Mihail Sebastian, „Od dwóch tysięcy lat” | Recenzja | Wizje | Aktualnik\nRecenzja2 lipca 2020\n„Bezpieczeństwo nie sprzyja refleksji”? Powieść z kluczem Mihaila Sebastiana\nIlustracja: Zofia Miller\n„Kwestia żydowska” funkcjonowała jako problem polityczno-społeczny od samego początku istnienia nowoczesnego państwa rumuńskiego, a więc od drugiej połowy XIX wieku. Apogeum ideologii antysemickiej w rumuńskiej przestrzeni publicznej przypada jednak na lata trzydzieste XX wieku – to właśnie powstanie Wielkiej Rumunii (România Mare), czyli zjednoczenie Siedmiogrodu, Wołoszczyzny i Mołdawii wraz z Besarabią po I wojnie światowej wpłynęło na intensywny rozwój myśli nacjonalistycznej i obudziło świadomość narodową, często budowaną wówczas w oparciu o dychotomię „swój” – „obcy” i sprzeciwiającą się „zewnętrznej ingerencji” rozumianej często jako zagrożenie ze strony „innego” – Żyda. Elity intelektualne w dużej mierze zajęte były „rumunizacją” kraju, odkrywaniem i pielęgnowaniem tak zwanej specific naţional („specyfiki narodowej”) oraz mitu tożsamościowego konstruowanego wokół przeszłości dackiej i rzymskiej. Taki klimat stanowił bazę dla rozwoju wszelkich ekstremalnych ideologii w państwie młodym, wielonarodowościowym, ogarniętym obsesją na punkcie własnych dziejów. Sprzyjająca była też atmosfera polityczna w Europie okresu międzywojnia, kontynencie niestabilnym politycznie i zagrożonym rosnącymi w siłę ruchami ekstremistycznymi. O mechanizmach kształtowania się intelektualnego antysemityzmu oraz jego powiązaniach z rumuńską ideologią narodową w latach trzydziestych pisze bardzo szczegółowo i rzetelnie Leon Volovici w pionierskim studium Nacjonalizm i „kwestia żydowska” w Rumunii lat trzydziestych XX wieku (wyd. pol. Austeria, Kraków-Budapeszt 2016, przeł. Kazimierz Jurczak). Najważniejszym świadectwem literackim dokumentującym szerzenie się nastrojów faszystowskich oraz antysemityzmu pośród przedstawicieli inteligencji narodowej w międzywojennej Rumunii pozostaje natomiast Dziennik 1935–1944 Mihaila Sebastiana (wyd. pol. Pogranicze, Sejny 2006, przeł. Jerzy Kotliński) oraz poprzedzająca go powieść tego samego autora pod znaczącym tytułem Od dwóch tysięcy lat z 1934 roku, która ukazała się właśnie w polskim tłumaczeniu autorstwa Dominika Małeckiego, nakładem wydawnictwa Książkowe Klimaty.\n„…ale ja nie przestanę być Żydem, Rumunem i człowiekiem znad Dunaju”\nMihail Sebastian, a właściwie Iosif Mendel Hechter (1907–1945), był rumuńskim prozaikiem, dramatopisarzem, eseistą i publicystą żydowskiego pochodzenia. Urodził się w naddunajskim mieście Braiła, większość życia spędził jednak poza rodzinną miejscowością, ponieważ studia prawnicze rozpoczął już w Bukareszcie, a później kształcił się również w Paryżu. Był blisko związany z działającym w latach 1932–1934 filozoficzno-literackim stowarzyszeniem „Criterion”, które zrzeszało takich intelektualistów jak Petru Comarnescu, Mircea Vulcănescu, Mircea Eliade, Emil Cioran, Constantin Noica czy Eugen Ionescu. Wszyscy oni należeli do tak zwanej Młodej Generacji, która znajdowała się pod silnym wpływem charyzmatycznego filozofa i wykładowcy Uniwersytetu Bukareszteńskiego, Nae Ionescu (1890–1940). Jego filozofia życia rozwijana na rumuńskim gruncie – trăirism – inspirowana myślą m.in. Kierkegaarda, Nietzschego, Spenglera i Bierdiajewa (według niektórych badaczy inspiracja ta ocierała się wręcz o plagiat), sięgała do teologii prawosławnej oraz mocno podkreślała pierwotność i nieprzezwyciężalność więzi etnicznej Rumunów. Postać Ionescu jest o tyle istotna, że to właśnie on poprowadzi pokolenie znamienitych młodych umysłów międzywojennej Rumunii ku zacieśnianiu ideologicznych więzów z Żelazną Gwardią, czyli skrajnie prawicową, faszyzującą organizacją dowodzoną przez Corneliu Zeleę Codreanu.\no prozie Hermana Melville’a\nTo właśnie Ionescu odegra również bardzo ważną rolę w recepcji powieści Sebastiana Od dwóch tysięcy lat. Publikacja książki w 1934 roku wywołała bowiem w Rumunii niemały skandal, głównie ze względu na kontrowersyjną przedmowę autorstwa wyżej wspomnianego filozofa, który napisał ją zresztą na zaproszenie samego Sebastiana, w tamtym okresie znajdującego się jeszcze pod dużym wpływem swojego mentora. Najbardziej bulwersujące we wstępie Ionescu zdaje się wykorzystywanie argumentacji teologicznej w celu usprawiedliwienia antysemityzmu oraz nieustanne podkreślanie obcości narratora powieści i jego nieprzystawalności do ducha rumuńskiego: „Czy jesteś, Iosefie Hechter, człowiekiem z naddunajskiej Braiły? Nie. Tyś jest Żyd znad Dunaju”. Ionescu zwraca się przy tym do narratora, ujawniając w ten sposób prawdziwe nazwisko pisarza tworzącego pod pseudonimem literackim Mihail Sebastian, co jest zabiegiem zgoła perwersyjnym – naruszając pakt powieściowy i utożsamiając jednoznacznie Hechtera z narratorem, Ionescu nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, przeciw komu wymierzone jest ostrze jego tekstu. Jest to tym bardziej przykre, że zwraca się do swojego ucznia, młodego intelektualisty, któremu nasilające się w społeczeństwie nastroje antysemickie nie pozwalają na harmonijne połączenie tożsamości żydowskiej i rumuńskiej, a to potęguje narastający w nim konflikt wewnętrzny. Ionescu swoją analizę domniemanej natury żydowskiej kończy w sposób dość okrutny, stawiając jednoznacznie pejoratywną diagnozę:\nChoryś jest, Iosefie Hechter. W istocie choryś, gdyż potrafisz jeno cierpieć, a cierpienie twe pozostaje stłumione. Cały świat cierpi, Iosefie Hechter. My, chrześcijanie, również cierpimy. Ale dla nas istnieje wyjście, gdyż my zostaniemy zbawieni. Wiem, ty żywisz nadzieję; wciąż żywisz nadzieję, że nagle pojawi się ten wyczekiwany Mesjasz na białym koniu i że wówczas zawładniesz światem. Żywisz nadzieję, Iosefie Hechter. To jedyne, co ci pozostało.\nW polskim wydaniu książki nie przedrukowano przedmowy Ionescu, co wydaje się słuszną decyzją wydawnictwa oraz tłumacza – dla współczesnego czytelnika, nieobeznanego w skomplikowanych sporach ideologicznych międzywojennej Rumunii, jej lektura stanowiłaby zbędny balast. Poza tym jej obecność musiałaby pociągnąć za sobą konieczność opublikowania obszernej repliki polemicznej Mihaila Sebastiana pod tytułem Cum am devenit huligan („Jak zostałem chuliganem”) z 1935 roku, w której autor odnosi się nie tylko do kontrowersyjnej przedmowy, lecz także do fali krytyki, która spadła na niego po publikacji Od dwóch tysięcy lat.\nCo ciekawe, Ionescu w przedmowie zdaje się również wchodzić w dialog z samą formą powieści – kiedy zwraca się do narratora, używa nazwiska Hechter, natomiast odwołując się konkretnie do autora książki, pozostaje przy pseudonimie Mihail Sebastian. Podkreślenie tej dwoistości współgra ze strategią, którą można odnaleźć w tekście; Od dwóch tysięcy lat od samego początku czytana była bowiem jako „powieść z kluczem” (pomimo sprzeciwu samego autora!), gdzie Sebastian został oczywiście uznany za alter ego narratora, a Ionescu – za profesora ekonomii politycznej, Ghițę Blidaru. Prototypem jego ideologicznego adwersarza, fikcyjnego Mircei Vieru, miał być zaś drugi mistrz Sebastiana, Camil Petrescu: powieściopisarz, dramaturg, publicysta i filozof. Podczas gdy poglądy Ghity opierają się na założeniach autochtonizmu, rozumowanie Vieru odbiega od upraszczającego definiowania kultury w kategoriach specyfiki narodowej. Każdy z nich reprezentuje inny sposób myślenia o rumuńskiej nowoczesności:\nGhițę Blidaru i Mirceę Vieru dzieli cała historia, cały światopogląd. Gdyby nie malowniczy aspekt każdego z nich – Vieru ze swoją złocistą głową fauna, Blidaru podobny do groźnego wilka – gdyby nie ich burzliwe i pełne kontrastów życie, z namiętnościami, stoczonymi walkami, porywami serca, jakąż wspaniałą, wyjętą wprost z platońskiego dialogu parę bohaterów mogliby stworzyć, niczym dwa przeciwstawne sobie teoretyczne pola. „Dramat nowożytnej historii Rumunii” odgrywany przez dwóch bohaterów. Schematyczne do bólu, a jednak tak reprezentatywne.\nUwikłanie tych postaci w dialektyczny konflikt świetnie obrazuje dynamikę całej powieści, której antytetyczna kompozycja podkreśla złożoność dylematów narratora – młodego Żyda rumuńskiego, który z zapałem godnym aspirującego intelektualisty próbuje w trudnej atmosferze narastającego antysemityzmu definiować cechy „żydowskiego ducha”, nie wykluczając przy tym współistnienia wszystkich innych swoich tożsamości – rumuńskiej, naddunajskiej, czy też studenta architektury albo zagorzałego dyskutanta. Wszystkie składają się na kompleksowy obraz człowieka, bez redukowania go do arbitralnie ukształtowanego przez administrację państwową konstruktu „prawdziwego”, „wzorcowego” obywatela:\nWiem, kim jestem, a problem, jeśli istnieje, dotyczy właśnie tego, kim jestem, a nie tego, co jest zapisane w państwowych raportach. Państwo może zadekretować i uznać mnie za cokolwiek tylko chce – za statek, za niedźwiedzia polarnego lub za aparat fotograficzny – ale ja nie przestanę być Żydem, Rumunem i człowiekiem znad Dunaju. „Zbyt wiele rzeczy naraz”, szepcze mój antysemicki głos (ponieważ ja też mam swój antysemicki głos, z którym dyskutuję w chwilach refleksji). Zbyt wiele rzeczy, jasne. Wszystkie jednak są prawdziwe. Nie twierdzę, że w splocie tych elementów nie ma dysonansów, nie udaję, że zapada między nimi natychmiastowa zgoda. Przeciwnie, wiem, że to z trudem osiągane porozumienie, że to współistnienie ma swoje wewnętrzne, intymne napięcia. Polityczna dyskusja o rozwiązaniu problemu żydowskiego wydaje mi się całkowicie jałowa. Interesuje mnie tylko jedno rozwiązanie – i chodzi mi o rozwiązanie psychologiczne, duchowe. Myślę, że można coś rozjaśnić w tym odwiecznym bólu wyłącznie w jeden sposób: poprzez próbę samodzielnego zrozumienia tego węzła przeciwności i konfliktów, które otaczają mnie w rumuńskim życiu, próbę przeprowadzoną na własny rachunek, dla samego siebie. I nie sądzę, by to osamotnienie stanowiło ucieczkę, brak solidarności z moim ludem. Na odwrót: doświadczenie pojedynczego człowieka akceptującego i szczerze przeżywającego swój dramat może być użyteczne i pomocne w rozjaśnianiu drogi pozostałym. Pilniejsze i skuteczniejsze wydaje mi się osiągnięcie harmonii między rumuńską a żydowską stroną mojego życia niż uzyskanie bądź utrata pewnych praw obywatelskich. Chciałbym dowiedzieć się na przykład, jakie antyżydowskie prawo mogłoby wymazać z mojej egzystencji niezbity fakt, że urodziłem się nad Dunajem i że kocham to miejsce.\nPonadto, taki układ powieści przyznaje prawo głosu każdemu z jej bohaterów – wszyscy mają więc możliwość uargumentowania swoich poglądów, wygłoszenia swojej prawdy, a wyciągnięcie ostatecznych wniosków należy do czytelnika. Dlatego też akcja powieści rozgrywa się w dialogach, we fragmentach listów, notatek, wykładów, w przestrzeni ideologicznych debat (wokół judaizmu, syjonizmu, marksizmu, asymilacjonizmu, kapitalizmu), jednym słowem – w przestrzeni rozmowy. Tę strategię narracyjną zapowiada zresztą zaczerpnięte z eseju O sztuce rozmawiania Michela de Montaigne’a motto książki.\n„Wydaje mi się zasadnicze i nadrzędne: bycie połączonym z duchem epoki, z jej wrażliwością, niepokojem i ogólną prawdą”\nPowieść utrzymana w poetyce dziennika składa się z sześciu części, których akcja rozgrywa się w latach 1923–1933. Ten początek umiejscowiony w roku 1923 posiada istotny walor symboliczny, jest to bowiem dla rumuńskich Żydów rok szczególny – na mocy wprowadzonej wtedy konstytucji zostają im w końcu przyznane prawa obywatelskie. Niestety, zmiana ta ma znikomy wpływ na wrogi stosunek państwa do społeczności żydowskiej. Poza tym, lata dwudzieste to również czas studenckich ruchów antysemickich, głoszenia haseł wprowadzenia dla żydowskich studentów numerus clausus na uczelniach oraz unieważnienia praw gwarantowanych Żydom przez nową konstytucję. Mocny początek powieści Sebastiana zdaje się świetnie ilustrować tę schizofreniczną atmosferę – wszak do antysemickich zamieszek i regularnego bicia studentów żydowskich na teoretycznie dostępnym dla wszystkich obywateli uniwersytecie nawiązuje cały pierwszy rozdział książki. Główny bohater, wówczas jeszcze student prawa (które porzuci później dla architektury), opisuje codzienność swoją i swoich żydowskich kolegów na uczelni („Do tej pory chodziliśmy jedynie w rozproszonych grupkach co najwyżej po trzy osoby. Pozwala to uniknąć poważniejszych starć, ale niczemu nie służy, bo zwykle nas rozpoznają i wyrzucają za drzwi.”). Pobicia, wypraszanie z zajęć, publiczne szykany i obelgi stanowią integralną część ich studenckiego życia, stają się czymś powszednim, nową normalnością („Do tej pory w trakcie dzisiejszego wykładu dwa razy dostałem pięścią i zapełniłem notatkami osiem stron. Jak na dwa ciosy to niemało.”)\nW kolejnych częściach wątek żydowski zdaje się jednak momentami odchodzić na dalsze tory, jako że narrator wykazuje zainteresowanie bieżącymi problemami kształtującego się społeczeństwa – i tak, na przykład, w części trzeciej na pierwszy plan wysuwa się problem modernizacji Rumunii ukazany na przykładzie walki pomiędzy zagranicznym kapitałem a wsią Uioara, czy, ogólniej rzecz biorąc, odwiecznej walki między miastem a wsią: „A jednak typ miejski i typ wiejski to jedyne trwałe kategorie w kulturze rumuńskiej”. Właściwie dopiero w części szóstej, czyli już po powrocie młodego architekta do kraju z Paryża (temu pobytowi poświęcona jest z kolei część czwarta), problematyka antysemityzmu wybrzmiewa na nowo. Z perspektywy kompozycyjnej i tematycznej opowieść zatacza więc koło – po okresie pozornego spokoju późnych lat dwudziestych i uśpionej czujności głównego bohatera, pewne wydarzenia uświadamiają mu, że antysemityzm przez cały ten czas pulsował bezkarnie w społeczeństwie, a teraz (część szósta – ostatnia – rozgrywa się w roku 1933) wybucha z trudną do opanowania siłą:\nNa rogu, od strony bulwaru Elżbiety, stała grupka jednakowo ubranych chłopaków sprzedających gazety: „Tajemnice Ceahlău! Śmierć Żydom!”. Nie wiem, dlaczego się zatrzymałem. Zazwyczaj spokojnie przechodzę dalej, bo to dawny, niemal familiarny okrzyk. Tym razem stanąłem zaskoczony, tak jakby po raz pierwszy dotarło do mnie, co te słowa naprawdę znaczą. Dziwne. Ci ludzie mówią o śmierci, a do tego – o mojej śmierci. Ja zaś przechodzę zwyczajnie obok nich, myśląc o czymś innym, słuchając jednym uchem. Zastanawiam się, dlaczego na rumuńskiej ulicy można życzyć komuś śmierci i dlaczego przychodzi to tak łatwo, że nikt nawet nie mrugnie okiem. Wydaje mi się wszakże, że śmierć jest rzeczą dość poważną. Pies rozjechany pod kołami samochodu – wystarczy na chwilę milczenia. Gdyby ktoś rozstawił się na środku ulicy, by żądać – bo ja wiem – „śmierci borsuków”, myślę, że wzbudziłby pewne zdumienie wśród przechodniów. Jeśli pomyślę dobrze, problem nie polega na tym, że trzech chłopaków stoi na rogu ulicy i krzyczy „Śmierć Żydom!”. Rzecz w tym, że okrzyk ten przechodzi niezauważony, nie budząc sprzeciwu – jak brzęczenie tramwaju. [podkreślenie – O.B.N.]\nTen fragment jest chyba najbardziej przerażającym opisem antysemickiej atmosfery panującej na ulicach międzywojennej Rumunii – został tu bowiem uchwycony moment, w którym narrator uświadamia sobie okrucieństwo obojętności, grzech ogólnospołecznego przyzwolenia na mowę nienawiści. Tutaj antysemityzm przestaje być teoretycznym konstruktem oswajanym w trakcie długich intelektualnych debat – nagle przybiera kształt człowieka z ulicy, staje się codziennością i normalnością. „Jak brzęczenie tramwaju”.\nSłup ze słów Jacka Podsiadły –\ndebata o wierszu\nWarto jeszcze wspomnieć o jednej z najbardziej emocjonalnych scen w powieści – mianowicie o płomiennej przemowie Abrahama Sulitzera, przedstawionego jako wcielenie Żyda Wiecznego Tułacza, Ahaswerusa, barwnej postaci, sprzedawcy żydowskich książek, z którymi łączyła go wyjątkowa więź i które „nosił w sobie”, „równie żywe jak przed wiekami w umysłach dawnych autorów”. Właściciel pokaźnych zbiorów literatury jidysz z zapałem broni statusu tego języka, jednocześnie sprzeciwiając się ruchowi syjonistycznemu i czyniąc siebie strażnikiem idei judaizmu zachowanego w ludziach, wędrówce, tradycji i studiowaniu tekstów, a nie związanego z konkretnym państwem. Fragment ten jest istotny z jeszcze jednego względu – to właśnie tutaj pojawia się najobszerniejszy w całym tekście komentarz do tytułu powieści:\n– Dwa tysiące lat? Myśli pan, że coś z tych dwóch tysięcy lat jest w syjonizmie? Myśli pan, że ci chłopcy Żabotyńskiego, chodzący w buciorach i pozdrawiający się po żołniersku, jeżdżący na rowerze w sobotę i umiejący powiedzieć w języku hebrajskim „podaj mi papierosa” albo „chodźmy na football match”, mają cokolwiek wspólnego z tymi dwoma tysiącami lat, które płyną w naszych żyłach? Dwa tysiące lat poprzez płomienie, przez kataklizmy, przez wędrówki docierają do nas dzięki historii getta. To historia przeżyta w świetle lampy. „Chcemy słońca”, krzyczą tamci. Wszystkiego dobrego, i niech zostaną futbolistami. Będą mieć słońca pod dostatkiem. Ale lampą, przy której tyle stuleci czytaliśmy, jest judaizm, a nie ich słońce.\n– Jest pan stary, panie Sulitzer. Dlatego tak pan mówi.\n– Nie jestem stary! Jestem Żydem, oto czym jestem.\nSebastian próbuje dokonać historyzacji „problemu żydowskiego” w Wielkiej Rumunii, czyniąc konteksty społeczno-polityczne centralną osią fabuły, a ponadto – sięgając bardzo często do języka metafizyki – porusza również tematykę egzystencjalną, dużo miejsca poświęcając dylematom życiowym i filozoficznym rozważaniom młodego narratora . Z jednej strony dokumentuje rzeczywistość z historyczną precyzją, z drugiej – wciąż mamy tu przecież do czynienia z literacką fikcją. Według Mihaia Iovănela, autora wyczerpującego studium na temat twórczości Sebastiana (Evreul improbabil. Mihail Sebastian: o monografie ideologică, Bukareszt 2012), u źródeł ostrej fali krytyki po publikacji Od dwóch tysięcy lat leżał właśnie fakt, że pisarz próbował w formie powieści, przy pomocy narzędzi literackich, opisać problem polityczny, który w Rumunii lat trzydziestych stanowił punkt zapalny. Dlatego też wielu współczesnych mu krytyków czytało powieść wyłącznie według klucza politycznego, nie zważając na artystyczne walory tekstu czerpiącego z estetyki modernizmu. Przedmowa spokrewnionego ideologicznie z Żelazną Gwardią Ionescu przyczyniła się bez wątpienia do legitymizacji takiego rodzaju interpretacji. Właściwie dopiero po 1989 roku (a dokładniej po 1996 roku, kiedy opublikowano Dziennik 1935–1944) recepcja Sebastiana stała się bardziej świadoma i zróżnicowana, a jego dzieło zainspirowało część postkomunistycznego środowiska rumuńskich intelektualistów do konfrontacji z trudnym dziedzictwem międzywojnia.\nOd dwóch tysięcy lat można określić mianem „fikcjonalizowanej uwertury” do Dziennika z lat 1935–1944, prowadzonego już zgodnie ze wszystkimi regułami gatunkowymi diarystyki. Dziennik ten w naturalny sposób koresponduje z wcześniej wydaną powieścią, Sebastian rozpoczyna go bowiem w roku 1935 i nawiązuje w nim do debaty nad książką, która rozpaliła emocje w środowisku rumuńskich intelektualistów. Polskiemu czytelnikowi w odnalezieniu estetycznej i koncepcyjnej ciągłości między powieścią a dziennikiem pomaga znakomity przekład Dominika Małeckiego. Tłumacz miał przed sobą bardzo trudne zadanie: musiał z jednej strony oddać charakterystyczną frazę Sebastiana, osadzoną w realiach międzywojennej literackiej rumuńszczyzny, z drugiej – wziąć pod uwagę tłumaczenie Dziennika 1935–1944 Jerzego Kotlińskiego. Z oboma tymi warsztatowymi wyzwaniami Małecki poradził sobie pierwszorzędnie.\nW ostatnim czasie platforma HBO wyemitowała serial, który powstał na podstawie głośnej powieści Philipa Rotha z 2004 roku, Spisek przeciwko Ameryce. Autor opisuje w niej alternatywną historię USA, gdzie wybory prezydenckie w 1940 roku wygrywa Charles A. Lindbergh (zamiast wybranego w rzeczywistości Franklina Delano Roosevelta), który nawiązuje serdeczne stosunki z Adolfem Hitlerem i jako zafascynowany III Rzeszą antysemita zaczyna wcielać w życie coraz ostrzejsze represje wobec amerykańskich Żydów. Narracja prowadzona jest z perspektywy dorastającego w Newark chłopca z żydowskiej rodziny. Odświeżając sobie pamięć o wymyślonym przez Rotha świecie, dzięki fantastycznie zrealizowanemu serialowi zanurzamy się ponownie w rzeczywistości postępującego chaosu, strachu, niepewności, w atmosferze zaszczucia i nienawiści społeczno-politycznej. Jedynym pocieszeniem dla widza/czytelnika może być fakt, że Spisek przeciwko Ameryce to political fiction, pesymistyczna wersja amerykańskich wydarzeń z czasów II wojny światowej. Marne to jednak pocieszenie, skoro wszyscy znamy dzieje Europy z tego okresu. A napisana właśnie w tamtych czasach powieść Mihaila Sebastiana, ukazująca podobne mechanizmy jak te u Rotha, choć też jest fikcją, osadzona jest jednak w rzeczywistym kontekście historycznym z postaciami wzorowanymi na konkretnych osobach, a to czyni ją tym bardziej przerażającą. Od dwóch tysięcy lat odkrywa przed nami jedno z najmroczniejszych oblicz historii – niebezpieczeństwo radykalizacji i ideologizacji, prowadzące bez wyjątku do społecznej katastrofy.\nPrzełożył Dominik Małecki\nKsiążkowe Klimaty, 2020, s. 336\nZ pozoru ryzykowne połączenie tak różnych, a wręcz zwaśnionych dyskursów jak fizyka i psychoanaliza udaje się Szaulińskiej doskonale i ani przez chwilę nie trąci sztucznością, o co w takich przypadkach nietrudno. →


