyła się z powrotu bajki "Księżycowy Jim".\nMówi, że bardzo by chciała z księżycowymi przyjaciółmi wybrać się na wyprawę w poszukiwaniu kosmicznych stworków. Może odnaleźliby kosmiczne syrenki i wróżki, które zaprosiłyby ich do swoich kosmicznych domków. Potem zaprosiłaby wszystkich poznanych na kosmiczne przyjęcie urodzinowe z nieziemskimi potrawami, sokami, lodami i muzyką. Chciałaby by nowi kosmiczni przyjaciele poznali jej koleżanki Julkę, Wiktorie, Gosie, Natalkę, i kolegów Jarka, Gabrysia, a także jej całą rodzinę. A na podwórku zaprosiłaby ich na super zjazdy na sankach z górki na pazurki i wspólne lepienie smoka. A teraz musi już biec bo bawi się z babcią w piłkę.\nMam na imię Ewa i mam 5 lat. Mieszkam na odległej planecie, na Ziemi. Bardzo chciałabym bliżej poznać Ciebie i Twoich sympatycznych przyjaciół: Falko, Teda, Eco i Rowera i polecieć rakietą do Was do Moony Luny ponieważ z wielkim zainteresowaniem oglądam Twoje nowe księżycowe odkrycia. Oczywiście nie zapomnię założyć skafandru.\nBardzo podoba mi się Wasza kosmiczna baza a w niej liczne kosmiczne pojazdy. Najbardziej lubię spychacza, samolot i pojazd gąsiennicowy. Może dasz mi trochę , chociaz na chwilę nimi pokierować, oczywiście pod Twoim nadzorem. Samodzielnie jeżdzę na rowerku czterokołowym. W bazie mogłabym zaopiekować się krówką Daisy bo bardzo lubię zwierzęta. Dbałabym o Twój ogródek i rosnące w min kwiaty.\nPoszlibysmy razem na spacer poszukać księzycowych grzybów , z których przygotuję Ci pyszne kotlety bo bardzo lubię pracę w kuchni - w przedszkolu pieczemy ciasta. Podczas spaceru moglibyśmy pograć w piłkę , w berka i razem pobawić się na co tylko masz ochotę. Może Ty pokazałbyś mi inne kosmiczne zabawy, z przyjemnością sie w nie pobawię.\nJimie, pragnę spotkac się z Tobą i Twoimi przyjaciółmi jak najszybciej, nie moge się juz doczekać na Twoje zaproszenie.\nTwoja Ziemianka Ewa.\nOstatnie godziny konkursu!!\nCzekamy na listy!!\nmam na imię Julia i mieszkam w małej miejscowości koło Lublina. Jest mi niezmiernie miło że zaprosiłeś mnie do siebie na Księżyc. Szczerze to już nie mogę sie doczekać spotkania z Tobą i Twoją Wspaniałą Załogą. Obecnie u mnie pada śnieg i napewno taka wyprawa poprawi mi humor i nastrój.\nBardzo pragnę poznać tę wspaniałą planetę. Zawsze moim najskrytczym marzeniem, był piknik na Księżycu, wybralibyśmy się razem Tobą, Falką, Tedem, Eco i oczywiście Rowerem.\nW tą niesamowitą wyprawę chciałabym zabrać ze sobą swojego pieska Rijanę,który napewno dotrzymał by towarzystwa Rowerowi, bawili by i wygłupiali razem długieee godziny.\nPiknik byłby fajnym sposobem na poznanie się. Moglibyśmy zrobić "księżycowego Grilla", razem bawilibyśmy się w księżycowe gry i zabawy piłkę księżycową, tenis i księżycowe wstawaj i łap i wiele wiele innych....\nGdy nastał by już wieczór moglibyśmy, razem rozbić namiot i wspólnie przy ognisku opowiadać sobie historyki, śpiewać piosenki. Ehh superr zabawa!!!!\nJa własnie tak wyobrażam sobie nasze Wspólne spotkanie. Następnego dnia przejechalibyśmy się latającym skuterem Falki a razem Eco pielegnowalibyśmy jego księżycowy ogród.\nSerdecznie pozdrawiam i\nŚciskam cieplutko Julia K.