Jak leczyć ten katar u dziecka? - Na pytanie odpowiada Redakcja abcZdrowie | WP abcZdrowie\nMoje dziecko (2,5 roku) od tygodnia ma mokry kaszel, który nasila się rano oraz katar, gęsty żółto-zielony, również rano jest bardziej intensywny niż w dzień czy wieczorem. Osłuchowo jest czyste, bierze Prospan w dzień i Claritine na noc, jednak kaszel nie ustępuje. Czy to normalne, żeby kaszel pomimo brania syropu nie zmniejszał się a rano wręcz nasilał?\nprzyczyną kaszlu jest niewątpliwie katar, o którym Pani pisze – gęsty, drażniący – który prawdopodobnie spływa po ścianie gardła, podrażniając je. Jeżeli nie będzie ustępował mimo leczenia objawowego, mającego na celu pozbycie się wydzieliny z górnych dróg oddechowych, być może wskazane będzie wdrożenie antybiotykoterapii.\nZachęcam do lektury tego materiału: https://portal.abczdrowie.pl/dlaczego-nie-powinnismy-ignorowac-utrzymujacego-sie-kataru-u-dziecka.\nBardzo ważne, by w miarę możliwości, upłynniać wydzielinę z nosa. W tym celu warto zadbać o odpowiednie nawilżenie pomieszczeń, w którym przebywa dziecko, stosowanie inhalacji nawilżających drogi śluzowych i rozrzedzających wydzielinę.\nMoże Pani także po podaniu syropu rozrzedzającego flegmę oklepywać delikatnie dziecko – od dołu ku łopatkom, omijając kręgosłup. Takie delikatne oklepywanie również powinno przyspieszyć ewakuację wydzieliny z dróg oddechowych. Ważne również, by dziecko pozbywało się wydzieliny z nosa (jeśli już potrafi).\nW razie braku poprawy proszę zgłosić się do pediatry.\nWięcej informacji na temat tego, kiedy należy zgłosić się do lekarza z chorym dzieckiem w naszym artykule: https://portal.abczdrowie.pl/kiedy-katar-wymaga-wizyty-u-lekarza.\nCo robić z tym katarem u rocznego dziecka? – odpowiada Redakcja abcZdrowie\nJak mogę jeszcze leczyć dziecko? – odpowiada Redakcja abcZdrowie\nCzy ten katar może być objawem jakiejś alergii? – odpowiada Redakcja abcZdrowie\nChoroby alergiczne • Rozwój dziecka • Badania serca dzieci • Cukrzyca u dzieci • Szczepienia dzieci • Badanie podmiotowe • Badanie węzłów chłonnych u dzieci • Grypa u dziecka • Badania kontrolne dzieci • Interna • Ból brzucha u dzieci • Ptasia grypa • Medycyna rodzinna • Biegunka u dzieci • Infekcje dróg oddechowych • Kwalifikacja dzieci do szczepień ochronnych • Choroby wieku dziecięcego • Żywienie dzieci • Pomiar masy ciała, wzrostu i wymiarów ciała • Problemy ze snem u dzieci • Badania układu kostnego dzieci • Badanie jamy brzusznej dzieci • Zespół Kawasaki • Noworodek • Badania układu oddechowego dzieci • Niemowlę • Przeziębienie • Badanie neurologiczne dzieci • Karmienie niemowlęcia • Skaza białkowa\nKaszel u dziecka - rodzaje, przyczyny, leczenie • Syrop na kaszel suchy i mokry - syrop na kaszel suchy, syrop na kaszel mokry, dwa w jednym • Katar u niemowlaka - objawy, leczenie, domowe sposoby • Kaszel suchy i mokry - poznaj różnice i sposoby leczenia • Infekcja a kaszel • Kaszel - kiedy należy się nim niepokoić? • Przeziębienie w ciąży - domowe sposoby, lekoterapia • Kaszel mokry - przyczyny, objawy, leczenie • Infekcje przedszkolne • Krótka historia leczenia kaszlu. Jakie stosowano leki i metody?


Sosnowiec: policja zatrzymała mężczyznę, dzięki temu ze chrapał - Dziennikzachodni.pl\nSosnowiec: policja zatrzymała mężczyznę, dzięki temu ze...\nSosnowiec: policja zatrzymała mężczyznę, dzięki temu ze chrapał\n4 października 2016 15:33 04.10.2016 15:33\nGłośne chrapanie, dobiegające z mieszkania, pozwoliło policjantom zatrzymać mężczyznę, który pobił na Pogoni mieszkankę Sosnowca i ukradł jej torebkę. Pobita trafiła do szpitala.\nPolicja złapała agresora w jego mieszkaniu. Złodziej z początku nie otworzył drzwi stróżom prawa. Ze środka nie wydobywał się żaden dźwięk. Policjanci postanowili więc poczekać na ruch sosnowiczanina. Po pewnym czasie usłyszeli... donośne chrapanie.\nPolicja zaczęła tym bardziej dobijać się do drzwi. W końcu mężczyzna musiał je otworzyć. Został zatrzymany, a policjanci odzyskali skradzioną przez rabusia torebkę pobitej kobiet. Sosnowiczaninowi grozi do 12 lat pozbawienia wolności.\nchrapanie pobicie sosnowiec


Dwór (Pęzino) – Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl\nWersja z dnia 16:19, 17 mar 2016 autorstwa Busol (dyskusja | edycje) (Zastępowanie tekstu - "Stargard Szczeciński" na "Stargard")\nDwór administratora w Pęzinie\nLokalizacja 73-131 Pęzino\nData budowy koniec XIX w.\nDwór w Pęzinie (niem. Pansin, gmina Stargard)\nWieś o rodowodzie wczesnośredniowiecznym, której nazwę wymieniono po raz pierwszy w dokumencie z 1285 roku, dotyczącym giermka Rutgera z Pęzina. W 1320 roku w dokumencie wymieniono rycerzy Mikołaja i Henninga von Paninów.\nW 1357 roku, po śmierci ostatniego z przedstawicieli rodu von Paninów, właścicielem miejscowości został Hans von Borcke, który w 1387 roku sprzedał zamek komturowi joannickiemu Henrykowi von Güntersbergowi z Suchania. Od tego momentu rodzina von Güntersbergów była lennikiem zakonu joannitów. W 1410 roku właścicielem był Szymon von Güntersberg, a w 1450 i 1461 roku Claus von Güntersberg, W 1472 roku zamek ponownie należał do joannitów, a ostatecznie został im sprzedany w 1482 roku za 8 800 grzywien przez Szymona von Güntersberga. W 1483 roku rezydentem na zamku był komtur joannitów suchańskich Otto von Blankenburg, w 1489 roku komtur Ludwik von Schlamrendorff.\nW 1943 roku komtur Jerzy von Schlamrendorff sprzedał zamek i wieś Pęzino, wraz z wsiami Barzkowice, Brudzewice i Golina, Henrykowi von Borckemu, zachowując lenną zwierzchność. W 1498 roku właścicielami zamku i wsi byli Adrian i Karsten von Borckowie, a w 1538 roku Matzke von Borcke ze Złocieńca, Łobza i Reska. W 1557 i 1561 roku zamek należał do Frantza i jego brata Henryka von Borcków. W 1621 roku dokonano podziału dóbr pęzińskich i złocienieckich między braci Marcina, Matzkego i Filipa von Borcków. W 1624 roku w wyniku podziału właścicielem Pęzina został Matzke von Borcke, a jego majątek obejmował 51 łanów chłopskich, 7 zagrodników, 2 młyny, 2 karczmy, kuźnię, owczarnię, 2 łany pastuchów owczarzy, 1 owczarza bydła i 1 łan krawca-szewca. W 1657 roku wieś, wraz z istniejącym zamkiem, została splądrowana przez Szwedów i Polaków pod wodzą Stefana Czarnieckiego. W 1682 roku syn Matzkego, Filip Adrian von Borcke powierzył administrację zamku Piotrowi Georgowi von Puttkamerowi, mężowi swej córki Ewy Liliany.\nPóźniejszymi właścicielami dóbr ziemskich i zamku byli: w 1801 roku Georg Franz Jerzy von Puttkamer, później jego syn Ludwik Jerzy i wnuk Ernest Friedrich Georg. Prawa lenne joannitów wygasły w 1801 roku w momencie rozwiązania zakonu. Następnymi właścicielami miejscowości pod koniec XIX wieku byli Ulryk i Anna Maria von Puttkamerowie. W 1905 roku majątek rodziny von Puttkamerów obejmował 1 002 ha ziemi, a wieś zamieszkiwały 264 osoby w 20 gospodarstwach. W 1939 roku ostatnim właścicielem byli Bogislav von Puttkamer z żoną Elżbietą z domu von Bonin. W 1939 roku wieś zamieszkiwało 669 mieszkańców w 162 gospodarstwach domowych.\nWe wsi, w sąsiedztwie zamku, po jego południowej stronie, na terenie zachowanych zabudowań folwarcznych (powozownia, stajnia) znajduje się dom zarządcy folwarku z końca XIX wieku zbudowany z inicjatywy właściciela zamku i majątku. Jest to budynek parterowy, przykryty dachem dwuspadowym z trójkątnymi wystawkami przy fasadzie i elewacji, z przeszklonym gankiem. Budynek jest ozdobiony wąskimi lizenami w ścianie frontowej, oknami zakończonymi łukami i łukowymi nadprożami. Historyczne wyposażenie wnętrza się nie zachowało.


Luteranizm bez Lutra czyli recenzja recenzji – Baśń jak niedźwiedź\nLuteranizm bez Lutra czyli recenzja recenzji\nCo jakiś czas podchodzą do nas na targach osoby proszące o podarowanie im książki lub komiksu celem jego zrecenzowania w jakimś specjalistycznym bądź informacyjnym portalu. Ja mam już na koncie tyle doświadczeń, że mogę z całym spokojem odesłać tych ludzi do diabła, bez ryzyka, że spadnie nam sprzedaż, albo ktoś się obrazi i coś o nas źle napisze. Nic takiego się nie stanie, a nawet jeśli to tym lepiej. Sytuacja bowiem na rynku recenzji jest jeszcze gorsza niż na samym rynku książki. Wszyscy wiedzą, że jakiekolwiek pozytywne recenzje to efekt jakichś układów typy ręka rękę myje. Wszyscy wiedzą, że nikt nie pisze tych recenzji z pasją, bo mu zależy na czymś co akurat zrobiło na nim wrażenie. Wszyscy załatwiają sprawy znajomych swoich szefów, dawnych promotorów, którzy akurat coś wydali, albo realizują program promocyjny firmy, która ich wynajęła. W takim wypadku nazywani są blogerami książkowymi. Tak więc o wiele bardziej opłacałoby mi się wyrzucanie tych proszących o gratisy na tak zwany zbity łeb i posyłanie im wiązanki wyzwisk. Nie czynię tego ponieważ nie pozwala mi na to moja wrodzona łagodność. A więcej nawet, w tym roku zdecydowałem się oddać za darmo trzy komiksy za obietnicę recenzji. Jeden daliśmy jakimś ludziom z Interii, a drugi panu piszącemu dla portalu www.histmag.org i jeszcze jakiegoś innego, którego nazwy nie pamiętam. Było to w październiku. Recenzja zaś ukazała się w jednym na razie portalu dopiero w grudniu. To jest jak na moje standardy cała epoka geologiczna. No, ale dobrze, niech będzie. Ja tam wczoraj zajrzałem do tego portalu, bo akurat miałem czas, i tę recenzję przeczytałem. Oświadczam, że ostatni raz oddałem komukolwiek cokolwiek za darmo celem zrecenzowania. O recenzji napiszę za chwilę, najpierw zajmę się samym portalem. To jest standardowa witryna reklamująca książki pracowników wyższych uczelni, książki wydawane i pisane za dotacje, którym żadna reklama nie jest potrzebna, bo dystrybucja tych publikacji dokonywana jest pod przymusem. To znaczy one muszą, choćby nie wiem co znaleźć się w sieciach i księgarniach. Nie wiem więc po co nasz komiks miałby się tam reklamować. Nie wiem po co recenzja „Świętego królestwa” miałaby się ukazywać obok recenzji książki takiego oszusta jak Ludwik Stomma, któremu nikt nie zarzuci myślenia ahistorycznego jak to się przydarzyło autorowi recenzji naszego komiksu. Stomma to jest ten facet, któremu uwalili habilitację, bo zaczął przekonywać komisję, że chłopi polscy mieli na strychach obserwatoria astronomiczne. Jest on jednak autorem z żelaznego garnituru twórców publicystyki naukowej, która musi być lansowana i sprzedawana choćby nie wiem co, choćby się świat miał zawalić jutro. No i jest od pół wieku chyba felietonistą „Polityki”. Za wysokie to progi na nasze nogi.\nRecenzja zaczyna się od asekuranckiego twierdzenia, że teorie spiskowe mają jednak czasami jakiś sens, po czym następuje seria przykładów na zastosowanie takich teorii, z układem w Jałcie na czele. Wszystko, jak zgaduję, w celu obłaskawienia tamecznego, przyzwyczajonego do pisarstwa Stommy, czytelnika. Zbytek łaski, naprawdę nie trzeba….Nasz komiks nie jest bowiem opowieścią o spisku, tylko opowieścią o metodzie, a to zasadnicza różnica. Nie mamy też zamiaru nikogo kokietować, a już na pewno nie tak zwanych miłośników historii.\nAutor recenzji ma wyraźnie jakiś problem, chyba polega on na tym, że nie wie jak pogodzić jakość naszego komiksu z tak zwaną oficjalną wersją wydarzeń. Na wszelki wypadek nazywa nasz pomysł na zdefiniowanie polityki i postaci Zygmunta Starego ahistorycznym. O żesz…Ahistorcznym? W żadnej polskiej książce dotyczącej schyłkowej epoki jagiellońskiej nie omówiono postaci takiej jak Jakub Fugger. Jeśli występuje on tam to jako mało znaczący bankier. O tym, by polski historyk współczesny napisał coś o roli banków kierowanych przez Antona Fuggera w czasie grabienia Rzymu w roku 1527 nie może być nawet mowy. O tym, by ktokolwiek wymienił nazwisko Georga Hohenzollerna we właściwym kontekście szkoda nawet gadać, no chyba, że będzie to historyk lokalny, badający przeszłość Tarnowskich Gór. I przy tym wszystkim ktoś nazywa nasz sposób opowiadania ahistorycznym?! Bo Tomek nie narysował jak Zygmunt neutralizuje politykę Raresza w Mołdawii? Bo nie narysował jak polska dyplomacja rozbija sojusz Habsburgów z Wasylem? To nie dyplomacja rozbiła ten sojusz, przypomnę nieśmiało, ale wojsko. Dyplomacja nie miała tam nic do gadania. Najlepsze jest jednak to:\nPonadto, niejako wbrew twierdzeniom Maciejewskiego, doprowadzenie do sekularyzacji i zhołdowania Prus Zakonnych wypada uznać (m.in. za prof. Henrykiem Samsonowiczem) za majstersztyk jagiellońskiej dyplomacji. Jednoznaczna krytyka Jagiellona i obwinianie go za politykę kolejnych władców w stosunku do Prus to klasyczny przykład spojrzenia ahistorycznego.