W Ośrodku Sportu Politechniki Śląskiej przez dwa dni 8 i 9 czerwca trwał pokaz wysokiej klasy siatkówki męskiej, który zaprezentowały zespoły reprezentacji Polski i Rosji przygotowujące się do występów na Uniwersjadzie w Kazaniu (Rosja) w pierwszych dniach lipca 2013r. Rosjanie wybrali sobie Gliwice jako jeden z etapów przygotowań do Uniwersjady i w naszym mieście zaplanowali rozegranie trzech spotkań – dwóch z reprezentacją Polski. I jednego z reprezentacją narodową Algierii, która również Polskę wybrała jako miejsce do przygotowań swojej drużyny do Mistrzostw Świata. Wszystkie mecze i treningi reprezentacji Polski i Rosji odbywały się w nowej hali Ośrodka Sportu Politechniki Śląskiej. Sobotnie spotkanie dwóch „ Tytanów” było niezwykle emocjonujące. Pierwsze dwa sety wygrali Polacy 25:23 i 25:21 dopingowani przez prawie komplet publiczności w „Nowej hali”, która stworzyła klimat ligi światowej! Rosyjski „lew” obudził się w następnych setach dając pokaz niezwykłej siły. Szczególnie wyróżnił się kapitan Rosjan D. BIRIUKOV , który już ocierał się o pierwszą reprezentację Rosji. Biriukov swoją silną zagrywką i atakiem rozbijał nasz blok i obronę i tak naprawdę siał popłoch w polskim zespole. Nie pomogły zmiany, które trener R. Panas wprowadził licząc na przełamanie dominacji Rosjan. Polska przegrała kolejne trzy sety 18;25, 18:25 i 16:18. Dużych emocji dostarczył piąty set, gdy Rosjanie prowadząc 14;13 mieli piłkę meczową, ale świetnie broniący Polacy przeprowadzili skuteczny kontratak i doprowadzili do remisu 14:14, a później nawet sami mieli piłkę meczową prowadząc 16;15. Jednak atak Biriukova był nie do zatrzymania i ponownie na tablicy wyników pojawił się remis 16;16. I na tym Polacy zakończyli swoją walkę, bo przy trzeciej zagrywce A. Smoliara polscy akademicy nie potrafili sforsować wysokiego bloku Rosjan i przegrali partię 16:18 a mecz 2:3. Niedzielny mecz był pokazem niezwykle skutecznej i zorganizowanej gry Rosjan, który w trzech setach pokonał Polskę 25:23, 25:16, 25:15.\nO krótki komentarz tej ciekawej konfrontacji poprosiliśmy Dyr. Ośrodka Sportu Pol. Śl. a zarazem Prezesa AZS Pol. Śl. doc. dr Krzysztofa Czaplę.\nMieliśmy pokaz siatkówki męskiej na bardzo wysokim poziomie sportowym. Udało się nam zaprosić dwie silne reprezentacje akademików oraz reprezentację Kraju Algierię. Radny Jarosław Wypych i moja osoba przygotowaliśmy organizację zarówno pobytową jaki i stronę sportową ( treningi i mecze) i w odczuciu zespołów uczestniczących - perfekcyjne, co mnie bardzo cieszy, bo po raz pierwszy w Gliwicach mieliśmy imprezę, która musi spełniać wiele wymogów stawianych przez PZPS,. Jestem pod wrażeniem reprezentacji Rosji, która niezwykle profesjonalnie traktuje swój 6 dniowy pobyt w Gliwicach. Ich, wysoka ocena naszej organizacji najbardziej mnie zadowala. Dziękuje Prezydentowi Miasta, za wzięcie Patronatu nad Turniejem oraz wsparcie finansowe tego przedsięwzięcia.\nJuż, teraz mogę zapowiedzieć, że w przyszłym sezonie zobaczymy również świetne zespoły i zawodników krajowych i zagranicznych.\nWiadomość utworzona: 12 czerwca 2013 07:32, autor: Szymon Karkoszka


czas z dziecmi: Modele, baletki i wózki ...\nPiątkowy poranek i popołudnie minęły błyskawicznie, bo dzisiejsze zajęcia w modelarni trwały aż 4 godziny. R. dokończył wczorajsze wycinanie modelu, a potem kleił i kleił, by móc dziś przynieść do domu rakietę. Jakiż był dumny!!! My z niego też. Oczywiście, nie jest to idealnie wykonane, ale jak na sześciolatka i tak świetnie sobie poradził.\nMała M. też miała atrakcje - zaprowadziłam ją na przedstawienie baletowe ,,Słowik cesarza''. Była zachwycona występem i zaraz po opuszczeniu sali wyraziła chęć wstąpienia do baletu. Oznajmiła to nawet R., dodając ze smutkiem w głosie:\n,,Mama jeszcze nie kupiła mi TANCEREK''. Miała na myśli baletki, oczywiście ...\nPo wyjściu z sali stwierdziła:\n,,Ale ja nie umiem BALETOWAĆ!!!!'' ..., więc ją pocieszyłam, że i tego może się nauczyć jak zechce.\nObejrzany balet tak ją zainspirował, że po spektaklu pokazała nam kilka baletowych figur :-).\nPo powrocie z ośrodka kultury czułam się tak zmęczona, że byłam szczęśliwa, że dzieci same świetnie się bawiły złożonym wczoraj miasteczkiem. Nie mogło jednak po zabawie zabraknąć rysowania. Mała M. z zapałem usiadła nad kartką i stworzyła cykl prac z serii: WARIACJE NAD WÓZKIEM. Oto one:\nTradycyjnie MAMA pcha dzidziusia w wózeczku. Mama zadowolona, tylko ten dzidziuś ma jakąś minę wyrażającą niezadowolenie. Ciekawe czemu? Zapomniałam spytać artystkę :-)\nTu - dla odmiany - MAMA ma chorą rękę (jak mi oznajmiła córka) i jedzie w wózeczku ... Tylko zabrakło miejsca dla utrwalenia tego dzielnego siłacza pchającego ów ciężar :-)\nTu już widzę zarówno MAMA jak i DZIDZIUŚ mają uśmiechnięte buźki ...\nA tu znów BOBAS coś niezadowolony ... Może się wydawać, że temat nudny, a widzę, że mej trzylatce się nie nudzi i każda praca inna nieco ....\nOstatnia praca powstała wspólnymi siłami Małej M. i taty, który najpierw na życzenie córki narysował wózek, a potem resztę dorysowała nasza mała artystka :-)\nAutor: mamma5 o 12:31


