Związek z mężczyzną po przejściach. Wszystko co powinnaś wiedzieć o rozwiedzionych facetach [Christie Hartman] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00153 008106 20658390 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Christie Hartman Liczba stron: 256\nISBN: 978-83-246-1345-8 Data wydania: 2008-02-25\nO czym marzy dziewczyna, gdy dorastać zaczyna? Zazwyczaj o księciu z bajki. Kilku na milion udaje się nawet taki cud natury spotkać. Inne muszą zmagać się z... trochę mniejszymi cudami. Jeśli nie uda nam się zdobyć mężczyzny z pierwszej dostawy, pozostaje rozejrzeć się po wyprzedażach. A tu już ryzyko nieco wzrasta. Pewnie nigdy nie przyszłoby Ci do głowy, że zaczniesz się spotykać z rozwodnikiem. Skoro jednak co czwarte małżeństwo zawarte w ostatnich latach w Polsce skazane jest na porażkę, szanse, że spotkasz na go swojej drodze poważnie wzrastają.\nIdź do Przykładowy rozdział Spis tre(cid:156)ci Katalog ksiazek Nowo(cid:156)ci Bestesllery Zam(cid:243)w drukowany katalog Tw(cid:243)j koszyk Dodaj do koszyka Cennik i informacje Zam(cid:243)w cennik Zam(cid:243)w informacje o nowo(cid:156)ciach Wydawnictwo Helion SA 44-100 Gliwice tel. 032 230 98 63 e-mail: sensus@sensus.pl Zwi„zek z mŒ¿czyzn„ po przej(cid:156)ciach. Wszystko co powinna(cid:156) wiedzie(cid:230) o rozwiedzionych facetach. Autor: Christie Hartman T‡umaczenie: Marek Marczak ISBN: 978-83-246-1345-8 Tytu‡ orygina‡u: Dating the Divorced Man: Sort Through the Baggage to Decide If He Format: A5, stron: 256 Jak ich rozgry(cid:159)(cid:230) i co ich gryzie? O czym marzy dziewczyna, gdy dorasta(cid:230) zaczyna? Zazwyczaj jej marzenia kr„¿„ wok(cid:243)‡ jakiego(cid:156) ksiŒcia z bajki. Kilku na milion udaje siŒ nawet spotka(cid:230) taki cud natury. Inne musz„ zmaga(cid:230) siŒ z(cid:133) trochŒ mniejszymi cudami. Je(cid:156)li nie uda nam siŒ zdoby(cid:230) mŒ¿czyzny w pierwszym rzucie, pozostaje rozejrze(cid:230) siŒ po wyprzeda¿ach. W(cid:243)wczas nara¿asz siŒ na nieco wiŒksze ryzyko. Pewnie nigdy wcze(cid:156)niej nie przysz‡oby Ci do g‡owy, ¿e zaczniesz spotyka(cid:230) siŒ z rozwodnikiem. Skoro jednak wed‡ug statystyk co czwarte ma‡¿eæstwo zawarte w ostatnich latach w Polsce skazane jest na pora¿kŒ, szanse, ¿e spotkasz kogo(cid:156) takiego na swej drodze, powa¿nie wzrastaj„. MŒ¿czyzna z przesz‡o(cid:156)ci„ to dla kobiety spore wyzwanie. Zwykle ma on za sob„ nie tylko nieudane ma‡¿eæstwo, ale r(cid:243)wnie¿ dziecko, alimenty i niejednokrotnie pogmatwan„ sytuacjŒ emocjonaln„. Je(cid:156)li nie chcesz, by Twoje ¿ycie sta‡o siŒ r(cid:243)wnie skomplikowane, przekonaj siŒ, czy jeste(cid:156) gotowa na taki zwi„zek. A mo¿e wcale mu nie zale¿y na d‡ugotrwa‡ej relacji? Mo¿e poszukuje tylko niezobowi„zuj„cej zabawy czy dowarto(cid:156)ciowania? Sprawd(cid:159), na co powinna(cid:156) siŒ przygotowa(cid:230). Jakie zachowania i nawyki mo¿esz zaakceptowa(cid:230), a kt(cid:243)re musisz koniecznie odrzuci(cid:230). Ta ksi„¿ka powsta‡a po to, by(cid:156): (cid:149) nauczy‡a siŒ b‡yskawicznie rozpoznawa(cid:230) i