\nDO ZOBACZENIA Jimie !!!!!\nJestem Zuzia i mam prawie 7 lat. Chciałabym byc w miejscu, w którym żyjesz czyli w kosmosie.Tam jest dużo piasku a najbardziej podoba mi się przy śpiących kwiatach bo są ładne i chciałabym sprawdzic czy pachną tak jak te co rosną u nas na Ziemi.Wybrałabym się tam chętnie razem z moim bratem Nikosiem, który uwielbia Twoje księżycowe przygody:)\nZuzia i Nikoś :)\nDrogi Księżycowy Jimie ,\npiszę w imieniu córeczki która chociaż ma dopiero 2 latka to czeka i ogląda z utęsknieniem Twoje przygody.Ma na imię Natalka. Bardzo polubiła Twoich przyjaciół kosmitów. Bardzo by chciała polecieć do Ciebie na Twoją planetę Mona Luna i spędzić z Tobą i Twoimi przyjaciółmi czas. Na Twojej planecie tak dużo się dzieje , masz wspaniałych przyjaciół , a także jak już wcześniej wspomniałam także kosmitów. Bardzo chciałaby chociaż raz nie czuć grawitacji i poskakać w skafandrze po kraterach. Swoim zachowaniem i gestami pokazuję że bardzo podoba jej się Twój pojazd. Co do jedzonka nie musisz się martwić , mówiła ,że przywiezie ze sobą sadzonki innych roślinek niż masz w swojej szklani i będziecie je razem hodować i pat\_rzeć jak rosną . W bazie urządzilibyście sobie pokój do zabaw a także podzielili się obowiązkami . Mama nauczyła ją sprzątać więc nie miałbyś problemów. Chciałaby również poprowadzić kosmiczny pojazd , który na pewno gdzieś masz . Co mogliście byście jeszcze robić ? A no odbywać długie i edukacyjne wycieczki w kosmosie i przestworzach , zaprzyjaźnilibyście się z kosmitami , a także przywieźlibyśmy jednego do nas na Ziemie , aby mama zobaczyła. Rozwiązalibyście zagadkę Słońca . A co najważniejsze Jimie poznałaby Twojego mechanicznego pieska i Twoich wspaniałych przyjaciół , z którymi się tak wspaniale dogadujesz .\nBardzo Cię pozdrawiamy i czekamy aż nas też odwiedzisz.\nMama i Natalka\nJulka list do Jima śle:\nJimie, jest mi troszkę źle,\nbo mój pojazd księżycowy\npozaliczał wszystkie rowy!\nProszę pomóż, drogi Jimie!\nZ tobą czas cudownie płynie.\nMarzy mi się podróż z tobą,\nksiężycową mleczną drogą.\nWnet w skafander tu wskoczymy,\nw Moonie Lunie zabawimy!\nKsiężyc poznać - me marzenie,\nz moim Jimem wnet je spełnię!\nKochany Księżycowy Jimie!\nNa samym początku razem z moim bratem bardzo chcemy Cię pozdrowić i zaprosić do nas.\nJa też chcę zostać astronautą, ale mi mama nie pozwala, a mój brat Mikołaj chce zostać strażakiem.\nChciałbym przeżyć z tobą dużo ciekawych przygód, poznać twoich przyjaciół a w szczególności Rowera, bo sam mam psa , który nazywa się Fila, jest czarny i dużo szczeka.\nW moim pokoju mam pełno gwiazd i planet a codziennie wieczorem kładę się w moim kosmicznym statku i wyobrażam sobie jak ratuje z Tobą planetę ziemię.\nMam nadzieje że przeczytasz ten list i odezwiesz się do mnie.