Następna będziesz ty - Anna Kasiuk - ebook - Legimi online\nNastępna będziesz ty ebook\nMaciek jest zdeterminowanym i pewnym siebie pracownikiem korporacji. Przebojowy i pozbawiony skrupułów ukrywa jednak bolesne tajemnice z przeszłości. Nie ma dla niego rzeczy niemożliwych, a otaczające go kobiety stanowią doskonałą rozrywkę. Dlatego mężczyzna upatruje sobie ofiary i rozpoczyna polowanie. Na jego drodze stają kolejne kobiety, którymi się bawi.\nGdy spełnią jego zachcianki – porzuca. Do czasu poznania pewnej siebie i twardo stąpającej po ziemi Tamary. Rozpoczyna się gra, której zasady mogą zmienić się w każdej chwili, a ofiara może stać się oprawcą.\n3,5 (108 ocen)\nNajgorsza książka jaka przeczytałam w tym roku, szkoda marnować czasu\nocena mocne 5. Zdecydowanie warto przeczytać. Każda kobieta powinna sięgnąć po tą książkę. Nie ma tu mafii, motocyklistów, ale jest samo życie. Bardzo dziękuję za taki temat. Super.\nProjekt graficzny okładkiMarta Lisowska\nZdjęcia wykorzystane na okładce ©Lightfield Studios/AdobeStock ©Viorel Sima/AdobeStock\n© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2021 © Copyright by Anna Kasiuk, Warszawa 2021\nPamiętaj, że najlepszy związek to taki,w którym wzajemna miłość przewyższapotrzebę wzajemnej obecności.\nJeśli ja czegoś nie zmienię w swoim życiu, z pewnością oszaleję. Tamara witała każdy kolejny dzień tymi właśnie słowami. Wystarczył świdrujący dźwięk budzika, by ta myśl natychmiast pojawiała się w jej głowie. Kobieta otwierała oczy i zawsze napotykała ten sam obraz – leżącego obok, zwróconego twarzą w jej stronę Błażeja. Gałki oczne jej męża poruszały się miarowo, co zdradzało, że wcale nie śpi, odwleka tylko moment podniesienia się z ciepłego łóżka. Z reguły wyglądało to tak, że pierwsza wstawała Tamara, zanim jednak zdążyła włączyć ekspres, by orzeźwiający zapach świeżej kawy pobudził ją do życia, Błażej zrywał się, wykorzystując nieuwagę żony i gnał do łazienki z tą samą, odwieczną regułką na ustach.\n– Ale już późno, nie mogę się spóźnić do pracy.\nZ początku Tamary to nie drażniło, ale z upływem czasu, kiedy dostrzegła w zachowaniu męża pewną powtarzalność mającą na celu pokrzyżowanie jej działań, zaczęło ją poważnie irytować. Kilkakrotnie podejmowała próby przeciwstawienia się jego zagrywkom, a więc znikała w łazience, pominąwszy włączanie ekspresu i przygotowywanie sobie świeżej bielizny. Albo ustawiała budzik pół godziny wcześniej, co dezorientowało jej męża. Przejrzawszy jednak podstęp żony, potrafił wtargnąć do łazienki i czyniąc Tamarze wyrzuty, zepsuć skutecznie cały dzień.\nTego dnia leżała w łóżku i patrzyła na poruszające się w tę i z powrotem gałki oczne męża, myśląc równocześnie o tym, co do niego czuje. Byli ze sobą od piętnastu lat, dochowali się dwójki nastoletnich synów, mieli wspólne plany, wakacje spędzali zawsze w tym samym, należącym do matki Błażeja, domku nad morzem. On był kierownikiem działu załadunków w jednej z warszawskich korporacji, ona specjalistką do spraw sprzedaży w tejże samej firmie. Nie spotykali się na co dzień, nie mieli ze sobą styczności w pracy. Do tej pory niektórzy z ich współpracowników nie mieli pojęcia, że Tamara i Błażej są małżeństwem. Nie łączyło ich nazwisko, a z upływem lat coraz wyraźniej docierało do Tamary, że w ogóle łączy ich coraz mniej. Dzieci dorastały, coraz więcej czasu spędzały w towarzystwie swoich znajomych, a w domu coraz boleśniej dźwięczała cisza.\nTamara odetchnęła już z pierwszymi objawami dojrzewania synów. Regularne wizyty kolegów i koleżanek odwiedzających chłopców przyjęła z niewyobrażalną wręcz ulgą. Kochała swoich synów miłością bezwarunkową, ale obowiązek ich wychowania, zadbania o odrobione lekcje, spakowane plecaki i posprzątane pokoje wyczerpał matczyny zapas oddania się bez reszty i poświęcenia dzieciom. Od kiedy w domu pojawiły się dzieci, to właśnie ona, Tamara, odpowiadała za wszystko. Wstawanie na zmianę w nocy okazało się mrzonką, bo Błażej musiał się wysypiać. Pranie i sprzątanie również kolidowały z jego pracą, a te czynności należały przecież do zadań kobiety będącej w domu. Odrabianie lekcji i wożenie chłopców na dodatkowe zajęcia nie wchodziło nawet w grę, bo odbywało się często w godzinach przebywania gorliwego Błażeja poza domem.\n– Ustalmy jedno, Tamara – mówił, ilekroć podejmowała próbę zwrócenia uwagi na konieczność przeorganizowania obowiązków domowych. – Bez twojej pensji damy sobie radę. Bez mojej już nie. Poza tym, jesteś matką, kto lepiej zrozumie swoje dzieci niż matka? Dlatego to ty musisz zajmować się chłopcami. Ja mogę cię wyręczać w weekendy.\nI wyręczał. Zabierał chłopców na ryby, na mecze piłki nożnej i w inne ciekawe miejsca. Synowie byli wniebowzięci, wpatrzeni w ojca bohatera jak niegdyś ona, kiedy pozwalała się uwodzić mężowskiej wyobraźni i głębokiemu tembrowi jego odrobinę chropowatego głosu. A wieczorami znowu tkwiła nad nieodrobionymi lekcjami i ślęczała po nocach, pomagając w czytaniu lektur szkolnych. Rano budziła się zmęczona, witała dzień coraz bardziej przekonana o nadciągającym jak przeznaczenie szaleństwie i tkwiła w chorej relacji, jaką stała się dla niej rodzina, pogrążając się w rozpaczy.\n– A czego ty oczekujesz? – pytała ją z nutą rozczarowania matka. – Uwierzyłaś w historię o królewiczu na białym rumaku, który pozwoli ci leżeć i pachnieć, a sam będzie zasuwał bez wytchnienia? Ocknij się, dziewczyno. – Słowa wypowiadane przez mamę skutecznie pozbawiały ją złudzeń. Zawsze z chirurgiczną wręcz precyzją potrafiła podcinać skrzydła córkom.\n– Mamo, ja chcę tylko normalnego życia. Chciałabym dokądś wyjść, choć raz w tygodniu. Chciałabym, żeby Błażej nadal widział we mnie kobietę, a nie tylko praczkę i sprzątaczkę. A on uczy chłopców takiego właśnie traktowania kobiety.\n– Nie przesadzaj! – Reakcja seniorki zawsze była gwałtowna. – Masz wspaniałego męża! Nie bije cię, nie pije, pieniądze do domu przynosi. Chłopcy dobrze się uczą, chcą iść na studia. Czego ty właściwie chcesz od życia?\n– Życia, mamo, chcę. Właśnie tego życia!\n– Trzeba było nie wychodzić za mąż, nie rodzić dzieci, tylko żyć! Tak jak twoja siostra! To doskonały przykład! Skoro nie potrafisz pogodzić się z rolą kobiety w domu, trzeba było domu nie tworzyć.\n– Jak możesz tak w ogóle mówić, mamo?\nOna jednak nigdy nie odpowiadała na to konkretne pytanie. Z wysoko uniesioną głową opuszczała kuchnię bądź pokój albo, co zdarzało się dość rzadko, z uwagi na niewielką częstotliwość rozmów telefonicznych, które odbywała z córką, rzucała słuchawką. Tak właśnie zachowała się w ostatni weekend, kiedy Błażej zaprosił ją na wspólny niedzielny obiad. Wtedy też odwiedziły ich również matka Błażeja i siostra Tamary, Kasia. Zestawienie tak różnych osobowości pod jednym dachem zawsze kończyło się źle. Mama najpierw zrugała Tamarę za opieszałość w przygotowywaniu posiłków, następnie, w reakcji na wciąż butną postawę córki, wytknęła jej wszystkie niedociągnięcia i wady, których naliczyła w domu całą masę, po czym ostentacyjnie opuściła pomieszczenie.\nTamara opadła na krzesło bliska płaczu.\n– Po co ją zapraszasz, skoro zawsze kończy się to tak samo? – W drzwiach niewielkiej kuchni stanęła Kasia. Wyciągnęła przed siebie rękę z pękatym kieliszkiem szkarłatnego trunku i puściła do siostry oko.\n– To nie ja ją zapraszam. Błażej uważa, że należy podtrzymywać dobre stosunki rodzinne.\n– I za to podtrzymywanie jesteś odpowiedzialna ty?\n– Jak za wszystko inne w tym domu.\n– Spaliła ci się żarówka w sraczyku.\n– No, zaraz ją zmienię. Mój mąż nie zajmuje się tak przyziemnymi pierdoletami. Poza tym, nie jestem przekonana, czy w ogóle zauważył, że się przepaliła. – Tamara wychyliła kieliszek i zmrużyła powieki, oddając się ulotnej przyjemności spływającego do gardła alkoholu.\n– Czekaj, ja mu powiem, żeby żarówkę zmienił.\n– Daj spokój, to tylko podkręci mamę.\n– Tamaro, jestem poważnie zaniepokojona. Gdzie ta zdeterminowana, pewna siebie kobieta, która miała takie oczekiwania wobec swojego życia? Co się z nią stało?\nNa dźwięk wypowiadanych przez siostrę słów Tamara poczuła, że się rozkleja.\n– Ej, nie becz. Pokażesz jej, że odniosła sukces. – Ciepłe palce Kasi musnęły najpierw czoło, nos, a na końcu usta Tamary. – Znikasz mi powoli, nie możemy do tego dopuścić...\nKatarzyna podniosła się i przyciągnęła siostrę do siebie. Zamknęła ją w objęciach, mocno przytulając. Chwilę im zajęło uspokojenie emocji, zanim wkroczyły do salonu, pełniącego przy wyjątkowych okazjach również rolę jadalni. Tamara ustawiła na środku rozkładanego dębowego stołu wazę z rosołem, Kasia natomiast półmiski z kotletami i resztą dań.\nNie trzeba było długo czekać na pierwsze zjadliwe reakcje matki dziewczyn. Ta najpierw skosztowała podanego wywaru, a potem, niczym Magda Gessler, rozłupała zarumienionego kotleta z miną zdradzającą niezadowolenie.\n– Rosół jest troszkę za zimny, nie sądzisz, Jadziu? – Nie patrząc nawet w stronę Tamary, zwróciła się do teściowej córki.\n– Nie, zamieszaj go, Bogusiu. Mnie wszystko smakuje wybornie. – Teściowa doceniła pracę włożoną w przygotowany obiad z ciepłym uśmiechem na twarzy.\n– A właśnie. – Nieoczekiwanie do rozmowy wtrąciła się Kaśka, co spotkało się z natychmiastową zmianą w zachowaniu Bogusi. – Błażej, przepaliła ci się żarówka w toalecie. Masz jakąś zapasową?\nMężczyzna zmarszczył nos i utkwił wyczekujące spojrzenie w żonie.\n– Mamy jakąś wolną żarówkę, Tamara?\n– Żony pytasz? A to nie facet zajmuje się takimi rzeczami?\n– A co ty tak ich atakujesz od razu? Co? – Bogusia, jak spuszczony ze smyczy pies, wyczuła nadarzającą się okazję, by zaznaczyć swoją pozycję. Błażej, zmieszany, spuścił wzrok, Tamara uśmiechnęła się pod nosem, a Kasia wychyliła stojący przed nią kieliszek wina.\n– Bardzo jestem ciekawa tej czerwonej surówki. – Jedynie Jadwiga podjęła próbę ratowania gęstniejącej z minuty na minutę atmosfery.\nRano, kiedy Tamara analizowała po raz nie pamiętała już który zaistniałą podczas obiadu sytuację, dotarło do niej, że niektórzy ludzie nie są w stanie wychynąć odrobinę dalej, poza strefę komfortu zapewniającą im poczucie bezpieczeństwa w zbudowanym dla siebie świecie. Na jej nieszczęście, zarówno własny mąż, jak i jej matka należeli do tej właśnie grupy osób. Głośne pruknięcie wyrwało ją z zamyślenia. Zażenowana, utkwiła wzrok w Błażeju. Ten leżał bez ruchu i przyglądał się żonie.\n– Przepraszam... – Widząc ją podnoszącą się z łóżka, poderwał się i biegiem ruszył w kierunku łazienki. – Ale już cholernie późno! A ja miałem być dziś wcześniej w biurze...\n– Moje życie jest jak taka późnojesienna pogoda, wiesz?\n– Wiem, jak wygląda taka pogoda, ale jak ma się ona do twojego życia? Masz wspaniałego męża, nie bije cię...\n– Błagam cię, przestań... Czasami naprawdę zazdroszczę ci odwagi i determinacji. Gdybym miała twoją pewność siebie, nie pozwoliłabym jej na wtrącanie się do moich spraw. Powinnam była wyprowadzić się tak jak ty, odseparować ją od moich problemów i układać sobie życie na własną rękę.\n– Proszę cię, roztrząsanie tego, co już się wydarzyło, nie ma najmniejszego sensu.\n– A może wręcz przeciwnie? Może wreszcie się czegoś nauczę?\n– I odważysz się powiedzieć swojemu mężowi, że to on ma jaja i powinien nauczyć się myć kible i zmieniać w domu żarówki?\n– Na to jest już chyba za późno.\n– Pozostaje ci więc metaforyczne rozczulanie się nad swoim życiem.\n– Tak. To znaczy nie! Nie chcę tego robić.\n– To jakie ono jest?\nTamara zastanowiła się nad pytaniem. Od lat towarzyszyło jej przekonanie, że jest jak szarpana przez okrutny sztorm żaglówka, smagana zimnym deszczem, targana wiatrem rwącym żagle jej decyzyjności i zapomnianej radości z tego, o czym tak przecież marzyła.\n– Kaśka, nie dołuj mnie. Ja już sama nie wiem, co mam myśleć. – Tamara przysunęła się odrobinę bliżej i upiła łyk ciepłej kawy. Uwielbiały nastrój warszawskich restauracji i kafejek. Dziewczyny często umawiały się na kawę w ogródku przed lokalem Kasi. Bywało, że nie rozmawiały wiele, wystarczyło im, że pochłaniał je klimat miejsca. Otulający, niczym ramiona kochanka, gdzie nie były potrzebne słowa. Wystarczyła sama obecność. – Wiem, mama ma rację, niczego mi nie brakuje. Ale odnoszę wrażenie, że moje życie rozgrywa się obok mnie. Nie czuję zadowolenia płynącego z macierzyństwa. Kocham chłopców, ale jestem zmęczona. Nie tęsknię za Błażejem, choć w dalszym ciągu wybaczam mu brak podstawowych umiejętności. Ja się chyba wypaliłam. Jestem cieniem samej siebie, nie odczuwam radości, nie potrafię już oddawać się codziennym obowiązkom z taką pasją jak niegdyś. Liczy się tylko to, by obiad był gotowy, a chłopcy ogarnięci. Jestem narzędziem ułatwiającym ich egzystencję. A gdzie w tym wszystkim ja? Gdzie jest miejsce dla moich pragnień, tęsknot? Gdzie ja i moje potrzeby?\n– Za dużo tego. Obawiam się, że tu trochę racji nasza szanowna rodzicielka jednak ma.\n– Wymagasz, by po piętnastu latach wspólnego życia twój mąż widział w tobie wciąż tę samą młodą pipkę, na której widok jego ptak wybijał mu zęby. Obawiam się, że zasłona zauroczenia zdążyła już dawno opaść. Teraz łączy was bardziej przyzwyczajenie niż fascynacja i miłość. – Kasia zerknęła ukradkiem na pochmurną twarz siostry i postanowiła nieco załagodzić wrażenie przedstawionej właśnie tezy. – Choć ja mogę się mylić. Przecież ani męża nie mam, ani dzieci. I nie będę miała.\nTamara zawiesiła na siostrze posępne spojrzenie. Szczerze podziwiała ją za odwagę w podejmowaniu zdecydowanych kroków dotyczących przyszłości, ale i zazdrościła jej swobody, niesłabnącej fascynacji życiem, której smak towarzyszył jej, zanim wyszła za mąż, urodziła dzieci i stała się turborobotem zaspokajającym potrzeby członków swojej rodziny.\n– I błagam, nie mów, że mi zazdrościsz. Ja też mam gorsze chwile. Ty jesteś samotna w tłumie swoich chłopaków, ja cierpię na chroniczną samotność, a moja odwaga nie wystarcza, by podjąć wyzwanie zmiany tego stanu. Jak widzisz, nie jesteś sama. Szach i mat, moja droga.\nTamara wracała do biura w nieco lepszym nastroju. Choć spotkanie z siostrą nie zlikwidowało dręczącego ją uczucia braku wznioślejszych celów w życiu, rozmowa z Kasią za każdym razem przynosiła ulgę. Podobno tak właśnie jest z ludźmi, których pochłonęła egzystencjalna dziura. Nie potrzebują oni rozwiązania nękających ich problemów, lecz szukają jedynie okazji do wylania całego wezbranego w nich żalu. Oczywiście wymarzoną sytuacją byłoby, gdyby problemy udało się jednak rozwikłać, ale tak szczęśliwe zakończenia zdecydowanie się nie zdarzają.\nTamara wjechała windą na piętro, nie patrząc nawet w przeszklone drzwi, za którymi mieścił się magazyn, miejsce podlegające jurysdykcji jej męża. Nucąc cicho, przeszła obok pustej recepcji, co wydało jej się nieco zastanawiające, i zniknęła za drzwiami prowadzącymi do działu sprzedaży. Tu spotkało ją kolejne zaskoczenie. Z niewielkiej kuchni położonej naprzeciw otwartej przestrzeni, w której mieścił się ich dział, dobiegał gwar rozmów. Tamara rozejrzała się po biurze, szukając wzrokiem szefowej, aż wreszcie usiadła przy biurku. Wtem zza przepierzenia oddzielającego dwa biurka wychyliła się jej przyjaciółka Aneta.\n– Wykończysz mnie kiedyś tym pojawianiem się znienacka – prychnęła Tamara, łapiąc się przesadnym gestem za serce.\n– Widziałaś tego nowego? – Uwadze Anety nie zdołała dotąd umknąć żadna zmiana personalna. Nawet jeśli dotyczyła innego działu niż sprzedaż.\nPytana wsparła głowę na splecionych palcach i patrzyła w skrzące się ciekawością oczy przyjaciółki. Przyszły do firmy tego samego dnia, siedemnaście lat temu. I od razu nawiązała się pomiędzy nimi więź, która zdołała przetrwać niejedną burzę, różnicę zdań czy służbowe nieporozumienia. Aneta zawsze podkreślała, że ich pojawienie się w biurze w tym samym dniu nie należało do przypadków. Nie mogły postąpić inaczej, jak tylko zaprzyjaźnić się i wspierać w trudnych chwilach, jakimi dla każdego są pierwsze kroki w firmie, pośród zwartej i zżytej grupy innych pracowników, niepoświęcających czasu na wsparcie nowo przybyłych.\n– Coraz młodszych przyjmują do pracy. Pamiętasz? Nie tak dawno to my wzbudzałyśmy takie zainteresowanie.\n– Siedemnaście lat temu. Upływający czas zdążył już przyćmić to wspomnienie.\n– Jesteś zgryźliwa jak emerytka – syknęła Aneta i stłumiła wybuch śmiechu, zasłaniając usta dłonią. – Popatrz, co się dzieje w kuchni. Ten chłopak robi tu furorę niczym jakiś celebryta!\nTamara odwróciła się w stronę, z której dobiegał śmiech żeńskiej części działu.\n– Zawsze możesz do nich dołączyć – podpuszczała Anetę. – A nuż to właśnie ty wzbudzisz jego zainteresowanie?\n– Tia, taka stara, mężatka z tobołkiem dwunastoletniego buntownika przytwierdzonym do kiecki. Tamara, gdyby choć raz poczuć się tak jak one... – Rozmarzona Aneta opadła na biurko i zwiesiła ramię z przepierzenia, tęsknym wzrokiem wpatrując się w drzwi kuchni.\n– Kup sobie coś ładnego, podkreśl usta czerwoną pomadką i spróbuj uwieść swojego Tomka. Może poczujesz namiastkę młodzieńczej fascynacji – podpowiadała wytrwale Tamara, oczami wyobraźni widząc siebie ubraną w modną kreację i z uszminkowanymi ustami pochylającą się nad śpiącym na kanapie Błażejem. Dobry humor ulotnił się jak dym ze zgaszonej świecy.\n– Może to jest jakiś sposób?\n– Spróbuj, nie należy się poddawać. – Zrobiwszy dobrą minę do złej gry, Tamara pospiesznie pochyliła się nad zalegającymi jej biurko dokumentami, mając nadzieję, że Aneta pójdzie w jej ślady.\n– Przestań się dąsać. Nie wierzę, że nigdy nie zastanawiałaś się nad tym, jak by to było, gdyby taki młodziak zwrócił uwagę na panią w naszym wieku.\n– Jesteś ode mnie starsza o dwa lata, więc nie porównuj nas, kochanie. – Tamara zawzięcie udawała pogrążoną w pracy, ignorując zwisającą z przepierzenia przyjaciółkę.\n– Wyobrażasz sobie? Świat nagle nabrałby zupełnie innych barw!\n– Innych? – Dała się wreszcie porwać fantazjom koleżanki. – Nabrałby barw w ogóle.\n– A jednak! Wiesz? Ja potrzebowałabym takiego chwilowego resetu. – Zgromiona karcącym spojrzeniem Tamary, Aneta natychmiast się poprawiła: – Zapomnienia przywracającego moc temu uczuciu, które łączy mnie i mojego męża.\n– I kto to mówi? Twój Tomuś usechłby z rozpaczy! A mały razem z nim. Już pominę fakt, że nie stać by cię było na podjęcie rękawicy, nawet gdyby ów nowy narybek cisnął ci nią w twarz i poprawił kilkakrotnie.\n– Jesteś kobietą małej wiary. – Aneta zaśmiała się głośno.\n– Tobie zaś nie brak fantazji.\nPo chwili już obie rechotały, tłumiąc rozbawienie. Tymczasem kuchnia się wyludniła. Dziewczyny zabrały ze sobą kubki i udały się na wspólną kawę.\n– O tak, fantazji mi nie brak. – Aneta podjęła wątek. – Gdyby mój Tomuś jeszcze potrafił dotrzymać mi kroku, z pewnością nie musiałabym rozmyślać o jakichś małolatach. – Opadła na krzesło i z głową podpartą na rękach wpatrywała się w przyjaciółkę parzącą dla nich aromatyczną kawę.\n– Dobrze się tak pośmiać.\n– Tego nikt nam nie zabierze. A wreszcie przyjdzie czas, kiedy te siksy zagrzebią się w pieluchach, podczas gdy my, wciąż piękne i młode, będziemy w dalszym ciągu gotowe na ponowne przeżywanie młodości. Zawsze powtarzałam, że wczesne macierzyństwo to najlepsza decyzja, jaką może podjąć kobieta.\n– I tu się z tobą zgadzam.\nWieczorem, kiedy dzieci zdążyły już zamknąć się w pokojach, a w mieszkaniu zrobiło się przyjemnie cicho, Tamara wzięła długą relaksującą kąpiel, natarła się wonnym balsamem i uśmiechając się na wspomnienie rozmowy z Anetą, pociągnęła usta bezbarwną pomadką.\n– Gdyby tak niewiele mogło wszystko zmienić.\nPołożyła się do łóżka i poczuła ciężkie ramię męża przyciskające ją do poduszki.\n– Zmieniłem żarówkę w kiblu. – Jego ręka zaczęła niepewnie błądzić po kołdrze, którą Tamara szczelnie odgrodziła się od bliskości męża.\nZamknęła oczy. Dłoń Błażeja wtargnęła pod kołdrę i zaczęła odkrywać kolejne rejony jej ciała. Zapomniany od miesięcy dotyk natychmiast rozbudził najczulsze miejsca. Choć wydawało się to Tamarze zawstydzające, z coraz mniejszym oporem przeciwstawiała się zalewającym jej pamięć wspomnieniom mężowskiej czułości. Ze zmrużonymi powiekami i twarzą wciśniętą w poduszkę udawała brak reakcji na jego posuwające się w śmiałości zachowanie.\nZnajomy, głęboki szept podniósł jej włoski na skórze. Odwróciła się twarzą do Błażeja i widząc poczerwieniałą od podniecenia twarz, otworzyła się przed nim.


