Nowa Fantastyka - Opowiadanie: DHBW - Kilka lat spokoju\n- Opowiadanie: DHBW - Kilka lat spokoju\nKilka lat spokoju\nkobieta, 30 lat, Imielin | 05.06.22, g. 23:48 | znaki: 35639\nMoja baźniowa propozycja. Trochę przekroczyłam liczbę znaków, ale podobno nie będzie z tego tragedii, heh. ^^’\nPrzeczytali: ninedin, OldGuard, Irka_Luz, oidrin, Finkla, BarbarianCataphract\nJako dziecko marzyłem o dalekich podróżach. Marzenie spełniłem, choć nie od razu. Najpierw poszedłem na medycynę.\nCałymi latami przyglądałem się bezsilnie cierpieniu umierającej na gruźlicę matki. Tamte doświadczenia uczyniły ze mnie buntownika, który za życiowy cel obrał walkę z chorobą i śmiercią. Wraz z nadejściem dorosłości płacz i złorzeczenia zamieniłem na wiedzę i narzędzia, które w swoich wyobrażeniach dzierżyłem niczym święty Jerzy włócznię. Było w tym coś naiwnego, coś z głębokiej wiary – wiary w naukę i postęp, w potęgę człowieka jako gatunku, który prawa natury nagina do własnej woli. Ale czy można mi się dziwić? Wszak zaledwie kilka lat wcześniej bracia Wright poderwali z ziemi swoją uskrzydloną maszynę; wkrótce potem Peary dotarł na biegun północny. Medycyna również czyniła postępy, choć nigdy dość prędko. Wiedziałem, że wysiłki lekarzy nader często okazują się próżne; cel uważałem jednak za na tyle szczytny, iż warty zachodu.\nŁaknienie przygód, brutalnie stłumione, zerwało się z uwięzi, kiedy poznałem profesora Daviesa. Doświadczony lekarz i chirurg, w latach siedemdziesiątych wyruszył do Indii i dalej na wschód, by zgłębiać tajniki azjatyckiej medycyny. Do Anglii powrócił jako człowiek leciwy, lecz na tyle żywotny, by podjąć wykłady na londyńskim King’s College. Jako że najwięcej opowiadał o Chinach, zaszczepił we mnie fascynację tym egzotycznym krajem. Z jego pomocą podjąłem naukę mandaryńskiego i planowałem podróż do tego odległego zakątka świata. Uroki studenckiego życia poświęciłem na rzecz przesiadywania w bibliotece, gdzie pochłaniałem dzieła poświęcone klimatowi i przyrodzie Azji, jak również wszelkim jej chorobom i bolączkom.\nNiedługo po wojnie wstąpiłem na pokład statku płynącego na wschód. Oprócz niezbędnych drobiazgów miałem przy sobie torbę pełną lekarstw, ulubiony podręcznik oraz zapisany chińskimi znakami list polecający. Ten ostatni przeznaczony był dla zarządcy pewnej junnańskiej prefektury, który miał podobno u Daviesa dług wdzięczności.\nW targanych wojną domową Chinach lekarze byli na wagę złota, pomimo tego nie powitano mnie z entuzjazmem. Speszony prefekt wyjaśnił, że choć docenia moje dobre chęci, to ze względu na przyjaźń z Daviesem za nic nie chce narażać mnie na niebezpieczeństwo; tymczasem obok niepokojów wewnętrznych Chiny toczyła powszechna nienawiść do cudzoziemców. Otwarcie zasugerował, że powinienem wrócić do Anglii, jednak stanowczo odrzuciłem taką możliwość. Po długim namyśle postanowił wysłać mnie do odizolowanej od świata górskiej wioski, z której pochodził jego ojciec; liczył, że tam nie dosięgnie mnie wojna. W swej szczodrości przydzielił mi dwuosobową eskortę, dzięki której bez większych przygód dotarłem do celu.\nOsada położona była wysoko w górach, drogę do niej zaś mój organizm wspominał z bólem przez następne trzy dni. I tam nie spotkałem się z ciepłym przyjęciem: wioskowy przywódca, człowiek niestary, lecz ponury i szorstki w obejściu, popatrywał na mnie z wyraźną niechęcią, kiedy wysłannicy prefekta objaśniali, kim jestem i jakiego zadania zamierzam się podjąć. Ostatecznie ugościł mnie jednak we własnym domu.\nNiedługo potem otrzymałem własne lokum: skromną chatę z drewnianych bali, nie różniącą się niczym od pozostałych zabudowań Lǜwō, czyli „Zielonego Gniazda”. Pojedyncza izba, o ścianach uszczelnionych gliną, o klepisku wysłanym matami z trawy, służyła mi jednocześnie za sypialnię, jadalnię i gabinet. Ku memu rozczarowaniu, pacjentów miałem jak na lekarstwo; widocznie niechęć do cudzoziemców przeniknęła nawet w najbardziej odludne rejony górzystego Yunnanu. Jakże gorzka była to konstatacja! Ślęcząc nad uczonymi dziełami w przytulnych wnętrzach Maughan Library, wyobrażałem sobie, że gdziekolwiek rzuci mnie los, miejscowi przyjmą moją posługę z wdzięcznością i należnym szacunkiem. Tymczasem w Lǜwō spotkał mnie straszliwy zawód. Byłem tam obcy, co okazywano mi na każdym kroku. Wrogie spojrzenia, szepty i wytykanie palcami towarzyszyły mi przez długie tygodnie. Biała skóra budziła zdumienie i wstręt; spojrzenie niebieskich oczu, pozbawionych charakterystycznej fałdy na powiece, aż się prosiło o magiczny gest dla odczynienia uroku. O pogawędce z sąsiadami nie mogłem nawet marzyć.\nPocieszenie odnajdowałem w bliskim obcowaniu z naturą. Cywilizacja w okolicach Lǜwō ograniczała się do wioskowych zabudowań i wykutych w zboczach tarasów, na których uprawiano ryż; wystarczyło odwrócić od nich wzrok, by znaleźć się sam na sam z czymś tak pierwotnym, tak potężnym i nieokiełznanym, że budziło zachwyt i lęk zarazem. Jakże malałem wobec majestatu owych niebosiężnych szczytów, owych nieprzebytych gęstwin spływających w doliny miękko niczym atłas! Jakież dziwne uczucie przeszywa człowieka, kiedy pośród szeptów dziewiczego lasu posłyszy krzyk egzotycznego ptaka! Jakież koncerty wygrywa na liściach tropikalna ulewa! W Londynie starczyło uważać na dorożki i automobile, w górach Yunnanu czyhały na wędrowca żmije, małpy i wielkie kotowate.\nObok niezapomnianych doznań, jakich dostarczała mi egzotyczna przyroda, jedyną osłodą tego trudnego okresu była sympatia okazywana mi przez młodzieńca imieniem Xiǎoyǔ. Wiedziony ciekawością, zaglądał do mnie tak często, jak pozwalały mu na to obowiązki. Dzięki niemu odnalazłem się w nowych realiach i oswoiłem z prymitywnym miejscowym dialektem. Przede wszystkim zaś ocalił mnie przed samotnością: zabierał na dalekie wyprawy, uczył podstaw polowania, tłumaczył, jak uprawiać ryż i herbatę. Wspomagając się pantomimą i kreślonymi na ziemi rysunkami, opowiadał legendy i historie z życia wioski. Wyjaśnił, że Zielone Gniazdo nie jest całkowicie odcięte od świata: zaglądali do niego handlarze z pobliskich miast, z kolei mieszkańcy sąsiedniej osady dostarczali świeże i suszone ryby ze swojego jeziora.\nPewnego dnia byłem świadkiem takiej właśnie wymiany; zaintrygował mnie sposób, w jaki przebiegała. Wraz z Xiǎoyǔ wyprawiłem się do lasu, by poszukać roślin, którym chińska medycyna przypisywała uzdrowicielską moc. Pochylaliśmy się właśnie nad kępką niepozornych kwiatków, kiedy usłyszeliśmy donośne wołanie. Głos należał do mężczyzny, a dobiegał z drogi wiodącej do wioski od zachodu. Spojrzałem pytająco na Xiǎoyǔ.\n– To człowiek z Gāowō – wyjaśnił chłopak, wyraźnie zaniepokojony. – Nawołuje, by ktoś wyszedł po jego ryby.\nOkrzyki nie ustawały, a wręcz przybierały na sile, wobec czego spytałem:\n– Dlaczego nie podejdzie bliżej?\n– Nie wolno mu. – Xiǎoyǔ stanowczo pokręcił głową. – Gāowō jest przeklęte. Nie chcemy, żeby klątwa przeniosła się na nas.\n– Przeklęte? – powtórzyłem, nie kryjąc sceptycyzmu. – A w jakiż to sposób?\nTwarz Xiǎoyǔ stała się nagle bardzo poważna. Wyciągnął przed siebie otwartą dłoń.\n– Wǔshī – wyjaśnił, a dostrzegłszy moją konsternację, zamknął oczy i przechylił głowę, rozwierając usta. – Wǔ – powtórzył, ostentacyjnie machając ręką.\n„Pięć”, tyle zrozumiałem. Co do „shī”, nie kojarzyło mi się z niczym.\n– Sǐ de rén – podpowiedział chłopak.\nZmarszczyłem brwi. „Martwy człowiek”. Pięciu martwych ludzi?\n– Shì shéi? Shì zěnme sǐ de? – Kto umarł i w jaki sposób?\nAle młodzieniec pokręcił tylko głową.\n– Shì sānshī zuò de – odparł, chowając dwa palce. – Sānchóng.\n– Sān… chóng? – powtórzyłem, odrobinę zażenowany. – Chóng? – I pochyliwszy się, zacząłem przebierać palcami.\n– Robaki – potwierdził mój przewodnik, a dostrzegłszy na jakimś liściu tłustą gąsienicę, chwycił ją między palce i podstawił mi pod oczy. – Yī, èr, sān – wyliczył, wolną ręką dotykając kolejno skroni, mostka i brzucha.\nZamrugałem, oszołomiony. Trzy robaki? Niewątpliwie chodziło o jakiś nieznany mi przesąd. Tymczasem Xiǎoyǔ machał dziwnie rękoma, pokazywał to na las, to na własne ciało; raz wyciągał przed siebie trzy palce, raz pięć; dusił się, kaszlał, cierpiał, umierał. Zniecierpliwiony, pokręciłem głową i skierowałem kroki tam, skąd jeszcze przed chwilą dochodziły wołania. Kiedy Xiǎoyǔ próbował mnie powstrzymać, uspokoiłem go gestem dłoni.\n– Tylko popatrzę i zaraz wracamy.\nNie od razu dał za wygraną; szeptem nalegał, bym zawrócił, szarpał mnie za koszulę, lecz pozostałem niewzruszony. Zrezygnowany, podążył za mną, nie pozwolił jednak opuścić przydrożnych zarośli.\nDaleko po lewej dostrzegłem trzech mężczyzn: jednego starszego, mocno posiwiałego, i dwóch młodszych. Wszyscy garbili się pod ciężarem dźwiganych na plecach koszy. Tymczasem od strony wioski nadchodził jej zarządca, do niedawna mój gospodarz, ponury i małomówny Lǎobào. Za nim kroczyli jego syn i zięć, niosący wespół topornie zbitą skrzynię, zapewne z przeznaczeniem na barter. Minęli naszą kryjówkę i zaraz stanęli, jakby woleli trzymać się na dystans. Krzyknęli coś na przybyszów, a wtedy tamci zrzucili kosze z pleców.\n– Jak on się ma?! – zawołał Lǎobào, kiedy i jego skrzynia spoczęła na ziemi.\n"On albo ona", poprawiłem się w myślach.\nTen najstarszy momentalnie sposępniał, wysunął zaczepnie brodę i odkrzyknął:\n– Całkiem nieźle! Jeszcze będzie żyć.\nWtedy nie wytrzymałem, odtrąciłem ręce Xiǎoyǔ i wypadłem na drogę.\n– Słyszałem, że wasi ludzie chorują! Jestem lekarzem! Przyjdźcie do mnie, a wam pomogę!\nNa drodze zapanowało powszechne poruszenie. Podczas gdy biedny Xiǎoyǔ kulił się za moimi plecami, tamci wymieniali ponure spojrzenia. Odczuwałem pokusę, by podejść bliżej, pokazać, co sądzę o tych ludowych zabobonach, wiedziałem jednak, że nierozsądnie byłoby łamać lokalne tabu.\n– A ten to kto?! – padło wreszcie pytanie.\nLǎobào nie odpowiedział, zamachał gniewnie rękoma i krzyknął:\n– Zabierz go stąd!\nZrozumiałem, że kieruje te słowa do Xiǎoyǔ. Chłopak momentalnie uwiesił się na moim ramieniu i począł ciągnąć mnie w kierunku wioski. Widząc, że tamci marszczą groźnie czoła, niechętnie ustąpiłem.\n– Mogę im pomóc – powiedziałem, raz po raz oglądając się przez ramię. Mężczyźni długo odprowadzali mnie wzrokiem, widziałem, że rozmawiają, wskazując na mnie głowami. – Ludzie nie muszą umierać.\n– Chodźmy – uciął Xiǎoyǔ i pociągnął mnie jeszcze mocniej.\nNa widok jego zaciśniętych ust tknęło mnie poczucie winy. Lecz cóż mogłem poradzić na swoją racjonalną naturę? To prawda, że podróżowałem po części z egoistycznych pobudek – lecz zarazem przywoziłem ze sobą oświecenie. Jakże frustrująca była świadomość, że w walce o ludzkie życie odpadałem w przedbiegach, ogrywany przez przesądy i uprzedzenia ciemnego ludu!\nJeszcze kilkakrotnie próbowałem wybadać, jakaż to tajemnicza choroba gnębi sąsiadów z Wysokiego Gniazda, lecz Xiǎoyǔ zbywał moje pytania milczeniem lub machnięciem ręki. Bojąc się, że utracę jedynego przyjaciela, przestałem naciskać. Cierpliwie czekałem, aż miejscowi nabiorą do mnie zaufania i sami poproszą o pomoc.\nNie doczekałem się. Kolejny miesiąc upłynął mi na próżnowaniu, wobec czego zdecydowałem o powrocie do stolicy prefektury. Spakowałem cały dobytek i odwiedziłem Lǎobào, by poinformować, że wyruszam z samego rana. Ku memu zdumieniu, zamiast odetchnąć z ulgą, mężczyzna wymienił zaniepokojone spojrzenia z żoną; potem długo milczał, aż zacząłem tracić cierpliwość. Wreszcie uśmiechnął się wymuszenie, otoczył mnie ramieniem i poklepał po plecach.\nWyjaśnił, że miejscowi z zasady nie ufają obcym, a co dopiero cudzoziemcom; że nie byli zadowoleni z faktu, że muszą mnie utrzymywać, chociaż nikogo do siebie nie zapraszali. Teraz to traktowanie zdało mu się zbyt surowym. Podejrzewałem, że obawia się gniewu prefekta, lecz potem dodał:\n– Przyznam, że ostatnio myślałem o panu. – Skrzywił się i pomasował lędźwie. – Coraz bardziej dokuczają mi plecy. Da się coś na to poradzić?\nAch, więc to tak! Przyszła koza do woza. Wahałem się dość długo, jednak ostatecznie skinąłem głową. Przebadałem go dokładnie, po czym wydałem szereg zaleceń i kazałem przyjść po środki przeciwbólowe.\nMoment ten okazał się przełomowy. Zachęceni przykładem z góry, nieśmiało zaglądali do mnie coraz to nowi pacjenci. Nagle zaczęto traktować mnie bardzo życzliwie: sąsiedzi zagadywali, kobiety częstowały owocami, chłopcy nosili wodę i drewno. Widać uświadomili sobie, jak absurdalna była ich dotychczasowa postawa. Boczyłem się jeszcze przez tydzień czy dwa, lecz wkrótce przeważyła wdzięczność – za zaufanie, jakim mimo wszystko postanowili mnie obdarzyć.