Zbyt wcześnie by gasić płomień\nBoże mój, nawdychawszy się zjełczałego dymu, W ciemności, w ogniu i oczywiście bez kasku, Niewidzialny stoisz za plecami ukochanych synów, By chwycić w ramiona, gdy przyjdzie im paść. Zbyt wcześnie jeszcze gasić ten płomień, Boże, zbyt wcześnie Zamykać znaki w ciemnościach...\nZostań.Ktoś musi iść z nim właśnie na skrajnadpalonej fotografii, gdzie gubi się wątek.Do siódmej trzydzieści jest jeszcze trochę czasu na sny.Przy tobie jest taki płochliwy, wypełniona oddechem glina,przy tobie jest dzieckiem, a dzieci nie umierają,dzieci po prostu wychodzą w...\nDominoes (Domino) Jesteś w kanonie moich zaćmień, Dominiko. Ten sen zawiera treści od partnera EMI. Nie jest on już dostępny w Twoim kraju.Szukam boskiej EMI, nie szukam partnera.Gasnąc w obłokach, tracąc oparcie w różywiatrów (ona nie jest różą), co myślisz?Seksu pomiędzy...\nPowitało mnie wieczorne słońce,które na kasztanowcu zapaliło świece.Dni były błękitne i wydawały się bezkresne.Nocą ćmy pukały mocno do okna.Nade mną mrugało czerwone oko, we śniemój aparat fotograficzny zmienił sięw coś miękkiego jak chleb czy glina...\nWiersze z tomu "Południk zerowy"\n***nuda i raz jeszcze nuda teraz wiem co zabiera wszystkich dwudziestosiedmiolatków nuda jaka przychodzi po znużeniu nuda jak narkotyk nuda po miesiącach szału nudne spotkania nudne rozmowy można spróbować jeszcze tak: - wierzysz w boga? a można i tak – wierzysz bogu?\nartykulacja ślady twoich wydłużonych podeszew wykrzykniki na ziemi zostajesz boso znaki zapytania z pięcioma kropkami na górze kiedy padasz martwy twoja pozycja przypomina zabójcy literę której on i tak nie nauczył się wymawiać


Sepsa meningokokowa??? - Forum 2021 - RODZICE.PL\nPneumokoki, meningokoki… Ciągle coś nowego, nowe szczepionki… Z jednej strony czlowiek dla spokoju zaszczepiłby tego dzieciaka na wszystko co się da, a z drugiej strach przed powikłaniami szczepień, o których prawie każda z nas słyszała…\nUnikacie skupisk ludzkich ze strachu przed chorobą? Jak to u Was jest… Co mówią Wasi lekarze?\nA o sepsie i szczepionce jest tu—>[Zobacz stronę]\nKamelia z Michałkiem (ponad 3 lata) i chyba-Mają (32 tc)\n62 odpowiedzi na pytanie: Sepsa meningokokowa???\nRe: Sepsa meningokokowa???\nnie panikuje, ale unikam…\ntym bardziej że eF kaszlący i pociągający, my też pociągający.\n‘strzeżonego Pan Bóg strzeże” i czasem warto ‘dmuchać na zimne’… wole posiedzieć w domu z małym, bo gdyby się coś stało, gdybym posyłała go do przedszkola, to bym sobie nie wybaczyła:(\nz dodatkowych płatnych szczepień zdecydowałam się jedynie na HIB, ALE TEŻ NIE OD RAZU – ZASZCZEPILIŚMY MAŁEGO JAK MIAŁ OKOŁO 1,5 ROKU. Chciałam zaszczepić go przeciwko grypie, ale jeden z lekarzy odradził mi to, jednocześnie odradzając szczepienie dziecka wszystkimi nowościami wchodzącymi na rynek – w tym szczepionkami przeciw pneumokokom i meningokokom. Pediatra, która zajmuje się moim dzieckiem nawet nie zaproponowała nam tych szczepień. Ja obawiam się trochę powikłań, jakie mogłyby wyniknąć po podaniu szczepionek.\nCo do drugiego pytania, to nie unikam skupisk ludzkich ze strachu przed chorobą. Trzymanie dziecka pod kloszem nie jest wg mnie najlepszym pomysłem. Robiłam tak przez rok i owszem – nie wiedizeliśmy nawet co to katar, ale odkąd mały poszedł do żłobka tochodzi 4 dni a przez 2 tyg jest chory – i tak w kółko. Ze żłobka go wypisałam. Ponownie zapiszę go w maju, gdyu te pieprzone wirusy nie będą już tak atakować.\nPrawie 10% chorych na zakażenie wywołane poprzez meningokoki grupy C umiera. U dalszych 20% chorych po przebyciu tej choroby pozostają trwałe uszkodzenia takie jak niedosłyszenie, uszkodzenia mózgu, ataki epileptyczne lubutrata kończyn.\ni niech mi ktos powie, że nie zdarzył się CUD!\n[Zobacz stronę]. Asp?p=5,164,8]]https://www.medserwis.pl/nm. Asp?p=5,164,8\nOd kilku lat jest już skuteczny lek przeciwko sepsie. Leczenie jest jednak bardzo kosztowne. Sepsa jest jednym z największych wyzwań dla współczesnej medycyny.\nprawdopodobnie dlatego mój syn żyje. dostał wówczas 4 antybityki naraz, w tym również wyżej wymieniony, bo inaczej…\nCzęsto pojawia się w wyniku zakażenia po zabiegu chirurgicznym.(…) Ilość przypadków ciężkiej sepsy zwiększa się corocznie także z powodu starzenia się społeczeństwa oraz wzrostu ilości przeprowadzanych zabiegów chirurgicznych.\npolecam fankom cc… choć w moim otoczeniu niedawno zmarło dziecko po usunięciu zęba (to też zabieg)…\nchciałam Basię zaszczepić przeciwko pneumokokom, ale wciąż nie mogę znaleźć momentu, kiedy będzie tak 100% zdrowa (niezasmarkana itepe), zeby Ją zaszczepić, więc pewnie zrobimy to dopiero wiosną-latem.\nCzy unikamy skupisk? No-nie chodzimy z B do zadnych hipermarketów (no ale my generalnie staramy się Jej tam nie zabierać), ale do przedszkola Bacha chodzi (tam dzieciarnia jest tak przetrzebiona,że nie można mówić o “skupiskach”).\nCzyli tak podsumowując – pewnie,że się boję, ale nie jest to strach paraliżujący, nie jest to strach większy niż np.przed huraganem.\npolecam fankom cc\nej no Bruni, bez takich mi tu przekąsów!!!\nPo stracie ciąży teraz panikuję jak młoda tylko chrząknie, nie jestem z tego dumna, ale nic na to nie poradzę;-(\nNie unikamy skupisk, ale też nie chodzimy na ‘wycieczki’ w takie miejsca by tylko coś pooglądać [zresztą nigdy tego nie robiliśmy]…\nCzy panikuje?? Nie myslałam o tyn nigdy – no może czasami przechodziło mi to przez głowe jest tak choroba, ale skoro mój synek niedługo bedzie miał 5 lat to wychodzi z grupy tzw. największego ryzyka. I to włsnie było NAJGŁUPSZE co mogłam pomyslec.\nPewnie ten watek zaczełas, bo słyszałaś wiele na ten temat w telewizji i pewnie słyszałaś/łyscie o epidemii w jednostce wojskowej i kawarantannie. Niestety tak sie składa, że ja tam pracuje i to cholerstwo przywlokłam do domu. Całe szczęście w pore mały dostał antybiotyki i już jest ok. Dopiero kilka dni jesteśmy w domu po pobycie w szpitalnej izolatce. Okropienstwo – najgorsze było jak patrzyłam jak faszerują małego lekami i ciągle pobieraja mu krew. Pluje sobie w twarz, ze nie zaczszepi.łam małego. A z drugiej strony ta dostępna szczepionka jest na pneumokoki, a u mojego synka stwierdzono posocznicę meningokokową.\nI teraz zastanawiam się czy moja marna pensja jest warta tego, aby wrócić tam do pracy? Nieweim co robic. Narazie siedze na zwolnieniu z małym.\nTak swoją drogą to połowa tego co mówią w telewizji to nieprawda. Wczoraj powiedzieli, że zmarł zołnierz, a on zmarł w poniedziałek. Mówią, że wszyscy dostali szczepionki – znowu kłamstwo. Antybiuotyki tez niby wszyscy dostali – kłamstwo – jak narzaie połowa je dostała.\nNajlepsze jest to, ze mój “wspaniały szef” (pisałam juz o nim na forum) dzwonił do mnie wczoraj i kazał mi wracać do pracy, bo niby kupe roboty jest. Niedoścd, ze jak była ogłoszona juz kwarantanna musiałam wchodzić do budynku po dokumenty (bo przecież musimy prze ten czas pracowac według wszystkich) to jeszcze mam puścić osłabione dziecko, po serii 4 antybiotyków i tysiącach pobrań krwi do przedszkola. Do tego mały ma dziś stan podgorączkowy.\nWyżaliłam sie – maiłam nie poruszać tego tematu tu na forum, ale złość mnie rozpiera.\nA czy unikac skupisk ludzi? chyba nie, bo jak same widzicie można to świństwo przywlec do domu na swoich rękach.\nMonikaPJ, to nie był przekąs:)\nto była przekąska:)\nAsiu współczuję tego co przeszliście:((\nDobrze że już jesteście w domku i zdrowiejecie:)\nA szefa olej, niech się wypcha;-)\nWłaśnie napisałam w innym wątku, jak to niecałe 4 lata temu “wzięłam” całą serię na żółtaczkę typu B. Kosztowało to trochę kasy, odchorowałam szczepionkę, a teraz się okazało, że… nie jestem odporna. A jestem w ciąży i pewnie jakieś zabiegi w szpitalu mnie w najbliższym czasie czekają…\nUnikam i panikuje wrrrrrrrr nawet nie czytam waszych linków nie słucham za czesto wiadomosci bo chyba bym zeswirowała na maxa i dzieciaki do szczelnych pomieszczen pozamykała buuuuuuu\no kurde 🙁\nwspolczuje przezyc, jak dobrze, ze juz jestescie w domu…\njakie objawy u Mateusza Cie zaniepokoily?\nPrzekąską to jestem ja albo Ty\nO rany… Mieliście przeżycia…\nA szefa masz faktycznie “inteligentnego”. Czy On nie ma dzieci?\nwspółczuję przeżyc i trzymam kciuki.\nTwoja opowieść powinna być dla nas przestrogą – wiele z nas ( w tym ja) pewnie myśli, ze “nam to się nie zdarzy, to zdarza się innym”. Dziekuję.\n“wzięłam” całą serię na żółtaczkę typu B. Kosztowało to trochę kasy, odchorowałam szczepionkę, a teraz się okazało, że… nie jestem odporna\nczy mozesz napisać, w jaki sposob wyszlo to, ze szczepionka Cię nie uodporniła? Pytam, bo mąż wziął cała serię i myślałam,że jesteśmy bezpieczni….\nPati, jestem poruszona tym co piszesz… Pozostaje mi tylko życzyć Wam zdrowia!!!\nta dostępna szczepionka jest na pneumokoki, a u mojego synka stwierdzono posocznicę meningokokową\nA w tym linku, który podałam jest wyraźnie o szczepionce przeciwko meningokokom:\nW Polsce nadal niewystarczająca jest świadomość, że przypadkom zapalenia opon mózgowych lub sepsy wywołanym przez meningokoki grupy C i ich powikłaniom można skutecznie zapobiegać. W niemal 30 krajach dostępna jest szczepionka NeisVac-C firmy Baxter należąca do grupy tzw. koniugowanych szczepionek nowej generacji. Zgodnie z aktualnymi zaleceniami niemowlętom w wieku od 2 do 12 miesięcy należy podać 3 dawki szczepionki, natomiast u starszych dzieci i osób dorosłych wystarcza zaszczepienie pojedynczą dawką.\nDotychczas nie jest dostępna szczepionka chroniąca przed zakażeniami wywoływanymi przez meningokoki z grupy B.\nA mój post wziął się stąd, że zadzwoniła dziś do mnie koleżanka, która dowiadywała się także w Sanepidzie o tą szczepionkę… Podobno dawka kosztuje ok. 100zł. Tyle wiem od niej.\ntest z krwi.\nOdporność oznacza 10 jakiś tam jednostek, mnie wyszło niecałe 4…\nNo wlasnie, mozna okreslic czy ma sie przeciwciala przeciw tej chorobie? Pytam, bo Jasia dwa razy szczepilismy szczepionka HEXAVAC (6 w 1). Wczoraj wyczytalam na jakiejs francuskiej stronie, ze owa szczepionka zostala wycofana z rynku w 2005, bo podobno jakis odsetek szczepionych dzieci nie nabywal pelnej odpornosci przeciw WZW tymu B i nie bardzo teraz mozna sprawdzic czy synek nabyl odpornosc czy nie.\nJesli dziecko nie zakonczylo pelnego cyklu szczepien, to przed podaniem ostatniej mozna bylo okreslic te przeciwciala, w sytuacji takiej jak nasza (ostatnie szczepienie w 2003) ponoc nie.\nZnasz odpowiedź na pytanie: Sepsa meningokokowa???\nFerie zimowe 2021. Ta decyzja MEN spodoba się uczniom (ale nie wszystkim)\nAch te dzieci)\nA6W – sezon 2012\nA my mamy roczek!!!