Ksaler - Forum PiO - Pozycjonowanie i Optymalizacja - SEO\nPrzekierowanie 301 - podtrona jako strona główna\nKsaler posted a topic in Hosting i Domeny\nWitam chyba mam zaćmienie umysłu bo nie mogę sobie poradzić z prostym -chyba- 301. Mam domena.pl i chcę aby strona permanentnie otwierała się na podstronie: domena.pl/podstrona Jak to zrobić w htaccess?\nKsaler replied to Ksaler's topic in Google Analytics\nKsaler replied to pawlos83's topic in Pogaduszki\nCzu u Was też zmiany w Ahrefs? 1. Na stronie głownej zamiast wykresu backlinks jest teraz wykres refering pages 2. Wykres refering domains dotyczy tylko 1 miesiąca - wcześniej kilku miesięcy\nKsaler replied to Ksaler's topic in Google Ads - dawne AdWords\nDziekuję wszystkim za pomoc. Będę badał sytuację\n@Analityk Internetowy - wedle tej rozpiski masz racje i ruch z tej subdomeny powinien być przypisany do Adwords. Nie wiem w takim razie dlaczego u mnie tak nie jest... Dzięki za info, muszę dalej testować.\nKsaler posted a topic in Google Ads - dawne AdWords\nWitam mamy taką zagwozdkę. Kampania Adwords na sklep internetowy, zwykła, w sieci wyszukiwania. Do tego podpięte śledzenie konwersji (wejście na określony step przy składaniu zamówienia). Niestety sklep jest tak skonstruowany, że wylistowane produkty od poszczególnych producentów skupione są nie na domenie sklepu tylko na poszczególnych producenckich subdomenach: mamy sklep.pl oraz adidas.sklep.pl nike.sklep.pl puma.sklep.pl i in. Jak wspomniałem wyżej na subdomenach są tylko listy produktów. Strony produktowe są normalnie na domenie sklepu i na nich zachodzi cały proces zakupu. T\nZaawansowane segmenty w GA - problem\nNiestety nic to nie dało. Teraz mam sytuacje kiedy mam adres /de/podstrona.php i segment /de/ łapie 100% odwiedzin ale dodatkowe kilkadziesiąt łapie segment /en/ Nie mam pojecia czemu tak jest. W konfiguracji zaawansowanych segmentow nie wpisuje "uwzględniaj en" tylko "uwzględniaj /en/" tak aby GA łykał tylko "en" zawarte w slashach. Niestety nie działa\nCześć mam problem z odpowiednim ustawieniem zaawansowanych segmentów - może ktoś się spotkał z czymś podobnym. Mamy domenę domena.pl, która występuje w różnych wersjach językowych: angielska: domena.pl/en niemiecka: domena.pl/de Za pomocą zaawansowanych segmentów chciałbym wyszczególnić statystyki dla poszczególnych wersji językowych. Tworzę zatem zaawansowany segment 'english' w taki sposób: Uwzględnij ->strona -> zawiera -> /en/ ewentualnie Wyklucz ->strona -> zawiera -> /de/ I analogiczny segment dla wersji niemieckiej. Kiedy włączam oba segmenty suma ruchu to 10\nMiesięczne wyszukiwania w Google Keyword Tool\nKsaler replied to Ksaler's topic in Google\nCzyli wg Ciebie chodzi o IP? Jeżeli badam wyniki np. dla Google.ae (Emiraty Arabskie), które jest dostepne w wersji angielskiej i arabskiej, to wyniki nie są takie same.\nHej no te opisy znam, ale jak je interpretować? Skłaniam się jednak, że "wszystkie lokalizacje" to wszystkie domeny Google. A konkretna lokalizacja to poszczególna domena. Piszę skąd to moje pytanie: nawet jeśli ustawię w Google Keyword Tool kraj jako Polska i wyszukam sobie jakieś słowo kluczowe, to po kliknięciu na nim opcji "sprawdź w Google" otrzymuje wyniki nie z Google.pl tylko z Google.com...\nKsaler replied to Fler's topic in Google\nMoże spróbuj dodać trochę wartościowego contentu oraz zdobądź naturalne linki\nKsaler posted a topic in Google\nHej mam takie pytanie. Google Keyword Tool podaje szacunkowe miesięczne wyszukiwania danej frazy. Podaje dane lokalne oraz globalne. I teraz pytanie: na jakiej odstawie jest to ustalone. Czy miesięczne wyszukiwanie lokalne dla Polski, dla frazy "stokrotka" to wyszukiwania z Google.pl czy też także z innych źródeł: np. z Google.com z interfacem ustawionym na język polski. I pytanie także w drugą stronę: co oznacza miesięczne wyszukiwanie globalne? Czy jest to suma wyszukiwań z wszystkich domen Google, czy też np. tylko z Google.com? Ktoś ma jakąś wiedzę na ten temat i chciałby się nią podz\nProgram do sprawdzenia poprawności kodu GA\nDzięki za odpowiedzi! Ta opcja z google docs najlepsza. Wtyczka do chrome też OK, ale nie załatwia sprawy sprawdzenia na raz wszystich podstron serwisu.\nNo i właśnie dlatego pytam czy jest jakis zamiennik


