Opozycjo, histeria to nie wszystko! | Wiadomo.co\nStrona główna CO Opozycjo, histeria to nie wszystko!\nGrzechy Dobrej Zmiany zostały już odmienione przez wszystkie przypadki, mapa politycznej strategii i medialnej taktyki została narysowana, analiza planów pozwoliła postawić diagnozę. Stało się to na długo przed wyborami, choć byli i nadal są tacy, dla których to tylko histeryczne strachy na Lachy. Rzeczywistość jednak potwierdziła obawy przeciwników, bezstronnym przyniosła niepewność, zadowoliła akolitów.\nWiemy już, że Jarosław Kaczyński posługuje się językiem konfrontacji i obraża;\nwiemy, że Trybunał Konstytucyjny zostanie rozmontowany, by nie kontrolować władzy i otworzyć drzwi do grzebania w ordynacji wyborczej;\nwiemy, że populistyczne programy socjalne typu 500 Plus oraz zapowiadane obniżenie wieku emerytalnego nadwerężą budżet i wpędzą Polskę w kłopoty ekonomiczne;\nwiemy, że katastrofa smoleńska będzie brutalnie rozgrywana politycznie arlekinadami bzdur o zamachu;\nwiemy, że ministerstwo obrony jest w nieodpowiedzialnych rękach;\nwiemy, że pozycja Polski na świecie będzie coraz słabsza, a kurs wschodni jest obrany;\nwiemy, że religijni fundamentaliści będą parli do zmiany prawa aborcyjnego;\nwiemy, że reforma edukacji nie jest przemyślana i przyniesie szkody;\nwiemy, że rasizm i nacjonalizm czują się ośmielone;\nwiemy, że media narodowe to tuby propagandowe zwalczające opozycję;\nwiemy, że jest niespotykany dotąd w historii wolnej Polski skok na stołki;\nwiemy wreszcie, że jest to jazda brawurowa, a paliwem parowozu Dobrej Zmiany jest ideologia, pycha i manipulacja;\nwiemy, że prokuratura podlega bezpośrednio ośrodkowi politycznemu;\nwiemy, że sędziowie poddawani będą coraz silniejszej presji, a ich etos rozmontowywany przez aparat władzy i propagandy.\nWiemy, wiemy, wiemy. I co z tego?\nW klasycznej psychoanalizie, tej freudowskiej, histeria to wehikuł historii: szuka dziury w całym, kwestionuje symbolicznego Innego, patetyzuje, krzyczy, gdy się sprzeciwia, interpretuje, nie daje wytchnienia, porzuca, gdy myli namiętność z miłością. Przekładając to na język polityczny: histeria bliższa jest prawdzie niż każdy dobrze zorganizowany system. Czepia się tego, co woła o nazwę własną. Taki jest los prawdziwej opozycji, która nie tylko musi identyfikować przeciwnika, wskazywać mu miejsce, ale nade wszystko znaleźć sposób, by sprawnie i przekonująco zdominować debatę publiczną opanowaną przez władzę niemal absolutną, pozbawioną kontroli zdewastowanych instytucji.\nZnów jesteśmy “my” i znów są “oni”. Po stronie “my” toczy się dyskusja i wojna polityczna o skuteczność i dominację, po stronie “oni” rywalizacja jest dość sprytnie ukrywana za woalem ideologii i mitologii, które spajają twardy elektorat.\nPolityczna działalność Prawa i Sprawiedliwości przyniosła kilka histerycznych huraganów, pośród których poczesne miejsce zajmują pierwsze manifestacje Komitetu Obrony Demokracji i czarne strajki kobiet. Pęknięta Polska stała się faktem namacalnym. Znów jesteśmy “my” i znów są “oni”. Po stronie “my” toczy się dyskusja i wojna polityczna o skuteczność i dominację, po stronie “oni” rywalizacja jest dość sprytnie ukrywana za woalem ideologii i mitologii, które spajają twardy elektorat. “Ich” wyborcy rozkoszują się jeszcze rewanżem, zachłystują pełnią władzy, ujawniają uśpione popędy i namiętności, w tym bezkarne chamstwo. Dość przypomnieć “komunistów i złodziei”, “pełniących obowiązki Polaka”, “gorszy sort”, “wichrzycieli”. “Nasi” wyborcy oswajają szok, rośnie w nich tłumiony inteligenckim hamletyzowaniem gniew. Czekają na nowe.\nOwo “nowe” jest wyzwaniem dla opozycji. Jak od histerycznej racji w nazywaniu po imieniu spraw, od buntu, złości i ulicznych zrywów przejść do zbudowania narracji atrakcyjnej dla wyborców?\nPośród liczących się po stronie opozycji nurtów przyszłość popularności KOD-u jest zagadką, choć niewątpliwie ta organizacja pobudza falujący bunt; uliczne zrywy są jednak coraz mniej spektakularne, a tożsamość woła o nową konstrukcję. Nowoczesna, mimo że w walce o niezależność Trybunału Konstytucyjnego pokazała się jako merytoryczny gracz, jest dziś osłabiona finansowo i agresywnie atakuje Platformę Obywatelską, co zraża tych wyborców, którym marzy się jedność. Partia Grzegorza Schetyny zaś – dotknięta wyborczą porażką, sprawą reprywatyzacji podgrzewaną przez sojusz reszty opozycji z PiS-em, a także poszukiwaniem wewnętrznej spoistości – postawiła na ucieczkę do przodu i ofensywę.\nDla opozycji wybór jest prosty. Może tkwić w tym histerycznym i stanowczo słusznym oburzeniu na oczywiste grzechy Dobrej Zmiany i udawać, że to wystarczy. Albo może wyznaczyć horyzont.\nTen szlak, choć najtrudniejszy, może być skuteczny. Powołanie komisji do odkłamywania głoszonych przez Antoniego Macierewicza i jego podkomisję smoleńskich bzdur, zaproszenie do jej prac zwalczanego przez PiS znakomitego specjalisty Macieja Laska, stworzenie gabinetu cieni, który może skutecznie punktować błędy rządu, wreszcie współpraca z opluwanym przez Dobrą Zmianę byłym prezydentem Lechem Wałęsą, który dla elektoratu PO pozostaje ikoną walki o wolność, a dla krytykującej go za działalność po 1989 roku rozproszonej lewicy nadal jest tym, który zasiadł do rozmów przy Okrągłym Stole – to wszystko jest próbą wyjścia poza histerię w stronę historii Polski po PiS-ie. Nawiasem mówiąc, marsz w obronie dobrego imienia Wałęsy należał do najbardziej spektakularnych.\nGrzechy Dobrej Zmiany zostały już odmienione przez wszystkie przypadki, mapa politycznej strategii i medialnej taktyki została narysowana, analiza planów pozwoliła postawić diagnozę. Freud wiedział, że diagnoza to nie wszystko. Dla opozycji wybór jest prosty. Może tkwić w tym histerycznym i stanowczo słusznym oburzeniu na oczywiste grzechy Dobrej Zmiany i udawać, że to wystarczy. Albo może wyznaczyć horyzont. Dawniej tym horyzontem było wejście Polski do NATO. Potem do Unii Europejskiej. Dziś kluczem jest pokazanie, że czarny sen Dobrej Zmiany kiedyś się skończy. Ale przede wszystkim, że po przebudzeniu nie zostanie nam tylko: wiemy, wiemy, wiemy.\nZdjęcie główne: Jarosław Kaczyński. Źródło: Wikimedia Commons, autor M. A. Cholewicz, licencja Creative Commons\nPoprzedni artykułDwie „dobre” zmiany czy jedna wielka zmiana?\nNastępny artykułWyrzucą PiSiewiczów?


Zamawianie oprogramowania dedykowanegoKomu przyda się oprogramowanie za zamówienie?Naklejki reklamowe i inne materiały drukowane - druk i poligrafiaCo warto wiedzieć o nowych technologiach... u dentystyGdzie kupić mvmt?Gabinet stomatologiczny ZabrzeOgrzewanie problematycznych przestrzeni, takich jak magazynyProgram dla sprzedażyZimowo - kilka ciekawostek o ogrzewaniuSzkolenia BHPKwestia furtek i bramBadania tajemniczego klienta. Krótko i na temat Printers tailored to the demand Porady prawne- i te darmowe i te płatne. Które lepsze?Jak rozpoznać i leczyć Parkinsona?Kilka porad dla firm - o marketingu internetowym The right equipment for the type of printing O danych statystycznych i ich wykorzystaniu przez branżę farmaceutycznąTransport osobowy i publiczny: TaksówkaNieodzowny element ogrodzenia- bramaWizyta u stomatologa - nie ma się czego baćIdealnie wakacje nie istnieją? Hiszpania!Wypadek auta - dachowaniePopsuł ci się samochód?Dom i wykończenie goLeczenie zębów, czyli stomatologia. Czego o niej nie wiesz?Coraz droższa energia. Czy warto produkować ją na własnym dachuKilka porad o pracy za granicąImplantolog ChorzówCO na skuter?


World - Bakata\nSITAGWORLD to kosmopolita, który odnajdzie się w każdej sytuacji. Jego urok tkwi w prostocie – klarownym designie i bezproblemowej obsłudze. Czystość formy i precyzja rozwiązań technicznych to podstawa, która sprawdza się zarówno w postaci solidnego krzesła pracowniczego jak i luksusowego fotela gabinetowego. Dla SITAGWORLD świat stoi otworem. Sukces tego projektu polega na stworzeniu optymalnego pod względem ergonomicznym fotela biurowego, który spełnia wszystkie międzynarodowe standardy. Dzięki przemyślanej konstrukcji możliwa staje się wszechstronna konfiguracja fotela. SITAGWORLD spełnia także wysokie oczekiwania w kwestii komfortu użytkowania i łatwości obsługi.


nowymodel.org na arena DESIGN (18-21.02.) - nowymodel.org\nStrona główna / Aktualności / nowymodel.org na arena DESIGN (18-21.02.)\nOpublikowano 11 lutego 2014 15 kwietnia 2022 przez emka\nnowymodel.org na arena DESIGN (18-21.02.)\nKto zna design z naszego podwórka? Jak zamienić go w szwajcarski zegarek? Czy potrafisz zaprojektować i uszyć nowymodel własnej torby? Komu się uda oswoić designera? Na czym polega meblowanie przestrzeni publicznej? Czym rozjaśnić światło? Ile nóg może mieć stół z porcelany?\nKto chce poszukać odpowiedzi na te pytania, niech nas koniecznie odwiedzi na targach arena DESIGN. Przed nami wielkie święto projektowania! Przygotowaliśmy dla Was wiele niespodzianek!\nZapraszamy na wystawę „Design z naszego podwórka”/ „Next door design”, na której pokażemy projekty i obiekty mistrzów polskiego designu oraz ich najzdolniejszych uczniów. Zobaczycie prace Tomasza Augustyniaka, Justyny Bagińskiej–Stosik, Michała Bartkowiaka, Jakuba Buszyńskiego, Marka Cecuły, Pawła Grajkowskiego, Rajmunda Teofila Hałasa, Michała Kowalskiego, Katarzyny Laskowskiej, Ryszarda Mańczaka, Tomasza Andrzeja Rudkiewicza, Karola Starczewskiego, Anny Trafas–Kowalczyk, Mai Uzarowicz, Jana Węcławskiego. Tego wieczoru zagra dla nas na żywo zespół Zigzag Paradise.\nRuszyły zapisy na warsztaty designerskie Michała Kowalskiego „Twój nowymodel: zaprojektuj własną torbę” oraz warsztaty dla technologów zatytułowane „Oswoić designera, czyli jak powstaje koncepcja” prowadzone przez Pawła Grajkowskiego i Mikołaja Wojtkowiaka. Chętni mogą się zgłaszać, pisząc na eop@nowymodel.org.\nBez konieczności zapisywania się można będzie wziąć udział w całodniowych warsztatach kreatywnych „Pranie designu” inspirowanych plenerami prowadzonych przez jednego z naszych mistrzów – Profesora Rajmunda Teofila Hałasa. Zajmiemy się nową obecnością porcelany, nową formą światła, meblowaniem przestrzeni publicznej, a także tym, jak zamienić polski design w szwajcarski zegarek. Czy to w ogóle możliwe? O szansach i przeszkodach, które stoją przed polskim projektantami, będziemy dyskutować w doborowym gronie podczas panelu „Gdzie jest materiał na polski design?”.\nCodziennie każdy z odwiedzających nasze stoisko będzie mógł porozmawiać z projektantami oraz technologami na wszelkie tematy związane przede wszystkim z zastosowaniem różnego rodzaju materiałów. Czekają na Was ludzie z wielkim doświadczeniem i wielką pasją.\nMamy też niespodziankę – happening „Hand made” przygotowany przez aktorów związanych z firmą Laboratorium i Teatrem Strefa Ciszy, którzy przeszli przez wiele teatralnych warsztatów, a teraz warsztat zamienią w teatr. Czym to się skończy? Trzeba się przekonać osobiście:)\nWiększość przygotowanych przez nas wydarzeń odbędzie się w przestrzeni stoiska nr 1 w pawilonie piątym, ale spotkamy się z Wami także na Forum arena DESIGN. Zapraszamy projektantów, technologów, studentów, a także tych wszystkich, których polski design po prostu interesuje, którzy chcą żyć w świecie funkcjonalnym, przyjaznym i ładnym. Do zobaczenia!\nSzczegółowy program arena DESIGN na poszczególne dni:\nPoprzedni wpis: nowymodel.org na łamach IKS-a\nNastępny wpis: Zaproszenie na wernisaż nowymodel.org


Pojęcie godności i dokładne informacje wyjaśniające ten termin. Definicja godności napisana w sposób zrozumiały.\ngodność - jest pojęciem odnoszącym się do człowieka i oznacza szacunek dla samego siebie oraz poczucie własnej wartości. Godność nie pozwala człowiekowi popełniać niektóre czyny, które są powszechnie uznane za złe, niegodziwe i nie przyzwoite. Godność nie pozwala także człowiekowi na poniżanie się przed innymi osobami. Najczęściej człowiek, który posiada godność jest powszechnie szanowany, jednak czasami właśnie z tego powodu jest on także potępiany- dzieje się tak na przykład, gdy godność nie pozwala w pewnych przypadkach prosić o pomoc.\nGodność rozumiana jest także jako stanowisko w pracy, piastowany wysoki urząd, czy też wielki zaszczyt, jaki spotkał daną osobę.


czy na ukrainie trzeba nosić maseczki – Kawiarniany.pl\nczy na ukrainie trzeba nosić maseczki\nMaseczki na Ukrainie obowiązkowe! Ale nie do końca i z głową\n24 marca 2021 23 marca 2021 przez Admin\nWładze Ukrainy nie nakazywały obywatelom zasłaniania nosa i ust na otwartej przestrzeni. Nakaz obowiązywał wyłącznie wewnątrz obiektów użyteczności publicznej i w transporcie publicznym. Teraz się to zmieni ale wciąż daleko jest od nakazu noszenia ich wszędzie. Jak zmieniają się przepisy? Czy na Ukrainie trzeba nosić maseczki?\nCzytaj dalejMaseczki na Ukrainie obowiązkowe! Ale nie do końca i z głową\nKategorie UkrainaTagi czy na ukrainie trzeba nosić maseczki, gdzie na ukrainie trzeba nosić maseczki, maski z ukrainy, maszeczki na ukrainie, ukraina maski


