Owłosienie - Wizaz.pl\n2002-06-21, 19:03 #1\nJestem mężczyzną i mam problem dotyczący owłosienia na plecach.Proszę o poradę dotyczącą usówania owłosienia na plecach w sposób możliwie trwały.\n2002-06-22, 18:25 #2\nMetody usuwania owłosienia to : laser, microlysis,enzymy+ultradż więki, elektroliza i tradycyjna metoda : ciepły wosk. Najtańsze są zabiegi woskowania. Depilacja pleców w moim Studio Urody to ok. 40- 50 zł. Starcza na miesiąc, u niektórych mężczyzn na dłużej. Elektroliza jest bardzo żmudną metodą, pozostałe metody są dość drogie.\n2002-06-24, 11:58 #3\nMój chłopak chciał usunąć sobie owłosienie z klatki piersiowej. Jeden zabieg laserowy trwał ok 1,5 godziny, był bolesny i skóra po nim była bardzo bolesna i podrażniona przez kilka dni. Po serii ok. 5 zabiegów nie widzę żadnych rezultatów, trochę dziwne, zważywszy, ze jeden zabieg kosztował 700 złotych !!!! Szczerze odradzam, teraz mój chłopak po prostu regularnie się goli....\n2007-06-19, 00:28 #4\nWitam, moj problem jest dosc nietypowy Moze to i glupie ze zadaje je bedac facetem, ale staram sie dbac o siebie i dobrze wygladac, a jedna rzecz mi w tym przeszkadza. Mianowicie mam problem z nadmiernym owłosieniem nóg. Nie mam zamiaru ich golic ani depilowac, poniewaz moim zdaniem jest to nie meskie Chcialbym jednak w jakis sposob zmniejszyc czy rozjasnic swoje owlosienie. Nie podobaja mi sie takie geste i czarne wlosy, ale co zrobic jesli takimi obdarzyla mnie natura Co mam zrobic, czy jest na to jakis taki zabieg, a moze jakis krem rozjasniajacy czy coś ? Kompletnie sie na tym nie znam, wiec prosze o pomoc. Z gory dziekuje, moze bedziecie w stanie jakos udzielic mi pomocy\n2007-06-19, 11:12 #5\nja bym nic nie robiła. facet to facet i normalne jest dla mnie, że ma nawet mocno zarośnięte nogi. co innego owłosienie np na plecach, ale nóg bym nie ruszała. bez obrazy- to tylko moje zdanie\n2007-06-19, 11:19 #6\nJa też bym tego nie ruszała... facet to facet.taki zarost to raczej nic strasznego.\n2007-06-19, 12:52 #7\nKurcze, zdaję sobie sprawę że lepiej jest nie ruszać, ale resztę ciała mam dużo słabiej owłosioną i dziwnie to wygląda. Chciałbym coś z tym zrobić, ale żeby jednocześnie to owłosienie naturalnie wyglądało, mam nadzieje ze jest na to jakiś sposób\n2007-06-19, 13:27 #8\nHmm... chyba nie za bardzo jest co poradzić przeciez ich nie skrócisz a rozjasniacz sprawi że będa nienaturalnie jasne. Farba do włosów Ciekawe jakie by odrosły po depilacji,może sprawdź\n2007-06-19, 13:54 #9\njesli juz musisz to robic,chociaz ja tam lubie owlosione nogi u faceta , to proponuje wode utleniona. Kiedys rozjasnilam sobie tak wloski na rekach i teraz od czasu do czasu powtarzam taki zabieg.Prezcieram po prostu te wloski wacikiem z woda i tyle. Ale potrzeba troche czasu na to\n2007-06-19, 14:12 #10\nhm.. moja kolezanka tez robila tak z woda utleniona...i wyszly jej rude hehe...\n2007-06-19, 17:13 #11\nTeż właśnie myślałam o wodzie utleniopnej! możesz sobie przecierać(kawałek) to wodą utlenioną i zobaczyć jak wyjdzie.\n2007-06-19, 17:26 #12\nOk, dzieki bardzo, wezme sprawdze na jakies malej powierzchni na probe Jak by ktos jeszcze mial jakies ciekawe pomysly to czekam Moze nawet bede mial szczescie i mi cos jakas profesjonalna kosmetyczka pomoze, nie wiadomo\n2007-06-19, 17:59 #13\nZostaw te włosy w spokoju\n2007-06-19, 22:32 #14\nteż bym tego nie ruszała u faceta to norma!\n2007-06-19, 22:51 #15\nNie ruszaj tych wlosow bo tylko zrobisz sobie krzywde.Fajnie jak facet ma mocno owłosione nogi i nic poza tym.Jakbys mial super owłosioną klate czy plecy to bys mial problem. A tak zostaw je w spokoju.Moj chłopak tez ma mocne owlosienie tylko na nogach i to jest bardzo seksi.\n2007-06-19, 23:25 #16\nLOL STARY co Ty przeżywasz ?? Ja tam popieram te Wizażanki które są zdania aby nic z tymi włosami nie robić Ja mam tak samo i nie przeszkadza mi to co innego włosy na klacie, plecach, ramionach, tego juz bym nie zniósł\n2007-06-20, 19:35 #17\nco innego włosy na plecach, ramionach, tego juz bym nie zniósł\nTak to już inna bajka, ale nogi... nogi zostaw w spokoju przecież jesteś mężczyzną\n2007-06-27, 18:23 #18\nheh ja mam podobny problem , wpadam juz powoli w kompleksy ;> Ledwo co skonczylem 20 lat a mam nogi ostro owlosione ( jestem brunetem o ciemnej karnacji , wlasciwie to na twarzy jak latynos bo wystarczy mi ze 2 sloneczne dni i juz jestem caly brazowy - moze to jest tego powodem , niewiem.)\nNie mam pojecia jakie sa ceny depilacji w salonach kosmetycznych bo pewnie i tak moja studencka kieszen by tego nie wytrzymala ale musze sie przyznac ze nosilem sie juz z taki zamiarem . Kiedys to mi sie te wloski podobaly ,ale wlasnie wloski bo to bylo w gimnazjum i tam wygladalo to fajnie imo. To samo mam z rekami , Sa dosc owlosione, wloski centymetrowej dlugosci i chyba ciagle rosna <sic!> Tak jak pisalem kiedsy mi to nie przeszkadzalo ale teraz nie czuje sie z tym za komfortowo nawet sam a co dopiero w krotkich spodenkach podczas gdy wielu w moim wieku ma bardzo slabo owlosione nogi i czego zazdroszcze szczerze kilku kumplom zerowe albo prawie zerowe owlosienie na rekach .\nOstatnio mnie te wloski na rekach jeszcze bardziej denerwuja bo zaczynaja mi rosnac od wewnetrznej strony rak , narazie malutkie , ledwo widoczne , ale boje sie ze bede niedlugo dlugie jak cholera .Znam oczywiscie tez kilku chlopakow o rownie duzym owlosieniu ale jakos mam nie odparte wrazenie ze kobiety wola jednak mezczyzn slabo owlosionych ( co raczej zrozumialem , tak jak pisalem sam tego nie trawie za dobrze )\nOstatnio dodoatkowo dobil mnie fakt ujrzenia na plecach ( u gory) 2 dosc duzych wloskow;] Moj ojciec raczej nigdy sie nie depilowal ani nie golil nog czy rak albo plecow , tym bardziej rak a niektore czesci ciala mam juz teraz bardziej owlosione od niego ( tez jest brunetem).\nCo tam jak juz sie tak szczerze wypowiadam to napisze tez o wlosach na tylku oraz na dole plecow gdzie sa dosc bujne ;]\nNormalnie jak sie obejrzy jakiegos slizgacza to czlowiek wpada w kompleksy . Wiem ze to nie odpowiedni watek ale czy jesli chcialbym sie depilowac , powiedzmy rece , ramiona , nogi to jaki bylby mniejwiecej tego koszt miesieczny ?\nZnajdź więcej postów Arronax\n2007-06-28, 09:19 #19\nco wy macie za problemy...\nja uwielbiam jak facet jest mocno owłosiony -na nogach, na klacie, rękach, a i na plecach jest ok to bardzo męskie i nie wiem skąd teraz ta idiotyczna moda na depilacje u facetów...\ntak naprawdę to w czym wam to przeszkadza? bo to chyba tylko taki dziwaczny kaprys zeby coś zmienić....\n2007-09-21, 22:55 #20\nNapisane przez Arronax\nMój facet też ma owłosioną pupę, ręce i nogi ale to jest właśnie świetne Już ja bym go pogoniła jakby sobie ogolił tyłek\nA koszt miesięczny? duuuuży\n2007-09-21, 23:10 #21\nTakze jestem zdania,zeby faceci nic nie robili z tymi wlosami.moim zdaniem takie owlosienie jest meskie i seksowne\n2007-09-25, 13:54 #22\nNapisane przez czupurek105l\nUwielbiam takie posty . A wracając do tematu - to w ogóle bym się tym nie przejmowała. Wcale a wcale\n2007-09-26, 15:29 #23\nteż uważam że nie masz się co przejmować. myślę że jakby nawet ci się udało rozjaśnić te włosy wodą utlenioną i nie wyszłyby rude to i tak by się to odcinało kolorystycznie w porównaniu z resztą włosów np na rękach czy głowie (pewnie jesteś brunetem skoro masz takie ciemne włosy) i dopiero dziwnie by wyglądało. tylko bardzo jaśni blondyni mają jasne włosy na nogach. a reszta ma ciemne i jest fajnie głowa do góry!\n2008-02-09, 18:24 #24\nJ np.gole sobie plecyki. No mam te włoski i trudno ale zrobiłem sobie do tego golenia pleców urządzenie i nie musze się nikogo o to prosić żeby mi ogolił i moge to robic kiedy chce\n2008-03-28, 13:26 #25\nOwłosienie - ręce :/\nMoim problemem jest nadmierne owłosienie rąk.\nZeszłego lata goliłam maszynką włoski na rękach, a teraz mam ich znacznie więcej i są o niebo dłuższe.\nChciałabym żeby były takie jak przed pierwszym pozbyciem się ich\nżałuję tego, co zrobiłam\nCzy jeśli będe przez jakiś czas depilować ręce kremem typu Veet to będą one słabsze, krósze i mniej ich będzie?\nTak słyszałam od kilku osób, że jeśli używamy takich kremów to włosków jest jakby mniej. A może plastry? Albo maszynka elektryczna? A może macie jakieś inne doświadczenia w tej sprawie?\nWyślij prywatną wiadomość do becia666\nZnajdź więcej postów becia666\n2008-03-31, 18:23 #26\nDot.: Owłosienie - ręce :/\nhttp://www.wizaz.pl/forum/showthread.php?t=60465 - polecam lekturę, na pewno znajdziesz odpowiedzi na swoje pytania. A w przyszłości polecam wyszukiwarkę\n2008-05-01, 16:43 #27\nJestem chłopakiem i mam 18 lat, moim problemem są bardzo mocno owlosione nogi. Wlosy są czarne, długie (dochodzą do 3 cm) i gęste. Czy jest jakiś sposób, aby zmniejszyć to owlosienie chociaż o połowę? Wiem, że można podstrzyc maszynką, ale efekt nie będzie krotkotrwały. I nie prawdą jest, że odrastające wlosy rosną grubsze i ciemniejsze, to mit i został udowodniony przez badania. Nie raz goliłem klatkę piersiową i włosy zawsze odrastały takie jakie były, ani grubsze ani cieńsze i zawsze tej samej dlugosci. Czy jakaś miła Pani jest mi w stanie doradzić co do nóg? Załączam fotkę\nDSC00099q.jpg (90,7 KB, 24 załadowań)\nWyślij prywatną wiadomość do Exes\nZnajdź więcej postów Exes\n2008-06-03, 20:30 #28\nWitam, moze moj problem wydawac sie bedzie glupi, ale na prawde mnie to meczy. Chodzi o to ze mam zdecydowanie nadmiernie owłosione dolne czesci ciala (lydki i uda). Jestem brunetem, w mojej rodzinie wszyscy mezczyzni sa mocno owlosieni, ale u mnie to juz przesada ! Mam dlugie i geste czarne wlosy na nogach, kiedy klatke czy brzuch duzo mniej owłosioną. Dziwnie i nienaturalnie to wyglada. Ostatnio tez jestem z dziewczyna, ktorej bardzo to przeszkadza... Mam na prawde powazny problem. Nie mam zamiaru golic ani depilowac nog, wyglada to moim zdaniem bardzo nie mesko i w zyciu bym tego nie zrobil. Chcialbym w jakis sposob zredukowac swoje owlosienie. Czy jest to mozliwe ? Jesli tak to w jaki sposob ? Zabieg, czy cos ? Gdzie moge udać sie po pomoc ? Prosze o jakies rady, powoli zaczynam juz popadac w kompleksy !\n2008-06-03, 20:42 #29\nobawiam się, że "takie rzeczy to tylko w erze."\nmożesz rozważyć depilację woskiem (raz na jakis czas)- włosy odrastają po kilku tygodniach (powiedzmy, że w tym czasie będziesz nosił tylko długie spodnie), ale nieco rzadsze i słabsze.\n2008-06-04, 08:41 #30\nRzuć dziewczynę. A tak na poważnie. Owłosienie świadczy o męskości. Są takie miejsca na ciele, które facet powinien golić, ale to nie są nogi. Skoro są takie długie, to może spróbuj je skrócić maszynka do włosów, ale nie wiem jak to wyjdzie.


Miejsce aktywne, centrum aktywne, centrum katalityczne – część cząsteczki, która jest bezpośrednio zaangażowana w reakcji chemicznej. W przypadku prostych cząsteczek, takich jak np. kwasy nieorganiczne w reakcję zaangażowana jest cała cząsteczka. W przypadku dużych i złożonych cząsteczek, takich jak np. enzymy, polimery syntetyczne i niektóre rozbudowane związki metaloorganiczne, tylko niewielka część cząsteczki jest rzeczywiście zaangażowana w reakcję, a jej reszta pozostaje praktycznie bierna.Rywastygmina (nazwy handlowe: Exelon, Nimvastid, Prometax i Rivastigmine Teva) – organiczny związek chemiczny z grupy karbaminianów, jest inhibitorem acetylocholinoesterazy (AChE) i butyrylocholinoesterazy. Stosowany jest do leczenia otępienia związanego z chorobą Alzheimera.\nReaktywatory acetylocholinoesterazy[ | edytuj kod]\nDziałanie reaktywatorów wspomaga się atropiną, która niweluje efekty muskarynowe wywoływane przez gazy bojowe i pestycydy.\nCholina (kation 2-hydroksyetylotrimetyloamoniowy) – organiczny związek chemiczny, posiadający czwartorzędową grupę aminową, występujący najczęściej w postaci chlorku.Insektycydy karbaminianowe (karbaminowe) – grupa insektycydów będących pod względem chemicznym pochodnymi kwasu karbaminowego. Są też stosowane jako herbicydy, nematocydy i fungicydy. Są skutecznymi środkami szkodnikobójczymi, działają też toksycznie na pożyteczne owady (np. pszczoły) oraz na ryby. Większość z nich jest stosunkowo mało toksyczna dla ssaków.\nAChE w diagnostyce medycznej[ | edytuj kod]\nSoman (fluorometylofosfonian O-pinakolu, symbol NATO: GD) – fosforoorganiczny związek chemiczny, silnie toksyczny bojowy środek trujący, z grupy paralityczno-drgawkowych.