Jesień w pigułce. Jak komponować podstawy garderoby? | ich4pory\nJesień w pigułce. Jak komponować podstawy garderoby?\nZnowu o ciuchach, czyli mój sposób na jesienno-zimową szafę idealną.\nZawsze dość dziwnie się czuję, kiedy poruszam ubraniowe tematy na moim blogu. W końcu żaden ze mnie ekspert od stylu - nie jestem ani szafiarką, ani stylistką, ani specjalnie nie znam się na modzie. Ale zawsze, kiedy mam wątpliwości, czy w ogóle jest sens pisać o ubraniach z perspektywy erotomana-gawędziarza, stwierdzam, że takich osób jak ja na pewno jest bardzo dużo.\nI wszyscy musimy przecież w czymś chodzić, prawda?\nJakiś czas temu rozmawiałam o tym z Nadine, którą jesień zastała z szafą pełną ciążowych, już niepasujących strojów. Pomyślałam, że warto mój sposób puścić w świat - może przyda się jeszcze komuś? Chciałabym Wam więc dzisiaj opowiedzieć o tym, jak buduję tzw. capsule wardrobe, czyli szafę w pigułce.\nLubię mieć niewiele ubrań. Dlaczego? To pozwala mi kupować rzeczy lepszej jakości, ułatwia też ich zestawianie i umożliwia utrzymanie porządku w szafie (moja, jak zapewne większość, wykonana jest z drewna i mimo wielu prób nie chce się dać rozciągnąć!).\nBudowanie bazy mojego stylu zaczęłam 2 lata temu od generalnych porządków w szafie. Pozbyłam się bez litości rzeczy nienoszonych, źle dopasowanych, zniszczonych oraz nielubianych. Kilka worków po prostu wyrzuciłam do śmieci, kolejne trzy trafiły do potrzebujących. Od tamtego czasu utrzymuję względną równowagę ubraniową: noszę regularnie niemal wszystkie moje ciuchy, kupuję tylko rzeczy naprawdę mi potrzebne i ograniczyłam do minimum dni, w których przebieram się po kilka razy "bo wyglądam w tym grubo" albo "przecież ten sweter od pół roku czeka na ogolenie".\nMoja jesienno-zimowa baza jest w trakcie tworzenia, ale z wiosenno-letnią poszło mi całkiem nieźle, dlatego chcę się z Wami podzielić moją metodą. Przy jej tworzeniu inspirowałam się kilkoma książkami, m.in. poradnikiem Styledigger "Slow Fashion. Modowa rewolucja", książkami "Lekcje Madame Chic" i "Radzka radzi", oraz poradami z internetu, w tym niezastąpionym blogiem Audrey.\nKrok 1: styl życia\nKrótko mówiąc, zapisuję na kartce typy strojów, których będę potrzebować jesienią. Opisuję je ogólnie, np. "do pracy", "do ćwiczeń", "po domu", "na rodzinną imprezę" itd. Następnie dopisuję liczbę dni w miesiącu, w których będę nosić dane stroje. Mój tryb życia jest dość uporządkowany, psa nie mam, po górach nie chodzę, na budowie nie pracuję, jogę ćwiczę w domu, więc u mnie to wygląda tak:\n- ubrania do pracy - 20 dni/miesiąc\n- ubrania weekendowe/po domu - 8 dni/miesiąc\n- ubrania ę ą (randka, teatr, impreza rodzinna, ślub, wesele) - 2 razy/miesiąc\nKrok 2: potrzeby\nDo każdego punktu powyższej listy dopisuję rodzaje strojów, które zwykłam nosić na dane okazje. Pomogło mi w tym codzienne zapisywanie "co mam dziś na sobie" przez 4 tygodnie - wtedy przekonałam się, że najchętniej i najczęściej noszę sukienki. To one dominują w mojej szafie, dlatego potrzebuję ich 5-7 na sezon.\n- sukienki - 5 sztuk\n- sukienki eleganckie - 2 sztuki\n- spodnie/legginsy - 2 pary\n- tuniki/bluzki/swetry/koszule - 5 sztuk\n- narzutki/kurtki/płaszcze - 5 sztuk\n- spódnice - 2 sztuki\nNie ograniczam się dokładną liczbą (na zasadzie "moja szafa składa się z 28 rzeczy i nie ma przebacz"), bo szkoda mi czasu na obsesyjne liczenie i zastanawianie się, czy rajstopy to baza, czy dodatek. Ale jeśli chcecie, to można to zrobić na tym etapie. Zwykle główna kapsułka to 30-35 rzeczy. Każda dodatkowa aktywność to kolejne min. 3 rzeczy. Chociaż prawda jest taka, że z 15 bazowych ubrań można stworzyć zestawy na cały miesiąc i codziennie wyglądać inaczej.\nWażne: na tym etapie nie biorę pod uwagę butów, torebek, bielizny, skarpetek, rajstop, szali, apaszek, nakryć głowy itd. W końcu buduję bazę.\nKrok 3: stan posiadania\nTo ten moment, w którym zaglądam do mojej szafy, żeby zweryfikować i zaktualizować jej zawartość. Ubrania letnie lądują w pudle w piwnicy, skąd przynoszę swetry, płaszcze i ciepłe sukienki. Przymierzam wszystko, żeby sprawdzić, czy nadal na mnie i do mnie pasuje. Sprawdzam, czy coś nie jest rozciągnięte, zmechacone, znoszone czy wyblakłe.\nKiedy już zrobię porządek, porównuję zawartość szafy do listy z punktu 2. I robię listę zakupów. Możliwie jak najbardziej szczegółową. Spisuję też listę potrzebnych dodatków.\nWażne: na tym etapie warto patrzeć też na kolory posiadanych ubrań. Zasada jest taka, że większość powinna się dać ze sobą zestawiać, bez zgrzytów kolorystycznych. Sama tego nie robię, bo jestem bardzo liberalna, jeśli chodzi o zestawianie barw (a jednocześnie konserwatywna, jeśli chodzi o ich wybieranie w sklepie). Ale jeśli chcecie, żeby wszystko do siebie pasowało, to 2-3 kolory wiodące powinny załatwić sprawę. Więcej o tworzeniu bazy i wybieraniu neutralnych kolorów znajdziecie na blogu Marii.\nPraca nie kończy się wcale na skompletowaniu całej listy. Zawsze weryfikuję swoje wybory już w trakcie trwania sezonu. Wykorzystuję do tego metodę wieszakową - odwracam wszystkie wieszaki haczykiem do tyłu, po czym, kiedy już coś założę, przekręcam haczyk z powrotem. Przy następnym sprzątaniu szafy przyglądam się tym nienoszonym rzeczom uważniej i zwykle kwalifikuję je do oddania - mamie, siostrze albo po prostu potrzebującym.\nMoże Wam się wydawać, że to strasznie dużo roboty - ale spieszę z wyjaśnieniem: kroki 1-3 zajmują ok. 3 godzin. (Chyba że macie duże bordello w szafie. Wtedy może 5-6). W dodatku czas poświęcony na staranne zaplanowanie szafy zwróci Wam się z nawiązką podczas poranków "nie mam się w co ubrać", spędzonych na panicznym przekopywaniu ciuchów. I podczas KAŻDEGO pakowania.


Luksemburg toruje drogę do legalizacji marihuany – EURACTIV.pl\nHodowla marihuany / Flickr @ kynan tait, (CC BY-NC-ND 2.0)\nW ciągu następnych dwóch lat Luksemburg zalegalizuje sprzedaż i używanie konopi indyjskich w celach rekreacyjnych. Podobnie jak z alkoholem, każda osoba powyżej 18 r. życia będzie mogła kupić narkotyk. Dodatkowo osoby pomiędzy 12 a 17 rokiem życia nie poniosą poważnych konsekwencji, jeżeli będą w posiadaniu poniżej 5 gramów używki. Wysokie kary spotkają natomiast tych, którzy złamią nowe prawo dotyczące produkcji oraz sprzedaży.\n„Nie” dla turystyki narkotykowej\nZmiany w prawie są podyktowane chęcią ograniczenia nielegalnej dostępności narkotyku dla odwiedzających Luksemburg. Władze zamierzają zapobiec turystyce narkotykowej. Środki uzyskane przez opodatkowanie używki zostaną przeznaczone na edukacje narkotykową i zwalczanie uzależnienia.\n„Polityka narkotykowa stosowana przez ostanie 50 lat nie zadziałała. Ścisła kontrola wszystkich narkotyków tylko nakłoniła młodzież do eksperymentowania” – twierdzy cytowany przez media minister zdrowia Luksemburga Etienne Schneider. Urzędnik wezwał również resztę Europy do przyjęcia podobnych zasad wobec rekreacyjnej marihuany.\nW listopadzie 2017 r. Schneider zapowiedział 2-letni program legalizacji medycznej marihuany, wskutek czego 28 czerwca ubiegłego roku przyjęto ustawę pozwalającą lekarzom na wypisywanie recept na wyroby konopne. Substancje aktywne zawarte w marihuanie mają właściwości przeciwbólowe przez co uśmierzają objawy licznych dolegliwości. M.in. zaobserwowano, że cannabidiol (CBD) eliminuje skurcze mięśni u osób ze stwardnieniem rozsianym.\nCzłonków parlamentu zaniepokoił natomiast fakt, że tylko cztery apteki w Luksemburgu są zaopatrzone w leki konopne. „Prawo jest zbyt restrykcyjne. Jedyne osoby, które się kwalifikują do otrzymania recepty, to te z zaawansowanymi chorobami. Tymczasem leki konopne mogą być stosowane na leczenie szerszej gamy schorzeń” – powiedział dr Jean Colombera, członek luksemburskiej Izby Deputowanych w wywiadzie z magazynem „Delano”.\nJak wygląda podejście innych państw Europy? Holandia jest znana ze swoich luźnych przepisów narkotykowych, jednak wbrew pozorom używanie aktywnego środka THC nie jest legalne. Policja toleruje sprzedaż i użycie substancji w wyznaczonych kawiarniach, ale produkcja hurtowa jest niedozwolona, przez co konsumenci i sklepy zaopatrują się w nielegalnych źródłach. Ta niecodzienna konstrukcja rynku zwiększa aktywność grup przestępczych. Statystyki wskazują także na większa liczbę popełnionych wykroczeń i przestępstw.\nDostęp do legalnej klienteli pozwala gangom na rozszerzanie operacji narkotykowych o inne substancje. Większość tabletek narkotyku ecstasy, zażywanych w Europie i Ameryce Północnej, pochodzi z laboratoriów na południu Holandii, a połowa kokainy znajdującej się na terenie Starego Kontynentu przechodzi przez port w Rotterdamie. W Portugalii posiadanie i zażywanie narkotyków zostało poddane dekryminalizacji w 2001 r. Od czasu wprowadzeniu ustawy odnotowano 90 proc. wzrost wśród osób dobrowolnie poddających się leczeniu uzależnień. Zanotowano także spadek zakażeń wirusem HIV powiązanych z użytkiem narkotyków.\nPolityka narkotykowa w USA\nColorado było pierwszym stanem w USA, który zalegalizował marihuanę do użytku rekreacyjnego. Od wejścia ustawy w 2012 r. odnotowano spadek liczby brutalnych przestępstw i wzrost dochodów z tytułu podatków. Zmiany w prawie pozwoliły naukowcom na zbadanie skutków długotrwałego użycia marihuany. Dr. Christine L. Miller – psycholog-psychiatra – opublikowała raport, w którym sugeruje związek między nadmiernym korzystaniem z marihuany a wczesną schizofrenią. Nie ma jednak jednoznacznych wyników dotyczących skutków ubocznych korzystania z konopi.


Nowe prawo restrukturyzacyjne czeka na podpis Prezydenta\nObecnie zagadnienia restrukturyzacji zadłużonych przedsiębiorstw ujęte są w ustawie z 2003 roku prawo upadłościowe i naprawcze. Co do zasady ustawa ta przewiduje trzy możliwe rodzaje postępowań prowadzonych wobec dłużnika, tj.:\npostępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu,\npostępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku dłużnika,\nUstawa z dn. 15 maja 2015r. Prawo restrukturyzacyjne wprowadza odrębne od powyższych tryby postępowań, mających na celu doprowadzenie do, z jednej strony, dalszego funkcjonowania dłużnika na rynku, a z drugiej, maksymalnego zaspokojenia wierzycieli. Zakłada się wprowadzenie czterech postępowań restrukturyzacyjnych:\na) postępowania o zatwierdzenie układu;\nb) przyspieszonego postępowania układowego;\nc) postępowania układowego;\nd) postępowania sanacyjnego\nW uzasadnieniu projektu ustawy słusznie wskazano, iż dziesięcioletni okres stosowania ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze umożliwia krytyczną weryfikację realizacji stawianych jej celów. Dotychczasowe doświadczenia pozwalają na identyfikację szeregu dysfunkcji i uzasadniają konieczność przeprowadzenia reformy. Polska sytuuje się na 37 miejscu w subrankingu Banku Światowego Doing Business obejmującym analizę postępowań upadłościowych. Wskazuje się w nim na stosunkowo długi czas postępowania, wysokie koszty i średnie zaspokojenie wierzycieli. Analiza statystyk pozwala na wskazanie, że w Polsce zwiększa się liczba wniosków o ogłoszenie upadłości, przy czym dominują postępowania obejmujące likwidację przedsiębiorstwa.\nNie wchodząc w szczegóły wprowadzonych nowych rozwiązań, nota bene ujętych w potężny akt prawny liczący ponad 400 jednostek redakcyjnych i zmieniających nadto kilkadziesiąt innych ustaw, należy wyeksponować najistotniejsze założenia ustawy. Postępowanie restrukturyzacyjne będzie mogło zostać zainicjowane wyłącznie przez dłużnika. Wspólną cechą tych postępowań będzie dokonywana, w ich ramach, restrukturyzacja przedsiębiorstwa dłużnika – w pierwszej kolejności jego zobowiązań, a ponadto, w różnym stopniu, jego majątku, sposobu zarządzania przedsiębiorstwem oraz zatrudnienia. Przewidziane postępowania mają zapewnić możliwość wyboru formy restrukturyzacji dostosowanej do potrzeb konkretnego przedsiębiorstwa, w konkretnej sytuacji finansowej. Do wszystkich postępowań restrukturyzacyjnych będą miały zastosowanie te same regulacje dotyczące zakresu wierzytelności objętych układem, propozycji układowych, zawarcia i zatwierdzenia układu i jego skutków, a także zasady zmian i uchylenia układu.\nIstotnym jest również wprowadzenie zasady pierwszeństwa postępowania restrukturyzacyjnego w stosunku do postępowania upadłościowego. W przypadku zbiegu z postępowaniem upadłościowym, Sąd restrukturyzacyjny niezwłocznie po uzyskaniu wiedzy o wniosku o ogłoszenie upadłości będzie zawiadamiał sąd upadłościowy o złożeniu wniosku restrukturyzacyjnego. Wniosek o ogłoszenie upadłości do czasu prawomocnego rozpoznania wniosku restrukturyzacyjnego, chyba że sprzeciwiać się temu będzie interes ogółu wierzycieli.\nNależy dodać, iż prawo restrukturyzacyjne wprowadza również istotne zmiany w prawie upadłościowym, m.in. co do definicji stanu niewypłacalności. Zmiany te mogą okazać się równie istotne dla obrotu gospodarczego, jak samo nowe prawo restrukturyzacyjne. Zmiany te zostaną przez nas przedstawione w kolejnym wydaniu naszego Informatora.\nTagi: prawo restrukturyzacyjne a prawo upadłościowe, restrukturyzacja czy upadłość, jak zawrzeć układ z wierzycielami, Nowe upadłościowe, upadłościowe 2015, restrukturyzacja 2015, niewypłacalność 2015


