Pielęgniarki muszą zakładać rękawiczki przy pacjencie - to jest odgórny wymóg, gdyż zdarzały sie sytuacje, że pacjenci mają wątpliwości, że to są właśnie nowe nieużywane rękawiczki, jeżeli pielęgniarka założyła je przed podejściem do pacjenta. Jest to robione dla komfortu psychicznego pacjenta, a nie dla wygody pielęgniarki.\nOczywiście - nawet do głowy mi nie przyszło, że robią to z nudów albo dla hecy. Chodzi o zapewnienie nie tylko wspomnianego komfortu psychicznego, ale realne zwiększenie bezpieczeństwa.\nCytat: Jeżeli zaczniemy regularnie oddawać krew, np. kilka miesięcy, to nasz organizm przestawi się na ciągłą produkcję, jak w przypadku krowy produkującej mleko.\na w najnowszym "Swiecie Nauki" (wrzesniej 2008) prof. dr hab. Wiesław Wiktor Jędrzejczak mowi ze to nieprawda i ze sciemniasz aztec i ze mozna bezpiecznie krew oddawac i ze luz\nTo jest oczywista nieprawda. Znam pana po 70, który oddał ok. 60 litrów krwi, potem nagle musiał przestać, z przyczyn niezależnych - emigracja do Polski, papierki, a potem jakoś już nie wrócił do tego. I nic. Nie ma nadciśnienia, nie krwawił z nosa. Inni nie są aż tak wiekowi, ale oddawali regularnie, jeden nawet częściej niż co miesiąc, bo na Ukrainie nie przestrzegali tego za bardzo. I tak samo przerwał nagle - i nic.\nGdyby tak miało być, to emeryci HK pękali by z nadmiaru krwi. A trzeba powiedzieć, że istnieją ramy wiekowe, poza którymi krwi oddawać nie można.\nZresztą produkcja krwi to naturalna sprawa, krew co dzień się po trochu zużywa, i po trochu produkuje. Żadna fanaberia.\nNigdy nie słyszałam o jakiejś nadprodukcji krwi. Pół liktra jednorazowo można podobno spokojnie oddać (osoby zdrowe) raz na 2 m-ce. Podobno nic by się nie stało gdyby to było i raz w miesiącu...\nAle ja mam inne pytanie. W stacji krwiodawstwa przy badaniu pytają o tatuaże. Tatuaż zrobiony na pół roku lub rok (nie pamiętam) przed oddaniem krwi dyskwalifikuje dawcę.\nMoże barwnik przechodzi do krwi? A po jakimś tam czasie dopiero jest całkowicie wydalony z organizmu? I może być to szkodliwe dla biorcy..... Tak mi sie przynajmniej wydaje.\nNO to jestem w temacie, bo oddaje krew regularnie (ofkors do czasu pierwszej dziary). Pół roku wynosi taka kwarantanna po zrobieniu tatoo i jest spowodowana tym, że w tym czasie różne rzeczy mogą wyjść. chodzi prawdopodobnie o okres rozwoju różnych chorób jakich możesz nabawić się w salonie. Niektórych nie da się wykryć zaraz po zarażeniu. Ja jeszcze 4 miechy mam czekać :p.Potem nie ma żadnego problemu z oddawaniem krwi.\nAle pieprzycie z tym zarażaniem i chorobami spowodowanymi oddawaniem krwi. Jak ktoś jest zdrowy i czuje się na siłach może oddawać. Z zasłabnięciami to norma, mnie zdarzyło się tylko za pierwszym razem, ale zawsze teraz profilaktycznie po oddaniu krwi leżę sobie jakieś 10 minut i zbieram siły To fakt jednak że kasa za krew byłaby dobrym sposobem na przyciągnięcie większej liczby krwiodawców, ale wtedy nie byłoby to honorowe hehehe. Mi wystarczy czekolada i darmowa komunikacja miejska w niektórych miastach (chociaż do tego drugiego mi jeszcze trochę krwi oddanej brakuje).\nxjasiux napisał(a): NO to jestem w temacie, bo oddaje krew regularnie (ofkors do czasu pierwszej dziary). Pół roku wynosi taka kwarantanna po zrobieniu tatoo i jest spowodowana tym, że w tym czasie różne rzeczy mogą wyjść. chodzi prawdopodobnie o okres rozwoju różnych chorób jakich możesz nabawić się w salonie. Niektórych nie da się wykryć zaraz po zarażeniu. Ja jeszcze 4 miechy mam czekać :p.Potem nie ma żadnego problemu z oddawaniem krwi.\nWłaśnie tego się domyślałam, ale w sumie chciałam potwierdzenia, bo jeszcze nie słyszałam by ktoś się zakaził czymś w salonie (chociaż jeden z moich znajomych tatuażystów jest nosicielem HIV, lecz wszystko sterylne i w rękawiczkach itp.).\nKilgore Trout napisał(a): a w najnowszym "Swiecie Nauki" (wrzesniej 2008) prof. dr hab. Wiesław Wiktor Jędrzejczak mowi ze to nieprawda i ze sciemniasz aztec i ze mozna bezpiecznie krew oddawac i ze luz\nCholera... nie mam tytułu prof. dr hab. :-( Widocznie jestem głupi.\nJesteście osobami myślącymi.\nOdpowiedzcie na jedno proste pytanie:\n"Czy organizm człowieka, który właśnie stracił porcję krwi, i zajęty jest jej uzupełnianiem, jest równie odporny na choroby jak organizm który nie jest zajęty właśnie produkcją krwi i pracuje sobie jak codzień ?"\n"Czy człowiek, który właśnie naszuflował łopatą tonę węgla, która mu się wysypała, jest równie wydajny i odporny jak człowiek, który nie musiał się wysilać ?\nW sprawach higieny, i zarażaenia się jakimś syfem, to racja, tu jest raczej loteria, i ktoś musi mieć dużego pecha, gdy lekarz coś zawali.\nJednak nikt nie wmówi mi że organizm nadmiernie produkujący krew jest równie odporny jak organizm który produkuje ją normalnie.\nZresztą już widzę co robi społeczeństwo medyczne z lekarzem, który namawia do nieoddawania krwi. Leci na zbity pysk. Przecież to jest biznes.\nOsoba wyczerpana, zmęczona bardziej jest narażona na chorobę, na złapanie jakiegoś syfa, itd.\nPodobnie jest z cukrem. Jeżeli dużo go jemy organizm jest obciążony utrzymaniem odpowiedniego poziomu glukozy we krwi, bardziej pracują organy wewnętrzne człowieka, i tym samym jest bardziej podatny na choroby.\nOczywiście społeczeństwu medycznemu na tym zależy. Bo z tego żyją!\nŻeby kurna 99,99 % społeczeństwa miało zebsute zęby w gębie, podczas gdy dzikusy, którzy czyszczą zęby gałązkami Neem, i nie jedzą cukru i nie szprycują swojej tarczycy fluorem, nie mają żadnych ubytków.\nZresztą nie musicie się zgodzić, aby wasze dzieci przechodziły fluoryzację. Fluoryzacja w szkole daje tyle, że wszyscy mają zęby nadal zepsute, a na starość je tracą. To po cholerę fluoryzować jak to gówno daje.\nZresztą "Koncerny farmaceutyczne i stomatolodzy wolą się zajmować leczeniem próchnicy niż jej zapobieganiem":\nPodobnie jest z leczeniem ludzi, to jest ich praca.\nCzy rozsądny człowiek likwiduje swoje miejsce pracy ?\nZresztą zauważcie, że diagnozując choroby lekarze często mówiąc co jest przyczyną choroby mówią tak:\n"Przyczyną cukrzycy jest nieodpowiednia praca trzustki"\nAle nie mówią co jest przyczyną nieodpowiedniej pracy trzustki. :-)\nCytat: W sprawach higieny, i zarażaenia się jakimś syfem, to racja, tu jest raczej loteria, i ktoś musi mieć dużego pecha, gdy lekarz coś zawali.\nAha czyli krwi oddawać nie należy tak? Fajnie, jak ci urwie noge i wylądujesz w szpitalu to kup sobie soczek pomidorowy, kolor podobny.\nProblemy mogą wystąpić po przetoczeniu komuś krwi. Ale jak narazie oddawanie krwi jest potrzebne. W przyszłości pewnie jakoś będziemy ją otrzymywać sztucznie albo coś innego sie wymyśli. Ale to przyszłość.\naztec napisał(a): Cholera... nie mam tytułu prof. dr hab. :-( Widocznie jestem głupi.\nJeżeli tak piszesz, to widocznie jesteś ;-) Bez obrazy, ale kto powiedział, że mądry człowiek zaczyna się od prof?\naztec napisał(a): Odpowiedzcie na jedno proste pytanie:\nAle zasadniczo te 450ml raz na dwa miesiące? To nawet objętościowo nie dwie szklanki...\naztec napisał(a): Jednak nikt nie wmówi mi że organizm nadmiernie produkujący krew jest równie odporny jak organizm który produkuje ją normalnie.\nNo i teraz pytanie - czy po utracie 450 ml twój organizm przestawia się na NADMIERNĄ produkcję krwi? Proszę o dane naukowe - tzn. porównanie "normalnej" produkcji krwi do nadprodukcji. Tylko wtedy będziemy mogli stwierdzić jakąś anomalię, ewentualnie ocenić potencjalne niebezpieczeństwo.\nDodatkowo - jaka energia jest wydatkowana na produkcję 450 ml krwi? Krew jest produkowana stale - cały czas krwinki są rozkładane i powstają nowe. Jak dużą szkodą jest wytworzenie 450 ml krwi, jeśli jest to rozłożone w czasie (nie może stać się nagle)?\naztec napisał(a): Zresztą już widzę co robi społeczeństwo medyczne z lekarzem, który namawia do nieoddawania krwi. Leci na zbity pysk. Przecież to jest biznes.\nUważam, że powyższe stwierdzenia są nadinterpretacją rzeczywistości.\naztec napisał(a): Podobnie jest z leczeniem ludzi, to jest ich praca.\naztec napisał(a): Zresztą zauważcie, że diagnozując choroby lekarze często mówiąc co jest przyczyną choroby mówią tak:\nLekarz dużej mierze działa w ciemno, bo ma tylko takie narzędzia i wiedzę, jakie są mu dostępne. Może oceniać chorobę na podstawie symptomów. To tak jakby programista miał zdiagnozować co jest błędnego w kodzie gry, ale jedyne co mógłby zrobić to włączyć, obejrzeć i czasem zagrać w grę, bez zaglądania do jej kodu.\nMaat napisał(a): No i teraz pytanie - czy po utracie 450 ml twój organizm przestawia się na NADMIERNĄ produkcję krwi? Proszę o dane naukowe - tzn. porównanie "normalnej" produkcji krwi do nadprodukcji. Tylko wtedy będziemy mogli stwierdzić jakąś anomalię, ewentualnie ocenić potencjalne niebezpieczeństwo.\nW tym przypadku nie potrzeba żadnych danych.\nCzłowiek oddaje krew, za kilka miesięcy oddaje ją znowu, i tak w kółko.\nKrew cały czas jest.\nTo chyba dowód na to, że organizm jej doprodukował. Wiadomo, że robi to stopniowo.\nCytat: Aha czyli krwi oddawać nie należy tak? Fajnie, jak ci urwie noge i wylądujesz w szpitalu to kup sobie soczek pomidorowy, kolor podobny.\nJak będzie kasa to krew zawsze się znajdzie.\nGdyby z wypadku przywieźli 10 krwiodawców, i jednego polityka, radnego, burmistrza, który krwiodawcą nie jest. To i tak krew dostanie on. :-)\nPisałem już wcześniej. Krew jak najbardziej oddawać, tylko za pieniądze.\nJeżeli faktycznie będzie im brakowało krwi, to zaczną za nią płacić !\nA teraz słuchamy bzdur, że krwi brakuje ?\nAle jakoś nie usłyszałem, żeby ktoś chciał za nią choć trochę płacić.\nWiadomo, że lepiej pokazac w telewizorze takiego mądrego, który raz odda, i już wszyscy hurra.\nTo czy chcesz oddawać krew jest Twoją osobistą decyzją.\nAle wg mnie oddawanie krwi jest niekorzystne dla naszego zdrowia, w trakcie produkcji i w momencie uzupełnienia do właściwego stanu.\nChyba wszystko co mam do powiedzenia już wcześniej powiedziałem i podałem przykłady.\nMam nadzieję, że kolega aztec w stosownej chwili odmówi przejęcia krwi z banków krwi honorowych dawców.\nco do produkcji krwi - ciało zwierzęcia powiem tak ogólnie, to nie bank. Wydatek nie zawsze oznacza tylko wydatek, a czynnik szkodliwy nie zawsze oznacza tylko szkodę. Słyszałeś o hartowaniu? Oddawanie krwi działa trochę podobnie.\nKrwiodawstwo jest "lekkim" wydatkiem, bowiem dla zdrowego i silnego organizmu - a tylko takie są kwalifikowane do donacji - nie stanowi to aż tak dużego obciążenia. Normalnie nie występuje spadek odporności, wręcz przeciwnie. Dodatkowo np. kobiety oddające krew lepiej znoszą ciążę, ich organizm zahartował się do zwiększonego wysiłku i funkcjonuje lepiej w tym okresie.\nA kolega, który przekłada wszystko na pieniądze, faktycznie może niech zrezygnuje z tego tematu, faktycznie nie myśli o HK, bo jak widać pomoc i współczucie jest mu obce. Dla mnie pieniądze to nie wszystko, chętnie pomogę chorym bez gratyfikacji. Wprowadzenie opłat spowodowałoby "parcie na mocz" i zgłaszałyby się osoby nieodpowiednie, pojawiłoby się kłamanie w wywiadzie, pobierano by krew od alkoholików i narkomanów, a potem wylewano, bo przecież krew tak wyniszczonych organizmów nie nadaje się do transfuzji. Gorzej, że nie można zrobić wszystkich badań, robi się tylko najważniejsze, więc możliwe jest iż krew zawierająca jakieś nieodpowiednie leki, narkotyki itd może dotrzeć do chorego. Chorego, dla którego każdy stres może być śmiertelny. Takie rozwiązanie jest super?\nCytat: Cholera... nie mam tytułu prof. dr hab. Widocznie jestem głupi.\nno e, ja tego nie powiedzialem :-P natomiast niewatpliwie w temacie krwi mam wieksze zaufanie do czlowieka ktory krwia zajmuje sie zawodowo niz do anonimowego internauty\nCytat: Mam nadzieję, że kolega aztec w stosownej chwili odmówi przejęcia krwi z banków krwi honorowych dawców.\nJa też nie mam zamiaru oddawać więcej krwi gdyż konczy sie to dla mnie utratą przytomności i co też mam podziekować za krew w chwili wypadku?\nCytat: Krwiodawstwo jest "lekkim" wydatkiem, bowiem dla zdrowego i silnego organizmu - a tylko takie są kwalifikowane do donacji -\nMoje kolezanki same sie dziwily, ze je dopuszczono - ważyły mniej niz 50kg a to podobno\njest granica. Biorą jak leci.\nCytat: pobierano by krew od alkoholików i narkomanów, a potem wylewano, bo przecież krew tak wyniszczonych organizmów nie nadaje się do transfuzji\nTo po kiego stawiali autobus na przystanku woodstock? Żeby ją odrazu wylać?\nDobra dobra, panowie i panie.\nDobrze wiem, że lekarze to ludzie bystrzy, a więc jest i pewnie wielu wśród Was.\nNiejeden ma na pewno jakiegoś w rodzinie i to bliskiej. :-)\nRozumiem ten dystans... nie wnikam...\nNie ma problemu. Możecie oddawać ile chcecie.\nBędę miał większą szansę na przeżycie, jak mi się coś stanie. :-)\nBio_o napisał(a): Mam nadzieję, że kolega aztec w stosownej chwili odmówi przejęcia krwi z banków krwi honorowych dawców.\nTeż mam taką nadzieję. W końcu honor to dla niego jedno z "podstawowych gówien".\nA ja mam nadzieję, że będziecie wklejać na forum screeny z książeczek krwiodawcow poświadczające wasze regularne oddawanie krwi! Tym sposobem wszyscy będziemy honorowi\nCytat: Nie ma problemu. Możecie oddawać ile chcecie.\nBędę miał większą szansę na przeżycie, jak mi się coś stanie.\nmartwy_biskup napisał(a): Ja też nie mam zamiaru oddawać więcej krwi gdyż konczy sie to dla mnie utratą przytomności i co też mam podziekować za krew w chwili wypadku?\nPrzeciwwskazanie medyczne a zwykła postawa "bo po co się za darmo nadwyrężać, to coś innego.\nCytat: Moje kolezanki same sie dziwily, ze je dopuszczono - ważyły mniej niz 50kg a to podobno\nCo do wagi, to czasem zdarza się, że nie zabronią, szczególnie, jeśli ktoś ma ładną hemoglobionkę i nie mdleje. Ale moja kumpela waży 48 i została jednak z powodu wagi odrzucona. Przy mnie wykryto u dziewczyny szmery w sercu - ban. Z 4 osób, które poszły ze mną oddać, odrzucono 3 (tylko ja zostałam), z powodu: wagi, związku z osobą po WZW, ciśnienia.\nZależy jak zawsze od człowieka, ale normalnie nie biorą jak leci.\nA co do screena - nie ma problemu. Pierwsza pieczątka to 4.500 przepisane z poprzedniej książeczki, dwie kolejne, to dwie donacje po 450. Razem - 5.400 ml. W listopadzie mam dostać brązową odznakę, zaprosili mnie na jakąś akademię. Pójdę, niech będzie ładnie i tłocznie na akademii.\n20080911.jpg (Rozmiar: 96.54 KB / Pobrań: 24)