Piotrowicz po spotkaniu z Muchą: Zwiększył się obszar spraw uzgodnionych w sprawie ustaw o KRS i SN - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plPiotrowicz po spotkaniu z Muchą: Zwiększył się obszar spraw uzgodnionych w sprawie ustaw o KRS i SN\n03.11.2017, 16:52; Aktualizacja: 03.11.2017, 20:07\nSzef sejmowej komisji sprawiedliwości poseł PiS Stanisław Piotrowicz w drodze na spotkanie z wiceszefem Kancelarii Prezydenta Pawłem Muchą w Pałacu Prezydenckim.źródło: PAP\nPiątkowe spotkanie w Pałacu Prezydenckim wiceszefa Kancelarii Prezydenta Pawła Muchy z szefem sejmowej komisji sprawiedliwości Stanisławem Piotrowiczem (PiS) trwało blisko cztery godziny.\n"To spotkanie nie było ostatnim. Było to kolejne robocze spotkanie, na którym, jak myślę, doszło do kolejnego zbliżenia stanowisk" - powiedział PAP po jego zakończeniu Piotrowicz. "Można powiedzieć, że zwiększył się obszar spraw uzgodnionych" - dodał.\nNie chciał jednak mówić o konkretach tych ustaleń. "Pozostawiliśmy sobie jeszcze czas na przemyślenia, ale już do tych uzgodnień pozostało nam znacznie mniej spraw" - zaznaczył. "Omówiliśmy stanowiska pana prezydenta, ja zaprezentowałem swoje stanowisko. W niektórych kwestiach doszliśmy do konsensusu, w innych sprawach pozostawiliśmy sobie czas na przemyślenia" - podkreślił.\nPóźniej Piotrowicz powiedział dziennikarzom w Sejmie, że spodziewa się, że kolejna jego rozmowa z Muchą odbędzie się w przyszłym tygodniu.\nPytany czemu piątkowe spotkanie trwało tak długo, Piotrowicz mówił, że było wiele wątpliwości do wyjaśnienia. Zaznaczył, że PiS jest za "gruntowną, nie tylko instytucjonalną zmianą w wymiarze sprawiedliwości, ale i personalną" i w związku z tym rozmowy dotyczyły "wielu szczegółowych rozwiązań".\n"Dyskusja w dużej mierze dotyczy też tego, ilu sędziów SN po reformie zostanie, a ilu powinno odejść. Naszym zdaniem w Sądzie Najwyższym powinni pojawić się ludzie o innej mentalności. Zwłaszcza chodzi o to, by sędziowie mieli poczucie służebnej roli wobec państwa i wobec narodu, żeby - gdy zakładają togę i łańcuch - towarzyszyła im ta świadomość, że służą państwu i obywatelom, a nie tak, tak jak jest teraz często spotykane, że panują nad społeczeństwem, panują nad innymi władzami" - podkreślił Piotrowicz.\nZiobro: Decyzja KRS ws. asesorów dyktowana cynizmem i politycznymi motywami »\nTagi:PiS, Andrzej Duda, ustawa o SN, ustawa o KRS, ustawa o TK, z kraju, ustawa PiS o TK, sądownictwo\nŚMIECH HISTORII ... (2017-11-03 18:24) Zgłoś naruszenie 50\nPolacy nie mają co liczyć ... na prawo i sprawiedliwość PIS-Bolszewików ... Kłamali, Kłamią .i nadal będą Kłamać dopóty, ... dopóki "ULICA" nie wywiezie PIS-Bolszewików i NEO-Bolszewików taczkami na ŚMIETNIK HISTORII. Najśmieszniej jest jak ustawy o KRS i SN kreuje Komunistyczny Prokurator ze Stanu Wojennego.