\nDziwnym trafem mniej więcej w tym samym czasie utraciłem przyjaźń Xiǎoyǔ. Unikał mnie, jakbym wyrządził mu jakąś krzywdę; czasem obserwował mnie z daleka, lecz przyłapany odwracał wzrok. Początkowo wymawiał się obowiązkami, później w ogóle przestał ze mną rozmawiać. Miałem wrażenie, że posmutniał, że trzyma się na uboczu. Wytłumaczyłem to sobie dziecięcą zazdrością i uznałem, że najlepiej będzie zaczekać, aż zmądrzeje.\nNa wiosnę drzewa w okolicy obrodziły pułapkami w postaci drewnianych klatek z przynętą w środku. Zwabiony ptak, chcąc się pożywić, zwalniał blokadę i tym samym przypieczętowywał swój los. Jako że było tych konstrukcji prawdziwe zatrzęsienie, a wieśniacy nie przestawali budować nowych, postanowiłem zapytać o to dziwne zjawisko Lǎobào.\n– Musimy jakoś przetrwać wiosnę – odpowiedział z owym łaskawym uśmiechem, którym obdarzał mnie teraz wcale często. – Ryż ledwie posadzony, zapasy na wykończeniu. Wychodzi – jemy ptaki.\nNie wszystkie. Schwytane czarnowrony utrzymywali przy życiu – ani nie zabijali, ani nie wypuszczali. Kiedy zapytałem, czy to lokalny przysmak – czy może wręcz przeciwnie, lokalne tabu – Lǎobào zaburczał pod nosem coś niezrozumiałego i pokazał mi plecy.\nNajdziwniejsze było jednak dopiero przede mną. Otóż przy kolejnej dostawie ryb mieszkańcy Gāowō przekazali przez Lǎobào prośbę, abym odwiedził ich wioskę i pomógł uzdrowić pewną młodą kobietę. Zgodziłem się, i to z wielką radością, widząc w tym szansę na wyplenienie szkodliwego, zabójczego wręcz zabobonu.\nNa przygotowanie miałem trzy dni. W wigilię wyprawy, wielce podekscytowany, sprawdzałem, czy na pewno spakowałem wszystkie niezbędne rzeczy. Nagle usłyszałem coś na kształt syknięcia, a następnie dziwny szmer, jakby coś drapało w tylną ścianę domu. Drapanie nie ustawało, zmuszając mnie do przyłożenia ucha do drewna.\n– To ja, Xiǎoyǔ – dobiegło mnie po chwili.\n– Nie idź tam, péngyou. – Wzruszenie ścisnęło mi serce, bo po raz pierwszy nazwał mnie przyjacielem. – Nie idź do Gāowō, tam są wǔshī. Wracaj do siebie, do domu. To nie twoja klątwa.\nRozczuliła mnie jego troska, uznałem jednak za stosowne przyjąć protekcjonalny ton.\n– Xiǎoyǔ, nie ma się czego bać. To nie klątwa, to choroba. A ja jestem lekarzem.\n– Muszę wracać – rzucił niespodziewanie, z wyraźnym napięciem w głosie. – Proszę, nie idź tam, péngyou. Zaufaj mi. Uciekaj jak najdalej.\nUśmiechnąłem się, słysząc jego pośpieszne kroki. Doceniałem fakt, że przezwyciężył negatywne uczucia, by ostrzec mnie przed czymś, co postrzegał jako niebezpieczeństwo.\nOpuściłem Lǜwō bladym świtem. Na drodze czekało na mnie dwóch mężczyzn. Ten starszy, którego znałem już z widzenia, przedstawił się jako Zhéhá, zarządca Gāowō. Skinęliśmy sobie głowami, po czym tamci odwrócili się i bez słowa ruszyli przed siebie.\nTo był długi i wyczerpujący marsz, lecz przewodnicy zapewnili mnie, że dotrzemy do celu przed zapadnięciem nocy. Tuż po południu zboczyłem ze ścieżki, aby złapać oddech i zwilżyć gardło źródlaną wodą; przy okazji czujnie rozejrzałem się po pobliskich zaroślach. Nagle moją uwagę przykuło coś na tyle dziwnego, że musiałem podejść bliżej, nie wierzyłem bowiem własnym oczom. Na przydrożnym drzewie, na wysokości jakichś siedmiu jardów, wisiała drewniana klatka, podobna do tych, które znałem z Lǜwō. Nie to mnie jednak zdumiało, a jej zawartość: wieniec z wiechliny, na którym rozpięty był martwy czarny ptak.\n– Nie ma na co patrzeć! – usłyszałem za sobą Zhéhá. – Chodźmy, długa droga przed nami.\n– Co to takiego?\nZhéhá nie odpowiadał, wobec czego posłałem mu pytające spojrzenie.\n– To na szczęście – wycedził przez zęby, ze złością, której nie potrafiłem sobie wytłumaczyć. – Chroni przez złem.\nNie wdając się w dalsze dyskusje, zawrócił na pięcie i podjął wędrówkę. Z ociąganiem poszedłem w jego ślady, lecz jeszcze kilkakrotnie oglądałem się na ów makabryczny amulet. „Jeżeli tak właśnie chronią się przed złem”, pomyślałem, „to chyba rozumiem, skąd te potworne choróbska”.\nOstatni odcinek pokonaliśmy w zupełnych ciemnościach. Sił starczyło mi na tyle, by zaspokoić pragnienie i dobrnąć do siennika. Następnego dnia dobudzono mnie dopiero w porze obiadowej. Kiedy wszedłem do głównej izby, przy stole zasiadała już cała rodzina: Zhéhá, jego żona, trójka dzieci oraz starsza kobieta, którą przedstawił jako swoją matkę. Jedliśmy w krępującym milczeniu. Małżonkowie skupiali się na swoich miskach; dzieci popatrywały na mnie ukradkiem, lecz za nic nie potrafiłem uchwycić ich wzroku. Z kolei staruszka otwarcie mierzyła mnie spojrzeniem, i to z intrygującym wyrazem twarzy: ni to chytrym, ni to zadowolonym, jakby planowała mnie z kimś wyswatać i zastanawiała się, od której strony to ugryźć. Choć odwzajemniła przyjazny uśmiech, jej oczy pozostały chłodne.\n– Jest młody i zdrowy – powiedziała nagle do syna. – Będzie długo żył.\nSłowa odebrałem jako komplement, toteż podziękowałem skinieniem głowy. Chwilę później aż podskoczyłem z przestrachu, bo Zhéhá rąbnął pięścią w stół i posłał kobiecie gniewne spojrzenie.\n– Jedzmy – wycedził i na powrót pochylił się nad miską.\nNajwyraźniej miejscowy obyczaj zabraniał rozmowy podczas posiłku. Staruszka opuściła głowę i przełknęła łyżkę kleiku, lecz wystarczyła chwila, by ponownie przewiercała mnie wzrokiem, z tym samym dziwnym, nieprzeniknionym uśmiechem.\nPo obiedzie żona Zhéhá odprowadziła mnie do przeznaczonej dla mnie izby, gestem zachęcając do odpoczynku. Ledwo zasunęła zasłonę, gdy dobiegł mnie gniewny szept Zhéhá. Nie zamierzałem nasłuchiwać; wiedziałem, że nigdy nie zdołam tych ludzi w pełni zrozumieć. Nie tylko nasze języki i obyczaje, ale i sposób myślenia były diametralnie różne.\nRzeczywiście uciąłem sobie drzemkę, natomiast pod wieczór wyszedłem przed chatę, aby rozprostować nogi. Natychmiast ściągnąłem na siebie kilka ciekawskich spojrzeń; uniosłem rękę w geście pozdrowienia, który nie został odwzajemniony. Kiedyś byłbym zdeprymowany, teraz, nauczony doświadczeniem, jedynie uśmiechnąłem się w duchu.\n– Do środka! – Zza moich pleców wychynęła żona Zhéhá, osobliwie podenerwowana. – Do środka, niedługo jedzenie.\n– Chciałbym rozejrzeć się po wiosce – odparłem uprzejmie, acz stanowczo. – Gdzie znajdę tę biedną dziewczynę, której mam pomóc?\nPo jej twarzy przemknął grymas bólu; zacisnęła usta i zmarszczyła czoło, jakbym powiedział coś nie tak. Po chwili zreflektowała się, odwróciła wzrok i zamachała ponaglająco ręką.\n– Nie dzisiaj. Dzisiaj odpoczynek.\nNie wypadało się kłócić, dlatego posłusznie zawróciłem. Przy okazji uchwyciłem kątem oka pułapkę umieszczoną w koronie pobliskiego drzewa.\n– Gdzie przebywa pacjentka? – zapytałem podczas kolacji, kiedy cała rodzina zgromadziła się przy stole. – Chciałbym ją już przebadać.\n– Nie ma pośpiechu – odparł sucho Zhéhá.\n– Nie ma pośpiechu? – powtórzyłem, nie kryjąc zdumienia. – Podobno ostatnio jej stan uległ pogorszeniu.\nCisza, nie licząc odgłosów siorbania.\n– A zatem kiedy? – dodałem z naciskiem.\n– Musimy wszystko przygotować.\n– Trzy, cztery dni – zamamlała staruszka. – Tyle jeszcze wytrzyma.\nNa tym rozmowa się skończyła. Zachowanie gospodarzy zaczęło poważnie mnie irytować; uparte milczenie i odmowa wyjaśnień ostro kłóciły się z moim rozumieniem uprzejmości i gościnności. Zwłaszcza, że byłem lekarzem, którego sami wezwali w konkretnym celu.\nNazajutrz po śniadaniu grzecznie wróciłem do swojego pokoju, lecz w rzeczywistości czekałem jedynie, aż wszyscy rozejdą się do swoich obowiązków. Gdy tylko główna izba opustoszała, wymknąłem się na podwórze i czmychnąłem za najbliższy budynek. Zyskawszy pewność, że moja ucieczka nie została dostrzeżona, wybrałem się na spacer.\nWysokie Gniazdo bardzo przypominało Gniazdo Zielone, z tym że położone było znacznie wyżej, na obrzeżach wypełniającego skalną nieckę jeziora. Na wodzie unosiło się kilka małych łódek, w oddali kobiety robiły pranie. Kto mógł, ten pracował na polu i w lesie, dlatego przechadzając się między domostwami, spotykałem głównie małe dzieci. Przyciągałem spojrzenia, lecz nikt mnie nie zaczepiał.\nWypatrzyłem ścieżkę biegnącą do brzegu jeziora i pomyślałem, że przyjemnie byłoby zanurzyć w nim stopy. Wyszedłem poza otaczający wioskę częstokół i stanąłem jak wryty. Po obu stronach drogi sterczały niewysokie słupy, na których zamocowano drewniane klatki. Domyślając się, co zaraz ujrzę, okrążyłem jeden z nich. Przeczucie mnie nie myliło. Obie konstrukcje dawały schronienie ptasim truchłom wpisanym w plecione okręgi. Tym razem dostrzegłem jednak pewien niepokojący szczegół: ptaszyska miały nie dwie, a trzy nogi.\nPodszedłem bliżej, nieomal wtykając nos do klatki. Owa trzecia noga, choć wyglądała na wronią, z pewnością nie była dziełem natury; sterczała pod dziwnym kątem, nie potrafiłem jednak określić, jak dokładnie ją przytwierdzono. Skrzydła były szeroko rozpostarte, nasuwając skojarzenie z ciałem rozpiętym na krzyżu; czym prędzej odrzuciłem tę myśl jako doprawdy nie na miejscu. Truchełko zaczynało już cuchnąć, lecz czarne oczka nadal łypały szkliście w kierunku, z którego nadszedłem przed dwoma dniami. Skrzywiłem się z odrazą i wróciłem na drogę. Nie musiałem wytężać wzroku, by stwierdzić, że tego rodzaju „totemów”, jak ochrzciłem je w myślach, było znacznie więcej. Rozmieszczone w równych odstępach wzdłuż całego ostrokołu, oddzielały wioskę zarówno od jeziora, jak i pobliskich wzniesień. Ruszyłem wyznaczaną przez nie trasą, upewniając się, że w każdej z klatek gnije trzynogi ptasi trup, z oczami skierowanymi na zewnątrz, niczym wyglądający zagrożenia strażnik.\nOdeszła mnie ochota na spacer, a nawet pluskanie w jeziorze. Te makabryczne gusła wzbudziły we mnie głęboki niesmak, by nie rzec – niepokój. Pragnąłem jedynie przebadać pacjentkę, a następnie opuścić to dziwne miejsce. Wróciwszy przez inną bramę, przed jedną z chat dostrzegłem siedzącą na stołku kobietę. Między jej stopami stała duża, gliniana miska, ona sama zaś rozwijała szpulkę nici. Na mój widok podskoczyła ze strachu i pochyliła się, jakby usiłowała zasłonić przede mną zawartość miski. Bez trudu dostrzegłem jednak kłębowisko czarnych piór, skrzydeł, ogonów i dziobów, obok zaś – stertę odkrojonych łapek.\n– Co to takiego? – zapytałem, mimo że kobieta obracała się już na stołku, wlokąc za sobą miskę. – Dlaczego to robicie?\nBurknęła coś niezrozumiałego i rozejrzała się dokoła, jakby wyglądała pomocy. W pobliżu nie było nikogo, wobec czego podjęła przerwaną czynność. Ukucnąłem naprzeciw i zaglądnąłem jej w twarz.\n– Co oznaczają te ptaki? Dlaczego mają trzy nogi?\nPrzez chwilę strzelała oczami na boki; uchwyciwszy moje ponaglające spojrzenie, westchnęła i zacisnęła usta. Czekałem cierpliwie, aż jej zakrwawione palce przewleką nitkę przez wąskie ucho igły.\n– Te ptaki to słońce – rzekła wreszcie, nie podnosząc głowy. – Tam, gdzie jest słońce, nie ma ciemności. Chronią przed złem, w dzień i w nocy.\nUmilkła, wydobyła z miski wronie udko i ostentacyjnie wraziła w nie igłę. Zamierzałem nalegać na dalsze wyjaśnienia, lecz przeszkodził mi w tym gniewny okrzyk. Od drugiej strony wioski nadchodził Zhéhá, wyraźnie rozdrażniony; za nim truchtała przerażona małżonka.\n– Wszędzie cię szukamy – zawarczał. – Tu nie jest bezpiecznie. Wracaj do chaty.\n– Gdzie moja pacjentka? – odparłem chłodno, prostując się na pełną wysokość. – Chcę ją zobaczyć. Teraz. Zaprowadźcie mnie do jej domu.\nMężczyzna żachnął się ze złością.\n– Dziewczyny nie ma w wiosce. Jest tam, daleko. – Ręką pokazał na las. – Nie chcemy, żeby zaraziła innych.\nByło to całkiem zrozumiałe i na tyle racjonalne, że zamrugałem ze zdziwienia.\n– Chodźmy tam – powiedziałem twardo. – Teraz. Póki nie jest za późno.\n– Teraz nie. Jeszcze nie.\nZhéhá długo przyglądał mi się zmrużonymi oczami, po czym powoli skinął głową.\n– Jutro. Jutro, lǎowài.\nTego dnia nie dostałem ani obiadu, ani kolacji. Zhéhá, który również nie jadł, wyjaśnił, że post jest konieczny, aby oczyścić ciało przed zetknięciem z klątwą.\nZ głodu i nerwów spałem niespokojnie, a obudziło mnie pierwsze światło poranka. Zhéhá i jego matka krzątali się już po izbie. Mężczyzna wskazał na stół, na którym leżał mały płócienny woreczek.\n– To dla dziewczyny – zaburczał. – Uśmierzy jej ból.\nWkrótce potem wyruszyliśmy.\nDroga była daleka. Dopiero w okolicach południa, kiedy schodziliśmy do płytkiej doliny, dostrzegłem wśród drzew dwuspadowy dach. Zgadywałem, że tam właśnie przetrzymywano chorą.