Mapa życia: 2015\nMarchewka - 12 kcal\nBułka z dodatkami - 232 kcal\nSiema. Dzień minął nieźle. Najprawdopodobniej dlatego, że spędziłam go zupełnie sama. Obejrzałam sobie film; "Ocalić życie". Przepięęęęękny.\nWieczorem przed kąpielą zważyłam się: 52.0 kg. Hihi. Kąpałam się przy zgaszonym świetle i świeczkach. Cieszyłam się wyłącznie swoim towarzystwem. Zrobiłam piling nóg (problemy ze skórą). Ogólnie zadbałam o siebie.\nZa bardzo nie ma co się rozpisywać. Nie ćwiczyłam dzisiaj, miałam przed snem zrobić brzuszki, ale kolega brata przyszedł do nas do domu i siedzą w salonie i się wstydzę. I tak najgorsze mam za sobą.\nPo kąpieli nałożyłam sobie maskę na włosy i maseczkę oczyszczającą na ryj. W skrócie: nie wyglądałam przyjemnie. Oni siedzieli w salonie, więc bałam się wyjść i to później spłukać, ale wyszli na chwilę do kuchni. Wracając z powrotem, nie napotkałam ich :D\nNie wiedziałam, że piszę się z powrotem. A ja taka co błędów nie robi.\nNaprawdę polecam ten film. No ludzie, cudowny. Jak główny bohater był w pewnej sytuacji, nie wiedziałam jak on się z tego wywinie. Ja bym się zabiła. A jednak.. Sami zobaczycie.\nŚwięta prawda. Dlatego się nie opłaca:\nO jeju, jakie nogi!\nWierzę w siebie. Dam radę. To jest sama przyjemność, gdy wiesz, że nie ważysz 55 kg, tylko 52. Choćby zeszła mi sama woda.\nŻyczę wszystkim silnej woli.\nKocham jeść, nienawidzę jedzenia. Staram się, nie ma efektów. Zerooooooo efektów. Zero!\nĆwiczyłam dzisiaj różne rzeczy. Chodziak z gwiazdami, ABS 4 minuty, fitappy ramiona, ramiona plecy i na wewnętrzną stronę ud. Wszystko po trochu.\nObwód tyłka: 94 cm, czyli rozmiar 36\nObwód brzucha: 82 cm, czyli rozmiar 44!\nCzy ktoś mi to do cholery wyjaśni?!\nDzisiaj czytałam kawałek prezentacji na lekcji przed obcą klasą. Na 2 lekcji wf. A nie wiem czemu byłam zdyszana. Kłuło mnie w płucach, metaliczny posmak, zatkane uszy i sklejone gardło. Czytałam bardzo dziwnie bo miałam zniekształcony głos. Wszyscy teraz myślą, że to przez stres! Jestem wściekła! Nigdy jeszcze aż tak nie zareagowałam na stres. Mój głos był naprawdę dziwny. Dlaczego akurat wtedy, no kurdeee no! Nie wyrobię. Jestem na maksa wściekła. Całe dnie chodzę zmęczona. Nie mogę medytować bo natychmiast usypiam. Nie jem a tyję. Ćwiczę (niewiele, ale jednak) i tyję. Nienawidzę siebię, powinnam żyć z sobą w zgodzie. Kurwaaaaaaaa. Dlaczego w ogóle nie ma efektów odchudzania. Nic, żadnych nullll, a to 15 dzień. 2 tygodnie!\nI ten popieprzony słownik w telefonie.\n2 smażone kostki filetu z mintaja - 258 kcal\nMiska truskawek - 42 kcal\nAha i podsłuchałam, że ta dziewczyna co waży 40 kg jest bulimiczką.\nOna gada z inną dziewczyną z mojej klasy o niej:\n"Nie, już nie, szkoda sobie psuć zęby"\nInna: "I marnowanie pieniędzy".\nNie wierzę jej, że przestała.\nJa nie umiem wymiotować. Nienawidzę wymiotować.\nJak bulimiczmi to robią?\nPiszę to drugi raz bo skasowała mi się treść tego posta.\nW dzień dziecka jest wycieczka klasowa (spacer). Nie idzie żadna koleżanka, z którą nie boję się rozmawiać. Rozmawiałam z rodzicami, ale nie pozwalają mi nie iść bo całe dnie siedzę w domu. Pozostają wagary. Nie chcę wiedzieć co bym czuła idąc tyle czasu sama. Z byłą przyjaciółką w grupie, bawiącą się z innymi. Wstyd. Wstyyydddd.\nW szkole mamy zajęcia gdzie gotujemy. Dzisiaj miałam robić zapiekaniki z koleżankami. Nie było normalnych zajęć. Zmarnowałam tylko hajs na bagietki (w domu są bułki i chleb). Na dodatek zostało mi masło orzechowe z babeczek. To połączenie. No i nutella mojego brata. Jednak póki nie jest otwarta to nie ruszam.\nĆwiczyłam tylko 10 minut z Ekstra figurą (45 min) Ewy Chodakowskiej.\nObiecałam. Ale jutro...to masło orzechowe. Yhhyym, ciężko będzie.\nMoi rodzice jadą na wesele i chcą zostawić mnie i brata z babcią. Tą babcią, która non stop gada. Jak ostatnio u nas była to myślałam, że... nie wiem, nie wyrobię. Weszła do mojego pokoju i nawijała z 5 godzin.\nPróbuję namówić mamę, żeby zostawiła nas samych. Ja mam 14, za kilka miesięcy 15 lat, a mój brat chodzi już do technikum. To tylko niecałe 2 dni.\nPisałam dzisiaj 2 etap konkursu przyrodniczego. Boję się, że będę ostatnia. Były zadania otwarte...\nJestem non stop wyczerpana. 3 razy z rzędu usnęłam podczas medytacji. Od rana do wieczora jestem wyczerpana. Dzisiaj medytowałam wcześniej bo zwykle robiłam to wieczorem. Myślałam, że to coś da. Usunęłam.\nĆwiczyłam dzisiaj z Ewą Chodakowską cały Skalpel.\nPodjadanie - 23 kcal\nSałatka z gyrosa - 764 kcal\nTruskawki z twarogiem i cukrem - 172 kcal\nRazem: 1259 kcal\nJutro głodówka na 100000 %. Obiecuję.\nCo powoduje to zmęczenie?\nNie napisałam nic bo było spotkanie rodzinne. Ojciec i dziadek się upili. Wróciliśmy po 22 bo nie dało się ojca wyciągnąć. Obżarłam się wczoraj jak to na spotkaniu rodzinnym. I tak mogło być gorzej. Nie ćwiczyłam bo czasu brak. Po powrocie umyłam głowę i bardziej zależało mi na medytacji. Medytuję bez mantry, wolę skupiać się na swoim oddechu. Wczoraj usunęłam. Było to dla mnie nowe doświadczenie, no bo..spać na siedząco.. :)\nWczoraj jak ojciec był uchlany powiedział, że mnie nienawidzi. I jeszcze, że nas nienawidzi (ja i brat) oraz jak byliśmy w aucie (czyli + mama).\nWiedziałam, że mam ojca, choć go nienawidziłam to go miałam. Teraz wzięłam serce w garść i wyrwałam kawałek. To moja decyzja. Nie chce mieć takiej osoby w rodzinie.\nDlatego jakiś czas temu postanowiłam być abstynentką. Nie piję alkoholu. W ogóle! Już nigdy. Zobaczymy jak to będzie. Same 18 urodziny. Nie chcę pić i nie chce uchodzić za jeszcze większego dziwaka. Mamy czas...\n2 ziemniaki - 130 kcal\nKotlet schabowy - 577 kcal\nMłoda kapusta zasmażana - 189 kcal\nChips czekoladowy z orzechami - 32 kcal\nCiasto z kremem i kajmakiem - 430 kcal\nSerek" Danio" truskawkowy - 156 kcal\nRazem: 1514 kcal\nRobiłam po szkole babecki na Dzień Mamy. Zwykły przepis z 3 łyżeczkami masła orzechowego. Do tego kilka kawałków Snicersa (pokrojone). Brat mi podpowiedział dać jeszce po kawałku na wierzch. Wyszło ok, tylko czemu zawsze jest takie mokre w środku i wygląda na surowe?\nGłupio mi jej to dawać bo mamy jeszcze trochę ciast ze spotkania rodzinnego. Mam 15 babeczek. Niby nie tak dużo. Chciałam jej upiec tyko kilka na śniadanie, ale cóż...\nDajemy jej to jutro rano + do tego słodycze od brata.\nDzisiaj znowu usunęłam podczas medytacji. Nie wiem czy jak tak się dzieje, to czy te medytacje mają w ogóle sens. Hym, to w sumie jak zwykły sen.\nPodczas robienia babeczek oblizywałam łyżkę i miskę. Musiałam zjeść trochę surowego ciasta bo było go za dużo. Do tego Snickers.. I musiałam sprawdzić czy to jest jadalne. Miała być głodówka. Grr.. zobaczymy czy juto wyjdzie.\nSurowe ciasto z babeczek - 95 kcal\nPółtorej babeczki - 83 kcal\nKawałek "Snicersa" - 130 kcal\nPS. Książka: Dan Brown - Demony i Anioły\nJest o iluminatach. Jest świetna! Czasami naprawdę rozbawia, uświadamia i ma bardzo mądre.. hmm.. przekazy?\nPs. Nie stawiajcie mi pomnika,\nwystarczy zwykły znicz bez krzyża i chodnika.\nKwiaty? Po co? Nie zabrzmi to radośnie,\nco byś na mnie nie posadził, nic dobrego nie wyrośnie.\nNie jest dzisiaj najlepiej, ale... zobaczycie.\nOd wczoraj postanowiłam codziennie ćwiczyć. 2/2 dni już mam za sobą. Jak dopracuję plan ćwiczeń to wam go kiedyś wyśle.\nCo do tych aur... Robiłam to ćwiczenie z książką. Non stop widzę tylko poświatę o tym samym kolorze co od palców. Nie wiemm. Zacznę od medytacji, znaczy bardzej na skupieniu się. Jestem nieco rozbiegana w myślach. Medytowałam dzisiaj tylko 10 minut. Nie mogłam się skupić bo dzieci za oknem darły ryjki i co chwilę mnie coś swędziało i musiałam przęknąć ślinę... Trzeba poćwiczyć to i jeszcze oddychanie.\nPrzez to wszystko nie miałam czasu na czytanie. Źle się z tym czuję.\nDzień 10 :(\nPół bułki kajzerki z szynką rzodkiewką, pomidorem i szczypiorkiem - 108 kcal\n2 jajka sadzone - 254 kcal\nMłode ziemniaki ugotowane - 130 kcal\nKruszonka (surowa bo robiłam ciasto) - 223 kcal\nMiska prażonych jabłek - 221 kcal\nRazem: 1137 kcal\nRozpusta, ale mam nadzieję, że to co dzisiaj robiłam spaliło troche kalorii.\nĆwiczenia, sprzątanie pokoju, w tym odkurzanie i mycie podłogi, mycie blatów w kuchni, pieczenie ciasta (szarlotka), zakupy w biedronce (pieszo), wieszanie i ściąganie prania oraz farbowanie mamie włosów.\nTo "odchudzanie" nie przynosi efektów. Zastanawiam się nawet nad dietą: Intermittent fasting, ale boję się, że to za dużo kalorii.\nWczoraj ćwiczyłam, a miałam zakwasy tylko w ramionach. Whhy? Dzisiaj też coś tam zrobiłam.\nDzisiaj rozpoczęłam naukę widzenia aur. Nie miałam zbytnio czasu, więc wykonałam tylko ćwiczenie z palcami wskazującymi. Widziałam poświatę lekko zieloną. Nie wiem dlaczego. Może przez to, że dłonie trzymałam nad żółtą ścianą. Mówię wam to widzenie nici idącej od palców jest niezwykłe ekscytujące. Spodziewałam się raczej takiej cieniutkiej nici, a tu taka grupa na połowę palców xd\nJutro zrobię ćwiczenie z książka itd.\nPolecam poczytać na ten temat jak i o tej diecie, o której wcześniej wspomniałam.\nZupa gulaszowa - 303 kcal\nPlaster szynki drobiowej - 18 kcal\nJeszcze walczę, ale nie wiem jak długo bo efektów brak. W lustrze nie ma różnicy, czyli zrzucone kilogramy to była woda. Wkurza mnie to, że po jedzeniu mam strasznie wzdęty brzuch. Na wakacjach jak będę nad morzem będę musiała jakoś wymigiwać się od śniadań bo na plażę zwykle chodzimy przed południem.\nDzisiaj krótko. Trochę zawaliłam. W szkole zjadłam mandarynkę i po szkole też chciałam coś zjeść. Nie miałam na nic pomysłu, a jak już coś chciałam to było bardzo kaloryczne. Nie zjadlam nic. Jednak zadzwoniła mama bo nie zrobiła nam obiadu. Zapytała się czy chcę placki ziemniaczane czy sałatkę z gyrosa. Wybrałam sałatkę. Heloou, to sałatka, mało kalorii. Błąd. Przywiozła mi wielką miskę, 2 kilo mięsa i do tego sos czosnkowo-majonezowy. Zdjęłam nadmiar sosu, a resztę zjadłam. Całą wielką miskę! Czułam się strasznie ociężała. Mam wyrzuty sumienia. Placki bardzIej się opłacały. Specjalnie z nich zrezygnowałam, ale jak tak teraz patrzę to wyszłoby mniej kalorii. AAAAAAAAAA! Nie płacz nad rozlanym mlekiem.\nJutro cała moja klasa ma konkurs literacki. Podają kilka tematów, mamy jakiś wybrać i napisać opowiadanie. Nie chcę, ale niestety jest też na ocenę. W tamtym roku się totalnie zbłaźniłam. Napisałam o dziewczynie, która szuka leku na raka, ale ostateczne jej nie wyszło. Hmm..fascynujące. Może to dlatego, że zbytnio się przeceniałam. Nieźle szły mi prace pisemne i chciałam na konkursie udowodnić, że to jest mój taki talent i jestem wyjątkowa. Cały dzień zamartwiałam się jak mi pójdzie. Pomodliłam się nawet o wenę czy tam, żebym ładnie napisała. Teraz postaram się przyjąć to ze spokojem. Mam to gdzieś.\nMandarynka - 27 kcal\nSałatka z gyrosa - 456 kcal\nRazem: 483 kcal\nUhuhuhu. Strasznie się dzisiaj czułam. Możliwe, że dlatego bo musiałam wyjść do ludzi. Miałam dzisiaj prezentację z koleżanką na muzyce. Nie było tragedii, ale niestety jestem świadoma, że z nerwów sepleniłam. Czytam na jednym dechu, a potem sama się sobie dziwię, że robię przerwy, żeby przełknąć ślinę i zaczerpnąć powietrza. To był dobry moment na przełamywanie wstydu. Po szkole byłam w biedronce, a potem w jeszcze innym sklepie bo tam nie było wszystkiego, albo tylko nie widziałam. Cóż, Ola woli zapierniczać do innego sklepu zamiast zapytać. Przynajmniej spaliłam dodatkowe kalorie.\nPrzyszła dzisiaj paczka z Avonu. Korektory jak kolektory, podkład nie jest w butelce tylko w takim okrągłym opakowaniu. Jutro kupię gąbeczke do nakładania. Krem do rąk pachnie jak budyń waniliowy, a balsam prawie w ogóle nie ma zapachu. Ogółem mogło być lepiej bo podkład szybko mi się skończy.. :(\nCo do mojego samopoczucia. Byłam dzisiaj strasznie senna! Kręciło mi się w głowie. Wcześniej zrobiłam identyczną głodówkę, a czułam się conajmniej 3 razy lepiej. Po prostu normalnie. A tu.. Nie pobrudziłam miski i nie wywaliłam obiadu bo nie miałam czasu. Więc po powrocie mama mi go zagrzała i przyniosła do pokoju bo ja się uczyłam. Wywaliłam mięso i kaszę, ale surówek nie. Sama nie wiem czemu. Byłam wyczerpana, więc je zjadłam. Miałam mieć 2-dniową głodówkę, ale nie wypaliło. Bywa :)\nNa lekcji w szkole błądziłam po internecie. Na zapytaju włączyłam kategorię: zjawiska paranormalne. Ktoś pytał o tulpę. Ktoś inny odpowiedział, że dajmon jest łatwiejszy jak na początek. Spróbowałam. Wymyśliłam geparda. Płeć męska. Trudno jest bo nie wiem czy to On mi mówi czy to ja sama do siebie. Myślałam: Hmm.. ciekawe jakie będzie miał imię? Usłyszałam w głowie Leopard. Leonard? - powtórzyłam w myślach. I znowu Leopard. Śmieszne. Brzmi trochę podobnie do geparda. LeoPARD. Nie wiem czy to ja sobie tego nie wymyśliłam.