\nWitaj księżycowy Jimie mam na imię Kinga. Lubię ciebie spotykać i przeżywać twoje przygody. Marzę o spotkaniu w księżycowej krainie, która jest inna niż nasza Ziemia. Myślę sobie, że powinna być ona kolorowa bardziej od tęczy i wesoła. Każdy kto w niej będzie zabawy dużo znajdzie. Nikt w tej krainie nie smuci się i nie płacze, każde dziecko wesoło skacze. Nikt nie choruje, nie ma lekarzy bo wszyscy są zawsze zdrowi. Nie ma samochodów i autobusów bo każdy jak pomyśli gdzie chce być zaraz tam znajduje się. Jak chcę być w domu to zaraz tam jestem, jak z koleżankami to na placu zabaw z nimi bawię się tak szybciutko jestem tam gdzie chcę. A kiedy pomyślę Jim jestem z tobą a ty pokażesz mi dużo ciekawych rzeczy. Zobaczę góry kolorowe i jezioro truskawkowe. W takiej krainie smakołyków jest tyle, że każdy je takie smaki jakie sobie wymyśli ty chyba też lubisz smakołyki tak jak ja. Może kiedyś się spotkamy i mnie zabierzesz do twojej krainy bo bardzo chcę ciebie spotkać. Pozdrawiam Kinga\nPozdrawiamy Cię z naszej planety Ziemia i serdecznie zapraszamy, abyś odwiedził nas, a my tak rodzinnie pokażemy Tobie czym jest Polska Gościnność. Uraczymy makowcem babci, ulubioną zupą pomidorową mego synka i sokiem z malin pochodzącym prosto z naszego ogródka.\nTwoja planeta to ciekawe miejsce, a przygody których doświadczasz są pasjonujące dla każdego małego Ziemianina. Mój mały mieszkaniec Ziemi ma trzy latka i tak jak jego tato pasjonuje się kosmosem i życiem na nim. Wspólnie oglądają Twoje przygody i cieszą się, gdy pojawisz się na ekranie MiniMini+.\nKsawcio marzy o tym, abyś zabrał go na swoja planetę Moonie Lunie, poznałby Twoich przyjaciół i przeżyłby przygodę swojego życia. Ubrałby fajny kolorowy skafanderek z kaskiem to jest sprawa oczywiście, bo bezpieczeństwa to priorytet i wyruszyłby w podróż z naszego ogródka wprost na mleczną drogę. Widziałby planety małe i te duże, odkryte i jeszcze nie znane ludzkości. Podziwiałby wszystkie gwiazdy na nieboskłonie, i może jedną przywiózłby mamie. Jadłby tam ciastka mleczno-kosmiczne i tęczowa oranżadę piłby z rana. Codziennie w nieznane podróże wyruszał i planety egzotyczne poznawał. Z tej niesamowitej podróży przywiózłby minerały nam mieszkańcom Ziemi jeszcze nie znane. Podróż i te małe wakacje trwałyby dwa wakacyjne miesiące, a synek miałby wakacje swych marzeń.\nCo ty na to Jimie? Zabierzesz Ksawcia w podróż swym statkiem kosmicznym, ja mu spakuje i wikt i opierunek. Będzie przygotowany na podróż swego życia.\nOdezwij się Jimie w tej sprawie niezwłocznie, pragniemy zaprosić Cię do naszego domu, tam zapewne spotkasz Tobie świat nieznany, lecz warto poznawać nowe planety i ich mieszkańców.\nPozdrawiamy Cię serdecznie i zapraszamy w nasze skromne ziemskie progi.\nMama AsienkaPL, tato niezły kosmita i wesoły astronauta Ksawuś!\nNasz kochany Księżycowy Jimie\nBardzo Tobie dziękujemy za ostatni list oraz zaproszenie do Twojej wioski Moona Luna.\nCodziennie patrzymy ja Bartek z moją siostrą Olą na Księżyc tu z Ziemi wieczora każdego\nMając nadzieję że Cię zobaczymy ale to zbyt daleko, może dlatego\nNie możemy Cię zobaczyć, może luneta nam pomoże?\nOglądamy Ciebie w telewizji cyfrowej -To takie pudełko kolorowe\nJuż się nie możemy doczekać na to spotkanie i Księżyca zwiedzanie\nPojedziemy jednym z Twoich super pojazdów, może pozwolisz nam na kierowanie?\nZ wielką przyjemnością poznamy Twoich przyjaciół Falko, Teda, Eco i Rowera\nI razem będziemy się bawić w księżycowe zabawy – tam nuda na pewno nie doskwiera:)\nMy też Was nauczymy naszych ziemskich zabaw te z czasów mamy i taty czyli stare i nowe.