Pięć pytań o Euro 2012\nWiadomości24 » Sport » Euro 2012 » Pięć pytań o Euro 2012\n#7058 wg odsłon (miesięczny)\nData dodania: 2012-06-04 14:41\nNa moje pytania, dotyczące Euro 2012, odpowiadali: Łukasz Sobolewski, dziennikarz telewizyjny, Piotr Deszkiewicz, producent filmowy i Maciej Kokowicz, dyrektor programowy Radia iGol FM.\nJustyna Borowiecka: Jakie szanse na wyjście z grupy ma reprezentacja Polski?\nŁukasz Sobolewski: Serce podpowiada, że te szanse są duże. Rozum, że nieco mniejsze. Realnie oceniam te szanse na 50 proc. Z jednej strony w grupie nie mamy żadnego faworyta do tytułu, z drugiej, w tych finałach nie ma drużyny wyraźnie nam ustępującej.\nPiotr Deszkiewicz: Jestem przekonany, że wysokie. Polska reprezentacja jest wciąż niedoceniana i myślę, że potrafi pozytywnie nas wszystkich zaskoczyć.\nMaciej Kokowicz: Na papierze mamy najlepszą drużynę od wielu lat. Na poprzednich turniejach o sile naszego zespołu decydowali piłkarze, grający w zespołach ligi szkockiej, greckiej czy tureckiej bądź grzejący ławę w Niemczech czy Hiszpanii. Teraz mamy w składzie czołowych zawodników ligi niemieckiej, mamy regularnie grającego na najwyższym poziomie bramkarza i jeszcze kilka wyróżniających się postaci. To, czy ci piłkarze będą potrafili wspólnie zagrać dobrze w meczach o stawkę, zależy w dużej mierze od przyjętej taktyki i decyzji personalnych, jakie podejmie Franciszek Smuda. Wierzę, że stać nas na osiągnięcie dobrego wyniku, zwłaszcza, że pomagać będą nam ściany.\nJustyna Borowiecka: Proszę wymienić przynajmniej trzech faworytów w tegorocznych Mistrzostwach Europy?\nŁukasz Sobolewski: Powiem krótko: Niemcy, Hiszpania, Holandia.\nPiotr Deszkiewicz: Ja również tak uważam - Hiszpania, Holandia, Niemcy. Moim zdaniem najlepsze drużyny, zobaczymy czy się sprawdzi (uśmiech).\nMaciej Kokowicz: Na turnieju wystąpi wiele świetnych drużyn, właściwie każda ma w składzie wielu doskonałych piłkarzy. Tradycyjnie wśród największych faworytów trzeba wymienić Hiszpanów, Włochów, Portugalczyków czy Francuzów. Zawsze wśród faworytów, może nie do zwycięstwa w całym turnieju, ale do zrobienia dobrego wyniku wypada wymienić gospodarzy, a więc w tym wypadku Polskę i Ukrainę. Grającym "u siebie" pomagają ściany, długi okres przygotowawczy spowodowany brakiem udziału w eliminacjach, a jak pokazuje doświadczenie, często i sędziowie są nieco bardziej przychylni drużynom z krajów organizujących turniej.\nJustyna Borowiecka: Kto Waszym zdaniem ma największe szanse na zdobycie Pucharu?\nŁukasz Sobolewski: Zakładam, że po trofeum sięgną Niemcy.\nPiotr Deszkiewicz: Niewątpliwie duże szanse mają Niemcy i Hiszpanie, choć w mistrzostwach nieraz zdarzało się, że zwycięzcą okazywał sie "bohater drugoplanowy". Faworytom może nie wystarczyć sił po meczach grupowych.\nMaciej Kokowicz: Jest kilka drużyn, posiadających świetne składy, prezentujących podobny, wysoki poziom. Ciężko z mojego punktu widzenia wyrokować, która z nich ma największe szanse na tytuł. Jestem zdania, że od momentu rozpoczęcia fazy pucharowej każdy zespół ma jednakowe szanse, gdyż spotyka się tam ósemka aktualnie najlepiej grających reprezentacji. O tym, kto będzie najsilniejszy, zdecyduje dyspozycja fizyczna i psychiczna w dniach meczów.\nTagi: reprezentacja Polski Justyna Borowiecka Maciej Kokowicz Łukasz Sobolewski Piotr Deszkiewicz pięć pytań o Euro 2012 pytania o euro 2012 pytania na temat euro 2012\nbardzo fajnie sie czytalo, pozdrawiam\nbardzo mi sie podoabła, krótko i na temat! pozdrawiam!\nswietny wywiad!! pozdrawiam


Wybory samorządowe 2014 | Biuletyn Informacji Urzędu Miasta i Gminy w Prusicach\nLiczba odwiedzin: 2941181\nInformacje obwodowych kiomisji wyborczych o składach komisji\nKomunikat Miejskiej Komisji Wyborczej w Prusicach w sprawie składów obwodowych komisji wyborczych\nw sprawie składów obwodowych komisji wyborczych, powołanych dla przeprowadzenia wyborów, zarządzonych na dzień 16 listopada 2014 r. 2014-10-31 14:40:09\nUchwała Miejskiej Komisji Wyborczej w Prusicach w sprawie zarządzenia wydrukowania obwieszczenia o zarejestrowannych listach kandydatów na Burmistrza\nUchwała Miejskiej Komisji Wyborczej w Prusicach w sprawie zarządzenia wydrukowania obwieszczenia o zarejestrowanych listach kandydatów na radnych\nKOMUNIKAT Miejskiej Komisji Wyborczej z dnia 18 października 2014 r. o miejscu, dacie i godzinie przeprowadzenia losowania składów obwodowych komisji wyborczych\nKOMUNIKAT Miejskiej Komisji Wyborczej z dnia 17 października 2014 r. o terminie i miejscu losowania numerów list kandydatów na radnych zarejestrowanych w wyborach do Rady Miasta i Gminy Prusice, zarządzonych na dzień 16 listopada 2014 r\nZarządzenie nr 171/2014 Burmistrza Miasta i Gminy Prusice woj. dolnośląskie z dnia 14 października 2014 r. w sprawie powołania koordynatora gminnego ds. obsługi informatycznej oraz operatorów informatycznej obsługi obwodowych komisji wyborczych w wyborach do rad gmin, rad powiatów, sejmików województw zarządzonych na dzień 16 listopada 2014 r.\nOBWIESZCZENIE Burmistrza Miasta i Gminy Prusice z dnia 15 października 2014 r. o numerach i granicach obwodów głosowania oraz wyznaczonych siedzibach obwodowych komisji wyborczych w wyborach, zarządzonych na dzień 16 listopada 2014 r.\nOBWIESZCZENIE Miejskiej Komisji Wyborczej w Prusicach z dnia 8 października 2014 r. ws. dokonywania dodatkowych zgłoszeń list kandydatów na radnych do Rady Miasta i Gminy w Prusicach do dnia 13 października 2014 r.


Dyzartria - Kreatywna Akademia\nDyzartria według Ireny Styczek to niemożność realizowania dźwięków na skutek uszkodzenia ośrodków i dróg unerwiających narządy mowne, to jest narządy artykulacyjne, fonacyjne oraz oddechowe.\nInni logopedzi i językoznawcy definiują to zaburzenie, jako niemożność realizacji fonemów w ciągu fonicznym (S. Grabias).\nJest to zaburzenie o podłożu neurologicznym towarzyszące wielu chorobom takim jak choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane, czy choroba Wilsona.\nDo najbardziej charakterystycznych objawów dyzartrii zaliczamy:\nBrak możliwości realizacyjnych\nNiewłaściwą realizację głosek w zakresie rytmu, natężenia dźwięków, tempa mówienia, intonacji i akcentowania.\nDyzartria to z całą pewnością zaburzenie na poziomie wykonawczym ruchowego aspektu mowy, które jest spowodowane uszkodzeniami centralnego lub obwodowego układu nerwowego, w zakresie górnego i dolnego neuronu ruchowego, układu piramidowego oraz struktur móżdżku.\nDysfunkcje w obrębie aparatu oddechowego, fonacyjnego i artykulacyjnego skutkują niedokształceniem substancji fonicznej wypowiedzi w zakresie płaszczyzny segmentalnej i suprasegmentalnej.\nZaburzenia dyzartryczne mogą mieć różne natężenie, zakres, nasilenie. Od zaburzeń łagodnych, poprzez umiarkowane, ciężkie po zaburzenia głębokie.\nW literaturze przedmiotu wyróżniamy różne podziały zaburzeń dyzartrycznych ze względu na kryterium dotyczące głębokości uszkodzeń, lokalizacji, medyczne, objawowe, czy kryterium wieku zachorowania.\nKRYTERIUM LOKALIZACYJNE: miejsce uszkodzenia\nDyzartria dolnego neuronu ruchowego\nDyzartria wiotka, dotyczy uszkodzeń związanych z obniżonym napięciem mięśniowym\nDyzartria ataktyczna, chodzi o uszkodzenia, które powodują niezborność ruchową\nDyzartria mogąca występować w chorobie nowotworowej\nKRYTERIUM DOTYCZĄCE DYNAMIKI OBJAWÓW\nDyzartria rozwojowa, np. w toku rozwoju dziecka, nie ma ona wtedy charakteru degeneracyjnego\nKRYTERIUM WIEKU ZACHOROWANIA:\nKryterium lokalizacyjne daje nam szczegółowe informacje dotyczące mózgowej lokalizacji uszkodzenia.\nDyzartria opuszkowa spowodowana jest uszkodzeniem w obrębie jąder nerwów ruchowych w opuszce lub nerwów zaopatrujących aparat mowy- prowadzi do porażenia odpowiednich mięśni\nDyzartria móżdżkowa dotyczy uszkodzenia móżdżku i powoduje dysko ordynację ruchów narządów mowy.\nDyzartria korowa dotyczy uszkodzenia okolic kory mózgowej, która prowadzi do obniżenia ruchliwości narządów mowy.\nDyzartria piramidowa to uszkodzenie dróg piramidowych, korowo jądrowych. Objawia się to wzmożonym napięciem nerwowym o typie spastycznym: napięcie scyzorykowe, skurczowe.\nDyzartria pozapiramidowa to uszkodzenie układu pozapiramidowego, dokładnie jąder podkorowych. Na przykład w chorobie Parkinsona występuje tak zwana dyzartria hipertoniczna, której charakterystyczne objawy to zwiększone napięcie, usztywniona mowa.\nWedług klasyfikacji klinicznej dyzartria wiotka to uszkodzenie czaszkowych oraz obwodowych nerwów ruchowych, które wysyłają do aparatu mowy impulsy nerwowe. Objawia się to zwiotczeniem mięśni.\nMięsień trójdzielny odpowiedzialny jest za prawidłowe ruchy żuchwy oraz warg. Mięsień twarzowy współgra z ruchami warg, policzków. Uszkodzenia mięśnia błędnego powodują dysfunkcję podniebienno- gardłową, natomiast uszkodzenia mięśnia podjęzykowego to utrudnione podstawowe ruchy języka, takie jak unoszenie, wysuwanie.\nMowę osób dyzartrycznych cechuje niewydolność rezonansowa, skrócenie fraz, osłabienie dźwięczności, w tym głos monotonny, chropowaty oraz duże trudności artykulacyjne.\nDyzartria spastyczna to uszkodzenie ośrodkowego neuronu ruchowego objawiające się napięciem spastycznym.\nCechami mowy osób dotkniętych tą postacią jest słaby, napięty, niski, chrapliwy głos, występowanie przerw w fonacji, wolne tempo mowy. Często towarzyszy temu niewydolność prozodyczna, frazy skrócone, hipernosowość oraz deformacja głosek.\nW dyzartrii ataktycznej, gdzie uszkodzeniu ulega móżdżek lub jego połączenia występują zazwyczaj dyskoordynacje ruchów w zakresie funkcji oddechowych, fonacyjnych oraz artykulacyjnych.\nCechy mowy obejmują zaburzenia rytmu, tempa mówienia, tzw. ”skandowanie”, nieprawidłowy akcent, przeciąganie. Wymowa jest zamazana, głos chrapliwy, co wyraża się w monotonii dźwiękowej.\nDyzartria hipokinetyczna to uszkodzenie układu pozapiramidowego, jąder podstawy. Występuje często w chorobie Parkinsona. Cechuje się ograniczeniem ruchów, wzmożonym napięciem.\nW mowie występują niedokładności artykulacyjne, tzw. „mamrotanie”, powtarzanie głosek, sylab, wyrazów. Charakterystyczna jest również monotonia intonacji, akcentu, przyspieszone tempo mówienia, głos cichy oraz bezdźwięczny.\nW dyzartrii hiperkinetycznej uszkodzeniu ulega układ pozapiramidowy w atetozie, pląsawicy, dystonii. Często występują ruchy mimowolne.\nMowę cechują nagłe zmiany, przerwy w oddychaniu, fonacji, artykulacji, hipernosowość. Frazy są skrócone, głos daje wrażenie zduszonego, chrapliwego. Występuje zwolnione tempo mowy.\nCzęsto mamy do czynienie z mieszanymi typami dyzartrii np.:\nSpastyczno- hipokinetoczna w chorobie Willsona\nAtaktyczno-spastyczna w Stwardnieniu rozsianym\nWiotko- spastyczna w ALS


Jysk uruchamia nowy kanał - SCF News Retailnet\n– W Jysk naprawdę dużo się dzieje i zależy nam, by zaprezentować to jak najszerszemu gronu odbiorców – mówi Aleksandra Chalimoniuk, dyrektor komunikacji i PR. – Niezwykle ważne jest dla nas, by nasza opowieść o Jysk była interesująca i przyciągająca. Dlatego podjęliśmy decyzję o starcie firmowego vloga – dodaje.\nCiekawostki z życia firmy, fakty, liczby, akcje społeczne, inicjatywy pracowników – a to wszystko w dynamicznej formie filmów. Jysk niejednokrotnie potwierdził, że jest firmą otwartą na nowe rozwiązania w wielu obszarach. Uruchamiając vloga, stawia w komunikacji na świeżą, ciekawą formę narracji.\n– Tematów do kolejnych odcinków z pewnością nam nie zabraknie – mówi Aleksandra Chalimoniuk. – Naszym zdaniem, te wydarzenia, akcje, inicjatywy lepiej pokazać – niż na przykład o nich pisać. To bardziej efektywna komunikacja, a mam też nadzieję, że także wciągająca – dodaje.\nVlog Jysk Praca jest dostępny na kanale Jysk Polska na You Tube.\nPoprzedniDrogerie Natura mają nowego Dyrektora ds. Handlowych\nNastępnyTomasz Trzósło dyrektorem JLL w Europie Środkowo-Wschodniej


