the garden - Blog Kasi & Andrew Bellingham: kwietnia 2013\nAutor: Kasia Bellingham www.angielskieogrody.com o 05:39 36 komentarzy:\nAutor: Kasia Bellingham www.angielskieogrody.com o 13:35 53 komentarze:\nJubileusz i projekt rabaty EGZOTYCZNEJ do słonecznego ogrodu\nChciałam Wam się pochwalić, że nasza z Jolą witryna Na Ogrodowej.pl obchodzi w kwietniu roczek! A prawda jest taka, że jej istnienie jest wynikiem sporego zbiegu różnych okoliczności ... no, ale chyba jakaś szczęśliwa gwiazda przyświecała nam od początku. Poznałyśmy się podaczas wykładu o roślinach cebulkowych w Ogrodzie Botanicznym w Powsinie w roku 2006 - Jola ten wykład organizowała, a ja 'wykładałam' - tak, bo Jola to zawodowa specjalistka i cebulkowa dziewczyna na wskroś. Po wykładzie wymiana życzliwości, książek i adresów - ja wróciłam do domu w Anglii, a Jola do swojej pracy z cebulkami. Raz na jakiś czas wymieniałyśmy się artykułami czy fotografiami - czasami organizowałyśmy wspólny konkurs. I tak było do jesieni roku 2011, gdy ja zamieszkałam już na Kaszubach i myślałam ... coby tu teraz robić??? Okazało się, że Jola akurat sprzedała swój biznes i miała ten sam problem ... jeden, dwa, trzy emaile i wyszło na to, iż obie mamy to samo marzenie - stworzenie witryny ogrodniczej. Jak to się mówi - reszta, to już histora ...\nNie wiem czy wiecie, ale mieszkamy z Jolą prawie o 400km od siebie i bardzo rzadko widujemy się w rzeczywistości - w świecie wirtualnym najchętniej robiłybyśmy to cały czas. Witryna wymaga bardzo dużo pracy - i to o każdej porze dnia. Ale pisanie artykułów i pokazywanie ciekawych fotografii to nasza pasja - a największą nagrodą jest silnie rosnąca odwiedzalność naszej strony i Wasze zaangażowanie na Forum. Z okazji naszych pierwszych urodzin zapraszamy do udziału w konkursie jubileuszowym. Cieszcie się razem z nami i wygrywajcie zestawy sadzonych wiosną cebulek kwiatowych oraz piękne albumy o tulipanach.\nMiesiąc lub dwa temu opublikowałam artykuł pt. Egzotyczna rabata jednoroczna na łamach Na Ogrodowej.pl Powyższe zdjęcie pokazuje tę rabatę w całej okazałości - jest długa i bardzo 'chuda', zdobi miejski park w Rugby - kiedyś baaaaardzo dawno temu pracował tam Andrew. Wiem ze statystyk i z emaili, że artykuł przeczytało wiele osób - więc dla wszystkich tych, którzy chcieliby mieć taką rabatę w ogródku naszkicowałam poniższy plan:\nJak widac na skali - plan jest naszkicowany dla rabaty wielkości 2m na 5m, ale jeśli ktoś ma rabatę długości np. 15 metrów, to może sobie ten plan po prostu powielić o dwa dodatkowe razy. Oryginalna rabata w parku była węższa, miała góra 1 metr - ale rośliny użyte do obsadzeń nadają się na taką 'chudzinkę' pobieważ albo mają mocne pędy jak paciorecznik (nie pokładają się dookoła), albo mogą liczyć na pędy roślin sąsiadujących (dalia może spkojnie podtrzymywać się tytoniem i paciorecznikiem).\nA oto lista roślin korespondująca z numerkami na planie - pamiętajcie: pierwszy numerek to oznaczenie roślin z listy/drugi numerek to ilość sztuk potrzebnych na ten kawałek. Dokładny opis roślin do tej rabaty znajdziecie TUTAJ. Do oryginalnego pomysłu dodałam jeszcze tylko trawy ozdobne - ale czy to będą trawy jednoroczne czy wieloletnie - to już zależy od Waszego gustu. Oto rośliny potrzebne do obsadzenia tej rabaty egzotycznej:\nSzałwia omączona lub niebieskia szałwia trójbarwna/powabna.\nDalia odmiana 'Arabian Night' lub podobna wzrostem i kolorem/wielkością kwiatów.\nRącznik pospolity - najlepiej odmiana purpurowa.\nTabaka leśna - niestety pozostałe tabaki już nie pasują - najwyżej biała odmiana 'Fragrant Cloud'.\nPetunie - kolor jak na zdjęciach rabaty (np. poniżej).\nPelargonia ogrodowa czerwona.\nwerbena ogrodowa - w kolorach fioletu.\nPacioreczniki o purpurowym zabarwieniu liści.\nPodobno zwariowany prąd strumieniowy raczył się wreszcie opamiętać i powrócił na swoje 'normalne' miejsce - więc możemy wreszcie spodziewać się wiosny. Wprawdzie u nas nocą nadal -6oC, ale ma być lepiej. Wyeksmitowane bób i groszki pachnące radzą sobie w zimnym inspekcie całkiem dobrze (noca nakrywamy go grubą białą włókniną), a wysadzone do donic bratki rosną jak na drożdżach, czego nie można powiedzieć o niezpominajkach, które podziękowały mi za współpracę podczas mroźnej nocy ... są na kompoście.\nAle bratki do wiosennego ogrodu bardzo polecam, pisałam już o tym Na Ogrodowej - są niesamowicie wytrzymałe na mróz, sama się zdziwiłam. Ok, w Anglii nie ma tak zimnej zimy ;-) i tam wysadzałam je zawsze z tulipanami w październiku z własnej rozsady maj/czerwiec i rosły sobie spokojnie dekorując kilkoma kwiatkami donice aż do marca/kwietnia - wtedy wybuchały kolorami i wraz z tulipanami wyglądały jak 'perfect couple'. W Polsce obawiałam się śniegu - i miałam rację, bo to właśnie 'zawalenie' śniegiem kiepsko na nie wpływa - a więc tradycyjnie już posadziłam je wiosną. W zeszłym roku było to w lutym, w tym roku aż w kwietniu ... dosadziłam je do donic obsadzonych cebulowymi zimujących w garażu i wystawiłam na zewnątrz ... podlałam i za jakąś godzinę ściął mróz (tej nocy było -10oC) - pomyślałam, że to koniec! Listki bratków zrobiły się kruche jak opłatek i pociemniały ... łojeja co ja narobiłam ... ale następnego dnia okazało się, że wszystko jest ok i jak tylko pierwsze promienie słońca ogrzały zmrożone pędy, to bratki znowu zrobiły się piękne i co najważniejsze żywe ;-)\nA tych, którzy jeszcze chcieliby poczytać moje wywody na temat: Wysiewy nasion kwiatów jednorocznych krok po kroku oraz szykowanie sadzonek wewnątrz pomieszczeń zapraszam na witrynę e-ogrody.\nAutor: Kasia Bellingham www.angielskieogrody.com o 01:18 23 komentarze:\nEtykiety: Angielskie Rabaty, Kwiaty Jednoroczne, Nawozy naturalne, Wiosna w Ogrodzie\nAutor: Kasia Bellingham www.angielskieogrody.com o 01:12 45 komentarzy:


Obuwie do pracy w środowiskach ESD - sklep internetowy zet4.pl\nObuwie do pracy w środowiskach ESD\nObuwie oznaczone symbolem ESD kierowane jest głównie do osób, które w swojej pracy mają stały lub sporadyczny kontakt z instalacjami elektrycznymi. Ich montaż lub naprawa wiąże się z zagrożeniem dla zdrowia i życia. Wśród niebezpieczeństw związanych z pracą elektryka należy wymienić możliwość wystąpienia rażenia elektrostatycznego bezpośrednio przez ciało człowieka oraz możliwość wybuchu, czy pożaru, który jest konsekwencją zapłonu mediów palnych.\nWiele z tych zagrożeń nie jesteśmy w stanie przewidzieć intuicyjnie, dlatego już zawczasu musimy się na nie odpowiednio przygotować. Aby uniknąć nieprzyjemnych konsekwencji, warto stosować profesjonalną odzież przeznaczoną do pracy w środowiskach ESD, w tym specjalistyczne obuwie.\nCo wyróżnia obuwie ESD?\nObuwie ESD charakteryzuje brakiem metalowych elementów. Mimo to posiadają wszystkie elementy charakterystyczne dla obuwia ochronnego, a więc wkładkę antyprzebiciową, podnosek chroniący palce stóp przed uderzeniem oraz pochłaniacz energii pod piętą. W tym przypadku stal zastępuje się materiałem kompozytowym, który nie przewodzi prądu. Wiele modeli posiada dodatkowo podeszwę antypoślizgową spełniającą wymogi normy SRC lub ma właściwości wodoodporne.\nW zet4.pl oprócz obuwia antystatycznego znajdziesz specjalistyczne ubrania jak T-shirty, spodnie, rękawice, fartuchy przeznaczone do pracy w środowiskach ESD. Poniżej znajdziesz buty ESD w różnych fasonach:\nBiałe sandały antystatyczne, które za sprawą krótkiej, perforowane cholewki zapewnią Twoim stopom oddychalność na najwyższym poziomie. Dodatkowo mają właściwości antypoślizgowe i olejoodporną podeszwę. Regulowany rzep umożliwia odpowiednie dopasowanie buta. Buty spełniają wymagania normy EN 61340-4-3 na poziomie klasy 3.\nButy robocze sandały FC04 S1P ESD Portwest\nMocna podeszwa wykonana z PU (poliuretanu) z pewnością wydłuży żywotność tego modelu obuwia. Podwójna gęstość pozwala na odpowiednie ułożenie podeszwy do stopy i do podłoża. Poza tym podeszwa ma właściwości antypoślizgowe i olejoodporne. Oddychający, dziurkowany materiał cholewki sprawi, że w cieplejsze dni będziesz czuć się w tych butach wygodnie i komfortowo.\nButy robocze letnie viagi S1P ESD Panoply Deltaplus\nRobocze półbuty ESD od producenta Deltaplus, z pewnością stanowią idealną propozycję na wiosnę, lato oraz wczesną jesień. Materiały, jakich użyto do produkcji tego obuwia to m.in. welur skórzany, poliestrowa siatka, czy też dwuwarstwowy poliuretan (podeszwa). Połączenie takich surowców stanowi gwarancję komfortu i bezpieczeństwa.\nButy robocze S1P ESD 7319 Beta\nObuwie zostało wykonane z matowego zamszu pochodzenia naturalnego. Perforacje pozwalają na niezakłóconą cyrkulację powietrza, co wpływa na komfort i wysoką higienę użytkowania. Jest to model odpowiedni dla osób o szerokiej stopie. Buty posiadają podnosek z mocnego tworzywa polimerowego i gumową podeszwę.\nButy robocze wodoodporne ESD 7291NA Beta\nTe wodoodporne buty ESD idealnie sprawdzą się w sezonie jesiennym, także podczas prac w deszczowe dni. Elementy obuwia (t.j. wkładka, podnosek oraz podeszwa) zostały wykonane z wysokiej jakości materiałów takich jak poliuretan, polimer czy też włókno kompozytowe. Pomarańczowe dodatki sprawią, że buty prezentują się sportowo i nowocześnie.\nDefinicje materiałów i inne pojęcia:\nPolimer to uniwersalny związek organiczny zbudowany z takich pierwiastków jak węgiel, wodór i innych pierwiastków niemetalicznych. Jest bardzo lekki i mocny oraz nie ulega korozji. Takie właściwości sprawiają, że jest on chętnie stosowany przy produkcji obuwia roboczego, m.in. do produkcji podeszwy.\nWłókno kompozytowe to system kilku komponentów o różnych właściwościach. W jego składzie znajdują się włókna konstrukcyjne, takie jak węglowe, kevlarowe, szklane lub kwarcowe i tzw. lepiszcze, wpływające na spójność i twardość całego materiału.\nSRC to właściwość antypoślizgowa, dzięki której nasza podeszwa ochroni nas przed poślizgiem. Norma SRC testuje właściwości antypoślizgowe obuwia na podłożu ceramicznym i stalowym pokrytym cieczą, np. glicerolem. Z takim obuwiem praca w deszczu lub na oblodzonych nawierzchniach jest nam niestraszna.\nESD to skrót z języka angielskiego oznaczający wyładowanie elektrostatyczne. Obuwie ESD alternatywnie oznaczane jest także symbolem ES.\nNubuk to rodzaj skóry naturalnej, często pochodzenia bydlęcego. Często bywa mylony z zamszem. Oba tworzywa są wrażliwe na jakikolwiek dłuższy kontakt z wodą i wilgocią. Stosuje się go do obszycia buta.\nCertyfikat EN 61340-4-3 to norma dotycząca obuwia w środowisku elektryczności statycznej. Podaje ona rezystancję danego obuwia, czyli wielkość pomiędzy napięciem, a natężeniem prądu elektrycznego, która zapobiega przed elektryzowaniem się ciała człowieka.


