Zawody – Chabowski Athletic Training System\nChabowski Athletic Training System > Zawody\nOpublikowano w ZawodyLeave a comment\nOpublikowane Sierpień 6, 2019 przez Marcin Chabowski\nBieg Św. dominika – Mistrzostwa polski\nCo to był za bieg. Niewątpliwie trudny, zawsze taki jest Dominik. Z jednej strony radość, że wygrałem już 7 raz Mistrzostwo Polski na 10km w biegu ulicznym, z drugiej ulga, że jest już po wszystkim. Szczerze powiedziawszy to większą dominantą było uczucie ulgi od radości 🙂 Przynajmniej tak to odczuwam pisząc tę relację. Trochę może się to wydawać Wam dziwne, ale zrzucam to na karb presji, która zawsze na mnie ciąży, jeżeli chodzi o ten właśnie bieg. Słowem kluczem są tutaj oczekiwania. Z jednej strony zawsze przed tym startem dostaję masę wiadomości od znajomych, kibiców i sympatyków z życzeniami powodzenia i trzymania kciuków, a z drugiej mam też swoich “klakierów”, którzy tylko czekają, aż mi się noga powinie i będą mogli kolejny raz ogłosić koniec Chabowskiego hehe. W tym wszystkim są też własne oczekiwania i cele do realizacji. Media biegowe też podgrzewają przedstartową atmosferę, co jest całkiem normalne, bo taka też ich rola. Dlatego piszę tutaj o jakiejś tam PRESJI i stresie, bo z jednej strony nie chcesz zawieść oczekiwań swoich sympatyków, z drugiej zaś nie chcesz dać satysfakcji swoim oponentom, no i oczywiście innym zawodnikom. Jest jeszcze jeden element, który sprawia, że poziom wydzielania kortyzolu w moim organizmie sięga poziomu HIGH. Tym czynnikiem jest strach przed zmęczeniem. Ja bardziej boję się tego wysiłku i zmęczenia, niż moich przeciwników. Po prostu wiem, co trzeba zrobić, żeby to wygrać, bo robiłem to nie raz i za każdym razem boli. Ja nie lubię bólu, im jestem starszy tym ta ekspozycja na cierpienie przychodzi mi trudniej. Najgorzej jest przegrać z samym sobą, niż z kimś. Wiesz porażka z innym Polakiem na pewno by mnie bolała, ale zdecydowanie bardziej boli perspektywa, że pękłeś, że odpuściłeś. Łatwiej racjonalizować sobie porażkę z przeciwnikiem, niż porażkę z samym sobą. Jak nie jestem w super dyspozycji to bieganie po prostu boli bardziej, biega się ciężej i boisz się, żeby nie okazało się, że Twoje “cohones” są jednak małe. Wygrywają Ci, którzy potrafią się otworzyć na ból.\nBieg Św. Dominika to trudny bieg, jest ciepło, trasa jest wymagająca, stawka zawsze mocna, a poziom stresu jak już wyżej wspomniałem duży. Trzeba być przygotowanym siłowo, ale też prędkościowo na trudy tego wyścigu. Dlatego zacznijmy może od tego, w jaki sposób przygotowuję się do obrony tytułów mistrzowskich.\nOstatnie dwa lata są trochę słabsze z perspektywy osiąganego przeze mnie czasu na tej trasie, a jest to spowodowane głównie kalendarzem treningowo – startowym. Jak dobrze wiecie formę sportową trzeba planować i periodyzować swój trening tak, aby szczyt formy był wtedy, kiedy właśnie to planujesz! Rok temu miałem na początku listopada maraton w Libanie, a w tym roku pod koniec października mam ważny wojskowy start w maratonie w Chinach. W obu przypadkach szczyt formy planuję właśnie na maraton i siłą rzeczy nie mogę być w bardzo dobrej dyspozycji startowej na początku sierpnia. Oczywiście nie znaczy to, że nie można się do tego startu przygotować solidnie, co udowodniłem właśnie w ostatnich 2 startach.\nDziennikarze ostatnimi czasy zadają mi pytanie o to, jaki jest patent na wygrywanie tych Mistrzostw Polski na 10km. Powiem Wam, że nie ma patentu, po prostu trzeba być przygotowanym motorycznie oraz mieć dobrą tolerancję na wysoki kwas mlekowy. No i może trochę “zryty beret” haha, jak wiecie ten termin pojawiał się już w kilku moich wcześniejszych wpisach. Mój trening w tym okresie jest prosty: dobra podbudowa tlenowo – siłowa oraz wykonanie kilku treningów tempowych przed startem na wysokim “kwasie”. Ci co mnie obserwują na Social Mediach doskonale wiedzą, że dużą uwagę przywiązuję do sprawności oraz treningu siłowego i wydaję mi się, że w tym elemencie wyróżniam się na tle moich kolegów z tras biegowych. Moja koncepcja treningowa pod trening maratoński jest następująca: od prędkości do objętości. Pisząc w bardzo dużym skrócie najpierw operuję na wyższych prędkościach i większych zakwaszeniach krwi, aby następnie zwiększać tą objętość treningu i zmniejszać prędkości wchodząc bardziej w specyfikę maratońską. Nie inaczej jest tym razem.\nPo maratonie w Warszawie miałem zakontraktowane jeszcze dwa starty. Oba wypadły bardzo słabo, znacząco poniżej mojego poziomu sportowego. Zdecydowałem się lekko zresetować i odpocząć. Do normalnego treningu wróciłem w połowie czerwca. W te 1.5 miesiąca wykonałem następujące mocne akcenty treningowe:\n– 10x1km lac. 8.7\n– 3x2km+4x1km lac. 8.9\n– 2/1600/1200/800/400 lac. 9.7\n– 3k/2k/1k x2 lac. 9.7\nJak widzicie wszystkie wartości są bardzo wysokie, co spowodowane jest wysokimi prędkościami jak na stan mojej formy. Dla mnie wartości 8-10 mmol/l to są wartości maksymalne, ja po prostu nie jestem w stanie się wyżej zakwasić, co znaczy, że te treningi były dla mnie bardzo trudne, bardzo mocno obciążające organizm. To właśnie na takich treningach pracuję też nad odpornością psychiczną itp. Oczywiście z takim podejściem wiąże się ryzyko lekkiego przegięcia i spadku formy, ale mam już bogate doświadczenie i wiem, co mój organizm toleruje, a co jest już przesadą. Kolejną kwestią jest zabezpieczenie odnowy biologicznej i tutaj ogromne podziękowania dla Adama Makowskiego z Factory Med w Wejherowie oraz Andrzeja Magiera z Gdyni. To właśnie Ci panowie dbają o to, aby moje mięśnie podołały temu reżimowi treningowemu.\nTrening wytrzymałem w zdrowiu, ostatnim akcentem było pobudzeniowe 10×500 rest 1:30. Od środy już robiłem spokojne wybiegania i oczekiwałem w stresie startu. Do Gdańska standardowo jechałem SKM, aby nie pchać się autem w zakorkowany Gdańsk. Tym razem w kolejce głównie drzemałem. Na starówce jak zwykle zjawiam się punkt 15:00, czyli na 2.5 godziny do startu i odbieram numer startowy. Odbieram numer 1 i kolejny bonus do stresika, kortyzol znowu w górę 🙂 Poważnie, nawet numer 1 jest dodatkowym stresorem. Zaszywam się, co rok w tej samej norze i nie powiem Wam gdzie 🙂 To najtrudniejszy dla mnie czas. Mam 1.5 godziny sam ze sobą, aby odpowiednio się zmotywować do ogromnego wysiłku, który mnie czeka. Sposoby mam różne, ale niestety głównie bazuję w tym biegu na negatywnych emocjach. Są starty, że motywuję się w zupełnie inny sposób, ale na Dominika zawsze muszę obudzić w sobie bestię. Robię krótki rachunek sumienia z ostatniego czasu, z ostatnich startów i równo godzinę przed startem idę na rozgrzewkę. Standardowo jest to dla mnie Easy 4km+spr+5×100 RTM.\nStawiam się na prezentację elity. Ja osobiście izoluję się od grupy, czas przed startem spędzam sam, rozgrzewkę robię sam, a moi koledzy rozgrzewają się często razem. Zawsze wkręcam sobie, że ustalają strategię na mnie haha. Będąc jednak poważnym to często jest to spowodowane prędkością mojej rozgrzewki. Ja po prostu truchtam po 3:50/km, aby odpowiednio pobudzić swój system nerwowo – mięśniowy, co większości zawodnikom nie odpowiada. To mi odpowiada i tak robię, wyjątkiem jest maraton, gdzie truchtam trochę wolniej. Wracając do prezentacji, witam się z moimi przeciwnikami, jak zwykle żartuję sobie chwilę z Tomkiem Grycko, który ma fajny dystans do biegania i oczekuję wystrzału startera.\n3..2..1…bum. Poszli. Na moje szczęście Kenijczycy zaczynają grubo i od samego początku narzucają naprawdę mocne tempo. 1km w około 2:45-2:46 i już jest mi ciężko. Na treningu operowałem głównie prędkościami 2:50/km. Wszyscy lecą w zwartej grupie i nikt nie odpuszcza. Myślę sobie acha, jednak nie dadzą mi lekko tego wygrać. 2km trochę wolniej 2:53, ale to dalej dla mnie zbyt mocno, na tej trasie w tej formie. Zaczynam lekko puszczać, ale motywuje mnie do trzymania tempa A. Gardzielewski i Sz. Kulka, którzy w tym momencie biegną metr przede mną. Myślę sobie, że to dopiero 2km, a oni lecą, za wszelką cenę nie mogę puszczać. Kenijczycy niestety zaczynają powoli nam odchodzić i robi się luka 20-30m. 3km to spadek tempa i wychodzę na prowadzenie. Jest mi ciężko na maxa, ale myślę sobie, że tempo spada, bo oni są zagotowani na maxa! Kontrolki palą mi się na czerwono po tym szalonym początku, ale odpalam protokół “rycia beretu” i za wszelką cenę utrzymuję tempo 2:55-2:57/km. Zaczynam pracować mocniej rękoma i powoli uciekam innym Polakom. Motywuje mnie co chwilę doping kibiców i słowa wsparcia od znajomych i nieznajomych, napędza mnie też fakt, że im uciekam. W głowie tylko “utrzymaj kadencję”, “równy mocny rytm”. Boli, przebiegam przez metę i widzę aż 6 okrążeń do mety, a ja mam już dość. Przychodzi kryzys mentalny, mimo przewagi jakiejś tam, nie wiem jakiej, bo nie obracam się za siebie, głowa wmawia mi, żebym zwolnił, albo zszedł. Zaczyna się dialog wewnętrzny, ale konkretnie jaki zachowam dla siebie 🙂 Pewnie opiszę kiedyś w książce. Mimo ogromnego dyskomfortu zaczynam myśleć o tym, że nie mogę tego wypuścić teraz z rąk, bo piszę właśnie piękną historię, bo oni też cierpią, bo zostało już tylko 5 okrążeń 🙂 I w tym swoim bólu mijam kolejne metry, motywuje mnie doping kibiców i bliskich, myślę nawet o moim Aronku, że czeka na mnie w domu i tęskni 🙂 Na 3km do mety wiem już, że wystarczy dobiec, aby obronić tytuł, że nie dam rady dogonić drugiego Kenijczyka. Skupiam się na tym, aby nie podkręcić nigdzie nogi na nierównych fragmentach trasy, skupiam się na tym, aby nie przeforsować się na 9km i nie złapać bomby na ostatnie koło. Dobiegam do mety i dopiero schodzi ze mnie ciśnienie, potworna ulga, że już koniec i ten koniec jest dla mnie szczęśliwy.\nWykonałem plan minimum i obroniłem tytuł Mistrza Polski na 10km. Kurczę myślę sobie, że to naprawdę kawałek dobrej historii, 7 startów i 7 złotych medali, 100% skuteczności. Staram się podchodzić do tego zdrowo-rozsądkowo, bo przecież ten medal nic w moim życiu nie zmienia. Żona oczywiście się cieszy, ale zaraz sprowadza mnie na ziemię dodając, że jutro czeka mnie sprzątanie chaty haha. Ja oczywiście oponuję, że nie ma szans, bo jutro pracuję jak co tydzień nad analizą planów treningowych moich podopiecznych i mam cały dzień pracy w formacie: plany treningowe/ trening własny/ masaż u Andrzeja/ plany treningowe 🙂 Dochodzimy do konsensusu, że dostanę obiad, ale sprzątam w poniedziałek 🙂\nPodsumowując ten wpis to powiem WAM, że jestem najbardziej dumny z tego, że trenując sam siebie od 2014r daję naprawdę radę. Trenowanie siebie i innych to nie jest proste zajęcie. W tym czasie udowodniłem niejednokrotnie, że jestem skuteczny, miałem formę, kiedy planowałem i trochę sukcesów zdobyłem np. IV miejsce ME w półmaratonie, rekord życiowy w połówce, medale na maratonach wojskowych, medale MP itp. Po prostu mimo upływających lat utrzymuje swój poziom sportowy, co nie każdy potrafi. Nie zdarzył mi się jakiś cały fatalny rok, gorsze starty owszem, to normalne, bo nikt nie jest robotem, ale każdy rok przez ostatnie 5 lat był na dobrym poziomie. Oczywiście liczę na to, że będzie jeszcze lepiej i jeszcze się poprawię np. w maratonie i półmaratonie, ale jak wiemy, wiele czynników na to wpływa. Póki jestem zdrowy to będę walczyć o szybsze bieganie. Czy samego siebie ciężko się trenuje? I tak, i nie. Są momenty cięższe, kiedy trening nie idzie jak się planowało, ale najważniejsze mieć wizję i dobrą strategię, pomysł na siebie, a jak coś się pierniczy, to pomaga moje duże doświadczenie. Nie może być za lekko, im większe wyzwanie tym później większa satysfakcja, że potrafiło się wyjść z bagna w miarę suchą stopą. Dużą satysfakcję czerpię też z trenowania innych, w sobotę trochę moich podopiecznych nabiegało naprawdę fajne wyniki na tej trudnej trasie w Gdańsku. Oczywiście nie będę sam sobie wystawiał laurki i pisał, że każdy się zawsze poprawia, bo tak nie jest i takie rzeczy w życiu się nie zdarzają. Nie mniej jednak sądzę, że moja skuteczność w treningu amatorów oscyluje na poziomie 85%. Wyniki głównie biorą się z sumienności, zdrowia i dobrze dopasowanego treningu pod własne możliwości. Dlatego na zakończenie tego serdecznie WAM życzę 🙂 Zdrowia i do usłyszenia!