@TheEcki sprawdź kiedy masz datę końca umowy i zacznij przenoszenie ok 1,5 miesiąca przed tym terminem. W opcjach przeniesienia numeru należy wybrać pozycję "z końcem okresu minimalnego" (lub coś o podobnej nazwie - w razie wątpliwości dopytaj u nas na forum). A jak już będziesz w trakcie aktywacji planu we flexie to ZANIM podepniesz kartę, wpisz kod polecający dzięki czemu możesz zyskać 50pln.\nAkurat karę można wyczytać z umowy - masz pozycję o wartości ulgi, termin końca umowy promocyjnej i okres zobowiazania.\nPrzykładowo jeśli umowa kończy Ci się 20.05, a była zawarta na 24 miesiące, to jeśli numer zostałby przeniesiony 20.04, kara wyniosłaby około 1/24 wartości tej ulgi (około bo jest to liczone w dniach, a nie miesiącach). Oczywiście jeśli masz możliwość to warto skontaktować się z BOK, ale obecnie mogą to być długie czasy oczekiwania 🙂\nPrzeniesienie numeru do Orange Flex jest następnie możliwe w 2 trybach:\n* jak najszybciej (odpowiednik trybu "z końcem umowy promocyjnej") - ten tryb zapewnia, że nie poniesiesz dodatkowych opłat u dotychczasowego operatora - numer zostanie przeniesiony z końcem umowy promocyjnej, a jeśli ten termin jest krótszy niż okres wypowiedzenia to z zachowaniem okresu wypowiedzenia\n* konkretny dzień - tu wybierasz dowolną datę, ale musisz pamiętać, że moze to wiązać się z dodatkowymi kosztami:\nzwrotem ulgi, jeśli wybrany dzień przeniesienia będzie przed końcem umowy\nopłatą za okres wypowiedzenia - mimo że operator nie będzie już świadczyć tobie usług, przysługuje mu prawo do żądania od Ciebie opłat za faktury, jakie wystawiłby Ci gdybyś chciał przenieść numer z zachowaniem okresu wypowiedzenia (za ten i kolejny okres rozliczeniowy)\n@Jarek: nie w każdej sieci kary są tak liczone. Przedstawiasz jedynie maksymalną opłatę, wielu operatorów stosuje inne mechanizmy.


Przedstawiciele PO i PiS zgodni: Polityka nie ma tu znaczenia. Kwestia szczepionek to walka o wspólne dobro - Rozmowy - Radio Kraków\nPrzedstawiciele PO i PiS zgodni: "Polityka nie ma tu znaczenia. Kwestia szczepionek to walka o wspólne dobro"\nCzwartek, 12 marca 2015, 12:57\nPrzeciwnicy szczepień zwierają szyki. Krakowski radny, który zaproponował, by do przedszkoli samorządowych przyjmować jedynie dzieci z kompletem szczepień, spotkał się z falą nienawiści. W konsekwencji zwrócił się o pomoc do policji. Tymczasem w samych Niemczech od października zachorowało na odrę 600 osób, dlatego WHO wzywa do kampanii proszczepiennych.\nPosłuchaj rozmowy z Lidią Gądek i Maciejem Klimą\nZapis rozmowy Jacka Bańki z Lidią Gądek, posłanką PO i internistą oraz Maciejem Klimą, senatorem PiS i również internistą.\nJacek Bańka: Mówimy o nienawiści przeciwników szczepień. Państwo też byli celem ataków takich osób.\nLidia Gądek: To się nazywa hejtem. Może bezpośrednio nienawiści i gróźb nie zauważyłam, ale zarzuty o tym, że mamy związki z firmami farmaceutycznymi są. Słysze, że mam krew dzieci na rękach. Takie zarzuty są. Nie ma merytorycznej dyskusji. Jestem otwarta na dyskusję. Jak rozpoczynaliśmy debatę o kalendarzu szczepień to chciałam rozmawiać dlaczego to jest obowiązek i jakie są tego konsekwencje. Zaczęła się tylko „jazda” w internecie.\nJ.B: Panie senatorze, oszaleliśmy wszyscy? Skąd ta nienawiść?\nMaciej Klima: W każdej grupie znajdą się osoby, które mają wątpliwości. Do takich osób nie docierają argumenty naukowe. Niektóre osoby się zetknęły z powikłaniami po szczepieniu. To jest nagłaśniane. W naszych warunkach to mała i nieistotna grupa. W Niemczech jest gorzej. Wiemy, jako lekarze, że niektóre dzieci nie mogą być szczepione. W tej grupie są osoby nieszczepione ze względów medycznych.\nJ.B: Zaangażowała się pani w krakowską dyskusję wokół przyjęcia takich zasad, żeby do przedszkoli były przyjmowane tylko dzieci z kompletem szczepień.\nL.G: Skoro słyszymy, żeby dać dowolność to w wielu krajach jest taka dowolność. Tam stosowane są takie metody, zachęty. Z jednej strony rodzic może szczepić lub nie, ale pierwszeństwo do żłobka czy przedszkola będzie miało dziecko zaszczepione. Stawka ubezpieczeniowa w przypadku nieszczepienia też jest wyższa. To zachęta. Nienawiść w Krakowie wynika z niewiedzy na temat tego dlaczego szczepienia są wymagane. Ruch antyszczepionkowy w Polsce jest niewielki. To 3% niezaszczepionych dzieci. W tym dzieci, które nie mogą być szczepione. To jednak grupa głośna, która powoduje niepokój u całej reszty. Rodzice dziecka, które nie może być szczepione są zaniepokojeni, ale nie o to chodzi w tej propozycji. Na pewno należy przedyskutować ten temat.\nJ.B: Takie zachęty byłyby odpowiedzialne społecznie?\nM.K: Mam wątpliwości. To dzielenie. Obawiam się, że początki, które zaczynają się w żłobkach będą przeniesione i takie ruchy mogą się pokazać. Nadmierne rygory dla rodziców nie są zachętą. Czasem się stawia bierny opór. Musi być edukacja i przekaz informacji dla rodziców o szczepieniach. To musi być wyraziste.\nJ.B: Na jaką pomoc państwa i parlamentarzystów możemy liczyć, żeby ten niewielki procent nie zdominował dyskusji o szczepieniach?\nL.G: Nasza wspólna rola, jako pracowników systemu ochrony zdrowia, polega na edukacji. Jest też olbrzymia rola mediów. Chylę czoła, bo ostatnio media stają na wysokości zadania. Na końcu jest polityka, także ta lokalna. Dzisiaj mamy projekt ustawy, który pozwala rozszerzyć zakres refundacji szczepień na kolejne szczepionki. Na przykład na pneumokoki, które są bardzo groźne. Przy tej okazji pojawiła się możliwość debatowania na ten temat, mówienia dlaczego trzeba szczepić. Nie jesteśmy zawsze hurraoptymistami. Są wskazania i przeciwwskazania. Są ludzie, których szczepić nie można.\nJ.B: Pomoc parlamentu jest wystarczająca?\nM.K: Szczepienia to profilaktyka. Ona kosztuje, ale leczenie jest droższe. Szczepienia i edukacja społeczeństwa muszą być wyartykułowane. Bez mediów tego nie osiągniemy. Media są przekaźnikiem między specjalistami a społeczeństwem. W ostatnich latach były braki. Teraz próbujemy odbudować to zaufanie. Bez tego szanse na przyrost osób zaszczepionych będą niewielkie.\nJ.B: Nie wiem czy to jest najważniejszy argument, ale przy jednym stole siadają przedstawiciele PiS i PO i państwo mówicie jednym głosem. To pokazuje, że sprawa jest poważna.\nL.G: Są kwestie tak ważne, gdzie polityka nie ma znaczenia. Różnice nie mogą występować. To kwestia naszego wspólnego dobra. Jesteśmy lekarzami. Będziemy mówić jednym językiem.\nM.K: O zdrowie musimy dbać. Musimy w to inwestować.\nSłuchacze informują nas o kłopotach z zaszczepieniem się w Krakowskich przychodniach.\n"Rodzice przedszkolaków i młodszych dzieci powinni przedstawić zaświadczenie o szczepieniach, zanim poślą swoje...\nChciał, aby dzieci w przedszkolach musiały być szczepione, teraz prosi o pomoc policję. Chodzi o krakowskiego...\nSzczepić, czy nie szczepić? To pytanie zadaje sobie wielu młodych rodziców, którzy od kilku miesięcy bombardowani...\nPrezydent Jacek Majchrowski obiecuje, że urząd zajmie się wprowadzeniem odpowiednich przepisów. To oznacza, że...\nRodzice coraz częściej przyznają, że nie szczepią dzieci, ponieważ przekonały ich do tego ruchy...


ISBN: 978-83-241-5088-5 Data wydania: 2014-06-11\nPrzedmowa Paryżanie kochają PSG. Marsylczycy kochają Olympique. W Dortmundzie uwielbiają Borussię, a w Monachium – Bayern. Piłka nożna to historia twierdzy, której należy bronić, i plemienia, którego trzeba strzec. Bo sąsiad zawsze za bardzo się rozpycha. Bo z plemieniem po drugiej stronie granicy nie sposób się dogadać. To jedyny powód nienawiści. Paryżanie i marsylczycy bili się ze sobą nie raz, ale wygrana na boisku ani dla jednych, ani dla drugich nie miała nigdy wymiaru innego niż sportowy. Żaden kibic, żaden dziennikarz czy anonimowy internauta, który próbuje uzasadnić wynik meczu, sugerując lojalność sędziego wobec jednej ze stron lub pytając o to, komu kibicuje premier i jakie były sympatie klubu podczas II wojny światowej, nie będzie brany na poważnie. Nikt nie będzie doszukiwał się spisków w zarządzie ligi, w UEFA czy jakiejkolwiek innej oficjalnej instytucji, żeby wyjaśnić nieodgwizdany rzut karny, podejrzanego spalonego czy pochopnie pokazaną czerwoną kartkę. W Hiszpanii jest inaczej. Tutaj, po pierwsze, jest się za swoim miastem. Pierwsza drużyna, której się kibicuje, jest jak zjawisko etnologiczne, jak przynależność do swojego plemienia. Następnie trzeba wybrać drugą drużynę, tak jak wybiera się partię polityczną: Real Madryt albo FC Barcelonę. To dwa największe kluby na świecie. Reprezentują dwa przeciwstawne modele interpretacji historii Hiszpanii w XX wieku. Zagłębić się w El Clásico to zrozumieć, że futbol jest kolejną metodą prowadzenia wojny. Strategię i armie zastąpiły gra i drużyny. Madryt i Barcelona były rywalami politycznymi i gospodarczymi na długo przed tym, jak stały się rywalami sportowymi. Kiedy drużyny zakładają koszulki w swoich barwach i stają przeciw sobie na oczach stu tysięcy ludzi na trybunach, odczytywanie tego wyłącznie przez pryzmat sportu nie ma sensu. Real vs Barcelona to największy pojedynek sportowy wszech czasów. Nigdy nie został przerwany. Powtarza się co najmniej dwa razy w roku od ponad wieku. Gra, świat, trybuny, szatnie, wspomnienia, wypowiedzi, głowy, serca, książki. Rywalizacja Realu i Barcelony dzieli wszystko. Oba kluby przeżyły tragedie XX-wiecznej Hiszpanii. Przetrwały reżimy, burze i totalitaryzmy. Po stu dziesięciu latach symbolicznego pojedynku, mimo Historii, wojny domowej, dyktatury, konfliktów i duchów przeszłości, oba zespoły wciąż mierzą się w bezkrwawych zmaganiach. Jednak odkąd Joan Gamper otworzył drzwi klubu katalońskim nacjonalistom, a król postanowił, że drużyna z Madrytu będzie nosiła miano Real, nie chodzi już tylko o futbol. El Clásico trzeba przyjąć tak, jak przyjmuje się nową religię: bez uprzedzeń i złej woli. Real czy Barcelona? Trzeba będzie wybrać swojego boga.