Impreza urodzinowa Ani i Tomka, ciasteczka mocy, pokój rozmyślań, partyjka szachów, tajemnicze zagadki i wymiana książek czyli Kraina Czarów Prima Dance - Prima Dance Szkoła Tańca Kraków\nImpreza urodzinowa Ani i Tomka, ciasteczka mocy, pokój rozmyślań, partyjka szachów, tajemnicze zagadki i wymiana książek czyli Kraina Czarów Prima Dance\nwpis w: Blog, News\t| 0\n„U Was jest jak w LIDLU! Co tydzień coś nowego!”- zakrzyknął ostatnio mój tata.\nRemont wprawdzie mamy już skończony, ale prace nad wystrojem wnętrz wciąż trwają. W tym tygodniu pojawiły się kolorowe pokrowce na sofy, grafika „Mam kobiecą moc” od Ali Mateja (Wilczyńskiej) w szatni damskiej i ciasteczka mocy „Eat Me”. Zaraz o nich napiszę więcej.\nInspiracje, jak wiecie, czerpiemy garściami z baśni „Alicja W Krainie Czarów.”\nAlicja marzyła, by być sobą. By móc być sobą. I wtedy zobaczyła białego królika, który nerwowo spoglądał na zegarek i biegł przed siebie. Alicja ruszyła za nim.\nWpadła do króliczej nory i odtąd zaczęły się dziać niesamowite rzeczy!\nMasz też tak czasem, że chcesz coś zmienić, ale nie wiesz jak? Biegniesz i biegniesz, ale nie wiesz właściwie dokąd?\nAlicja wylądowała w pomieszczeniu z szachownicą na podłodze i pięcioma drzwiami.\nCzyli na naszej recepcji! Królika tu ani widu, ani słychu, ale można za to wyznaczyć osiem wielkich pól na osiem i rozegrać partyjkę szachów. Bierki mamy malutkie dla kontrastu :)\nKażde z pięciu drzwi są w innym kolorze. Malowałam je cierpliwie i z wyczuciem jak uczeń Senseia z „Karate Kid”. Czerwone są wejściowe. Żółte prowadzą na salę, cynober (czerwono-pomarańczowe) do szatni damskiej, a indygo (niebieskie) do szatni męskiej. Białe są zawsze zamknięte. Dlaczego? To zagadka!\nMamy mnóstwo zagadek dla Ciebie! Na przykład co się mieści pod środkową półką ze sprzętem grającym na sali? Kto ciekawy, niech sam zajrzy. A dla tych, co lubią zgadywać, podpowiedź: To jest na literę „k” i jest srebrne!\nPrzy recepcji stoi zielony regał.\nJuż Wam pisałam, że tu była kiedyś biblioteka i że na prośbę ducha mola książkowego, który szepnął mi na ucho, że chce żeby tu znowu były książki, założyłam biblioteczkę. Przynoście książki na hygge wymianę! Bierzesz „Trzech muszkieterów”, „Przygody Tomka Sawyera”, „Egorcyzmy” albo „Biznesplan w małej firmie”. A zostawiasz dowolną lekturę ze swojego księgozbioru.\nNa środku recepcji jest stolik, a na nim karafka z ciasteczkami, które zmniejszą Cię lub zwiększą, w zależności od tego, co sobie zażyczysz.\nJeśli pomyślisz, że od nich przytyjesz, masz rację, tak będzie. Jeśli pomyślisz, że zapewnią Ci energię i zdrowie, również masz rację! Tak działa potęga naszego podświadomego umysłu! Programuj się więc pozytywnie. Co wewnątrz, to na zewnątrz :)\nKalorie z ciasteczek spalisz błyskawicznie za żółtymi drzwiami. W Krainie Czarów! Co tam ujrzysz i usłyszysz? Bajeczną muzykę i kosmiczne światła, czarodziejską kulę, srebrne wiatraki, limonkową ścianę z okienkiem i tapetę w czarno-szaro-białe pasy.\nPo co to okienko w ścianie? Tutaj się kiedyś odbierało lub oddawało książki. Niedługo będzie przez nie ktoś wyglądał. Zgadnijcie kto?!\nParkiet jest drewniany. Najlepszy dla stawów. Amortyzuje wszystkie susy, podskoki i frygidrygi! :)\nI są lustraaaaa! Zawsze byłam ciekawa, co jest po drugiej stronie lustra.\nDowiesz się, gdy zrobisz trzy rzeczy: „Smile. Sparkle. Shine.” czyli „Uśmiechnij się! Błyszcz! Świeć!” czyli ciesz się życiem, poczuj swoją wewnętrzną moc i bądź sobą! Świeć swoim światłem i wyraź to tak, jak chcesz! Tańcz z życiem!\nW najdalszym zakątku naszego studio Alicja spotkała Szalonego Kapelusznika, który przywitał ją słowami „It’s Always Tea Time”. Zawsze się znajdzie czas na herbatkę! Zajrzyj koniecznie do samoobsługowej kawiarenki.\nAha, w pobliżu kawiarenki jest Pokój Rozmyślań (Thinking Room), gdzie zapewniamy gimnastykę umysłu. Aktualnie na glazurze sudoku.\nMasz daleko do nas? Umów się na lekcję ONLINE. Przekażemy Ci przez internet oprócz tanecznych kroków, odrobinę tej magii :)\nA co jeszcze ciekawego? Szykujemy z Tomkiem video lekcje. Chcemy dać Wam namiastkę Krainy Czarów, żebyście mogli poczuć bajkowy klimat i zatańczyć z nami w swoim domu.\nBo jak powiedział Kot z Cheshire (czyt: czeszer): „Wszystko jest możliwe, tylko trzeba wiedzieć o sposobach”.\nMam jeszcze dwa ogłoszenia!\n10 marca 2018 w sobotę o 16:00 wielkie cięcie patchworkowych zasłon w stylu boho na primadensowe okna! Kreatywne babskie spotkanie przy kawie, muzyce i ciasteczkach. Pogadamy i potniemy co się da z mojej skarbnicy materiałów! O rety, rety! Mam 60 pudeł! Weźcie ze sobą nożyczki! Co Wy na to dziewczyny? Bardzo potrzebuję Waszej pomocy, bo sama będę to ciąć do Wielkanocy! Plisss, jak mówi mój młodszy synek <3 Dajcie znak, kto chce i może na kontakt@AnnaProtas.pl lub priv na facebooku.\n7 kwietnia 2018 w sobotę o 16:00 Oficjalne Otwarcie Nowej Siedziby Prima Dance i Czterdzieste Urodziny Ani i Tomka! Tak, oboje jesteśmy z rocznika 78! Będą tańce, rozmowy, kalambury. Z kalamburami to tak palnęłam, ale może się okazać, że to dobry pomysł. Będzie na pewno tort! Ja chcę oczywiście z szachownicą i sercami <3 <3 <3\nZapraszamy wszystkich, którzy chcą nas bliżej poznać, spotkać się, porozmawiać lub po prostu zajrzeć do naszej Krainy Czarów Prima Dance i potańczyć w blasku czarodziejskiej kuli. Będzie dużo śmiechu, muzyki i dobrej zabawy! Przybywajcie! <3\nAnia Protas Protasana i Tomek Rachwalski\nNowy Rok 2019 - dlaczego warto być z siebie dumnym?\nLukier w szachownicę, recepcja w kwiatach, loteria dobrodziejstw, dobra…\nCo taniec mówi o człowieku #2 Umysł. Praca z przekonaniami. Medytacja w ruchu.\nJak tańczyć na dyskotece i w klubie #4 Kroki damskie. Trenuj w domu.…\nAlicja w Krainie Czarów, Błyszcz, ciasteczka eat me, co wewnątrz to na zewnątrz, czarodziejska kula, czerwona sofa, czerwone drzwi, drewniana podłoga, drewniany parkiet, frygi drygi, hygge, Iskrz, it is always tea time, jak w LIDLU, karate kid, kolorowe drzwi, kot z Cheshire, lekcje tańca online, limonowa ściana, lustra, magiczna kraina, malowane drzwi, okienko w ścianie, partyjka szachów, pięć drzwi, podłoga w szachownicę, potęga podświadomości, srebrne wiatraki, super nagłośnienie, szachownica, szalony kapelusznik, tajemnicze zagadki, tańcz z życiem, tańczymy z życiem, Uśmiechnij się, video lekcje, wnętrza inspirowane Alicją w Krainie Czarów, wszystko jest możliwe, wymiana książek, wynajem sali kraków, zielony regał


jak zapisać informacje w pliku w poprzedniej linijce - Forum Pasja Informatyki\nWitam od pewnego czasu zmagam się z pewnym problemem ponieważ tworze aplikacje która pomaga mi tworzyć modyfikacje do gry i tworząc plik chciałbym cofnąć się do poprzedniej linijki żeby coś w niej zapisać niestety nie wiem jak to wykonać\nkomentarz 11 sierpnia 2018 przez NowyUrzydgownig Gaduła (3,610 p.)\nWczytaj plik. Następnie podziel go sobie na tablice stringów względem nowych linijek.\nodpowiedź 11 sierpnia 2018 przez profesorek96 Nałogowiec (49,740 p.)\nPewnei używasz zwykłego pliku txt. Może pocytaj o formacie XML i w ten sposób przechowuj dane.\nZapisywanie znaku w konkretnej linijce pliku\npytanie zadane 19 kwietnia 2018 w C i C++ przez michi0987 Nowicjusz (120 p.)\nJak pobrać wartości liczbowe z pliku do int\npytanie zadane 2 maja 2018 w C# i .NET przez niezalogowany\n2 Messageboxy przy nadpisaniu pliku tekstowego\npytanie zadane 2 lutego w C# i .NET przez Striker Ninja Początkujący (480 p.)


Skuter Zumico Eos poważny problem | Forum Motocyklowe, Motocykle, Skutery, Motorowery, Opinie Jednoślad.pl\n! › Forum › Serwis › Skuter Zumico Eos poważny problem\nTagi: ZUMICO EOS\nloderslaus1 7 lata, 2 miesiące temu.\n1 maja 2013 o 18:05 #117308 Odpowiedź\nWitam. Mam problem ze skuterem. Jest to 2t. Skuter jest z 2008r. Ma przejechane 21 tys. Po zatarciu silnika, wymieniłem cylinder, tłok, pierścienie, cały zestaw na 70cc. Okazało się, że gaźnik jest do wymiany, wymieniłem gaźnik na nowy i wsadziłem dyszę 76. Skuter jeździł bez zarzutów. Do aż wymieniłem wariator ze sprzęgłem i paskiem wsadziłem 7g rolki,żeby była większa prędkość maxymalna(wcześniej były wsadzone chyba 3,5g). Od tej pory skuter przy ruszaniu zaczął szarpać. Stracił na przyspieszeniu i mocy pod góre, ale to chyba normalne przy cięższych rolkach. Po kilku dniach miałem wypadek. Skuter leciał stroną lewą, czyli tam gdzie jest wariator. Silnikiem w nic nie udeżył tylko lekko w krawężnik. Od tej pory skuter odpalał, normalnie. Lecz po kilku dniach, stała sie taka sytuacja, że pojechałem do miasta i nagle akumulator się rozładował od tak. Normalnie odpalał, postał przez chwilę i już nie chciał odpalić. Gdy naładowałem akumulator, przejechałem się nim dzisiaj kila razy i zostawiłem gona 2 min wyłączonego i wtedy miałem lekki problem z odpaleniem go, ale się udało po chwili, ale nie miał w ogóle mocy dochodził do 3 tys obrótów i dupa muliło go i jak nie puszczałem manetki gazu to gasł całkiem. Stanąłęm na chwilkę,żeby docisnąć fajkę od świecy, ale okazało się, że była dociśnięta i wtedy akumulator się rozładował i nie chciał w ogóle kręcić. Zadzwoniłem po kolęgę, żeby mnie scholował i podczas cholowania na lince co chwilę próbowałem odpalić na rozrusznik. Po wielokrotnych próbach udało się i odpalił, Lecz nadal nie miał mocy, dochodził do 3 tys obrotów i dalej nie chciał, muliło go. Moje pytanie brzmi dlaczego się akumulator nagle rozładowuje i nie ma mocy. A i jak naładuję akumulator na full to normalnie jeździ i nic się nie dzieję. Jak ktoś wie co się dzieje prosił bym o pomoc. Pozdrawiam\n1 maja 2013 o 18:57 #117327 Odpowiedź\nPrawdo podobnie dałeś za ciężkie rolki a akumulator musi stać niewolno go kłaść tak jak w twoim przypadku przy upadku na bok i teraz nie trzyma jest do wymiany\n1 maja 2013 o 21:28 #117368 Odpowiedź\nNo dobra, to z akumulatorem rozumiem, ale nie rozumiem z tymi rolkami, bo jak akumulator jest naładowany to jedzie normalnie ma moc, a jak się rozładowuje, to traci swoją moc i nie chce jechać. Więc jak to jest?\nOdpowiedz do: Skuter Zumico Eos poważny problem


Koszmar działkowców ROD „Magnolia” w Gorzowie trwa – Radio Zachód\nKoszmar działkowców ROD „Magnolia” w Gorzowie trwa\nDziałkowcy Rodzinnych Ogrodów Magnolia przy ulicy Walczaka po raz kolejny poprosili nas o pomoc. W ubiegłym roku informowaliśmy, że mogą stracić swojego ogrody, bo okazało się, że lata temu teren działek został źle wytyczony i ogrodzony.\nGdy sąsiednią działkę kupił od urzędu marszałkowskiego deweloper, właściciele ogródków dowiedzieli się, że muszą przestawić ogrodzenie o 4 metry w głąb działek. Problem w tym, że na tych 4 metrach stoją altany, część z nich murowana, ich przeniesienie jest właściwie niemożliwe.\nGdy o sprawie zrobiło się głośno, wszystko wskazywało na to, że stronom uda się porozumieć. Kilka dni temu działkowcy zaalarmowali nas jednak, że pracownicy dewelopera weszli na teren ich ogródków, przestawili płot, wycieli drzewka. Poproszeni o pomoc pojechaliśmy na miejsce na spotkanie ze zrozpaczonymi działkowcami:\nW najtrudniejszej sytuacji są teraz właściciele murowanych altan. Budynki nie zostały zniszczone, ale usytuowanie budynków wskazuje na to, że trzeba będzie wyburzyć\nNa teren ogródków pojechali także przedstawiciele zarządu okręgowego PZD w Gorzowie:\nO komentarz do sprawy dwa dni temu poprosiliśmy także dewelopera. Dotychczas nie otrzymaliśmy odpowiedzi, jeśli nadejdzie, niezwłocznie ją opublikujemy. Z informacji jaka napłynęła od inwestora do działkowców wynika, że robi on porządek na terenie, który jest jego własnością.\nSulechów Krosno Odrzańskie Gubin Małomice wybory 2018 Żary Strzelce Krajeńskie ważne zielona góra zdrowie Wschowa. ŻUŻEL Lubsko MOTO Trzebiechów Rzepin WIDEO powiat żagański Żagań Świebodzin Kożuchów. Święto Niepodległości WAŻNE powiat żarski TEMAT DNIA Szprotawa. ukraina Iłowa Nowa Sól Uniwersytet Zielonogórski Międzyrzecz Zbąszynek zapowiedź Kargowa Kostrzyn nad Odrą Słubice gmina Żary rosja Gorzów Wlkp. Sława koronawirus Zielona Góra ważne gorzów Sulęcin Piłka ręczna 100-lecie Odzyskania Niepodległości