\nŚcieżka wyprowadziła nas na niewielką, cienistą polanę, obramowaną zwartą ścianą zieleni. Na jej środku wznosił się pokaźny drewniany budynek na kamiennej podmurówce. Zakląłem pod nosem, bo granicę pomiędzy polaną a lasem wyznaczał pierścień drewnianych słupów. I tutaj nie mogło zabraknąć klatek z martwymi wronami, jednak te miały dzioby skierowane do wewnątrz okręgu. Nietrudno było zrozumieć tę symbolikę: miast wzbraniać wstępu, ptaki pilnowały, by klątwa nie wydostała się na zewnątrz, poza obręb tego poświęconego złu sanktuarium.\nDopiero po chwili spostrzegłem, że tylko ja wszedłem na polanę. Tamci zatrzymali się na drodze, gdzie starucha rozpakowała niesione w rękach zawiniątko. Wzdrygnąłem się, bo to była kolejna czarna wrona, z obowiązkową trzecią nogą, rozciągnięta na plecionym wieńcu niczym na ławie tortur. Z niedowierzaniem obserwowałem, jak kobieta zawiesza ją sobie na piersi, jakby przywlekała magiczną zbroję. Strach, jaki wywołał we mnie ten widok, złożyłem na karb zmęczenia i napiętej atmosfery.\nZhéhá rozpalił ogień i wydobył z sakwy dziwny metalowy przedmiot, który okazał się kadzielnicą. Gdy już ulatywał z niej aromatyczny dym, starucha wyciągnęła ją daleko przed siebie i weszła na polanę, gestem usadzając mnie w miejscu. Choć narastał we mnie niewyjaśniony niepokój, przywołałem na usta drwiący uśmieszek. Jakież to prymitywne, jakież śmieszne i cudaczne – magia, obrzędy, rytuały!\nSzamanka wyłoniła się z chaty po kilku minutach, gorliwie wymachując kadzielnicą. Przywołała mnie gestem i wraz ze mną weszła do środka. Za progiem ujrzałem przestronną izbę z zimnym paleniskiem i kilkoma prostymi meblami. Starucha otworzyła zachęcająco drzwi wiodące do izby po lewej. Dolatywał stamtąd nieprzyjemny zaduch, lecz taka dola lekarza. Wziąłem głęboki wdech i wkroczyłem do jaskini zła.\nDrzwi natychmiast się za mną zamknęły, huknęła opadająca sztaba.\n– Hej, hej! Co, do…?! – Przypadłem do drzwi i zacząłem tłuc w nie pięścią. Jednocześnie nasunąłem koszulę na nos, odór choroby był bowiem trudny do zniesienia.\n– To konieczne! – odpowiedziała wstrętna starucha. – To dla bezpieczeństwa. Bez obaw, niczego wam nie zabraknie.\nZmusiłem się, aby się uspokoić. Właściwie nie powinno mnie to dziwić: zapewne był to nieodzowny element rytuału.\nOdwróciłem się do swojej pacjentki. W pokoju panował półmrok, toteż dopiero po chwili byłem w stanie rozróżnić szczegóły. Zdjęty grozą, krzyknąłem i przylgnąłem plecami do ściany.\nDziewczyna leżała na grubym materacu, z rozłożonymi nogami i szeroko rozpostartymi ramionami, przykuta do podłogi za pomocą metalowych obręczy na kostkach i nadgarstkach. Krótko ostrzyżone włosy sterczały w nieładzie, wykrzywiona udręką twarz błyszczała od łoju, luźne odzienie kleiło się do wilgotnej piersi. Skóra na wychudzonych kończynach była posiniaczona i poraniona, na nagich stopach dostrzegłem oznaki gangreny. Pośladki spoczywały na wyłożonej materiałem macie; pomiędzy udami wykwitała ogromna, żółta plama. Cały pokój cuchnął wydalinami i gnijącymi ciałem. W panice dopadłem do najbliższego okienka, lecz powietrze na zewnątrz stało w miejscu, upragniony podmuch nie nadchodził.\nZ trudem uspokoiłem oddech i rozejrzałem się po izbie. Otworów w ścianach było kilkanaście. W kącie stało kilka wiader; zaryzykowałem sprawdzenie zawartości. Woda, chyba czysta. Obok kawałki miękkiej tkaniny. Naprzeciw drzwi – płachta skóry rozwieszona na ścianie, po jej bokach – łańcuchy i obręcze. Deski poniżej – zapaskudzone, przesiąknięte odorem fekaliów.\nDo jakiego piekła trafiłem?! Kim była ta biedna dziewczyna i dlaczego zgotowano jej taki los?! Jakież niepojęte zło zagnieździło się w tych górach, w tej wiosce, w tych ciemnych wieśniaczych umysłach?!\nAle skoro życzyli jej źle, skąd ta woda, to czyste odzienie, ta przestronna izba? Dlaczego wezwali do niej lekarza?! Choć trudno było mi to pojąć, zdołałem przekonać sam siebie, że te potworności wynikają nie z okrucieństwa, a z niewiedzy i zabobonu.\nPrzebadałem pobieżnie dziewczynę. Nie potrafiłem stwierdzić jednoznacznie, co to za przypadłość; na tym etapie należało raczej mówić o szeregu nawarstwionych chorób i dolegliwości. Nie sądziłem, by dało się ją uratować, musiałem jednak spróbować. Zacząłem od podania leków przeciwbólowych i przeciwgorączkowych; proszku otrzymanego od Zhéhá ani myślałem wypróbowywać.\nPierwsze dawki nie przyniosły widocznych rezultatów: chora dyszała ciężko i pojękiwała, czoło miała rozpalone. Obmyłem delikatnie całe jej ciało, spocone, lecz nie brudne. Pomimo rozlicznych siniaków kości wydawały się całe. Pod wieczór kobieta zaczęła majaczyć, lecz po przyjęciu kolejnej dawki leków zapadła w głęboki sen. I ja, znużony, odpełzłem pod ścianę i opuściłem głowę na pierś.\nRano zbudziło mnie ciche wołanie.\n– Bàba? Bàba…?!\nWystarczył jeden świadomy oddech, bym przypomniał sobie, gdzie jestem. Dopadłem do pacjentki i położyłem dłoń na jej czole. Zdało mi się chłodniejsze niż wczoraj, nie mogła jednak być w pełni zmysłów, skoro pomyliła mnie ze swoim ojcem.\n– Jestem lekarzem – powiedziałem miękko. – Odpoczywaj i niczym się nie martw. – Przełknąłem ślinę. – Od teraz wszystko będzie dobrze.\nNaraz rozwarła szeroko oczy i popatrzyła na mnie zaskakująco przytomnie.\n– Tak. Zhéhá wezwał mnie, żebym wypędził z ciebie chorobę.\nPowoli, z ogromnym wysiłkiem, pokręciła głową.\n– To on mi to zrobił. Zhéhá, mój ojciec. – Szczęknęło żelazo; dziewczyna wykręciła nadgarstek, by pokazać palcem na odległy kąt izby. – Tam. Moje dziecko. Był wściekły, bo przyniosłam wstyd rodzinie. A to… To jest moja kara.\nDłoń zwisła bezwładnie, a ona zamknęła oczy i odetchnęła, jakby ta krótka przemowa do cna ją wyczerpała. Zerknąłem ukradkiem we wskazywanym kierunku, nie odważyłem się jednak wstać i tam podejść. Przez kołatanie serca i szum w uszach ledwo dosłyszałem jej szept.\n– Uciekaj stąd. Uciekaj, lǎowài… To będzie moja zemsta.\n– Spokojnie – wykrztusiłem, usiłując otrząsnąć się z szoku. – Spokojnie, razem pokonamy chorobę.\n– To nie choroba. – Mógłbym przysiąc, że na jej wargach zamajaczył blady uśmiech. – A ja chcę tylko umrzeć. Umrzeć, lǎowài.\nNagle jęknęła z bólu i rzuciła się na posłaniu, skręcając całe ciało. Jeszcze chwila i z jej gardła dobywał się pełen udręki charkot. Drżącymi rękami sięgnąłem do torby.\n– Proszę, to na ból. – Przystawiłem jej do ust tabletkę.\n– Nie chcę! – zawyła. – Tylko umrzeć, lǎowài! Umrzeć!\nCiche łkanie wypełniło izbę; twarz kobiety wykrzywiały teraz grymasy tak potworne, że odwróciłem wzrok. W akcie desperacji sięgnąłem po woreczek od Zhéhá.\n– A to? – wykrztusiłem. – To od… twojej babki. Podobno pomoże na ból.\nWysypałem na rękę trochę proszku; dziewczyna zerknęła na niego spod półprzymkniętych powiek i na jej twarz wypłynęła autentyczna radość.\n– Tak – wycharczała. – Tak.\nWychyliła duszkiem roztwór, który dla niej przyrządziłem. Potem opadła bezwładnie na posłanie i z ulgą przymknęła oczy.\n– Przepraszam – szepnęła.\nTo było jej ostatnie słowo.\nSpędziłem przy jej ciele cały dzień i całą noc, kuląc się na nagich deskach i wyjąc z rozpaczy. Następnego ranka wpadłem w histerię. Próbowałem wyważyć drzwi, lecz okazały się niesłychanie mocne; potem dłubałem skalpelem w ścianie, lecz bez większych efektów. Wiadra były puste, a ja coraz bardziej cierpiałem z pragnienia; głód doprowadzał mnie do szału, raz po raz przyłapywałem się na spoglądaniu na gnijącego obok trupa. Chodziłem od kąta do kąta, zanosiłem się płaczem i rąbałem pięściami w ścianę, aż do krwi.\nWieczorem dobiegły mnie dziwne hałasy. Z góry, jakby z dachu. Nie miałem siły wstać, leżałem więc tylko i patrzyłem. Po chwili deska nad moją głową drgnęła i odsunęła się, odsłaniając skrawek gwieździstego nieba.\n– Woda – powiedział Zhéhá i zaczął ostrożnie opuszczać do środka wiadro.\nPrzyssałem się chciwie do zbawczej wilgoci. Piłem i piłem, dopóki nie zwaliłem się bez zmysłów na podłogę.\n– Sānchóng – mruczy stara wiedźma, obmywając mój tors wilgotną szmatką. – Każdy ma w sobie sānchóng. Ale czasem sānchóng przywołują wǔshī. Wǔshī nie można się pozbyć. Wǔshī nie odchodzą, chyba że same.\nLeżę na miękkim posłaniu, z głową złożoną na poduszce i wzrokiem wbitym w sufit. Ostatnio to wszystko, na co mnie stać. A przecież niczego mi nie brakuje: jestem dobrze karmiony, regularnie odwracany na boki, myty i przebierany, a na noc przykrywany kocem. Czasem mężczyźni z wioski przychodzą, by zakuć mnie w utwierdzone w ścianie żelastwo; ma to zapobiegać odleżynom oraz opóźniać zanik mięśni. Nie zapominają przy tym o poduszce za głowę; nie chcą przecież, żebym próbował jakichś sztuczek z przyśpieszaniem własnej śmierci.\nTeraz doczekałem się również wyjaśnień.\n– Wǔshī są wiecznie głodne – tłumaczy spokojnie starucha. – Zabijają ofiarę i natychmiast szukają nowej. Nigdy nie wiadomo, na kogo trafi ani kiedy. Dlatego lepiej trzymać je w ryzach.\nSłucham i rozumiem, lecz mój umysł jest zbyt ociężały, bym zdobył się na jakąkolwiek refleksję. Skąd ta słabość, skąd ta apatia? Sam się sobie dziwię. Czy nie powinienem walczyć? Planować ucieczki?\nStarucha wstaje i klęka na brzegu materaca. Nucąc pod nosem jakąś melodię, rozmasowuje moje zdrętwiałe stopy.\n– Ale wǔshī trzeba karmić – podejmuje po chwili. – Trzeba dać im to, co inaczej wezmą sobie same. Lepiej wybrać niż zdawać się na los. – Wzdycha głęboko. – Āi, lǎowài, gdybyś rozumiał, ile dla nas zrobiłeś… Patrzę na ciebie i wiem, że będziesz żyć długo, jeszcze dłużej niż moja wnuczka.\nKrzywię się, kiedy moje nerki przeszywa niewiadomego pochodzenia ból. Wiedźma sięga szmatą między moje nogi, wyciera resztki kału pozostałe po ostatnim wypróżnieniu.\n– Tak, lǎowài. Wszyscy jesteśmy ci wdzięczni. Podarowałeś tej wiosce kilka lat spokoju.\nLeżę nieruchomo, ze wzrokiem wbitym w sufit. Czasem przyglądam się cieniom na ścianie albo drobinkom kurzu igrającym w snopach światła. Już dawno przestałem liczyć dni. Już od dawna nie roztrząsam – kto, co, jak i dlaczego. Obecnie moim jedynym zmartwieniem jest ból. Zawdzięczam to swemu rozsądkowi, własnej racjonalnej naturze. Nie torturuję się nadzieją na ratunek, nie wspominam ani nie marzę; wyrzekłem się człowieka, którym byłem, nie jestem nikim ani niczym. Wszystko z czasem znika, zaciera się, traci na znaczeniu; wszystko, tylko nie ból. Bólu się nie pozbędę, dlatego zaciskam zęby i cierpię.\nJest ich pięć, poznałem nawet ich imiona. Przenikają przez skórę, wgryzają się w tkanki i kości, wysysają szpik. Kopią sobie we mnie nory, drążą korytarze. Wiją gniazda. Żądlą, kroją, łaskoczą. Płyną żyłami i arteriami, rozpychają oskrzela, wykręcają stawy. Kąsają nerwy, płuca, wątrobę. Odkrywają, smakują, ucztują.\nCzasami krzyczę; na ogół staram się leżeć bez ruchu i nie myśleć o niczym.\nJestem zmęczony. Tak bardzo zmęczony.\nkobieta, 30 lat, Imielin | 06.06.22, g. 00:05\nSānshī – “trzy trupy", nazywane również sānchóng – “trzema robakami”. Według chińskich wierzeń są to trzy demoniczne pasożyty, które zamieszkują ciało każdego człowieka, gnieżdżąc się w głowie, piersi i brzuchu. Po śmierci gospodarza stają się wolnymi duchami, dlatego robią wszystko, aby skrócić jego życie: sprowadzają na niego choroby i donoszą pewnemu bóstwu o jego złych uczynkach.\nWedług pewnego chińskiego podręcznika z IV w. naszej ery, sānshī mogą zaprosić do ludzkiego ciała wǔshī – czyli kolejne pięć trupów, które przysparzają ofierze niewymownego cierpienia.\nSānzúwū – trójnoga wrona – jest bohaterem pewnego chińskiego mitu i od tysiącleci symbolizuje słońce. Nie wyczytałam nigdzie, aby była wykorzystywana jako symbol chroniący przed złem – przyznaję bez bicia, że nastąpiła tutaj adaptacja do potrzeb opowiadania. :)\nP.S. Jakby co w Wordzie wychodzi niecałe 35.000 znaków – może to przez te kreski nad chińskimi sylabami, albo twarde spacje…? :(\nShe was with me. She did all those things and so many more, things I would never tell anyone, and she never even loved me. Now that’s love.\nkobieta, Warszawa | 07.06.22, g. 01:27\nBardzo lubię, gdy autor mnie czegoś nauczy, a tutaj pisałaś o rzeczach, o których nie miałam pojęcia – super! Bardzo sprawnie operujesz językiem, podoba mi się też to, jak oddałaś tę bezwstydną arogancję “białego człowieka” z tamtej epoki. Aż nie było mi go tak bardzo żal.\nTrochę mi było szkoda, że szybko ogarnęłam, że przeniosą klątwę na niego. Miałam nadzieję, że zmieścisz tam jeszcze jakiś twiścik, a tu poszło raczej liniowo. Niemniej, sama forma klątwy była zaskoczeniem, więc tekst w żadnym razie mnie nie znudził.\nKu memu rozczarowaniu, pacjentów miałem jak na lekarstwo; widocznie niechęć do cudzoziemców przeniknęła nawet w najbardziej odludne rejony górzystego Yunnanu. Jakże gorzka była to konstatacja! Ślęcząc nad uczonymi dziełami w przytulnych wnętrzach Maughan Library, wyobrażałem sobie, że gdziekolwiek rzuci mnie los, miejscowi przyjmą moją posługę z wdzięcznością i należnym szacunkiem. Tymczasem w Lǜwō spotkał mnie straszliwy zawód. Byłem tam obcy, co okazywano mi na każdym kroku.