Pijana kobieta "dla zabawy" zamknęła psa w paczkomacie. Nie pamiętała, w której skrytce - NewsBook\nStrona główna Wiadomości Polska Pijana kobieta „dla zabawy” zamknęła psa w paczkomacie. Nie pamiętała, w której...\nPijana kobieta „dla zabawy” zamknęła psa w paczkomacie. Nie pamiętała, w której skrytce\nOgromnym brakiem wyobraźni wykazała się 32-letnia mieszkanka Woli. Pijana kobieta „dla zabawy” zamknęła w paczkomacie swojego psa. Niestety nie potrafiła już otworzyć skrytki. Po przybyciu na miejsce policjantów właścicielka nie pamiętała nawet, gdzie dokładnie zamknęła przestraszone zwierzę. Psa ostatecznie zlokalizowali i wydostali na wolność policjanci oraz strażacy. Kobiecie grożą teraz konsekwencje prawne swojego zachowania. Znęcanie się nad zwierzętami zagrożone jest karą do 3 lat więzienia.\nW nocy pszczyńscy policjanci odebrali informację o 1,5-rocznym psie zamkniętym w paczkomacie w miejscowości Wola. Krótko po godzinie 1.00 na miejsce dotarł policyjny patrol. Obok paczkomatu czekała 32-letnia właścicielka psa i jej mąż. Kobieta powiedziała mundurowym, że „tak dla zabawy” zamknęła swojego pieska w otwartej skrzynce. Niestety nie przewidziała, że po zamknięciu drzwiczek nie będzie już w stanie ich otworzyć. Ponadto kobieta nie potrafiła wskazać konkretnej skrytki, w której zamknęła przestraszone zwierzę.\nTymczasem pies nie dawał żadnych znaków życia. Niezbędna okazała się interwencja miejscowej straży pożarnej. Strażacy przy wykorzystaniu specjalistycznego sprzętu otwierali kolejne drzwiczki wskazywane przez kobietę. Dopiero w trzeciej skrzynce znaleziono psa.\nNa szczęście, pomimo tego, że zwierzę przez kilka kwadransów przebywała w bardzo niekomfortowych warunkach, nic mu się nie stało. Jego właścicielka miała ponad 2 promile alkoholu w swoim organizmie. Gdy wytrzeźwieje, będzie musiała wytłumaczyć swoje postępowanie.\nSprawami znęcania się nad zwierzętami zajmują się policjanci z pszczyńskiej komórki zwalczającej przestępczość gospodarczą. Znęcanie się nad zwierzętami zagrożone jest karą do 3 lat więzienia.


Truck Driver PC Download pełna wersja - PobierzPC.pl\nDodał - skidrowgame 0 Kategoria: Gry, Symulacje\nTruck Driver to gra samochodowa z elementami ekonomicznymi oraz strategicznymi. Jest to prawdziwa gratka dla osób, które pragną sprawdzić się, jako kierowca ciężarówki. Jest to niezwykle odpowiedzialne zadanie. Producentem gry jest studio Triangle Studios / Kokku, a wydawcą Soedesco. Opisywany tytuł został wydany na takie platformy, jak PC, PS4, XONE. Data premiery zaplanowana jest na 2020.\nCiężarówka odziedziczona po ojcu\nMasz ochotę założyć własną firmę transportową? Pobierz Truck Driver Download i stwórz od podstaw własne przedsiębiorstwo. Akcja gry rozpoczyna się w momencie, gdy główny bohater przejmuje po ojcu ciężarówkę. Potężny pojazd obudził w nim chęć do rozpoczęcia kariery w tej branży. Oczywiście początki nigdy nie są łatwe.\nWażne jest to, aby nasz bohater zabłysnął profesjonalizmem oraz rzetelnością. Musi fachowo realizować powierzone mu zadania. Tylko w ten sposób może on zdobyć przychylną opinię wśród lokalnej społeczności. Warto podkreślić, że renoma marki jest niezbędna do tego, aby pozyskiwać nowych odbiorców, a tym samym podpisywać kolejne kontrakty.\nOpisywany symulator jazdy został stworzony z troską o detale. Z pewnością usatysfakcjonuje to nawet najbardziej wymagających. Podczas zabawy musimy wypełnić misje o różnym stopniu zaawansowania. Pamiętajmy, że nie każda trasa jest łatwa. Z pewnością napotkamy na przeszkody, które utrudnią nam sprawną realizację celów.\nDarmowe gry komputerowe zapewniają nam wiele niezapomnianych emocji. W omawianej produkcji możemy zwiedzać rozmaite zakątki świata. Trzeba wspomnieć, że otoczenie ma charakter otwarty. Oznacza to, że możemy swobodnie się przemieszczać. To od nas zależy, jakie lokacje odwiedzimy. Pamiętajmy jednak, aby nie zbaczać z trasy.\nW grze spotkamy wiele malowniczych lokacji, które są wyjątkowo przyjemne dla oka. Nie należy jednak zapominać o wątku ekonomicznym. Podczas planowania trasy warto jest uwzględnić koszt podróży. Liczy się również czas, a więc nie warto marnować go na bezsensowne przejażdżki. W ten sposób stworzona przez nas firma szybko zbankrutuje.\nRealistyczne krajobrazy uprzyjemniają rozgrywkę. Przemierzając kolejne kilometry mamy pewność, że otoczenie nie będzie monotonne. Ponadto trzeba jest wziąć pod uwagę rozmaite zjawiska, nad którymi nie mamy kontroli. Ważne jest to, aby zachować zimną krew i opanowanie. Tylko wtedy ominiemy przeszkodę i dostarczymy towar w ustalonym terminie.\nWszelkie spóźnienia są niemile widziane. Właśnie dlatego należy poważnie podejść do warunków umowy. Ich naruszenie sprawi, że klient najprawdopodobniej nie skorzysta z naszych usług ponownie. Wieści szybko się roznoszą. Każda nasza porażka zostanie odnotowana wśród mieszkańców. Zmniejsza to nasze szansę na objęcie przewagi konkurencyjnej.\nSzczeble kariery w Truck Driver\nOpisywana produkcja kładzie duży nacisk na rozwój przedsiębiorstwa. Zaczynamy od zera, jednak sukcesywnie możemy budować pozycję na rynku. To od naszej pracy, czy też podjętych decyzji zależą dalsze losy firmy. Nie istnieje droga na skóry – musimy przejść przez wszystkie szczeble kariery w branży transportowej.\nUgruntowana pozycja wśród klientów sprawi, że nie będziemy mieć większych problemów z pozyskaniem nowych odbiorców. Sprawi to, że będziemy zarabiać coraz lepsze pieniądze. Gotówka jest niezbędna do tego, aby utrzymać przedsiębiorstwo. Nie zapominajmy, że przynosi ono nie tylko dochody, ale również wydatki. Utrzymanie floty samochodowej sporo kosztuje.\nTo od nas zależy, w jaki sposób zostanie wykorzystana gotówka. Ilość środków finansowych jest ograniczona, a więc kierujmy się przede wszystkim zdrowym rozsądkiem. Pieniądze warto jest przeznaczyć na zakup nowych pojazdów. Ponadto powinniśmy modernizować posiadane ciężarówki, tak aby cechowały się one wysoką wydajnością.\nKierowanie samochodem ciężarowym wymaga nie tylko wiedzy teoretycznej, ale również praktycznej. Musimy bezwzględnie stosować się do znaków drogowych. W innym przypadku nie uda nam się zrealizować trasy spokojnie i bezpieczne. Nie należy przekraczać prędkości, jechać pod prąd, czy też parkować w niedozwolonych miejscach.\nZupełnie, jak na prawdziwych drogach musimy zachować czujność i rozwagę. Pokonywane przez nas trasy są uzależnione od rodzaju zlecenia. Niektóre z nich są proste i przyjemne. Im poważniejsze kontrakty, tym trudniejsze zlecenia.\nMusimy odnaleźć się w każdych warunkach, nawet tych najbardziej ekstremalny. Cel jest jeden – dostarczyć na czas towar. Bardzo ważne jest to, aby odpowiednio zabezpieczyć go przed potencjalnymi zniszczeniami. Wszelkie nieprawidłowości przekładają się na niezadowolenie klienta.\nProcesor: Intel Core 2 Duo E4700 2.6GHz.\nGrafika: 2 GB NVIDIA GeForce GTX 670.\npebx Truck Driver torrent\nchomikuj Truck Driver za darmo\ncodex Truck Driver PC Download\nTags:Chomikuj, ciężarówki, Ekonomiczne, Exsite, Pebx, Samochodowe, sandbox, Torrent, transport, Truck Driver crack, Truck Driver download, Truck Driver Torrent, Truck Driver za darmo


Tej, jestem z Poznania! - mały przewodnik po gwarze poznańskiej - MultiSale\nGwara Poznańska powstała z połączenia archaizmów, elementów dialektu ludności wiejskiej, która przyjechała do Poznania u schyłku XIX wieku z różnych zakątków województwa wielkopolskiego oraz z zapożyczeń słownictwa niemieckiego głównie w wyniku zaboru pruskiego (1793 -1919). Używa się jej nie tylko w Poznaniu, ale również w okolicach, a jej przeróżne odmiany można usłyszeć w całej Wielkopolsce.\nBędąc w Poznaniu możesz skorzystać z wyjątkowej okazji jaką jest przejazd bimbą (tramwajem), podczas którego nie możesz zapomnieć odbić (skasować) biletu! Na śniadanie możesz zjeść sznekę z glancem (drożdżówka z lukrem), skibkę/sznytkę (kromkę) chleba, a na obiad plynze (niem. Plinse – placek ziemniaczany) lub pyry z gzikiem (ziemniaki z twarożkiem).\nIdąc na miasto polecam iść na szagę (na skróty)- będzie o wiele szybciej, szczególnie wtedy gdy na chodniku jest wuchta wiary (dużo ludzi). W sklepie zapłacisz bejmami (pieniędzmi), a zakupy zapakujesz do tytki (reklamówki).\nPaląc ćmika (papierosa) w miejscu publicznym musisz uważać na szkieły (policjantów), którzy mogą znienacka wyjść zza winkla (zza rogu) oraz na penerów (żuli), którzy czasami potrafią być natarczywi.\nPrzed świętami mieszkańcy Poznania sprzątają swoje domy, wynoszą niepotrzebne klamoty lub klunkry (stare graty) i czekają na przyjście Gwiazdora (Św. Mikołaja).\nPoznaniacy mówią bardzo melodyjnie, w wymowie da się zauważyć tzw. zaśpiew – zwykle na końcu zdania. Choć dużo słów wyszło już z obiegu, to poznańska gwara nadal ma się dobrze.\nOprócz słów użytych wyżej, często można usłyszeć również:\nbyć bejt – być niezdolnym do pracy, zmęczonym, wykończonym\nbździągwa – coś małego; osoba ciągle narzekająca\ndynks – rzecz, której nazwy mówiący nie zna, nieokreślone „coś”\nfafoły – zawiesina, osad\ngalart – galareta mięsna\ngelejza – osoba nieporządna, niezdarna, powolna\nglanc – lukier (niem. Glanz – połysk, blask)\nkista – skrzynia (niem. Kiste)\nlaczki – obuwie domowe bez pięty\nlebera – wątrobianka (od niem. Leber – wątroba)\nlofrować, lofer – lenić się, włóczyć, człowiek który lofruje\nlufcik – małe, dodatkowe okienko w dużym oknie\nodkluczyć – otworzyć zamknięty zamek (niem. aufschliessen – otwierać)\npamperek – mała laleczka\nszkity – nogi\nszneka – drożdżówka, (niem. Schnecke – ciastko drożdżowe w kształcie ślimaka), zwł. szneka z glancem – lukrowana drożdżówka\nszuszwol – brudas, człowiek niezadbany\ntej! – ty, charakterystyczna forma zwrotu do znajomych jest to jakże ekonomiczne połączenie słowa „Ty” oraz „ej”.\ntytka – torebka papierowa (niem Tüte)\nwinkiel: zza winkla – zza rogu (niem. Winkel – kąt prosty)\nwuja – wujek, stryjek, ale też żartobliwy zwrot do kogoś: Tej, wuja!\nNa koniec pozwolę sobie zacytować najbardziej popularny poznański wierszyk:\nPo Poznańsku Po Polsku\nA w wymborku myła giry” „W przedpokoju na stołku\nA w wiadrze myła nogi”\nWioleta\tdnia 5 marca 2018 o godz. 14:00\nPatrycja\tdnia 5 marca 2018 o godz. 15:05\nŚwietny artykuł przybliżający kulturę tak pięknego miasta jakim jest Poznań! Zapraszam do Łodzi i naszej „krańcówki” :).\nKarolina\tdnia 6 marca 2018 o godz. 08:29\nBardzo ciekawy artykuł , niektóre zwroty są bardzo zbliżone jak te na śląsku 🙂\nStan\tdnia 6 marca 2018 o godz. 10:36\nNie powiem, znałem kilka.