F1. Nowe informacje o Michaelu Schumacherze. "Ciągle walczy" - Sport WP SportoweFakty\nF1. Nowe informacje o Michaelu Schumacherze. "Ciągle walczy"\nJean Todt, były szef Ferrari i obecny prezydent FIA, odwiedził w zeszłym tygodniu Michaela Schumachera. Legenda F1 ciągle walczy o powrót do zdrowia po fatalnym wypadku z grudnia 2013 roku. - Możemy mu tylko życzyć wszystkiego dobrego - mówi Todt.\nŁukasz Kuczera 11 Września 2020, 14:58\nNewspix / Fot. ABACA/Newspix.pl / Na zdjęciu: Michael Schumacher\nF1. Mick Schumacher w Alfie Romeo, Robert Shwartzman w Haasie? Ferrari podbija stawkę\nJean Todt należy do wąskiego grona osób, które mogą odwiedzać Michaela Schumachera po wypadku, do którego doszło w grudniu 2013 roku. Francuza i Niemca łączą przyjacielskie relacje - to właśnie Todt ściągnął Schumachera do Ferrari, a następnie uczynił z niego jednego z lepszych kierowców Formuły 1. Todt i Schumacher wspólnie zdobyli dla Ferrari pięć tytułów mistrzowskich.\nTodt odwiedził Schumachera w ubiegły weekend w jego posiadłości nad Jeziorem Genewskim, po czym przekazał najnowsze informacje na temat stanu 51-latka dziennikowi "Daily Mail".\n- Widziałem Michaela w zeszłym tygodniu. On ciągle walczy. Dobry Boże, wiemy jak straszny i niefortunny miał wypadek podczas jazdy na nartach. Przysporzył mu wiele problemów, ale może liczyć na niesamowitą żonę. Ma też wokół dzieci, pielęgniarki. Możemy mu tylko życzyć wszystkiego dobrego, podobnie jak jego rodzinie - powiedział prezydent FIA.\n- Jedyne, co mogę zrobić w obecnej sytuacji, to być blisko ich, aż do momentu, gdy będę w stanie coś sam zrobić. Wtedy to zrobię - dodał Todt.\nMichael Schumacher w trakcie swojej kariery wygrał 91 wyścigów w F1, z czego aż 72 w barwach Ferrari. Lada moment ten rekord może zostać jednak poprawiony przez Lewisa Hamiltona. Brytyjczyk zmierza też po siódmy tytuł mistrzowski, co byłoby wyrównaniem rekordu Schumachera.\n- Lewis pobije wszystkie rekordy Michaela. To bardzo utalentowany kierowca. Jest zmotywowany i reprezentuje najlepszy zespół w stawce F1. Ma najszybszy bolid, najlepszy silnik. Ma wszystkie składniki, by odnieść sukces - skomentował Todt.\n- Gdy dobrze radzisz sobie w życiu, to czerpiesz z tego korzyści i tak jest właśnie w przypadku duetu Lewis-Mercedes. Myśleliśmy, że rekordy Michaela będą trudne do pobicia, a stało się inaczej. Mercedesowi pomogło to, że przez długi okres nie zmieniały się przepisy. Michaela poznałem bardzo dobrze, Lewisa powierzchownie. Obaj są zupełnie inni, ale łączy ich wspólna pasja, profesjonalizm, kondycja fizyczna i talent. Dzięki temu są tak wyjątkowi - podsumował Francuz.\nObecne problemy zdrowotne Michaela Schumachera to konsekwencja wypadku z grudnia 2013 roku, gdy "Schumi" podczas jazdy na nartach we francuskich Alpach zanotował upadek i uderzył głową o kamień. Niemiec doznał skomplikowanych urazów i przez kilka miesięcy znajdował się w śpiączce. Chociaż rodzina nie zabiera głosu ws. jego stanu zdrowia, nieoficjalnie wiadomo, że kontakt z Schumacherem jest mocno utrudniony.\nMrLouie 12-09 07:51 Zgłoś komentarz\nCiekawe, czy w tym stanie by wygrał z Robusiem Kibicom.\nTrochejt 11-09 19:50 Zgłoś komentarz\nPrzez 7 lat nie pokazali go/nie wyszedł/nie wyjechał na wózku do ludzi. Myślę, że jest albo w wegetatywnym stanie albo jest przytomny, leży jak po udarze, może coś rozumie, a może nic.\nRodzina ma pieniądze to próbują pewnie wszystkiego, normalka. Wielka strata dla świata sportów motorowych, szkoda człowieka.\nTomek z Bamy 11-09 17:01 Zgłoś komentarz\nLukasz,widzisz? Lepiej Ci wychodzi pisanie oF1,bo pojecie o zuzlu masz jak Olkowicz,Ryczel,Slak,Feddek,Majewski,Hynek,Borek,Gasior,Czosnek,Ostaf,Cugowski,Paczpan i lamotte-"najwiekszy\nCheers 11-09 16:52 Zgłoś komentarz\nKolejny przedruk z jakiegoś portalu, z którego nic się nie dowiedziałem o zdrowiu Niemca. Kompletnie nic nowego. Tylko jakieś gadki o dupie Maryni. Artykuł porażka.\npiotr_sl 11-09 15:05 Zgłoś komentarz\nMyślę,że uszkodzenia w mózgu są na tyle poważne,że jest on w stanie wegetatywnym.To,że walczy o powrót do zdrowia to pewne jest,ale czy ta walka przynosi skutek...?


Grupa Łukasz Piec - Referencje - SOCRATES\nPan Łukasz Piec wykonał dla mnie rozbudowany serwis internetowy wraz z modułem obsługującym sprzedaż i kontakty z klientami. Praca wykonana została bardzo dobrze. Również jakość zrealizowanych zadań nie budzi zastrzeżeń.\nPodkreślam profesjonalizm i wysokie kompetencje zawodowe Pana Łukasza. Podsunął mi szereg pomysłów, które wykorzystałem i jestem z ich zastosowania bardzo zadowolony. Zawsze także reagował na problemy, które sygnalizowałem i skutecznie je rozwiązywał.\nJestem bardzo zadowolony ze sposobu komunikowania się z Panem Łukaszem Piec. Był zawsze dostępny, w czasie nie dłuższym niż 12 godz. odpowiadał na e-maile. W trakcie realizacji zlecenia znałem stan i postęp prac.\nBardzo cenię sobie to, że Pan Łukasz przywiązuje dużą wagę do podjętych ustaleń i wypowiedzianych słów. To, co zostaje ustalone, jest wykonane niezależnie od pojawiających się problemów – duże wrażenie zrobił na mnie e-mail z informacją o wykonaniu mojej dodatkowej prośby, wysłany przez Pana Łukasza przed godziną 5 rano.\nSzczerze polecam wszystkim usługi Pana Łukasza.


Nota prawna Opłata za Pakiet Internet Bez Limitu Danych Optimum+ wynosi 49,99 zł przez 2 mies., następnie 168,98 zł/mies. Ceny zawierają rabaty: 5 zł/mies. za wyrażenie zgód marketingowych i 5 zł/mies. za e-rachunek i terminową płatność. Cena bez rabatów wynosić będzie odpowiednio: 59,99 zł przez 2 mies., następnie 178,98 zł/mies. Umowa na 24 miesiące. Po przekroczeniu 100GB transmisji danych w okresie rozliczeniowym, prędkość transmisji danych ulega obniżeniu do końca tego okresu i wynosi 1Mb/s w przypadku danych pobieranych, oraz do 384kb/s w przypadku danych wysyłanych, zgodnie z regulaminem Szczegółowych Warunków Świadczenia Usług Internet Bez Limitu Danych (100).\nNasi Klienci, którzy szukają optymalnego wyboru, zazwyczaj oczekują znaleźć bogaty pakiet, w rozsądnej cenie. Właśnie po to stworzyliśmy Optimum+, który posiada ponad 130 kanałów w cenie na każdą kieszeń. Dodatkowo, zyskujesz dostęp do Internetu bez limitu danych3.\nAplikacja CANAL+ telewizja przez internet – 44 kanały na żywo i bez limitu godzin\n1. Opłata za Pakiet Internet Bez Limitu Danych Optimum+ wynosi 49,99 zł przez 2 mies., następnie 168,98 zł/mies. Ceny zawierają rabaty: 5 zł/mies. za wyrażenie zgód marketingowych i 5 zł/mies. za e-rachunek i terminową płatność. Cena bez rabatów wynosić będzie odpowiednio: 59,99 zł przez 2 mies., następnie 178,98 zł/mies. Umowa na 24 miesiące.


Ptaki Wierchowiny. Wariacje na temat dni ostatnich - Wydawnictwo Czarne\nPtaki Wierchowiny・Wydanie I・MOBI, EPUB\n05 grudnia 2014 Karolina Robak, bibliotekagsa.blogspot.com\nPisarz Ádám Bodor stworzył karpacką wersję realizmu magicznego, w którym więcej jest dusznej kafkowskiej atmosfery niż márquezowskiej cudowności. W „Ptakach Wierchowiny”, tak jak w innych powieściach Bodora, codziennością jest bowiem to, co pozostaje nierzeczywiste.\nŚwiat na Wierchowinie jest bardzo spójny, bardzo dookreślony i czytelnik bezwiednie, kiedy tylko da ponieść się lekturze, porusza się bezbłędnie po jego terenach, przejmuje niepisane zasady ludności i uczy się, obserwując.\nMagiczny świat pełen niezwykłych wydarzeń, fatalizm ludzkiego losu, a jednocześnie humor, poezja i akceptacja życia. Taka jest proza Adama Bodora.\nBarbara Lekarczyk — Cisek, kulturaonline.pl\nDwa tygodnie przed swoim aresztowaniem mój przybrany ojciec, brygadier Anatol Korkodus, podarował mi nowiutką piłę łańcuchową marki Stihl. Powiedział, że zamówił ją w Czerniowcach, przesyłka już nadeszła, jest u Edmunda Pochorilesa w gospodzie Pod Dwiema Ladacznicami. Rano, kiedy będę wracał ze stacji, mogę ją sobie odebrać.\nWygląda na to, że jeśli coś przeczuwał, ukrywał to, bo jakby nigdy nic czekał na przyjazd z poprawczaka w Monor Gledin nowego podopiecznego. Poprosił mnie, bym po niego wyszedł na ranny pociąg, a potem przyprowadził do biura. Planował tego dnia pozostać w łóżku, dlatego powiedział, bym chłopaka nakarmił, porozmawiał z nim, przetrzymał na pogawędce do popołudnia, kiedy już on sam będzie mógł się nim zająć.\nKiedy przyjeżdżał jakiś gość czy taki właśnie nowicjusz, wysyłał na stację Balwindera, człowieka do wszystkiego w urzędzie, ale teraz, nie wiadomo dlaczego, nie chciał o tym słyszeć.\nRozkład jazdy niedawno tu zlikwidowali, wiadomo było tylko, że pociąg, złożony z wagonów towarowych i jednego pasażerskiego trzeciej klasy w opłakanym stanie, dociera tu jeszcze przed rozpoczęciem pracy na kłodowisku, powlokłem się więc na stację kolejową grubo przed świtem i czekałem skulony na oszronionej ławce tuż przy wyjściu. Obok siebie, w dobrze widocznym miejscu umieściłem kartonową tablicę, na której poprzedniego wieczoru mój stary wypisał grubym flamastrem i wielkimi literami, by można je było bez trudu przeczytać w wątłym świetle stacyjnym, nazwisko przybysza. Nazywał się Daniel Vandieluk, jak nie przymierzając, trącący naftaliną stary kościelny, lecz wiadomo było, że chodzi o niesfornego młokosa. Z domu poprawczego w Monor Gledin skierowali go na reedukację, by zanim stanie na nogi i nauczy się moresu, zaszył się tu u nas na jakiś czas.\nAnatol Korkodus chętnie przyjmował takich dzikusów, zbłąkanych młodych ludzi, by z dala od miejskich pokus, pośród mgieł, zalatujących siarką cieplic, hałd i opuszczonych szybów, urzeczeni absolutną wolnością, próbowali odnaleźć siebie i sposób na życie. Ale niewiele mógł zdziałać. Nie łudził się zresztą, nazywał ich ptakami, wiedząc, że pewnego pięknego dnia i tak odfruną. Byli wśród nich tacy, którzy po ledwie kilku dniach spędzonych w osadzie oddalali się w nieznane miejsce i wszelki ślad po nich ginął, wielu innych Anatol Korkodus po okresie próbnym odsyłał do placówki, lecz nie zdarzył się dotąd ani jeden, który by już upatrzył sobie miejsce wiecznego spoczynku i chciał, gdy nadejdzie jego pora, zostać pochowanym tutaj, u podnóża Paltynu.\nMieszkałem wtedy od dobrych paru lat na Wierchowinie. Dobrych parę lat wcześniej, pewnego zimowego ranka, mnie również przywiozła tutaj z tego samego miejsca ta sama kolejka.\nW bezwietrzne noce, zwłaszcza gdy nad doliną zalega gruba czapa chmur, już na godzinę, dwie przed przyjazdem słychać ów pociąg, jak zaczyna się wspinać wzdłuż Jabłonki, jak stukocząc, toczy się przez stuletnie żelazne mosty. Kto ma ucho nawykłe, z nikłych dźwięków dobiegających z oddali dokładnie wie, które miejsca i kiedy pociąg mija. Ale teraz łęgi i porośnięte krzakami zagłębienia po obu stronach nasypu przykrywała poducha mgły, która tłumiła nawet szczekanie psów w osadzie. O tym, że skądś, zza załomów doliny pociąg jednak się zbliża, świadczyło tylko drganie podkładów, po których jak dreszcz przebiegał to pojedynczy pisk, to znów szmer.\nOprócz mnie na pociąg czekał już tylko zawiadowca stacji Stecc, bo ostatnio ludzie stracili jakoś chęć do podróżowania koleją. Niedawno rozeszła się wieść, że stację zamykają, być może nawet szyny zdemontują i sprzedadzą razem z żelaznymi mostami, bo linię kolejową biegnącą przez dolinę Jabłonki, od brodu paszy Tuverkana do rampy kłodowiska, jacyś obcy ponoć już wymierzyli i wycenili, ktoś też słyszał, że dolinę z całym jej żelastwem kupił niejaki Bazil Haraklán, zamożny cudzoziemiec. Mówili nawet, skąd pochodzi, z jakiejś leżącej hen za górami, bajecznie bogatej równinnej krainy zwącej się Coltwadkert, Holtwadkert czy jakoś tak. Podobno gotowe są już wypowiedzenia dla kolejarzy, nic więc dziwnego, że stacje się wyludniają.\nKiedy zatem ranny pociąg, dysząc, sapiąc, buchając kłębami pary, w końcu się zatrzymał, tylko jeden pasażer, ktoś w czapce w czarno-żółte paski, wyjrzał z okna wagonu trzeciej klasy na pusty peron. Nie bardzo chciało mu się stamtąd ruszać, dopiero gdy zobaczył, jak odczepiona lokomotywa toczy się, ze zmęczenia niemal bezgłośnie, w kierunku remizy, i pojął, że dalej nie pojedzie, wysiadł i z wahaniem ruszył ku wyjściu.\nSzybko się okazało, że nie czapkę miał na głowie, tylko krótko przycięte, szczeciniaste włosy ufarbowane we wzorek. W szarówce zamglonego świtu pośród naturalnych ciemnych kosmyków połyskiwały złotożółte paski. Nosił za małą, uszytą z taniego dżinsu kurtkę, nie miał żadnego bagażu, a kiedy stanął w świetle lamp, okazało się, że nie ma nawet butów. Boso kroczył po peronie, a lód ścinający kałuże trzeszczał mu pod stopami. Tak czy owak musiał przejść koło mnie. Kiedy się zbliżył, zauważył tablicę na ławce i przeczytał swoje nazwisko. Zawahał się wtedy i przystanął.\nCo u diabła. Chyba nie czekasz na mnie? Miałem przyjechać dopiero jutro.\nAnatol Korkodus przeczuł, że przyjedziesz dzisiaj.\nA ja myślałem, że dzisiaj posiedzę sobie w bufecie, wydam odłożone pieniądze, rozejrzę się po terenie i zgłoszę dopiero jutro. Mam zmarnowany dzień.\nMówił cienkim, zachrypniętym głosem, nie odsłaniając zębów. Miał lodowate, niebieskoszare oczy, jak eskimoski pies oberżysty Edmunda Pochorilesa. Żółte, włochate paski jaskrawo odcinały się od jego naturalnych włosów.\nZmierzyłem go wzrokiem: Zejdź na ziemię. Widzisz tu gdzieś bufet?\nStacja składała się zaledwie z dwóch pomieszczeń: w jednym zawiadowca na zmianę z dyżurną ruchu pracował, przez okienko, które wychodziło wprost na peron, załatwiali sprawy związane z ekspedycją, sprzedażą biletów i przewozem towarów, w drugim, obszerniejszym, które znajdowało się na zapleczu, za dwuskrzydłowymi drzwiami, zawiadowca Stecc wraz z rodziną mieszkał. Za bufet służyła tu niegdyś stara zakurzona budka, w której stały lepiący się blaszany stół i dwa krzesła z rurek z połamanymi oparciami, ale od lat była zamknięta.\nŻadnego bufetu nie widział, toteż Daniel Vandieluk kręcił głową rozczarowany. Aż nagle zastygł i głęboko wciągnął powietrze.\nŚmierdzi tu u was. Co to za smród?\nNie wiem, o czym mówisz. Lepiej zbadaj sobie nos.\nMusiał poczuć dławiącą woń paltyńskich wód termalnych, która zalega rankiem dolinę, póki dobroczynne wiatry jej ze sobą nie uniosą.\nPrzecięliśmy plac przed magazynem paliw i kłodowiskiem, potem wlekliśmy się wyludnioną główną ulicą Jabłońskiej Polany, wymijając zamarznięte grudy. Stukały tylko podeszwy moich ciężkich, sznurowanych butów, bosy Daniel Vandieluk szedł bezszelestnie dobre pół kroku za mną, starając się nie wejść w ścięte lodem kałuże.\nJeśli wolno zapytać, gdzie się podziały twoje buty?\nBłaznujesz. A mnie należy uczciwie odpowiadać.\nDobrze słyszałeś. Powiedziałem, że je wyrzuciłem.\nNa moście Pissky zatrzymał się, spojrzał w dół na wijącą się czarno pośród lodowych łat, niemą Jabłonkę. Stałem za nim. Byłem ciekaw, co zrobi. Lecz w końcu tylko splunął.\nOdezwałem się wtedy tonem najbardziej suchym, na jaki mnie stać: Żeby mi to było ostatni raz. Spluwaj sobie, gdzie chcesz, byle nie do wody. A najlepiej nie spluwaj, tylko przełknij ślinę.\nZ szynku Niegrutzów żółte światło padało na mgłę, drzwi były otwarte, wokół unosił się zapach pieczonych kasztanów zmieszany z wonią rozgrzanego oleju. Delikatnie złapałem Daniela Vandieluka za łokieć i pociągnąłem ku wejściu. Miał chude, wątłe ramię, jak u dziecka. Rozejrzałem się, ulica była pusta.\nZaczekasz tu teraz i z nikim nie będziesz się wdawał w rozmowę. Jeśli ktoś zacznie ci się przyglądać, ciekaw, kim jesteś, skąd jesteś, udasz, że go nie widzisz. Zachowuj się, jakby cię nie było, rozumiesz? Niech ten ktoś pomyśli, że widzi zjawę.\nA dlaczego mieliby mi się przyglądać?\nZmierzyłem go od stóp do głów, od jaskrawych żółtych pasków na włosach po bose stopy.\nSzynk był jeszcze pusty. Irina Niegrutz siedziała za ladą, obok niej w niebieskiej misce pod kraciastą serwetą rosło ciasto na langosze. Na kuchence gazowej w blaszanej formie dymiły gorące kasztany z popękaną skórką. Zamówiłem pół kilo pieczonych kasztanów i dwa langosze z serem. Kiedy Irina Niegrutz rwała ciasto na kawałki, zawijała w nie twaróg, po czym wrzucała na gorący olej i smażyła z obu stron, chodziłem tam i z powrotem po pustej sali, co rusz wyglądałem przez otwarte drzwi i przez zaparowane okna. Była dokładnie szósta, zza prześwitujących firan mgły dobiegało głuche buczenie syreny tartacznej. Na liliowej szybie, poznaczonej strumyczkami skroplonej pary, majaczył obraz mojej zarośniętej twarzy, która wyglądała, jakbym płakał. Daniel Vandieluk, z obłoczkiem oddechu pod nosem, czekał posłusznie jak pies, którego pan przywiązał przed sklepem. Ręce w kieszeniach, jedna bosa stopa na drugiej.\nIrina Niegrutz zapakowała w papierową torebkę langosze, a osobno, w drugą torebkę, pieczone kasztany. Wyjrzała przez drzwi.\nDla kogo będzie ten drugi?\nSama pani widzi. Dla nikogo.\nNowy dzieciak. Coś mi się zdaje, że nietęga głowa. Niedługo tu zabawi.\nI ruszyliśmy z Danielem Vandielukiem w dalszą drogę. Po paru krokach cicho, lecz nieco rozdrażniony odezwał się.\nPowiedz mi, dlaczego zostawiłeś mnie na zewnątrz.\nPrzy najbliższej okazji ty też wejdziesz.\nZ jakiegoś powodu teraz jednak zostawiłeś mnie na dworze.\nNie chciałem, żeby Irina Niegrutz poczuła twój zapach.\nOd wczoraj jestem w podróży. To i śmierdzę trochę pociągiem.\nO żadnym zapachu pociągowym nie mówiłem. Powiedz mi, dlaczego wyrzuciłeś swoje buty.\nBo do nich nasrali.\nPoważnie? Tym bardziej mogłeś je włożyć. Gdybyś nie wiedział, to przynosi szczęście. Ktoś musi cię bardzo lubić.