obsada „zoey 101” minęła ponownie po ostatnich plotkach o ponownym uruchomieniu - Fabuła\nObsada „Zoey 101” miała mały zjazd po ostatnich plotkach o ponownym uruchomieniu\nNiech żyje ekipa PCA.\npiosenki takie jak dziękuję dalej\n31 lipca 2019 r\nProszę o pomoc, bo moje serce zaraz pęknie z radości po zobaczeniu większości Zoey 101 obsadź ponownie i opublikuj o tym w mediach społecznościowych. Od tego czasu minęło ponad 10 lat Zoey 101 wyszło z anteny, ale to nie powstrzyma wszystkich odczuć, jak wracają po obejrzeniu wszystkich filmów i zdjęć z zjazdu obsady na początku tego tygodnia.\nWcześniej w lipcu donosi, że Jamie Lynn Spears rozmawiał o Zoey 101 ponowne uruchomienie zaczęło krążyć. Niemal całkowite spotkanie obsady we wtorek wieczorem w Los Angeles pomaga podsycać te plotki, z większością z nich Zoey 101 po raz pierwszy od dłuższego czasu przebywa w tym samym pokoju razem.\nUczestnikami spotkania byli Victoria Justice, Chris Massey, Sean Flynn, Matt Underwood, Abby Wilde, Paul Butcher, Jack Salvatore i Erin Sanders. Niestety, obsadowi byli Jamie Lynn Spears, Austin Butler i Alexa Nikolas. Wygląda na to, że całe spotkanie zjednoczyło się dzięki twórcy serialu Danowi Schneiderowi, który twierdzi, że złapał wiatr na to, co możliwe Zoey 101 zrestartuj plotki, organizując cały zjazd.\nNa podstawie postów różnych członków obsady, Zoey 101 gang najpierw poszedł na obiad, a potem miał zwyczajne spotkanie. Nie jest jasne, czy dyskutowano o jakiejkolwiek sprawie (na przykład, czy nastąpi spotkanie), ale wszyscy wydawali się dobrze bawić. Wydawało się, że wszyscy zaczynają od momentu, w którym skończyli, stają się hałaśliwi i sentymentalni i przez całą noc uczestniczą w singalongach w całej grupie.\nJamie Lynn opublikowała później wyjaśnienie, dlaczego przegapiła urocze spotkanie. Oprócz obecnie kręcenia jej serii Netflix Słodkie Magnolie w tej chwili napisała: „Nie tylko przegapiłam zjazd, ale także tęskniłam za FaceTime, ponieważ jestem kulawy i zasnąłem. Dziękuję wszystkim za film i mam nadzieję, że zobaczymy się wkrótce. Tymczasem Austin nie napisał o zjeździe obsady, ale obecnie promuje swój najnowszy film, Pewnego razu w Hollywood i wkrótce przygotuje się do grania Elvisa w nowej biografii Baz Luhrmanna o życiu piosenkarza.\nChociaż niektórzy członkowie obsady nie byli w stanie tego zrobić, to zjazd nadal wygląda zabawnie jak diabli. Rzuć okiem poniżej na niektóre zdjęcia i filmy udostępnione przez obsadę ałunów i ciesz się chwałą tego wszystkiego. A potem może zacznij bardzo mocno kciuki, zrestartuje się jak najszybciej.\nChcesz więcej od Teen Vogue? Sprawdź to: Jamie Lynn Spears twierdzi, że prawdziwy powód Zoey 101 zakończył się nie był ciążą


Pieniądze z powiatu popłyną na VI Festiwal Folklorystyczny - Tygodnik Szczytno - to się czyta\nStarostwo Powiatowe w Szczytnie wesprze finansowo VI Festiwal Folklorystyczny - Jedwabno 2022. W piątek, 13 maja Mirosław Łachacz, prezes Stowarzyszenia Kulturalnego „Tanecznik” podpisał umowę ze starostą szczycieńskim Jarosławem Matłachem na dofinansowanie tego wydarzenia.\nData: Piątek, 2022-05-13 11:23:06\nVI Festiwal Folklorystyczny w Jedwabnie zaplanowano w tym roku na niedzielę, 31 lipca. Starostwo powiatowe wesprze to wydarzenie kwotą 5,5 tys. zł.\n- Planujemy, że na scenie „Tanecznika” w parku w Jedwabnie zaprezentuje się siedem zespołów z: Mazowsza, Kaszub, Podlasia, Warmii, Kurpi... – wylicza Mirosław Łachacz, prezes Stowarzyszenia Kulturalnego „Tanecznik”, który po raz szósty organizuje festiwal. - Gościem specjalnym być może będzie zespół z Ukrainy. Próbujemy ten temat, jakoś ogarnąć, bo dobrze byłoby, aby taki akcent pojawił się na naszym festiwalu – dodaje prezes Łachacz.\nNa koniec imprezy na scenie zaprezentuje się zespół folklorowo - rozrywkowy Brylanty&Bażanty z Olsztyna.\n- Nie zabraknie oczywiście jarmarku ludowego, zabaw dla dzieci, czy aktywnych stoisk, gdzie będzie można podejrzeć dawne rękodzieło, nauczyć się na przykład, jak lepić garnki, czy zobaczyć na żywo powstawanie rzeźb – mówi Mirosław Łachacz. - Już dziś wszystkich gorąco zapraszam na nasz festiwal.


Czarna bluzka z kopertowym dekoltem. Wykonana z jedwabnej krepy miękko układającej się na sylwetce. Rękawy zakończone delikatnym mankietem zapinanym na guzik. Możesz ją nosić jako samodzielną część garderoby lub połączyć z naszymi innymi produktami - np. stworzyć klasyczny zestaw z czarnymi spodniami. Jedwab 100%.


Strona główna > Ogłoszenia WL > Konkurs na stanowisko profesora zwyczajnego w Klinice Pulmonologii II Katedry Chorób Wewnętrznych im. Prof. A. Szczeklika Wydziału Lekarskiego UJ CM(w dyscyplinie: medycyna).\nKonkurs na stanowisko profesora zwyczajnego w Klinice Pulmonologii II Katedry Chorób Wewnętrznych im. Prof. A. Szczeklika Wydziału Lekarskiego UJ CM(w dyscyplinie: medycyna).\nII Katedry Chorób Wewnętrznych im. Prof. A. Szczeklika


18 września Żywot świętego Tomasza z Willanowy, arcybiskupa – Dialog Serca Miłości\nOpublikowano 18 września 2016 8 września 2016 przez D.S.M.\nUrodził się w roku 1488 w wiosce hiszpańskiej Fuellanie, dokąd rodzice jego, majętni mieszczanie z Willanowy schronili się przed zarazą. Pobożnie wychowany, dorósłszy, poświęcił się naukom. Po ukończeniu nauk, mając lat dwadzieścia sześć, uczył filozofii w Alkali, a potem na uniwersytecie w Salamance. Obowiązki nauczycielskie pełnił dwa lata, po czym w roku 1516 wstąpił do klasztoru augustianów w Willanowie; w cztery lata później był już kapłanem. Obowiązki zakonne wypełniał tak sumiennie, że wkrótce, mimo młodych lat, zaczęto mu powierzać przełożeństwa. Był tedy przeorem w klasztorach w Salamance, Burgos i Valladolid, oraz prowincjałem w Andaluzji i Kastylii. Na wszystkich tych urzędach położył ogromne zasługi, ożywiając ducha i działalność zewnętrzną zakonu. Wsławił się również jako wielki kaznodzieja. Wymowie jego nikt nie mógł się oprzeć.\nPracował święty Tomasz również poza murami klasztorów. Wielu zatwardziałych grzeszników, słuchając jego nauk i kazań, nawróciło się do Boga z wielkim żalem i skruchą. Nieraz też wpada na kazalnicy w zachwycenie. Mając pewnego razu kazanie o umywaniu nóg apostołom i wymawiając słowa: “Panie, Ty mnie chcesz umywać nogi?” czuł się tak wzruszonym, że zamilkł i wzniósłszy oczy w niebo wybuchnął głośnym płaczem. Cesarz Karol II, porwany jednym z jego kazań, powołał go na kaznodzieję nadwornego, a poznawszy bliżej świętość jego życia i gorliwość o zbawienie dusz bliźnich, mianował go arcybiskupem Grenady, ale Tomasz dopóty prosił, dopóki nominacji nie cofnięto. Chcąc mu w roku 1544 ofiarować arcybiskupstwo Walencji, postarał się wpierw cesarz u prowincjała i papieża, aby w imię posłuszeństwa kazali Tomaszowi przyjąć tę godność. Wprowadzono go do katedry z wielką okazałością, a kapituła ofiarowała mu trzy tysiące dukatów na pierwsze potrzeby, on jednak, podziękowawszy za tę ofiarę, obrócił ją na odbudowanie świeżo spalonego szpitala. W późniejszym czasie z tysięcy dukatów dochodu arcybiskupstwa wydawał tylko trzy tysiące dla siebie i swych urzędników, resztę zaś obracał na ubogich. Zasadą jego było, że biskup winien się różnić od innych cnotą i dobrodziejstwami, nie bogatymi sprzętami i srebrem na stole. Nie podobna zliczyć wszystkie jego dzienne i nocne prace, kazania, modlitwy, podróże i starania około podniesienia moralności i wiary między świeckimi i duchownymi. A jednak nieustannie się lękał, że czyni za mało. Częstokroć budził w nocy swego spowiednika i pytał go ze łzami: “Ojcze drogi, czy myślisz, że jako biskup będę zbawiony?” Kilkakrotnie błagał cesarza i papieża, by mu pozwolili zrzec się urzędu, ale na próżno. Nareszcie ulitował się nad nim Pan Bóg. Oto w święto Matki Boskiej Gromnicznej usłyszał głos: “Bądź cierpliwym, w dzień urodzin Mej Matki pójdziesz na wieczny spoczynek”. W jakiś czas później zachorował niebezpiecznie. Wieść o chorobie arcybiskupa rozbiegła się lotem błyskawicy, a zasmucony lud gromadził się po kościołach, śpiewał suplikacje, błagając Boga o zdrowie swego pasterza, który tym czasem sposobił się na śmierć. Rozdarował wszystko, co miał, nawet łoże, na którym spoczywał, i skonał w dniu Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, 8 września roku 1555, pogrążając w smutku cały kraj, a zwłaszcza ubogich, wdowy i sieroty, których był najczulszym opiekunem. Papież Paweł V zaliczył go w roku 1618 do Błogosławionych, zaś Aleksander VII w roku 1658 do Świętych. Pozostawił święty Tomasz po sobie tom kazań, pisanych stylem prostym i serdecznym. Gdy w roku 1618 artysta malarz zapytał Ojca świętego, jak ma odmalować Tomasza, Ojciec święty odpowiedział: “Przedstaw go w biskupich szatach, otoczonego żebrakami, a w rękę daj mu sakwę z pieniędzmi w miejsce pastorału”.\nŚwięty Tomasz z Willanowy\n1) Bóg jest miłosierny gdyż niewyczerpana jest Jego miłość ku nam, litość nad naszą nędzą i niedolą, tudzież troskliwość o zbawienie nasze. Przypomina nam to odmawiany codziennie pacierz w słowach: “Ojcze nasz, któryś jest w Niebiesiech”. Niestrudzone jest miłosierdzie Boże, nie zraża się niczym, płaci dobrym za złe i jest ustawicznym szafarzem łaski Bożej. Ono wprawiło aniołów i ludzi natychmiast po stworzeniu w stan świątobliwości i sprawiedliwości, aby tym łatwiej mogli się stać uczestnikami szczęścia wiekuistego; miłosierdzie obdarzyło upornych grzeszników na górze Kalwarii świętą ofiarą pojednawczą, aby ich zbawić przenajświętszą krwią Jezusa; miłosierdzie rozpaliło ogień piekielny na uśmierzenie złych żądz i odstraszenie od grzechu; miłosierdzie ustanowiło czyściec w celu naszego ostatecznego poratunku. Zastępy błogosławionych w Niebie są zdobyczą tego niewyczerpanego miłosierdzia Bożego.\n2) Zapytajmy serca swego: Czy czujemy pociąg do litości, czy obca nędza rozrzewnia nas? Już Tobiasz święty mówi: “Bądź miłosierny według możności. Masz wiele, dawaj wiele, masz mało, dawaj i mało, byle z chęcią”. Dziełami miłosierdzia udowodnij, że jesteś stworzony na obraz i podobieństwo Boga. Św. Bazyli mówi: “Cóż powiesz swemu Sędziemu, gdy będziesz zdobił ściany mieszkania swego, a ubogim dasz nago marznąć, gdy dbać będziesz o okazałą uprząż koni, a gardzić bliźnim chodzącym w łachmanach, gdy sprzedawać będziesz zboże po lichwiarsku, a biedakom pozwolisz umierać z głodu? Bądź pewny, że jeśli ubogiemu nie otworzysz serca, wykluczony zostaniesz z Królestwa niebieskiego”. Sam rozum uczy, że kto się zapiera swego podobieństwa do Boga i umyślnie Jego obraz w sobie zaciera, ten nie może się spodziewać, iż po śmierci uzna w nim Bóg swoje dziecię i przyjmie go do chwały swojej!\nBoże, któryś świętego Tomasza biskupa przyozdobił nadzwyczajną cnotą miłosierdzia nad biednymi, prosimy Cię przez jego pośrednictwo, abyś na wszystkich zanoszących do Ciebie prośby, skarby miłosierdzia Twojego miłościwie zlewać raczył. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, który króluje w Niebie i na ziemi, po wszystkie wieki wieków. Amen.