\nJakbyś chciała coś delikatnie skrócić, to wytłuszczone i podkreślone fragmenty właściwie się pokrywają, pewnie dałyby się skleić w jedno.\nZwabiony ptak, chcąc się pożywić, nieuniknienie zwalniał blokadę i tym samym przypieczętowywał swój los.\nTo “nieuniknienie” jest w sumie zbędne, a uniknęłabyś dwóch karkołomnych słów blisko siebie.\nŻyczę Ci powodzenia w konkursie :)\n„Jak mogła się zamknąć z tym draństwem, a teraz nie chce się otworzyć?! Kto to w ogóle kupił?! Czy ktoś tego używa?!”\nmężczyzna, Nowy Sącz | 07.06.22, g. 10:50\nO nie, widzę, że przekroczony limit o ponad 5000 znaków. Dyskwalifikacja!\nkobieta, 30 lat, Imielin | 07.06.22, g. 11:07\nBłagam, powiedz mi, że to okrutny żart.\nPoza tym w Wordzie jest tych znaków o 600 mniej!!!\nkobieta, 30 lat, Imielin | 07.06.22, g. 11:09\nAnoia, ślicznie dziękuję za przeczytanie i komentarz. <3 “Nieuniknienie” rzeczywiście usunęłam, natomiast co do tych “powtórzeń bliskoznacznych” ;) na górze – jest to celowa “kwiecistość”. :)\nmężczyzna, Nowy Sącz | 07.06.22, g. 11:11\nPrzypominam, że 30000 znaków wg licznika portalowego\nkobieta, Kraków | 07.06.22, g. 11:59\nPrzeczytane. Bardzo ciekawy “folk” sobie wybrałaś, końcówka opowiadania jest bardzo dobra, ale na resztę troszkę pokręcę nosem. Całkowicie rozumiem, że chciałaś powoli budować nastrój, ale pierwsza część wypadła nieco za bardzo jak streszczenie połączone z infodumpem. Nie jestem fetyszystką dynamizmu, lubię powolne narracje i ogólnie to, jak się tu historia rozwija, mi się podoba, ale początek zaczął mnie w pewnym momencie nużyć, bo podawałaś kolejne informacje w sposób monotonny, jakbyś chciała w miarę szybko odwalić opis świata, w którym rzecz się dzieje i przejść do właściwej akcji.\nNie jest tak, że w tym konkretnym przypadku widziałabym rozpoczęcie in medias res i retrospektywne opowiadanie o tym, jak wyglądały początki wyprawy, bo w takim lekko vintage stylu możesz mieć linearną akcję, choć np. rozpoczęcie od tego, że narrator coś wspomina, sugerujesz, że jest znacznie później i czytelnik wyobraża sobie, że on z tych Chin wrócił do domu, a potem dostaje obuchem po głowie, też byłoby niezłe.\nNatomiast jest kwestia proporcji. I ten początek, ze szczegółowym opisem, który częściowo mógłby się znaleźć gdzie indziej, podczas akcji, trochę jak dla mnie zachwiało tymi proporcjami.\nPotem budowanie nastroju jest dobre, bohater jest wiarygodny w tym poczuciu wyższości, bardzo brytyjskim, to bym nawet podkreśliła. W ogóle nawet ten przydługi początek zyskałby, paradoksalnie, gdybyś go mocniej wystylizowała na taką kolonialną gadkę.\nPotem wraz z rozwojem akcji robi się coraz lepiej i ogólna ocena wypada zdecydowanie na plus. Dam klika na zachętę, ale mam nadzieję, że technikalia poprawisz :)\nZ uwag co do treści: bohater w końcu zna czy nie zna chiński? Mandaryńskiego chyba nie da się nauczyć w kilka miesięcy siedząc w Europie nawet przy dzisiejszym wspomaganiu nauki, a potem trochę dajesz mu rozumienie tego, co się mówi, albo nierozumienie w zależności od tego, czego potrzebujesz jako autorka. Facet czasem nie rozumie rzeczy prostych, a rozumie skomplikowane wypowiedzi – to jest może największym narracyjnym babolkiem. Jasne, wspominasz, że to inny dialekt (rozumiem, że do tego odnosi się uwaga o “prymitywnym miejscowym dialekcie”), ale tym bardziej powinnaś przemyśleć, co on rozumie, a czego nie. Tam, gdzie nagle rozumie wszystko, fajniej – i straszniej – by było, gdyby dochodziły do niego tylko niepokojące strzępy rozmów.\nJeszcze w kwestii chińszczyzny. Wtrącasz sporo całkowicie niezrozumiałych słów. To jest fajne, buduje nastrój, sama to lubię, mam na portalu opowiadanie z wtrętami korsykańskimi i opowiadanie z elementami baskijskimi, bardzo popieram takie budowanie świata, bo brzmienie języków jest jego elementem. Niemniej w takim przypadku należy czytelnikowi podpowiedzieć znaczenia, zwłaszcza w języku, w którym ma nikłe szanse cokolwiek zrozumieć (zdołałam nawet przemóc poczucie, że jak to, korsykańskiego, który przypomina włoski, nikt nie zrozumie? powtarzając sobie, że nie wiem, ile osób poza mną na portalu zna włoski). Ogrywasz to w scenie, w której bohater nie rozumie, choć jest ona troszkę mało prawdopodobna w kontekście jego znajomości języka. Ale takie słowa jak np. lǎowài nie znajdują nigdzie wyjaśnienia, a nie da się wymyślić z kontekstu, co znaczą: kochany, obcy, lekarzu, głupku? To też da się wpleść, on sobie to może w myślach przetłumaczyć, zastanowić się nad tym, dlaczego tak do niego mówią, cokolwiek. Warto też zebrać potem wszystko w słowniczek i wrzucić w komentarzu, aczkolwiek podstawą jest wyjaśnienie wszystkich obcych słówek w obrębie tekstu. Tak, jak jest, powstaje niepotrzebna bariera między czytelnikiem a tekstem, wyrywa z immersji, zamiast w nią wciągać.\nCo do technikaliów:\nPo pierwsze tekst cierpi na zaimkozę, aczkolwiek nie jest przypadkiem ciężkim i nieuleczalnym. Sugeruję taką metodę walki: jak tylko klawiatura twoja wystuka zaimek dzierżawczy, a w szczególności dowolną formę zaimka “swój”, skreśl go, a potem zastanów się, czy bez niego zdanie jest zrozumiałe. Jeśli całkowicie nie – przywróć, w pozostałych 99% przypadków nie przywracaj. Podobnie postępuj z innymi zaimkami, aczkolwiek tu proporcje będą nieco mniej radykalne ;)\nInterpunkcja bardzo okej, choć nadużywasz średników, które polszczyzna nie bardzo lubi. Czasami są one zresztą niepotrzebne, np. tu, bo nie zmieniasz podmiotu:\nTuż po południu zboczyłem ze ścieżki, aby złapać oddech i zwilżyć gardło źródlaną wodą; przy okazji czujnie rozejrzałem się po pobliskich zaroślach.\nOsada położona była wysoko w górach, zaś drogę do niej mój organizm wspominał\nSpójnik “zaś” (oraz “bowiem”) poprawnie powinien być “na drugim miejscu w zdaniu”, tzn. nie na początku: drogę do niej zaś mój organizm wspominał / drogę do niej mój organizm wspominał zaś\nNa początku może być “a” (i “albowiem”).\nPojedyncza izba, uszczelniona gliną,\nUszczelnione gliną mogą być ściany, np. z trzciny czy desek, nie izba.\nże w walce o ludzkie życie odpadałem w przedbiegach, ogrywany\nTe przedbiegi imho zbyt nowoczesne.\nWyjaśnił, że miejscowi z zasady nie ufają obcym, a co dopiero cudzoziemcom; że nie byli zadowoleni z faktu, że muszą mnie utrzymywać, chociaż nikogo do siebie nie zapraszali. Teraz jednak rozumie, że traktowali mnie zbyt surowo. Podejrzewałem, że obawia się gniewu prefekta, lecz potem dodał:\n– Przyznam, że ostatnio myślałem o panu.\nPierwsze powtórzenie byłoby uzasadnione wyliczanką, pozostałe już nie.\n– Ryż ledwie posadzony, zapasy na wykończeniu. Wychodzi – jemy ptaki.\nTu sugerowałabym zastąpienie ostatniej półpauzy np. dwukropkiem, bo powinno się unikać stosowania jej w dialogach w funkcji innej niż oddzielanie wypowiedzi o didaskaliów. Powoduje to chaos.\nWysokie Gniazdo bardzo przypominało Gniazdo Zielone, z tym że położone było znacznie wyżej, na obrzeżach wypełniającego skalną nieckę jeziora.\nRaczej: na brzegu, na obrzeżach to miejscowości. Oraz: to jezioro było wyżej niż Zielone Gniazdo? Tu się potknęłam na topografii okolicy, zwłaszcza że nie zapamiętałam, żeby wspinali się wcześniej pod górę.\nzaś ona sama rozwijała szpulkę nici.\n“Ustrojstwo” zdecydowanie nie z tej bajki, późniejsze, kolokwialne, no i żywcem nie pasuje do tego, że narrację masz z punktu widzenia Anglika.\nUwaga czysto techniczna: jak chcesz dodać komentarz zaraz pod swoim własnym, to dodaj go do tego, który napisałaś wcześniej. Jeśli z komórki nie jesteś w stanie edytować poprzedniego w celu dodania czegoś, zaznacz to w tym drugim, a po dopadnięciu komputera połącz oba komentarze.\nkobieta, 49 lat, Kraków | 07.06.22, g. 15:54\nBardzo mi się dobrze ten tekst czytało. Zgadzam się z częścią uwag Drakainy powyżej – tekst w swojej pierwszej części wydaje się niemal pastiszem bardzo staroświeckich (przełom XIX i XX w.) opowiadań grozy. Ale rozkręca się, horrorem jest niewątpliwie, emocjami w II części grasz bardzo skutecznie. Fabularnie jest udany i ciekawy, wciąga i trzyma w napięciu. Zdecydowanie pozytywnie, klik ode mnie.\nkobieta, 30 lat, Imielin | 07.06.22, g. 23:38\nPrześlicznie dziękuję za komentarz i za klika na zachętę <3 Klik się przyda, zachęty zasadniczo nie potrzebuję. Co do uwag, to część beboków wynikała z braku czasu/limitu znaków (i tak przekroczonego ), np.:\nSama to zauważyłam, ale nie było już czasu poprawić. :(\nbohater jest wiarygodny w tym poczuciu wyższości, bardzo brytyjskim, to bym nawet podkreśliła. W ogóle nawet ten przydługi początek zyskałby, paradoksalnie, gdybyś go mocniej wystylizowała na taką kolonialną gadkę\nByło tego więcej, ale musiałam usunąć, bo – limit znaków. :(\nto jezioro było wyżej niż Zielone Gniazdo? Tu się potknęłam na topografii okolicy, zwłaszcza że nie zapamiętałam, żeby wspinali się wcześniej pod górę.\nByło to opisane, ale musiałam usunąć, bo – limit znaków. :(\nTeż średnio mi się podobało, ale nie było już czasu myśleć. :(\nchoć nadużywasz średników\nJuż zwracałaś mi na to uwagę; jakoś tak mam, że muszę dać średnik (jak w tym zdaniu xD). Inaczej nie czuję rytmu zdania. Możliwe, że wynika to z mojej nerwicy natręctw – no muszę, bo inaczej nie czuję. :(\nPojedyncza izba, uszczelniona gliną\nTo akurat było celowo i z pełnym rozmysłem – chodziło mi o to, że wszystko jest uszczelnione, również dach.\nTechnikalia poprawię, ale już nie dzisiaj, bo ledwo żyję (zwaliła się na mnie praca i fucha na boku). A jutro muszę wstać o 5.15.\nCo do chińskiego – tutaj mogę się wypowiedzieć z pewnym autorytetem , albowiem przez trzy lata studiowałam chiński i nawet byłam w Chinach (może nie w Yunnanie, ale w Sichuanie już tak).\nAle takie słowa jak np. lǎowài nie znajdują nigdzie wyjaśnienia\nTo oznacza “cudzoziemiec”, ale nie do końca – nie da się tego tak łatwo przetłumaczyć i właśnie dlatego nie tłumaczyłam tego w tekście. Świadomie – bo uznałam, że jak czytelnik jest ciekawy, to sobie sprawdzi (era internetu!). ^^’ Ale dodam notkę w pierwszym komentarzu pod tekstem, to rzeczywiście dobry pomysł.\nNa temat laowai polecam np.: https://languagelog.ldc.upenn.edu/nll/?p=11626\nSwoją drogą, popatrz, jak się tutaj zmiksowałyśmy: https://www.gildia.pl/komiksy/486618-laowai-wyd-zbiorcze xDDDD\nOgrywasz to w scenie, w której bohater nie rozumie, choć jest ona troszkę mało prawdopodobna w kontekście jego znajomości języka.\n– wszystko było dobrze przemyślane. Chiński jest językiem tonowym i nie wystarczy znać jakąś sylabę (np. shi), żeby znać jej znaczenie. Znaczenie uzależnione jest od tonu, kolejności, kontekstu. Jeden dźwięk może znaczyć wiele rzeczy, nawet z tym samym tonem (taką samą kreską).\nPolecam np. przecudowny wiersz o poecie Shi Shi, który chciał żywić się lwami – nie, nie zmyślam, to autentyk. xD Przytoczę jako ciekawostkę:\nTak więc kiedy mój bohater usłyszał “chong”, a słowo to wydało mu się w tym kontekście dość dziwne (bo dlaczego z jakąś liczbą – dlaczego akurat trzy?!), to mógł się upewnić, czy chodzi o “robaka”. Podobnie – shi. Mógł, ale nie musiał znać słowa “trup”, chociaż znał “umrzeć”.\nDialogi specjalnie są proste, taki poziom mandaryńskiego spokojnie mógł opanować w Anglii (miał u boku profesora, który spędził tam dwie dekady). Natomiast po przyjeździe z pewnością nie radził sobie dobrze od razu – i Xiaoyu tłumaczy mu istotę klątwy na stosunkowo wczesnym etapie. Dialogi, które następują kilka miesięcy później są już nieco bardziej “zaawansowane” – bo nie dość, że spędził tam kilka miesięcy + całą zimę + początek wiosny, to jeszcze zaczął rozmawiać ze wszystkimi – a nie tylko jedną osobą.\nI tak chyba najtrudniejszym słowem jest “uśmierzy” – ale po chińsku to mogło być jakieś proste słowo, które bohater sobie przetłumaczył w ten sposób. Podobnie: mogło mu się wydawać, że mówi np. “Jestem wykwalifikowanym specjalistą” – a mówił: “Ja być specjalista dobrze dużo umieć”.\nninedin, bardzo dziękuję! <3 Tak, początek był specjalnie napisany w takim klimacie. ;) Cieszę się, że ostatecznie się podobało.\nkobieta, Kraków | 07.06.22, g. 23:54\nMoże i było, ale pamiętaj o najważniejszym: jak coś jest niepoprawne, to jest niepoprawne, i to, co Ty miałaś na myśli, dla czytelnika nie ma najmniejszego znaczenia. Tu, na portalu, możesz to wytłumaczyć, a ja mogę przyjąć do wiadomości Twoje wytłumaczenie i co najwyżej się z nim nie zgodzić. Poza portalem nie będziesz miała takiej możliwości.