Logistyka » Usługi »\nJesteś tutaj Home >> Usługi >> Logistyka\nUsługi logistyczne firmy Dutron obejmują następujące działania:\nOdprawa celna i wysyłka\nDutron ma własną sieć transportową i dystrybucyjną. Dysponujemy flotą siedmiu dużych ciężarówek o pojemności 99 m³ oraz mniejszym samochodem ciężarowym o pojemności 40 m³. Trzy razy w tygodniu samochody te kursują między naszym zakładem w Śremie (Polska) a centrum dystrybucyjnym w Dieren (Holandia). W Dieren, jeżeli to konieczne, ładunek jest dystrybuowany dalszym transportem do miejsca przeznaczenia.\nTakie możliwości transportowe w połączeniu z wiedzą logistyczną pozwalają nam działać bardzo szybko i elastycznie. Często odbieramy komponenty do produkcji w siedzibie naszych klientów, przywozimy je do Polski celem przetworzenia, następnie zwracamy zmontowane produkty klientowi. To wszystko w bardzo atrakcyjnej cenie! Wysoka częstotliwość transportu sprawia, że możemy wykonywać pilne zlecenia terminowo i zgodnie z umową.\nDutron ma nowoczesny i przestrzenny magazyn o pow. 2 000 m2. W naszym nadzorowanym przez całą dobę magazynie towar naszych klientów i komponenty są składowane i przechowywane w bardzo dobrych warunkach do czasu transportu lub obróbki.\nOto oferowane przez nas usługi w obrębie magazynowania i składowania:\nMonitorowanie towarów przychodzących i wychodzących, zarówno w odniesieniu do ich ilości jak i jakości;\nAdministracja, księgowanie towaru przychodzącego i wychodzącego;\nWejście i wyjście towarów zgodnie z systemem FIFO;\nSterowanie zapasami: Dutron aktywnie zarządza pozycjami zapasu swych klientów pilnując, by była ich wystarczająca ilość do produkcji bez gromadzenia się dużych ilości niewykorzystanego zapasu. Kanban zapewnia, że materiały są dodawane do zużycia w oparciu o JIT;\nPakowanie/ przepakowywanie/ paletowanie/ plombowanie/ etykietowanie, itd.\nZarządzanie inwentaryzacjami (łącznie z inwentaryzacją cykliczną);\nDutron zapewnia wszystkie wymagane oficjalne dokumenty, obowiązujące w krajach Unii Europejskiej i strefy Schengen. Dutron wystawia również specjalny dokument dla swych klientów, zawierający numery, wagę i opis transportowanych towarów. Przed wysyłką towarów dokument taki przesyłany jest naszym klientom w celach informacyjnych. Wynika z niego, jakich produktów nasz klient może się spodziewać i kiedy zostaną one dostarczone.\nW ten sposób Dutron gwarantuje, że towary naszych klientów są prawidłowo transportowane i zaopatrzone w odpowiednią dokumentację. Zapobiega to niepotrzebnym opóźnieniom i gwarantuje przejrzystość zarówno dla instytucji państwowych jak i dla organizacji naszego klienta.


Chiny wyrosły na azjatyckie mocarstwo, które właśnie teraz sięga po prymat w świecie i to jest zasadnicza zmiana, która się dokonała, przełom historyczny, który może mieć daleko idące konsekwencje – mówił Marek A. Cichocki w programie „Trzeci Punkt Widzenia”. Przypominamy tę rozmowę w „Teologii Politycznej Co Tydzień”: „Kosmiczny (nie)ład”.\nNarrator: The Dark Side Of The Moon to nie tylko tytuł słynnej płyty zespołu Pink Floyd, ale miejsce, gdzie w grudniu wylądowała chińska sonda Change Form. Tym samym Chiny stały się pierwszym krajem, który dokonał tej trudnej sztuki. Ciemna strona księżyca, a poprawnie mówiąc, niewidoczna, sprawia badaczom kosmosu wiele problemów, ponieważ występują tam kłopoty z łącznością. Chińczycy pokazali już pierwsze zdjęcia z krateru von Karmana. Miejsce to może być bogate w żelazo, tytan i tor. Oprócz tego Chiny planują przeprowadzenie testu radioastronomicznych, które dzięki izolacji drugiej półkuli Księżyca od Ziemi pozbawione będą zakłóceń powodowanych przez jonosferę, szumy radiowe czy zorzę polarną. Do 2030 Państwo Środka chce wysłać na Księżyc misję załogową. Chiny planują również założenie swojej własnej księżycowej kolonii. W dalszych planach jest misja na Marsa. Pekin nie kryje również, że chce wykorzystać kosmos w celach wojskowych. Pentagon twierdzi, że Państwo Środka już teraz dysponuje bronią zdolną do niszczenia satelitów. Chiny posiadają aż 4 własne kosmodromy, z których startować będą kolejne kosmiczne misje, w tym również związane z budową chińskiej stacji kosmicznej, która ma być gotowa już za 4 lata.\nDariusz Gawin: Panowie, wygląda na to, że powraca temat rywalizacji mocarstw w kosmosie; mówię – powraca – dlatego, że poprzednia rywalizacja zakończyła się wraz z Zimną Wojną i wtedy bezapelacyjnie wygrali Amerykanie. Nastrój końca historii był taki, że kosmos trochę odszedł na bok, zaczęto raczej zajmować się nim naukowo. Już nic nie trzeba było udowadniać; z perspektywy politycznej rywalizacja kosmiczna ma jak najbardziej ziemskie przyczyny – mocarstwa walczą i jednym ze sposobów udowodnienia wyższości, pokazania, kto jest, w heglowskiej rywalizacji, panem nad resztą, jest dokonanie czegoś wielkiego w kosmosie. Po Zimnej Wojnie wszystko poszło raczej w stronę współpracy: była stacja orbitalna, gdzie się współpracowało, a Amerykanie zarzucili w ogóle wielkie programy. Swoją drogą, zapomina się, że to Obama wycofał wojska amerykańskie z Europy i zakończył program HARP w 2011 roku. Tymczasem Chińczycy powoli pracowali, w 2016 roku posłali własnych astronautów na orbitę, odbywali loty coraz dalsze, a teraz wylądowali na tej niewidocznej stronie Księżyca, mówią, że polecą załogowo na Księżyc, nawet się odgrażają, że może będą myśleli o Marsie. Uda im się?\nDariusz Karłowicz: To nie jest zaskakujące. Czy uda im się z Marsem tow gruncie rzeczy dużo mniej ważne od pytania, czy im się uda na Ziemi? To jest też kwestia pokazu technologicznej potęgi, a to są rzeczy bardzo obiektywne. Z całą pewnością, powrót do rywalizacji jest dowodem na to, że polityka wróciła w dawne koleiny, albo może jeszcze inaczej: że świat przestał wierzyć w to, że w tych koleinach nie funkcjonuje. Wraca tradycyjna polityczność, wraca walka o uznanie, prestiż. Kosmos jest z całą pewnością tym wielkim pawim ogonem, poza wszystkim innym, które rozpościerają ci, którzy chcą w tym światowym pokazie sił zaprezentować się jak najlepiej. Ponowne zainteresowanie Księżycem zbiegło się, co niepokojące, z dwoma bardzo mocnymi sygnałami. Przywódca chiński wygłosił najostrzejsze, jeśli się nie mylę, od lat przemówienie na temat Tajwanu – oni ciągle traktują Tajwan jako zbuntowaną prowincję, a więc w perspektywie przyłączenia jej do macierzy. Do tego doszło wystąpienie pewnego kontradmirała, który z kolei w niespotykanym, w każdym razie nie w mediach zachodnich, tonie zaczął mówić o tym, że Amerykanie są to, mówiąc krótko, tchórze, i że wystarczy zatopić im jeden czy dwa lotniskowce i to niegotowe do wojny, a społeczeństwo natychmiast podkuli ogon i ucieknie.\nMarek A. Cichocki: Muszę powiedzieć, że jak słyszę te buńczuczne wypowiedzi, zwłaszcza chińskich wojskowych, to mi się od razu przypomina, że dokładnie taka sama była kalkulacja Japończyków przed atakiem na Pearl Harbor. Oni też uważali, że to złamie wroga, że wystarczy jedno niespodziewane uderzenie i Amerykanie po prostu rozpierzchną się przerażeni. Zastanawiam się, czy ta rywalizacja mocarstw nie pociąga za sobą, w przypadku Chińczyków, niedoceniania siły Stanów Zjednoczonych? Czy Chińczycy nie zaczynają wierzyć we własną opowieść o Ameryce i o Zachodzie, że on już jest tak zmęczony, tak rozlazły, tak słaby, że właśnie wystarczy tylko jedno uderzenie i się rozpadnie? Rzeczywistość wydaje się bardziej złożona. Na pewno warto przypomnieć, że chińska armia, w przeciwieństwie do armii amerykańskiej czy rosyjskiej, od dziesięcioleci tak naprawdę nigdzie nie walczyła, w sensie takiego teatru wojny: ostatni raz z Wietnamem czterdzieści lat temu, a Amerykanie i Rosjanie przez ten cały czas, prowadzą swoje wojska do działań wojennych. Druga rzecz to specyfika chińska, bo jednak to by oznaczało, że Chińczycy musieliby przekroczyć samych siebie. Chodzi mi o to, że Chiny nigdy nie były ekspansjonistycznym państwem o programie uniwersalistycznym i globalnym. Chiny były państwem środka, ale nigdy nie reprezentowały globalnego, światowego uniwersalizmu, i jak np. w XV wieku chińska flota zaczęła docierać rzeczywiście w dalekie zakątki, nawet do Mozambiku, to w końcu cesarz zabronił tego, ponieważ uznał, że jest to niepotrzebne. Chiny nie potrzebują kolonii, inaczej niż Zachód.\nDariusz Karłowicz: Ostrożnie, od XV wieku sporo się zmieniło. Dzisiaj obecność Chin w Afryce jest bardzo wyraźna, z resztą ciekawie, że mówi się tam, a w zasadzie nie tylko w afrykańskich mediach, o chińskim rasizmie, o bardzo złym stosunku wobec Afrykanów.\nDariusz Gawin: Ale to jest bardzo ciekawe, bo Marek wspomniał słowo, które tutaj jest dosyć ważne, tzn. uniwersalizm. Dotychczas było tak, że światowe mocarstwo, które rzucało wyzwanie, musiało dysponować jakąś wersją uniwersalizmu, a nie tylko siłą – ono musi być atrakcyjne w jakimś sensie, fascynować. Wydaje mi się, że do tej pory to Chiny fascynowały kulturę zachodnią i to od bardzo dawna, np. w ogrodach rokokowych stawiano pagody, sprowadzano porcelanę, jedwab. Ale czy Chińczycy mają ideę, która byłaby uniwersalistyczna? Na razie Chińczycy uniwersalizują swoją kuchnię, która podbiła świat Zachodu. Amerykanie dysponują swoją liberalną demokracją, wolnością jednostki, wolnym rynkiem; Sowieci dysponowali mesjańskim marksizmem; islam dysponuje uniwersalistyczną, teokratyczną ideologią. Chińczycy w tej sferze jeszcze, moim zdaniem, nie mają takiej wyraźnej idei. Mają swoje towary, pieniądze itd., nie dysponują jeszcze wartością, która by sprawiała, że ludzie chcieliby być, w cudzysłowie, Chińczykami.\nDariusz Karłowicz: Tak jak chcą być Amerykanami.\nDariusz Gawin: Amerykanami, bo wszyscy przyjeżdżają do Ameryki i mogą zostać Amerykanami. Chińczycy są pod tym względem dosyć ekskluzywni.\nMarek A. Cichocki: Mówiłeś Darku, że od XV wieku wiele się w świecie zmieniło, ale też szokująca jest zmiana, jaka dokonała się w Chinach w ostatnich dziesięcioleciach. Chiny wyrosły na azjatyckie mocarstwo, które właśnie teraz sięga po prymat w świecie i to jest zasadnicza zmiana, która się dokonała, przełom historyczny, który może mieć rzeczywiście daleko idące konsekwencje.\nRozmowa pochodzi z wyemitowanego 13 stycznia 2019 r. odcinka programu „Trzeci Punkt Widzenia”.\nRozmowę spisała Andrea Nowicka.\nDobro rozbłyska także w trudnych warunkach. Wojciech Kozłowski o „Virtus et Fraternitas”