piątek, trzynastego | Niepoprawni.pl\nAndrzej Tatkowski - 14 Lipca, 2012 - 20:29\nCzekałem cierpliwie, ale nikt ważny nie popełnił wczoraj samobójstwa - w każdym razie nie było takiego "newsa".\nNie wykluczam, że jakieś zwłoki znalezione zostaną z małym opóźnieniem i piątkowa, świecka tradycja okaże się trwałym elementem naszego nowego wspaniałego świata, ale na razie wystarczy mi "mała Madzia" i trochę zmasakrowanych psów, żeby poczuć smak życia w wolnym kraju bez cenzury.\nPrzez miniony tydzień powstrzymywałem się od pisania, bo nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego, a z mediów płynęły same dobre wiadomości : poseł Graś zapewnił mnie, że pan premier nigdy nie kłamie, praska prokuratura orzekła, że urzędnicy kancelarii premiera nie mieli złych zamiarów, sejm podjął stosowne decyzje, a prezes Krajowej Rady ze swoim Czerepachem odparł z godnością wszelkie zarzuty.\nW tej sytuacji nie mam ochoty snuć poprzedniego wątku, chociaż środowe wspomnienie Św. Benedykta z Nursji, Patrona Europy, i dzisiejsza rocznica zdobycia Bastylii skłaniają do refleksji nad europejskimi wyborami Polaków\n("Ora et labora !" czy "bourgeois a la lanterne !") i ograniczę się do złożenia najlepszych weekendowych życzeń\ntym patriotom, którzy chcieliby golić głowy nielubianym aktorkom, i tym, którzy nie znoszą wulgaryzmów.\nTo w końcu moja osobista wyszalnia, i nic mi nie wiadomo, żeby był z niej jakikolwiek inny pożytek.\nRe: piątek, trzynastego\nZjednoczona Rze... - 3 Lutego, 2016 - 19:32\nAndrzej Tatkowski - 15 Lipca, 2012 - 13:00\nPrzepraszam; zauważyłem że ktoś gdzieś coś zgłosił w związku z powyższym zaproszeniem, więc chyba powinienem wyjaśnić, że to nie ja; nie bardzo wiem o co chodzi, ale i za zaproszenie i za zgłoszenie uprzejmie dziękuję.\ntańczący z widłami - 14 Lipca, 2012 - 23:05\nNo tak, wspomniane przez Pana nieszczęsne dziecko pewnie w grobie się przewraca, bo pewnie i ono i my wszyscy mieliśmy już nadzieję, że wątek się już wyczerpał, że już wystarczy, niech spoczywa w pokoju, że jak długo można, tym bardziej, że przecież mieliśmy już odcinki :\nZaginięcie Madzi, Znalezienie Madzi, Sekcja Madzi, Pogrzeb Madzi, Żałoba po Madzi, a tu nagle po dwu tygodniowej przerwie pojawia się kolejny odcinek, Reaktywacja Madzi i o zgrozo, ta makabra zdaje się nie mieć końca, bo nie wykluczone są kolejne : Ekshumacja Madzi, Ponowny pogrzeb Madzi, Zbezczeszczenie grobu Madzi, itd bez końca.\nCo za okropni, zdegenerowani manipulatorzy ludzkich umysłów mają władzę i media w naszym kraju.


spadki pomoc prawna Gdańsk - Forum biznesowe - biznesblog.biz.pl\nPost autor: Królowa » 16 lip 2021, 13:07\nNiedawno nastal smutny okres w naszej rodzinie, ponieważ odeszła od nas moja babcia I dziadek. Oczywiście zostawili oni testament i spadek, ale niestety nie mam na tyle rozbudowanej wiedzy, żeby kłócić się na ten temat z moją rodziną. Chciałabym skorzystać z pomocy jakiegoś mecenasa, który pracuje na terenie Gdańska. Macie kogoś zaufanego do polecenia?\nPost autor: Król » 17 lip 2021, 9:43\nJeśli chodzi o prawo spadkowe, to jest nie mam w tym żadnego doświadczenia ani nie znam nikogo kto mógłby Ci pomóc. Jednakże przyłączam się do twojego pytania ponieważ sama poszukuję kogoś takiego. Po śmierci mojej babci, wyniknęło wiele nieścisłości związanych z testamentem. Chcę jak najszybciej to wszystko rozwikłać, żeby moja rodzina dała mi w końcu święty spokój.\nPost autor: Krzyś » 18 lip 2021, 13:11\nCześć. Jeżeli potrzebujecie pomocy w zakresie prawa spadkowego, to uważam że pan Michał Mindykowski z pewnością sprawdzi się w tej roli. Zajmuje się tym tematem już bardzo długo, więc ma ogromne doświadczenie oraz wiedzę, którą później przekłada na kontakt z klientem, a także na sali sądowej. Polecam się z nim skontaktować, w celu ustalenia szczegółów.\nPost autor: women89 » 21 lip 2021, 15:12\nW kwestiach spadkowych, najlepiej jest wybierać rozsądnie i zgodnie zarazem z wszelkimi wytycznymi. Warto na pewno zadbać o wszystko i przygotować się do działania. Dlatego też propozycja jaką są porady prawne online to świetna opcja, szczególnie jeśli zależy Ci na najwyższej jakości rozwiązaniu i podejmowaniu decyzji.\nPost autor: milka » 26 paź 2021, 11:03\nJa też polecam mecenasa Mindykowskiego. Ma kancelarię w Gdańsku, ale wiem, że korzystają z jego pomocy ludzie z całego Trójmiasta. Rzetelny, kompetentny, z ogromnym doświadczeniem. Ja prawie przyjęłam spadek razem w ogromnymi długami. Gdyby nie jego pomoc spłacałabym to chyba do dziś.


Delicias Bakery, Soledad - recenzje restauracji - TripAdvisor\nWyszukaj Stany Zjednoczone›Kalifornia›Półwysep Monterey›Soledad›Soledad Restauracje›Delicias Bakery\n1 recenzja Nr 2 wśród 2 Piekarnie w lokalizacji Soledad Nr 6 wśród 24 Miejsca, W Których Warto Zjeść w lokalizacji Soledad Napisz recenzję\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 836 Monterey St, Soledad, CA 93960-3036 +1 831-678-8363\n(1) Zacznij pisać recenzję lokalizacji Delicias Bakery Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Delicias Bakery — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nSoledad, Półwysep Monterey Gabilan Pizza\nByłeś(-aś) w Delicias Bakery? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\n836 Monterey St, Soledad, CA 93960-3036 Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Delicias Bakery.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Delicias Bakery Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 43 recenzje(-i) Mission Nuestra Senora de la Soledad\n363 recenzje(-i) Pinnacles National Park\n33 recenzje(-i) La Fuente


Warszawa - Dom Kolejowy. Atrakcje turystyczne Warszawy. Ciekawe miejsca Warszawy\nStrona główna ciekawe miejsca zabytki: zabytkowe budynki Dom Kolejowy\nW Domu Kolejowym przy ulicy Żelaznej 16 mieściły się kwatery i dowództwo Kompanii "Warszawianka" Narodowych Sił Zbrojnych walczących w Zgrupowaniu „Chrobry II” w powstaniu warszawskim . Ten fakt upamiętnia tablica umieszczona na fasadzie budynku. Na elewacji kamienicy zachowały się ślady po pociskach z powstania warszawskiego.\nWarszawa - Pomnik żołnierzy AK Zgrupowania "Ch...Odległość: 0,01km\nWarszawa - Kamienica Karola Bagieńskiego przy ...Odległość: 0,1km\nWarszawa - Plac StarynkiewiczaOdległość: 0,11km\nWarszawa - Kamienica Nisenszalów przy ul. Chmi...Odległość: 0,13km\nWarszawa - Kamienica Stanisława RostkowskiegoOdległość: 0,17km


Miłość zaklęta w chorobie - Nieznany Świat\n» Miłość zaklęta w chorobie\nProducent: Wydawnictwo Pocieszka\nMiłość zaklęta w chorobie to książka, która prezentuje i tłumaczy najdojrzalszy okres rozwoju duchowych ustawień rodzin Berta Hellingera. To kompendium wiedzy na temat skutecznego pomagania dla profesjonalistów na co dzień pracujących z ludźmi. Pomaga zrozumieć człowieka, ucznia i rodzica. To książka o tym, dlaczego chorujemy, dlaczego tak trudno jest wyzdrowieć, dlaczego tak trudno pomóc dzieciom i rodzinom, z którymi pracujemy. Pozwala doświadczyć istoty tego co sprawia, że chorujemy i tego co leczy oraz uczy co zrobić, by choroba odeszła.\nDla wielu może stać się więc przełomem w rozumieniu tego wszystkiego, z czym borykają się pacjenci i ich bliscy. Niezależnie czy mają oni 7, 16 czy 57 lat.\nTo piękna książka. To książka, która porusza serce. Zabiera ze sobą ku oświadczeniu, które zmienia nasze życie, często w dramatyczny sposób. Doświadczeniu, które leczy stare rany, łączy z korzeniami, otwiera przed nami nową wizje przyszłości, czerpiąc dla teraźniejszości to, co najlepsze z przeszłości. To książka o miłości, napisana z miłością. Przywraca miłość we wszystkich naszych relacjach. Nadaje znaczenie naszemu życiu. Z jakim skutkiem? Sprawia, że my i ludzie wokół nas staja się głęboko szczęśliwi.\n(Bert Hellinger, Przedmowa)\nTen, kto przebywa w wymiarze zdrowia i choroby, potrafi przywracać do zdrowia. Jeśli jest to lekarz, psychoterapeuta, pedagog, psycholog to jego\nskuteczność w pomaganiu innym będzie niezwykła.\n(Andrzej Nehrebecki, fragment książki)\nAutor Bert Hellinger, Andrzej Nehrebecki\nWymiary 186 x 233 mm


egzotyczne niebo - wszystko na temat egzotyczne niebo w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : egzotyczne niebo (1)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia egzotyczne niebo. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku egzotyczne niebo) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem egzotyczne niebo posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania egzotyczne niebo jesteśmy w stanie zaprezentować Ci egzotyczne niebo materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Sobota 31.12.2011 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Sobota 31.12.2011. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania egzotyczne niebo ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu egzotyczne niebo.


Dużo to jeszcze za mało | Nowa Trybuna Opolska\nDużo to jeszcze za mało\nBogusław Mrukot 05.10.2001\nNa Opolszczyźnie nowy rok akademicki na czterech uczelniach rozpoczęło blisko 40 tysięcy studentów. To armia, dzięki której można wiele osiągnąć. Ktoś kiedyś w Anglii obliczył, że każdy student bezpośrednio lub pośrednio przyczynia się do powstania jednego miejsca pracy. Co prawda Opole - choć ma takie aspiracje - jeszcze długo nie będzie polskim Heidelbergiem lub Oxfordem, a z naszych uczelni i żaków żyje dalece mniej ludzi niż tam, to jednak aspekt ekonomiczny dla regionu jest istotny. Studenci płacą za kwatery, żywność, kupują ciuchy, korzystają tutaj z usług, palą i piją piwo. Pieniądze zostają tutaj, a nie we Wrocławiu, Katowicach czy Poznaniu.\nAle jest też druga strona medalu. Koncentrowanie się na liczbie uczelni i studentów na dłuższą metę do niczego nie prowadzi i jeszcze nic nie daje. To dopiero szansa na sukces. Na Zachodzie ośrodki akademickie obrastają w niewielkie, ale prężne i bardzo zyskowne firmy z branży nowoczesnych technologii. Mówiąc inaczej - uczelnie są wylęgarniami postępu. Opolszczyzna pod względem liczby firm wysokich technologii znajduje się na szarym końcu w Polsce. Dlaczego tak się dzieje - na to pytanie powinny sobie odpowiedzieć m.in. także władze opolskich uczelni.\nJest jeszcze jeden problem. Nigdzie na świecie tak nie ma, że wszyscy absolwenci znajdują pracę w okolicy swojej uczelni. Ale zdecydowana większość gdzieś znajduje. Dlatego warto zapytać, czy podobnie będzie z tymi 40 tysiącami opolskich studentów. Inaczej: czy są kształceni zgodnie z rzeczywistymi trendami na rynku pracy, czy wedle zasady - sztuka dla sztuki.\nUczelnie to olbrzymia szansa dla Opolszczyzny, tym większa, że po raz pierwszy wzmocniona sporym parlamentarnym lobby: trzema senatorami i dwoma posłami, osobiście związanymi z opolskim ośrodkiem akademickim. Mamy same atuty, za kilka lat zobaczymy, jak zostały wykorzystane.


Elena Kalis – I LIKE PHOTO\nDodano 20/06/2009 przez Agata\nZnam pewną małą dziewczynką imieniem Alicja. Ma niezwykle niebieskie oczy i jasne włosy. Właśnie skończyła 7 lat. Wszystkiego najlepszego Alicjo! Życzę ci radosnego odkrywania świata, niekoniecznie po drugiej stronie lustra. Zdjęcia powyżej są autorstwa Eleny Kalis. Już wcześniej wspomniałam na blogu o tej fotografce (tutaj). Jakoś wtedy nie przekonała mnie jej[…]\nDodano 05/04/2009 przez Agata\nZachwycają niektórych jej podwodne zdjęcia. Są bajkowe, ale jak dla mnie jakoś nienaturalne, zbyt poprawione photoshopem. Ale i tak warto się przyjrzeć temu, co robi Elena Kalis. Ja lubię tę fotografię. fot. Elena Kalis A mistrzynią fotografii podwodnej pozostaje dla mnie Zena Holloway. I Trent Parke.


Magisterski savoir-vivre | Wypoczynek nad morzem.\nPublished on : 26 maja 2017 Published by : Roman\nObrona pracy magisterskiej to bardzo znaczące wydarzenie w życiu każdego studenta, do którego przygotowuje się przez wszystkie lata studiowania. Nic więc dziwnego, że w tym szczególnym dniu wszystko musi być dokładnie zaplanowane i nie ma miejsca na pomyłki, niezorganizowanie, czy dodatkowy stres spowodowany drobiazgami.\nOczywiście najważniejsza jest wiedza i solidnie napisana praca. Jednak prezent w podziękowaniu dla promotora to także ważne zagadnienie, o którym trzeba pomyśleć jeszcze przed obroną.\nOstatnimi trendami były oczywiście kwiaty, jednak często jest to problematyczne, zwłaszcza, gdy nasz promotor to mężczyzna. Można pokusić się o zakup czekoladek, czy innych słodyczy, jednak ważne jest, by nie wypaść kiczowato.\nCoraz częściej mówi się o ciekawych kompozycjach z dobrym winem, zapakowanym na przykład w gustowną skrzynkę, albo kosz z owocami. Jednak czy jest to zgodne z zasadami savoir-vivr’u? Opinie są bardzo różne, zasadniczo uważa się, że wino lub inny dobry alkohol jest odpowiedni na prezent dla promotora.\nSzczególnie, że tradycja nakazuje, by wręczyć drobny upominek na zakończenie współpracy; recenzentom pracy należą się kwiaty i podziękowania, natomiast podarunek przeznaczamy dla profesora z którym współpracowaliśmy przez dwa ostatnie lata. Dlatego, jeśli zakupione wino jest dobre gatunkowo, a dodatkowo zapakowane w elegancki sposób może być idealnym rozwiązaniem.\nZakładając, że nie dowiedzieliśmy się jakimś sposobem, że nasz promotor jest akurat abstynentem, albo że ma bardzo negatywny stosunek do takich prezentów – wtedy trzeba bardzo uważać, by nie popełnić faux pas i nie zakończyć współpracy przykrym incydentem.\nPiwniczka dobrze zaplanowana –gwarancja długowieczności wina