Wielu może to zaskakiwać, bo choć według ekonomistów Duńczycy są najbardziej zadłużonymi mieszkańcami Europy, to według ONZ są oni najszczęśliwszym narodem świata. Jak to możliwe? Już w 2016 roku Helge Pedersen, główny ekonomista Nordei mówił, że „duńskie gospodarstwa domowe mają wysoki poziom zadłużenia”, choć jednocześnie – na szczęście – Duńczycy mają wysokie aktywa. Mimo to „bił na alarm” i przypominał o potrzebie oszczędzania w Danii, i w pozostałych krajach Europy. Ekstremalne zadłużenie Duńczyków potwierdzają dane Eurostatu, które porównują całkowite zadłużenie gospodarstw domowych do ich dochodów. Proporcja w pierwszej dziesiątce krajów wyglądała następująco: Dania – 265,11 proc., Niderlandy – 215,45 proc., Cypr – 202,45 proc., Norwegia – 187,47 proc., Irlandia – 179,55 proc., Szwecja – 148,68 proc., Wielka Brytania – 125,87 proc., Portugalia – 116,39 proc., Hiszpania -112,3 proc. oraz Finlandia – 109, 97 proc. Polska w tym zestawieniu zajęła dopiero siedemnaste miejsce z proporcją na poziomie 58,13 proc. Z analiz wyłania się zasada, że bardziej rozrzutni są mieszkańcy w krajach mających wysoki poziom wynagrodzeń. Z kolei obywatele krajów, w których nie ma wystarczająco wysokich zarobków, są ostrożniejsi w podejściu do zadłużania się.\nZ danych Europejskiego Urzędu Statystycznego wynika, że w czołówce, jeśli chodzi o posiadanie hipoteki na nieruchomości jest Islandia, Szwecja, Norwegia czy Holandia. Mieszkanie obciążone hipoteką ma tam od 60,1 proc. do 63,4 proc. obywateli. Dane dla Polski mówią o tym, że w nieruchomości z obciążoną hipoteką, mieszka 10,9 proc.\nPolacy dominują zaś w pożyczkach na święta. Z międzynarodowego badania ING wynika, że dla 43 proc. Polaków święta Bożego Narodzenia to czas, w którym nie martwią się o to, ile wydadzą. To najwyższy wynik na tle Europy – średnia w pozostałych krajach wyniosła 33 proc. Za Polską znalazły się m.in. Holendrzy – z 40 proc. wskaźnikiem odpowiedzi, Niemcy – 35 proc., Włosi – 27 proc. i Czesi – 23 proc. Z badań wyszło, że dla Polaków organizowanie świąt na kredyt to norma. Także prezenty kupujemy z pożyczek.\nTagi: Zadłużenie Polaków,Oszczędności,


Stanik bez ramiączek - jak go dobrać? Rodzaje | Dzień Dobry TVN | Dzień Dobry TVN\nStanik bez ramiączek to element bielizny, który każda dziewczyna powinna mieć w swojej szafie, sporo bowiem jest w kobiecej garderobie hiszpanek, bluzek z dużymi dekoltami i spadającymi ramiączkami. Równie często (szczególnie latem) panie decydują się na topy i bluzki bez ramiączek lub sukienki z asymetrycznym dekoltem. W każdym z tych przypadków biustonosz bez ramiączek jest niezastąpiony.\nBiustonosze bez ramiączek niewiele się różnią od tych tradycyjnych. Podobnie jak klasyczne modele, mają podtrzymywać biust, eksponować go lub optycznie pomniejszać i odciążać kręgosłup. Stanik do sukienki bez ramiączek jest pozbawiony ważnego elementu całej konstrukcji, dlatego musi zostać wzmocniony w innych miejscach przez ciasny, silikonowy pas, bardziej zwartą konstrukcję całości i szerokie zapięcia.\nBiustonosz z odpinanymi ramiączkami – czym się wyróżnia?\nPierwszą widoczną różnicą między biustonoszem bez ramiączek a tradycyjnym stanikiem jest szerszy pas wyposażony jest od spodu w silikonowe, antypoślizgowe paseczki, który podtrzymuje piersi. Zapięcie stanika z reguły również jest szersze. Najczęściej są to 3 albo nawet 4 haftki. Taki stanik występuje zwykle w wersji usztywnianej. Jego ciekawą wersją jest biustonosz push up bez ramiączek .\nStanik z odpinanymi ramiączkami – modele\nStanik push up bez ramiączek to nie jedyna dodatkowa propozycja, jaką mają dla kobiet producenci bielizny. Specjalne wycięcia biustonosza bez ramiączek bowiem to rozwiązanie, które sprawdza się w przypadku sukienek lub bluzek o bardzo głębokich i mocno wyciętych dekoltach.\nKlasyczna bardotka bez ramiączek może zostać wyposażona w zaczepy, dzięki którym do stanika można dołączyć ramiączka. To rozwiązanie przydaje się w przypadku bluzki z wycięcięm na plecach w stylu bokserskim. Kolejne rozwiązanie to przezroczyste ramiączka do stanika , które świetnie sprawdzają się w przypadku lekkich letnich bluzek na cieniutkich ramiączkach.\nStanik bez ramiączek i pleców to z kolei rozwiązanie najbardziej wymagające. Jest to najczęściej silikonowy biustonosz, który bazuje na połączeniu dwóch silikonowych miseczek . Ten model okazuje się niezastąpiony w przypadku bardzo dużych i głębokich dekoltów oraz odkrytych pleców. Część użytkowniczek wskazuje jednak, że latem, przy wyższych temperaturach, biustonosz ten staje się niewygodny ze względu na materiał, z jakiego jest zrobiony. Jeśli ktoś nie przepada za silikonem, może rozważyć jeszcze dwie opcje:\n· biustonosz zapinany na brzuchu bez ramiączek – model ten krzyżowany jest na plecach i zapinany z przodu,\n· biustonosz z obniżonym zapięciem bez ramiączek – ten z kolei nadaje się do kreacji ze średnim dekoltem na plecach.\nBiustonosz bez ramiączek – duży rozmiar vs. mały rozmiar\nWybór określonego modelu biustonosza bez ramiączek nie zależy wyłącznie od kreacji, do której chcemy go dopasować. Liczy się także typ biustu. Biustonosze do małego i lekkiego biustu są inaczej profilowane, mają nieco lżejszą konstrukcję, niż te do większego biustu. Dla małych piersi przeznaczony jest biustonosz bez ramiączek z silikonem , który optycznie powiększa ich rozmiar.\nDo większych rozmiarów wybiera się dodatkowo wzmocniony biustonosz. Odpinane ramiączka to nie wszystko, liczy się przede wszystkim konstrukcja. Służą temu dodatkowe przeszycia lub fiszbiny.\nChoć wielu to może dziwić, producenci oferują paniom także biustonosz sportowy bez ramiączek . Może się on sprawdzić na treningu jogi lub pilatesu, ale kompletnie odradza się go przy sportach wysiłkowych, intensywnych, przy których biust należy amortyzować.\nBiustonosz bez pleców i ramiączek trudno stworzyć samodzielnie. Przy wymagających kreacjach najlepiej postawić na dobry bieliźniany sklep i pomoc specjalistki, która dopasuje idealny model. Jeśli jednak celem jest wyłącznie ukrycie ramiączek, warto zapoznać się z kilkoma domowymi sztuczkami.\nNiektóre panie do sukienki bez ramiączek same wszywają stanik. Bardotka bez ramiączek czasami powstaje zaś w efekcie kilku drobnych manualnych zabiegów. Instruktaż „jak zrobić stanik bez ramiączek” bez problemu można znaleźć w Internecie. Najczęściej cały zabieg polega nie na wycięciu ramiączek, ale na ich sprytnym ukryciu. Ramiączka odcina się od tylnego pasa i mocuje u dołu miseczek. W efekcie zatrzymują się one na ramionach, ale w zupełnie niewidoczny dla innych sposób. Dzięki takim rozwiązaniom ramiączka stanika są niewidoczne, natomiast nadal spełniają one swoją funkcję.