Mieszkania Warszawa Wawer Zeganska - sprzedaż mieszkań | Morizon.pl\nmorizon.pl mieszkania mazowieckie Warszawa Warszawa Wawer Zeganska\nWarszawa Wawer Zeganska - mieszkanie na sprzedaż\nMieszkania Warszawa, Wawer, Zeganska - oferty sprzedaży\nZnaleziono 2 ogłoszenia, średnia cena 450 000 zł (7796 zł/m²)\n2pokojowe wygodne mieszkanie na 3piętrze (ostatnim) bloku z 2003r na cichym strzeżonym osiedlu. Pełna własność - KW bez obciążeń Powierzchnia mieszkania 57,44 2pokoje - salon z otwartą jasną kuchnią, sypialnia z dużą szafa oraz przestronną łazienką, obszerny przedpokój z przepastną szafą oraz WC, duży balkon. Do mieszkania przynależy piwnica - w cenie oraz miejsce parkingowe w podziemnym garażu - dodatkowo płatne 25tys zl. Zakup garażu\nMieszkanie położone na trzecim, ostatnim piętrze budynku z windą położonego na kameralnym strzeżonym osiedlu. Duży salon z wyjściem na balkon, półotwarta kuchnia, przytulna sypialnia, łazienka z wanną i toaleta gościnna. Do dyspozycji przestronna komórka lokatorska. Miejsce postojowe w garażu podziemnym płatne dodatkowo 25 tys. złotych. Gotowe do wprowadzenia po odświeżeniu. Na podłogach parkiet i terakota w przedpokoju i sypialni praktyczne


Parafia Wniebowziecia Najswietszej Maryi Panny w Żukowie – Wikipedia, wolna encyklopedia\nWersja w nowej ortografii: Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żukowie\nNa mapach: 54°20′25″N 18°21′45″E/54,340278 18,362500\nParafia Wniebowziecia Najswietszej Maryi Panny w Żukowie\nTen artykul od 2013-09 wymaga uzupelnienia zrodel podanych informacji: w szczegolnosci Rys historyczny.\nKosciol Wniebowziecia Najswietszej Marii Panny w Żukowie\nWniebowziecia NMP - 15 sierpnia\nPolozenie na mapie Żukowa\n54°20′25″N 18°21′45″E/54,340278 18,362500\nParafia Wniebowziecia Najswietszej Maryi Panny w Żukowie – parafia znajdujaca sie w archidiecezji gdanskiej w dekanacie Żukowo. Kosciol parafialny, ponorbertanski, gotycki zostal wybudowany w XIV-XV wieku. Miesci sie przy ulicy 3 Maja.\nHistoria Żukowa nierozlacznie wiaze sie z zakonem Siostr Norbertanek. Osadzil je tutaj ksiaze Gdansko-Pomorski Msciwoj I, sprowadzajac w 1212 roku ze Strzelna na Kujawach. Siostry osiadly pierwotnie w ciasnej dolinie, tam gdzie rzeczka Stolpa wplywa do Raduni, wznoszac nastepnie siedzibe konwentu w Żukowie. Klasztor dobrze zasluzyl sie Kaszubom i Pomorzu prowadzac miedzy innymi szkole dla dziewczat z domow szlacheckich i patrycjatu gdanskiego, a od XIV wieku rowniez dla chlopcow.\nNorbertanki utracily swe majetnosci z chwila pierwszego rozbioru Polski. Wkrotce wladze pruskie zamknely tez nowicjat, a w 1834 r. klasztor ulegl kasacie. Ostatnia zakonnica zmarla w 1862 r. Po kasacie klasztoru kosciol poklasztorny zostal przekazany miejscowej parafii, a zabudowania klasztorne przeznaczono do rozbiorki. Ocalaly jedynie: budynek gotycki z sala o krzyzowym sklepieniu wspartym na osmiobocznym filarze, dobudowana w XIX wieku plebania, stajnia i wozownia z 1888 r., gdzie miesci sie Muzeum Parafialne i figura sw. Norberta z ok. 1800 r., stojaca na dziedzincu.\nŻukowski kosciol poklasztorny jest najstarszym zabytkiem architektonicznym na Kaszubach, kryjacym wiele cennych dziel sztuki z XIV-XVIII w. Najwieksza wartosc ma poznogotycki oltarz z tzw. szkoly antwerpskiej. Oltarz glowny, z obrazem Wniebowziecia N.M.P. z warsztatu wybitnego gdanskiego malarza Hermana Hana, pochodzi z pierwszej polowy XVII w. Najstarszym zabytkiem kosciola jest krzyz wiszacy nad wejsciem do zakrystii, ktory pochodzi z konca XIV wieku. W kosciele znajduje sie gotycka rzezba Matki Boskiej z Dzieciatkiem, a w kaplicy obok zakrystii alabastrowa plaskorzezba Poklon Trzech Kroli. Zabytki barokowe: niebiesko polichromowana tecza, ambona, konfesjonaly, wspaniala balustrada choru i wiele innych detali wyposazenia lacznie z architektura obiektu stawiaja zukowski kosciol poklasztorny w rzedzie najcenniejszych zabytkow Pomorza.\nPamiatka po klasztorze w Żukowie jest rowniez kaplica ku czci sw. Jana Nepomucena postawiona w 1754r. na wzniesieniu cmentarza dla upamietnienia dziewieciu zamordowanych 12.10.1226 r. zakonnic, ofiar najazdu Prusow.\nParafia posiada rowniez kosciol filjalny - sw. Jana Chrzciciela - na gorze przy wjezdzie do miasta od strony Gdanska, widoczny z daleka czworoboczna wieza. Wczesniej w tym miejscu chrzczono prawdopodobnie pierwszych pogan przechodzacych na wiare katolicka. Pierwsza wzmianka o tym kosciele pochodzi z 1253 r. Istnial juz wtedy Klasztor norbertanek, ktory zostal zalozony w latach 1212-1214. Prawdopodobnie istnial juz wtedy kosciol sw. Jana, gdyz nie ma zadnej wzmianki na temat jego budowy w kronikach zakonnych. W 1433r. przez Pomorze przeszedl najazd husytow przeciwko Krzyzakom. Wowczas spalono kosciol, ktory pozostal w ruinie przez kolejne 200 lat. Dopiero zakonnik A. Wskrzynski w 1604 r. doprowadzil do odbudowy kosciola ze zniszczen, zachowujac jego stare fundamenty i czesc wschodniego szczytu. Od tego czasu kosciol byl traktowany przez parafian jako kosciol grzebalny, a zmarlych chowano takze wokolo swiatyni. Gdy za czasow pruskich w 1834 r. dokonano kasaty klasztoru norbertanek, kosciol zakonny, ktory do tej pory sluzyl mniszkom, zaczal sluzyc calej ludnosci, przez co spadlo znaczenie “kosciolka na gorze”, ktory zostal filialnym dla dawnego kosciola zakonnego. Podczas II wojny swiatowej kosciol sw. Jana zostal bardzo zniszczony i stal opuszczony przez cale dziesieciolecia. Inicjatywe renowacji zapomnianej swiatyni podjal proboszcz ks. Jan Pliszka. Kosciol sw. Jana zaczal funkcjonowac w 1979 r. Jego wnetrze posiada wyposazenie barokowe: barokowy oltarz z obrazem “Narodziny Najswietszej Marii Panny”, “Chrzest Pana Jezusa”, “Glowa Jana Chrzciciela”. Rowniez dwa poznobarokowe oltarze boczne oraz ambona, pochodzace z przelomu XVIII i XIX w., rzezby z XVII w. “Chrystus Ukrzyzowany”, “Najswietsza Maria Panna”, “sw. Maria Magdalena”.\nParafie dekanatu Żukowo\nBanino – Niepokalanego Poczecia NMP • Lezno – sw. Stanislawa bp. Meczennika • Niestepowo – Najswietszego Serca Pana Jezusa • Pomieczyno – sw. Jozefa • Przyjazn – sw. Jana Ewangelisty • Skrzeszewo – NMP Wspomozycielki Wiernych • Żukowo – Milosierdzia Bozego • Wniebowziecia NMP\nŹrodlo: „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Parafia_Wniebowziecia_Najswietszej_Maryi_Panny_w_Żukowie&oldid=41641541”\tKategorie: Parafie archidiecezji gdanskiejParafie pod wezwaniem Wniebowziecia Najswietszej Maryi PannyReligia w ŻukowieUkryta kategoria: Artykuly wymagajace uzupelnienia zrodel od 2013-09\tMenu nawigacyjne\nEdytuj linki\tDziobas RAR Player, djvu !!POLECAM!: Mieczysław Młotek, Żejmo, Mihrimah, Bob Lewis, Czirkow, Do przejżenia: Słodkie kłamstewka, Kiczewo, Bubel-Granna, Hell's Kitchen. Piekielna Kuchnia, Luboń, polityka, religia Wszystko od Zalesie male To jest kopia strony Wikipedia na licencjji CC, historia i autorzy\nTe strone ostatnio zmodyfikowano o 06:42, 27 sty 2015.


Złota Jesień | Świat według Roberta\n« Niemiła niespodzianka …\nSklepik z marzeniami… »\nDrukuj artykuł Ten wpis został napisany przez Robcio na 28 października 2012 o 13:22, i jest w kategorii Bez kategorii. Podążaj za odpowiedziami do tego wpisu przez RSS 2.0. Możesz napisać komentarz, lub trackbacka z Twojej własnej strony.\nStrofy jakże trafnie oddające jesienne klimaty,Masz rację gdy przeminie tylko fotografie i wspomnienia nam pozostaną.Miłego dnia\nDziękuję.. Miło mi Cię powitać na nowym, chciałoby się rzec lepszym blogu ale to byłaby nieprawda. Mam nadzieję że Onet poprawi oczywiste błędy i wszystko wróci do normy…\nWitaj na nowym. Nowe nie zawsze znaczy lepsze. Jeszcze nie mogę się w tym wszystkim połapać. Do tego to zatwierdzanie komentarzy… A przez te zmiany zniechęciłam się do bloga i rzadko odwiedzałam znajomych. Może teraz, gdy się to uspokoi, to wróci do normy? Oby… Pozdrawiam\nDokładnie i tak jest ze mną ale widzę że nie jestem sam i będzie tych osób przybywać.\nPozostaje tylko pytanie czy będzie to tematem do przemyśleń dla administracji Onetu ?.\nWitam, na nowym…:) Ja nie mogłam już znieść tego braku możliwości prowadzenia bloga, tak jak chcę i sama przenoszę swoje zdjęcia na nowo założony blog. Zaczynam po raz kolejny wszystko od zera, ale mam nadzieję, że tak już zostanie i onet nie przygotuje kolejnej niespodzianki.\nOczywiście zapraszam do siebie…:)\nA propos zdjęcia, to jesień rzeczywiście jest wyjątkowo fotogeniczna\nDziękuję za miłe słowa i wsparcie…\nMam nadzieję będzie tak jak napisałaś „bez dalszych niespodzianek „.\nWitaj Robercie .. tez u mnie nowości .. nie bardzo mogę sobie z nimi poradzic .. zdecydowanie wolałam stary zacny Onet.. no cóż jestesmy na najnowocześniejszej platformie w Polsce ale mnie to nie rajcuje.. piękne jak zawsze u Ciebie zdjęcia i opowieści.:))Pozdrawiam Aleksandra\n#8 napisane przez robertkabacinski\nMasz rację trudno się pogodzić z czymś co nie zawsze jest najlepsze.\nNowy nie znaczy lepszy jak mawiała moja babcia i dziś widzę, że miała\nrację. Miło mi , że po tak długim czasie odwiedziłaś mojego bloga…\nJa Twojego odwiedzam dosyć często lecz przez dłuższy czas nie mogłem Go\nkomentować aż wreszcie odblokowałaś tę opcję…\nNie wiem dlaczego nazwisko WYMAGANE, nie dość że podaję swojego „emila” to może jeszcze odciski palców ?\nA mnie się jesienne zdjęcie podoba i tyle i piszę prawdę, bo o to chodzi żeby ją pisać i chętnie tu wpadać. Onecie, opamiętaj się a Ty Robercie wytrwaj-Jola W.\n#10 napisane przez robertkabacinski\nWiem , wiem Jolu ale tak sobie wymyślił Onet i ponoć ma być przez to bezpieczniej.\nNiestety niekoniecznie lepiej i przejrzyściej jak widać….\nDzięki za miłe słowo i wsparcie.\nPomarudziłami dość, ale zapomniałam Ci napisać, jakże się cieszę, że wróciłeś. Dłuuugo Cię nie było i nieważne dlaczego ważne że jesteś- brakowało Twoich zdjęć i opowieści. Jak mówili u Karguli ” Jaśku, nareszcie jesteś”. No to walczmy z tym Onetem, może się wreszcie dowiemy o co chodzi ? Serdeczności-Jola W.\nDla takich słów warto było.\n#13 napisane przez ~Jola W.\nHejka Robercie, męczy mnie Twoja „bezczynność” – sorki, ale bardzo chcialabym żeby znowu i Ciebie zaczęło się dziać. Nie wierzę że brakuje Ci weny i bardzo proszę, nie zniechęcaj się „onetkowymi” przeszkodami. Dasz radę przyjacielu. Cierpliwie czekam na Twoje słowa i zdjęcia. Czy „wędrujemy ciepłym krajem” to była wyprawa Waszego życia ? Jak zwykle ciekawska- Jola W.\n#14 napisane przez robertkabacinski\nWitaj Jolu !!!!\nPewnie masz rację i moje wymówki nie są tak do końca\nusprawiedliwione. Cóż mogę rzec czasem bywa że z tego,\nczy innego powodu człowiek zaniedbuje trochę różne sprawy. By później odrodzić się jak feniks z popiołów „.. i może to właśnie i mnie spotkało. Po 5 latach istnienia tego bloga doszło do zmęczenia materiału. Jakkolwiek teraz może być już tylko lepiej i mam nadzieję że nie zawiodę moich starych bywalców i czytelników tego bloga…\nCieszy mnie fakt że ktoś zauważył moją nieobecność ,niemoc bo bez zainteresowania innych wszystko traci swój sens. Jolu dziękuję Ci za słowa otuchy i za naganę też , biorę sobie wszystko do serca i obiecuję poprawę…\ntrzymaj się ciepło… pozdrawiam\nWszystkie zdjęcia i teksty na tym blogu są „moją radosną twórczością”.