Skoncentrowany Wysoko alkaliczny, bardzo skuteczny płyn do mycia w zmywarkach. Usuwa silne zabrudzenia oraz zaschnięte resztki jedzenia, skrobię i barwniki. Zalecany do stosowania we wszystkich typach zmywarek z...\nGLASS WASHING DETERGENT 12 kg\n185,85 zł (brutto)\nŚrodek w formie proszku do użycia we wszystkich typach jednozbiornikowych zmywarek przemysłowych oraz domowych. Nadaje się również do czyszczenia metodą zanurzeniową naczyń do kawy i herbaty. Usuwa silne zabrudzenia...\n178,10 zł (brutto) 222,63 zł\nNeutralny nabłyszczacz do wszystkich typów zmywarek. Wysycha samoczynnie i nadaje naczyniom szklisty połysk. Ekonomiczny w użyciu. Idealny w kombinacji z płynami do mycia linii PRESTAN. Zalecany do stosowania we...\nTRYMAT ALL IN ONE 50 szt. x 20 g\n79,21 zł (brutto)\nZintegrowany środek, usuwający trwałe zabrudzenia i zanieczyszczenia. Środek efektywnie zapobiegający palmom wapna i wody w naczyniach. W oszarach o twardej wodzie dodatkowe zużycie soli lub oddzielnego płynu do...\nŚrodek usuwający kamień i osady. Do regularnego stosowania w wózkach kuchennych na ciepłe posiłki, zmywarkach i pralkach. Zapobiega przedwczesnemu uszkodzeniu części mechanicznych urządzeń, a także utracie ciepła,...\nVC 692 GASTRO-KLAR nabłyszczacz do zmywarek 10l.\n274,45 zł (brutto)


\tOcena pracy nauczyciela na razie na starych zasadach - Reporter-24.pl\nPoniedziałek, 22 kwietnia 2019, °C\nOcena pracy nauczyciela na razie na starych zasadach\nOd 1 wrześna 2018 r. obowiązują nowe zasady oceny pracy nauczyciela i dyrektora szkoły. Nie będą one jednak stosowane, gdy wniosek zostanie złożony przed tą datą. Kwestię tę wyjaśnia Joanna Lesińska w serwisie LEX/Prawo Oświatowe.\nDyrektorka przedszkola przebywa na urlopie dla poratowania zdrowia do 31 sierpnia 2018 r. Jeżeli w trakcie tego urlopu (w lipcu lub sierpniu) złoży wniosek do nadzoru pedagogicznego o dokonanie oceny pracy, to będzie ona dokonana na podstawie obecnie obowiązujących przepisów, czy w oparciu o przepisy, które wchodzą od 1 września 2018 r.? Co rozumiemy przez zapis: do postępowań wszczętych i niezakończonych przed 1 września 2018 r. stosuje się dotychczasowe przepisy?(Dalej)\nWielkanocne życzenia od Redakcji