\nOpublikowano w Felieton, ZawodyLeave a comment\nOpublikowane Kwiecień 19, 2019 przez Marcin Chabowski\nOd czego by tu zacząć? Tyle emocji, zwrotów akcji, pozytywnych i negatywnych komentarzy, zwycięstw i porażek. Może od końca? Zostałem Mistrzem Polski w maratonie! Dziękuję i dobranoc. Koniec 🙂 Gdyby to było takie proste to świat byłby lepszym miejscem, wszyscy byliby szczęśliwi i bogaci. To może jednak zacznę od początku, bo wiem, że jest dość spora grupa osób, która czeka na ten wpis.\nPoczątek chciałbym zacząć od krótkiego opisu przygotowań do tego maratonu. Nie były idealne, mogły być lepsze, zostaje pewien niedosyt, bo jestem perfekcjonistą i chciałbym robić wiele rzeczy lepiej, efektywniej, jednak z tym budżetem, którym dysponuję staram się wyciskać jak najwięcej, do ostatniej kropli. Do pełnego zadowolenia z przepracowanego cyklu przygotowań zabrakło mi jednego 3 tygodniowego mezocyklu, a wszystko przez chorobę, która wyłączyła mnie z treningu na cały tydzień w BPS-ie. Przez tydzień chorowałem, potem tydzień do siebie dochodziłem, a rzecz miała miejsce na 8 tygodni do docelowego startu. Te komplikacje spowodowały, że trzeba było się śpieszyć z treningiem i trochę ryzykować, a uwierzcie mi, że maraton nie lubi pośpiechu, ani ryzyka. Przez taki obrót spraw trenowało mi się bardzo mocno w kratkę, mam na myśli, że miałem okresy dobrego samopoczucia przeplatanego dużym zmęczeniem i zniechęceniem. Zdarzyło się też do jednego treningu tempowego nie podejść, a 2 mocnych jednostek nie ukończyć i zdjąć buty. Są to trudne sytuacje, ponieważ potrzeba doświadczenia i wyczucia, kiedy możesz sobie pozwolić odpuścić, a kiedy trzeba zacisnąć zęby i męczyć wait for it “konia” 🙂 W idealnym świecie byłbym na 2 zgrupowaniach po 5-6 tygodni w wysokich górach przeplatanym jednym zgrupowaniem w Hiszpanii na mocne akcenty tempowe z pełnym zabezpieczeniem odnowy biologicznej. Jaka była rzeczywistość? Posłuchajcie.\nDo początku lutego trenowałem w mroźnej Polsce, a w weekendy realizowałem dodatkowo swoje autorskie szkolenia #chabowskiathletictrainingsystem. Kto w tym okresie trenował, to wie jaka pogoda była w styczniu i z jakimi zimnymi porywistymi wiatrami trzeba było się zmagać. Wykonywałem głównie jednostki w przemianach tlenowych i mieszanych pod progiem, były to głównie biegi steady run, zabawy biegowe oraz dużo siły. Z powodu temperatury i wiatru było mi ciężko rozwinąć wyższe prędkości, więc trenowałem głównie do prędkości 3:20/km. Na początku lutego wyleciałem do Hiszpanii na zgrupowanie do Grant Alcant, gdzie przez 5 tygodni wynajmowałem sam apartament, wynająłem auto i cała logistyka była na mojej głowie. Koszt tego zgrupowania zamknąłem w kwocie około 8 tys zł. Przyleciałem, potrenowałem 2 dni i co? I klops, dopadło mnie zapalenie oskrzeli i przez 5 dni nie wyszedłem z apartamentu. Gorączka, kaszel taki, że myślałem, iż wypluję własną krtań, następnie tona flegmy w zatokach. O antybiotyku nie mogło być mowy, jeżeli marzyłem o dobrym występie w Warszawie. Po 5 dniach wolnego zacząłem truchtać osłabiony, a było tak słabo, że co chwile zatrzymywałem się na atak kaszlu i odruchy wymiotne by wydzielać z siebie przez gardło flegmę. I tak oto zmuszony byłem trochę trenować na siłę, bo czas naglił, bo trzeba wchodzić w prędkości startowe, bo połówka w Gdyni zakontraktowana, bo maraton itp. Powiedziałem sobie, że to ostatni dzwonek na mocny trening i jak mi jeszcze coś wypadnie po drodze, to będę musiał zrezygnować z maratonu, a byłem tej decyzji bardzo bliski.\nKolejna sprawa to inna periodyzacja treningu. Nie mogłem zastosować klasycznej metody periodyzacji nieliniowej, którą zazwyczaj stosuję, a musiałem podejść typowo liniowo i zafundowałem sobie 4.5 tygodnia ciągłej młucki treningowej praktycznie do samego startu w Gdyni. Momentami było ciężko, bo w Hiszpanii miałem mocno ograniczony dostęp do fizjo, który oddalony był ode mnie o 45km. Wiele treningu zrobiłem na zmęczeniu mięśniowym, przez 2 tygodnie kaszlałem, niedzielne long runy często męczyłem niemiłosiernie na zbombionych nogach po treningach tempowych. Oj dużo cierpienia miałem w tej Hiszpanii, z jednej strony walka z wiatrem na tempach, z drugiej adaptacja do prędkości i przyzwyczajanie organizmu do akumulacji kwasu mlekowego. Jednostki tempowe jakie udało się wykonać w Hiszpanii to: 12x1km, 6x2km, 4x3km, 10km Tempo Run, 2x10x500m, 2x6km. Podziękowania dla Pawła Ochala, że jak tylko był też na treningu z Olgą to pomógł pod wiatr na rowerze przeżyć szybki odcinek. Wróciłem do domu 10 marca na tydzień do półmaratonu w Gdyni i byłem zmęczony. Musiałem podjąć trudną decyzję, czy odpuścić i luzować do startu, czy jednak dalej ciągnąć robotę, wiedząc, że przez choróbsko trochę pracy uciekło. Postanowiłem realizować drugi scenariusz i dalej ciągnąć trening, a wyglądało to następująco:\n9.03 Long run 31k under 3:30 – ostatni 1km 2:50\n10.03 Podróż wolne\n11.03 I Easy 10km+spr+10×300 BPG+2km TR II Easy 10km+spr\n12.03 I Easy 4km+12x1km 2:55-2:57 rest 2’+2km TR II Easy 10km+spr\n13.03 Long run 25km – avg 3:33/km\n14.03 I Easy 10km+spr II Easy 10km+spr\n15.03 Easy 10km+10×100 RTM\n16.03 Easy 6km+5×100 RTM\n17.03 Start 21k\nEfekt tego mikrocyklu był taki, że na biegu po 6km miałem dość wszystkiego, bo nogi miałem jak beton. Przed startem wyznaczyłem sobie cel 63:30-63:20, ale tego dnia nawet to było dla mnie za dużo. Oddechowo leciało się dobrze, ale miałem niemoc w nogach. Od 18km leciałem już, aby tylko dobiec i prawdę powiedziawszy odpuściłem trochę, żeby nie dowalać organizmu. Nie miało dla mnie znaczenia, czy wynik na mecie pokaże 63:50, czy 64:15, bo miejsce i tak miałbym to samo. Myślami byłem już dalej przy maratonie. Nie da się być w gazie cały czas i czasami trzeba poświęcić jeden bieg kosztem drugiego. Gdybym nie choroba, pewnie półmaraton w Gdyni potraktowałbym inaczej, bo nikt nie lubi biegać poniżej swojego poziomu.\nPo półmaratonie zostały równo 4 tygodnie do startu w maratonie. Dla mnie to jeszcze jeden mezocykl treningowy i łapanie luzu, czyli tapering (jak ja nie lubię tego zwrotu). Już w środę, czyli 3 dni po połówce biegałem trening tempowy 1km/1km – 16km, a w piątek 35k po 3:21/km. Ostatni etap przygotowań jest trudny, bo nie można przedobrzyć z treningiem, a z drugiej strony nie można też za wiele “wypuścić” z treningu. Ja osobiście w tych ciężkich dla mnie przygotowaniach zacząłem łapać luz na 8 dni do startu, a ostatni trening tempowy wykonałem w piątek na 9 dni do godziny zero. Jeszcze w piątek na 2 dni do biegu miałem jakieś takie ciężkie nogi, co często zresztą jest dobrą oznaką przed startem.\nW Warszawie pojawiłem się w czwartek. Musiałem wcześnie rano wstać o 4:45, aby zdążyć na konferencję prasową, która zaplanowana była na 11:00. Sama konferencja szczerze powiedziawszy bez fajerwerków, każdy z zaproszonych zawodników dostał dwa krótkie pytania i tyle. Znacznie bardziej ciekawie było po konferencji, kiedy można było udzielić bardziej treściwych wypowiedzi dla portali branżowych. Bezpośrednio po media day wybrałem się na trening do Warszawskich Łazienek Królewskich i tak mi zleciał czwartek.\nPiątek także jeden trening, lekkie jedzenie i dzień bez historii. Sobota to poranny rozruch, dalej leżenie i odprawa techniczna przed biegiem. Przygotowywanie stroju startowego, plecaka na wyjazd oraz butelek na punkty odżywcze, bo w dzień biegu trzeba było wstać o 5:00, aby znieść przygotowany izotonik do przewozu na punkty odżywcze, a śniadanie zaplanowałem sobie na 5:30. Następnie zbiórka w lobby hotelowym przed 7:00 i wyjazd autobusem miejskim na narodowy. Na miejscu byliśmy o 7:30, a 8:10 rozpocząłem swoją rozgrzewkę przed startem maratonu.\nBył lekki stresik przed, bo to jednak maraton, a nie jakiś spacer, a dodatkowo zadaniem było pobiec solidny wynik 2:11:00. Stojąc na starcie wiedziałem, że lekko nie będzie przez ten cholerny wiatr i dwa mocne podbiegi na trasie, ale powiedziałem sobie też w głowie, że “jak nie ja to kto” 🙂 Dla mnie osobiście największym zmartwieniem przed maratonem jest zawsze uniknąć problemów jelitowo – żołądkowych i kolek. Jak na trasie nie mam takich problemów to zazwyczaj jest dobrze.\nKrótka prezentacja faworytów, w której miałem przyjemność uczestniczyć, przybijanie żółwików z kolegami na linii startu, odsłuchanie Polskiego Hymnu i 3,2,1 START. Pacemaker miał w kontrakcie, aby przebiec 30km z opcją do 32km w tempie 3:06-3:05/km, a połówkę mieliśmy minąć w 65:30, czyli na wynik 2:11-2:11:30. Pierwsza piątka pod wiatr i jest dobrze, biegniemy równo i mijamy znacznik w czasie 15:28. Po chwili zaliczamy nawrót i zając zaczyna wariować! Kilometry naparza po 3:00, a to jest naprawdę duża różnica i posłużę się tutać porównaniem: to tak jakbyś przez pierwsze 5km jechał ekonomicznie na 2000 obrotów i spalał 7l/100km i raptem docisnął pedał gazu do 3000 obrotów i ciągnął z baku 10l/100km. Zając prowadzi, Gardziel biegnie za nim i wygląda świetnie, bardzo luźno, więc się nie odzywam, bo widzę, że kolega wygląda, jakby robił rozbieganie. Myślę sobie, że może będzie dobrze, w końcu czuję się nawet całkiem nieźle. 10km mijamy z czasem 30:32, czyli kolejną piątkę przebiegliśmy w 15:04, co moim zdaniem jest głupotą, ale nie miałem wyjścia, bo za nami już nikogo nie było. Z perspektywy czasu mam trochę za złe Arkowi, że nawet słowem się nie odezwał do zająca żeby zwolnił, ale jak sam mówił po biegu, że w tym momencie biegu czuł się niesamowicie lekko. Biegniemy dalej i kolejne 2km przebiegamy w 6:02 i ja już powoli zaczynam mieć problemy z tym tempem. Biegnę trochę zły, ale staram się kleić, bo w pewnym momencie puszczałem kolegów na 3-4m. Mijamy 15km i na zegarze 45:53, co daje kolejną piątkę w 15:21, czyli dalej szybko i mocno. W tym momencie biegnie mi się bardzo dobrze oddechowo, choć nogi odczuły szybką dychę między 5 a 15km. Do 19km trzymamy tempo 3:03-3:04/km i dobiegamy do pierwszego ciężkiego podbiegu na trasie i tam zaliczamy kilometr w 3:18, czyli na samym jednym kilometrze tracimy aż 15s. W tym momencie z grupy odpada Arkadiusz Gardzielewski, tak nagle gaśnie, co nie ukrywam mnie zdziwiło bo do 18km wyglądał, jakby miał pobiec 2:10 w tym biegu z uśmiechem na ustach, sam nie wiem, co się tam wydarzyło i ciekawi mnie jego ocena sytuacji.\nDobiegam do połówki z czasem 1:04:36, czyli o wiele za szybko. Zostałem sam z zajęcem, ale czułem się bardzo dobrze oddechowo i nawet całkiem nieźle mięśniowo. Trzymaliśmy tempo 3:03-3:04/km do 25km i potem się zaczęły schody. Skręciliśmy w teren pod wiatr i mój pacemaker osłabł, a 26km przebiegliśmy w 3:12 po czym zszedł z trasy. Zaczęła się dla mnie droga przez mękę. Było mocno pod wiatr i zostałem sam na trasie, kolejne kilometry przebiegłem 3:06 i 3:08, ale wysiłek jaki musiałem w to włożyć pod wiatr był ogromny. Zacząłem spłacać dług za zbyt szybki początek oraz samotną walkę z wiatrem. Kolejne kilometry mnie dobiły psychicznie, bo przebiegłem je w 3:17, 3:12, 3:14, 3:12 i podbieg pod ulicę Tamka w całe 3:25. Cierpiałem zarówno fizycznie jak i psychicznie, bo mój wynik i minimum na IO się oddalały, a wszystko przez nieprawidłowo prowadzony bieg i samotną walkę z wiatrem od 25km do 33km. Po Tamce wiał wiatr boczny i momentami było z wiatrem na Krakowskim przedmieściu i tam się starałem wrócić do lepszego tempa. Zanotowałem kolejne kilometry w czasie 3:12, 3:08, 3:09, 3:11 i na 37km wbiegłem znowu pod czołowy wiatr w kierunku stadionu narodowego.\nW tym momencie walka o wynik się dla mnie skończyła, a zaczęła się walka o przetrwanie i zdobycie tytułu MP. Wiedziałem, że do minimum zabraknie, ale nie miałem zamiaru się poddawać. Ja musiałem biec sam od 25km walcząc mocno z wiatrem, a moi rywale za mną biegli w grupie wzajemnie się napędzając i bez takiego ryzyka, które musiałem podjąć. Zaczęli spokojniej i bezpieczniej i zaczęli się do mnie zbliżać. 38km mijam w 3:19, myślę sobie “masakra”, tak biegam longi w Wejherowie. 39km pokonuję w 3:22 i wygięty od wiatru. Nogi mnie pieką, czwórki mam już zmasakrowane. 40km w 3:20, a wiem to tylko z odczytów z zegarka po maratonie, bo już nawet nie kontaktowałem, aby patrzeć na międzyczasy w trakcie biegu. Liczyło się tylko to, aby zachować kadencję biegu i przesuwać się względnie w przód. 