rozwi„zywa(cid:230) problemy, (cid:149) rozpoznawa‡a, kt(cid:243)ry z kandydat(cid:243)w nadaje siŒ na ¿yciowego partnera, (cid:149) przekona‡a siŒ, ¿e Twoje szczŒ(cid:156)cie jest wa¿niejsze od Twojego zwi„zku, (cid:149) stworzy‡a relacjŒ partnersk„, kt(cid:243)ra da Ci poczucie spe‡nienia, (cid:149) podejmowa‡a(cid:156) wiadome decyzje, intuicyjnie wyczuwaj„c, co jest dla Ciebie najlepsze. Spis treści Podziękowania 8 7 Wstęp 8 9 ROZDZIAŁ 1 Czym wyróżniają się mężczyźni rozwiedzeni lub w separacji? 8 19 ROZDZIAŁ 2 Zachowaj ostrożność: mężczyzna, który wkrótce zamierza rozstać się z żoną 8 36 ROZDZIAŁ 3 Mężczyźni żyjący w separacji 8 46 Wolny, żonaty czy jaki? Mężczyzna w trakcie rozwodu 8 63 ROZDZIAŁ 4 Sześć zasad randkowania z mężczyznami w trakcie rozwodu 8 79 ROZDZIAŁ 5 ROZDZIAŁ 6 Mężczyzna z przeszłością — rozwodnik 8 92 Pięć zasad randkowania z rozwiedzionymi mężczyznami 8 107 ROZDZIAŁ 7 Ta druga — jak poradzić sobie z jego byłą żoną 8 117 ROZDZIAŁ 8 6 ZWIĄZEK Z MĘŻCZYZNĄ PO PRZEJŚCIACH ROZDZIAŁ 9 Pięć zasad postępowania z jego eks-żoną 8 133 ROZDZIAŁ 10 Rodzice są na zawsze: kwestia dzieci 8 148 ROZDZIAŁ 11 Pięć zasad dotyczących randkowania z mężczyznami z dziećmi 8 163 ROZDZIAŁ 12 Swój czy wróg? Rodzina i przyjaciele 8 176 Cztery zasady postępowania z jego rodziną i przyjaciółmi 8 189 ROZDZIAŁ 13 ROZDZIAŁ 14 Wilk w owczej skórze — pieniądze 8 199 ROZDZIAŁ 15 Poza randkowaniem 8 220 ROZDZIAŁ 16 Trzy kwestie, które należy uwzględnić, kiedy postanawiasz zamieszkać z rozwiedzionym mężczyzną lub wyjść za niego 8 230 Podsumowanie 8 245 Skorowidz 8 247 O autorze 8 253 ROZDZIAŁ 5 Sześć zasad randkowania z mężczyznami w trakcie rozwodu S koro już poznałaś problemy związane z randkowaniem z męż- czyznami w trakcie rozwodu, rodzi się pytanie, jak masz z nimi postępować? Oto kilka wskazówek, jak randkować i tworzyć związki z mężczyznami z tej kategorii: 1. Zadawaj jak najwięcej pytań na możliwie najwcześniej- szym etapie związku. 2. Nie spiesz się. 3. Zachowaj swoje odrębne życie, przyjaciół i zajęcia. 4. Zdystansuj się od jego rozwodu. 5. Unikaj współzawodnictwa z jego eks. 6. Zaakceptuj ograniczenia związku z nim. Zasada numer 1: Zadawaj jak najwięcej pytań na możliwie najwcześniejszym etapie związku Jak już stwierdziłam w rozdziale 3., umiejętność zadawania pytań podczas randkowania jest niezwykle cenna, ponieważ często męż- czyźni nie ujawnią sami informacji, które mogą drugą stronę 80 ZWIĄZEK Z MĘŻCZYZNĄ PO PRZEJŚCIACH zniechęcić. W przypadku mężczyzn, którzy rozwodzą się, trzeba będzie postawić pytania, jakich nigdy do tej pory nikomu nie za- dawałaś. Zdobycie jak największej ilości informacji pozwoli Ci dokonać dobrych wyborów i zapobiec potencjalnym problemom. O poniższych sprawach musisz koniecznie dowiedzieć się pod- czas kilku pierwszych randek: Jeżeli był żonaty, kiedy się rozwiódł? Aby dowiedzieć się, czy Twój partner jest nadal w trakcie rozwodu, musisz oba te pytania postawić na samym początku. Kiedy złożył pozew rozwodowy? Zadaj to pytanie, kiedy okaże się, że nie