Instrukcja obsługi Epson GT-S55N (97 stron)\nInstrukcja obsługi Epson GT-S55N\nCzy masz pytanie dotyczące Epson GT-S55N lub potrzebujesz pomocy? Zadaj pytanie tutaj. Podaj jasny i wyczerpujący opis problemu oraz pytanie. Im więcej szczegółów swojego problemu i pytania podasz, tym łatwiej będzie innym właścicielom Epson GT-S55N poprawnie odpowiedzieć na Twoje pytanie.\nInformacje o: Epson GT-S55N\nTu możesz bezpłatnie wyświetlić instrukcję dotyczącą Epson GT-S55N. Ta instrukcja należy do kategorii Skanery i otrzymała oceny od 1 osób ze średnią 7.5. Ta instrukcja jest dostępna w następujących językach: Angielski. Czy masz pytanie dotyczące Epson GT-S55N lub potrzebujesz pomocy? Zadaj pytanie tutaj\nSpecyfikacje Epson GT-S55N\nMaksymalny format skanowania 216 x 914 mm\nPrędkość skanowania duplex ADF (cz/b, A4) 50 ipm\nPrędkość skanowania duplex ADF (kolor, A4) 50 ipm\nSkanuj do E-mail,FTP\nObsługiwane systemy operacyjne Mac Mac OS X 10.3 Panther,Mac OS X 10.4 Tiger,Mac OS X 10.5 Leopard,Mac OS X 10.6 Snow Leopard\nGramatura nośników do automatycznego podajnika papieru 45 - 200 g/m²\nWysokość palety 2046 mm\nIlość na palecie (UK) 48 szt.\nWysokość palety (UK) 2046 mm\nWaga wraz z opakowaniem 7260 g


Ja i cele - skuteczna motywacja, aby osiągnąć sukces - ebook ksią...\nKsiążka (mam ją w wersji audio) niezbyt mi spodobała. Ma być niby dla osób, które odkładają działanie, nie chce im się robić różnych rzeczy itp., a w pewnym momencie każe zrobić plakat z wycinanek z gazet i jeszcze coś innego, bardziej skomplikowanego. Przecież to może być robota na kilka godzin lub więcej, a wydaje mi się, że można by to zrobić znacznie prościej. W końcu nie do kończyłem tego plakatu i chyba nie ruszałem więcej audiobooka. Powiem, że w walce z m.in. lenistwem pomogły i pomagają mi różne książki religijne z innych księgarni, regularne chodzenie do spowiedzi, do kościoła itp. Nie jest może idealnie, ale jest lepiej niż dawniej.\nKamil Dziwota, uczeń liceum\nZdecydowanie odradzam. Książka nie jest warta polecenia. Jest to raczej publikacja psychologa DLA psychologa, nie dla zwykłego zjadacza chleba. Pozdrawiam.\nAnna Lubieniecka, Wolny zawód.\nOgólnie publikacje polecam. Zachęca, motywuje, pokazuje jak zwalczać uczucie niechęci. Pomogła mi zwalczyć w sobie chęć robienia wszystkiego najlepiej, za to zwraca uwagę żeby koncentrować się na samym działaniu a dopiero potem na wynikach - w końcu działanie jest najważniejsze. Mam wersję audio i uważam że do wersji audio powinno się dodawać fragmenty z ćwiczeniami w formacie pdf, ponieważ czytane tylko przez lektora - bez tekstu przed oczami, stają się naprawdę uciążliwe do wykonania. Natomiast to samo dotyczy się posiadaczy książki w formacie pdf, powinni otrzymać nagranie ćwiczenia z rozdziału "Rozmowy z mózgiem, moim przyjacielem". Ponieważ naprawdę nie wyobrażam sobie go wykonywać jednocześnie czytając tekst ćwiczenia. Oto moje uwagi. Jednakże jak już wspomniałem publikację polecam.\nJezeli nie wiesz jak wyznaczyc sobie cele i podejsc odpowiednio do kazdego zadania ta pblikacja jest dla Ciebie. Polecam\nPiotr, inzynier na emigracji\nKsiazka jest bardzo interesujaca i warta przeczytania, szczegolnie przy zalamaniach i braku motywacji do dalszych sukcesow w zyciu. Polecam goraco\nMariusz Pizynski, Mieszkam w Irlandii i jestem bezrobotny. Mam zamiar otworzyc wlasna dzialalnosc\nJeśli szukasz motywacji do podjęcia działania, ta książka Ci napewno pomoże.\nNiestety nie dotrwałam do końca...... strasznie mnie znudziła\nMagdalena Myczko, www.magdamyczko.pl\nWyznaczanie celi i konsekwentne dążenie do realizacji to jest to co prowadzi do sukcesu. Zapominamy często o tym i działamy chaotycznie. Takie książki są bardzo przydatne w wprowadzaniu zmian w życiu (na lepsze)\nAnita Janusz, Kobieta


Otwarcie salonu Xiaomi. Tłumy walczyły o smartfony za 49 zł - Telekomunikacja i IT - rp.pl\nAktualizacja: 26.03.2018, 16:27\nOtwarcie salonu Xiaomi. Tłumy walczyły o smartfony za 49 zł\nXiaomi, zwane „chińskim Apple" otworzyli swój pierwszy salon w Polsce. W krakowskim Mi Store szczęśliwcy mogli trafić na wyjątkowe okazje.\nMarka Xiaomi miała dotychczas tylko tzw. Mi Zone w jednym z warszawskich centrów handlowych. Jednak popularność smartfonów chińskiej marki w Polsce sprawiła, że Chińczycy postanowili mocniej wejść na nasz rynek. W krakowskim CH Serenada otwarto 24 marca pierwszy salon marki – Mi Store. Jak można było się spodziewać, na otwarciu były tłumy.\n#Xiaomi przyciąga tłumy :P pic.twitter.com/NcAdqVdYpC\n— gsmManiaK.pl (@gsmManiaK) 24 marca 2018\nNa ilość klientów mogły, oczywiście, wpłynąć promocje – pierwsze 20 osób mogło za 49 zł dostać smartfon Redmi 4x za 49 zł (normalna cena około 500 zł) czy też inne urządzenia marki Xiaomi – oczyszczacze powietrze czy słuchawki. Nie zmienia to jednak faktu, że tłumy przypominały te, które można pamiętać z premier pierwszych iPhone'ów. Skojarzenia z Apple budzą też sklepy Mi Store, które przypominają iSpoty Apple'a.\nOtwarcie kolejnych Mi Store w Polsce to kwestia czasu. Polacy, którzy początkowo w produkty marki zaopatrywali się przez popularny serwis Alibaba, chętnie kupują urządzenia chińskiej marki. Następny sklep, jak wynika z informacji serwisu Gizchina, będzie otwarty w Warszawie jeszcze przed wakacjami.\nPolski rynek smartfonów to ewenement. U nas jest inaczej\nKup czerwonego iPhone’a i walcz z AIDS


Wielki Dzień Pszczół w Miejskim Ogrodzie Botanicznym – Urząd Miejski w Zabrzu\nStrona głównaCzas WolnyWielki Dzień Pszczół w Miejskim Ogrodzie Botanicznym\n8 sierpnia w Miejskim Ogrodzie Botanicznym w Zabrzu zaroiło się od pszczół i to dosłownie, i w przenośni. W programie Wielkiego Dnia Pszczół znalazły się spotkania ze znawcami tematyki pszczół i pszczelarstwa, a także liczne warsztaty dla najmłodszych. Współorganizatorem wydarzenia była Miejska Biblioteka Publiczna w Zabrzu.\nDzień wypełniło wiele ciekawych warsztatów, m.in. tworzenie lapbooków, budowanie domków dla owadów, robótki na paluszkach – dzianinowe owady czy też legoLEM – budowanie z klocków LEGO. Jedną z atrakcji niedzielnego wydarzenia były warsztaty ekologiczne, które cieszyły się bardzo dużym zainteresowaniem uczestników Dnia Pszczół. Wspólnie z dziećmi organizatorzy warsztatów starali się dociec, jak się czują pszczoły w mieście i znaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego miód jest słodki.\nNajmłodsi przekonali się, że recykling ma wymiar praktyczny, a bycie eko jest… dziecinnie proste! Elementy pochodzące z recyklingu elektrycznych śmieci zostały podczas zajęć zamienione w prawdziwe dzieła sztuki. Uczestnicy wykonywali pszczoły – mieszkanki kolorowego ula – wraz z ich pszczelim domkiem, a także zaprojektowali nietypowy plaster miodu.\nO sekretnym życiu pszczół opowiadali: Piotr Socha – autor książki „Pszczoły”, Urszula Mazurowska oraz Alina Przydatek i Anna Szczypka.\nNa stoiskach wystawienniczych prezentowano pasiekę wędrowną, naturalne kosmetyki oraz rękodzieła.\nWydarzeniu towarzyszył koncert plenerowy Orkiestry Dętej Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu pod batutą Henryka Mandrysza, która zagrała m.in „Pszczółkę Maję”.\nDzień Pszczół realizowany był w ramach projektów „dyLEMaty i poLEMiki” oraz „Książka na piątkę: finał”, dofinansowanych ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu, pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.\nWarsztaty ekologiczne w MOB