Rośliny cebulowe: narcyzy | Dom.pl\nStart Ogród Rośliny cebulowe: narcyzy\nNarcyz to jeden z najbardziej popularnych kwiatów, kwitnących wiosną. Wyróżniamy kilka, a nawet kilkadziesiąt gatunków narcyzów. Kwiat ten możemy spotkać w białym, żółtym i pomarańczowym odcieniu. Sprawdź, kiedy sadzić narcyzy i jak je uprawiać…\nOdmiany i gatunki narcyzów\nNarcyzy należą do roślin cebulowych. Ze względu na kształt kwiatów, narcyzy zostały podzielone na następujące grupy: trąbkowe, wielkoprzykoronkowe, drobnoprzykoronkowe, pełne, mieszańce triandrus, mieszańce cyclamineus, mieszańce tazetta, mieszańce jonquilla, mieszańce o rozszczepionym przykoronku.\nNarcyz w wazonie i w doniczce\nNarcyz to kwiat, który symbolizuje wiosnę. Bardzo często wykorzystuje się go, aranżując wielkanocne wnętrze. Co ciekawe, narcyzy przyspieszają więdnięcie innych kwiatów, ponieważ wydzielają sok, który jest szkodliwy dla innych gatunków kwiatów. Dekorując więc wnętrze narcyzami, należy pamiętać, aby nie mieszać ich z innymi kwiatami. Bezpiecznym rozwiązaniem jest posadzenie narcyzów w doniczce.\nŻonkil – odmiana narcyza\nJedną z najbardziej znanych odmian narcyza jest żonkil. Charakteryzuje się w całości żółtym zabarwieniem. Oznacza to, że zarówno płatki, jak i środek rośliny (tzw. przykoronek) jest żółty.\nUprawa narcyzów jest łatwa, bowiem rosną one na każdej glebie. Najlepiej jednak sprawdzi się próchnicze i wilgotne podłoże. Rośliny te są odporne na suche i gorące warunki atmosferyczne. Co ciekawe, lubią zarówno miejsca zacienione, jak i słoneczne.


Dlaczego warto jeść ryż basmati? - zarzadzaniekaloriami.pl\nRedakcja zarzadzaniekaloriami.pl Opublikowane w 26 stycznia 2021\nMimo tego, iż Polacy kochają ziemniaki, w ostatnim czasie coraz częściej zastępują je nieco innymi produktami spożywczymi. Szczególnie mocno upodobali sobie ryż, a w tym różne jego odmiany. Olbrzymia ilość jego gatunków sprawia, że niemalże każdy jest w stanie znaleźć dla siebie taki, który od razu przypadnie mu do gustu. Dla wielu osób tą idealną odmianą okaże się ryż basmati. Jest to bowiem tak samo smaczny, jak i zdrowy produkt. Ryż basmati wartości odżywcze są naprawdę niesamowite. Warto więc przynajmniej raz w tygodniu zjadać ten produkt, zastępując nim chociażby klasyczne ziemniaki lub zwykły pszenny makaron, który ze zdrowiem nie ma zbyt wiele wspólnego.\nRyż basmati na pewno jest produktem zdrowym, z którego można tworzyć liczne wartościowe i bardzo zróżnicowane potrawy. To jedna z najmniej przetworzonych odmian ryżu. Dużo lepsza od klasycznego ryżu białego, który akurat nie ma zbyt wielu korzystnych wartości odżywczych, ponieważ wskutek obróbki pozbawia się go tego, co jest w nim najcenniejsze. Poprzez usunięciem łupiny produkt traci występujące w nim witaminy, minerały, a przede wszystkim błonnik pokarmowy. Biały ryż jest też produktem o dość wysokim indeksie glikemicznym, podczas gdy ten basmati ma indeks na tyle niski, że bardzo delikatnie podnosi poziom cukru we krwi, zapewniając większe uczucie sytości po posiłku.\nRyż basmati wartości odżywcze będą zależeć częściowo od jego koloru. Zawsze warto więc wybierać brązowe odmiany ryżu, bo to one są jednak znacznie zdrowsze od tych klasycznie białych. W takim wydaniu produkt dostarczy organizmowi wielu cennych substancji odżywczych. Wprowadzi do niego przede wszystkim sporą ilość błonnika pokarmowego, który jest związkiem o zbawiennym wpływie na jelita, potrafiącym przyspieszać przemianę materii i wspomagającym oczyszczanie całego organizmu ze złogów i toksyn. Ryż basmati ma też dużo minerałów, w tym głównie żelaza, magnezu, fosforu oraz cynku. Jest również świetnym źródłem różnych witamin z grupy B, które dbają głównie o układ nerwowy, ale też częściowo odpowiadają za stan oraz wygląd skóry.\nSkoro więc ryż basmati wartości odżywcze są tak zróżnicowane, teraz każdy powinien już uznać, że ten produkt rzeczywiście warto jeść. Jak jednak to robić? W jakich potrawach ta odmiana ryżu sprawdzi się najlepiej? Tak naprawdę we wszystkich. Ryż basmati można bowiem dodawać wszędzie tam, gdzie do tej pory dodawało się ziemniaki, kaszę, makarony czy inne odmiany ryżu. Świetnie smakuje również na słodko. Warto więc przetestować go w różnych wydaniach.\nPoprzedni wpisAktywność na zdrowie\nNastępny wpisOkres po 2 tygodniach\nGłówne zalety cateringu dietetycznego\nRedakcja zarzadzaniekaloriami.pl 22 stycznia 2021\nRedakcja zarzadzaniekaloriami.pl 8 stycznia 2022\nCiasto marchewkowe na jesień i zimę\nRedakcja zarzadzaniekaloriami.pl 30 grudnia 2020\nRedakcja zarzadzaniekaloriami.pl 3 stycznia 2021


Czy puszczając bąka stajesz się lżejszy? Naukowa odpowiedź - Wykop.pl\nCzy puszczając bąka stajesz się lżejszy? Naukowa odpowiedź\n@mateusz-wielgosz-777 weglowy.blogspot.com #nauka #ciekawostki #biologia #chemia #liganauki #fizyka\nZ pewnością też spędza Wam sen z powiek pytanie "czy puszczając bąka tracimy czy zyskujemy na wadze?" Po pierwsze - to już koniec zmartwień. Po drugie - nauka jest fascynująca i okazuje się, że odpowiedź na na takie, zdawałoby się, proste pytanie brzmi: to zależy...\nhmm do 50% wodoru w pierdzie?\npora na ogniwa paliwowe w dupie!\nNAUKOWCY DO DZIELA!\n@DEATH_INTJ: Daleko pan na tym nie zajedzie ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@Han_zajscia: nie mowie zeby tesle zasilac, ale np telefon.\n@DEATH_INTJ: Uuuu fetor wykopu opuści obwody i przewody i będzie się niósł w realnym świecie - taka rozszerzona rzeczywistość (ʘ‿ʘ)\ndawidkiller3 6 dni temu\n@DEATH_INTJ: z krowich pierdów odzyskuje się metan także tego\nsalcefrytki 6 dni temu\n@DEATH_INTJ: Od dawna mówię - kto wymyśli sposób na kondensowanie pierdów będzie bogaty.\naksnet 6 dni temu\nDaleko pan na tym nie zajedzie ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@Han_zajscia: ale może dotacje unijne na to dają w ramach innowacyjnej gospodarki (✌ ﾟ ∀ ﾟ)☞\n@DEATH_INTJ: Telefonu bym nie ryzykował. Jak Ci pójdzie zasilenie z gruzem, to nijak później toto do ucha przytulić.\n@DEATH_INTJ: a u wylotu taki gwizdek z wirnikiem to będzie do tego śmiesznie ;)\nmaxdebesciak 6 dni temu via Wykop Mobilny (Android)\n@dawidkiller3: według artykułu to krowie beknięcia są większym źródłem metanu.\n@DEATH_INTJ: Pomysł totalnie z dupy.\n@DEATH_INTJ: Widzę pociąg do sond analnych? ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@DEATH_INTJ: z ogniwami się poczeka, najpierw podatki od potencjalnego wzbogacenia na gazach. I obowiązkowy przegląd dupy co roku z homologacją na zwieraczu ( ͡° ͜ʖ ͡°)\naromsar 6 dni temu\n@Yanek7: Po co trzymać bąka w dupie niech se lata po chałupie.\n@Yanek7 wrzuciłes #gownocore\nJak pójdzie z gruzem to owszem.\n@CapoDiPtakMuzzapi Pierd z bonusem.\nyoumimicanski 6 dni temu\n@kuzieem: jesienny bąk\npokaż spoiler z kasztanami\n@CapoDiPtakMuzzapi: z farszem\n@CapoDiPtakMuzzapi z farszem\n@CapoDiPtakMuzzapi: Rodzynki zawsze spoko\nplazma 6 dni temu\n@CapoDiPtakMuzzapi: ale waga się nie zmieni bo zostaje w gaciach :D\nCydruFan 6 dni temu\n@CapoDiPtakMuzzapi: z kleksem.\nShimoneta 6 dni temu\n@kuzieem: @CapoDiPtakMuzzapi: z cynamonowym wzorkiem\n@plazma: ewentualnie mokry pierd,zawsze cos przecieknie i po nogach zjedzie\nliuki 1 tydz. temu\nCoś mi tu śmierdzi w tych wyliczeniach...\nPodoba ci się bardzo jedna dupa w pracy.\nNigdy nie zagadujesz, czekasz na "dogodną okazję".\nIdziesz do windy.\nWinda przyjeżdza pusta, drzwi się otwierają.\nWchodzisz do windy czujesz że ktoś się w niej przed chwilą spierdział.\nDobra tam, jakoś dojadę na parter, może nikt nie wsiądzie.\nWinda zatrzymuje się piętro niżej.\nDo windy wsiada dupa na którą lecisz.\nMyślisz sobie: "nie, to się nie dzieje".\nJedziecie oboje dziesięć pięter w całkowitym milczeniu i krępującej ciszy.\nCzujesz jak się pocisz.\nNajdłuższe dziesięć pięter w twoim życiu.\nWinda dojeżdża na parter, dupa wyskakuje z windy jak oparzona.\n@kinlej: ( ͡º ͜ʖ͡º)\nmateusz-wielgosz-777 dołączył 6 lat 7 mies. temu\n452\twykopali 15\tzakopali 20.4 tys. wyświetleń


Archiwa: Sebastian Olczak - Polonia Warszawa online | Czarne Koszule | KSP | Konwiktorska 6 | 1911\nTag: Sebastian Olczak\nAuthor: Kwikster Published Date: 22 września 2020 Leave a Comment on Olczak wznawia karierę. Zagra dla Huraganu\nPo półrocznej przerwie karierę wznawia Sebastian Olczak. Według doniesień Mateusza Ciulaka wychowanek Polonii zagra w Huraganie Wołomin. Continue reading „Olczak wznawia karierę. Zagra dla Huraganu” →\nAuthor: Kwikster Published Date: 30 czerwca 2020 5 komentarzy do Olczak odbuduje boisko przy ul. Waldorffa\nTwórca serii „Skarby Miasta” Adam Drygalski poinformował o tym, że były piłkarz Polonii Sebastian Olczak przygotowuje się do renowacji zapomnianego boiska przy ul. Waldorffa, kojarzone głównie ze szkołą trenerów MZPN. Continue reading „Olczak odbuduje boisko przy ul. Waldorffa” →\nNa ostatniej prostej przed startem rundy rewanżowej warszawska Polonia traci kolejnego zawodnika. Z pierwszym zespołem pożegnał się wczoraj jeden z najbardziej doświadczonych zawodników Sebastian Olczak. Continue reading „Olczak odchodzi z Polonii” →\nAuthor: Kwikster Published Date: 22 lutego 2020 23 komentarze do Zambrów również niegościnny dla Polonii\nPoloniści nie będą wspominać kolejnego sparingu dobrze. Po laniu z Ząbkovią Ząbki przegrali w Zambrowie z miejscową Olimpią 0:3. Continue reading „Zambrów również niegościnny dla Polonii” →\nTagged Jan Goliński, Rafał Śledź, Sebastian Kobiera, Sebastian Olczak\nPolonia Warszawa wygrała pierwszy sparing w tym roku. Nasz zespół pokonał na bocznym boisku Avię Świdnik, która po rundzie jesiennej zajmuje 7 miejsce w IV grupie III ligi. Na boisku długo utrzymywał się remis, ale dzięki trafieniom z 84 i 90 minuty „Czarne Koszule” zeszły z placu zwycięskie. Continue reading „Polonia wygrywa w pierwszym sparingu z Avią Świdnik” →\nPiłkarze „Czarnych Koszul” Sebastian Olczak, Krystian Pieczara i Grzegorz Wojdyga wsparli chorego na stwardnienie rozsiane Przemysława Wieczorka. Continue reading „Poloniści wspierają Przemka Wieczorka” →