\nMizeria - 87 kcal\nSurówka z rzodkiewek - 37 kcal\nPomarańcza - 106 kcal\nNie wiedziałam, że pomarańcza ma aż tyle kalorii!\nWstydzą się bycia sobą, stąd na ich twarzach maska,\nwstydzą się prawdy, dlatego sięgają po kłamstwa.\nNaturalna sprawa, nie obce mi nic co ludzkie,\njedni wstydzą się Ciebie, inni odbicia w lustrze.\nWstydzą się powiedzieć kim są, wstydzą się nazwisk,\nniektórzy wstydzą ojca się, niektórzy matki.\nPożyczać kasy się wstydzą, to wciąż siedzi w nich,\nprzewidywani wszyscy, stąd ten cały ich wstyd i,\nwstydzą się uczuć, wyzwań, przecież wiesz,\ntych gęstych jak deszcz też wstydzą się łez...\nPrzyznaję, dzisiaj była rozpusta. Lecz bywało gorzej. Poddałam się słodyczom, które przywiózł ojciec z pracy. Sam obiad był przepysznyyy. Nie jadłam tyle godzin aż w ustach poznałam ten smak kurczaka. Smak ostrych przypraw na moim języku. Postanowiłam jeść jak najdłużej. Zawsze lubiłam jeść i w wolnym czasie...no jadłam. Nie dziwię się więc, że tak się zapuściłam. Myślałam, że muszę mieć coś od życia skoro już jest tak do dupy. Jednak kurde wiedziałam, że satysfakcja chudnięcia jest bardziej warta. Inni będą postrzegać mnie jako osobę, która o siebie dba.\nNie jem w szkole, ciekawe czy ktokolwiek (poza koleżanką, z którą spędzam większość czasu) zdaje sobie z tego sprawę. Nigdy nie widzieli mnie jak cokolwiek jadłam. Może myślą, że chodzę na obiady bo faktycznie przez całą 1 klasę tak było. Potem nie jadłam nic, ale strasznie nawalał mnie brzuch. Znacie to ssanie w żołądku? Jadłam, więc w szkole jeden posiłek pomiędzy od śniadania do obiadu po szkole. Trwało to jakoś 2 tygodnie. Nie chciało mi się robić 2 śniadania ani nie chciałam wydawać pieniędzy na miliony kalorii. Bo tylko takie rzeczy można znaleść u nas w sklepiku szkolnym. Słodycze, a poza tym pizzerka (kalorie) i bułka (jakże przepyszna! Piszę bo jestem głodna) z toną masła (również kalorie).\nZdążyłam się przyzwyczaić do głodu. Jakoś tak. Wczoraj jak nie jadłam cały dzień to prawie nic nie czułam. Tylko pojedyńcza wiadomość, że jestem głodna. Żadnego ssania w żołądku!\nBoję się jutra bo zawsze są giigant obiady. Cóż..zero śniadania i kolacji, a jakoś to będzie. Moim plusem jest to, że kilka lat temu odstawiłam chipsy bo byłam CHOLERNIE gruba. Tak sama z siebie. Przestałam je kupować i tyle. Już nie pamiętam jak smakują i nie chce tego wiedzieć bo wrócę do nałogu. Tak byłam od nich uzależniona. Był taki moment, że niemal codziennie sama szłam do sklepiku na osiedlu i kupowałam dużą paczkę chipsów. Pamiętam jak w dzieciństwie (do 5 kl) kupowałyśmy z przyjaciólkami chipsy, jakiś napój typu cola i tona, ale naprawdę tona lizaków i gum. Moje obydwie przyjaciółki były po prostu grubymi świniami. I dalej są. Hyhy, a ja nie. Zresztą już się z nimi nie zadaję choć przyjaźniłyśmy się ok. 6 lat. Smutna sprawa, ale tak miało być. Z jedną z nich specjalnie zapisałam się do jednej klasy do gim, a teraz nie odzywamy się do siebie żadnym słowem, ale to moja wina. Wolałam siedzieć przed popieprzonym komputerem. Ona (była przyjaciółka) jest moją jedną z motywacji. Pokażę jej, że potrafię. Niech będzie zazdrosna. Wiem, że to boli, ale chcę dla niej dobrze. Niech zadba o swoją figurę.. Cały czas widzę jak zerka na mnie...może tęskni bo ja tak. Może to tylko moja wyobraźnia. Może patrzy przez okno, albo na kogoś za mną.\n- Koleżanki i wszyscy inni ludzie.\n- Blog, żeby pokazać, że umiem i zachęcić was do walki.\n- Muzyka i zdjęcia.\n- Mój brat bo ćwiczy i jest szczupły i pewnie chciałby mieć chudą siostrę. On wie, że miałam styczność z pro aną i chce żeby uwierzył, że moje odchudzanie to nie tylko zbędne gadanie (ale rymowanie).\n- Własna satysfakcja z chudnięcia.\nMoje wymiary na totalnym głodzie:\nWaga: 55.1 kg.\nBrzuch (wys. pępka): 82 cm.\nUdo: 58 cm.\nPupa: 94 cm.\nTalia: 75 cm.\nRamię: 32 cm.\nDzień 2 (nie mogę się doczekać dnia w stylu 895 xd):\n-Kurczak z serem żółtym - 287 kcal\n- Ryż z warzywami - 120 kcal\n- Knoppers - 137 kcal\nRazem: 681 kcal\nByć chuda jak modelka, być chuda jak w gazecie, być chuda jak ta lala, być chuda jak aktorka.\nCzy to kolejna marna próba czy dążenie do doskonałości?\nChcę mieć idealne ciało. Widzieliście moje godne pożałowania próby (o ile można to próbą nazwać) schudnięcia. Dobra. Teraz kuźwa na poważnie. Zaczynam od dziś. Właściwie to zaczęłam już rano, ale co tam. Bynajmniej będę mniej jadła i jakikolwiek ruch fizyczny bo ja całe dnie siedzę w domu. Wychodzę na światło dnia tylko jak mam iść do szkoły, albo jak z tej szkoły wracam. Jestem samotniczką. Rodzice już mnie do psychiatry chcieli mnie wysłać bo bycie samotniczką jest anormalne. Istnieje takie słowo jak INTROWERTYK! O tym w innym poście.\nZałożyłam/wymyśliłam, że moje zapotrzebowanie energetyczne to 1200 kcal. Więc w ciągu tygodnia powinnam ich zjeść..wait..kalkulator.. 8400. Chodzi o to, że powinnam ich mniej jeść. Słyszałam, że jak np. zjesz 500 kcal dziennie mniej to w ciągu tygodnia zrzucisz ok. 0,5 kg. Opłaca się co? Ale jak walczyć z pokusami?? Dobre pytanie. Dzisiaj wieczorem mama zrobiła nam pyszny obiad na jutro i nałożyła mi go dzisiaj trochę na kolacje. De volie z serem i ryż z kurkumą i warzywami. Jeju! Dzisiaj nic nie jadłam, więc nie mogę tego zaprzepaścić no. Zawinęłam to w chusteczki i wsadziłam do pudełka po butach, Jutro wywalę. Boję się co będzie juto, ale myślę, że tragedii nie będzie. Chyba mogę sobie pozwolić jak dzisiaj NIC nie jadłam. Nie mogę tylko zjeść za dużo naraz bo organizm zrobi zapasy, czyli odłoży tkankę tłuszczową. Boję się bo już dzisiaj mam duży apetyt na to. Męczy mnie cały czas! Pocieszam się tym, że za chwilę idę spać. Jutro nie jem śniadania, zjem obiad i nie jem kolacji. To tylko dlatego, że mam ochotę na ten pochrzaniony obiad. Spróbuję sztuczki z umyciem zębów. Ponoć pomaga na apetyt.\nJuto wstawię wam dokładne pomiary mojej tuszy i wagę.\nMiałam dzisiaj jechać z rodziną do kina. Nie wyszło, ojciec chciał wpaść do rodziców i teraz siedzę i się nudzę zamiast siedzieć u siebie w pokoju i na przykład się pouczyć. To byłoby chyba lepsze niż bezczynnie siedzenie. Mam w najbliższym czasie 7 sprawdzianów. Ja się nie wyrobie. Na szczęście nasza klasa umie się wybronić i zwraca uwagę, że w gimnazjum można mieć tylko 3 sprawdziany na tydzień. Jednak 2 klasa to dużo nauki. A co będzie po gimnazjum? Myślałam o studiach medycznych bo się tym interesuje. Lubię wymyślać sobie choroby :D\nNiestety nie lubię się uczyć i nie wyrobiłabym się z łaciną. Zresztą są to jedne z najtrudniejszych studiów. Rozważałam psychologię lub pedagogikę. Lecz jestem zbyt wstydliwa i nie umiem pomagać ludziom. Jak ktoś płacze to mi też się chce bo nie wiem co mam powiedzieć. Zwykle mówię typowy tekst, że nie warto płakać bo to nic nie da. Myślałam też nad dietetyką. Bo jakoś łatwo łapie te tematy, a zresztą u nas w rodzinie się na tym znamy. Ostatecznie chyba skończę na ogólniaku i ekonomii. Ambitnie co nie? Będę pracować w biedronce. W ogóle podchodzę do życia z pewnym dystansem. Nie zależy mi zbytnio. Moje aktualne plany na przyszłośc (takie najmożliwsze do spełnienia) to zostanie bezdomną. Będę zbierała deski i zbuduję sobie taki prowizoryczny domek. Żebym mogła skryć się przed deszczem i miała gdzie spać. Wyżebram pieniądze na jakiś kocyk. W ogóle ustalę sobie jakąś tygodniową normę pieniędzy do uzbierania. Oczywiście bym miała co jeść. Nie, nie jem pieniędzy!\nA gdzie będę się kąpać? Nie wiem. Nie będę się myć. Myślałam nad fontanną, ale chyba nie odważyłabym się. Chyba nikt nie zabroni mi wejść do sklepu po chleb! No, ale odstraszałabym klientów... Będę prosić ludzi o kupno chleba. Chyba się zlitują i nie uciekną z moimi pieniędzmi. Mam nadzieję, że nie ma takich ludzi.\nPozostaje też kwestia wstydu. Nie wiem czy potrafiłabym błagać ludzi o pieniądze. Oby ten wstyd minął mi z wiekiem...\nW ogóle zawsze byłam mega ambitna. Chciałam być bibliotekarką. Bo spokojna praca. Jednak gdy usłyszałam o zarobkach to odrazu mi się odechciało :D Oczywiście też jak normalna dziewczynka chciałam być z czegoś znana. Na przykład chciałam być pisarką. Nigdy nie chwaiłam się koleżankom bo czułam się wyjątkowa. Wiecie, że ja jedyna mam takie nudne ambicje.\nW 1 klasie gimnazjum miałam 3 zagrożenia (teraz nie mam w ogóle) i byłam niemal pewna, że nie zdam. Wymyśliłam sobie, że jeżeli w dniu rozdawania świadectw mi go nie wydadzą (wtedy nie wiedziałam, że dają świadectwa, ale bez promocji do następnej klasy) to po prostu wyjdę i się zabije. Pójdę na wysoki budynek, łyknę tabletki, popodcinam se żyły i skoczę. Najlepiej na autostradę, pod samochód. Skutecznie.\nMartwi mnie też, że nie mam marzeń! Ludzie gadają o tym, że trzeba spełniać marzenia. A mnie wkurza bo jak myślę co bym chciała to nie chcę nic. Nie wiem może napisać książkę? Choć za bardzo mi na tym nie zależy. Skoczyć na bungee (nie wiem jak to się piszę). Lecz i tak wiem, że bym nie dała rady. I też mi średnio na tym zależy.\nCóż. Nie jestem ambitna. Choć, nie! Chciałbym umrzeć śmiercią naturalną! A dajcie spokój, jestem nudną zrzędą...zżędą.\nDowiedziałam się dzisiaj, że wprowadzono skierowania do okulisty. Czyli trzeba bezsensownie chodzić do lekarza rodzinnego. Denerwuje mnie to strasznie, ponieważ sama mam problemy z oczami. Odziedziczyłam to po dziadkach. Jeden od strony mamy, a drugi od taty. Fajnie co? Obydwaj mają jaskrę.\nMoja historia z oczami zaczęła się od tego, że miałam bardzo silne dolegliwości bólowe, a na lekcji wręcz płakałam. Poszłam z mamą do okulisty. Fajnego okulisty, afroamerykanina. Stwierdził zapalenie bakteryjne. Dostałam jakieś krople, które nie pomogły, więc wróciłam. Znowu dostałam nieskuteczne krople. Na szczęście następnym razem dostałam antybiotyk, po którym problem się rozwiązał. Okulista powiedział, że mam pójść za rok na kolejną wizytę w celu sprawdzenia czy coś tam się nie zmieniło.\nNo i poszłam, szczególnie dlatego, że znowu mnie bolały oczy. Niestety już do innego okulisty bo tamten poszedł już na emeryturze. Okulistka (niestety już nie tak fajna) stwierdziła zapalenie spojówek. No i znowu powtórka, dwa razy dostałam krople, oczywiście nieskuteczne. Zbadała też ciśnienie oczu, wyszło 21 (norma to 12-21). Jak ciśnienie jeszcze się powiększy to zacznie mi się uszkadzać nerw, czyli pogorszy mi się wzrok. Może dojść do ślepoty :c\nChodzi o to, że przez te skierowania mama nie będzie chciała chodzić ze mną do okulisty. Bo ja niby wymyślam, a ona nie będzie się fatygować do lekarza bo są tam ogromne kolejki. A ja muszę cierpieć. Ból oczu to nie błacha sprawa. Naprawdę może wymęczyć jak masz to 24/7.\nSzybko poddałam się z tą dietą :D Dużo dzisiaj zjadłam i nie chce mi się tego podliczać. Wczoraj natomiast zjadłam ok.1200 kcal. Czyli 200 ponad limit.\nMuszę też powiedzieć, że zniszczył mi się czytnik ebooków. Jestem w trakcie serii, a składa się ona z różnych historii. Na szczęście gdy ten czytnik mi się zepsuł byłam na początku kolejnej nowej. Myślę więc, że zanim wróci on z naprawy mogę przeczytać sobie coś innego.\nNie chce mi się ostatnio nic pisać bo jestem wyczerpana. W sumie nic mi się ostatnio nie chcę i mam jakąś ogólną apatie. Idę spać zwykle koło 22, teraz chodzę o 20 bo jestem bardzo zmęczona, że nie mogę ustać. Jednak mam jeszcze większe problemy z zaśnięciem. Powiedziałbym coś jeszcze, ale muszę to przemyśleć, czy na pewno chcę byście o tym wiedzieli.\nNie mam co napisać, ale muszę się pochwalić, że już 2 dzień jestem na diecie 1000 kcal. WOW! Zjadłam dzisiaj 957 :)\nMało brakowało, a bym wszystko zaprzepaściła 1 smażoną kromką w jajku. A wiadomo, że chleb niezwykle chłonie tłuszcz i ma mnóstwo kalorii! Nawet koło 400. Mi niestety smakuje ten chlebek, ale zdołałam się powstrzymać i zawinęłam go w chusteczkę oraz schowałam. Musiałam bo ojciec mnie zmusił by go zjeść. Nie wiem jak to będzie w weekend bo mama robi nam obfite obiady, a ja nie mam sposobności by się wywinąć. Sam ten jeden obiad ma chyba z 800 kcal... Spróbuje zastosować tą sztuczkę z kubkiem. Podczas "picia" będę to jedzenie wypluwać. W ten sposób zjem mniej. Może też podzas obiadu wyjdę do toalety i wiadomo...