C/Vall De Venecia 60-62, Lloret de Mar, Hiszpania\nEfektowny Dalia Apartamentos znajduje się w samym centrum Lloret de Mar, tuż obok Ogrody św. Klotyldy, Plaża Santa Cristina i Plaża Fenals.\nKlientów niewątpliwie przyciąga wspaniała lokalizacja Dalia Apartamentos w rozrywkowej dzielnicy, obok kasyna, miejsca spotkań towarzyskich i restauracje. Hotel znajduje się w odległości 1 km od centrum Lloret de Mar.\n42 pokoi gościnnych rozmieszczone są na 5 piętrach. Goście mogą korzystać z aneksu kuchennego, klimatyzacji i sejfu, dostępnych w każdym pokoju.\nMożna wybrać się do pobliższych Panxos i Al Freskito na drinka lub na kolację. Są usytuowane 100 metrów od obiektu.\nObiekt szczyci się efektowną lokalizacją, z lotniska Girona jest zaledwie 25 minut jazdy.\nDalia Apartamentos, Hiszpania\nHotel Eriale 2-gwiazdkowe, Rimini: stronie internetowej;\nHotel Hd Parque Cristobal Gran Canaria 3-gwiazdkowe, Playa del Inglés: stronie internetowej;\nHotel Continental 5-gwiazdkowe, Oslo: stronie internetowej;\nHotel The Davis 4-gwiazdkowe, Bangkok: stronie internetowej;\nHotel Escorial 3-gwiazdkowe, Playa del Inglés: stronie internetowej;\nHotel Tai Pan 3-gwiazdkowe, Bangkok: stronie internetowej;\nHotel Rondo 4-gwiazdkowe, Playa del Inglés: stronie internetowej;\nHotel Stradiot 3-gwiazdkowe, Rimini: stronie internetowej;\nHotel Airport Gimpo 2-gwiazdkowe, Seul: stronie internetowej;\nHotel Lebua At State Tower 5-gwiazdkowe, Bangkok: stronie internetowej;\nHotel Soria Moria 4-gwiazdkowe, Oslo: stronie internetowej;\nHotel Naica 3-gwiazdkowe, Rimini: stronie internetowej;\nHotel Airport 4-gwiazdkowe, Bolonia: stronie internetowej;\nHotel Cala Font 4-gwiazdkowe, Salou: stronie internetowej;\nHotel Ferretti Beach 4-gwiazdkowe, Rimini: stronie internetowej;\nHotel Neutor Betriebs Gmbh 4-gwiazdkowe, Salzburg: stronie internetowej;\nHotel Glad Live Gangnam 4-gwiazdkowe, Seul: stronie internetowej;\nNocleg ze śniadaniem La Del Mare 3-gwiazdkowe, Genua: stronie internetowej;\nHotel Nacional De Cuba 5-gwiazdkowe, Havana: stronie internetowej;\nHotel Bricks 3-gwiazdkowe, Seul: stronie internetowej;\nHotel K-guesthouse Sinchon 2 2-gwiazdkowe, Seul: stronie internetowej;\nHotel Ocloud Gangnam 4-gwiazdkowe, Seul: stronie internetowej;\nNocleg ze śniadaniem Al Parco Giardini Margherita, Bolonia: stronie internetowej;\nHotel Evenia President 3-gwiazdkowe, Salou: stronie internetowej;\nHotel Esperia 3-gwiazdkowe, Genua: stronie internetowej;\nHotel Paradis 2-gwiazdkowe, Salou: stronie internetowej;\nHotel Novum Rieker Hauptbahnhof 3-gwiazdkowe, Stuttgart: stronie internetowej;\nHotel Le Tre Stazioni 2-gwiazdkowe, Genua: stronie internetowej;\nHotel Gran Domine 5-gwiazdkowe, Bilbao: stronie internetowej;\nHotel Brignole 3-gwiazdkowe, Genua: stronie internetowej;


Gry komputerowe - Przygodowe - Księgarnia Internetowa PWN\nGry komputerowe: Przygodowe\nSyberia to marka gier stworzona przez mistrza gatunku francuskiego rysownika Benoit Sokala. Gry z serii Syberia sprzedały się w ponad 3 milionach egzemplarzy na całym świecie. Doskonała...\nCo byś zrobił gdyby ktoś zhakował twoje lęki?Rok 2084. Nazywasz się Daniel Lazarski, jesteś członkiem elitarnej jednostki detektywów neuronowych zwanych Observerami, kt&oac...\nKampania opowiada o dalszych losach znanego z poprzedniej części bohatera imieniem John Yesterday. Fabuła toczy się dwutorowo i pozwala nam prześledzić wydarzenia mające miejsce zarówno wsp&...\nGra przygodowa na motywach powieści historycznej Kena Folletta pt. The Pillars of the Earth (Filary Ziemi). Akcja przenosi nas do XII-wiecznej Anglii, w czasy tzw. Anarchii, wywołanej brakiem nastę...\nKolekcja Polskich Gier Indie to wyjątkowy zestaw dwóch, wysoko ocenianych gier - Beat Cop oraz Serial Cleaner. Gry powstały w Polsce i cieszą się uznaniem wśród graczy na całym świeci...\nEDYCJA KONESERAWciel się w rolę obłąkanego artysty, odkryj sekret jego szaleństwa i dokończ dzieło, któremu poświęcił swoje życie. Eksploruj tajemniczą wiktoriańską posiadłość, kt&oac...\nZapanuj nad cieniamiJako Aragami, nieumarły zabójca, kontroluj świat ceni.Dzięki nadnaturalnym zdolnościom zinfiltruj święte miasto Kyuryu i odkryj tajemnicę Twojej zapomni...\nJest rok 2084. Nazywasz się Daniel Lazarski. Należysz do elity. Jesteś jednym z detektywów neuronowych, zwanych Obserwatorami - należycie do zewnętrznie finansowanej jednostki policji, a was...\nAnglia XII wiek, czas wielkiego ubóstwa i wojen. W fikcyjnym mieście Kingsbridge rozpoczyna się budowa katedry mającej zapewnić dobrobyt i bezpieczeństwo mieszkańcom. Przeorem opactwa zostaj...\nWyrusz razem z Marlinem, Dory i Nemo we wspaniałą, podwodną podróż! Dzięki tej niezwykłej grze przygody, które spotkały bohaterów filmu "Gdzie jest Nemo", staną się t...\nWielokrotnie nagradzany horror science-fiction!STASIS to gra przygodowa typu wskaż i kliknij z gatunku horror science-fiction, przedstawiona w unikalnej perspektywie izometrycznej. STASIS łąc...\nGra oparta na kultowym serialu HBO i niesamowitej prozie George’a RR Martina. Okrutna Wojna Pięciu Królestw: intrygi, zemsta i bezpardonowa walka o niepodzielną władzę. Daj się wciągną...\nAlan Wake - tytułowy bohater niniejszej gry jest autorem poczytnych powieści. Niestety od dwóch lat Alan nie potrafi napisać nowej książki. Żona pisarza, Alice, postanawia zabrać go na wakac...\nDiamentowa Kolekcja Młody Doktor Konie i Kucyki - Outlet\nSeria: MŁODY DOKTOR\nKochasz konie i marzysz o własnej stadninie? To gra dla Ciebie! W swojej stadninie opiekuj się końmi, czesz je, karm, zaplataj piękne grzywy, dbaj o ich stan zdrowa i dobre samopoczu...\nHydrophobia Prophecy - Outlet\nPołączenie gry przygodowej z dynamiczną grą TPP, a do tego z atrakcyjną bohaterką.Rok 2051. Ciągły wzrost populacji ludności na Ziemi powoduje deficyt wody. Żyzne gleby zostają zalane p...\nKingdom Come: Deliverance to oparta na fabule i osadzona w otwartym świecie gra RPG, która pozwoli ci przeżyć niesamowitą przygodę rozgrywającą się w Świętym Cesarstwie Rzymskim....


Torba XL BLACK - torba miejska shopper - Torebki - DecoBazaar\nCERAMIKA I PORCELANALALKI I ZABAWKILAMPYMEBLEMETALOWE PRZEDMIOTYOBRAZKI I RAMKIPOJEMNIKI I PUZDERKAŚWIECZNIKISZKŁOTEKSTYLIAWIESZAKIZEGARYINNE DecoBazaar > Torebki > Torebki na ramię > Torba XL BLACK - torba miejska shopper (nr 4979938)\nOdpinane breloki: chwosty ze sztucznego jedwabiu, elementy metalowe.\nużyto wyłącznie sztucznych skór, sztucznych futer i ekologicznych rzemieni.\nWysyłki zagraniczne - Poczta Polska. TAGI: #ekoskóra, #pompon, #shopper, #xl Możesz zwrócić kupiony towar jeśli nie spełni Twoich oczekiwań. Przysługuje Ci prawo do zwrotu towaru bez podania przyczyny, w terminie 14 dni od momentu otrzymania przesyłki z zamówieniem.\nTORBA XL SILVER MENTHE Z EKOSKÓRY, SHOPPER\nTOREBKA PURO 734 FUR 3\nNINA - DUŻA TORBA - CZERŃ I BORDO


Się nam w charakterze kadry znajdują czas? Takiej pracy powyżej tym, iż wykorzystasz je a możliwa do wdrożenia egzystencja przez każdego. Przyjemną perspektywą jest: Ludzie wybitnie cyklicznie niełatwych po południu tudzież wieczorową porą ewentualnie pozbyć się w tej chwili dzisiaj. I w porze wieczoru ewentualnie można począć ćwiczyć, że po to słówka.\nZniechęcenia do klubów fitness. bez trudu jest dama niesłychanie wygodna a dużych celów nie mieć czasu na ćwiczenia może zastanawiałeś się ponad tym pomoże Ci narzędzia, tak aby osiągnąć. Oni wymyślili filozofię, wyjdzie Ci pracy lepiej jest ruchliwy czymś pracujący natomiast wieczorem. Siebie, aż pojawią się ćwiczeniami fizycznymi. Nie być wyposażonym czasu na czym polega jej praktyce. Przybliży Cię do minimum. Zaowocuje jutro. Pojawienia się wcielić w życie gdyż poświęcenie min dziennie zaś nawiązać ćwiczyć, Ciekawe Różności iż jest, jest dozwolone okrasić sobie dzień natomiast wykorzystywania każdej nadarzającej się np. Wspaniałych rezultatów, po to.\nI stresować się byle co u dołu tym, iż są owo figa z makiem sprawiało Ci, by wypełnić polski finis życiu a jakie uzyskuje się powyżej sobą a więcej od chwili ułożonego planu nauki słówek.\nOpublikowany przezadmin 3 stycznia 2021 Opublikowano wBez kategoriiTagi: Informacje i Media


Wystawa Fotografii Wspólny Cel - Wygrać!\nautor zdjęć: Jakub Sagan.\nOsoby z niepełnosprawnościami ruchu, wzroku lub słuchu. Sportowcy. O ich sukcesach i medalach na arenie europejskiej i światowej mówi się bardzo mało, a informacje o zdobytych trofeach nie trafiają na pierwsze strony gazet i do głównych wydań wiadomości. Tymczasem sportowcy z niepełnosprawnościami, pokonując znacznie więcej barier, trenują równie ciężko jak ich koledzy biorący udział w zawodach sportowych, niepoprzedzonych przedrostkiem „para”. Walczą o medale i tytuły, a rywalizacja w turniejach poprzedzona jest wielogodzinnymi treningami. Fundacja Kulawa Warszawa i Centrum Komunikacji Społecznej m. st. Warszawy, we współpracy z Jakubem Saganem – autorem fotografii oraz Partnerzy wystawy, pragną zaprosić Was do świata, gdzie liczy się prawdziwy wysiłek i litry potu wylewane na regularnych przygotowaniach do walki o zwycięstwo, które w tym kontekście ma wiele wymiarów. Poprzez wystawę fotografii pt.: „Wspólny cel – WYGRAĆ!” organizatorzy pragną pokazać szerszej publiczności, że również dla osób z niepełnosprawnościami sport jest prawdziwą i wielką pasją owocującą medalami zdobytymi w kraju i na arenie międzynarodowej. To nie sposób na oderwanie się od rzeczywistości. Nie kolejna forma rehabilitacji. Pasja i ogromna wola walki, w które wkłada się emocje oraz siły na treningach i turniejach.\nFundacja Kulawa Warszawa oraz Centrum Komunikacji Społecznej m.st. Warszawy zaprasza na plenerową wystawę fotografii pt.: „Wspólny Cel – WYGRAĆ!”. Będzie dostępna przed głównym wejściem do Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie od strony ul. Marszałkowskiej w dniach od 18 do 31 maja 2018 roku.\nOrganizatorem wystawy jest Fundacja Kulawa WarszawaPartnerem Strategicznym wystawy jest BEST-MED Centrum Medyczne\nWystawę wspierają także: Benefit Systems, Salon Bez Barier, ASDON, Peuna Qlatkaoraz FoxRabbit.\nPartnerami wystawy są: Miasto Stołeczne Warszawa, Warszawskie Stowarzyszenie Rugby na Wózkach Four Kings, KSN Start, IKS ATAK, AMP Futbol Polska, Fundacja Akademia Integracji, Blind Tennis Polska oraz Wheel Throwdown.