Emocjonujące popołudnia - Artykuły - Lesser - Szkolna Gazeta Internetowa\nDodano 2012-06-19, w dziale felietony - archiwum\nPowrót do domu, to zazwyczaj przyjemne wydarzenie. Myślisz wtedy o odpoczynku, o ciepłym obiedzie, który czeka na stole i o tych wszystkich błahych sprawach, o których w szkole nie miałeś czasu pomyśleć. Niektórzy myślą jeszcze o czekającej ich tego dnia kolejnej podróży autobusem! Kilka miesięcy temu próbowałem przybliżyć wam klimat emocjonujących poranków, jakich my, dojeżdżający, doświadczamy każdego dnia, a dziś mam zamiar przybliżyć wam klimat naszych powrotów do domu. Zacznijmy jednak od początku…\n„Jeeeezu… koniec.” - taka myśl towarzyszy Ci zapewne, gdy słyszysz ostatni danego dnia szkolny dzwonek. Teraz tylko rytualne odwiedziny szatni, chociaż butów nie zmieniasz już od trzech miesięcy. Czas leci. Nerwowy „strzał” okiem w tarczę zegara i wiesz już, że trzeba się sprężyć i zacząć chyżo podążać w kierunku dworca. Tempo masz jak Usain Bolt. Jest dobrze. Skwar, roztopiony asfalt i spoceni ludzie na chodnikach. W końcu jesteś na miejscu. Wydarzenie niby bagatelne, ale dające w pewnym stopniu wiele możliwości wszelakich obserwacji. Nie tylko kilku ładnych dziewczyn, no i kilku „ciach”, ale też ludzi, którzy za chwile razem z Tobą odlecą w chmurze dymu na przedmieścia i peryferie w wielkim, niebieskim autobusie.\nTłum gęstnieje z każdą chwilą. Przy stanowisku zaczyna wrzeć. Dosłownie. Za 4 minuty z tego miejsca odjedzie przecież Twój autobus. Sądząc po ilości oczekujących pasażerów przeładowany będzie co najmniej trzykrotnie. „Dam radę…” – taka myśl przelatuje Ci przez głowę. Czas płynie. Na Twojej trackliście w telefonie kończy się właśnie kolejna piosenka. Nerwowo rozglądasz się wokół siebie i nagle zauważasz, jak w stronę Twojego stanowiska zaczyna toczyć się powoli autobus… „Ku*wa, nie wierzę...”. Myśl ta wywołana jest faktem, iż do stanowiska, pieszczotliwie nazywanego „zerowym”, coraz śmielej zbliża się nowiuteńki Mercedes z elegancko ubranym kierowcą. To prawdziwa perła na lokalnych drogach! Twoje marzenia pryskają w chwili, w której kierowca odkłada trzymamy przy uchu telefon komórkowy i z piskiem opon przyśpiesza, omijając gwałtownie grupę podnieconych już na maksa ludzi. Twarze oczekujących na stanowisku pasażerów do złudzenia przypominają twarz Wojtka Szczęsnego po otrzymaniu czerwonej kartki w turniejowym meczu z Grecją. Ty też czujesz się mocno zawiedziony, ale jako człowiek światły masz przecież świadomość, że byłoby to zbyt piękne. A czas płynie. Pięciominutowe spóźnienie, to w końcu żadne spóźnienie. Nagle wyłania się kolejny autobus. Tym razem wszyscy oczekujący na stanowisku mają nadzieje, że to nie będzie ten. Ty też masz taką nadzieję patrząc na podążającego w Twoją stronę zdezelowanego Jelcza, który, gdyby umiał mówić, rzekłby pewnie resztkami sił: „Pierd… Nie jadę.” Potencjalni pasażerowie, prezentując twarz pokerzysty, czekają, aż to coś przemknie obok nich niczym wcześniejszy Mercedes. Jednak życie potrafi być okrutne i ten piękny (trzydzieści lat temu) Jelcz zatrzymuje się przy Twoim przystanku. Ktoś rzuca ironicznie z boku: „O! Rudą jedziemy!”. Faktycznie, to prawdziwie ekologiczny pojazd. Pozostawiony na pięć lat pod chmurką ulega biodegradacji i problem złomowania rozwiązuje się sam.\nTłum napiera na drzwi… Hordy nadciągających z pobliskich sklepów z odzieżą używaną, wspierają również „doświadczeni przez życie”. Machanie legitymacją emeryta, paszportem Polsatu czy też najnowszymi wynikami badań krwi i moczu to znak, że musisz zejść z drogi. No i schodzisz. Nie chcesz ryzykować przyjęcia kopniaka z babcinego buta czy uderzenia laską, o którą się owa wspiera. Spocony tłum pakuje się jednak do wnętrza. Zaczynasz liczyć ilość miejsca w autobusie. W końcu wsiadasz! Pokazujesz swój „paszport” i możesz zamknąć drzwi. Autobus do piekła, a może raczej z piekła, rusza ociężale przed siebie… Jedyny powód do zadowolenia to fakt, iż on po prostu w ogóle jedzie. Wyjazd przeżywasz dość mocno. Stoisz, trzymasz się poręczy i bujasz się jak dziecko z ADHD. Rzucasz okiem na kierowcę. Wśród znanych ci już od miesięcy driverów nosi on ksywę „Młody”. Jest to spowodowane jego krótkim, bo zaledwie dwudziestoletnim stażem pracy w tej firmie. Starsi szoferzy mają w zwyczaju klepać go po łysinie. Taki serdeczny gest. Ma chłop styl… Świeży, jasny jeans, biała koszulka, okulary przeciwsłoneczne, bransoleta. W sam raz do jazdy w saunie. Radio to już inna sfera. Dobiega cię głos Janusza Weissa, który znów dzwoni gdzieś, w jakiejś nietypowej sprawie i tworzy swoje słuchowisko. Patrząc na szofera kiełkuje ci w głowie myśl, że w radiu powinien w tym czasie lecieć jakiś kawałek z tłustym, niczym Magda Gessler, bitem. Pasuje tu również znany wers Ice Cube’a: „If you don’t like my face - bitch look at my car!”. Do tego jeszcze ten zimny łokieć… Mocne przyśpieszenie, wysoka temperatura i hałas. Czujesz, że maszyna wyrusza na trasę.\nDroga z górki ponosi kierowcę. Silne uderzenie w pedał gazu i 60 km/h… Śmierć w oczach. Nawet pijany starszy pan, który pokonując schody autobusu pokonał samego siebie, podnosi teraz głowę i choć w jego oczach dostrzegasz strach, uśmiecha się niepewnie. Może mu niedobrze, a może to ze względu na prędkość. Wewnątrz panuje temperatura tropikalna… Atmosfera może już nie, bo czterdzieści stopni wymieszane z oparami tanich perfum, zapachami jedzenia i przede wszystkim potu, stwarza klimat prawdziwie niezwykły. Silnik warczy głośno, Janusz opowiada o życiu orangutanów w Rosji, a z tyłu rozkręca się mała impreza. Po prostu ktoś odłączył słuchawki od swojego telefonu i dzieli się teraz ze wszystkimi swoimi propozycjami muzycznymi. Jakież to miłe… Ktoś z przodu wyciąga kanapkę z pasztetem, której woń opanowuje po chwili cały autobus. Jest Ci zwyczajnie niedobrze. Inni pasażerowie szukają sobie jakiegoś zajęcie. Dwie starsze panie, na siedzeniu przed tobą, zaczynają odmawiać koronkę do miłosierdzia, chyba w intencji szczęśliwego dotarcia do celu. Pomoc z góry faktycznie się przyda. Na liczniku 53 km/h. Młody „połyka” zakręty jak Kubica na włoskich rajdach. Wie, co robi i mieści się w pasie. Słońce wypala czarny plastik na tapicerce Jelcza. „Busem byłoby szybciej” - myśli zapewne połowa pasażerów, widząc przemykające obok małe busiki. Redukcja biegów, zgrzyt, dym i ogień. Dosłownie - coś się tam chyba przypaliło przy wydechu. Miejsce pracy dzielnego szofera to już inna bajka. Flagi polski, flagi maryjne, zdjęcia kobiet niezbyt ubranych, vlepki Kombi i pstryki innych autobusów rodzimej produkcji. Do tego piesek z kiwającą się głową i pluszowe kostki z kilkoma proporczykami. To jest dopiero lans!\nPrzeładowany autobus wygląda zacnie. Dzięki odpowiedniej ilości pasażerów na pokładzie Młody ma klasyczną furę na glebie! Lubi się wozić po rewirach nisko, z otwartymi szybami, muzyką i fajnymi dziewczynami. Do tego syntetyczna skóra, okular przeciwsłoneczny… Taki to ma życie. No i jeszcze mu za to płacą.\nPijany facet znów się budzi. Swoimi czerwonymi, zmęczonymi oczami kontroluje, czy przypadkiem nie jedzie za szybko. Jest chyba w porządku, bo po chwili głowa znów opada mu na założone na barierce ręce. Stoisz na kwadracie o polu pół metra kwadratowego. Twój plecak dotykany jest w tym czasie pożądliwie przez co najmniej trzynaście osób. Niestety, to nie Twoi fani, tylko osoby, które muszą się czegoś przytrzymać. Świeże powietrze wpada do środka przez każdą szczelinę. Przez dach, podłogę, okna, nawiewy i drzwi. Niestety, przez wielkie szyby wpadają też do środka piekące niemiłosiernie promienie słoneczne. Dzwonisz do mamy, żeby wstawiała pomału ziemniaki na kuchnię, bo mijacie właśnie trzeci las, drugi zjazd z autostrady i siódmą górę. Jednak wszystko, co ma swój początek, ma też i koniec. Po przesłuchaniu 3654 piosenek ze swojego telefonu zaczynasz myśleć o opuszczeniu tego klimatycznego miejsca. Przesuwasz się w stronę drzwi, zerkając niepewnie na kierowcę i pasażerów. Młody wpada w lekkie przerażenie, bo orientuje się, że nieoczekiwanie musi wyhamować swoją maszynę! Zaczyna procedurę. Delikatnie naciska pedał hamulca, żeby przypadkiem nie zbudzić „zmęczonego” pana drzemiącego przy barierce. Z precyzją dr. Burskiego czy też ojca Mateusza przecina białe linie. A może i on sam jest już po jakiejś białej linii? Któż to wie? Pisk, dym i stukanie zawieszenia. Autobus zatrzymuje się w zatoczce. Guzik otwiera drzwi (na pełnym lansie), a Ty wytaczasz się z gracją z pojazdu. Fala tlenu uderza w Ciebie niczym fala uderzeniowa. Twoja podróż dobiegła końca…\nZerkasz jeszcze raz przez wielkie szyby do wnętrza autobusu. Pasażerowie z zazdrością patrzą na Ciebie, roniąc łzy beznadziei. Wiedzą, że Ty przeżyłeś. Ich los jest jeszcze nieznany. Autobus rusza w dalszą drogę. No dobrze… Próbuje ruszyć. Zgrzyt i siwy dym. To tak zwana zasłona dymna. W końcu rusza. Lewy pas, przyśpieszenie i po kilku minutach znika gdzieś za linią horyzontu. To koniec. Jesteś szczęśliwy, przeżyłeś i masz się całkiem dobrze. Teraz możesz odpocząć i odreagować. Czeka Cię co prawda w tym roku jeszcze kilka podobnych podróży, ale wiesz, że będą to wyjątkowo emocjonujące poranki i nie mniej emocjonujące popołudnia.\nświetny tekst! to chyba opis mojej drogi do domu!!\npotrafisz doskonale ująć w słowa takie banalne, codzienne rzeczy, co według mnie wcale nie jest łatwe.\nklimacik zależy od kierowcy, fakt. :D\nNiektórymi słówkami trochę za bardzo chcesz być fajny.\nU mnie też taki kierowca jeździ. ;)\nBardzo przyjemny tekst, może dlatego, że znam ból towarzyszący dojeżdżaniu do szkoły. Tylko audycja Weissa jest też popołudniu? Bo rano to na pewno.\nTakże więc tego 6 ode mnie.


Pomiary przemieszczeń - Geodraw\nKompleksowe pomiary przemieszczeń\nJako firma działająca w branży już od ponad 10 lat, wykonujemy m.in. kompleksowe pomiary przemieszczeń, odkształceń i osiadań. Wieloletnie doświadczenie w branży pozwoliło nam uczestniczyć w wielu realizacjach na terenie województwa podkarpackiego, gdzie znajduje się nasza siedziba, jak i na terenie całego kraju. Jako kompetentny i odpowiedzialny zespół, pragniemy Państwu zaoferować najwyższą jakość usług, dlatego wciąż poszerzamy zakres naszych umiejętności, biorąc udział w szkoleniach. Inwestujemy także w nowoczesny sprzęt służący do pomiaru przemieszczeń, odkształceń i osiadań, by wykonywać swoje obowiązki starannie i właściwie.\nNasza działalność opiera się na wielu usługach w zakresie geodezji i kartografii. Jako profesjonalny zespół posiadamy wiedzę i doświadczenie, by kompleksowo wykonywać pomiary przemieszczeń, odkształceń i osiadań budowli inżynieryjnych jak i kubaturowych. Pomiary te mają na celu określenie stanu technicznego, poprzez badanie stanu geometrycznego budowli w czasie. Okresowe pomiary przemieszczeń, odkształceń jak i osiadań dają nam obraz, jak dana budowla zachowuje się na określonej przestrzeni czasowej. Te podstawowe pomiary wraz z dokładną interpretacją wyników pomiarowych, dokonywane są na nowo budowanych obiektach, jak również na już istniejących, w celu zapobiegania katastrof budowlanych.\nPomiar przemieszczeń, odkształceń i osiadań - Rzeszów\nNa zlecenie naszego klienta, wykonujemy pomiary przemieszczeń i odkształceń w Rzeszowie i okolicach, w województwie podkarpackim i na terenie całego kraju, w celu zapewnienia bezpieczeństwa budowy obiektu, jak również bezpieczeństwa jego utrzymania. Badanie przemieszczeń, odkształceń i osiadań realizujemy cyklicznie w ustalonym okresie, a wyniki uzyskanych pomiarów porównujemy ze sobą w procesie interpretacji inżynierskiej. W momencie zaobserwowania przekroczenia przemieszczeń ustalonych jako graniczne, przedstawiamy wnioski z interpretacji, które służą do podjęcia decyzji i działań związanych z wykluczeniem czynników powodujących zmiany na obiekcie, będących przyczyną katastrof budowlanych.\nZmiana wymiarów i kształtu obiektów budowlanych nazywana jest odkształceniem, natomiast zmiana położenia, ale bez zmiany wymiaru i kształtu nazywa się przemieszczeniem. Dzięki pomiarom przemieszczeń i odkształceń uzyskujemy dane i poddajemy ocenie stan techniczny oraz prawidłowość funkcjonowania użytkowanego obiektu. Przemieszczenia, odkształcenia i osiadania to zmiany natury geometrycznej, odbywające się na przestrzeni kilku miesięcy czy lat, dlatego pomiary wykonywane są przez nas w określonych odstępach czasowych.\nProfesjonalne pomiary i analiza przemieszczeń\nPodczas trwania budowy oraz po zakończeniu i oddaniu obiektu do użytkowania, czy też w obiektach długoletnio użytkowanych, dokonuje się pomiarów ich stanu technicznego, badając przemieszczenia, odkształcenia i osiadania. Doświadczony i wykwalifikowany zespół, na podstawie pomiaru przemieszczeń, odkształceń i osiadań, jest w stanie bardzo wcześnie wychwycić niepokojące zmiany. Całe obiekty lub ich części podlegają przemieszczeniom lub odkształceniom, które spowodowane są działaniem czynników stałych lub zmiennych (obciążenia), jak również wpływu różnych czynników zewnętrznych: wiatry, drgania podłoża, zmienne warunki gruntowe i wodne.\nJesteśmy firmą działającą na terenie Rzeszowa, gdzie znajduje się nasza główna siedziba, Podkarpacia i całego kraju, wyspecjalizowaną w pracach związanych z pomiarami przemieszczeń, odkształceń i osiadań. Działania te wymagają najwyższej dokładności, precyzji i staranności, dlatego wykorzystujemy do ich realizacji metody, sprzęt i urządzenia zapewniające osiągnięcie najlepszych wyników prac. Gwarantujemy naszym klientom przejrzyste opracowania zrealizowanych pomiarów z fachową i profesjonalną obsługą doradczą w zakresie analizy i interpretacji rezultatów.