Firma Usługowo Transportowa WOŻONKO - pupkolobrzeg.pl\nOsoby, które kupują działkę i na jej terenie zamierzają postawić dom czy też zrealizować inną inwestycję, muszą zadbać o właściwe wyprofilowanie terenu. W skład tych prac może wchodzić niwelacja i skarpowanie terenu. Jednakże niwelacja czy wyrównywanie poziomu na terenie, gdzie mają być prowadzone później dalsze prace budowlane, nie zawsze wiąże się z wywożeniem ziemi, gdyż często teren, na którym mają powstać budowle, musi być również wyrównany, a w tym celu może być też konieczne nawiezienie ziemi. Prace tego typu warto zostawić fachowcom, którzy dysponują odpowiednim sprzętem, wykonają wszystkie prace szybko i z zachowaniem wszelkich zasad bezpieczeństwa.\nPrzy wykonywaniu najróżniejszych prac ziemnych i przy transporcie różnych materiałów sypkich, duże zastosowanie znajduje minikoparka z wiertnicą. W Krakowie wynajmem tego rodzaju sprzętu zajmuje się od wielu lat Firma Usługowo Transportowa Wożonko, która poza samym wynajmem potrzebnego sprzętu do realizacji wykopów, chętnie zajmie się także realizacją wszelkich robot ziemnych. Firma ma do prowadzenia tego typu prac wszystkie niezbędne uprawnienia.\nOd czego zaczynają się prace ziemne? Firma prosi wszystkich klientów o udostępnienie posiadanych planów terenu, które pozwolą na właściwe zabezpieczenie prac i dokonanie potrzebnych obliczeń, aby przy kopaniu rowów czy wyrywaniu konarów drzew, nie uszkodzić instalacji i kabli, które ewentualnie już znajdują się w ziemi. Firma jest w stanie podjąć się każdego zlecenia, zarówno niewielkiej inwestycji, jaką jest niewątpliwie wykopanie oczka wodnego w ogródku, jak i większych inwestycji, np. realizacji wykopów pod linie energetyczne czy instalacje wodnokanalizacyjne. Do realizacji tego typu prac firma często jest wynajmowana nie tylko przez prywatnych inwestorów, ale też przez firmy budowlane, które potrzebują dodatkowego sprzętu. Na uslugi-minikoparka.com można sprawdzić, jak bogatym parkiem maszynowym dysponuje rekomendowana firma, która poza minikoparkami może służyć także wynajmem:


SilentiumPC Grandis 2 XE1436 - premierowy test chłodzenia CPU\n3 października 2016, Paweł Maziarz\nSilentiumPC Grandis 2 XE1436 to najwydajniejsze powietrzne chłodzenie w ofercie polskiego producenta. Czy odświeżenie konstrukcji wyszło na dobre?\nFirma SilentiumPC wypracowała u nas jedną z czołowych pozycji na rynku chłodzeń dla procesorów - wszystko przez bardzo dobry stosunek ceny do oferowanych możliwości. Co prawda mieliśmy okazję przyjrzeć się już kilku modelom z jej oferty, ale do tej pory były to głównie propozycje z niskiej i średniej półki (jak niedawno testowane modele Spartan 3 LT HE1012 i Fera 3 HE1224).\nTak się składa, że właśnie dzisiaj na rynku debiutuje model Grandis 2 XE1436, a więc udoskonalona wersja zwykłego Grandisa (Grandis XE1236) - coolera, który przez wielu jest uznawany za jedną z najlepszych propozycji dla najbardziej wymagających klientów. Jest to zatem dobra okazja, aby sprawdzić, jak SilentiumPC wypada w wysokim segmencie wydajnościowym i czy ma szansę wybić się ponad liczną konkurencję.\nCzym wyróżnia się chłodzenie SilentiumPC Grandis 2 XE1436?\nBardzo wysoka wydajność - odpowiednia praktycznie do wszystkich CPU (TDP do 250 W)\nDwa ciche wentylatory - Sigma Pro 120 PWM i Sigma PRO 140L PWM\nKompatybilność z wszystkimi nowszymi podstawkami AMD i Intel\nKompatybilność z większością obudów ATX\nGrandis 2 XE1436 to propozycja skierowana głównie dla najbardziej wymagających klientów, którzy korzystają z najmocniejszych procesorów (również dodatkowo podkręconych). Nowy Grandis wyróżnia się przeprojektowanym radiatorem, nowym topem z eleganckim zakończeniem ciepłowodów i dwoma nowymi wentylatorami. Ponadto producent dodaje w zestawie nowszą pastę termoprzewodzącą Pactum PT-2.\nSpecyfikacja chłodzenia SilentiumPC Grandis 2 XE1436\nRadiator dwuwieżowy z aluminiowymi żeberkami\nCiepłowody 6x 6 mm (miedziane)\nWentylator 1x Sigma Pro 120 PWM 1x Sigma PRO 140L PWM\nŁożysko Hydrauliczne Hydrauliczne\nObroty wentylatora 500-1600 RPM 500-1000 RPM\nWydajność wentylatora 79 m3/h (46,5 CFM) 98,5 m3/h (58 CFM)\nGłośność wentylatora do 15 dBA do 13 dBA\nŻywotność wentylatora 50 000 h (25°C) 50 000 h (25°C)\nWtyczka 4-pin 4-pin\nIntel LGA 775, LGA 115x, LGA 1366, LGA 2011(-3)\n(wys. x szer. x dł.) 159 x 140 x 130 mm\nDodatkowe wyposażenie Zestaw montażowy, druciane zapinki dla trzeciego wentylatora, rozgałęziacz do podłączenia wentylatorów, pasta termoprzewodząca Pactum PT-2\nPierwsze, co rzuca się w oczy po wyjęciu Grandisa 2 z pudełka to jego wielkość – chłodzenie zalicza się do jednych z większych coolerów CPU. Zaraz potem zwróciliśmy uwagę na czarne blaszki na górze radiatorów i eleganckie wykończenie ciepłowodów, czego brakowało u poprzednika.\nProducent zastosował tutaj dwa masywne, wieżowe radiatory, które przeszyto sześcioma miedzianymi rurkami cieplnymi o grubości 6 mm – wszystkie schodzą się w aluminiowej podstawie z miedzianą płytką. Szkoda tylko, że podstawa jest dosyć kiepsko wykończona, bo chropowatość można tutaj wyczuć nawet w dotyku. Nie obejdzie się więc bez gęstej pasty termoprzewodzącej (np. dodawanej w zestawie Pactum PT-2).\nCałość owiewają dwa wentylatory. Z przodu umieszczono 120-milimetrowy model Sigma PRO 120 PWM - model ten został wyposażony w łożysko hydrauliczne i może się obracać z prędkością 500-1600 RPM. Z kolei miedzy wieżami zainstalowano 140-milimetrowy Sigma PRO 140L PWM, który również wykorzystuje łożysko hydrauliczne, ale pracuje z prędkością 500-1000 RPM. Gdyby pojawiła się potrzeba polepszenia wydajności, na radiatorze można zamontować jeszcze trzeci wentylator (w zestawie znajdują się dodatkowe zapinki).\nGrandis 2 XE1436 ma 159 mm wysokości, więc teoretycznie powinien się zmieścić do wszystkich standardowych obudów typu tower (od 185 mm szerokości). Gorzej wygląda kwestia kompatybilności z wysokimi pamięciami RAM, bo przedni wentylator może zasłaniać dwa lub trzy pierwsze sloty – przynajmniej teoretycznie, bo problem ten można rozwiązać poprzez lekkie jego podniesienie na drucianych zapinkach.\nW zestawie znajdziemy zestaw montażowy dla wszystkich najpopularniejszych podstawek pod procesory AMD i Intel. Co istotne, w przypadku tych pierwszych istnieje możliwość montażu radiatora w czterech pozycjach. Brawa dla producenta, bo rozwiązanie to nie jest zbyt popularne (szczególnie przy tak dużych konstrukcjach).\nSposób montażu chłodzenia przetestowaliśmy na podstawce LGA 1151. Nie spotkaliśmy się tutaj z żadnymi problemami, aczkolwiek dobrze zaopatrzyć się w długi, wąski śrubokręt. W razie problemów można posiłkować się instrukcją obsługi oraz wideo poradnikami autorstwa producenta. Dodawana pasta termoprzewodząca wystarczy mniej więcej na 4-5 aplikacji.\nObydwa wentylatory mają czarne, oplecione przewody o długości 20 cm, a w zestawie dodawany jest jeszcze adapter pozwalający podłączyć je do jednego gniazda.\nNa kolejnych stronach przetestujemy, jak Grandis 2 poradzi sobie ze schłodzeniem procesora Intel Core i5-6600. Przy okazji sprawdzimy też czy rzeczywiście jest on taki cichy, jak deklaruje to producent.


KCI Kutno - Które internetowe zakłady bukmacherskie w Polsce są legalne? - [Kutnowskie Centrum Informacyjne]\nKtóre internetowe zakłady bukmacherskie w Polsce są legalne?\nLifestyle 11-02-2019 Autor: Pawel\nW obecnym czasie mamy do czynienia z piętnastoma legalnymi firmami bukmacherskimi. W porównaniu do krajów Europy Zachodniej, nie jest to zbyt duża liczba i jest to spowodowane bardzo ostrymi przepisami regulującymi działanie podmiotów świadczących usługi hazardowe na terenie naszego kraju.\nPolskie regulacje prawne są pod tym względem najbardziej surowe w Europie, a podatki są najwyższe. Oczywiście odbija się to na graczach, ponieważ od każdej postawionej kwoty pobierane jest aż dwanaście procent, co na pewno nie zachęca do obstawiania u legalnych buków.\nMimo to celujmy jednak w polskie zakłady bukmacherskie z licencją\nNie warto ryzykować. Restrykcyjne przepisy na ogół wiążą się z ostrymi karami, ale od początku...\nW 2017 roku do ustawy hazardowej wprowadzono dwie zmiany. Pierwszą wcielono w życie w kwietniu, natomiast drugą w lipcu.\nOd lipca wyłącznie bukmacherzy online posiadający licencję na przyjmowanie zakładów wzajemnych w Internecie oraz w punktach naziemnych (to dwa różne zezwolenia) są uznawani za legalnych. Zezwolenie wydaje Minister Finansów, a zdobycie go nie należy do najprostszych zadań. Bukmacher przymierzający się do działania w polskiej Sieci musi spełnić szereg wymagań, posiadając przy tym naprawdę dobrych prawników.\nOd tamtego momentu witryny należące do podmiotów, które w świetle nowego prawa nie spełniały warunków koniecznych do tego, aby zostały uznane za legalne, zostały zablokowane. Utworzono rejestr domen zakazanych i odcięto polskim graczom dostęp do znajdujących się na nim stronach.\nPo tym niewielu buków zdecydowało się na starania o licencję w Polsce. Woleli pozostać na rynkach zagranicznych, gdzie przepisy nie są tak restrykcyjne, jak w Polsce.\nLegalni bukmacherzy online w Polsce, czyli kto zdecydował się pozostać na rynku\nKilkunastu buków działa na polskim rynku zarówno jeśli chodzi o naziemne, jak i internetowe zakłady internetowe i mają się całkiem nieźle. Zarówno legalni bukmacherzy działający w polskiej Sieci od wielu lat, jaki i podmioty, które dołączyły do tego grona całkiem niedawno, coraz częściej dodają do swoich ofert propozycje konkurujące z zagranicznymi bukami.\nOczywiście nie w każdym przypadku tak to wygląda. Trzeba jednak przyznać, że oferty, jakie przedstawiają nam legalni bukmacherzy internetowi w Polsce, stają się coraz korzystniejsze.\nJak wysokie kursy i jakie bonusy ma do zaoferowania legalny bukmacher Polska?\nJeśli uśrednimy wysokość kursów, jakie mają na swych stronach polscy bukmacherzy, okaże się, że są niższe niż te proponowane przez zakłady zagraniczne. Jednak niektórzy legalni bukmacherzy nadrabiają bonusami oraz ofertą dopasowaną do potrzeb polskiego klienta.\nMusimy jednak wziąć pod uwagę fakt, że każdy legalny bukmacher będzie chciał wynagrodzić sobie wysoki bonus. Warunki, jakie trzeba będzie spełnić by go otrzymać, będą dosyć trudne. Bukmacher nie działa z pobudek dobrego serca, ale chęci zysku. Jeżeli organizuje promocję bukmacherską lub przyznaje jakikolwiek bonus, jego celem jest osiągniecie zysku.\nPlusem natomiast z pewnością jest szeroka dostępność dyscyplin sportowych. Legalny bukmacher online zaproponuje swoim graczom nawet kilkadziesiąt dziedzin. Dzięki temu każdy ma szansę na znalezienie tego, co wzbudzi jego zainteresowanie. Oferta legalnych bukmacherów jest szersza niż nielegalnej konkurencji szczególnie w zakresie dyscyplin i sportów popularnych wśród polskich graczy, choćby takich jak skoki narciarski, siatkówka, KSW\nJeżeli chodzi o oferty sportowe, bukmacherzy w Polsce stoją bardzo wysoko. Wybór jest naprawdę ogromny. Znacznie gorzej jest w przypadku sportów wirtualnych i e-sportów, jednak pod tym względem sytuacja się zmienia.\nŚledząc rankingi na bieżąco, zawsze będziemy wiedzieć, który polski bukmacher poszerzył swoją ofertę o dodatkowe elementy.\nSprawdź legalni bukmacherzy online w polsce kodybukmacherskie.pl\nWe wszystkim jednak należy zachować rozsądek\nOczywiście legalny bukmacher w Polsce to zawsze najlepszy wybór, jeśli chcemy obstawiać zakłady w Sieci. Nie działamy na szkodę państwa i pod tym względem jesteśmy całkowicie bezpieczni. Obstawianie ma być rozrywką, dlatego zdecydowanie odradzamy korzystanie z nielegalnych stron bukmacherskich. W ten sposób gracza naraża się na poważne konsekwencje prawno-skarbowe.\nPamiętajmy jednak, że nawet korzystając z tego, co oferują nam wyłącznie legalni bukmacherzy w Polsce, przede wszystkim należy grać z głową.\nObstawianie zakładów może być niezłą formą rozrywki, ale nie warto robić z tego sposobu na życie oraz na łatwy zarobek.\nNawet doświadczeni gracze, doskonale obeznani w danej dziedzinie sportu i potrafiący z dużym prawdopodobieństwem zweryfikować, jaki będzie ostateczny wynik rozgrywek, nie będą mieć dużych szans w starciu z bukmacherem, który osiąga zyski z marży bukmacherskiej oraz słabości ludzkiej natury.\nLegalny bukmacher internetowy nie jest nastawiony na zbytnie rozdawnictwo pieniędzy i każda osoba, która ma zbyt dużo wygranych na swoim koncie, z czasem może zostać obłożona limitami. Nie ma sensu bawić się z bukami w to, kto jest lepszy. Wszystkie nasze działania są analizowane, nie bądźmy więc zbyt pewni siebie. Wąski procent graczy, którzy osiągają dobre wyniki w potyczce z bukmacherem na ogół wypracowywało swoją strategię latami. Szczególnie początkujący gracze w naszej ocenie powinni zacząć od wnoszenia niewielkich kwot i weryfikację swojego systemu oraz pomysłu na grę u bukmachera.\nNależy pamiętać, iż nawet gra u legalnego bukmachera wiąże się z ryzykiem utraty środków finansowych oraz problemem uzależnienia. Gra dozwolona jest tylko dla osób pełnoletnich.