\nProlog El puto amo – cholerny mistrz Na świecie panował absolutny spokój i bezpieczeństwo. H.G. Wells Wojna światów Tego wieczoru sala prasowa na Santiago Bernabéu staje się centrum świata. W dwudziestu ustawionych półkoliście rzędach po dwadzieścia pięć foteli zasiadło stu pięćdziesięciu dziennikarzy, wyczekujących na głównego aktora wieczoru. Podłoga jest lekko spadzista, by zapewnić dobry widok ostatnim rzędom. Całkiem wygodne fotele pokryte są akrylem w elektrycznym niebieskim kolorze. Przy panelu głównym uwija się technik. „Un, dos, très”. Trzeba przetestować mikrofony publiczności i upewnić się, że sygnał dociera bez przeszkód do setki kamer umieszczonych ponad podium na końcu sali. Niektóre kamery mają zarezerwowane stanowiska. Dwa najlepsze miejsca, te w samym środku, są zastrzeżone dla telewizji klubu, Real Madrid TV, nadającej konferencję na żywo i dla Telemadrid, kanału publicznego, który transmituje mecz. Wśród dziennikarzy kręcą się hostessy o blond włosach, ubrane w klubowe barwy. Ich zadaniem jest rozdanie mikrofonów, które później będą krążyć wśród zebranych. Dziewczyny są ładne i młode. Półfinał Ligi Mistrzów jest wydarzeniem na skalę planety i wymaga doskonałej organizacji. Każdy przygotowuje jedno pytanie, po angielsku, hiszpańsku lub katalońsku. Trzeba być gotowym na moment, kiedy Chemi Terés, attaché prasowy FC Barcelony, przebiegnie wzrokiem po sali, zanim udzieli komuś głosu. Podczas konferencji prasowej Ligi Mistrzów trzeba zająć dobre miejsce, aby dobrze widzieć i – przede wszystkim – aby być dobrze widocznym. Na ponad dwustu reprezentantów różnych mediów przypada ledwie dwadzieścia pytań. Niektórzy postanawiają więc ulokować się na linii wzroku attaché prasowego. Ta strategia polega na tym, by ani na chwilę nie zniknąć z jego pola widzenia. Na przedmeczowej konferencji głosu nie udziela się tak po prostu, trzeba o niego walczyć. W kabinach bocznych dwadzieścia stacji radiowych przygotowuje się do transmisji na żywo. Na końcu sali, ponad obiektywem, pali się czerwone światełko. Jest dwudziesta. Główny aktor wchodzi na scenę. Publiczność siada. Spektakl właśnie się zaczyna. Mamy 26 kwietnia 2011 roku i znajdujemy się w sali prasowej Realu Madryt. Pep Guardiola, trener FC Barcelony, ma minę człowieka, któremu coś leży na sercu. Z rozdrażnionym wyrazem twarzy siada w fotelu w ewidentnie niewygodnej pozycji. Burza fleszy i migawek, skierowana w jego stronę, zalewa błyskami podium: „Tutaj Pep! Po prawej! Po lewej!” Guardiola nie mówi nic, odwraca tylko głowę w odpowiedzi na wołania. W prawej ręce trzyma butelkę wody, która mogłaby posłużyć jako pocisk, gdyby zabrakło mu cierpliwości. Po chwili odkręca jednak zakrętkę, żeby się napić. Na jego głowie pozostało niewiele włosów. Chemi włącza umieszczony przed nim mikrofon i przypomina reguły gry: „Przed zadaniem pytania proszę o podanie nazwiska oraz nazwy waszego wysłannika. Przypominam: po jednym pytaniu na wysłannika i na osobę”. Sprzeciw jest niemożliwy. Sala prasowa to nie miejsce dialogu. To ambona. Real i Barcelona spotykają się po raz trzeci w ciągu dziesięciu dni. Najpierw w lidze (1:1 w Madrycie), potem w finale Pucharu Króla (1:0 w Walencji, zwycięstwo Realu), a teraz w pierwszym półfinale Ligi Mistrzów. Mourinho kontra Guardiola. Ronaldo kontra Messi: dwie najlepsze drużyny świata stają naprzeciw siebie w półfinale najważniejszych rozgrywek klubowych globu. Stawka meczu jest ogromna. Światowa prasa zaciera ręce. Jako pierwszy uwagę prowadzących, oraz mikrofon, zyskał David Bernabeu (nazwisko nie ma nic wspólnego z nazwą stadionu), kataloński dziennikarz ogólnokrajowej telewizji hiszpańskiej Cuatro. Pep Guardiola słucha pytania jednym uchem. Dotyczy ono deklaracji wygłoszonych przez José Mourinho, trenera Realu Madryt, kilka godzin wcześniej. Przed meczem Ligi Mistrzów, UEFA, organizator zawodów, za każdym razem urządza seans pytań zadawanych przez dziennikarzy trenerom spotykających się następnego dnia drużyn. Dla trenerów to okazja, by przekazać przeciwnikowi pewne komunikaty, wprowadzić w błąd co do własnej strategii, zostawić fałszywe tropy. Dla prasy – gwarancja zdobycia obszernego materiału przedmeczowego. Dla UEFA i sponsorów – zapewniony rozgłos w przeddzień spotkania. W sali prasowej José Mourinho zamienia się w prawdziwą bestię. Zręczny strateg, jako jeden z pierwszych trenerów w Europie przekształcił to sformalizowane spotkanie w pole bitwy. „Dla mnie przedmeczowa konferencja to już mecz, a pomeczowa to jeszcze mecz” – teoretyzował kiedyś. Przed każdym meczem i po nim wygłasza komentarze i interpretacje, wywołujące dyskusje i budzące kontrowersje. Od czasu przybycia do Hiszpanii, w maju 2010 roku, Mourinho stał się gwiazdą dzienników telewizyjnych i ulubionym tematem rozmów przy barowych stolikach. Tego dnia José Mourinho dobrze przygotował się do zadania ciosu. Około wpół do trzeciej odpalił lont, bezpośrednio zwracając się do przeciwnika. Oskarżył Guardiolę o kwestionowanie tych decyzji arbitrów, które nie są po jego myśli. „Do tej pory istniała jedna grupa trenerów, bardzo nieliczna, która nigdy nie krytykuje arbitrów, i druga, do której ja należę, która komentuje błędy sędziów. Z Guardiolą wchodzimy w nową erę, powstaje trzecia grupa, w której znajduje się tylko on jeden: grupa krytykująca prawidłowe decyzje sędziowskie. Czegoś takiego jeszcze nie widziałem”. Prowokacja jest wyraźna. Prasa światowa podchwytuje docinek. Czy Guardiola odpowie? O 20.02 obecni na sali dziennikarze wstrzymują oddech. Pep, ubrany w klubowy dres i koszulkę w paski, ma minę kogoś, kto ma coś do powiedzenia. Kiedy David Bernabeu kończy swoje pytanie, Guardiola wstrzymuje się przez chwilę. Manipuluje przy mikrofonie. Otwiera usta, bierze jeszcze jeden oddech. I wyparowuje: „Gdzie jest kamera, José?” To pytanie retoryczne, zaraz potem kontynuuje: „Jutro o 20.45 spotkamy się tam”. Jego palec skierowany jest w stronę boiska. „Poza boiskiem już wygrał. Wygrywał przez cały rok i będzie wygrywał dalej. Daję mu w prezencie jego własną Ligę Mistrzów, tę z sali prasowej. Może wziąć ją do siebie i bawić się dobrze. O tę drugą, boiskową, będziemy grać. Raz wygram, raz przegram”. Poprawia się: „Wygramy lub przegramy, chociaż normalnie to on wygrywa. W każdym razie tak mówi. My zadowolimy się skromniejszymi zwycięstwami, takimi, które jednak wywołują podziw całego świata i z których jesteśmy bardzo dumni”. Ostatnie skromne zwycięstwo Guardioli nad Mourinho to pięć goli wbite na Camp Nou pewnego listopadowego poniedziałku 2010 roku. Wtedy José Mourinho zasiadał na ławce Realu ledwie od kilku tygodni. Owinięty w szary płaszcz, nie przestawał pokrzykiwać na swoich zawodników. Noc w stolicy Katalonii była deszczowa, a gole padały tylko do madryckiej bramki. Osiemnaście minut po pierwszym gwizdku sędziego Barça prowadziła już 2:0. Co więcej, Barça tańczyła z Realem, a piłka wciąż była przy nodze Xaviego, Iniesty czy Villi. Real został upokorzony na terenie odwiecznego rywala: 5:0 na oczach stu milionów telewidzów. Mourinho daremnie będzie próbował bagatelizować – „to nie było upokorzenie, po prostu najgorsza porażka w mojej karierze”. Real został ośmieszony. José Mourinho nie jest obecny na konferencji, ale jego duch unosi się nad salą. Pep nie odkłada mikrofonu. Od momentu objęcia stanowiska trener Katalończyków nie udzielił żadnego indywidualnego wywiadu i rozmawiał z mediami wyłącznie na konferencjach. Aby zrekompensować brak prywatnych wywiadów, zgadzał się odpowiadać na wszystkie pytania publiczności zadawane po hiszpańsku, katalońsku i angielsku. Spotkania te trwały więc czasem ponad godzinę. Tym razem, po pięciu minutach konferencji, Chemi, niezawodny attaché prasowy, uprzedza podnoszących ręce dziennikarzy: „Widzę, że wciąż macie pytania, ale na dziś wystarczy”. Lista jest zamknięta. Dziś Pep sam dobrze wie, co ma powiedzieć. Najważniejsze zawiera się w trzech zdaniach. Przez cztery lata sprawowania swojej funkcji tylko ten jeden raz zwrócił się bezpośrednio do trenera drużyny przeciwnej. Nigdy nie był tak spięty i zirytowany. W powściągliwej atmosferze konferencji prasowej ton Guardioli wyraźnie się wyróżnia. Podczas gdy José Mourinho znany jest ze swoich ostrych i agresywnych wypowiedzi, Guardiola słynie z uprzejmości i szacunku dla przeciwnika. Tym razem jednak Pep Guardiola poucza i broni się: „Ja również mógłbym wyciągnąć listę pomyłek arbitrów w spotkaniach między naszymi drużynami, ale w ten sposób nie skończylibyśmy nigdy. Nie mam do dyspozycji całych zastępów sekretarzy, doradców i dyrektorów generalnych, którzy by mi to spisywali. W tej sali to on jest puto amo (cholernym mistrzem), puto jefe (cholernym szefem), to on wie najwięcej ze wszystkich. Nie mam zamiaru z nim rywalizować”. Na sali panuje cisza. Usłyszeć, jak Guardiola przeklina, to tak, jakby zobaczyć własnych rodziców uprawiających seks. To coś, co przykuwa uwagę, a jednocześnie jest nie do zniesienia. Chcielibyśmy tego nie słyszeć, przecież święty nie może unosić się gniewem, a nasi rodzice kochają tylko nas. Święty zstępuje do swoich wiernych tylko po to, by uczyć ich szacunku i miłości. Rodzice zamknęli się w swoim pokoju, tylko aby nas spłodzić. Guardiola wplątuje się w nie swoją wojnę i ma to za złe Mourinho: „Nigdy nie mówiłem o konkretnych sędziach ani sytuacjach”. Najlepiej użyć chwytu retorycznego wyuczonego jeszcze w liceum i nawiązać do meczu, w którym stanęli naprzeciw siebie rok wcześniej, też w półfinale Ligi Mistrzów, kiedy Mourinho trenował Inter Mediolan. „Nigdy nie powiedziałem, że Diego Milito strzelił gola ze spalonego ani że nie odgwizdano karnego za faul na Alvésie. On (Mourinho) jest showmanem, nie umiem robić przed meczem tego, co on”. Dla najbardziej zagorzałych katalońskich fanów to była bez wątpienia „najlepsza konferencja prasowa Pepa Guardioli”. Pep mówi o tym, czego nie robi, i robi to, o czym nie mówi. W wypowiedzi Guardioli najciekawszy jest nie tekst, a podtekst. W tym konkretnym przypadku rywalizacja między Realem Madryt a FC Barceloną uosabiana jest przez dwie postaci, podobne, lecz odmienne, geograficznie bliskie, a jednak odległe, sportowo równorzędne, ale różne. To nie pierwszy raz, wrócimy do tego jeszcze, ci dwaj giganci trafiają na siebie w półfinale europejskich pucharów. Również nie po raz pierwszy obie ekipy są tak zbliżone pod względem umiejętności. Nie, tamtego dnia novum jest poziom natężenia rywalizacji i doskonałość jej bohaterów. Z jednej strony Madryt, stolica o odchodzącym w niepamięć uroku centralistycznej Hiszpanii, reprezentowana przez aroganckiego i pewnego swojej siły trenera. Z drugiej strony Barcelona, drużyna reprezentująca naród bez państwa, uosobiona przez chłopaka z Santpedor, który wszedł na piłkarskie salony. Półwysep Iberyjski jest za mały dla dwóch trenerów i dwóch klubów tego formatu. Zanim opuści oszołomioną mocnymi słowami salę, Pep chwyta pustą butelkę i podkreśla: „Stawałem przeciwko nim wielokrotnie jako zawodnik i kilka razy jako trener. Mam nadzieję, że jutro wszystko pójdzie dobrze i arbiter będzie potrafił się zachować w dyskusyjnych sytuacjach”. Przestrzega czy może przypomina, po katalońsku, że od tygodni, miesięcy, lat w Hiszpanii (to znaczy nie w Katalonii) „próbowano nas zniszczyć jako drużynę i jako państwo. Upadaliśmy wiele razy, ale za każdym razem podnosiliśmy się i nadal będziemy się podnosić. Nasz kraj (Katalonia) jest tak mały, że ze szczytu dzwonnicy zawsze widać dzwonnicę sąsiada”. Ci, którzy zrozumieli nawiązanie do Lluisa Llacha, katalońskiego poety wygnanego za czasów generała Franco, uśmiechają się tylko, choć mieliby pewnie ochotę wiwatować. Pozostali siedzą nieruchomo, ze skamieniałymi twarzami. Witajcie na meczu Real–Barça. Witajcie na najsłynniejszym pojedynku w świecie sportu. Witajcie na wojnie światów.