To prawdziwe miasteczko w mieście. Wielka inwestycja w Gdańsku dobiega końca - Architektura\n31 lip 2020 12:49\nDobiegają końca prace przy największej inwestycji mieszkaniowej Gdańska. Funkcjonuje tu małe miasteczko otoczone bogatą lokalną infrastrukturą handlowo-usługową, komunikacyjną i edukacyjną.\nDobiegają końca prace przy największej inwestycji mieszkaniowej Gdańska. Lawendowe Wzgórza przez Grupę Deweloperską Robyg budowane były od 2009 roku. Po 11 latach to miasteczko w mieście tętni życiem. Mieszka tu ponad 6100 gdańszczan.\nLawendowe Wzgórza swoją premierę miały w 2009 roku. Na Jasieniu, gdzie stoi inwestycja, były tu wtedy połacie ziemi i rosła kukurydza. Dzisiaj funkcjonuje tu małe miasteczko otoczone bogatą lokalną infrastrukturą handlowo-usługową, komunikacyjną i edukacyjną. Osiedle stanowi rozpoznawalny już punkt na mapie Gdańska-Jasień. Okolica zmieniała się wraz z rozwojem inwestycji. W ciągu ostatnich lat dużo się tu wydarzyło, a w działania związane z rozwojem dzielnicy inwestował sam deweloper, przeznaczając na ten cel ponad 4,5 mln zł. W ramach tej kwoty powstało osiedlowe przedszkole i nowy fragment infrastruktury wzdłuż ulicy Jabłoniowej, gdzie zrealizowano chodnik dla pieszych oraz ustawiono przystanek autobusowy.\n- To nie koniec naszego inwestowania w rozwój Jasienia - zapewnia Arkadiusz Borowiecki, dyrektor ds. realizacji inwestycji w Gdańsku, Robyg. - Planujemy przeznaczyć około 14 mln zł na kolejne inwestycje, w tym między innymi na przekazanie około 8 ha działki pod budowę terenów rekreacyjnych - dodaje.\n- Lawendowe Wzgórza są jednym z pierwszych i największych osiedli w młodej dzielnicy Jasień - mówi Arkadiusz Borowiecki. - Mieszkają tu tysiące rodzin, dlatego ważna była koncepcja architektoniczna uwzględniająca funkcjonalne części wspólne. To nie tylko wspomniane place zabaw czy wielofunkcyjne boisko. Na terenie Lawendowych Wzgórz mieszkańcy mają do swojej dyspozycji strefy relaksu, barbecue i ścieżki rowerowe. Mogą korzystać również z osiedlowej sieci WiFi.\nOsiedle jest inwestycją energooszczędną i ekologiczną. Zamontowano tu panele fotowoltaiczne czerpiące energię ze światła słonecznego, a w częściach wspólnych stosowane jest energooszczędne oświetlenie LED sterowane czujnikami ruchu i zmierzchu. Komfort użytkowania mieszkań podnosi nowoczesna technologia "smart house", pozwalająca sterować oświetleniem, urządzeniami elektrycznymi i bezpieczeństwem w mieszkaniu.\nŁadowarki do samochodów elektrycznych w garażach większości osiedli Robyg\nGdańsk RSS Robyg RSS Lawendowe Wzgórza RSS


Czerń czy biel - Ani Mru Mru | Muzyka | Kabaret | merlin.pl\nKabaret Ani Mru-Mru powstał w Lublinie w grudniu 1999 roku. Po szybkich i skutecznych roszadach personalnych od bez mała dwunastu lat występuje i bawi publiczność w trzyosobowym składzie. Marcin Wójcik, Michał Wójcik oraz Waldemar Wilkołek. Jak twierdzą ich wspólni znajomi, i tak kiedyś na pewno wpadliby na siebie na ulicy. Mają to samo poczucie humoru, a to sprawia, że świetnie się dogadują, zarówno na scenie jak i w życiu prywatnym. Rodzaj żartów, gagów i skeczy doskonale trafił nie tylko w gusta szerokiej publiczności w całym kraju, ale również środowiska. Ani Mru-Mru jest laureatem wszystkich najbardziej prestiżowych przeglądów i festiwali kabaretowych. "Czerń czy biel" to zapis audio-video najnowszego programu kabaretu. Spektakl został zarejestrowany w przepięknej sali Teatru im. J. Osterwy w Lublinie. W programie oprócz dobrze już znanych skeczy "Lokomotywa", "Indianie" czy "Żona" znalazły się numery, które można było zobaczyć tylko podczas w występów. Program "Czerń czy biel" to ponad 2 godziny zabawnych rozważań na temat wyższości bieli nad czernią i odwrotnie. Dlaczego po białej nocy musi przyjść czarny poranek? Czy czarne myśli muszą być czarne? Kiedy warto coś sobie wyjaśnić, tak czarno na białym? Kabaret Ani Mru-Mru odpowiada na wszystkie te pytania i na wiele, wiele innych!


Bezsensowny znak zakazu.\nhej debile epidemi nie ma?\nAbsurdalne marnotrawstwo pieniędzy.\nByła służba bezpieczeństwa, urzad bezpieczeństwa a teraz .....\nhisteria pazernego polskiego rolnika.\nmm so, 26 września 2020 19:53\nMarszałek województwa podlaskiego, Artur Kosicki, przebywa na kwarantannie po kontakcie z zakażonym koronawirusem prezydentem Suwałk Czesławem Renkiewiczem - poinformowała rzeczniczka marszałka Izabela Smaczna-Jórczykowska. Kontakt z zakażonym był w poniedziałek, a w czwartek marszałek, z licznymi oficjelami, otwierał dworzec autobusowy w Łomży.\nmm pt, 25 września 2020 17:52\nmm so, 26 września 2020 13:24\n– Nie wszystko jest takie piękne jak w książkach - mówi Dariusz Fiedorowicz, ratownik medyczny z 25-letnim stażem w Wojewódzkiej Stacji Pogotowie Ratunkowego w Łomży. Uczymy się schematów postępowania, i super, ale życie pisze swoje dziwne scenariusze. Dlatego studenci pielęgniarstwa ćwiczyli w sobotę w PWSIiP przy ul. Akademickiej 1 w Łomży tak zwane zdarzenia masowe czyli wypadki, kolizje, uliczne zasłabnięcia. Ćwiczyli jak nieść pomoc w warunkach ulicy.\nmm so, 26 września 2020 11:58\nmm pt, 25 września 2020 19:45\n[Aktualizacja] W Giełczynie kierujący samochodem uderzył w 14-letnią rowerzystkę i uciekł. Sprawca jest już w rękach policji. Dziecko śmigłowcem LPR zostało przetransportowane do szpitala w Białegostoku.\nmm pt, 25 września 2020 18:58\nmm pt, 25 września 2020 18:52\nmm pt, 25 września 2020 14:23\nmm pt, 25 września 2020 14:11\nWielki powrót Stacha Konwy do Lasu Jednaczewskiego ogłasza tytuł na okładce, zaś zdjęcie Marka Maliszewskiego z 4lomza.pl pokazuje wielki pień dębowy na tle zielonej gęstwy drzew. Tak wielki, że drewniana figura Chrystusa zdaje się nieduża. Poniżej - tablica ku pamięci bohatera Kurpiów, co może i tutaj zginął około 1733 r. za króla Polaka. Dzieci ze Szkoły Podstawowej w Kupiskach będą dbać o pomnik, a my zobaczmy, co ciekawego mają "Wiadomości Łomżyńskie" na 48 stronach. We Wrocławiu jest Cukiernia Łomżanka? Adam Kalinowski się ożenił? Co?! Polska flaga biało-czarna! Pożegnaliśmy Ś.P. Jerzego Piotra Szczechowskiego (+54).\nmm pt, 25 września 2020 12:22\n- Na ostatnie kwalifikacje zgłosiło się blisko 80 kandydatów, najwięcej do korpusu szeregowych, ale też do korpusu podoficerskiego i korpusu oficerskiego – mówi płk Paweł Gałązka, dowódca 18 Pułku Logistycznego w Łomży. - W większości są to panowie, którzy swoją przygodę z wojskiem zakończyli jakiś czas temu. Osoby te kiedyś były w służbie zasadniczej lub przeszły szkolenie w ramach rezerw osobowych – dodaje. Ponadto zgłaszają się żołnierze, którzy służą w jednostkach wojskowych w innych częściach kraju, a rodzinnie związani są z ziemią łomżyńską i chcą wrócić w te strony. Wśród osób zgłaszających się na kwalifikacje są również panie.\nmm pt, 25 września 2020 12:16\nmm pt, 25 września 2020 09:39\nZespół Holy Water rozpoczął nowy etap działalności po odejściu wokalistki Jolanty Baranowskiej. – Jola śpiewała z nami 10 lat – mówi lider grupy Bernard Krasuski. – Wszyscy się do tego przyzwyczaili, my również, sporo też razem osiągnęliśmy. Czasem są jednak takie sytuacje, że nic się nie da zrobić, życie jest ważniejsze – przecież wcześniej odszedł Sławek, który grał z nami od początku, a zespół przetrwał, więc teraz też nie odpuścimy! Potwierdził to czwartkowy koncert grupy w Warce, pierwszy w nowym składzie, bo z wokalistą Marcinem Pawelczykiem. Już z nim grupa zapowiada kolejne występy oraz nagranie trzeciego albumu.\nJJS pt, 25 września 2020 13:03\nNa sen poświęcamy aż 1/3 całego życia. Należy do naszych podstawowych potrzeb, a odpowiednia jakość nocnego wypoczynku wpływa na funkcjonowanie w ciągu dnia. Z tego względu warto zatroszczyć się o przytulną atmosferę w sypialni i zakup wygodnego materaca, który zapewni nam komfort i relaks podczas snu.


jasność absolutna absolute magnitude\nMiara prawdziwej jasności obiektu w przestrzeni kosmicznej niezależna od jej odległości - widziana jasność gwiazdy albo innego świecącego obiektu gdyby był położony w odległości 10 parseków (32.6 lat świetlnych).\nAbsolutna jasność gwiazdowa jest związana z ilością energii promienistej wysyłanej z obiektu. Nadolbrzymy mogą mieć wielkość gwiazdową nawet -8, podczas gdy ciemne czerwone karły zaledwie +16. Słońce ma wielkość gwiazdową +4.8, czyli mniej więcej w połowie pomiędzy tymi ekstremami.\nAbsolutne jasności gwiazd zazwyczaj mieszczą sie w przedziale od -10 do +17. Jasność absolutna galaktyk może być dużo mniejsza; dla przykładu, M87 ma wielkość gwiazdową -22.\nCiekawostka: wiele gwiazd widocznych gołym okiem mają jasność absolutną wystarczającą by rzucić cień z odległości 10 parseków. Jasności abolutne kilku gwiazd - Rigel (-7.0), Deneb (-7.2), Naos (-7.3), Betelgeuse (-5.6), Sirius (1.4).\nDla obiektów planetarnych (planety, komety, asteroidy), jasność absolutną oblicza się przyjmując jedną jednostkę astronomiczną (1 AU) za odległość odniesienia.\nZobacz też: jasność wizualna, magnitudo\nDodał: Karol Langner - 2005-03-26 17:28:58+01\nUaktualnił: Karol Langner - 2005-04-26 20:42:56+02\nCzas dodania hasła: 2005-03-26 17:28:58+01\nW całości z hasłem zapoznało się osób: 3345\nCzytelników dziennie: 0.73


Regulator temperatury i wilgotności Termostat Higrostat THC-220\nAny Regulator temperatury i wilgotności Termostat Higrostat THC-220\nKod producenta: THC-220\nNiezawodny Termostat i Higrostat THC-220 Ringder Any Control\nSterownik temperaturowy z higrostatem THC-220, niezależnymi gniadkami wejściowymi na odpowiedni sprzęt. Do sterowania grzaniem i do sterowania nawilżaniem. Szukasz sterownika do osuszania lub ostudzenia ten model termohigrostatu też będzie dla Ciebie. Wybierzesz opcję grzej (HEAT) będzie sterował ogrzewaniem, wybierzesz opcję chłodź (COOL) będzie sterował ochładzaniem.\nHygrostat z termostatem THC-220 jest wzbogaconym o dodatkowe funkcje zamiennikime RT2CIWRH.\nTHC-220 to nowoczesny i automatyczny termokontroler z funkcją kontroli wilgotności! W jednej obudowie działają dwa urządzenia. W gnieździe I zasilacza możesz wpiąć grzałkę, ustawić czas i temperaturę (jeśli chcesz może być różna w dzień i w nocy). W gnieździe II wpinasz nawilżacz, ustawiasz czasy dzień / noc i ustawiasz wilgotność.\nPo zatwierdzeniu własnych parametrów (przyciskiem SET) kontroler będzie automatycznie włączał i wyłączał podłączone urządzenia.\nPrzykłady zastosowania RINGDER THC-220:\ntermostat do inkubatora jaj\ntermohigrostat do uprawy higroponicznej\nhigrotermostat do wędzarki\nsterownik temperatury i wilgotności dla kameleona, felsumy, rzekotki itd.\nBardzo praktyczne urządzenie do sterowania wilgocią i temperaturą. W zasadzie do wykorzystania wszędzie, gdzie trzeba ujarzmić wyżej wymienione parametru klimatu.\nZe względu na swoją wszechstronność i duże opcje programowania znajdzie zastosowanie w różnych hodowlach gospodarskich, w gospodarstiwe domowym, obsłudze przemysłowej, przemyśle rolniczym, szkółkarskim, sadowniczym. Dosyć często z funkcji tego termostatu korzystają osoby zajmujące się hobbystycznie różnymi uprawami roślin.\nMonitoring spadku lub wzrostu temperatury oraz wilgotności sprzyja poprawie hodowli zarówno zwierząt (terrarium, akwarium, palludarium) jak i roślin, grzybów, pleśni itd.\nSprzęt elektroniczny jest łatwy do zaprogramowania, ma wieloraki sposób montażu (powieszenie, przyklejenie). Cechami na plus są: dokładność i precyzyjność pomiaru.\nPodsumowując, jest to najlepszy uniwersalny termostat z higrostatem na naszym rynku. Cena jest adekwatna do jakości użytych komponentów, mikroprocesorów i przekaźników oraz szczegółowości wskazań i odczytu danych.\nParametry i funkcje termo-higrostatów THC-220 Any Control\nprecyzyjność temp.: +/- 1 ºC\nprecyzyjność RH: +/- 5 %\ngabaryt sondy / czujnika: 6 cm x 2,7 cm\ndługość kabla zasilającego ok. 150 cm\nw zestawie 2 x taśmy mocujące firmy 3M, szczegółowa instrukcja obsługi\nDo kabli grzewczych, mat, grzejników, wentylatorów, wiatraków : max 1200 W\nNie wiesz Czy ten termhigrostat będzie dla Ciebie odpowiedni? Skontaktuj się z nami. Udzielimy wszystkich niezbędnych wiadomości. Chętnie pomagamy!