Pamiętnik - A.B. — Ridero\nBezpłatny fragment - Pamiętnik\nJestem tuż przed czterdziestką. Moja cierpiąca Dusza powiedziała do mnie, że mogę być szczęśliwa. Powiedziała mi, co dokładnie mam zrobić. Nie kazała, ale dała możliwość. Słyszałam już ten głos wcześniej, ale myślałam, że to umysł. Od razu poczułam radość. Ogarnął mnie taki spokój. Uczepiłam się tej radości i nie widząc jeszcze rozwiązań, podjęłam decyzję. Rozwodzę się. Krótko potem przyszła wiadomość\n— Co u Ciebie? Nie piszesz, nie dzwonisz…\nMinęło tyle lat, a on mi pisze jakbyśmy gadali co tydzień… Ja już nie pamiętam kiedy się odzywał. Teraz mówię już prawdę.\n— Mam problemy.\n— Mogę zadzwonić?\n— Nie da się.\n— Jesteś w pracy albo straciłaś słuch?\n— Skąd Ty się wziąłeś, z nieba?\n— No przecież jestem Aniołem, zapomniałaś? Ok, odezwę się później bo prowadzę samochód.\n— Kuźwa, jak się prowadzi, to się nie pisze!\n— Jezus mi kazał… Tacy jak ja, nie giną w wypadkach.\n— Nie chcę gadać.\n— Napisz spokojnie co się dzieje. Czekam.\n— Mam wylewać swoje żale… Nie.\n— Nie martw się nie będę panikował razem z Tobą. Zapewniam, będzie Ci lepiej.\n— Znowu odzywasz się… w takim momencie…\n— A Ty znowu chcesz mnie spławić…\nHistorie moich związków od początku\nMoja data urodzenia to 12.12.1977. Kiedy mama zaszła ze mną w ciążę i była w trzecim miesiącu ciąży, tata odmówił jej ślubu. Przeżyłam pierwsze w życiu „odrzucenie”.\nEmocje kobiety, która jest w ciąży, zapisują się w pamięci komórkowej dziecka. Dziecko potem może (choć nie musi tak być) Odczuwać to samo. Przyjdą więc odpowiedni ludzie i sytuacje, które będą odgrywać ten teatr. Wszystko po to, aby uzdrowić te rany.\nMoje pierwsze zakochanie… Marcin. Czarne włosy. Miałam wtedy jakoś z 14 lat… Szkolna dyskoteka. Ktoś mi powiedział, że mu się podobam. Poprosił mnie do tańca. Odmówiłam… Nawet mu się nie przyjrzałam. Czułam niechęć do poznania go. Minęło kilka miesięcy i spotkałam go znowu.\nTym razem przyjrzałam mu się. Błyskawicznie zarejestrowałam jaki on jest przystojny. Zawsze uśmiechał się do mnie. Zawsze mówił „cześć”. Często mrugnął okiem. Nie był jednak już mną zainteresowany! Miał tam inne dziewczyny. Rozpoczął związek, który trwał 7 miesięcy. Po tym czasie moje emocje do niego nadal były takie silne. Tym razem poprosił mnie o taniec. Było uroczo. Niestety na tym się skończyło. Widywałam go bardzo często. Zawsze zamienił ze mną słowo. Mówił do mnie „Szer” bo miałam takie włosy jak ona. Czarne loki, długie. Podobały mu się. Podchodził, zdejmował mi gumkę z włosów i już nie oddawał. Po roku, spotkałam go na wsi i zauważyłam, że na kierownicy od roweru ma założone moje wszystkie gumki! Pytam, co to? A on na to: zbieram.\nDziałał na mnie silnie, ale nie był mną zainteresowany w taki sposób jak bym chciała. Ludzie mówili mi, że on jest we mnie na maksa zakochany. Nie było tego widać po jego czynach. Pewnego razu coś się jednak wydarzyło. Byliśmy na dyskotece. Poprosił mnie do tańca. Tańczyliśmy przytuleni. Potem wyszliśmy na dwór. On wziął mnie za rękę i poszliśmy się przejść. Było miło. Rozmawialiśmy… I nagle on zatrzymał się i spojrzał mi w oczy. Chwilę patrzyliśmy na siebie i on zbliżył się do mnie jakby chciał mnie pocałować. Ciarki mnie przeszły. Cofnęłam się… On powiedział:\n— No i tak to jest z Tobą\n— Czyli jak!\n— Tak, właśnie…\n— Nie jesteśmy razem, więc nie mogę tego zrobić…\n— A jak mamy być, skoro nie dasz się nawet pocałować…\nKurczę, mieliśmy wtedy po 16 lat, a on nawet był rok młodszy… Takie to było…\nPo tej akcji z parę tygodni nie miałam z nim kontaktu. Pewnego dnia spotkaliśmy się znowu gdzieś na rowerach. Postanowił mnie odprowadzić do domu, bo było już ciemno. Szliśmy pieszo i blisko siebie. I wtedy to się stało. On się zatrzymał i po prostu mnie pocałował, a ja się już nie opierałam. To było dla mnie wielkie przeszywające przeżycie. Rower mój, przewrócił się, on szybko go podniósł… Wolałam żeby dalej mnie całował! Miał miękkie usta…\nPotem trochę przebywaliśmy razem, ale coś jakby nas zawsze dzieliło. Tańczyliśmy razem, chodzeniem nie można tego nazwać. Zawsze zwracał na mnie uwagę. Uśmiechał się… Znajomi widzieli to. Była jakaś tam chemia lat młodzieńczych i tyle. Były też przerwy w dyskotekach z powodu Postów kościelnych i wtedy w moim życiu nic się nie działo. Pewnego razu młodszy brat mojego kolegi powiedział mi, że Marcin wyznał swoim kumplom, że kiedyś ja będę jego, ale jeszcze nie teraz.\nLubił patrzeć mi w oczy, lubił obok mnie potańczyć, nic więcej.\nCały czas kleił się do mnie ktoś inny niż Marcin. Hubert za mną szalał. Miał kolegę i ten z kolei za Jolą. Spotykaliśmy się dość długi czas. Wybraliśmy się raz na dyskotekę oddaloną o 5km na rowerach. My, we czwórkę. Całą drogę chłopaki się kłócili. Nie wiedziałam o co chodzi. Jola mi potem powiedziała, że pokłócili się bo jeden z nich nie otworzył mi furtki. Kłócili się o mnie, ale tak żebym się nie zorientowała. Pewnego razu, przywieźli żyletkę. Podzielili na cztery części i każdy dostał kawałek. To miało nam przypominać o naszej więzi. Tylko, że mnie ten drugi się spodobał, a ja jemu. I trochę flirtowaliśmy, ale potem wycofałam się. Hubert na dyskotece wyrwał mnie z sali. Trzymał mnie za rękę na dworze i nie chciał puścić. Chciał porozmawiać. A ja byłam zła, że mnie trzyma. Szarpałam się. Ktoś ze znajomych powiedział, że Marcin już o tym wie. Po chwili przyszedł Marcin, spojrzał na mnie i powiedział:\n— Myślałem, że to ja jestem tym…\nI poszedł. Nie rozumiałam tej sytuacji. Huberta nie chciałam znać. Za to moja kuzynka się cieszyła, bo szalała za nim. Każdy ma swoje ideały… Po jakimś dłuższym czasie z Marcinem tańczyłam na dyskotece. Przytulał mnie wtedy mocno. To był taki jeden tylko dzień, cały wieczór. Wtedy nie był z kolegami, jak zawsze. Kręcili się koło nas i pokazywali mi gratulacje za jego plecami. Wiedzieli, że szaleję za nim… Wprosił się do mnie, ale ja nie chciałam, nikogo do domu nie chciałam zaprosić. Taka byłam.\nZ Marcinem zawsze był uśmiech, oczko ale nic więcej. Minęło kilka lat i znowu spotkaliśmy się w jakimś klubie. Byłam z dziewczynami. Jedna z koleżanek planowała wyjazd za granicę Powiedziałam jej, że też chcę jechać. To był wyjazd związany z pracą. Zebrało się kilka osób którzy już tam byli i zaczęliśmy to omawiać. Podeszli do nas Marcin i jego ukochana paczka. I słyszeli o czym rozmawiamy. Nagle Marcin powiedział głośno\n— Szer nie pojedzie\nJa — Jak to, nie\n— Chcę jechać\n— Nie pojedziesz tam. Nawet jej nic nie załatwiajcie. To nie jest praca dla Ciebie, nie jedziesz.\nPo powrocie do domu jeszcze o tym myślałam. Czy on mnie chroni? Wiele mieliśmy różnych spotkań ale nigdy nie byliśmy razem. Jego kolega Szogun, szalał za mną. Ja nic do niego nie czułam. Wyglądał dobrze, całkiem spoko ale żadnej chemii, nic, zero, nul.\nJuż wtedy na horyzoncie pojawił się Darek. W nim zakochałam się od pierwszego wejrzenia. On oczywiście miał dziewczynę. Był cholernie przystojny. Dziewczynę miał brzydką. Szalałam za nim. Niestety on nie zwracał na mnie uwagi. Nikt mnie w tym czasie nie porwał. Dyskoteki mnie nudziły. Co jakiś czas ktoś się pojawiał, ale nawet nie patrzyłam na nich. Raz jeden zgodziłam się na taniec ze Zbyszkiem. Był znany, przystojny, pomyślałam, a czemu nie, w końcu Darek nie interesuje się mną, nie mam szans.\nKiedy tańczyłam ze Zbyszkiem, dziewczyny rzucały mi spojrzenia. Były w szoku, że zgodziłam się na ten taniec. Tańczyło się fajnie, potem poszliśmy na dwór. On zaproponował dłuższy spacer. Poszliśmy, wziął mnie za rękę, nie przeszkadzało mi to. Rozmawialiśmy ale zupełnie nie wiem o czym. Wracając, zatrzymał się i tak delikatnie jakby mnie pocałował! Ale już sama nie wiem jak to było… Może to było tylko przytulenie… Tak czy siak, miłe. Wróciliśmy znowu na parkiet i wtedy rozegrał się dramat. On mówi:\n— Wiem gdzie mieszkasz\nCiśnienie mi skoczyło, nikomu nigdy nie mówiłam, gdzie mieszkam.\n— Byłem raz u Ciebie\n— Znam twojego tatę bardzo dobrze\nKurwa, gdzie jest wyjście ewakuacyjne, kto to w ogóle jest!\n— Znasz mojego tatę?\n— Tak, znam Krzyśka. Jestem właściwie Twoim kuzynem.\nNo żesz szlag!\nKoniec, nigdy już z nim nie zatańczyłam. W rodzinie afera. Powiedział to swojej mamie, ona powiedziała mojemu tacie. Jego mama się darła, że jestem jego kuzynką. Pożaliła się mojemu tacie, że Zbyszek powiedział: „Ale dlaczego taką ładną!”. Matko, niech zapomnę o tym.\nPo wielu, wielu latach, mieliśmy ponowne spotkanie. Byłam u naszej wspólnej cioci. Ktoś zadzwonił do drzwi, więc poszłam otworzyć. Przed drzwiami on… Nie widziałam go parę lat. Przywitał się:\n— O, cześć!\n— Cześć, a ty do kogo?\n— Do ciebie!\nI wszedł sobie do kuchni… Znał to mieszkanie, a ja prawie byłam sama. Zrobiłam mu kawę i pogadaliśmy sobie. Fajnego mam kuzyna. Dalszego kuzyna, jego ojciec i moja mama to kuzynostwo.\nKolejna afera była przede mną. Idąc z przystanku do domu po szkole, miałam dosyć daleko. Około 2 km. Czasem znajomy kolega mnie podwiózł na skuterze. Niestety ktoś mu tego zabronił. Powiedział mi to. Nie wiem kto, prawdopodobnie Marcin i jego spółka. Druga sprawa, związana jest z moim tatą. Pewnego wieczoru, latem, przyjechali do mnie chłopaki syrenką. Duże stare auto. Zatrąbili pod domem. Tata się lekko wkurwił. Zapytał mnie kto to jest. Ze strachu powiedziałam, że nie znam ich. Tata wyskoczył na balkon i zawołał do nich: " Czego trąbicie?!”. Oni na to powskakiwali do auta i chcieli odjechać. Na to mój tata krzyknął: „Ja was kur… dogonię”. Wybiegł z domu do garażu, wskoczył do auta i ruszył w pościg za nimi. Ja pomyślałam, że nie pokażę się już nigdy na wsi. Może wyjechać gdzieś? Taki wstyd. Tata wrócił dopiero po dwóch godzinach. Nic nie powiedział. Nie wiedziałam co zaszło. Wstyd mi było kogokolwiek zapytać. Dopiero za parę tygodni się dowiedziałam, że tata ich dogonił. Zepsuło im się to auto, zostawili je i uciekli w żyto. Powiedzieli, że tata wyskoczył za nimi i krzyknął głośno: " Poczekam sobie tutaj na właściciela tego auta…” Chłopaków było 5. Kierowca przekonał jednego, żeby z nim wrócił po auto. Kierowcą był ten kolega co mnie czasem podwiózł na skuterku. Powiedział mu: „Choć ze mną ja znam tego gościa, to spoko koleś, dogadamy się…”. I podobno poszli w kierunku auta, a kolega wołał z daleka do mojego taty po imieniu i przepraszał. Tata im powiedział, że dzwoni się do drzwi, dzwonkiem, a nie trąbi.\nLeszek to było słodkie, urocze dla mnie przeżycie. Znałam go długo i wiele razy prosił mnie do tańca. Nigdy się nie zgodziłam. Był wysoki, dobrze tańczył. Nie wiem jaką miał twarz, bo nie raczyłam spojrzeć. W głowie miałam tylko takiego Darka. To wszystko do czasu. Pewnego razu poprosił do tańca moją koleżankę. Wtedy pierwszy raz spojrzałam na niego. Akurat spotkaliśmy się wzrokiem i uśmiechnął się. Pomyślałam: Boże, stwórco, on jest boski! Po tym incydencie poprosił mnie do tańca znowu! Zgodziłam się. Do ucha mi szepnął liczbę ile razy mu odmówiłam. Był wesoły, wygłupiał się, szalał na parkiecie. Dyskoteka się skończyła. Moja koleżanka powiedziała mi, że jedna musi się tutaj usunąć. Powiedziała, że niech usunie się ta, której nie poprosi do tańca na kolejnej dyskotece. Umowa stoi. Od razu wiedziałam, że ja będę tą pierwszą poproszoną do tańca. Poczułam to w sobie. I na kolejnej dyskotece wszyscy tańczyliśmy razem w kółeczku. Muzyka zaczęła zwalniać, a on już patrzył w moją stronę. Kiedy usłyszałam:\n— Zatańczysz ze mną?\nTo oszalałam. On do końca tej dyskoteki już tańczył ze mną w parze… Na koniec pocałował mnie w usta. Przeżywałam to długo. Cały ten wieczór był uroczy. Niestety dyskoteki się skończyły bo nastał Post. Nie było telefonów. Spotkałam go raz w autobusie. Dosiadł się do mnie. Powiedział\n— Taka księżniczka jedzie sama? A co jak cię ktoś porwie?\nTo była chwilowa przejażdżka, a potem już go nie widziałam. Po wielu latach, może dwudziestu, trafiłam na kurs języka angielskiego. Moją nauczycielką była pewna sympatyczna kobieta w moim wieku. Bardzo śliczna. Okazało się, że to jego żona. Pochwaliłam się, że pamiętam jej męża z młodości… Ona na to, że wcale nie jest zazdrosna i nie będzie mnie teraz w kółko brać do odpowiedzi. I zaczęła mnie brać w kółko do odpowiedzi. Gdybym wiedziała, nic bym nie powiedziała. W tym samym czasie spotkałam Leszka na mieście. Poznał mnie, bo powiedział cześć. Minęło tyle lat. Jezu Chryste, on się nie zmienił, jedynie zmężniał.\nCały czas wzdychałam do Darka. Niestety nic z tego nie wychodziło. Już minęły dwa lata… I jakoś tak wyszło, że pojawił się przede mną chłopak, którego pierwszy raz na oczy widzę. Przystojny. To było w dyskotece, tej co zawsze. Chciał ze mną zatańczyć, zgodziłam się. Potem się rozeszliśmy. Za jakiś czas przyjechał tam znowu. Koleżanka do mnie przyszła i zapytała gdzie takiego szałowego mena znalazłam. Ja jej mówię, że nie znam go wcale. A ona, że cholernie ciekawy. Poprosił mnie do tańca znowu. Tym razem już uważniej się mu przyjrzałam. Powiedział, że nie jest stąd i nie lubi dyskotek. Jeździ raczej na koncerty. Ale zainteresował się mną i przyjechał znowu. Był bezpośredni. Poprosił o spotkanie. Nie czułam chemii i powiedziałam to dziewczynom. Jezu, jakie było poruszenie. Usłyszałam, że jestem stuknięta, taki fajny facet, daj mu szansę. Pomyślałam, a może rzeczywiście… Spróbuję… Darek na mnie nie zwraca uwagi…\nUmówiłam się z nim. Był bardzo miły, poznałam jego znajomych. Fajni, inni ludzie. Spotkałam się z nim parę razy i w końcu pocałował mnie. Nic nie czułam. Więcej nie dopuściłam już do pocałunku. Nie zdążyłam nawet w mojej głowie ustalić co robić z tym a on już zaprosił mnie na ognisko i powiedział, że podjedzie po mnie wieczorem. Kurde, tak bardzo nie chciałam jechać. Nie wiedziałam co robić. Nie miałam jeszcze telefonu wtedy. Miałam 16 lat. Ubrałam się i pojechałam z nim. Po dwóch kilometrach przebiliśmy koło w samochodzie. On powiedział:\n— Niedobrze, nie mam zapasówki\n— To chyba nici z ogniska, to ja mam blisko do domu, więc przejdę się pieszo i spotkamy się innym razem.\n— Och jaka szkoda, w takim razie idź a ja załatwię sobie pomoc.\nJa w wielkiej radości i bez strachu, że ciemno, pobiegłam do domu w podskokach.\nPrzyszła sobota i znowu byliśmy razem w tej dyskotece. Tak jakby chodziliśmy razem od dwóch tygodni. Dziewczyny myślały, że jestem zakochana. Ja raczej planowałam z nim porozmawiać i odejść. Tylko jakoś nie umiałam się zebrać, bo naprawdę był gentelmanem.\nW dyskotece muzyka zaczęła zwalniać i grać tak romantycznie… Mojego chłopaka akurat nie było obok mnie. I w tej właśnie chwili zobaczyłam naprzeciwko Darka. Patrzy na mnie, idzie w moją stronę. Pytam się a gdzie jest jego dziewczyna, ta lafirynda? Nie widać jej nigdzie. I nagle stoi przede mną ON i pyta:\nDech mi zaparło, muszę zerwać z chłopakiem!\n— A poczekasz na mnie chwilę?\nDziewczyny widziały tą akcję. Ja ich nie widziałam, ja biegłam przez całą salę i szukałam mojego chłopaka, dziewczyny zaczęły biec za mną i pytać co ja odpierdalam. Krzyknęłam do nich, że zrywam i biegnę na dwór. Usłyszałam, że robię błąd, że Darek nie jest tego warty. Zlokalizowałam mojego chłopaka, podeszłam i powiedziałam:\n— Chcę się rozstać, moje serce skradł ktoś inny, przepraszam.\n— Oj, skoro tak, nie będę już tu przyjeżdżał… Bardzo Cię lubiłem, powodzenia.\nPożegnałam się i pędem pobiegłam na salę. Kawałek znowu dziewczyny były obok mnie z tymi komentarzami. Dobiegłam do Darka z nadzieją, że jest jeszcze sam i czeka na mnie. Jest. Pytam czy taniec jest jeszcze aktualny. Był. Przytulił mnie. Wziął mnie za rękę i objął nią mnie. Jego zapach, dotyk, przyprawiał mnie o motyle w brzuchu. Wiedział, że zerwałam z chłopakiem dla tego tańca. Tańczyliśmy razem do samego końca. Zaprosił mnie na wesele swojej siostry. Dreszcze miałam w całym ciele. Nie lubię wesel, ale to nie ma znaczenia. Od tej chili już byliśmy razem. Jak on całuje… Tylko z nim takie były pocałunki… On to potrafił. Zakochałam się. Cholernie mi się podobał. Szalałam za nim, była chemia, było wszystko. Świetnie grał w piłkę, strzelał gole… W moje 17 urodziny przyjechał w białej koszuli… z różami, 17 róż. W drzwiach już całowaliśmy się namiętnie. W brzuchu motyle, zima, śnieg…\nNa weselu było bombowo, przetańczyliśmy całe dwa dni. Szaleliśmy. Byliśmy zakochani. Poznałam wszystkich, rodzinę, przyjaciół… Fajni wszyscy. Cały czas się przytulaliśmy. Tak nam było dobrze. Patrzyłam mu w oczy i pociągał mnie cały czas. To był związek nieskonsumowany. Czekał. Nie naciskał.\nNa moje 18 urodziny zrobił mi niespodziankę. W nocy o 24 wszedł ze znajomymi (on i nasze koleżanki) balkonem do mojego pokoju z tortem… Weszli jak spałam! To było miłe…\nByliśmy parą, i spotykaliśmy się codziennie. W końcu mi wyznał, że marzy o ślubie. Ja nie do końca. Właściwie to u mnie coś się zaczęło zmieniać. Zaczęło być tak zwyczajnie. Nadal bosko było jak mnie całował, to fakt, ale więcej już nic nie czułam. Już tematy nie były ciekawe. Zrobiło się zwyczajnie. Ciągnęło mnie znowu do koleżanek. One dalej jeździły po dyskotekach i spotykały się razem. Chciałam być bardziej z nimi. Czułam, że zerwę z nim niebawem. Zrobię to, bo nie chcę już tego ciągnąć.\nWyjechałam do internatu do Prudnika i napisałam do niego list, w którym zerwałam. Cierpiał. Ja też cierpiałam, płakałam. Było mi ciężko, czułam pustkę. Brakowało mi pocałunków. Ale to musiał być koniec. Powiedział mi, że świat mu się zawalił. Dziewczyny były złe na mnie. Nie miałam za bardzo wsparcia. Poznał kogoś innego, związał się. Po czasie wyznał dziewczynom, że kocha mnie nadal. Ożenił się, mają dwoje dzieci.\nRozmawiałam z nim nie dawno, jego starszy syn ma już 18 lat, jest cholernie podobny do niego, kiedy był młody… Jego małżeństwo rozpadło się.\nAdam, Adam P.\nMiałam historię z dwoma Adamami. Jeden bardzo mi się podobał i pewnego razu po dyskotece, na której tańczyliśmy, zostaliśmy na boisku na ławce. Rozmawialiśmy. Pocałował mnie raz delikatnie w usta, tak słodko. Nic więcej, tylko rozmowa na ławeczce. lekko przytuleni. Adam był bardzo przystojny, mówiono, że ma jakąś dziewczynę w Niemczech, ale nic oficjalnie nie wiedziałam. Był dla mnie niedostępny. Coś jak z Marcinem… Tak nam się rozmawiało, że przyszliśmy do domu rano o 7.00. Było lato. Jola mnie szukała. Byłyśmy razem w dyskotece, a ja zniknęłam. W niedzielę przyszła i darła się gdzie byłam. A ja cała w skowronkach. Ale Adam mnie nie chciał. Jola mi powiedziała, że zamieniła z nim słowo i on raczej nie myśli o mnie w kategoriach związku a jedynie… Dała do zrozumienia co.\nW pracy miałam fajową koleżankę. Zaprzyjaźniłyśmy się. Powiedziała raz, wpadnij dziś do mnie… Wpadłam. Kiedy przyszłam to wychodził od niej jej stary przyjaciel. Lubili razem rozmawiać, on robił jej czasem masaż szyi. Kiedy go zobaczyłam, coś poczułam. Zresztą jakby znajomy. On był już na korytarzu i nie widziałam go, a Ilona dziwnie się uśmiechała w ten korytarz właśnie. Potem mi powiedziała, że złapał się rury na ścianie i ustami jej pokazał „Yes”.\nNa drugi dzień zadzwonił do niej:\n— Kim ona jest?! Poznaj mnie z nią! Please! Znam ją z autobusu, ma piękne włosy, styl ubierania unikatowy, ona mi się podoba!\nKiedy mi to powiedziała, znowu to poczułam… Zaczęłam myśleć o tym spotkaniu na korytarzu. Ona mi o nim trochę opowiadała.\nZadzwonił kuzyn. Zaprosił mnie na wesele. Mówię to Ilonie. Ona mi mówi:\n— Adam chodził na kurs tańca…\n— Jezu, chcę iść z nim! Choć go nie znam…\n— Ja czuję, że on chciałby z tobą pójść, zaproś go…\n— Ale jak zaproś…\n— Ja z nim pogadam. Kochana on będzie marzył o tym!\nCzekałam na wieści. To trwało i trwało. W pracy z samego rana, ona biegnie do mnie i mówi:\n— Livia, jak on się ucieszył… Ale nie może iść z Tobą, bo w ten sam dzień idzie na wesele do swojego bardzo dobrego kolegi z pracy. Obiecał mu i nie chce go zawieźć. Idzie z delegacją.\nAdam był na koncercie Michaela Jacksona w Warszawie. Też miałam wtedy jechać, ale moja mama jechała z moim bratem i zrezygnowałam. Jechała za to Ania i Jola, siedziały obok Adama… Jechalibyśmy jednym autobusem.\nByłam zdruzgotana. Nie cierpię wesel i nie mam z km iść na dodatek. Chciałabym z Marcinem… Ale nie mam odwagi go poprosić. Zaproszę Szoguna. Tak zrobiłam. Szogun zgodził się. Okazało się, że nie umie tańczyć. Umówiłam się z nim na naukę tańca u mnie. Średnio nam to szło i w dodatku Marcin z Krzyśkiem przyjechali nas szpiegować. W końcu wpuściłam ich do środka. Niczego się nie nauczyliśmy. Ja dobrze tańczę, a on! Chryste.\nWesele się zbliża. W pracy Ilona pyta:\n— Liv, a powiedz mi, ten twój kuzyn gdzie pracuje?\n— Chyba w firmie KK nie wiem dokładnie\n— Adam też tam pracuje!!!\n— Dziś do niego pójdę, dowiem się wszystkiego!\n— Błagam, zrób to!\n— Spotkacie się tam! Liv, on jest w siódmym niebie…\n— Nie mogę w to uwierzyć\n— Tylko, że… Jest jeszcze coś\n— Coś go martwi, powiedział, że z delegacji idzie jeszcze jeden Adam i ty go podobno znasz…\n— Adam?! Jak to wszystko możliwe…\n— pokłócili się o ciebie, liv\n— Co?! Nie…\nTego dnia nie mogłam zasnąć.\nDzień wesela. Jesteśmy już tam. Ja z Szogunem… Miny mamy średnie. W dali zobaczyłam Adama. Wyglądał oszałamiająco. Znowu to poczułam. Zaczęliśmy tańczyć. Ja z Szogunem oczywiście. Kłóciliśmy się w tym tańcu jak stare małżeństwo.\nPojawili się obaj Adamowie. Przywitali się ze mną. Porozmawialiśmy. Czułam się jak na scenie w filmie. Szogun miał mnie dosyć. Powiedział, że jeśli mogę, to mam go odwieź albo idzie pieszo do domu. Byłam kierowcą. Był obok mnie drugi Adam, więc go poprosiłam aby mi towarzyszył w tej podróży bo już noc, a to daleko. Zgodził się chętnie. Kiedy wróciliśmy, ten główny Adam już był na mnie obrażony… To on chciał ze mną jechać. Ależ to było urocze. W tym całym obrażeniu, wyrwał mnie do tańca. Szatan nie tancerz! Woow. Uważałam się za świetną tancerkę, a on mi dawał instrukcje… Wyszkolił sobie mnie…\nZafascynował mnie rozmową. Tak to jeszcze z nikim nie rozmawiałam… Słuchał uważnie tego co mówię. Był wyraźnie zainteresowany. Rozciągał te wątki. Wgłębiał się we mnie. To była dla mnie nowość. Zazwyczaj to ja interesowałam się kimś. Nikt mnie tak nigdy o nic nie pytał, a już zwłaszcza o emocje. I ten jego dotyk, mocny.\nImpreza dobiegała do końca. Zapytał mnie:\n— Będziesz jutro?\n— Nie wiem, chyba\n— Chciałbym to wiedzieć na pewno\n— A mam być?\n— Tylko jeśli chcesz, nie dlatego, że ja chcę, to ma być twoja decyzja…\n— To się zastanowię.\n— Ok, to miło było dzisiaj. I do ponownego zobaczenia, gdzieś kiedyś…\n— Potwierdzam, było bardzo miło. Pa\nPowoli wyszedł i ruszył w stronę młodej pary. Pożegnał się. Wychodząc trochę zboczył z kursu. Ruszył w moją stronę. Szybkim krokiem podszedł i wprost do mojego ucha powiedział:\n— Masz tu być jutro.\nByłam. Zaliczyliśmy ten dzień tak jakbyśmy byli już parą. Już iskrzyło między nami. Już był nawet ogień. Na koniec mi powiedział:\n— Szaleję za tobą…\nW pracy zdałam Ilonie relację z wesela. Byłam cała w skowronkach. Było to po mnie widać zanim zaczęłam opowiadać. To ona mi mówi, że Adam ma dziewczynę i są razem 5 lat. Kurwa, 5 lat? Dziewczyna?! Ilona szybkim tempem zaczęła wytwarzać zdania. Bo on jest z nią nieszczęśliwy, nie pasują do siebie. I jeśli on się zakocha to on odejdzie od niej, on tylko czeka na taką, dla której głowę straci.\nJezu, co za sytuacja. To koniec. Nie chcę go widzieć. Ilona powiedziała jeszcze, że aktualnie zerwali ze sobą. Nie wiedziałam co o tym myśleć. Ilonie ufałam, dużo razem przeszłyśmy.\nOn zaproponował mi RANDKĘ. Zgodziłam się. Nie miałam oczekiwań, nie chciałam z nim być. Po prostu pojechaliśmy razem na dyskotekę. Założyłam krótką, żółtą sukienkę, było lato. Bardzo mnie pociągał, odpiął ten jeden guzik przy koszuli o jeden za dużo… Na parkiet mnie zaniósł. Rzucał mną jak szmatą. Od razu mieliśmy sporo miejsca, ludzie się rozsunęli. Potem usiedliśmy. Jakoś moja ręka wsunęła się między te guziki z koszuli. Dostał drgawek. Zabronił mi tak robić. Ja nie słuchałam. Wciągnął mnie na kolana. Pocałowaliśmy się. „Zaraz cię porwę stąd” — Powiedział. Wszystko widział ten drugi Adam. Doszło między nimi do kłótni tego wieczoru, ale nie wiem o co. Nigdy się nie dowiedziałam.\nZaczęły się spotkania. To było silniejsze. Do momentu, kiedy mi się przypomniało, że on ma dziewczynę. Wtedy odsuwałam się. Milczałam. Pewnego dnia zadzwonił dzwonek do drzwi. Wyszłam, to on. Pytam służbowo:\n— Byliśmy umówieni?\n— Chciałem tylko Cię przytulić…\nSkubany. Tu miał mnie w garści… Wciągnął mnie w te silne ramiona. Chodzi na siłownię. Dostaję szału kiedy dotykam jego mięśni. Wciągnęłam go do pokoju. Była chemia między nami i cała fizyka i biologia. Jednak nie doszło nigdy do niczego więcej. Tego progu nie umiałam przekroczyć. Zresztą, czułam, że nie mam go na wyłączność. Nie wiedziałam czy jest z tą dziewczyną czy nie. Nie mówił o tym. Więcej mówił Ilonie.\n— Opowiedz mi o swojej dziewczynie- odpaliłam działa\n— Liv… Jest tak przyjemnie teraz, tu…\n— Co ona teraz może robić, hmm…\n— Dlaczego tak mówisz i pytasz, jeśli chcesz, to oczywiście porozmawiamy szczerze…\nPocałował moje usta… I znowu…\n— Najlepiej już ubierz się i wyjdź\n— Tak? Chcesz żebym teraz wyszedł?\n— Bo za chwilę już mnie nie powstrzymasz\n— Nie mam zamiaru\nZaczął się energicznie ubierać. Sweterek, bluza. Szuka tej apaszki… Zerknął na mnie. Ja — poker-face. Zerknął znowu, prosto w oczy, przytrzymałam jego wzrok… Nagle zerwał z siebie te swetry, rzucił się na mnie, wziął mnie z fotela, zaniósł na kanapę, pocałował namiętnie…\n— Rozkochasz i zostawisz…\n— Pięknie to powiedziałaś\n— Jestem zła\n— Jestem dziewicą\n— Koniec z tego typu zbliżeniami\n— Dlaczego niby?\n— Bo cię szanuję!\n— Wspaniale, to zapomnij o następnym spotkaniu. Koniec\n— O następne spotkanie to ty się postarasz\nTe spotkania wlokły się miesiące. Powoli docierało do mnie, że on jednak ma tą dziewczynę. Jest nie wierny. Nie stały. Nie zostawi jej nigdy. Pociąga mnie do szpiku kości. Zostawia mi listy pod wycieraczką w aucie kiedy jestem w szkole. Jak mam o nim zapomnieć.\nA tymczasem w pracy zauważyłam, że mam przystojnego kolegę. Krzysiek. Raz zagadał o jakimś piwku. Przyjrzałam mu się i byłam zdziwiona, że wcześniej go nie dostrzegałam.\nAdam powiedział, że prosi o spotkanie. Chce mi pokazać miasto nocą. Umówiliśmy się na wzgórzu pod laskiem. To nie był dobry dzień. Było dosyć romantycznie. Byliśmy sami. Rozmawialiśmy, spacerowaliśmy, było ciemno. Nadjechał jakiś samochód i oślepił nas. Wyszło z niego dwóch mężczyzn. Gruby i chudy. Adam nagle złapał mnie mocna za rękę, aż siłowo i cofnął mnie do tyłu. Gruby mnie wyrwał a chudy przywalił Adamowi. Zniknęli w lesie. To byli gwałciciele recydywiści, Adam znał ich, zeznawał kiedyś przeciw nim w sądzie i wtedy oni zostali skazani. Gruby mnie trzymał a Adam wyrwał się i biegł krzycząc, że zaraz mnie uratuje. Uspokoiłam serce, modliłam się i próbowałam rozmawiać z grubym, zagadywać go, bo ciągnął mnie do auta. Uznałam, że nic nie mogę zrobić. Będzie co ma być. Nie wiem ile to trwało, może 15 minut, Adam powiedział, że bardzo długo, aż policja przyjechała. Wyskoczyli z bronią, taką długą mierząc w nas i on mnie puścił. Nagle znalazłam się w objęciach Adama. Tylko już nic do niego nie czułam. On się trząsł cały. Dotykał mnie wszędzie i pytał, czy na pewno nic mi nie jest. Bał się o mnie. Myślał, że nie przeżyje tego. Zeznawaliśmy do rana. Osobno. Po wyjściu z tego przesłuchania, policjant który prowadził mnie do Adama, podziękował i odeszłam. Kiedy byłam na schodach zawołał:\n— Nie chce pani zmienić zeznań?\nZszedł do nas i powiedział do Adama:\n— Niech pan się nią zajmie…\nChyba myśleli, że coś mi tam zrobili. Byłam cała. Tylko psychika ucierpiała. Adam objął mnie i wyszliśmy. Na pożegnanie powiedział mi:\n— Zadzwoń, proszę\nNie zadzwoniłam już nigdy. Wszystko między nami umarło. Miałam potem koszmary, lęki. Do dziś jestem czujna. Nie ulega jednak wątpliwości, że Adam mnie uratował. I za to mu dziękuję. Z serca.\nCiekawostka, parę lat później byłam na weselu z kolei z tym drugim Adamem. I na weselu było szałowo, nawet on zainteresował się mną… Wyglądał oszałamiająco, zresztą był bardzo przystojny. Ja jednak, przestałam czuć do niego to coś. Już nie byłam zainteresowana. Role się odwróciły.