41km 3:24, a było płasko, więc praktycznie tyle ile wbiegałem na Tamkę 🙂 Sztywne całe ciało, nogi mi się uginają przez zniszczone czworogłowe uda, ale walczę o utrzymanie pozycji i prędkości, bo widzę kątem oka kolorowe koszulki za mną, a szczerze to wolałbym w tej sytuacji widzieć pustą ulicę 🙂 Ostatnie 500m biegu zapamiętam na długo, nie wiem, czy kiedykolwiek się tak czułem. Dosłownie z sekundy na sekundę traciłem kontrolę nad ciałem, a w głowie miałem tylko jedno słowo “musisz”, no dobra może dwa słowa “kur..musisz”. Na 200m do mety się potknąłem o własne nogi i wyglądało to tak, jakbym miał się wywrócić. Znacie to uczucie jak na finiszu sprinterskim ostatnie 20-30m uginają się Wam nogi i ledwo wpadacie na metę po czym tracicie równowagę i upadacie? To wydaję mi się, że taki stan miałem na ostatnich 400m do mety i to była dla mnie wieczność. Wbiegając na metę nie wiedziałem do końca jaki wynik pobiegłem, wiedziałem tylko, że nie jest to minimum. Nie wiedzieć czemu poczułem ulgę, że wygrałem chociaż te Mistrzostwa Polski i nie przegrałem z innym Polakiem.\nNa mecie miałem zmasakrowane nogi, a pisząc dosłownie same czworogłowe. Łydki i dwójki były w zadowalającym stanie, ale czwórki całkiem mi wyłączyło i przez godzinę po biegu ledwo chodziłem. Sam nie wiem, jak ocenić swoje uczucia bezpośrednio po starcie. Byłem zmęczony i miałem w sobie taką pustkę, bo z jednej strony czułem ulgę, że to już po, a z drugiej smutek, że nie mam tego minimum i dalej będzie mnie to męczyć w kolejnych miesiącach. Medal mnie mało cieszył, a bardziej była to jak wspomniałem wyżej ulga z potwierdzenia swojej dominacji w Polsce. Przyznam szczerze, że stałe udowadnianie przez tyle lat swojej dominacji nad rywalami jest naprawdę męczące. Psychicznie i fizycznie, bo z perspektywy zawodnika wygląda to tak, że jak wygram to przecież to normalne, tak miało być, a jak przegram to są hasła, że chyba w końcu Chabowski się skończył hehe. Choć muszę przyznać, że im starszy jestem, tym więcej czerpię z taktyki Rogera Federera, który mawia ” jak wygrywam to czytam o sobie, a jak przegrywam to nie czytam” 🙂\nKończąc mój wywód na temat maratonu to słowem podsumowania muszę stwierdzić, że na tą trasę, pogodę i scenariusz biegu to pobiegłem solidnie. Nie słabo, ale też nie superancko. W wywiadach przed startowych wspominałem, że może nie jestem w życiowej formie, ale jestem solidnie przygotowany. Myślę, że gdyby okoliczności na trasie potoczyły się inaczej, to stać mnie było na wynik w granicach 2:11:15-2:12:00. Cieszę się, że od 17 miesięcy nie mam kontuzji, trenuję, a nawet mam aspirację na kolejne życiówki. Po krótkim wypoczynku będzie czas na to, aby się odmulić i nabrać większych prędkości, żeby powalczyć o wyniki w półmaratonie i na 10km. Chciałbym także podziękować swoim partnerom za pomoc w przygotowaniach do sezonu: Firmie TORK POLSKA za wsparcie w finansowaniu odnowy biologicznej, Skoda Plichta za najlepszy komfort w moich podróżach skodziną oraz Factory MED za profesjonalną opiekę fizjoterapęutyczną. Na sam koniec nie mogę nie wspomnieć o WAS. Bardzo dziękuję wszystkim za doping na trasie i za wiele miłych komentarzy po biegu. To naprawdę jest ogromne mentalne wsparcie z waszej strony, żebym się jeszcze nie poddawał i dalej walczył o wysokie cele. Cieszę się też, że sam jestem dla WAS inspiracją i mogę być dla wielu motorem napędowym do podjęcia walki o swoje marzenia i realizację własnych celów.\nDo następnego. Piona\nDamianku dziękuję za to, że byłeś moim service manem i dbałeś o mnie na całej trasie. Lepszego nie mogłem mieć 🙂\nOpublikowane Październik 7, 2018 przez Marcin Chabowski\nNa rekord życiowy w półmaratonie przyszło mi czekać długo, za długo, bo aż 7 lat. Co prawda byłem już przygotowany na poprawę wyniku z 2011r. znacznie wcześniej, jednak zawsze napotykałem jakieś przeszkody na mojej drodze. Raz nie trafiłem w bieg i pogodę, raz złamałem kość śródstopia podczas biegu, a innym razem nie ukończyłem z powodów jelitowo-żołądkowych 🙂 Tym razem mimo niesprzyjających warunków z powodu silnego wiatru nie wypuściłem szansy z rąk i cisnąłem do końca poprawiając życiówkę tylko o 2s, ale jednak to życiówka 🙂 Może zacznijmy od początku.\nPo Mistrzostwach Polski na 10km z początku sierpnia zacząłem przygotowania do Wojskowych Mistrzostw Świata w maratonie, które pobiegnę 11 listopada w Bejrucie. Planując cały okres przygotowawczy trwający 14 tygodni uwzględniłem mocny start właśnie w Glasgow, a mój menager dostał z góry postawione zadanie załatwienia tego startu, nawet za przysłowiowy “ticket” i hotel. Zależało mi na mocnym biegu na 6 tygodni przed maratonem. Oczywiście nie wiedziałem, że trasa do łatwych nie należy, ponieważ sugerowałem się tylko uzyskiwanymi rezultatami z lat ubiegłych, które były naprawdę dobre. Nie wziąłem jednak pod uwagę, że goście, którzy pobiegli tam 61min potrafią też pobiec 60 z groszami hehe.\nCały sierpień skupiłem się na zwiększeniu objętości treningu i adaptacji organizmu oraz aparatu ruchu do większego kilometrażu. Było dużo siły na siłowni, długich treningów zmiennych pod progiem i lekko nad progiem przemian metabolicznych, a także długich biegów. Robiłem w tym okresie mało treningu tempowego, a bardziej skupiałem się nad poprawą przemian tlenowych. Większość miesiąca spędziłem w Szklarskiej Porębie, gdzie przyznam szczerze nie lubię trenować. Po tylu latach męczy mnie to miejsce i jadę do Karkonoszy jak za karę, ale jak wojsko wzywa i ma się rozkaz to nie ma przebacz. W Wejherowie mam dobre trasy do biegania i wychodzę z założenia, że jak mam już gdzieś wyjeżdżać na obóz to tylko w wysokie góry.\nWe wrześniu charakter mojego treningu się zmienił. Przez 3 tygodnie zrobiłem naprawdę dobry wymagający program i kilka mocnych jednostek, doszły też szybkie long run po 3:30-3:15/km. Zmienił się charakter treningu siłowego, wpadły treningi tempowe nad progiem itp. Wzrosła zarówno objętość treningu jak i natężenie. Szalenie istotna była w tym okresie odnowa biologiczna i regeneracja. Tutaj duże podziękowania dla Adama z Factory MED, oraz Andrzeja M z Gdyni, którzy pomagają mi w przygotowaniach i utrzymaniu zdrowia. Mocny trening przytrzymałem do środy 26.09, kiedy wykonałem ostatnią mocną jednostkę treningową, po czym odpoczywałem już do niedzielnego startu czekając na “luz” w nogach.\nDo Glasgow wyleciałem w piątek. Wydaje się to być rzut beretem, jednak brak bezpośredniego połączenia tanimi liniami generuje długą podróż (8h). Spotkałem w hotelu Monikę Stefanowicz i umówiliśmy się na wieczorny trening. Zrobiłem sobie easy 10km +10×100 RTM. Sobota minęła mi na odpoczynku, czytaniu książki oraz analizie planów treningowych podopiecznych. Zrobiłem także rozruch Easy 6km+spr+5×100 RTM. Miałem też bardzo miły “coffee time” z moimi podopiecznymi ze Szkocji, gdzie porozmawialiśmy o treningu i planach na przyszłość. Odprawę techniczną, czyli tzw. technical meeting mieliśmy wieczorem o godzinie 19, a następnie zjedliśmy węglowodanową kolację. Po powrocie do pokoju siedziałem prawie do północy, bo odpoczywając cały dzień nie mogłem zasnąć : ), więc oglądałem kolejny odcinek serialu.\nOd samego przylotu do Szkocji wiało. Wstaję w niedzielę rano, patrzę na flagi przez okno i dalej wieje. Start biegu zaplanowany na 11:30. Im słońce bardziej wznosi się nad horyzont tym bardziej wieje. Śniadanko i herbatka, ponieważ w dzień startu nie piję kawy. Już o 8:30 mamy wyjazd autokarem na miejsce startu. Na nasze szczęście oczekujemy na start w hotelu zaraz przy linii startu. Także mamy ponad 1,5 godziny relaksu, leżenia i czekania do wyjścia na rozgrzewkę. Zakładam słuchawki, odpalam YT i oglądam sobie swoje materiały. Staram się nie myśleć o biegu, a bardziej przełączyć na tryb “oszczędzaj baterię”. Tradycyjnie przed wyjściem na rozgrzewkę odpalam swoją “kotwicę” i ładuję poziom motywacji na jak najwyższy level. W psychologii nazywa się to właśnie “zakotwiczeniem”. Mam swój specjalny materiał, który tradycyjnie oglądam przed każdym wyścigiem. Równo na godzinę przed startem wychodzę na rozgrzewkę. Pełne skupienie, na nikogo nie patrzę, z nikim nie gadam i robię swoje. Rozgrzewkę zawszę robię sam, a znajomi mówią mi, że wyglądam wtedy jakbym chciał kogoś “zamordować” : ) Jest dość chłodno, około 10 C no i oczywiście wieje! Czuję się dobrze, biegam sobie 3,5km po 4:00-3:50, na rytmach czuję lekkie nogi, czuję moc.\nStoimy przed linią startu i mamy prezentację elity. Na starcie wśród mężczyzn kilka mocnych nazwisk. Thomson, vice mistrz Europy z życiówką 61:00, młody Szkot Luke Traynor z wynikiem z tego roku 61:57, Włoch marokańskiego pochodzenia, który teraz z Berlina wrócił z brązem w maratonie z życiówką 62:13, mój współlokator z Rumunii z rekordem życiowym z tego roku na 10000m 28:25 oraz mocny Australijczyk. W ogóle nie myślę o rywalach, niczego się nie boję oprócz zmęczenia, aby w trudnych momentach nie pękać, tylko żeby głowa chciała się zmęczyć. 3 2 1 i strzał. Zaczynamy mocnym 400m podbiegiem, naprawdę mocnym, a nie jakąś tam góreczką. Mimo to 1km w 2:59. Analogicznie następny jest z górki i zegarek pokazuje 2:52! Thomson naparza solówkę, a ja zaciskam zęby i trzymam z Traynorem. Odwracam się do tyłu i grupa mocno z tyłu, więc wiem, że muszę trzymać i nie ma zmiłuj, bo zostanę sam, a jest mega wiatr. Czuję się dobrze i trzymam plecki, a mimo to czuję jak wiatr nas wygina, jak jakieś cienkie tyczki, jakby ich korpusy w ogóle nie chroniły mnie od naporu zimnego wiatru. Dobiegamy do 3km i znowu mocny podbieg pod wiadukt i myślę sobie, cholera jaka ciężka trasa, a zegarek wskazuje 2:53. Jest szybko, czuję się jakby to był bieg na 10km, a nie połówka hehe. Oddechowo czuję się naprawdę dobrze, ale nogi czują prędkość. Thomson biegnie jak szalony i 4km w 2:47, mam powoli dość. Dobiegamy do 5km i mam problem ze sklejeniem, ale trzymam. Mijamy znacznik i na zegarku 14:28, a za sobą mamy naprawdę dwa mocne podbiegi. Takiego otwarcia nie miałem w tym roku na 10km : ) Niestety Thomson nie zwalnia, a ja tak. Ewidentnie mnie przykwasiło i dwójka Brytyjczyków mi odjeżdża. Widzę, że Szkot też nie klei Thomsona i robi się miedzy nami przerwa. Każdy już od 6km biegnie sam i między nami są różnice 30-50m. Walczę raz z bocznym wiatrem, raz biegnę pod wiatr. Widzę, że prędkość mi spada choć próbuję utrzymać poziom 2:57-2:58/km. Mobilizuję się, staram się trzymać tą prędkość, ale niestety wbiegam na ciężki teren do parku i zwalniam, zegarek pokazuje 9km w 3:06. Lecę podmęczony profilem trasy, a przede mną wyrasta kolejny mocny podbieg w parku tuż przed samym 10km. Myślę sobie “no kur…..ile jeszcze” i notuję kolejny wolniejszy kilometr w całym biegu 3:04, choć międzyczas 10km napawa mnie optymizmem – 29:36. Druga piątka masakrycznie wolno (15:08), nie mniej jednak zaczynam łapać wiatr w żagle i kręcić mocniej nogami. Przede mną kręta trasa i pełno zakrętów, ale dość płasko do samej mety.\nDoganiam Traynora na 12km. Bez chwili namysłu go wyprzedzam i atakuję jeszcze trochę podkręcając tempo. Skracam krok i mocno pracuję ramionami. Wiem, że warto pocierpieć mocniej, aby Szkot nie przytrzymał i dalej lecieć na drugim miejscu ze spokojną głową, niż mieć rywala na plecach. Luke próbuje kleić przez cały następny kilometr, ale w końcu daje na wygraną, wie, że nie da rady. Trójka między 10 a 13km wyszła w 8:52 i na 14km znowu ściana wiatru, gdzie biegnę zgięty w pół 3:03. Przed 15km wybiegamy z parku i w końcu skręcamy w ulicę, gdzie wiatr zaczyna wiać nam w plecy. 15km pokonuję w 2:57 (międzyczas 44:29) i czuję, że jest jeszcze pod nogą! Chcę wykorzystać to, że biegnę z wiatrem i naparzam bardzo mocno notując 16km w 2:48! Jest płasko jak na stole. Po tym mocnym akcencie znowu skręcamy w lewo i dostaję w pysk takim czołowym wiatrem, że lecę przez kolejne 500m max 3:15/km! Na nasze szczęście kolejny zakręt i czołowy wiatr zamienia się w boczny i notuje kolejny 1km w 2:57, ale tutaj było mega ciężko, chyba najtrudniejszy moment na trasie dla mnie. Biegnę dalej z bocznym wiatrem i mijam marker 11 mili i zostały tylko dwie. Wmawiam sobie, że to tylko 2km do mety, a nie 2 miele : ) Nogi już ciężkie, ale wbiegam na odcinek z wiatrem do mety. W głowie myśli “kadencja”, “równy głęboki oddech”, “transferuj w przód”. Jest ciężko, ale widzę, że Thomson słabnie, a ja się zbliżam, widzę to i mnie to motywuje. Rozluźniam ręce odpalam swoją “kotwicę” w głowie i napierdalam, bo jest z wiatrem! 