\nCzęść 1 Hiszpańska wojna domowa\nPor que – dlaczego Takie to złe czasy, że wariat ślepca prowadzi. William Szekspir Król Lear „Por que?” Następnego dnia rano to pytanie pojawia się na pierwszej stronie „Marki”. „Dlaczego?” To właśnie słowo padło po meczu z ust José Mourinho. Teraz pada przy każdym barowym stoliku. Dlaczego ta czerwona kartka dla Pepe, obrońcy Królewskich? Dlaczego dwie stracone bramki? Dlaczego tyle niesprawiedliwości? Madryt. Pora café con leche przy barze. Pora, kiedy w kafejkach przy calle Atocha z aluminiowych ekspresów ciśnieniowych wydobywa się świst uchodzącej pary. Pora, kiedy na ekranach zawieszonych pod sufitem telewizorów wyświetlana jest wciąż ta sama scena (moment przeklętego faulu). Pora, kiedy najbardziej zapracowani siedzą już w biurach, pora, kiedy pozostali, mimo kaca po porażce, spieszą do pracy. O tej porze powracają wszystkie złe wspomnienia poprzedniego dnia. Dla Madrytu to była ciężka noc. Wczoraj, 27 kwietnia 2011 roku, odbył się pierwszy mecz półfinałowy. Był to również pierwszy dzień Oscara Campillo, nowego redaktora naczelnego „Marki”, głównego ogólnokrajowego dziennika sportowego, sympatyzującego z Realem. „To El Clásico bez wątpienia wyzwoliło najwięcej napięć w historii”, stwierdza. Campillo jest dzieckiem Kastylii, kraju zamków i katedr. Urodził się w Léon, mieście starej Hiszpanii, Hiszpanii rekonkwisty i hidalgos. Jest kibicem Bilbao z wyznania i dziennikarzem politycznym z rodowodem. Wieczorem, w dniu meczu, przewodniczy pierwszemu zebraniu redakcji właśnie w chwili, gdy opuszczający stadion socios, na skraju palpitacji serca, krzyczą: „Oszustwo! Ten mecz to oszustwo!”, w pobliżu bramy 55, a potem: „UEFA mogła od razu oddać puchar Barçie! Hańba!”, przy wejściu do metra. Madrytczycy już wcześniej byli podenerwowani. Wyrzucenie Pepe w 60. minucie wywołało eksplozję. W ciągu siedemnastu dni obydwie ekipy spotkały się czterokrotnie. Ten mecz jest trzeci z serii. I najważniejszy. Pierwsze było spotkanie w lidze, w której Barça już zapewniła sobie prymat (1:1), drugie w finale Pucharu Króla – trofeum niższej rangi – wygranym przez Real (1:0). Dopiero trzecie z nich liczyło się naprawdę, bo to w nim stawką był europejski puchar. Półfinał Pucharu Europy to mecz, na który przychodzi się wcześniej, by zobaczyć, jak na stadionie zapalają się reflektory. Żeby ujrzeć, jak rozgrzewają się zawodnicy. Żeby jedno przyjęcie, jeden uśmiech lub gest pozwoliły poczuć stawkę meczu. Kiedy na kilka minut przed spotkaniem w ręce siedmiuset akredytowanych dziennikarzy trafia kartka A4, na ich twarzach maluje się rozczarowanie. Mourinho, tak jak kilka dni wcześniej w Pucharze Króla, zagra bez Benzemy, Higuaina i Adebayora. W skrócie, bez prawdziwego napastnika. Ronaldo wystąpi jako dziewiątka. Po bokach Mesut Özil i Angel Di Maria, którzy będą dogrywać mu ze skrzydeł. Obawy budzi ustawiony przez Mourinho środek pola, napakowany mięśniami i dowodzony przez Pepe. Ten obrońca, przekwalifikowany na pomocnika, nie słynie z elegancji. Jego agresywności obawiają się przede wszystkim madridistas, jego kibice. Z Pepe na środku jest jak ze słoniem w składzie porcelany. I tak jak można było przewidzieć, to on przegra im mecz. Képler Laveran Lima Ferreira, zwany Pepe, to obrońca o nawykach boksera. Przed wyjściem na ring wykonuje zawsze ten sam gest: całuje medalik z Matką Boską Fatimską i myśli o Sofii, swojej dziewczynie. Pepe urodził się w Brazylii w 1983 roku. W 2003 roku przybywa na Maderę, gra w Maritimo, a potem, namawiany przez Mourinho, przechodzi do Porto. Opuszcza wyspę wina i przenosi się do miasta również z wina słynącego. W Porto poślubia Portugalię. Szybko zostaje naturalizowany i, od pierwszego występu Pepe w reprezentacji, koledzy z drużyny mogą usłyszeć, jak śmiało i bez zająknięcia śpiewa hymn Portugalii, A portuguesa. „Czułem obowiązek bronienia mojego kraju, mojego narodu”. To było 3 marca 2008 roku, w towarzyskim meczu przeciwko Grecji. Pepe był szczęśliwy: „Wiem, że szczęście istnieje, poczułem je w sobie”. Trochę zbyt entuzjastyczny, został upomniany przez arbitra już w 33. minucie gry. Luiz Felipe Scolari przez ostrożność wolał zdjąć go w przerwie. Dziesiątego lipca 2007 roku, kiedy przychodzi do Realu, ma opinię młodego i pewnego obrońcy, szybkiego, o dobrych warunkach fizycznych, nieco impulsywnego, to prawda, ale zdyscyplinowanego. Za jego talent klub zapłacił 30 milionów euro. W ciągu kilku lat Pepe staje się jednym z najlepszych zawodników na swojej pozycji. Ze 188 centymetrami wzrostu i 81 kilogramami wagi, kieruje środkiem obrony reprezentacji Portugalii i Realu Madryt. W stolicy Hiszpanii nikt nie ma mu nic do zarzucenia. Opowiada się nawet, jak, wychodząc z treningów, zatrzymuje się, żeby rozdać kilka autografów. Na ławce Realu następują po sobie kolejni trenerzy (Bernd Schuster, Juan de Ramos, Manuel Pellegrini), ale on utrzymuje pozycję na środku defensywy. Kolos jest bez skazy. Aż do 21 kwietnia 2009 roku. Kiedy Getafe, drużyna z przedmieścia, przyjeżdża na Bernabéu, madrytczycy odkrywają prawdziwego Pepe, tego, z którym coś jest nie tak i który rozchwieje drużynę w tym przeklętym półfinale Ligi Mistrzów dwa lata później. „Nie mam już ochoty grać w piłkę – mówi dwa dni po meczu z Getafe. – Obejrzałem powtórki i nie poznaję samego siebie. To nie ja. Dopiero po meczu zdałem sobie sprawę z tego, co zrobiłem […]. Na kilka minut zupełnie straciłem kontrolę”. W 2009 roku Real jest o włos od porażki z Barçą w wyścigu o tytuł i w meczu z Getafe dwa razy odrabia straty. Emocje rosną, „nigdy nie widziałem bardziej szalonego meczu”, tłumaczy później obrońca. W Realu temperament służy do tego, by zdobywać tytuły. „Chciałem, byśmy mogli dalej bić się o mistrzostwo, a sprowokowałem rzut karny. Po tej akcji oszalałem. A potem stała się reszta”. Bić się to właściwe słowo. Po kontrataku napastnik Getafe Javier Casquero biegnie sam w kierunku bramki. Pepe przewraca go w polu karnym. Arbiter rzecz jasna odgwizduje jedenastkę. Zawodnik w niebieskim stroju upada. W ataku furii Pepe z premedytacją depcze przeciwnika i wymierza mu dwa kopniaki, z których jeden równie dobrze mógł trafić go w twarz. Madryt jest zszokowany zachowaniem tego, który dotychczas był niczym zgodny sąsiad, jednego z tych, którym nie przydarzają się podobne historie i któremu własną córkę oddałoby się pod opiekę. Jednak scena ataku Pepe na Casquero jest straszna. Sam Casillas śpieszy, by wyrzucić swojego środkowego obrońcę z boiska. Zmuszony do przeprosin, by uniknąć bardziej dotkliwych sankcji, dwa dni później Pepe udziela wywiadu. Mówi, że płakał, oglądając powtórki. Z pewnością uronił jeszcze kilka łez, kiedy hiszpańska federacja zawiesiła go na dziesięć spotkań. Dla niego sezon już się skończył, ale jego kartoteka właśnie została otwarta. Madrytczycy wybaczą mu, ale nie zapomną. Kiedy Mourinho przybywa do Realu, mianuje Pepe swoim heroldem. Mają ze sobą wiele wspólnego: wpływowego agenta (Jorge Mendes), bohatera, którego podziwiają (Cristiano Ronaldo) i namiętność (obrona). Lojalność Pepe wobec trenera jest całkowita. Mourinho uczynił go bohaterem finału Pucharu, wygranego kilka dni wcześniej z Barceloną. Ustawiony przed linią obrony przecina wszystko. Jeśli trzeba, nawet lewą kostkę Messiego. W tym meczu Real musi grać wysoko, twardo i nie pozwalać Barçie na kostruowanie gry. Pepe jest odpowiednim człowiekiem do tego zadania. Kilka gestów Kozakiewicza pokazanych katalońskiej publiczności po golu Ronaldo, gama ostrych wejść w Primera División, kolekcja uderzeń: zbyt wysoko uniesioną nogą (w meczu przeciwko Lyonowi w Lidze Mistrzów w marcu 2011 roku) i korkami (z Bilbao) oraz obrażanie arbitrów (z Villarreal) potwierdziły jego lojalność wobec szefa i przesądziły o reputacji w Hiszpanii i całej Europie. Asesino, Zabójca – to jego przydomek w Katalonii i hasło w Fifie 2013. Każdy ma prawo do drugiej szansy. Kiedy więc przychodzi pora Ligi Mistrzów, trybuny starają się zapomnieć o Getafe i „kryminalnej” przeszłości Portugalczyka. Ostatecznie, dwa razy z rzędu (w lidze 16 kwietnia i w Pucharze Króla 20 kwietnia) udało mu się utrzymać Messiego z dala od bramki. Spokój w obronie Real zawdzięcza w dużej mierze jemu. Na wielkie okazje najlepsze są sprawdzone przepisy. Mourinho powtarza przepis na półfinał Ligi Mistrzów. Po raz trzeci z rzędu Pepe zostaje ustawiony na środku pola. W trakcie przedmeczowego zgrupowania w hotel de concentración Mourinho wyjaśnił zagrożenia i ryzyko związane z tą strategią: trzeba zatrzymać Barçę w starciach jeden na jeden, panując nad swoją agresywnością i starając się nie rozzłościć Wolfganga Starka, niemieckiego arbitra spotkania. Według niego sędziowie wyznaczani przez UEFA są bardziej surowi i rzadziej puszczają twardą, zdecydowaną grę niż ci w lidze hiszpańskiej. Wolą pokazać żółtą kartkę, niż wdawać się w dyskusje. Trzeba więc będzie zachować ostrożność. W obozie katalońskim również panuje pełna mobilizacja. Nastroje ukształtowała dzień wcześniej konferencja prasowa Pepa Guardioli. Po raz pierwszy Pep nie przebierał w słowach i dziś cały jego obóz dziękuje mu i dumnie pręży pierś. Pracownicy klubu opowiadają, że słyszeli brawa, kiedy wrócił do hotelu. Teraz wszystkie chwyty są dozwolone. Ramos, Albiol, Cristiano i Di Maria mają już na swoim koncie żółte kartki. W razie powtórki tego wieczoru nie zagrają w spotkaniu rewanżowym. Poza tym zła reputacja Pepe będzie w tym meczu działać raczej na ich korzyść. Wystarczy prowokować przewinienia i nieco dramatyzować. Każdy faul, nawet najmniejszy, powinien zostać odpowiednio podkoloryzowany przez ofiarę przewinienia i dać kolegom z drużyny doskonały pretekst do oburzenia. Xavi i Puyol, najwyżsi rangą, będą domagać się sprawiedliwości u arbitra. Napięta atmosfera wokół spotkania załatwi resztę. Pierwsza połowa upływa na następujących jeden po drugim faulach, rzeczywistych bądź udawanych. W roli opłakiwanych ofiar Busquets i Pedro, autorzy najpiękniejszych popisów aktorskich. Pierwszy w starciu z Marcelo, drugi z Arbeloą. Pepe, mimo panującego napięcia, trzyma się dobrze i gra czysto. Real rzadko jest przy piłce, ale udaje mu się utrzymywać Barcę i Messiego w bezpiecznej odległości. Zawodnikiem, który skupia na sobie uwagę w pierwszej połowie, jest nie Pepe, a Ronaldo. Gdy sędzia gwiżdże na przerwę, Pinto, drugi bramkarz Barçy, mówi kilka słów na ucho Arbeloi. Obrońca Królewskich wpada w szał. Bramkarz dostaje czerwoną kartkę, padają pierwsze mocne słowa. Przesilenie następuje dopiero w drugim akcie. Ramos szybko dostaje żółtą kartkę za zbyt wysoko uniesiony łokieć w starciu z Messim (57. minuta). Po ostrym wejściu upomniany zostaje również Mascherano. Potem piłka trafia do Piqué. Ten prawą nogą wybija ją w kierunku środka boiska. Piłka odbija się od murawy, mija walczących Pepe i Messiego. Pepe rusza za nią. Trajektoria jej lotu kończy się przy nodze Daniego Alvésa. W tym momencie widzowie na trybunie wschodniej zamykają oczy, bo wiedzą już, co się stanie. Pepe wchodzi nakładką w wyciągniętą nogę Alvésa. Alvés ryczy na zabójcę, trzyma się za piszczel i zwija z bólu. Potępieniec uderzył znowu. Możliwe, że Pepe złamał mu nogę, tak jak dwa lata wcześniej mógł złamać kark Casquero z Getafe. Zawodnicy Barçy biegną do sędziego, żądając najwyższej