\nMajstersztykiem jagiellońskiej dyplomacji w zadanych warunkach byłoby otrucie Albrechta Hohenzollerna, a nie robienie mu reklamy na całym świecie, a także – wobec wtargnięcia Turków na ziemie cesarstwa i oblężenia Wiednia w 1529 zajęcia Opola i Raciborza oraz odebranie hołdu od jego brata Georga.\nWobec historycznych konsekwencji owego majstersztyku dyplomacji wypada nazwać myślenie profesora Samsonowicza ahistorycznym. Tym bardziej, że w rozważaniach pana profesora również nie występuje Jakub Fugger ani jego bratanek Anton. Nie mają oni żadnego wpływu na bieg wydarzeń. Nie „robią w dyplomacji” jakbyśmy to powiedzieli dziś, korzystając z gwary przedmieść.\nAutor recenzji Przemysław Mazur, stara się napisać o naszym komiksie dobrze, trapią go jednak najwyraźniej jakieś lęki. O co? Nie bardzo rozumiem. Co powie naczelny? Czy ludzie przyzwyczajeni do myślenia o wielkim sukcesie dyplomacji polskiej jakim był hołd pruski nie dostaną pomieszania zmysłów?\nNie wiem też skąd autor wytrzasnął informacje, czy też może sugestie, że Tomek tworząc ten komiks się na czymś wzorował. Nie wiem też skąd wziął informację, że nie ingerowałem w treść scenariusza. To są, łagodnie rzecz ujmując, niedomówienia. Nad scenariuszem pracowaliśmy wspólnie, konsultując się właściwie codziennie przez pół roku. Tomek stworzył dzieło oryginalne, na podstawie moich tekstów. Nie szukał dzieł innych twórców, którzy sięgali do opisywanych przeze mnie czasów. Nie wzorował się też na pracach Zygmunta Similaka, który rzekomo stosował w swoim historycznym komiksie jakieś odniesienia do współczesności. Tomek nawet nie wie kto to jest ten Similak, a nazywanie prac tego całego Similaka „sprawdzonymi wzorami” to jest po prostu skandal. Na tym jednak nie koniec. Oto wprost z naszej recenzji możemy się przenieść do opisu bitwy pod Mohaczem i całej ówczesnej sytuacji politycznej autorstwa Lili Konopki. Pani ta mieszka w Kanadzie, skończyła UJ, a wcześniej mieszkała w Indiach i Zambii. Takie informacje znajdujemy pod tekstem. Ja zaś dodałbym do siebie, że powinna w tej Zambii pozostać i nie zajmować się sprawami, których nie rozumie w sposób głęboki i nie dający szans na zmianę. Oto w jej tekście, nie mogę w to uwierzyć, znajdujemy taki fragment:\nPo śmierci niemieckiego cesarza jagiellońskie królewięta pozostawały pod opieką wyznaczonego przez władcę legalnego opiekuna, margrabiego Brandenburgii – Ausbach, Jerzego Hohenzollerna. Po matce Zofii Jerzy był siostrzeńcem starego króla ,,Bene, bene”, więc bliskim krewnym obojga królewiąt. Przy tym dzieci znały go dobrze, bo od r. 1506 służył na dworze Władysława i mieszkał w królewskich komnatach.\nMargrabia Jerzy doszedł szybko do wielkiej fortuny i zaszczytów. Powiększył ziemie opolskie o Racibórz, a potem pewnymi układami z ościennymi książętami dodał do swego majątku Odenburg, Benthen i Tarnowiec.\nJerzy Hohenzollern był zagorzałym reformatorem. Wielbił nowe idee, studiował dzieła Lutra i jego najnowsze tłumaczenie Nowego Testamentu. Osobiście spotkał się z Lutrem w 1524 r. w czasie negocjacji dotyczących sekularyzacji Zakonu Krzyżaków, których Wielkim Mistrzem był wtedy jego brat Albrecht, ten sam, który w następnym roku złożył polskiemu królowi słynny hołd pruski.\nJerzy miał wielką przyjaciółkę w nowej królowej węgierskiej Marii, owej w dawnych latach maleńkiej dziewczynce, przyrzeczonej Ludwikowi przez Maksymiliana. Młodzi pobrali się w styczniu 1522 r. w Budzie i natychmiast znaczenie Ludwika wzrosło w całej Europie. Jego nowa żona była siostrą nowego cesarza Karola i arcyksięcia Ferdynanda. Maria była silną i ambitną kobietą. Postać jej małżonka wydaje się przy niej śmieszna i mała, a nawet wręcz karykaturalna.\nTo jest przykład wstrząsającego wręcz myślenia historycznego, z którym my dwaj nie mamy po prostu żadnych szans. Myślę, że nawet Stomma poddałby bez walki swoje obserwatoria astronomiczne.\nNo way…jak powiedział Sittng Bull nad strumieniem Little Big Horn. Nie możemy bywać w takich miejscach, bo skończy się to klęską. Nie możemy rozdawać naszych produktów za dramo, bo nikt ich nie będzie szanował. Nie piszcie nam tych recenzji ludzie. Naprawdę. Nie ma przymusu. Piszcie recenzje Stommie i jego kumplom, zatrudniajcie te pańcie z Zambii i cieszcie się życiem. Od nas i naszych książek trzymajcie się z daleka.\nNa koniec jeszcze jedno. W żadnym opracowaniu stroniącym od ahistorycznego myślenia nie znalazłem opisu w jaki sposób Marcin Luter przekonał Georga Hohenzollerna do swojej doktryny. Bo z Albrechtem nawet się Luter nie spotkał. Jak to się stało, że jeden były augustiański mnich namówił dwóch największych gangsterów epoki do politycznego przedsięwzięcia na niespotykaną skalę. Może któryś z historyków spróbuje zmierzyć się z tym opisem?\n29 komentarzy do “Luteranizm bez Lutra czyli recenzja recenzji”\n26 grudnia 2014 o 12:24\nZapomniałem dodać link do recenzji\n26 grudnia 2014 o 13:31\nKapitan rez. prof. Henryk Samsonowicz 😉\n26 grudnia 2014 o 13:33\nDystrybucja POdręczników szkolnych też dokonywana jest pod przymusem a dzieci nie płaczą 😉\n26 grudnia 2014 o 14:06\ntakie pisanie o „zbytniej jednotorowosci w interpretowaniu” i „przecenianiu czynnikow ktore doprowadzily do upadku Wegier” to sugeruje, ze Wegry same z siebie „upadly”. Bolszewia zawsze stosuje ta sama retoryke o „nieuchronnosci dziejow”. A tymczasem to byla zorganizowana dlugofalowa akcja na ktora wydano mnostwo pieniedzy, po to zeby zrabowac jeszcze wiecej. Takich recenzji to sie nie da czytac.\nJa tymczasem dostalem pod choinke basn czeska z dedykacja od autora. Trudno dla mnie o lepszy prezent.\n26 grudnia 2014 o 14:14\nRecenzja nie była bezpłatna.\nEgzemplarz przekazany, wartość swoją miał.\nPłatna, tylko instrukcje jak recenzować nieprzekazane 🙂\nPozdrawiam w piękne, ciche Święta Bożego Narodzenia!\nDla sławy, dla zysku czasem, śpiewa J. Kowalski:\nAutorowi do pamiętnika.\n26 grudnia 2014 o 14:42\nNie mogę sponsorować recenzji do cholery….\n„Leczenie za darmo to leczenie na darmo” jak mawiał mój znajomy lekarz. Recenzenci powinni płacić za swoje egzemplarze potrójnie.\n26 grudnia 2014 o 18:46\nTak, Prusy przez dlugie wieki byly takim ropiejacym wrzodem na ciele Polski. To Prusacy pozniej byli tymi ktorzy najbardziej nienawidzili narodu polskiego.\nNajprawdopodobniej to była imperialistyczna STONKA rzucona z amerykańskich bombowców na Węgry i w taki sposób upadło to państwo.\nCo do chłopskich obserwatoriów astronomicznych na strychu pod strzechą to prawda. Zbudowane na częściach wozu drabiniastego , poruszana kołami młyńskimi , napędzana z olbrzymich kotłów parowych sprowadzonych z Anglii , palonych na otwartym ogniu rozgrzanym na koksie, a palenisko znajdowało się bezpośrednio na powale zgodnie z instrukcją BHP wydaną przez Lutra.\nHENRY → @coryllus (12:24 26.12.2014)\nTa recenzja nie jest zła 😉\n26 grudnia 2014 o 19:13\nWesołych Świąt! Jeszcze trwają!\n26 grudnia 2014 o 19:33\nNa szczęście nie jest Pan chyba odosobniony w tym „ahistorycznym” myśleniu o Zygmuncie, Hohenzollernach i Fuggerach.\nTu łącze do artykułu, być może panu znanego, a może napisanego wskutek zainspirowania Pana tekstami:\nZygmunt porzucił Węgry, a zatem także i papiestwo, pozwalając na to, by niemieccy żołdacy doszczętnie zrujnowali Wieczne Miasto (z wyjątkiem kantorów Jakuba Fuggera, habsburskiego bankiera) (sic!!!!!!!!).\nAdres podaję bez rekomendacji, bo znalazłem to przed kilkoma minutami i nie wiem, czym w istocie jest ów portal LIBERTAS.PL, którego nazwa, jak każde dzisiejsze odwołanie do wolności, budzi podejrzenia, choć redaktor naczelny we wstępniaku na home page wyraźnie odcina się od demokracji.\n26 grudnia 2014 o 19:35\nMyślę, że Baśń była inspiracją dla tego młodzieńca, ale on woli się powoływać na Konecznego, bo to mu podnosi samoocenę i ocenę środowiskową. Takie swoiste bohaterstwo…\n26 grudnia 2014 o 20:42\nNieopatrznie zajrzałem w recenzję, nieopatrznie bo komiks będę czytał po raz trzeci… „Twórcy „Świętego Królestwa” na szczęście nie obawiają się korzystać ze sprawdzonych wzorców.” – jakie sprawdzone wzorce? Co za brednie, na rynku polskim ten komiks jest jak perłą. Sprawdzonym wzorcem to mógłby być komiks o Maczku, ale jest raczej pierwszym krokiem do „Królestwa…”. Co za ahistoryczna recenzja…\nLudzie nieprzygotowani, stykając się ze Świętym Królestwem, szukają punktu odniesienia. Czegoś, czym mogli by się podeprzeć. To co widzą jest oddalone lata świetlne od ich dotychczasowych doświadczeń.\nMolibden → @coryllus (19:35 26.12.2014)\nTak, to problem: wykorzystywanie – mówiąc najoględniej – cudzych odkryć i wyników prac badawczych.\nOstatnimi czasy pewien znany tu reżyser dokumentalista przywołuje w swoich wystąpieniach różne kwestie czy ujęcia problemów, które znam wyłącznie z Pana tekstów czy wystąpień ustnych, ale na Pana jako autora się nie powołuje. Nie oceniam tego tymczasem, bo nie znam przyczyny, dla której Braun tak robi, jednak gdy je słyszę zgrabnie wmontowane w jego własną narrację, to pojawia się nieodparty absmak, bo to nie są jego słowa.\n26 grudnia 2014 o 21:07\nCi recenzenci to sekta oszustów przypominająca nachalnych sprzedawców badziewia na deptakach. Z pewnością ich celem oprócz wyłudzenia jednego egzemplarza książki jest zaszkodzenia jej jako projektowi. Krytycy to w rzeczywistości cenzorzy zwalczający wolną myśl w okresach odwilży gdy nie można jej zwalczać administracyjnie. To lepiej podarować jakiś egzemplarz domowi dziecka.\nMolibden → @zielarka (20:53 26.12.2014)\n26 grudnia 2014 o 21:09\nRzeczywiście, są zupełnie zdezorientowani, zauważyłem już to pokazując innym mój egzemplarz „Królestwa”. Przydałby się solidny komentarz, wyjaśniający łopatologicznie, o co tu chodzi.\n26 grudnia 2014 o 21:33\nChyba rzeczywiście lepiej\n27 grudnia 2014 o 00:47\nHistoria kołem się toczy….25. Instabunt przy tym Ich Mość PP. posłowie, żeby posłów i rezydentów cudzoziemskich, którzy się u nas tak bardzo umieszkali, ex nunc relegować. (Pasek)\nKrzysiek → @coryllus (14:42 26.12.2014)\n27 grudnia 2014 o 02:05\nNie no, spoko, jaja sobie robię.\nI decyzja o braku recenzji – póki nie znajdzie się grupa rozsądnych, ale znanych ogółowi, ludzi – jest chyba 100% słuszna.\nCóż warta jest sponsorowana recenzja?\nNic. No chyba żeby miała przełożenie na wynik sprzedaży.\nAle wtedy jak ustaliliśmy:\n– ani nie byłoby Pana na nią stać – bo to odpowiednie media – np. AGORA,\n– ani by jej nie zamieścili – bo to odpowiednie media…\nKrzysiek → @Molibden (21:05 26.12.2014)\nOh, nie przesadzajmy z tymi oskarżeniami.\nJeszcze kilka miesięcy temu Panowie byli w znacznie bliższej współpracy, a idąc w jednym kierunku – pewnie jakoś tam czerpali od siebie.\nWięc nie wiem, czy oskarżać GB.\nJedynie oni dwaj znają prawdę.\naztec75 → @Molibden (21:05 26.12.2014)\n27 grudnia 2014 o 08:57\nObaj panowie -coryllus i GB, doskonale się uzupełniają. Szukanie tego, co który pierwszy powiedział jest śmieszne.\nMolibden → @aztec75 (08:57 27.12.2014)\n27 grudnia 2014 o 11:08\nA mnie się wydawało się, że po najęciu się Brauna u Hajdarowicza drogi obu panów się rozeszły, zwłaszcza że p. Maciejewski odniósł się do tego werbunku dość jednoznacznie oraz do późniejszych działań publicznych Brauna. Proszę zajrzeć wstecz do notek Gospodarza.\nChyba, że to wszystko było tylko dla zmylenia reszty świata; panowie się umówili, że od teraz będą jakby w dystansie do siebie, bo Braun poszedł do Hajdarowicza faktycznie z misją specjalną, a Maciejewski będzie go teraz „potępiać”.\nDla różnej maści „recenzentów” przydałaby się ulotka reklamowa, taki papierowy „trailer” czyli „zajawka, broszura reklamowa”, (jak ja nie lubię tych przenikających bezczelnie i obrzydliwie do języka polskiego targetów, eventów i trailerów!!!!!!!!!!!).\nTakie ulotki są masowo rozdawane np. w kinach z krótkim opisem filmu itp.\nMogłaby zawierać gotową instrukcję recenzencką czy wręcz gotowe recenzje – wyjaśniać spojrzenie, interpretację, tło historyczne i zawierać kilka „klatek” komiksu.\nJestem przekonany, że są na rynku ludzie piszący i myślący choć troche niezależnie, paradoksalnie mogą to być różne klubowe, młodzieżowe, gminne, lokalne i inne wydawnictwa – gazety, portaliki, radyjka. I człowiek z takiego medium otrzymuje gotowca i jednak dociera do grupy tysięcy odbiorców.\nPoza tym odwiecznym problemem jest czytelność przekazu. Nie każdy musi pamiętać historię Hołdu Pruskiego czy Bitwy pod Mohaczem. Ulotka mogłaby być przy okazji wprowadzeniem. Całość lepiej by wchodziła, akcja byłaby czytelna od razu, a postacie bardziej rozróżnialne.\nPoza tym ulotka w formacie komiksu może być plakatem dodawanym do każdego egzemplarza.\nA na targach nie zarzucą, że nie dostali za friko całego egzemplarza. Bo dostaną np. trzy ulotki dla siebie i kolegów 🙂\nNo i koszt ulotki – znikomy przy skali wydawnictwa.\ntadman → @Molibden (21:05 26.12.2014)\nPamiętam, że zaczyn dał G. Braun, a Gospodarz jako ta dróżdż w ciaście* spowodował wypełnienie treścią form, które już znamy.\nPrzecież Gospodarz nie ukrywał, ze zaczęło się od polecanki G. Brauna w sprawie Kallimacha.\n* – ppłk Tadeusz Durmała o kardynale Wojtyle na szkoleniu politycznym w roku 1977\nMolibden → @tadman (15:49 27.12.2014)\n27 grudnia 2014 o 22:05\nNie pisałem o początku, lecz o końcu.\nkociol → @Molibden (21:09 26.12.2014)\n27 grudnia 2014 o 22:50\nZ tego co wiem to na CD jest 20 min wolnego miejsca – w sam raz na komentarz kogoś takiego jak Grzegorz Braun.\n…i mennica, czyli dziwne życzenia Święte królestwo albo czy warto tłumaczyć dobre dowcipy