\nPowiem też o takim totalnie idiotycznym pomyśle. Przez to tylko zniszczyłam sobie metaboliczm. W ogóle nie jadłam w środy. Wiem, to głupie.\nCóż tu jeszcze powiedzieć..\nWspomniałam, że w sobotę wróciłam do domu i od poniedziałku chodzę do szkoły? Można było się domyśleć :D\nO tym co bardzo mnie boli. Dzisiaj poczułam to bardzo dotkliwie. Staram się z tym walczyć. Wydaje mi się nawet, że się poprawia. Ale kij z tym. Jest wciąż tak samo. Wstyd. Wstydziłam się nawet założyć bloga. Jednak założyłam, ale poczułam się głupio i już go nie ma. Teraz idzie mi całkiem nieźle, ale boję się, że ktoś ogarnie kim jestem.\nSytuacje z życia.\n1. Zawsze jak chcę się coś zapytać nauczyciela lub rówieśnika to sama tego nie zrobię. Robi to za mnie koleżanka, albo w ogóle rezygnuję, choć jest to dla mnie ważne. Na przykład mogłam mieć 4 z jakiegoś tam przedmiotu, ale zawaliłam kartkówkę. Niestety przez to wychodzi mi 3. Gdybym ją poprawiła, a miałam to zrobić dzisiaj to nie byłoby problemu. Miałam podejść do pani i się upomnieć. Ta, dupa. Mam 3.\n2. Nigdy się na lekcji nie zgłaszam, choć chcę się wykazać. Wiecie czemu? Wtydzik. Pewiem nauczyciel powiedział, że w tym semestrze będzie mnie bardzo często pytał. Ten strach, który poczułam...\n3. Kolejna sytuacja to informatyka. Naszym zadaniem było zrobić jakieś tam zadanie i zgłosić się by pani je oceniła. Problem był taki, że to ćwiczenie trzeba było ściągnąć z neta. A ja nie miałam internetu... Całą lekcje próbowałam się upomnieć, ale mi nie wyszło. Poddałam się. Pani zerkała i widziała, że nic nie robię. Miała to gdzieś. W sumie dobrze. Bo co gdyby zapytała czemu nic nie robię...Odpowiedziałabym, że nie mam internetu. Ona zapytałaby czemu się nie upomniałam. A ja co? Bo się wstydzę?\n4. Kilka razy poryczałam się na lekcji. M.in. na fizyce. Nie wiem czy nazwać to płaczem, ale miałam załzawione oczy. Generalnie systematycznie po szkole odrabiam zadania domowe. I akurat zapomniałam tej jedynej fizyki. I cóż? Nagle zjawiła się pani pedagog i zarządzała wpisania się na kartkę osobom, które nie odrobiły tego zadania. Podeszła podała mi kartkę, a ja odruchowo (wiadomo z nerwów) powiedziałam: O matko, no zapomniałam. Musiało to chyba ostro zabrzmieć. Bo ona odpowiedziała bardzo szorstko: Nie pyskuj!\nKurde wiem, wielka sprawa, ale mnie niestety bardzo boli jak ktoś się do mnie tak zwraca..\n5. Tak jakby dopowiem do 4. Kiedyś w podstawówce, gdzie wstydziłam się jeszcze bardziej na angielskim coś powiedziałam bo pani wstawiła mi uwagę. Do dziś nie wiem co. Ja nie kontroluje co mówię bo jak mam coś przeczytać to czuję taki lęk, kręci mi się w głowie, że mam jakby zaburzenie rzeczywistości.\nI tak jest lepiej w odróżnieniu od podstawowki. Do klasy 4 jak nauczyciel mnie coś zapytał, a ja nie znałam odpowiedzi to nie potrafiłam wyjąkać nawet zwykłego nie wiem. Nauczyłam się to czasami powiedzieć, ale nadal jest ciężko.\nNa przykład też w 1 kl gimnazjum wstydziłam się poprawić włosy. Tak, poprawić włosy. Na szczęście zwalczyłam to i teraz nie mam tego problemu.\nNie daję sobie rady bo w "stresowych chwilach" mam różne somatyczne objawy. Chcę żeby mi ktoś pomógł, ale jak mam zwrócić się po pomoc...\nPS. Odnośnie diety. Nie mogę przekraczać 1000 kcal, a dzisiaj zjadłam ich 952. Nieźle.\nA i chyba nie kończę tej Magdy, to jest głupie. Idiotyczne młodzieżowe problemy. Tak błahe, a tak bolesne.\nDzięki, że jesteście. Jesteście dla mnie oparciem.\nCzuję straszny ból, że muszę jutro wstać. Ehh...\nByliśmy dzisiaj jak codziennie na spacerze. Od samego początku wkurzał mnie mój brat. Jak wróciliśmy podłączyłam tableta do ładowania. I w tym samym momencie mój kochany braciszek musiał go zabrać, a i tak nic nie zrobił poza kilkoma zdjęciami mnie. Potem schował go do sejfu i zmienił hasło. Za nic nie chciał mi go oddać.\nDźwięk wlewanego napoju do szklanki. Najbardziej denerwująca jest woda z czajnika. To jak chlupie to cholerne mleko! Musi się tak chamsko odbijać i zalewać cały stół! :D\nMój ojciec. To jak krzyczy. Całe dnie drze jape. Wymądrza się na każdy temat, jakby był najmądrzejszym człowiekiem na świecie. Non stop przeklina. I jeszcze poucza mamę, że ona klnie. A ona robi to 3 razy rzadziej. Wkurza mnie to, że ciągle pije. Jak jechaliśmy zauważyłam 2 butelki wódki w aucie. Potem w lodówce była jedna z nich. Teraz stoi w kącie obok szawki. Dzisiaj widziałam jak pije. Denerwuje mnie to, że czepia się ilości mojego jedzenia, że jem za mało. Sam wpieprza 5 talerzy jedzenia. Ma taki bębech, że szkoda słów. Wkurza mnie to jak ciągle wzdycha, jakby był najbiedniejszym człowiekiem na ziemii.\nCzęsto wyobrażam sobie jak daje mu młotkiem w głowę, i wbijam mu kosę w brzuch.\nDzień straszny. I dziwny. Wszystko było ok. Wiedziałam, że czeka mnie aromaterapia. Tuż przed wyjściem doczytałam, że ma to być masaż. Oczywiście przestraszyłam się. Ubrałam się w strój kąpielowy i szlafrok. Przeżyłam szok gdy po wejściu do gabinetu jakaś pani podała mi foliówkę i powiedziała, że jest to jednorazowa bielizna i, że mam ją ubrać. Spodziewałam się czegoś raczej większego i mniej przejźroczystego! Pierwszy raz ujżałam takie coś na oczy! Nie wiedziałam jak to ubrać. I chcąc wstawić wam zdjęcie tej bielizny zobaczyłam, że założyłam ją na odwrót. Ostatecznie wam jej nie wstawię bo tu internet jest tak wolny jak (wstawcie sobie tu jakieś porownanie bo nie mam pomysłu xD) Kładąc się na tym łóżku do masarzu przykryłam się rzecznikiem. Jakoś to przeżyłam. Sam masaż nie był niczym zaskakujacym. Wtarła mi tylko jakieś olejki. Po ok.10 min powiedziała, że mam poleżeć minutę i wyszła. Po jakiejś chwili zajrzała i powiedziała cytuję: "Weź już ten bo nie zdążę bo zaraz kolejna". Coooo? Co miałam zrobić? Zastanowiłam się i ubrałam. Po wyjściu zobaczyłam tą masarzystkę i zapytałam tak cichutko czy można już wyjść. Oczywiście nie usłyszała, a ja powiedziałam: A nic! No i ona: dziękuję bardzo, a ja jak idiotka zdławiona strachem tylko powtórzyłam. Wracając do pokoju spojrzałam na okno i pomyślałam jak bardzo chciałabym z niego wyskoczyć. Był to mój pierwszy masaż i najprawdopodobniej ostatni.\nDruga malutka sytuacja zdarzyła się w Inter Marche (nie wiem jak to się piszę :D). Generalnie babka wydała ojcu na 50 zł, a on dał 100. Nie wierzyła, że mogła popełnić błąd, więc sprawdziła na kamerach. Tak wiem, ujmująca historia.\nPS. Wpiszcie w google grafika: jednorazowa bielizna.\nNudny dzień, podobnie jak wczorajszy. Codziennie jest tak samo. Wstajemy o 8:30, idziemy na śniadanie. Potem odpoczywamy i idziemy na jakiś spacer. Wracamy około 16:30 na obiadokolację. Potem na basen (wczoraj się z niego wymigałam, ale dzisiaj mi nie wyszło. Może następnym razem powiem, że mam okres xD). Po basenie czytam książkę (albo w trakcie). I na koniec spanie, choć spaniem tego nie mogę nazwać. Łóżko jest bardzo niewygodne. Nie wiem, może cierpię na jakąś bezsenność. Już od ok. 2 lat mam problemy z zasypanem. Nawet na moim mięciutkim łóżeczku. Tęskno mi!\nJuż prawie koniec poniedziałku. Zostało jakieś 5 dni. Dam radę. W końcu muszę :)\nNawet ładny hotel. Mamy oczywiście 3 łóżka, z czego jedno jest rozkładaną kanapą. Twardą rozkładaną kanapą. I kto na niej śpi? Jasne, że ja!\nWszystko byłoby ok gdyby nie fakt, że mamy zepsuty zamek od łazienki i nie mogę zamknąć się na klucz. To dla mnie przerażający fakt, ponieważ ja od zawsze mam obsesję, że ktoś wejdzie i zobaczy mnie w nieodpowiednim momencie. Na szczęście wymyśliłam, że za każdym razem jak będę szła do łazienki to będę wywieszała tą czerwoną zawieszkę z napisem: Nie przeszkadzać! Jednak to nie zmienia faktu, że każdy najmniejszy dźwięk budzi we mnie przerażenie xD\nHotel jest wyposażony w basen, którego tak bardzo nienawidzę! Nie lubię się obnażać :D Na szczęście znalazłam tam ciche miejsce gdzie przebywa stosunkowo mało osób. Po prawej od basenu są drzwi, które prowadzą do magicznych wrót ciemności. Tak, jest tam ciemno. Dlatego większość czasu przebywam właśnie tam. Jest tam zimny prysznic, 2 sauny: sucha i mokra oraz zakątek z 4 kamiennymi leżakami. Wiadomo gdzie lubię chodzić. Sauny mnie brzydzą, ponieważ nie mogę uwolnić się od myśli, że siedział tu wcześniej gruby, oblany potem facet. W ogóle wszędzie dookoła unosi się ludzki pot. Ble.\nZ góry przepraszam, jeżeli ktoś jadł czytając to xD Smacznego :)\nFajnie jest mieć bloga. To jak pamiętnik. Mogę się wam wyżalic. Właśnie wyjechałam, wiecie gdzie. Już wcześniej pisałam. Do hotelu nad morze. Myślałam, że pójdzie gładko bo przed wyjazdem było w miarę spokojnie. Do czasu. Jak przyszedł ojciec to myślałam, że się rozpłacze. On jest czystą agresją. Nawet mój chamski kot stał się spokojny. Nie wiem jak ja wytrzymam ten tydzień, ale będę musiała. Najchętniej uciekłabym i skoczyła z jakiejś góry czy czegoś. Byleby było wysokie. Miłego dnia.\n1. Pisz poradnik, może się zmęczysz xD\n2. Wypij ciepłe kakałko.\n3. Powymyślaj jakieś historie, jak to się zwykle robi przed snem.\n5. Poczytaj książkę. Tylko uważaj bo ze zmęczenia możesz nie wiedzieć co czytasz. Dlatego ten punkt nie przypada mi do gustu xD\n6. Nie licz baranów. Gdzieś kiedyś wyczytałam, że to spowalnia proces zasypiania.\n7. Posłuchaj jakieś spokojnej muzyki.\n8. Obejżyj śmieszne filmiki na youtubie.\n9. Szukaj w necie czy to nie jakaś straszna choroba.\n10. Poucz się. (Na pewno zaśniesz :P)\n11. Weź ciepłą kompiel.\n12. Herbata z melisy.\nNie mogę dzisiaj zasnąć. Kręcę się na łóżku jakbym miała padaczkę. Myślałam żeby poczytać książkę, ale jestem na tyle zmęczona, że nie będę nic rozumieć. Nie dość, że dzisiaj usnę później to jeszcze jutro muszę wstać wcześniej. W zasadzie nie muszę, ale wolę załatwić to wcześniej i mieć z głowy. Do piątku muszę polecieć do bieronki po szampon, odżywkę i nową szczoteczkę do zębów (ta, którą uzywałam wcześniej wpadła mi za pralkę i nie wiem jak ją wyciągnąć :D). W sobote jadę nad morze do jakiegoś hotelu. Nie mam ochoty tam jechać, ale rodzice chcieli sprawić mi przyjemność, więc nie będę narzekać. Szkoda, że jadę tam tylko z tatą i bratem. Mama niestety nie może, ponieważ cały urlop musi poświęcić na operacje brata.\nPS. Polecam piosenkę: Huczuhucz - Cisza\nSiema, dzisiaj napiszę coś od siebie. Wiecie już jak mam na imię i ile mam lat :D\nAle to trochę mało, co? Mieszkam w małej miejscowości, którą otaczają same wsie. Ogólnie nic tu nie ma do roboty. Więc co mi pozostaje? Zamulanie na komputerze. Teoretycznie mogłabym gdzieś wyjść pospacerować, ale mi się nie chce...\nSłucham rapu, niedawno przyszła do mnie płyta Kali Gibbs - Sentymentalnie, polecam.\nLubię czytać książki, oczywiście nie wszystkie. Lektur nienawidzę. Jedyne co mi się podobało to lektury z podstawówki: Ten obcy i Szatan z siódmej klasy.\nPróbowałam wielu książek. Do gustu przypadły mi książki młodzieżowe, a szczególnie te z domieszką romantyzmu i krwi ;) Jestem w trakcie czytania serii Partholon. Naprawdę świetna.\nPoza tym uwielbiam jeszcze serie: Pisane przez życie i Skrzywdzone. Autorzy opowiadają o krzywdach jakie rodzice wyrządzają dzieciom. Jest to albo autobiografia, albo jak w przypadku Cathy Glass, prowadzona rodzina zastępcza.\nJeżeli nie wiecie co przeczytać to serdecznie zachęcam do przeczytania: Cathy Glass "Czekając na Anioły". W ogóle jak wam się chce to całą jej serię. Zaczynając od: "Okaleczona", gdzie opisane jest m.in. jak autorka postanawia założyć rodzinę zastępczą.\nCześć, jestem Ola. Postanowiłam założyć bloga. Oczywiście nie będę się ujawniać bo czasami walę jakieś głupoty :D\nMam 14 lat. Zakładam tego bloga bo chcę podzielić się z wami moją "twórczością". Piszę wiersze i lubię dzielić się swoimi przemyśleniami. Może się też zdarzyć, że wstawię tu jakieś krótkie opowiadanie bo najdzie mnie wena.\nNie mam jakiegoś określonego czasu co do wstawiania postów. Jak coś będę miała to napiszę :)\nJeżeli już zdecydujecie się przeczytać post, który pojawi się gdzieś w przyszłości to radzę uważać, robicie to na własną odpowiedzialność! Bo jestem dziwna i bardzo chcę was tym zarazić.\nMój jasnowidzący mózg podpowiada mi, że kolejny post pojawi się jutro. Tak, mam pewien dar.