\nTo oznacza “cudzoziemiec”, ale nie do końca – nie da się tego tak łatwo przetłumaczyć i właśnie dlatego nie tłumaczyłam tego w tekście. Świadomie – bo uznałam, że jak czytelnik jest ciekawy, to sobie sprawdzi (era internetu!).\nZnowu: to tak nie działa. Jak się czyta, irytuje. Jasne, mogłam sprawdzić, ale mi się nie chciało. A w tekście nie ma być dosłownego przekładu, bo to mogłoby być w przypisie, a nie ma gorszej rzeczy niż przypisy do literackiego tekstu. Czytelnik nie potrzebuje słownikowej definicji, czytelnik potrzebuje wiedzieć, co to mniej więcej znaczy. Nasz bohater, po kilku miesiącach nauki, też nie zna wszelkich niuansów oraz musi sobie przybliżać. Dopisanie mu myśli w rodzaju “nazywała mnie obcym” tylko wzbogaciłoby tekst. Można dodać wątpliwość: “tak mi się w każdym razie wydawało” albo coś w ten deseń.\nA wiersz przecudny, da się tego gdzieś odsłuchać?\nkobieta | 08.06.22, g. 11:29\nkobieta, 30 lat, Imielin | 08.06.22, g. 11:34\nO, jaki ładny, a jaki nastrojowy :)\nkobieta, 30 lat, Imielin | 08.06.22, g. 22:31\ndrakaino – tutaj można posłuchać:\nI nie, nie będę udawać, że bym to zrozumiała, gdyby ktoś mi to wyrecytował. xD\nO, i jeszcze przekierowało mnie od razu na kolejny, tym razem o ji:\nCo do izby, to kręciłam swoim ziemniaczanym nochalem, ale sprawdziłam w Google i niech Ci będzie. <kręci nochalem> Poprawione. </kręci nochalem>\nCo do przedbiegów, sama miałam wątpliwości, ale pomyślałam, że skoro coś takiego jak olimpiada było organizowane już ze 20 lat wcześniej, to chyba ujdzie (ciężko stwierdzić na pewno, więc zostawię, zwłaszcza że jest to część większej metafory).\nmetalowe ustrojstwo → dziwny metalowy przedmiot\nKurde, o tym “zaś” to nie wiedziałam, a wygląda na to, że rzeczywiście. Nie obiecuję, że będę się w 100% konsekwentnie stosować w przyszłości, ale na pewno będę mieć to na uwadze.\nNajbardziej rażące “że” usunięte”.\nI dodałam w tekście tego cudzoziemca:\nkobieta | 11.06.22, g. 09:17\nFolklor chiński to skomplikowana sprawa, zwłaszcza że miejscem akcji jest Yunnan czyli miejsce pogranicza, raczej mało związane z tym, co uważamy za tradycyjnie chińskie. Wybrnęłaś dobrze, poza legendą kruka, która raczej w tamtych czasach (późna epoka Qing?) nie dotarła tam, podobnie z powszechnym użyciem mandaryńskiego. Chodzi o górską wioskę, więc nawet gdyby nasz bohater znał standardowy język, miałby problem zrozumieć miejscowy dialekt. Ogólnie, gdyby osadzić akcję współcześnie, nie miałabym się tu czego czepić, bo prowincja to jednak trochę inny świat, ale realia nie do końca mi tu grają. Przychylam się też do opinii przedpiśców, że wstawki chińskie na plus, ale cały dialog to ciut dużo.\nCo do samej fabuły, to tekst ma bardzo fajne zakończenie. Początek nieco się dłuży, wciąż nie tłumacząc wielu rzeczy o bohaterze i jego drodze na miejsce. Gdyby tę część zagęścić, późniejsza akcja też zyskałaby na podobnym zabiegu, a zakończenia wybrzmiałoby lepiej i siłą rzeczy dostało więcej miejsca. Językowo w porządku, chociaż miejscami drobna zaimkoza.\nDziękuję za udział w konkursie i pozdrawiam.\nkobieta, 30 lat, Imielin | 11.06.22, g. 10:39\noidrin, bardzo dziękuję za komentarz, natomiast pewne rzeczy muszę naprostować. ^^’\nEDIT: Zajrzałam również do biblioteki – i dziękuję za klika!\nNo więc, po pierwsze, to jest już po epoce Qing – “niedługo po wojnie”, czyli, powiedzmy, 1920 r.\nPo drugie – mandaryński to zasadniczo język ludu Han, który migrował do Yunnanu na długo przed akcją opowiadania:\nIndeed, the Qing government did far more to encourage mobility than to discourage it. Millions of Han Chinese migrated to Yunnan and Guizhou in the 18th century, and also to Taiwan.\nYunnan was a destination for Han Chinese during Yuan rule. Colonizers moved into the area during Ming and Qing rule. During the Ming dynasty, 3 million Han Chinese mostly from Nanjing (the original Nanjing population was later largely replaced by Wu-speakers), and some from Shanxi and Hebei, settled in Yunnan.\nNie widzę zatem problemu w tym, żeby jakieś górskie wioski były zamieszkane przez przedstawicieli ludu Han. (W tekście była zresztą wzmianka, że miejscowi należą do ludu Han, no, ale – liczba znaków. ;))\nNa tym obrazku przedstawiam zaznaczoną prowincję Yunnan oraz dystrybucję mandaryńskiego – co prawda obecnie, ale nie sądzę, żeby to wszystko ustaliło się jakoś gwałtownie, raczej trwało przez całe wieki.\nYunnan i mandaryński\n(Dialekt Kunming – przy czym Kunming to stolica Yunnanu – jest dialektem południowo-zachodniego mandaryńskiego).\nPolecam również spojrzeć na ten artykuł:\ngdzie jest napisane, że:\nModern Southwestern Mandarin was formed by the waves of immigrants brought to the regions during the Ming and Qing Dynasties. Because of the comparatively recent move, such dialects show more similarity to modern Standard Mandarin than to other varieties of Chinese like Cantonese or Hokkien.\n– to tak a propos tego, że “nawet gdyby nasz bohater znał standardowy język, miałby problem zrozumieć miejscowy dialekt.”\nChciałabym również zaznaczyć, że bohater miał problemy ze zrozumieniem miejscowego dialektu – stąd – i po to – ten dialog. Napisałaś, że ten dialog to “ciut dużo”, ale właśnie w tym dialogu zaznaczam, że nie do końca na początku wszystko rozumiał i wyjaśniam, jak to się stało, że o klątwie został poinformowany, ale nie wiedział do końca, o co chodzi.\n(Wushi zrozumiał jako pięć ofiar, a nie pięciu “sprawców”).\nDialog jest również dość szczegółowo opisany, więc znaczenie poszczególnych słówek (oraz króciutkich zdanek) da się zrozumieć. (A jeśli czytelnik miał z tym problemy – no to cóż, bohater również, taki był zamysł. ;))\nCo do kruka, to rzeczywiście mit wywodzi się z okolic rzeki Jangcy, natomiast nie widzę problemu, aby wraz z ludem Han zawędrował w góry Yunnanu (zob. wyżej). Jest to zresztą mit chiński, ale i ogólnoazjatycki – w Japonii motyw ten był powszechnie wykorzystywany w sztuce na początku XIX w., w Korei mógł być znany jeszcze przed naszą erą:\nTak więc nie wiem, dlaczego miałby “razić” w Yunnanie, gdzie lud Han już dawno dotarł. ;)\nTak jak wspomniałam, przez 3 lata studiowałam chiński, nie jestem BYNAJMNIEJ żadną kulturową specjalistką, ale pewne rzeczy posprawdzałam. ^^\nRaz jeszcze dziękuję za komentarz! I ZA KLIKA\nkobieta | 11.06.22, g. 10:43\nA co do reszty, fajnie poznać koleżankę po fachu, bo też jestem sinologiem. :)\nkobieta, 30 lat, Imielin | 11.06.22, g. 12:13\nŁoooo, no to się chyba często nie zdarza. Aczkolwiek ja absolutnie nie aspiruję do miana “sinologa”, studiowałam trzy lata, pojechałam do Chin i nawet się dogadywałam – i tyle. Życie sprawiło, że ugrzęzłam w Polsce i w angielskim. ;D\nAle do Chin na pewno wrócę, bo jest to kraj po prostu niesamowity. <3\nTylko błagam, nie mów mi, że studiowałaś na Śląskim w latach 2011-2014. Byłam, jestem i będę dziwna, ale wtedy byłam jeszcze dziwniejsza i byłby obciach. xDD\nP.S. Naprawiłam linka pod “Yunnan i mandaryński”, bo zauważyłam, że się wykrzaczył.\nkobieta | 11.06.22, g. 13:06\nmuszę przyznać, że mam sentyment do Chin i chociaż sinologii nie studiowałam, to miałam okazję być kilkukrotnie w Kantonie i mam nadzieję jeszcze tam wrócić (tam, czyli do Chin, niekoniecznie prowincji Guangdong)\nWraz z Xiǎoyǔwyprawiłem się do lasu, by poszukać roślin, którym chińska medycyna przypisywała uzdrowicielską moc.\nCo do dialogu, dla mnie dobry zabieg. Nie wybijał z rytmu, wprost przeciwnie – pozwolił na większą imersję\nPoczątek faktycznie przydługi względem środka i końcówki, ale nie będę się nad tym znęcać, bo wytłumaczyłaś wyżej, dlaczego tak wyszło.\nCałość bardzo dobra, zgłaszam do biblio\nkobieta | 11.06.22, g. 15:27\nZrobiłaś z bohatera takiego trochę kolonialnego dupka, który przyjeżdża, myśli, że pozjadał wszystkie rozumy i wie, co jest dla innych dobre. Przez to trochę trudno mu kibicować, na końcu trochę z mściwą satysfakcją pomyślałam, że dostał za swoje ;)\nTekst fajny, chińskie wstawki nie przeszkadzają, choć rozpieprzają zapis w przypadku zgrania opka na czytnik i chcąc nie chcąc musiałam przeczytać z komputera. Początek faktycznie nieco przegadany, ale tylko nieco.\nPrzy okazji lektury dowiedziałam się czegoś nowego, bo wierzeń, które wykorzystałaś kompletnie nie znałam.\nGeneralnie: podobało mi się :)\nkobieta, 30 lat, Imielin | 11.06.22, g. 16:03\nStara Dagmaro. Ni hao.\nchociaż sinologii nie studiowałam, to miałam okazję być kilkukrotnie w Kantonie\nBoże, ależ ja teraz cierpię ZAZDRO! Cóż to za niesprawiedliwość, cóż za nierówność między Dagmarami! No jak tak można, JAK TAK MOŻNA? Jak do tego w ogóle doszło?! Nie znam nikogo, kto “miałby okazję być kilkukrotnie w Kantonie”.\nTak czy inaczej – bardzo, bardzo brzydko z Twojej strony. Czy powinnaś się wstydzić?! Otóż odpowiem od razu: TAK. xD\nA tak na poważniej: spacja poprawiona. Bardzo dziękuję za przeczytanie i za klika do biblio. xD\nZrobiłaś z bohatera takiego trochę kolonialnego dupka, który przyjeżdża, myśli, że pozjadał wszystkie rozumy\nHehe, ano owszem, hehe. :D Myślę, że w tamtych czasach było o takiego łatwo, pewnie nawet teraz o to nietrudno. ^^\nrozpieprzają zapis w przypadku zgrania opka na czytnik\nHehe, najbardziej w tych sanchong podoba mi się to, że co jakiś czas opuszczają ciało człowieka i donoszą pewnemu bóstwu o jego grzechach:\nThe Three Corpses are supposed to keep records of their host's misdeeds, ascend to tian "heaven" bimonthly on the night of Chinese sexagenary ''gengshen'' (…) while the host is sleeping, and file reports to the Siming 司命 "Director of Destinies" who deducts a certain number of days from the person's life for each misdeed.\nNo kurde, jak wrednym można być?! xD Podli donosiciele. xD\nDziękuję za przeczytanie – i za klika.\nkobieta | 11.06.22, g. 16:13\nJAK TAK MOŻNA? Jak do tego w ogóle doszło?! Nie znam nikogo, kto “miałby okazję być kilkukrotnie w Kantonie”.\nHaha xD na pocieszenie dodam, że praktycznie nic nie zwiedziłam, bo od rana do późnego popołudnia siedziałam na targach kantońskich, więc orka, żadnej przyjemności :P\nmężczyzna, 43 lata, Szczecin | 12.06.22, g. 09:21\nSpośród trzech Twoich tekstów, które miałem okazję czytać, ten najbardziej mi się podobał. Szczególnie dobrze wyszło Ci snucie opowieści lekko stylizowanym językiem oraz osadzenie jej w klimacie chińskiej prowincji. Zakładam, że to XIX wiek, prawdopodobnie początek. Podobało mi się zestawienie oświeceniowej mentalności z zabobonem. Przyznam jednak, że spodziewałem się podobnego obrotu akcji (facet jest zbyt pewny siebie i wpadnie w pułapkę) i końcówka nie była zaskoczeniem. Nie znaczy to, że nie zadziałała na mnie. Przeciwnie, namalowane przez ciebie obrazy “choroby” były odstręczające, co w połączeniu z klimatem grozy i – ostatecznie – beznadzieją sytuacji bohatera, stworzyło pożądany efekt horroru.\nZgrabnie wkomponowałaś ideę trzech trupów, ptaków z trzema nogami i całą symbolikę do fabuły. Proporcje zachowałaś dobre (może początek trochę zbyt rozciągnięty i wstawki po chińsku nieco zbyt obszerne, ale to drobiazgi). Nie mam się do czego czepiać. Polecam do biblioteki, bo opko jak najbardziej zasługuje.\nMiędzy jej stopami stała duża, glinianą miska\nkobieta | 12.06.22, g. 10:23\n@DHBW hm, ja akurat jestem ze Śląska, ale studiowałam w Warszawie. A potem już nie w Polsce, bo tak wyszło, że najpierw Tajwan, potem Chiny. Ale fajnie spotkać kogoś z sino tak czy inaczej.\nkobieta, 30 lat, Imielin | 12.06.22, g. 12:37\nLiterówka poprawiona, dzięki! Ach, te podstępne ogonki.\nSpośród trzech Twoich tekstów, które miałem okazję czytać, ten najbardziej mi się podobał.\nHm. Miło mi to słyszeć, aczkolwiek moim faworytem są Dary niebios. ^^\nPrzyznam jednak, że spodziewałem się podobnego obrotu akcji (facet jest zbyt pewny siebie i wpadnie w pułapkę) i końcówka nie była zaskoczeniem.\nNo cóż, byłam świadoma takiego ryzyka, hinty są dosyć wyraźne… Rzeczywiście stawiałam tutaj na samą formę “klątwy” i cieszę się, że przynajmniej tyle mi wyszło. ;)\nPolecam do biblioteki\n<3 Co prawda, o ile dobrze liczę, to opko ma już pięć klików <3, niemniej dziękuję ślicznie.\nI pozdrawiam ^^\ntak wyszło, że najpierw Tajwan, potem Chiny\nZazdro, zazdro cierpię! <wije się, jakby pożerały ją wushi>\nAle fajnie spotkać kogoś z sino tak czy inaczej.\nNo cóż, raz jeszcze podkreślę, że takie ze mnie sino, jak z kury pingwino… Ale fajnie, fajnie. ;D\nmężczyzna | 15.06.22, g. 19:11\nWitaj, baźniowa opcjo azjatycka! :)\nPodobało mi się bardzo. Od początku miałem skojarzenia z Lovecraftem – przynajmniej w kwestii stylu narracji i klimatu odludzia skrywającego mroczną tajemnicę. Portret bohatera jako białego d*pka pouczającego tubylców – perfekcyjny. Można tu się zastanowić, jak bardzo potrafi zaślepić ,,racjonalny” światopogląd.