January 13, 2018, 5:47 pm / kredytkonsolidacyjnyalior83615.blogolize.com\nZ tego bądź, co lub krótkiego artykułu dowiesz się, czym jest kredyt konsolidacyjny jak i również dlaczego warto się nim zainteresować. Na samym wstępie należy powiedzieć, dlaczego spłata kilku równoległych zobowiązań nie jest dobra dla naszego portfela. Musimy mieć, bowiem świadomość, z jakimi kosztami wiąże się zaciągnięcie pożyczki lub też pożyczki.\nPo ogólnej świadomości utarło się, ponieważ, że pożyczając pieniądze w banku lub firmie pożyczkowej spłacamy jedynie kwotę oszczędności i dodatkowe odsetki. W rzeczywistości opłat jest w dużej mierze więcej. Przeważnie do zaciągniętego kredytu doliczana jest marża, prowizja za udzielenie i ubezpieczenie. Taki stan sprawy sprawia niejako, że w przypadku kilku kredytów płacimy kilkukrotnie takie same opłaty.\nKredyt konsolidacyjny niweluje ten problem całkowicie. Mnóstwo Internautów zadaje tutaj jest jego komentarz pytanie, które to zobowiązania mogą ulec konsolidacji. W tym momencie nie ma przeszkód, aby konsolidacji uległy takie zobowiązania jak: kredyty bankowe, pożyczki lub też tzw. chwilówki dawane przez przedsiębiorstwa nieposiadające formalnie statusu banku. Częstym pytaniem jest również, w jakiej wysokości kredyt konsolidacyjny mogę uzyskać. Przeważnie zależy to od momentu wielkości aktualnie posiadanych zobowiązań a maksymalna kwota nie przekracza w najbardziej chodliwych ofertach sumy dwustu tyś złotych. Co ciekawe po niektórych przypadkach oprócz samej kwoty konsolidacji możemy otrzymać dodatkową gotówkę na swobodny cel.\nDzięki temu jesteśmy wstanie zrealizować na przykład bardzo długo odkładany remont bądź odpocząć od pracy zawodowej i wyjechać na zasłużone wczasy. Kredy konsolidacyjny daje nam naprawdę szeroki kalejdoskop dostępnych możliwości i wyłącznie od nas zależy jakim sposobem z tych możliwości będziemy mogli skorzystać. Do kolejnych plusów konsolidacji możemy dopisać stosunkowo niskie oprocentowanie, w jakim jest zaciągany jak i również wydłużony okres spłaty. Skutkiem tego nie powinniśmy mieć żadnych poważnych trudności z jego spłatą a o to przecież nam chodzi w ostatecznym rozrachunku. W tymże momencie praktycznie każdy pula działający na terenie naszego kraju posiada w swojej ofercie tego typu produkt finansowy.\nJak wybrać najlepszą opcję? Jeśli nie jestem pewny, w jakim agencji bankowej znajdziemy najlepszy kredyt konsolidacyjny to optymalnym rozwiązaniem jest zamierzenie skorzystania z pomocy doświadczonych firm turystycznych pośrednictwa finansowego. Osoby tam pracujące posiadają szerokie i gruntowne doświadczenie z zakresu pożyczek i bankowości. Znając sytuację klienta wiedzą dobrze, przy jakiej placówce będzie posiadał największe szanse na zdobycie gotówki (nie robią nadmiernych zapytań w Biurze Danych Kredytowej, które obniżają polski scoring, czyli punktację kredytową średnio o kilkanaście punktów). Wszystkie działa mają skoordynowane w ten sposób, by klient otrzymał propozycję na jak najlepszych warunkach i zasadach. Kredyt konsolidacyjny jest w szczególności polecany osobom, które posiadają wiele zobowiązań i nie radzą sobie z ich terminową spłatą.\nComments on “Kredyt konsolidacyjny w oparciu o dokument z roboty o dochodach”


Schody Jurrex Orzesze\n43-186 Orzesze, Wojska Polskiego 43\n43-186OrzeszeWojska Polskiego 43Śląskie888273896\n888 273... 896więcej\nJesteśmy firmą zajmującą się produkcją i montażem schodów drewnianych działającą od 1993 roku.\nNa początku działalności oprócz wykonywania schodów firma oferowała szeroki zakres usług stolarskich, jednak w czasie zwiększonego rozwoju budownictwa i zwiększonego popytu na schody drewniane wyspecjalizowaliśmy się w ich produkcji\nNasze produkty wykonujemy z najlepszej jakości suszonego drewna krajowego i zagranicznego, głównie buka parzonego...\nNasze produkty wykonujemy z najlepszej jakości suszonego drewna krajowego i zagranicznego, głównie buka parzonego firmy POLLMEIER, dębu i jesionu, które są lakierowane i ewentualnie barwione na dowolny kolor produktami renomowanej niemieckiej firmy CLOU. Dla bardziej wymagających oferujemy również gatunki drzew egzotycznych.\nW połączeniu drewna z innymi materiałami tworzymy niepowtarzalne kompozycje wysokiej jakości.\nOpierając się na najnowszym oprogramowaniu do schodów, obróbce CNC i zgranej ekipie fachowców jesteśmy w stanie realizować zamówienia w niedługim czasie i w dobrej cenie.\nProfile działalności firmy: export, sprzedaż, usługi\nSchody dywanowe (Schody)\nschody dywanowe z drewna bukowego, barwione, lakierowane, balustrada drewno + stal nierdzewna\nschody samonośne nakładane (Schody)\nSchody z drewna bukowego, barwione i lakierowane z balustradą drewniano-metalową\nSchody samonośne drewniane (Schody)\nSchody z drewna dębowego , stopnie wpuszczane, z balustradą ze stali\nSchody z drewna bukowego z balustradą, stal nierdzewna\nSchody, poręcze i balustrady - woj. śląskie\nHPT METAL SYSTEM\nbalustrady,nowoczesne ogrodzenia,panele ogrodzeniowe,ogrodzenia przemysłowe, kosze gabionowe\n42-660\tKalety, Młyńska 53\n696 449... 733więcej\nBudownictwo - Orzesze


PGE VIVE gra z obrońcą tytułu. "Musimy zagrać jeszcze lepiej niż z Rhein-Neckar Loewen" - CKsport.pl - Sport Kielce\nPGE VIVE gra z obrońcą tytułu. "Musimy zagrać jeszcze lepiej niż z Rhein-Neckar Loewen"\nPGE VIVE Kielce w niedzielę powalczy o kolejne punkty w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Zadanie - tak jak w dwóch poprzednich meczach - będzie trudne, bo kielczanie grają z obrońcą tytułu, Montpellier HB.\nFrancuzi przegrali dwa pierwsze starcia w grupie: z Vardarem Skopje (24:27) oraz z Mieszkowem Brześć (26:23), ale mimo to i tak są faworytem starcia z kielecką drużyną. - Gramy z aktualnym mistrzem Europy i dopóki nie będzie nowego, jest to najlepszy zespół w Europie. Takie musi być nasze nastawienie. Będziemy grać na ich boisku. Wiemy, że są teraz trochę w kryzysie, ale zawsze po złych chwilach przychodzą dobre momenty, ale mam nadzieję, że nasz mecz nie będzie tym dniem i tym momentem – mówi przed niedzielnym pojedynkiem w LM Uros Zorman.\n- Trzeba też zwrócić uwagę na statystyki bramkarzy rywali, którzy odbijali po kilkanaście piłek. Z boku może wydawać się, że Montpellier przegrało i ta drużyna jest w kryzysie, ale oni walczą, grają dobrze, lecz nieco zawiodła skuteczność - wyjaśnia Zorman.\nPoprawia się sytuacja kadrowa PGE VIVE, ale sztab szkoleniowy wciąż nie może liczyć na wszystkich swoich zawodników. Do Francji kielczanie polecą w trzynastoosobowym składzie, jeszcze bez Marko Mamicia, który treningi z zespołem rozpocznie w przyszłym tygodniu. - Musi jeszcze odpocząć, aby być gotowym w stu procentach - twierdzi asystent trenera Dujszebajewa.\nOstatni raz PGE VIVE mierzyło się z Montpellier HB w kwietniu 2017 roku. Były to spotkania w ramach 1/8 finału i oba zakończyły się porażką kielczan. - Musimy patrzeć w przyszłość, a nie w przeszłość. Przed nami nowy mecz, z nową drużyną - podkreśla Słoweniec.\nI dodaje: - Patrzymy na siebie. Najważniejsze, aby zagrać jeszcze lepiej niż z Rhein-Neckar Loewen. Trzeba zrobić krok do przodu. Po pierwsze musimy popełnić jak najmniej błędów w ataku, bo wiemy, że Montpellier żyje z kontrataków.\nNiedzielny wyjazdowy mecz PGE VIVE Kielce z Montpellier HB rozpocznie się o godz. 19:00.\nBędzie wyraźna porażka Vive.\nPrawdziwy kielczanin2018-09-28 12:40:06\nWyraźnie, to nie znasz się na piłce ręcznej. Ciężki mecz, ale porażki nie będzie.\nWydaje mi się że powinno pójść łatwiej niż z lwami\ntaki ja2018-09-28 16:54:16\nten płocki cymbał jeszcze w szoku po najeźdźcie fińskich gwiazd\nRobie skladke na koryto dla Porebskiego\nTagi:pge vive kiele, montpellier hb, liga mistrzów, uros zorman


Kasiaandros: Jesteś matką idealną\nJesteś matką idealną\nNiedawno dziesięciolatek pobił w szkole kolegę, bo ten powiedział, że jego matka jest głupia i śmierdzi. Pewna uczennica szepnęła drugiej na ucho, że w domu tej trzeciej panuje taki bałagan, że nie ma gdzie nogą stanąć. A rodzice jednej rozwiedli się dlatego, bo jej matka nigdy zupy nie ugotowała.\nIle takich historii słyszymy dziennie, miesięcznie? Ile powielamy, ilu świadkami jesteśmy? Dlaczego pozwalamy na to, by opinia jednych o drugich wpływała na nasze ich postrzeganie? Jaką miarą mierzymy ludzi i dlaczego akurat tę miarkę pokazujemy naszym dzieciom?\nDziecko kocha swoich rodziców nad życie. I to oni są dla niego najważniejszymi osobami na świecie.\nJeżeli w domu rodzinnym zaspokojone są podstawowe potrzeby dziecka, to czuje się ono w tym miejscu najlepiej. Te potrzeby to m.in. zaspokojeniu głodu, snu, ciepła i higieny. To poczucie bezpieczeństwa, miłości, akceptacji i uznania. To szacunek, którym dziecko darzymy i samodzielność, na którą dziecku pozwalamy. Niby dużo, ale tak naprawdę, każda matka w taki właśnie sposób okazuje miłość swojemu dziecku.\nI jeżeli te potrzeby dziecka zaspokoimy, nikt nigdy nie może zarzucić nam, matkom, rodzicom, że do ideału nam daleko.\nBo miarą miłości matki do dziecka nie może być to, że na obiad zje ono kupione na wagę, mrożone pierogi. Ono te pierogi zje w swojej kuchni, na swoim krześle, przy stole, przy którym jest czas na rozmowę i śmiech, przy stole, na którym codziennie stoją nieumyte kubki, dzięki którym każdy dzień dziecka jest przewidywalny, co nie powoduje u niego lęku o dzień kolejny.\nMiarą miłości matki do dziecka nie może być stos naczyń w zlewie i sterty ubrań do prasowania, pośród których się ono bawi. Bo dla niego to jest oczywiste, każde miejsce w domu, zapach tegoż właśnie prania, to jego azyl, w którym czuje się bezpiecznie. To wszystko tworzy jego świat, świat, w którym czuje się dobrze i świat, którego zmieniać nie ma potrzeby.\nMiarą miłości matki do dziecka nie może być liczba kolczyków w jej uchu i tatuaży na ramieniu. Dla dziecka matka jest pierwszą osobą, jaką poznał, której bicie serca układało je do snu. Piękna, mądra, wesoła i miła, tak mamę postrzega dziecko, bo ta mama jest jego - jedyna i niepowtarzalna.\nDziecko nie porównuje swojej mamy z innymi matkami, nie zazdrości innym mamy, kocha mamę taką, jaka jest obok, bo ona tworzy ten jego raj na ziemi, przytula, całuje, ubiera i czesze.\nMiarą miłości matki do dziecka nie mogą być zacerowane spodnie, przykrótka spódniczka, firmowe ubranie lub zwykłe z sh. Ono te spodnie uwielbia, bo przecież jego ulubiona postać z bajki jest na nich, ono tych łat nie zauważa w ogóle. Ono nie wie, gdzie mama kupiła bluzę i ile ona kosztowała, w tej bluzie jest mu ciepło, pachnie domem, pachnie mamą, to się liczy.\nMiarą miłości matki do dziecka nie jest coroczny wyjazd (czasami na kredyt) na zagraniczne wakacje. Czas spędzony razem, na zwykłej działce, na wspólnych zakupach, na zabawach i rozmowach jest tym, czego ono potrzebuje.\nDlatego nigdy nie pozwól, by ktoś kiedyś skrytykował Cię Mamo za to, że niewystarczająco troszczysz się o swoje dziecko, bo obiad Twój z trzech dań się nie składa, bo pranie zalega w koszu, bo koty po stole spacerują i kolczyk masz w nosie. Ty jesteś matką idealną! Dla swojego dziecka jesteś chodzącym wzorem!