17km 2:57, 18km 2:56, 19km 2:57, 20km 2:55, nogi siadają, piana z ust się toczy, ale tylko 1km do końca. Chcę już stanąć, ale to tylko 1.1km do końca, od tego 17km w ogóle nie patrzę na zegarek tylko skupiam się na technice i na sobie. Biegnę i widzę znacznik 400m, jednak nie mogę się już zmusić do finiszu, dobiegam do znacznika 200m do mety i teraz już muszę odpalić nitro doładowanie, ostatnie zapasy, która mam w sobie. Wpadam na metę z wynikiem 62:24 i poprawiam rekord życiowy po 7 latach!\nJest zmęczenie oddechowe, jest satysfakcja, ale po chwili też duży niedosyt, ponieważ przy innych warunkach atmosferycznych złamałbym 62min. To jest pewne, a mój pogląd podziela także Thomson w namiocie elity. W rozmowie utwierdza mnie, że powinniśmy odjąć sobie od tego wyniku po 30-40s, nie wspominając już o trudnej trasie. Sprawdzam sobie w zegarku międzyczasy i 21km miałem w 2:51! Była moc, było z czego biegać i szkoda trochę tego biegu, bo 61:55 wygląda już zgoła inaczej : ) Po 20min od ukończenia biegu mieliśmy dekorację, następnie napiłem się ciepłej herbaty, zjadłem ciastko i ruszyliśmy do hotelu na obiad.\nPogadałem sobie trochę z Chrisem. Przygotowuje się do NY maraton i zjechał na start prosto z wysokich gór. Trzeba przyznać, że miał dobry dzień i pobiegł super, ale jak sam przyznał spodziewał się trochę lepszego wyniku i chciał złamać też 62min, jednak cały bieg na prowadzeniu i walka z wiatrem go dzisiaj pokiereszowały. Jego przypadek jest po prostu potwierdzeniem tego, że dobrzy zawodnicy trenują w górach i to ich przesuwa na wyższy poziom. Analogicznie do mojej osoby to wiem, że cudów nie ma i trenując w Wejherowie nie da się osiągać kosmicznych wyników. 62min to solidny dobry wynik, ale w Europie już nikogo nie powala. Chcesz biegać szybciej to musisz trenować z lepszymi od siebie gośćmi, trenować z nimi w górach i przełamywać swoje granice. I nie mam na myśli jednego wyjazdu w roku, ale cykl 5-6 zgrupowań w ujęciu rocznym. Planujesz sezon startowo-treningowy i między szybkimi biegami po prostu trenujesz na wysokości, gdzie masz też stałą opiekę fizjoterapeuty. Drugim rozwiązaniem jest przeprowadzić się w takie miejsce i po prostu zjeżdżać na starty, jednak w moim przypadku jest ono niemożliwe. Wystarczy prześledzić profile SM najlepszych w Europie, aby przekonać się o prawdziwości moich słów. Mnie tymczasem pozostaje dalej robić swoje i realizować swój pomysł na swoją osobę w warunkach jakie mam. Jestem wdzięczny, że mam partnerów, stałego fizjo, który dba o mnie, ale żeby podbijać Europę to jednak za mało : ) Za 5 tygodni start w Libanie i dystans maratoński do pokonania. Warunki będą Afrykańskie, ale moim celem jest bycie wysoko na mecie, może nawet TOP 3. Trzymajcie kciuki za moje zdrowie i do następnego.\nChris Thompson 62:07\nChabowski Marcin 62:24\nLuke Traynor 62:56\nMichael Shelly 63:43\nJohnny Mellor 64:51\nTsegai Tewelde 65:30\nYassine Rachik 66:01\nNicolae Soare 66:06\nMistrzostwa Polski – Bieg Św. Dominika 2018 Część I\nOpublikowane Sierpień 7, 2018 Sierpień 7, 2018 przez Marcin Chabowski\nRelację z Mistrzostw Polski na moim blogu chciałbym zacząć od opisu okoliczności, czyli przygotowań do samego startu w Gdańsku. Opisu swoistego podłoża, który jest fundamentem mojego szóstego złotego medalu i kolejnego tytułu mistrzowskiego. Ten rok jest specyficzny i zarazem trudny dla mnie, a mimo to osiągam i realizuję prawie wszystkie cele.\nPrzygotowania do sezonu 2018 rozpocząłem w grudniu roku ubiegłego. Po 3 miesięcznej kontuzji i złamaniu kości śródstopia pierwsze miesiące to była walka o powrót do biegania i przyzwoitych prędkości. Z doświadczenia lat ubiegłych wiem, że to okres około 6 miesięcy, kiedy można myśleć o powrocie do dobrej dyspozycji sprzed kontuzji. To była też walka nie tyle z ciałem i organizmem, co z głową i własną psychiką. Złamania nabawiłem się będąc w super formie przed samym maratonem poznańskim. Wiele się wtedy napracowałem, aby zbudować tamtą dyspozycję i z dnia na dzień czar prysł. Dlatego też nie było mi łatwo po tej kontuzji wrócić mentalnie do ciężkiego treningu i kolejnych przygotowań. Ponad to nie mogłem się śpieszyć z treningiem, nie chciałem zbyt szybko obciążać stopy i nakładać na siebie dużej objętości treningowej , dlatego też podjąłem decyzję o rezygnacji z maratonu wiosennego. Skupiłem się na powrocie do dyspozycji na krótszych dystansach.\nNa przełomie lutego i marca byłem w Hiszpanii, aby potrenować w ciepłym i uciec od naszej kapryśnej zimy. Zrobiłem tam już niezły trening, jednak starty bezpośrednio po zjeździe nie były jakoś wielce zadawalające. Co prawda wygrałem Maniacką na 10km, ale tydzień później na półmaratonie w Gdyni zanotowałem raczej średni występ. Widać było, że potrzebuje czasu, aby przetrawić bodźce, które przyjąłem na klatę w Hiszpanii. Na domiar złego chwilę po półmaratonie w Gdyni złapałem okropną jelitówkę i zaraz po niej przypałętał się jeszcze jakiś wirus. Czułem się po tym bardzo słabo. Poznański półmaraton wypadł bardzo źle, gdzie nie ukończyłem biegu. Po prawdzie nie mogłem do siebie dojść przez 1,5 miesiąca. Niemal codziennie biegało mi się źle, na trening wychodziłem zniechęcony i rozdrażniony. Szukałem sposobów, aby odwrócić złą passę treningową i poczuć w końcu moc pod nogą. Przez zaistniałą sytuację moja objętość treningu była cały czas niska, musiałem uzbroić się w cierpliwość i odczytywać każdy sygnał, który daje mi organizm oraz szukać wyjścia z sytuacji, aby się odbudować. Mocno skupiłem się na odbudowaniu flory jelitowej oraz odpowiednim nawodnieniu organizmu, co zaczęło skutkować co raz lepszą dyspozycją. Stan mojej motywacji do treningu też był na niskim poziomie, dlatego potrzebowałem jakiegoś dobrego startu.\nŚwiatełko w tunelu pojawiło się w Tarnowie Podgórnym. Mimo okropnej pogody i wielkiego upału pobiegłem tam naprawdę nieźle. Złamane 65min w takich warunkach dawało mi optymizm. Nie mniej jednak wiedziałem, że został mi tylko jeden start w Gdyni na 10km, po czym jadę na 10 dniowy urlop i reset głowy. Powiem Wam szczerze, że przez całą moją karierę sportową byłem tylko 2 razy na normalnych wakacjach, dlatego też w czerwcu myślami byłem już w Dubaju. Do startu w biegu Świętojańskim podchodziłem już naprawdę na dużym “lajcie” , choć chciałem się sprawdzić na jakim poziomie obecnie jestem. Sprawdzian wypadł naprawdę dobrze. Na specyficznej i uważam trudnej trasie pobiegłem 29:30 i wygrałem cały bieg. Myślę, że tego dnia w trochę innych warunkach (trasa) pobiegłbym 29:15-29:10. Start potwierdził też po raz kolejny, że 6 miesięcy to odpowiedni czas na to, aby móc startować po kontuzji już na większych prędkościach – przynajmniej w moim przypadku. Bezpośrednio po tej dyszce zrobiłem sobie całe 12 dni laby i urlopu. Odwiedziłem “szejka”, poopalałem się, posiedziałem w basenie i wróciłem do kraju na początku lipca, na równo miesiąc do Mistrzostw Polski w biegu na 10km.\nLipiec treningowo był dużo słabszy w moim wykonaniu analogicznie do roku ubiegłego. Główną przyczyną było to, iż specjalnie w taki sposób poprowadziłem w tym roku swój tok szkolenia. W listopadzie mam maraton w Libanie na Wojskowych Mistrzostwach Świata i siłą rzeczy nie chciałem być bardzo mocny i w szczycie formy w Gdańsku. Dodatkowo nie mogłem odpalić treningu z grubej rury po wakacjach. Dla potwierdzenia moich słów przytoczę objętość tygodniową z 2017 i 2018 r.\n2017r: 162;160; 147; 154\n2018r: 78; 138; 110; 105\nJak widzicie objętość była niska, wykonałem po prostu kilka treningów tempowych na bazie tego, co wypracowałem w maju i czerwcu. Do głównych jednostek przygotowujących mnie do startu w MP zaliczam: 12x400m, 10x1km, 10x500m, 4x2km+2×500 oraz mocne 5km. To były moje główne jednostki w lipcu. Mała objętość i wysoka intensywność. Dlatego też nie byłem tak mocny w tym roku, jak w latach ubiegłych. Trasa w Gdańsku jest wymagająca i trzeba być naprawdę dobrze przygotowanym siłowo na trudy tego biegu. Ja nie byłem i moi rywale mieli niepowtarzalną okazję na zdobycie tytułu 🙂 Mimo to jechałem do Gdańska po swoje, po zwycięstwo. Wiedziałem, że może być ciężko, ale to jest Dominik i tam słabi po prostu nie wygrywają. Doświadczenie i mocna głowa były moimi atutami na ten bieg.\nCzęść II już w piątek 🙂\nOnico Gdynia Półmaraton-VI miejsce\nOpublikowane Marzec 21, 2018 przez Marcin Chabowski\nI znowu mam problem ze strukturą swojego wpisu. Jak zacząć? Co napisać? O czym tak naprawdę chcecie czytać? Mnogość blogów o bieganiu i wpisów biegaczy jest tak duża, że czasami sam się zastanawiam, czy najbardziej interesuje WAS wiedza bardziej specjalistyczna, czy może taki life style od kuchni ; ) ? Postanowiłem, że podzielę wpis na PRZED, W TRAKCIE I PO STARCIE.\nPo biegu na 10km w Maniackiej Dziesiątce postanowiłem odpocząć i postawić na regenerację. Czułem się zmęczony mięśniowo obozem i biegiem. Odnowy w Hiszpanii za bardzo nie miałem, więc układ mięśniowy swoje odczuł. Przekonałem się o tym już w poniedziałek na pierwszym masażu u Adama. Powierzchownie nogi niby były spoko, ale głębiej i bliżej kości BETON. I tak to jest, kiedy bawisz się sam tylko rollerem itp. To nigdy nie zastąpi profesjonalnego masażu sportowego, ponieważ powięź powierzchowna i tkanka będzie jeszcze w miarę luźna, ale już powieź głęboka jest w słabym stanie. Biegasz i masz uczucie, że nogi niby luźne, ale nie ma mocy, nie ma luzu : ) Dlatego przez cały tydzień robiłem tylko rozbiegania i rytmy. Tak, codziennie rozbieganie + rytmy na pobudzenie i szukanie świeżości. W czwartek jeszcze lekki masaż, udział w konferencji prasowej i oczekiwanie na start. Elita biegu mocna – 4 zawodników z Afryki z życiówkami po godzina i jedna minuta, mocny Marakończyk i D. Lashyn – IV zawodnik Mistrzostw Europy na 10000m z Amsterdamu. Połówka to nie spacer i trzeba umieć pić 🙂 , a tak poważnie to mocniejszy trening pomiędzy Poznaniem, a Gdynią mógłby mi tylko zaszkodzić.\nPrognozy meteorologiczne na bieg niestety też nie były zadowalające i napawające optymizmem. Zapowiadano dość silny wiatr i minusową temperaturę, co oczywiście się sprawdziło. Moja komóreczka przed startem, kiedy siedziałem sobie w namiocie Elite wskazywała odczuwalną temperaturę -9. Na 50min do startu zebrałem się w sobie i poszedłem na rozgrzewkę: 4km truchtu, sprawność, 3-4×100 RTM i krótka toaleta przed startem.\nGodzina zero równo o 10 i wystrzał startera. Moją taktyką na ten bieg było chowanie się od wiatru za mocnymi Kenijczykami najlepiej do samego finiszu i na końcu “brzydkie zwycięstwo”. Jak wiecie to mi się nie udało haha. Pierwsze 3km biegliśmy w spacerowym tempie po 3:15-3:10/km. Potem Ugandyjczyk, który wygrał bieg trochę przyśpieszył i można było oczekiwać rozwoju sytuacji. Na 5km zameldowaliśmy się z czasem 15:30, ale tutaj już prędkość biegu oscylowała w granicach 2:58-3:02/km. Na 7km pierwsze szarpnięcie i zegarek wskazał 2:54, po czym tempo znowu lekko siadło do 3:03/km. Równo na 10km tak naprawdę zaczęło się ostre ściganie i bardzo mocne tempo – między 10 a 12km daliśmy w 5:45 i już zrobiło mi się ciepło i miałem problem z klejeniem grupy. Motywacji dodawało mi to, że Lashyn stara się kleić, a jak on może to ja też : ) Niestety przed samym 13km na podbiegu i nawrocie obaj pękliśmy i zrobiło się 30-40m straty. No i w tym momencie zaczęły się schody, ponieważ na wspomnianym nawrocie nastąpił w mordę wind niemiłosierny i razem z Dymitrem nie byliśmy już w stanie zniwelować straty, która niestety zaczęła się powiększać. Razem z Ukraińskim mistrzem biegliśmy trochę zrezygnowani po 3:05-3:10/km do 16km i postanowiłem lekko zaatakować i spróbować się oderwać, aby zapewnić sobie ostatnie premiowane 6 miejsce i “fejm” na podium haha. Atak okazał się skuteczny, wystarczyło popracować 1km na Świętojańskiej, aby zrobić sobie bezpieczną przewagę. Ostatnie kilometry to bieg bez historii i tak naprawdę tylko dobiegnięcie w względnym komforcie. Widziałem, że nie mam już szans na lepszą pozycję na mecie, więc rozsądnym rozwiązaniem było po prostu bez większego uszczerbku na zdrowiu dolecieć i zakończyć te męczarnie. Wbiegłem na metę ze słabym wynikiem 64:53, choć nie o wynik od samego początku rozgrywała się tu walka, a o miejsce na mecie.