Białe (Miss.Swiss) — Najlepsza Erotyka\nBiałe (Miss.Swiss)\t3.71/5\t(623)\nFranciszek Żmurko, „Śpiąca kobieta w półakcie”\nPoniższe opowiadanie jest publikowane powtórnie w ramach cyklu Retrospektywy. Pierwszy raz pojawiło się na portalu Najlepsza Erotyka 29 lipca 2012 roku.\nPatrzę w ciemny kwadrat okna. Nie, właściwie wcale nie jest ciemno. Blask czerwcowego księżyca w pełni miesza się z bardzo jaskrawym pomarańczowym światłem latarni. Nasza mała ulica jest pusta i cicha, nic dziwnego, wybiła trzecia. To dla mnie najgorsza pora. Gdy nie zasnę do trzeciej, mogę spisać noc na straty.\nA nie mogę zasnąć. Nie sypiam dobrze od pięciu lat, choć bliźniaki już od dawna nie budzą się w nocy. Niekłopotliwe, kochane dzieci.Leżę w naszej sypialni na wygodnym szerokim łóżku, w drogiej pościeli z kremowej egipskiej bawełny, którą kilka lat temu z wielką starannością i przyjemnością wybierałam w ekskluzywnym, specjalistycznym sklepie.\nLubię piękne rzeczy. Urządzałam nasz pierwszy dom. Miało być tak wspaniale jak w marzeniach i dobrych magazynach poświęconych architekturze wnętrz. Całą powierzchnią skóry czuję chłód materiału. W sam raz na gorące, letnie noce, gdy nie można wytrzymać fal dusznego powietrza wtaczającego się do pokoju.\nLeżę, a łzy same lecą mi po policzkach, wsiąkając w świeżo powleczoną poduszkę.\nNauczyłam się już bezgłośnie płakać, choć to bardzo nierozsądne. Jutro rano będę mieć spuchnięte oczy i spore trudności, by nałożyć szkła kontaktowe. Mąż uda, że niczego nie widzi. Moim mężem jest mój najlepszy przyjaciel. Niezawodny, solidny, wspaniały człowiek. Mój mąż i mój przyjaciel, który nie chce być moim kochankiem. Czasem się zmusza, gdy go bardzo, bardzo poproszę, albo już nie może się ode mnie opędzić. Tym razem przetrzymał mnie całe osiem miesięcy.\nPiękna jest ta noc. A mi się znowu chce. Nosi mnie. Wcześniej chodziłam po ścianach tylko koło owulacji, potem także przed okresem. Ale mój organizm lubi sprawiać mi nieprzyjemne niespodzianki. A to nabawi się ostrej infekcji krtani, pozbawiając mnie głosu przed ważną konferencją, a to rzuci do krwi ilość hormonów, z którą nie wiem, co począć. Ostatnio właśnie tak się ze mną bawi. Chodzę głodna miłości i seksu, a moje myśli koncentrują się często wokół jednego. Chce mi się spełnienia. Dotyku, objęcia, szeptu. I szaleństwa w tej drogiej pościeli, albo obok niej, gdziekolwiek. Staram się spychać te myśli gdzieś w odmęty podświadomości, ale uparcie wypływają na powierzchnię, nie dają się zatopić jak dobrze napompowane baloniki. Straciłam kontrolę nad własnym ciałem.\nCzekam już osiem miesięcy, żeby się zlitował. Ale on nie chce. Wystarczy mu kreatywność w innych dziedzinach życia: fotografia, rzeźba i sport. W gazecie z zeszłego miesiąca zamieszczono zdjęcie z okazji otrzymania Bardzo Ważnej i Bardzo Międzynarodowej Nagrody. Nieźle na nim wyszłam. Mąż obejmuje mnie i uśmiecha się do kamery. Robimy świetne wrażenie.\nGdy go proszę o chwilę dla mnie, podnosi zazwyczaj zdziwiony wzrok. Kiedy się do niego uśmiecham, przytulam albo staram uwieść, jest skrępowany, sztywnieje, odsuwa się. Kiedyś mi się to lepiej udawało. Proszę coraz mniej pewnie i coraz rzadziej, przestając powoli liczyć na pozytywne rozpatrzenie mojej prośby.\n– Chyba już trochę za starzy jesteśmy na takie zabawy – mawia wtedy zdecydowanie. Nienawidzę go w takich chwilach.\nWciąż postanawiam, że to już ostatni raz proszę o cokolwiek, a potem i tak jestem wdzięczna nawet za kilka pozbawionych namiętności, nudnych minut, które chyba bardziej mnie upokarzają niż zaspokajają. Czasem zastanawiam się, kiedy przestaliśmy być małżeństwem, a zaczęliśmy funkcjonować jako perfekcyjnie zarządzana firma pod nazwą „Rodzina B.“, na zewnątrz jako udana para interesujących i kreatywnych ludzi sukcesu.\nRozchylam nogi, bo nie mogę już wytrzymać, tak jest mi gorąco. Mam trzydzieści osiem lat, ale nigdy tego wcześniej nie robiłam. Czuję krople wilgoci zbierające się szybko przy wejściu na brzegu warg. Pobawię się sama. Tylko spróbuję. Zanurzam opuszkę w wejście do pochwy. Jest miękka, gorąca i ciasna, naprawdę zaskakująco gładka. Elastycznie dopasowuje się do kształtu mojego palca. Gdybym była mężczyzną, chciałabym w nią wejść. To chyba jest przyjemne? Ale jemu się nie podoba. Albo nie podoba mu się już, albo nigdy jej nie lubił, albo się boi. Nie wiem, bo nie potrafimy już o tym rozmawiać. Ani na serio, ani żartem.\nNic nie mogę na to poradzić, że coraz bardziej, coraz rozpaczliwiej tęsknię za dotykiem. Wstydziłam się długo przed samą sobą, aż zrozumiałam, że moje myśli i uczucia należą jedynie do mnie i nie muszę się czuć nie w porządku. Jednak trudno przełamać wyssane z mlekiem matki i wtłoczone pasem ojca wzorce zachowań i myśli.\nGdy znów napotykam na mur niechętnego milczenia, ramię oganiające się od mojej ręki jak od natrętnego komara, albo wręcz szturchnięcie łokciem w bok i syk „daj mi spokój!“, otwieram drzwi do innego świata, którego dawno już nie ma.\nObóz studencki bratnich krajów socjalistycznych w samym centrum Pragi pod koniec lat osiemdziesiątych. Polacy, Węgrzy, Czesi, Niemcy z tej słusznej strony, oczywiście Rosjanie i nieco bardziej egzotyczna brać studencka z Wietnamu i Kuby. Wszyscy zaintrygowani wzajemną odmiennością, kuchnią. Tańcem. Czuliśmy, że spotyka nas coś niezwykłego, niektórzy wariowali wręcz, chcąc przeżyć w ciągu tygodnia jak najwięcej, zachłystując się namiastką kolorowego, beztroskiego życia i pragnąc choć na chwilę zapomnieć o pszenno-buraczanej codzienności w chylącej się ku upadkowi Polsce Ludowej.\nDo dziś pamiętam tamten wieczór, który zakończył się dla mnie zupełnie nieoczekiwanie w ramionach Guillermo, kubańskiego studenta medycyny.\nNie wiem, jak do tego doszło, ale ja, porządna dziewczyna „z zasadami“, której zaszumiało w głowie po kilku kieliszkach węgierskiego wina, całowałam się z nim na Moście Karola, a potem wszystko nabrało tempa i nie można już było powstrzymać biegu wydarzeń. Ja dwudziestodwuletnia. Z dobrego, inteligenckiego i katolickiego domu, wychowana surowo, niemal aseksualnie, leżałam na lichym kocu na dachu schroniska młodzieżowego w Pradze w objęciach Kubańczyka. Klisza na zawsze zapisana w pamięci. Kicz, ale piękny. Bałam się, bardzo bałam się pójść na całość. Nawet z moim chłopakiem nigdy „tego“ nie robiliśmy. Z moim porządnym chłopakiem z katolickiego, porządnego domu, który został w Polsce i odjechał z gitarą na spotkanie oazowe, machając mi na pożegnanie z okna pociągu.\nNigdy nie udało mi się zapomnieć, jak na mnie patrzył Guillermo. Z zachwytem, pożądaniem, jakbym była jedyna na świecie. Spojrzenie, które samo w sobie wystarczyło, by rozpalić mnie do białości. Nie wytrzymywałam go, spuszczałam wzrok. Zapytał, czy może mnie pocałować. Zamknęłam oczy i wbrew sobie pozwoliłam mu na to i na wiele więcej. Całował mnie namiętnie i mocno, dotykał delikatnie, ale każde muśnięcie opuszkami palców i każdy pocałunek wywoływał we mnie przyjemny dreszcz, nieznane i niepokojące uczucia, miękkość kolan. Gdzieś z tyłu głowy przycupnęły moje niewzruszone zasady i przekonania, szepcząc coraz słabszym głosem, że grzeszę, że robię coś bardzo nieprzyzwoitego i niewybaczalnego, naruszając wszelkie dozwolone normy.\nJednym ruchem zsunął mi z ramion cienką bluzkę, patrząc mi w oczy rozpiął stanik. Pieścił moje piersi, przesuwając językiem wokół niewielkich, różowych aureolek. Byłam przerażona i zafascynowana, nie panowałam nad wilgocią napływającej szeroką, gorącą falą w dole mojej…no tak, nie wiedziałam przecież, jak ją nazwać. W domu mówiło się po prostu „umyj się tam, na dole“. Wiele rzeczy na świecie nie miało jeszcze dla mnie nazw.\nPołożył mnie troskliwie na kocu, nie przestając pieścić i całować, bawić się moimi długimi włosami.\n– Rozchyl nogi, chcę pocałować concha.\n– Nie, proszę nie! – mimo kompletnej nieznajomości hiszpańskiego zrozumiałam, o co mu chodzi.\n– Będzie ci dobrze, obiecuję.\n– Będę bardzo delikatny, amor…\nDziś nikogo to nie szokuje, ale wtedy taka forma pieszczot graniczyła z perwersją. Czytałam „o czymś takim“ w książce zabranej z zamykanej na klucz biblioteczki ojca, do końca nie rozumiejąc i nie potrafiąc wyobrazić sobie, jak to jest możliwe. Potem książka zniknęła z szuflady mojego biurka, a ja wstydziłam się zapytać, gdzie została schowana.\nZ poczuciem upadku, ale i ciekawości, rozchyliłam kolana.\n– Będzie ci dobrze.\nI było. Było mi bardzo, bardzo dobrze, jak nigdy później.\nPamiętam jego delikatność, czułość w przełamywaniu dziewczęcego lęku.\nNie miałam wtedy porównania. Dziś wiem, że zadbał tylko o moje przeżycia, o mój komfort i moją rozkosz. Nie wymagał nic w zamian.\nWygrzebuję tę scenę z pudełeczka pamięci, które zachowuję jedynie dla siebie. Odtwarzam ją wielokrotnie jak film z krążka DVD, dbając, by za każdym razem zatrzymać się na każdym szczególe i nie zapomnieć o nim przy następnej projekcji. Przywołuję najpierw kolor i zapach tego wieczoru, fakturę naszych ubrań oraz tego nieszczęsnego cienkiego, szorstkiego koca radzieckiej produkcji. Nawet zapach dachu stygnącego po upalnym dniu, pokrytego zapewne jakąś podejrzaną mieszanką azbestu. Na deser zostawiam sobie nas dwoje, przyglądam się szczupłym palcom i pięknie wykrojonym ustom mojego Kubańczyka i robię zbliżenie na każdy zmysłowy gest i pocałunek, które mi dał tamtej nocy. Widzę moje ciało młodsze o całe szesnaście lat, płaski, opalony brzuch bez białej kreski blizny po cesarskim cięciu i aksamit młodej skóry.\nGdy dochodzę do momentu, w którym patrzy mi w oczy, a później zanurza twarz między moimi udami, czuję zwielokrotnione podniecenie i ogień w podbrzuszu. Rozchylił mnie dłońmi. A potem dotknął językiem, zaczynając powoli od dolnej części, zagłębiając się powoli w różowy rowek i coraz bardziej śliskie, wilgotne płatki, docierając do nabrzmiałego i coraz twardszego pączka łechtaczki, a nawet wyżej, gdzie mieścił się jedynie czubek języka. Wtedy nie umiałam nawet opisać jego pieszczot, mimo matury i wzorowych wyników na trzech latach studiów filologicznych. Nie spieszył się. Kończył i zaczynał od nowa, powoli badając wszystkie zakątki i wyraźnie mnie smakując.\nChyba nie potrzebował nawet tych magicznych czterech minut, by wynieść mnie na orbitę, której istnienia nigdy nie podejrzewałam. Przeraziłam się swojej reakcji, krzyku i łez, bo nie udało mi się ich powstrzymać. Jeszcze kilka dni i znałam wszystkie nazwy po hiszpańsku „na to, co tam na dole“. Seta, concha, raja, mejillὁn. I jeszcze kilka innych, wymyślonych specjalnie dla mnie.\nTe odtwarzane z pamięci obrazy sprawiają, że szesnaście lat później, leżąc w łóżku obok zupełnie innego mężczyzny pogrążonego w głębokim, spokojnym śnie, udaje mi się dojść, ściskając między nogami jedynie niewielką poduszkę. Tłumię okrzyk, zadowalając się jeszcze przez kilka wspaniałych chwil intensywnym pulsowaniem krwi między udami i ciepłem sięgającym do samego centrum rozkoszy. Sięgam dłonią „tam, w dół“ i z zadowoleniem zbieram śliski, pachnący śluz. Wcale nie mam ochoty wstać, żeby się umyć. Napięcie opada i wreszcie udaje mi się zasnąć.\nTamto nie mogło przetrwać. Jasne, że nie mogło, z powodów, które dla każdego były oczywiste. W każdym razie dla każdego, kto kieruje się w życiu wszechobecnie panującym zdrowym rozsądkiem. Popełniłam błąd, mówiąc o wszystkim w domu i chcąc zerwać z porządnym chłopakiem z dobrej rodziny.\nRozpętało się piekło, zwarto szeregi, by nawrócić „tę, która puściła się z jakimś południowym prymitywem“. Przecież zawsze byłam taka rozsądna. Do pomocy wezwano znajomego księdza. Uwierzyłam, że to nie może się udać, mimo, że południowy prymityw nauczył się polskiego i chciał do mnie przyjechać.\nZerwałam jednym listem. „Czasy były inne“ – tłumaczę sobie często własne tchórzostwo – „tak widocznie musiało być.“ I przypominam sobie, jak przerażona, uległa, z podkulonym ogonem, prosiłam o wybaczenie rodzinę oraz narzeczonego. Wstyd mi za siebie. Wtedy i teraz, tylko za każdym razem za coś zupełnie innego. A czasem bardzo żal mi tamtej przerażonej, niepewnej dziewczyny, chcącej jedynie postąpić właściwie.\nTak więc, nosi mnie, a mój mąż, który też jest oczywiście porządny i z dobrego domu, usiłuje tego nie widzieć. Czasem żartuje sobie z napalonej żony nimfomanki.\nNiekiedy mówi, klepiąc mnie po przyjacielsku w ramię, że jeszcze kilka lat i się uspokoję. A tymczasem wypracował sobie strategię przetrwania.\n– Mam już pomysł na prezent pod choinkę – mruga do mnie porozumiewawczo i stuka palcem w ogłoszenie sex shopu reklamujące elektryczne wibratory. – Obie mamy padną z wrażenia. Tak, poczucia humoru mu nie brakuje. Wesoły człowiek.\n– A ty się mi wreszcie uspokoisz.\nWcale nie chcę się uspokoić. Inne samce to wyczuwają. Widzę, jak zaczynają krążyć. Przysuwają się czasem nieświadomie bliżej, przekraczając nienazwaną granicę intymności – te nigdzie nie zapisane, ale wszystkim znane czterdzieści centymetrów otaczające każdą osobę w naszym kręgu kulturowym, w które wpuszczamy przecież tylko wybranych. Niektórzy mrużą oczy, zatrzymując na mnie wzrok o kilka chwil dłużej, niż wypada. Ich nozdrza rozszerzają się, jakby próbowali określić unoszący się nade mną zapach, przebić przez otaczającą mnie mgiełkę dobrych perfum i dotrzeć do prawdziwej esencji. Jestem spragniona czy obojętna? Zdeterminowana, zrozpaczona czy po prostu chętna? Czasem staram się od razu zejść im z drogi, czasem miałabym ochotę podjąć grę i zobaczyć, dokąd mnie zaprowadzi.\nZ nastaniem wiosny otwiera się u nas gelateria italiana, mała włoska lodziarnia, biznes rodziny Mauro. Mają przewagę nad konkurencją – lody robione nadal ręcznie według starych sycylijskich receptur i piękny, skąpany w słońcu taras. Już od rana, jeszcze przed otwarciem, unosi się wokół kawiarni zapach świeżo obieranych pomarańczy i prawdziwej wanilii. Pozwalam sobie czasem na małą niesubordynację i, nie czekając na oficjalną przerwę w biurze, tuż po zajęciach ze studentami, wymykam się na czekoladowe cappuccino. Co roku właściciel sprowadza na lato młodych krewnych z południa, braci i kuzynki żony. Nie rozróżniam ich, bo zmieniają się zbyt często. Zarabiają przez lato, uwijając się wśród spragnionych lodowych przysmaków gości. Mam u nich zazwyczaj specjalne względy, jestem italianistką, a oni cenią sobie kilka minut rozmowy w rodzimym języku.\nTego lata jest jeden szczególnie przystojny, zawsze wyrywa się, żeby mnie obsłużyć. Ma pewnie ze 23 lata, nie więcej chyba. Ładny, szczupły chłopak. Wysoki jak na Włocha, przystojny brunet. Moje studentki powiedziałyby na niego – ciacho. Ja wolę myśleć, że jest po prostu seksownym, przystojnym mężczyzną. Nie od razu zauważyłam, ja w ogóle takie rzeczy rzadko zauważam, jak łakomie czasem na mnie spogląda. Zawsze dostaję cappuccino z wzorkiem przebitego serca, wyrysowanym czekoladowym proszkiem na mlecznej piance. Albo z amorkiem, albo z dwoma serduszkami. Ostatnio nawet z literkami układającymi się w napis bella. Co za kicz! Dopiero moja starsza przyjaciółka zwróciła mi na to uwagę. No i zauważyła z lekko złośliwą nutą, że młodzian lubi spoglądać mi w dekolt, przypadkiem dotknąć nadgarstka wierzchem dłoni lub otrzeć się o kolano, zawsze z uprzejmym scusi.\nNawet oburzyć się nie ma na co. Zresztą – ja się przecież nie oburzam. Niech sobie patrzy. Akurat piersi mam wyjątkowo ładne i sprężyste, mimo zjednoczonych sił bliźniaków, by uczynić z nich swego czasu dwa puste worki zwisające smętnie jak stare sprane skarpety. Zregenerowały się nadzwyczaj szybko, ku mojemu zdumieniu. A więc, nie tylko nie gniewam się na młodego Sycylijczyka, ale nawet wybieram bardziej obcisłe i wydekoltowane bluzki. Wkładam eleganckie sandałki na słupku albo szpilki i zakładam nogę na nogę. Posyłam mu też zachęcające spojrzenia, takie z niedopowiedzeniem i szczyptą flirtu, nie przekraczając oczywiście granic dobrego smaku. Pan Mauro, zwracając się do mnie, zawsze poprzedza nazwisko wypowiedzianym z szacunkiem słowem dottoressa. I strofuje członków klanu, gdy o tym zapomną. A więc nie przekraczam niewidzialnych granic, w końcu chcę tu jeszcze móc przychodzić na dobrą kawę.\nJeszcze kilka lat temu pomyślałabym o sobie z pogardą, jako o napalonej, niewyżytej i znudzonej żonie w średnim wieku, której z dobrobytu przewróciło się w głowie. Ukrywającej swój prawdziwy charakter podstarzałej dziwki łaknącej okruchów zainteresowania żigolaka pod maską porządnej żony i matki. Kiedy w mojej obecności plotkuje się o Ilonie, „tej, która ma młodego kochanka, bo jej odwaliło“, milczę, nie wdaję się w dyskusję. Ale też nie mam odwagi jej bronić. Ktoś przecież mógłby pomyśleć, że…\nDużo zmieniło się w moim patrzeniu na świat. Już nie śmieję się z syndromu niedopchnięcia, z chcicy i ryczących czterdziestek. Wstyd mi, że mnie to kiedyś też bawiło. Nie oceniam już, a doceniam komplementy, zwykłe, miłe chwile, nawet, jeśli nie trwają dłużej niż wypicie filiżanki wybornej kawy. Zostawiam mu dwa euro napiwku. Nie za kawę, ale za danie mi do zrozumienia, że widzi we mnie atrakcyjną kobietę. Pewnie dziś wieczorem umówi się z jakąś miłą i śliczną dziewczyną w letniej, kwiecistej sukience. Zauważam, że korzystając z przerwy, pali mocnego papierosa i wystukuje szybko SMS-y.\nPewnego dnia stanę się przezroczysta i jakiekolwiek zainteresowanie nie będzie mi grozić. Ani klasyczne gwizdy robotników na budowie, ani muśnięcia gorącokrwistych potomków Rzymian. Nawet, jeśli dociągnę do dziewięćdziesiątki i moi synowie umieszczą mnie w jakimś ekskluzywnym Domu Swawolnej Starości, raczej nie liczę na zainteresowanie rówieśników. Konkurencja będzie ostra, może nawet ostrzejsza niż wtedy, gdy mieliśmy po dwadzieścia lat. A panowie i tak będą nadskakiwać młodszym pielęgniarkom.\nOczywiście nie chcę, by ktoś zauważył, jaki wstydliwy problem jest moim udziałem. Znam okrucieństwo rówieśniczek z satysfakcją osądzających inne kobiety. Nigdy nie chciałabym mieć śmiertelnego wroga wśród przedstawicielek własnej płci. Andrea, moja koleżanka z pracy, od paru tygodni przygląda mi się uważniej, niż bym chciała.\nKilka dni temu przedstawiła mi Neila, swojego nowego faceta. Niski, czarnoskóry uchodźca z Ghany. Zawsze mi ich przedstawia, tych niskich i tych wysokich, zamęczając bez końca opowieściami o łóżkowych wyczynach egzotycznych kochanków. Jest wyspecjalizowana w afrykańskich uchodźcach. Zawsze są wspaniali i najlepsi, dopóki epoka aktualnego absztyfikanta nie dobiegnie końca, a Andrea nie zajmie się nową fascynacją.\n– A wiesz? – zagaduje. – Rozmawialiśmy o tobie z Neilem!\n– Tak? – rzucam obojętnie. Facet nie zrobił na mnie specjalnie wrażenia. Poza tym, że objął mnie na powitanie i przytrzymał kilka chwil dłużej, niż by wypadało w naszej kulturze. A ja automatycznie pomyślałam, że szuka nowej zwierzyny. Czułam jego ostry zapach i mocne mięśnie potężnych ramion.\n– Spodobałaś mu się – przyznaje Andrea z nutką zazdrości w głosie, taksując moje równo opalone nogi. – Spokojnie dałby ci dziesięć lat mniej.\n– Miło mi – mówię, chcąc zejść jak najszybciej z linii frontu. Czuję, że zaraz dźgnie mnie jakąś niemiłą uwagą.\n– Taak – przeciąga sylaby i zawiesza głos. Znów czuję na sobie jej wzrok. – I jeszcze powiedział, że masz bardzo smutne oczy.\nZmieszałam się wyraźnie. Cholera. Nie lubię, gdy ktoś tak mówi. Obcy facet z Ghany, który podobno myśli tylko o seksie z Andreą pięć razy na dzień, zauważył coś takiego. Nie jest pierwszy. Już moja kuzynka wspomniała o tym z serdeczną troską podczas niedawnej wizyty. Muszę coś wymyśleć, zanim zaczną krążyć na mój temat wyssane z palca teorie. Serdeczna troska i życzliwe wścibstwo nie są mi potrzebne. Jednak nic nie przychodzi mi do głowy poza banalną wymówką o zdrowiu bliźniaków.\nNastępnego ranka budzę się z tępym bólem w dole brzucha. Mam spuchnięte nogi i dziś nie będę się ważyć, pewnie przybyło mi ze dwa kilo. Do tego suchość w ustach i pulsujący ból głowy. On jest jak barometr. Jedno spojrzenie na mnie w niezbyt atrakcyjnym porannym wydaniu i już wie.\n– Źle się czujesz? – pyta z troską mój Najlepszy Przyjaciel.\n– To, co zwykle. To znaczy, chyba w tym miesiącu będzie znów dość boleśnie.\n– Przynieść ci wody z imbirem? Dolormin dla kobiet?\n– Tak. I termofor.\nZrywa się pełen świeżych sił i obsługuje mnie z nieudawaną czułością. Tabletki, termofor, dzbanek z imbirowym naparem na podgrzewaczu, dodatkowa poduszka, powieść Musso, skarpetki, bo nie wiadomo czemu, ale zawsze pierwszego dnia okresu marzną mi stopy. Zaciąga rolety, aby słońce, które za pół godziny będzie świeciło prosto w okna naszej, wciąż wspólnej sypialni, nie przeszkadzało mi. Myśli o wszystkim. Jak go nie kochać? Jak w ogóle można by go zdradzić?\nWie, że zjem dopiero około południa, gdy pierwsza fala ostrego bólu ustąpi. Mogę liczyć na dobry obiad podany do łóżka.\n– Odwiozłem chłopców do przedszkola. Po obiedzie pójdę z nimi do kina, będziesz miała spokój.\n– Zadzwoniłem do pracy, że dziś nie przyjdziesz.\nCałuje mnie w czoło i wychodzi, cicho zamykając drzwi. Ostatnie, co widzę, to ulga na jego twarzy. Przez kilka dni nie będę problemem.\n2012-07-29 at 22:42\nGorzkie, dojrzałe, subtelne, eteryczne. Pełne drobiazgów i słownej biżuterii, którą jak nikt inny potrafisz udekorować treść. Choć to bardzo kobiece opowiadanie, chyba moje ulubione Twojego autorstwa.\n2012-08-04 at 12:49\nWiesz, Miss, że to jedno z moich ulubionych opowiadań Twojego autorstwa. 6 to za mało. 10 to za mało. Bardzo dobre.\n2012-08-14 at 10:42\n2012-08-17 at 17:46\n@Marta – dziękuję za komentarz. Miałam spore obawy publikując ten tekst swego czasu na portalu Dobra Erotyka, ale reakcje mile mnie zaskoczyły.\n2012-08-22 at 00:51\nPięknie napisane! Jesteś bardzo subtelna w pisaniu na ten temat.Słusznie 10 to za mało. I napisze jeszcze coś nie jesteś w tym odosobniona, ile jest takich kobiet, które mają to samo, ja też.\n2012-09-12 at 10:22\nŚwietnie napisane, mocno kobiece, autentyczne. Nie można nie zapytać – co dalej?…\nŻadne wyjście nie jest dobre, każde daje nadzieję.\n2012-09-12 at 15:16\nCzy to wnętrze kobiety współczesnej czy tej może sprzed dziesięciu, dwudziestu lat? To jedyna wątpliwość. Choć kogoś wychowanego pod tak silną presją przykazań można sobie i dzisiaj wyobrazić, jednak przyznam, z trudem potrafię przedstawić sobie w głowie taką bohaterkę.\nTekst jest miniaturą dobrej nie tyle erotyki, co literatury.\nMożnaby rzec, pisz większe formy i publikuj, ale pewnie autorka już to robi i nie trzeba jej namawiać.\nPrzyjaciel czy egoista czy pozbawiony wiedzy o fizjologii głupiec? A może tchórz? Tytuł przyjaciela najmniej wydaje się być utrafiony. Prawdziwy przyjaciel odesłałby ją raz na tydzień w całonocne objęcia kochanka.\n2012-09-12 at 21:08\nHmm… Karelgodla, chyba jesteś trochę młodszy ode mnie. Przed 30-ką, prawda?;)\n2012-09-13 at 15:29\nPortal zamieszcza niezłe utwory, więc tu wpadam z przyjemnością.\nTwoje teksty czytałem i podobają mi się, natomiast Twój komentarz jest co najmniej dziwny. Coś sugeruje i przepełniony miłością do bliźnich próbuję się nie domyślać intencji.\nCo ma piernik do wiatraka, czyli jaki jest związek między moją uwagą do tekstu Panienki i moim wiekiem?\nZwłaszcza, że wpis poczyniłem nieostry i szeroko uchyliłem furtkę dla wątpliwości.\nPozdrawiam Ciebie i resztę zdolnej załogi portalu,\n2012-09-13 at 17:07\nZa to ja jestem zdziwiony Twoją reakcją. Co ma piernik do wiatraka? Moim zdaniem sporo. Nie ma w tym jednak nic złego. Tekst Miss.Swiss opowiada o problemie, który dotyka wiele dojrzałych związków i ocena postaw partnerów jest naprawdę dalece bardziej skomplikowana niż można by wnioskować na podstawie Twojego komentarza. Seksualność człowieka wciąż ewoluuje, rośnie bagaż doświadczeń, zmieniają się oczekiwania i percepcja związku. Po prostu trudno, żeby rozumiał to ktoś kto etap, o którym pisze Miss ma jeszcze daleko przed sobą. Stąd moja supozycja na temat Twojego wieku.\nW każdym bądź razie takie są moje doświadczenia, więc wybacz, że zmierzyłem Cie swoją miarę. Mam jedynie nadzieję, że doszukując się jakichś strasznych intencji w moim komentarzu, Ty nie zmierzyłeś mnie swoją.\n2013-05-25 at 15:31\n2013-10-09 at 09:21\nNastrojowo i smutnie. Zachwycałem się tym tekstem na DE, zachwycam się po raz kolejny na NE.\nMinęło kilka lat – zmieniłem się a wraz z tym przyszło jeszcze głębsze wczucie w tekst. Dobrze, że potrafisz tak nazywać sytuacje i emocje. Cieszę się, że napisałaś to opowiadanie. I że mogłem je ponownie przeczytać.\nBardzo dobrze napisane, bardzo prawdziwe, chociaż okrutnie smutne. Kiedy dotarłam do końca opowiadania, poczułam się zawiedziona, że to już koniec. Cały czas miałam wrażenie, że to, co dotychczas przeczytałam, to wstęp, usprawiedliwienie czegoś, co ma się dopiero wydarzyć.\nTeż byłam wychowana w bardzo purytański sposób z całą masą zakazów i nakazów związanych głównie z religią, więc rozumiem, co czuła bohaterka.\nKarel: "Prawdziwy przyjaciel odesłałby ją raz na tydzień w całonocne objęcia kochanka" – dokładnie tak, tyle że ja bym dodała: co najmniej dwa razy w tygodniu;) Rozumiem, że można tak strasznie i beznadziejnie kochać kogoś, kto na to nie zasługuje, ale uważam, że siebie trzeba kochać bardziej.\n2013-10-12 at 11:43\nWiki, Przeczytaj "Gdy przegrywam z własnym ciałem". Jeśli to jest Białe, tamto jest Czarne.\n"raz na tydzień" – symboliczne określenie, a Ty zaraz przechodzisz do konkretów 🙂\n2013-10-12 at 12:52\nCzytałam – doskonałe:)\n2013-10-12 at 20:51\nGłupio szukać inspiracji w popowych piosenkach ale…"Why so serious?"\n2014-04-12 at 10:15\nPięknie napisane. I okrutnie prawdziwe. To moje życie, mój smutek, moje emocje. Gdyby nie kilka niezgodności w scenariuszu byłby to mój życiorys…\n2015-06-30 at 21:29\nMiss, masz nieprawdopodobną zdolność pisania prosto, lecz nie wprost, o bardzo skomplikowanych relacjach. Spokojny ton narracji częściej w życiu milczącej (przynajmniej w moim odczuciu) bohaterki aż krzyczy. Żywe, prawdziwe.\n2015-07-03 at 21:39\n2015-07-06 at 11:24\nMąż i przyjaciel w jednym to szczęście i przekleństwo. Utrata tego drugiego jest chyba bardziej bolesna.\nWychowanie, przekonania, dziwna lojalność, wierność (wobec którego z nich?) coraz bardziej skraca smycz, którą sami skutecznie sobie wiążemy zapominając o sobie i własnych potrzebach jednocześnie coraz dotkliwiej odczuwając Brak.