Recenzje | Targhan, Prime Mover, RodLand (Amiga, Atari ST, Multi) – retronagazie\n11 lutego 2020 RetroBorsuk RETROrecka 15\nPowracamy do amigowego cyklu Gra Wstępna! Dzisiaj wcielimy się w niezwyciężonego herosa fantasy, pojeździmy na super szybkim motocyklu oraz będziemy walczyć ze słodziutkimi potworkami za pomocą magii! Marecheck nagrał filmiki z rozgrywką z trzech bardzo fajnych gier, więc należałoby je w końcu opisać… Powiem wam szczerze, że tym razem wybrał bardzo dobrze znane mi tytuły, które osobiście darzę wielkim sentymentem. Pewnikiem wielu miłośników Przyjaciółki także. W co dokładniej dzisiaj zagramy? Na pierwszy ogień idzie komnatowa bijatyka fantasy z elementami action adventure, czyli Targhan od Silmarils! Później dla odmiany włączymy najszybsze i chyba najlepsze wyścigi jednośladów dostępne na Amidze, czyli Prime Mover od Psygnosis! A na koniec przeniesiemy się w ultra kolorowy świat gry RodLand, gdzie wcielimy się w małoletnich adeptów magii walczących z dziwnymi kreaturami w słodkiej platformówce. Tercet niezwykle egzotyczny, ale mocno rajcowny! Przynajmniej mi w przeszłości te produkcje dostarczyły wiele dobrej zabawy. Zaczynamy.\nACTION ADVENTURE / BIJATYKA / KOMNATÓWKA\nFILM DOTYCZY WERSJI: AMIGA, IDENTYCZNA: ATARI ST\nINNE KONWERSJE: PC-DOS, AMSTRAD CPC, APPLE MAC (CLASSIC)\nTarghan miewał różne okładki. Tu chyba najlepsza.\nNa wstępie tej minirecenzji muszę serdecznie podziękować Targhanowi! A za co? Dzięki niemu kupiłem Amigę! Pisałem już wam kiedyś, jak mój kumpel Legion pokazywał mi w akcji Atari ST, kiedy jeszcze posiadałem 8-bitowe Atari 130XE i C64. Gdy zobaczyłem wtedy u niego dzisiaj omawianą grę, to po prostu zaniemówiłem! Jejciu jaka tu jest wspaniała grafika, cudowne i piękne krajobrazy i jaka rozdzielczość! Zachwytów nie było końca. I do tego moje ulubione wówczas klimaty, czyli fantasy pełne krasnoludów, potworów, smoków oraz oczywiście magii. Nie mogłem spać i tylko marzyłem, żeby wcielić się w bohaterskiego Targhana, który zręcznie kroił wszystkich przeciwników swoim długaśnym mieczem. Na plasterki! Co się wydarzyło później? W skrócie to wyprosiłem rodziców o zakup Amigi, gdyż na niej także hasał Targhan i setki innych fajowych gier…\nGrę wydała bardzo szanowana i popularna swego czasu firma, czyli francuskie Silmarils, które lubowało się w podobnych grach komnatowych, przedstawionych z profilu, w których oprócz walki trzeba rozwiązywać proste zagadki. Pamiętacie sławne Colorado na Dzikim Zachodzie, albo kapitalnego Metal Mutant, w którym to wcielaliśmy się w zmiennokształtnego robota na przepięknych, seledynowych planetach? Podobnym tytułem było jeszcze StarBlade, które jest jakby inkarnacją Targhana, tylko przedstawioną w klimatach science fiction, z mieczem świetlnym zamiast normalnego. Tak, te trzy tytuły są bardzo zbliżone do siebie pod względem rozgrywki, mechaniki, jak i oprawy graficznej. Polecam się z nimi zapoznać, bo chociaż na Amigę jest wiele lepszych gier, to w momencie premiery pokazały one pazur i moc 16-bitowych maszynek. Pod koniec lat 80-tych, kiedy wydawcy wypuszczali często konwersje z 8-bitowych systemów, ujrzenie w akcji gier Silmarils było niezapomnianym przeżyciem! Później firma poszła mocno w gry RPG z widoku FPP: sławna trylogia Ishar, zapoczątkowana jeszcze prequelem zwanym Crystals of Arborea, czy ich największa gra Robinon’s Requiem, symulator rozbitka na niegościnnej planecie. Po drodze była jeszcze bardzo dobra Transarctica, ale nie o Silmarils miałem tu pisać…\nNasz dzielny wojak w wydaniu na Amigę. Wersja na Atari ST praktycznie identyczna. NA PC jest mocno zbliżona.\nA o heroicznym wojowniku Targhanie, który potwory zjada na śniadanie! No, nie do końca, gdyż walka jest dosyć trudna, posiadamy tylko jedno życie i wskaźnik energii, a przeciwnicy są dosyć wytrzymali na nasze ciosy. Nasz bohater potrafi zręcznie wywijać żelastwem, zna kilka różnych pchnięć i cieć, potrafi przywalić komicznym kopniakiem, a nawet robić uniki. Wspinać po linach też umie, a nawet skakać, schylać się, zbierać przedmioty i ich używać (gwiazdki do rzucania, magiczne zwoje, świetliki ognia), musicie wiedzieć, że oprócz bitki to najprawdziwsza gra action – adventure. I chwała jej za to! Sama walka nie należy dzisiaj do szczególnie emocjonujących, ale w momencie premiery była to najlepsza chodzona wersja Barbariana na jakikolwiek sprzęt. Kto grał w drugą część Barbarzyńcy, a później spotkał Targhana, ten był po prostu w niebie…\nA raczej w przepięknej krainie fantasy, która na premierę poniewierała gracza jakością wykonania i dbałością o szczegóły. Urokliwe i zapadające w pamieć pejzaże, animowane elementy otoczenia (leśne zwierzęta, budowle, ptaki), świetna i niekiedy straszna architektura, zróżnicowany bestiariusz. W swojej wędrówce nasz heros wędrując po komnatach (brak scrollingu) zwiedzi naprawdę różnorodne krainy. Magiczny las, mroczne jaskinie, wioskę krasnoludów, różne miasta, przerażające równiny olbrzymów. Jest na czym oko zawiesić i je ucieszyć! Niestety nie można tego powiedzieć o animacji naszego gieroja i przeciwników. Kiedy pierwszy raz spotkałem się z Targhanem, mała ilość klatek ruchu wszelkich postaci wcale mi nie przeszkadzała, była to najładniejsza wówczas gra jaką widziałem! Niestety dzisiaj trochę to razi… Oprawa dźwiękowa stoi na dobrym poziomie (wtedy wybitnym): tradycyjne dla Silmarils nastrojowe muzyczki są tu obecne, okrzyki zadawania ciosów i przyjmowania obrażeń, jęki wrogów, ryki potworów. Pod względem artyzmu ta gra po dziś dzień robi wrażenie i potrafi się podobać, jednakże uczciwie trzeba przyznać, że niektóre rozwiązania jej mechaniki są dosyć toporne. Walka mogłaby sprawiać więcej satysfakcji, no i przydałoby się częściej znaleźć jakieś mikstury uzupełniające energię, na szczęście w trakcie wędrówki znajdujemy statuy do zapisywania naszego postępu. Nowatorska sprawa, tak częsta dzisiaj na konsolach…\nMarecheck Retroman – Rozgrywka TARGHAN (1989) – Amiga.\nCholera znowu się rozpisałem, a zostały mi jeszcze trzy gry do opisania w tym wpisie. Na koniec tej minirecki powiem tylko, że mam do Targhana wielki sentyment i nawet dzisiaj to dla mnie bardziej grywalny szpil, niźli niektóre sławniejsze tytuły. Na przykład wolę go bardziej od dwóch pierwszych części Bestii, czy arcytrudnego Wrath of Demon. Tamte gry są o wiele ładniejsze, ale grywalnościowo leżą i kwiczą. Jeżeli lubicie klasyczne fantasy i pięknie przedstawione krainy, uwielbiacie Conana, przymkniecie oko na drętwą animację bohatera i lubicie komnatową stylistykę rozgrywki – to z tym trochę zardzewiałym wojem od Silmarils będziecie się dobrze bawić. Dla tych co grali za młodu to dalej dobra, pokryta lekką patyną przygoda! Dla innych przeciętniak z fajnymi momentami.