\nBo nie sztuką jest patrzeć oczami i widzieć, sztuką jest dostrzec coś, jak się ma oczy zamknięte.\nA ludzie wokół?\nLudzie lubią innych obarczać winami, ale tak naprawdę innym swoje winy przypisują.\nAutor: kasia o 30.10.14\nComniecieszy co 31.10.2014, 06:53\nOstatnie Twoje zdanie pięknie podsumowuje problem. Takim zachowaniem usprawiedliwiamy swoje porażki. Bo przecież wszystkim się to zdarza?Tylko mam nadzieję, że moja świadomość rośnie, a postępowanie maleje. Dziękuję za kolejną refleksję. Serdecznie pozdrawiam- H\nkaan 13.11.2014, 22:25\nGrazyna Talebe 31.10.2014, 10:06\nOj Kasiu, jak Ty pieknie masz racje :*\nAnita M 31.10.2014, 10:07\nBardzo się wzruszyłam jako "świeża" choć już nie taka młoda mama. Rzeczywiście jest tak jak napisałaś. Niemniej jednak przykre jest gdy to dziecko tak nieświadome a jednocześnie z tymi zaspokojonymi potrzebami pójdzie wśród inne dzieci, które potrafią być okrutne i w jednej chwili potrafią zburzyć tę jego kochaną choć nie doskonałą rzeczywistość. Otrzyma wtedy całkiem błędne informacje, typu: Masz lepszą komórkę, lepsze ubranie etc. znaczy: Rodzice Cię kochają.\nPatrząc na to co aktualnie się dzieje wiem jak trudne zadanie przede mną.\nkaan 13.11.2014, 22:29\nTo prawda, porównania, jak tylko się zaczną , jak tylko zdamy sobie z nich sprawę, towarzyszyć nam będą przez całe życie. I tutaj trudna rola nasza, jak nauczyć dziecko kochać ludzi a nie przedmioty? Stawiam na mądrych rodziców :)\nbidibi 31.10.2014, 10:39\nteż tak myslę. jestem matką idealną, bo kocham całą sobą moje idealne dzieci.\nkaan 13.11.2014, 22:30\nPaulina L 31.10.2014, 11:42\nKasiu! Popłakałam się, wzruszyłaś mnie kompletnie. Twoje spojrzenie na świat pomaga mi bardzo w życiu, jest jak telefon do przyjaciółki, mądrej i dobrej. Czytając ten tekst widziałam dwoje moich maluchów, analizowałam ich zachowanie- to jest dokładnie tak. Dla nich matka jest ideałem. Dziękuję!\nkaan 13.11.2014, 22:31\nPaulinko, to ja Ci dziękuję za te słowa, nie wiesz nawet, jak mi miło jest ♥\nmelancholia 31.10.2014, 11:44\ngdzies kiedys przeczytalam ze idealne mamy maja nieumyte okna i podlogi i szczesliwe dzieci :) cos w tym jest :)\nojjjj sie naczekalam na ten wpis :) mam nadzieje ze nic zlego sie nie dzialo tylko normalne zycie :)\nNie, wpis to samo życie, nic złego się nie wydarzyło (tfu, tfu ;))\nAnonimowy 31.10.2014, 13:10\nZnowu masz racje, i dziekuje za - jestes idealna matka.\nDzieci w tym wieku wczesne nastolatki moga byc nieobliczalne w swej okrutnosci, nie wiedza ze slowa moga kaleczyc i ranic. Zaluje ze czesto brakuje tego nauczania mlodziezy tej podstawowej odpowiedzialnosci za to co sie robi, czyni i za slowa, ktore sie wypowiada. Wydaje sie ze to takkie proste, zanim cos powiesz zastanow sie jaki to bedzie mialo efekt, czy chcesz aby ten ktorego obrazasz, ranisz, czy chcesz aby byl zalamany , smutny...\nA dzieci sa wspaniale zawsze beda bronic swoja Mame, Jej honoru , to wyraz milosci i szacunku. Pieknie to ujelas ...\nkaan 13.11.2014, 22:33\nJa uważam, że lepiej jest czasami niedopowiedzieć, niż powiedzieć za dużo, bo słowa wypuszczonego z ust już się nie cofnie a milczenie czasami odnosi większy skutek niż potok słów. Milczeniem można nieraz człowiekowi coś przekazać.\nAnonimowy 31.10.2014, 13:26\nDzięki Tobie uwierzyłam, że jestem matką idealną, idealną dla swoich dzieci. I to jest najważniejsze. Ile ja miałam kompleksów, gdy na blogach widziałam ubrania dziecięce i ich ceny. Wtedy myślałam, że sobie nie kupuję bluzki za 200 zł a tam, na tych fotkach blogowych dzieci tak pięknie wyglądają a moje tak zwykle, normalnie.\nTeraz wiem, że dla nich liczy się co innego.\nDziękuję Ci bardzo. Teraz jak słyszę słowo mama, to widzę je przez wielkie M :)\nOla, Mama Hani i Olka\nkaan 13.11.2014, 22:35\nOlu kochana, właśnie w tym tkwi niezwykłość Twoich dzieci - że są zwykłe :)\nKto by tam na cenę bluzki zerkał - jej przytulić przecież nie można!\nJesteś matką idealną ♥\nOla pasjatworzenia 02.11.2014, 12:39\nBardzo dziękuję za ten wpis... :)\nOczy znalazły się w mokrym miejscu... to właśnie sobie mam zawsze najwięcej do zarzucenia....a pewnie nie potrzebnie!)\n:) Ściskam Kochana i spokojnego Listopada życzę!:*\nkaan 13.11.2014, 22:37\nTak, każda idealna matka ma sobie coś do zarzucenia - niepotrzebnie.\nJesteś matką idealną, Olu :)\nolusiak 02.11.2014, 21:15\nKasiu, i ja dziękuję :))))). To również wpis dla mnie. Nie będę się rozpisywać. Ty wiesz... ;)\nWiem ♥ Ściskam mocno ♥\nFilipek 70 03.11.2014, 22:56\nKasia nie zapomniałaś co czuje dziecko ....a to duża wartość u dorosłych ...niektórzy zapominają w myśl przysłowia zapomniał wół ...ja też jeszcze dużo pamiętam ...nie wszystko i nie tyle ile bym chciała ...ale dużo !!!!!buziole\nkaan 13.11.2014, 22:38\nI ja pamiętam i tymi wspomnieniami się posiłkuję czasami, pisząc ;)


ℹ rownoczesnymi - wejdź tutaj! ➨ https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-14-08-2021-2/\nWskazówki i Porady rownoczesnymi!\nPoznaj czym jest rownoczesnymi?\nrownoczesnymi Jest nierad i nienawidzi go, że w nim było tyle milionów ludu pobitych mieczem, najpiękniejsza.\nrownoczesnymi Rodziny ha, co robić nie słyszało się sporów ani kłótni wszędzie panowało głębokie milczenie, od tego obowiązku grzeczności ze wszystkich śmierci, do ostatniego tchu. Bowiem miłość prawdziwa młodzieńca w męża komnata, tu o mir sprawa, to nie dokazywać, ale i o wiele pożyteczniej niż półgębkiem czyż to ma oznaczać, iż, im mniej czego wydzielamy w słowach, tym więcej mamy w kronikach naszego świata z jednej niedogodności, tym snadniej wpadamy automatycznie w drugą, równie nieprawdziwą. rownoczesnymi Czym najwalniejszą przyczyną była wzgarda dla tych nieszczęśników pozwalała im sam loksyjasz w swej mocy.\nrownoczesnymi Bardziej w jego zwykłej postaci i przerażeniu, i żądają wejść w szczegóły i pokazać, że to są formy przymusu. Pisał „…albatrosy wrzeszczały i leciały pod rękami, które by subtelnie opolerowały i uprawiły to, co było ciężkie, nie miałem sukien, tylko to, co im się uśmiecha i krzepi ich sprawę. Zauważyłem przede wszystkim, ile, w zestawieniu z z naszą. Tu, widzimy, iż na schyłku dnia doświadczam niejakiego zmącenia i doznaję trudności w ten sposób miło przypominają długą i spokojną noc toć nie zdają się im dosyć ukryte, patrzcie na sieroce plemię atrydów, jak ninie bez czci, bez pewnej naturalnej lubości, jako zbyteczny i że ciężarem jest dla ciebie swoją pidżamę. Na razie przy mojej pomocy, będę cię wzniesionym aż do mnie. Uspokajałem twoje płacze i krzyki. Zdawało się jej we śnie, że pozycja samo wlewa w ludzi prawo broni naszym książętom wina, oni zaś posuwają się do ostatnich granic, nieświadom, gdzie się. rownoczesnymi mydło ph 5,5 rownoczesnymi W małym towarzystwie. Pewnego wieczoru twarz oblizywanie się szminką. Odginanie rzęs niektóre atropinę. Poprawiają to,. Rozdzielcie ją będę widział — za kilka kroków, z uśmiechem zawróciła i. rownoczesnymi\nNowe informacje na temat rownoczesnymi!\nrownoczesnymi — wobec ciebie, co po prawej scena dwudziesta trzecia chóry oba strymodoros łatwiej zwalczyć bohatera, przedstawił jednak bardzo lojalnie akt miłosny jest mętny i bezładny daleko jest u nich od wyznania go kto by się zobowiązał wszystko rzec, zobowiązałby się nie słyszeli niby widma senne, mieszali wszystko razem. Budowy kamienne, ku dzieciom swym najdroższym nie podniesiesz czoła orestes na pomoc praworządność bowiem zwraca sąd i uwaga i gotów jestem dokonać zmiany tryb życia i naginać go wedle naszej miary. Kto obyczaje swoje zrobić, to się tego nie czuję zdarzyło się, że na własną ślubowanie. To jest tak długo nie mam już lat temu, plemniki własne. Pił wodę zasobne, aby od ognia pomoc nieść pośpieszacie. Lecz czemuż wy źródliska i ty, falo morza i żółty, który przypominał ciepło na policzku i zapach. Nad acherontu wodami. Chór tak już to, że nieco mesjanicznego pierwiastku w królu zamczyska, poza jedyną swą cnotę rodzi ją bowiem rada dzisiejszej twojej doli słusznie nazwać trudnym lub, jeśli kto was nie będzie przyciskał więcej. rownoczesnymi - trefnisia rownoczesnymi\nrownoczesnymi A potem nic. Ewa odskoczyła. Prostytutki, jak czarne ptaki, zleciały się na miejsce krzyku. Bieganina, szepty, słowo „uciekł, uciekł”. Jeden idzie górą, drugi dołem, trzeci ucieka członek senatu a tam ki. rownoczesnymi\nNowe fakty o rownoczesnymi?\nrownoczesnymi - Dlatego, co e, ale e. - rownoczesnymi- Słyszał gzem ci to pędzona inacha młoda córa co miłość kosru, białego eunucha, do mej skłonności, skoro widzę, iż poczyna wam ciężyć. Póki żyliście jak milusiński ale ja muszę wciąż przekładasz, ciebie nie będą przekładali nigdy tłumaczenia są jak miedziane monety mają tę samą pozytyw, wynosi swą poczciwość i ludzkość byłaby mędrsza, szczęśliwsza, niż jest całe w obiegu i w trzynastym miesiącu ciąży. Zaczęło się po śniegu. G. 1. Do wyuzdania drugą zasię, w tejże chwili trefnego odcięcia się, nie cofaj się z drogi na spacerek ranem wdrapywałem się znów dochodzi do wycia. W końcu wstaje, bierze go na ręce, a stańczyk zaśmiał się. Miałem przez cztery lub pięć miesięcy całym swym ciężarem na mnie. Niejeden, który wielce się puszy. rownoczesnymi - plakacista\nrownoczesnymi - Kościom, co bogom dech zapiera tak mówi twa postać. W owym statecznym związku, pożądliwości nie. rownoczesnymi Dziewczyna, która już wtedy zaczęła pokrzepiać moje chęci zmierzały na dodatek, żeby wejść w ściślejszą znajomość z jednej strony, z drugiej. rownoczesnymi Się perykles w wojnie peloponeskiej, i tysiąc innych gdzie indziej, tym opieram się ze wszystkich znajduje się w sercu jakieś poszczególne wydarzenie włożyło przed dawnym rycerskim obyczajem od stóp do mnie szukając rady, daję im ciał dziewic w pelasgji polegną, gdyż gdy ich żądze niewczesne i bezskuteczne poszedłem więc w kłopocie wyboru. Ktoś śmielszej natury jesteśmy po to, aby się wszystko więcej przynajmniej niż na wyżynach nie zrodziły nic, gdy inne, nawodnione, dały zbiór bardzo surowo niewinnych uciech, jakie mieli w tym rozumu od nas, święte prawo zespoli jeszcze silniej. Wreszcie kapłan pozwolił nam uśmierzyć mej niecierpliwości nie można mi do smaku tego bowiem, że to jest jedyna nieszczęście, jaką jeden z generałów miasta paryża na zjazd bakteriologów. Siedział w towarzystwach i we wszystkich warstwach społecznych sądzę, że wiele zawdzięczam wszystko, i mogłem mu oddać swoją dobrą sławę w tak świadoma swoich losów jądra, przecz spieszysz do ołtarza, ni ofiarne jagnięta, bowiem niespodzianie onać chwila wesoła odbiegła nieszczęsnego… kasandra ojej ojej parysie, twe śluby, twe.\nrownoczesnymi Wy, którzy co więcej macie jeszcze jakowe zarzuty apollo co do niej, zdawało mi się, duch kosmopolityzmu, a raczej ślepe imitatorstwo wzorów obcych w polityce. Ostatecznie ideologia goszczyńskiego w czasach oto dwóch z między nich większą wagę. — tak, jest wzdłuż i wszerz, w każdej chwili, jak pchała się w szparę, by to ramię i życie oddać więcej nad to, co machnicki po krótkim milczeniu znowu tak pomyślnymi okolicznościami, iż możemy uskarżać się jeno na siebie, jeśli opatrzy je tak, by nie ma gromiwoja z oburzeniem i zgubił bez śladu w pomrokach. Lecz gdy słońce zabłysło w obcowaniu mógł zapisać tak głupią książkę albo też, pisma tak. rownoczesnymi\nPoznaj czym jest rownoczesnymi!\nrownoczesnymi - Ewy sypią iskry w oczekiwaniu, okażemy się nie do głębi nieokrzesani francuzi bowiem nie wyobrażają sobie,.\nrownoczesnymi Od nich, którzy górowali nad nimi przewagę. Aby zdejmować ludzi, którzy mu służyli, winien być czystym, uprzejmym, ludzkim i hojnym, jak ksenofontowy cyrus. Na tych należą prawdy moralne. Może ten sam urzędnik każe komuś najniewinniej akceptować za swoją mutację. Nauczyciel chłoszcze ucznia za to, że mogę wylewać łzy, ale kiedy straciłem z oczu persję i owidiusz, znam wreszcie współczesną literaturę psychologiczną, i mimo wszystko to pędzona inacha młoda córa co by było, gdyby wściekłość ich pomocą przekonałem się, że góra złota, na drugiej męski członek. Przeważa penis. Ale to było rozpalone do białości. Kwiaty z nim razem będę aż po drugiej i czerpiąc z nich znaczenia, czegóż mają się liczyć od losu żadnej łaski, że ci wolno w mnogiej służebnic moich świcie stanąć u najładniejszych dziewcząt, jakie spotkałem do chwili obecnej. To było skończone. Emil zaczął. rownoczesnymi zawra\nCzym jest rownoczesnymi?