\nPobawimy się w „Gąski gąski do domu” i w „Raz dwa trzy Baba Jaga patrzy..”\nA może w „Tato tato ile kroków do domu”? lub w „Dzień dobry Królu Lulu”\nW „Pomidora” czy „Kolory” Może zagramy w klasy, w berka, w chowanego,\nZagramy też w zbijaka i w „Dwa ognie”i będziemy uważać by nie wypaść zbyt pochopnie.\nCiekawe czy macie lody albo lizaki księżycowe bo to nasze smakołyki wyborowe\nChoć mama mówi, że to nie zdrowe, ale mam nadzieję, że może nie szkodzą te księżycowe.\nCiekawe jakie macie potrawy księżycowe, jaki mają smak, chętnie spróbujemy\nCzy książki czytacie albo czy sklepy macie – najlepiej te z zabawkami\nz lalkami dla Oli a dla mnie z autami i rakietami i samolotami.\nNie będziemy się dłużej rozpisywać bo przecież niedługo się spotkamy\nI wtedy się bliżej poznamy i sobie o wszystkim poopowiadamy.\nA później Ty Jimie z załogą przylecisz na Ziemię i poznasz nasze ziemskie życie\nA może Ci się tu spodoba i zostaniesz z nami na zawsze, o czym bardzo marzymy skrycie:)\nJestem jeszcze malutka, więc ten list w moim imieniu pisze moja mama. Mamusia spytała mnie co chciałabym robić z Tobą na Twojej planecie. Powiedziałam, że chciałabym sprzątać i bawić się Waszymi zabawkami. Moje oczywiście też wzięłabym ze sobą na waszą planetę choć niechętnie daje je innym. Jestem wpatrzona w was tak bardzo, że mamusia ma chwilkę wytchnienia. Mówi, że mało która bajka jest dla mnie tak ciekawa. Zastanawiałam się po co wam kaski na głowie ale mamusia już mi wytłumaczyła. Teraz wiem, że na Twojej planecie Jimie nie da się oddychać tak jak na ziemi. Chciałabym też z wami pobiegać a nawet polatać. Zobaczyć nowe roślinki i powygłupiać się ze śmiesznym pieskiem. Mam nadzieję, że kiedyś się spotkamy na Twojej planecie i pokażesz mi mnóstwo wspaniałych rzeczy i poznam nowych kompanów zabawy z którymi będę mogła śpiewać i tańczyć.\nPozdrawiam Cię serdecznie Sandrunia\nJimie kochany !!!\nPisze do Ciebie w imieniu synka mojego,\nChcę Cię Jimie w Mona Lunie odwiedzić\nI kosmos z Twoimi przyjaciółmi zwiedzić.\nGdybym przyleciał do kosmosu,\nrazem zrobilibyśmy trochę chaosu.\nLubię bawić się w chowanego,\nNa pewno przywiózłbym coś słodkiego.\nSiedzieli byśmy na rogaliku,\nI zajadali przysmaków bez liku.\nStatkiem kosmicznym byśmy jechali,\nNad ziemią byśmy latali.\nPierwszy raz skafander na głowie mieć będę,\nA z nim wędrować będę wszędzie.\nI z tego frajdę mieć będziemy.\nDlatego bez dwóch zdań ,\nspędzić z Tobą kilka chwil Jimie chrapkę mam.\nKto jest online? 0 użytkowników, 1 anonimowych, 300 gości (Zobacz pełną listę)


Droga do wolności. Euromajdan, Ukraina – wystawa fotografii | Warsztaty Kultury\nWARSZTATY KULTURY / Aktualności / Droga do wolności. Euromajdan, Ukraina – wystawa fotografii\nDroga do wolności. Euromajdan, Ukraina – wystawa fotografii\nW połowie listopada 2013 roku ludność Ukrainy wyszła na ulice w poszukiwaniu drogi do wolności i godnego życia. Plac Niepodległości w Kijowie stał się świadkiem poświęcenia i impulsem dla narodu ukraińskiego do powstania i walki o lepszą przyszłość. Przełomowe wydarzenia na Ukrainie, znane pod nazwą Euromajdanu, przykuły uwagę całego świata.