Warszawo ma… - Towarzystwo Kulturalne Zagroda – Buczkowice\nPrzycichły już echa hucznych obchodów 7o rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Jak każda rocznica ważnych wydarzeń, również i ta była okazją do dokonywania ocen tego wielkiego i tragicznego zrywu. Nie brak w tych ocenach wątków prawdy, ale też nie trudno dostrzec zamierzonych przemilczeń, niedopowiedzeń, pomijania ważnych dla sprawy faktów. Wszystkie lata powojenne, jak sięgam pamięcią, nie były tych sprawach okresem martwym. Zawsze, mówiąc o tym powstaniu, wycinano coś (lub nawet całość), co nie mieściło się w tzw. kursie politycznym, lub wystawiano często niezasłużone laurki. Wszystkie te zabiegi nie służyły dobrze poznaniu pełnej prawdy o okolicznościach rodzenia się decyzji o wybuchu powstania, ustalaniu godziny „W”, jak i prawdy o sensie walki i skali szkód, które ono spowodowało. Dziś doszliśmy do stanu, w którym mówienie o cieniach i blaskach powstania nie jest obarczone, przynajmniej teoretycznie, ryzykiem. Ważne jest, że rozważanie wszystkich towarzyszących mu okoliczności przestało być wyłącznym przywilejem sprawiedliwych, którzy kryteria sprawiedliwości w tej sprawie sami ustalili. Studiowanie Powstania Warszawskiego utwierdza w coraz głębszym przekonaniu, że mamy w tej sprawie do czynienia z kreowaniem i umacnianiem monstrualnego mitu. Każdy zestaw fabularyzowanych opowieści, który jest pożywką mitu, przynosi poznaniu prawdy historycznej więcej szkody aniżeli pożytku. W żadnym stopniu nie służy kształtowaniu zdrowych postaw patriotycznych. Mit o Powstaniu Warszawskim obudowywany jest coraz bardziej widowiskową, imprezowo – gadżetową oprawą, która wypacza prawdę o tym najtragiczniejszym w dziejach Polski wydarzeniu. Zaczyna czynić z niego imprezę, którą należy wspominać, jako tę, która dawała możliwość przeżycia niepowtarzalnej przygody. Nie mówię tu o odczuciach, które żyją w umysłach i świadomości uczestników powstania, ale o ludziach współcześnie żyjących, w tym młodzieży. Nie mogę zrozumieć czemu służy mitologizowanie powstania, które żadnego z teoretycznie zakładanych celów nie osiągnęło, które na nasze własne życzenie (dowódców powstania) sprowadziło śmierć dziesiątków tysięcy żołnierzy i ludności cywilnej oraz zagładę milionowej stolicy walczącego z Hitlerem państwa. Nie można zrozumieć lekkiego traktowania ludzkiego życia i braku roztropności oraz rozwagi.\nCi, którzy mit powstania „ubogacają”, czynią to w przekonaniu, że mają patent na kształtowanie postaw patriotycznych Polaków.\nPierwszym grzechem twórców mitologii powstańczej jest wymienianie jednym tchem Powstania Warszawskiego obok innych powstań –listopadowego i styczniowego oraz czynienie z niego kolejnego zwycięskiego zrywu. Rzeczywistość była zupełnie inna. Ani oba wcześniejsze powstania narodowe ani Powstanie Warszawskie nie zakończyły się militarnym zwycięstwem. Wszystkie natomiast były przykładem działań, podejmowanych przez dowódców, którym zabrakło poczucia odpowiedzialności za losy kraju i ludności. W przypadku Powstania Warszawskiego, wobec ewidentnej klęski wojskowej, eksponuje się osiągnięcie przez nie zwycięstwa moralnego. Nie można się dopatrzeć takich osiągnięć tego powstania, które można byłoby z czystym sercem zapisać pod tytułem ”zwycięstwo moralne”. Co to właściwie znaczy –moralnie zwyciężyć w powstaniu zbrojnym? Jeśli nie było, bo nie mogło być, zwycięstwa wojskowego ani moralnego, musi się rodzić szereg pytań, na które należałoby i trzeba odpowiedzieć. Dlaczego brakuje nam odwagi, by wzniecenie Powstania Warszawskiego nazwać po prostu czynem nieodpowiedzialnym, decyzją, która okazała się najtragiczniejszą w skutkach dla stolicy, dla jej mieszkańców, dla setek tysięcy poległych i zaginionych, a także zamęczonych w obozach koncentracyjnych, wzgardzanych w miejscach pracy przymusowej? Dlaczego brakuje nam odwagi, by skończyć ze świętowaniem kolejnej narodowej tragedii i wynoszeniem na piedestał sprawców tego nieszczęścia. Dlaczego fety nie jesteśmy w stanie zastąpić chłodnym rozważaniem wszystkich za i przeciw? Dlaczego na tym micie staramy się kształtować patriotyczne postawy młodzieży, której wskazuje się romantyczne walory uczestnictwa w powstaniu i czyni z niego niebywałą przygodę, która nie jest dana współczesnym? Dlaczego ludność cywilna, do której przecież Warszawa należała, jest ostatnią wymienianą grupą, o bohaterstwie której mowa jest półgębkiem, mimo że to ona poniosła największe straty i przeszła gehennę? Takich i podobnych pytań można zadawać niezliczoną ilość.\nNie można udawać, że wybuch Powstania Warszawskiego nie był aktem przede wszystkim o charakterze politycznym, który, podobnie jak cały plan „Burza”, miał umożliwić powrót do kraju rządu londyńskiego z całym jego balastem politycznych, partyjnych rozgrywek, sporów i myślenia życzeniowego. Myślenie życzeniowe jest wrogiem chłodnej kalkulacji, wyciągania wniosków w oparciu o realia. To stwierdzenie nie umniejsza i nie neguje wojskowego, antyniemieckiego znaczenia powstania. Mieszkańcy Warszawy mieli wiele powodów, by zbrojnie wystąpić przeciwko okupantowi. Tym nie mniej, to bardziej racje polityczne stały się decydujące dla ustalenia terminu i samego wybuchu Powstania. Realia, w których doszło do podjęcia decyzji o wybuchu powstania, były dla Polski wyjątkowo niesprzyjające. Zachodnie państwa koalicji antyhitlerowskiej udzielały niemal nieograniczonego wsparcia Związkowi Radzieckiemu w walce z Hitlerem, ponieważ dostrzegały w realnej sile tego państwa niezastąpionego sprzymierzeńca w całkowitym rozgromieniu III Rzeszy. W tym względzie cele zachodnich koalicjantów i Związku Radzieckiego były zbieżne. Na dodatek Stany Zjednoczone widziały w Stalinie człowieka, któremu przypadnie nieoceniona rola w zadaniu klęski Japonii. Takie relacje pomiędzy sojusznikami odcisnęły oczywiste piętno na efektach ich współpracy w działaniach wojennych i ich stosunku do reszty Europy. Istotnym dla sprawy polskiej wydarzeniem była konferencja w Teheranie, gdzie wielka trójka zdecydowała o podziale stref wpływów w Europie, a w tym również o schemacie przebiegu wschodniej granicy Polski. Temu schematowi odpowiadała tzw. „linia Curzona”, która już w traktacie wersalskim uznana została za granicę z Rosją uzasadnioną względami etnicznymi. Ustalenia konferencji w Teheranie znane były rządowi londyńskiemu, lecz ten ich nie upowszechnił, by nie obniżać temperatury nastrojów antyniemieckich w kraju. Przypomnienie tych oczywistych faktów jest niezbędne, by je zderzyć z wyobrażeniami, które stały u podstaw działalności polskiego rządu na emigracji. W polskim Londynie nie przyjmowano do wiadomości, że sprawa polska jest mało istotnym detalem w zmaganiach z hitlerowskimi Niemcami i jako taka musi ustąpić miejsca celowi strategicznemu. Do świadomości politycznych elit polskich w Londynie nie docierała prawda, iż państwa koalicji antyhitlerowskiej nie zamierzały psuć wzajemnych stosunków z powodu sporów granicznych Polski ze Związkiem Radzieckim, a więc i z powodu losów wschodnich terenów Polski. Rząd emigracyjny nie przyjmował do wiadomości, że po Teheranie ziemie na wschód od wspomnianej linii Curzona są dla Polski w zasadzie bezpowrotnie stracone. Kierował się życzeniowym przekonaniem o nienaruszalności kształtu terytorialnego przedwojennej Polski. To przekonanie stało się podstawą dla koncepcji tzw. dwóch wrogów, którymi w mniemaniu naszych polityków były Niemcy i Związek Radziecki. Ta koncepcja stała się podstawą przy opracowaniu założeń akcji „Burza” i wytyczną dla postępowania oddziałów polskiej podziemnej siły zbrojnej, jaką była Armia Krajowa, wobec Armii Czerwonej. Jedną z podstawowych wytycznych tego postępowania zapisanych w akcji „Burza” było uderzenie oddziałów Armii Krajowej na siły niemieckie w poszczególnych większych miastach bezpośrednio przed wkroczeniem Armii Czerwonej do tych miast dlatego, by przedstawiciele polskiego podziemia mogli występować w roli gospodarzy wyzwalanych miejscowości. Ta zasada obowiązywać miała również w Warszawie, która w pierwszych założeniach „Burzy” miała być miastem wyłączonym z tej akcji. Mówiło się o Warszawie jako o mieście otwartym. Podjęte zostały również konkretne zabiegi (m.in. u papieża), by kraje walczące, taki status stolicy uznały. Czas pokazał, że wydarzenia poszły w zupełnie innym kierunku. Koncepcja dwóch wrogów była oczywiście fundamentem działań Armii Krajowej jako polskiej siły zbrojnej, działającej w powiązaniu z rządem londyńskim. Dwaj wrogowie widoczni byli w opracowanym przez gen Stefana Grot Roweckiego pierwszym planie akcji „Burza”. Mówiąc najogólniej Armia Krajowa traktowała Armię Czerwoną jak wroga równego Niemcom, a nawet groźniejszego, bo za nią wkraczał na ziemie polskie komunistyczny porządek. Trzeba przypomnieć, że Polska po ujawnieniu zbrodni katyńskiej nie utrzymywała stosunków dyplomatycznych z Moskwą. Zerwanie tych stosunków nastąpiło z inicjatywy Moskwy. To zaś spowodowało komplikacje w bezpośrednich kontaktach polsko-rosyjskich i wymogło na stronie polskiej przymus korzystania z pośrednictwa Anglii w tych kontaktach. Okoliczności te zaledwie sygnalizują warunki zewnętrzne w okresie poprzedzającym wzniecenie powstania. Należy też zwrócić uwagę na te okoliczności, które charakteryzowały porządki po stronie polskiej. W polskim obozie, jeśli tak to można określić, panowała dwuwładza. W Londynie działał rząd pozostający w konflikcie z Naczelnym Wodzem, a w kraju działał Delegat rządu na kraj odpowiedzialny za cywilną stronę działania struktur państwa podziemnego oraz dowódca Armii Krajowej, którym po aresztowaniu gen Grot- Roweckiego został gen Bór Komorowski. Tym co przykuwa uwagę zwłaszcza w od niesieniu do władz krajowych, było to, że zyskały one daleko idącą samodzielność w sprawach krajowych. Takie ułożenie wzajemnych stosunków w relacjach: kraj-Londyn, skądinąd uzasadnione, wymagało niezwykle sprawnego przepływu informacji, jednoznacznych i szybkich decyzji. A z tym nie było najlepiej. Świadczyły o tym wydarzenia na Wileńszczyźnie oraz m.in blokada przepływu decyzji Naczelnego Wodza o zakazie wzniecania Powstania. Ostatnie ze wspomnianych zdarzeń obrazowało wewnętrzne stosunki pomiędzy rządem a Naczelnym Wodzem, który jako zdeklarowany piłsudczyk nie cieszył się pełnym poparciem rządu, reprezentującego siły antysanacyjne. Znamienne jest dla tych relacji to, że przyzwolenie na ogłoszenie wybuchu zbrojnego powstania wydał rząd, zajmujący się głównie sprawami cywilnymi. Stało się to w czasie nieobecności Wodza Naczelnego, który składał wizytę we Włoszech. Należy też zwrócić uwagę na to, że dwuwładza niosła z sobą niebezpieczeństwo odcięcia kraju od wszystkich ważnych spraw, które rozgrywały się na arenie międzynarodowej, a które miały znaczenia dla przebiegu wojny. Ten aspekt spraw dał o sobie znać w czasie trwania powstania. Istotną częścią mitu Powstania Warszawskiego są jego dowódcy. Dotyczy to przede wszystkim Komendanta Głównego Armii Krajowej gen. Bór Komorowskiego, gen. Leopolda Okulickiego i dowódcy okręgu warszawskiego AK płk. Antoniego Chruściela oraz części oficerów Komendy Głównej AK. Badacze dziejów powstania podkreślają, że żaden z członków ścisłego kierownictwa Armii Krajowej nie miał doświadczenia w dowodzeniu dużymi formacjami wojskowymi bezpośrednio w boju. Jedna z głównych postaci w dowództwie AK, gen. Okulicki, bardzo krótko dowodził niewielkim oddziałem w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Pozostali mieli za sobą prace sztabowe, administracyjne. Żaden nie miał doświadczeń w walkach w warunkach miejskich. Uwaga ta odnosi się również do Naczelnego Wodza gen. Kazimierza Sosnkowskiego, który przez szereg lat był szefem sztabu w 1. p.p. Legionów Polskich oraz w I Brygadzie i tylko chwilowo zastępował Józefa Piłsudskiego w czasie walk legionowych na Wołyniu, jako dowódca podległych mu pułków. Naczelny Wódz nie uczestniczył bezpośrednio w przygotowaniu powstania oraz nie dowodził w nim bezpośrednio, ale język i sposób przekazywania do kraju rozkazów wskazywał na brak doświadczenia w podejmowaniu decyzji. Doświadczenie w pracy sztabowej, administracyjnej i szkoleniowej nie było wystarczające, by móc odpowiedzialnie dowodzić tak ważnym przedsięwzięciem, jakim stało się Powstanie Warszawskie. Takie dowództwo, które miało pełną świadomość nędzy uzbrojenia oddziałów pozostających pod jego kierownictwem, podjęło decyzję o wybuchu powstania. Było przy tym świadome sytuacji wojsk radzieckich w rejonie Okuniewa i Wołomina, bo sztab Komendy Głównej dysponował danymi, które świadczyły iż pochód tych wojsk został zatrzymany. Dowództwo było świadome, że posyła na śmierć tysiące młodych ludzi, nie mówiąc o ludności cywilnej. To dowództwo podjęło decyzję o wybuchu Powstania, mając wiedzę o tym, że ani zrzuty broni i amunicji ani pomoc wojskowa w ludziach (Brygada gen St. Sosabowskiego) nie była zadeklarowana, a termin wybuchu powstania nie był uzgodniony z aliantami. Stan uzbrojenia powstańców był katastrofalny. Świadczy o tym zestawienie, które przedstawił w swojej książce „Polskie Państwo Podziemne” Stefan Korboński, ostatni Delegat Rządu na kraj. (Nie jest to jedyny dostępny materiał na ten temat. Inne dane przedstawia A. Skarżyński lecz je pomijam, bowiem przedmiotem tego opracowania nie jest dokonywanie porównań tych danych. Dodam tylko, że A. Skarżyński podaje wyższe stany części uzbrojenia).\nŻołnierze i ich uzbrojenie własne oraz ze zrzutów ( wg Stefana Korbońskiego)\nCzłonków AK w Warszawie 32.500 + 4.000 w okolicach Warszawy razem 36.500\nCzłonkowie NSZ (scalonego ) – 800 osób\nCzłonkowie Armii Ludowej- 500 osób\nCzłonkowie Polskiej Armii Ludowej – 100 osób\noraz członkowie organizacji żydowskich i obcokrajowcy w liczbie bliżej nieokreślonej.\nRazem siły zidentyfikowane 38.300, zaś po uzupełnieniu o osoby niezidentyfikowane ok. 39-40.000 osób.\nStan uzbrojenia powstańców\nRodzaj broni Ilość Amunicja, naboje Uwagi\nckm 20 35.000\nrkm 98 15.800\npm 844 121.000\nkb 1386 234000\npistolet 2665 52.000\narmatki p.panc. 2 100\nkb p.panc. 12 1170\nmiotacze ognia 150 - w tym 140 dodatk.\nmoździerze 6 calowe 6 brak danych\npiat kilkanaście brak danych\ngranaty ręczne 50.100 -\nbutelki zapalające 5.000 -\nmateriały wybuchowe 700 kG -\nZrzuty broni i amunicji\nBroń Ilość ogółem z Zachodu w tym ze Wschodu amunicja razem\nckm 5 - 5 10.000\npm 1000 300 700 1.060.000\nkb 290 130 160 380.000\npistolety 950 950 - 36.000\nkb p.panc. 143 - 143 4.290\nmoździerze 13 13 - 325\npiaty 230 230 230 3.450\ngranaty ręczne 14.300 10.300 4.000 -\nlkm 150 150 - 1.400.000\ngranaty p.panc. 300 300 - -\ngranatniki p.panc. 48 - 48 1.726\nStatystyczna ilość broni po stronie powstańców w czasie trwania walk\n/stany wstępne + zrzuty/\nckm- 25 sztuk,\nrkm- 98 sztuk,\nkb- 1676 sztuk\npistolety- 3615 sztuk,\nkb p.panc.155 szt.\nlkm- 150 sztuk,\n48 sztuk armatki p.panc.2 sztuki,\npiaty -230 sztuk + kilkanaście(?)\ngranaty ręczne- 64.400 sztuki,\ngranaty p.panc.3000 szt.\nZ oczywistych względów ilości te ujęte zostały nie tylko statystycznie, ale również statycznie, co oznacza, że dane nie obrazują ubytków broni i żołnierzy w trakcie walk. Z tych zestawień wynika aż nadto wyraźnie, że jeśli chodzi o broń osobistą, to w chwili wybuchu powstania posiadał ją co siódmy powstaniec. Na każdego z nich przypadało bez mała półtora granatu ręcznego, a butelkę z płynem zapalającym mógł wyrzucić co siódmy statystyczny powstaniec. Ten katastrofalny obraz nieco korygowała nieznaczna ilość ciężkich karabinów maszynowych (25) oraz lekkich karabinów maszynowych (150) i karabinów bojowych kb przeciw pancernych (155). Ale to już jest broń, której za osobistą nie można uznać. Czy w tym stanie uzbrojenia odpowiedzialne dowództwo decyduje się na wydanie rozkazu do walki? Czy odpowiedzialny dowódca może wydać rozkaz do walki zakładając, że walczący zdobędą broń na wrogu, a gdy to będzie niemożliwe, walczyć będą łomami i podręcznymi narzędziami? Trzeba też dodać, że Warszawa stała się areną walk niemal przypadkowo-jeśli to określenie może w ogóle wchodzić w rachubę. Stolica miała być wyłączona z akcji „Burza” i tak się zapowiadało do połowy lipca 1944 r. Jest to ważne dlatego, że właśnie z tego powodu ze skromnych zapasów warszawskich magazynów broni wysłano na wschodnie tereny Polski 960 pistoletów maszynowych ze stosowną ilością amunicji, co ograniczyło wyposażenie przyszłych powstańców w Warszawie. Te ilości broni oczywiście nie wpłynęłyby na ostateczny wynik walk, ale decyzje podjęte w tej sprawie wskazują, że sytuacja przedpowstaniowa i w trakcie jego trwania przerosła dowództwo Armii Krajowej, czyniąc go głównym odpowiedzialnym za tragedię miasta i jej ludności. Zastanawiać musi niewstrzymanie przygotowań do powstania w sytuacji, gdy Niemcy nie tylko wstrzymali swoją ewakuację z miasta, ale powrócili do swych urzędów i innych miejsc pracy, a także zamienili je w silne punkty obrony. Był to niewątpliwy znak, że zamierzają Warszawy zdecydowanie bronić. Był to też widoczny dowód zmiany wcześniejszego stanowiska dowództwa niemieckiego, które zakładało, że walki o miasto nie będą prowadzone. Zastanawiać musi to, że dowództwo Armii Krajowej tego nie dostrzegło. Nie wzięto pod uwagę zagrożenia, jakie dla samej Warszawy niosło pojawienie się w bezpośredniej jej bliskości znacznych niemieckich sił, które przemieszczone z Włoch, zostały co prawda skierowane na nieodległy front, ale w każdej chwili mogły się w mieście pojawić i wzmocnić siły niemieckiego garnizonu. Te wojska w drodze na front w części przemieszczały się przez Warszawę. Nie pojawiły się więc potajemnie. Studiowanie spraw Powstania Warszawskiego wskazuje, że dowództwo Armii Krajowej, w tym dowódca okręgu warszawskiego ani przed wybuchem powstania ani w pierwszym okresie walk nie zamierzali nawiązać kontaktów operacyjnych z dowódcami armii radzieckich operującymi w pobliżu Warszawy. Przepełnieni mistyczną wiarą w pewne zwycięstwo powstania wierzyli również w to, że wojska radzieckie pojawią się w Warszawie niemal z marszu bez względu na skutki walk stoczonych z Niemcami w okolicach Okuniewa, Radzymina i Wołomina. A skutki tych walk były dla Rosjan katastrofalne. Zdziesiątkowane stany osobowe i ogromne straty w sprzęcie były następstwem walk ze wzmocnionymi siłami niemieckimi. Dalszy pochód Rosjan, jeśli w ogóle byłby możliwy, byłby marszem straceńców. To, co uderza w opracowaniach badaczy tego fragmentu okresu sprzed godziny „W”, wskazuje, że dowództwo AK choć dysponowało wiarygodnymi informacjami pochodzącymi od wywiadu głębszego, to nie wyciągnęło z nich wniosków. Gdyby bowiem stało się inaczej, być może owo mistyczne uniesienie zbawców stolicy Polski od komunistycznej zarazy zostałoby zastąpione chłodnym wyrachowaniem, kalkulacjami, analizą sytuacji, w której szybkie wkroczenie wojsk radzieckich do Warszawy uznano by za nierealne. Wystarczyło rozpoznanie rozmiarów strat radzieckich w walkach pod Warszawą i sięgnięcie do danych o podobieństwach ich ofensywy warszawskiej z przebiegiem kampanii w Normandii, by do takich przemyśleń skłonić i wyciągnąć z tych analiz wnioski. Na dodatek, nie mogło być dla dowództwa Armii Krajowej tajemnicą, że Stalin, niezależnie od fatalnej w tym czasie sytuacji swoich wojsk, nie palił się do niesienia pomocy Warszawie, gdzie, jak to obwieścił później, rozgrywała się „awantura warszawska”, wzniecona przez jego politycznych przeciwników. Niewybaczalnym błędem dowództwa Armii Krajowej było ogłoszenie godziny „W” bez uzgodnienia tego aktu z aliantami zachodnimi i ze Związkiem Radzieckim. Poza tym nie chodziło tu tylko o uzgodnienie samego terminu wybuchu powstania ale o powstanie w ogóle. Formalna, blankietowa zgoda rządu londyńskiego na ogłoszenie powstania okazała się materialnie bezwartościowa, a w skutkach tragiczna. Ta szarża dowództwa AK w samodzielnym działaniu ciążyła na wszystkich dalszych wydarzeniach w Powstaniu. Stanowiła główną przeszkodę w zabieganiu u aliantów o pomoc dla powstańców. Nie można też pominąć tego, iż ze strony Anglii i Stanów Zjednoczonych możliwości udzielenia takiej pomocy były wysoce ograniczone, a ze strony Związku Radzieckiego, choć bardziej realne z logistycznego punktu widzenia, mogłyby nie być spełnione ze względów politycznych. Ten anormalny stan w relacjach dowództwa AK z aliantami najcelniej ujął jeden ze sztabowców AK, który stwierdził, że powstanie nie mogło oczekiwać pomocy ani od zachodu ani od wschodu, bo o nią nie zabiegało przed wybuchem działań bojowych. Nieobciążeni ideologicznym garbem badacze dziejów Powstania Warszawskiego, opisując relacje pomiędzy dowództwem AK a Związkiem Radzieckim, wskazują na anormalną sytuację w tym względzie. Dla żadnego z nich nie jest tajemnicą to, co przytoczył prof. Jan Ciechanowski, iż powstanie militarnie skierowane było przeciwko Niemcom, ale politycznie przeciwko Związkowi Radzieckiemu. Jeśli tak, a rzeczywiście tak było, to spodziewanie się pomocy ze strony wschodniego alianta mieściło się tylko w kategoriach zdarzeń nadprzyrodzonych. Gdyby taką pomoc powstanie otrzymało, to z punktu widzenia rosyjskich władz musiałoby to oznaczać wspieranie lokalnego wroga- AK. W tym kontekście ostrości nabiera sąd o propagandowym charakterze radzieckich zrzutów broni na rzecz powstańców po 15. września 1944 r. W dyskusjach na temat stanu uzbrojenia powstańców, prowadzonych w gronie kierownictwa AK w tonie niemal konfidencjonalnym, by nie stępić woli i ducha walki, nie dostrzega się wypowiedzi na temat ogromnej asymetrii uzbrojenia w relacji między powstańcami a Niemcami. Dotyczy to tak ilości jak jakości uzbrojenia. Nie słychać było dyskusji o znaczeniu broni pancernej, lotnictwa i artylerii po stronie niemieckiej. Natomiast prowadzone były rozważania na temat niestety hipotetycznych nalotów lotnictwa alianckiego, bombardowania lotnisk wokół Warszawy, nieustannego oczekiwania zrzutów broni, tak jakby alianci zachodni stacjonowali w bezpośredniej bliskości Warszawy. Takie rozważania prowadzone były mimo wyraźnych sygnałów ze strony tych aliantów, iż spełnienie oczekiwań dowództwa AK jest niemożliwe. Jeśli jednak powrócić do wydarzeń tuż sprzed wybuchu Powstania, to stwierdzić trzeba, że głównym orędownikiem podjęcia walki za wszelka cenę i w każdych warunkach był gen. Leopold Okulicki. Umocniony przed przylotem do Polski przez Naczelnego Wodza awansem generalskim i wyraźnie przez niego nakreśloną funkcją w dowództwie AK był tym, który wahającemu się w sprawach powstania w Warszawie Bór- Komorowskiemu zarzucił tchórzostwo i kunktatorstwo. Jest to rzecz niebywała, jeśli się zważy służbowe relacje pomiędzy dowódcą AK a jednym z jego sztabowców. Szef operacji, bo taką funkcję gen. Okulicki pełnił, zastąpił chłodną kalkulację honorem, wiarą i mistycznym posłannictwem Warszawy w walce o zapobieżenie włączenia Polski w orbitę państw satelickich Moskwy. Gen Okulicki zaliczany jest do grupy trzech generałów, którzy wymogli na niezdecydowanym Bór- Komorowskim decyzję o Powstaniu i jednym z tych, którym przypisuje się lekceważenie skali strat ludności cywilnej. Nieustanne parcie ku powstaniu przypisywane jest „kawaleryjskiemu” usposobieniu generała i nieodpartej chęci udowodnienia światu, jak zdeterminowana w walce o swą wolność jest Warszawa, a z nią cała Polska. Osobisty emisariusz Naczelnego Wodza w dowództwie Armii Krajowej okazał się być katalizatorem wybuchu Powstania zamiast tonować nastroje, co było zamierzeniem Naczelnego Wodza. Nie było bowiem żadną tajemnicą, że gen. Kazimierz Sosnkowski był wznieceniu Powstania zdecydowanie przeciwny. Czy zatem gen Okulicki wykonał rozkaz wydany mu przez Naczelnego Wodza, czy też rozkazowi się sprzeniewierzył?\nW działaniach dowództwa AK oraz dowódcy okręgu Warszawskiego Antoniego Chruściela widoczne było zrozumiałe napięcie przed ogłoszeniem stanu gotowości do powstania. Nerwowość ta wprowadziła wiele zamieszania w grupowaniu się oddziałów w miejscach koncentracji. Stwarzało to dla zgrupowań powstańców wielkie niebezpieczeństwo ujawnienia ich przez Niemców. Wydarzeniem, które ostatecznie zaważyło na wydaniu rozkazu o dniu i godzinie wybuchu powstania, była niesprawdzona wiadomość, przekazana dowództwu AK przez płk. Antoniego Chruściela, o pojawieniu się czołgów radzieckich na obrzeżach Pragi. Ten niepoparty przez wywiad sygnał okazał się być wystarczającą okolicznością, by uznano, że wojska radzieckie mogą się zjawić w Warszawie w ciągu 2-3 dni. A to był czas, w którym powstanie mogło, wedle przekonania dowództwa AK, wyprzeć Niemców z Warszawy oraz doprowadzić do „uruchomienia” przygotowanej administracji cywilnej, działającej pod patronatem Delegata rządu na kraj. Jak błędna była informacja o początkach zajmowania Pragi przez wojska radzieckie, pokazał czas. Należy dodać, że ta fatalna dla Warszawy decyzja powzięta została wtedy, gdy sam Bór- Komorowski był przekonany, że wejście Rosjan do Warszawy we wspomnianym czasie nie było możliwe, bo ich uderzenie zostało zatrzymane. Potwierdził to w roku 1965. Uchwycony przyczółek pod Magnuszewem tuż przed wybuchem powstania oddalony był 60 km od Warszawy, a wysunięte szpice rosyjskie były 10 km od Pragi. Wojska radzieckie zajęły Pragę 14 września 1944 r. po walkach trwających od 10. września. Nie można również powiedzieć, że Bór Komorowski błędnie oceniał stan sił niemieckich tuż przed wybuchem walk. Jeszcze bowiem 31.lipca 1944 r. sam stwierdził, że siły te ocenia na około 12 dywizji. Bór- Komorowski nie mógł nie wiedzieć o tym, że zdobycie przez powstańców broni z niemieckich magazynów nie jest możliwe, bowiem Niemcy magazyny te wcześniej ewakuowali. Jak zatem można było zakładać, że powstańcy będą w stanie skutecznie uderzyć na wroga i wyprzeć go z Warszawy? Czy rzeczywiście mieli używać łomów, kilofów i siekier, atakując równocześnie wszystkie najważniejsze obiekty w mieście, które Niemcy ufortyfikowali i obsadzili dobrze uzbrojonymi oddziałami?\nJednym z około powstańczych mitów, które utrwalane są przez ostatnie lata, jest ten, który mówi o nieuchronności wybuchu Powstania. Ta nieuchronność, wedle głosicieli tej tezy wynikać miała z ciężkich doświadczeń ludności Warszawy, które zgotowali jej Niemcy. Jest to niewątpliwie argument o wielkiej wadze, a dowody hitlerowskich przewin nie budziły żadnej wątpliwości. Wszystko to prawda, ale…Ale kierownictwo Armii Krajowej wiele uczyniło, by tę wysoką temperaturę nastrojów społecznych podsycać, by umacniać wśród swoich członków i ludności cywilnej przekonanie, że Warszawa musi powstać, że musi dać świadectwo nieugiętości i bohaterstwa, które zostanie przez zachodnich aliantów docenione. Czy tej temperatury nie podnosiły ogłaszane i odwoływane stany pogotowia i gotowości oraz natłok zbędnych, niesprawdzonych informacji o sytuacji pod Warszawą? Jakie konkretne dane przemawiały za tym, by wzywać do walki twierdząc, że będzie ona trwała kilka dni, trudno dociec. Mówi się też, że stan umysłów żołnierzy- członków Armii Krajowej porównać można było do wulkanu, który i tak by wybuchł, więc dowództwo nie miało wyjścia i było zmuszone ogłosić Powstanie. Z punktu widzenia czysto wojskowego należałoby ten argument odrzucić, jako poniżający żołnierzy Armii Krajowej. Skoro żołnierze- powstańcy w sposób tak zdyscyplinowany, jak tego dowiodły późniejsze walki, bez szemrania i w wielkiej dyscyplinie wykonywali inne, często niewykonalne rozkazy, to który dowódca mógł zakładać, że nie wykonaliby rozkazu zakazującego walk? Jeśli dowództwo Armii Krajowej zakładało, że żołnierze jego rozkazu nie wykonają, to dało świadectwo braku zaufania do swych podkomendnych i dowód braku umiejętności dowódczych, a z żołnierzy czyniło nie karne wojsko, ale pospolite ruszenie.\nRolą dowódców jest podejmowanie racjonalnych decyzji i osiąganie założonych celów przy najmniejszych stratach. O celach politycznych wspominałem wcześniej, a o wojskowych trudno w ogóle się wypowiadać. Pozostaje zatem problem strat tak w wymiarze ludzkim, jak materialnym. Świadomość zaistnienia w czasie walk ogromnych strat wśród walczących, a zwłaszcza wśród ludności cywilnej powinna być obecna w umysłach dowódców Armii Krajowej. Trudno się doszukać analiz, które dotyczyłyby tej sprawy. O ile chodzi o bezpośrednio walczących, to wszystko świadczy o tym, iż dowództwo Armii Krajowej liczyło się z każdymi stratami, nawet całkowitymi, skoro deklarowało walkę do ostatniej kropli krwi. Odnosiło się to do możliwej śmierci ponad 36.000, a nawet ok. 42.000 ludzi. Problemem jest próba oszacowania potencjalnych strat wśród ludności cywilnej. Trzeba bowiem uwzględnić, że dokładna liczba tej ludności w Warszawie jest wynikiem szacunków. Wynika to z wielkiej dynamiki zmian w tej dziedzinie powodowanej migracją ludności, masowymi akcjami represyjnymi, będącymi na porządku dziennym, stratami w ludności żydowskiej ( powstanie w getcie i akty eksterminacji). Przywołując zaledwie jedną wielkość bazową, którą się wymienia, tj. 1.286.000 pomniejszoną o straty wśród Żydów, których w Warszawie zamieszkiwało ok. 32% wspomnianej ogólnej liczby mieszkańców, a także straty spowodowane niemieckimi akcjami represyjnymi, można szacować, że w chwili wybuchu powstania Warszawa mogła liczyć ok. 800-850.000 mieszkańców. Ludność cywilna była w pierwszych dniach powstania niewątpliwym i niezwykle cennym sojusznikiem walczących powstańców. Mówi się o entuzjazmie wśród cywilów, których dziełem były przede wszystkim niezliczone barykady. Wszechstronnej pomocy cywilów we wszystkich wyobrażalnych postaciach niepodobna przecenić. Wielka wspólnota, jaką stworzyli walczący powstańcy, ich służby pomocnicze i cywile w pierwszym okresie trwania powstania była cementowana poczuciem obecności wolnego skrawka Polski. Nie można jednak nie zauważyć, że ta patriotyczna symbioza była również efektem głębokiego przekonania i powstańców, i ludności cywilnej w to, że walki będą krótkotrwałe, kilkudniowe, a co ważne, zwycięskie. To przekonanie było wszechobecne. Sytuacja zmieniała się jednak z każdym dniem, gdy okazywało się, że walki trwają, że skala zniszczeń w infrastrukturze mieszkaniowej i komunalnej osiąga coraz większe rozmiary. Apogeum zmęczenia ludności cywilnej osiągnięte zostało, gdy mieszkańcy musieli przenieść się do coraz bardziej zatłoczonych piwnic, w których brak było wody, światła, żywności i leków. Masowe mordy ludności cywilnej, słusznie zwane rzeziami (np. na Woli), perfidne wypalanie domów mieszkalnych i piwnic przynosiły ofiary idące w dziesiątki tysięcy ludzi. Jak w każdych ekstremalnych warunkach zaczęła się szerzyć spekulacja dobrami podstawowymi, (np. wodą), kradzieże i najzwyczajniejsze rozboje. Jest oczywiste, że odpowiedzialne dowództwo powstania nie powinno być obojętne wobec takich zjawisk. Jakie zatem działania podejmowało dowództwo? Nieustannie domagało się od rządu londyńskiego kolejnych zrzutów broni i amunicji, zrzutów, które ze względu na trudne warunki lotów w dużej części wpadały w ręce niemieckie. Zrzuty broni oznaczały dalsze przedłużanie się Powstania. To zaś oznaczało przedłużanie agonii miasta w każdym elemencie jego substancji. Wbrew oczywistym faktom utrzymywane było przekonanie, że wojska radzieckie wkroczą do Warszawy. Dowództwo powstania nie uwzględniało tego, że pokonanie Wisły i zajmowanie miasta musiałoby być poparte wiedzą o rozmieszczeniu wojsk niemieckich i stanowisk ogniowych na lewym brzegu Wisły. To zaś nie było możliwe przy braku współdziałania wojskowego z dowództwem radzieckim. Dowództwo AK sprzeciwiało się ewakuacji ludności cywilnej ze strefy walk, upowszechniając opinie, iż ewakuacja to wyraz braku patriotyzmu, tchórzostwa i kapitulanctwa. Gen Okulicki w tym czasie wypowiedział znamienne słowa: „Gdy zabraknie mieszkańców, możemy oczekiwać, że poczuje się żołnierz osamotniony i nie potrafi się zdobyć na obronę tej kupy gruzów, jaką dzisiaj przedstawia Warszawa”. Ludność cywilna, zdaniem badaczy dziejów powstania, stała się zakładnikiem powstańczego dowództwa. Tak było, gdy blokowana była ewakuacja poszczególnych fragmentów miasta, a także wtedy, gdy gen. Bór-Komorowski przedłużał rozmowy w sprawie kapitulacji lewobrzeżnej Warszawy, żywiąc nadzieję na kolejne masowe zrzuty broni dla walczących, które wydłużały czas męczeństwa ludności cywilnej. Nie słyszy się o tym, jaka liczba cywilów mogła ocalić życie po przejściu w strefy mniej zagrożone kanałami. Czy te informacje są obecne w publicznym obiegu? Mówiąc o gehennie ludności cywilnej w powstańczej Warszawie, nie można pominąć tego, że to głównie ludność cywilna znajdowała się pod zbrodniczym butem najbardziej zdeprawowanych i najbardziej bezwzględnych oddziałów skierowanych przez Niemców do masowego mordowania mieszkańców. To kryminaliści Dirlevangera, sadyści Kamińskiego z SS RONA, rekrutujący się ze zdrajców i degeneratów rosyjskich oraz morderców ukraińskich, zaprzedanych Hitlerowi. To ich „zasługą” są gwałty, rzezie, stosy palonych na ulicach ciał, morderstwa rannych w szpitalach i punktach opatrunkowych. Każdy dzień trwania Powstania, statystycznie rzecz ujmując, przynosił prawie 3000 ofiar. A całkowity trupi „plon” Powstania to około 180-200.000 zabitych, w tym około 33000 dzieci. To około 20000 powstańców, którzy podejmując walkę stracili życie, właściwie dopiero co zaczęte. Byli wszak w znacznej części uczniami szkół średnich i studentami. Jeśli przywołujemy ofiary Katynia, Tweru, Charkowa, mówimy, że została tam wymordowana elita narodu. A czy powstańcy polegli w Warszawie to nie był kwiat polskiej przepojonej patriotyzmem młodzieży, z której mogła wyrosnąć intelektualna elita powojennej Polski? Czy można przejść do porządku nad tą prawdą, iż suma dzieci, które poniosły śmierć w Powstaniu prawie dwukrotnie przewyższa liczbę ofiar pomordowanych oficerów i funkcjonariuszy państwowych zamordowanych w 1940 r w Katyniu i innych miejscach kaźni? Ludność cywilna Warszawy, która przeżyła, szacowana na 500.000 ludzi stała się po powstaniu rzeszą bezdomnych tułaczy, bądź więźniami obozów koncentracyjnych lub rzeszą robotników przymusowych. A miasto, ten podziwiany przez Europę Paryż północy stało się morzem ruin, które nie tylko kryły ciała poległych, ale dorobek materialny i kulturowy wielu pokoleń Polaków. Członkowie dowództwa Powstanie przeżyli.\nWarszawo ma, o Warszawo ma,\nTo rozdzierająca pieśń, która najgłębiej utkwiła mi w pamięci z wielkiego śpiewania pieśni powstańczych w rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego. Ta pieśń obejmuje losy wszystkich mieszkańców stolicy i cały jej materialny przedwojenny urok.\nWarszawo ma…dowódcy powstania rzucili cię na stos ofiarny i skazali na śmierć, a gigantyczny nagrobek z gruzów usypali ci w akcie zemsty niemieccy burzyciele. Nie odwracaj wzroku od prawego brzegu Wisły i oddawaj cześć tym, którzy na nią zasługują.\nWładysław Anders: Wywołanie powstania w Warszawie w obecnej chwili było nie tylko głupotą, ale i wyraźną brodnią. Jan Nowak-Jeziorański (kurier z Warszawy) - Nie miałem odwagi im powiedzieć: Nie róbcie powstania. Powiedziałem im [dowódcom powstania]: Nie liczcie na nic, tam [na Zachodzie] jest w ogóle od ośmiu do dziesięciu maszyn, które są zdolne docierać do Polski i wracać, i jeszcze mniej załóg. Nie widzę możliwości jakiejkolwiek masowej operacji zrzutu broni i amunicji”. Chciałem za wszelką cenę rozwiać złudzenia.\nJan Ciechanowski: Powstanie zakończyło się straszliwą klęską, katastrofą i ruiną, która nie dotknęła żadnej innej stolicy w Europie od czasu najazdu Hunów na Rzym.\nJan Ciechanowski: Gen Władysław Anders patrzył na powstanie z punktu widzenia wojskowego i dlatego powiedział wyraźnie, że jak się nie ma broni, nie daje się rozkazu do walki, szczególnie tam, gdzie są duże skupiska ludności. Gen. Anders uważał, że powstanie to działanie na rękę Niemcom i Rosjanom. „Komorowskiego, Pełczyńskiego i Okulickiego uważam za dowódców, których przerosły okoliczności i którzy wykazali się ogromnym niezrozumieniem sytuacji, w jakiej się znalazła Polska w tamtym czasie. Tego, że nie znali się na wielkiej polityce, nie muszę dodawać”.\nAleksander Małachowski: Jak mianowicie wyglądałaby Polska., gdyby żyła ta wspaniała część młodzieży, ze zbrodnicza bezmyślnością rzucona na straceńczy szaniec powstania i tam poległa Ta przerażająca liczba ofiar bywa na ogół przemilczana. Dobrze… przyjmijmy, w co nie wierzę, że były jakieś dobre skutki powstańczej tragedii. Czy jednak warto, a raczej czy wolno było za nie zapłacić tak straszną cenę -200 tys. zabitych i zburzenie do fundamentów dużego europejskiego miasta?”Jadwiga Sosnowska (żona Wodza Naczelnego): „…smutek budzi nie tylko rozpamiętywanie tej tragicznej przeszłości ale także fakt, że nawet dzisiaj wśród historyków można znaleźć ludzi, którzy mają polityczne i moralne usprawiedliwienie dla tego skoku w przepaść”. Włodzimierz T. Kowalski”(o interwencji prezydenta Raczkiewicza z 12. sierpnia u papieża na temat okrucieństw okupanta w Warszawie): Papież Pius XII 4. września: „Jeśli chodzi o Polskę ,która słusznie szczyci się semper fidelis, niejednokrotnie zanosiliśmy modły o bliskie jej zmartwychwstanie”. Jestem głęboko przekonany, że czas najwyższy, by skończyć z mitem Powstania Warszawskiego i geniuszu dowódczego jego dowódców. Czas, by zacząć ukazywać czyn młodzieży powstańczej w prawdziwym kontekście politycznym, a ludności cywilnej Stolicy oddać należny hołd jako tej która stała się prawdziwą ofiarą powstania.\nGen.Tadeusz Bór Komorowski ( w stopniu płk.)\nGen. Jan Rzepecki\nMjr Janina Karasiówna\nPłk Iranek – Osmecki (1)\nPłk Pluta Czachowski\nPłk Janusz Bokszczanin\nPpłk Ludwik Muzyczka\nPłk Antoni Sanojca\nGen Albin Skroczyński\nGen Antoni Chruściel\nBór Komorowski i v.dem Bach Zelewski po akcie kapitulacji Powstania\nGen.Erich von dem Bach Zelewski\nCiechanowski, Jan, M.: Powstanie Warszawskie\nSosnkowska Jadwiga, Kowalski, Włodzimierz, T.: W kręgu mitów i rzeczywistości\nNowak-Jeziorański, Jan.: Tak mówi Kurier z Warszawy (wywiad z Andrzejem Wajdą)\nKorboński, Stefan.:Polskie Państwo Podziemne\nZamojski, Henryk.: Jak wywołano Powstanie Warszawskie\nBorkiewicz, Adam.:Powstanie Warszawskie 1944\nPraca zbiorowa p.red.Pawła Dybicza.:Zakładana Historia Powstania\nArt. „Powstanie warszawskie w tył zwrot”. Nie Nr 33 (1194)9-15 sierpnia 2013\nArt. Richie, Alexandra.: Warszawski kompleks Hitlera , Gazeta. Wyb. 2-3 sierpnia 2014\nArt.. Wasilewski, Krzysztof.: Zagłuszona historia powstania. Przegląd, z 28.07-3.08 2014\nArt. Owczarski, Marek.: Zakładnicy generałów. Przegląd z 14-20 10 2013i inne