kary. Madrytczycy próbują bagatelizować, ale nastroje na boisku są zbyt dalekie od pacyfizmu. Alvés zostaje wygwizdany, jednak Pepe od dawna jest na liście podejrzanych Wolfganga Starka. Arbiter nie ma żadnych wątpliwości co do intencji recydywisty. To był brutalny, chamski faul, jak ten przeciwko Getafe. Pepe zostaje wyrzucony z boiska. Mourinho ironicznie oklaskuje decyzję. Po chwili jego również sędzia odsyła na trybuny. To podwójne wykluczenie zamienia ekscytację w rozgoryczenie. Santiago Bernabéu grzmi przy każdej interwencji sędziego, niektórzy wstają i opuszczają stadion, krzycząc o spisku. Madrytczycy dobrze wiedzą, że strata jednego zawodnika przeciw Barcelonie to zbyt bolesny cios, by móc się po nim podnieść z godnością. Real się rozsypuje, a Barcelona przypomina sobie o swej wirtuozerii w środku pola. Pepe jest za kratami, Messi – na wolności. Ibrahim Affelay, który przed chwilą zmienił Pedro, wyprzedza Marcelo na swoim skrzydle i posyła centrę na pierwszy słupek. Tam pojawia się lecący z pełną prędkością pocisk. Messi uderza z woleja. Jest 22.30, Barcelona obejmuje prowadzenie, dla Realu to koniec. Bez trenera na ławce, bez cerbera w środku, Real próbuje jeszcze morir matando, umrzeć zabijając, ale jest bezradny. W 86. minucie Busquets dostrzega Leo Messiego, nadbiegającego środkiem boiska, zostawia mu piłkę w obrębie koła środkowego, nie musi mu jej nawet podawać. Mały Argentyńczyk zabiera futbolówkę i zaczyna zabawę z obroną Realu. Pokonuje Casillasa płaskim strzałem prawą nogą. 2:0. Trybuny cichną, z wyjątkiem może kilku tysięcy barcelończyków, którzy z niedowierzaniem patrzą z góry trybuny północnej. Królewscy są rozgoryczeni i wspominają czerwoną kartkę Pepe. Wyrzuty sumienia niczego nie zmienią. Koniec meczu. Reporterzy wysyłają swoje sprawozdania. Piszą o „decydującym momencie”, „dyskusyjnej decyzji”, „elektryzującej atmosferze”. Potem trzeba biec do podziemi stadionu, przejść przez zatłoczone bramki, zejść kilkoma schodkami, by dostać się do sali prasowej. Kiedy Mourinho wchodzi na scenę, by wytłumaczyć się z porażki, ma minę człowieka, który zobaczył diabła, ale nie chce o tym mówić. Z zaciśniętymi ustami i wściekłym spojrzeniem dotyka nerwowo mikrofonu, czekając na pierwsze pytanie. Wychylony do przodu, z rękami na stole, byłby gotów się bić. Jego drużyna rozczarowała. Statystyki opublikowane przez UEFA tuż przed rozpoczęciem konferencji ilustrują to wrażenie za pomocą liczb. W ciągu 90 minut Real był przy piłce tylko przez 46% czasu, wykonał 209 podań (przy 657 Barçy), z czego celnych było tylko 139 (593 Barçy) i oddał sześć strzałów na bramkę (przy ośmiu Barcelony). Katalończycy zdominowali Królewskich. Godzina 23.15 to nie pora, by rozsądnie rozmawiać o piłce. Oscar Campillo i cała redakcja „Marki” robi to, co cała reszta Hiszpanii. Wszystkie telewizory w redakcji nastawione są na ten sam kanał. W pierwszym rzędzie sali prasowej podnosi się dłoń. Pierwsze pytanie dotyczy odesłania trenera na trybuny. „Co takiego powiedział pan sędziemu, że został pan wyrzucony?”, pyta dziennikarz zaintrygowanym tonem. Mourinho rozpoczyna swoją obronę. Atakując. „Nic – kiwa głową – zażartowałem tylko i oklaskiwałem jego decyzję. Nic więcej. Gdybym powiedział jemu i UEFA, co naprawdę myślę, moja kariera skończyłaby się tu i teraz. Ponieważ nie mogę powiedzieć, co myślę, zadam wam tylko pytanie: dlaczego Ovrebo? Dlaczego Busacca? Dlaczego Stark? Dlaczego De Bleeckere? Dlaczego? Dlaczego we wszystkich półfinałach dzieje się zawsze to samo?” Trener wylicza (rozlicza) sędziów winnych, według niego, niewybaczalnych i powtarzających się błędnych decyzji na korzyść FC Barcelony. Zadaje pytania, lecz sam na nie nie odpowiada. Twarze zebranych nieruchomieją wobec zuchwałości Mourinho. Aluzje do sposobu wyznaczania arbitrów, na dodatek wymienionych z nazwiska, mogą drogo kosztować oskarżonego o przyprószonych siwizną włosach. W niesprawiedliwym procesie UEFA będzie jednocześnie stroną i sędzią. Mourinho zaś jest oskarżonym, a zarazem adwokatem. Sam zadaje pytania: „Dlaczego w tym roku znów chcą zabić tę rywalizację? Nie można było jej zostawić w spokoju? Mecz skończyłby się 0:0. W końcówce wpuściłbym Kakę i Lassanę, żeby spróbować szczęścia. Nie wiem, czy chodzi o reklamę Unicef-u na ich koszulkach, czy władzę Villara (prezydenta hiszpańskiej federacji i wiceprezydenta UEFA) w UEFA, może to dlatego, że są tacy fajni. Ale dlaczego? Nie rozumiem. Moje gratulacje dla fantastycznej drużyny za wszystko, co udało im się osiągnąć. Przy władzy, jaką mają teraz, nikt inny nie jest w stanie wygrać. […] To nieprawdopodobne, jeden faul przeciwko Barçie i z miejsca czerwona kartka!” Mocny atak. Jeśli tak mówi sam szef, to w taksówkach, knajpach, domach, redakcjach można zacząć szukać winnych. Real jest ofiarą arbitra, UEFA, Pepe. W skrócie, ofiarą innych. Około północy w redakcji „Marki” przychodzi pora decyzji. Pierwsza strona jutrzejszego wydania, którą oglądać będzie cały świat, musi zostać wysłana do druku. Dziennik wyjdzie w nakładzie czterystu tysięcy egzemplarzy, na stronę internetową wejdą co najmniej cztery miliony osób, radia będzie słuchać sześćset czterdzieści tysięcy słuchaczy. „Istnieje pokusa – opowiada Oscar Campillo, redaktor naczelny – by zatytułować artykuł »kradzież« albo »rozbój«. Bo to właśnie czuli ludzie tego wieczoru. Jeśli dasz się ponieść emocjom lub podążysz za tłumem, naturalnie skłonisz się ku tej opcji”. Ale „Marca” jest pierwszym dziennikiem w Hiszpanii. Tylko 10% jej czytelników mieszka w Madrycie, sympatia gazety wobec Realu nie może być więc ślepa. „Tamtego wieczoru konferencja prasowa Mourinho całkowicie przyćmiła mecz. To, w jaki sposób powtarzał bez końca: dlaczego? dlaczego? Postanowiliśmy również zadać to pytanie: dlaczego?” Tylko odpowiedź jest inna. Tamtego dnia napięcie było niesłychane, a wypowiedzi dosadne. „Real i Barça to tak wielkie kluby, że oddźwięk jest ogromny. Tamtego wieczoru otarliśmy się o coś, czego później mogliśmy żałować”, wyjaśnia Campillo. Według niego to spotkanie okazało się „najbardziej nerwowym” w ponadstuletniej historii rywalizacji obu klubów, ponieważ sami aktorzy stracili dystans. „Marca” stara się więc zachować obiektywizm i rozluźnić atmosferę: „Dlaczego? – kontynuuje Campillo. – Może dlatego, że Barcelona zagrała lepiej”. Zdjęcia z meczu oddają rzeczywistość: Barcelona, zbyt zajęta symulowaniem fauli, traci urok wirtuoza futbolu. Real, zbytnio skupiony na przerywaniu rytmu, wpada we własną pułapkę. Wynik: faul Pepe jest tylko objawem i przejdzie do historii jako jeden z najbrzydszych i najbardziej brutalnych. Campillo trzyma w rękach swoją pierwszą „Markę”: „To mecz piłkarski, a nie wojna dwóch państw”, podsumowuje. Chociaż… W ciągu następnych dni mecz trwa dalej, ale na innej płaszczyźnie. Klub z Katalonii zgłasza oficjalny protest do UEFA w sprawie wypowiedzi José Mourinho. W odpowiedzi Real składa skargę na graczy Barcelony za „niesportowe zachowanie” i symulowanie fauli. Z ekranów telewizorów znika piłka i oglądać można już tylko kopnięcie Xabiego Alonso przez Busquetsa, groteskowe popisy aktorskie piłkarzy Barçy, bójkę w przerwie meczu, faul Pepe. W dziennikach telewizyjnych pojawiają się wciąż nowe obrazki i plotki: Messi trochę za mocno wybija piłkę w kierunku publiczności na Santiago Bernabéu, Busquets kiepsko kryje się z rasistowskim komentarzem pod adresem Marcelo. Nikt jednak nie wychodzi na ulicę, nie płoną kosze na śmieci. Starcia są wyłącznie słowne. Tymczasem w kawiarni Brillante telewizor niestrudzenie odtwarza te same powtórki. Zgromadzeni wokół lady słynnej madryckiej kafejki, znajdującej się naprzeciwko muzeum Reina Sofia, wiedzą coś na temat pacyfizmu. „Połowa Hiszpanii jest za Realem, druga połowa za Barceloną”, wyjaśniają stojący wprost naprzeciw telewizora nastawionego na Telemadrid i powtórki faulu Pepe. W Hiszpanii El Clásico to przede wszystkim doskonała okazja, żeby podyskutować, jedząc kanapki ze smażonymi kalmarami. Jest trochę złej woli, teorii na temat sędziów, obsesyjnie puszczanych powtórek i historii, które ktoś wymyśla, żeby je potem odwołać. Piłka to wojna na niby, dzięki której nie musimy wracać do tej prawdziwej. „Madryt kontra Barcelona to sublimacja wojny domowej. Cała Hiszpania ogląda ten mecz”, tłumaczy Rubén. I zamawia kolejną cañę. Niedaleko stąd znajduje się Guernica. Obraz namalowany przez Picassa w 1937 roku jest ogromny. Wyobrażenie koszmaru wojny domowej – wojny między sąsiadami – można zobaczyć zaledwie kilkadziesiąt metrów od oświetlonego kwietniowym słońcem tarasu kawiarni. Obraz jest najczęściej podziwianym dziełem sztuki w dzielnicy, Brillante zaś – jego gastronomicznym odpowiednikiem. To tutaj spragnieni i wyczerpani turyści nabierają sił po godzinach zachwycania się hiszpańską awangardą, tą sprzed epoki Franco, sprzed koszmaru. Rok 1937 – to jak przedwczoraj. Oba kluby istniały od trzydziestu pięciu lat (Barça od trzydziestu ośmiu) i już wtedy panowały na Półwyspie. Przez sto dziesięć lat istnienia (sto trzynaście w przypadku Barcy) żaden z nich ani razu nie spadł do drugiej ligi. Spotykają się więc przynajmniej dwa razy w roku od ponad wieku. W ciągu ponad dwustu pięćdziesięciu spotkań zebrało się trochę historii do opowiedzenia i mitów do obalenia. Wreszcie, po całym dniu oczekiwania na nową powtórkę faulu Pepe na Danim Alvésie, która pozwoliłaby wyrobić sobie zdanie, bywalcy kawiarni doczekują się cudu. Stacja TNT emituje nowe ujęcie zza linii bocznej. Zebrani stwierdzają z ulgą, że obrońca Królewskich, owszem, podniósł nieco nogę, ale nie dotknął Daniego Alvésa. To niezaprzeczalne: jego stopa otarła się o piszczel rywala, ale jej nie uderzyła. Nie było więc faulu. Można wyzerować liczniki, obozy przegrupowują się i zaczynają dyskusję na nowo. Jedni: czemu symulował faul, jeśli nawet nie został dotknięty? Drudzy: skoro są tacy mocni, dlaczego grają tak brutalnie? A pomiędzy tylko jedno pytanie: dlaczego tyle nienawiści? Koniec wersji demonstracyjnej.\nPrzypisy  Przeł. Stanisław Barańczak.  Mianem hotel de concentración Hiszpanie nazywają hotel, w którym drużyna zbiera się i przygotowuje do meczu (jeśli nie podano inaczej, wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/FC_Barcelona-Real_Madryt__Wojna_swiatow-ebookRO/p020581i020" target="_blank" title="FC Barcelona - Real Madryt. Wojna światów [Thibaud Leplat] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="FC Barcelona - Real Madryt. Wojna światów [Thibaud Leplat] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