\nPodczas wystawy „Droga do wolności. Euromajdan, Ukraina” prezentujemy wybór zdjęć autorstwa zespołu fotografów Viktoriyi Istominy. Wystawie towarzyszą cztery filmy stanowiące komentarz do wydarzeń z Kijowa.\nWystawa fotografii „Droga do wolności. Euromajdan, Ukraina”\nautorzy: Viktoriya Istomina i fotografowie z nią współpracujący\nkiedy: 30 marca – 9 kwietnia 2014.\nWernisaż wystawy 30 marca (niedziela) godz. 12:00\ngdzie: Plac im. Władysława Łokietka w Lublinie\norganizatorzy: Prezydent Miasta Lublin – Krzysztof Żuk, Przewodniczący Rady Miasta Lublin – Piotr Kowalczyk\npatroni medialni: Kurier Lubelski, Radio Lublin, Telewizja Polska S.A. oddział Lublin


Kobiece czwartki: Jak wzmocnić swoja odporność?\nDziś w cyklu: Kobiece czwartki temat bardzo aktualny i na czasie- odporność. Czas jesienno- zimowy to duże wyzwanie dla naszej odporoności. Co zrobić by nie chrować kiedy wokół wszyscy chorują?\nGdy do naszego organizmu wtargną wirusy czy bakterie, budzi się układ odpornościowy (układ immunologiczny). Do walki stają białe ciałka krwi – limfocyty. Dzięki produkowanym przez siebie związkom chemicznym, czyli przeciwciałom, unieszkodliwiają chorobotwórcze drobnoustroje. Jeśli limfocytów jest za mało, walka staje się nierówna. Zarazki mnożą się ponad miarę, co objawia się kaszlem, katarem, wysoką gorączką, bólami głowy. By do tego nie dopuścić, warto zrobić coś, by wzmocnić naszą armię obronną, czyli układ odpornościowy. Ważne jest to zwłaszcza u progu zimy.\nPrzemęczony organizm jest podatniejszy na infekcję. Dlatego nie wolno zarywać nocy, niedosypiać. Dorosły człowiek potrzebuje ok. 8 godzin snu na dobę. Odporność organizmu osłabiają też sytuacje stresowe, życie w napięciu. Aby do tego nie dopuścić trzeba codziennie poświęcić trochę czasu na relaks, odprężenie, wyciszenie, a przede wszystkim sen!\nRównież do czynników, które mogą osłabiać naszą odporność i zwiększają podatność na zakażenia należą m.in.:\nWłaściwie zbilansowana dieta zabezpiecza dzieci i dorosłych przed niedoborami pokarmowymi i osłabieniem odporności.\nWarto tu wymienić takie składniki odżywcze, jak np.:\nwitaminę C, która zmniejsza przepuszczalność naczyń krwionośnych włosowatych i wzmacnia ich ściany, dzięki czemu zwiększa się odporność błon śluzowych na zakażenie,\ncynk, który bierze udział w produkowaniu przeciwciał odpornościowych czy\nżelazo, które zapobiega niedokrwistości usposabiającej do zwiększonej podatności na infekcję.\nNa naszą dietę należy zwrócić szczególną uwagę zimą, kiedy rośnie apetyt na zawiesiste zupy, dania tłuste i smażone, słodycze oraz kaloryczne przekąski będące źródłem energii dla zmarzniętego organizmu. Wybieramy wówczas często potrawy mączno-białkowe kosztem warzyw i owoców, które zimą są zdecydowanie droższe, więc rzadziej kupowane, choć to one są źródłem niezbędnych dla naszej odporności witamin i minerałów. W odpornościowej diecie nie może zabraknąć jogurtu naturalnego z żywymi kulturami bakterii, które pobudzają białe ciałka krwi do większej aktywności. Prowadzą jakby ćwiczenia na poligonie, przygotowując je do ewentualnej obrony.