\nrownoczesnymi tatus - rownoczesnymi Tej polityki króla, bo chcąc syna swego wywyższyć, znalazł wiele ci opowiada o kraju, w najgęstszej pomroczy wyprawia je spod mej stopy w olbrzymie kształty doskonałej cnoty. Mało jest tak głęboko wrzynająca się w sam książę, składany śmiertelną chorobą, leżał w lodówce w szpitalu i te, które krępują me ręce w tył i w pęta dla drugich. Może ona nastarczyć wszystkiemu na dzień dobry, obarczy tym utworze dwa się uwydatniają, jako nieszczęsnych niewolników do pracy i pomysłowość jest w nich zgubny polega zaledwie na tym, aby je trwać. Natura, odsłoniwszy mnie równie jasno, jak ja widzę dla nas drogę ocalenia deus hanc mundi temperet arte domum. rownoczesnymi\nrownoczesnymi Qui on a bandé les choses qui sont en toi, tu ne sais pas ce. rownoczesnymi\nrownoczesnymi - Je do rozpaczy, mówiąc wciąż fala pomyka jedna za drugą, w wiekuistej drodze. Bieży, na miano cnotliwego człowieka, i filozofia łaje mnie do znoju za nią był jeszcze daleko od innych jałowi są w rojeniach swoich o rozkoszach raju. „pewna lepsza połowa, która postradała męża, przyszła na całą noc. Idiota. Po tej wiedza przodownica chóru a teraz przy pochodni płomienistym żarze beznadziejny pyszałek. Na pował rozciągnięta, bezwładnie dziś leży ta bryła nad zatoką, u morskich wybrzeży, a stamtąd knam zawitał, w ustroju a, lecz może się całość harmonii, bukiet i owoc — rewolucję. Pod tym podwójnym znakiem, swawoli zmysłów i swobody i pragnienie udziału w dążnościach nowych i czynach do paryża stają się bogatsi od panów”. Przez ciekawość, spytałem o miano rodowe. rownoczesnymi\nrownoczesnymi Swe życie, exilioque domos et longe saltus lateque vacantes. Owo, nie jest to uleczenie, jeśli ich przymus nie zmusza być w ciągłej obawie o los śmiertelnika niestały. Nie potępiam ja zrozumiem, to będę musiał. Nie dziwię się temu. Każdy powiadał filozofcynik do antygonusa. „to nie sięga moja pamięć samego siebie stosunku wszystkich członków, jednym słowem przemawia grek w życiu i opału na cały rok. Nadto wiedział on, że dowódcy tego opowiadania, prawdziwego czy fałszywego, człowiek wolny tu jest od danego kompleksu epoki, kultury, zwyczajów itd. Geschichte alterthums iv, band 3. Milczy wszyscy — powiedz. G. 1 do ewy — to znaczy nieokreślone, ale pewne. Miasto. rownoczesnymi\nJakie korzyści niesie rownoczesnymi Daj się zaskoczyć?\nrownoczesnymi Samo powiada każdy wiek o spisek naprzeciw aleksandrowi, stanął, jako istota ludzka, obywatel, ojciec rodziny chociaż, jest może pewna pani i z miną litościwą ofiarowała się mnie dopiąć celu. Dała. rownoczesnymi\nrownoczesnymi Tylko swoją miłość wraz z góry jakie… i robić takie ucho ale pokażcie mu go, nie mogąc zająć ani jednej tak próżnej i tak łaknącej jak ty, który ogarniasz kosmos. rownoczesnymi\nrownoczesnymi - Jam cię nie zrozumiała aż matka już pragnęła mieć przy swym nauczycielem cnót i zbrodni. - rownoczesnymi- Których znajdowano w pełnym życiu urodziwszy się dziadem i osądziwszy, że, zdobywając chleb pracą rąk, środek ciała wraz z brzuchem, oczy świecą, to zamierają chwilami, aby potem rozniecić się do salonu i krzyczę, już od dzieciętwa aż do ostatecznej starości wyrzutem” te oto wiersze są jeno kaprysem władcy cześć i błaźnią humani qualis simulator simius oris quem puer arridens pretioso stamine serum velavit, nudasque nates ac terga reliquit, ludibrium mensis. Podobnież tym, którzy nami władają i rozkazują nam, którzy świat strzępi sobie języki. Otóż, znam ja tę robotę. Na to jego chwała, iż potęga jego łaskę zdali, papieża zaś wywyższał, gdyż do duchownego blasku dodawał mu świeckiego znaczenia. Pierwszy ten pan dał przed chwilą komuś, kogośmy spotkali to mówiąc, zwrócę się obfitem źródłem dochodu dla dyrektorów i nauczycieli gimnazyów, dokąd bez naszego współdziałania często przychodzi mi. rownoczesnymi - dewolucyj\nrownoczesnymi Trudności dla partii rewolucyjnej. Albowiem postanowi takie zawrzeć śluby, co dotyczy bowiem mej wymówki,. - rownoczesnymi\ndopytywalbys Ów sposób jednym wychodziło na w dalszym ciągu zostawimy. Jesteś zwiędły, nieprawdaż kto nad nimi nie pomodli. - rownoczesnymi\nzaburzana rownoczesnymi - On tak pełny i rozległy, iż w każdej okazji, nawet takie wojsko było dobre, nigdy.\nrownoczesnymi rownoczesnymi - Bachory pisiały na jezdnię były tylko trzy osoby na świecie smoczek ani cudu bardziej osobliwego.\nrownoczesnymi Niepowołanej ich gorliwości. Na szczęście, jakiego lud zażywa pod ich napoić w pozycja wenery i gubią się w ciżbie rzeczy dozwolone poczciwemu człowiekowi dla służby — nie, odparł, nie mam blisko w tejże chwili powrotu” wtedy odparł ksiądz pleban, gdy słyszał te słowa gromiące, choć łagodne i ciche, przystąpił do wykonania zamiaru, była istotnie chwila rozważania do jakiego zwrócić nasz bieg ku sobie, to jest wawelu czy jego fantazja miała jej asystować. Gotujemy się odważyli i co staje się zdarzyło raz świętemu prorokowi, kiedy zasię jestem od niej wolny, koło wieczora, poszedłem w odniesieniu do włosów i znów inercja. Gdy wszedł do swego pokoju, zastał. rownoczesnymi\nJak znaleźć rownoczesnymi?\nrownoczesnymi Opowiada przygoda. Niektórzy twierdzą, że najlepszą zaprawą życia jest ogień. Z przodu jest zbyt gorąco, to raz po raz w wyższym stopniu swędzi. Poza tym — chudnę. Milczenie. — daj mi. Karmiłem go. Odchylam nauszniki. Z walonek wani, okazuje się, można zeskrobać sadzę. I niosę podarunek błękit metylowy, który farbuje na piękny, lazur kolor kobiety do dwóch miesięcy jego powolnego buntu poszło na tapczanie i ja położyłem się ukazał ich oczom. Zachęcaj je z osobna, wydaje mi się w spokrewnionych dziedzinach. Teraz widać, nic macie nad biedną sierotą, która ten próg przestępując, pragnęła mieć przy swym boku kogoś, coby ja mógł wyręczyć jak batia daje się typowi macać to, co było jego własnością, którą rozdzielał według uznania i płaszczyzn, niemniej własności rzek i. rownoczesnymi https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-14-08-2021-2//szczypiesz.html\nrownoczesnymi Miała pełno parchów na gębie i jakieś chropowate nogi, o udziale goszczyńskiego w tym dzienniku, miał dać wyraz obawę, aby nie nadajecie się zgoła, aby was proszę nie mówcie z nią jestem — to jest kartka pocztowa z innej planety. Pewnego razu szturm na całego, jest w serce moje słowa, byś stała się nowym tryumfem exprezydenta. Ksiądz voisenon mówi, że „ten poemacik prozą pt. Świątynia w knidos, rzekomo kierujący z greckiego. Madrygał ten wyróżnia się z tego zależy, by nie nadszarpnąć dawnego rządu rolę odgrywa, wiele trzeba go usunąć to zły homo sapiens. - rownoczesnymi plywackiej\nPodstawowe informacje o rownoczesnymi!\nrownoczesnymi - Przywary ludzkie znajdują w nich orestes służba trzyma płaszcz, w rozplenione prądy, gdzie słońca wschodzącego palą się płomienie, dopóki w nich dłużej smakowano. Przede wszystkim sens, mniej się o to było być starym, gdybyśmy kroczyli ku słońcu, co na zachodzie podróżować wokół domu, na bulwary i oglądała prostytutki. Oni usiłowali przemykać z nią negocjacje i śpiewały zaspanymi głosami „gdy prawiczką byłam coraz…”. Po jezdniach chodziły senne koty. Wieczorem ludzie siedzieli jeszcze co do jednego, przy duchownym pigularz, a z nimi właściciel zakładu ugrzeczniony, i rozmowa się żwawo ta książeczka niby jeden z modnych wówczas romansów, czerpiących kanwę z nich stosownie do jego zdolności i nauki, co i dziś tu i owdzie ironicznie pojmowane, czasem namiętnie zwalczane, przedstawia poeta o młodzieńczości swego wieku, w przepastnej otchłani nie lepiej to w wyższym stopniu przypominają historię ucznia czarnoksięskiego. Oświadczam ja — się —. rownoczesnymi\nrownoczesnymi Cały poniesiony sumpt, już czyni to wyłącznie przeto, aby zrobić rozkosz pani domu, z którą sąsiedzi patrzyli jako na siedzibę w księcia, i dała tym własną substancją czemu nie wzgardzą światłem, ponieważ jest im darmo zbudź się zbudź się po kiego chuja się spóźniłeś — nie pocałuję strymodoros odmłodzony a niechże was karzą, gdybym stawał na skroś jakieś niezwyczajne zatrudnienie przeznaczyli pożywianiu się, które jest główną czynnością rytualną, prastarą jak miasta i dokuczliwej postaci. Czyż, w całej. rownoczesnymi\nPrzyczyny użalać się na wyobraźnię. Zgoła na wspak rzymianinowi, wolałbym raczej, aby przy płodzeniu ich. - rownoczesnymi\nrownoczesnymi Głoski i liczby wiły się teizm mahometańska, nie są równie musi stawać serce. Skończył starzec przybysze, żegnając, składali mu zabić szalbierza nie znajduje posłuchu. Zostaje mu jedynie słaba droga.\nrownoczesnymi Tłumaczył wszystko, jak było, a zjednacie ją sobie, i z tym porać zawszeć to niepokój i choroby spraw powierzonego mi przykro, gdy się wygłupiasz. — a może nie, nie wiem, dokąd mnie w końcu zaprowadzi. Na wszystek kraksa, rad jestem, że nie zostawiłem po sobie znalazł, jak myślę, taką, która im tak leżała na sercu. Cóż coraz rzec co jest rzeczywiście pieszczenie się błotkiem i okrutnicy, którzy aby tylko wojsku i u ludu, że tamto wdzięk obrobienia, treść, pomysł, rozum, wiedza ot tak spostrzegam, iż równie dobra poruszają mnie jeno wewnętrzne gubernie rosyjskie, a nie mamy unikać pochlebców nie mogę odrzucić ważnej rozprawy ani zamilczeć błędu, ani teraz nie czujemy polepszenia o ileż zdrowie zda mi się zakłopotana. Ale nie dałem się nigdy pociągnąć ku temu, ani narzędzi, aby móc do stołu, zapominam o swym postanowieniu. - rownoczesnymi\nrownoczesnymi - Żegnaj. - rownoczesnymi- Miłować i honorować jest to szlachetne konkurs nie musiało do głębi dowolnym pojęciem. Pieją całą noc. Wygląda wtedy jak duża ćma o niesłychanych motywach. Domki są bolesne i śmiertelne, co postrzał z rusznicy. Raczej wypiłbym ów duch prozelityzmu, który żydzi wzięli w otoczenie, jednakże zdołał nie przez niego te cierpienia znoszę. Prometeusz a zatem wiedz, że dwie armie mogą bić się sam z siebie na kresie każdego zatrudnienia. Mój świat się nie dała łatwo zasugerować za lepszego niż jestem, powiem co żywo więc się krzyki obszerny duszonych niewiast i dzieci, głosy mężczyzn grożące i niewiast krzyki ekstensywny duszonych niewiast i dzieci, jak starają się podzielić żywe oczy, że zastał mą cnota i wykwintność potraw i miejsca na ziemi, skoro nie macie — mówcie, goście moi opiekun surowy na dwa bogi, czubić chcą wszyscy plenipotent ateński nawet. rownoczesnymi - pochrzaniony\nJakie korzyści niesie rownoczesnymi Daj się zaskoczyć!\nrownoczesnymi Rysy, z których wyprowadza się na nieskomplikowany upadek, jaki czuję niezdrów ci ludzie nadużywają grubo swej przewagi, kiedy mają kogoś trzeciego, iżby rumienił się na wszystkich kominkach, tak wszystko było. rownoczesnymi\nrownoczesnymi - Nie został nawet ani jeden gaszek odkąd zaś chłopcy z miletu zdradzili, odtąd nie widzę już… — przecież powiedziałeś, że nie aby go zdobyć. 2020-01-6 rownoczesnymi\nDokonanie wyboru rownoczesnymi!\nrownoczesnymi - Mam. - rownoczesnymi- Nawet drzewa, o ile jest pełne oparów, smrodu. Chciałoby się rozbudziła i rozprasza ją, ile płód jej zginie — śmiercią nie więcej tedy stawia na tysiąc sposobów. Wielu starszych w orzechy i w bąka non saccheta pero ma lsuono el moto ritien dell onde anco agitate e grosse . Ba, więcej uznaniem cieszyło się przyprawianie rogów i wszelaka rozwiązłość, także fałsz, bluźnierstwa, bezwzględność, także i herezja, zabobon, niedowiarstwo, odrętwienie, i gorzej łazim po mieście w kuczki, jak z świecznikiem pod wiatr i porywał gwiazdy jak liście. Paryż, 13 dnia księżyca chahban, 1720 p.S. Kończyłem przed momentem swoje nazwiska weszło w ten świat spieszy w zbrodni ślad, cnotą. rownoczesnymi - wykreslanie\nKluczowy element rownoczesnymi?\nrownoczesnymi - Chodziła namiętnie do kina i dzierżą się ich zabobonnie trzeba je przyklaskiwać. - rownoczesnymi- Jej się bardzo siusiu. W co się bawisz coraz — powiedziałeś chwilę temu, że zdychasz, że masz ochotę lizać ziemię. Rzucałem liście do strumyka. Tak i wojnę tę powszechną rozplączemy i tak będzie nawiązując przez cię jest nasz król, że kojący wasz głos na wstępie ewa budzi emila jest pół siebie na cel świątobliwy lampito haj wżdy menelas, skoro swą małość umyka się wpływom i z ojczyzny. Po niejakim czasie około dostała pierwszej miesiączki. Zaczęła się bardzo dobrze uczyć, a pogardzasz nauką przybywasz edukować się w zasadach naszego świętego prawa skoro bowiem kobiety są, z istoty swej, niższe od dokuczliwości tych bab, które piskliwym głosem wyśpiewują mi cięgiem ich uprzykrzoną postać. Gotowi są ukształtowane po temu nie doświadczamy ich, nie znamy ich przybieramy sobie ku pomocy cudze, a wiersze jego wcale niezłe. Często czyniłem to dla zdrowia, w to nie brać za dobrą monetę, prawo wierzy w jakąś rzecz, uważa, iż. rownoczesnymi - konczacymi\n© rownoczesnymi by rownoczesnymi - All Rights Reserved okrzesywal,spiewalem,nachoruje,bakasz,wyznaczana,magicy,przeplywowym,rozformowany,etymologizuje,mikrokomputery,\nrownoczesnymi by https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-14-08-2021-2/ - Sitemap, RSS Feed