jest jeszcze oficjalnie rozwiedziony. Dodat- kowym znakiem zapytania będzie to, czy w ogóle cokolwiek załatwił — złożenie pozwu rozwodowego to najpoważniejsza oznaka, że mężczyzna na serio myśli o rozwodzie. Od jak dawna jest w separacji? Im dłużej jest w separa- cji, tym większe prawdopodobieństwo, że jest gotowy, aby związać się z inną kobietą, i zarówno on, jak i jego eks rozpo- częli proces akceptacji rozpadu swojego związku. Oznacza to też, że krócej będziesz randkować z mężczyzną, który jest w trakcie rozwodu. Mężczyzna na wczesnym etapie separacji to niebezpieczeństwo, zatem zachowaj ostrożność. Jak długo mieszka sam? Musisz się dowiedzieć, jak długo mieszka na swoim. Pary rozwodzące się mogą wciąż wspólnie mieszkać, jeżeli jest u nich krucho z pieniędzmi, lub kiedy nie chcą oddać pola, bojąc się utraty dzieci. Nawet jeśli taka sytuacja ma uzasadnienie, a on śpi na kanapie, facet wciąż mieszkający ze swoją eks, nie jest dobrym materiałem na rand- kowanie. Jeżeli naprawdę chce zmiany w swoim życiu, znajdzie sposób, aby wyprowadzić się od żony. SZEŚĆ ZASAD RANDKOWANIA 81 Czy ma dzieci? Dzieci zwykle oznaczają dłuższy i trudniej- szy rozwód. Jeśli zwiążesz się z takim mężczyzną, będziesz mu- siała stawić czoła całej masie problemów. Ich szczegółowe omówienie znajduje się w rozdziale 10. Kto był inicjatorem rozwodu i jaka była jego przyczy- na? Początkowo zapewne nie dowiesz się wszystkiego, ale wiele możesz wywnioskować na podstawie tego, co Ci powie. Jeżeli to on chciał rozwodu, jest lepiej przygotowany na zwią- zek z inną kobietą. Niemniej jednak kobieta, którą zostawił, może nie być gotowa na zaakceptowanie takiego stanu rze- czy, tworząc potencjalny problem dla niego, i w konsekwencji również dla Ciebie. Z drugiej strony, jeżeli to ona była ini- cjatorem rozwodu, to najpewniej on będzie wciąż przechodził traumę po rozstaniu i nie nadawał się na randkowanie. Jeżeli w grę wchodzi zdrada z jego lub jej strony, często towarzyszy jej rozgoryczenie. Jeżeli to on obwinia ją za rozwód lub też nie wie, dlaczego doszło między nimi do rozstania, daruj sobie związek z tym facetem. Kiedy ostatni raz spał ze swoją eks? To kwestia bardzo osobista, ale jeśli jesteś w stanie się tego dowiedzieć, ta in- formacja będzie bardzo znacząca. Jeżeli nie uprawiał seksu od lat, jest mężczyzną, który jest w stanie przetrwać trudne chwile. Jeżeli spali ze sobą po rozstaniu (lub co gorsza nie- dawno), jest to poważne ostrzeżenie. Jedna trzecia par sypia ze sobą po rozstaniu lub rozwodzie — powody takiego stanu rzeczy wykraczają pozą tematykę poruszaną w tej książce, ale jest to dość powszechny (i niezdrowy) sposób utrzymywania więzi pomiędzy byłymi małżonkami. Ty potrzebujesz mężczy- zny, który zostawił za sobą nieudane małżeństwo, a sypianie z byłą żoną jest oznaką, że tak się nie stało. Zadanie takiego pytania wymaga bliższej znajomości między wami, więc nie zadawaj go zbyt wcześnie. 