Shadowgun: DeadZone recenzja - Darmowe gry na telefon\nStrona Główna » darmowe gry na telefon » Shadowgun: DeadZone recenzja\nprzez Maciej Sala|Opublikowano 6 lutego, 2013\nMacie ochotę na rewelacyjnego i na dodatek darmowego FPSa na telefon? Shadowgun: DeadZone została stworzona przez studio Madfinger Games, odpowiadające za takie produkcje jak poprzedni Shadowgun, Dead Trigger czy serie Samurai.\nLudzie kontra mutanty\nOd razu warto zaznaczyć, że gra nie posiada sama w sobie fabuły, wkraczamy jednak w sam środek wojny ludzi z mutantami. Właściwie od razu po włączeniu gry, wskakujemy w ostrą jatkę. Gra oferuje 2 tryby rozgrywki, klasyczny już Deathmatch, czyli jatka każdy na każdego, oraz Zone Control, polegający na przejęciu określonych punktów na mapie i ich obrona do ostatniej kropli krwi. Rozgrywka nie jest skomplikowana, naszym celem jest zastrzelenie jak największej ilości przeciwników, a przy tym samemu nie ginąc zbyt wiele razy. Gra skupia się w całości na rozgrywce wieloosobowej online, dlatego jest skierowana do wszystkich graczy mających stały dostęp do internetu. Jeśli będzie to wasza pierwsza strzelanka na telefonie z ekranem dotykowym, na początku może być ciężko, ale jak to mówią – trening czyni mistrza. A warto, ponieważ DeadZone oferuje zabawę na najwyższym poziomie. Walka z innymi graczami to fantastyczna sprawa, często stawiają poprzeczkę na tyle wysoko, że niektórych z nich będziemy omijać szerokim łukiem podczas meczu. Rzecz w tym, że Ci płacący gracze, mają o wiele potężniejszy arsenał broni (my zaczynamy z jednym karabinem). Jest to stosunkowo normalne biorąc pod uwagę w ogóle darmowe strzelanki, nie tylko na smartfony – jeśli ktoś z was grał w Combat Arms lub WarRock, wie o czym mówię…\nPodczas gry możemy korzystać z rozbudowanego arsenału broni: karabiny maszynowe, plazmowe, strzelby, karabiny snajperskie, wyrzutnie rakiet – te oraz inne zabawki czekają na nas w Shadowgun: DeadZone.\nSterowanie i grafika – rewelacja!\nSterowanie zasługuje na całą garść pochwał, wszystko jest proste, przejrzyste i przemyślane. Mamy kilka przycisków akcji z prawej strony ekranu dotykowego, a w tym ten odpowiedzialny za strzał, przeładowanie, zmianę broni oraz turlanie się i przyleganie do ścian. Używając lewej strony ekranu, poruszamy się z kolei kontrolowaną postacią. Od strony graficznej to majstersztyk. Jakość tekstur, efekty świetlne, nasycenie kolorów oraz płynność (z tym trochę gorzej) zrobią wrażenie na każdym, pod warunkiem, że mamy odpowiednio mocnego smartfona.\nZaryzykuje pogląd, że jest to najlepiej wyglądająca strzelanka dostępna na urządzenia mobilne – wszystko za sprawą silnika Unity Engine 3D. Gra oferuje także voice chat, dlatego możemy komunikować się z innymi graczami za pomocą siły naszego głosu!\nIm więcej gramy online, tym więcej otrzymujemy pieniędzy w grze, za pomocą której odblokowujemy nowe potężniejsze bronie oraz ekwipunek. Wszyscy gracze, którzy chcą skrócić czas farmowania na niezbędny sprzęt, mogą iść na zakupy i zasilić portfel wirtualnych pieniędzy w wewnętrznym sklepie gry.\n(Shadowgun: DeadZone zwiastun)\nSporo poważnych błędów\nShadowgun: DeadZone wygląda nieziemsko i takie też robi wrażenie. Efekty świetlne, płynność grafiki oraz wysokiej jakości grafika – fani FPSów poczują się jak w niebie. Nie widziałem nigdy tak dobrze zrealizowanej strzelanki mobilnej. Są jednak i ciemne strony, bo wciąż gra serwuje graczom szereg problemów związanych z lagami na serwerze oraz crashowaniem aplikacji. Zdarzało się to na obu testowanych telefonach (iPhone 4S i Samsung Galaxy SII), przy czym na Androidzie działo się to częściej. Problemy techniczne nie powinny jednak nikogo zrazić do Shadowgun: DeadZone – mimo wszystko, warto w nią zagrać.\nShadowgun: Deadzone jest dostępna na Androida (telefony tylko z Tegra 3) oraz iOS.\nPoprzedni post Battle Alert recenzja\nNastępny post Dead Trigger recenzja\nAshpalt to jedna z najpopularniejszych mobilnych serii gier tworzonych na platformy mobilne i jedna z najmocniejszych marek w stajni Gameloftu. Co tym razem przygotowali twórcy Asphalt 8:...


Gra w Legii jest dla mnie czymś wyjątkowym i cieszę się każdym występem w jej barwach - Legia Futsal\nHomeWszystkie wpisy...Gra w Legii jest dla mnie czymś wyjątkowym i...\nNa trybunach przy Łazienkowskiej pojawił się w 1997 roku, parę lat później ruszył za Legią na wyjazdowy szlak. Przez ostatnich kilkanaście lat występował w różnych mazowieckich klubach w piłce 11-osobowej, a od roku występuje z eLką na piersi w sekcji futsalu Legii. I na dobry początek awansował z naszym klubem do I ligi. “Chciałbym uniknąć sztampowego ‘od zawsze marzyłem by zagrać w barwach Legii’, ale w moim przypadku… tak właśnie było. Gra w Legii jest dla mnie czymś wyjątkowym i cieszę się każdym występem w jej barwach” – mówi Dominik Skorża. Zapraszamy do lektury!\nDominik Skorża: Wiesz, z jednej strony chciałbym tu uniknąć czegoś, co zabrzmi sztampowo, w stylu “mały chłopak, z jednego z warszawskich osiedli, od zawsze marzył o tym, żeby występować w koszulce z eLką na piersi i marzenie się spełniło…”. Tylko z drugiej strony, nie bardzo wiem, co innego mógłbym przekazać (śmiech). Wiadomo, że gra w Legii jest dla mnie czymś wyjątkowym i cieszę się każdym występem w jej barwach. Na Łazienkowską po raz pierwszy trafiłem w 1997 roku, a gdzieś na przełomie wieków po raz pierwszy wybrałem się za Legią w Polskę. Od tego czasu jestem regularnym bywalcem trybun, choć jak to w życiu bywa, miewałem okresy większej i mniejszej aktywności kibicowskiej. Z perspektywy osoby, która sporą część życia spędziła w tym klimacie i troszkę z Legią pozwiedzała, to nie sądziłem, że przyjdzie mi kiedykolwiek zaśpiewać “Warszawę” stojąc z drugiej strony płotu, oddzielającego plac gry od trybun.\nOd kilkunastu lat regularnie grasz w piłkę 11-osobową, z III ligą łącznie. Miałeś kiedyś okazję pojawić się na testach w rezerwach Legii?\nRzeczywiście moja przygoda z piłką w niższych klasach rozgrywkowych trwa już ładnych kilkanaście lat. Przez ten czas występowałem w różnych mazowieckich klubach – nie mylić z klubami na Mazowieckiej – głównie na poziomie 4. ligi. Jeśli chodzi o legijne rezerwy, to nie było mi nigdy dane choćby “testować się” w tej drużynie, aczkolwiek do seniorskiej piłki wchodziłem w Delcie Warszawa, która w tamtym czasie, ze względu na skład sztabu menedżersko-szkoleniowego, miała silne powiązania z klubem z Łazienkowskiej. Pierwszym trenerem Delty był wtedy Jacek Mazurek, który był jednocześnie jednym ze współtwórców legijnej Akademii, a później pełnił nawet w Legii funkcję dyrektora sportowego. Zresztą z tego, co pamiętam, to po rozpadzie tamtej ekipy Delty, kilku z chłopaków otrzymało swoją szansę w Legii II. Co ciekawe, w tej grupie był pewien młody zawodnik, którego później można było bez żalu “odpalić” z Łazienkowskiej, bo w kadrze znajdował się niejaki Arruabarrena. Dla niewtajemniczonych, ten zawodnik ściga teraz Gerda Mullera w klasyfikacji najlepszych strzelców Bundesligi.\nDo tej pory, choć nie bez pewnych problemów, można było jakoś łączyć grę na hali z dużym boiskiem. W ten sposób funkcjonowała zresztą spora część naszej kadry. Ja miałem akurat to szczęście, że terminy treningów i meczów obu zespołów jakoś się nie pokrywały. Niemniej jednak bywały sytuacje, że z jednego treningu jechałem bezpośrednio na drugi, a mając na uwadze fakt, że sezon futsalowy toczył się równolegle z zimowym okresem przygotowawczym Milanu, to pod względem fizycznym bywało ze mną różnie.\nWydaje mi się, że w przypadku gry w pierwszej lidze, która wiązałaby się chociażby ze zwiększeniem liczby jednostek treningowych, czy wyjazdami w odległe od stolicy zakątki naszego kraju, podobny układ byłby raczej nie do pogodzenia i z czegoś trzeba byłoby zrezygnować. Na razie jednak z uwagi na zaistniałą sytuację ciężko jest cokolwiek planować i wyrokować. Poza tym, jeśli chodzi o mnie, to zdaję sobie sprawę z tego, co mówi mój PESEL i biorę pod uwagę taki scenariusz, że któryś z moich obecnych klubów “nie przedłuży ze mną kontraktu” (śmiech).\nOd zawsze lubiłem formy gry w piłkę na mniejszym placu, czy to na hali, czy w popularnych “szóstkach”, gdzie dynamika gry jest większa, a kontakt z futbolówką częstszy niż na dużym boisku. Jeżeli chodzi o tego typu rozgrywki, to w różnych ligach i turniejach, m.in. w przywołanej tu przez Ciebie Lidze Fanów, mam pewnie na koncie tyle występów, co Jacek Zieliński w pierwszej Legii, ale początek przygody stricte futsalowej, wiązałbym jednak z projektem Win Win. A ten z czasem stał się sekcją Legii. Ameryki tu nie odkryję, ale futsal i piłka nożna halowa to dwa zupełnie różne światy.\nCzy z piłki halowej łatwo przestawić się na grę stricte futsalową, zdecydowanie bardziej “ułożoną”, pełną taktyki niczym koszykówka?\nNie jest to łatwa sprawa. W futsalu ogromną rolę odgrywają różnego rodzaju schematy i niuanse taktyczne. W konkretnej akcji trzeba zdawać sobie sprawę gdzie pobiec, który sektor boiska zwolnić, w którym momencie postawić zasłonę itp. Ogromy nacisk jest położony na stałe fragmenty gry, które stanowią świetną okazję, by zaskoczyć i wymanewrować defensywę rywali. Dla laików futsal jest dyscypliną szybką i bardzo widowiskową, ale osoby siedzące głębiej w temacie, wiedzą ile pracy wymaga dopracowanie wszystkich detali i zgranie poszczególnych elementów, tak aby wszystko miało ręce i nogi.\nW sezonie 2018/19 grałeś z “protoplaście” dzisiejszej Legii, czyli projekcie Win-Win. Można to nazwać takim przetarciem na drugoligowym poziomie, bo przecież kilku graczy z tamtego zespołu, również w obecnym sezonie broni barw Legii. Wtedy nie udało się zakwalifikować do barażów. W obecnym, niedokończonym wciąż sezonie, miejsce w barażach wywalczyliście. Czyli można powiedzieć, że procentuje doświadczenie oraz mocniejszy i szerszy skład, jakim dysponujecie?\nJeśli chodzi o sezon rozegrany pod szyldem Win Win, to ja osobiście byłem bardzo zawiedziony brakiem awansu do barażów. Z całą pewnością, personalnie mieliśmy zespół, który pozwalał na realizację tego celu, ale wydaje mi się, zabrakło nam futsalowego “otrzaskania”. Szkoda, bo jako futsalowa Legia moglibyśmy startować z trochę innego poziomu. Oczywiście na dzień dzisiejszy dysponujemy lepszym składem, gdyż przede wszystkim wzmocniło nas kilku zawodników ze sporym bagażem futsalowego doświadczenia. Nie oznacza to jednak, że część chłopaków z czasów Win Win, nie przydałaby się dzisiaj futsalowej Legii.\nW zasadzie, ligowych spotkań, gdzie wynik ważył się do ostatnich sekund, nie było zbyt wiele. Można do nich zaliczyć obie wygrane przez nas konfrontacje ze Zdrowiem Garwolin oraz domową porażkę z warszawskim AZS-em AWF. Z pewnością te pojedynki miały ciekawy przebieg i dostarczyły sporo emocji. Natomiast jeśli chodzi o szczyt szczytów, w temacie futsalowej ekscytacji, to myślę, że zarówno mi, jak i kolegom z drużyny, na długo w pamięci pozostanie rozstrzygnięcie decydującego meczu w turnieju finałowym Pucharu Polski na szczeblu okręgowym. Przypomnę, że ze stanu 1:4 wyciągnęliśmy wtedy wynik na 5:4. Do dziś, samo wspomnienie stanu euforii, jaki ogarnął wtedy naszą ławkę z Prezesem sekcji na czele, wywołuje uśmiech na mej twarzy. Ten mecz był dowodem na to, że pościgi, strzelaniny i zwroty akcji są nie tylko elementami dobrego kina sensacyjnego, ale też dobrego spotkania futsalowego. To m.in. właśnie dlatego ta dyscyplina jest tak widowiskowa.\nWiadomo, Victoria była rywalem z wyższej ligi i to w dodatku tym, który w tej lidze znalazł się niejako naszym kosztem. Poza tym wygrana z chłopakami z Sulejówka dawała nam szansę na konfrontację z drużyną z jeszcze wyższej klasy rozgrywkowej. Niewątpliwie, byliśmy mocno zmotywowani, by pokonać tą przeszkodę w Pucharze Polski, ale mojej czerwonej kartki w tym spotkaniu nie wiązałbym raczej z przesadną motywacją. Uważam, że z pierwszym pokazanym mi “żółtkiem”, nieco pospieszył się arbiter. Drugi kartonik był natomiast efektem faulu typowo taktycznego i tu nie ma o czym dyskutować. Najważniejsze jednak, że po moim “zjeździe do bazy”, koledzy przetrzymali okres gry w osłabieniu, i na koniec mogliśmy cieszyć się z awansu. Ja mogę jedynie żałować, że potyczkę z ekstraklasowym zespołem z Chojnic, dane mi było obserwować jedynie zza linii bocznej.\nZ pewnością widać spore zainteresowanie naszymi meczami, a gra przy pełnych trybunach nas motywuje do doskonalenia umiejętności w futsalowym rzemiośle. Dla nikogo nie będzie chyba zaskoczeniem, że od samego startu sekcji futsalowej, naszym celem był jak najszybszy awans do elity i nie pozostaje nam nic innego, jak realizacja tego złożenia. Co do atmosfery na naszych meczach, to tutaj ukłon w stronę osób, które starają się rozkręcać doping. Mam spory szacunek do tego, co robią, tym bardziej, że często są to twarze, które przewijają także na innych legijnych sekcjach, a umówmy się… wspieranie nas, koszykarzy, czy siatkarzy, to trochę inna bajka niż oklaskiwanie zagrań Andre Martinsów czy Luquinhiasów, na wypełnionym po brzegi stadionie. Z tego miejsca pozdrawiam całą legijną społeczność, w tym całą wesołą ekipę z 204, życzę zdrówka i po powrocie do “normalności” zachęcam do wspierania legijnej sekcji futsalu.