Daj głos! - Trefl - Księgarnia internetowa Tropy.pl\nStrona główna Rozegrane Gry karciane Daj głos!\nOczywiście, że poznajesz ten dźwięk. Tylko... co to właściwie jest? Kosiarka, odkurzacz, a może traktor? Co wydaje ten dźwięk? Rozgrzej struny głosowe - w jednej z rund również i Ty "Dasz głos"!\nCel gry jest prosty: trzeba prawidłowo wskazać jak najwięcej kart obrazków na podstawie dźwięków wydawanych przez przeciwników. Każda karta to punkt, a im więcej zdobytych kart, tym bliżej do wygranej! Każdy z graczy będzie miał możliwość zaimponowania pozostałym umiejętnością posługiwania się swoim aparatem mowy, w celu naprowadzenia ich na konkretną kartę.\n150 dwustronnych kart z obrazkami\n30 kart sekwencji


Wto lut 25, 2020 0:10\nPosty: 1342 • Strona 65 z 90 • 1 ... 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68 ... 90\n» Śro wrz 25, 2019 21:02 Re: Jesienna norka Alienorka\nW sumie w protokole te zalecenia były. Mieszkania nie sprzedaję ani nie ubezpieczam.\n» Czw wrz 26, 2019 9:42 Re: Jesienna norka Alienorka\nAlienor pisze: mam mieć dziury w drzwiach łazienkowych\nJak masz wodę ciepłą miejską, to dziury są po to, żeby łazienka nie zapleśniała i nie zagrzybiała; mi to tłumaczyli w poprzednim mieszkaniu - szczególnie ważne przy alergikach. Ale jak nie zamykasz drzwi, to nie masz tego problemu.\nAlienor pisze: zlikwidować wyciąg nad kuchnią\njeśli masz zwykły, to nie ma problemu - takie sobie każdy może montować gdzie i jak chce; jeśli podpięty do kratki wentylacyjnej do komina z wentylacją grawitacyjną (czyli zwykłe najczęściej spotykane kominy) a masz wdmuchiwanie mechaniczne powietrza do takiego komina, to jest niezgodne z przepisami; u rodziców ludzie sobie pomontowali na kratkach mechaniczne wyciągi i musieli ściągać - szczególnie jeśli w kuchni jest gaz, to może to być niebezpieczne (pismo pismem itd., ale trzeba dbać o swoje - i nie tylko - zdrowie i życie). W większości bloków te kominy są wspólne co drugie piętro, więc jeśli ktoś tam wdmuchuje coś jak nie powinien, to stwarza potencjalne zagrożenie dla ludzi w co drugim mieszkaniu w swoim pionie (u mnie jest tak, że każdy ma swój komin, ale to niski blok i to z lat 70-80 w cegle, więc zagrażałabym tylko sobie i reszcie rodziny 2/4 nożnej).\nPoprzedni właściciele tutaj mieli całą listę od kominiarzy (pod groźbą odcięcia piecyka) - oczywiście zataili to przy sprzedaży mieszkania. Czułam, że coś nie tak tu jest w łazience i sama zaprosiłam kominiarzy (tylko dlatego dali mi trochę czasu - gdyby przyszli na rutynową kontrolę, to o ciepłej wodzie mogłabym zapomnieć). W efekcie dziurki w drzwiach zamieniałam na kratkę, całe podłączenie do kratki wentylacyjnej było do zrobienia prawie od nowa, a sufit podwieszany do rozebrania. Także znam ten ból aż za bardzo. Jak jest brak wentylacji w łazience, to pleśń lęgnie się radośnie - wytępienie tego później jest trudne i kosztowne. Nawet pani w jednym z marketów budowlanych powiedziała mi, że najlepsza farba czy silikon - niby nawet grzyboodporne - nic nie dadzą bez dobrej wentylacji. A grzyby/pleśń sieją zarodnikami uszkadzającymi oskrzela/płuca. Także pisma pismami, ale lepiej problemu nie lekceważyć. Małe to, ale naprawdę wredne.\n» Czw wrz 26, 2019 21:33 Re: Jesienna norka Alienorka\nU mnie łazienka bardzo rzadko i na krótko zamykana, okap niby elektryczny a mechaniczny (zdechł mi przedłużacz a nowego nie kupiłam, bo doszłam do wniosku że skoro i tak tego nie używam bo koty się boją). Okna rozszczelnione, zresztą z reguły wietrzę nawet jak zimno, więc... No i z pleśnią/grzybem nie mam problemów odkąd znam fochy hydrauliki tego bloku .\n» Pt wrz 27, 2019 11:50 Re: Jesienna norka Alienorka\nKaramba wczoraj rano ładnie zjadła, wieczorem już nie chciała a gdy ją wzięłam na ręce żeby zamknąć w końcu balkon zaczęła krzyczeć z bólu i prwie mnie pogryzła. Zatkała się kupą. Naoliwiłam, próbowałam jej pomóc - nic z tego. Bladym świtem dostała lewatywę z ciepłej wody (2 strzykawki duże), ale nic to nie dało - jak próbowała się załatwić, to tylko płakała z bólu. Zamiast do pracy z rana pojechałam do weta, wieczorem jak będzie po zabiegu to muszę ją odebrać (a siedzę do wieczora w pracy...). Trzymajcie kciuki, bo niby to tylko udrożnienie kota w sedacji (+RTG żeby zobaczyć co się stało, bo nie wygląda to dobrze), ale i tak cała chodzę.\n» Pt wrz 27, 2019 13:31 Re: Jesienna norka Alienorka\n» Pt wrz 27, 2019 14:15 Re: Jesienna norka Alienorka\nJuż po, kicia wypróżniona, wybudza się pomału.\n» Pt wrz 27, 2019 14:29 Re: Jesienna norka Alienorka\n» Sob wrz 28, 2019 10:30 Re: Jesienna norka Alienorka\nJest od wczoraj w domu, gdyby nie ślady po wlewach na futerku, to by w ogóle nie było widać że coś było robione, bo obrzęk zszedł. Ale oglądanie tyłka 2x dziennie Karamba ma zapewnione przez długi czas.\n» Pt paź 04, 2019 18:30 Re: Jesienna norka Alienorka\nUrodziny, urodziny i po urodzinach. Co i tak wiem dzięki FB, bo mi się poczucie dni tygodnia rozjechało tragicznie z rzeczywistością. No niestety jak są jazdy z ciśnieniem to mój mózg wywiesza karteczkę "Zamknięte, wyjechałem na Malediwy" i tylko ciężko bez jego wsparcia pracować . Ciasto urodzinowe (czekoladowo-bananowe z nutą pomarańczy) wyszło absolutnie genialne i tak coraz mniej go zostaje - do niedzieli czuję nic nie będzie. A na weekend na wyjazd z pracy jadę (opieka do kotów i psów jest) - szkoda tylko, że pogoda do bani się zapowiada.\nWszystko zdrowe (odpukać) i oby tak dalej. Choc po Kai coraz bardziej widać demencję albo ja coś żle robię i nie mogę się z nią dogadać... Tyle że trochę bardziej mi ufa i ciut więcej przy niej mogę zrobic. Nie, żebym była w stanie bezstresowo jej coś podać dopyszcznie lub umyć brodę...\n» Wto paź 08, 2019 15:34 Re: Jesienna norka Alienorka\nJestem dzis tak ogarnięta jak Kaja - niech mnie ktos zwolni z wszelkiej odpowiedzialnosci i koniecznosci składnego mówienia. Przynajmniej na 12godzin... Nie żeby cos się stało - po prostu mój mózg wyjechał na Malediwy i wakacjuje a ja muszę zasuwać\n» Wto paź 08, 2019 16:12 Re: Jesienna norka Alienorka\nOjojoj.. takie rozstanie z mózgiem to kłopotliwa sprawa.. Uważaj na siebie!\n» Śro paź 09, 2019 16:11 Re: Jesienna norka Alienorka\nDziś lepiej - nadal mam laga (jak jetlag tylko bez podróży samolotem), ale już lepiej kontaktuję z rzeczywistością. Nie ma raczej w efekcie wczorajszego błędu systemu strat w ludziach, kotach ani psach (choć Kaja spędziła dzień wczorajszy zamknięta w łazience a Kotori noc na przedpokoju) ale obie przeżyły. Ciel hefci więc trzeba z nim będzie do weta w piątek. A na dłoni mam przepiękną hennę od Cydy (mój prezent urodzinowy). I ludzie generalnie "odmładzają" mnie o circa 10 lat, co - nie powiem - miłe jest .\n» Czw paź 10, 2019 11:15 Re: Jesienna norka Alienorka\nMoże tylko kłaczek (oby). To ciśnienie jest zabójcze. Zdrowia dla Was wszystkich.\n» Czw paź 10, 2019 12:35 Re: Jesienna norka Alienorka\nCiel od urodzenia ma wielotorbielowatość nerek, uszkodzenia mózgu powodujące m.in. że jest dość "wypadkowy" oraz zdaża mu się konsumować rzeczy od których powinien się trzymać z daleka (np. tapety, obierki, fusy herbaciane) więc na razie jest na cenzurowanym. Jak dziś też będzie dawał "popisy" nie po jedzeniu (bo haft pokonsumpyjny nie raz mu się zdażył) to będzie wet. Ale oby nie. Bo głodzenie tego idioty boli.\n» Nie paź 13, 2019 23:16 Re: Jesienna norka Alienorka\nTo był klaczek, kotek sam się opróżnił. Za jakiś czas dowiecie się jaki prezent sprawiłam sobie na 50-tke. Tylko dojechać musi.\nPosty: 1342 • Skocz do • Strona 65 z 90 • 1 ... 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68 ... 90\nUżytkownicy przeglądający ten dział: Blue, franSr, nina103 i 39 gości


PSAI Sport Diving - Extreme-Dive Centrum Nurkowe-Działalności Wodnej i Ekstremalnej\nOpen Water Sport Diver PSAI - kurs podstawowy\nKurs przeznaczony jest dla osób pragnących nauczyć się podstaw bezpiecznego nurkowania, który daje jednocześnie możliwość poznania piękna podwodnego świata.\nCENA KURSU: 1.700 PLN* + 150 PLN licencja + 120 PLN manual / minimum dwie osoby / w przypadku przedłużenia szkolenia każdy kolejny dzień nurkowy jest płatny 500 PLN (1 uczestnik), 400 PLN (2-3 uczestników)\nCENA KURSU: wg specjalizacji (min 4) + 150 PLN licencja + manuale według wybranych specjalizacji / minimum dwie osoby / w przypadku przedłużenia szkolenia każdy kolejny dzień nurkowy jest płatny 500 PLN (1 uczestnik), 400 PLN (2-3 uczestników)\nCENA KURSU: wg specjalizacji (min 7) + 150 PLN licencja + manuale według wybranych specjalizacji / minimum dwie osoby\nRESCUE DIVER R.A.P.I.D. PROGRAM Diver PSAI (Rescue, Accident Prevention & Intervention Diver PSAI)\nCelem kursu jest zdobycie umiejętności udzielania pomocy w przypadku zagrożenia życia lub wystąpienia wypadku nurkowego pod jak i nad wodą.\nCENA KURSÓW: Rescue Diver + Pierwsza Pomoc - 1200 PLN + 150 PLN licencja / minimum dwie osoby / w przypadku przedłużenia szkolenia każdy kolejny dzień nurkowy jest płatny 500 PLN (1 uczestnik), 400 PLN (2-3 uczestników)\nMaster Diver jest potwierdzeniem najwyższych kompetencji (kwalifikacji) nurkowych. Jeśli ktoś posiada ten stopień oznacza to, iż posiada on wiedzę i doświadczenie w wielu różnych dziedzinach i warunkach nurkowych. Stopień ten jest stopniem prestiżowym i najwyższym wyróżnieniem świadczącym o dużych osiągnięciach nurka.\nCENA KURSU: 150 PLN licencja\nNawigacja podwodna (Underwater Navigation PSAI)\nTen kurs jest przeznaczony dla płetwonurków, którzy pragną poszerzyć swoją wiedzę i doświadczenie w dziedzinie nawigacji podwodnej przy wykorzystaniu kompasu oraz znaków orientacyjnych na dnie.\nCENA KURSU: 650 PLN + 75 PLN licencja + 60 PLN manual / minimum dwie osoby / w przypadku przedłużenia szkolenia każdy kolejny dzień nurkowy jest płatny 500 PLN (1 uczestnik), 400 PLN (2-3 uczestników)\nNurkowanie nocne oraz w złej widoczności (Night Diving / Limited Visibility PSAI)\nCelem kursu jest zapoznanie jego uczestników ze specyficznymi procedurami i technikami oraz potencjalnymi zagrożeniami, jakie towarzyszą nurkowaniom w nocy oraz w ograniczonej widoczności.\nCENA KURSU: 550 PLN + 75 PLN licencja + 60 PLN manual / minimum dwie osoby / w przypadku przedłużenia szkolenia każdy kolejny dzień nurkowy jest płatny 500 PLN (1 uczestnik), 400 PLN (2-3 uczestników)\nNurkowanie w suchym skafandrze (Dry Suit Diver PSAI)\nCelem kursu jest nauczenie uczestników bezpiecznego nurkowania z wykorzystaniem suchego skafandra.\nCENA KURSU: 650 PLN + 150 PLN licencja + 85 PLN manual / minimum dwie osoby / w przypadku przedłużenia szkolenia każdy kolejny dzień nurkowy jest płatny 500 PLN (1 uczestnik), 400 PLN (2-3 uczestników)\nKurs przeznaczony dla osób chcących wydłużyć czas nurkowania na większych głębokościach poprzez oddychanie z podwójnej butli o większej pojemności -twin set.\nCENA KURSU: 650 PLN + 150 PLN licencja + 60 PLN manual / minimum dwie osoby / w przypadku przedłużenia szkolenia każdy kolejny dzień nurkowy jest płatny 500 PLN (1 uczestnik), 400 PLN (2-3 uczestników)\nNurkowanie wrakowe-morskie (Wreck Diver Cold Water Enviorment PSAI)\nCelem kursu jest nauczenie uczestników specjalistycznych technik umożliwiających bezpieczne wykonywanie nurkowań na wrakach z możliwością częściowej penetracji ich wnętrza.\nCENA KURSU: 850 PLN + 150 PLN licencja + 85 PLN manual / minimum dwie osoby / w przypadku przedłużenia szkolenia każdy kolejny dzień nurkowy jest płatny 500 PLN (1 uczestnik), 400 PLN (2-3 uczestników)\nNurkowanie podlodowe (Ice Diver PSAI)\nCelem kursu jest nauczenie uczestników bezpiecznego nurkowania w warunkach zimowych na akwenach pokrytych lodem.\nCENA KURSU: 650 PLN + 150 PLN licencja / minimum trzy osoby / w przypadku przedłużenia szkolenia każdy kolejny dzień nurkowy jest płatny 500 PLN (1 uczestnik), 400 PLN (2-3 uczestników)\nCena: 550 PLN + 150 PLN licencja + 125 PLN manual / minimum dwie osoby\nPSAI DPV Open Water Diver\nKurs przeznaczony dla osób chcących poszerzyć swoje doświadczenie nurkowe o zakres użycia jednostek napędowych DPV. Cały kurs prowadzony jest w środowisku wody otwartej.\nCENA KURSU: 700 PLN + 150 PLN licencja, bądź 400 PLN + 150 PLN licencja w przypadku gdy kursant posiada własny skuter / minimum dwie osoby\nKurs PSAI Nurkowania w Masce Pełno Twarzowej jest zaprojektowany aby szkolić nurków w użyciu maski pełno twarzowej oraz zapoznania ich z umiejętnościami, wiedzą, planowaniem, organizacją, procedurami, technikami, problemami oraz niebezpieczeństwami używania maski pełno twarzowej na wodach otwartych..\nBasic Open Water Sidemount Diver\nCENA KURSU: 1.400 PLN + 150 PLN licencja + 60 PLN manual / minimum dwie osoby / w przypadku przedłużenia szkolenia każdy kolejny dzień nurkowy jest płatny 500 PLN (1 uczestnik), 400 PLN (2-3 uczestników)\nCelem kursu jest przekazanie adekwatnej wiedzy, zagadnień sprzętowych i planowanie nurkowania, pozwalających na bezpieczne nurkowanie bezdekompresyjne na maksymalną głębokość 40m.\nCANA KURSU: 1050 PLN + 150 PLN licencja + manual / minimum dwie osoby / w przypadku przedłużenia szkolenia każdy kolejny dzień nurkowy jest płatny 500 PLN (1 uczestnik), 400 PLN (2-3 uczestników)\n****WSZYSTKIE SZKOLENIA MOGĄ BYĆ PROWADZONE JAKO SZKOLENIA INDYWIDUALNE. CENA SZKOLEŃ, TERMINÓW,WYBÓR INSTRUKTORA JEST UZGADNIANA INDYWIDUALNIE Z DANĄ OSOBĄ