Khedira coraz bliżej Premier League | Transfery.info\nKhedira coraz bliżej Premier League\n2020-11-27 14:00:14, Aktualizacja: 6 miesięcy temu\nJuventus dąży do zakończenia współpracy z Samim Khedirą, a Niemiec w międzyczasie próbuje znaleźć nowy klub. Obecnie najbliżej mu do Evertonu – podaje „Tuttosport”.\n33-latek nie został zgłoszony do żadnych rozgrywek, co dobitnie pokazuje, że Andrea Pirlo na niego nie liczy. Nim do tego doszło, klub starał się polubownie rozstać z graczem, ale odmawiał on przyjęcia jakiejkolwiek propozycji.\nJuż wtedy mówiło się, że środkowy pomocnik czeka na moment, aż zgłosi się po niego odpowiedni nabywca. Takowym w jego ocenie nie był chociażby Zenit Sankt Petersburg.\nPo długim namyśle Sami Khedira doszedł do wniosku, że czas schować dumę do kieszeni i ratować swoją karierę. Pierwszym krokiem w tym kierunku był wywiad udzielony stacji „Sky Sport Deutschland”. W trakcie rozmowy przyznał on otwarcie, że jego marzeniem są występy w Premier League i nie miałby nic przeciwko, gdyby przyszło mu ponownie pracować z José Mourinho lub Carlo Ancelottim.\nWłoch, niejako w odpowiedzi na słowa doświadczonego zawodnika, również nie ukrywał swojej sympatii do byłego podopiecznego. Przy okazji zapewnił jednak, że jeszcze nie myśli o potencjalnych wzmocnieniach Evertonu.\nNajnowsze doniesienia sugerują, że prawda jest zgoła odmienna. Zarówno „The Toffees”, jak i Tottenham Hotspur miały już bowiem nawiązać kontakt z 77-krotnym reprezentantem Niemiec, a w tej chwili to właśnie ekipa Ancelottiego jest o krok przed „Kogutami” w walce o podpis gracza.\nW tym samym czasie Juventus prowadzi z Khedirą rozmowy na temat rozstania. Kluczowa jest tutaj kwota rekompensaty ze zerwanie umowy wygasającej w czerwcu 2021 roku.\nDorobek piłkarza środka pola w „Starej Damie” to 145 spotkań, 21 goli i 13 asyst.\nWięcej na temat: Sami Khedira Juventus FC Everton FC Tottenham Hotspur FC Włochy Anglia Niemcy


> the Franklin Mint by Katherine Austen limited edition dużej urody niespotykany talerz kolekcjonerski (nr 6240222)\nUnikatowa na rynku polskim limitowana edycja - Princess Grace Lily Plate . Dużej urody kolekcjonerski talerz porcelanowy. Sygnowany " Grace Patricia Iris Plate by Katherine Austen limited edition - Fine Porcelain. The Franklin Mint - The Princess Grace Foundation ". Talerz posiada swój indywidualny numer w serii GA 2722. Szlachetna, dźwięczna porcelana, pięknie wydobywa żółcienie. wysokiej jakości malatura, złocenie rantu. Forma lekko półgłęboka. Urocze, kwiatowe zdobienie w stonowanych, miłych dla oka barwach. Ciepłe światło Wykończenie satynowo -matowe i satynowe. Podpis autorki na awersie. Dołączam profesjonalny uchwyt do powieszenia. Piękna rzecz do kolekcji, ozdoby I na oryginalny prezent;) Góra prawie 21 dół 12 wys. 2 cm Stan zachowania bardzo dobry.\nTAGI: #franklin mint kolekcja kwiaty, #kolekcjonerski talerz, #lilie katherine austen, #prezent elegancki oryginalny


Montowanie ościeżnic przed czy po remoncie - comicsuniversum.com.pl\nRemontując dom lub mieszkanie trzeba liczyć się z mnogością problemów i fakultatywnych zajęć, które muszą być wykonane. Jesteśmy po to, aby pomóc Państwu nie martwić się chociaż jedną kwestią. Rozmontowane w czasie remontu ościeżnice zostają przez nas całkowicie złożone. Profesjonalizm wykonywania rozmaitych czynności buduje zaufanie klientów do usług świadczonych przez naszą firmę, dlatego jej pozycja nieustannie wzrasta. Spełnianie oczekiwań konsumentów to nasz konik.\nOferowane przez nas usługi stolarskie (więcej pomocnych wskazówek na pomagier.eu), jakie obejmują nie jedynie meble, lecz i drzwi umożliwiają swobodny dobór z mnogości dostępnych opcji. Oferty pojawiają się ze sporą systematycznością, co niezwykle pozytywnie wpływa na odbiór naszego przedsiębiorstwa na rynku. Radośni konsumenci udowadniają zaufanie do naszych firmowych specjalistów przez ciągłe składanie zamówień na coraz to nowsze oraz bardziej wyszukane projekty drzwi. Ciągle wyznaczamy sobie ten sam cel – pełną satysfakcję naszych klientów.\nJeżeli pod lupę bierzemy ościeżnice, to znaczy nieruchome ramy znajdujące się w ościeżu, przyznać powinno się niemałe trudności w ich montowaniu, podobnie montaż mebli (http://pomagier.eu/montazmebli.html). Stanowimy sztab specjalistów, którzy wciąż pracują nad udoskonalaniem swoich ofert. Odpowiedzialność za każdy wykonywany przez nas manewr w Waszym domu bierzemy w stu procentach na siebie, a przedstawiana Państwu propozycję dopracowujemy do perfekcji. Nasze wieloletnie doświadczenie wzbudza zaufanie.\nJako firma staramy się nieustannie nadążać nad powiększającymi się potrzebami klientów, dlatego ciągle wprowadzamy szereg innowacji do swojej oferty. Unowocześnione propozycje, o których ciągłe pojawianie się staramy się zadbać w pierwszej linii, spotykają się ze sporą aprobatą naszych klientów. Znakomite drzwi wewnętrzne zamawiane są przez klientów z niemałą ochotą, co dodaje nam kolejnych pokładów motywacji do dalszej pracy nad ulepszaniem oferty.


/ O firmie / aktualnosci / Identyfikacja wizualna firmy\nIdentyfikacja wizualna jest istotnym elementem marketingu i kształtowania wizerunku firmy. To, jakie skojarzenia i emocje wywołuje w odbiorcach dana marka, zależy w dużej mierze od spójności systemu identyfikacji wizualnej. Odpowiednio zaplanowana tożsamość graficzna może mieć wpływ na utrwalenie w świadomości odbiorcy istnienia danej marki, budowanie zaufania oraz przekładać się na decyzje o współpracy i korzystaniu z usług danego przedsiębiorstwa.\nIdentyfikacji wizualnej jest istotną częścią tożsamości przedsiębiorstwa. Można ją określić jako kompleksowy system komunikatów wizualnych, na który składają się m.in.: wzorce dotyczące logo, współistnienie logo z innymi elementami graficznymi, kolorystyka, symbole używane w pismach firmowych, kroje pisma, akcydensy, wygląd strony internetowej oraz profili społecznościowych, materiały marketingowe i reklamowe czy wystrój wnętrz. Przekaz wizualny firmy powinien być jasny i unikatowy, pozwalający odróżnić dane przedsiębiorstwo na tle konkurentów. Stworzenie identyfikacji wizualnej ma na celu wykreowanie wizerunku danej marki, tworzenie pozytywnych skojarzeń o danym przedsiębiorstwie oraz świadczyć o jakości jego usług czy produktów.\nLogo jest centralnym elementem identyfikacji wizualnej firmy - definiuje ono kolorystykę oraz stylistykę dalszych projektów danej marki. Logo jest znakiem graficznym, które powinno być łatwo zauważalne oraz oryginalne. Jego siła tkwi w prostocie. Logo pełni nie tylko funkcję marketingową, ale również informacyjną. Powinno ukazywać charakter oraz filozofię danej marki. W projektowaniu używa się metod komunikacji wizualnej – w ten sposób logo staje się nośnikiem emocji, idei oraz wartości.\nStrona internetowa stanowi swoistą wizytówkę firmy. Jest często miejscem pierwszych doświadczeń klientów z daną marką. Informacje zamieszczone na stronie www powinny być zorganizowane w taki sposób, aby użytkownik mógł w łatwy sposób odnaleźć interesujące go treści. Odpowiednio zaprojektowana witryna internetowa powinna spełniać cechy użyteczności, łatwości obsługi, dostępności oraz przejrzystości. Komunikaty powinny być czytelne, pogrupowane w intuicyjny sposób. Strona internetowa nie jest wyłącznie przekaźnikiem informacji. Służy ona również budowaniu i wzmacnianiu wizerunku, umacnianiu rozpoznawalności, budowaniu lojalności i przywiązania klientów, a także umożliwia prowadzenie dialogu z konsumentami. Witryna zaprojektowana zgodnie z systemem identyfikacji wizualnej marki przekazuje istotne elementy tożsamości firmy, co w konsekwencji umocnia jej pozycję na rynku.\nKolorystyka firmowa używana w projektach powinna być spójna z kolorami zastosowanymi w logotypie. Kolory są przekaźnikami emocji i wrażeń, dlatego wybór kolorystyki systemu identyfikacji wizualnej powinien być podyktowany znajomością teorii kolorów.\nTypografia powinna cechować się czytelnością i łatwością użycia. Odpowiednio dobrane kroje pisma nadają komunikatom wizualnym niepowtarzalny charakter oraz pomagają w kreowaniu pożądanego wizerunku. Przy doborze krojów pisma znaczenie mają cechy oferowanej usługi czy produktu oraz to jak dana marka chce być postrzegana.\nFrączek, A. (2017). Elementy identyfikacji wizualnej firmy i ich rola w tworzeniu tożsamości. Studia Gdańskie. Wizje i rzeczywistość, 14, 197-218\nWrona, K. (2012). Identyfikacja wizualna-jej rola w kształtowaniu świadomości marki oraz komunikacji marketingowej. Prace Instytutu Lotnictwa, (1 (222)), 233-249.


ogrzewaniepokojowe.pl - SEO Katalog-Dobry.pl - nowoczesny katalog stron www\nZ tego też powodu zdecydowanie się na nasz serwis będzie mogło zbadać się w swoim zadaniu faktycznie fantastycznie i będzie w stanie niesamowicie mocno weselić wszystkie osoby, jakie szukają najlepszych prezentów i propozycji na tego typu produkty. Z tego też powodu należałoby wybrać stosowny prezent na dzień dziecka, który sprawi młodej osobie niesłychanie dużą radość i który sprawdzi się w swoim zadaniu faktycznie fantastycznie co wywołuje, iż należałoby postawić na konkretną ofertę, jaka będzie sprawdzała się rewelacyjnie. Na naszym blogu opisujemy dostępne na rynku produkty i pomagamy w dopasowaniu tych najniezwyklej pożądanych do potrzeb co sprawia, iż każda osoba jest w stanie na naszej platformie pozyskać faktycznie dużą wiedzę i serdecznie zapraszamy do wybrania naszego serwisu, który pozwala na pozyskanie mnóstwo wartościowych i rzetelnych informacji. Wybranie najlepszych upominków dla bliskich ludzi może niesamowicie mocno radować wszystkie osoby i może sprawdzać się faktycznie fantastycznie. Wybieranie najlepszych usług może niesamowicie mocno weselić i może być dobrym wyborem dla wszystkich ludzi. Najlepszy prezent na dzień chłopaka może występować albowiem w przeróżnych formach.