Choroba morska, jak sobie z nią radzić. - Krzysztof Kluza - rzeczoznawca, ekspert, Członek SIMP, wpisany na listę biegły sądowy\nChoroba morska, jak sobie z nią radzić.\nChoroba morska to rodzaj choroby lokomocyjnej, na którą cierpią wszyscy, niezależnie od wieku, płci czy wypływanych godzin. Problemy z choroba morską ma wielu żeglarzy nawet tych z najwyższej półki jak Mateusz Kusznierewicz. Ten problem mam też ja! Ale ja już wiem jak sobie z nim radzić.\nChoroba morska objawia się, jako ciężki oddech, nudności, zawroty głowy, mdłości, pocenie się. W ustach pojawia się więcej śliny, co zapowiada najgorszy z objawów – wymioty. Intensywność objawów zależy od predyspozycji organizmu. Dla jednych reakcja jest bardzo uciążliwa dla innych objawia się jedynie gorszym samopoczuciem.\nChoroba morska jest spowodowana zaburzeniami pracy błędnika. Na jachcie pojawia się w momencie, kiedy skupiamy się na elementach pokładu. Zwłaszcza wchodząc pod pokład! Nasz mózg otrzymuje wtedy sprzeczne informacje. Mózg rejestruje ruch ciała natomiast wzrok rejestruje obraz jako elementy stałe. Nasz błędnik zaczyna wariować ponieważ nie potrafi połączyć tych informacji.\nJeżeli wiesz że podczas rejsu problem choroby morskiej może się pojawić warto się zabezpieczyć. Na pokładach promów nie ma problemu ze znalezieniem sklepów z preparatami na chorobę morską np. Aviomarin. Sa też inne z substancja czynną o nazwie cinnarizine, lub dimenhydrinate. Pamiętaj, że tabletki tego typu stosuje się na 2h przed wypłynięciem dlatego warto się w nie zaopatrzyć w aptece na nabrzeżu ( gdzie są kilkukrotnie tańsze). Jeśli już musisz je kupić na promie szukaj pod angielską nazwą seasickness. Niektórzy przewoźnicy oferują darmowe tabletki dostępne w recepcji. Jeśli nie jest to konieczne zrezygnuj ze specyfików. Otępiają i działają usypiająco.\nPatrz daleko w horyzont, nie skupiaj wzroku na stałych elementach jachtu.\nUstabilizuj głowę, np. opierając ja na poduszce. Nie ruszając głową ograniczasz ilość bodźcy do analizy.\nPrzebywanie na świeżym powietrzu pomaga i jest bezpieczne. W przypadku nagłych wymiotów poprostu wychyl się za burtę, ale zawietrzną.\nZamknij oczy i połóż się w koi. Jeśli położysz się wzdłuż osi jachtu, kołysanie działa usypiająco. Środek jachtu jest najmniej narażony na przechyły.\nUciskanie pod nadgarstkiem punktów nerwowych odpowiedzialnych za ruch. To sposób zaciągnięty z akupresury, na niektórych działa.\nSpożywanie słonych zakąsek lub żucie Imbiru\nJeśli jest naprawde źle to w ostateczności zażyj środki medyczne zakupione w aptece.\nZ chorobą morską możesz się spotkać zawsze i to w najmniej oczekiwanym momencie. Warto wtedy wiedzieć jak się zachować lub jak pomóc innym ograniczyć dolegliwości. Sam stosuje te metody i na mnie działają. Mam nadzieje, że Tobie też pomogą.\nJacht uderzony piorunem, wycena szkody.\nSpadek wartości jachtu.\nNegocjacje zakupu jachtu.