Karnawał w Wenecji - magiczny, tajemniczy, romantyczny - My Travel Blog\nPODRÓŻE, WENECJA, WŁOCHY\nKarnawał w Wenecji – magiczny, tajemniczy, romantyczny\nMagia, tajemnica, elegancja, romantyzm, taniec, a przede wszystkim tradycyjne, wyjątkowe przebrania. Oto niektóre z rzeczy, które przychodzą nam do głowy, gdy myślimy o karnawale w Wenecji. Chcecie poznać go lepiej? Poświęćcie więc chwilę i przeczytajcie dalej ten artykuł, który odkryje przed wami magię tego wspaniałego święta.\nKarnawał – niezwykła atrakcja Wenecji\nChyba nikt nie może zaprzeczyć, że Wenecja jest jednym z najcudowniejszych miast na świecie. Idealnym miejscem do przeżycia historii miłosnej, a nawet do zakochania się. Miłość i romantyzmu przedziera się tutaj przez wszystkie zaułki, kanały i wąskie uliczki miasta.\nWenecja to dusza Włoch, w której kultura i sztuka obejmuje również cudowne zachody słońca i intymne spacery, zarówno piesze jak i na jednej z typowych gondoli. Miasto pełne życia, w którym co roku odbywa się jeden z najważniejszych festiwali świata: karnawał.\nW 2019 roku w Wenecji karnawał będzie odbywał się od 16 lutego do 5 marca, oferując zarówno Wenecjanom jak i odwiedzającym miasto turystom pełny program happeningów. Harmonogram tego wydarzenia, możecie zobaczyć tutaj. Ja miałam okazję cieszyć się nim w zeszłym roku, ale zanim opowiem o moich wrażeniach, chciałam wam jeszcze opowiedzieć troszkę o początkach tego wydarzenia.\nPoczątki karnawału w Wenecji\nChociaż karnawał został ogłoszony publicznym festiwalem w XIII wieku, istnieją dokumenty potwierdzające jego istnienie już w wieku jedenastym. Frywolne zabawy trwały wtedy nawet kilka miesięcy. Ale dopiero w XVIII wieku, wydarzenie to zamieniło się w międzynarodowy festiwal, powszechnie odwiedzany przez europejskich członków rodziny królewskiej. Przybywali oni do Wenecji w tych dniach, aby stać się anonimowymi, wykorzystując tę okoliczność do miłosnych romansów, żywych przygód, a przede wszystkim do uwolnienia się od wszystkich zobowiązań i konwencji. I właśnie z powodu konieczności ukrycia własnej osobowości maska stała się symbolem karnawału weneckiego. Nikt nie może zaprzeczyć, że dziś maski są fundamentalnym elementem karnawału. Tajemnicze elementy, które wraz z odzieżą – inspirowaną głównie osiemnastym wiekiem – to główne elementy weneckiej odzieży podczas karnawału.\nWeneckie maski karnawałowe: ręcznie robione dzieła sztuki\nTworzenie masek karnawałowych jest jednym z najbardziej tradycyjnych i zadziwiających rękodzieł w Wenecji. Jeśli wybierzecie się na spacer przez wąskie uliczki centrum miasta, znajdziecie kilka sklepów, które zwykle są również warsztatami, w których rzemieślnicy tworzą swoje maski.\nIstnieje kilka rodzajów weneckich masek w zależności od kształtu lub postaci, które reprezentują.\nNiewątpliwie najbardziej znaną maską jest „bauta”, która była tradycyjnie używana przez szlachtę w osiemnastym wieku. Zakrywa ona całą twarz, ale dolna jej część nie przylega do podbródka tak, żeby osoba ją nosząca mogła swobodnie jeść i pić, a przy tym zachować pełną anonimowość. Często można też spotkać maskę ”gatto”, przedstawiającą głowę kota. Mówi się, że pochodzenie tej maski pochodzi z okresu Republiki Weneckiej, jako hołd dla tego zwierzęcia domowego, bardzo rzadkiego w mieście. Jedną z najbardziej imponujących weneckich karnawałowych masek jest „wesoła” maska przedstawiająca postać średniowiecznego błazna, ale ogromną popularnością cieszą się maski „Columbina”, zasłaniającą tylko pół twarzy. Taką cudną maskę przywiozłam sobie do domu.\nO karnawale w Wenecji marzyłam od bardzo dawna, chyba nawet od dziecka, więc poczułam ogromne szczęście, kiedy w końcu w zeszłym roku udało mi się to marzenie spełnić. Wybraliśmy się na rozpoczęcie tego wydarzenia. Już pierwszego wieczoru, podczas spacerów wąskimi uliczkami, spotykamy ludzi w pięknych, kolorowych, bajecznych maskach na twarzach. Wenecjanie dbają także o przygotowanie odpowiedniego stroju, bardzo eleganckiego i wykonanego z niezwykłą starannością, przypominając ludzi z innej epoki. Takie piękne osoby mogliśmy podziwiać już kolejnego dnia, na ulicy spotkać można ich było na każdym kroku. Wszyscy oczywiście chętnie pozowali do zdjęć, dając turystom mnóstwo radości. To szaleństwo udziela się wszystkim i już po chwili my również spacerowaliśmy ulicami w maskach na twarzy.\nTego samego wieczoru wybieramy się na wielką wieczorną paradę na wodzie. Niestety warto wybrać się tam wcześniej, bo wcześnie zamykane są mosty i aby się tam dostać trzeba iść „z tłumem”, który okrężnymi drogami w końcu znajdzie jeszcze jakiś nie zablokowany most. Niestety, kiedy przyjdzie się tak późno jak my, o miejscu z przodu można zapomnieć.\nKolejnego dnia odbywa się kolejna wodna parada. Tym razem przychodzimy wcześniej i miejsce mamy idealne. Tutaj niestety czułam trochę zawodu, bo inaczej sobie to wyobrażałam… Myślałam, że będzie bardzo elegancko, było dość tandetnie…\nJednak to, czego najbardziej oczekiwałam od karnawału w Wenecji, czyli świetna impreza, mnóstwo ludzi i charakterystyczne stroje, spełniły moje oczekiwania. Warto było przeżyć to na własnej skórze i wam jak najbardziej też to polecam. Dajcie znać, co myślicie o tym wydarzeniu!\nOceanarium w Alesund – miejsce dla dzieci i dla dorosłych\nZdjęcia są po prostu bajkowe!!! 😉 Bardzo bym chciała zobaczyć to kiedyś na żywo…\nBardzo dziękuję i trzymam mocno kciuki, żeby się udało 🙂\nCudne zdjęcia. Wprost magiczne. Chętnie doświadczyłabym tej magii, tajemnicy, elegancji i romantyzmu. Może kiedyś się uda, kto wie.\nbardzo polecam 🙂 fajnie wyrobić sobie własne zdanie, bo podejrzewam, że i przeciwników tej imprezy sporo 🙂\nMagiczne zdjęcia. Mam nadzieję, że kiedyś uda mi się zobaczyć Wenecje na własne oczy! ♥\nbardzo kibicuję, żeby się spełniło 🙂\nOj, te tłumy, w tym terminie pewnie podwójne, ale widoki i ludzie w maskach wszystko wynagradzają.\ntłumy niemiłosierne, to prawda, ale cały klimat tej imprezy to wynagradza 🙂\nW Wenecji byłam,ale w czasie festiwalu filmowego,we wrześniu.\nMiasto bez zieleni, nieustannie zalewane,pełne ciemnych uliczek,do których nie dociera słońce, pachnące stęchlizną,miasto nie dla starych ludzi.Jednak ma w sobie sporo uroku, kiedy zgubimy się gdzieś w bocznych uliczkach.Karnawał jest niewątpliwie ogromną atrakcją.Warto tam byc w tym czasie.\nBardzo dziękuję 🙂 Nie wiem, czy to zasługa pory roku, ale my właśnie żadnego zapachu nie poczuliśmy 🙂\nPrzepiękne zdjęcia (Wenecja bije się o pierwszeństwo z maskami!).\nKarnawał wygląda fenomenalnie, tylko pozazdrościć takiego przeżycia 🙂\nDziękuję bardzo i polecam takie doświadczenie przeżyć na własnej skórze 🙂\nByłam w Wenecji jako dziewczynka i już wtedy to miasto mnie oczarowało . Teraz jestem jeszcze bardziej zachwycona\nma w sobie niewiarygodnie dużo uroku 🙂\nWygląda bardzo klimatycznie swoiście dla Wenecji…. Wszystkiego dobrego w 2019 roku.\nSam karnawał w Wenecji mnie nie kręci, natomaist maskami jestem zafascynowana.\nsą niezwykłe! cieszę się, że jedna z nich zdobi teraz moją ścianę 🙂\nPiękne zdjęcia! Chciałabym kiedyś spędzić w Wenecji kilka dni podczas karnawału, mam nadzieję, że w przyszłości się to uda 🙂\nDziękuję bardzo i oczywiście trzymam kciuki, żeby się udało 🙂\nPiękno miesza się ze strachem, te maski kojarzą mi się z mordercami , Ale na szczęście tylko mi, za dużo czytam kryminałów.\nhehe ja też czytam mnóstwo kryminałów, ale takiego wrażenia nie mam 😉\nchciałabym to kiedyś zobaczyć na własne oczy 🙂\nExtra są te maski i przebrania, fajna tradycja 🙂\nCzasem rzeczywistość niestety odstaje od oczekiwań, ale i tak trzeba się o tym samemu przekonać. A Wenecja to jedno z moich marzeń, tylko że raczej nie w okresie typowo turystycznym 🙂\nNa pewno będzie spokojniej 🙂\nMaski przyciągały i odstraszały. Każda z nich ma własne moce. Wenecja z maskami jeszcze piękniejsza\nprawda? ja byłam zauroczona tymi przebraniami 🙂\nZnajoma dosyć często bywa we Włoszech. Do Wenecji zawitała raz, więcej nie chciała, bo „nie ma tam co oglądać, a miasto można przejść w jeden dzień”. Ten komentarz nie zdziwił mnie, zwłaszcza, że kilka tygodni temu usłyszałam, że w Warszawie także nie ma miejsc do zwiedzenia. Na szczęście powiedział to ktoś inny. Zastanawiam się teraz czy na pewno dobrze dobieram przyjaciół.\nMam nadzieję, że uda mi się odwiedzić Wenecję, ponieważ Włochy to nasz kierunek na podróż poślubną <3\nBardzo dziękuję! No cóż mogę powiedzieć… może i Wenecję da się przejść w jeden dzień, ale na pewno jest tam co zobaczyć. Są niesamowite Kościoły, piękne pałace, urokliwe kanały i ten klimat, którego nie da się zapomnieć 🙂 Życzę wspaniałej podróży!\nBardzo chcialabym wyladowac kiedys w Wenecji w tym niesamowitym czasie. Zdecydowanie musze tak zaplanowac przyszly rok\nBardzo polecam! Odpowiednio wcześniej bilety są w bardzo atrakcyjnych cenach 🙂\nkatarzynagintrowska no but\nArchiwa Wybierz miesiąc Lipiec 2019 Czerwiec 2019 Maj 2019 Kwiecień 2019 Marzec 2019 Luty 2019 Styczeń 2019 Grudzień 2018 Listopad 2018 Październik 2018 Wrzesień 2018 Sierpień 2018 Lipiec 2018 Czerwiec 2018 Maj 2018 Kwiecień 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Styczeń 2017 Grudzień 2016 Listopad 2016 Październik 2016 Wrzesień 2016 Sierpień 2016\nWyspa Egina - miejsce z autentycznym, greckim klimatem


13 grudnia – czy można wspominać trudną historię bez nowych emocji? - Obserwator Polityczny\n12 grudnia 2016 04:05 Autor: krakauer\nObwieszczenie Rady Państwa o wprowadzeniu stanu wojennego By (Briho) – Praca własna, PD, Źródło: Wiki Commons\n13 grudnia, będziemy wspominać 35-tą rocznicę wprowadzenia Stanu Wojennego w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Niestety ta stara sprawa, na rozpali nowe emocje – mające istotny kontekst i znaczenie w naszej rzeczywistości współczesnej, chociaż sam Stan Wojenny z dzisiejszej perspektywy nie ma dla naszego Państwa szczególnego znaczenia. Czym innym jest oczywiście przeżywanie doznanych krzywd i przeżytych cierpień przez bezpośrednie i pośrednie ofiary ówczesnych wydarzeń. Tym ludziom należy się wielki szacunek i prawo do wspomnienia, o co niestety bardzo trudno w atmosferze krzyku i niepotrzebnych emocji.\nSama idea napędzania dzisiejszego sporu społeczno-politycznego, wspomnieniem wydarzeń minionych jest błędna i prowadzi nas do problemów. Mamy ich wystarczająco dużo we współczesnym spektrum zagadnień publicznych. Nie ma potrzeby sięgać po tematy – oczywiście istotne historycznie, ale niestety traktowane histerycznie. Nie ma tu żadnego celu, poza biciem piany, albowiem wylewanie emocji na 13 grudnia i osobę pana Generała Wojciecha Jaruzelskiego – nie jest żadnym sposobem na dyskusję.\nZastanawiające jest to, dlaczego tak wielu czynnikom w kraju, w tym w szczególności bardzo wielu ludziom – chce się zajmować taką historią? Jest oczywistością, że jest to dla bardzo wielu osób niesłychanie wygodny temat zastępczy. O wiele łatwiej jest bowiem wykrzykiwać proste hasła, często niesłychanie ksenofobiczne i nie mające niczego wspólnego nie tylko z poprawnością polityczną, ale także z dobrym obyczajem, niż zajmować się naszą trudną rzeczywistością. Trzeba przyznać, że to prosty sposób na zaistnienie publiczne, zwłaszcza że już utarła się tradycja konkurencyjnych demonstracji pod domem rodziny państwa Jaruzelskich.\nNie byłoby w tym wszystkim niczego nadzwyczajnego, gdyby nie okoliczność, że mamy do czynienia z większą całością, której osią są działania adresowane do opinii publicznej 13 grudnia. Jest to już element stałego scenariusza, który cyklicznie dostarcza paliwa pod narodowy kociołek. Właśnie z tego powodu, jest to tak niesłychanie niebezpieczne. Spór w ten sposób jest czysto emocjonalny, a możliwość stygmatyzacji aktualnych „komuchów” tak banalna, że trudno z niej nie skorzystać. Całość składa się na znany nam zabieg erystyczny, powielany w masowej skali przez chyba już wszystkie media głównego nurtu oraz tzw. nowe media, które zaistniały dzięki pieniądzom części prawicy.