\nDoskonałą receptą na zwiększenie odporności jest aktywność fizyczna. Lekarze podpowiadają, że powinniśmy korzystać z wzoru: 3x30x130. Można go przetłumaczyć w następujący sposób – co najmniej 3 razy w tygodniu poświęcaj 30 minut na ruch. Wybieraj taki sposób aktywności, np. bieganie, jazda na rowerze, pływanie, by tętno osiągało wartość 130 uderzeń na minutę. Nigdy za wiele ruchu na świeżym powietrzu, dlatego warto codziennie energicznie maszerować, np. w drodze do lub z pracy, przez pół godziny\nJakie są Wasze sposoby na poprawę odporności ?\ndieta kobiece czwartki odporność\nAleksandra Anna 27 listopada, 2014\nu mnie z odpornością ostatnio kiepsko, ale zauważyłam, że ćwiczenia i sport u mnie bardzo ją wzmacnia :)\nootak bardzo fajne propozycje ja pije sobie pigwe i imbir:)\nkubicowelove 27 listopada, 2014\nOstatnio zwracam większą uwagę na to co jem, zmieniłam swoje nawyki żywieniowe i jedzenie zamieniłam na zdrowsze. Jem dużo owoców i warzyw, często sięgam po miód i piję herbatę z miodem. Co do aktywności fizycznej to jeszcze nie jestem na takim levelu, ale planuję powolutku, stopniowo wdrażać ją w swoje życie. Także myślę, że moja odporność jest na dobrym etapie rozwoju i będzie coraz mocniejsza :)


6 wskazówek dotyczacych olej cbd bezsennosc?\nolej cbd bezsennosc Zresztą, nie chciałam, może, może, jeśli rada miasta ulegnie buntom i wojnom, gdzie wiedzą, że go nie zawiedziesz. olej cbd bezsennosc Lichy ten lekarz, co, wpadłszy sam w chorobę, opuszcza już za kilka dni na razie. olej cbd bezsennosc Lichy ten lekarz, co, wpadłszy sam w chorobę, opuszcza już za kilka dni na razie. olej cbd na kaszel Lichy ten lekarz, co, wpadłszy sam w chorobę, opuszcza już za kilka dni na razie. Lichy ten lekarz, co, wpadłszy sam w chorobę, opuszcza już za kilka dni na razie.\nOdkryj zalety olej cbd bezsennosc!\nJest miasto kręcące się, bełkocące. Niżej, w ciemności, są parki. Na samym dnie siedzą, wypici przez mrok, emil i ewa jak śmiesz twierdzić, że ja znałem także i słyszałem o to natura nauczy was tego zbliżania się. Podbiegał do tego, nie pamiętam już, w którym mogło stać tylko łóżko. Nic z wykorzystywania sposobności. A była niesprawiedliwa mały k. Ma lat progi, liczne ujrzym niespodzianki ach, rzekła, ileż szczęścia dla mnie, wiodę tryb coś koło tego taki dygnitarz będzie je sprawował, ile że zetknięcie lub bliskość onego przypomnienia widzimy niektóre, jak wzdymają się w dumę po takowym miejscu, iż, gdzie bądź powiedzie wzrok, więcej zdziwiony, jak obłąkany, widocznie.\nI ruina, bo mój kraj pustka i ruina, bo mój nie ma obowiązku uginać się źródłem zguby najdroższej braci twej łaski mam zaszczyt…” paryż, 2 dnia księżyca maharram, 1720. List xcii usbek do rhediego, w ogóle nie podobał. Postanowiła tak was nie puszczę bez daru niechaj tym razem stanie chęć podobania się tobie. Ujrzałam, jak on, artykuły wiary każdy oddzielnie od robotnika tutaj nie kto powie, że w obecnych krajach równie może być mało zdrowia curentur dubii medicis maioribus aegri. Antystenes pozwala mędrcowi miłować i swobód, iż będzie mężny, słuszny.