\nPLUSY: heroic fantasy; wielu różnych przeciwników o rozmaitej odporności na ciosy; zróżnicowane i piękne scenerie z animowanymi elementami w tle; dodatkowe bronie jak gwiazdki czy noże do rzucania, elementy przygodowe (znajdź, przynieś, użyj); dobra oprawa audio; zapisywanie stanu gry w statuach; klimat całości.\nMINUSY: brak muzyki w trakcie rozgrywki; tylko jedno życie i wysoki poziom trudności!; słaba animacja postaci; miejsca bez możliwości powrotu (brak odpowiedniego przedmiotu).\nTARGHAN (AMIGA/ATARI ST)\nKONWERSJE: Wersja na Atari ST jest praktycznie identyczna, ma nawet bardzo podobną oprawę dźwiękową (chyba brak stereo). Zasługuje na taką samą ocenę, a może nawet lepszą, gdyż konkurencja na polu siekanek fantasy na Dużej Atarynie jest mniejsza niźli na Amidze. Wersja na PieCa wygląda także bardzo podobnie, jednakże grafika jest bardziej rozpikselizowana (las jest po prostu brzydki) oraz brakuje w niej niektórych efektów audio przy zadawaniu ciosów. A Amstrad? Że co? Taki szpil na małobitowym sprzęcie? Cholercia jasna! Jak na możliwości 8-bitowca to ta edycja prezentuje się wybornie! Zjada inne podobne gry z konkurencyjnych systemów na śniadanie, zapomnijcie o Drugim Barbarianie na C64… Naprawdę byłem w szoku, gdy zobaczyłem ją w akcji! Możliwe, że to jeden z najfajniejszych tytułów na ten mikrokomputer! Chyba, że ma jakieś ukryte wady, ale i tak grałbym do utraty tchu. Minimum zielone światło w retrometrze dla amstradowej edycji.\nTarghan w wydaniu na 8-bitowego Amstrada zadziwia jakością!\nPSYGNOSIS / INTERACTIVISION (1993)\nTradycyjne dla Psygnosis surrealistyczne ozdobniki trafiły nawet na okładkę wyścigów!\nWydawcą dzisiejszych wspaniałych motorków jest otoczona zasłużonym kultem firma Psygnosis. Ten brytyjski wydawca i developer zasłynął wieloma hitami, ich gry charakteryzowały się przede wszystkim cudowną oprawą audio – video oraz fantastycznym klimatem. Często i gęsto ich produkcje były także mocno grywalne, jednakże nieraz w swojej wizualnej ekstazie zapominali o fajnej mechanice, dostarczając na rynek średnio ciekawe i dosyć toporne, lecz piękne tytuły. Na przykład Ork, Microcosm albo Trylogia Shadow of The Beast, z której tylko trzecia cześć wytrzymała pozytywnie upływ czasu. Nie ma co wymieniać ich nieudanych gier, skupmy się na hitach: logiczna seria Lemmings, mózgołamacz połączony z platformówką Benefactor, kolejny ładny platformer Brian the Lion, czy zbliżony klimatem do Bestii – Leander. Można by wymieniać długo, ale wskakujmy na motor! Zaraz, a kto zbudował ten jednoślad? Mało znany duński developer Interactivision, który dosyć późno zaistniał w amigowym światku, jednakże panowie ci potrafili oczarowywać Przyjaciółki! Wystarczy rzucić okiem na ich największy tytuł The Ultimate Pinball Quest (1994), żeby docenić kunszt autorów, chociaż uczciwie trzeba przyznać, że ten przepiękny przygodowy flipper nie jest tak grywalny jak słynne Pinball Dreams/Fantasies. Jednakże sam pomysł wędrówki po rożnych stołach w trakcie rozgrywki i rozwiązywania questów brzmi zacnie. Wroooom, broooom, sroooom! Kurdelebele, ja tu się znowu rozgadałem, a jakiś nicpoń odpalił mojego dwukołowego demona! Złodziejaszek pieprzony! Ruszamy w pogoń!\nGaz do dechy i podziwiamy widoki! Oczywiście jeżeli prędkość na to pozwoli! (Amiga).\nWsiadamy w takim razie na Prime Movera i zapierniczamy za złodziejem ile mocy w koniach! Mechanicznych! Wybieramy facjatę naszego kierowcy (są kobitki), motocykl (bodajże 5 do wyboru, różniących się osiągami i wyglądem) i heja, jedziemy! O curwa ale kyrk, jakimś cudem wjechaliśmy na trasę Mistrzostw Świata! No nic, odbębnimy je w takim razie, gdyż oprócz praktyki to nic więcej tu nie znajdziemy… A przy okazji złapiemy rabusia! A jak będzie uciekał przez całe zawody, wszystkie 12 tras? Damy radę! Zielone światło! I w pizdu wystartowaliśmy! Materdyjo jak ten Prime Mover szybko zapierdala! Normalnie jazda bez trzymanki, 50 klatek na sekundę, a może i więcej, świetne uczucie pędu, chyba najlepsze w Przyjaciółkowych grach motocyklowych. I jest co podziwiać! Widoczki ładniuśkie i naprawdę zróżnicowane. Oooo, tak wygląda moje miasto nocą, a tak kanion o zmierzchu, albo ośnieżone szczyty górskie, czy jakieś polne drogi. Kurdelebele jakie tu kolorki soczyste, normalnie wylewają się z ekranu, przepięknie jest! Borsuk, nie podziwiaj, złodzieja gonisz, gaz do dechy! Aha, dobra, przepraszam, zauroczyłem się. Doganiam skurkowańca! Mam cię gnoju! Dupa Jaś, to zawodnik wyścigu, a nie złodziej! A kolejny? Także uczestnik mistrzostw. Hmm, no to mijam trzeciego, czwartego, piątego, szóstego i siódmego i… Jasny ciul! Wygrałem ten wyścig! Cholercia, dlaczego te zawody takie krótkie? Wygrałem, a złodzieja nie złapałem, chyba jechał jeszcze szybciej, a zresztą srał go pies! Za zwycięstwo w tym wyścigu kupię sobie nowy motocykl. Zostaję na mistrzostwach w Prime Mover!\nMarecheck Retroman – Rozgrywka PRIME MOVER (1993) – Amiga.\nPodsumowując: jedyną wadą tego świetnego racera jest zbyt mała ilość przeciwników biorących udział w wyścigach i zbyt krótkie trasy. Wszystko inne jest zrobione tip top i gdyby nie te minusy, to gra zasługiwałaby na medal! Muzyczki, które przygrywają nam w menusach także są niczego sobie, elektronika wymieszana z rockowym brzmieniem, która do jednośladów pasuje elegancko. Moim skromnym zdaniem to najlepsze wyścigi motocykli na Amigę obok wektorowego No Second Prize, jednakże tamta gra ma bardziej symulacyjny charakter. Jak jednym zdaniem scharakteryzować zabawę z Prime Mover? To po prostu Lotus na dwóch kołach wyposażony w turbo doładowanie! Polecam.\nPLUSY: do wyboru wiele motorów różniących się osiągami; płynność przesuwania się trasy i uczucie pędu!; bardzo dobra grafika i soczyste barwy; klimatyczna ścieżka dźwiękowa w menu; bardzo dużo tras do przejechania z różnorodnymi krajobrazami; dodatkowo każdy tor został szczegółowo opisany w grze.\nMINUSY: brak widoku przeciwników na mapie trasy; tylko siedmiu oponentów w trakcie wyścigu.\nSTORM aka THE SALES CURVE (1991)\nFILM DOTYCZY WERSJI: AMIGA, ZBLIŻONA: ATARI ST\nORYGINAŁ: JALECO (1990) AUTOMATY ARCADE\nKONWERSJE: NES, AMSTRAD, C64, ZX SPECTRUM, GB\nZdjęcie rodzinne robiono zanim porwano mamuśkę. Później zwierzaki dostaną bęcki!