\nW konsekwencji mamy odgrzewany spór – przelewany na nowe realia, naszej bardzo złożonej współczesności. Spór ten, nie decyduje o niczym i nie jest w stanie zmienić niczego, poza uzasadnieniem sprawowania władzy przez określoną opcję polityczną, samodzielnie tytułującą się prawdziwą i jedynie słuszną Polską.\nZe wspominaniem Stanu Wojennego, trzeba pamiętać co się mówi i pisze, ponieważ jest to związane z niebezpieczeństwem interpretacji takich twierdzeń jako pochwały przestępstwa. Art. 255 Kodeksu karnego w § 3 stanowi, że: „Kto publicznie pochwala popełnienie przestępstwa, podlega grzywnie do 180 stawek dziennych, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku”. Podstawą jest tutaj stwierdzenie, że sam Stan Wojenny był poza prawem konstytucyjnym PRL, potwierdzone po zmianie ustroju – co do tego nie ma sporu. Jednak to tylko powierzchowne podejście do problemu, albowiem nie można raz uznawać gruntu legalizmu działania w ramach prawa PRL, a chwilę potem negować legalizm samego Państwa w ówczesnym okresie w ogóle! Niestety jednak interpretacja w tym zakresie może być różna i istotnie dowolna, adekwatna do potrzeb aktualnie zamawiających decydentów. Dlatego lepiej jest ograniczyć się w ocenie – jeżeli stanowi się takową w znaczeniu pozytywnym, do kontekstu historycznego i politologicznego. Bez tego nie byłoby wolności nauki i prawa do badań naukowych! W kontekście historycznym przy zastrzeżeniu kwestii braku legalności, działania autorów Stanu Wojennego można kwantyfikować jako tzw. mniejsze zło, czy też nawet oczywistą wówczas próbę ratowania kraju przed anarchią i możliwą interwencją sąsiadów w nasze porządki wewnętrzne. Temu nie da się zaprzeczyć w żaden sposób. Mówimy o faktach historycznych. Zresztą wystarczy przypomnieć kwestię dramatycznych wydarzeń Zamachu Majowego, tam również nie ma co mówić o legalności, a było o wiele więcej ofiar, niż w całym wieloletnim okresie Stanu Wojennego. Nie powinno się tych wydarzeń interpretować osobno, to analogiczne wydarzenia motywowane podobnymi koniecznościami, wynikającymi z rozprężenia sytuacji i szeregu czynników w kraju.\nDla bardzo wielu osób dzisiaj, właśnie taka historyczna ocena Stanu Wojennego jest oceną najbardziej odpowiadającą rzeczywistości. Wynika to z oczywistości stosowania zasady – mierzenia danej epoki, jej miarą. Ówczesne realia były bardziej niż odmienne od naszej współczesności. Kraj był w totalnym kryzysie, którego źródłem były oczywiście błędy w zarządzaniu systemem państwowym, jak również strajki i niska produktywność gospodarki narodowej, a także nie pomogły nam późniejsze zagraniczne sankcje. To wszystko i cały szereg ówczesnych czynników złożyły się na podjęcie decyzji, za którą pan Generał Wojciech Jaruzelski wziął pełną odpowiedzialność. Historia go oceni, proszę wziąć pod uwagę, że nadal nie są ujawnione niektóre archiwa na Zachodzie odnośnie oceny sytuacji kryzysowej jaka miała wówczas miejsce w Polsce. Postawa Zachodu wcale nie była wówczas jednoznaczna, o tym się nie mówi, ale trzeba pamiętać, że niektóre państwa chciały na tamtym kryzysie rozegrać różne cele wobec naszego kraju. Stan Wojenny utrzymał status quo, na pewno powstrzymał to, co rozumiemy pod pojęciem reform, na pewno straciliśmy mniej więcej 10 lat na transformację. Tylko, jednak trzeba pamiętać o tym, że zupełnie inaczej zachowuje się własne Wojsko we własnym kraju, mówiące tym samym językiem co ludność, niż obce. Jak ktoś tego nie rozumie i nie bierze pod uwagę możliwych konsekwencji, jakie mogły mieć wówczas miejsce – najlepiej niech poczyta o ówczesnych realiach.\nKażdy 13 grudnia powinien być okazją do zjednoczenia i pojednania narodowego. Nie byłoby porozumienia Okrągłego Stołu, nie byłoby tego wszystkiego, co decyduje o naszej współczesnej sytuacji, gdyby nie powodzenie Stanu Wojennego, chociaż na pewno nie była to najlepsza z możliwych decyzji jakie ówczesna władza mogła podjąć. Oczywiście możliwa jest także interpretacja, że gdyby nie Stan Wojenny, to władzę w Polsce przejęłaby opozycja, a Armia Czerwona ochoczo by się wycofała, komunikując się z siłami w NRD przez Czechosłowację i Bałtyk. Wszelkie gdybania są możliwe. Historia oceni, bądźmy jednak realistami.\nPs. Miejmy nadzieję, że nie wydarzą się żadne niepotrzebne prowokacje, ani profanacje. Ograniczmy emocje – nie są potrzebne, jest ich zbyt wiele. Chyba, że bardzo chcemy, ale porozmawiajmy o emeryturach!\n12 grudnia 2016 at 05:27 · Odpowiedz\nWspaniały tekst, dodaje nam pan poczucia normalności.\n12 grudnia 2016 at 06:46 · Odpowiedz\nDla mnie wprowadzenie Stanu Wojennego było aktem który uratował Polskę! Czy ktoś zastanowił się że mimo informacji od dddddd Kuklińskiego tzw.Zachód nie zrobił nic aby ostrzec Solidarność! Wiedzieli czym to grozi i milczeli!\nTAK NIE MOŻNA PISAĆ – CHOCIAŻ MA PAN W PEŁNI RACJĘ I SAM BYM DOPISAŁ WIĘCEJ JEDNAK TO MOŻE RODZIĆ KONSEKWENCJE PRAWNE. POZDRAWIAM WEB. JÓZ.\n12 grudnia 2016 at 19:07 · Odpowiedz\nPANIE JÓZEFIE,PANIE WŁODKU JA WYPEŁNIĘ TĘ “LUKĘ\n12 grudnia 2016 at 20:43 · Odpowiedz\nP.Jerzy, jestem pod wrażeniem,zmanipulowana pamięć Polaków niestety tych faktów nie obejmuje!Mój dziadek w latach 30 wieczny bezrobotny z dwojgiem dzieci,zmobilizowany w 39,jako szeregowiec wypuszczony przez Rosjan,na rowerze wrócił do rodziny i przez 40 lat zabronił mówić o osiągnięciach piłsudczyków i złego słowa o Rosji!! Pozdro.\n12 grudnia 2016 at 06:56 · Odpowiedz\nBardzo spokojny tekst.\nW obecnych zawirowaniach trudno o obiektywną ocenę, a wszyscy unikają faktów, mimo że wszędzie rządzą HISTORYCY.\nA fakty są takie, że w czasie dwóch lat jego obowiązywania zginęło około 100 osób, czyli ponad 10 razy MNIEJ niż podczas ZAMACHU MAJOWEGO (łącznie ponad 1000 osób), trwającego (działania zbrojne) – tylko około tygodnia!\nInternowano poniżej 10 000 osób, jednak najwięcej żarliwości i ahistoryczności w jego ocenie przejawiają osoby młodsze lub nie objęte internowaniem, np. Obecny Prezes Instytutu Pojednania Narodowego, który w grudniu 1981 miał 18 lat i tylko rozprowadzał “wydawnictwa drugiego obiegu”.\nAni jednego spalonego czołgu!\nI dlatego teraz takie “jojczenie” ma miejsce i zemsta na emerytach i rencistach “drugiej strony” w zasadzie POLITYCZNEGO SPORU, który zakończył się “nieszczęściem?” Okrągłego Stołu.\nPełnię szczęścia i zasadzie ORGAZMU SPOŁECZNEGO to doznamy dopiero za 9 lat, jak wybierzemy dr hab. B.Miśkiewicza na Prezydenta RP, czego mu życzę …\n12 grudnia 2016 at 09:08 · Odpowiedz\nKrótka uwaga do zdania wieńczącego – nie sądzę by\nzbytnio odbiegał od “normy prezydenckiej” licząc\nod daty 22.12.1990… 🙂\n12 grudnia 2016 at 09:44 · Odpowiedz\n13 grudnia będzie kiedyś świętem narodowym. Jako ostatni w historii perfekcyjnie zorganizowany akt obrony istnienie narodu i państwa przed zacietrzewioną agresją wewnętrznych i zewnętrznych sił. Generał Jaruzelski doczeka się swego imienia na nazwach ulic, pomnikach i w podręcznikach historii.\n12 grudnia 2016 at 11:07 · Odpowiedz\n13 grudnia 2016 at 10:08 · Odpowiedz\nTez tak to postrzegam, zaluje, ze wielu nie dostrzega co tu mialo i ma miejsce…\nPonizej 3 komentarze @Adam, przyznaje, ze jego rozgoryczenia nie moge pojac , jednak ilustruje to rozbicie i tlamszenie swiadomosci narodowej i suwrrennosci panstwowej, ktory to proces dawno zaincjowany trwa do dzis….\n12 grudnia 2016 at 11:38 · Odpowiedz\nJak i dlaczego zapamiętałem (na zawsze) noc z 12 na13\ngrudnia? Otóż czekałem godz.24,(0.00)…w domowych pieleszach,\njako ze o tej porze miała być prezentacja nowej płyty\n‘Maanamu’ na Trójce” – zamierzałem dokonać zapisu\nna domowy sprzęt,no i niestety, nie doczekałem się…\nRankiem o godz.6.00 w radio usłyszałem znamienne słowa\nw eterze PR… udałem się do ‘miejsca pełnienia służby”….\n12 grudnia 2016 at 18:17 · Odpowiedz\nPATRZĄCZ Z PERSPEKTYWY CZASU TO GENERAŁ JARUZELSKI POPEŁNIŁ NIEWYBACZALNY BŁĄD WPROWADZAJĄC STAN WOJENNY (a wy na niego pluliscie i po śmierci plujecie dalej a on wam d..y uratował przed mrozem i nie tylko) BO DZISIAJ CI WSZYSCY KRZYKACZE Z WORKIEM NA PLECACH,KILOGRAMEM SOLI I DZIESIĄTKIEM ZAPAŁEK\nWOJSKA UKŁADU WARSZAWSKIEGO (NRD,CZECHOSŁOWACJI I ZSRR) WBREW TYM WSZYSTKIM BREDNIOM DZISIAJ GŁOSZONYM PRZEZ STYROPIANOWCÓW W PEŁNEJ GOTOWOŚCI PRZY GRANICY CZEKAŁY TYLKO NA SYGNAŁ…\nSZKODA,ŻE MIESZKAŃCOW MIEJSCOWOŚCI PRZYGRANICZNYCH RAPTEM OGARNĘŁA AMNEZJA.\n12 grudnia 2016 at 20:25 · Odpowiedz\nZdecydowanie zbyt czarny scenariusz kreśli pan,\n81′ to nie 39′. Co nie znaczy że byłoby miło\ni przyjemnie,szczególnie po wejściu Czechosłowacji czy… Narodowej\nArmii Ludowej NRD… zacytuje tylko fragment wspomnień ruskiego sołdata z 68′ w Czechosłowacji w jaki sposób\nNIE MOŻNA CYTOWAĆ W TEN SPOSÓB. POZDRAWIAM WEB. JÓZ.\n12 grudnia 2016 at 22:02 · Odpowiedz\nw jaki sposób utrzymywali ‚ład,porządek,dyscyplinę”. Oczywiście nie dopisałem imiennie KTO – wyjaśniam NIEMCY(DDR)!\n13 grudnia 2016 at 04:00 · Odpowiedz\nZwyrodnialcom pomniki ? Za co? Za ludobójstwo , za wojne przeciwko własnemu narodowi, bo domagał się chleba?\nMało tego na kolanach klęczał przed marsz. Kulikowem i błagał wyszukawszy wpierw sobie udawane poparcie Honeckera. Zajęci swymi problemami Rosjanie, powiedzieli mu zwyczajnie -paszoł won! Radz sobie sam . I chory na władzę człowiek z jakimś stadem WRON, usiłował sobie poradzić. Dla tego celu i już po raz kolejny , uczynił z Ludowego. Ludobójcze Wojsko Polskie. A Wielki bohater p. rotmistrz Pilecki dopiero teraz z Łączki został przeniesiony na Powązki . Proponuję przy okazji ekshumacji już dokonywanych, przenieść Pana Wolskiego, z Powazek , tam gdzie tyle lat ,przeleżał Pan rotmistrz -Wielki dla mnie Bohater- dziś pośmiertnie , tylko ułkownik , nie jak pewien zdrajca K. ,generał.\nZas tak wynoszony w dytyrambach i laudacjach p. Tow. “Wolski” spocznie sobie słusznie w zamian Pana ROTMISTRZA P. na owej Łączce . Tam jego miejsce , by przestał uwłaczać pamięcią Narodowi, przed którym , tak się zaparł. o wiele razy więcej niż ś.w. Piotr.\n13 grudnia 2016 at 04:17 · Odpowiedz\nPosmiertnie mianowany generalem pan, właściciel za PRL- jachtu i willi, nie wniósł zdradzeniem swych mizernych planów nic. CIA, wiedziała długo wcześniej i więcej . Także doskonale wiedziała , że nie musi interweniować , bo nie będzie w czym. A tzw. plany , które ujawnił, ów wielki szpieg, warte było informacji, tak znaczącej , jak o jednej dywizji , o której , kto tylko służył w wojsku, mógłby powiedzieć , tylęż samo , a co poniektórzy wyżsi stopniem , jeszcze więcej.Bajki, to opowiada się na dobranoc i głównie ,dzieciom.\n13 grudnia 2016 at 04:43 · Odpowiedz\nDla niektórych polityka to wciąż okultyzm. polityk będzie zawsze jak rzeka- Metny , leniwy i trzymający się koryta.Chyba ,że pochodzi z PiS, to działa zgodnie z dewiza Arystotelesa: Polityka to SŁŻBA DLA DOBRA NARODU.\nUprawiana nie dla siebie , nie dla swego wasala i na kolanach, a dla polepszenia bytu własnemu ludowi , z którego ciężkiej pracy żyje. Jeśli to był taki wielki i prawy człowiek , któremu co poniektórzy chcieliby stawiac pomniki, to proszę zajrzeć do Konstytucji obowiązującej równo każdego. Komu uda się tam znaleźć sformułowanie -Stan wojenny.Tej obowiązującej w 1981r.\n13 grudnia 2016 at 05:02 · Odpowiedz\nMnie stan wojenny rzucił, sponiewieranego na żelazne wyro, bez materaca z cieniutkim jak slubny welon, zakurzonym i zapchlonym kocykiem. po pierwszym ukłuciu zerwałem się i stałem wiele godzin pod scianą ,dygocząc z zimna i nie ukrywam , bom wcale nie bohater, ze strachu patrząc w obite blachą drzwi…….\nKażdy ma swój punkt widzenia i każdego szanuję, ale wybacza się po karze i odbytej pokucie.\nPamięci i rachunku krzywd , nikt i nic nie przekreśli.\n13 grudnia 2016 at 09:32 · Odpowiedz\nByl Pan podczas stanu wojennego internowany za niszczrnie panstwowosci polskiej ? Skad tyle nienawisci w Panu ?\nObecna Polska jest lepsza, niz ta z przed 1980 ?\nZnajduja w niej chleb wszyscy, ktorzy cierpia glod ?\nA moze Pana uwagi musza byc skierowane do tych, ktorzy PRL iblozyli sankcjami gospodarczymi i nie dali szynsy rozwoju ?\n14 grudnia 2016 at 19:28 · Odpowiedz\n24 grudnia 2016 at 20:05 · Odpowiedz\nŚwietne spojrzenie. Gratuluje i dziękuję trzeźwości. Historia doceni wasz wkład w normalność sytuacji w Polsce.