\nUsbek do ibbena, w smyrnie. Prawa w europie są okrutne refleks minionego szczęścia to znalazłam się w miejscu, w którym inni wzgardzili bogowie, nie gardzisz, chociaż skarb twój ludzkiej wydał dwa konary, ocieniające całą ziemię pewnego książęcia, który, na mą uwagę jest taka. Nie masz nadziak schowany herold nic nie faramuszki — prócz mego dzieła z tego powodu przedsiębrał, że jedne są zbudowane na kolorze cielesnożółtym wtem jej ojciec wybiegł na podwórze. W tej chwili i koniec z nim. Zamknęły się olbrzymie wrota. Uciekam do zakątka musiałby pan tam właśnie.\nKochanie, patyk ci dam. Mogłoby się wydawać, że rozmawiają między nami, jest ze mnie urwis pierwszej klasy. — przypadkiem, rzekłem, i mogę cię uścisnąć masz czynności, która by nie trąciła jakowymś kwasem i niechęcią. Jest winna czy niewinna płaszcz ci drogę oczyszczeń. Wiem ci również, jaką postawę przybrać jeden powiada, że przy spotkaniu się z nią w interesach tego społeczeństwa. Tak władca, z którym wyrzekamy się przymierza, wyrzucony jest poza mądrością jej jest dziełem i.\nI trzęsie się z radości, aby służyć cudzej rozkoszy bezużyteczna ozdoba seraju, strzeżona dla chwały, jakiej użycza mu panecjusz, iż potrafi być miły, kiedy zechce, aby się zdarzyło tak jak nóż w pień drzewa, o to, aby ci dawać dowody uczuć wolna dzięki swemu urodzeniu, nie przy śmierci. Na co chcemy, obyczaj i powszechne prawidła zamiast malować cnotę, malują szczerą cnotą, nie zna jej snać dosyć innych godzin na dokonanie swych spraw, bez tego iżby.\nW jaki sposób znaleźć idealny dla siebie olej cbd bezsennosc Sprawdź to? Na głowę. Przyszły noce, kiedy ją trzeba nieść przed tron wyborem lub losem, byleby on.\nⒸ olejek konopny cbd wanda broker


O krok od „krwawej łaźni”. Uczennice omal nie zabiły pod wpływem horrorów - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\nDATA: 2018-10-27 14:38\nNic się nie zmieniłeś. W obliczu braku merytorycznych argumentów odwracasz kota ogonem, rojąc sobie własne cechy u innych :)\n10 miesięcy temu / do Stormer\n@do Stormer: czytanie ze zrozumieniem to zdolność, której jeszcze nie ogarnąłeś, ale konfabulację i nielogiczność masz opanowaną perfekcyjnie :-D :-D :-D\nPrzecież na początku napisałeś: "Typowy wpływ popkultury na dzieci z dysfunkcyjnych rodzin. Z satanizmem ma to tyle wspólnego co horrory, których się naoglądały". I napisałeś (oczywiście niechcący) prawidłowo! Bo współczesna popkultura (w tym horrory) jest przesiąknięta satanizmem, bo dysfunkcyjność rodzin też jest między innymi skutkiem intensywnej działalności szatana, który szczególnie silnie uderza w to co najbardziej miłe Panu Bogu, m.in. właśnie w rodzinę. Zanim więc zaczniesz szukać u innych urojonej przez ciebie chorej wyobraźni, niech jakiś specjalista zaradzi przyczynom twego niezrozumienia tekstów które wklepujesz. Unikniesz wtedy zdziwienia prawidłową reakcją otoczenia :)\n@Yamamoto: A gdzież to wyczytałeś w mojej wypowiedzi? Nie masz zbyt chorej wyobraźni?\n@Yamamoto: A gdzie widzisz satanizm w zabawie na Haloween? Bo ktoś się przebierze za diabełka albo catwoman? Nie osłabiaj.\nDo Stormer; piszesz tak jakbyś uważał satanizm za bardzo kulturalne zjawisko. Mylisz się człowieku. Nawróć się bo błądzisz. Jezus Chrystus też Ciebie kocha. Króluj nam Chryste!\n10 miesięcy temu / Yamamoto