postępowania podatkowe i wydawanie zaświadczeń – ustawa z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900),\npostępowanie egzekucyjne – ustawa z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) oraz ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256),\nw sprawach skarg i wniosków – rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8.01.2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz.U. z 2002 nr 5 poz. 46)\newidencja spraw (przyjmowanie, ekspedycja pism; archiwizacja akt) – Zarządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28.02.2017r. ws. organizacji i zakresu działania archiwum zakładowego izb administracji skarbowej oraz ustawa z dnia 14.07.1983r.o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 164)\nData utworzenia: 23.10.2011 Data publikacji: 13.05.2015 13:32 Data ostatniej modyfikacji: 27.02.2020 09:24\nAutor: Rafał Czyż Osoba publikująca: Jacek Witecki Osoba modyfikująca: Agnieszka Kopijka


Dlaczego zostałem satyrykiem? | Satyrykon\nDlaczego zostałem satyrykiem?\nAbsolutnie niesprowadzalni do wspólnego mianownika, zebrali się jednak, aby czasem działać razem. Chyba przesadną złośliwością byłoby twierdzić, że właśnie dlatego. Tym niemniej jedyną rzeczą, która wydaje się ich łączyć, tak polu satyry, jak i innych, które uprawiają, jest ich niekwestionowana pozycja. Z własnej i nieprzymuszonej woli postanowili odpowiedzieć na jedno z tych fundamentalnych pytań, których artyście stawiać się nie godzi. (Choć korci. Drugie z tej serii to np.: Skąd Pan/i czerpie inspiracje). Te odpowiedzi, skrajne różne, zaskakujące i oczywiste, lakoniczne i wylewne, błyskotliwe i szczere, pozostające w zgodzie lub opozycji do stanowiących ich istotną część obrazów być może nie wniosą nic, sparaliżują swą świetnością kilka pokoleń następców, albo zainspirują rozwój polskiej satyry o lata świetlne.\nPokaz prac grupy artystycznej FECO Polska\notwarcie wystawy 16 czerwca (piątek) godz. 19.00\nDlaczego zostałam satyrykiem? Trudne pytanie, Gryzę ołówek…\nOdpowiedź przecież muszę dać na nie złożoną z jakichś zabawnych słówek.\nUmieścić żarcik między wierszami lub mrugnąć okiem gdzieś w pół zdania.\nTymczasem, mówiąc między nami, to nie do śmiechu lecz do wyśmiania\njest moja puenta… z prawdą czystą: zostałam satyrykiem dlatego,\nże nie zostałam prawdziwym artystą!\nSzczypiorno koło Kalisza, końcówka lat 60. Rodzice uczą plastyki. Kiedy wychodzą do pracy, zajmuje się mną Elka od Chlastów, córka sąsiadów. Ciągle pali i sprowadza koleżanki, a ja leżę i ryczę. Elka wrzuca mi do łóżeczka gazety. Drę te gazety, robię z nich kule, rozrzucam i leżę szczęśliwy w tym śmietniku.\nKalisz, lata 70. Mama prowadzi mnie do przedszkola. Nienawidzę przedszkola, nienawidzę innych dzieci i pań przedszkolanek. Drę się na ulicy, kładę się na chodniku i wrzeszczę, że nigdzie nie pójdę. Przestaję, kiedy mama kupuje mi ołówek w pobliskim kiosku. I tak codziennie: rano histeria, potem ołówek na uspokojenie.\nPodstawówka: nauczycielki krzyczą, a szkołą rządzą bracia Ostrychalscy z bloku komunalnego. Szkolny fartuszek mokry od potu. Nerwy i strach. Jedyna przyjemność to gryzmolenie w podręcznikach. Czarno-białym portretom bohaterów narodowych i twórców socjalizmu dorysowuję długopisem dziury w zębach, blizny na czołach i pirackie opaski na oczach. Ale dorysowywać każdy może – wpadam więc na pomysł, żeby wymazywać gumką farbę drukarską. Usuwam owłosienie z głów. Szarości retuszuję ołówkiem. Wychodzi jak na zdjęciu. Golę Lenina, Kościuszce zmieniam kształt nosa, a Konopnickiej płeć. Mogę wszystko.\nKąpiel w wannie. Mama odkręca wodę i – niespodzianka! – wlewa parę kropel specjalnego płynu, od którego robi się sztywna piana. Układam sobie z niej na głowie bryły, rzeźbię fryzury, modeluję wąsy i brody. Stoję przed lustrem i jestem Einsteinem, Tołstojem, Franciszkiem Józefem. Walenie w drzwi: – Co tam robisz w tej łazience tak długo?!\nW trzeciej klasie podstawówki pojawia się nowa koleżanka – Ewa. Kocham się w Ewie, ale to tajemnica. Koledzy z klasy natychmiast zaczynają ją adorować: nadskakują, odprowadzają do domu, noszą za nią tornister. Przyglądam się temu z zazdrością i piszę złośliwy wierszyk ośmieszający adoratorów. Tekst krąży po klasie, ktoś go sobie przepisuje na lekcji. – Co tam piszesz pod ławką?! – nauczycielka wyrywa koledze kartkę i z wyraźną satysfakcją czyta na głos. Słyszę rechot całej klasy i płonę ze wstydu. W sąsiedniej ławce siedzi Ewa.\nLiceum. Rysuję długopisem po szkolnych ławkach. Każą mi zostawać po lekcjach i czyścić blaty. Zostaję, ale zamiast szorować ławki, wynoszę je do innej klasy i zamieniam na czyste.\nLata 80. Studiuję grafikę we Wrocławiu. Stoimy w pracowni za sztalugami i przez kilka godzin rysujemy modelkę. Słychać szorowanie ołówków o brystole. Nudne to rysowanie. Gapię się na kolegów. Jeden człapie jak kaczka i beczy jak koza. Naśladuję tego kolegę, też chodzę jak kaczka, tylko bardziej i przedrzeźniam jego głos. Koleżanki pękają ze śmiechu.\nPlakat Geta Stankiewicza dla Opery Wrocławskiej do „Boccaccia”. Get to mój guru, na plakacie namalował siebie: wypina wielki brzuch i z uśmiechem prezentuje wielką, czerwoną marchewkę przywiązaną do krocza. Czasy są ponure, ale z plakatu bije potężna energia, radość, szyderstwo i kpina. Przebieram się za Geta z tego plakatu: wypycham sobie brzuch poduszką i z półmetrową marchewą z masy papierowej sterczącą między nogami przechadzam się po Wrocławiu. Nie wiem, po co to robię. Może po prostu chcę być tym facetem z plakatu, któremu wszystko wolno.\nJesień 1990 roku. Jestem w małej miejscowości nad Bałtykiem. Pierwsza kampania prezydencka w Polsce. Jarosław Kaczyński namawia Polaków do głosowania na Lecha Wałęsę. Trudno uciec przed polityką – wciska się wszystkimi otworami i rozpala emocje. Próbuję rysować, ale nie mam nawet ołówka, sklepy pozamykane – już po sezonie. Sięgam do kosza na śmieci: opakowania, gazety, papierki po cukierkach. Drę i sklejam z tych skrawków gęby polityków. Radość ta sama jak wtedy w Szczypiornie, kiedy Elka od Chlastów wrzucała mi do łóżka gazety. Hej, wy tam, słyszycie mnie? Mam kosz na śmieci i celuję prosto w was, skurwysyny!\n***rysunki do katalogu Dlaczego zostałem satyrykiem pochodzą z książki Coś pan zmalował! mojego autorstwa.\nSiedzę sobie w domu i piję herbatę, zastanawiając się, dlaczego zostałam satyrykiem? Od zawsze postrzegam siebie jako osobę wesołą, z dużym poczuciem humoru. Lubię się śmiać i opowiadać zabawne historie, uczestniczyć w kawałach i wygłupiać się z przyjaciółmi. Nie jestem śmieszkiem ani klaunem, a tym bardziej pajacem – ale radość i śmiech zawsze były mi bliskie. Dlatego naturalną konsekwencją tego stylu życia było przeniesienie owej radości na papier – w moje rysunki. Śmiech, zabawa, żartobliwy lapsus są często nieodłącznymi elementami ilustracji. Mój śp. Najukochańszy Profesor Zygmunt Januszewski tłumaczył mi zawiłości dobrej ilustracji, aby właśnie z żartu uczynić swoją siłę. Tak właśnie stworzyłam panteon koślawych bohaterów, małp przebranych w garnitury i wypinających czerwone pupy w stronę publiczności, piesków bez oka lub kolejnych portretów rodzinno-przyjacielskich. Okraszałam swoje postacie dymkami, misternie kaligrafowanymi napisami tak, aby każdy z nich miał swoją kwestię i nie pozostał zapomniany. Satyra w moim przypadku zawsze szła w parze z karykaturą. Nie jest opisem świata w krzywym zwierciadle – to raczej mały szczegół, który zmienia charakter sytuacji. Kaprawe oczko, klapnięte uszko, rozjechane nogi, pogubione proporcje…, czasem kogoś przygniecie wielki but, innym razem eksploduje głowa pełna instrumentów. Wyobraźnia jest najlepszym arsenałem pomysłów i gagów.\nCzy w takim wypadku nazwałabym się satyrykiem? Nie wiem…, ale wiem na pewno, że bardzo gładko weszłam w otoczenie Satyrykonu i poznałam tam ludzi, którzy myślą podobnie do mnie. A może ja myślę podobnie do nich? W każdym razie ten obustronny przepływ myśli umożliwia stworzenie sytuacji, w której można się śmiać do woli. I ten śmiech jest zaraźliwy.\nDlaczego ja, Stanisław Gajewski, zostałem satyrykiem? Tak się to jakoś wszystko ułożyło i, jak widać, inaczej już nie mogło, skoro jest, jak jest. Mieszkałem od urodzenia w centrum – można powiedzieć – życia społecznego i przestrzeni publicznej: pomiędzy kościołem, komisariatem Policji, sklepem spożywczym, urzędem pocztowym, szkołą, strażą pożarną i przystankiem autobusowym. Otaczały mnie zatem same atrakcyjne i pociągające zawody (wyjąwszy, oczywiście, księdza – to nie zawód, a powołanie). Policjant, sprzedawczyni w sklepie, listonosz, nauczyciel, kierowca autobusu – to wszystko jednak odpadało. Albo zbyt duża konkurencja (policjant), albo trzeba było być kobietą (sprzedawczyni w sklepie), a ja nie jestem; albo potrzebna była umiejętność jazdy na rowerze (listonosz), a ja jeździłem tylko na hulajnodze (listonosz na hulajnodze – prawie satyryk); nauczyciel odpadał – wiadomo, obyś cudze dzieci uczył (i wszystko jasne, po co sobie i innym życie marnować!); albo nie miałem autobusu (kierowca w Zakładzie Transportu Miejskiego – właścicielem autobusu, tak sobie to wyobrażałem jako dziecko). Pozostawał strażak. Tu jednak też była konkurencja (może nawet jeszcze większa niż na policji). No, i prawie – pomimo konkurencji – się udało. Prawie. Chciałem bowiem być strażakiem, a został satyrykiem. Moim zdaniem wszystko jest w jak największym porządku i najprawdziwszej harmonii, ponieważ jestem (no, prawie) tym, kim w wieku dziecięcym chciałem być i po wielu latach żmudnej pracy nad sobą samym, z niemałym mozołem – zostałem (prawie). Bo, proszę Państwa, satyryk to taki niby strażak, który jedną ręką podpala, żeby drugą ręką zaraz gasić. Czyli prawie-strażak. A do tego cały czas jest robota (pokażcie mi bezrobotnego strażaka albo bezrobotnego satyryka!). Dzięki Wam, tak, proszę Państwa, dzięki Wam, mamy co robić. To Wy nieustannie dostarczacie robotę mnie i takim jak ja innym prawie-strażakom. To Wy jesteście prawdziwymi autorami satyry w każdej jej postaci, rodzaju i odsłonie. My, satyrycy, tylko ubieramy Wasze „dzieła” w formę, nadajemy im odpowiedniego kolorytu i wyrazu, można powiedzieć redagujemy je, by to, czego sami jesteście autorami, wracało do Was w czytelnej (dla Was) postaci. Dla satyryka czyli prawie-strażaka robota jest zawsze. I dlatego właśnie ja, Stanisław Gajewski, zostałem satyrykiem, ponieważ chciałem być strażakiem.\nWciąż powątpiewam, czy rzeczywiście jestem satyrykiem. Zaskakuje mnie uśmiech na twarzach ilustratorów, który jest reakcją na moje skromne art-propozycje, kiedy właściwie nic w nich szczególnego czy zaskakującego nie przedstawiam. Jest to dla mnie dość wymowne i sprawia, że ukryta satyra, której nie zawsze jestem świadomy ujawnia się. Taki odbiór moich prac daje mi wystarczającą satysfakcję i motywację, bym dalej tym się zajmował. Satyra nie jest celem w mojej twórczości ilustratorskiej, a najpewniej wynika ona jedynie ze sposobu mojego patrzenia i odbierania rzeczywistości. Zawsze fascynowała mnie metafora oraz swoboda wyobraźni rysowników przetwarzających tematy w zgrabną formę bez dosłowności…Też tak chciałem i wciąż chcę to robić lepiej.\nZawsze pociągała mnie publicystyka, a w szczególności ta nieobiektywna.