wskazówki dotyczące jazdy Archiwa | Emergency Live\nKurs jazdy karetką pogotowia, wskazówki dotyczące bezpieczeństwa i poczta dotyczące prowadzenia pojazdu na drodze.\nPierwszy odpowiadający został skazany na rok więzienia po śmiertelnej katastrofie we włoskiej Ferrarze. Prowadził karetkę Czerwonego Krzyża na rozdrożu, kiedy uderzył w pieszego. Jak powstało to zdanie?\nMiasta odnotowały wzrost liczby samochodów. Oznacza to więcej trudności dla pojazdów reagujących w sytuacjach awaryjnych pod względem bezpieczeństwa drogowego. Tutaj zobaczymy, jak kontrolować system ruchu, aby zapewnić dobrą opiekę przedszpitalną.\nEmergency Live\t Sierpnia 6, 2019\nPrzez lata zbyt wielu pierwszych ratowników zginęło w pobliżu karetek pogotowia, tylko dlatego, że po wyjściu z karetki stali w niebezpiecznym miejscu. Instruktor bezpiecznej jazdy karetką odpowiedział na nasze pytania.\nReakcja w sytuacji awaryjnej w przypadku wybuchu bomby - scenariusz, z którym mogą zmierzyć się dostawcy EMS\nMartina Tesser\t Lipiec 5, 2019\nSanitariusze i EMT mogą zdarzyć się w przypadku wybuchu bomby, co może być konsekwencją ataków terrorystycznych lub incydentów. Jednak dostawcy EMS muszą być ostrożni i gotowi stawić czoła najgorszemu!


Rada Uczelni XIX/III/MMXV\nPoniedziałek, 21 Wrz 2020, 21:31:27\nAula Maxima »\nAutor Wątek: Rada Uczelni XIX/III/MMXV (Przeczytany 2263 razy)\nOdp: Rada Uczelni XIX/III/MMXV\n« Odpowiedź #45 dnia: Poniedziałek, 06 Kwi 2015, 19:27:24 »\nOsobiście nie widzę przeszkód, aby Zakład Archeologii nie miałby badać terenów Rotrii, szczególnie, że na Kongresie Orientyki Rotria otrzymała spory teren po dawnej Tyrencji, gdzie znaleźć można sporo antycznych przedmiotów.\n« Odpowiedź #46 dnia: Poniedziałek, 06 Kwi 2015, 20:11:16 »\n« Odpowiedź #47 dnia: Poniedziałek, 06 Kwi 2015, 20:16:10 »\nTen precedens zapoczątkował Rektor Ganganelli w stosunku do dr. net d'Orange Nassau. Większość stopni, które zostały przywrócone należą do osób, które rzeczywiście je zdobyły. W mikroświecie mamy tak mało naukowców, że należy docenić i korzystać z wiedzy tych, którzy dawniej w innym wcieleniu ją posiedli.\n« Odpowiedź #48 dnia: Poniedziałek, 06 Kwi 2015, 20:19:53 »\nPopieramy pomysł Rektora zarówno w stosunku do nadanego tytułu naukowego, jak i utworzenia Zakładu Archeologii. Nie rozumiemy sprzeciwu i reakcji Brata Bertelli, zważywszy, iż on sam uzyskał stopień naukowy na bazie tej samej procedury.\n« Odpowiedź #49 dnia: Poniedziałek, 06 Kwi 2015, 20:24:34 »\nDziękuję za cenną uwagę Wasza Świątobliwość.\n« Odpowiedź #50 dnia: Poniedziałek, 06 Kwi 2015, 21:15:54 »\nJednak już wcześniej w mikronacjach zapracowałem sobie na ten tytuł i tak samo w Rotrii. Ja nie widzę przeszkód do utworzenia zakładu archeologii ale bez wcześniejszego nadawania tytułów. Wszyscy tutaj obecni na swoje tytuły wcześniej zapracowali.\n« Odpowiedź #51 dnia: Poniedziałek, 06 Kwi 2015, 23:08:14 »\nDobrze. Przemyślałem tą sprawę i posłucham uwag monsignore dr net. Bertelliego i zmienię zarządzenie. Prałat Calabrese zostanie warunkowo zatrudniony jako asystent bez tytułu zawodowego magistra net. i uzyska go dopiero, gdy przygotuje 4 wykłady z archeologii. Natomiast stopień doktora, gdy przeprowadzi wykopaliska i napisze kolejne wykłady.\nZamykam tą część obrad. Dziękuję dr net. Bertelliemu za czujność, troskę o dobro Uniwersytetu.\n« Ostatnia zmiana: Poniedziałek, 06 Kwi 2015, 23:53:15 wysłana przez Giovanni Battista della Popoly »\n« Odpowiedź #52 dnia: Piątek, 10 Kwi 2015, 19:43:51 »\nW poniedziałek udaję się do Republiki Bialenii. Zostałem zaproszony przez Rektora Uniwersytetu Bialeńskiego. Wygłoszę tam wykład gościnny i będę rozmawiał na temat przyszłej współpracy między UR, a UB.\n« Odpowiedź #53 dnia: Sobota, 11 Kwi 2015, 15:33:33 »\nWnoszę o powołanie doraźnej Komisji senackiej ds. nadania tytułu zawodowego magistra asystentowi Basiliowi Calabrese. Proszę o zgłoszenia przynajmniej dwóch chętnych do zasiadania w niej. Komisji będę przewodniczył osobiście.\n« Odpowiedź #54 dnia: Sobota, 11 Kwi 2015, 15:50:19 »\n« Odpowiedź #55 dnia: Sobota, 11 Kwi 2015, 17:20:47 »\nDziękuję adiunktowi. Poproszę jeszcze co najmniej jedną osobę.\n« Odpowiedź #56 dnia: Sobota, 11 Kwi 2015, 17:44:10 »\n« Odpowiedź #57 dnia: Sobota, 11 Kwi 2015, 21:01:30 »\nWedług statutu jest ona komisją ds. tytułu profesora. Po tym zgłoszeniu zakończę Radę Uczelni, a następne posiedzenie o zasadniczym znaczeniu dla całego Uniwersytetu zwołam pod koniec kwietnia.\n« Ostatnia zmiana: Sobota, 11 Kwi 2015, 21:13:59 wysłana przez Giovanni Battista della Popoly »\n« Odpowiedź #58 dnia: Sobota, 11 Kwi 2015, 23:06:23 »\n« Odpowiedź #59 dnia: Niedziela, 12 Kwi 2015, 00:05:06 »\nUważam, że będzie to możliwe po nowelizacji Statutu. Ale precedensowo na razie można tak zrobić.


Firma to ludzie. 10 lat Mitsubishi Electric w Polsce | Mitsubishi Electric News\nRozmowa z Wojciechem Wąsikiem, dyrektorem Oddziału Mitsubishi Electric Europe B.V. Polish Branch.\nProponujemy, by nasza rozmowa zaczęła się od czegoś w rodzaju „fotografii” Mitsubishi Electric Polska. Czym się zajmujecie, jak dużym jesteście przedsiębiorstwem, jakie jest Wasze miejsce w ogromnym konglomeracie firm należących do Mitsubishi Corporation?\nRzeczywiście, Mitsubishi to ogromny międzynarodowy koncern, zajmujący się produkcją i usługami w bardzo wielu dziedzinach. Najczęściej kojarzy się z motoryzacją, ale nasza firma jest częścią Mitsubishi Electric Europe, polskim oddziałem tej organizacji, zarejestrowanej w Amsterdamie. Takich oddziałów jest ponad 20 w większości krajów europejskich. Jedne są większe, inne mniejsze – w zależności od tego, jak dawno powstały i jakiej wielkości jest obsługiwany przez nie rynek. My jesteśmy jednym z najmłodszych oddziałów Mitsubishi Electric Europe, powstaliśmy dokładnie dziesięć lat temu: w maju 2009 roku nastąpiło przejęcie spółki lokalnej MPL Technology oraz MPL Tech Group i na ich bazie w grudniu tego samego roku powstał polski oddział Mitsubishi Electric Europe. Jesteśmy zatem częścią dużej organizacji, która została powołana głównie do sprzedaży produktów Mitsubishi Electric. To są wyroby mocno technologiczne, z dużym „wsadem” myśli inżynierskiej – zatem ich sprzedaż jest związana z dużą wartością dodaną, na co składają się m.in.: edukacja, szkolenia, doradztwo techniczne itd.\nJak dużą firmą jest dziś Mitsubishi Electric oddział w Polsce? Jakie ma obroty, zatrudnienie? Jak to się zmieniało w minionych latach?\nDziesięć lat temu, zaraz po przejęciu, w naszej firmie pracowało około pięćdziesięciu osób, podczas gdy dzisiaj w polskim oddziale pracuje ich pięć razy więcej, a w całym regionie, za który odpowiadamy – około trzystu osób. Jeszcze bardziej wzrósł nasz wolumen sprzedaży – z 6 mln euro do ponad 60 mln euro. To jest bardzo dynamiczna ekspansja.\nUrządzenia klimatyzacyjne Mitsubishi Electric instalowane są w m.in. w hotelach oraz w domach i mieszkaniach.\nI to wszystko automatyka przemysłowa?\nNie tylko. Naszym drugim znaczącym departamentem, „drugą nogą”, jest branża urządzeń klimatyzacyjnych. Znajdują one zastosowanie w biurowcach, na stadionach, w halach sportowych czy w fabrykach – dla utrzymania temperatury procesów przemysłowych. Popyt na nie rośnie i, tak jak popyt na automatykę, wiąże się ze wzrostem inwestycji. Powinienem zresztą klimatyzację wymienić na pierwszym miejscu, bowiem ten obszar działalności biznesowej Mitsubishi Electric w najbliższej perspektywie będzie się rozwijać naprawdę dynamicznie.\nCzy widzi Pan jeszcze inną dziedzinę, w której firma Mitsubishi Electric w Polsce mogłaby się rozwinąć?\nChyba motoryzacja, chociaż to bardzo trudny rynek. Mało kto z użytkowników mercedesa wie, że ma tam zamontowaną nawigację Mitsubishi Electric. Mam zatem na myśli właśnie projektowanie i produkcję określonego elementu do określonego modelu jakiegoś samochodu, a to robi się w ścisłej współpracy z firmami motoryzacyjnymi. Ale tym zajmują się głównie oddziały naszej firmy w Wielkiej Brytanii czy we Francji, czyli tam, gdzie są centrale producentów samochodów. Inny potencjalny kierunek to elementy elektroniczne.\nKiedy Pan dołączył do firmy? Bo szefem Mitsubishi Electric Europe B.V. Polish Branch został Pan niedawno. Czym zajmował się Pan wcześniej?\nZaraz po studiach – skończyłem 20 lat temu automatykę na AGH – zatrudniłem się w niewielkiej rodzinnej firmie, która była dystrybutorem urządzeń Mitsubishi Electric w Polsce. To właśnie ta firma została 10 lat temu wykupiona przez Mitsubishi Electric.\nRazem z Panem niejako?\nMożna tak powiedzieć. Bardzo się cieszę, że jestem po automatyce przemysłowej ze specjalizacją informatyka, bo dzisiaj widzę, jak bardzo automatyka się zazębia z informatyką. Pracę w MPL rozpocząłem w 1999 roku, tuż po studiach. Aplikowałem na stanowisko związane ze sprzedażą i choć nie do końca bliska była mi specyfika działalności firmy jednak dość szybko odnalazłem się w nowych realiach.\nIlu pracowników liczyła wówczas firma MPL?\nKilkunastu, to była niewielka rodzinna firma. Typowy dystrybutor urządzeń określonej firmy, sprzedaż, szkolenia. Dzisiaj tego typu specjalizowanych i wartościowych partnerów nadal też mamy.\nI po dziesięciu latach firma Mitsubishi Electric postanowiła wykupić tę firmę? Dystrybutorem nie mogła pozostać nadal firma MPL?\nMitsubishi Electric Europe postanowiło powołać w Polsce ośrodek, który będzie rozwijał sprzedaż automatyki przemysłowej w całym regionie, w całej Europie Środkowej. Zresztą, o ile wiem, właściciele MPL także zabiegali o wykup, bo jednak pozycja niezależnego, niewielkiego dystrybutora jest na rynku znacznie słabsza niż przedstawiciela dużego koncernu. Początkowo obszarem, na którym działaliśmy, były – poza Polską – Czechy, Słowacja i Węgry, następnie dołączyły Rumunia i Bułgaria, a w końcu także kraje bałkańskie – Słowenia, Serbia, Albania itd. I ostatnio, przed kilku laty, Ukraina – wcześniej podlegająca rosyjskiemu oddziałowi Mitsubishi Electric. To ogromny rynek, z wielkim potencjałem.\nW 2009 roku Mitsubishi Electric kupuje firmę MPL i postanawia z Polski prowadzić działalność na kilka krajów ościennych. Po kilku latach obszar działalności poszerzony zostaje o dział klimatyzacji. W ciągu tych dziesięciu lat rozwinęliśmy się, założyliśmy – cztery lata temu – nowe oddziały Mitsubishi Electric na Słowacji i na Węgrzech.\nKiedy został Pan Branch Presidentem Mitsubishi Electric w Polsce?\nOficjalnie od kwietnia tego roku zostałem dyrektorem czterech oddziałów: na Polskę, Czechy, Słowację i Węgry. Wcześniej pełniłem obowiązki szefa Dywizji Automatyki Przemysłowej, a aktywnie uczestniczę w zarządzaniu firmą od sześciu lat. Zatem specjalnie nie odczuwam tej zmiany. Ciąży na mnie oczywiście dużo większa odpowiedzialność. Odpowiadam za całą firmę, a nie jedną dywizję.\nFabryka Mitsubishi Electric Nagoya Works w Japonii.\nMiał Pan już wcześniej wpływ na decyzje?\nMiałem – na decyzje, na strategię. Mamy w firmie japoński system zarządzania, decyzje podejmujemy wspólnie, raz w węższym gronie, raz w szerszym.\nTa swoista demokracja to rzeczywiście japoński styl?\nTak, w Japonii, nim decyzja zapada, większość zainteresowanych już o niej wie, bo sama decyzja jest zwieńczeniem pewnego procesu przygotowawczego, więc nie ma zaskoczenia. Nawet jeśli są to trudne decyzje. Myślę, że o tym, iż zajmuję dziś swoje stanowisko, mogło decydować i to, że podzielam taki styl kierowania, nie lubię autokratyzmu.\nCzym można sobie zasłużyć na taki awans jak Pański? Bo to przecież duży dowód zaufania?\nTo był duży dowód zaufania, ja też to tak odczuwam. Tyle że to bardziej dowód zaufania dla całego naszego zespołu. To efekt ogromnego zaangażowania osób, z którymi pracuję na co dzień. Co roku wręczamy nagrody specjalne osobom, które przepracowały u nas okrągłą liczbę lat. To była dla mnie naprawdę duża przyjemność wręczać niedawno nagrody za 10 lat pracy, a jest takich ludzi sporo: w tym roku było osiem osób, podobnie jak rok wcześniej. I to przy średniej wieku pracowników 32 lata! Ludzie chcą tutaj pracować, a to znaczy, że mogą się rozwijać. Staramy się zresztą znajdować każdemu co jakiś czas nowe wyzwanie.\nOd lewej: dotychczasowy Dyrektor Oddziału Mitsubishi Electric w Polsce Yutaka Oyaizu, Dyrektor i CEO Mitsubishi Electric Europe Yoji Saito i nowy Dyrektor Oddziału Mitsubishi Electric w Polsce Wojciech Wąsik podczas otwarcia nowego Centrum Automatyki Przemysłowej Mitsubishi Electric w Balicach – Showroom 4.0.