▷ Czy fotowoltaika działa w zimie? • Wydajność paneli słonecznych poza sezonem ••• szkolenia z fotowoltaiki KGI FoxKrak\nFotowoltaika » Poradniki » Czy fotowoltaika działa w zimie? Wszystko o wydajności fotowoltaiki poza sezonem.\nFotowoltaika najwydajniej działa w okresie letnim, kiedy ilość promieniowania słonecznego jest największa – takie stwierdzenie nie budzi sprzeciwu. Jednak często można usłyszeć opinie osób sceptycznie nastawionych do fotowoltaiki, twierdzących że owszem w lecie instalacja się sprawdzi, ale zima na naszej szerokości geograficznej sprawia, że inwestycja jest nieopłacalna. Nic bardziej mylnego. Instalacje fotowoltaiczne z powodzeniem działają przez cały rok, przy czym naturalnie okres zimowy ze względu na małą ilość godzin kiedy świeci słońce i jego mniejszą intensywność będzie charakteryzował się najniższym uzyskiem energetycznym.\nPrzy tej okazji warto podkreślić różnicę pomiędzy tzw. „solarami” czyli instalacjami grzejącymi wodę, a panelami fotowoltaicznymi które produkują prąd – ze względu na ich podobieństwo wizualne, wiele osób mniej rozeznanych w temacie wciąż często myli te dwa rodzaje technologii. Wydajność solarów przy niskich temperaturach spada do zera, podczas gdy panele fotowoltaiczne w niskich temperaturach działają sprawniej niż w wyższych.\nMając na uwadze, że instalacja fotowoltaiczna działa przez cały rok, warto aby inwestor posiadał wiedzę co możemy zrobić na etapie projektowania instalacji, aby zapewnić możliwie najlepsze warunki pracy instalacji na przestrzeni wszystkich pór roku.\nW poniższym artykule wytłumaczymy, jak przygotować instalację fotowoltaiczną do pracy poza sezonem letnim oraz gdzie pozyskać sprawdzoną wiedzę, która pomoże nam w działać jako najlepsi w branży instalatorów fotowoltaiki. Zapraszamy do czytania!\n1 Jak działają panele fotowoltaiczne na przestrzeni różnych pór roku?\n2 Fotowoltaika w zimie, czyli okres kiedy panele fotowoltaiczne nie produkują wystarczająco energii.\n3 Jak zwiększyć wydajność paneli fotowoltaicznych zimą?\n4 Gdzie szukać informacji na temat działania fotowoltaiki w zimie?\nJak działają panele fotowoltaiczne na przestrzeni różnych pór roku?\nPanele fotowoltaiczne z założenia pracują cały rok. Niezależnie od sezonu pozyskują energię z mniejszą lub większą wydajnością. Oprócz różnego natężenia promieniowania słonecznego w różnych porach roku, warto wymienić szczególną sytuację mogącą wystąpić w okresie zimowym kiedy opady śniegu spowodują, że wszystkie albo poszczególne moduły w panelu zostaną przysłonięte, przez co nie będą mogły pracować. Jest to jedyny przypadek w trakcie roku kiedy za dnia nasza instalacja może nie wyprodukować żadnej ilości prądu.\nNie jest to jednak absolutnie rzecz która powinna nas zniechęcić do fotowoltaiki. Statystycznie takich dni w ciągu roku jest niewiele i wypadają najczęściej w okresach kiedy i tak występuje duże zachmurzenie. Co za tym idzie, nie będzie to miało znaczącego wpływu na roczne uzyski energetyczne. Pamiętajmy także, że systemy fotowoltaiczne w ogromnej większości są montowane na pochyłych dachach, z których śnieg łatwo się zsuwa. Panele są też w ciemnym kolorze, co powoduje że nawet zimowe słońce wpłynie na podniesienie ich temperatury, wskutek czego proces topnienia i zsuwania śniegu jest przyśpieszony.\nNiektórzy właściciele instalacji, mający łatwy dostęp do dachu decydują się także na własnoręczne odśnieżanie, pamiętajmy jakkolwiek, że nadrzędną zasadą w takich sytuacjach powinno być bezpieczeństwo!\nOkresy jesienno-zimowe również gwarantują stosunkowo dobre nasłonecznienie do produkcji prądu. I choć słońce nie świeci już tak intensywnie jak w lecie, to uzyski energetyczne są w pewnym stopniu kompensowane przez niższe temperatury powietrza, które mają dodatni wpływ na wydajność paneli.\nCiekawostką jest, że właśnie stosunek ilości słońca i temperatury otoczenia powoduje, że najlepsze uzyski energetyczne w okresie południa instalacje notują w czerwcu, pomimo że intuicyjnie większość z nas wskazałaby na lipiec. Więcej wiedzy na temat wydajności paneli słonecznych możemy zdobyć na szkoleniach teoretycznych i praktycznych z zakresu fotowoltaiki.\nSzukasz kursu, który poszerzy Twoją wiedzę na temat wydajności fotowoltaiki?\nFotowoltaika w zimie, czyli okres kiedy panele fotowoltaiczne nie produkują wystarczająco energii.\nInstalacje na naszych szerokościach geograficznych, w odróżnieniu od szerokości które charakteryzują się stałą ilością słońca przez cały rok, produkują prąd nierównomiernie. Większość prądu jest produkowana w lecie, odpowiednio mniej wiosną i jesienią i najmniej w zimie. W sytuacji, w której mielibyśmy system autonomiczny (niepodłączony do sieci), zapewnienie odpowiedniej ilości prądu w zimie wymagałoby przechowania energii wyprodukowanej w lecie. Taki system jest absolutnie nieracjonalny i kosztowo niemożliwy do utrzymania. Rozwiązaniem tego problemu jest korzystanie z sieci energetycznej jako akumulatora energii. W przypadku nadmiaru produkcji oddajemy ją do sieci, a kiedy instalacja nie pracuje, pobieramy ją z sieci. System rozliczenia z zakładem energetycznym (tzw. system opustów) zakłada, że za darmo odbieramy 70 lub 80% (w zależności od wielkości instalacji PV) energii którą oddaliśmy do sieci. Pozostałą ilość energii, którą za darmo oddaliśmy do sieci (odpowiednio 30 lub 20%) możemy potraktować jako swoistą opłatę za magazynowanie energii.\nW ten sposób – w dużym uproszczeniu – eliminujemy problem nierównomiernego rozkładu produkcji energii z instalacji fotowoltaicznych na przestrzeni roku.\nNa szkoleniach poświęconych fotowoltaice możemy dowiedzieć się między innymi jak odpowiednio zwymiarować instalację fotowoltaiczną, aby zaspokoiła nasze zapotrzebowanie energetyczne w ciągu roku, o tym, ile dokładnie energii słonecznej dociera do Ziemi w naszym rejonie w różnych porach roku, a także jak działa efekt fotowoltaiczny od strony fizyki. Dokładny zakres tematyczny szkoleń możemy łatwo sprawdzić w programie szkolenia z fotowoltaiki.\nChcesz dowiedzieć się, w jaki sposób zwiększyć sprawność paneli? Pomocne może okazać się ich odpowiednie ustawienie. Przeczytaj o tym w naszym artykule: W jakim kierunku ustawić panele fotowoltaiczne? Poradnik.\nJak zwiększyć wydajność paneli fotowoltaicznych zimą?\nJeśli zależy nam na zmaksymalizowaniu produkcji energii w zimie, możemy zainstalować moduły pod większym kątem nachylenia. W ten sposób uzyskamy sytuację gdy promieniowanie słońca które w zimie znajduje się nisko nad horyzontem pada prostopadle na moduły. Dobry monter instalacji fotowoltaicznej wyjaśni i doradzi nam, w jaki sposób panele słoneczne powinny zostać zainstalowane na naszym dachu.\nPamiętajmy także, że zachmurzenie nie sprawia, że panele przestają działać. W takie dni również produkują energię korzystając z promieniowania rozproszonego, robią to jednak z mniejszą sprawnością.\nGdzie szukać informacji na temat działania fotowoltaiki w zimie?\nNajpewniejsze informacje na interesujący nas temat zdobędziemy na specjalistycznych szkoleniach z fotowoltaiki. Możemy w nich wziąć udział niezależnie od tego, czy jesteśmy osobą prywatną lub pracownikiem firmy. Szkolenia organizowane są przez grono specjalistów, którzy w prosty i przyjemny sposób pokażą, jak wdrożyć interesujące nas rozwiązania.\nCałkowita moc instalacji fotowoltaicznej zależna jest od mocy poszczególnych modułów oraz ich ilości. Wyliczania odpowiedniej mocy jaka zaspokoi zapotrzebowanie energetyczne inwestora z uwzględnieniem charakterystyki dachu, auto-konsumpcji i profilu użytkowania energii można się nauczyć na specjalnych kursach poświęconych fotowoltaice. Każdy uczestnik otrzymuje także pakiet materiałów szkoleniowych, które pozwalają na jeszcze szersze zapoznanie się z tematem – mówi Aleksander Bogocz z KGI FoxKrak.\nŚrednia ocena 3.5 / 5. Liczba głosów 4


Czechoslovakia - Malimy - Jacek Świąder | Ktoś Ruszał Moje Płyty\nJacek Świąder 25/01/2018\nA jednak istnieją! O pierwszej płycie duetu pisałem w 2012 r., później już o nich nie słyszałem. Jeśli jednak Czechoslovakia to zespół piwniczny, to wyciągnięcie go na światło dzienne może być ciekawe.\nWydanie kolejnego albumu po tak długiej przerwie jest obarczone ryzykiem. Można się spodziewać, że zespół ma do powiedzenia coś niezmiernie ciekawego i ważnego, inaczej przecież nie zawracałby nikomu głowy powrotem.\nCóż, oceniam, że do powiedzenia jest niewiele (co nie jest wielkim problemem; mało kto coś ma teraz do powiedzenia). „Malimy” sprawia wrażenie płyty nagranej przez kumpli po prostu dla samych siebie. Wydanie 31 grudnia 2017 czyni z niej ostatni album roku, ale zawartość sugeruje, że „Malimy” to fotografia sprzed jakichś 10 lat, gdy Trójmiastem rządziły transowo-psychodeliczne grupy w rodzaju Mord. Czas płynie nieubłaganie i moim zdaniem znacznie ciekawsze od Czechoslovakii wnioski z muzyki gitarowej, psychodelicznej i improwizowanej wyciąga dzisiaj choćby trio Popsysze.\nDługaśna, 45-minutowa płyta Czechoslovakii w porównaniu z rozbieganą muzyką kolegów z Trójmiasta wydaje się stać w miejscu. Jakby była zanurzona w bagnistej kałuży, z której raz wynurzy się do pasa, raz do kolan. Rzecz opiera się na powtarzalności, niewielkich zmianach dynamiki, niezłych rytmach (zamiast automatu jest już perkusista), metalicznym brzmieniu gitary i dość kanciastej poetyce.\nWłaśnie wysoki stopień poetyckiego natchnienia i melancholia (i do kompletu olewcza poza) ciągnie płytę w dół. Tempa są niskie, długości utworów wysokie, a teksty mętne i o niczym. Wokalista zawodzi np. kilka razy z rzędu: „wypełniam umysł treścią/ świeże fakty i opinie/ to mój cały wszechświat” (utwór „Prąd”). Jakoś mnie to nie obchodzi, choć wiem, że jego nie obchodzi to, że mnie to nie obchodzi. Nuda piekielna. Kolejna próba: „Dzisiaj będę inżynierem, czasem jednością, czasem zerem, na przerwie zjadam bułkę z serem”.\nTytuł albumu wyjaśnia się w niezłym, blisko siedmiominutowym utworze „Synu”: „Tam wielki wszechświat, tutaj mali my, mamy tylko siebie”. To również wygląda na monolog poety, ale przynajmniej w tle przemyka adresat tekstu, druga postać, punkt odniesienia. To najlepszy utwór. Nadzieje rokował także zaopatrzony w ładny riff i szybszy niż reszta „Wersal”, ale wokalista tę akurat piosenkę śpiewa z dziwaczną manierą, co psuje wrażenie. Bardziej strawny jest, gdy robi to „po prostu”, jak w końcowym „Marzę”.\nOtagowany2017, Bajkonur, Czechoslovakia, Polska\nPoprzedni Poprzedni wpis: Jacek Kleyff i Kapela Drewutnia\nNastępny Następny wpis: Julien Baker – Turn Out The Lights


Ogłoszenia duszpasterskie 9.10.2016 – 16.10.2016 – Parafia śś. Cyryla i Metodego w Knurowie\nOgłoszenia duszpasterskie 9.10.2016 – 16.10.2016\nSyryjczyk Naaman i dziesięciu trędowatych na pograniczu Samarii i Galilei – wszyscy oni zostali uwolnieni od swojej choroby, która czyniła ich nieczystymi w oczach ludzi. Trąd, którym byli zarażeni, dotknął nie tylko ich ciał, lecz także dusz. Człowiek jest całością, dlatego współcierpi w nim wszystko. Trąd duszy to grzech niewiary w to, że Bóg kocha, że może oczyścić. To przekonanie, że moje grzechy nie zostaną zapomniane. To danie wiary podszeptom złego, który zapewnia: Niechybnie umrzesz z powodu swej nieczystości. Jezus mówi co innego: „Twoja wiara cię ocaliła”. Uwierz, zaufaj, powierz się, aby wzrosło w tobie przekonanie, że jestem Bogiem, który nie zachowuje pamięci o grzechach i dochowuje wierności.\nKolekta dzisiejsza na potrzeby naszej parafii (opał).\nNabożeństwa różańcowe w niedziele o godz. 15. 45 a w dni powszednie o 17.15.\nMamy kandydata do seminarium jest nim nasz długoletni ministrant Wojtek Tomecki. Polecamy go waszej modlitwie by wytrwał w tej łasce powołania do Służby Bogu i ludziom.\nZgodnie z wieloletnią już tradycją zapraszam wszystkie społeczności akademickie górnośląskiej aglomeracji do udziału w Międzyuczelnianej Inauguracji Roku Akademickiego, która odbędzie się w niedzielę 9 X. 2016 – o godz. 18.00 – w Archikatedrze Chrystusa Króla w Katowicach.\nOd jutra rozpocznie się remont głównego wejścia do naszego kościoła. Za utrudnienia z tym związane przepraszamy.\nKrąg Biblijny ma spotkanie w środę po Mszy wieczornej.\nRóżaniec Fatimski w czwartek o 17.15, po nim Msza św. a po Mszy procesja ze świecami.\nCześć naszym świętym patronom Cyrylowi i Metodemu oddajemy w piątek. Zapraszamy na nabożeństwo po Mszy porannej i w ramach różańca.\nMsza szkolna w piątek o 16.30. Od 16 spowiedź dla uczniów klas IV.\nNiedziela Misyjna przypada za tydzień. Na Mszy o godz. 10.00 dzieci w strojach z różnych kontynentów poprowadzą liturgię.\nAdoracja uwielbieniowa w przyszłą niedzielę o godz. 17.30 w kościele. Po adoracji Niedzielne Spotkanie Młodych, na które zapraszamy młodzież studiującą, pracującą i młodzież szkół średnich. Temat spotkania – „Miłosierdzie w sztuce.”\nBal Wszystkich Świętych dla dzieci odbędzie się 31 października. Rozpoczniemy nabożeństwem różańcowym. Zapisy w kancelarii do15.10.\nZapisanych na parafialną pielgrzymkę do Fatimy w przyszłym roku zapraszamy na spotkanie organizacyjne 12.10 (środa) o godz. 19.00 do salek katechetycznych.\nWarsztaty dla twórczych żon. Szczegóły w gablotce.\nPielgrzymka do Studzionki koło Ujazdu zwanej Małą Częstochową w sobotę 22.10. szczegóły i zapisy w kancelarii parafialnej.\nBóg zapłać za złożoną dziś ofiarę. Przed kościołem młodzież z naszego gimnazjum im. JP II przeprowadzi zbiórkę na Fundację „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.\n„Kto modlitwy pilnuje, ten zwycięstwa dostępuje”\n/ przysłowie polskie/