\nPo biegu szybkie przebranie się w suche i ciepłe rzeczy, bo szkoda byłoby złapać infekcję i osłabić organizm jeszcze mocniej. Ponadto łyk ciepłej herbaty, wypowiedzi dla mediów i zupka w “VIP Roomie”. Łydki miałem tak mocno pospinane i naciągane, że zrezygnowałem z wytruchtania tego startu. Stosunkowo szybko, bo o 12:00 dekoracja pierwszych 6 zawodników i powrót do domu. Już o 14 mogłem cieszyć się wypoczynkiem w swoim najwygodniejszym łóżku na świecie. Nie mniej jednak to nie był dla mnie koniec pracy na dziś, gdyż zostały do napisania plany treningowe dla moich podopiecznych oraz wyczekiwanie na wieści o ich startach 🙂\nPodsumowując te zawody to nie za bardzo jestem zadowolony z mojego występu. Primo, to miejsce trochę dalekie od wymarzonego i udało się wygrać tylko z jednym Kenijczykiem. Secundo, to wynik na mecie z pewnością nie odzwierciedla mojego aktualnego stanu wytrenowania. Tak naprawdę już po pierwszych wolnych 5km było wiadomo, że 63:30 raczej w moim wykonaniu tutaj nie padnie. Zdecydowanie mam problem z bieganiem na prędkościach 2:50-2:52/km. Podczas ataku Afrykańczyków kwas mi szybko skoczył w górę i byłem ugotowany. Oczywiście mnie to nie dziwi, ponieważ na swobodę na większych prędkościach potrzeba czasu, a ja go za wiele nie miałem, gdyż trenuję dopiero 3.5 miesiąca od złamania. Na tą chwilę myślę, że prędkość 2:57-3:00/km jest tym progiem, który dla mojego organizmu jest akceptowalny na dystansie półmaratonu. Mam równo miesiąc do Poznania, aby ten wskaźnik przesunąć na 2:54-2:57/km. Czy to się uda? Nie wiem, będę próbować, ale na pewno nic na siłę, ponieważ w tym sezonie najważniejsze dla mnie jest utrzymanie ciągłości treningu przez cały rok, nawet za cenę wyniku na mecie. Tertio, to szkoda, że nie było mi dane osiągnięcia kolejnego brzydkiego zwycięstwa haha, a tak to zobaczyłem nagłówek “Chabowski dopiero szósty” 🙂 Ciekawe, co trzeba zrobić, aby przeczytać np. “Chabowski pierwszym Polakiem na mecie”, albo “Przyzwoity występ Chabowskiego” itp. Cóż, nigdy nie byłem “dupolizem” i “dupowłazem”, więc pewnie muszę się przyzwyczaić do takich tytułów – klikalność musi się zgadzać haha.\nDrogi czytelniku, jeżeli to czytasz to znaczy, że wytrwałeś do końca i tak strasznie Ciebie nie zanudziłem. Dzięki, że wpadłeś i do następnego. Piona !\nOpublikowane Marzec 14, 2018 Marzec 15, 2018 przez Marcin Chabowski\nHm? od czego powinienem zacząć dzisiejszy wpis na blogu? Czy o podsumowania obozu w Hiszpanii, czy przejść do rzeczy i od razu zacząć “nawijać” o pierwszych zawodach tego sezonu? Myślę, że jako influencer szanujący czas swoich czytelników : ) przejdę od razu do konkretów, a podsumowanie obozu zostawię sobie na osobny artykuł.\nDo Poznania przyleciałem w czwartek prosto z Alicante. Na szczęście nie doznałem szoku termicznego i pogoda w Polsce była nad wyraz akceptowalna. Jeszcze przed wylotem dałem sobie trochę popalić i dołożyłem do pieca z mikrocyklem treningowym. W Ostatnich 11 dniach przed Maniacką zaliczyłem:\n-Tempo run 10km – 30:14\n-Bieg ciągły 14km – 3:25/km\n-Long Run 26km – 3:38/km\n-Pobudzenie siłowe – 10×100 marsz siłowy/100m RTM\n-15x400m -66s rest 1:10-1:15\n-Szybsze 15km – 3:38/km\nCzwartek był dniem podróży i wolnym od treningu. Nogi trochę odpoczęły, a moim zadaniem było złapanie świeżości w ostatnich dniach do niedzieli. Piątek to 10km i 10×100 RTM, sobota natomiast 8km+6×100 RTM. Wiem, że dla wielu natężenie treningu może się wydawać spore. W moim odczuciu takie było, nie mniej jednak start w Poznaniu był dla mnie czysto treningowy – przystankiem do celu. Oczywiście stojąc na starcie zawsze chce walczyć o zwycięstwo, a taktykę dostosowuję do rywali, pogody i własnego samopoczucia.\nNiedziela zaskoczyła chyba wszystkich biegaczy temperaturą i świecącym słoneczkiem. Jak to jednak bywa, przy takich nagłych ociepleniach często towarzyszy temu porywisty wiatr. Nie inaczej było w niedzielę, dało się odczuć mocne podmuchy wiatru w drugiej części dystansu. Moim założeniem na ten bieg było się zmęczyć, ale nie wyjechać do “porzygu”, ponieważ tydzień po Maniackiej biegnę półmaraton w Gdyni. Drugi aspekt tego startu jest taki, że niewątpliwie byłem zmęczony po obozie, gdzie nie miałem odnowy oraz był to mój pierwszy start po dłuższej przerwie. Człowiek w takich sytuacjach jednak nie do końca wie, jak jego organizm zareaguje w boju : ) Podsumowując start był czysto kontrolny.\nPo tylu latach trenowania podchodzę do startów już bardziej na znieczuleniu. Rywali nie obawiam się w ogóle, natomiast bardziej stresuje mnie wysiłek, który mnie czeka. Nie ma się co oszukiwać, w końcu przyjdzie taki czas, kiedy młodszy zawodnik zacznie mnie ogrywać i powoli się z tym oswajam hehe. Niech próbują, a ja staram się nie dać : ) W Poznaniu pisząc potocznie “na papierze” najgroźniejszym rywalem był dla mnie Adam Nowicki. Do końca nie znam możliwości finiszowych Adama, ale ja na obozie trochę nad tym pracowałem. Z nikim na nic przed biegiem się nie umawiałem. Swoją taktykę uzależniałem głównie od samopoczucia i sytuacji, jaka się wyklaruje na biegu.\nWystrzał startera i poszły konie po betonie. Pierwszy kilometr z górki, więc wiadomo, że będzie szybki. Zegarek wskazał 2:46 i pierwsza myśl, że zapłata za to przyjdzie już niedługo haha. Pierwszy kilometr biegniemy z Adamem obok siebie, ale widzę, że kolega ma dużą chęć prowadzić, więc oddaję mu pałeczkę pierwszeństwa. Międzyczas na 3km wskazuje 8:40, czyli nadal szybko. Biegnie mi się jeszcze w miarę swobodnie, choć czuję już wysoki kwas podniesiony zapewne pierwszym szybkim kilometrem. Mijamy znacznik 5km i 14:35 na zegarku. Nogi mam już trochę mięciutkie i podmęczone, oddechowo jest bardzo dobrze, jednak nogi bez luzu i świeżości. Pojawia się pierwszy kryzysik, choć mój rywal przechodzi także swój, ponieważ tempo spada. Biegnę sobie spokojnie za Adamem i czekam, co się wydarzy. Kolejne kilometry to swobodne bieganie tempem 3:02/km i już wiem, że pobiegnę za rywalem do końcówki i poddaję testom swój finisz. Finisz nigdy nie był moim atutem. Oczywiście nie należę do najwolniejszych zawodników w stawce, ale byli i dalej są zawodnicy ode mnie szybsi na finiszowych metrach. Dlatego jestem znany z nadawania bardzo mocnego tempa od początku do końca, ponieważ chcę uniknąć starć finiszowych i staram się zabić tempem swoich rywali. Bardzo wiele biegów wygrałem w ten sposób. Czasami się nie udawało i dostawałem baty na końcu. Kenijczycy też mnie znali z tego, że biegnę często mocno od początku i to wykorzystywali. Prosty przykład z półmaratonu we Wrocławiu, kiedy dostałem zmianę na 20km, gdzie nadawałem tempo przez cały dystans : ) Drugi to Mistrzostwa Polski na 10km. Mając na plecach dobrych finiszerów np. A. Kozłowskiego, czy R. Kłeczka nie mogłem sobie pozwolić na truchtanie : ) Biegłem mocno swoje i wygrywałem złote medale, a moi koledzy dziwnym trafem zawszy byli drudzy wykorzystując swój finisz : ) Nie mniej jednak są biegi, kiedy trzeba zachować trzeźwość umysłu i pobiec z mniejszym nakładem sił – taki był właśnie w Poznaniu.\nWracając do relacji to ostatnie dwa kilometry to raczej bieg bez historii. Biegnę za rywalem i czekam na to, ile sił uda mi się wykrzesać na ostatnich 500-400m. Postanawiam ruszyć i czuję moc pod kopytem. Rywal nie odpowiada na mój atak, wbiegam na metę bez zagrożenia. Wynik nie powala na kolana, nogi mam zmęczone, oddechowo natomiast czuję się bardzo dobrze. Pierwsza myśl to taka, czy jednak plan treningowy nie był zbyt wymagający? Po głębszej refleksji nie ma to znaczenia, ponieważ wynik na Maniackiej nie był celem, a środkiem.\nCo się wydarzyło po biegu? Podziękowałem sobie z Adamem za bieg i poszliśmy na kontrolę antydopingową, gdzie sobie pogadaliśmy o przygotowaniach, o sezonie 2018, o biegu i współzawodnictwie. W internecie na pewnym portalu zrobiła się tzw. “gówno burza” o stylu w jakim wygrałem bieg. Z jednej strony mnie to śmieszy, bo człowiek, który to napisał nie ma pojęcia o bieganiu i rywalizacji na biegach ulicznych. Z drugiej strony zaś, czułem się trochę zirytowany, ponieważ większość środowiska biegowego przez lata mojej kariery zna mnie z tego, że jestem jednym z nielicznych zawodników, którym zawsze zależało na wynikach i mocnym bieganiu na zawodach, które mają znaczenie. Przez wszystkie lata, kiedy trzeba było zdobywać minima na imprezy mistrzowskie, gdzie walczyło się o znaczące laury to ja dyktowałem mocne tempo. Niejednokrotnie szukałem zawodników do współpracy na mitingach i Mistrzostwach Polski do dyktowania mocnego tempa itp. Czemu na MP? Ponieważ wtedy spotykała się grupa najlepszych biegaczy w kraju i często była to jedyna okazja do mocnego biegania. Żeby nie być gołosłownym podam tylko kilka przykładów:\n–Pierwsze moje MP na 10000m w Warszawie (chyba 2007r.) Prowadzi podajże Mariusz Giżyński jako pace 4km, po 5km wychodzę i prowadzę bieg jako gówniarz do 9900m i zmianę daję mi na finiszu Michał Kaczmarek – zdobywam srebro. Wynik 28:37\n-MP 10000m Kozienice. Przez 3km prowadzi Łukasz Skoczyński jako pace i potem prowadzę bieg do samego końca. Wygrywam z wynikiem 28:44.\n-MP 10000m w Kędzierzynie Koźlu – Prowadzę bieg przez 17 okrążeń. Współpracuję na biegu z Henrykiem Szostem. Przez ostatnie 2km zmiany mi jednak nie daje i czeka na końcówkę. Finiszuję w 63s i wygrywam z rekordem życiowym 28:27, Henryk też posiada z tego biegu życiówkę, chyba 28:31.\n– Młodzieżowe Mistrzostwa Polski na 5000m – na każdych współpracuję z A. Gardzielewskim, aby zgubić czających się szybszych kolegów. Zawsze jestem drugi i przegrywam na finiszu : ) Arek, na 3 starty z tego, co pamiętam zdobywa tylko raz brąz w Grudziądzu.\n-MP 5000m w Bydgoszczy. Prowadzę bieg na początku z A.Gardzielewskim potem samemu do 4700m. Dostaję zmianę od szybkich kolegów i zdobywam 4 miejsce hehe.\nDlatego jak czytam wpisy pseudo portalu i jakiegoś dzieciaka o brzydkim zwycięstwie, to co najwyżej mogę się tylko uśmiechnąć i być do tego zdystansowanym. Oczywiście jeżeli mam taką moc sprawczą to mogę się wypowiedzieć na ten temat na własnym blogu : ) Czemu o tym piszę? Z doświadczenia wiem, że za tydzień już nikt nie będzie o tym pamiętał, bo pamięć kibica jest krótka, natomiast dając się manipulować pseudo dziennikarzynom nabijacie im w kieszeń trochę zaskórniaków podbijając im zasięgi : ) Przecież nie prowadzą tego portalu dla WAS charytatywnie.\nTo dopiero początek sezonu, a moim głównym celem jest przebiegać go na dobrym poziomie bez kontuzji i przerw w treningu. Drogi czytelniku, trzymaj kciuki i do następnego.\nMistrzostwa Polski 10km – Część II\nOpublikowane Wrzesień 9, 2017 Wrzesień 9, 2017 przez Marcin Chabowski\nOd samego początku ruszam bez kalkulacji i biegnę mocno. Dominik to “mój” bieg, ciężka trasa nie wybacza nieprzygotowania. Lubię ten bieg, bo wiem, że trudy tej trasy wytrzymują tylko mocne charaktery. Pierwszy kilometr mijam w czasie 2:50/km. Na moich plecach dwóch Polaków: Tomek Grycko i Szymon Kulka. Dokładnie takiego scenariusza się spodziewałem. Prowadzę mocno całą grupę, mijamy drugi kilometr i międzyczas wynosi 2:54. Trener Tomka krzyczy w euforii, że jest dobrze i ma mnie tylko trzymać. Ten okrzyk działa na mnie trochę jak płachta na byka i na trzecim okrążeniu, a dokładnie na zbiegu ulicą Długą dociskam śrubę i urywam się grupie. Pościg za mną podejmuje Kenijczyk. Trzeci kilometr minimalnie szybciej od drugiego, czyli 2:53. Ewidentnie poczułem mój atak w nogach i tempo czwartego kilometra spadło na 2:56.