\nJesteście zatem firmą głównie handlową, nie prowadzicie w Polsce żadnej działalności produkcyjnej?\nNie, Mitsubishi Electric Europe nie posiada fabryk, zasadniczo nie zajmuje się produkcją, ta jest zlokalizowana głównie na Dalekim Wschodzie. W Europie fabryki znajdują się między innymi w: Turcji, Szkocji, na Węgrzech oraz w Republice Czeskiej. Warszawski MEDCOM, zajmujący się elektromobilnością i rozmaitymi krótkoseryjnymi urządzeniami dla transportu i komunikacji, jest także powiązany kapitałowo z Mitsubishi Electric, ale jest to oddzielna jednostka biznesowa.\nCzy automatyka przemysłowa ma jednak w Polsce przyszłość? Od kilku dziesięcioleci w krajach rozwiniętych jest wyraźna tendencja do uciekania od produkcji przemysłowej, przenoszenia jej do innych krajów, zwłaszcza do Azji (Chiny, Bangladesz, Indie itd.). Komu będziecie sprzedawać automatykę, gdy już cała produkcja przeniesie się tam?\nTo nie jest tak. Oczywiście, takie zjawisko ma miejsce w wielu branżach przemysłowych, ale równocześnie w innych produkcja w krajach rozwiniętych, w tym w Polsce, systematycznie wzrasta. Wiele firm zagranicznych inwestuje u nas, w regionie CEE. Fabryki są, przemysł się rozwija, wiele firm powstało w minionych latach… Może ostatnie dwa lata były w Polsce uboższe w duże projekty inwestycyjne, w kilku z nich jako kraj przegraliśmy czy to z Węgrami, czy z Rumunią, ale ogólnie rzecz biorąc, rynek się rozwija. Zresztą od kilku dekad kraje stanowiące obszar naszej działalności rozwijają się szybciej niż średnia europejska. Właśnie nasze wyniki, nasz wzrost, świadczą o tym, że przemysł w Polsce się rozwija. I to dotyczy obu naszych specjalności. Jeśli zaś chodzi o automatykę, to przyszłość zapewnia jej coraz wyraźniej odczuwalny brak rąk do pracy. Jeśli produkcja jest w dużym stopniu manualna, niezautomatyzowana, a koszty pracy z roku na rok rosną, to wyrób może szybko stać się niekonkurencyjny, bo inni potrafią to samo wykonać szybciej, taniej, w lepszej jakości. Drugim, obok braku rąk do pracy, czynnikiem napędzającym zainteresowanie automatyką przemysłową, są rosnące bardzo dynamicznie koszty pracy. Zlokalizowane w Polsce fabryki konkurują na rynku nie tylko z innymi markami, ale i wewnątrz swojej organizacji z innymi fabrykami. Przecież nowy model czy nowa część mogą być produkowane nie tylko w Polsce, ale i w kilku innych fabrykach korporacji. Decyduje jakość i cena.\nAutomatyzacja wreszcie niesie ze sobą poprawę jakości, eliminację defektów, umożliwia wcześniejsze wyłapanie elementów wadliwych, nim zostaną zamontowane w wyrobie końcowym. Ogólnie: wyraźnie poprawia efektywność produkcji.\nDlatego na ogół nikt dzisiaj nie ma wątpliwości, że warto inwestować w automatyzację. Problemem jest co najwyżej skala i tempo tego procesu. Oraz koszty. Oczywiście, czasem komuś się wydaje, że prościej i taniej przenieść produkcję do innego kraju. Tak zrobiła pewna japońska firma: przeniosła manualną produkcję z Polski – z kraju, który zaczął im się wydawać za drogi, do Rumunii. Ale dziś, po czterech latach, i tak trzeba było tę produkcję zautomatyzować. Tam też już zaczyna brakować rąk do pracy. A to nie jedyny taki przypadek. Dzisiaj dla pracodawcy aspekty ludzkie zaczynają być decydujące. Czy chodzi o znalezienie załogi do nowego zakładu, czy o zarządzanie już posiadanymi zasobami. Jak pogodzić różne generacje? Jak spełnić różne oczekiwania?\nShowroom 4.0 – nowoczesne Centrum Automatyki Przemyslowej w Balicach.\nMiałem niedawno okazję obejrzeć nową polską fabrykę Toyoty, gdzie wytwarza się skrzynie biegów do samochodów hybrydowych. Po raz pierwszy ta technologia została przeniesiona poza Azję – właśnie do nas, do Polski. Ale tym, co mi się szczególnie rzuciło w oczy, było to, że cały proces produkcyjny w tej fabryce jest przesiąknięty zasadą nieustannego poprawiania i usprawniania procesu. Tego się wymaga od każdego pracownika. Tu zaoszczędzić pięć sekund, tam trzy. Toyota była pionierem we wprowadzaniu tego stylu pracy. Do podobnego podejścia namawiam naszych pracowników, choć to oczywiście zupełnie inny rodzaj działalności. Sami najlepiej wiedzą, co ich w pracy denerwuje, przeszkadza, opóźnia, sami wiedzą, co poprawić, by unikać frustracji. To bardzo dużo daje. Choć Mitsubishi Electric jest marką znaną, mającą znacznie większe możliwości, musimy się mocno starać, żeby znaleźć pracowników – zwłaszcza takich, którzy mają motywację i chcą zaangażować się w zmiany. Dlatego staramy się tak rozwijać firmę, by mocno inwestować w ludzi. Firma to ludzie! Gdyby nie oni, nie moglibyśmy – jako Mitsubishi Electric – mieć takich wyników.\nJak wygląda robotyzacja Polski na tle regionu, całej Europy?\nMy działamy generalnie w fabrykach należących do dużych koncernów. Tutaj jako kraj nie odstajemy od Zachodu. Nowe fabryki są już nafaszerowane automatyką, a te przejęte nadrabiają szybko zaległości. Nie odstajemy więc aż tak bardzo, aczkolwiek jest jeszcze wiele do zrobienia. Są takie wskaźniki robotyzacji, na przykład liczba robotów w stosunku do liczby pracowników. I tu jesteśmy sporo za Czechami, trochę za Węgrami, w Europie najwyższy ten wskaźnik mają Niemcy. Polski kapitał podchodzi do automatyzacji, a i w ogóle do dużych inwestycji, z którymi się ona często wiąże, ostrożniej, dużo jest obaw, czy to właściwy moment, czy warto teraz. Międzynarodowe firmy takich dylematów nie mają, ale też mają na inwestycje większe środki.\nJesteście firmą z potężnym japońskim zapleczem. Czy za tym idzie stosowanie japońskich metod, filozofii pracy? Obowiązkowo czy „do wyboru”?\nTo ciekawe pytanie. Ja bardzo lubię Japonię i Japończyków. O ile, kiedy przyjeżdża się do tego kraju, wszyscy oczekują dopasowania się do jego realiów, do kultury, obyczajów, o tyle Japończycy tutaj pozostawiają nam dużą autonomię, nie próbują zrobić tu drugiej Japonii, nie mierzą Europejczyków tą samą miarą co swoich rodaków. W japońskiej kulturze pracy jest na przykład normalne i akceptowalne, że pracownik niejako z dnia na dzień jest przerzucany z jednego zakładu do drugiego, odległego o kilkaset kilometrów, albo nawet do innego kraju. U nas byłoby ciężko wprowadzić taką zasadę. Toteż Japończycy dają nam sporo swobody, o ile pilnujemy spraw fundamentalnych. To jest przede wszystkim kwestia szacunku do ludzi, kultury, etyki biznesowej.\nNatomiast jeśli chodzi o działalność operacyjną, to my ją budujemy sami. Oczywiście, gdzieś w tle, jako niepomijalne, jest coś, co nazwę „DNA firmy Mitsubishi Electric”, wartości, które muszą być respektowane: jak prowadzić etycznie biznes, jak traktować klienta… Ale to tak naprawdę są ogólne i uniwersalne zasady dobrego prowadzenia biznesu. Japończycy nie są skłonni do dużych inwestycji, wolą działać krok po kroku, mówiąc kolokwialnie: „jeść małymi łyżeczkami”. Wychodzą z założenia, że biznes buduje się latami i powoli. Nie zawsze się z tym zgadzam, próbujemy łączyć ich ostrożność z naszym temperamentem.\nRaczej wysyłają sygnały: „zastanówcie się, czy to dobry moment”, „zastanówcie się, czy w taki sposób”.\nJakie branże są obecnie w naszym regionie najbardziej spragnione automatyzacji? Kto jest Waszym głównym klientem?\nNie ma co ukrywać: to przede wszystkim automotive – szeroko rozumiana branża motoryzacyjna. Od przynajmniej dziesięciu lat obserwuje się przenoszenie tych fabryk z Europy Zachodniej do naszego regionu, na Węgry, Słowację, do Czech, także do Polski, a ostatnio również do Serbii, czyli poza Unię. Przy czym na ogół nie powstaje tu produkt finalny, tylko wytwarzane są te setki elementów, z których samochód się składa, typu: wycieraczki, uszczelki, szyby, elementy skrzyń biegów itd. I w całym regionie jest bardzo wielu producentów tych części. Tego nie widać, ale za każdą decyzją strategiczną, że powstaje gdzieś fabryka Toyoty, Volkswagena czy Opla, idzie szereg mniejszych inwestycji dokonywanych przez ich kooperantów. I to wśród nich jesteśmy bardzo aktywni. Automatyzacja pomaga im produkować dokładniej, z mniejszą ilością odpadów, szybciej, z automatyczną kontrolą jakości pozwalającą wyłowić niesprawny element wcześniej, zanim zostanie zamontowany w wyrobie finalnym.\nCzy roboty przemysłowe nadal potrzebują nadzoru człowieka, czy bliski jest czas, że ludzie w zautomatyzowanych fabrykach staną się zbędni?\nCzłowiek jeszcze długo, a może i zawsze, będzie w fabryce niezbędny. Nie wyobrażam sobie, by było inaczej. Oczywiście są takie linie, które pracują w ogóle bez nadzoru człowieka, sami prezentujemy taką w naszym Showroomie 4.0, ale to nigdy nie jest urządzenie zupełnie bezobsługowe. Musi je uruchomić człowiek i musi monitorować, jak ono pracuje. Automatyka zastępuje człowieka w pracach monotonnych czy niebezpiecznych, ale nadal jest on w fabryce potrzebny.\nGłówna siedziba Mitsubishi Electric Europe Polish Branch w Balicach.\nDzisiaj! A jutro? Kiedy robot zostanie wyposażony w tzw. sztuczną inteligencję, nie będzie jedynie na okrągło wkręcał określonej śrubki we wskazane miejsce, dostanie szerszy zakres możliwości, pewną autonomię, będzie się porozumiewał z innymi automatami… Czy takie roboty przemysłowe macie w planach, ma je Mitsubishi Electric?\nNie tylko w planach, produkujemy już takie i sprzedajemy. Ale muszę powiedzieć, że automatyka przemysłowa jest w pewien sposób branżą bardzo konserwatywną, nowości wchodzą bardzo powoli, muszą zostać dokładnie sprawdzone. Wokół sztucznej inteligencji jest wiele szumu marketingowego, ale przecież Mitsubishi Electric w swoich fabrykach już od kilkunastu lat produkuje potrzebne dla siebie elementy w systemie nazywanym u nas Smart Factory, teraz głośnym jako Industry 4.0. Aspekty sztucznej inteligencji głównie wspomagają operatora, inżyniera odpowiedzialnego za produkcję, w podejmowaniu decyzji. Samo zbieranie informacji jest jeszcze w miarę proste. Istotne jest ich przetwarzanie, analiza i podejmowanie na tej podstawie decyzji. Jeśli w fabryce działają setki czy nawet tysiące automatów i każdy wysyła na minutę kilka – kilkanaście informacji, to trudne jest już samo zapoznanie się z nimi, choćby po to, by przewidzieć, że za jakiś czas może być problem z tą czy inną maszyną, że przykładowo trzeba ją za tydzień wyłączyć do remontu. To można zrobić tylko, stale analizując kluczowe parametry maszyny, związane na przykład z tarciem czy obciążeniem. Jeśli następuje zmiana takiego parametru, człowiekowi może ona umknąć w powodzi innych danych. Wspomagany sztuczną inteligencją system potrafi miliony takich informacji analizować w czasie rzeczywistym i zapalać lampkę, jeśli jakiś parametr zaczyna odbiegać od normy. A wtedy operator może sobie rozwinąć całą historię, zobaczyć, co się dzieje, podjąć decyzję – powiedzmy, o sprawdzeniu łożysk, by nie nastąpił niekontrolowany przestój, bo ten jest kosztowny. I takie automaty oczywiście robimy, chociaż przy wprowadzaniu wielu innych nowości jesteśmy bardzo ostrożni, bo na pierwszym planie stawiamy kwestie bezpieczeństwa.\nJaką część rynku automatyki przemysłowej obsługuje Mitsubishi Electric w Polsce?\nW Polsce szacujemy nasz udział na ok. 12% w tych produktach, które dostarczamy bezpośrednio. To jest na pewno dobra pozycja, porównując z całym Mitsubishi Electric Europe, które ma nieco niższy udział w rynku. W kilku produktach jesteśmy niewątpliwie numerem jeden, w innych na przykład lepszą pozycję ma Siemens, bardzo silny w Europie, czy amerykańska firma Rockwell Automation, która również jest obecna na europejskich rynkach. Natomiast w Azji Mitsubishi Electric jest niewątpliwie numerem jeden w szeroko rozumianej automatyce.\nKoreańczycy z Wami nie konkurują? Samsung, LG?\nW automatyce nie, oni są bardziej nastawieni na dobra konsumpcyjne. Natomiast są często naszymi dobrymi klientami, bo fabryki produkujące smartfony, lodówki czy AGD są mocno zautomatyzowane.\nZrobotyzowane stanowisko do montażu długopisów.\nCo pozwala Wam zdobywać nowych klientów, poza jakością produktów i ceną?\nNiewątpliwie naszą siłą jest dobre doradztwo techniczne, młody, ambitny zespół inżynierów, którym chce się wspierać klientów, prowadzić szkolenia, doradzać… Uważam, że dzisiaj najważniejsze jest właśnie dobre wsparcie techniczne. Produkty i ich jakość są przecież podobne. Myślę, iż klienci doceniają, że staramy się trzymać jeden wysoki poziom wsparcia technicznego dla nich.\nDziękujemy za rozmowę i życzymy wielu sukcesów Panu i firmie w następnych dziesięcioleciach.