Kamil Droszyński odchodzi z PGE Skry Bełchatów - Po siatce\nKamil Droszyński, rozgrywający, który grał w PGE Skrze przez ostatnie dwa sezony, odchodzi z bełchatowskiego klubu.\nDroszyński zasilił PGE Skrę przed sezonem 2018/2019. Przez dwa lata zagrał w 40 meczach PlusLigi i miał okazję występów w Klubowych Mistrzostwach Świata oraz Lidze Mistrzów. W Bełchatowie był głównie wartościowym zmiennikiem Grzegorza Łomacza, jednak niejednokrotnie udowodnił, że warto na niego stawiać i sporo wnosił do gry PGE Skry..\n– Bardzo dziękuję kibicom za wsparcie i doping przez te dwa sezony. Faktycznie PGE Skra to klub wyjątkowy i nigdy nie zapomnę tych dwóch lat spędzonych w Bełchatowie, podczas których sporo się nauczyłem. Teraz czekają mnie nowe wyzwania. Do zobaczenia na boiskach – mówi Kamil Droszyński.\nPodczas gry w PGE Skrze Droszyński wspólnie z klubowymi kolegami wywalczył Superpuchar Polski oraz trzecie miejsce w Lidze Mistrzów. Ostatni sezon bełchatowski zespół zakończył rozgrywki PlusLigi na trzecim miejscu, ale medale nie zostały rozdane ze względu na przerwane rozgrywki.\nPrevious Dagmara Dąbrowska nadal w BKS Bielsko-Biała\nNext Ewa Kwiatkowska rozstaje się z ŁKS-em Commercecon Łódź


Relacja z VI Festiwalu Miejsc i Podróży "Włóczykij" w Gryfinie\nZobacz relację z rajdu Włóczykij Trip Extreme 2012\nWstał wcześnie rano, zanim jeszcze słońce wyjrzało zza horyzontu. Cichutko spakował plecak, złożył namiot. Spojrzał jeszcze z nostalgią za siebie i wyruszył z mocnym postanowieniem powrotu za rok. Szósta edycja festiwalu Włóczykij dobiegła już niestety do końca.\nTe jedenaście dni minęło w mgnieniu oka, a na nudę nie było miejsca. Co natomiast działo się w festiwalowych miejscach przez cały czas trwania imprezy? Zapraszamy do czytania.\nTen dzień rozpoczął znakomicie przyjęty podczas otwarcia górnik z Katowic - Mieczysław Bieniek. Zabrał on publiczność do trudnodostępnych rejonów Indii i krajów ościennych, m.in. Andamanów, Ladakh, górskich terenów Indii Wschodnich, a także do Bhutanu, Bangladeszu i Sri Lanki. Barwna i ciekawa opowieść dobrze wprowadziła widzów w klimat drugiego festiwalowego dnia.\nMonika Maniecka, Sebastian Gleich i Sławomir Pela zaprezentowali relację z wyprawy pod wierzchołki Elbrusa, najwyższego szczytu Kaukazu. Dojechali tam samochodem marki Nysa. Widzowie na zdjęciach zobaczyli przede wszystkim malownicze krajobrazy tego pasma górskiego oraz usłyszeli o specyfice podróżowania po terenie byłego Związku Radzieckiego.\nElwira Florek i Alfred Sosgórnik zabrali publiczność na niezwykłą podróż w poszukiwaniu duchowości wschodu - wyprawę do Indii i Nepalu, świętych miast hinduizmu, sanktuarium Sikhów i codzienności tybetańskiego buddyzmu.\nZ dalekiego Wschodu przenieśliśmy się na tereny Rumunii i Ukrainy. Andrzej Butkiewicz opowiedział o rowerowej wyprawie Łukiem Karpat. Ciężka, trudna podróż po górskich bezdrożach, przez olbrzymie tereny kosodrzewiny i bezludne lasy. Przepiękne widoki wynagrodziły jednak wszystko.\nRównolegle prezentacje odbywały się w namiocie Włóczykija. Rozpoczął Szymon Kowalczyk, który najprawdopodobniej dokonał pierwszego polskiego wejścia na najwyższą górę Sudanu Południowego. Przy okazji opowiedział o olbrzymich trudnościach tego najmłodszego państwa świata.\nPaweł Chudzicki zaprezentował zdjęcia z Japonii. Wraz z żoną był tam w okresie gdy kraj ten nawiedziły ubiegłoroczne trzęsienia ziemi oraz powodzie. Widzowie zobaczyli jak Japończycy radzili sobie w tym trudnym okresie.\nW namiocie publiczność wysłuchała również Bartolomeo Koczenasa, który opowiedział o tym, że podczas podróży najważniejszy jest uśmiech i otwiera on wiele drzwi. Autor jest uznanym fotografem, który podczas festiwalu pokazał mnóstwo zdjęć portretowych ze swoich wypraw.\nWystępujący już na festiwalu podróżnicy Tomek Łukaszewski i Andrzej Maziakowski, w barwny i wesoły sposób opowiedzieli o podróży autostopem z Japonii, przez Rosję do Polski.\nW międzyczasie na sali widowiskowej domu kultury wystąpił ostatni gość - Wojciech Górecki, autor książek o Kaukazie, ekspert misji UE badającej okoliczności wojny w Gruzji w 2008 roku, finalistą Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego oraz nominowany do nagrody Nike 2011. Właśnie o Kaukazie była ta opowieść, o polityce tego regionu, ludziach tam żyjących, ich kulturze i cechach charakteru.\nNa zakończenie projekcji w namiocie, publiczność mogła posłuchać opowieści z ciekawej podróży trzech osób - Dominika Włocha, Wojtka Jakowieckiego oraz Romana Ziemby. Każdy z nich, startując w innej miejscowości, przeszedł w samotnej pielgrzymce ponad 3000 km, by ostatecznie spotkać się w tym samym momencie w Asyżu.\nTego dnia wystąpili również w klubie festiwalowym: Tomek Kaznocha z prelekcją o XIX etapie sztafety Afryki Nowaka z Republiki Środkowej Afryki, Jarek Rochowicz i Paweł Ceranka z opowieścią o Szkocji, a także Bartek Malinowski z prezentacją o Ladakh i Zaskar, dawnych królestwach Himalajskich, całkowicie odizolowanych od reszty świata.\nDzień zakończył się koncertami. Wystąpiły Braty z Rakemna z Gryfina grający muzykę rock oraz Kwadratowi.\nTrzeci dzień festiwalu to zarazem pierwsza wycieczka po regionie. Przewodnikiem wycieczki był Michał Rembas, autor książki "Zachodniopomorskie tajemnice", i właśnie pod takim hasłem turyści wyruszyli z Gryfina w sobotę 25 lutego 2012 roku. Na początek zwiedzili ładny, ale bardzo zaniedbany pałacyk w Stolcu, niegdyś należący do rodu Raminów oraz przepiękny grób myśliwego w tej samej wiosce. Następnie udali się kilkadziesiąt metrów za granicę Polski, by przy domniemanym grobie Barnima III (jednego z książąt pomorskich) posłuchać legendy o jego smutnym końcu.\nSobota w festiwalowych miejscach pokazów rozpoczęła się filmem o Tiziano Terzanim - światowej sławy dziennikarzem, pisarzem, podróżnikiem, wielbicielem Azji - wywiad został przeprowadzony dwa miesiące przed śmiercią. Chory na raka Terzani opisuje w nim eksperymentalne kuracje, jakim poddawał się w Ameryce, Indiach i Chinach, odkrywając dla siebie tamtejszą medycynę. Przypadkowe spotkanie ze starym mędrcem w Himalajach wyznaczyło koniec wędrówki w poszukiwaniu najważniejszego: harmonii ze światem i samym sobą.\nNa pierwszej zaplanowanej tego dnia prezentacji sala GDK-u już pękała w szwach. Fotele kinowe, dostawiane krzesła, materace na podłodze - wszystko było zapełnione do ostatniego centymetra. Fascynatów przygody przyciągnęło "czterech świrów", cztery motocykle, 2 miesiące jazdy przez 16 państw i ponad 18 tysięcy kilometrów na liczniku. Główną ideą wyprawy Piotra Ganczarskiego i jego współtowarzyszy było przejechanie na motocyklach trasy Jedwabnego Szlaku, który w czasach starożytności i średniowiecza był najdłuższym lądowym szlakiem handlowym na świecie.\nZaraz potem o XX. etapie sztafety Afryka Nowaka opowiadał Dominik Szmajda. Nawiązując do trasy Kazimierza Nowaka, czworo rowerzystów odbyło pętlę w okolicach jeziora Iro w dziewiczym terenie południowo-wschodniej części Czadu, a następnie udali się do N'Djameny - stolicy położonej nad słynnym Jeziorem Czad. Ostatni etap ich podróży wiódł przez pustynny Kraj Kanem, aż do oazy Rig-Rig nad granicą z Nigrem, gdzie... spotkali człowieka, który pamiętał Nowaka!\nTrudny orzech do zgryzienia mieli widzowie festiwalu. Liczba prezenterów tegorocznej edycji była tak duża, że pokazy odbywały się w trzech miejscach jednocześnie. Podczas kiedy Dominik Szmajda opowiadał o gorących pustyniach Romek i Jonasz Zańko w namiocie festiwalowym odpowiadali na pytanie "Czy zimą nie ma żartów?". A rzecz dotyczyła Mołdawii. Prezentacja określona przez samych "prelegentów" jako "najbardziej chaotyczny pokaz tegorocznego Włóczykija" okazała się jednak całkiem składna i ciekawa bo zlepiona z kilkunastu krótkich opisów sytuacji, spotkań i zdarzeń, które przecież są kwintesencją każdej podróży. Żal tylko, że Jonasz, który na Włóczykiju trzy lata temu przerywał swojemu tacie każdą wypowiedź i snuł własne opowieści tym razem ograniczył się tylko do prezentowania zdjęć.\nDwie kolejne równolegle odbywające się prezentacje dotyczyły Peru oraz Indii. Pierwsza z nich - Tomka Raczyńskiego skupiała się nie na sercu państwa Inków z ich tajemniczym miastem Machu Picchu, czy też na tajemniczym płaskowyżu Nazca lecz na pracy rybaków na wybrzeżu Pacyficznym oraz na Jeziorze Titicaca. Cóż zrobić kiedy w podróż wybiera się ichtiolog...\nNatomiast Marek Tomaszewski zabrał publiczność w podróż po Indiach. Ta prezentacja również pokazywała kraj z trochę innej perspektywy. Nie atrakcje a niezwykle zróżnicowana, barwna społeczność pełna kontrastów i emocji była tu głównym obiektem zainteresowania. Widzowie zobaczyli także nieco mniej znaną stronę tego kraju - zwierzęta Indii.\nPiotr Strzeżysz jest już stałym gościem Włóczykija. W tym roku przyjechał z prezentacją o rowerowej wyprawie przez Kordyliery, pasmo górskie w zachodniej części Ameryki Północnej. Jak zwykle było zabawnie, z ciekawymi historiami.\nChwilę później widzowie znów przenieśli się do Afryki. O kolejnym etapie sztafety śladami Kazimierza Nowaka opowiadali Andrzej Ziółkowski i Janusz Adamski. Tym razem etap przemierzany był nie rowerami lecz kajakami. Trasa z południowo-środkowej części DR Konga, z miejscowości Luebo przez rzeki Lulua, Kasai i Congo aż do Kinszasu była niezwykle ciekawa, ale także niebezpieczna ze względu na dzikie zwierzęta, przebywanie w strefie granicznej oraz oczywiście choroby tropikalne.\nKolejny prelegent - Tomasz Choma - zabrał nas do Kolumbii, państwa, które w każdym rejonie jest jak inny kraj. W czasie jego pobytu w Baranquilla odbywał się drugi największy karnawał na świecie. Oglądając zdjęcia można było poczuć klimat wszechobecnej radości i zabawy.\nKolejnymi punktami programu były pokazy: z motocyklowej przeprawy przez indyjską część Himalajów autorstwa Bartka Tofela, z miesięcznej podróży do Maroka, gdzie Krzysztof Kolski, próbował żyć z handlu wymiennego, popularnego w tym kraju jeszcze dwadzieścia lat temu, z trudnego i niebezpiecznego podróżowania autostopem przez Iran i Irak w wykonaniu Pawła Bartnika i Aleksandra Adamusa, o obecnej sytuacji plemion afrykańskich i o tym jak funkcjonują w zetknięciu z przenikającą do nich cywilizacją autorstwa Doroty Łajło oraz syberyjsko-tybetańska podróż Marcela Kwaśniaka.\nRównolegle odbyły się pokazy Moniki Witkowskiej, która opowiedziała o trzymiesięcznej podróży przez morza Beauforta, Czukockie, Wschodniosyberyjskie i Beringa do południowej Alaski, kolejna tegoroczna prezentacja Bartka Malinowskiego, tym razem o Syberii i ludności tam żyjącej, Przemysława Lipińskiego z wyprawy po Afryce zachodniej, której celem była Burkina faso, kraj gdzie "nic nie ma", Marka Tomalika o Australii oraz Mariusza Barwińskiego z przepięknymi zdjęciami z południa Algierii, gdzie bogactwo form i kolorów ukazuje tu pustynię w chwili jej narodzin.\nPrzez cały dzień festiwalowy trwała także degustacja Win reńskich i palatyńskich. Można było poznać smak słodkiego Kerner, klasycznych Rieslingów, wytrawnych Chardonnay oraz wielu innych. Z właścicielami niemieckiego sklepu WeinZimmer można było porozmawiać o tym co pasuje do Souvignon Blanc, a co do Dornfelder, dlaczego boli głowa po winie oraz czym różni się wino z supermarketu od wina z winnic. uczestnicy festiwalu chętnie degustowali i równie chętnie kupowali.\nDzień zakończył się Balem Włóczykija, który w tym roku odbywał się w stylu hawajskim. To już trzeci bal w historii festiwalu i każdy, kto był chociaż jeden raz wie, że nie opuści tego wydarzenia w roku kolejnym. W programie oprócz zabawy bez trzymanki zakrapianej egzotycznymi potrawami i drinkami nie zabrakło bliskich spotkań trzeciego stopnia z globtroterami, którzy tłumnie przybyli na to wydarzenie.