gliwice.gosc.pl → Wyszukiwanie: STARE OPACTWO W RUDACH\nZdjęcie nie do użytku DODANE 02.12.2019\nPierwszego dnia grudnia rozpoczął się Jarmark Adwentowy w Starym Opactwie w Rudach. Można na nim nabyć wyroby rękodzieła, grzaniec, świąteczne ozdoby, stroiki i upominki. Jarmark będzie odbywać się w każdą z czterech niedziel Adwentu od 10.00 do 17.00.\nW uroczystość Wniebowzięcia NMP pasterze i wierni metropolii katowickiej spotkali się na odpustowej Eucharystii na dziedzińcu przy sanktuarium Matki Bożej Pokornej w Rudach.\nMadonny papieskie w Rudach\nWystawa kopii Madonn papieskich związanych ze św. Janem Pawłem II, wykonanych przez członków krakowskiej grupy Lumen. Ekspozycję można oglądać do końca czerwca w Starym Opactwie w Rudach.\nW przeddzień wspomnienia św. Marcina, 10 listopada 2015 r. w Rudach po raz pierwszy przeszedł orszak. Po Mszy św. w bazylice wyruszył z boiska szkolnego przy Zespole Szkół Ogólnokształcących na dziedziniec Starego Opactwa. Świętemu Marcinowi w stroju rzymskiego legionisty na koniu towarzyszyły dzieci z lampionami i ich rodzice. Podczas wieczoru wigilijnego Świętego Marcina został rozstrzygnięty konkurs plastyczny "Anioły Mojej Rodziny". Zdjęcia: Marek Tomasiak, Grzegorz Tomasiak.\nCzas na zwiedzanie opactwa\nPocysterski Zespół Klasztorno-Pałacowy w Rudach zaprasza do środka.\nIkony w Rudach\nSpotkanie z Grzegorzem Tomasiakiem, autorem wystawy malarstwa prezentowanej właśnie w Starym Opactwie, odbędzie się w najbliższy czwartek, 4 lipca o 18.00 w tamtejszej galerii.\nOto Człowiek – spojrzenie na krzyż\nInspiracją był wizerunek Chrystusa. Przez przetworzenie w sposób intelektualny, artystyczny i duchowy dochodzimy do pewnej syntezy znaku – powiedział prof. Werner Lubos podczas wernisażu wystawy fotografii Romana Konzala.\n5 Pielgrzymka Żywego Różańca do Rud - 10 października\n8 Region. ZTM zachęca #dbajmy-o-siebie-nawzajem\n9 O psychice i bezpieczeństwie w sieci\n10 Zainspirowane starą fotografią


Pączki: warto eksperymentować ze smakami - www.pasje.senior.pl\nStrona główna › Pasje › Pączki: warto eksperymentować ze smakami\nNajbardziej charakterystycznym i przez wielu szczególnie wyczekiwanym dniem karnawału jest właśnie . Podczas jego trwania dostajemy społeczne przyzwolenie na beztroskie spożywanie słodkości w dowolnych ilościach. Obecnie świętuje się go głównie poprzez jedzenie pączków. Dawniej na stołach pojawiało się przede wszystkim mięso, którego miało być tyle rodzajów „ile razy kot ogonem ruszy”. Królowała także słonina, boczek, kapusta, nie oszczędzano również trunków. Słodkie przekąski zaczęły trafiać do Polski dopiero na początku XVIII wieku, ale ich początkowa forma nieco różniła się od dzisiejszej.\n– Przygotowywane wówczas pączki nie przypominały tych, które są nam znane obecnie. Były przygotowywane przede wszystkim na tłuszczu – symbolu szczęścia i obfitości. Ówczesne wypieki były także dużo większe, robione z ciasta chlebowego i nadziewane skwarą tłuszczową, a nie tak jak teraz np. konfiturą – wyjaśnia Piotr Ceranowicz, ekspert kulinarny marki Lubella. Wierzono również, że kto w Tłusty Czwartek nie zje przynajmniej jednego , nie będzie mógł liczyć na powodzenie w nadchodzącym roku – dodaje kucharz.\nKażdy z nas uwielbia okazje, podczas których możemy zobaczyć się z przyjaciółmi i miło spędzić czas. Najchętniej spotykamy się wieczorem na tzw. domówkach przy suto zastawionym stole. Inspirując się tradycją związaną z Tłustym Czwartkiem, czyli jedzeniem pączków, przygotujmy dla uczestników zabawy coś, czego nie mieli jeszcze okazji spróbować. Zastanówmy się czy słodki, karnawałowy przysmak może być kwaskowaty? Oczywiście, że tak – wystarczy do znanego wszystkim przepisu dodać trochę i limonki. Przywitanie gości takim wypiekiem na pewno zapadnie na długo w ich pamięci. Ponadto, zaskoczmy ich kształtem – uformujmy z ciasta małe kuleczki, które odmienią stereotypowe myślenie o pączkach rozmiarów kuli śnieżnych ? Świetnym rozwiązaniem będzie także włączenie naszych przyjaciół do gotowania.\n– Wspólne pichcenie to świetna okazja nie tylko do zabawy, ale i pogłębiania wzajemnych relacji. Niech Tłusty Czwartek w tym roku będzie początkiem nowej tradycji w naszych domach – na przykład tej związanej z gotowaniem i eksperymentowaniem w kuchni – zachęca Piotr Ceranowicz.\nTagi: dieta, słodycze, karnawał, faworki, pączki, tłusty czwartek\n„Epidemia” demencji na świecie


Dr. Donna Koch – kandydat w Garfield do rady miasta — Polish American Congress North Jersey Division\nYou are here: Home / News / Dr. Donna Koch – kandydat w Garfield do rady miasta\nUrodziła się w Passaic, w rodzinie imigrantów z Polski. Od ponad 10 lat mocno związana jest z Garfield, gdzie prowadzi gabinet lekarski. Jest mężatką i ma dwóch synów – Darrena i Daniela.\nDbanie o zdrowie mieszkańców to nie jedyny sposób, w jaki pomaga okolicznej społeczności. Od trzech lat zasiada w Radzie Oświatowej (Board of Education) w Garfield; w swoim gabinecie w ramach programu Garfield HS Student’s Co-op oferowała płatne praktyki dla licealistów zainteresowanych medycyną, chętnie przyjmuje też zaproszenia do wystąpienia w charakterze prelegenta w lokalnych szkołach, gdzie motywuje młodzież do kształcenia się w kierunku medycznym.\nOd lat aktywnie też uczestniczy w życiu polonijnym. Jeszcze w 1992 r., jako Miss Polonii reprezentowała swoje miasto na Paradzie Pułaskiego. W 2006 r. wybrano ją na marszałka parady reprezentującego Polonię z Clifton i Passaic. Przez pięć lat należała do zarządu Komitetu Parady Pułaskiego, obecnie jest członkiem tej organizacji.\nMówi płynnie po polsku, a z pacjentami również swobodnie rozmawia po hiszpańsku.\nZa swoje zaangażowanie społeczne otrzymała nagrodę Women in Excellence przyznaną jej przez posłankę stanową z dystryktu 35 – Shavondę Sumter.\nW tegorocznych wyborach do Rady Miasta Garfield startuje z miejsca 12. na liście wyborczej i kandyduje w grupie z Frankiem J. Calandriello – obecnym burmistrzem, Louisem Aloia – obecnym radnym oraz Nickiem Milevskim.\nW głosowaniu 8 maja, mieszkańcy Garfield będą wybierać pięciu kandydatów, którzy przez kolejne cztery lata będą reprezentować ich interesy we władzach miasta. Ten, który otrzyma największą liczbę głosów, zostanie burmistrzem.\nDr Koch, która jest jedyną polską kandydatką do władz miejskich w Garfield, liczy na poparcie polskiej społeczności. “Miasto Garfield zamieszkuje spora grupa Polaków i uważam, że z tego tytułu nasza grupa etniczna powinna posiadać swojego reprezentanta w radzie miasta, który walczyłby o nasze potrzeby” – mówi kandydatka, obiecując, że dołoży starań, aby wszystkim w Garfield żyło się lepiej.\nJej głównym celem jako radnej będzie wspomaganie rozwoju i samorządności w Garfield. “Od kilku lat widzę, że coraz więcej zadań spada na miasto, a funduszy jest coraz mniej” – mówi dr Koch, która ma już doświadczenie w zarządzaniu publicznymi pieniędzmi, bo jako członek komitetu finansowego w miejskiej radzie oświatowej kierowała budżetem szkolnym w wysokości 82 mln dol. “Odkryłam wszelkiego rodzaju nadużycia, które wyeliminowałam” – dodaje.\n“To cieszy, że Polonia ma swoich kandydatów. Jeszcze bardziej cieszy to, że coraz więcej Polaków mieszkających w naszym rejonie idzie do głosowania. Dzięki temu nasza społeczność zaczyna być postrzegana jako równy partner i lokalne komitety partii same do nas się zgłaszają z propozycją wysunięcia kandydatów” – mówi Bożena Urbankowska obecna radna w Wallington, od kilku lat zaangażowana w lokalną politykę.\nDr Donna Koch zaprasza na spotkanie wyborcze 7 maja w godz. 6-9 wieczorem, w VFW (placówka weteranów) przy 340 Outwater Lane w Garfield. Będzie to okazja do porozmawiania i bliższego zapoznania się z kandydatką.\n[Wykorzystano materiały opublikowane w Nowym Dzienniku]


Kobieco,Kosmetycznie,Kolorowo ;-): lipca 2012\nJak zatuszować ciemne odrosty :) ?\nCIEMNY ODROST VS. JASNE WŁOSY\nBiorąc pod uwagę fakt, iż sama jestem posiadaczką jasnych, blond włosów wiem czym jest ciemny i nieestetyczny odrost, który na takim kolorze włosów widać już po krótkim czasie. Szukałam w internecie sposobów na jego ukrycie. Niestety sok z cytryny ani płukanie ich w rumianku może i daje efekty, ale po dłuższym czasie. Latem jest łatwiej z odrostem, ponieważ rozjaśnia się on trochę od słońca. Istnieją różne spray'ie czy też szamponetki, które tuszują odrost. Osobiście ich nie stosowałam więc nie powiem czy się sprawdzają. Nie jestem jednak do nich przekonana :)\nEtykiety: blond, john freida, kok, odrost, suchy szampon, włosy\nDzisiaj chciałabym się z Wami podzielić recenzją dość popularnego kosmetyku do włosów - olejku firmy L'oreal. Opinie o nim są dość podzielone, ale mimo wszystko uważam, że jest on warty uwagi :)\nNa samym początku w składzie widnieją silikony (w tym kosmetyku pełnią one rolę ochronną, a ten na pierwszym miejscu w składzie jest silikonem lotnym) oraz możemy doszukać się konserwantów .Ważne jest to, że wysoko w składzie są oleje :\nAutor: Girlinblond o 13:25 55 komentarzy:\nEtykiety: l'oreal, mythic oil, olejek, recenzja, włosy\nSobotnie przyjemności :)\nCześć dziewczyny ! :) Spędziłam dzisiaj baaardzo miły, rodzinny dzień. Wybraliśmy się najpierw do kina na film PROMETEUSZ, a później na obiad do restauracji. Uwielbiam takie dni, które spędzam w towarzystwie bliskich mi ludzi.\nDodatkowo kupiłam sobie prześliczny ręcznik na plażę, który z pewnością przyda mi się w Bułgarii.\nPrzyszły tydzień spędzę natomiast na kosmetycznych zakupach :) Już nie mogę się doczekać ! :)\nOto moja dzisiejsza fryzurka :)\nUwielbiam takie koczki, a dodatkowo ozdobiłam go kwiecistą spinką :)\nAutor: Girlinblond o 22:02 30 komentarzy:\nEtykiety: donat, kok, l'oreal, outfit, upięcia, włosy\nPlaża, słońce, morze... Czego chcieć więcej ? Na pewno przyda nam się kostium, w którym będziemy się dobrze i komfortowo czuły :) !\nW zależności od sylwetki dobieramy inny fason. Niektóre z nas wolą bardziej zabudowane kostiumy a inne stawiają na bikini :)\nW tym roku postawiłam na kostium firmy CUBUS :) Nie jest on idealny do opalania, ale się bardzo ładnie prezentuje, a tego właśnie chciałam :)\nAutor: Girlinblond o 22:41 32 komentarze:\nEtykiety: cubus, kostium, outfit, wakacje\nAutor: Girlinblond o 13:10 47 komentarzy:\nPomadka w kremie :)\nUwielbiam różne kosmetyczne wynalazki. Dlatego bez dłuższego namysłu chwyciłam pomadkę w kremie firmy MANHATTAN. Przystąpię teraz do krótkiej recenzji tego kosmetyku :)\nBardzo poręczne, wyglądem przypomina błyszczyk, ale nic bardziej mylnego.\nZ pewnością nie przypasuje wielbicielką błyszczących ust, ponieważ jest on matowy. Bardzo dobrze wygląda na ustach i nie wymaga poprawek w ciągu dnia.\nW odróżnieniu od innych pomadek możemy nakładać ją bez pomocy lusterka co jest bardzo wygodne dla każdej z nas :)\nJest prześliczny, waniliowy :)\nJest to bardzo ciekawa opcja dla Pań, które lubią podkreślać usta :) Osobiście przypasowała mi ta pomadka, ponieważ jest intensywna (czego na zdjęciu nie widać), ale również daje naturalny efekt :)\nKorzystając z pięknej pogody zagościł kwiatowy motyw :)\nPoza tym muszę się Wam pochwalić, że udało mi się dostać na Psychologię ! :) Dlatego też rezygnuję z pozostałych kierunków i skupiam się na tym jednym, wymarzonym :)\nAutor: Girlinblond o 21:32 28 komentarzy:\nEtykiety: makijaż, manhattan, outfit, pomadka, recenzja, róż, szminka\nWiśniowe masło do ciała\nBalsamowanie ciała nie należało do moich ulubionych zabiegów. Wystarczyło jednak zmienić balsam, żebym bardzo polubiła tą czynność. Mój wybór padł na wiśniowo-waniliowe masło do ciała firmy Fruttini. Kierowałam się jego zapachem. Cena również nie odstrasza, ponieważ płacimy około 20zł. za 500ml. produktu :)\nNie mam trudności z odkręcaniem go, łatwo się aplikuje produkt na skórę.