Sztachety plastikowe przewagi taniości. - tarotegipski.pl\nOpublikowano 14 czerwca 2022 przez Tarot\nSztachety plastikowe drewnopodobne Drewniane poręcze i ogrodzenie z winy, najlepsze drewnopodobne plastikowe szyny i poczucie winy F\nPlastikowe listwy drewnopodobne to jeden z najprostszych i najtańszych sposobów na zbudowanie ogrodzenia. Mogą być używane na ogrodzeniach, szopach lub w innych zastosowaniach.\nMontaż winylowych ogrodzeń może być wykorzystany jako projekt DIY i jest łatwym sposobem na stworzenie pięknych drewnianych ogrodzeń przy minimalnym wysiłku.\nW przeszłości plastikowe słupki były używane do balustrad, ogrodzeń i innych podobnych materiałów budowlanych. Jednak dziś są szeroko stosowane w różnych obszarach budownictwa.\nSzyny plastikowe to materiał, który jest używany do budowy ogrodzeń, płotów i balustrad w ogóle. Ale plastikowe szyny można znaleźć również w przemyśle meblarskim. Są szeroko stosowane jako materiał do produkcji mebli, ale występują również w wielu innych formach, takich jak montaż ogrodzeń winylowych.\nDrewniane poręcze są zwykle wykonane z drewna, natomiast montaż ogrodzeń winylowych to proces montażu ogrodzeń winylowych z drewnianymi słupkami. To tak, jakby zbudować drewniany płot z metalowych słupków, a następnie przymocować go śrubami lub gwoździami do podłoża, a nawet do innych drewnianych ram. W ten sposób można stworzyć atrakcyjne ogrodzenie, które wygląda niepowtarzalnie i wyróżnia się na tle innych różnymi kolorami słupków, a nawet różnymi materiałami, takimi jak rury bambusowe lub PCV (rury plastikowe).\nAby Twój dom wyglądał na bardziej przestronny i atrakcyjny, ty\nSztachety plastikowe drewnopodobne Szyny plastikowe, szyny drewnopodobne\nSzyny plastikowe są odmianą plastikowych szyn drewnopodobnych. ogrodzenia ogrodowe plastikowe https://ogrodzeniaplastikowe.pl/galeria-ogrodzen-ecowood/ Są używane w wielu zastosowaniach, takich jak ogrodzenia, tarasy i inne obszary, w których drewno nie jest odpowiednie. Te plastikowe szyny są dostępne w różnych kolorach i grubościach.\nJak sama nazwa wskazuje, te plastikowe szyny są wykonane z plastiku, co czyni je tak atrakcyjnymi. Występują w różnych rozmiarach i grubościach, które można wykorzystać do pokrycia każdego rodzaju powierzchni. Rozmiary wahają się od 3 cali do 8 stóp długości i mogą być instalowane po obu stronach ogrodzenia lub tylko z jednej strony, w zależności od zastosowania.\nPlastikowe szyny służą do montażu ogrodzeń winylowych, ponieważ są ekonomiczne i łatwe w montażu. Można je montować na ścianie, suficie lub podłodze. Plastikowe szyny wykonane są z wytrzymałego i trwałego materiału drewnopodobnego.\nZastosowanie szyn z tworzyw sztucznych w budownictwie szybko rośnie. Są bardzo wytrzymałym materiałem, który może służyć przez długi czas, a także są odporne na warunki atmosferyczne.\nSztachety plastikowe drewnopodobne Drewniana Szyna Plastikowa, Nowoczesna Szta\nWszyscy wiemy, że balustrady plastikowe to najlepszy wybór dla nowoczesnego budynku mieszkalnego lub komercyjnego. Są lekkie, łatwe w montażu i mogą być wykonane z szerokiej gamy materiałów.\nDziś balustrady plastikowe są używane w wielu różnych miejscach. Na przykład możemy je znaleźć na lotniskach, w supermarketach, a nawet w naszych domach.\nZalet plastikowych szyn jest wiele. Są trwalsze niż drewnopodobne. Balustrady plastikowe mają również gładką powierzchnię i antypoślizgowy uchwyt, co ułatwia ich użytkowanie.\nPlastikowe szyny z PVC, drewniane plastikowe szyny\nPlastikowe poręcze są wykonane z tworzywa drewnopodobnego i służą do ogrodzenia. Stosowane są na tarasach, tarasach, ogrodzeniach ogrodowych itp.\nPlastikowe poręcze są świetną alternatywą dla drewnianych ogrodzeń. Są łatwe w utrzymaniu, tanie i można je stosować na wielu różnych rodzajach tarasów.\nPlastikowe poręcze to świetna opcja do ogrodzenia. Są bardzo mocne, ale też bardzo lekkie, co czyni je dobrym wyborem na tarasy.\nNajlepsze drewniane szyny, drewniane ogrodzenie i ogrodzenie z winy


Radar 07-04 09:57 Zgłoś komentarz\nPowinni zrobić jak jest w koszykówce. Przy rzucie wolnym wcześniejsze wbiegnięcie w pole osoby z drużyny wykonującego rzut powoduje utratę szansy - inna sprawa kiedy wbiegnie zawodnik z\ndrużyny przeciwnej, wtedy następuję ponowne wykonanie rzutu. Bo tak se wbiegać w piłce to można do znudzenia.\nBiałe Legiony 07-04 01:59 Zgłoś komentarz\nw tym mieście nic nie dziwi , kibice Legii kilkakrotnie przyjeżdzali na mecz i nie zostali wpuszczeni na stadion z różnych kretyńskich , wymyślanych na poczekaniu przez włąsciciela\n(frajera) jagodzianko-białoruskiego tworu powodów. Tam rządzi oligarcha białostocki , niczym w rasjii. Robi co chcę , wszystkie komisje ekstraklasy olewa , zarządzenia , nakazy , zakazy są dla niego niczym. ON jest białostockim oligarchą i on jest pan , takie są standardy na wschodzie. Trzeba mieć nadzieję że w tym roku nie będzie miał pucharów , to mu rura zmięknie :)\nPiłka nożna Jagiellonia Białystok Zagłębie Sosnowiec Polska PKO Ekstraklasa Szymon Pawłowski Marian Kelemen Piłka w Europie Zbigniew Dobrynin Vamara Sanogo


24 Nowe Volvo FH 500 - Don Trucking\nDon Trucking zamówił u dealera Volvo Trucks 24 nowe Volvo do transportu kontenerów z portu w Rotterdamie do reszty Europy. Zamówienie przebiegło sprawnie, ciężarówki dotarły do fabryki Volvo Trucks i były gotowe do dostawy.\nW momencie dostawy samochodów ciężarowych Volvo na Ukrainie wybuchła wojna. Jako polsko-holenderskiej firmie z dużą liczbą ukraińskich kierowców było to trudne dla Don Trucking. Oznaczało to wyjątkowo dobrą współpracę między Don Trucking i dealerem Volvo.\nDon-Trucking ma wieloletnie doświadczenie jako firma transportowa i zapewnia swoim klientom siłę roboczą i samochody ciężarowe. Czyniąc to, biorą pod uwagę wydajność, korzystając z zaawansowanych systemów planowania tras.\nDon Trucking to polska firma o holenderskich korzeniach. Firma, która wciąż się rozwija, ale jest i będzie firmą rodzinną. Wartości Don Trucking to między innymi: innowacja, elastyczność i zrównoważony rozwój. Widać to również po wspieranych przez nich zielonych inicjatywach, rodzinnych tradycjach oraz różnorodności wśród kierowców i pracowników biurowych.\nAby wesprzeć rozwój Don Trucking, nadszedł czas na kilka nowych samochodów ciężarowych, a mianowicie 24 nowe Volvo, wraz z pakietem Long Haul Fuel, który obejmuje oprogramowanie flotowe I-see i I-cruise.\nSpecyfikacje Volvo FH 500 KM\nDon-Trucking dysponuje niskoemisyjną flotą składającą się z ciężarówek zasilanych LNG i ciężarówek z silnikiem Diesla. Każdy z nich jest zgodny z normą EURO 6. Don Trucking wybrał Volvo Fuel Hero na tę dostawę, aby zapewnić zgodność z wymogami dla niskoemisyjnych samochodów ciężarowych z silnikami wysokoprężnymi. Te ciężarówki łączą nowy silnik D13 z ulepszonymi funkcjami oszczędzania paliwa. Zmniejsza to koszty paliwa nawet o 7% bez uszczerbku dla właściwości jezdnych. Wynika to z pakietu Long Haul Fuel, który obejmuje oprogramowanie flotowe I-see i I-cruise. Firma Don-Trucking zdecydowała się również na pakiet kierowcy w kabinie Globetrotter XL.\nDostawa jak zwykle\nDon Trucking zatrudnia wielu zagranicznych kierowców, w tym wielu kierowców z Ukrainy. Gdy wybuchła wojna, około 50 ukraińskich kierowców ciężarówek wstąpiło do ukraińskiej armii, by bronić swojego kraju lub zapewnić bezpieczeństwo swoim rodzinom. Miało to ogromne konsekwencje na codzienną działalność operacyjną firmy.\nDon Trucking zacznie teraz używać ciężarówek etapami, aż do pełnej dostawy 24 ciężarówek pod koniec kwietnia.


Amazoński "człowiek z dziury" zaatakowany przez nieznanych strzelców | Brazylia | Casa Nostra\nAmazoński „człowiek z dziury” zaatakowany przez nieznanych strzelców\nStrzelcy – uważani za ranczerów – przypuścili atak na ostatniego ocalałego z nietykalnego plemienia amazońskiego w odległej części brazylijskiego lasu deszczowego.\nPlemiennik, znany jako „człowiek z dziury” z powodu dołów, które kopie do łapania zwierząt i ponieważ pozostaje w ukryciu, uważa się, że przeżył atak.\nIncydent miał miejsce w zeszłym miesiącu w Tanarú , rdzennym terytorium w amazońskim stanie Rondônia, ale wiadomości właśnie się pojawiły, powiedziała brytyjska grupa adwokacka Survival International.\nRanczerzy, którzy sprzeciwiają się wysiłkom rządu w celu ochrony ziemi człowieka, byli najbardziej prawdopodobnymi sprawcami, powiedział dyrektor grupy, Stephen Corry.\nCorry powiedział: „Jego plemię zostało zmasakrowane, a teraz 'człowiek z dziury’ staje w obliczu tego samego losu. Ranczerzy muszą pozwolić temu człowiekowi przeżyć jego ostatnie dni w spokoju na jego własnej ziemi, a władze muszą zrobić wszystko, co w ich mocy, aby go chronić.”\nOficjaliści z Funai, brazylijskiego departamentu spraw Indian, odkryli, że jego posterunek ochronny został splądrowany i znaleźli puste naboje do strzelby w pobliżu w lesie. „To jest poważna sytuacja. Życie Indianina jest zagrożone przez interesy ranczerów”, powiedział Altair Algayer, urzędnik Funai.\nPolicja przeprowadziła dochodzenie w sprawie incydentu, ale nikomu nie postawiono zarzutów. Funai uważa, że człowiek przeżył attack.\nThe człowiek wiek i nazwa jest nieznana, ale uważa się, że jest jedynym ocalałym z plemienia zmasakrowany przez ranczerów w 1970s i 1980s. Pułapkuje on zwierzęta, kopiąc doły wyłożone kolcami, a w środku swojej chaty wykopał dziurę, w której chowa się, gdy zbliżają się osoby postronne. Miejsce to jest otoczone przez rancza bydła i plantacje soi.\nPrzelotne zdjęcia mężczyzny zostały uchwycone przez filmowca Vincenta Carelli w jego filmie ’ Corumbiara, który dokumentuje trudną sytuację Akuntsu i innych plemion w regionie.\nSurvival International mówi, że przemoc i choroby wywołane przez ludzi z zewnątrz doprowadzają plemiona do wyginięcia i są równoznaczne z ludobójstwem.\nPamiętaj o mnie w Maj\nReview articleRevisiting reflexology: Concept, evidence, current practice, and practitioner training\nCo kozy (naprawdę!) jedzą


Dodatki do łazienki - dobre-kinkiety.pl\nPodczas urządzania mieszkania dobrze jest przemyśleć wybór dodatków łazienkowych. Jest to bowiem pomieszczenie, mające sporo ważnych funkcji. Oprócz oczywistych cech praktycznych, musi także posiadać walory estetyczne. Ważne jest, by łazienka była łatwa w utrzymaniu czystości. Trzeba więc pamiętać, by nie przedkładać aspektu estetycznego nad funkcjonalny. Pozwoli to na zaoszczędzenie czasu i energii, przeznaczonej na zachowanie czystości w łazience. Wyposażenie łazienki będzie w tym miejscu kwestią kluczową. Właściwie dopasowane dodatki uczynią to pomieszczenie funkcjonalnym i dopasowanym do upodobań.\nDo kabiny prysznicowej, do wanny i na podłogę\nOprócz typowych sprzętów, takich jak baterie łazienkowe, ogromnie ważne są także pomniejsze przedmioty, pomocne przykładowo przy braniu prysznica. W kabinach prysznicowych mogą to być na przykład maty antypoślizgowe, z kolei w przypadku wanny – uchwyty, ułatwiające podniesienie się. Ogromnie przydają się również różnego rodzaju półki, które wiesza się na przykład pod prysznicem. Pozwalają one na komfortowe i praktyczne przechowywanie kosmetyków oraz nierzadko na powieszenie gąbki czy szczotki. Niezwykle praktyczne są wielopiętrowe regały z tworzyw sztucznych do kabin prysznicowych, których wysokość można dowolnie regulować, a dostępne są w rozmaitych kształtach, w tym narożne. Na podłogę w pomieszczeniu, która składa się zazwyczaj z zimnych płytek ceramicznych, można położyć miękki dywanik. Przydają się również rozmaite maty, które wchłaniają wilgoć. Używa się ich po wyjściu z wanny lub spod prysznica. Do wyposażenia łazienki nierzadko także zalicza się wagi łazienkowe, które mogą być ze szkła lub z tworzyw syntetycznych.\nW łazience bardzo istotne jest lustro. Lustro łazienkowe może mieć zróżnicowane wymiary i kształt. Istotne jest, by zapewnić odpowiednie oświetlenie, w szczególności w okolicach lustra. Oprócz tego zwraca się uwagę na rozmaite drobne akcesoria do łazienki. Przedmioty te nierzadko zebrane są w komplety, tak by pasowały do siebie nawzajem. Będą to różnego rodzaju wieszaki na papier toaletowy, pojemniki na mydło w płynie, mydelniczki oraz kubki na szczoteczki do zębów. Wybór takich akcesoriów jest bardzo szeroki, można je znaleźć właściwie w każdym kolorze i w wielu, nierzadko zaskakujących, formach. Lustro – zalecamy tą stronę – lustro (opinie na nasz temat)\nThis entry was tagged lustra, uchwyty, wanny. Bookmark the permalink.\nW jakim stylu zaaranżować pokój dla dziecka