Oficjalna strona Klubu Motocykli Dawnych w Starogardzie Gdańskim - Sezon 2010\nWreszcie stało się! Wydajemy nasz pierwszy kalendarz klubowy!\nTo kolejny już raz wspólnie kończymy następny sezon motocyklowy. A dopiero co go zaczynaliśmy! Jak co roku wspominaliśmy wspólne spotkania, trasy, osiągnięcia i niepowodzenia. Były też plany na rok następny. Jak zwykle podsumowaliśmy konkurs na "Króla szos": dało się zauważyć spadek liczby przejechanych kilometrów. Czyżby opłaty za przejazd autostradami były za drogie :) !\nWyniki konkursu: I miejsce - Jacek: 3720 km, II miejsce - Michał: 3000 km, III miejsce - Artur: 2773 km. Gratulujemy!\nOpis części nieoficjalnej z oczywistych powodów, jak co roku, pominiemy, a jej przebieg uzgodnimy na podstawie szczątkowych wspomnień wszystkich uczestników... Do zobaczenia na trasie za rok!!!\nCoroczna parada ulicami trójmiasta z okazji dnia 11 listopada.\nPragniemy ogłosić wszem i wobec, że w dniu dzisiejszym, obok wielu innych organizacji społecznych działających w naszym mieście, nasz klub z rąk Prezydenta miasta Starogard Gdański Pana Edmunda Stachowicza otrzymał podziękowania o treści jak na załączonym zdjęciu. Miło nam, że pomimo iż jesteśmy tacy "mali" - ktoś nas jednak dostrzega.\nDziękujemy wszystkim, którzy przez te lata "przewinęli" się przez nasz klub i razem z nami uczestniczyli w tworzeniu tej małej, lokalnej histori. Dziękujemy też tym, którzy nam zaufali (nie będziemy ich wymieniać aby nikogo nie pominąć, ale mamy nadzieję, że wiedzą o kim myślimy) i tym, którzy odważyli się przyjeżdżać na nasze spotkania (czasami nawet z drugiego końca Polski!).\nDziękujemy wszystkim raz jeszcze!!!\n(Ciasteczka były miłym dodatkiem do każdego dyplomu)\n31 października tego roku, to 25 rocznica zakończenia produkcji naszych rodzimych motocykli WSK... Tutaj zdjęcia niektórych naszych klubowych pamiątek tej marki.\nTo kolejny z "prawdopodobnie" ostatnich wspólnych przejazdów tego roku. Jak widać na zdjęciach, był to typowo "męski" przejazd :) Szkoda, że sezon już nieubłaganie zbliża się ku końcowi...\nPrawdopodobnie to jedne z ostatnich słonecznych i tak "motoprzyjaznych" dni tego sezonu. Szybki kontakt i jedziemy! Najpierw odwiedziny u naszego klubowego "kaskadera", a potem krótki przejazd do Skarszew.\nPrzy okazji przypomniały się stare czasy: więcej postojów niż jazdy :) To było naprawdę fajne...\n20, 26 .09.2010\nNiestety, stało się: tyle lat pech nas omijał, ale w poniedziałek 20 września dopadł naszego klubowicza Jacka "Młodego". W drodze powrotnej z Gdńska, na drodze z pierwszeństwem przejazdu, dostał "strzał" samochodem wjeżdżjącym na skrzyżowanie z podporządkowanej drogi z lewej strony. Szczęście w nieszczęściu skończyło się "tylko" na otwartym złamaniu lewej nogi.\nTłumaczenie kierowcy jak zwykle przy spotkaniu z moto: nie zauważyłem! Faktycznie, Iż-49 nieźle "zasuwa"...:(\nIV Droga Kaszubska przeszła już do historii. Pogoda w dniu wyjazdu massssakryczna: lało jak z cebra. Na miejscu już wszystko o.k.: miłe przywitanie przez gospodarzy, bardzo ciekawe spotkania, rewelacyjna atmosfera. Drugi dzień też rewelacyjny: przejazdy, konkursy, wspólne posiłki, dyskusje i ognisko. Trzeci dzień to wyjazd do Sopotu. Organizatorzy mają jednak jeden problem: jeżeli co roku impreza jest coraz lepsza, to co wymyślą za np. 10 lat?\nImpreza ta była też - niestety - ostatnim z wcześniej zaplanowanych przez nas wspólnych wyjazdowych spotkań w tym roku. Dopiero co sezon się zaczynał, a tu już znowu finisz :(\nI znowu oficjalnie zakończyliśmy letnią część sezonu dwudniową imprezą. Pogoda była rewelacyjna, frekwencja fenomenalna, a zabawa jeszcze lepsza! Po małej, 100 kilometrowej strasce, dotarliśmy na miejsce spotkania. Część skorzystała z pogody i "odwiedziła" jezioro, reszta zajęła się organizacją bazy. Po przyjeździe ostatnich zaproszonych gości (w tym Księdza Macieja z Parafii P.W. świętej Katarzyny w Starogardzie) odbyły się konkursy, potem rozdano nagrody no a potem ognisko... I tak do świtu. Jak rok wcześniej podsumowanie: uprzątnięto ...0 butelek i ...0 puszek po "bursztynie" i ... butelek po mocniejszym paliwie. Powrót w niedzielę był po sutym śniadanio/obiedzie i o takiej godzinie, że już nie złamaliśmy przepisów...\nKto nie był, niech żałuje. Kolejna powtórka dopiero za rok!!!\nKolejny już raz, na zaproszenie organizatorów corocznego festynu w Bączku, reprezentanci naszej grupy uczestniczyli w fantastycznej (jak zwykle) imprezie. Po jej zakończeniu droga nie zawiodła nas do domu, lecz na zaproszenie naszego kolegi Michała, "weterany" udały się do niego na sympatyczną nocną imprezę. Niestety, kronikarzowi nie udało się ustalić jednoznacznie faktów z tego spotkania... :)\nTo bardzo ważna data w życiu naszego klubu: wraz z SCK Starogard udało się zorganizować I Zlot Weteranów Szos "Historia na kołach". Oficjalnie przybyło i zarejestrowało się 109 załóg. Dziękujemy! Zlot rozpoczął się w sobotę wspólną przejażdżką (ok. 15 km) do Cynkowni Ogniowej "Gillmet" w Starogardzie, gdzie Dyrektor Andrzej Wojtysiak omówił i zaprezentowł rzeczywisty proces ogniowej galwanizacji. Liczne pytania ze strony uczestników wskazywały na zainteresowanie tą tematyką. Gospodarze wykazali się też zapobiegliwością: przygotowali dla gości spory zapas butelkowanej wody pitnej, która ze względu na potężny upał była na wagę złota i została momentalnie "zagospodarowana" :). Dziękujemy! Zdjęcia z wizyty poniżej.\nPo wyjeździe z cynkowni kolejna, około 35 kilometrowa trasa pięknymi drogami Kociewia. Niestety, nie wszystkie maszyny wytrzymały potężną spiekotę, ale najważniejsze, że po ponad trzech godzinach bezpiecznie wróciliśmy do bazy. Po powrocie trochę wolnego czasu, jedzonko, oglądanie i wspólne dyskusje.\nOd godziny 16 rozpoczęły się równoległe koncerty zaproszonych zespołów. Publiczność napływała szeroką rzeką... i wszystko przed godziną 18 brutalnie zostało przerwane potężną nawałncią deszczu i grzmotów. Dało by się to przeżyć gdyby nie fakt, że deszcz nawracał z uporem maniaka, a silny wiatr zerwał pobliską linię energetyczną i cały rejon do późnych godzin niedzielnych pozbawiony był prądu... Masssssakra!\nPozostała grupa (i to nie taka mała) fanatyków motoryzacji postanowiła bawić się jednak dalej, i w godzinach wieczornych rozpalono obowiązkowe ognisko, przeprowadzono konkurencje sprawnościowe i zabawa trwała do 2 w nocy! Szacunek!\nNiedzielny poranek przywitał nas pogodą zmienną ze wskazaniem na deszcz. W takiej sytuacji decyzja była tylko jedna: przerywamy zlot ;( Najodważniejsi pozostali uczestnicy wzięli jeszcze udział w rozdaniu nagród rzeczowych za konkurencje sprawnościowe oraz pucharów zgodnie z planem zlotów. Potem jeszcze wspólne zdjęcie i pożegnanie do przyszłego roku.\nJeszcze raz dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się dorealizacji tego spotkania, wszystkim którzy wzięli w nim udział, a w szczególności tym, którzy mimo przeciwności natury, dotrwali do końca!\nPoniżej prezentujemy album zdjęć oraz linki do Waszych zdjęć. Dziękujemy autorom!\nOld Bike Club - Droga Kaszubska\nForum Automobilkub Morski (cz.1)\nForum Automobilkub Morski (cz.2) (Jakub?)\nJuż kolejny raz wzięliśmy udział w Wystawie Pojazdów Zabytkowych w Tucholi. Impreza jak zwykle rewelacyjna, maszyny przepiękne, ilość imponująca... Pozazdrościć i gratulujemy! Dla nas pogoda okazała się bezlitosna: skuteczniej niż onegdaj "Muchozol" powodowała padanie maszyn jedna po drugiej :( . Mimo to już czekamy na kolejną edycję w roku przyszłym!\nNa zaproszenie wspópracującego z nami fanatyka paralotniarstwa udaliśmy się na obchody <8) urodzin jego matki, zapalonej onegdaj motocyklistki! Niezapomniane wrażenie zobaczyć jej pamiątki z tamtych lat związane z jej przygodą motocyklistki i wysłuchać wspomnień! A jaka pamięć!!! Sto lat solenizantce! Na załączonych zdjęciach zwróćcie uwagę, jak ponad 50 lat temu, bez komputerów i drogich baz danych radzono sobie z punktami karnymi dla kierowców! Zwróćcie też uwagę, w jakim stanie są dokumenty sprzed ponad półwiecza!!! W powrotnej drodze oglądaliśmy smutne skutki potęgi natury...\nKolejna V Wystawa Motocykli w Smolągu. Mimo obaw, że może to być ostatnia edycja - spotkanie uznajemy za nadzwyczaj udane!!! Szczegóne podziękowania dla Zygmunta Sokołowskiego, który już piąty raz przyjmuje nas na swoich "włościach" i odważnie oddaje je nam we władanie na dwa dni. Pierwszy dzień imprezy trwał do białego rana, chociaż uszy już więdły :) A jakie ciekawostki można było zobaczyć, widać na zdjęciach. Impreza jak zwykle łączona z zawodami modelarzy lotniczych.\nKolejna ważna data w życiu jednego z naszych kolegów: następnych 9 rocznic urodzin będzie miało 3 z przodu!!! Poważna sprawa :) Życzymy Rafałowi tysięcy bezpiecznych i bezawaryjnych kilometrów i benzyny tańszej niż woda!!! Najlepszego !!!\nGrupa klubowiczów na zaproszenie Księdza Grzegorza Weis - Proboszcza Parafii PW. Miłosierdzia Bożego w Starogardzie Gdańskim - wzięła udział w I Parafialnym Festynie, z którego zebrane fundusze zostaną przeznaczone na wypoczynek wakacyjny dla dzieci. Mamy nadzieję, że nasz skromny udział (pokaz motocykli i przejażdzki nimi) mogły chociaz trochę przyczynić się do uatrakcyjnienia tej fenomenalnej imprezy!\nObchody Dnia Dziecka - pogoda jak zawsze musiała dopisać, a maluchy jak zawsze uśmiechnięte :) !\nNoc muzeów w Człuchowie. Dziękujemy za zaproszenie. Szczytny cel, cenna impreza, ale - to subiektywna ocena - niestety wszędzie jest podobnie: narzekanie że nic się nie dzieje, ale jak się już dzieje, to narzekający siedzi w domu, bo mu się akurat pchły rodzą, albo by przyszedł, ale akurat to jest niedziela, a w niedzielę to on przecież odpoczywa, bo od poniedziałku do soboty od rana do wieczora pracuje... I zawsze tak samo :( Znamy to też i z własnego podwórka. Ale na szczęście zawsze są ludzie, którym się jednak mimo wszystko chce...\nV wyjazd na groby w Szpęgawsku i II Rajd na orientacę\nDwa miesiące przygotowań, a od samego rana pada! Ku miłemu zaskoczeniu organizatorów, pogoda nie wystraszyła chętnych i na spotkanie stawiło się liczne grono miłośników trochę starszej motoryzacji, z czego w rajdzie wzięło udział 18 załóg. Ulewa w trakcie nie wystraszyła prawie nikogo, i poza jedną załogą, wszyscy stawili się na mecie. Wyrazy szacunku, szczególnie dla motocyklistów!!! Wyniki współzawodnictwa przedstawiały się następująco:\nI miejsce: Jacek Nowotny (Iż-49) (po dogrywce) II miejsce Dawid Jabłoński (CZ-175) III miejsce Michał Maciejewski (Junak B10)\nI miejsce Jan Derus (Warszawa) II miejsce Marek Burant (Citroen 2CV) III miejsce Adam Fandrejewski (Citroen BL)\nGratulujemy zwycięzcom! Nie ujmując zasług wymienionym wyżej, zwycięzcami w kategorii "Pogoda? Mi to lotto" byli wszyscy, którzy w takich warunkach dotarli do mety!!! Gratulacje i szacunek! Dziękujemy gospodarzom "Karczmy Pod Wygodą"!\nPoniżej zamieszczamy link do zdjęć wykonanych przez naszego kolegę Krzysztofa Korczaka oraz zdjęcia panoramicznego z imprezy. Dziękujemy!\nRozpoczęcie sezonu Motocyklowego w Pelplinie. Kolejna udana impreza! Gratulacje!!!\nPoniżej zamieszczamy link do zdjęć wykonanych przez Krzysztofa Korczaka.\nRozpoczęcie akcji "Kibelek" - wtajemniczeni wiedzą o co chodzi :)\nRozpoczęcie sezonu Motocyklowego czyli Jajcarnia 2010 w Sobowidzu.\nRok rozpoczęliśmy - już tradycyjnie - od wizyty na Moto Bazarze w Łodzi. Czy to już tradycja?