\nW tym momencie inicjatywę przejmuje Kenijczyk i próbuje mnie zgubić. Staram się do tego nie dopuścić i mam minimalną stratę około 5 metrów. Cierpię cały 5 kilometr, ale trzymam jego plecy. Połowę dystansu mijamy z czasem 14:25, czyli idealnie tyle ile zakładałem przed biegiem. Niestety na zbiegu nie jestem w stanie utrzymać wysokiej kadencji i moja moc spada, a Kenijczyk odskakuje mi na 15-20m. Od 6 kilometra już nie monitoruję kolejnych międzyczasów, a staram się jeszcze powalczyć i dojść do prowadzącego Kenijczyka. Niestety między 6 a 8 kilometrem biega mi się zdecydowanie najgorzej, mam ciężkie ręce i nogi, ewidentnie kwas mlekowy mnie zalał i organizm ma problem z jego utylizacją. Moja strata do prowadzącego wynosi około 30-40 metrów. W tym momencie już wiem, że tego dnia nie wygram biegu. Odwracam się na prostej i wypatruję rywali podążających za mną. Nikogo nie widzę, więc postanawiam po prostu dobiec do mety, już bez większego kosztu dla organizmu. Ostatnie 2 kilometry są najwolniejsze z całego biegu. Na ostatniej prostej przyśpieszam jeszcze trochę, aby sprawdzić samego siebie, czy jestem w stanie zwiększyć rytm i zafiniszować ostatnią dwusetkę. Mijam metę z czasem 29:10, choć w wynikach końcowych widnieje 29:14.\nPierwsza myśl jaka przychodzi mi do głowy jest taka, że to całkiem przyzwoity wynik. Spodziewałem się takiego czasu, ale chciałbym biegać zdecydowanie szybciej, czyli mijać linię mety jakieś 20 sekund wcześniej. Odwracam się za siebie, ku mojemu zaskoczeniu na metę wbiega na drugim miejscu stary biegowy wyjadacz Artur Kozłowski. Cieszę się z tego, ponieważ z Arturem znamy się od wielu lat, wygrałem u niego na weselu konkurs w trakcie oczepin hehe. Stare wilki utarły nosy młodym wilczkom : )\nRazem udzielamy pierwszych wywiadów, choć czuję się nieswojo. W głowie kłębią mi się myśli, co muszę robić i jak trenować, aby na tej ciężkiej trasie łamać 29 minut. Powinienem się cieszyć z kolejnego tytułu Mistrza Polski, jednak od kilku lat prezentuję na tej trasie podobny poziom. Z jednej strony wiem, że przygotowania były bardzo krótkie i powinienem być zadowolony, z drugiej jednak chciałbym wygrywać te biegi z lepszymi czasami. Oczywiście trzeba sobie jasno powiedzieć, że na tej trasie mój wynik można skorelować z wynikiem około 28:50 na trasie, która bardziej predysponuje do szybkiego ściągania. Niemniej jednak jest to ulubione w sporcie gdybanie ; ). Ile razy słyszymy: gdyby trasa była inna, gdyby pogoda była lepsza, gdybym miał więcej czasu i więcej zdrowia etc.\nPo biegu pierwszy raz w historii moich startów w Gdańsku idę lekko wytruchtać 2 kilometry. Znaczy to tyle, że mięśniowo dobrze odczułem wyścig. Nie mam zniszczonych nóg, mam chęć pogibać się z Arturem i wymienić się poglądami o tym, co właśnie stało się już historią. Biegniemy swobodnie i rozmawiamy. Gadamy o tym, co nas czeka w przygotowaniach do maratonu i jakie mamy plany na trening. Na wiele kwestii mamy zbliżone poglądy, a w niektórych tematach diametralnie się różnimy.\nWracając do biegu to moim zdaniem tytuł Mistrza Polski już nic nie znaczy i został zdeprecjonowany. Nie masz dzięki temu absolutnie żadnych korzyści, czy to szkoleniowych, czy finansowych. Relacji w mediach z tych eventów brak lub są mikroskopijne i śledzone tylko przez bardzo wąskie grono kibiców. Poziom wielu konkurencji biegowych jest bardzo niski. Nie dziwi mnie to, choć nie będę rozwijał teraz tego tematu. Chcę tylko napisać, że wielu utytułowanym zawodnikom ciężko jest utrzymać wysoki poziom motywacji, a ci starsi jak ja, czują się już powoli wypaleni. Ja osobiście już nawet sam nie wiem, ile tych medali w karierze zdobyłem, przecież i tak już nikt o tym nie mówi i nikogo to po chwili nie interesuje. Kurz po zawodach opada bardzo szybko. Decydenci nie są zainteresowani szkoleniem biegów długich, więc poziom z roku na rok będzie niższy. To pewne, bo po nas została już tylko spalona ziemia. Nie ma młodych zawodników na horyzoncie, przynajmniej ja ich nie widzę, może patrzę nie w tym kierunku?\nPodsumowując ten wpis odniosę się trochę do statystyk. Na 5 startów w ulicznych Mistrzostwach Polski zdobyłem 5 tytułów mistrzowskich. Od 2011 roku nie ma Polaka, który osiągnął lepszy czas ode mnie na dystansie 10000m i na dystansie półmaratonu. Sam nie wiem, czy jest to powód do dumy i euforii, czy raczej temat do refleksji? Wiem natomiast jedno – mam ochotę na więcej! Będę próbował biegać lepiej, choć w polskich warunkach szkoleniowych jest to nie lada wyzwaniem. Mam nadzieję, że w chwilach porażek i zwątpienia będę miał w was oparcie, bo takie chwile niewątpliwie nadejdą. Choćby dlatego, że winter is coming : )\nMistrzostwa Polski 10km – Bieg Św.Dominika 2017\nOpublikowane Sierpień 30, 2017 Sierpień 30, 2017 przez Marcin Chabowski\nDo Mistrzostw Polski na dystansie 10km przygotowywałem się dość krótko, bo od początku czerwca. Historia lubi się powtarzać, ponieważ podobny scenariusz przerabiałem w roku 2015, kiedy też wracałem do treningu po urazie. Dwa miesiące czasu to jest krótki okres, zwłaszcza, że o formie, czy dobrej dyspozycji nie mogło być mowy po ponad miesięcznej pauzie od jakiegokolwiek treningu.\nGłównym pierwszym celem był dla mnie powrót do odpowiednich prędkości oraz odzyskanie potencjału siłowego, aby móc szybko biegać. Jak jesteś słaby po kontuzji to naprawdę nie jest łatwo odzyskać w krótkim czasie to, na co pracowałeś większość zimy. Trening jest obciążający i trochę ryzykowny, ale zależało mi na tym, aby dobrze wypaść na Mistrzostwach Polski i chciałem podjąć to ryzyko, zwłaszcza, iż miałem doświadczenie z roku 2015.\nW pierwszych 3-4 tygodniach skupiałem się na biegach ciągłych w przemianach głównie tlenowych, sile na siłowni oraz sile specjalistycznej w terenie (marsze siłowe, skipy, podbiegi etc.). Oczywiście dodawałem też krótkie akcenty szybkościowe, aby pobudzać organizm i przyzwyczajać go do wysokich prędkości i do tolerancji zakwaszenia krwi. Były to odcinki od 400m do 1000m. Następnie przyszedł czas na zejście z siły kosztem treningów tempowych już na dłuższych odcinkach. Uwierzcie mi, że były to dla mnie cholernie ciężkie treningi, gdzie musiałem dużo wycierpieć. Jechałem na te jednostki jak na “ścięcie” i musiałem nieźle oszukiwać głowę i dobrze się do tego motywować. Pomagały mi w tym moje ulubione kawałki, które puszczałem w aucie naprawdę głośno jadąc na trening. Umówmy się, że nie jest łatwo zrobić mocny trening samemu, który jest niemal symulacją zawodów. Jeden z tych treningów został uwieczniony przez ekipę Mateusza Jasińskiego i jest dostępny w zakładce Multimedia.\nMoje jednostki tempowe w okresie przygotowań do MP wyglądały następująco:\n2x10x400m po 69s-70s rest 1min\nZB 12x2min rest 2min\n10x1km po 2:55-3:00 rest 2min\n15x500m po 1:25-1:24 rest 1:30\n4x2km+2x1km po 5:55-5:50 + 2:50\n10x1km po 2:50 rest 2min\n5x2km po 5:45-5:33 rest 3:30\n10km Tempo run ? 29:44\nDo startu w Gdańsku byłem przygotowany dość solidnie, ale jednak w ostatnim tygodniu czułem się trochę przemęczony. Organizm odczuł mocne bodźce treningowe i musiał je przetrawić. Trochę niepokoju było w ostatnich dniach, bo na rozbieganiach czułem się średnio, ale nie takie rzeczy się przechodziło przez te wszystkie lata. Do Gdańska jechałem z nastawieniem na mocne tempo od początku w granicach 2:55-2:54. Miałem też swój plan taktyczny na młodego głodnego wilczka Szymona Kulkę, który robi wszystko i stara się jak może, aby ze mną wygrać na zawodach : )\nTradycją u mnie jest już jazda do Gdańska skm-ką. Nie lubię męczyć się jazdą samochodem przed ważnymi startami, zwłaszcza, że centrum Gdańska o tej porze dnia i roku jest nabite do granic możliwości. Na zawodach zawsze kibicują mi rodzice, z którymi wracam autem do domu i pełnym bagażnikiem nagród i produktów z jarmarku Dominikańskiego. W biurze zawodów jestem o 14:00 i odbieram pakiet startowy, start do biegu jest dopiero o 17:30, rozgrzewka zaś o 16:30, więc trzeba coś ze sobą zrobić. Mam tu na myśli tzw. mulenie do startu, czyli wyłączasz system na godzinę lub dwie i nie myślisz o tym, co Cię czeka za moment : ) Nie każdy to potrafi, trzeba się tego nauczyć. Musisz umieć się wyłączyć, a zarazem kiedy trzeba zachować poziom motywacji i adrenaliny przedstartowej. Jak myślisz cały czas o zawodach i się stresujesz, to po prostu tracisz energię i często jesteś spalony przed wystrzałem startera. Powiem wam, że często lubię nakręcać sytuację i pompować balonik, bo zazwyczaj moi rywale pękają, a ja trzymam ciśnienie w ryzach haha. Na co dzień jestem wybuchową osobą i dosyć łatwo mnie wyprowadzić z równowagi, ale jeżeli chodzi o współzawodnictwo sportowe to taki stan mnie nakręca i jeszcze bardziej motywuje.\nNa rozgrzewkę chodzę samemu, ponieważ biegam szybko i nikt z Polaków nie chce się ze mną rozgrzewać. Robię 4km po 4:00-3:40, sprawność, toaleta, zmiana butów i koszulki, trochę wazeliny pod pachy, butelka wody w rękę i idę na prezentację elity i rytmy dogrzewające. Zabijam rywali wzrokiem, witam się z tymi z kim się znam osobiście. Po “Keniolach” jak zwykle nie widzę stresu, większość młodych już niestety spalona i trzęsąca, tylko kilku starych wyjadaczy “stay calm”, choć wiem, że tylko dwa nazwiska stać na to, aby zaryzykować mocne tempo od początku, kosztem nawet zdobytego medalu. Jest gorąco i sucho, pył gryzie w gardło. Za dosłownie kilka minut wiem, że będę walczył z Kenijczykiem i będę się musiał wyjechać do końca na tej trudnej trasie. Jestem na to przygotowany mentalnie, przypominam sobie ciężkie momenty treningów, kiedy to musiałem myśleć o tym właśnie dniu, aby być gotowy!\nStarter oddaje strzał na starcie honorowym i mamy 400m dobiegu do linii startu ostrego. Robię jeszcze jeden dynamiczny rozgrzewający rytm i ustawiam się na linii w pierwszym rzędzie. Sędzia sprawdza obecność wszystkich zgłoszonych zawodników i nadchodzi chwila skupienia. Zaczyna się odliczanie 10, 9………3, 2, 1……..START.\nDrogi czytelniku, jeżeli podoba Ci się mój wpis to będzie mi miło, gdybyś zechciał go podać dalej i udostępnić. Niech Twoi znajomi, którzy tu jeszcze nie zagościli także zasięgną informacji o treningu i moim podejściu do uprawiania sportu.\nOpublikowano w ZawodyTagi 10km, Mistrzostwa Polski, zawodyLeave a comment


Czy można stosować lek Amlopin wieczorem? - Na pytanie odpowiada AleksandraWitkowska | WP abcZdrowie\nCzy można stosować lek Amlopin wieczorem?\nCz lek amlopin 5 mg jesli wezmę 1 tabl w godzinach wieczornych o 20 to nastepnego dnia tez o tej samej porze ?? Bo zawsze wieczorem mam podwyższone np 145/90 152/90 p ,65.\nKardiologia Stosowanie leków Wysokie ciśnienie\nTak, należy go przyjmować o stałej porze, generalnie tak, jak zalecił lekarz prowadzący leczenie. pozdrawiam\nCzy Amlopin 5mg można brać doraźnie? – odpowiada Aleksandra Witkowska\nCzy można stosować Acard w połączeniu z Tritace? – odpowiada Aleksandra Witkowska\nCzy należy zażyć pominiętą tabletkę leku na nadciśnienie wieczorem? – odpowiada Lek. Łukasz Wroński\nCiąża • Leki • Farmakologia • Antybiotykoterapia • Serce • Nerwica • Depresja • Nadciśnienie • Ból w klatce piersiowej • Duszności • Interakcje międzylekowe • Skutki uboczne leków • Badanie elektrokardiograficzne • Kołatanie serca • Badanie serca • Ból serca • Echokardiografia • Holter EKG • Arytmia • Niedociśnienie tętnicze • Nadczynność tarczycy • Tachykardia • Skoki ciśnienia • Zawał serca • USG doppler • EKG śródsercowe • Miażdżyca • Leki uspokajające • Wady serca • Migotanie przedsionków\nDlaczego warto mierzyć ciśnienie? (WIDEO) • Betaloc - charakterystyka, dawkowanie, wskazania, przeciwwskazania, skutki uboczne • Dlaczego nadciśnienie tętnicze jest groźne? (WIDEO) • Wykład "Szczęście jako sztuka optymalnych wyborów" • Niewydolność serca - nowa epidemia cywilizacyjna • Concor Cor - dawkowanie, wskazania, przeciwwskazania, skutki uboczne • Beta blokery niewskazane u osób z demencją? • GIF wycofuje leki na nadciśnienie. Afery z chińską substancją ciąg dalszy • Wszczepienie rozrusznika w krótkim czasie po wymianie zastawki serca ma negatywny wpływ na jej pracę • 5 objawów nadciśnienia, które trudno rozpoznać\nJak leczyć ból po operacji bajpasów? • Jaki mam typ arytmii? • Czy moje objawy mogą świadczyć o zapaleniu mięśnia sercowego? • Jak postępować w przypadku napadowego migotania przedsionków? • Co oznacza badanie EKG Holtera? • Czy moje ciśnienie, zawroty głowy i osłabienie powinnam skonsultować z lekarzem? • Czy wyniki echo serca są w porządku? • Co mogą oznaczać nawracające problemy z podwyższonym ciśnieniem? • Co może oznaczać wysoki puls u 18-latki? • Co może oznaczać ból w klatce piersiowej po przebudzeniu i drętwienie nóg?