Dentysta, pomoc doraźna? - Forum - Moja Ostrołęka - Lepsza strona miasta\nDentysta, pomoc doraźna?\nRejestracja: 23 cze 2011, 20:25\nPost autor: wilczur » 21 mar 2014, 14:07\nWitam, zgłaszam się na forum o poradę.\nCzy w sytuacji zgłoszenia się do dowolnego dentysty realizującego zabiegi NFZ w godzinach jego normalnej pracy powinienem zostać od razu przyjęty?\nCzy mam zabrać ze sobą z pracy jakieś zaświadczenie że pracuje i jestem ubezpieczony czy wystarczy się tam poprostu zgłosić i zostanę przyjęty?\nPytanie może błahe ale ząb mnie boli coraz mocniej, pierwszy raz mam taką sytuację i nie wiem jak to powinno być. Dzwoniłem do dentysty i wizyta prywatna może być za 2-3tygodnie no ale ile czasu można cierpieć, co prawda nie wspominałem że mnie boli, może powinienem, ale proszę o podzielenie się wiedzą w tym temacie.\nRe: Dentysta, pomoc doraźna?\nPost autor: Infom » 21 mar 2014, 14:23\njak byś na NFZ została od razu przyjęta bez żadnych zapisów to żaden prywaciarz by nie istniał\nMinus właśnie tego NFZ ze przeważnie na jakie badania by się nie wybrało trzeba czekać miesiącami w kolejce, prywatne gabinety mają to do siebie, że płacisz i w krótkim czasie masz już wolne miejsce;)\nW oce na pewno znajdziesz prywatnie stomatologa który przyjmie Ci w tym samym dniu, a jak nie w tym samym to 2-3 dni i będziesz miała wizytę.\nNa NFZ to nie patrz bo jeszcze gorzej na tym wyjdziesz nawet jak znajdziesz miejsce.\nPost autor: Infom » 21 mar 2014, 14:28\nteż możesz spróbować z pogotowiem stomatologicznym które mieści się w szpitalu.\npowiedz, że bardzo boli Cię ząb nie możesz wytrzymać i wtedy może Cię ta "miła" pani przyjmie.\nA co do zaświadczenia teraz nie musisz nic ze sobą zabierać, mają w systemie czy odprowadzane są składki zdrowotne, ale dla wszystkiego jak masz książeczkę ubezpieczeniową ( podbitą ) możesz zabrać, albo kwit wypłaty który dostajesz z zakładu pracy.\nI pogotowie jeżeli dobrze pamiętam jest czynne od 19:00 do 7:00 rano.\nPost autor: wilczur » 21 mar 2014, 15:22\nPogotowie stomatologiczne sprawdzę.\nŻe się czeka na wizytę NFZ to fakt. Ale to przypadki standardowe, a takie doraźne z bolącym zębem?\nPost autor: pol » 22 mar 2014, 10:23\nno właśnie miła.....raczej chamska\nPost autor: Infom » 22 mar 2014, 10:26\nnapisałem w cudzysłowie że miła\nJa raz byłem tam na wizycie to jak usłyszałem jak ta pani do mnie się zwraca to mnie ząb przestał boleć:)\nWyglądała jakbym ją obudził i tym się chyba zdenerwowała.\nPost autor: pol » 22 mar 2014, 13:34\ndokładnie miałem tak samo ....mnie też się odechciało z nią "współpracować",miała jakieś dziwne pretensje ,bo chyba przerwałem jej sen\nPost autor: ikea888 » 09 kwie 2014, 21:43\nPogotowie Stom. nowy szpital\nul.JANA PAWŁA II 120 A, 07-410 Ostrołęka\nTelefon: 029 765 12 74\nGodziny otwarcia poradni