\nI fajnie, że jest tu ta warstwa edukacyjna. Symbol trójnogiej wrony jest mi znany, natomiast nie słyszałem o sanchong i w trakcie lektury stanowiły dla mnie zagadkę (dopiero po końcowym przypisie skojarzyłem je z japońskimi sanshi – już wiem, skąd wzięły się w Nipponie).\n,,Moim zdaniem, to nie ma tak, że dobrze albo że niedobrze. Gdybym miał powiedzieć, co cenię w życiu najbardziej..."\nkobieta, 30 lat, Imielin | 15.06.22, g. 19:17\nSNDWLKR – witam serdecznie, bardzo dziękuję za przeczytanie i komentarz <3 Cieszę się ogromnie, że się podobało.\nTak, sanshi to inna nazwa na sanchong, ale miałam już wushi, więc wolałam to jakoś odróżnić. ^^\nA, i właśnie – wielki plus za dostrzeżenie lovecraftowych wpływów!!! :3\nSwoją drogą, czy Twój nick rozwija się do “Snowden Wielki Rulez”?\nmężczyzna, Kraków | 16.06.22, g. 11:36\nBardzo mi siadł Twój styl i sposób, w jaki prowadzisz fabułę. Lubię ślimacze tempo i pierwszoosobową narrację, więc zwierzenia pyszałkowatego lekarza czytałem z przyjemnością. To starannie wymyślona, zrealizowana bez udziwnień historia grozy. Orientalne, smaczne danie. Dobrze, że zdecydowałaś się na wyjaśnienia w pierwszym komentarzu.\nI tylko z trójnogimi wronami mam problem. To świetny symbol – nienaturalny, złowróżbny, straszny. Ale ja, choć nie mam pamięci do dowcipów, oczywiście musiałem zapamiętać następujący, usłyszany dawno temu:\nZatrzymał się facet w gospodarstwie agroturystycznym na noc. Rano patrzy, a po podwórku biegają trójnogie kurczaki. Pyta więc gospodarza, cóż to za cuda, a ten że takie się tutaj rodzą od pokoleń. Dopytuje więc, jak smakuje mięso takich trójnogich kur, a gospodarz na to, że nie wiadomo, bo nikomu jeszcze nie udało się ich dogonić.\nI takie coś miałem z tyłu głowy, próbując wczuć się w tekst :((( Mimo wszystko jestem zaadowolony z lektury :)\nmężczyzna | 16.06.22, g. 16:01\nkobieta, 30 lat, Imielin | 16.06.22, g. 16:14\nadamie_c4, bardzo się cieszę, że siadło. ^^ Nie jestem pewna, czy wszystkie komplementy odczytałam jako komplement, np.:\nLubię ślimacze tempo\nxD, ale ogólnie bardzo mi miło. ^^\nPrzykro mi natomiast, że dowcip trochę Ci zepsuł opowiadanie – na następne Baźnie zrobię research dowcipów. ;)\nA co do tego symbolu, nie mam pojęcia, skąd te trzy nogi… Ogólnie kojarzy mi się to właśnie strasznie, więc dziwne, że jest akurat symbolem słońca. ^^\nDzięki i pozdrawiam! :D\nSNDWLKR – mam nadzieję, że nie uraziłam takim odczytaniem Twojego nicka? :( Po prostu co na niego patrzę, to właśnie to w nim widzę.\nmężczyzna | 16.06.22, g. 20:36\nSkądże znowu! Dużo osób nie jest pewnych, jak go przeczytać. XD\nkobieta, 30 lat, Imielin | 16.06.22, g. 21:48\nA jak go przeczytać? Bo jestem ciekawa.\nSen do Walkirii? xD Snadnie Wilkor?\nmężczyzna | 16.06.22, g. 22:20\nSoundWalker. To nie jest jakiś dziwny akronim, po prostu wyrzuciłem samogłoski. :)\nZazwyczaj, jak ktoś się myli w odczytaniu, to nie poprawiam, ale ty zapytałaś. :)\nkobieta, Łódź | 17.06.22, g. 09:49\nŁadna baźń. Z przewidywalnym zakończeniem, ale za to mocno egzotyczna. I głęboko. No, niezłe straszydła tam mają w tych Chinach. I jeszcze, łajzy jedne, donoszą… Pełen serwis.\nWiersz z komentarzy rządzi. To musi być język niemożliwy do opanowania. Angielskie “whether the wether will weather the weather“ się chowa.\nA ja te literki zawsze rozszyfrowywałam jako “sandwalker”. I wolałam kojarzyć z Diuną niż ze skorpionami. Jednak samogłoski mają znaczenie…\nkobieta, 30 lat, Imielin | 17.06.22, g. 10:44\nFinkla, ja przede wszystkim nie rozumiem, jak ten język się wykształcił. xD Po co zmieniać tony, skoro można dodać jakieś sylaby?! Owszem, chiński do opanowania jest trudny, ale nie niemożliwy. Natomiast moim zdaniem trzeba się w nim mocno “zagłębić”, tzn. bez spędzenia jakiegoś czasu w Chinach, słuchania radia, telewizji, rozmawiania na co dzień – ani rusz.\nAle ten język jest też piękny <3 A jaka satysfakcja, jak coś zrozumiesz Czy to w mowie, czy to w piśmie… xD (Z tym pismem to też pojechali… xD)\nTak mnie bawi to donoszenie, że nie wiem Łajzy! <ómiera>\nNo szkoda, że przewidywalnie, no, ale tak wyszło. Musiałam rzucać jakieś hinty, żeby budować napięcie. Tak jak mówię, zaskoczyć miała głównie forma klątwy. ^^\nDziękuję za przeczytanie i komentarz <3\nkobieta, Łódź | 17.06.22, g. 11:44\nO piśmie to już w ogóle nie ma co mówić. Kurka blaszka, alfabet to genialny wynalazek…\nkobieta, 30 lat, Imielin | 17.06.22, g. 16:08\nTo masz jeszcze ten sam wiersz w chińskich znaczkach ^^ Ten “plusik” / “krzyżyk” oznacza “dziesięć” – i widzisz, już coś umiesz. xDD\nkobieta, Łódź | 17.06.22, g. 16:11\nOMG, pismo nijak niepodobne do wymowy…\nkobieta, 30 lat, Imielin | 17.06.22, g. 16:52\nNo nie? Ja również po tych znaczkach spodziewałabym się czegoś innego.\nmężczyzna, Kraków | 19.06.22, g. 11:33\nPiszę to oczywiście z przymrużeniem oka ;) Gdyby tempo faktycznie było ślimacze, to przypuszczam, że męczyłbym się okrutnie, a tak wcale nie było. Ale chciałem zwrócić uwagę na to, że fabuła rozwijała się powolutku. Co ja akurat lubię.\nmężczyzna, 20 lat, Wrocław | 26.06.22, g. 14:14\nOpko wywarło na mnie wrażenie. Surowość i obcość zawarte w opowiadaniu nadają mu świetnego klimatu, z początku thrillerowego, a na końcu już jak z rasowego horroru. Jest odraza, jest ból, jest zniszczone ciało – a to wszystko powiązane z demonami, których jedynym zadaniem jest wyniszczanie człowieka, aby pożywić się jego cierpieniem.\nOpisy bardzo obrazowe, podobał mi się sposób, w jaki przedstawiłaś rzeczywistość w opowiadaniu. Podobało mi się. ^^\nkobieta, 30 lat, Imielin | 26.06.22, g. 16:21\nAleż dziękuję, Barbarzyńco. Również pozdrawiam – bulwiaście!


Powiadomienia push w Aplikacji Mobilnej Banku Millennium\nStrona główna Prosto z banku Powiadomienia push w Aplikacji Mobilnej Banku Millennium\nBank Millennium uruchomił powiadomienia push dla użytkowników Aplikacji Mobilnej, wyświetlane na ekranie telefonu. Dzięki temu Klienci szybko otrzymają informacje o nowych promocjach, usługach czy aktualizacjach.\n- To rozwiązanie pozwala na nową, proaktywną komunikację z Klientami, a przy tym jest naturalne dla użytkowników smartfonów. Dzięki temu Klienci będą bardzo szybko otrzymywać informacje, które mogą być dla nich w danej chwili istotne. Od dłuższego czasu dążymy do tego, by Klienci mieli jak najszerszy dostęp do swojego rachunku i oferty banku we wszystkich kanałach - mówi Ricardo Campos, Dyrektor Departamentu Bankowości Elektronicznej w Banku Millennium.\nPowiadomienia push wyświetlane są na ekranie głównym urządzenia, na którym Aplikacja Mobilna jest zainstalowana. Klienci Banku Millennium będą otrzymywać informacje o cyklicznych promocjach i spersonalizowanej ofercie specjalnej, a także o nowych usługach i aktualizacjach. Powiadomienia zostały zaprojektowane w taki sposób, że pozwalają na szybkie skorzystanie z oferty za pomocą kilku kliknięć w aplikacji.\n- Testy z użytkownikami pozwalają nam na wprowadzanie dokładnie tych opcji i funkcji, których Klienci potrzebują. Po wprowadzeniu do oferty nowej usługi „Wypłata mobilna” umożliwiającej wypłatę z bankomatu bez użycia karty, wysłaliśmy do Klientów powiadomienie na ten temat. W ciągu pierwszej godziny od otrzymania wiadomości otworzyło ją 23% Klientów, a w ciągu 2 tygodni odnotowaliśmy wzrost do 70%. Średnia liczba wypłat w ciągu tygodnia od wysłania powiadomienia wzrosła trzykrotnie – dodaje Ricardo Campos.\nW najbliższym czasie usługą zostanie objęta również promocja Happy Hours. W ramach oferty Klienci mogą założyć lokatę o oprocentowaniu wyższym o 1% w porównaniu do tradycyjnej lokaty, przy czym jest ona dostępna jedynie przez kilka godzin w ciągu danego dnia. Powiadomienie o rozpoczęciu Happy Hours otrzymane na telefon, który Klient ma zawsze przy sobie, pozwoli mu na szybkie skorzystanie z oferty.\nAplikację bankowości mobilnej o nazwie „Bank Millennium” można pobrać bezpłatnie na wszystkie najpopularniejsze urządzenia mobilne – jest ona dostępna dla systemów operacyjnych Android, iOS, Windows 8 oraz dla BlackBerry 10. Aby pobrać aplikację dla konkretnego urządzenia, wystarczy wpisać adres www.bankmillennium.pl/mb w przeglądarce telefonu lub tabletu. Poza Aplikacją Mobilną, dostęp do bankowości mobilnej możliwy jest za pomocą Millenetu Mobilnego (https://m.bankmillennium.pl).\nTagi: bank Millennium powiadomienia push aplikacje mobilne bankowość elektroniczna smartfony


Platforma Obywatelska jak prywatny folwark. Na kampani reklamowej zarabia żona sekretarza partii - Teraz k my\nSekretarz generalny Platformy Obywatelskiej Andrzej Wyrobiec (48 l.) nie ma sobie nic do zarzucenia w kwestii wykonywania zleceń przez firmę jego żony dla polityków PO w ubiegłorocznej kampanii wyborczej. - Platforma Obywatelska to nie prywatna partia ani czyjś folwark. Skoro jest finansowana z budżetu państwa, powinna podlegać rygorom - odpowiada mu prof. Antoni Kamiński, ekspert od korupcji.\nUjawniliśmy wczoraj, że krakowska agencja reklamy "Wenecja" zarabiała na kampanii wyborczej prowadzonej przez Platformę Obywatelską w 2011 r. W agencji wspólnikami są Elżbieta Wyrobiec (51 l., żona sekretarza generalnego Platformy) i Andrzej D. (46 l., bliski znajomy polityków PO, oskarżony m.in. o udział w zorganizowanej grupie przestępczej). "Wenecja" zajmowała się m.in. plakatowaniem kampanii ministra sprawiedliwości Jarosława Gowina (51 l.). Dostała za to 5 tys. zł.\nCzy firma, w której udziałowcem jest żona sekretarza generalnego partii, powinna zarabiać na zleceniach od polityków tej partii? Zapytaliśmy o to Elżbietę Wyrobiec, ale przez trzy dni nie odpowiedziała na nasze pytanie. Bardziej rozmowny był jej mąż. - Osobiście nie mam z tym żadnego problemu. Nie sądzę, żeby w ogóle byli jacyś politycy z Platformy i innych partii, którzy by nie korzystali z usług agencji "Wenecja". Są 3-4 firmy tego typu w Krakowie, które mają ileś słupów ogłoszeniowych, i kandydaci do Sejmu i Senatu chcąc nie chcąc muszą się na nich reklamować. Trudno im odmawiać - mówi Wyrobiec.\nZaskoczony takimi słowami jest prof. Antoni Kamiński, ekspert w zakresie korupcji. - Gdyby partia polityczna finansowana była tylko ze składek członkowskich i przez polityków, to nie byłoby problemu. Jeżeli jednak Platforma dostaje pieniądze z budżetu państwa, to jest to publiczny organ. I powinna podlegać - w przypadku wydawania pieniędzy na kampanię - rygorom w postaci kontroli. To nieetyczne, że na kampanii Platformy zarabia firma żony sekretarza generalnego tej partii - ocenia Kamiński.\nenerga córka kasa syn Mariusz kasa afera KNF Bank Światowy służby specjalne NBP nepotyzm asystenki Kamiński PiS


Mini gniazdka z czekoladowym lukrem – W siódmym niebie\n18 lutego 2017 Dominika Ciastka, ciasteczka\nPączki hiszpańskie, potocznie nazywane „gniazdkami”, zrobione z ciasta parzonego i polane lukrem.\nZagotuj wodę w garnku, wsyp cukier, sól i masło. Kiedy się rozpuszczą wsyp mąkę i mieszaj łyżką aż do wyrobienia ciasta. Następnie przełóż je do miski i odstaw do ostygnięcia. Potem wbijaj po jednym jajku i miksuj do uzyskania gładkiej masy.\nRozgrzej olej, przełóż ciasto do rękawa cukierniczego z „gwiazdkową” końcówką i wyciśnij parę gniazdek na papier do pieczenia. Wytnij taki kawałek papieru, jakiej wielkości masz garnek, w którym będziesz smażyć. Wyciskaj gniazdka o średnicy około 4-5 cm.\nKiedy olej będzie odpowiednio rozgrzany włóż ciasto papierem do góry, po chwili papier się odklei i będzie można go usunąć. Smaż gniazdka z każdej strony do uzyskania złocistego koloru. Wyciągnij je na ręcznik papierowy.\nRozpuść gorzką czekoladę w kąpieli wodnej, dodaj cukier puder i wrzątek, dokładnie i energicznie wymieszaj, a następnie polej gniazdka.\nczekoladowe szaleństwo, Tłusty Czwartek


Bramy Garażowe, bramy segmentowe, bramy przemysłowe, kurtyny PCV, Drzwi - super-katalog\nPozycja w katalogu nr: 4639, przeglądano: 261 razy.\nTytuł: Bramy Garażowe, bramy segmentowe, bramy przemysłowe, kurtyny PCV, Drzwi\nOpis: Zapraszamy na stronę galbram.com.pl Na naszej stronie znajdziecie Państwo szeroką ofertę wszelakich bram (garażowe, przemysłowe segmentowe i inne). W każdej pod stronie znajdziecie Państwo tabele z wymiarami, oraz szczegółowe opisy wraz ze zdjęciami.\nSłowa kluczowe: bramy, bramy garażowe, bramy garażowe wrocław, bramy przemysłowe, bramy segmentowe, drzwi, drzwi antywłamaniowe, drzwi przeciwpożarowe, kurtyny pcv, przemysłowe segmentowe, wrocław\nSklep rowerowy Konik Sport zaprasza na zakupy. Posiadamy w ofercie rowery marki Giant, Maxim, Romet, Kettler. W sprzedaży mamy części, akcesoria i narzędzia rowerowe. Cało rocznie działa u...