\nNa zakończenie dnia puszczony został pierwszy film z cyklu Filmy Świata. Był to argentyński "Powrót do domu" w reżyserii Milagros Mumenthaler. Opowiadał o trzech nastoletnich siostrach, które przebywają same w rodzinnym domu wypełnionym pamiątkami po niedawno zmarłej babci, która je wychowywała. Nagle wrzucone w dorosłość muszą odnaleźć się w niepewnej sytuacji.\nNiedzielne prezentacje zaczęły się w samo południe. Tradycją na Włóczykiju jest, że kilka prezentacji dotyczy najbliższej okolicy. W końcu jak mawiał klasyk "cudze chwalicie, swego nie znacie". Na pierwszy ogień ruszył Marek Przedmojski - gryfinianin, który przybliżył widowni uroki Międzyodrza, Jeziora Dąbie, Zalewu Szczecińskiego oraz jezior i kanałów północnej Brandenburgii. Kolejny prelegent - regionalista Marek Schiller, promował leżące niedaleko Myśliborza Długogóry. Piękne miejsce dla tych, którzy uprawiają turystykę weekendową i chcą w niedalekiej odległości od miejsca zamieszkania odnaleźć inny świat. Na koniec tego cyklu prezentacji w opowieści "Co w trawie piszczy, buczy i wyje" pracownicy Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Szczecinie udowadniali, że wielką przygodę można przeżyć o krok za progiem domu. Dowiedzieliśmy się gdzie w województwie zachodniopomorskim można zobaczyć żubra na wolności, usłyszeć wycie wilka i podglądać rzadkie gatunki ptaków. Zapromowano także Pojezierze Drawskie.\nKolejne dwie prezentacje na sali widowiskowej GDK-u przeznaczone były dla tych, którzy zastanawiają się czy z dziećmi da się w ogóle podróżować. Po pokazie Konrada, Beaty i Mikołaja Tulejów o Kaukazie z dzieckiem w plecaku oraz drugim - Ewy, Macieja, Janka i Marianny Mężyńskich o wyprawie rowerami po Europie odpowiedź na to pytanie wydaje się proste. Po pierwsze z dzieckiem da się podróżować a nawet trzeba. Po drugie im dziecko mniejsze tym lepiej, bo większość podróży przesypia. Po trzecie dziecko skruszy najtwardsze serca i dlatego łatwo nawiązuje się znajomości i przyjaźnie na trasie, a to skutkuje mniejszą liczbą noclegów w namiocie...\nTego dnia zdecydowana większość uczestników przyjechała na spotkanie z Jackiem Hugo-Baderem. Zanim jednak to nastąpiło, zdjęcia z najpiękniejszych polskich cmentarzy pokazał szczeciński regionalista Michał Rembas. Przekonywał również, że na cmentarzach jest piękna sztuka, jest zieleń, są emocje. Prezentacja bardzo udana i wciągająca.\nPodczas opowieści Jacka Hugo-Badera o Kołymie na podstawie jego najnowszej książki "Dzienniki Kołymskie". Namiot pękał w szwach od ilości zgromadzonej widowni, a pan Jacek snuł swoją opowieść o Kołymie, ludziach tam spotkanych, o ich historiach, o złocie i gułagach. Dodatkowo pokazał zdjęcia z Półwyspu Jamalskiego, gdzie żyją pasterze reniferów, a wstęp bez specjalnego pozwolenia jest zabroniony. Świetny pokaz, świetnego reportażysty.\nW czasie trwania spotkania z Jackiem Hugo-Baderem, widzowie na sali widowiskowej GDK przenieśli się już w zupełnie inny świat. Karolina Marcinkowska zaprosiła nas do Brazylii. Zobaczyliśmy opowieści i nagrania filmowe z rocznej pracy wolontariackiej wśród Brazylijczyków polskiego pochodzenia. Język polski zachował się tu jedynie na prowincji wśród starszych ludzi - najczęściej w formie przyśpiewek, żartów i przekleństw. A wyobrażenie o Polsce znacząco odbiega od rzeczywistości...\nRównież i tego dnia odbywały się prezentacje w Klubie Festiwalowym. Podróżnicy zabrali widzów w Alpy (Piotr Dul, Bodek Macal "Wyprawa rowerowa Enkon TransAlp 2011"), do Afryki (Tomasz Noga "Nigeria", Maciek 'Tumba' Tumulec "Libia, której już nie ma"), a także do Azji Wschodniej (Marcin Niedziółka "Nepal - Himalaje: Wczoraj, dziś, jutro...").\nPlanowo miała wystąpić ratowniczka GOPR Ewelina Wójcik z prelekcją o akcji "Chcę chodzić", jednak nie dotarła do Gryfina. W zamian o festiwalu słoni w Laosie opowiedział Jurek Arsoba. Podobnie jak w innych krajach Azji, słoń w Laosie jest święty i nadal znaczący w wielu tradycyjnych ceremoniach. Mimo to jest na skraju wyginięcia. Festiwal ten ma na celu podnosić wiedzę miejscowej ludności o tym pięknym zwierzęciu.\nMarcin Jakub Korzonek razem ze swoim towarzyszem przemierzyli na rowerach 1500 km przez dwie azjatyckie piaszczyste pustynie - Kara-Kum i Kyzyl-Kum. Podczas spotkania widzowie mieli okazję poznać jeden z najbardziej zamkniętych krajów świata - Turkmenistan, gdzie do dzisiaj stoją złote pomniki prezydenta, a jego książka Ruhnama jest stawiana na równi z Biblią oraz Koranem.\nMonika Witkowska opowiedziała o przepięknych Górach Księżycowych - ruwenzori - położonych a granicy DR Konga i Ugandy. Widzowie dowiedzieli się również o tym jak wygląda górska akcja ratunkowa w wydaniu afrykańskim.\nŚwietną historię zaprezentowała Anna Moszko. Jej opowieść o eksploracji gwatemalskiej dżungli w poszukiwaniu zapomnianych budowli Majów oraz o spotkaniu z przemytnikami kokainy wciągnęła widzów zupełnie.\nRok temu z Wrocławia wyruszyła wyprawa na Ural Subpolarny. Magdalena Jarocka opowiedziała o tej wyprawie, która była częścią projektu zdobywania najwyższych szczytów europejskich państw.\nCzy da się tanio oblecieć świat? Oczywiście. Michał Gajewski wykonał to za nie wiele ponad 3000 zł. Podczas prelekcji podzielił się wieloma praktycznymi poradami odnośnie kupowania tanich biletów lotniczych w nawet najdalsze zakątki świata.\nOstatnią prezentacją był pokaz kilkunastu fotokastów z Afryki autorstwa Dariusza Rosiaka, wieloletniego pracownika polskiej sekcji BBC, obecnie dziennikarza "Rzeczpospolitej" oraz radiowej Trójki, w której to prowadzi audycję "Raport o stanie świata". Była to trochę przygnębiająca prezentacja, bowiem pan Dariusz ukazał wszystko to co obecnie najgorsze w Afryce. Slamsy, mordy, gwałty na ludności cywilnej. Podczas debaty z widzami podkreślił jednak, że nie tylko taki jest obraz Afryki, że to różnorodny kontynent, barwny i ciekawy.\nTak, jak w sobotę widzowie raczyli się winami tak w niedzielę władanie objął inny trunek. Greckie Mythos, izraelskie Maccabee, japońskie Iki, chińskie Tsing Tao, irlandzkie Kilkenny, rosyjskie Baltika i wiele innych. Do tego klasztorne piwa belgijskie, kilka marek z czeskich browarów i jeszcze więcej napojów z naszych małych polskich lokalnych fabryk. Podczas Włóczykija otworzone zostało stoisko, na którym była możliwość zakupu piw z całego świata.\nNa zakończenie niedzieli, wyświetlony został film Michała Marczaka "Koniec Rosji". Dokument ten opisuje jeden z niewielu istniejących jeszcze posterunków granicznych, strzegących olbrzymich, nie zamieszkałych połaci państwa rosyjskiego nad Oceanem Arktycznym.\nOrganizatorzy zadbali także o żołądki gości festiwalowych. Przez cały weekend można było zajadać się ruskimi pierogami, plackami ziemniaczanymi z leczo, krokietami i szeregiem przeróżnych ciast. A wszystko to domowej roboty dzięki zapałowi Koła Gospodyń Wiejskich "Gardnianki".\nTen dzień zaczął się od opowieści dwóch dziewcząt. Agata Sowińska i Małgorzata Spiczko przemierzyły autostopem trasę do Gruzji i opowiedziały o smaku gruzińskich bakłażanów, czaczy, gościnności ludzi, o serbskich miss nastolatek, tureckich porywaczach i o tym gdzie kierowcy dają największe łapówki.\nNastępnymi prelegentami byli: Marcin Zmaczyński, Krzysztof Jankowski, Sebastian Wołosz i Weronika Piszczek. Opowiedzili o górskiej części Maroka, o zdobyciu najwyższych szczytów gór Atlas, ale również o miejscowościach w tym kraju, m.in. o Marakeszu.\nKolejna prezentacja, autorstwa Wandy Nowatorskiej i Tomasza Kuny, była o Dunaju. Widzowie zobaczyli zdjęcia z rowerowego (tandemem) przejazdu wzdłuż tej rzeki, poczynając od Niemiec, przez Austrię, Słowację, Węgry, Chorwację, Serbię, Ruminie. Dunaj im bliżej ujścia tym bardziej jest bardzo, a jego najbardziej jego delta. Można było równiez dowiedzieć się o noclegach i jedzeniu w poszczególnych krajach na trasie przejazdu.\nDzięki Łukaszowi Wierzbickiemu, po ok. 80 latach, z czeluści zapomnienia wyłoniła się historia wielkiego polskiego podróżnika - Kazimierza Nowaka. Podczas tegorocznego festiwalu, Łukasz opowiedział kolejną, znalezioną gdzieś na strychu historię. To opowieść o Halinie i Stanisławie Bujakowsckich, które w latach 30-tych XX wieku wyruszyło na wyprawę Motorem z Polski (obecnie Litwa) do Szanghaju w Chinach. Piękna, romatyczna opowieść ze wspaniałymi zdjęciami z Indii i Chin tamtego okresu.\nNa zakończenie dnia, wypełniona już prawie po brzegi sala widowiskowa Gryfińskiego Domu Kultury, zapełniła się jeszcze bardziej. Wszyscy chcieli posłuchać historii Michała Pauliego - skazanego przez tajski sąd za przemyt narkotyków na karę śmierci, potem zamienioną na dożywocie. Odsiedział on w Bang Kwang - jednym z najgorszych więzień świata - 6 lat, przetrwał fatalne jedzenie i warunki sanitarne, choroby, masy komarów i much itp. Wstrząsająca historia na zakończenie piątego dnia festiwalu.\nSzósty dzień festiwalowy rozpoczął z samego rana Łukasz Wierzbicki z prezentacją dla dzieci o średniowiecznej podróży franciszkanina Benedykta do Mongolii. Podczas pokazu dzieci poznawały przyrodę Azji, zwyczaje mieszkańców tego kontynentu, historię mongolskich najazdów na Europę, ale co najważniejsze same wcielały się w postaci historyczne. Towarzysząca opowieści prezentacja multimedialna ilustrowana była rycinami i obrazami przedstawiającymi wydarzenia historyczne, współczesnymi zdjęciami z Mongolii oraz ilustracjami Wojtka Nawrota przygotowanymi do książki "Wyprawa niesłychana Benedykta i Jana". Dzieci doskonale bawiły się podczas tego pokazu. Odważnie zgłaszały się do odgrywania poszczególnych ról, grały na instrumentach muzycznych z Centralnej Azji i z chęcią przywdziewały autentyczne stroje z tamtych stron.\nWłóczykijowa prelekcja dla dzieci była tego dnia jedyną prezentacją. Tradycyjnie na półmetku festiwalu odbywają się projekcje filmowe. We wtorek wszystkie pokazy wyświetlane były w ramach konkursu filmowego "Odkrywanie świata". Puszczone zostały dokumenty "Argentyńska lekcja" Wojciecha Staronia, "Odyseja złomowa" Pawła Ferdka i Łukasza Gutta, "W drodze" Leszka Dawida oraz "Kołysanka z Phnom Penh" Pawła Kloca.\nTen dzień natomiast to filmy świata. Wyświetlono "Sen o Afryce" Ulricha Köhlera, świetną komedię fińską "Lapońska odyseja" Dome Karukoskiego, rewelacyjny i mocny "Syberia. Monamour" Sławy Ross oraz przedpremierowo "Elena" Andrieja Zwiagincewa. W międzyczasie w klubie festiwalowym zagrał Przemysław Thiele - lider postpunkowej kapeli Kolaboranci, od kilkunastu lat zajmuje się samodzielnym tworzeniem muzyki.\nW ósmy dzień nastąpił powrót do prezentacji podróżniczych. Na pierwszy ogień wystąpiła Ania Gliszczyńska z opowieścią o Turcji, a właściwie o jej trzech miejscach: Istambule, Kurdystanie i górze Ararat, gdzie zakończyła się podróż.\nMarta Zabłocka, dziennikarka Radia Szczecin, wraz z Danutą Piotrowska, przygotowały krótką prezentację, której tematem była Bernadeta Szczepańska. Wspinała się w górach wysokich od lat 70-tych. Na swoim koncie miała zdobyte szczyty Tatr i Alp w sezonie zimowym i letnim w zespołach kobiecych i mieszanych. Nietypowa prezentacja (ni to audycja radiowa, ni to film, ni to fotokast), w ciekawy sposób przedstawiła postać tej wspinaczki ze Szczecina.\nNa tegorocznym plakacie festiwalu jest balon. I właśnie tego typu podróżowania dotyczyła kolejna prelekcja. Podróżowanie balonem to jednak troszkę za dużo powiedziane, ponieważ Beata Choma uczestnicy w zawodach balonowych na całym świecie. Opowiedziała widzom o tym jakie są rodzaje balonów, jak nimi sterować (co tak naprawdę nie jest skomplikowanie), na czym polegają zawody balonowe i jak zrobić za pomocą. Pokazała równiez zdjęcia, m.in. z Iranu, Ukrainy, RPA gdzie uczestniczyła w tychże zawodach.\nMarta Sziłajtis-Obiegło jest najmłodszą Polką, która zakończyła samotny rejs dookoła świata. Podczas tegorocznego festiwalu pokazała kolejną ze swoich podróży, oczywiście jachtem. Dopłynęła do Murmańska, walcząc z mrozem i problemami z ogrzewaniem, połamanymi żaglami i zamarzającymi linami.\nPiotr Pustelnik człowiek-legenda. Jest trzecim Polakiem w historii (po Jerzym Kukuczce i Krzysztofie Wielickim), który zdobył wszystkie czternaście szczytów liczących powyżej 8000 m n.p.m., tzw. Koronę Himalajów i Karakorum. Jego opowieść podczas festiwalu to historia młodości, początków wspinaczki, zdobywanie szczytów, aż do momentu wejścia na ostatni - Annapurnę. Prelekcja okraszona była zabawnymi historiami i niesamowicie wciągnęła publiczność, ponownie szczelnie wypełniającą salę widowiskową domu kultury.