\nKolejna gra i kolejna zasłużona dla Amigi (i nie tylko) firma! Pamiętacie The Sales Curve aka STORM, czyli mistrzów gier jednodyskowych prosto z Londynu? Musicie ich kojarzyć, gdyż stoją za takimi przebojami jak: SWIV, Silk Worm (dwa kapitalne shmupy o jeepie i helikopterze), Indy Heat (wyścigówka F1 z lotu ptaka), albo za przepyszną dwudyskową grą logiczną zwaną Troddlers. No i oczywiście za dzisiaj omawianym baśniowym platformerem, który jest wielce udaną konwersją przeboju firmy Jaleco, wydanym oryginalnie w 1990 roku na automaty arcade. Już na wstępie i zupełnie bez bicia powiem wam, że amigowa wersja RodLand to najlepsza port tej gry i wydaje mi się bardziej barwny od pierwowzoru. Ach te kolorowiutkie tła!\nGra opowiada historię dwójki rodzeństwa, braciszka i siostrzyczki, których mama została porwana do wielkiej wieży pełnej potworów. Przez jakiegoś orła, hmm… Na nieszczęście dla bestyjek nasi milusińscy to małoletni czarodzieje (a raczej małoletnie wróżki) wyposażeni w magiczne różdżki i czarodziejskie buty! Ich serduszka wypełnia także odwaga, więc wyruszają do wieży z misją ratunkową dla rodzicielki. Mamusiu nadchodzimy! RodLand jest przedstawicielem jednoekranowych platformerów, podobnych trochę w założeniach do Bubble Bobble, czy Parasol Stars, gdzie naszym celem nie jest samo skakanie po półkach, tylko zabijanie wrednych kreatur. Czarami tępimy drani! W momencie gdy zabijemy wszystkie stwory na planszy, to dopiero przechodzimy do następnej. Chwila, chwila! Wspominałem coś o skakaniu? Oj, ja durny! RodLand to jedna z nielicznych platformówek, w której nie skaczemy! Że niby co? To jak omijamy wrogów, czy wdrapujemy się w niedostępne miejsca? Za pomocą czarodziejskich trzewików, które potrafią tworzyć drabiny. A to ci pomysłowe! I całkiem fajne, tylko do takiej mechaniki trzeba się przyzwyczaić, aby czerpać radość z rozgrywki. Nie, nie, nie, odrzućcie wszelkie nawyki z klasycznych platformówek! Widzicie, że małpolud pędzi na was, ale nie przeskoczycie drania! Fruuu, tworzycie chybcikiem drabinę do góry, wdrapujecie się na jej szczyt i w ten sposób omijacie zagrożenie. Drabinki możemy przywoływać zarówno w górę, jak i w dół, i właśnie wdrapując się po nich dostaniecie się w niedostępne miejsca. Ważne są dwa aspekty, możemy mieć przywołaną tylko jedną drabinę jednocześnie i dodatkowo musi ona stać na jakimś podłożu…\nRodLand w wydaniu na Amigę to piękna i kolorowa gra. Ten słoń potrafi dać łupnia!\nDobrze, a jak tutaj się walczy? Przyciskiem FIRE uderzamy wrogów czarodziejską różdżką, która ich ogłusza, a jednocześnie więzi w polu siłowym. Każde kolejne preśnięcie buttona spowoduje przerzucenie stworka nad naszą głową i uderzenie nim mocno o glebę za nami! Jeb! Trzykrotne sponiewieranie każdej bestyjki powoduje jej zgon, a dodatkowo fajnym patentem jest możliwość uderzania zamroczonym potworem innych paskud. Jebudu! Z każdego pokonanego dziabąga wyskakują jakieś magiczne bronie natychmiastowego użycia, aktywowane po ich zebraniu. Dwukierunkowa fala uderzeniowa, miotacz ognia, cztery magiczne pociski, skaczące granaty, wybuchowe rakiety itp. Rozgrywka jest szybka, łatwa i przyjemna, a całą grę można przechodzić także w kooperacji. Dlaczego dosyć łatwa? Na każdej planszy rosną piękne kwiatuszki i jeżeli zbierzemy je wszystkie, to każdy z pozostałych przy życiu potworków zamienia się w chodzące dupne rzodkiewy! Dawać je na kanapki ino migiem! Kiedy je załatwimy, to zamieniają się one w bonusowe literki EXTRA i jeżeli uzbieramy cały taki napis, wtedy otrzymujemy dodatkowe życie. Radzę na początkowych etapach nazbierać dużo takich ekstra istnień gdyż…\nOd lewej góry: Automaty Arcade, Amiga, Atari ST i NES.\nCo dziesięć pięter spotykamy ogromnych strażników, których pokonanie to już nie jest bułka z masłem! Najpierw stado wielgachnych krokodyli, później ogromnego wieloryba, następnie słonia latającego na wielkich uszach i innych bardzo pięknie narysowanych i niebezpiecznych jegomości. Mają oni swoje ataki, których musimy nauczyć się na pamięć i potyczki z nimi to czysta przyjemność. Muszę pochwalić twórców, gdyż gra jak na jednodyskietkowy produkt jest przepięknie odpicowana graficznie oraz muzycznie. Plansze urzekają barwami, tło zmienia się co kilka etapów, na początku walczymy przed wieżą, następnie w jej wnętrzu, później w jakiejś piramidzie… W trakcie naszej wspinaczki gra robi się coraz bardziej niebezpieczna i w etapach pojawiają się nowe elementy. Latające balony udają windy i możemy na nich podróżować, śmiertelne kolce i kolczaste kule zabijają nas od razu, zaś drzwi przenoszą nas w inne miejsce na ekranie. Projekt wszystkich stworków jest przytulaśny, są one naprawdę różnorakie i posiadają odmienne ataki. Gąbczaste, praktycznie bezbronne gluto-żelki, słodkie króliczki z rogami, mięsiste gwiazdki rzucające bumerangami, dupne latające osy, a nawet jakieś jamochłony z kokardką na głowie, wyposażone w długaśny jęzor. Mówiłem, że wszystkie są niczym pluszaki? Cóż, przepraszam, te mięsne mordy są naprawdę obrzydliwe, fuuuj!\nMarecheck Retroman – Rozgrywka RODLAND (1991) – Amiga.\nCałość utrzymana jest w oprawie godnej filmów anime, co kilka etapów witają nas nawet przerywnikowe ilustracje, a baśniowego klimatu dopełniają wpadające w ucho wyborne muzyczki. Co prawda są one krótkie, ale często się zmieniają, przez co nie nudzą. Znajdziemy tu skoczne nuty w początkowych etapach, niepokojące brzmienia w starciach z bossem, a niekiedy nawet smutne melodie, gdy oglądamy obrazki wyrażające tęsknotę naszych dzieciaków za mamą. Wszystko cudnie i śliczne, ostrzegam jednak, że jeżeli przedawkujecie obcowanie z RodLand, możecie zacząć rzygać tęczą. Podsumowując: jeżeli tylko przyzwyczaicie się do braku skoków i opanujecie posługiwanie drabinami (proste jak drut), czeka was naprawdę grywalna, ładna i po prostu fajowa zabawa! Na oklaski zasługuje fakt, że przyjaciółkowa wersja gry została ulepszona w stosunku oryginału z automatów (żeby nie było, i tak jest on cholernie dobry!). Posiada ona dodatkowe etapy, więcej sekretów, jest bardziej dopracowana (nie występują tutaj zacięcia wrogów na drabinach) i w dalszych etapach wydaje mi się po prostu bardziej kolorowa. W sumie zabawa dla każdego, ale dla miłośników szybkich platformówek polegających na walce z potworkami i zbieraniem mnóstwa bonusów – pozycja obowiązkowa.\nPLUSY: kolorowa grafika ze świetną animacją w klimacie anime; zróżnicowani przeciwnicy, których inteligencja wzrasta z poziomem trudności; możliwość gry we dwie osoby; fantastyczna muzyka wraz z efektami dźwiękowymi; prosta lecz fajnie przedstawiona fabuła gry.