Wszystka kobieta pasjonująca się teoretyczną stroną medycyny i zdrowia posiada w prostym majątku artykuł medyczny. Osoby wielkie w miejscu jako autorytety są stałymi autorami prac dla najszybszych i największych pism naukowych. Dlaczego napisanie materiału jest rzeczywiście drogie?\nSzybko podejmująca się metoda i szeroki rozwój w leczeniu rozmaitych chorób zmuszają badaczy do ciągłego zdobywania myśli oraz wzmacniania dotychczasowych badań. Zagadnienia kilkanaście lat temu stosowane jako innowacyjne, obecnie zasługują wyłącznie na tworzono kluczowych lub bazowych w danej branży.\nJak zabrać się za pisanie artykułu? Najlepiej począć od literatury zagranicznej. Tłumaczenie medyczne interesujących nas problemów można zlecić wykwalifikowanej osobie czy samemu nauczyć się w nauce języka zewnętrznego i zrozumieć tematykę na zagranicznym gruncie. Z listy amerykańska literatura jest najsilniejsza w najoryginalniejsze oraz najoryginalniejsze odkrycia medyczne, jednak sporą ilość reprezentują też pisma azjatyckie czy europejskie. Do selekcjonowania interesujących nas tematów służą przeglądarki lub wyszukiwarki medyczne. Dzięki nim w chwila mikrosekund strona poszerza swoje bazy w planie znalezienia odpowiednich słów kluczowych. Po wstępnej analizie warto dodać więcej wyrazów połączonych z swym problemem. Dzięki obecnemu będziemy potrafili wygospodarować klimatu i skuteczniej skoncentrować się na produkcie.\nPo zapoznaniu się z ogłoszeniami z literatury zagranicznej należy zebrać materiały krajowe oraz skoncentrować się na prostym sformułowaniu pracy. Badania winnym stanowić zrealizowane w pozycji, w jakiej robimy lub we wymiany z drugim miejscem skupiającym osoby, które otrzymają udział w planie.\nCo powinien wynosić artykuł? Artykuł koniecznie musi zawierać krótkie wpisanie do tematyki, wyjaśnienie przeprowadzonej analizy, jej skutki i podsumowanie łącznie z wnioskami. Należy umieścić streszczenie, najlepiej zarówno w języku obcym. Dzięki temu dochodzimy pewność, że swój artykuł zostanie przechwycony przez przedstawicieli innych krajów.


VIII Subregionalne Targi Pracy i Kariery - Portal asta24.pl - Piła - informacje i wydarzenia\n24.10.2017 Autor: Artur Maras\nW Inwest-Parku odbywały się VIII Subregionalne Targi Pracy i Kariery. Wśród wielu stoisk szkół i przedsiębiorców można było znaleźć ciekawe oferty.\nPo raz 8 w Inwest-Parku odbyły się Subregionalne Targi Pracy i Kariery. Dwudniowe prezentacje rozpoczęły się w miniony piątek od targów edukacyjnych. Na kilkudziesięciu stoiskach swoje oferty prezentowały szkoły i uczelnie z regionu.\nSwoją ofertę przedstawiło kilkadziesiąt firm z regionu w tym te, które swoich fabryk w Pile jeszcze nie otworzyły jak szwedzka Thule. Następne Subregionalne Targi Pracy i Kariery odbędą się za pół roku.\nPrzeczytaj więcej o: praca piła, urząd pracy piła, piła oferty pracy, targi pracy w pile, VIII Subregionalne Targi Pracy i Kariery, praca w pile,


Śmierć 15-latki rannej podczas kuligu. Prokuratura wyjaśnia okoliczności tragicznego wypadku - info.elblag.pl\nSobota, 27.02.2021, Imieniny: Bogumil, Aleksandra, Miroslawa\n3 dni temu, Wtorek, 23.02.2021 1.Groźny wypadek za Jegłownikiem. Droga w kierunku Malborka całkowicie zablokowana », 9692\n2.89-latka wszystko nagrała. Ruszył proces dotyczący pokazu dla seniorów », 9107\n3.Ponownie pod prąd na S7 przy zjeździe do Elbląga - zobacz film », 8279\n25.01.2021, 12:50:00 Rozmiar tekstu: A A A\nElbląska prokuratura wyjaśnia okoliczności tragicznego kuligu w Adamowie (gmina Elbląg), podczas którego śmiertelne obrażenia odniosła 15-latka. - Prawdopodobnie jeszcze w tym tygodniu zostanie przeprowadzona sekcja zwłok nastolatki - mówi Grażyna Jewusiak, Prokurator Rejonowy w Elblągu.\nDo tragicznego zdarzenia doszło w poniedziałek, 18 stycznia, w miejscowości Adamowo, w okolicach Elbląga. 40-letni kierowca renault trafic ciągnął na sznurku za samochodem trzy worki foliowe, na których siedziało sześć osób. Na zakręcie ostatnia para wypadła z drogi i uderzyła w drzewo. Słysząc krzyki uczestników kuligu, kierujący samochodem po przebyciu dalszych 100 metrów zatrzymał pojazd. Obrażeń doznały dwie nastolatki. Obie trafiły do szpitala. Młodsza, 14-latka, ze złamaną ręką, a jej starsza o rok koleżanka z ciężkimi obrażeniami głowy. 15-latki niestety nie udało się uratować. Zmarła w sobotę w szpitalu.\nCiało 15-latki zabezpieczono do sekcji zwłok, która pozwoli ustalić dokładną przyczynę jej śmierci. Zostanie ona przeprowadzona najprawdopodobniej w tym tygodniu\n40-letni kierowca renault jest ojcem zmarłej nastolatki. W momencie zdarzenia był trzeźwy. Prokuratura Rejonowa w Elblągu, badająca tę sprawę, do tej pory nie postawiła mężczyźnie żadnego zarzutu.\nŚledztwo jest w tej chwili na etapie postępowania przygotowawczego. Jeszcze za wcześnie, aby mówić o zarzutach, które miałyby zostać postawione 40-letniemu kierowcy. Musimy przeprowadzić inne dowody, aby podjąć decyzję co do dalszego kierunku postępowania. Więcej informacji powinniśmy mieć w przyszłym tygodniu.\n- dodaje Prokurator Rejonowa w Elblągu.\nPrzypomnijmy. Za spowodowanie wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym lub ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu, kodeks karny przewiduje karę do 8 lat pozbawienia wolności.\n23.01.2021 Tragiczny finał kuligu w podelbląskim Adamowie. Nie żyje 15-latka\n~ straszne to\nnie znam tego kierowcy, ale chyba ma już dostateczną karę bo śmierć własnego dziecka\nA kuligów coraz więcej, i nikt mnie nie zaprasza, tylko te mechaniczne. Szkoła organizuje a dzieci na workach się ślizgają.\nKierowca poniósł już karę do końca życia. Wyrazy współczucia dla rodziny\nNic złego nie było w kuligu. Stało się. Ogromna tragedia. Ojciec już większej kary nie może ponieść. Jak ktoś będzie starał się jego jeszcze ukarać to świat jest do góry nogami.\nGraszka znam tą rodzinę i naprawde z całego serca rodzicom współczuje a co do ojca to dajcie mu spokój on już poniósł karę do końca życia i źle nie życzy sie nawet najgorszemu wrogowi a ta rodzina naprawde jest wspaniała\nWielka tragedia dla bliskich,wyrazy współczucia! Ale i przestroga dla innych...\nLudzie wy wszyscy już jesteście nienormalni czy ten ojciec tego chciał ?. Zastanówcie się nad ty co piszecie. Masakra. On przeżywa tragedię.\n~ Głupia baba\nNa męską głupotę nie ma lekarstwa...\n,,kierowca dostał największą karę".... raczej głupi miał szczęście. A karę dostała niewinna dziewczynka...zginęła przez czyjąś głupotę... kierowca,,poleży" w kiciu 8 lat , dostanie papu, nie będzie musiał pracować i plejkę do ręki...ale kara ...


Wanda Rutkiewicz 41 lat temu zdobyła szczyt Mount Everest. Google Doodle upamiętnia osiągnięcie alpinistki - WP Kobieta\nWanda Rutkiewicz 41 lat temu zdobyła szczyt Mount Everest. Google Doodle upamiętnia osiągnięcie alpinistki (google)\nGoogle Doodle upamiętnia osiągnięcie Wandy Rutkiewicz\nWanda Halina Rutkiewicz-Błaszkiewicz to polska alpinistka i himalaistka, będąca jednocześnie jedną z najwybitniejszych himalaistek na świecie. Jako trzecia kobieta i pierwsza osoba polskiego pochodzenia stanęła na najwyższym szczycie na świecie – Monut Everest. Dziś Google Doodles swoją grafiką upamiętnij 41. Rocznicę tego wydarzenia.\nWanda Rutkiewicz – życiorys\nWanda Rutkiewicz urodziła się 4 lutego 1943 roku w Płungianach. Była córką inżyniera Zbigniewa Łaszkiewiczaa oraz Marii z Pietrników. Miała również dwóch braci: Jerzego i Michała oraz siostrę Janinę. Po II wojnie światowej z rodzicami i starszym bratem Jerzym przeprowadzali się kolejno do Łańcuta i Wrocławia, gdzie Wanda ukończyła liceum. Swoją edukację kontynuowała na Politechnice Wrocławskiej, którą ukończyła z dyplomem inżyniera-elektronika. Następnie podjęła pracę w Instytucie Automatyki Systemów Energetycznych, a następnie przeniosła się w Warszawie, gdzie rozpoczęła pracę w Instytucie Maszyn Matematycznych.\nWanda Rutkiewicz jako alpinistka\nSwoje pierwsze w życiu kontakty ze wspinaniem Rutkiewicz miała w Rudawach Jankowskich, na skałkach znajdujących się w pobliżu Jeleniej Góry. 1962 w Tatrach ukończyła kurs taternickich na Hali Gąsienicowej i od tego czasu rozpoczęła regularne wspinaczki na klasycznych, ale bardzo trudnych trasach. Po swoich doświadczeniach w Tatrach, swoje zainteresowanie skierowała ku innym łańcuchom górskim, takim jak Alpy. Pamir, Hindukusz oraz Himalaje.\nWanda Rutkiewicz była autorką wielu książek, poświęconych głównie jej wyprawom. Pisała też artykuły o tematyce alpinistyce i była rzeczniczką wspinaczkowej samodzielności kobiet. Zaginęła w maju 1992 roku, podczas wspinaczki na Kanczendzongę. Jej ciała nie odnaleziono.