\nPoza tym podoba mi się jego intensywny czerwony kolor.\nBalsam ten jest bardzo wydajny. Korzystam z niego od dłuższego czasu, po każdej kąpieli i nie widać jeszcze dna.\n20zł. Uważam, że jak za taką ilość balsamu cena jest odpowiednia.\nBalsam ma idealną konsystencję, nie przelewa się przez palce w czasie aplikacji, a zarazem nie jest jest on gęsty i trudny do wydobycia. Ma raczej konsystencje budyniową.\nPrzepiękny owocowy zapach, który utrzymuje się długo na skórze. Dla niektórych jednak może być za słodki. Moim zdaniem jest idealny.\nUważam, że był to bardzo dobry zakup, ale następnym razem wybiorę\ncoś o mniejszej pojemności, ponieważ jak już kiedyś wspomniałam lubię zmieniać kosmetyki.\nAutor: Girlinblond o 19:34 48 komentarzy:\nEtykiety: balsam, pielęgnacja, recenzja\nPodkład na dłużej - baza od KOBO :)\nWygładzająca baza pod makijaż. Tuż przed studniówką pomyślałam jak utrzymać podkład na twarzy w dobrym stanie, przez dłuższy czas bez jakichś większych poprawek. W rękę wpadła mi baza pod podkład firmy Kobo :) I muszę przyznać, że się polubiłyśmy.\nDo niczego nie można się przyczepić. Zawiera wygodną pompkę, która się nie zacina i daje moim zdaniem odpowiednią ilość bazy.\nBardzo przyjemny, ale nie jest jakiś intensywny więc nie powinien nikomu przeszkadzać.\nTutaj firma KOBO zasługuje na uznanie, Gdyż za cenę 20zł. otrzymujemy kosmetyk o bardzo dobrym składzie, który nie tylko przedłuża trwałość podkładu a dodatkowo odżywia i pielęgnuje naszą cerę.\nBazę stosuję na większe wyjścia. Tak jak zapewnia producent ułatwia ona aplikację podkładu oraz utrzymuje go dłużej na naszej twarzy. Gdy stosuję bazę nie używam żadnego innego kosmetyku pod podkład.\nUważam, że spełnia swoje obowiązki. Po nałożeniu na twarz szybko zasycha i zostawię skórę bardziej napiętą oraz gładką. Czego chcieć więcej ? :)\nKupiłam bazę w styczniu, a wciąż jest jej bardzo dużo. Za taką cenę warto wypróbować kosmetyk tego typu. Osobiście polecam. Pamiętajcie jednak, że baza ta nie ma właściwości matujących, więc nie wymagajmy tego od niej.\nAutor: Girlinblond o 13:32 39 komentarzy:\nEtykiety: kobo, makijaż, podkład, recenzja, włosy\nAutor: Girlinblond o 10:19 44 komentarze:\nGel eyeliner od Essence jest kosmetykiem, który towarzyszy mi już baaardzo długo. Mimo, iż na co dzień wolę eyeliner w płynie to na wieczorowe wyjścia wybieram żelowy eyeliner, który jestem zdecydowanie najtrwalszym kosmetykiem jaki posiadam.\nWygląd kosmetyku :\nNie mam nic do zarzucenia, opakowanie jest bardzo trwałe więc nie muszę obawiać się, że podczas podróży ulegnie ono uszkodzeniu.\nEyeliner posiada żelową, gęstą konsystencję. Nie wylewa się on z pojemniczka i zostaje na swoim miejscu. Na powiece jest on również bardzo trwały.\nWybrałam odcien 01 Midnight in Paris. Jestem zwolenniczką czerni na powiecie i nie za często eksperymentuję z kolorami. Eyeliner na powiece jest matowy.\nNie odbija się on na powiece, nie tworzą się grudki. Utrzymuje się cały dzień. Ze względu na to, że jest wodoodporny miewałam trudności z jego zmywaniem. Teraz używam oliwki i demakijaż nie sprawia mi trudności.\nNiestety nie jest dołączony do słoiczka żaden aplikator. Ja kupiłam pędzelek również z Essence właśnie do eyelinera w żelu (10zł.) i jestem z niego bardzo zadowolona.\nPoza tym na początku można mieć trudności z jego aplikacją, ponieważ potrzeba do tego trochę wprawy.\nJestem z niego baardzo zadowolona. Używam go już długo, a nie dostrzegam zużycia. Za cenę 11zł. jest to świetny kosmetyk.\nAutor: Girlinblond o 12:30 47 komentarzy:\nEtykiety: essence, eyeliner, makijaż, recenzja\nMiętowa kuleczka :)\nMała miętowa kuleczka, w której ukrywa się sypki cień do powiek :) Została ona wypatrzona w katalogu firmy Oriflame i szybko powędrowała w moje ręce :) A oto krótka recenzja.\nUwielbiam takie pomysłowe opakowania. Cień jest dodatkowo ozdobiony różyczką u samej góry. Bardzo mi się podoba :)\nW przeciwieństwie od reszty moich cienie do powiek ten jest sypki. Osobiście uważam to za mały minus, ponieważ mam trudności z jego nakładaniem.\nMimo, iż z zewnątrz wygląda cudnie, otwierając je zawsze część zawartości się usypuje. Przy robieniu zdjęć również cień tradycyjnie musiał się usypać :D\nTutaj niestety mam pewne zastrzeżenia. Kolor wcale nie jest taki intensywny jak przedstawiają to zdjęcia. Po nałożeniu na powieki traci on swoją moc. Natomiast ma to co lubię czyli rozświetlające drobinki. Odcień cienia nosi nazwę EDEN :)\nTutaj nie mam nic do zarzucenia. Chociaż na pewno nie można jego trwałości porównać do cienie z L'oreal :)\nOsobiście jestem z niego zadowolona. Mimo, iż nie korzystam z niego na co dzień stanowi on miłą odmianę. Lubię mieszać go z ciemniejszymi cieniami :) Jest wydajny, ale minusem jest jego dostępność. Podsumowując jestem na TAK :)\nAutor: Girlinblond o 15:54 56 komentarzy:\nEtykiety: cienie do powiek, makijaż, mięta, oriflame, recenzja\nAutor: Girlinblond o 16:33 47 komentarzy:\nOsobiście nie jestem wielką fanką sukienek, ale uważam, że są one bardzo dziewczęce :) Gdy dodamy do tego buty na wysokim obcasie i biżuterię tworzy nam się ładny komplet.\nPoniżej umieściłam stylizację mojej mamy, która bardzo przypadła mi do gustu\nButy - Bagatt\nAutor: Girlinblond o 18:46 31 komentarzy:\nEtykiety: aldo, buty, fossil, koronka, outfit, pandora, stylizacja, sukienka, torebka\nCo zrobić gdy bluzka ma za duży dekolt, prześwituje lub też jest koronkowa ? Bardzo łatwym wyjściem z takiej sytuacji jest skorzystanie z "małego topu" zakładanego na stanik :)\nOsobiście bardzo za nim przepadam i posiadam kilka wariantów kolorystycznych oraz różne wzory :)\nDostępne są w wielu sklepach :)\nJa swoje kupiłam w Bershce oraz w Stradivariusie\nKoszula nie zapina się u samej góry, a z takim dekoltem chodzić się nie da :D Idealnym rozwiązaniem okazała się top w kwiatki :)\nStylizacje z wykorzystaniem tego małego cuda :)\nAutor: Girlinblond o 19:38 66 komentarzy:\nEtykiety: bershka, koronka, stradivarius, top\nAutor: Girlinblond o 17:33 30 komentarzy:\nAutor: Girlinblond o 13:21 32 komentarze:\nAutor: Girlinblond o 12:33 11 komentarzy:\nCzerwcowe zużycia + nowe skarby ;-)\n1. Olejek kokosowy Parachute 50ml.\nOlejek ten dostałam wraz z kilkoma innymi od cioci z Indii.\nJak każdy wie ma on wiele właściwości i zastosowań :) Osobiście olejek wcieram w wilgotne końcówki w celu ich zabezpieczenia. Rzadziej wcieram go w skalp. Mimo niewielkiej ilości olejku wystarczył mi on na dość długo. Wolę mniejsze opakowania, ponieważ nie jestem zmuszona do dłuższego stosowania gdy mi się on nie podoba.\n2. Maska nawilżająca do włosów suchych i zniszczonych Granat i aloes (dostępna tylko w rossmanie)\nJest to większości znana maska. Moje włosy ją bardzo polubiły, dlatego też kupiłam już następne opakowanie. Stosuje ją z dodatkiem gliceryny lub też olejku rycynowego i trzymam dłuższy czas.\n3. Serum na zniszczone końcówki Avon\nKorzystałam z tego serum jeszcze zanim obcięłam włosy i nie jestem z niego zadowolona. Nie ma ciekawego składu oraz odrobinę wysuszał moje końcówki. Teraz do ich zabezpieczania używam kremu na odparzenia (ze względu na jego skład) :)\n4.Krem do mycia twarzy z wyciągiem z dzikiej róży Alterra (dostępny tylko w rossmanie)\nJestem z niego bardzo zadowolona. Skład ma bardzo dobry jak przystało na kosmetyki tej firmy. Dodatkowo nie zawiera w składzie silikonów oraz parafin.Nie podrażnia skóry oraz doskonale zmywa makijaż. Jak za swoją cenę (9zł) spełnia zadanie celująco.\n5.Szampon Babydream (dostępny tylko w rossmanie)\nRównież znany przez wszystkich szampon :) Jego zalety to niska cena oraz skład. Ja osobiście nie wymagam zbyt wiele od szamponu do włosów - jedynie, żeby dobrze oczyszczał włosy i ten to właśnie robi :) Daje sobie rade z olejami oraz jest lepszy od innych szamponów dla dzieci, które miałam okazję testować :)\nAutor: Girlinblond o 17:37 16 komentarzy:\nEtykiety: alterra, denko, farbowanie, garnier, marion, maseczka, olejek, pielęgnacja, włosy


JPK – jednolity plik kontrolny | Jak założyć firmę\nStrona główna » Uncategorized » JPK – jednolity plik kontrolny\nOd niedawna weszła bardzo istotna zmiana w prawie polskim, która dotycz dużej części przedsiębiorców, a już w całości obrotu gospodarczego w kraju. Przepisy dotyczące kontroli podatkowej nałożyły na przedsiębiorców nowe obowiązki, ustalając nowe zasady. Czego dotyczą owe zmiany? Dokładnie chodzi o jednolity plik kontrolny, czyli w skrócie JPK.\nNowe przepisy nałożyły na przedsiębiorców obowiązek przekazywania organom kontroli skarbowej szczegółowych danych podatkowych w formie elektronicznej. Od 2018 roku wszyscy czynni podatnicy VAT mają obowiązek w każdym miesiącu (bez względu na to czy deklaracje składane są miesięcznie czy kwartalnie) wysyłać JPK_VAT do Ministerstwa Finansów. Po co została wprowadzona owa zmiana? Jest to przede wszystkim duże ułatwienie dla organów podatkowych, ponieważ zezwala na zautomatyzowanie wszelkich danych podatkowych przy okazji ujednolicając i przyspieszając przeprowadzanie czynności kontrolnych oraz sprawdzających. Pozytywem dla samych przedsiębiorców jest to, iż JPK pozwala na przeprowadzanie wewnętrznych audytów w celu wykrycia nieprawidłowości w księgach. Przedsiębiorca może w ten sposób monitorować swoją firmę. Dodatkowo w przypadku pozytywnej kontroli skarbowej nie będzie potrzebna wizyta urzędników w siedzibie firmy. Fakt ten może zachęcać do korzystania z jednolitego pliku kontrolnego w celu ograniczenia ingerencji organów podatkowych w trakcie kontroli.\nJPK wysyłane jest do Ministerstwa Finansów, a dane dalej wysyłane są do odpowiedniego urzędu skarbowego. Mówimy tutaj o rejestrze sprzedaży i zakupu VAT. Przedsiębiorcy, którzy są zobowiązanie do składania JPK muszą obowiązkowo w formie elektronicznej dokonywać wysyłki rejestrów. Z czasem do tego zostanie stworzona specjalna platforma. Teraz póki co należy korzystać z pomocy podpisu elektronicznego lub ePUAP. Potwierdzeniem wysyłki JPK w sposób poprawny jest Urzędowe Potwierdzenie Odbioru czyli UPO. W sytuacji, gdy konieczne jest udowodnienie, że JPK faktycznie zostało wysłane UPO chroni przedsiębiorcę potwierdzając wysyłkę dokumentów. Należy pamiętać, iż JPK jest formą dokumentu księgowego i musi być sporządzony rzetelnie. W przypadku błędów można je skorygować. W przypadku gdy przedsiębiorca nie będzie chciał naprawić błędu, może zostać nałożona na niego kara. Jej wysokość zależy od kwalifikacji danego czynu. Może to być 20-krotność płacy minimalnej lub 10-120 stawek dziennych, a te mogą wynosić od 1/30 płacy minimalnej do jej 400-krotności. Należy zatem rzetelnie podejść do obowiązku jakim jest sporządzanie i wysyłanie pliku JPK_VAT.