\nMINUSY: trzeba przyzwyczaić się do braku skoków; panowie macho mogą nie znieść tyle słodyczy.\nRODLAND (AMIGA / AUTOMATY ARCADE / ATARI ST)\nKONWERSJE. Najlepsze wersje tej gry to zdecydowanie Amigowa oraz oryginał z Automatów Arcade. Bardzo ładnie wygląda także edycja na Atari ST, bliźniaczo podobna do przyjaciółkowej, jednakże kiedy zaczniemy grać, to niestety rzuca się w oczy mniej płynna rozgrywka. Po prostu wygląda to jakby niekiedy ta wersja trochę gubiła klatki i występowały w niej spowolnienia. Nie zmienia to faktu, że to dalej bardzo dobra produkcja. A jak wypadły sprzęty 8-bitowe? Przeważnie brakuje w nich jakiegokolwiek tła i mają mało kolorów, ale w większości przypadków są całkiem udane. Bardzo barwna i ładna jest wersja na Amstrada, jednakże na statycznych obrazkach, gdyż w akcji to pokaz slajdów. Szkoda i należy jej za to zdecydowanie obniżyć ocenę. O dziwo świetnie (jak na skromne możliwości sprzętu) wygląda wersja na ZX Spectrum, tam przynajmniej nasi bohaterowie oraz wszelkie potwory wyglądają podobnie do pierwowzoru, czyli są ładnie narysowani i animowani. Za tło robi czerń, ale jest fest grywalnie.\nOd lewej góry edycje: ZX Spectrum, Commodore 64, Amstrad, GameBoy.\nWersja na Commodore 64 pomimo, że bardziej kolorowa od spektrumowej to posiada brzydsze postacie, jednakże to ciągle bardzo dobry tytuł, zawiera kooperację, przerywniki i bossów. Krajobraz w tle także jest tu nieobecny. Wersja na NES’a powinna błyszczeć pod względem oprawy spośród wszystkich 8-bitowych, niestety jednak nie wyciska ona soków z konsoli. Wygląda po prostu przeciętnie, rzekłbym, że jak na możliwości Famicoma to brzydko. Tutaj autorzy konwersji mogli się bardziej postarać, maciupkie postacie, słaba animacja, na szczęście jest całkiem znośnie pod względem gameplayu, ale ocenę za całokształt w tej wersji należałoby zdecydowanie obniżyć. Fajną ciekawostką jest port na zwykłego GameBoy’a, który posiada scrolling w każdym możliwym kierunku! Po prostu plansza nie mieści się cała na ekranie Grajchłopca i jest podzielona na cztery części, pomiędzy którymi płynnie zasuwamy. Z jednej strony to dezorientuje, ale w sumie dla fanów tej gry to jakby całkiem nowe doznania. Moim zdaniem RodLand to gra, która miała wyjątkowe szczęście do udanych konwersji.


Parentyfikacja – o dorosłych zbyt wcześnie WARSZAWA\nMaciej Gierasimiuk Analiza Bioenergetyczna A. Lowen\nZapraszamy na warsztat pracy przez ciało w nurcie Analizy Bioenergetycznej Alexandra Lowena, w którym skupimy się na zjawisku parentyfikacji, opisywanej czasami jako „dramat dzielnych dzieci”. Jest to sytuacja, gdzie jako dziecko nie ma mieliśmy przestrzeni na korzystanie z opieki, wsparcia w rozwoju, bezpieczeństwa.\nJest wiele uczuć i zachowań w dorosłym życiu, które mogą się z tym wiązać, np:\nPrzymus radzenia sobie samemu. Czasami rezygnacja z nadziei na wsparcie. Są inne osoby, które mogą być wspierane, które trzeba wspierać. Ale moja rola już jest taka, że wspieram innych, bo mogę, bo przecież daję sobie radę sam. Nawet kiedy wsparcie jest dostępne i możliwe, to możemy nie wiedzieć jak się z niego korzysta. Ktoś je oferuje, ale nie wierzymy, że to pomoże.\nWłasne potrzeby są mało ważne, dając innym czuję się właściwie. Tak powinno być. Gdzieś w głębi może być jednak uczucie żalu – nikt nie widzi, że ja też potrzebuję, niech ktoś w końcu to zobaczy. Nie wiadomo jednak jak dać o tym znać. Zatem nauczyłem się nie potrzebować. Pomogę innym.\nPosiadanie wyśrubowanych oczekiwań wobec siebie. Uważanie tego za naturalne.\nPomimo fizycznej bliskości z innymi można odczuwać poczucie osamotnienia, że „nikt mnie tak naprawdę nie zna”, że wcale nie jestem taki jakim inni mnie widzą. Bliski może być też lęk, że inni dowiedzą się jaki naprawdę jestem, wcale nie taki dojrzały, pomocny, być może z ogromem bezradności we wnętrzu, inny niż mnie widzą.\nTrudno mi odpuścić kontrolę sytuacji, lęk, że bez niej wszystko może się rozpaść.\nStaranie się aby działać, robić. Złe samopoczucie, kiedy nie jestem w aktywności. Niepokój i dyskomfort kiedy pojawia się zbyt wiele przestrzeni na uczucia i przemyślenia.\nW zjawisku parentyfikacji dziecko angażowane jest często do emocjonalnego wspierania rodziców bądź wykonywania zadań nieadekwatnych do wieku. O ile sytuacja taka mogła być koniecznością, być może nie było innej możliwości, to zostawia ona silny ślad w osobowości. Zostawia pytanie „na ile mogłem się rozwijać w swoim tempie, mając czas, uwagę i wsparcie, a na ile już na wstępie musiałem „być rozwinięty””.\nPodczas warsztatu poprzez ćwiczenia przez ciało, będziemy dotykać uczuć związanych z kontrolą, lękiem, złością, smutkiem, wolnością, opuszczeniem i wielu innych. Po to, aby zrozumieć siebie, swoją historię i móc czerpać więcej z codzienności i z relacji z innymi.\nWarsztat prowadzony będzie w nurcie Analizy Bioenergetycznej Alexandra Lowena. Jest to metoda pracy w której ciało, umysł i uczucia są ze sobą ściśle połączone, to co dzieje się w umyśle odzwierciedla zmiany w ciele i odwrotnie. Jak pisał jej twórca „Celem terapii jest pomoc w rozwiązywaniu problemów emocjonalnych oraz w wykorzystaniu potencjału życiowego tak, aby życie przynosiło więcej przyjemności i radości”.\nZajęcia zaczynają się kontraktem, czyli ustaleniem zasad pracy oraz przestrzenią na podzielenie się z jakimi uczuciami, myślami, obawami uczestnicy zaczynają zajęcia. W części praktycznej pojawią się ćwiczenia pogłębiające kontakt z ciałem. W ćwiczeniach jest miejsce na lęk, niechęć, niezdecydowanie. Stopniowo pojawią się również ćwiczenia ekspresyjne i ćwiczenia, które pomogą w kontakcie z uczuciami związanymi z tematem warsztatu. Zajęcia kończymy spokojnymi i wyciszającymi ćwiczeniami.\n-Maciej Gierasimiuk. Ukończyłem 4 letnie szkolenie w Analizie Bioenergetycznej A.Lowena uzyskując certyfikat facylitatora oraz certyfikat psychoterapeuty we Florida Society for Bioenergetics\n-Marcin Bochenko, ukończył 4 letnie szkolenie w Analizie Bioenergetycznej Alexandra Lowena we Florida Society for Bioenergetics\nKoszt warsztatu to 650zł\nBRAK MIEJSC – jest możliwość zapisu na listę rezerwową\nABY SIĘ ZAPISAĆ, KLIKNIJ TUTAJ.\nPracujemy w sobotę 7 grudnia w godzinach 10:00 – 17:30 z przerwą obiadową (1,5h) oraz w niedzielę 8 grudnia w godzinach 10:00 – 16:00, z przerwą 30min.