Jak wspierać dziecko ? – Mama Piłkarza – dietetyk sportowy\nOczywistym jest to, że chcemy wspierać nasze dzieci mentalnie w ich sportowej podróży. Ale czy wiemy jak to robić? Ja byłam kompletnie zielona. Mimo dobrych intencji, wciąż popełniałam błędy. A dziecko płaciło za to stresem.\nZastanawiasz się co możesz zrobić, żeby Twoje dziecko trenowało chętniej, bez zbędnego stresu?\n• Nie oczekuj, że dziecko spełni Twoje marzenia. Jego życie to jego podróż. Jeśli Tobie nie udało się zrobić kariery sportowej, zachęcaj, ale nie wywieraj presji, a jak coś pójdzie nie tak, nie bądź zawiedziona\n• Wierz w swoje dziecko. Wierz w jego sukces. Za każdym sportowcem, który w siebie uwierzył stoi rodzic, który uwierzył w niego pierwszy. I wierzył, gdy ten miał wątpliwości.\n• Nie porównuj dziecka do kolegów. Przyznaję, że na początku tak robiłam. Doświadczenie pokazało, że każde dziecko rozwija się w swoim tempie. To ten, kto w wieku 9 lat strzelał najwięcej bramek w drużynie, za dwa lata potykał się o własne nogi. Z kolei ten, który został powołany do kadry województwa w wieku 11 lat nagle zniknął, bo właśnie wtedy osiągnął szczyt swoich możliwości i przestał się rozwijać. A niepozorny i niezauważalny maluch nagle dostał wiatr w żagle i zrobił duży postęp.\n• Skup się na rozwijaniu pozytywnych cech w dziecku: ambicji, wytrwałości, nastawienia na rozwój, determinacji. Bądź wzorem, bo dzieci uczą się głównie przez obserwację.\n• Daj dziecku jasną deklarację, że zawsze może na Ciebie liczyć. Rozmawiaj z nim, a poznasz co go trapi i ma być może wpływ na jego niechęć do treningów lub słabszą formę.\n• Buduj jego pewność siebie (jak to robić napiszę wkrótce)\n• Powstrzymaj się od uwag technicznych, chyba, że jesteś trenerem piłki nożnej.\n• Nie komentuj wyników dziecka i jego drużyny. Oceniać możesz jego zachowanie, zaangażowanie. Nie nagradzaj za wynik, nagradzaj za postawę.\n• Nie krzycz podczas meczu, nie gestykuluj, nie kieruj dzieckiem z trybun. Jako mama pewnie tego nie robisz, ale jeśli robi to tata, postaraj się go powstrzymać (chociaż sama mam z tym kłopot 😆). To tylko rozprasza dziecko i powoduje w nim wstyd przed kolegami.\n• Naucz syna szacunku do trenera i sędziego. Nie zawsze musisz się zgadzać z jego pracą, ale nie musisz tego głośno okazywać.\n• Nie zabraniaj dziecku treningu, bo nie posprzątało pokoju albo złapało jedynkę. Owszem, trening to przyjemność, ale przede wszystkim nauka, więc nie pozbawiaj go okazji do nauki.\nA JAKIE SĄ TWOJE RADY, KTÓRYMI MOŻESZ SIĘ PODZIELIĆ Z INNYMI MAMAMI ?\nPrevious Post: Ciasteczka owsiane w 5 minut\nNext Post: Dieta piłkarza


Program Mieszkanie Plus w Tarnogrodzie? Jest szansa - Kronika Tygodnia\nProgram Mieszkanie Plus w Tarnogrodzie? Jest szansa\nGmina Tarnogród znalazła się w gronie 28 polskich samorządów, które podpisały list intencyjny w sprawie inwestycji w ramach rządowego Programu Mieszkanie Plus.\nTarnogrodzki samorząd reprezentował wiceburmistrz Tomasz Rogala. List intencyjny został podpisany w Warszawie, podczas konferencji „Mieszkanie Plus wczoraj i dziś”. Dokument parafowali też wiceminister infrastruktury i budownictwa, pełnomocnik rządu ds. budowy mieszkań - Tomasz Żuchowski oraz pełnomocnik ds. organizacji Krajowego Zasobu Nieruchomości - Tomasz Tomala.\nTarnogród, przystępując do programu, zadeklarował potrzebę wybudowania w mieście 16-20 mieszkań. Póki co, nie wiadomo, czy to dojdzie do skutku. Gminy, które podpisały list intencyjny czekają na szczegóły, w tym związane z finansowaniem inwestycji.\nBurmistrz Eugeniusz Stróż zapewnia, że dołoży wszelkich starań, aby program w Tarnogrodzie był realizowany, bo byłaby to szansa na poprawę warunków mieszkaniowych rodzin, których nie stać na zakup własnego lokum. Samorząd dysponuje odpowiednim terenem pod inwestycję. To działki w okolicach ulic Pogodnej i Lubaczowskiej.\nRządowy program Mieszkanie Plus zakłada, że wysokość czynszu w tych mieszkaniach będzie określana rozporządzeniem Rady Ministrów. Lokale będzie można z czasem wykupić albo tylko długoterminowo je wynajmować.\nRoma 12.01.2018, 20:08\ndużo się zmieni jak http://ikm.org.pl/ rozkręci się na dobre


Aranżacja łazienki w stylu boho - Design\n02 lip 2018 12:17\nfot. mat. prasowe Radaway\nKwiatowe wzory, feeria barw, z pozoru niepasujące do siebie motywy - w tym połączeniu tkwi cały urok stylu boho. Wielobarwny styl boho szybko przeniknął na stałe do świata mody oraz wzornictwa i jest jednym z najpopularniejszych obecnie trendów.\nStyl boho to luz, swoboda, wolność, natura, brak zasad, czyli wszystko to, za czym codziennie tęsknimy. Przy tym jest przytulny i pełen mocnych kolorów, które jak wskazują badania naukowe oddziałują na nas na poziomach - emocjonalnym, fizycznym i społecznym. Oznacza to, że barwy potrafią poprawić humor, wpłynąć na samopoczucie i dodają sił do działania. Jeśli chcemy, by przestrzeń była energetyczna, należy wykorzystać w niej ciepłe odcienie. Najważniejszą rolę odgrywają kolory ziemi, turkusy, czerwienie i żółcie, które mają sprawić, że przebywając w pomieszczeniu będziemy czuć się swobodnie i czerpać z tego przyjemność.\n- We wnętrzu w stylu boho, kolory sprawdzają się na ułożonych w mozaikę ścianach lub podłogach oraz w dodatkach. Dywany i akcesoria w orientalne desenie? Tutaj jest dla nich miejsce. W takim wnętrzu doskonale prezentują się też kabiny prysznicowe wykonane ze szkła brązowego lub grafitowego, które pełnią rolę ciekawej dekoracji i współgrają z wystrojem całego wnętrza - mówi Hanna Błaszak, ekspert firmy Radaway.\n- By zaakcentować wyjątkowy charakter łazienki, warto zadbać o szczegóły. Niezwykłość wnętrza podkreślą detale. Jeśli chcemy, by pomieszczenie było unikatowe, możemy wygrawerować na kabinie prysznicowej dowolny wzór. W przypadku stylu boho idealne będą kwiaty - nadmienia Błaszak. Na klimat wnętrza wpływ mają także meble. Atrakcyjności dodadzą te wykonane z naturalnych materiałów np. z surowego drewna o ciemnej barwie.