Miller rozgniata balon histerii: „Zalewa nas fala hipokryzji. Całe zamieszanie z TK zaczęło się od manipulacji Platformy”\nWydrukowano: 2019-10-14 15:12:14.076517+02:00\nopublikowano: 2015-12-09 14:07:14+01:00 · aktualizacja: 2015-12-09 17:04:49+01:00\nfot. PAP/Paweł Supernak/wPolityce.pl/tvn24\nMiller zaznacza, że sądy konstytucyjne na całym świecie są upolitycznione, a ich praca i tryb wyłaniania członków budzą spory i kontrowersje.\nWystarczy popatrzeć na Włochy, gdzie mimo trzydziestu głosowań parlament od kilku miesięcy nie może wybrać trzech sędziów TK, brakujących do jego pełnego składu\n— przytacza przykład.\nTylko poważnym rozstrojem nerwowym można wytłumaczyć inicjatywę wiecu 13 grudnia pod domem Jarosława Kaczyńskiego. Ma to być wyraz protestu obywateli wobec nieliczenia się PiS z regułami demokracji i opinią publiczną.\nMiller przypomina, że wśród inicjatorów tego wydarzenia są ludzie, którzy w poprzedniej kadencji Sejmu bez żadnych skrupułów odrzucali już w pierwszym czytaniu obywatelskie projekty ustaw, pod którymi zbierano setki tysięcy podpisów.\nBalon hipokryzji pęka z wielkim hukiem! Czy Platforma i jej poplecznicy będą pompować nowy?\nCZYTAJ TEŻ: Ziemkiewicz: Prezydent Duda mógł pogodzić się z gangsterstwem i wyjść na frajera, którego kroją cwaniacy w togach, albo mógł się postawić. „Z gangsterami trzeba walczyć po gangstersku”\nPublikacja dostępna na stronie: http://wpolityce.pl/polityka/274499-miller-rozgniata-balon-histerii-zalewa-nas-fala-hipokryzji-cale-zamieszanie-z-tk-zaczelo-sie-od-manipulacji-platformy?strona=2