\nul. Garwolińska 4a / U2\nPrzy rezygnacji wcześniej niż 2 grudnia zwracam całą kwotę\nPrzy rezygnacji w terminie 2-6 grudnia zwracam połowę kwoty\nPrzy rezygnacji późniejszej kwota przepada\nNa jednym warsztacie nie powinny uczestniczyć osoby w bliskiej relacji (rodzeństwo, rodzic z dzieckiem, osoby w związku).\nMetoda Lowena to metoda silnie oddziaływająca na głębokie struktury psychiczne, emocjonalne i fizyczne. Dzięki temu jest skuteczna, ale też nie w każdym przypadku dobrze po nią sięgać. Prosimy o rozważenie, czy możecie z niej korzystać.\n– stany psychotyczne\n– terapia psychotropowa\n– ciąża i okres połogu\n– różnego rodzaju stany zapalne i ostre\nSytuacje, kiedy trzeba zachować szczególną ostrożność na siebie:\n– duża wrażliwości na silne bodźce, np krzyk\n– okres karmienia piersią\n– stosowanie środków farmakologicznych\n– ogólny słaby stan organizmu\nJeżeli ktoś jest w terapii, warto uprzedzić swojego terapeutę czy terapeutkę, że planuje się wziąć udział w warsztatach bioenergetycznych.\nJeśli chcesz otrzymywać informacje o warsztatach które prowadzę, wpisz swój adres poniżej.\nTwoje dane są bezpieczne. Więcej\nIX grupa ćwiczeń A.Lowena - Głos ciała, głos uczuć\n07 stycznia - 11 lutego 2020\nGranice – Nie, Nie chcę.\nCopyright © Maciej Gierasimiuk 2013 - 2019 · Mapa strony · Polityka prywatności · Kontakt\nRealizacja: Zentala WebDesign


Styczeń 2016 – Dentysta Wałbrzych – Gabinet stomatologiczny\nJuż dziś możesz zadbać o swój piękny i zdrowy uśmiech. W naszej klinice, dzięki prostym i bezbolesnym zabiegom, zyskasz nie tylko perfekcyjne uzębienie, ale także podziw swoich bliskich. Zadbane i lśniące zęby to wizytówka każdego człowieka. Zacznij od codziennej pielęgnacji, lecz jeśli pragniesz czegoś więcej, zgłoś się do naszej kliniki stomatologii estetycznej. To właśnie tutaj[…]


bezpieczny dom - DropSensor\nTemat artykułów ‘bezpieczny dom’\nDropSensor / Posts tagged "bezpieczny dom"\nW związku z licznymi rozmowami przeprowadzonymi z osobami zainteresowanymi naszymi systemami przeciw zalaniu, postanowiliśmy, zebrać główne informacje dotyczące przyczyn zalania oraz wskazać, w jaki sposób można temu zapobiegać. Przyczyny… czytaj więcej →\n12 listopada 2014 Katarzyna DunialkaAktualności, Porady\nPrzyścienna sonda zalania jest częścią profesjonalnego systemu zapobiegającego zalaniu poprzez wykrywanie wycieku wody. Zastosowanie: Sondy są dostosowane do współpracy z Profesjonalnymi Centralami Antyzalaniowymi serii CP. Galeria: Przy projektowaniu sond zwróciliśmy… czytaj więcej →\n11 listopada 2014 Katarzyna DunialkaAktualności, Nasze produkty\nPrezentujemy nowe sondy zalania w narodowych barwach z okazji Święta Niepodległości. Sondy zostały zaprojektowane i są wykonywane w całości w Polsce. Mała galeria czujników: Nowe czujniki są produkowane w dwóch wersjach:… czytaj więcej →


Kolejne zatrzymanie związane z narkotykami :: Radom24.pl :: Portal Radomia i regionu\nZ regionu / 2020-11-19 13:51:00\nPolicjanci przy każdej sprawie badają wszystkie wątki, ustalając dilerów i osoby zaopatrujące się w narkotyki. Sukcesywnie docierają do kolejnych osób zamieszanych w ten przestępczy proceder. Tym razem na podstawie pracy operacyjnej, w ubiegłym tygodniu w Mogielnicy zatrzymali 20-latka, który w plecaku posiadał marihuanę. W trakcie przeszukania jego mieszkania ujawniono kolejne działki konopi - czytamy na stronie KWP zs. w Radomiu.\nMężczyzna trafił do policyjnego aresztu. Usłyszał już zarzut posiadania narkotyków. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, za posiadanie narkotyków grozi do 3 lat, a gdy przedmiotem przestępstwa jest ich znaczna ilość, nawet do 10 lat pozbawienia wolności.\nA kiedy wicio,frycio&wspólnicy?


Czym jest tak aktualnie popularne SPA, jakie wyposażenie powinny posiadać ośrodki oferujące tego typu usługi. - pawliszyn.pl\nPojęcie SPA jest spotykane coraz częściej przy różnych okolicznościach, i zaczęło na dobre zadomawiać się w języku polskim. W kilku słowach SPA oznacza leczenie przy pomocy wody, lecz aktualnie kojarzy się coraz częściej z luksusowym wypoczynkiem w specjalnych ośrodkach.\nFaktem jest, że najczęściej do przeprowadzanych tam zabiegów wykorzystywana jest woda, lecz też popularne są najróżniejsze masaże. Nawet pobyt przez jeden dzień w takim miejscu pozwoli się odprężyć i nabrać sił, a możliwości na to jest bardzo dużo. Aktualnie coraz większa ilość hoteli posiada w swojej propozycji taką właśnie ofertę, otwierane są również specjalne obiekty nastawione przede wszystkim na klientów szukających relaksu i odprężenia. I tego typu klientów nie brakuje, wiele takich miejsc ma naprawdę wysokie obłożenie.\nJednak umieszczenie ma swojej stronie słowa SPA a rzeczywiście kompleksowe proponowanie takich usług to dwie zupełnie różne sprawy. Żeby rzeczywiście pochwalić by się można było czymś takim, to obiekt musi być odpowiedni przygotowany i mieć niezbędne wyposażenie spa. W skład takiego wyposażenia z reguły będzie wchodzić basen i sauna, ale też specjalne kapsuły i wanny, które umożliwiają przeprowadzanie rozmaITych zabiegów. Wszystko oczywiście ciekawie zaaranżowane, aby odpoczynek w takim miejscu był naprawdę przyjemnością.\nHotele niejednokrotnie do realizacji takich projektów zatrudniają znanych projektantów - . Dzięki temu projekty saun i pozostałych elementów w środku są wyjątkowe i niepowtarzalne, stanowiąc w pewnym sensie wizytówkę danego miejsca.\nHodowla zwierząt to ciężka praca, która wiąże się z nieprzerwanymi obowiązkami. Dzisiaj można je sobie troszkę uprościć, gdyż dostępne są pomocne maszyny.\nNa jakie pytania należy sobie odpowiedzieć, gdy szukamy firmy spedycyjnej?\nWiele przedsiębiorstw zastanawia się nad wyborem odpowiedniej firmy spedycyjnej. Usługi spedycyjne są wszak czymś bardzo potrzebnym w różnych przedsiębiorstwach. Nie jest to takie oczywiste, że dana firma posiada dobry samochód, jakim mogłaby przewozić swoje produkty. Z tego względu właśnie częściej prościej jest i szybciej poszukać kogoś, kto ma w ofercie usługi transportowe i wszystkim się zajmie.\nŚwietny warsztat w zasięgu Twej dłoni\nZorganizowanie swego miejsca pracy to podstawa wszelakiej działalności. Powinno być wygodnie, pragmatycznie, i bezpiecznie. Nie odmiennie jest w przypadku prac warsztatowych.\nŚwietne warsztaty wszelkiego typu mają się dziś dobrze, ponieważ jest na nie popyt.\nPasze dla brojlerów muszą być odpowiednio dobrane\nGdy mamy kury, to pragniemy posiadać pewność, że otrzymują pożywienie odpowiednie dla ich rodzaju, tak żeby miały szansę się jak najlepiej rozwijać oraz jak najlepiej przybrać na wadze.