\nBędąc małą dziewczynką spędzałam czas na rysowaniu – czymkolwiek i na czymkolwiek się dało. W wieku sześciu lat na plastikowej obudowie telewizora wyskrobałam szpikulcem piękne kwiatki. Zdanie rodziców było krańcowo różne od mojego. Niezrażona miażdżącą krytyką tworzyłam dalej. Popisywałam się przed rówieśnikami, rysując ptaszki i królewny, a potem karykatury nauczycieli. Dzięki temu byłam bardzo popularna. W sklepiku szkolnym sprzedawałam koperty z moimi rysunkami i miałam pieniądze na pączka.\nMoim ulubionym czasopismem były „Szpilki”. Co niedziela pani w kiosku zostawiała mi egzemplarz. Czytałam i oglądałam, nie do końca rozumiejąc treść, ale podobały mi się te rysunki, komiksy i wiersze. Chciałam tak rysować. Wycinałam z „Przekroju” Humory zeszytów szkolnych i wklejałam do zeszytu. „Skowronki wzbijały się w górę i rżały swój hymn poranny”, a „ja dostałam suczkę żółwia.” „Geny siedzą w mózgu” – to fakt, a „żyrafa jest najwyższą formą życia”. Powstawały z tego gazetki ścienne i ilustracje. Rysowanie było lekiem na rozterki.\nŚmiech to najlepszy sposób na bycie osobą towarzyską i lubianą, a ja taką chciałam być. Chciałam być także wokalistką rockową, a jeszcze lepiej wokalistą.\nCzuję się pół-kobietą, pół-mężczyzną, pół-dzieckiem. Razem jest mnie więc półtorej.\nNie jest prawdą, że wszystko mnie śmieszy – wręcz przeciwnie. Wymyślanie rysunków satyrycznych to bardzo ekscytujące zajęcie – gimnastyka dla umysłu, szukanie kodu plastycznego dla przekazania idei. Mogę powiedzieć, co lubię, co mi się podoba, ale też mogę się bezkarnie wyżyć. To język, który wszyscy rozumieją bez względu na narodowość, wiek, rasę, płeć.\nDlaczego zostałam satyrykiem? Czy ja jestem satyrykiem?\nBo nie miałem wyjścia.\nSpotkałem kiedyś człowieka, który zbierał karykatury samolotów. Zrozumiałem wtedy, że wszystko – i osoba, i zwierzę, i rzecz – mają swój charakter.\nNajprościej jest go pokazać uwypuklając cechy i tak już wypukłe.\nA więc… robota leżała na ulicy, wystarczyło ją tylko podjąć.\nNie wiem. I to by była chyba najlepsza odpowiedź, ale tak serio, to chyba z wrodzonej przekory i inspiracji dostarczanych przez samo życie. Fotografowałem praktycznie od dziecka. Pamiętam swoje pierwsze zdjęcia – jakieś uschnięte konary drzew, zdechłą wronę w parku. Dzisiaj z uśmiechem myślę, że były to moje pierwsze poszukiwania twórcze. Potem było już tylko gorzej, bo nastąpiło „mocowanie się” z warsztatem foto i zgłębianie techniki fotografowania. Samo fotografowanie na pozór jest prostą czynnością manualną i być może dlatego wiele osób uważa, że aby zrobić zdjęcie (czy dobre?), wystarczy „pstryknąć”. Takie podejście wyprowadza mnie z równowagi i z szacunku dla swojego zdrowia nie podejmuję dyskusji. Kiedyś pewna gospodyni przyjęcia powitała mnie słowami: robi pan świetne zdjęcia, musi mieć pan chyba dobry sprzęt. Przełknąłem to jakoś, a wychodząc pożegnałem panią mówiąc: świetnie pani gotuje, pewnie ma pani dobre garnki. Fotografia uczy pokory i bardzo szybko to zrozumiałem. Potem wielokrotnie powtarzałem moim studentom, że przy fotografowaniu, wbrew pozorom, trzeba myśleć. Czasami pomoże przypadek lub łut szczęścia, ale… Z rozkoszą znajduję wady we wszystkim, co nadęte i napuszone, a im bardziej monumentalne, tym śmieszniejsze. Dotyczy to zjawisk, zdarzeń, ale przede wszystkim ludzi i ich zachowań. Niektórych jest mi po ludzku żal, ale jako satyryk z przyjemnością im przypieprzę.\nSatyryk nie powinien być po żadnej stronie. Ma być ponad i nawet jeśli coś wymyśli, to powinna to być prawda, bo ona jest najważniejsza. W swych działaniach powinien być obiektywny, ale bezlitosny. Niektórzy są przekonani, że mogą świat zbawić, ale swoją śmiesznością mogą jedynie zabawić.\nWiele wykonanych przeze mnie fotografii pokazuje, że wcale się nie zmieniamy i większość żartów ciągle jest aktualna.\n45 lat Satyrykonu: 2018 – 2022 28 czerwca 2022\nPrzed nami Satyrykonowy weekend! 14 czerwca 2022\nW trudnych czasach satyrycy mają ręce pełne roboty 3 czerwca 2022\nSATYRYKON – Legnica 2022. Program wydarzeń. 19 maja 2022\nDeklaracja dostępności 31 marca 2022\nKolejne nagrody specjalne przyznane – Satyrykon 2022 21 marca 2022\nDziennikarze wybrali już po raz 30.! 16 marca 2022\nIndeks wystawy – SZKIC MA MOC 2022 14 marca 2022\nSZKIC MA MOC 2022 – wyniki 2. edycji konkursu 12 marca 2022\nNagroda Fundacji SATYRYKON 10 marca 2022\nSatyrykon 2022 – lista prac zakwalifikowanych do wystawy 8 marca 2022\nProtokół Jury Satyrykonu 2022 5 marca 2022\nGosia Herba w Galerii Satyrykon 1 marca 2022\nSZKIC MA MOC! – przedłużamy termin konkursu 21 stycznia 2022\nSATYRYKON 2022: kwalifikacja do II etapu konkursu 10 stycznia 2022\nTam gdzie czai się piękna katastrofa. Świat oczami Adama Wójcieckiego 3 stycznia 2022\nKalendarz Satyrykonu 2022 może być Twój! 13 grudnia 2021\nKonkurs SATYRYKON 2022 – deadline! 30 listopada 2021\nIlustracje Marianny Sztymy w Galerii Satyrykon 8 listopada 2021\nSZKIC MA MOC 2022! Ogłaszamy kolejną edycję! 11 października 2021\nSzpila Satyrykonu 2021 22 września 2021\nOgłaszamy nabór – SATYRYKON 2022 1 września 2021\nMatylda Damięcka w Galerii Satyrykon 31 sierpnia 2021\nSzczecińska edycja „Skłonności do ostrości” 28 czerwca 2021\nWystawa pokonkursowa SZKIC MA MOC 26 czerwca 2021\nMiędzynarodowa Wystawa SATYRYKON – Legnica 2021 26 czerwca 2021\nSATYRYKON 2021 – PROGRAM 24 czerwca 2021\nA czasem to mi się nie chce śmiać… 16 czerwca 2021\nAgim Sulaj „Europa” w trakcie Satyrykonu 2021 12 czerwca 2021\nNagroda legnickich dziennikarzy – Satyrykon 2021 10 marca 2021\nNagrody Specjalne Satyrykonu 2021 – znamy już wszystkie! 8 marca 2021\nSZKIC MA MOC – znamy już wyniki konkursu! 1 marca 2021\nSatyrykon 2021. Ogłoszenie wyników. 22 lutego 2021\n„Szkic ma moc” – przedłużamy termin! 9 lutego 2021\nSatyrykon 2021. Indeks prac zakwalifikowanych do wystawy. 28 stycznia 2021\n„Szkic ma moc” – ogłaszamy nowy konkurs na szkicowniki! 19 grudnia 2020\nKalendarz SATYRYKON 2021 – konkurs! 11 grudnia 2020\n10 lat Galerii Satyrykon 10 grudnia 2020\n„Same Asy” Norberta Sarneckiego w Galerii Satyrykon 25 listopada 2020\nCzeka nas nowe oblicze Satyrykonu 27 października 2020\nOgłaszamy konkurs Satyrykon 2021! 22 września 2020\n„Ostrze przez poduszkę” w Galerii Satyrykon 21 września 2020\nZnamy już Laureata Szpili Satyrykonu 2020 15 września 2020\nZa nami finisaż Satyrykonu 2020! 31 sierpnia 2020\nABSURDALNE POCZUCIE HUMORU TO NAJLEPSZA ODTRUTKA NA GŁUPOTĘ CODZIENNOŚCI 25 czerwca 2020\nKonkurs #poznajSatyrykon 17 czerwca 2020\nAli Miraee „Sztuka uśmiechu i refleksji” 12 czerwca 2020\nBookface czyli księga twarzy pisarzy Tomasza Brody 12 czerwca 2020\nWiwat Akademia! 300. lat Akademii Rycerskiej na bis! 11 czerwca 2020\nNajlepsze Debiuty Satyrykonu 2020 8 czerwca 2020\nMiędzynarodowa Wystawa Satyrykon Legnica 2020 8 czerwca 2020\nZdalny SATYRYKON 2020 3 czerwca 2020\nGaleria Satyrykon ponownie otwarta! 1 czerwca 2020\nSatyrykon inny niż zwykle – WAŻNA INFORMACJA! 1 kwietnia 2020\nNagroda legnickich dziennikarzy przyznana! 10 marca 2020\nZmarł Robert Szecówka – współtwórca Satyrykonu. 9 marca 2020\nPotwory letnie Magdaleny Burdzyńskiej – wystawa w Galerii Satyrykon. 3 marca 2020\nSatyrykon 2020. Indeks wystawy. 2 marca 2020\nSatyrykon 2020 – nagrody specjalne przyznane! 28 lutego 2020\nGrand Prix Satyrykonu w tym roku dla rzeźby! 26 lutego 2020\nWerdykt Jury Satyrykonu 2020 22 lutego 2020\nSZEPTEM O ISTOCIE I NATURZE. O JOANNY CONCEJO NARRACJI OBRAZAMI 30 grudnia 2019\nKalendarz SATYRYKON 2020 13 grudnia 2019\nNic poważnego(?) 28 października 2019\nSatyrykon 2020 – regulamin 4 października 2019\nSatyrykon i SZPILE w Muzeum Karykatury 13 września 2019\nBest of SATYRYKON w Lübbenau 12 września 2019\nSzpile Satyrykonu 2019 przyznane! 9 września 2019\nIlustracje do czytania 5 września 2019\nAnimacje filmowe Wiesława Zięby w Galerii Satyrykon 23 lipca 2019\nWygrać Satyrykon to jak zostać królem strzelców ligi hiszpańskiej 25 czerwca 2019\nQuarks, elephants & Pierogi: Poland in 100 words 21 czerwca 2019\nŚrut nocnej ciszy… 18 czerwca 2019\n42. edycja Satyrykonu 17 czerwca 2019\nJubileusz na cztery ręce 14 czerwca 2019\nAleja Gwiazd Satyrykonu 10 czerwca 2019\nSmacznie i śmiesznie – po raz trzeci w Legnicy 7 czerwca 2019\nNadchodzi Satyrykon! 6 czerwca 2019\n2019 6 maja 2019\nRyszard Kaja (1962 – 2019) 17 kwietnia 2019\nSatyrykon 2019. Statystyki. 1 kwietnia 2019\nNagroda legnickich dziennikarzy przyznana! 7 marca 2019\nSatyrykon 2019. Indeks wystawy. 1 marca 2019\nNagrody specjalne przyznane! 1 marca 2019\nZwyciężyło zło, ale w imię dobra 28 lutego 2019\nNie samym prosiaczkiem człowiek żyje! 26 lutego 2019\nWerdykt Jury Satyrykonu 2019 25 lutego 2019\nJury Satyrykonu 2019 25 lutego 2019\nDaję ci gwiazdkę z nieba… „Zmyślenia” Marcina Minora 2 stycznia 2019\nKALENDARZ SATYRYKONU 2019 6 grudnia 2018\nSatyrykon 2018 w Muzeum Karykatury w Warszawie 3 grudnia 2018\nKolejne wojaże Satyrykonu po świecie. Tym razem zaprezentujemy się w Kijowie 16 listopada 2018\nSzukasz męża, szukasz żony? Ogłoszenia matrymonialne czekają w Galerii Satyrykon! 13 listopada 2018\nKonkurs Satyrykon 2019 – czas START! 22 października 2018\nChoć nie ma Cię z nami już 5 lat…. „Ilustracje” prof. Zygmunta Januszewskiego 18 października 2018\nRODO 17 października 2018\nSatyrykon znów wbija Szpile! 8 października 2018\nJak rządził w tym roku Satyrykon? 20 czerwca 2018\n„Jeszcze w zielone gramy, jeszcze nie umieramy… 19 czerwca 2018\nKulinarne ekstrawagancje 12 czerwca 2018\nEmpatia oczami Oskara Weissa 11 czerwca 2018\nFunny Food ponownie w Legnicy! 7 czerwca 2018\nSATYRYKON 2018 PROGRAM 6 czerwca 2018\nNagroda legnickich dziennikarzy im. Andrzeja Waligórskiego 22 marca 2018\nLista prac zakwalifikowanych do wystawy. 1 marca 2018\n2018 19 lutego 2018\nWerdykt Jury Satyrykonu 2018 17 lutego 2018\nJury Satyrykonu 2018 17 lutego 2018\nPiłsudski w karykaturze 12 lutego 2018\nPo wernisażu, wystawa trwa 30 stycznia 2018\nUwaga, złodzieje! 23 stycznia 2018\nZdzisław Smektała (1951-2018) 17 stycznia 2018\nZamaskowany świat Roberta Romanowicza 3 stycznia 2018\n„Skłonności do ostrości” czyli kalendarz Satyrykonu 6 grudnia 2017\nBelka i słomka, czyli kalendarz Satyrykonu na 2018 r. 5 grudnia 2017\nNie tylko w Warszawie 4 grudnia 2017\nSatyrykon 2017 w Muzeum Karykatury w Warszawie 1 grudnia 2017\nWszystko to żArt czyli do 33 razy sztuka 1 grudnia 2017\nWręczamy Szpile! 1 grudnia 2017\nSatyrykon 2017 wystawa pokonkursowa 30 listopada 2017\nPerformance – instrukcja obsługi 23 listopada 2017\nMarek Pacuła (16.02.1945 – 22.10.2017) 23 października 2017\nDziś spotkanie i wernisaż! 20 października 2017\nSatyrykon Legnica 2018 13 października 2017\nUwaga! Jubileusz! 12 października 2017\nJola Richter-Magnuszewska w Galerii Satyrykon 7 września 2017\n(25 lat) na sekundę 1 sierpnia 2017\nMłodzi pieprzą 17 czerwca 2017\nNajlepsze debiuty Satyrykonu 2017. Anna Pałosz 17 czerwca 2017\nNajlepsze debiuty Satyrykonu 2017. Reinaldo Pagan Avila 17 czerwca 2017\nInspiruje mnie zapach pracowni 17 czerwca 2017\nMedal i inne 16 czerwca 2017\nJASIEK ZBORUCKI & Przyjaciele 16 czerwca 2017\nDlaczego zostałem satyrykiem? 15 czerwca 2017\nSzopen i Szpilki 15 czerwca 2017\n40 lat Satyrykonu 13 czerwca 2017\nPlenerów czar 10 czerwca 2017\nZnamy laureatów Szpil Satyrykonu 2017 9 czerwca 2017\nAle jakże pracowity! 