nerwica po alkoholu | WP abcZdrowie\nnerwica po alkoholu\nDziałanie alkoholu etylowego na organizm człowieka jest różnorodne i zależy od siedmiu czynników: spożytej ilości napoju, stężenia alkoholu w napoju (...) Ryzykownie nadużywa alkoholu około 16% polskiego...\nNiestety pseudokorzyści wynikające z picia alkoholu bardzo szybko ustępują miejsca szkodom alkoholowym. (...) Metabolity alkoholu, np. aldehyd octowy, rozszerza naczynia krwionośne i sprawia, że odczuwa się gorąco.\nPrzyczyny nerwicy depresyjnej Konkretna przyczyna występowania nerwicy depresyjnej jest nieznana. (...) Wiele osób ma ten rodzaj nerwicy jednocześnie z innymi problemami zdrowotnymi, na przykład z niepokojem,...\nMoże powinieneś wziąć pod uwagę ograniczenie spożywania alkoholu? (...) Co ważne, nawet abstynencja od alkoholu trwająca tylko jeden miesiąc może zachęcić do zmniejszenia ogólnej dawki alkoholu, którą...\nCzy nerwica lękowa może po wypiciu alkoholu dać brak kontroli nad zwieraczami?\nCzy nerwica lękowa moze po wypiciu alkoholu dawac brak kontroli nad zwieraczami?Witam! To zależy ile się tego alkoholu wypiło. Nadmierna ilość wypitego alkoholu może doprowadzić do takiego finału. Natomiast sama nerwica raczej nie. Pozdrawiam W. Łuczkowski.\nNerwica a picie alkoholu\nczy jak ma się nerwice alkoholu nie można pić jest to niebezpieczne ??Reakcje po wypiciu mogą nasilać objawy paniki (przyspieszone bicie serca, tętno, oddech). Ale może być też odwrotnie, bo i takie przypadki kliniczne znam z doświadczenia. Niektórzy"leczą...\nCzy spożywanie alkoholu przy nerwicy może powodować pogorszenie nastroju?\nCzy spożywanie alkoholu przy nerwicy może powodować pogorszeie nastroju?Dzień dobry! Tak, środki psychoaktywne (alkohol, narkotyki, napoje energetyzujące, mocna kawa i inne używki) mogą powodować pogorszenie samopoczucie, nasilenie przykrych objawów...\nwitam chciałbym sie dowiedziec jakie sa najlepsze leki na nerwice lekowa i czy mozna sie jej nabawic od naduzywania alkoholuDzień dobry! Nadużywanie alkoholu nie jest najczęstszą ani bezpośrednią przyczyną nerwicy i stanów lękowych, choć z pewnością...\nCo znaczy bezsenność po powrocie do alkoholu?\nWitam. Po 7,5 lat niepicia wróciłam do alkoholu w małych dawkach- max duże piwo na ok 4 miesiące. Od jakiegoś czasu pojawiły się zaburzenia psychiczne w stylu bezsenność, niechęć, przemęczenie, zrezygnowanie, brak sensu chodzenia do psychologa, nerwowość....\nNerwica lękowa a picie alkoholu\nWitam!! przy nerwicy lękowej alkohol jest całkowicie do odstawienia??Dzień dobry! Tak, jest zalecana całkowita rezygnacja lub bardzo znaczące ograniczenie wszystkich substancji psychoaktywnych, w tym także alkoholu. Pozdrawiam!Częste spożywanie alkoholu...\nLeczenie nerwicy alkoholem i antydepresantami\nWitam mam pytanie leczyłem nerwice alkoholem i az przestałem i objawy sie bardzo powiekszyli i mam pytanie czy antydepresanty zastepuja tzw jak alkohol? Takie samopoczucie, nie mowie tutaj o naduzywaniu alkoholu tylko jak np po jednym browarze.Bo duzo...\nCzy kiedykolwiek będę mógł wrócić do alkoholu?\nWitam! Nazywam się Kamil, mam 23 lata, od 2007 roku mam nerwice lękową. W tym czasie do roku 2009 roku pojawił się tez alkohol, który pilę codziennie przez rok w celu usunięcia lęków. Potem zamieniłem to na benzodiazepiny. W roku 2009 byłem w ośrodku...\nStosowanie leków na nerwicę a alkohol\nWitam. Na nerwice lecze sie od 6lat.obecnie zazywam escitalopram i chlorprothixen od miesiaca.zbliza sie impreza wiec chcialabym napic sie alkoholu.czy w danym dniu nie brac leku?co mi grozi po po wypiciu alkoholu?przy innych lekach bylo ok.nie bralam...\nCzy podczas stosowania leku Xetanor i Dutilox mozna pić alkohol?\nWitam, biorę takie leki jak xetanor i dutilox na nerwice. Czy można czasem (okazyjnie) przy nich napić się w małych ilościach alkoholu? Czy konieczne jest odstawienie ich na ten jeden dzień?Witam! Przy leczeniu, szczególnie lekami działającymi na centralny...\nCzy można pić alkohol przy leczeniu psychiatrycznym?\nWitam, Od jakiegoś czasu uczęszczam do psychiatry. Mam stwierdzone objawy typowe dla nerwicy, od lutego biorę leki. Aktualnie zażywam Escitil, 5mg codziennie rano i doraźnie Alpragen. I chciałam sie dowiedzieć jak jest z piciem alkoholu? Proszę o mnie...\nCzy to od odstawienia alkoholu czy nerwicy, na którą choruję?\nWitam Jestem 34 letnia kobieta leczyłam się kiedyś na nerwice lekowa brałam seronil potem przerwałam Straciłam Ciąże i lęki zapijałam piwem ( nawet 4 dziennie) powstanowilam ze tak dłużej być nie może nie pije 2 dni czy mogę wrócić do seronilu o alpragenu...\nCzy mogę wypić alkohol biorąc Pregabalinę?\nWitam , mam na imię Piotr ,mam 43 lata ,od jakiegoś czasu zażywam lek o nazwie pregabalina , mam ją przepisaną na nerwicę lękową . Mam pytanie ,w sobotę idę na wesele i chciałbym się napić alkoholu ,czy coś mi się stanie ?witam nie powinno się spożywać...\nBóle w okolicy serca, kłucia przy nerwicy\nwitam ma prawdobodobnie nerwice , ostatnio po alkoholu nasilily sie objawy bol w okolicy serca , klucia bol chodzacy po ciele od zeber po barki i glowe a nawet plecy bola jakby byly zbite czy moze bolec nerka przy nerwicy lub jej okolice ?Szanowny Panie,...\nODPOWIADA 1 ekspert: Mgr Kamil Tarnawski\nstany lękowe po alkoholu • delirium alkoholowe • Alkoholizm objawy • Leczenie uzależnień • Alkohol a choroby • Wpływ alkoholu na organizm • Działanie alkoholu • Depresja po alkoholu • nerwica depresyjna • Zaburzenia nerwicowe • zdrowie_indeks • Psychoterapia dzieci • agresja po alkoholu • agresywne zachowanie po alkoholu • Alkohol a psychika • dzieci alkoholików objawy • Choroby neurologiczne • drgawki • drgawki po alkoholu • drgawki miokloniczne • napady agresji • agresywny mąż • Zaburzenia lękowe • nerwica gardła • indeks_zdrowie


E-pieczatki24.pl w kategorii Sklepy internetowe\nOcena: 0.0 7.4/10 (35 głosów)\nWyrabiamy duże pieczątki przez internet od wielu lat i jest to nasza specjalizacja. Każda duża pieczątka otrzymuje profesjonalnie wykreowany wzór i jest niepowtarzalna. Przed wyrobem wzory wysyłamy przez internet do klientów celem konsultacji i zaakceptowania. Pieczątki online z naszego sklepu internetowego posiadają dwuletnią gwarancję, nieważne czy mówimy o Modico, Nomo i Wagraf. Najlepsza i najtańsza oferta online w internecie sprawia, że pieczętuje już z nami setki tysięcy osób z całej Polski.\nduże pieczątki, pieczątki przez internet, pieczątki online\nHandel i zakupy » Artykuły dla biura


Świat pozbywa się swoich kolorów. Cóż taka to już kolej w naszym świecie. Królewna Jesień jest nie tylko piękna, ciepła, kolorowa, pogodna. Gdy już na dobre się u nas zadomowi , pokazuje swoje zupełnie inne oblicze. Staje się coraz bardziej kapryśna, szara, mglista i zimna. Potrafi rozpaczać przez kilka dni z rzędu płacząc nieprzerwanie drobnymi kroplami i zawodząc między gałęziami drzew. Świat ulega jej nastrojom i zaczyna być smutny, szary, senny...\nZwiędłe liście w obcą stronęPozanosił wiatru wiew.\nZaszumiało (12) | Zostaw myślMuśnięcie Motyla\nZAPOMINAMjaki dzień jutro, co było wczorajgdzie mam torebkę, portfel i kluczenie musisz wołać do mnie doktoraczemu autobus znowu mi uciekłgaz wyłączyłam, spokojna głowadrzwi też zamknęłam, wyjdę po leki,zaraz zobaczę, kto mi to schowałidę na spacer i do aptekipilnie potrzebna trafna diagnozabo zapominam, co najważniejszenic nie nadrobię miną i pozągdy w mej pamięci, dziury jak w serzejuż nie pocieszaj, że nie ja jednaszukam wciąż czegoś, co nie zgubiłamna pierwszym miejscu, sprawność potrzebnata umysłowa, tak ją lubiłamZnalezione w InternecieOstatnio przeczytałam książkę, która poruszyła mnie do głębi. To piękna, przejmująca, boleśnie prawdziwa, szczera do bólu, a czasem przerażająca opowieść. Nie pamiętam, kiedy ostatnio coś tak bardzo mnie wzruszyło do łez. Książkę „Motyl” napisała Lisa Genova -Amerykanka, doktor nauk medycznych w dziedzinie neurobiologii. "Motyl" to jej debiut i moim zdaniem bardzo spektakularny.Powieść pozwala spojrzeć na chorobę Alzheimera od strony chorej, a nie jak zwykle z perspektywy opiekuna.O chorobie Alzheimera raczej niewiele się mówi. A jak już o niej mówimy, to łączymy ją z kimś w podeszłym wieku, niedołężnym, wymagającym stałej opieki. W „Motylu” sytuacja wygląda zupełnie inaczej.To opowieść o prawie pięćdziesięcioletniej Alice Howland, która odnosi sukcesy jako wykładowca psychologii na Harvardzie. Ma męża i trójkę dzieci.Z nadejściem kolejnego roku akademickiego Alice zauważa, że zaczyna mieć problemy z pamięcią.Kobieta zrzuca to na karb zmęczenia, stresu i menopauzy. Problemy z koncentracją zaczynają jednak coraz bardziej ją niepokoić. Z dnia na dzień coraz częściej zapomina o różnych rzeczach, gubi się na znajomych uliczkach. Wreszcie decyduje się na wizytę u lekarza, a postawiona diagnoza choroby Alzheimera o wczesnym początku całkowicie zmienia jej życie. Także dotąd spokojne i ułożone życie rodziny Howland zmienia się i przestawia na zupełnie nowe i trudne do zaakceptowania tory. Do tej pory była osobą bardzo samodzielną i niezależna.Wszyscy starają się jej pomóc i wesprzeć.Alice walczy, uczyć się żyć każdą chwilą, przewartościowuje swoje relacje z mężem, dziećmi....Jednak Alice coraz częściej nie potrafi odnaleźć się wprowadzącej przez towarzyszące jej osoby rozmowie, gubi wątek, powtórnie zadaje takie same pytania. Z czasem nie poznaje swoich studentów, własnych dzieci i męża. Gubi się w swoim domu. Zapomina o czym czytała przed chwilą, myli telefon komórkowy z pilotem do telewizora. Całe jej dotychczasowe życie, w tym kariera naukowa legnie w gruzach.\nze wspomnienia,jak drzewo, które słota szarpie\nDopiero poznając historię choroby Alice, tak naprawdę zdałam sobie sprawę jak wielką tragedią jest choroba Alzheimera. Stosowane leki i wciąż testowane nowe farmaceutyki nie dają zada walających rezultatów. Alzheimer nadal jest chorobą nieuleczalną. Ale jakże inną niż inne choroby. Chorzy na raka mogą liczyć na wsparcie, współczucie, zrozumienie. Na przykład różowa wstążka postrzegana jest jako symbol odwagi i nadziei. Zanikająca pamięć, coraz uboższe słownictwo, brak orientacji są postrzegane jako zaburzenia psychiczne. Ludzie, nawet ci najbardziej wykształceni, trzymają się na dystans od chorych umysłowo. Dlatego najczęstszym problemem ludzi chorych na Alzheimera jest samotność i odizolowanie. Uciekamy od chorych, unikamy ich...\nod dzieciństwa ni w pięć ni w dziewięćz domu który coraz bardziej tamten niż ten\nniedziela, 25 czerwca 2017Przemknęło: 401 360 Ziarenka myśli\nZajrzało: 401360Zostawione myśliliczba: 489komentarze: 4599Galerieliczba zdjęć: 98komentarze: 45Liczba uśmiechów: 2598Szumię : 4047 dni


Opel szykuje rajdową Corsę. Tak, będzie elektryczna | Autokult.pl\nOpel dołącza do grona producentów, którzy rezygnują ze spalinowych wersji aut przygotowanych do motorsportu. Niemiecki producent przewidział specjalną serię ADAC Opel e Rally Cup, która ma wystartować w sezonie 2020/21. Zamówienia na elektryczną, rajdową Corsę właśnie ruszyły.\nOpel planuje na sezon 2020/21 zbudować 20 sztuk Opla Corsy-e Rally (fot. mat. prasowe)\nGłośnym echem odbił się start Krzysztofa Hołowczyca w elektrycznym Fordzie Fiesta na os. Karowa podczas finału Rajdu Barbórki. Nietrudno się domyśleć, że to echo miało negatywny oddźwięk wśród fanów rajdów samochodowych. Kolejny producent, który stawia na elektromobilność także w motorsporcie, utwierdza tylko w przekonaniu, że w świecie rajdów czeka nas żwir, błoto i…świst.\nJednym z najgłośniejszych – mimo że zupełnie bezdźwięcznych – wydarzeń tegorocznego Rajdu Barbórka był występ Krzysztofa Hołowczyca w…\nOpel poddaje intensywnym testom rajdową odmianę swojego najnowszego dzieła – Corsy. Na trasach nie usłyszymy jednak ostrego ryku benzynowej jednostki, a delikatny świst elektrycznego silnika. Ponieważ doświadczenia niemieckiego producenta w kwestii elektrycznych rajdówek były zerowe, wszystkie ich początkowe założenia opierały się na symulacjach i kalkulacjach. Dopiero wraz z kolejnymi badaniami fizycznych modeli, mogą one być zastępowane rzeczywistymi wynikami.\nZarówno akumulatory, jak i silnik rajdówki ma pochodzić z seryjnego Opla Corsy-e\nW odmianie rajdowej wykorzystane zostaną te same akumulatory co w seryjnej Corsie-e, a do napędu będzie służył 136-konny silnik elektryczny, który zostanie dopasowany do rajdowych odcinków specjalnych przez dział Opel Motorsport. Co więcej, samochód zostanie wyposażony w 3 tryby jazdy. "Tryb rywalizacji" daje kierowcy do dyspozycji pełną moc i maksymalny moment obrotowy, podczas gdy "tryb deszczowy" dostosuje osiągi do mokrej nawierzchni. Ostatni będzie "tryb eco" (jakkolwiek to brzmi w rajdówce), który będzie się sprawdzał między etapami oraz na dojeździe do strefy serwisowej.\n— Postanowiliśmy również, że Corsa-e Rally powinna dorównywać, a nawet przekraczać wysokie standardy swojego benzynowego poprzednika, którym był Opel Adam Cup – mówi Jörg Schrott, dyrektor Opel Motorsport. – Pod tym względem także jesteśmy na dobrej drodze. Przy zbliżonej mocy maksymalny moment obrotowy wynosi 260 Nm, a więc jest znacznie wyższy niż w Adamie Cup. Środek ciężkości znajduje się nisko, dzięki akumulatorowi zamontowanemu pod podłogą. Rozkład mas również jest bardzo korzystny, co ma wyjątkowe znaczenie dla zwrotności samochodu wykorzystywanego w sporcie. Teraz musimy ustalić optymalne nastawy zawieszenia, więc w styczniu zaczynamy symulację rzeczywistych warunków rajdowych – dodaje.\nChoć samochód poddawany jest jeszcze intensywnym testom, pierwsze egzemplarze mają trafić do właścicieli jeszcze przed lipcem\nNa sezon 2020/21 Opel planuje zbudować 20 sztuk rajdowego Opla Corsy-e Rally. Zamówienia na to auto, jak i zapisy na ADAC Opel e Rally Cup już ruszyły.\nOpel Corsa-e Rally (2020) - galeria zdjęć\nOpel CorsaOpelRajdyElektrycznyOpel Corsa-esamochód elektryczny\nFormula 1 OnBoard Special 2010 - powalająca produkcja [wideo] Mercedes 300d Adenauer, który woził Gierka i Gomułkę został wystawiony na sprzedaż Replika Ferrari F40 | Brzyyyydal Škoda Karoq w wersjach Scout i Sportline: kompaktowy SUV poszerza swoją specjalizację Zatrzymano kierowcę z cofniętym licznikiem. To pierwszy taki przypadek w Polsce Fotoradary na moście Poniatowskiego mogą zniknąć. Mimo że urządzenia są skuteczne Szykujcie kasę. Zabawkowa Tamiya Wild One stanie się prawdziwym buggy BMW M6 Individual dla Marco Wittmanna GTB jak GTO - SP Engineering 599 GTX (2011) Essen Motor Show 2010 tuż tuż... Co zobaczymy na salonie? Ma 19 metrów długości i cztery potężne diesle. To największe 4x4 w historii US Army Nowe Audi A4 B9 – znamy gamę silnikową


Rodzinne warsztaty świąteczne - MDK w Brzezinach\n203151 gości było na stronie\nAtmosfera przedświąteczna powoli udziela się wszystkim. Pomiędzy domowymi obowiązkami, a poszukiwaniami prezentów postanowiliśmy pomóc mieszkańców ziemi brzezińskiej zatrzymać się na moment i zająć przygotowywaniem świątecznych stroików.\nWarsztaty świąteczne poprowadziła Grażyna Bosiacka – doświadczona florystka i znawczyni dekoracyjnych trendów. W miłej atmosferze, kilkanaścioro mieszkańców, niczym pomocnicy Mikołaja, pracowali nad swoimi stroikami. Do prac wykorzystano materiały przywiezione przez prowadzącą. Grażyna Bosiacka zaproponowała dwa warianty ozdób: tradycyjny i ekologiczny. Uczestnicy warsztatów wykorzystali gałęzie iglaków, winorośli, szyszki, orzechy, elementy dekoracyjnej siatki i wstążek oraz domowe pierniki i kształtki z masy porcelanowej. Oprócz stroików, uczestnicy wykonali również ozdobne wianki, które powiesza na drzwiach wejściowych swoich domów.\nForma tego rodzaju warsztatów to forma współpracy międzypokoleniowej. Gościliśmy zarówno dzieci brzezińskich szkół, jak i osoby dorosłe z obszaru całej ziemi brzezińskiej. Własnoręcznie wykonane ozdoby pojawią się na świątecznych stołach i urozmaicą dekorację bożonarodzeniową.\nWarsztaty wywarły duże wrażenie na uczestnikach, co zaowocowało zaplanowaniem kolejnych, tym razem przed Wielkanocą. Widząc zaangażowanie mieszkańców, Grażyna Bosiacka zaoferowała swoja pomoc przy kolejnym spotkaniu.