Monogram na ubraniach - Bespoke - Forum But w Butonierce\nDo tej pory zamawiajac koszule MTM (Berg, Da Vinci) nigdy nie decydowalem sie na wyszycie monogramu, jakos nie bylem przekonany. Co sadzicie o monogramach? Jak to sie ma do klasycznej elegancji oraz czy eksponujecie monogramy czy raczej wyszywacie w miejscu ukrytym (np pod kolnierzykiem)?\nMoim zdaniem, jeżeli ktoś odczuwa straszną potrzebę poczucia indywidualizmu ( bądź też ma problemy z pralnią ;] ), może ostatecznie umieścić monogram w niewidocznym miejscu.\nAle eksponowanie monogramu to już wprost mówiąc przejaw złych manier\nZgadzam się z przedmówcą. Jest wiele ciekawych miejsc, gdzie można dyskretnie umieścić monogram dla frajdy właściciela. Jednakże wyszywanie go na piersi czy na mankiecie nie dość, że jest w złym tonie, to w dodatku psuje klasę eleganckiej koszuli (wygląda wtedy jak polówka z eksponowaną nachalnie "marką" właściciela).\nJa chyba poczulem wlasnie potrzebe indywidualizmu i sprobowania wyszycia monogramu. Tak jak wczesniej pisalem, zawsze mowilem monogramom nie, ale dla frajdy wlasciciela trzeba to zmienic Oczywiscie wyszycie monogramu na piersi to wg. mnie prog nie do przeskoczenia, ale na przyklad pod kolnierzykiem, badz w czesci koszuli wchodzacej w spodnie. Kiedys na spotkaniu widzialem goscia z monogramem wyszytym na mankiecie. Z jednej strony pomyslalem sobie, ze to troche malo fajne, ale wygladowo mi sie podobalo.\nMonogramy mogą być, ale zawsze niewidoczne. Jak dla mnie to idealne miejsce to w miejscu pod kieszonką na poszetkę (brustasza, tak ona chyba się nazywa ). No ale ta lokalizacja jest odpowiednia tylko kiedy nie nosi się zbyt rozchełstanej marynarki.\nJestem w posiadaniu hafciarki, podłączanej do komputera, która wyszyje praktycznie wszystko, jeżeli znajdzie sie ktoś chętny do monogramu to być może będę mógł to zrobić za symboliczną kwotę. Jak cos to PW.\nMoim zdaniem na mankiecie to nieelegancka ekstrawagancja - jak noszenie metki na rękawie marynarki. Monogram miał funkcję czysto użytkową a dziś myślę, że jest elementem z cyklu: "cieszy właściciela świadomość posiadania go". Z tego też tytułu najwłaściwsze wydaje się niewidoczne miejsce, na piersi w takim razie odpada jak proponowałdr kilroy (czasami zdarza się zdjąć marynarkę) czy absurdalny moim zdaniem mankiet. Moim zdaniem róg koszuli wkładany do spodni jest odpowiednim miejscem. Z przodu pod linią guzików - w miejscu w którym niektóre firmy wszywają metki.\nKolejną kwestią jest sposób wykonania - haft komputerowy czy ręcznie.\nCytat z książki "Gentleman. mam zasady"\n"Pierwsza reguła: monogramy umieszcza się zawsze na elementach odzieży znajdujących się po lewej stronie ciała, bo rycerz nosił tarczę ze swoim herbem w lewej ręce.\nKieszeń naszytą na lewej piersi blezera traktuje się jako szczątkową „tarczę”. Dlatego na tej kieszeni umieszcza się na przykład herb jachtklubu czy też – jeśli jest to strój reprezentacji narodowej – herb danego państwa.\nPer analogiam jako pole tarczowe traktujemy także kieszeń naszytą na koszuli, a zatem tam powinien się znaleźć w pierwszej kolejności nasz monogram. O ile jednak godło klubowe czy państwowe wypełnia zgodnie z zasadami heraldyki całe pole tarczowe, to w przypadku monogramu chcielibyśmy, aby był on mały i dys-kretny. Jak go usytuować? Tu też z pomocą przychodzi heraldyka. Reguły jej mó-wią, że dla małych pojedynczych obiektów takim honorowym miejscem na polu tarczowym jest kanton , czyli okolice górnego, heraldycznie prawego rogu tarczy.\nKieszeń na koszuli nie zawsze jednak występuje. Jest ona dopuszczalna tylko w koszulach casual.\nGdzie zatem umieścić monogram w takiej sytuacji? Otóż wyszywa się go wtedy na osi kantów od spodni, około 8 cm nad paskiem, oczywiście po lewej stronie. Jest to miejsce, w którym znajdowałaby się dłoń rycerza, gdyby trzymał on tarczę, niejako ostatnie wspomnienie po niej.\nProleckie jest natomiast wyszywanie monogramów na kołnierzyku koszuli.\nW przypadku bokserek monogram wyszywa się kilka centymetrów nad brzegiem nogawki (oczywiście lewej).\nNa chusteczkach monogram umieszcza się skośnie w rogu."\nNie, nie kupimy tej książki!\nJa osobiście nigdy nie miałem do monogramów przekonania. Jeżeli już zdecydowałbym się na niego to wylądowałby albo w części koszuli wkładanej do spodni, albo w wersji ekstremalnej na listwie od spodu rękawa, przy tym małym guziczku.\n(...) z pomocą przychodzi heraldyka. (...) Otóż wyszywa się go wtedy na osi kantów od spodni, około 8 cm nad paskiem, oczywiście po lewej stronie. Jest to miejsce, w którym znajdowałaby się dłoń rycerza, gdyby trzymał on tarczę, niejako ostatnie wspomnienie po niej."\nPoważnie? Heraldyka? Miejsce po dłoni rycerza? Bardzo te wszystkie Pana teorie poetyckie, ale monogram to po prostu inicjały - znak własności. Bo jeśli to "wspomnienie herbu rodowego" to czemu umieszczać je na bieliźnie? Aby jak rycerz z tarczą na której widniał herb rodowy podążał do boju, móc w bokserkach podążać do łoża białogłowy? Czemu ukrywać znak rodowy? Przecież herb to duma i honor.\nA może po lewej stronie wszywa monogramy szlachta, a plebs po prawej - po stronie ręki którą pracują. W miejscu w którym trzymają narzędzia swojej pracy a więc oznakę swojej pozycji społecznej.\nA może (to bardzo śmiała teza) - monogram miał ułatwić identyfikację koszuli w pralni gdzie pranych było wiele koszul na raz? Dlatego umieszczano go w niewidocznym miejscu. Poza pralnią łatwiej było rozpoznać właściciela koszuli po twarzy wystającej z kołnierzyka, niż po monogranie Nie jest to tak barwna teoria, jednak prawdziwa. A, że teraz moda taka, że klapy marynarki obszywa się imitując ręczne szycie, a na mankietach wyszywa komputerowo monogramy imitujące ręcznie szytą koszulę na miarę - cóż.\nSkąd ta monogramofobia? Od kiedy to monogram na chusteczce, czy na koszuli jest czymś niewłaściwym? Na Zachodzie, ci co noszą koszule miarowe, wszyscy mają je z monogramami, proszę mi wierzyć. Oczywiście nie na mankietach czy kołnierzykach. Mignęło mi w prasie zdjęcie Bońka, który też nosi koszule miarowe, z prawidłowo umieszczonym monogramem. Może któryś z kolegów je znajdzie?\nDla teoretycznego podbudowania cytat z książki "Gentleman. mam zasady":\n"Noszenie odzieży z wyeksponowaną metką oznacza podporządkowanie się jej dyktatowi, czyli rzecz niegodną dżentelmena. Ci, którzy dumnie eksponują logo Gucciego, są jak lokaje, którzy też paradują w liberiach z herbem rezydencji lub monogramem swego pana.\nStyl no name też jednak nie jest właściwy. Rzeczy muszą być nazwane po imieniu. Marką dżentelmena jest jego własne nazwisko; pracuje się na tę markę, przestrzegając zasady kodeksu honorowego.\nGarnitur czy też koszula miarowa są niewątpliwie dziełami sztuki użytkowej. Przy całym szacunku dla sztuki krawieckiej, współtwórcą tego dzieła (przynajmniej w krawiectwie męskim) jest klient. To my wybieramy materiał, to my mówimy, że klapy mają być o pół centymetra szersze, niż proponuje mistrz, to my wreszcie – jeśli uważamy to za słuszne – zakazujemy krawcowi wykonywania prawej butonierki w dwurzędówce, choćby nas o to błagał na kolanach.\nTwórca ma prawo podpisać się na swoim dziele, zaznaczając w ten sposób, że nie należy ono do zbioru artefaktów no name czy też other name, ma prawo wytyczyć sygnaturami granice stworzonego przez siebie świata. A więc do dzieła! Nie należy przy tym popadać w przesadę w drugą stronę. Understatement jest niezawodną busolą stylistyczną."\nJa również jestem za podpisaniem swoich rzeczy (nie chodzi mi tu tylko o ubrania), które były robione dla mnie - i tylko dla mnie. Zastanawiam się również nad przedmiotami codziennego użytku (np. szczotka do włosów, brzytwa, pudełko na cygara, czy też rama rowerowa od Orłowskiego). Dany przedmiot jako że jest utożsamiany z właścicielem, również z powodu tego, że dobra które nabywamy mają nam służyć przez jak najdłuższy okres czasu, a także dla samego uczucia - nie ma takiego drugiego egzemplarza na świecie, moim zdaniem powinny mieć monogram. Jestem przeciwny metkom, logom firm, szpanerstwem. Dlatego monogram, dyskretnie ukryty myślę, że nie jest czymś złym - a wręcz przeciwnie. Za kilkadziesiąt lat na pewno miło będzie pokazać wnukom iż tą 40 letnią chusteczką z monogramem dziadek ocierał babci czoło. W każdym razie, obecnie jestem na wyborze czcionki do mojego osobistego monogramu\nMongramy w widocznym miejscu są pretensjonalne. Wysyłają światu komunikat "Patrzcie, to droga, szyta na miarę koszula."\nKoszula powinna po prostu dobrze wyglądać i świetnie pasować, a nie "budować podziw" metką z drogą marką albo monogramem.\nAle każdy wybiera wg własnych motywacji.\nPanie Adamie, jeszcze kilka miesięcy i co sprytniejsi użytkownicy forum z zamieszcznych przez Pana cytatów poskładają sobie całą książkę.\nTym bardziej, że cytowanie samego siebie "dla teoretycznego podbudowania" własnych słów jest wysoce impertynenckie, nieeleganckie i niepoważne.\nmam jedną jedyną koszulę z widocznym monogramem umieszczonym tak jak pisze Pan AG na przedłużeniu zaszewki kantu nogawki.\nZ takim umieszczeniem, nietypowym dla otoczenia (oglądających nas osó , możecie się spotkać z uwagę (jak ja ) :\n"Panie Damianie, czymś się pan pobrudził o tutaj na koszuli" (BTW - osoba to mówiąca nie miała sokolego wzroku)\nTeż mam jedną, monogram jest pod klatką klatką piersiową. Była to moja pierwsza koszula MTM, więc zachłyśnięty całą ideą zamówiłem monogram w bardzo widocznym miejscu (po zdjęciu marynarki) i do tego w bardzo w kontrastującym kolorze (też miałem pytanie o pobrudzenie barszczem). A potem przyszedł czas na refleksję, którą podzieliłem się powyżej.\nKoszula leży w szafie, może by tak wypruć te litery...\nA kto mówi, że w widocznym miejscu? Wiadomo, że nie na kołnierzyku, ani na mankiecie - to byłoby pretensjonalne, jak Pan pisze.\nAle tak, jak p. Damiance?\nPrzecież dżentelmen nie zdejmuje marynarki w towarzystwie.\nMożna zresztą wyszyć kolor w kolor (np. białe na białym), uniknie się tych wnikliwych pytań nt. barszczu.\nJest rzeczą naturalną, że ktoś, kto zajmuje się jakąś dziedziną wiedzy, odczuwa potrzebę podzielenia się z innym swoimi przemyśleniami.\nNie inaczej jest w moim przypadku. Gdzie znaleźć jednak partnerów do wymiany poglądów? Zgodzi się Pan ze mną, że w Polsce, gdzie ogromna większość tzw. specjalistów (wraz z tłumaczami książek o męskich ubiorach i autorami słowników, nie mówiąc już o tzw. „stylistach”, „specjalistach ślubnych” itp.), nie ma pojęcia, co to jest butonierka, znalezienie partnerów do dyskusji nie jest łatwe.\nForum Bespoke jest jedynym takim miejscem, gdzie można sobie podyskutować o kącie nachylenia kozerki, prawidłowej długości kamizelki frakowej itp. z prawdziwymi miłośnikami i ekspertami w tej dziedzinie.\nŻeby dyskutować, trzeba jednak najpierw przedstawić swój pogląd. Ja swoje poglądy w tej materii przedstawiłem w książce „Gentleman. Mam zasady”.\nW jaki sposób przedstawić mam je na forum? Mogę wpisać stosowny fragment bez podania, skąd on pochodzi. Ale cytowanie bez podania źródła to jest dopiero nieuczciwość intelektualna.\nMogę się napocić, przerabiając stosowny fragment tak, aby pod względem stylistycznym nie przypominał pierwowzoru. Tylko: le style c'est l'homme même, co do tego zgodzi się Pan zapewne ze mną. Stylistyczne przerabianie wypowiedzi pozbawia ją autentyczności.\nStąd moja propozycja: jeśli Panu to cytowanie przeszkadza (co trzeba uszanować), proponuję uruchomienie stosownej opcji w profilu użytkownika, która sprawi, że moje posty nie będą dla Pana widoczne. Od razu obniży się Panu ciśnienie!\nByć może jestem jednak w błędzie, może cytowanie z własnej książki jest rzeczywiście naganne, dlatego jestem ciekaw, jakie są na ten temat opinie innych forumowiczów.\nGdzie w profilu włącza się tę opcję?\nZarządzaj profilem -> Przyjaciele i wrogowie -> Dodaj nowych przyjaciół\nMyślę, że częstotliwość, z którą dajemy Panu do zrozumienia, że nie chcemy kupić Pana książki za każdym razem, gdy reagujemy na Pana nachalność, powinna wystarczająco Pana zniechęcić do tego forum.\nZrozumże Panie, że my nie odwiedzamy kolegów na jachtach, nie wynajmujemy kamerdynerów w naszych rezydencjach oraz nie chodzimy na rauty z notablami - proszę zostawić nas, maluczkich proletów-dorobkiewiczów,w spokoju i męczyć cytatami swoich dystyngowanych kolegów na wieczorach kawalerskich.\nCiśnienie mam w normie, dziękuję. Dużo biegam - to pozwala odpocząć od klawiatury i Panu polecam to samo.\nCiekaw jestem, ile negatywnych opini skłoniłoby Pana do 'odpuszczenia' sobie?\nJest: "Nieskończoność rozważana była już od czasów starożytności"\nSkąd ta monogramofobia?\nTo nie fobia przed monogramem, tylko przed sztucznym uwzniaślaniem rzeczy prostych i pospolitych. Monogram to nie sygnet rodowy potrzebujący całej legendy heraldycznej a jedynie sposób na odzyskanie bielizny z pralni...\nMyślę, że to dość jasne, że proceleusmatyk'owi nie chodziło o samo cytowanie siebie a o niezręczną formę. Jeśli Pan cytuje siebie przedstawiając cytatem własną opinię to wszystko w porządu (nawet jeśli to jakaś forma promocji). Jednak jeśli taki cytat jest poprzedzony tego typu zdaniem:\nDla teoretycznego podbudowania cytat z książki "Gentleman. mam zasady": (...)\nEwidentnie sugerującym, że przytoczony cytat ma potwierdzić własną opinię, ponieważ pochodzi od autorytetu w dziedzinie. To jest to jednak nieeleganckie i niestosowne. Własne oppinie przedstawiamy jako własne opinie (nawet jeśli zostały wydrukowane), natomiast "dla teoretycznego podbudowania" warto podać inne źródło. Przecież nikt nie będzie weryfikował jakichkolwiek informacji w jakiejś publikacji poprzez porównanie do tej samej publikacji...


Ochrona potrzebna od zaraz. Arbiter doraźny i tymczasowe środki zabezpieczające w arbitrażu — Sąd Arbitrażowy przy Krajowej Izbie Gospodarczej w Warszawie\nSerdecznie zapraszamy do udziału w międzynarodowej konferencji „Ochrona potrzebna od zaraz. Arbiter doraźny i tymczasowe środki zabezpieczające w arbitrażu” (Emergency! Interim and Conservatory Measures in Arbitration), która odbędzie się 11 lutego 2015 r. w Auli Starej Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego.\nRejestracji na konferencję prosimy dokonywać pod adresem: vis@wpia.uw.edu.pl.