wtorek, 29 kwietnia 2008 19:17\nZapraszam na spotkanie z panią Stanisławą Celińską, które będę miał przyjemność poprowadzić jutro w Teatrze Na Woli.\nTrzecie spotkanie z cyklu „Wszystko już było”.\nTym razem rozmowa dotyczyć będzie zawodu i powołania aktora. O swojej karierze artystycznej opowie jedna z najwybitniejszych polskich aktorek, Stanisława Celińska, związana również z Teatrem Na Woli. Spotkanie rozpocznie pokaz filmowy spektaklu „51 minut” Ingmara Villqista w reżyserii Łukasza Barczyka, w którym Stanisława Celińska zagrała wstrząsającą rolę matki, która uczestniczy w ostatnich 51 minutach życia syna (Adam Woronowicz).\nW spotkaniu udział zapowiedzieli również Ingmar Villqist i Łukasz Barczyk. 30 kwietnia godz. 19.00 Teatr Na Woli\nKrzysztof Warlikowski w Gazecie\nwtorek, 29 kwietnia 2008 10:51\nOgrodnik, który sadzi teatr dla bezdomnych\nDorota Wyżyńska 2008-04-28, ostatnia aktualizacja 2008-04-29 08:20:35.0\nTeatr już istnieje, bo jest zespół, jest sala prób, a przygotowania do nowego projektu według tekstów Ajschylosa, Eurypidesa i Hanny Krall rozpoczynamy już we wrześniu - mówił w poniedziałek Krzysztof Warlikowski podczas spotkania "Teatr w Gażeta Cafe" w naszej redakcyjnej klubokawiarni\nOd kilku miesięcy jest oficjalnie dyrektorem Teatru Nowego z siedzibą w MPO przy ul. Madalińskiego na Mokotowie. Wczoraj po raz pierwszy opowiadał publicznie o swoim nowym teatrze, który nie ma jeszcze nazwy ani sceny. Tworzy go od podstaw, ale z zespołem, z którym pracował wcześniej nad spektaklami m.in. "Burza", "Krum" i "Anioły w Ameryce" w TR Warszawa.\n- Co to znaczy być aktorem Warlikowskiego? - pytał prowadzący spotkanie Remigiusz Grzela. - To nie jest wyłącznie relacja aktor-reżyser, raczej spotkanie człowieka z człowiekiem. Krzysiek jest jak ogrodnik. W jego ogrodzie krzewy rosną, jak chcą, każdy w swoją stronę, ale on ich dogląda, pielęgnuje je, podlewa, podcina, dba o nie - wyjaśniał tę szczególną relację między reżyserem i aktorami Redbad Klijnstra, Tugati w "Krumie" i Ferdynand w "Burzy".\nJacek Poniedziałek (Krum, Hamlet) dodał: - To teatr silnych osobowości. Kiedy się kłocimy, to mówimy sobie czasem bardzo przykre rzeczy, ale jednocześnie nie potrafimy bez siebie żyć.\n- Jaki teatr jest Warszawie potrzebny? - pytał dalej Remigiusz Grzela.\n- Warszawie potrzebny jest teatr mądry - usłyszeliśmy. - To nie będzie teatr instytucjonalny, do jakich się przyzwyczailiśmy. Ani teatr, w którym reżyser stara się pozyskać najlepszych reżyserów i dać jak najwięcej spektakli, aby odnieść sukces - wyjaśniał Krzysztof Warlikowski. - Nie przewidujemy rewolucji - dodała Maja Ostaszewska. - Będziemy raczej kontynuować to, co robimy od wielu lat - zapowiedział Jacek Poniedziałek.\n- To będzie miejsce spotkań. Warszawa poza dworcem nie ma propozycji dla bezdomnych - uśmiechnął się Krzysztof Warlikowski.\nNa koniec do dyskusji włączyła się publiczność, która wczoraj była wyjątkowo liczna. Najlepszym podsumowaniem okazał się głos z sali: - Po tym spotkaniu zrozumiałam, że to będzie to teatr dla bezdomnych duchowo. Bardzo jestem wdzięczna Krzysztofowi Warlikowskiemu i zespołowi za te wasze poszukiwania.\nZapis ze spotkania wkrótce w "Gazecie Świątecznej"\nStarość przerasta teatr...\nniedziela, 27 kwietnia 2008 15:54\nWłaśnie skończyłem czytać książkę "Szekspir i uzurpator. Z Krzysztofem Warlikowskim rozmawia Piotr Gruszczyński" (WAB, 2007). To bardzo ciekawy zapis odczytywania w dramatach Szekspira współczesności, nie wolny od treści osobistych, czasem intymnych. To zapis powstawania spektakli, myślenia o nich, rozbierania na części pierwsze, konstrukcji i dekonstrukcji. Ten wywiad-rzeka kipi jak spektakle Warlikowskiego i pozwala je zobaczyć jeszcze inaczej, bardziej osobiście, bo przecież kontekst intertekstualny pozwala mi czytać inscenizacje przez siebie, teraz mogę spojrzeć jeszcze lepiej, bardziej przenikliwie, bo oczami reżysera, kreatora. Czyli zobaczyć więcej.\nWypisałem sobie trochę myśli:\n"Zazdrość bierze się ze strachu przed tym, że nie wszystko, nie każda sekunda tego drugiego należy do ciebie, paradoksalnie zazdrość jest tym większa, im bardziej ekstremalne są emocje pozytywne, im silniejsze jest to, co nazywamy miłością".\n"Szekspir cały czas broni nieprzewidywalności człowieka, jego braku konsekwencji, braku logiki. Pokazuje nas takich, jakich siebie nie znamy".\n"(...) Bo kiedy w teatrze mamy naprawdę starych aktorów, to ich starość właściwie przerasta już teatr".\n"Jeśli ktoś chce być czyimś psem, to musi bardzo dużo wiedzieć o uczuciach i seksie, żeby zejść tak głęboko w upokorzeniu i ofierze".\n"(...) Bo chciałem, jak zawsze zresztą, wylądować w życiu. Trzeba dojść do rzeczywistości i przyjąć ją za punkt wyjścia".\n"Teraz wiem dość precyzyjnie, jakie możliwości są przede mną, o co mógłbym walczyć. Wiele już wypróbowałem. Ale wciąż się zastanawiam, co naprawdę jest jeszcze przede mną".\n"Najistotniejszy był chyba motyw narodzin, zaczynania wszystkiego od początku. Ten motyw silnie przejawia się także w Wieczorze Trzech Króli. A we mnie był wtedy na pewno bardzo mocno obecny, od czasu kiedy opuściłem Szczecin, kiedy wszystko zacząłem od nowa w Krakowie, później w Warszawie. W jakimś momencie wszystko zaczynałem w Paryżu, uciekałem z miejsca na miejsce, pracując w różnych miastach".\n"Nie ma sensu wygłupiać się i inscenizować myślenia, przecież nie o to chodzi. Wydaje mi się, że monolog jest czymś między emocjami a kontrolowaniem tego, co się mówi. Jest otwarciem siebie, odsłonięciem, intymnym dotarciem do prywatnych strun. Cała praca polega na przełożeniu tego, co się ma powiedzieć, na swoje życie, odnalezieniu wszystkich kierunków w sobie".\n"Przeżycie zła jest bardziej oczyszczające niż przeżycie dobra".\n"W Warszawie zawsze mam poczucie życia na cmentarzu".\n"Kiedy robiłem Makbeta, myślałem o Ceausescu, o postępowaniu wobec niego: ubić gada, bo nie wiadomo, co on i jego żona knują. To był człowiek, którego baliśmy się, nawet jak go zabijano. Ludzkość zawsze była bezradna wobec monstrów, irracjonalna strona zwyciężała".\nZapisuję, aby nic nie zgubić\nsobota, 26 kwietnia 2008 19:29\nMyślę o Ryszardzie Kapuścińskim. Myślę o tym, jak czekałem na każdą nową książkę. Wspominam, jak wracał do Warszawy, jak wychodził na codzienne spacery na Pola Mokotowskie. Kupiłem dzisiaj dwie książki firmowane nazwiskiem Ryszarda Kapuścińskiego. Kupiłem, jakbym szukał nowych słów, nowych opowieści, kolejnych tajemnic. Gdyby żył, pewnie właśnie ukazałaby się nowa książka, jeszcze bardziej zaskakująca, może księga o jednym dniu z życia świata, którą chciał napisać. Może książka śladami Bronisława Malinowskiego, bo to też Ryszard Kapuściński miał w swoich planach... Pozostaje mi wracać, czytać wciąż na nowo, szukać nowych znaczeń i treści w książkach, które są.\n"Dałem głos ubogim" to zbiór tekstów o pobycie Ryszarda Kapuścińskiego we włoskim miasteczku Bolzano, gdzie mieszkał Bronisław Malinowski, zapis jego rozmów z młodzieżą, mówi o ucieczkach do Warszawy, o zamykaniu się na strychu, gdzie mógł pisać izolując się od świata, bo piękno i pejzaż przeszkadzają w pisaniu. "Wiersze zebrane" wyszły w Bibliotece Gazety Wyborczej. W większości są to wiersze, które znam, ale obok dwóch tomików "Notes" i "Prawa natury", które mam w swojej biblioteczce, zbiór wierszy zebranych zawiera też wiersze ostatnie, pisane w 2006 roku.\nNade mną pochmurne niebo,\nprzede mną skwer z palmami\na dalej zatoka\nzgarbiony rybak rozplątuje sieci -\nmorze zamknięte w sobie,\nmilczące i szare\nKelner roznosi czerwone wino\nrzadko przejeżdżają samochody\n("na ulicy, w aucie - zapisuję,\naby nic nie zgubić" - Czesław\nWznoszę cię na wyżyny\nwznoszę ponad obłoki\nwznoszę do gwiazd\nJesteś tak blisko słońca\nże jego promienie\ni przestają cię widzieć\nogarnia mnie ciemność\nogarnia samotność i lęk\nDlaczego uniosłem cię tak wysoko\nże już nie mogę cię dostrzec?\nnie wymieniając słowa\nnie wymieniając spojrzeń\n(z tomiku "Wiersze zebrane", Warszawa 2008)\nAssouline o Kapuścińskim\npiątek, 25 kwietnia 2008 23:00\nZaglądam na bloga Pierre'a Assouline'a, wybitnego francuskiego biografa i znakomitego pisarza, autora "Klientki", który publikuje na stronach "Le Monde'a" i pod dzisiejszą datą znajduję tekst o francuskim wydaniu "Autoportretu reportera" Ryszarda Kapuścińskiego (książka miała już zagraniczne wydania, np. włoskie) pt. "Dziennikarstwo według Kapuścińskiego". Assouline nazywa tę książkę diabelnie stymulującą i sugeruje, że należałoby ją czytać na wydziałach dziennikarskich i w redakcjach. Pisze o Kapuścińskim, że był człowiekiem, który w paszporcie, w rubryce "zawód" mógłby wpisać "misjonarz informacji". Bo dziennikarstwo, pisze Assouline, to nie jest zawód tylko sposób życia. Cytuje słowa Kapuścińskiego, że reporterem może zostać jedynie dobry człowiek. Pamiętam, że kiedy sam czytałem "Autoportret reportera" długo o tym myślałem, dochodząc do wniosku, że to oczywiście nieprawda. Zrozumiałem jednak, że ta książka omawia etos reportera, cechy pożądane, pokazuje, że nie każdy powinien się zajmować tym zawodem. Assouline zastanawia się też, cytując Mistrza, nad samym gatunkiem reportażu, ale ma z tym pewien problem, skoro poza Polską reportaż taki, jaki uprawiał Ryszard Kapuściński, jaki uprawia Hanna Krall, czy z młodszego pokolenia, jaki uprawiają Mariusz Szczygieł, Wojciech Tochman nie jest obecny. "Jego mistrz?" - pyta Assouline - "Ani Herodot, ani Albert Londres ale Bronisław Malinowski", bo przecież chodzi w reportażu o tłumaczenie z kultury na kulturę.\nJest czas reportażu i czas pisania. Kiedy przychodzi czas pisania nie można się ruszać, zadawać pytań, trzeba usiąść. Ale tak mógł pisać tylko Ryszard Kapuściński.\nZ dużą przyjemnością przeczytałem tekst Assouline'a, którego blog jest w zasadzie dziennikiem lektur. Stymuluje do myślenia. Polecam.\npiątek, 25 kwietnia 2008 20:46\nJestem kopnięty. Przepraszam za to odkrycie. Wczoraj wieczorem uświadomiłem sobie, że skończyła się kawa i przez to nie mogłem zasnąć, bo bez kawy nie umiem wstać, zacząć dnia, nie umiem myśleć, po prostu nie istnieję. Nie chciałem wpadać w czarną rozpacz, więc przeszukałem wszystkie szafki z nadzieją, że może uda mi się znaleźć chociaż rozpuszczalną nescę, lepsze to niż nic. Nie znalazłem. Wyrzucałem z szafek jak alkoholik. Potem nie mogłem spać. W nocy obudziłem się trzy razy i za każdym razem ta sama myśl: jakie będzie rano? No, może powiedziałem sobie jeszcze, że jestem pierdolnięty, ale dokładnie nie pamiętam, noc była.\nW końcu budzę się rano, głowa pęka, o Matko, a kawy niet. Zaczynam ponowne przeszukiwanie szafek, ale pusto. Jakoś zmusiłem się do życia, jakoś się ubrałem, włożyłem czapkę z daszkiem, założyłem czarne okulary jakbym miał kupić nierozpoznany jakieś dragi, na szczęście w osiedlowym spożywczym była lavazza. Natychmiast wróciłem do domu. Zafundowałem sobie ogromną filiżankę ze spienionym mlekiem. Wypiłem na tarasie. Wszystko wróciło do normy. Może nie do końca wszystko, bo zazwyczaj pijąc kawę rozmawiam z Martą, ale wyjechała do Niemiec, więc rytm zaburzony, radzę sobie jakoś.\nWróciłem do pisania. Nie jestem jeszcze zupełnie zadowolony, ale jest coraz lepiej, staram się narzucać sobie zadania i rytm. Rytm... Klucz do poznania prawdy. Wmawiam sobie: nie wiesz, o czym pisać? Pisz.\nSłucham płyty z piosenkami Krystyny Jandy. Śpiewa "Wariatkę". Co to za wykonanie! No, ciary na plecach. Poza tym słowa Agnieszki Osieckiej zawsze robią na mnie ogromne wrażenie. Tak, Agnieszka Osiecka na pewno poznała tajemnicę, zerwała pieczęć księgi.\nSławomir Mrożek emigruje do Nicei. Fantastyczne miasto na emeryturę. I te spacery promenadą. Wyobrażam sobie pana Mrożka na spacerze nad morzem.\nW weekend muszę trochę popracować, bo w przyszłym tygodniu prowadzę dwa ważne spotkania:\n28 kwietnia o 19.00 w ramach cyklu "Teatr w Gazeta Cafe" w Gazecie Wyborczej spotkanie z Krzysztofem Warlikowskim. Swój udział zapowiedzieli też: Małgorzata Szczęśniak, Jacek Poniedziałem, Maja Ostaszewska, Magdalena Cielecka, Redbad Klijnstra\n30 kwietnia o 19.00 w Teatrze Na Woli spotkanie z panią Stanisławą Celińską, poprzedzone pokazem Teatru TV "51 minut" Ingmara Villqista i Łukasza Barczyka. Rozmowa z panią Celińską dotyczyć będzie zawodu aktora.\nwtorek, 22 kwietnia 2008 20:53\nNa szczęście nie jestem aktorem. Dzisiaj trema dopadła mnie już o piątej, ale jakoś trzymałem się do 18.30, kiedy pani Barbara Krafftówna weszła na scenę w Lublinie zagrać nasz monodram "Błękitny diabeł". Nic na to nie poradzę: za każdym razem mam tremę, jakbym to sam miał zagrać. Mimo że jestem w Warszawie, denerwuję się jakbym stał za kulisą w Lublinie. Czasem, kiedy pani Barbara gra w Krakowie, Wrocławiu czy Zielonej Górze, idę do kina lub teatru w Warszawie, żeby własną tremę zminimalizować. A potem dokładnie patrzę na zegarek, odliczam, w jakim jest momencie, czy już zmierza do finału, staram się odczekać jakoś kwadrans, dwadzieścia minut, dać czas na powrót do garderoby i dzwonię niecierpliwie, żeby zapytać, jak było, pogratulować, a może po prostu uczestniczyć zaocznie w atmosferze święta, złapać panią Barbarę w największej emocji, rozwibrowaną, ucieszoną. Dzisiaj pani Barbara włączyła do spektaklu pozytywkę z melodią "Lili Marlene", którą kupiłem w Monte Carlo uznając, że sprawię pani Barbarze, przywiązującej się do drobiazgów i detali, radość. Jak widać, sprawiłem. Jest taki moment w sztuce... a, nie będę zdradzał... ale pojawia się "Lili Marlene", przecież nie mogłaby się nie pojawiać. Dzisiaj, pani Barbara melodią z pozytywki wymyśliła codę.\nTen spektakl daje mi dużo satysfakcji i radości. Ale powoduje tremę, która mnie nie opuszcza. Ona też jest piękna, bo przynależna teatrowi.\nBezpowrotnie utracony iloczas\nponiedziałek, 21 kwietnia 2008 21:03\nZdążyłem się urodzić w epoce słuchowiska. Wychowałem się na bajkach opowiadanych. Tato wyświetlał je na ścianie z plastikowego projektora, do którego wkładało się taką fotograficzną kliszę podzieloną na kadry-obrazki, pod którymi były podpisy. Tato czytał te podpisy lub dopowiadał. Z najmłodszych lat pamiętam Radio Dzieciom - przytykałem ucho do głośnika i że rodzice słuchali radia do późnych godzin, właściwie zasypiając przy nim, ale te ich, dorosłe audycje średnio mnie wtedy interesowały. W końcu dojrzałem do poważnych słuchowisk. Radio stwarzało szansę na taki rozwój intelektualny, bo miało ofertę dla słuchacza w każdym wieku.\nDo dzisiaj mam sentyment do teatru radiowego, do nagrań prozy i poezji. Kupiłem właśnie w formie audiobooka "Cesarza" Ryszarda Kapuścińskiego w interpretacji Zbigniewa Zapasiewicza, z serii Biblioteki Gazety Wyborczej. "Cesarz" jest jedną z moich ukochanych książek Kapuścińskiego, traktuję ją właściwie jak powieść. Mam swoje ulubione zdania:\n"To był mały piesek rasy japońskiej. Nazywał się Lulu".\n"Cesarz spał w łóżku z jasnego orzecha, bardzo obszernym".\n"Cesarz rozpoczynał dzień od słuchania donosów".\n"Bywa, że zbliży się do stada flamingów, ale płochliwe to ptactwo zaraz ucieka i cesarz uśmiecha się na widok stworzenia, które odmawia mu posłuszeństwa".\n"Na szczytach nigdy nie jest ciepło".\n"Mimo że byłem wysokim urzędnikiem ceremoniału, zausznie nazywali mnie kukułką dostojnego pana".\nI mógłbym tak jeszcze długo, bo w "Cesarzu" nie ma zdań przypadkowych. Każde jest obrazem, opiera się na szczególe, każde jest "destylatem słów i zdarzeń" - jak określił Neal Ascherson.\nSłucham Zbigniewa Zapasiewicza i słuchając go mam omal przed oczami, nachalnie objawia mi się w scenach z filmu "Bez znieczulenia" Andrzeja Wajdy, gdzie grał przecież korespondenta wojennego. Słuchając teraz "Cesarza" widzę sceny z tego filmu - wywiad telewizyjny, kolegium redakcyjne w wydawnictwie, wykład dla studentów w jego domu...\nCieszę się, że zdążyłem na słuchowiska, bo wydaje mi się, chociaż może niesłusznie, że należę do ostatniego pokolenia, które potrafi się skupić i poszukać w sobie. Nie wyobrażam sobie siebie dzisiaj jako dziesięciolatka, dwunastolatka wychowanego na telewizji, Tańcu z gwiazdami, Tańcu na lodzie, cyrku, czy czym tam jeszcze.\nCieszę się, że wychowałem się na serii bajek nagranych na czarnych analogowych płytach, i to na takich tekstach jak "Ptasie radio" w wykonaniu genialnej Ireny Kwiatkowskiej...\nSłowo i interpretacja.\nPoszedłem w sobotę do Teatru Narodowego posłuchać fantastycznego panelu poświęconego Irenie Eichlerównie, jednej z najwybitniejszych aktorek XX wieku, której setna rocznica urodzin właśnie mija. O Eichlerównie mówili Erwin Axer, Andrzej Łapicki, Anna Chodakowska i profesor Krystyna Mazur, specjalistka od techniki mowy. To, co mówiła o języku polskim i o interpretacji brzmiało jak jakaś bajka, bo o epoce, która się skończyła. Fragmenty wypowiedzi pani prof. Mazur zamieszczone są w publikacji "Irena Eichlerówna" wydanej przez Teatr Narodowy (red. Michał Smolis): "Język polski ma strukturę dźwiękową niezbyt korzystną dla mowy scenicznej. Pewna ubogość melodyczna i, co się w tym mieści, intonacyjna, jest w pracy aktora problemem pierwszorzędnym. Eichlerówna stosowała świadome zabiegi, odbierane jako bardzo swoisty sposób posługiwania się mową sceniczną. Była to wymowa bardzo bogata w wibrujące i falujące intonacje, o charakterystycznej melodyce(...) tworzyła melodykę bliską śpiewności, która nie jest dana z natury naszemu językowi. Słyszymy ją, oczywiście, zupełnie inną w języku rosyjskim i francuskim. Eichlerówna dawała nam namiastkę takiej śpiewności".\nOpuściłem krótki techniczny fragment, ale może niesłusznie, bo pozbawiłem tekst "interwałów", "wydłużenia samogłosek akcentowanych w wyrazie", "wykończenia kadencji i antykadencji - jak gdyby w miejsce utraconego iloczasu". Już to samo brzmi jak bezpowrotnie utracona sztuka mówienia.\n"Przez wiele lat byłem moździerzystą jaśnie osobliwego pana. Moździerz ustawiałem w pobliżu miejsca, gdzie dobrotliwy monarcha wydawał uczty dla spragnionych jadła biedaków".\nUwielbiam czytać tę powieść. Ale słuchanie odsłania dodatkowe sensy. Wystarczy zamknąć oczy.\nprzez szparę w drzwiach...\nniedziela, 20 kwietnia 2008 23:25\nMarek Edelman w rozmowie z Joanną Szczęsną (Gazeta Wyborcza, 19-20 kwietnia):\n(...) Bo gdyby nie było miłości w getcie, nie dałoby się żyć. Chodziło o to, żeby nie być samemu, żeby ktoś na ciebie czekał. Z miłości ludzie ratowali komuś życie albo szli na Umschlagplatz, byle tylko być do końca z bliską osobą. Chciałbym, żeby ktoś napisał o tym książkę albo nakręcił film.\n(...) Na przełomie stycznia i lutego 1943 r. robiliśmy napady na piekarzy, którzy nie chcieli dawać pieczywa dla ŻOB-u. Wracałem nocą po dachach z takiej akcji, wszedłem do ich mieszkania (Fajgi Fersztówny i brata). Łóżko było tam jedno, spała na nim z bratem, kazałem im się posunąć i przespałem się do rana. Niedługo potem Fajgę wzięli na Umschlagplatz, ale - jak mi ktoś opowiedział - kilka dni wcześniej spotkała chłopaka i zakochała się. Patrz, tyle lat minęło, nic mi do tego, a ja wciąż się zastanawiam: upilnował brat jej cnoty, czy też Fajga zdążyła zaznać miłości przed śmiercią?\n(...) Zawsze powtarzam, że sprzed wojny pamiętam tylko jakieś strzępy i okruchy, oderwane epizody i żadnych dat. U Imre Kertesza, tego noblisty, wyczytałem, że jemu przydarzyło się coś podobnego, też mu się wytarły z pamięci przedwojenne wspomnienia, też zapomniał, kim był i jaki był. Do mnie czasem przypływają jakieś obrazki. Na przykład, że w jakiś piątkowy wieczór siedzę na parapecie w naszym mieszkaniu na Franciszkańskiej 14 i liczę Żydówki, które niosą garnki z czulentem, żeby je wsadzić do rozgrzanego pieca w pobliskiej piekarni. Idą w stronę Gęsiej, do tych większych numerów. A w sobotę po południu te garnki z czulentem niosą z powrotem szabes gojki. Albo że siedzę w stołowym u naszej sąsiadki z Franciszkańskiej pani Lewinson, która była buchalterką i po śmierci mamy zapraszała mnie czasem w sobotę na rybę podawaną na ciepło z kluseczkami. Jej córka była żoną malarza Fridmana i on namalował jej akt. Ten obraz wisi w sypialni, oglądam go przez szparę w drzwiach. Taka świetlista, naga kobieta na intensywnie niebieskim tle. W 1939 r. na nasz dom spadła bomba, u Lewinsonów wszystko się spaliło, obraz też, i już tylko ja jeden mam go przed oczami.\npiątek, 18 kwietnia 2008 22:50\nPróbuję pisać nową sztukę, na razie opornie, wolno... Mam w głowie cały tekst, fabułę, fragmenty dialogów, a jednak... Może za dużo spraw mnie rozprasza, więc nie umiem być sam ze sobą. Walczę, kilka zdań więcej, pół sceny więcej, walczę, wiem, że któregoś dnia mnie poniesie, czekam, nie rezygnuję. Pisanie to kamieniarska robota. Tak trudno się pisze, żeby było lekko.\n"Chciałabym ci to powiedzieć prosto, a prosto wcale nie jest łatwo" - mówi Anita, bohaterka mojej sztuki "Uwaga, złe psy!", która w kwietniu weszła do repertuaru Tetaru Na Woli. Przez dwa wieczory Małgosia Rożniatowska grała Anitę przy pełnej widowni. Była piękna i wstrząsająca. Ten powrót możliwy był dzięki pomocy Biura Kultury Urzędu Miasta.\n"Napisz mnie do końca... Tak, żeby więcej nie bolało" - mówi Anita.\nAle jak pisać tak, żeby nie bolało?\nDzisiaj po raz pierwszy w tym semestrze prowadziłem zajęcia z "kultury wywiadu" na dziennikarstwie na UW, na wydziale, na którym studiowałem. Starałem się mówić o tym, że prosto wcale nie jest łatwo. Starałem się mówić o tym, że wywiad to gatunek wymagający i że cokolwiek się pisze, trzeba pisać jak kryminał. Albo jak bagno - chętnie cytuję to określenie Mariusza Szczygła. Pisać jak bagno, czyli żeby wciągało coraz głębiej. Obrazowe i trafne.\nWracam do "Dziennika" Virginii Woolf, który czytam od dawna. Lubię do niego wracać, czytać na wyrywki, podglądać i podsłuchiwać.\n25 maja 1932 roku we środę zanotowała: "Boże, jak ja cierpię! Cóż to za straszna rzecz ta moja skłonność do intensywnego odczuwania wszystkiego - odkąd wróciłam, pozostaję zwinięta w kłębek; nie mogę utrafić w rytm; nie potrafię wprawić rzeczy w taniec; myślę tylko o tym, jak mam znieść jeszcze rok czy dwadzieścia lat".\nTrafiło do mnie jej zdanie: "nie potrafię wprawić rzeczy w taniec". Ja też ostatnio. Jakbym miał blokadę. Tylko nie mam blokady na pomysły. Ciągle nowe. Chyba zwariowałem. W starym dowcipie jest o tym, że jak już nie masz czasu na nic to kup sobie kozę. Mam już stado kóz. I owiec. Co można jeszcze kupić, by dołożyć sobie zajęć?\nLicznik odwiedzin: 806 773


W tygodniu przedświątecznym zapraszamy na temat piłkarski. Nie rzadko podczas meczu słyszy się komentarze dotyczące sędziowania. Oczywiście nie są to słowa pochwały, a raczej wyzwiska, gwizdy. Co w takiej sytuacji może zrobić sędzia?\nDzisiejszym ekspertem jest radca prawny Dariusz Laszczyk.\nZapraszamy na audycje w pon. i pt. o godz.17:30 w Radio Afera.\nAudycje z prawa sportowego w Radio Afera\nWpadki hazardowe piłkarzy