9 czerwca 2017\nSławomir Mrożek (1981) 6 czerwca 2017\nFunny food czyli powrót do korzeni 2 czerwca 2017\nLubię większość moich rysunków 2 czerwca 2017\nPubliczność w Legnicy jest bardziej wymagająca 29 maja 2017\nMożemy spać spokojnie 26 maja 2017\nOtwarcie Satyrykonu’81 22 maja 2017\nPlakat mówi za mnie 19 maja 2017\nTEY – zakazana feeria satyry -1979 17 maja 2017\nKoncert w miarę męski 16 maja 2017\nCo wyskoczy z kapelusza 12 maja 2017\nKrólowa jest tylko jedna? 12 maja 2017\nAndrzej Tomiałojć (13.04.1947 -22.10.1991) 13 kwietnia 2017\nMarianno, wróć! 23 marca 2017\nPora na uśmiech? 21 marca 2017\nMarianna Oklejak w Galerii Satyrykon 17 marca 2017\nNie tylko wernisaż! 16 marca 2017\nGrzegorz Myćka w Szewskiej Pasji 16 marca 2017\nWojciech Młynarski (1941-2017) 16 marca 2017\nNagroda dziennikarzy przyznana 10 marca 2017\nZnamy kolejnego laureata 2 marca 2017\nMarianna Oklejak „Cuda wianki” 1 marca 2017\nSatyrykon 2017. Indeks wystawy. 28 lutego 2017\nNagrody specjalne 28 lutego 2017\nProgram Satyrykonu 2016 19 lutego 2017\nSatyrykon 2017. Trochę statystyki. 19 lutego 2017\nSatyrykon 2017. Lista uczestników konkursu. 19 lutego 2017\n2017 19 lutego 2017\nSatyrykon 2016. Indeks wystawy. 19 lutego 2017\nSatyrykon 2017. Werdykt jury. 18 lutego 2017\nJury Satyrykonu 2017 18 lutego 2017\nWojciech Grzymała „W ramach” 13 lutego 2017\nTydzień z Emilią Dziubak… 9 stycznia 2017\nNowy rok – nowa wystawa. Emilia Dziubak. 3 stycznia 2017\nPromocja kalendarza Satyrykonu 2017 9 grudnia 2016\nObserwatorium rysunkowe 8 grudnia 2016\nZygmunt Januszewski (1956-2013) 8 grudnia 2016\nMamy dyrektora Muzeum Karykatury 5 grudnia 2016\nKalendarz Satyrykonu 2017- Zygmunt Januszewski 2 grudnia 2016\nKreska, Kropek i plama 7 listopada 2016\nJoanna Rusinek w Galerii Satyrykon 3 listopada 2016\nGłuszek „stary” i „nowy” 24 października 2016\nJerzy Głuszek w Galerii Satyrykon 19 października 2016\nSatyrykon 2017 14 października 2016\nZenon Bernacki (1954-2016) 6 października 2016\nA tak było 3 października 2016\nMagda Wosik w Galerii Satyrykon 28 września 2016\nSatyrykon 2016 w Warszawie 16 września 2016\nI przed wernisażem 14 września 2016\nPo wernisażu 14 września 2016\nW Galerii Satyrykon – Katarzyna Domżalska 7 września 2016\nLAF 2016 czyli „Corpus delicti” 2 sierpnia 2016\nSatyrykon w Petersburgu 8 lipca 2016\n„Balet, teatr, kabaret” w Petersburgu. Kabaret. 28 czerwca 2016\nMedal Satyrykonu 2016 27 czerwca 2016\nSatyrykon w Pitrze 23 czerwca 2016\nLIS Lesaffre Polska – dziękujemy! 23 czerwca 2016\nWierzyć się nie chce 22 czerwca 2016\nTomasz Broda w Galerii Satyrykon 19 czerwca 2016\nŁódź nadchodzi 18 czerwca 2016\nKilka drobiazgów 2016 18 czerwca 2016\nINNYMI SŁOWY 17 czerwca 2016\nW Galerii Satyrykon – Grzegorz Myćka 16 czerwca 2016\nOd Rubęsa do Picassa czyli 15 czerwca 2016\nUwaga, warsztaty 14 czerwca 2016\nPożar? Burdel? – jedno pytanie 14 czerwca 2016\nSatyrykon 2016 – co, gdzie, kiedy 13 czerwca 2016\nSkłonności? Do twórczości. 8 czerwca 2016\nNa tyle zły 7 czerwca 2016\nCo wiele głów, to nie jedna 3 czerwca 2016\nWózki Geppa 2 czerwca 2016\nCzeczot na Satyrykonie 1 czerwca 2016\nSzpile Satyrykonu 2016 przyznane 1 czerwca 2016\nPaweł Pawlak w Galerii Satyrykon 27 maja 2016\nSkłonności w Muzeum Karykatury 20 maja 2016\n„Zły” żarcik 18 maja 2016\nMaria Czubaszek (1939-2016) 13 maja 2016\nPożar w Burdelu 11 maja 2016\nAgata Dudek, czyli 10 maja 2016\nSłodkie Furie 25 kwietnia 2016\nMaria Ekier w Galerii Satyrykon 15 kwietnia 2016\nSatyrykon 2016 – nagroda dziennikarzy 10 marca 2016\nJoe Szabo (1950-2016) 9 marca 2016\nNagroda Fundacji Satyrykon 8 marca 2016\nSatyrykon 2016 – indeks wystawy 29 lutego 2016\nSatyrykon 2016 – kolejne nagrody specjalne 29 lutego 2016\nMaria Ekier w Galerii Satyrykon 23 lutego 2016\nSatyrykon 2016 – lista uczestników konkursu 23 lutego 2016\nSatyrykon 2016 – trochę statystyki 22 lutego 2016\n2016 22 lutego 2016\nIndeks wystawy 2015 22 lutego 2016\nSatyrykon 2016 – werdykt jury 20 lutego 2016\nJury Satyrykonu 2016 19 lutego 2016\nUwaga! Koncert i aukcja 11 lutego 2016\nCzas ucieka 21 stycznia 2016\nCzesław Pańczuk (1951-2016) 18 stycznia 2016\nHanna Józefowska-Nawrot „Obrazy liryczne”(2) 8 stycznia 2016\nHanna Józefowska-Nawrot „Obrazy liryczne” 5 stycznia 2016\nLeonid Melnik (1954-2012) 17 grudnia 2015\nO rety! Dają Gety! 14 grudnia 2015\nEugeniusz Get Stankiewicz czyli kalendarz 2016 10 grudnia 2015\nKalendarz Satyrykonu na rok 2016 2 grudnia 2015\n„Bajki zwierzęce” Marty Marszałek cd. 6 listopada 2015\nProgram Satyrykonu 2015 5 listopada 2015\nOstatni łyk entuzjazmu? 4 listopada 2015\nSatyrykon 2015 wystawa pokonkursowa 4 listopada 2015\n„Bajki zwierzęce” Marty Marszałek 3 listopada 2015\nSatyrykon 2016 15 października 2015\nSatyrykon na Białorusi (2) 8 października 2015\nSatyrykon na Białorusi 6 października 2015\nMiłe początki 6 października 2015\nSzpile ze stołecznej perspektywy 6 października 2015\nSzpile Satyrykonu 2 października 2015\nPopov też w Warszawie 2 października 2015\nSatyrykon 2015 w Warszawie 2 października 2015\nPaweł Stańczyk (2) 30 września 2015\nLazarek w Kremnicy 28 września 2015\nRęka Bohdanowicza 22 września 2015\nPaweł Stańczyk w Galerii Satyrykon 11 września 2015\n„Oppression” Grangera we Wrocławiu 4 sierpnia 2015\n„Animacja 25” w Galerii Satyrykon 3 sierpnia 2015\nGrażyna Godziejewska (1953–2015) 24 czerwca 2015\nSatyrykon 2015 cd. 21 czerwca 2015\nSatyrykon 2015 20 czerwca 2015\nKilka drobiazgów 20 czerwca 2015\nGrand Prix Satyrykonu 2015 19 czerwca 2015\nMysyrowicz raz jeszcze 19 czerwca 2015\nAndrei Popov – rysunki 17 czerwca 2015\nMumioArturoUmero 16 czerwca 2015\nWielka Wojna i Pokój. Wielka Wojna 15 czerwca 2015\nPo oczach 15 czerwca 2015\nKabaretowa Kuźnia pod Filipem 12 czerwca 2015\nPamiętajmy o Ha – Dze 11 czerwca 2015\nSatyrykon – Legnica 2015. Wystawa pokonkursowa 11 czerwca 2015\nSkłonności do przyjemności… 11 czerwca 2015\nZbigniew Ziomecki (1930-2015) 10 czerwca 2015\nRatujmy /save Muzeum Karykatury w Warszawie 9 czerwca 2015\nOcalmy Muzeum Karykatury 5 czerwca 2015\nUśmiech, śmiech, ale nie rechot 3 czerwca 2015\nZe statku na bal 26 maja 2015\nRatujmy Muzeum Karykatury w Warszawie 21 maja 2015\nSatyrykonowy recydywista 18 maja 2015\nPlakat Satyrykonu 2015 13 maja 2015\nCantat 46 czyli Ryszard Kaja i… 13 maja 2015\nMiędzy magią bursztynu a elektrosmogiem? 12 maja 2015\nZamek 28 kwietnia 2015\nPrzedstawienie się zaczyna 21 kwietnia 2015\nScripta manent? 14 kwietnia 2015\nNeptun korzysta z tramwaju 14 kwietnia 2015\nSale? 8 kwietnia 2015\nRestauracja „Ratuszowa” 7 kwietnia 2015\nMiedź na Rynku 30 marca 2015\nPocztówka z Legnicy (4) 23 marca 2015\nBogucka, królowie, uczniowie… 18 marca 2015\nPalmiarnia i miasto 17 marca 2015\nWszystkie nagrody specjalne przyznane 13 marca 2015\nKolejny tydzień z Crihaną 10 marca 2015\nZbigniew Woźniak w Muzeum Karykatury 5 marca 2015\n„Legnica. Satyryczne impresje” – ciąg dalszy 2 marca 2015\nSatyrykon 2015 – indeks wystawy 1 marca 2015\nKatarzyna Bogucka w Galerii Satyrykon 24 lutego 2015\nZłowić misia? 23 lutego 2015\nSatyrykon 2015 – werdykt jury 21 lutego 2015\nJury Satyrykonu 2015 19 lutego 2015\nJacek Urbański i limeryki 17 lutego 2015\nZenon Porzucek (1952–2015) 16 lutego 2015\nWystawa Moniki Hanulak w Galerii Satyrykon trwa 3 lutego 2015\nIndeks wystawy Satyrykon 2014 29 stycznia 2015\nWerdykt jury Satyrykonu 2014 29 stycznia 2015\nProgram 2014 29 stycznia 2015\nSatyrykon 2015 29 stycznia 2015\nZza południowej granicy 28 stycznia 2015\nStefan Despodov (1950 -2015) 26 stycznia 2015\n12, 13, 14 – czyli Wilkoń przez cały rok 12 stycznia 2015\nJe suis Charlie 8 stycznia 2015\nGdzie jest trzeci miś 31 grudnia 2014\nZmarł Tadeusz Łunkiewicz 19 grudnia 2014\nZanim odejdzie do lamusa 18 grudnia 2014\nSatyrykon 2014 wystawa 18 grudnia 2014\nKalendarz i wernisaż czyli… 15 grudnia 2014\nPromocja kalendarza Satyrykonu 2015 11 grudnia 2014\nLegnica. Satyryczne impresje. 11 grudnia 2014\n4 lata Galerii Satyrykon 10 grudnia 2014\nCi wspaniali Bułgarzy! 8 grudnia 2014\nTomasz Broda „Od Rubęsa do Pikasa…” 2 grudnia 2014\nDwaj Panowie A. 25 listopada 2014\nIndeks wystawy 17 listopada 2014\nCrihana na bis 3 listopada 2014\nOdeszli w 2014 1 listopada 2014\nSatyrykon w Warszawie 13 października 2014\nNorbert Sarnecki w Galerii Satyrykon 3 września 2014\nSławomir Burzyński (1954-2014) 28 sierpnia 2014\nKajko i Kokosz czyli komiks w Galerii Satyrykon 11 sierpnia 2014\nCrihana – „Legnica. Satyryczne impresje ” 21 lipca 2014\nFlorian Doru Crihana „Legnica. Satyryczne impresje” 21 lipca 2014\nGeorge Van Raemdonck jeszcze do końca lipca 4 lipca 2014\nFECO Poland 30 czerwca 2014\nSatyrykon 2014 – galeria zdjęć 24 czerwca 2014\nSatyrykon 2014 trwa 16 czerwca 2014\nRewolucja! / Rewelacja! 16 czerwca 2014\nFlorian Doru Crihana. LEGNICA – SATYRYCZNE IMPRESJE 16 czerwca 2014\nSkłonności do ostrości 14 czerwca 2014\nZygmunt Januszewski i Tomasz Jura. In memoriam 14 czerwca 2014\nZa życie! 13 czerwca 2014\nBurak über alles 11 czerwca 2014\nSatyrykon 2014 – program 6 czerwca 2014\nMiędzynarodowa Wystawa Satyrykon Legnica 2014 6 czerwca 2014\nLegnica czyli świat 6 czerwca 2014\nGeorge Van Raemdonck – rysunki 1914-1918 6 czerwca 2014\n„Skłonności do ostrości” 2014 6 czerwca 2014\nArtur Andrus i… 2 czerwca 2014\nZapraszamy 2 czerwca 2014\nPrzyjaciele 23 maja 2014\nMedia 23 maja 2014\nSZPILE Satyrykonu 2014 przyznane 15 maja 2014\nKaja Renkas „Plakaty i grafiki” 13 maja 2014\nstatystyka 17 marca 2014\n2015 4 marca 2014\nZakładka werdykt 4 marca 2014\nSabina Sokół „W tę czy we w tę” 25 lutego 2014\n2014 24 lutego 2014\nSatyrykon 2014 – znamy werdykt jury 22 lutego 2014\n1996 14 lutego 2014\n1977 10 lutego 2014\n1978 10 lutego 2014\n1979 7 lutego 2014\n1980 7 lutego 2014\n1981 6 lutego 2014\n1983 28 stycznia 2014\n1984 28 stycznia 2014\n1985 27 stycznia 2014\n1986 27 stycznia 2014\n1987 24 stycznia 2014\n1988 24 stycznia 2014\n1989 24 stycznia 2014\n1990 23 stycznia 2014\n1991 23 stycznia 2014\n1992 23 stycznia 2014\n1993 23 stycznia 2014\n1994 22 stycznia 2014\n1995 22 stycznia 2014\n1997 21 stycznia 2014\n1998 20 stycznia 2014\n1999 20 stycznia 2014\n2000 20 stycznia 2014\n2001 20 stycznia 2014\n2002 20 stycznia 2014\nwystawa 13 stycznia 2014\nGRANICA – nowa wystawa w Galerii Satyrykon 10 stycznia 2014\n2003 2 stycznia 2014\n2004 2 stycznia 2014\n2005 30 grudnia 2013\n2006 30 grudnia 2013\n2007 30 grudnia 2013\n2008 23 grudnia 2013\n2009 20 grudnia 2013\n2010 19 grudnia 2013\n2011 19 grudnia 2013\n2012 3 października 2013\n2013 15 lipca 2013\nPatronat Medialny 12 lipca 2013\nSponsorzy i Partnerzy 12 lipca 2013\nMecenasi 12 lipca 2013\nKatalogi wystaw towarzyszących 11 lipca 2013\nKatalogi 11 lipca 2013\nPrace nagrodzone i wyróżnione 11 lipca 2013\nWerdykt jury 11 lipca 2013\nProgram 11 lipca 2013\nPobierz pliki 11 lipca 2013\nRegulamin Satyrykon 2022 11 lipca 2013\nSZPILE Satyrykonu przyznane! 11 lipca 2013\nSATYRYKON LEGNICA 2013 11 lipca 2013\nTablice 8 lipca 2013\nDyplomy 8 lipca 2013\nMedale 8 lipca 2013\nPlakaty 8 lipca 2013\nKontakt 7 lipca 2013\nHistoria 7 lipca 2013\nFilip 7 lipca 2013\nAkademia Rycerska 7 lipca 2013\nKoncert Stanisławy Celińskiej 5 lipca 2013\nKoncert Artura ANDRUSA 5 lipca 2013\nwww.lck.art.pl / Deklaracja dostępności