Startuje akcja "Mam głos" - Polityka - rp.pl\nAktualizacja: 22.09.2019, 12:42\nNowy projekt pro-frekwencyjny ma zachęcić kobiety do głosowania. Zainicjowała go kandydatka Lewicy z Wrocławia, Agnieszka Dziemianowicz-Bąk.\nW spocie towarzyszącym akcji wypowiadają się kobiety z różnych pokoleń, które przekonują dlaczego warto głosować.\n- Każda z nas jest wystarczająco kompetentna, wystarczająco mądra, żeby móc decydować o swojej reprezentacji w Sejmie. To właśnie kobiety są najbardziej świadome zagrożeń, z jakimi dziś borykają się Polska i świat: katastrofy klimatycznej, zapaści w systemie ochrony zdrowia, wyjścia z Unii Europejskiej - mówi Dziemianowicz-Bąk, która kandyduje z ostatniego miejsca wrocławskiej listy Lewicy. Hashtag projektu to #MamGłos, a inicjatorka projektu zachęca też inne kobiety do publikowania w mediach społecznościowych swoich zdjęć z krótkim komentarzem, dlaczego idą na wybory.\nW ramach akcji przygotowano 5 plakatów z wypowiedziami kobiet zachęcających do głosowania. W klipie o swoim starcie mówi też kandydatka Lewicy. - Zastanawiałam się, jak chcę wykorzystać tych kilka tygodni zwiększonej ekspozycji medialnej oraz obecności na ulicach. Doszłam do wniosku, że czas kampanii wyborczej to świetna okazja, by spróbować przekonać kobiety do aktywnego włączenia się w życie polityczne - mówi Dziemianowicz-Bąk.\nPolitycy Lewicy w swojej kampanii podkreślają, że wspólna lista to projekt łączący "trzy pokolenia" Lewicy. W projekcie Dziemianowicz-Bąk kobiety z różnych pokoleń zachęcają do głosowania i przedstawiają różne powody, dla których to jest ważne.