ogrody babilonu: 11-07-01 - 11-08-01\nAksamitny serowy środek z dodatkiem słodziutkich letnich malin, to idealna propozycja na podwieczorek do kawy lub herbaty. Ten przepyszny letni placek z malinami, znalazłam w książce Zofii Zawistowskiej "Desery i wypieki domowe".\nMąkę przesiać na stolnicę, dodać masło, starannie posiekać nożem z dodatkiem cukru. Gdy powstaną drobne grudki tłuszczu obtoczone mąką, dodać jajko, zarobić ciasto nożem i szybko zagnieść ręką, uformować kulę, włożyć do miseczki, pozostawić w chłodzie na pół godziny. Ciasto rozwałkować cienko i wyłożyć nim dno tortownicy, tak by zachodziło na wysokość 3 centymetrów na ścianki. Powierzchnię ponakłuwać widelcem i wstawić do piekarnika nagrzanego do 180° C, upiec lekko rumieniąc na jasnozłoty kolor.\nŻółtka utrzeć z 3 łyżkami cukru, wymieszać z serkiem i przesianą mąką, dodać ekstrakt. Z białek ubić sztywną pianę, pod koniec ubijania dodać resztę cukru, ubijać jeszcze dobrą chwilę. Pianę wymieszać za masą serową, wyłożyć na podpieczony placek, na powierzchni masy rozłożyć równomiernie maliny. Wstawić ponownie do niezbyt mocno rozgrzanego piekarnika o piec około 25 minut, uważając, żeby się placek nie przypalił od spodu. Letnie ciasto wyłożyć na półmisek, ostudzić.\nAutor: Kamila 26 komentarze\nDelikatne i kruche ciastka maślane z borówkami amerykańskimi. Owoce są nie tylko smaczne, według źródła mają też duże wartości odżywcze. Są bogate w cukry, kwasy oraz sole mineralne, pektyny, witaminy. Przepis na ciastka z programu "Wakacje Billa".\n85 g borówek amerykańskich\nRozgrzać piekarnik do temperatury 200° C. Wyłożyć blachę pergaminem. Zmiksować w malakserze mąkę z cukrem i proszkiem do pieczenia. Dodać masło pokrojone na kosteczki i miksować, aż wszystko z grubsza się połączy. Przełożyć ciasto do miski i za pomocą noża wymieszać z jajkami i śmietaną. Rękoma delikatnie wymieszać z obtoczonymi w mące borówkami. Wyłożyć ciasto na oprószoną mąką deskę. Rozpłaszczyć rękoma na placek o średnicy 15 centymetrów. Przekroić na ćwiartki, a każdą ćwiartkę na pół. Wyłożyć na blachę, posmarować jajkiem roztrzepanym z mlekiem. Piec około 20 minut na złoty kolor. Podawać gorące.\nŁosoś to jedna z najlepszych i najbardziej cenionych kulinarnie ryb. Łosoś świetnie komponuje się z warzywami, a szczególnie z cukinią. Cukiniowe wstążki z łososiem to lekka i szybka potrawa do przygotowania.\nFilety umyć, osuszyć i pokroić na porcje, skropić sokiem z cytryny, oprószyć solą i pieprzem. Wstawić na godzinę do lodówki. Następnie smażyć na rozgrzanej oliwie kilka minut z każdej ze stron. Cukinię umyć, osuszyć i obieraczką do warzyw zestrugać wzdłuż na cienkie plastry. Czosnek pokroić na plasterki. Rozgrzać oliwę i podsmażyć na niej czosnek. Dodać cukinię i smażyć aż puści sok i rozmięknie, przyprawić solą i świeżo zmielonym czarnym pieprzem. Cukinię rozłożyć na talerzu, na wierzch rozłożyć kawałki łososia.\nBardzo smaczne i szybkie do przygotowania ciasto jogurtowe z borówkami. Dodatek owoców sprawia, że ciasto jest wilgotne.\nNagrzać piekarnik do 180° C, keksówkę wysmarować masłem. Do miski przesiać mąką, zmielone migdały, proszek do pieczenia i sól. W drugiej misce utrzeć jajka z cukrem na gładką masę. Dodać jogurt i aromat migdałowy i wymieszać. Dodać suche składniki, dokładnie ucierając ciasto, by pozbyć się grudek. Dodać olej i wymieszać. Na końcu dodać borówki oprószone mąką i delikatnie rozprowadzić je w cieście. Przełożyć ciasto do przygotowanej formy. Piec około 60 minut do czasu, aż patyczek wbity w ciasto wyjdzie suchy, bez przyczepionych okruszków. Po wyjęciu z piekarnika, na około 5 minut pozostawić ciasto w formie, po czym przełożyć do ostygnięcia na kratkę.\n"Sam ich aromat wystarczy, by każdy, komu doskwiera głód, natychmiast poczuł, że przenika go przyjemny dreszcz. Cudeńka smażone w gorącym oleju, piętrzące się na białym lnianym ręczniku. Żółta barwa kwiatów przebija przez złotawą i chrupiącą warstwę ciasta, cienką jak weneckie szkło (...)\n(...) Pyszności, które szykują - a robią to tak szybko i sprawnie, jakby wirowały w tańcu - to smażone kwiaty cukinii, delikatne jak aksamit, okazałe niczym lilie. Najpierw należy na sekundę zanurzyć kwiat cukinii w leciutkim cieście, następnie poczekać, aż jego nadmiar spłynie z powrotem do miski, a potem delikatnie ułożyć na wrzącej oliwie; po chwili kolejny i następny. Dwanaście kwiatów smaży się na czterech dużych, głębokich patelniach. Kwiaty cukinii są tak lekkie, że gdy tylko po zetknięciu z oliwą powstanie chrupiąca skórka, zaczynają podskakiwać i obracać się, dopóki łyżka cedzakowa nie przybędzie im na ratunek. Usmażone lądują na grubym szarym papierze, który chwilę później posłuży również do przeniesienia ich na wyścieloną lnianym ręcznikiem tacę. Jedna z kucharek napełnia butelkę z czerwonego szkła ciepłą wodą z dodatkiem soli morskiej. Następnie przykręca metalowy spryskiwacz i skrapia złociste kwiaty osoloną wodą. Gorąca skórka zaczyna skwierczeć, roztaczając wokół aromatyczną woń, która szybko rozchodzi się w świeżym i wilgotnym czerwcowym powietrzu".\nPrzepis na kwiaty cukinii faszerowane ricottą od Anny Olson. Z kwiatami cukinii świetnie komponuje się pesto z suszonych pomidorów.\n1 szklanka suszonych pomidorów z oleju\n1/2 szklanki lekko prażonych orzeszków piniowych\nZmiksować wszystkie składniki w malakserze na gładką masę i doprawić do smaku. Przechowywać pesto w lodówce, wyjąć godzinę przed podaniem.\nRicottę wymieszać z parmezanem, bazylią, czosnkiem oraz skórką z cytryny i doprawić do smaku. Napełnić masą serową szprycę cukierniczą, zaopatrzoną w dużą, prostą końcówkę. Delikatnie opłukać kwiaty cukinii i osuszyć, wyciąć słupki i układać je na papierowym ręczniku. Ostrożnie rozchylić płatki tak, żeby ich nie oberwać i wycisnąć do środka porcje masy serowej ze szprycy.\nmąką do oprószenia kwiatów\nRozgrzać olej roślinny w głębokim rondlu do 190° C. Zrobić ciasto, miksując wszystkie składniki tuż przed użyciem. Oprószyć lekko mąką nadziewane kwiaty i zanurzyć w cieście, otrząsając je z nadmiaru ciasta. Ostrożnie wkładać po 3 kwiaty do gorącego oleju na łyżce durszlakowej i smażyć 2 minuty, lekko obracając. Wyłożyć kwiaty na papierowy ręcznik, żeby je osuszyć. Podawać kwiaty cukinii rozłożone na pesto pomidorowym.\nWołowina smażona z groszkiem cukrowym, to szybkie do przygotowania danie. Marynowane kawałki mięsa smaży się w woku razem ze strączkami groszku cukrowego. Sos zagęszcza i pokrywa mięso, całość podaje się z ryżem.\n200 g strączków groszku cukrowego\nWołowinę umyć i osuszyć, pokroić mięso w cienkie plasterki i włożyć do miski. Wymieszać razem sos sojowy i starty imbir, wlać do mięsa i starannie wymieszać. Odstawić na bok. Groszek cukrowy starannie opłukać i osuszyć, przyciąć z obu stron. Papryczkę chilli przekroić wzdłuż na pół, usunąć pestki i ogonek, pokroić w drobną kostkę. Skrobię kukurydzianą rozprowadzić w wywarze, żeby nie było grudek. Ustawić wok na dużym ogniu, a kiedy zacznie dymić, wlać olej z orzeszków ziemnych. Wrzucić mięso i groszek cukrowy i smażyć na dużym ogniu, mieszając, przez 3 minuty, aż mięso zmieni kolor, a nawet zacznie się lekko rumienić, dodać chili. Wlać wywar ze skrobią, dodać ciemny sos sojowy i olej sezamowy. Mieszać, po czym gotować na dużym ogniu, cały czas mieszając, aż sos zgęstnieje i pokryje kawałki mięsa. Zdjąć wok z ognia, przełożyć mięso do miski. Podawać z ryżem.\nPrzepis na placek z wiśniami, znalazłam w książce Jana Czernikowskiego "Ciasta, ciastka, ciasteczka. Wypiek domowy". Ciasto z tego przepisu jest bardzo puszyste i smaczne.\nWiśnie umyć, osuszyć i wydrążyć pestki. Masło utrzeć do białości, dodać utarte z cukrem pudrem żółtka, mąkę ziemniaczaną, proszek do pieczenia, wbić jajko i wyrobić ciasto. Ciasto wyłożyć do natłuszczonej formy, nałożyć warstwę wiśni. Piec w piekarniku nagrzanym do 180° C, przez około 40 minut. Po ostygnięciu posypać cukrem pudrem.\nBardzo dziękuje Karmel-itce z bloga U Karmel-itki za nominację do zabawy blogowej. Ogromnie mi miło.\nDziękuje również Vanilla4 z bloga Wypiecz wymaluj oraz Karolinie by ka.wo za wyróżnienie.\nPrzedstawię więc zasady:\n- kocham morze i zachody słońca,\n- całym sercem jestem psiara i tęsknię za moim pieskiem :(\n- nie rozumiem techniki spalonego w meczach piłkarskich,\n- kocham buty i torebki,\n- lubię sprzątać, podobno mam obsesję, według subiektywnej oceny bliskich,\n- uwielbiam truskawki,\n- jestem szczera do bólu.\nBędzie mi miło nominować te cudowne blogi:\nAmku - Amku\nkonfitura z czerwonych porzeczek z dodatkiem płatków migdałowych\nKonfitura z czerwonych porzeczek z dodatkiem płatków migdałowych.\n1000 g czerwonych porzeczek\nPorzeczki umyć, oderwać od gałązek, wymieszać z cukrem i odstawić na godzinę. Następnie dodać pektynę, wymieszać i całość doprowadzić do wrzenia, dodać płatki migdałowe wymieszać. Całość gotować około 5 minut. Gorące konfitury przelać do wypieczonych w piekarniku słoików i dokładnie zakręcić wyparzonymi pokrywkami. Postawić do góry dnem aż do wystygnięcia.\nBliny, według źródła, to tradycyjne danie kuchni rosyjskiej, w szczególnie dużych ilościach spożywane w okresie ostatków, w tygodniu poprzedzającym Wielki Post, zwanym maslenica, czyli tydzień naleśnikowy. Bliny mają również symboliczne znaczenie w tradycjach rosyjskiej kultury. Są podawane zarówno matkom po porodzie, jak i na stypach. Ich okrągły, pełny kształt symbolizuje pełnię i skończoność życia ludzkiego. W Rosji istniał również zwyczaj wystawiania na parapety blinów dla pielgrzymów i biednych ludzi. Bliny to naleśniki z ciasta z mąki gryczano – pszennej lub gryczano – żytniej, cienkie, o średnicy do 10 cm. Bliny są najczęściej podawane ze śmietaną lub roztopionym masłem i przybrane kawałkami łososia, wędzonego jesiotra, marynowanym śledziem, czarnym kawiorem lub na słodko z konfiturami. Przepis na bliny z kwaśną śmietaną i kawiorem znalazłam w White Plate.\nDrożdże rozpuszczamy w 50 mililitrach ciepłego mleka, następnie dodajemy pozostałe składniki, na końcu mąkę i jajko. Energicznie mieszamy łyżką lub mikserem. Ciasto powinno mieć konsystencję gęstej śmietany. Przykrywamy miskę folią spożywczą i odstawiamy na godzinę. To bardzo ważne, bo dzięki temu bliny będą puszyste. Nagrzewamy patelnię i spryskujemy odrobiną oleju, tylko tyle, by ciasto nie przywierało do patelni. Łyżką nalewamy porcje ciasta i smażymy dosyć cienkie placki. Do czasu podania trzymamy pod przykryciem. Podajemy ciepłe polane kwaśną śmietaną z dodatkiem kawioru.\nSałatka z grillowanych warzyw, w klasycznym zestawie z fetą. Dodatkiem do warzyw jest dressing na bazie oliwy, miodu i octu balsamicznego, z dodatkiem musztardy i ulubionych ziół. Ta pyszna sałatka świetnie sprawdza się jako dodatek do grillowanego mięsa.\nGrillowane kotleciki z mięsa mielonego z dodatkiem jogurtowego sosu.\n150 g jogurtu naturalny\nprzyprawa do tzatzików\nMięso wymieszać z drobno posiekaną cebulą i czosnkiem oraz namoczoną bułką. Dodać jajka, przyprawy i jeszcze chwilkę wyrabiać. Mięso podzielić na części i uformować wałeczki. Mięso smażyć na rozgrzanej patelni grillowej z każdej strony. Jogurt naturalny wymieszać z przyprawą do tzatzików. Podawać kotleciki polane sosem jogurtowym, w towarzystwie sałatki z grillowanych warzyw.\nWymieszać musztardę, ocet balsamiczny oraz miód. Dolewać powoli oliwę, doprawić do smaku solą i świeżo zmielonym czarnym pieprzem, dodać posiekane ulubione zioła.\n3 łyżki oliwy z dodatkiem czosnku\nWarzywa umyć. Bakłażan pokroić w plastry, posolić i odstawić na 30 minut, a następnie osuszyć papierowym ręcznikiem. Paprykę oczyścić z gniazda nasiennego i pokroić w paski. Cebulę obrać i pokroić w krążki. Cukinię i pomidora pokroić w plastry. Warzywa skropić oliwą i ułożyć partiami na rozgrzanej patelni grillowej. Piec przez około 5 minut z z każdej strony aż powstaną ciemne pręgi. Przełożyć na półmisek oprószyć solą i pieprzem, skropić winegretem oraz posypać rozkruszonym serem feta.\nRobiąc różane przetwory wiedziałam, że ta cudownie aromatyczna konfitura znajdzie się w środku rogalików. Przepis na ciasto pochodzi od Babci, która jest specjalistka w ich pieczeniu. Moje nie są co prawda takie ładne, ale myślę, że równie smaczne. Rogaliki z różanym nadzieniem, smakowały też jednemu z naszych kochanych pupili.\nW misce rozrobić drożdże z cukrem, dodać mąkę, sól oraz miękkie masło i zacząć wyrabiać ciasto. Dodać jajko oraz śmietanę i wyrobić jednolite ciasto. Ciasto włożyć do miski, przykryć folią spożywczą i wstawić do lodówki na około 2 godziny. Po wyjęciu z lodówki ciasto podzielić na części, każdą część rozwałkować na kształt koła i podzielić na 8 trójkątów. Na każdy trójkąt nałożyć konfiturę i zwinąć rogalik. Rogaliki układać na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Rogaliki posmarować rozbełtanym jajkiem wymieszanym z 3 łyżkami mleka. Wstawić do piekarnika nagrzanego do 180° C i piec około 15 minut, aż się zrumienią. Upieczone rogaliki wystudzić i polukrować cukrem pudrem wymieszanym z odrobiną śmietany.\nSmażony dorsz z warzywami i kaszą kuskus, to propozycja na rybkę podaną na łożu z różnego rodzaju sezonowych warzyw, podaną z sałatką z kaszy kuskus przyprawioną w dość nietypowy sposób. Przepis podpatrzyłam u Emerila Lagasse.\n2 łyżeczki soku pomarańczowego\nZagotować wodę w czajniku. Kaszę kuskus przesypać do dużej miski. Dodać posiekane prażone migdały, śliwki pokrojone w cienkie paski, sok pomarańczowy, skórkę pomarańczową, imbir, kmin, cynamon i łyżeczkę soli. Zawartość miski zalać wrzątkiem. Przykryć i odstawić na 10 minut. Odkryć i przemieszać kaszę widelcem. Dodać natkę pietruszki i ponownie wymieszać. Doprawić do smaku. Przykryć i odstawić w ciepłe miejsce na czas przygotowywania dorsza i warzyw.\n2 żółte dynie\n1/4 szklanki ulubionych ziół\nNa dużej patelni podgrzać 2 łyżki oliwy i masło. Kiedy patelnia będzie rozgrzana, dodać drobno posiekaną czerwoną cebulę i smażyć do miękkości przez 3 minuty. Dodać pokrojone w paseczki pozostałe warzywa, smażyć 5 minut na dużym ogniu często mieszając, aż warzywa będą chrupiące. Dodać zioła, łyżeczkę soli i połowę ilości łyżeczki pieprzu. Wymieszać i odstawić w ciepłe miejsce. Rybę przyprawić z obydwu stron solą i pieprzem. Na dużej patelni rozgrzać pozostałą oliwę. Kiedy patelnia będzie już rozgrzana, dodać filety i smażyć przez około 3 minuty na każdej stronie, do uzyskania złocistego koloru. Filety podawać z kuskusem i warzywami rozłożonymi na talerzu.