§ Ominięcie licencji komercyjnej programu 3ds max. – Forum Prawne\nOminięcie licencji komercyjnej programu 3ds max. - Forum Prawne\nOminięcie licencji komercyjnej programu 3ds max.\nWitam, tworzę grę komputerową, którą zamierzam w przyszłości sprzedać. Nie stać mnie na kupno komercyjnej licencji programu autodesk 3ds max. W tym programie mają zostać stworzone postacie. Ale licencja trial tego programu zabrania użycia go ...\nWitam, tworzę grę komputerową, którą zamierzam w przyszłości sprzedać. Nie stać mnie na kupno komercyjnej licencji programu autodesk 3ds max. W tym programie mają zostać stworzone postacie. Ale licencja trial tego programu zabrania użycia go w celach komercyjnych. I tu pytanie, czy jeśli użyję jakichś innych postaci w grze (w pełni legalnych), sprzedam ją. A postacie stworzone w tym programie udostępnię za darmo dla każdego do ściągnięcia z internetu w formie patcha który podmieni te istniejące już w grze to to będzie naruszenie licencji? A jeżeli te postacie zrobił by mój kolega, który nie będzie miał żadnych zysków z gry? Czy to będzie naruszenie licencji?\nRE: Ominięcie licencji komercyjnej programu 3ds max.\nTak, to wszystko będzie wiązało się z takim, czy innym naruszeniem licencji trial.\nDarmowe udostępnienie czegokolwiek na licencji trial jest naruszeniem?\nJeszcze takia mała sekwencja.\n1.Tworzę grę bez używania autodeska i ją sprzedaję. Nie łamię licencji.\n2.Znajomy tworzy postacie, które pasują do mojej gry, udostępnia je za darmo, i nie dostaje ani grosza ze sprzedaży mojej gry. On nie łamie licencji autodeska.\n3.Ja dowiaduję się że on zrobił takie postacie, ale nie chce ich do dawać do mojej gry, ale dla ludzi co grają w moją grę i ją kupili, udostępniam informacje że takie postacie istnieją i mogą je sobie dodać do mojej gry jeśli chcą.\nTen ciąg wydarzeń jest naruszeniem czy nie?


to narzędzie ułatwiające efektywne zarządzanie przedsiębiorstwem. Zapewnia kompleksowe wsparcie we wszystkich procesach biznesowych.\nSystem Quatra Max\nz powodzeniem działa w wielu branżach: różnego typu sprzedaży i dystrybucji, zarządzaniu rozproszonymi organizacjami usługowymi, transporcie kolejowym i lotniczym oraz w sektorze publicznym.\nUmożliwia rejestrację, sprawozdawczość i planowanie aspektów finansowych działalności organizacji.\nWspomaga zarządzanie przepływem zasobów materiałowych\ni towarowych organizacji, obejmuje zaopatrzenie, gospodarkę magazynową i sprzedaż.\nUsprawnia procesy zarządzania personelem uwzględniając uwarunkowania prawne i strategię organizacji.\nSłuży do obsługi obiegu dokumentów przychodzących do firmy, dokumentów wewnętrznych, a także dokumentów wychodzących.\nUmożliwia pracownikom zdalny dostęp do wybranych elementów systemu (m.in. własnych danych kadrowych, oceny pracownika). Pozwala na szybką i bezpieczną dystrybucję informacji.\nUsprawnia procesy zarządzania\ni strategię organizacji.\nPanel menedżera pokazuje w sposób skondensowany aktualna sytuację firmy.\nJak usprawnić Twoją firmę?\nZwiększenie konkurencyjności firmy Zwiększenie efektywności zarządzania Podniesienie jakości obsługi Klienta Elastyczny model wykorzystania systemu Poprawa efektywności pracy Bezpieczeństwo\nPlanowanie strategii biznesowej Ujednolicenie procedur Indywidualna obsługa procesów System na zasobach Klienta Data Center Intuicyjna obsługa Pełna kontrola dostępu danych\nModelowanie indywidualnych procesów Zarządzanie rozproszoną strukturą Dostęp do funkcji przez internet Zarządzanie po stronie Klienta lub dostawcy Definiowanie profili użytkowników Spójny system usprawnień\nSzybsze reagowanie na potrzeby Skalowalność rozwiązań Optymalizacja czasu realizacji zapytań Licencje systemu w modelu usługowym Integracje z urządzeniami peryferyjnymi Architektura trójwarstwowa aplikacji\nSzybsze reagowanie na potrzeby\nSystem na zasobach Klienta Data Center\nPełna kontrola dostępu danych\nSpójny system usprawnień\nArchitektura trójwarstwowa aplikacji\nWojewódzki Ośrodek Sportu i Rekreacji w Drzonkowie jest zakładem budżetowym świadczącym usługi w zakresie krzewienia kultury fizycznej i sportu. Dysponuje najbogatszą w regionie bazą sportową o standardzie europejskim oraz rozbudowaną bazą hotelowo-gastronomiczną i szkoleniową. W ramach współpracy zrealizowaliśmy dedykowany system ,,eDrzonków” odpowiadający na podstawowe potrzeby ośrodka.\nFirma Koleje Wielkopolskie świadczy usługi związane z kolejowym przewozem pasażerskim w obrębie województwa wielkopolskiego, w tym m.in.: koleje regionalne i inne przewozy osób i rzeczy, działalność usługową w zakresie taboru kolejowego oraz działalność związaną z turystyką.\nW 2012 roku w ramach współpracy zrealizowaliśmy dostawę systemu Quatra Max w zakresie modułów Max Finanse, Max Personel, Max Logistyka oraz Mobilnej Inwentaryzacji Środków Trwałych.\nAgencja Ochrony SZABEL spółka z o.o. w Koszalinie posiada ponad 25-letnie doświadczenie w obszarze projektowania i wdrażania kompleksowych i systemowych rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa osób i mienia. W ramach zintegrowanego systemu ratownictwa ściśle współpracuje ze wszystkimi służbami ratowniczymi w kraju. Posiada 10 oddziałów terenowych, w których pracuje 1.000 pracowników dysponujących flotą 70 samochodów. Obsługuje ponad 7.000 Klientów. Przeprowadziliśmy wdrożenie systemu Quatra Max w obszarze modułów Max Finanse, Max Personel oraz Max Logistyka.


kod bonusowy betfan Jak można by określić typy bukmacherskie? Zawieranie zakładów w internecie to przypuszczanie czy dojdzie do skutku podane zajście, przeważnie z dziedziny sportu lecz nie zawsze tak jest. Z jednej strony w zakładach online występuje gracz, czyli część typująca wynik, a z drugiej operator - spółka, która przyjmuje dany typ na wskazanych przez niego regułach.\npzbuk kod promocyjny Jakim sposobem można zdefiniować bukmacherskie zakłady? Zawieranie zakładów online to typowanie czy będzie miało miejsce wybrane zdarzenie, zazwyczaj o charakterze sportowym aczkolwiek nie zawsze. Tak więc w zakładach internetowych istnieje klient, po prostu osoba typująca zdarzenie, a z innej operator - spółka, która potwierdza zakład na wskazanych przez niego regułach. Najbardziej.


Łóżko LOCA A 90x190 sosna pojedyncze ze stelażem ADEKO STOLARNIA | sklep z meblami MIRAT\nŁóżko piętrowe z biur (10000)\nłóżko piętrowe z biurkiem (10000)\nłóżko piętrow (1491)\nDrewniane Łóżko LOCA A 90x190 sosna domek dla dziecka z szufladą Drewniane Łóżko LOCA A 90x190 sosna domek dla dziecka z szufladą Drewniane Łóżko LOCA A 90x190 sosna domek dla dziecka z szufladą Drewniane Łóżko LOCA A 90x190 sosna domek dla dziecka z szufladą Drewniane Łóżko LOCA A 90x190 sosna domek dla dziecka z szufladą Drewniane Łóżko LOCA A 90x190 sosna domek dla dziecka z szufladą\nŁóżko LOCA A w kształcie domku wykonane zostało z litego drewna sosnowego. Te polskiej produkcji łóżko wyposażone jest w stelaż z elastycznymi listwami, ale sprzedawane jest bez materaca.\nPolskie łóżko LOCA A domek\nŁóżko LOCA A to polskiej produkcji łóżko dziecięce w kształcie domku skonstruowane z naturalnego drewna sosnowego, które nie jest lakierowane. Ze względu na zastosowanie jedynie drewna, mamy pewność, że łóżko nie uczuli naszego dziecka. Oprócz tego zaletą drewnianego łóżka jest jego spora trwałość, a także ponadczasowe wzornictwo, gdyż drewno zawsze jest modne. Łóżko sprzedawane jest razem ze stelażem o giętkich listwach, jednakże w komplecie nie ma materaca. Do łóżka pasuje materac o wymiarach 90x190. Minimalna wysokość materaca do łóżka domek powinna wynosić 8 cm, a maksymalna 12 cm. Do łóżka LOCA A dokupić można szufladę na kółkach, w której przechowywać można zapasową pościel. Dzięki kółeczkom szufladę można bez trudu wysunąć, co nie sprawi problemu nawet małemu dziecku.\nMaksymalne dopuszczalne obciążenie łóżka wynosi 90kg. Producent zaleca, by na łóżku znajdowała się jedna osoba, by nie skakać po nim oraz by nie wieszać się na elementach konstrukcyjnych. Elementy drewniane oraz plastikowe należy czyścić z wykorzystaniem delikatnych detergentów przeznaczonych do pielęgnacji i czyszczenia surowego drewna.\nNapisz opinię o produkcie: Łóżko LOCA A 90x190 sosna


Organizacja opieki, rola opiekuna,\nStrona główna » Centrum Leczenia Choroby Alzheimera » Leczenie otępień » Organizacja opieki, rola opiekuna\nChoroba Alzheimera (otępienie)\nDiagnoza choroby otępiennej często niespodziewanie spada na rodzinę osoby chorej. Niejednokrotnie zmusza członków rodziny do zmiany sposobu dotychczasowego życia. Z reguły opiekunem osoby u której zdiagnozowano otępienie, jest jej współmałżonek – często również schorowany i potrzebujący pomocy. Kolejnymi najbliższymi osobami, są dzieci. Zostają one postawione w trudnej sytuacji, gdyż mając własne rodziny, pracę i dom, trudno im znaleźć czas i możliwości by opiekować się starszą osobą z zaburzeniami pamięci.\nOsoby nie przebywające na co dzień w otoczeniu chorego mogą nie zdawać sobie sprawy jak ciężka i wyczerpująca jest to praca. Warto rozmawiać z bliskimi, przedstawiać im aktualną sytuację oraz prosić o pomoc. Warte uwagi rozwiązania proponują też powiatowe centra pomocy rodzinie, MOPS, dzienne domy pomocy społecznej czy inne placówki zajmujące się chorymi z zaburzeniami pamięci.\nOpieka nad taką osobą nie jest rzeczą łatwą, trudno podołać jej w pojedynkę. Bardzo cenna jest każda dostępna pomoc – osób z bliskiej rodziny, sąsiadów czy znajomych. Samotna walka z sytuacją może prowadzić do kłopotów zdrowotnych, wypalenia, a nawet depresji.\nPAMIĘTAJ ! JEDEN OPIEKUN NIE JEST W STANIE PORADZIĆ SOBIE BEZ POMOCY !\nJak dostosować mieszkanie do potrzeb chorego z zaburzeniami pamięci?\nNie wskazane jest umieszczanie chorego na stałe poza domem, gdyż może to spowodować nagłe pogorszenie się stanu chorego. Trzeba zdać sobie sprawę z tego, że na początku chory może pozostawać sam w domu, ale niestety jego stan będzie się pogarszał. Dlatego też ważne jest jak najlepsze dostosowanie mieszkania w którym przebywa osoba z zaburzeniami pamięci.\nNie powinno się zmieniać miejsca zamieszkania chorego. Jeśli chory nie może już zostawać sam, powinien zamieszkać w znanym mu otoczeniu, np. u dzieci, gdyż znacznie ułatwi mu to funkcjonowanie.\nogranicz dostęp do gazu,\nopisz czynności, które ma codziennie wykonać – przykładowo nad kranem zawieś napis: „ZAKRĘĆ KRAN”, nad przełącznikiem: „ZGAŚ ŚWIATŁO” itp.,\nopisz mieszkanie, umieszczając strzałki co gdzie się znajduje np.: „DO ŁAZIENKI”, „KUCHNIA”, na szafce z naczyniami: „TALERZE, KUBKI” itp.,\numieść na ścianie duży kalendarz z wyraźnymi datami – pozwoli to choremu na utrzymanie swojej orientacji w czasie,\nzostawiaj notatki typu: „JESTEM W PRACY, WRÓCĘ O 16:00”,\nusuń wszystkie chodniki i dywany aby chory się o nie potykał, przez co uniknie upadku (jeśli chory nie trzyma moczu, pomoże to w utrzymaniu czystości”,\nogranicz choremu dostęp do trujących środków czystości,\nusuń klucze z drzwi, by chory nie miał możliwości zamknięcia się w pomieszczeniu,\nzabezpiecz okna, by chory przez nie „nie wyszedł”,\nzdejmij ze ścian lustra – w zaawansowanym stadium chory nie rozpoznaje swojego odbicia i boi się „obcej” osoby którą widzi,\nwyposaż łazienkę w maty antypoślizgowe, krzesło do kąpania, uchwyty do wstawania.” ]\nJeśli jednak z chorym nie ma kontaktu – nie rozpoznaje nas, nie reaguje na pytania, nie komunikuje się w sposób zrozumiały i potrzebuje 24 godzinnej opieki, warto rozważyć pobyt w specjalistycznym domu opieki.\nW każdym większym mieście istnieją stowarzyszenia udzielające pomocy i wsparcia psychicznego opiekunom osób cierpiących na chorobę otępienną. W Katowicach takie spotkania organizowane są przez prezesa Śląskiego Stowarzyszenia Alzheimerowskiego – Kazimierza Bigo.\nPrzydatne linki i adresy:\nŚląskie Stowarzyszenie Alzheimerowskie – spotkania odbywają się w każdy drugi piątek miesiąca w Centralnym Szpitalu Klinicznym\nul. Medyków 14 Katowice\ntel. 32 789 45 67


Rolnicy do wniosków | Gazeta Pomorska\nRolnicy do wniosków\nMARIETTA CHOJNACKA 08.03.2005 Zaktualizowano 08.03.2005\nOd 15 marca po raz drugi zaczyna się przyjmowanie wniosków w Agencjach Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Mało prawdopodobne, aby w powiecie sępoleńskim przybyło wiele wniosków o dopłaty obszarowe.\n- Liczę, że dojdzie może 50 wniosków - _mówi kierownik Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Sępólnie Ryszard Basiński. - Zgłoszą się ci, którzy się zagapili w ubiegłym roku. Myślę, że maksymalnie "wycisnęliśmy", co można było z dopłat obszarowych.\nMiliony za 2004 rok\nPrzypomnijmy, w ubiegłym roku do powiatowego biura ARiMR w Sępólnie trafiło 2007 wniosków o dopłaty obszarowe. - Już otrzymało je 91 proc. rolników z naszego powiatu - wyjaśnia Basiński. - Pozostali gospodarze czekają, ponieważ ich gospodarstwa zostały losowo wybrane do kontroli. Jeśli to, co zobaczą kontrolerzy, będzie pokrywać się z danymi we wniosku, to pieniądze zostaną przelane na konta.\nWypełniać na nowo\nWarto odnotować, że rolnicy z powiatu sępoleńskiego w ramach dopłat obszarowych za 2004 rok dostali już około 22,5 mln zł. Jest o co się starać.\nNiestety, 15 marca machina rusza nie tylko dla spóźnialskich. Wszyscy rolnicy muszą znowu składać wnioski na dopłaty obszarowe za 2005 r., bo trzeba uwzględnić zmiany. - We wniosku znajdują się dane o tym, ile jest zwierząt w gospodarstwie czy o areale przeznaczonym na uprawę danych zbóż, a to się przecież zmienia - wyjaśnia Basiński.