jak samemu zrobić podwieszany sufit\nRe: podwieszany sufit-wykonać samemu czy zlecić? Autor: ola100 31. 03. 09, 19: 29. Dodaj do ulubionych zarchiwizowany. My zrobiliśmy sufit podwieszany sami! Kategoria: Budownictwo. Tagi: profile, regips, sufit podwieszany, wykonanie. Jak zrobić ogród nad garażem? Jak osuszyć zawilgocony budynek? . Witam szanownych forumowiczów. Mam mały problem a mianowicie chciałbym zrobić sobie taki sufit w swoim domu; i nie wiem jak się za to . To prostsze niż sądzi wielu i można to zrobić samemu. Sufit podwieszany zasłoni mało estetyczną instalację, a w razie nieprzewidzianych . Nie jest to skomplikowana czynność, więc korzystając z profesjonalnych porad budowlanych możemy samemu wykonać podwieszany sufit. Sam chcialbym wiedziec gdzie tego szukac. Mam ten sam problem. Lookas wrote: Witam, chcialbym zrobic w moim nowym gniazdku podwieszany sufit.\nPodwieszany sufit-wykonać samemu czy. Czy co to tam jest. Oraz na tej wysokosci zrobic sufit. Mi sie to srednio podoba.Narzędzia potrzebne do montowania podwieszanego sufitu z płyt gipsowo kartonowych: a jednak wszystko można zrobić o wiele prościej i samemu wynajmując\n. o czym pamiętać przy montowaniu sufitów podwieszanych· Sufity powieszane-usługi· Zastosowanie sufitów podwieszanych· Jak samemu zrobić.W sufitach podwieszanych z. Oświetlenie. Sufity kasetonowe Do sufitu można. Zalety i wady: Łatwy montaż (można to zrobić samemu); poza sezonem. . Witam, chciałabym samodzielnie zrobic sufit podwieszany. Sufit: Czym mocuje sie stolarz na samym środku sufitu? Montaż sufitów podwieszanych z płyt gipsowo-kartonowych lub Fireboard można wykonać samemu, przestrzegając kilku podstawowych zasad.. Sufity podwieszane w połączeniu z wełną mineralną lub szklaną poprawiają izolacyjność. Po wyznaczeniu w rogach pomieszczenia punktów o tej samej wysokości. Bo na pewno nie zrobienia np. Sufitu podwieszanego.Podwieszane sufity Druty, igła i szydełko. Gosiu ja mam podwieszany sufit w kuchni-postaram sie zrobic zdjęcie i tu wkleić o już mam.Samemu. Drewniany strop żebrowy. 90– 130. 20– 30 lub można wykonać samemu. 1. Sufit podwieszony i poszycie. 45– 50 zł/m. 2. Strop drewniany na.Mebli, sufitów podwieszanych-gipsowych a także to czego sam nie zrobisz. Artystyczne tj. Graffiti i inne Sufity podwieszane Ściany działowe.. Zrób To Sam Poradnik Budowlany Jeżeli nie wiesz jak naprawić instalację elektryczną, zamontować karnisz, wykonać sufit podwieszany.Mam zamiar to zrobić w bloku. Nie wolno wykonywać sufitu podwieszanego z płyt. Jestem kobietą i chciałabym taki sufit zamontować sama.WitamMam problem gdyż chciałbym zrobić sufit podwieszany taki jak na zdjęciu poniżej jednak wzdłuż połowy jednej ze ścian. Chodzi o podświetlenie na samej.11-Jak należy wykonać ukośny uskok w suficie podwieszanym? na tym samym poziomie co sufit modułowy polecamy zastosowanie profili Axiom Transitions. Na podwieszanym suficie, w miejscu przeznaczonym do montażu spotów. Pierwszy i drugi etap montażu przebiega tak samo, jak w wypadku spotów z żarówkami.Powłoki napinane z pvc można zdemontować i ponownie zamontować w tym samym pomieszczeniu (lub o takich samych kształtach) Sufity podwieszane napinane z pvc. a Tobie zostaje zrobienie od nowa łączeń na suficie samemu albo. blog] pękający podwieszany sufit, 13, djflex, 14-10-2007 17: 00.Sufit podwieszanySufity podwieszane są powszechnie stosowane w wielu budynkach. Pochłanianie dźwięku oznacza osłabienie pogłosu w tym samym pokoju lub. Tagi: jak zrobićmodanowoczesnośćpodwieszany sufitsufitwnętrze. a tym samym optycznie zmienić pomieszczenie-powiększyć, podwyższyć lub.Nowsze wzory kładzie się bez użycia kleju, można to zrobić samemu. Zdecydowanie łatwiej jest to zrobić w domu. Sufity podwieszane zastosowane w domu . Do sufitu wkręciliśmy masę haków na podwieszany sprzęt. Taką siatkę przy odrobinie zdolności można zrobić samemu wzorem siatkowym i. WitamMam problem gdyż chciałbym zrobić sufit podwieszany taki jak na zdjęciu poniżej jednak wzdłuż połowy jednej ze ścian. Chodzi o podświetlenie na samej.Nivis produkowany jest zgodnie z normą europejską en 13964– „ Sufity podwieszane. Wymagania i metody badań. ” ustanowioną przez Europejski Komitet.Samo wykonanie sufitu podwieszanego wygląda tak, że pierwsze montowana jest konstrukcja, tak zwany ruszt, następnie przymocowanie do niego płyt i na końcu.Zrobilismy sufit podwieszany z wyciszeniem welna mineralna, ale efekt jest niestety mizerny. 2010-11-30 jak zrobić bezpiecznik gazowy. Czy potrzebuje jakieś zezwolenie na sufit podwieszany w mieszkaniu w bloku? Każda spółdzielnia sama ustala zasady, według których. o tym, co możesz zrobić bez pozwolenia na budowę, a czego nie, przesądza art.. łaczenia sufitow oraz sufit i tylną scianę chce zrobić gruboscią 15cm. Które sam poniekąd zadałem i chciałem zadać w swoim temacie. i ostatnia sprawa to podwieszany sufit. Myślałem zeby nie obijać mdf' em boków. A może chcecie państwo wykonać sobie sufit podwieszany i zamontować. Gdzie będą wkręty (krokwie) przyklej taśmę samo wulkanizacyjną. Taśma będzie pełnić.Kosztorys jest bezpłatny więc proszę o kontakt w celu zrobienia wyceny www. Firmakam-bud. Pl. Cena za metr poddasza to 45zł, sufit podwieszany 30zł. 9000 pln, 2010-01-24, witam sama robocizna to 9tys za calosc rosze. A wtedy stanĄ paŃstwo przed problemem co zrobiĆ by na ŁĄczeniach tych. są to: Sufit podwieszony łukowo tzw" ŁEZKA" oraz" zabudowa RUR" w sposób. wykonaĆ te i inne wzory moŻe wykonaĆ kaŻdy kto ma czas by samemu wykonaĆ dekoracjĘ . Coraz częściej osób robi sobie podwieszany sufit lub dodatkową ścianę. Oni wiedzą jak to zrobić, samemu nie radzę się do tego zabierać.Różne parametry, właściwości i przeznaczenie sufitów podwieszanych. Tym samym określa zdolność tego materiału do zmniejszania czasu pogłosu w. Jak to się robi, czyli co zrobić by zbudować skuteczne zabezpieczenie przed hałasem? . i choć wydawać by się mogło, że zamocowanie podwieszanego sufitu obniży. Może niekoniecznie sam z siebie jest źródłem światła.Fachowiec wycenił wykonanie sufitu podwieszanego na 75 zł za 1m^ 2 (sama robocizna). Ręki, i zrobił ~300m2 ścian i sufitów w tydzień (sam,. Montaż można zlecić producentowi, ale również wykonać samemu. a do zamontowania w suficie podwieszanym-od 250 zł. Co można zrobić, aby długi i wąski korytarz był przytulny i zachęcający. a więc użycie tego samego rodzaju i kolorystyki tabliczek, tych samych czcionek. Bardziej eleganckim rozwiązaniem jest sufit podwieszany w technologii płyty\n. Poza podwieszanym sufitem i ścianką z karton-gipsu. Giętym drewnem. Zapisane. Gosiak. Użytkownik. Można to samemu zrobić. Zapisane. Ściany działowe oraz sufity podwieszane z okładziną z płyt. Równocześnie producenci profili uzyskiwali Aprobaty Techniczne na same profile przeznaczone do. Do podłużnych ścian w płaszczyźnie sufitu podwieszanego. Podwieszany sufit (lampa w kształcie walca, wycięty pas pod kątem, w którym umieszczone są. Można taki przyrząd pewnie zrobić samemu. Słyszałem, że.\nMam problem gdyż chciałbym zrobić sufit podwieszany taki jak na zdjęciu poniżej jednak wzdłuż połowy jednej ze ścian. Chodzi o podświetlenie na samej górze.Efekt jest widoczny na zdjęciach, które mówią same za siebie. o ile chodzi o sufity to warto zrobić sufit podwieszany, niemniej jednak w mieszkaniu w.Warto przemyśleć, czy zrobić to samemu, czy zamówić ekipę remontową. Ale podwieszany sufit czy kafelki w łazience, mogą się okazać już dla nas sporym.Jak Zrobić Wąski Sufit Podwieszany WitamMam problem gdyż chciałbym zrobić. Chodzi o podświetlenie na samej. Ranking: 4/5, Ostatnio odwiedzane strony: 548. Teraz możesz zrobić dziesięć takich samych zdjęć i bez wywoływania ich orzec. a właśnie taki podwieszany sufit na to wszystko pozwala.. Podłoga, sufit i ściany w tym samym kolorze (najlepiej jasnym). Lub zrobic-chlopak irlandczyk stwierdzil ze podwieszane lozko to.Można tam również zrobić pojemną, podwieszaną szafkę, a przy wnętrzach o wysokości. Proporcji wysokiej łazienki jest zastosowanie podwieszanego sufitu.Pomalowaliśmy je tym samym impregnatem jak całość wykończeniówki drewnianej. Tego betonowego legara postaowiliśmy w tym miejscu zrobić podwieszany sufit.Pod tynkiem nad sufit podwieszany. Przewody logiczne utp 4x2x0, 5 układać do. Tablicy t-1 (z tej samej fazy co gniazda podłogowe dla a/v w odpowiedniej.Przykładowe ceny: sufit podwieszany na stelażu-25 zł/m2. Gosc chce mi zrobic regipsy na stelazu. Najpierw zrobi sam stelaz." Boże chroń mnie przed przyjaciółmi bo przed wrogami sam się uchronię" jak zrobisz podwieszany sufit to tylko po szpachluj styki wiadomo.Ekran chciałbym wykonać samemu. Myślałem o płycie gipsowej pomalowanej na biało bądź szaro. Nad ścianą na którą planuję rzucać obraz jest podwieszony sufit o. Tzn zrobić mebelek w kształcie litery u przylegającej do sufitu i na.Strona 8 spośród 10573 stron dla zapytania: jak samemu zrobic drazek. Mam za słaby sufit 2 a mam drążek między futryne. Drążek sprzedam tylko na terenie.Dowiesz się jak wykonać te prace samemu i zaoszczędzić na fachowcach. Montaz oswietlenia punktowego w sufitach podwieszanych.Sufit podwieszany OWAcoustic– system s3 moduł 600x600. Podłoże dla płyt gipsowo-kartonowych. Sama konstrukcja rusztu nie jest.Złóż Zapytanie ofertowe, a Firmy same wyślą Ci oferty! Witam, potrzebuję wykonać sufit podwieszany w lokalu adaptowanym na przedszkole o. Oddam jeden dom, w którym trzeba zrobić-ocieplenie poddasza (wełna+ rigipsy. Więcej.