Apartamenty, Rynek Pierwotny - Renowacja kamienicy przy Kopernika 15 w toku\nPod adresem Kopernika 15 mieści się kamienica w neorenesansowym stylu, która powstała w latach 1890-1900. Zaprojektował ją na własne cele mieszkaniowe architekt Władysław Marconi, autor projektu między innymi budynku Hotelu Bristol w Warszawie.\nPodobnie jak wiele innych budynków mieszkalnych, także kamienica przy Kopernika 15 uległa zniszczeniom podczas II wojny światowej. W kolejnych latach budynek niszczał również wskutek nieudolnie prowadzonych prac remontowych. W efekcie tych zaniedbań oryginalny wygląd kamienicy – tak w środku, jak i na zewnątrz – uległ degradacji. Kamienica została mimo to wpisana do rejestru zabytków.\nNowe mieszkania Warszawa Śródmieście – nie tylko od dewelopera!\nWe współpracy z konserwatorem zabytków przeprowadzana jest obecnie rewitalizacja budynku – tego niełatwego zadania podjęła się spółka Fenix Group. Wartość historyczna i artystyczna kamienicy z pewnością zasługuje jednak na przywrócenie jej dawnego blasku. Już teraz wiadomo, że nowe mieszkania i apartamenty, które powstają w kamienicy przy Kopernika 15, będą wyjątkowo atrakcyjne dla potencjalnego nabywcy – pod wieloma względami. Nowe mieszkania i apartamenty w kamienicy Marconiego będą przestronne (od 60 do 206 mkw) i wysokie na 3-3,2 metra. A przy tym – wyjątkowo stylowe i świetnie zlokalizowane.\nArchitektoniczna perła w nowej odsłonie\nOczywiście niezwykle ważne są tutaj przede wszystkim walory architektoniczne budynku, które w efekcie prac renowacyjnych zostaną na nowo odkryte. W odrestaurowanej kamienicy podziwiać będzie można między innymi zachowane dekoracje sztukatorskie, a także bujny ogród pełen roślinności zlokalizowany na odrestaurowanym dziedzińcu kamienicy. Zachowały się również pozostałości wystroju klatki schodowej – marmurowe schody i żeliwna balustrada – które podobnie jak inne dekoracje poddawane są pieczołowitym pracom renowatorskim. Budynek zostanie oczywiście dostosowany do współczesnych czasów – między innymi będzie wyposażony w nowoczesne windy, wymienione będą wszystkie instalacje, pojawi się także nowy dach i pokrycie dachu.\nNowoczesne metody badawcze a inwestycje w Warszawie\nPrace prowadzone w dziewiętnastowiecznej kamienicy mające na celu jej renowację odbywają się z wykorzystaniem rozmaitych metod badawczych, w tym badań stratygraficznych. W efekcie przeprowadzenia takich specjalistycznych badań elewacji odkryta została wykonana z cementu romańskiego dekoracja wokół okien – to wyjątkowo rzadko spotykany w architekturze Warszawy element dekoracyjny. Dzięki renowacji uda się przywrócić tę ozdobę i na nowo ujrzy ona światło dzienne.\nInwestycje Warszawa Śródmieście – świetna lokalizacja „w pakiecie”!\nKamienica przy Kopernika 15 i powstające w niej nowe mieszkania mogą poszczycić się wspaniałą lokalizacją. Kamienica leży zaledwie kilka kroków od Nowego Światu i ulicy Ordynackiej. Bliskość metra, linii autobusowych i tramwajów to duży atut. Wystarczy krótki spacer i możemy znaleźć się na Starym Mieście. Okolica, jeśli chodzi o mieszkanie w Śródmieściu, tętni życiem – Filharmonia, Teatr Wielki, Teatr Polski, Muzeum Chopina, Centrum Kopernika – są tutaj na wyciągnięcie ręki, podobnie jak modne restauracje czy kawiarnie. Decydując się na mieszkanie w Śródmieściu w odnawianej kamienicy, można liczyć zatem na mieszczański szyk w samym sercu stolicy!


Autor: Agnieszka Ostaszewicz (tw pap)\nGrzegorz Kołodko ministrem finansów - ta wiadomość nie była niespodzianką. Zaskoczyła informacja, że Grzegorz Kurczuk, szef lubelskiego SLD, został nowym ministrem sprawiedliwości. Posadę stracił też minister kultury.\nWczoraj poseł Kurczuk powiedział, że propozycja premiera była dla niego zaskoczeniem. Zaznaczył, że widzi potrzebę zdynamizowania pracy wymiaru sprawiedliwości.\nPrzyznał, że premier zaproponował mu kierowanie resortem sprawiedliwości już w czwartek. Ta propozycja "nastąpiła po długiej wymianie poglądów na temat wymiaru sprawiedliwości”. Poseł podkreślił, że wszystkie zmiany "muszą służyć nasileniu ze strony państwa walki z przestępczością, bo tego Polacy oczekują. Chcą się czuć bezpieczni i mają do tego prawo”.\nPoseł Kurczuk był przed wyborami typowany na ministra sprawiedliwości. Potem odmówił przyjęcia stanowiska sekretarza stanu w tym ministerstwie. - Nie akceptuję osoby, której miałbym być I zastępcą, czyli minister Barbary Piwnik - powiedział wtedy Dziennikowi. - Nie zgadzam się na jej kandydaturę, bowiem nie pracowała razem z nami nad programem SLD dotyczącym wymiaru sprawiedliwości. Nie odpowiada mi styl jej wyłonienia. Myślę, że powodem, dla którego została powołana jest rywalizacja o tę funkcję między mną, a Ryszardem Kaliszem.\nW ubiegłym tygodniu na łamach Gazety Wyborczej ukazał się artykuł autorstwa Kurczuka, w którym skrytykował niedotrzymywanie przez rząd przedwyborczych obietnic. Dzień później Trybuna zamieściła reportaż na temat konfliktu wewnętrznego SLD na Lubelszczyźnie.\nNowym ministrem finansów i wicepremierem będzie Grzegorz Kołodko. Odwołanego również wczoraj ministra kultury Andrzeja Celińskiego zastąpi Waldemar Dąbrowski, obecny dyrektor Teatru Wielkiego. Miller powiedział, że Celiński sam złożył dymisję. Natomiast odwołanie Piwnik nastąpiło z inicjatywy premiera.\n- Bardzo się cieszę z powołania Grzegorza Kurczuka na to stanowisko - mówi poseł Lech Nikolski (SLD), szef gabinetu politycznego premiera. - Wiąże się ono z dużym wyzwaniem i odpowiedzialnością. Grzegorz temu podoła, a ja będę starał się pomagać mu we wszystkim. Jego siłą jest kompetencja - ocenił.\nRównie przychylnie na temat decyzji premiera wypowiedział się poseł Jan Byra (SLD). - Dopiął swego. Mam nadzieję, że będzie dobrym ministrem. Jest wymagający, ale będzie więcej wymagał od siebie niż od innych.\nPoseł Izabella Sierakowska (SLD) odmówiła komentarza w tej sprawie.\nPoseł Robert Luśnia (LPR) ma nadzieję, że nowy minister posprząta stajnię Augiasza, jaką pozostawili po sobie ministrowie: Barbara Piwnik i Stanisław Iwanicki. - Na samej Lubelszczyźnie jest wiele do zrobienia.\n- I dobrze - skomentował decyzję premiera poseł Józef Żywiec (Samoobrona). - Jeśli nie będzie wykonywał tak nieprzemyślanych ruchów jak jego poprzedniczka, to jako Samoobrona będziemy go wspierać.\nGrzegorz Kurczuk urodził się 20.09.1949 roku w Warszawie. Jest żonaty, ma dwie córki. W 1971 roku ukończył Wydział Prawa UMCS, a w 1984 roku studia doktoranckie w Związku Radzieckim.\nJest radcą prawnym, członkiem Okręgowej Izby Radców Prawnych. Od czasów uniwersyteckich działał w organizacjach studenckich, później w Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej. W 1969 r., na drugim roku studiów wstąpił do PZPR i był jej członkiem aż do rozwiązania partii. Pracował w sądownictwie i administracji państwowej.\nW latach 1990–91 prowadził własną działalność gospodarczą. Od 1990 roku współtworzył Socjaldemokrację Rzeczypospolitej Polskiej, a w 1999 roku SLD. Organizował struktury tej partii w województwie lubelskim.\nBył sekretarzem Wojewódzkiego Komitetu Wykonawczego Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej. Od 1993 roku pełnił funkcję senatora z województwa lubelskiego, w latach 1995-1997 był wicemarszałkiem Senatu.\nOd 1997 r. poseł na Sejm. Był wiceprzewodniczącym Komisji Sprawiedliwości i Spraw Człowieka oraz Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu nowelizacji regulaminu Izby.\nOd 1998 r. przewodniczący Lubelskiej Rady Wojewódzkiej Socjaldemokracji RP, od 1999 r. Lubelskiej Rady Wojewódzkiej Sojuszu Lewicy Demokratycznej, członek Zarządu Krajowego SLD.


wiedzieć czemu, sztywniejemy, pot wstępuje nam na czoło, serce zaczyna bić szybciej. Ale to, co dla sporadycznego bywalca gabinetu dentystycznego, jest koszmarem, o którym chciałby jak najszyb\nDodane: 17-03-2022 05:04\nJuż na sam dżwięk słowa stomatologia niejeden z nas odczuwa nagły ból zębów. Hasło dentysta budzi jeszcze gorsze uczucia. Słysząc te frazy, nie wiedzieć czemu, sztywniejemy, pot wstępuje nam na czoło, serce zaczyna bić szybciej. Ale to, co dla sporadycznego bywalca gabinetu dentystycznego, jest koszmarem, o którym chciałby jak najszyb\nJak naprawić ekspres do kawy Od RękiIkke vent for en avtale med en tannlegeKlima czy nie klima- oto jest pytanieOgÃ³lnie o sztukaterii i wnÄ™trzachProfesjonalne firmy geodezyjneBiznes i Google - pozycjonowanie stronPrÄ…d a elementy bezpieczeÅ„stwaOgrzewanie - tego mogłeś nie wiedziećEnergia odnawialna, kolektory sÅ‚oneczne - zastosowanie i poradyKawowe ekspresy. Kilka informacji i faktów odnośnie serwisuComarch XLEtykiety, poligrafia i inne historieCzy można Stosować Ekologiczne Kosmetyki w niedzielę?Lekko - o weseluCzy sposób na to jak w 2021 kupić samochód jest trudny?W jakim celu kupić fotowoltaikę?Czy można pojechać na myjnię wieczorem?O maszynach budowlanychMarzysz i ciepÅ‚ym kraju na wakacje? Jest bliÅ¼ej niÅ¼ myÅ›lisz!Outsourcing bhp Warszawa A Very Strange But Effective Method To Buy us auto parts Oto Plan Od A Do Z Aby pożyczć meble W 7 DniDruk i drukarnie, coś na tematO nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiTekst o budowiePrzycinanie wykÅ‚adzin? Tylko Greencut!Zegarki mvmtRestauracja auta - wymiana części i naprawaKiedy zepsuje siÄ™ samochÃ³dPrzeczytaj ten wpis a dowiesz się jak wypożyczyć krzesła na imprezę


Markery Do Białej Tablicy 8 Sztuk - Crayola - Zabawki edukacyjne dla dzieci sklep - Edukraina.pl\nStrona główna>Umiejętność>Chcę pisać>Markery Do Białej Tablicy 8 Sztuk - Crayola\nMarkery Do Białej Tablicy 8 Sztuk - Crayola\nBiałe tło tablicy od razu pobudzi dziecko do twórczej, kreatywnej pracy. Do wykonania odpowiedniej rysunkowej kompozycji będą potrzebne: fantazja, gotowe do pracy rączki oraz zestaw specjalnych markerów.\nSoczyste kolory od razu przykują uwagę maluszka i pozwolą mu rozwinąć skrzydła fantazji. Przeniesienie rysunku z tradycyjnej kartki papieru na większą przestrzeń zapewni wiele dodatkowych emocji. Markery można też wykorzystać do atrakcyjnej formy nauki pisania lub rodzinnej zabawy w pisane lub rysowane kalambury. Ich ślad można usunąć za pomocą wilgotnego papieru.


Prato, Carmignano (Zobacz mapę)\nLokalizacja : dom położony jest na pięknych wzgórzach niedaleko Florencji.\nDzięki położeniu w samym sercu Toskanii goście mają łatwy dostęp do pięknych miast takich jak Florencja, Piza , Siena, Lucca i Pistoia.\nOpis: ta wspaniała i luksusowa posiadłość, która została przywrócona do dawnej świetności, z... Zobacz Inne\nOpis: ta wspaniała i luksusowa posiadłość, która została przywrócona do dawnej świetności, z dbałością o każdy szczegół.\nW typowych wiejskich budynkach, ogrodach i uprawie drzew oliwnych i winnicach, jest to typowy dla Toskanii dom, który nadal wytwarza doskonałą oliwę z oliwek z pierwszego tłoczenia i gustowne wino.\nNieruchomość składa się z dwóch starożytnych budynków.\nPierwsza to główna willa, która oferuje siedem pokoi dwuosobowych.\nW willi znajdują się również wspólne przestrzenie, takie jak duża kuchnia, jadalnia, trzy długi, bar, sala bilardowa i biblioteka.\nDuży ogród na zewnątrz oferuje miejsca parkingowe, piękny basen z leżakami, prysznicem i parasolami oraz dwa panoramiczne altany.\nDrugi budynek oferuje tylko cztery nowe apartamenty i własne, zewnętrzne usługi.\nTo jest 100 mts daleko od głównej willi i został zbudowany w XV wieku.\nW pierwszym znajduje się trzy z czterech apartamentów, a czwarty znajduje się w małym budynku naprzeciwko niego, który ma kształt wieży.\nTrzy mieszkania w tej samej strukturze mogą być wynajmowane w parach lub na wszystkich, ponieważ dzielone są tylko przez drzwi.\nKażdy apartament jest carachterised przez własne nazwisko i swój własny kolor i oferuje różne liczby pokoi i łazienek.\nW budynku znajduje się również duży parking, piękny ogród (każdy apartament ma własną część), jacuzzi dla siedmiu osób, basen z leżakami (baseny dostępne są tylko od października), a także Ładny mały gm z nowymi maszynami Technogym, bose stereo hi-fi, narożnik i ręczniki.