Czyszczenie DPF - Jak samemu wyczyścić DPF? - filtry-dpf-fap.pl\nStrona główna > Aktualności > Czyszczenie DPF - Jak samemu wyczyścić DPF?\nCzyszczenie DPF - Jak samemu wyczyścić DPF?\nDuża część kierowców nowoczesnych samochodów z silnikiem diesla nie ma wiedzy na temat tego, co posiada w samochodzie i jak powinien się z tym obchodzić w celu uzyskania jak najlepszych osiągów i możliwie najdłuższej żywotności. Dobrym tego przykładem jest filtr cząstek stałych. Wybierając samochód, powinniśmy kierować się jego późniejszym przeznaczeniem, a nie na przykład kolorem. Doświadczenie setek tysięcy kierowców zdobyte w ciągu lat eksploatacji diesli jasno mówi, czy samochód z suchym DPF-em nadaje się do miasta, jak wypalić mokry DPF, aby go nie uszkodzić i czy DPF można usunąć. To ostatnie na szczęście definiuje już prawo, bo praktyka usuwania DPF-a stała się wręcz nagminna. I tutaj znów jedynie przez brak wiedzy niezbędnej do właściwej eksploatacji takiego urządzenia. Ponieważ DPF można ze świetnym skutkiem czyścić samemu. Do pewnego momentu co prawda, jednak mimo wszystko można. I nie chodzi bynajmniej o czyszczenie DPF płynem do kominków.\nCzyszczenie DPF Fiat Ducato\nPasywne, aktywne i wymuszone czyszczenie DPF\nInformacji o tym, jak ma się nasz DPF dostarcza nam sterownik silnika przy pomocy odpowiedniej kontrolki, na podstawie informacji z różnicowego czujnika ciśnienia. Jeśli różnica ciśnień sprzed i zza filtra jest zbyt duża, pojawia się odpowiednia lampka informująca o dużej ilości zgromadzonej w filtrze sadzy. Jest to jednocześnie informacja dla kierowcy o gotowości układu do przeprowadzenia procedury czyszczenia DPF. Czyszczenie odbywa się w różnych typach procesów. Pierwszym jest czyszczenie pasywne – odbywa się ono podczas jazdy i jest charakterystyczne dla mokrych filtrów wykorzystujących roztwór ceryny do obniżenia temperatury wypalania DPF. Do poprawnego przeprowadzenia procesu czyszczenia pasywnego konieczne jest utrzymanie stałych wysokich obrotów oraz prędkości powyżej 50 km/h. Jest to uwarunkowane sposobem, w jaki proces jest przeprowadzany, a mianowicie: w cyklu pracy tłoka, w suwie wydechu Common Rail wykonuje dodatkowy wtrysk paliwa zwany dotryskiem. Ponieważ nie ma możliwości uzyskania ciśnienia powodującego samozapłon mieszanki, jest ona przetłaczana wraz ze spalinami do układu wydechowego, gdzie spala się i podnosi temperaturę wewnątrz filtra cząstek stałych. Jeśli przekroczy ona 400 stopni Celsjusza, sadza zaczyna się wypalać. Aktywne czyszczenie odbywa się w podobnych warunkach, jedyną różnicą jest fakt, że przeprowadza się ją w czasie postoju. Wypalanie DPF na postoju to również metoda charakterystyczna dla suchych filtrów, a to z powodu konieczności uzyskania wyższej temperatury (około 600 stopni Celsjusza), co znacznie łatwiej osiągnąć na postoju, ponieważ nie ma konieczności pilnowania odpowiedniej prędkości i dbania o odpowiednie miejsce do przeprowadzenia takiej trasy. Sekwencja zawsze wygląda tak samo – rozgrzewanie, wypalanie, wygaszanie. Jak wymusić wypalanie DPF? Również w wypadku wymuszonej procedury – ta z kolei jest wywoływana ręcznie, za pomocą komputera diagnostycznego, bez konieczności odpowiednich odczytów z czujników ciśnienia.\nCzyszczenie DPF Ford C-Max\nCzy czyszczenie DPF i regeneracja FAP to, to samo?\nOczywiście, nie. Przeprowadzenie wypalania filtra powoduje tylko dopalenie zalegającej sadzy. Nie powoduje natomiast zmian w ilości popiołu, który pozostał po poprzednich wypalaniach. Aby pozbyć się popiołu powstałego w wyniku utleniania ceryny konieczne jest przeprowadzenie regeneracji, na którą jest w zasadzie kilka sposobów, ale jedynie jeden jest skuteczny. Serdecznie odradzamy rozwiązania takie jak wyżarzanie DPF-a w piecu, czyszczenie filtra w myjkach ultradźwiękowych, korzystanie z preparatu do czyszczenia kominków, czy już zupełnie pomysłowo czyszczenie DPF karcherem. Do uzyskania odpowiednich wyników w procesie regeneracji filtrów cząstek stałych, bez znaczenia już czy DPF, czy FAP, konieczne jest wykorzystanie specjalistycznego sprzętu. Tak jak przeczyścić DPF może każdy z nas, niewielkim nakładem środków i czasu – całość nie trwa więcej niż 20 minut, a koszt to jedynie spalony wtedy olej napędowy, tak regeneracja i chemiczne czyszczenie DPF to zadanie dla profesjonalistów. Warto jeszcze by było pokusić się o wymianę oleju po przeprowadzeniu takiej procedury – mimo że tłok z cylindrem pasują niemal idealnie, zawsze istnieje ryzyko, że część niespalonego oleju podanego do komory w dotrysku, zamiast zostać przetłoczoną do wydechu, przedostanie się między licem cylindra a wewnętrzną powierzchnią tłoka do części smarującej w silniku. Sprawi to, że rozrzedzony zostanie olej silnikowy, a przez to spanie skuteczność tworzenia filmu olejowego. Sytuacja jest znacznie bardziej niebezpieczna, niż mogłoby się wydawać. O ile nie ma większego zagrożenia dla silnika, tak dla turbosprężarki syntetyczny olej rozrzedzony olejem napędowym może oznaczać prawdziwy wyrok. A wtedy już tylko krok do znacznie poważniejszych problemów niż rosnąca nieco przy forsownej jeździe temperatura silnika.\nCzyszczenie DPF Opel Astra\nJeśli szukasz jak wyczyścić DPF, czy nie zainteresuje Cię:\n- preparat do czyszczenia DPF\nDuża część kierowców nowoczesnych samochodów...\nPraktyka niegdyś bardzo popularna, dziś na szczęście...\nDzięki zastosowaniu filtra cząstek stałych udało...


Lewacy oburzeni! Proboszcz walnął im memento mori na plakacie – Lewy.pl\n„Niedziela. Przyjdź do kościoła zanim Cię przyniosą” – taki plakat zawisł w centrum wsi Sieroszewice. To nawiązanie do średniowiecznego memento mori, a więc eschatologicznej prawdy o przemijaniu i konieczności zadbania o rzeczy wieczne.\nTo ciekawe, że plakat rozsierdził setki komentatorów spoza wsi. Jego pomysłodawca, ksiądz proboszcz, dostaje internetowe lanie, ale czy nie jest to właściwa reakcja w bezbożnym świecie na garść prawdy, że wszyscy umrzemy i warto wcześniej pojednać się z Bogiem?\n– W ten sposób chcę przypomnieć ludziom, żeby do kościoła uczęszczali za życia, a nie wtedy, kiedy rodzina urządza pogrzeb – wyjaśnił w rozmowie z PAP proboszcz parafii pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej w Latowicach ks. Damian Hołoś, pomysłodawca akcji.\nSołtys skarży się, że mieszkańcy się utyskują, że Kościół nie jest od przypominania takich strasznych historii i epatowania śmiercią. A od czego jest? Od humanitaryzmu, wspierania demokracji i walki z głodem na świecie? Kościół to nie ONZ, chociaż tak go widzą moderniści, niestety, mając od ostatniego sobory bardzo widoczne wsparcie wśród hierarchii.\nPokrewne tematy:Niedziela. Przyjdź do kościoła zanim Cię przyniosą


Dev Blog: ST 0.9.9 Amerykańskie pancerniki i inne zmiany - Pamiętnik Deweloperów - World of Warships official forum\nBy Dark_Havoc, August 29, 2020 in Pamiętnik Deweloperów\nAktualizacja 0.9.9 wprowadzi wydarzenie poświęcone wczesnemu dostępowi do nowej linii amerykańskich pancerników.\nNowa linia będzie charakteryzować się następującymi cechami:\nOkręty będą posiadały dużą liczbę dział z bardzo ciężką salwą burtową i dużym zasięgiem, co kompensowane będzie długim czasem ich przeładowania.\nNowe jednostki będą miały wysoką manewrowość jak na tą klasę, dobrą ochronę przeciwtorpedową, ale niską prędkość maksymalną.\nNowa amerykańska linia będzie miała dobrą obronę przeciwlotniczą, dodatkowo wzmocnioną sprzętem eksploatacyjnym „Obrona plot.”\nDo gry zostanie dodany stały kamuflaż „Złoty orzeł” dla okrętów Kansas, Minnesota, Vermont, i Florida. Będzie on dostępny za nowy, tymczasowy zasób – żetony amerykańskie. Na czas wydarzenia uaktualniony będzie port „Baza morska”.\nDowódca dywizjonu będzie mógł zapraszać do bitew klanowych najemników – graczy, którzy nie są członkami klanu.\nTo pozwoli dowódcy klanu na testowanie kandydatów, którzy chcą dołączyć do klanu w bitwach klanowych lub zapełnić lukę we własnym oddziale bez zapraszania nowych graczy do klanu.\nNastępujące zasady będą dotyczyły Najemników:\naby dodać Najemnika do drużyny, trzeba go zaprosić do dywizjonu. Zakładka Dywizjony w grze pozwoli na znalezienie gracza.\nPo bitwie najemnik otrzyma nagrody odpowiednie do ligi w której klan walczył.\nNajemnicy nie otrzymają ekonomicznych bonusów wynikających z rozbudowy bazy klanu z którym wszedł do bitwy.\nAktualizacja Agencji Badawczej:\nDodano bonus 200 punktów za zwycięstwo okrętem tieru V dla gałęzi zresetowanych po premierze aktualizacji 0.9.9\nDodano osiągnięcia za zresetowanie 10/50/100/150 gałęzi.\nZaktualizowane zostaną barbety i działa baterii głównej:\nPoprzednio, gdy pocisk trafił wieżę baterii głównej uszkodzeniu ulegał tylko moduł, a gracz otrzymywał wstęgę „Penetracja” bez zadania uszkodzeń okrętowi. W obecnej wersji zadanie uszkodzeń modułowi wieży wpłynie na PW okrętu, zabierając z tej puli 1/10 wartości maksymalnych uszkodzeń pocisku. Zatem trafienie w działa nie spowoduje efektu otrzymania „Penetracji” bez zadawania uszkodzeń.\nNastępujące ulepszenia zostaną dodane do eskadr lotniskowców:\nZmieniono wygląd celownika i zaktualizowana kamerę w czasie lotu. To ulepszenie wpłynie tylko na wizualny aspekt interfejsu eskadry i ułatwi celowanie wszystkimi typami uzbrojenia, bez wpływu na styl gry.\nRuch samolotów w eskadrze będzie bardziej płynny, trajektoria lotu bombowców w czasie ataku nieznacznie się zmieni, a w momencie otrzymania trafienia samoloty będą wibrowały.\nUlepszono widok wody we wszystkich ustawieniach grafiki. Oprócz ulepszenia wrażenia, pozwoli to także usprawnić pracę klienta gry.\n„Port kosmiczny” zostanie zaktualizowany do technologii oświetlenia HDR.\nWraz z aktualizacją 0.9.9 gracze będą mogli grać na wszystkich serwerach korzystając z jednego klienta gry, bez konieczności posiadania oddzielnych kopii klienta dla każdego regionu.\nSerwer gry będzie określany na podstawie ustawionego konta w WG Game Center.\nDla powtórek zostanie dodany panel i podpowiedzi z instrukcjami pozwalającymi na zarządzanie nagraniem.\n" Dowódca dywizjonu będzie mógł zapraszać do bitew klanowych najemników – graczy, którzy nie są członkami klanu. "\nCzy najemnik musi być bez klanu by móc rozgrywać owe klanówki?\n12 minutes ago, _KusmiR_ said:\nNie, może być w innym klanie.\nByć może nasz odwiecznym problem z brakującą jedną osobą do zacnych klanówek zostanie rozwiązany :D