Wiedźmin 2 zdobywa trzy nagrody prestiżowego European Games Awards! - CD PROJEKT\nStartForum główneWiedźmin 2 zdobywa trzy nagrody prestiżowego European Games Awards!\nWiedźmin 2 zdobywa trzy nagrody prestiżowego European Games Awards!\nW Kolonii, przed rozpoczynającymi się targami gamescom 2011, ogłoszono zwycięzców prestiżowego konkursu European Games Awards, koncentrującego się na wybitnych osiągnięciach europejskiego przemysłu gier. Firma CD Projekt RED poinformowała, że Wiedźmin 2 wygrał w aż 3 kategoriach: Najlepszy Design, Najlepszy Świat Gry i Najlepsza Edycja Specjalna.\nWiedźmin 2 to gra dla dojrzałych graczy. Każdy z elementów gry zaprojektowaliśmy na najwyższym światowym poziomie, ale to kategorie Najlepszy Design i Najlepszy Świat Gry były dla nas szczególnie ważne, ponieważ są to jedne z najważniejszych elementów gier role-playing. Wygrana Wiedźmina w kategorii Najlepsza Edycja Specjalna udowodniła, że nasza polityka maksimum jakości za przystępną cenę jest słuszna. – powiedział Adam Kiciński, Prezes CD Projekt RED SA (wcześniej Optimus SA).\nTo jednak nie koniec dobrych wiadomości. Głosujący uznali Wiedźmina 2 za jeden z najlepszych tytułów ostatniego roku i w kategorii Best European Game przyznali grze II miejsce. Sam CD Projekt RED okazał się jednym z najlepszych europejskich deweloperów i w kategorii Najlepsze Europejskie Studio również stanął na drugim miejscu podium.


Energia słoneczna na tle innych odnawialnych źródeł energetycznych\nWykorzystywanie promieniowania słonecznego do produkcji energii znane jest od dawna. Już w XIX wieku pojawiły się pierwsze teorie na ten temat. Jednak dopiero na przestrzeni ostatnich kilku lat system ten zaczął być widocznie udoskonalany.\nW konsekwencji nowoczesne panele fotowoltaiczne i nieco starsze kolektory słoneczne zaczęły częściej pojawiać się w polskich domach i firmach. Zdaniem wielu to właśnie fotowoltaika daje największe nadzieje na świetlaną przyszłość odnawialnych źródeł energii. Jak wypada na tle innych rodzajów OZE?\nCo do zasady odnawialne źródła energii mają służyć ochronie środowiska oraz przeciwdziałaniu negatywnym następstwom zmian klimatycznych. Jednak poszczególne ich rodzaje wywierają odmienny wpływ na przyrodę i wiążą się z różnymi zagrożeniami. Przykładowo zapory na rzekach czy nadmorskie platformy mogą zaburzać równowagę ekosystemów wodnych, a nawet zagrażać niektórym gatunkom zwierząt i roślin. Z kolei pozyskiwanie energii geotermalnej bywa szkodliwe dla jakości powietrza i wód w pobliżu odwiertów. Co prawda opracowano już rozwiązania mające ograniczyć takie ryzyko, ale wciąż jest ono realne. Tymczasem panele fotowoltaiczne działają zupełnie bezpiecznie dla środowiska, nie wytwarzają szkodliwych produktów ubocznych, a nawet nie wymagają dodatkowego źródła zasilania. Dodatkowo biorąc pod uwagę ich wieloletnią trwałość oraz bezawaryjność, z całą pewnością można uznać je za przyjazne naturze.\nInstalacja fotowoltaiczna może pojawić się na większości budynków, o ile mają one odpowiednio ukierunkowany dach, a ich właścicieli stać na wydanie kilku tysięcy złotych. To jednak nic w porównaniu z budową elektrowni wodnej czy geotermalnej. Produkcja energii słonecznej jest rozproszona, a koszty potrzebnej instalacji pokrywają poszczególni inwestorzy. W ten sposób nie trzeba olbrzymiego budżetu, można natomiast zupełnie bezpieczne dla środowiska wykorzystać słońce, które i tak świeci przez sporą część roku. Co więcej, w przeciwieństwie do postawienia elektrowni wiatrowej, panele fotowoltaiczne nie wymagają znacznych połaci ziemi. Te najnowocześniejsze stanowią integralną część dachów nieruchomości, podnosząc jeszcze walory estetyczne takiego obiektu.\nWielką zaletą jest także to, że energia słoneczna daje poszczególnym obywatelom szansę na uzyskanie niezależności energetycznej. W przypadku innych odmian odnawialnych źródeł energii są to raczej inwestycje publiczne, a na pewno rozbudowane i bardzo kosztowne przedsięwzięcia, pozostające poza możliwościami finansowymi większości ludzi.\nW ramach podsumowania warto podkreślić, że energia słoneczna ma wiele zalet. Błędem byłoby jednak twierdzić, że jest pozbawiona wad. Szczególnie widoczne są one z dala od równika, w częściach Ziemi o znacznie mniejszym nasłonecznieniu. Mimo to panele fotowoltaiczne to technologia nieustannie dopracowywana, skuteczna i co najważniejsze bezpieczna. Warto zatem poznać ją bliżej i stosować najczęściej, jak się da.\nArtykuł został przygotowany we współpracy z firmą http://4oze.pl specjalizują się w odnawialnych źródłach energii.


Instrukcja obsługi Brixton BQ-6315\nPo prawej znajdziesz swoją instrukcja obsługi Brixton BQ-6315. Ta usługa jest całkowicie bezpłatna. Jeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące swojej Brixton BQ-6315 prosimy powiadom nas na dole tej strony.\nW przypadku pytań dotyczących instrukcji obsługi Brixton BQ-6315, prosimy o zapytanie. Upewnij się, że opisałeś swój problem. W ten sposób inni użytkownicy będą w stanie dostarczyć poprawną odpowiedź.


Prezentacja działań – Reputation Help Center\nCentralizacja procesu zarządzania zgłoszeniami i automatyzacja przepływów prac z panelami opartymi o role, dostępnymi dla personelu zarówno na stanowisku pracy, jak i w terenie.\nZakładka Działania wyświetla zgłoszenia, które powstały w oparciu o opinie klientów, i umożliwia zespołom śledzenie czasu rozwiązywania problemów opisanych w opiniach. Określenie przepływów prac zespołów w ramach Działań zapewnia spójne rozwiązywanie każdego problemu, bez względu na kanał jego dostarczenia.\nPrzed skorzystaniem z Działań musisz określić swój przepływ prac, który ma zastosowanie do szczegółów zgłoszenia. Przepływy prac odnoszą się do różnych etykiet używanych do śledzenia zgłoszenia do czasu rozwiązania problemu.\nDodatkowo możesz określić zasady automatyzacji, aby ustalić sposób tworzenia lub aktualizacji działań oraz rodzaj etykiet używanych do zgłoszeń. Tworzenie ukierunkowanego zestawu zasad dotyczących tworzenia i aktualizowania działań jest istotne z punktu widzenia wydajności odpowiadania na zgłoszenia.\nBez względu na sposób utworzenia zgłoszenia (automatycznie lub ręcznie) ważne jest staranne prezentowanie postępów w szczegółach zgłoszenia. Każde zgłoszenie zawiera pola pomagające określić jego tematykę, osobę odpowiadającą na zgłoszenie, etap rozpatrywania zgłoszenia, oczekiwany czas rozwiązania problemu oraz inne metadane zgłoszenia. Pola te wraz z automatycznymi alertami pomagają Twojemu zespołowi śledzić działania podczas całego procesu rozwiązywania problemu.\nPanel działań wyświetla wszystkie zgłoszenia dla wszystkich lokalizacji, do których masz dostęp. Możesz filtrować, sortować i wyszukiwać zgłoszenia oraz wykonywać działania zbiorcze.\nZakładka Metryki działań zawiera interaktywne wykresy i grafiki, które umożliwiają wgląd w trendy dotyczące Twoich zgłoszeń i wysiłków zespołu zmierzających do rozwiązania problemów. Raporty z działań są także dostępne w zakładce Raporty.


IV Liceum Ogólnokształcące im. K.K. Baczyńskiego w Olkuszu Cyfryzacja równa się rozwój i nowoczesność\nCyfryzacja równa się rozwój i nowoczesność\nCyfryzacja – to co przed laty wydawało się wytworem wyobraźni pisarzy science fiction, dzisiaj to po prostu rzeczywistość. Obecnie nikt nie wyobraża sobie funkcjonowania bez komputera, komórki czy internetu. Decyzją Zarządu Województwa Małopolskiego z 22 kwietnia 2021 roku w sprawie zatwierdzania wniosków o przyznanie grantu w ramach projektu grantowego pn. „Małopolska Tarcza Antykryzysowa – Pakiet Edukacyjny. Cyfryzacja szkół i placówek oświatowych” nasze liceum znalazło się wśród 22 spośród 86 zgłoszonych szkół, które zostały zakwalifikowane do tego projektu. Jest on odpowiedzią na wyzwania dla oświaty w Małopolsce (będące skutkiem pandemii COVID- 19), w zakresie pomocy uczniom w przejściu ze stacjonarnego modelu nauczania na model zdalnego kształcenia. Do projektu mogły aplikować wszystkie placówki oświatowe, natomiast grant mogła otrzymać tylko jedna szkoła w każdym z małopolskich powiatów. Otrzymane środki przeznaczone zostaną na zakup wysokiej jakości urządzeń cyfrowych, pomocy dydaktycznych oraz oprogramowania. Umożliwią transformację cyfrową tych szkół oraz pozwolą wprowadzić elementy nauczania metodą STEAM. Szkoły, które otrzymały grant, zostaną objęte kompleksowym doradztwem i w wyniku tych działań zyskają status tzw. szkoły modelowej.\nJesteśmy przekonani, że ten projekt, odpowiednio wprowadzane technologie cyfrowe, urządzenia i pomoce dydaktyczne umożliwią osiąganie coraz lepszych wyników edukacyjnych i poprawią efektywność nauczania.\nSerdecznie dziękuję Panu Staroście Bogumiłowi Sobczykowi za wsparcie i Pani Joannie Szatan dyrektorowi Wydziału Edukacji, Kultury i Kultury Fizycznej Starostwa Powiatowego w Olkuszu za merytoryczne wskazówki. Z pełną świadomością mogę stwierdzić, że dzięki temu projektowi nasza szkoła stanie się jeszcze bardziej nowoczesna a uczniowie będą mieli zapewnione warunki do wszechstronnego rozwoju na miarę XXI wieku – podsumowała Pani Dyrektor Katarzyna Polak.