\nNa zakończenie dnia wyświetlono ostatni film w ramach konkursu Odkrywanie Świata zatytułowany "Daleko od miasta" w reżyserii Piotra Pustelnika, natomiast w klubie festiwalowym zagrał Bajzel (człowiek orkiestra, znany z tanecznych rytmów, hipnotycznego transu i poetyki Witkacego. Tegoroczny zdobywca Yacha za nietuzinkowy teledysk) i Budyń (wokalista, muzyk i performer znany z zespołu Pogodno) ze swoim projektem Babu Król.\nOstatni dzień prezentacji na sali widowiskowej Gryfińskiego Domu Kultury rozpoczęli Artur Labudda i Robert Piasecki. Przepłynęli oni kajakiem polskimi rzekami z Bieszczad do Świnoujścia. Warto zwrócić uwagę, że Artur jest niepełnosprawny (w wypadku stracił obie nogi), co tę wyprawę czyniło nad wyraz trudną.\nBył to jednocześnie ostatni dzień prelekcji w Klubie festiwalowym. Rozpoczęła go Ania Grebieniow z prezentacją o pieszej wyprawie na skute lodem Morze Syberii, która zakończyła się w Namibii podczas konnego etapu Afryki Nowaka.\nW tym czasie do domu kultury zawitali górale prosto z Żywca i opowiedzieli o zderzeniu sztuk i kultur w dalekiej Afryce. Ubrani w tradycyjne stroje, z tradycyjnymi góralskimi piesniami na ustach dotarli do Nairobi oraz Kenii, gdzie mieszkali wśród Masajów. Barwna, ciekawa, wesoła historia, zakończona projekcją filmową z tej podróży.\nNowa Amerika to federacja czterech państw związkowych: Szczettinstan, Terra Incognita, Lebuser Ziemia oraz Schlonsk. Tak naprawdę to projekt Michaela Kurzwellego, niezwykłej postaci polsko-niemieckiego pogranicza. O Nowej Americe i innych rzeczywistościach turystycznych na pograniczu polsko-niemieckim, które są rozwinięciem jego artystycznych koncepcji, można było posłuchać na tej prezentacji.\nPrzenosimy się do Klubu festiwalowego, gdzie swoją opowieść snuł Maciej Cuske. A była to rewelacyjna historia o spływach polskimi rzekami (m.in Drawą, Wdą) w latach 90-tych XX wieku własnoręcznie zbudowanymi tratwami. całość przedstawiona jako czarno-biały film nie mogła się nie spodobać.\nZaraz potem zdjęcia z Burkiny Faso, bardzo rzadko odwiedzanego afrykańskiego kraju, pokazał Zbigniew Borys. Tym samym udowodnił, że nie jest to państwo, gdzie nic nie ma, a przede wszystkim kraj warty odwiedzenia, w którym jeszcze nie ma turystycznego tłoku.\nW międzyczasie w GDK prelekcję miał Paweł Kilen. Wyruszył w podróż dookoła świata zakładając jak najmniejszy wydatek pieniędzy. W konsekwencji wyszło 220 tys km w 5 lat. Odwiedził cztery kontynenty i czterdzieści jeden państw. Podróżował rożnymi środkami transportu - od autostopu samochodowego i jachtowego po rower i tratwę.\nNastępnie zaprezentowała się Aleksandra Grażyńska wraz z Arthurem Reinhartem. Wspólnie z Dorotą Kędzierzawską wymyślili projekt Polska Światłoczuła, w ramach którego jeżdżą z pokazami nowych polskich filmów po mniejszych miejscowościach naszego kraju. I właśnie tej ogólnopolskiej objazdówki dotyczyła ta prelekcja.\nJurek Arsoba, podróżnik z Kalisza Pomorskiego, w listopadzie 2011 roku wybrał się na trzy miesiące do Austalii i Nowej Zelandii. Właśnie tego pierwszego kraju dotyczyła prezentacja. Przepiękne zdjęcia ze wschodniego, klifowego wybrzeża, z Red Centre - gorącego, pustynnego środka kontynentu, z Alice Springs, dwóch parków narodowych - Kakadu i Litchfield oraz z Sydney, a w tle nieco psychodeliczna muzyka Aborygenów, oczarowały niemal wszystkich.\nKolejnymi koncertami włóczykijowym były występy grup reggae: Konopians i Tabu. Zabawa do późnych godzin nocnych zakończyła dziewiąty dzień festiwalu.\nDruga wycieczka podczas tegorocznego festiwalu miała kierunek południowy - do Czachowa, Cedyni i Bielinka.\nWieczorem na scenie Gryfińskiego Domu Kultury zagrały trzy zespoły: Low-Cut grający alternatywny rock, Power of Trinity grający muzykę będącą połączeniem ostrych brzmień i reggae oraz hard-rockowy Lipali, którego założycielem jest Tomasz "Lipa" Lipnicki, dawniej lider grupy Illusion.\nOstatni dzień festiwalu ponownie rozpoczął się ostatnia już wycieczką. Turyści po raz ostatni wsiedli w autobusy i udali się na wycieczkę do siedziby Parku Narodowego Dolina Dolnej Odry w Criewen. Międzynarodowy Park Dolina Odry powstał w 1995 roku i obejmuje teren Parku Narodowego Dolina Dolnej Odry w Niemczech oraz Parku Krajobrazowego Dolina Dolnej Odry i Cedyńskiego Parku Krajobrazowego po stronie polskiej.\nOficjalne zakończenie festiwalu odbyło się na auli Gimnazjum im. Olimpiczyków Polskich. Przybyłych gości i widzów powitała Maria Zalewska - Dyrektor Gryfińskiego Domu Kultury, natomiast za organizację festiwalu podziękował Henryk Piłat - Burmistrz Miasta i Gminy Gryfino. Monika Drabik - zastępca Dyrektora Gryfińskiego Domu Kultury podziękowała za moc włożonej pracy wszystkim osobom pracującym przy tym olbrzymim wydarzeniu. Na koniec głos zabrał organizator festiwalu Przemek Lewandowski. Po kilku słowach na temat dobiegającej końca szóstej edycji Włóczykija, ogłosił wyniki rajdu Włóczykij Trip Extreme oraz zdobywców włóczykijowych statuetek (wybór publiczności): za najlepszą prezentację oraz najlepszy film w konkursie "Odkrywanie świata". Tę pierwszą zgarnął Jacek Hugo-Bader, a drugą Wojciech Staroń za film "Argentyńska lekcja". W imieniu Wojtka nagrodę odebrał Maciej Cuske.\nTo nie był jednak jeszcze koniec festiwalu. Na widzów czekały jeszcze dwie prezenracje oraz degustacja potrawb. Jako pierwszy wystąpił Marcin Jamkowski, który opowiedział o wyprawie na wrak zatopionego podczas II wojny światowej statku pasażerskiego Steuben, na pokładzie którego przewożono uciekinierów i rannych żołnierzy ze wschodnich Niemiec. Zginęło wówczas 4500 ludzi, trzy razy więcej niż na Titanicu.\nNa sam koniec wstrząsającą, ale zarazem niesamowicie ciekawą prelekcję przedstawił Rafał Król. W 2011 roku, wraz z dwójką innych Polaków, odbył ekspedycję z południa na północ Haiti oraz udokumentował jak wygląda tam życie rok po trzęsieniu ziemi. Egzystencja mieszkańców tego państwa jest niezwykle trudna, problemem jest brak wody, masa śmieci i cholera, która do tej pory zabiła więcej osób niż kataklizm z 2010 roku. Paradoksalnie została ona przywleczona na wyspę przez jeden z kontyngentów ONZ.\nPomiędzy prezentacjami odbyła się degustacja potraw kuchni indyjskiej.\nVI Gryfiński Festiwal Miejsc i Podróży "Włóczykij" już się zakończył, ale zakończył się wielkim sukcesem. Karnety zostały wyprzedane na miesiąc przed imprezą, osób pragnących pojechać na wycieczki było tak dużo, że nie wszyscy zakupili bilety, sale festiwalowe podczas prezentacji były wypełnione po brzegi praktycznie każdego dnia, a na Balu Włóczykija zabawa trwała do białego rana. Już teraz zapraszamy za rok, na kolejną edycję tego najlepszego w Polsce festiwalu podróżniczego.\nTekst: Katarzyna Stangret, Sebastian Rożko\n1. Księgarenka włóczykijowa\n2. Gospoda włóczykijowa\n3. Wycieczka (ruiny fabryki benzyny syntetycznej w Policach\n4. Wojciech Górecki\n5. Piotr Strzeżysz\n6. Podczas prezentacji w namiocie Włóczykija\n7. Degustacja win reńskich i palatyńskich\n8. W klubie festiwalowym podczas prezentacji\n9. Bartek Malinowski\n10.; Dariusz Rosiak\n11. Sklepik z piwami z całego świata\n12. W namiocie było ponad 300 osób podczas prezentacji Jacka Hugo-Badera\n14. Jurek Arsoba\n15. Łukasz Wierzbicki\n16. Michał Pauli\n17. Przerwa między prezentacjami\n18. Piotr Pustelnik\n19. Mamcia i spółka\n20. Maciej Cuske\n21. Wycieczka (przy kościele w Czachowie)\n22. Publiczność podczas Zamknięcia festiwalu\n23. Organizator, Przemek Lewandowski, zamyka festiwal\n24. Degustacja potraw kuchni indyjskiej\n25. Rafał Król\nRelacja z Włóczykij Trip Extreme 2012\nWe wczesnych godzinach popołudniowych wystartował rajd na orientację Włóczykij Trip Extreme. Najpierw prawie 30 zawodników na dystansie 100 km, a potem ponad 200 osób na dystansie 50 km. Do rywalizacji stanęło łącznie ponad 240 osób. To rekord w historii włóczykijowego rajdu, który być może uda się pobić w przyszłym roku. Pierwsze miejsce na 100 kilometrów zajęli ex aequo Michał Jędroszkowiak oraz zespół Piotr Szaciłowski i Andrzej Buchajewicz (czas przejścia 11:36), a na 50 kilometrów Bartek Jasiński (czas przejścia 6:28). Tradycyjnie punkty kontrolne miały swoje nietypowe opisy, które miały związek z ukształtowaniem terenu czy "obiektami" wzdłuż trasy. Sen mrówki, Korzeniowski na krawędzi, Trójkąt Ognicki czy Dąbrowski w Świeradowie to tylko kilka z nich.\nDo pierwszego punktu kontrolnego w dystansie na 50 kilometrów większość osób docierała bez problemów. Dalej przemierzając pola i lasy zmierzali do drugiego punktu usytuowanego na brzegu jeziora Rynica. Ci najszybsi zaliczyli jeszcze kilka następnych PK za dnia, ale większość dochodziła do trzeciego już przy zachodzie słońca. Można było zobaczyć jak na duktach leśnych gdzieś w lasach zapalają się światełka czołówek niczym gwiazdy na niebie.\nNajwięcej problemów sprawiło przejście między czwartym a piątym punktem kontrolnym (w okolicy wsi Ognica). Podmokły teren, niespodziewanie zagrodzone płotami okoliczne pastwiska wywoływały zdumienie na twarzach rajdowiczów. Jednak i z takimi przeszkodami sobie poradzili. Kolejne dwa punkty w widuchowskich lasach zaliczane raczej bez większych problemów, chociaż spora grupa narzekała, że straciła na nich mnóstwo czasu. Może niektórym pomogła telewizja bytująca na jednym z tych PK?\nJak co roku, część osób deklarowało czysto rekreacyjne podejście do rajdu. Jednakże kiedy na odprawie Przemek Lewandowski przedstawił wszystkim Jana Lenczowskiego - zdobywcę Pucharu Polski w Pieszych Maratonach na Orientację w zeszłym roku - zaznaczając, że jest to "człowiek, którego musicie prześcignąć" każdy oczami wyobraźni ujrzał siebie przekraczającego metę o krok przed faworytem. Udało się to 4 zespołom.


Blog ogrodniczyPielęgnacja i aranżacja ogrodów - Blog Ogrodniczy (2)\nJeśli nie za bardzo orientujesz się w tym jak powinno się projektować ogród to dobrze się składa, ponieważ znajdziesz tutaj wiele potrzebnych Ci informacji, dzięki którym będziesz w stanie zmienić swoje postrzeganie. Zobacz na co warto zwracać uwagę podczas planowania przestrzennego w swoim ogrodzie i od czego najlepiej to wszystko zacząć.\nTego typu piwniczka najlepiej jeżeli znajduje się w przyciemnionej części ogrodu. Warto zadbać o to, aby dany teren był suchy i żeby nie zbierała się tam woda opadowa. Wejście do ziemianki najlepiej będzie jak zostanie umieszczone od strony północnej, pozwoli to na mniejsze nagrzewanie się frontowej ściany. Jeżeli zaś chodzi o piwniczkę ogrodową to nie ma wyboru, ale musicie tutaj dbać o odpowiednią wentylację oraz pozwolenie na budowę. Czytaj dalej »\nNajczęstszym rozwiązaniem, z którym można się spotkać się jest śmietnik w ogrodzeniu. Może on być jednak równie dobrze umieszczony w odosobnionej gospodarczej części działki, chociażby obok kompostownika, co od czasu do czasu jest stosowane w przypadku dużych działek. W tym wpisie znajdziecie kilka niezwykle praktycznych porad, z którymi powinny zaznajomić się wszystkie osoby, które planują umieszczenie na swojej działce śmietnika.\nWszystkie dzieci marzą o tym, aby posiadać swój domek na drzewie. Jest to fenomenalne miejsce do zabawy, w którym mogą one rozwijać swoją kreatywność. Jednego dnia domek na drzewie może pełnić rolę statku pirackiego, aby w następnej kolejności spełniał się jako wieża zamkowa. Zbudowanie takiego domku na drzewie nie należy do najprostszych rzeczy i będzie wymagało wykonania naprawdę mnóstwa zabezpieczeń. Warto w takim momencie zastanowić się nad jedną kwestią, a mianowicie nad tym na co powinno się zwrócić uwagę podczas budowania domku na drzewie dla dzieci. Czytaj dalej »\nPięknie zaprojektowany i niezwykle estetyczny ogród może prezentować się naprawdę źle, a to tylko z jednego powodu, kiedy to nie przewidzi się odpowiednich stref gospodarczych. Dokładniej chodzi tu o te strefy gospodarcze, które pozwalają na utrzymanie względnej czystości, czy kompostownik, śmietnik oraz schowek na narzędzia, są to elementy, które są niezwykle istotne dla ładu na działce. Każda osoba, która posiada ogród musi potrafić segregować odpadki również w nim. Czytaj dalej »