SPORTOWETEMPO.PL - Małopolski Puchar Polski dla GKS Drwinia\nMałopolski Puchar Polski dla GKS Drwinia2018-06-20 21:39:00\nW meczu finałowym Pucharu Polski na szczeblu Małopolski, rozegranym w środę na boisku Kalwarianki, GKS Drwinia wygrał z Hutnikiem Kraków po serii rzutów karnych. Obie drużyny grały w tym sezonie w IV lidze.\nGKS Drwinia - Hutnik Kraków 2-2 (0-0, 1-1), karne 5-4\n1-0 Tomasz Cygan 58\n1-1 Mateusz Król 88\n2-1 Kamil Stawiarski 100 min (karny)\n2-2 Łukasz Kędziora 102 (karny)\nSędziowali: Jan Pawlikowski - Łukasz Królczyk, Michał Garb (KS Nowy Targ). Żółte kartki: Mateusz Krokosz, Dominik Pieprzyca, Paweł Salamon, Krzysztof Stós - Tomasz Jaklik, Przemysław Antoniak. W 99 min usunięty został na trybuny trener Hutnika Leszek Janiczak za krytykę orzeczeń sędziów.\nDRWINIA: Cieśla - Salamon, Tomala, Pieprzyca, Kura, Kaczmarczyk, Stós (87 Krokosz), Gawlik (69 Stawiarski), Skrypkar (81 Fasuga), Cygan (82 Bajda), Berliński. Trener: Mateusz Staniec.\nHUTNIK: Siwiecki - Makuch, Jaklik, Bienias, Byrski (58 M. Siatka), Król, Gawęcki, A. Siatka (91 Sargsyan), Radwanek (46 Kędziora), Antoniak, Pachowicz (70 Tetych). Trener: Leszek Janiczak.\nZ pewnością na przebieg finału wpływ miał upał i duże boisko w Kalwarii Zebrzydowskiej. Hutnik był faworytem spotkania i nie zmienia tego nawet fakt, że w zespole z Nowej Huty nie grali podstawowi zawodnicy: Krzysztof Świątek, Michał Guja, Mateusz Kotwica czy Kamil Sobala.\nJuż w 70. sekundzie hutnicy mogli prowadzić, jednak Hubert Pachowicz trafił w wybiegającego z bramki Mateusza Cieślę. Później trzy wyborne okazje miał zespół z Drwini - w 20., 22. i 45. minucie szybki Kamil Gawlik powinien prznajmniej raz trafić...\nW 58 minucie dał się ograć Tomasz Jaklik, co wykorzystał Tomasz Cygan z bliska trafiając do siatki. Kwadrans później mogło być po meczu, bowiem Patryk Kura znalazł się sam przed Michałem Siwieckim. Piłka minęła golkipera, ale i dalszy słupek bramki. W końcowych fragmentach przycisnął Hutnik doprowadzając do wyrównania - po dośrodkowaniu Marcina Makucha z rzutu rożnego zbyt krótko wybił futbolówkę któryś z graczy Drwini, ta trafiła do Mateusz Króla, który efektownym uderzeniem z okolic linii pola karnego przymierzył w górny róg.\nDogrywka była emocjonująca, a świadczą o tym dwa rzuty karne przyznane obu zespołom w odstępie dwóch minut. Oba zostały wykorzystane, a ponieważ wynik był po 120 minutach remisowy, więc sędzia Pawlikowski zarządził konkurs rzutów karnych. W nich dziewięciu piłkarzy trafiało, a jedynym pechowcem okazał się Tomasz Jaklik z Hutnika, który przymierzył piłką w słupek. Tym sposobem Drwinia sięgnęła po trofeum i w nagrodę awansowała na szczebel centralny Pucharu Polski.\nPo ostatnim gwizdku w roli głównej wystąpili wiceprezesi Małopolskiego Związku Piłki Nożnej - Zdzisław Kapka, Zbigniew Lach i Andrzej Witkowski, którzy wręczyli kapitanom drużyn - Dariuszowi Gawęckiemu i Wojciechowi Tomali puchary i symboliczne czeki.


Joanna Kobza - hutchinson.org.pl\nOd 2013r. związana z Hutchinson Institute na stanowisku Web-media specialist. Zajmuje się kreowaniem wizerunku firmy w mediach internetowych, poszukiwaniem innowacyjnych rozwiązań, tworzeniem kreacji graficznych i zarządzaniem systemami informatycznymi HI.\nAbsolwentka Informatyki w Zarządzaniu na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Łódzkiego oraz Gospodarki Przestrzennej na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego. Ukończyła Akademię MBE Master of Business English. Aktywnie wspiera Fundację Strefa Ojca.\nPrywatnie jest właścicielką „prawie owczarka niemieckiego”, z odzysku w ramach adopcji i wielką miłośniczką koni, chwilowo bez własnego wierzchowca. To czego potrzebuje do życia poza tlenem to przestrzeń, sen i truskawki. Jej pasją są wyprawy w miejsca nieznane oraz powroty w te ulubione.


Ogniskowa obiektywu w aparacie cyfrowym\nPoradnik fotografii>Budowa aparatu cyfrowego>OPTYKA>Obiektyw>Ogniskowa obiektywu\nDla aparatów cyfrowych podaje się długość ogniskowej w przeliczeniu dla aparatu formatu 35mm. Dokładniej, chodzi o rozmiar jednej klatki filmu, na którym rejestrowane jest zdjęcie, czyli 35x24 mm. Dlaczego?\nOtóż odwzorowania fotografowanego obiektu na elemencie światłoczułym (film w aparacie konwencjonalnym, matryca światłoczuła w aparacie cyfrowym) zależy od wielkości tego elementu i długości ogniskowej.\nW aparatach małoobrazkowych "klasycznych", tych najbardziej popularnych wśród amatorów a i zawodowców, stosowany jest film o rozmiarach pojedynczego zdjęcia 35x24mm. Wielkość filmu jest taka sama zarówno dla taniego aparatu za 200,00 zł, jak i dla lustrzanki wysokiej klasy za kilka tyś. złotych.\nW aparatach cyfrowych wymiary światłoczułej matrycy, na której powstaje obraz są różne od modelu do modelu. We wszystkich aparatach amatorskich są jednak zdecydowanie mniejszy niż rozmiar filmy 35x24mm.\nStandardowa długość ogniskowej\nDla aparatu 35mm standardowa długość ogniskowej to 50 mm. Standardowa, to znaczy taka, która odwzorowuje obraz na filmie lub światłoczułej matrycy tak, jak widzi to człowiek fotografujący. Ani nie przybliża ani nie oddala.\nJeżeli aparatem formatu 35mm zrobimy zdjęcia z obiektywem o długości 100mm, to otrzymamy obraz, jaki fotograf widziałby patrząc przez lornetkę przybliżającą DWUKROTNIE (100mm podzielić przez 50mm = 2). Obiektywy o ogniskowej dłuższej od standardowej nazywane są teleobiektywami.\nJeżeli do aparatu formatu 35mm zamontujemy obiektyw o ogniskowej 25mm (2x krótszej od standardowej ogniskowej 50mm), to fotografowane przedmioty będą dwukrotnie "pomniejszone" ale zdjęcia obejmie 2x szerszy wycinek fotografowanego obiektu. Takie obiektywy nazywają się szerokokątnymi i stosowane są do robienia zdjęć wnętrz, czy krajobrazów obejmujących duże obszary.\nW aparatach cyfrowych o różnej wielkości światłoczułej matrycy spełniającej rolę filmu w aparacie klasycznym, długość standardowa ogniskowej będzie różna, zależna od rozmiarów tej płytki. Znając rozmiary płytki można obliczyć tę długość standardową, ale jest to skomplikowane, wymaga odpowiedniej wiedzy i było by bardzo niepraktyczne przy posługiwaniu się aparatem.\nZe względu na różnorodność rozmiarów matryc swiatłoczyłych w aparatach cyfrowych, długość ogniskowych ich obiektywów podawana jest już w przeliczeniu na długość ogniskowej aparatu formatu 35mm.\nOgniskowa obiektywu aparatu cyfrowego\nJeżeli w opisie aparatu jest informacja\nOgniskowa obiektywu wg filmu 35mm: 36mm - 432mm\nto znaczy, że ten aparat ma obiektyw o zmiennej ogniskowej a wykonane nim zdjęcia będą pomniejszone lub powiększone tak, jak były by zdjęcia zrobione aparatem z matrycą (lub filmem) o rozmiarach 35x24mm i ogniskową o długości regulowanej w podanym przedziale.\nUstawiając najkrótszą ogniskową otrzymamy 50mm/36mm = 1,39 krotne "oddalenie" fotografowanego obiektu.\nUstawiając ogniskową najdłuższą otrzymamy zdjęcie 432mm/50mm 8,64 krotne przybliżenie fotografowanego obiektu.\nW rzeczywistości długośc ogniskowej tego aparatu zmienia się w zupełnie innym przedziale ale nie musimy wcale znać tych faktycznych długości ogniskowych. Więcej szczegółów dotyczących długości ogniskowej i jej związku z odwzorowaniem na matrycy fotografowanego obrazu podane jest w paragrafie OBIEKTYW TYPU ZOOM.


Wędkarze nie chcą zejść z kruchego lodu - Dziennik Wschodni\nWędkarze nie chcą zejść z kruchego lodu\nNiemal na środku Zalewu Zemborzyckiego w Lublinie siedzi około 40 wędkarzy. Choć lód jest coraz cieńszy nie chcą zejść na brzeg - alarmuje policja.\n- Lód na Zalewie ma około 30 centymetrów i przebywanie na nim jest niebezpieczne - mówi Arkadiusz Arciszewski, z lubelskiej policji. - Służby ratownicze namawiały wędkarzy do wyjścia na brzeg. Bezskutecznie.\nPolicji zastało tylko obserwowanie wędkarzy z brzegu, tak żeby w razie potrzeby udzielić im pomocy.\narek / 26 stycznia 2009 o 08:44\nCo sie przjmujecie tymmi moczykijami. Robią to na własną odpowiedzialność\nolo / 26 stycznia 2009 o 06:31\n...a jak się załamie to sprawa wędkarza.... nie wiem czym się przejmować.\nzalew zimą / 25 stycznia 2009 o 16:41\nPrzydałoby się trochę teoretycznej wiedzy o lodzie, podobno myślenie nie boli..... ciekawe kto zapłaci za tą absurdalną akcję, bo raczej nikt pomocy nie wzywał.\nPrzykładowa wytrzymałość lodu o różnej grubości 5-7cm utrzymuje pojedynczego człowieka, jednak chodzenie nie_jest bezpieczne 8-10cm utrzymuje dwóch ludzi stojących w jednym miejscu 10cm minimalna grubość lodu, na którym można wędkować 12cm bezpieczny do jazdy skuterami śnieżnymi, motorami i bojerami 20-30cm utrzymuje samochody osobowe 30-38cm utrzymuje samochody terenowe, vany i małe busy. Informacja dotyczy tzw. lodu czarnego - świeżego, krystalicznego. UWAGA: Pamiętaj! Zawsze ryzykujesz wchodząc na lód!\nPrzykładowa wytrzymałość lodu o różnej grubości 5-7cm utrzymuje pojedynczego człowieka, jednak chodzenie nie_jest bezpieczne 8-10cm utrzymuje dwóch ludzi stojących w jednym miejscu 10cm minimalna grubość lodu, na którym można wędkować 12cm bezpieczny do jazdy skuterami śnieżnymi, motorami i bojerami 20-30cm utrzymuje samochody osobowe 30-38cm utrzymuje s... rozwiń\nAle ale / 25 stycznia 2009 o 16:29\nJeżeli lód ma grubość 30 cm, to nie wiem dlaczego Policja uważa, że jest niebezpiecznie. Taka grubość to wystarczy aby utrzymać nawet samochód. Nie wiem o co chodzi.\nA ile metrów grubości - daje bezpieczeństwo, jakoś nie nalisali. Od jakiej grubości jest bezpiecznie - także nic nie wiadomo. Z tego tekstu zupełnie nic o niczym nie wiadomo.\nyeti / 25 stycznia 2009 o 16:10\n.......Policji zastało tylko obserwowanie wędkarzy z brzegu, tak żeby w razie potrzeby udzielić im pomocy........\nNiepotrzebnie policjanci obserwują wędkarzy,Jeśli będą się topić to tylko na własne "życzenie"A jeśli policjanci zechcą udzielić pomocy samobójcom, to sami mogą znaleźć się pod lodem.A wówczas policjantom nikt nie pomoże.