Kościelna Wieś koło Kalisza: Śmiertelny wypadek na drodze krajowej nr 12 - ciężarówka zderzyła się z osobówką [ZDJĘCIA] | Głos Wielkopolski\nKościelna Wieś koło Kalisza: Śmiertelny wypadek na drodze krajowej nr 12 - ciężarówka zderzyła się z osobówką [ZDJĘCIA]\nAND 28.09.2018 Zaktualizowano 28.09.2018\nKierowca osobówki poniósł śmierć na miejscu. AND\nW piątek około południa na drodze krajowej nr 12 samochód ciężarowy zderzył się z osobówką. W wypadku zginął jeden z kierowców.\nDo wypadku doszło w piątek, 28 września około południa w miejscowości Kościelna Wieś niedaleko Kalisza.\n- Kierujący hyundai elantra, jadąc w kierunku Kalisza, zjechał na przeciwny pas ruchu i zderzył się z samochodem ciężarowym marki DAF. Kierowca auta hyundaia poniósł śmierć na miejscu - mówi asp. Monika Kołaska, oficer prasowy KPP w Pleszewie.\nW wypadku pod Osieczną zginęło dziecko. Czworo rannych - zobacz wideo:\nMateriał oryginalny: Kościelna Wieś koło Kalisza: Śmiertelny wypadek na drodze krajowej nr 12 - ciężarówka zderzyła się z osobówką [ZDJĘCIA] - Głos Wielkopolski\nKościelna Wieś wypad...


Błyskawiczne wygrane byłych liderek rankingu. Weronika Kudermetowa skruszyła opór Amerykanki - Sport WP SportoweFakty\nBłyskawiczne wygrane byłych liderek rankingu. Weronika Kudermetowa skruszyła opór Amerykanki\nJaponka Naomi Osaka i Rumunka Simona Halep odniosły ekspresowe zwycięstwa w turnieju WTA 250 w Melbourne. W kolejnej rundzie zameldowała się rosyjska tenisistka Weronika Kudermetowa.\nŁukasz Iwanek 06 Stycznia 2022, 20:56\nGetty Images / Oleg Nikishin / Na zdjęciu: Weronika Kudermetowa\nSofia Kenin uciekła przed porażką. Będzie hit w Adelajdzie\nW Melbourne grają dwie wielkoszlemowe mistrzynie i byłe liderki rankingu. Naomi Osaka (WTA 13) na początek potrzebowała trzech setów, aby pokonać Alize Cornet. W II rundzie rozbiła 6:1, 6:1 Marynę Zaniewską (WTA 82). W ciągu 58 minut Japonka zdobyła 18 z 20 punktów przy swoim pierwszym podaniu i wykorzystała pięć z 12 break pointów.\nSimona Halep (WTA 20) w 61 minut pokonała 6:2, 6:1 Elenę-Gabrielę Ruse (WTA 87). Tenisistka z Konstancy zgarnęła 22 z 25 punktów przy drugim podaniu rywalki i zamieniła na przełamanie siedem z 10 szans. W ćwierćfinale zmierzy się z Viktoriją Golubić (WTA 43), która wygrała 6:3, 6:0 z Lesley Pattinamą Kerkhove (WTA 158). W trwającym 69 minut meczu Szwajcarka zniwelowała pięć break pointów i spożytkowała cztery z pięciu szans na odebranie serwisu Holenderce.\nKolejną rywalką Osaki będzie Andrea Petković (WTA 75), która pokonała 7:5, 2:6, 6:4 Clarę Burel (WTA 76). W trwającym dwie godziny i pięć minut meczu Francuzka popełniła 13 podwójnych błędów. Obie tenisistki zaliczyły po osiem przełamań i zdobyły po 97 punktów. Ana Konjuh (WTA 67) wygrała 6:2, 3:6, 6:3 z Kaią Kanepi (WTA 73). Chorwatka wykorzystała sześć z 11 break pointów.\nWeronika Kudermetowa (WTA 31) zwyciężyła 6:0, 3:6, 7:5 Madison Brengle (WTA 59) po dwóch godzinach i sześciu minutach. Rosjanka zaserwowała sześć asów. Obroniła osiem z dziewięciu break pointów i zaliczyła cztery przełamania. Anastazja Potapowa (WTA 69) pokonała 6:4, 6:7(4), 7:5 Annę Bondar (WTA 92). W trwającym dwie godziny i 28 minut meczu Rosjanka posłała 10 asów i cztery razy odebrała rywalce podanie.\nNaomi Osaka (Japonia, 1) - Maryna Zaniewska (Belgia) 6:1, 6:1\nSimona Halep (Rumunia, 2) - Elena-Gabriela Ruse (Rumunia) 6:2, 6:1\nWeronika Kudermetowa (Rosja, 3) - Madison Brengle (USA) 6:0, 3:6, 7:5\nViktorija Golubić (Szwajcaria, 6) - Lesley Pattinama Kerkhove (Holandia, Q) 6:3, 6:0\nAndrea Petković (Niemcy) - Clara Burel (Francja) 7:5, 2:6, 6:4\nAna Konjuh (Chorwacja) - Kaia Kanepi (Estonia) 6:2, 3:6, 6:3\nAnastazja Potapowa (Rosja) - Anna Bondar (Węgry, Q) 6:4, 6:7(4), 7:5\nQinwen Zheng (Chiny, Q) - Wiera Zwonariowa (Rosja) 5:7, 6:3, 6:4\nWalka tylko w dwóch gemach. Koncert w wykonaniu Igi Świątek!\nCzy Naomi Osaka awansuje do półfinału turnieju w Melbourne?\nAustralia Melbourne WTA Melbourne WTA Wiera Zwonariowa Tenis Qinwen Zheng Kaia Kanepi Madison Brengle Andrea Petković Maryna Zaniewska Simona Halep Ana Konjuh Viktorija Golubić Lesley Pattinama Kerkhove Weronika Kudermetowa Naomi Osaka Anna Bondar Elena-Gabriela Ruse Anastazja Potapowa Clara Burel


DROGA DO ŹRÓDŁA MIŁOŚCI\nTo, że wszyscy wstępujący w związek małżeński chcą być szczęśliwi - to oczywiste. Jednak same dobre pragnienia nie wystarczą. Mężowie i żony koniecznie potrzebują współpracować z łaską uświęcającą oraz stale formować się w swoich małżeństwach, aby czynić się codziennie zdolnymi dochowywać wierności przysiędze małżeńskiej, jaką złożyli sobie w dniu przyjęcia Sakramentu Małżeństwa. Powinni oni stale pomagać sobie nawzajem w odkrywaniu, a następnie w realizacji małżeństwa w sposób, jaki w Swoim zamyśle przewidział Bóg dla małżonków. Dotyczy to absolutnie wszystkich małżonków - nie tylko tych skonfliktowanych czy będących w głębokim kryzysie, ale również tych, którzy aktualnie w swoich małżeństwach mają się bardzo dobrze.\nWychodząc naprzeciw tym potrzebom, Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie już od dwóch lat we współpracy z Duszpasterstwem Rodzin Archidiecezji Krakowskiej organizuje dla małżonków tzw. Pierwsze Piątki Małżonków, celebrowane – jak nazwa wskazuje – w każdy pierwszy piątek miesiąca. Głównym celem, jaki od początku przyświeca tej inicjatywie jest chęć niesienia pomocy małżonkom we wzrastaniu w miłości do Boga i współmałżonka oraz w budowaniu „rodziny Bogiem silnej”.\nW związku z przypadającą w 2018 roku 50. rocznicą ukazania się encykliki bł. Pawła VI Humanae vitae - jednej z najcenniejszych pereł Nauczania Kościoła o prawdzie dotyczącej małżeńskiej miłości - to właśnie na kanwie tego dokumentu będą głoszone kazania podczas Mszy świętych w ramach tegorocznego cyklu Pierwszych Piątków Małżonków. Obchodzenie półwiecza istnienia encykliki Humanae vitae jest wspaniałą okazją, aby należycie zgłębić zawartą w niej naukę. Jest to tym bardziej pilne, że nie jest ona wystarczająco znana, a co więcej, jest nawet przez niektórych kontestowana. Konsekwencje tego są aż nazbyt bolesne nie tylko dla ogromnej ilości małżonków i ich rodzin, ale również dla całego Kościoła. Niestety, kryzysy współczesnych relacji małżeńskich bardzo często mają swój początek w świadomym lub nieświadomym rozmijaniu się w małżeńskim życiu z nauką zawartą w ponadczasowej encyklice bł. Pawła VI.\nW roku 2018 podczas Pierwszych Piątków Małżonków tematem przewodnim podejmowanym w świetle profetycznej i ponadczasowej encykliki Humanae vitae jest DROGA DO ŹRÓDŁA MIŁOŚCI. Dlatego też do uczestnictwa w nich zaproszeni są wszyscy małżonkowie. Zarówno ci, którzy realizując powołanie do małżeństwa czynią to niejako po omacku, ciągle poszukując niezawodnej drogi do prawdziwej miłości małżeńskiej, jak również ci, którzy już ją odnaleźli, ale są zatroskani o to, aby nigdy z niej nie zboczyć.\nDla chrześcijańskich małżeństw małżeńską drogą do źródła miłości, którym jest wieczna miłość Boga, jest małżeńska relacja miłości. O tym, że nie jest to droga łatwa, nikogo nie trzeba przekonywać. W Tryptyku rzymskim św. Jan Paweł II zapisując słowa: „Jeśli chcesz znaleźć źródło, musisz iść do góry, pod prąd”, ukazał prawdę dotyczącą drogi do Źródła. „Iść do góry” oznacza nieunikniony trud, a „pod prąd” znaczy - zmagać się ze wszystkim, co miłością nie jest. Chcąc jednak dojść do źródła trzeba pamiętać, że oprócz kroczenia właściwą drogą niezbędna jest także siła, aby nie ustać w drodze. Z tego właśnie powodu nieocenioną wartość dla pragnących przeżywać małżeństwo w sposób piękny i zarazem płodny ma zarówno odzyskiwanie stanu łaski uświęcającej w sakramencie pokuty, jak również podtrzymywanie tego stanu łaski poprzez częste przyjmowanie Komunii Świętej.\nDodatkową zachętą do uczestnictwa w Pierwszych Piątkach Małżonków niech będą wypowiedzi trzech papieży nawiązujące do encykliki bł. Pawła VI Humanae vitae - o zasadach moralnych w dziedzinie przekazywania życia ludzkiego.\nPapież Franciszek w adhortacji Amoris laetitia napisał: „Trzeba odkryć na nowo orędzie encykliki Humanae vitae”.\nBenedykt XVI natomiast, przy okazji obchodów 40. rocznicy ukazania się encykliki Humanae vitae powiedział: „To, co było prawdą wczoraj, pozostaje prawdą i dzisiaj. Prawda wyrażona w Humanae vitae nie ulega żadnym zmianom”.\nZ kolei św. Jan Paweł II, jeszcze jako kardynał odnosząc się do encykliki o zasadach moralnych w dziedzinie przekazywania życia ludzkiego w nieznanym wstępie do tego dokumentu, stwierdził: „Encyklika Humanae vitae zawiera nie tylko przejrzyste i wyraźne normy dotyczące życia małżeńskiego, świadomego rodzicielstwa i słusznej regulacji poczęć, lecz wskazuje też przy pomocy tych norm na wartości”, a później już jako papież dopowiedział: „Nauka Humanae vitae dotyka bowiem istotnych aspektów tego doświadczenia, które małżonkowie mają przeżywać jako własną drogę do świętości”.\nTym, co w 2018 roku Pierwszym Piątkom Małżonków nadaje wyjątkowo szczególny charakter, zwłaszcza dla małżonków z archidiecezji krakowskiej, jest fakt, że wpisują się one dodatkowo w jubileusz 50-lecia istnienia Duszpasterstwa Rodzin Archidiecezji Krakowskiej powołanego przez ks. kard. Karola Wojtyłę, którego stałym elementem obok Pierwszych Piątków Małżonków w krakowskim sanktuarium św. Jana Pawła II będą comiesięczne celebracje miłości małżeńskiej i Sakramentu Małżeństwa w wybranych kościołach archidiecezji krakowskiej.\nZapraszając na Pierwsze Piątki Małżonków, a także celebracje miłości małżeńskiej i prosząc jednocześnie o zachęcanie innych do uczestnictwa w nich, wierzymy głęboko, że światło prawdy o małżeńskiej miłości zawarte w encyklice Humanae vitae, a także niezawodne wstawiennictwo bł. Pawła VI i św. Jana Pawła II realnie będzie pomagało wszystkim małżonkom pomyślnie realizować Boży projekt na całe życie, jakim jest małżeństwo.\nMarta i Henryk Kuczajowie