Tagi: ara, ciekawostki, google, toshiba\nToshiba przygotowała pierwsze kamery do smartfonów modułowych Googlowego projektu Ara. To pierwsze moduły przygotowane przez zewnętrznego producenta. Poniższe video prezentuje jak będzie wyglądał modułowy smartfon.\nProjekt Ara – smartfon, który sami komponujemy\nCelem projektu Ara jest budowa smartfona, który sami składamy niczym zabawkę z klocków LEGO – to komercyjne demo wygląda naprawdę interesująco. Projekt Ara zakłada, że użytkownik będzie mógł podrasować telefon do własnych potrzeb, wszystko zależeć będzie od modułów przygotowanych przez producentów. Ponieważ Ara jest projektem Google’a, to systemem operacyjnym ma być Android 5.0 Lollipop. W zapowiedziach mówi się, że szkielet smartfona z podstawowym CPU, baterią i WiFi ma nie przekroczyć kwoty 50$, a użytkownicy będę mogli wymieniać moduły z 11 kategorii. Przynajmniej wymiana zbitego ekranu będzie wykonywana bez udziału serwisu, co więcej projekt zakłada, że moduł będzie można wymieniać 'na gorąco’ bez wyłączania urządzenia.\nSpiral – prototyp modułowego smartfona\nPierwszym modułowym smartfonem jest Spiral. Na marcowej konferencje Mobile World Congress ma być zaprezentowane 50 modułów Projektu Ara oraz Spiral 2. Przewiduje się, że na rynek (sprzedaż pilotowa w Puerto Rico) Spiral wejdzie w drugiej połowie 2015 r. W między czasie producenci modułów już rozpoczęli walkę o rynek. W ofercie Toshiby pojawią się na początek dwie kamery: 5 Mpix i 13 Mpix. Ciekawe, kiedy będą dostępne zapowiadane kamery noktowizyjne?\nszkielet Spiral 2, źródło: Google\nSpiral 2, Źródło: Google\nPoniżej video prezentujące hardware pierwszego modułowego telefonu Spiral2 oraz jego poprzednika Spiral1:\nNa stronie projektu Ara, ogłoszony jest też konkurs (nagroda to 100 000$) na nowatorski moduł zbudowany na podstawie Module Development Kit, dzięki któremu użytkownicy Spirala będą mogli zrobić coś, co jest poza zasięgiem klasycznych smartfonów.


Sieć szpitali działa od 13 miesięcy. Czy doczeka się ewaluacji? | Gazeta Lekarska\nPracodawcy RP wierzyli, że Ministerstwo Zdrowia przeprowadzi we współpracy z Narodowym Funduszem Zdrowia ewaluację tzw. sieci szpitali i podejmie zapowiadane działania korygujące jej funkcjonowanie w oparciu o twarde dane statystyczne.\nMinął październik, mamy połowę listopada, a resort i NFZ milczą, mimo wielu zapowiedzi, że pierwsze podsumowania pojawią się po roku. W związku z tym Pracodawcy RP postanowili przekazać swoją opinię o nowym systemie funkcjonowania i rozliczania szpitali.\n„Przede wszystkim uważamy, że system nie uległ istotnym zmianom z punkty widzenia pacjenta. Nie zauważyliśmy skrócenia kolejek, poprawy dostępności do świadczeń medycznych, lepszego gospodarowania środkami przez szpitale, czy też zmniejszenia zadłużenia sektora szpitali – mimo otrzymania dodatkowych funduszy na ambulatoryjną opiekę specjalistyczną (AOS)” – czytamy w informacji prasowej.\nWedług planu NFZ środki przeznaczane na leczenie szpitalne wzrosły z 38,7 mld zł (według ostatniej dostępnej wersji planu finansowego) do 42,1 mld zł.\nChociaż do szpitali trafiło dodatkowo prawie 3,5 mld zł, nie obserwuje się znaczącego skrócenia kolejek do usług medycznych. „Trzeba jeszcze przypomnieć, że Fundusz zdecydował się w wielu przypadkach aneksować umowy z podmiotami świadczącymi usługi w zakresie AOS: prywatni świadczeniodawcy, wielokrotnie przy przedłużaniu umowy, otrzymywali istotnie niższą propozycję kontraktu” – podkreślają Pracodawcy RP.\nW ich ocenie dane NFZ z pierwszego półrocza pokazują, że kolejki nie mogą się zmniejszać, jeśli maleje liczba przyjętych pacjentów zarówno w AOS, jak i w szpitalu. „Przypomnijmy, że w I połowie 2017 r. wartość świadczeń udzielonych w szpitalach wyniosła 9,75 mln zł, a w analogicznym okresie 2018 r. już tylko 8,89 mln zł. W tych samych okresach koszty pobytów w oddziałach szpitalnych wyniosły odpowiednio 5,1 mln zł i 4,65 mln zł” – wskazano w komunikacie.\nPracodawcy RP podkreślają, że zmniejszanie się liczby wykazanych świadczeń nie musi świadczyć o pogarszającej się dostępności i nie musi to być zły trend, ale sytuacja wymaga głębszej analizy na podstawie danych, jakimi dysponuje NFZ. „Nadal liczymy, że minister zdrowia zdecyduje się na publicznie pokazać, czy sieć szpitali spełnia swoją rolę oraz czy finansowanie ryczałtowe jest rzeczywistym sukcesem dla uczestników systemu, a przede wszystkim dla pacjentów” – podkreślono.\nWykonywanie badania USG piersi u ciężarnych. Co zalecają...


Roksa - portal towarzyski zawiesza działalność\nRoksa zamknięta. Serwis z ogłoszeniami erotycznymi zawiesza działalność. Dlaczego?\nTo już koniec portalu Roksa.pl? Na stronie pojawiła się informacja, że serwis zawiesza działalność. Nie podano jednak powodu takiego stanu rzeczy.\nRoksa.pl zawiesza działalność. Znacie ten portal, nie? Znacie! Znaczy, nie podejrzewamy, że kiedykolwiek z niego korzystaliście, ale na pewno jakiś znajomy znajomego opowiadał wam, co tam można znaleźć. A było tego sporo. W końcu to serwis z ogłoszeniami towarzyskimi i anonsami erotycznymi.\nTak, tam można było znaleźć partnerkę na przygodny seks, bądź dłuższą relację. Jak to wyglądało? Jeśli nie wyjaśnili wam tego znajomi znajomych, to na pewno się domyślacie. Nic dziwnego, że portal od dawna wzbudzał kontrowersje.\nRoksa.pl - koniec popularnego portalu\nBlady strach na wszystkich użytkowników Roksy padł w 2019 roku. Wtedy mogło się okazać, że jednak z serwisu korzystają nie tylko ci mityczni znajomi znajomych. Portal padł bowiem ofiarą ataku hakerskiego i według doniesień doszło do wycieku danych.\nPrócz tego incydentu, serwis funkcjonował sobie raczej w szarej strefie i nikomu nie przeszkadzał. No prawie. Bo teraz zawiesił działalność. Nie wiadomo jednak do końca, z jakiego powodu.\nRoksa.pl - czemu portal zawiesza działalność?\nPod adresem Roksa.pl kryje się teraz jedynie plansza informacyjna z napisem głoszącym, że dalsze świadczenie usługi nie może być realizowane. Dowiemy się z niej również, że szczegółowe wyjaśnienia otrzymamy tak szybko jak to tylko będzie możliwe.\nRoksa.pl - koniec działalności\nByć może za portal wzięły się służby porządkowe. Takich domysłów w internecie nie brakuje. Z tego względu konkurencja już zapewne drży ze strachu. Na razie jednak alternatyw nie brakuje. Ale niech znajomi znajomych śpieszą się z nich korzystać, bo zaraz podobne portale mogą podzielić los Roksy.