Torebki nude kolekcja zima 2018\nTorebki często stanowią tylko dodatek do każdej stylizacji. Czy aby na pewno „tylko”? Przynajmniej tak na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać. W rzeczywistości jest jednak nieco inaczej. Kobieta bez torebki jest jak mężczyzna bez ubrania. Trochę to prawda, bo chyba żadna z pań nie wyobraża sobie wyjścia z domu bez niej w ręce. Zabieramy je ze sobą wszędzie na zakupy, do pracy, szkoły, randkę, spacer czy na elegancką imprezę. Nie jest to więc tak zwykły dodatek. Jeszcze jak dodamy fakt, że mogą one podkręcić stylizacje, albo wręcz przeciwnie zupełnie ją zmasakrować, to okaże się, że banalność torebki wcale nie jest oczywista.\nTorebka nude – nuda czy uniwersalność?\nWiosenne i letnie klimaty sprzyjają temu, aby porzucić ciężkie kolory na korzyść tych, które dodają nam lekkości. Zatem czarne, szare czy granatowe torby warto zamienić na te w kolorach pogodnych i jasnych. Nie wiesz jakie będą najbardziej odpowiednie i uniwersalne? Najbezpieczniejszymi torebkami będą te jednokolorowe, najlepiej nude. Znane wszystkim, popularnie zwane „nudziakami” wcale nie muszą być kojarzone z polskim przymiotnikiem nudny, bo na pewno takie nie są. Kolory cieliste są modne zawsze. To beże, które dostały większego wyrazu za sprawą kolorytu naszej skóry. Projektanci zainspirowani właśnie naszym ciałem stworzyli szereg odzieży i dodatków, które bardzo mocno osadziły się w kanionie modowych inspiracji. Wszystko za sprawą uniwersalności. Torebka w cielistym kolorze świetnie będzie komponować się z ciuchami właśnie w tej samej kolorystyce. Doskonałym połączeniem będzie też zestawienie z białą koszulą i spodniami. Wyobraź sobie: lato, słońce, spacer po nadmorskim molo, koronkowa sukienka, słomkowy kapelusz, letnie sandałki i listnoszka w kolorze cielistym. Połączenie idealne. W tym kolorze warto również sprawdzić bardzo modne ostatnio torebki z materiału. Często musisz wyglądać elegancko? Biznesowy dress code nie jest Ci obcy? Tutaj też sprawdzi się doskonale. Załóż sukienkę w odcieniu beżu, załóż czarny żakiet, złotą biżuterię, ulubione czarne szpilki i torebkę w cielistym kolorze. Szyk i elegancja gwarantowane. Sposób na codzienny, wygodny outfit? To proste. Wybierz sportowe buty na koturnie, najlepiej w kolorze czarnym. Załóż ulubiony kardigan, białą koszule i czarne spodnie, a całość podkręć cielistym workiem. W cieplejszy dzień midi spódnica, rozkloszowana lub jeansowa mini spódnica skutecznie zastąpi czarne spodnie. Skoro to tak praktyczny kolor to znaczy, że można go łączyć ze wszystkim? W zasadzie tak, ale należy uważać na srebro. Biżuteria w tym kolorze nie pasuje za bardzo do stylistyki zatem warto postawić na żółte lub ewentualnie różowe złoto. Torebka nude może występować w wielu modnych wzorach i fasonach. Na codzienne wyjścia odpowiednie będą worki, kuferki, shopper bagi. Jeśli wybieramy się na imprezę oficjalną warto poszukać kopertówek lub chanelek w tym kolorze. Dla pań, które nie lubią jednolitych kolorów można znaleźć wersję w bardzo ciekawych połączeniach. Jedną z nich jest chociażby zestawienie z bielą, czernią, pudrowym różem lub złotem. Wszystko zależy od tego co bardziej nam się podoba albo do jakiego zestawienia będziemy tego potrzebować. Niewątpliwie jest to opcja bardzo wygodna, uniwersalna i zawsze na czasie.\nTorebka nude - element garderoby, który pasuje niemal do wszystkiego\nKobiety wręcz uwielbiają w swojej garderobie produkty w odcieniu nude. Nadaje on niesamowitej kobiecości oraz elegancji w niemalże każdej stylizacji, na jaką się zdecydujemy! Dodatkowo stał się on również niezwykle popularnym odcieniem, który pojawił się na naprawdę każdym elemencie modowym, który dostępny jest w sklepowych asortymencie. A ponad to torebka nude - element garderoby, który pasuje niemal do wszystkiego. Co za tym oczywiście idzie, będzie to dla nas taka istotna karta przetargowa do zawsze udanej stylizacji. Coś jak tak zwana mała czarna, która również pasuje do naprawdę wszystkiego i spełni swoje zadanie w każdej sytuacji. Wybór modelu torebki należy do Ciebie, dobrze będą wyglądać zarówno https://zippini.pl/torebki-listonoszki jak i nieco bardziej odważne torebki z frędzlami - tutaj na pewno znajdziesz coś dla siebie.\nTorebka w kolorze nude - idealny wybór do pracy\nBy nasza torebka spełniała w stu procentach swoje zadanie, ważne by określić dokładnie do jakiej roli będzie ona przypisana. Jeżeli naszym wyborem będzie torebka w kolorze nude - idealny wybór do pracy, który fantastycznie dopełni niejedną naszą stylizację, to warto wybrać ją również w odpowiednim do tego rozmiarze. Otóż skoro już ostatecznie zdecydowałyśmy się na wybór do pracy, to ważne, by taka torebka była pojemna, by bez problemu pomieściła wszystkie nasze przybory i gadżety pracownicze, takiej jak laptop, telefon, klucze, portfel, notatnik czy też kalendarz, a także ewentualny obiad. Świetnie w takim wydaniu sprawdzą się również torebki z przegródkami, które bardzo dobrze i stylowo oddzielą wszystkie rzeczy. Również możemy zainwestować w taką z mnóstwem zewnętrznym kieszonek, do których będziemy mogły schować inne, ale mniejsze, jednak również bardzo potrzebne rzeczy.\nDo czego nosić torebkę nude?\nRaczej nie powinnyśmy się długo zastanawiać nad tym do czego nosić torebkę nude, ponieważ kwestia ta jest dosyć prosta. Taki właśnie rodzaj torebki świetnie się sprawdza do naprawdę każdej stylizacji. Jest tak samo uniwersalna, jak ukochana przez naprawdę wszystkie kobiety sukienka tak zwana mała czarna. Torebkę w stylu nude możemy założyć zarówno do eleganckich i nieco bardziej wieczorowych cygaretek i szpilek, gdzie całość wykończymy stylowym kardiganem, jak również do prostych jeansów w typie rurki oraz nieco szerszej bluzy o kroju oversize.\nSklepy, w których można znaleźć torebki w kolorze nude\nTak naprawdę jeżeli chodzi o naprawdę dobre i polecane sklepy, w których można znaleźć torebki w kolorze nude, to jest ich naprawdę sporo do wyboru. Możemy na pewno zacząć od marki Wittchen, która z pewnością uraczy nas wielkim asortymentem z torebkami w takim właśnie kolorze. Również możemy zajrzeć do takich popularnych sieciówek, jak chociażby H&M, Zara czy Bershka, które również na pewno uraczą nas tymi właśnie produktami w kolorze nude.\nStylizacja z torebką w kolorze nude w roli głównej\nW dzisiejszych czasach, gdzie rozpowszechnianie informacji jest na bardzo wysokim poziomie, nie ma jakichkolwiek problemów z tym, by nasza fantastyczna stylizacja z torebką w kolorze nude w roli głównej, znalazła się w internecie i powędrowała dalej, dając przy tym mnóstwo inspiracji dla innych kobiet. Zdecydowanie jest to fantastyczny przenośnik inspiracji nawet z jednego końca na świata na drugi. Dzięki temu można podawać sobie ciekawe stylizacyjne pomysły zdalnie i konsultować się również w sprawie typowo modowej i stylizacyjnej.\nKopertówka nude na wesele\nW zeszłym sezonie, bardzo dużą popularność zebrała modna kopertówka nude na wesele, która sprawdziła się wręcz idealnie w swojej roli. Wpasowała się fantastycznie zarówno w sukienki w stylu małych czarnych, jak również odzwierciedliła swe modowe oblicze bardzo dobrze z kolorem takim jak chociażby czerwony czy mleczna biel. Kobiety pokochały taki właśnie rodzaj kopertówek zarówno za uniwersalność oraz niezwykłą kobiecość, która z niej płynie.\nTorebka nude z butami w tym samym kolorze - hit czy kit?\nBardzo wiele kobiet zastanawiało się również nad tym, czy torebka nude z butami w tym samym kolorze - hit czy kit? Cóż odpowiedź niestety nie będzie jednoznaczna, ponieważ jeżeli wziąć torebkę w takim właśnie kolorze oraz np. szpilki, również w niezmienionym kolorze, ale na ten przykład dodać do nich czerwoną lub czarną podeszwę, to już mamy niesamowite urozmaicenie w naszej stylizacji. Jeżeli jednak nigdzie nie możemy znaleźć takich butów i w dalszym ciągu zastanawiamy się nad tym czy warto postawić na taki właśnie zbieg wydarzeń, to warto jest się zastanowić nad całą resztą stylizacyjną, od której wszystko będzie zależało tak naprawdę. Jeżeli na przykład do takiego nude’owego zestawienia dobierzemy ciemne jeansy rurki, na to założymy elegancką bluzkę, lekko opływającą nasze ciało i wykończymy wszystko stylowa ramoneską, to stylizacyjny hit jest nasz!\nTorebka RED VALENTINO - NQ0B0757 Nude 377\n1609 zł 849 zł\nTorebka KAZAR - Sarema 29905-01-03 Beżowy


Łomacz: To było ciężkie spotkanie - Polsat Sport\nŁomacz: To było ciężkie spotkanie\n21.02.2019, 01:12 Siatkówka\nNotujący ostatnio gorsze wyniki siatkarze PGE Skra Bełchatów po zaciętym spotkaniu pokonali na Torwarze ONICO Warszawę 3:2, wygrywając drugi mecz z rzędu w ekstraklasie. - Krok po kroku wracamy do dobrej dyspozycji - ocenił rozgrywający mistrza Polski Grzegorz Łomacz.\nCzwarta odsłona była bez historii. Bełchatowianie wyraźnie opadli z sił i warszawski zespół bez problemu doprowadził do remisu. Losy tie-breaka do samego końca były trudne do przewidzenia. Ostatecznie bełchatowianie wygrali na przewagi 18:16, gdy Kochanowski zablokował Kurka. - To nie jest tak, że odpuściliśmy te dwa sety. Finalnie bardzo się cieszymy, że zwyciężyliśmy na tak trudnym terenie. Kibice zobaczyli widowisko na wysokim poziomie. Powoli, krok po kroku wracamy do dobrej dyspozycji. Mam nadzieję, że chłopaki też po kontuzjach będą do nas powoli wracać. Wrócił już Milad, który nam bardzo pomógł. Mamy rotację na przyjęciu i widać, że to duże wzmocnienie. W moim odczuciu daliśmy dzisiaj z siebie "maksa" i za to myślę, że trener nas za to spotkanie pochwali - podsumował rozgrywający Skry Grzegorz Łomacz.\nSzkoleniowiec mistrzów Polski Roberto Piazza rzeczywiście był zadowolony z gry podopiecznych. - To było ważne zwycięstwo, a mogliśmy przecież przegrać, bo tie-break był zacięty, a w końcówce popełniliśmy dwa proste błędy. Czy wyszliśmy z kryzysu? Moim zdaniem graliśmy dobrze, ale proszę pamiętać, że nie mieliśmy trzech podstawowych zawodników - argumentował Włoch.\nZadowolony - mimo porażki - był także Andrzej Wrona. - Skra bardzo dobrze zagrywała przez pierwsze dwa sety. Oddawaliśmy im bezpośrednio punkty. Potem oni przestali aż tak mocno zagrywać, a my uspokoiliśmy przyjęcie. Zagraliśmy dużo odważniej, bardziej na luzie. To spotkanie mogło się skończyć godzinę wcześniej naszą porażką 0:3. Ale wróciliśmy i przegraliśmy o dwie piłki w tie-breaku. Generalnie z naszej postawy jesteśmy zadowoleni. Błędy oczywiście musimy korygować, ale pokazaliśmy charakter, a to czasem - a nawet bardzo często - jest bardzo ważne - zaznaczył środkowy ONICO.\nJego zespół wciąż zajmuje drugie miejsce w tabeli i po 19 kolejkach ma punkt przewagi nad Jastrzębskim Węglem. - Kluczowe do utrzymania pozycji lidera przed play offami pewnie będzie spotkanie u nas z Jastrzębskim Węglem, ale o nim jeszcze nie myślimy. Bo na razie mamy przed sobą ważny mecz w Kędzierzynie - zastrzegł Wrona.\nBełchatowianie z kolei są na siódmej pozycji ze stratą punktu do GKS-u Katowice. - Szóstka to nasze absolutne minimum. Innego scenariusza sobie nie wyobrażamy - podkreślił Łomacz.\nSpotkanie na Torwarze zza trybun oglądał Laurent Tillie. W mediach pojawiły się sugestie, że trener reprezentacji Francji pojawił się w Polsce na zaproszenie swojego rodaka - szkoleniowca ONICO Stephane'a Antigi. - Znamy się bardzo dobrze. Chciał po prostu obejrzeć dwa mecze w Polsce. Był dziś i pojedzie jeszcze na mecz z Zaksą - skwitował Antiga.\nStołeczna drużyna za trzy dni zmierzy się na wyjeździe z wicemistrzem Polski - Zaksą Kędzierzyn-Koźle. Potem kolejny mecz rozegra dopiero 2 marca. Przerwę wykorzysta na wyjazd do... Turcji. Ekipa z Warszawy została zaproszona przez Buyuksehir Belediyesi Stambuł, z którym we wtorek zagra sparing. Spotka się także z miejscową Polonią. Antiga nie skomentował tego pomysłu. Pozytywy starał się dostrzec Wrona. - Byłem parę razy w Turcji. Fajnie, ciepło, fajny kraj, dobre jedzenie. To może być trochę taka forma oczyszczenia głów i odskoczni od tego, co nas czeka w lidze, a przed nami najważniejsze mecze - zaznaczył środkowy.\nZOBACZ TAKŻE WIDEO: Grupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle – Jastrzębski Węgiel 2:3. Skrót meczu\nJastrzębski Węgiel górą w hicie kolejki PlusLigi\nCzytaj więcej: Pluszaki opanowały Torwar! Kibice odpowiedzieli na apel ONICO Warszawa (WIDEO)