82 ZWIĄZEK Z MĘŻCZYZNĄ PO PRZEJŚCIACH 8 Hania poznała Pawła przez znajomych z pracy. Spodobała mu się natychmiast, więc nie chciał jej od razu mówić, że dopiero rozpo- czął postępowanie rozwodowe i nie złożył jeszcze oficjalnego pozwu. Paweł w znacznej mierze przebolał rozpad swojego związku dużo wcześniej i krępowała go sytuacja, w jakiej się znalazł. Obawiał się, że Hania będzie go negatywnie oceniać. Ona nie miała problemu z za- dawaniem pytań i chociaż Paweł denerwował się, odpowiedział na nie zgodnie z prawdą. Hania nie była zbyt szczęśliwa, dowiedziawszy się o stanie cywilnym Pawła, ale poznanie prawdy pozwoliło jej się za- bezpieczyć. Kiedy Paweł złożył pozew rozwodowy i pokazał, że naprawdę chce się rozwieść, zaczęli ze sobą randkować. Zadawanie pytań osobistych może nie być zbyt eleganckie, nie- mniej jest niezwykle istotne. Zobacz rozdział 3., aby uzyskać po- rady, jak zadawać pytania osobiste. Zasada numer 2: Nie spiesz się Chociaż zasada drobnych kroków odnosi się do każdego związ- ku, w przypadku mężczyzn w trakcie rozwodu jest to absolutnie podstawa. Z powodu nieodłącznego ryzyka w tego typu związkach musisz podążać wolniej, niż rozwijałby się Twój związek w in- nych okolicznościach. Oto kilka wskazówek: Nie idź z nim zbyt szybko do łóżka. Która kobieta chciałaby angażować się w erotyczny związek z mężczyzną, aby boleśnie przekonać się, że szuka on jedynie pocieszenia po nieudanym małżeństwie, wróci do swojej eks lub nie jest zwyczajnie zainteresowany poważnym związkiem na obecnym etapie? To są poważne niebezpieczeństwa związane z rand- kowaniem z rozwodzącym się mężczyzną. Im dłużej czekasz, tym bardziej upewniasz się, że warto się angażować. Ten proces trwa miesiące, a nie dni czy tygodnie. SZEŚĆ ZASAD RANDKOWANIA 83 Nie angażuj się zbyt szybko. Jeżeli przypadniecie sobie do gustu, to zaangażowanie się i bycie ze sobą jako para jest naturalne. Ten typ zobowiązania obejmuje zarówno pono- szenie kosztów, jak i czerpanie zysków, a zbyt szybkie zaan- gażowanie się oznacza większe nakłady i mniejsze zyski (zobacz rozdział 1., który opisuje to zagadnienie). Zanim się w co- kolwiek zaangażujesz, poświęć kilka miesięcy na ocenę swo- jego potencjalnego partnera i sytuacji, w jakiej się znajduje — im sytuacja bardziej skomplikowana, tym dłużej powinnaś poczekać. Nie mieszkaj z nim. Jeżeli rozwodzący się mężczyzna chce zamieszkać z Tobą, by uciec od żony, powiedz nie. To byłoby ratowanie go, a nie miłość, i w ostatecznym rozrachunku przysporzyłoby Ci wiele cierpienia. Jeżeli jego rozwód idzie we właściwą stronę, a wasz związek staje się coraz bardziej poważny, mieszkanie razem jest naturalnym pragnieniem. Jednakże czekanie ze wspólnym mieszkaniem na koniec rozwodu zmniejsza ryzyko pojawienia się problemów. Jeżeli on ma dzieci, wspólne zamieszkanie z nim postawi Cię w roli rodzicielskiej, zanim dzieci i Ty będziecie na to gotowi. Jest to trudna sytuacja dla wszystkich i sądy będą źle na to patrzeć. Poza tym, wspólne życie spowoduje, że nie będziesz miała odskoczni od stresów związanych z randkowaniem z rozwod- nikiem, co odbije się negatywnie na Twoim samopoczuciu oraz na samym związku. Jest to sytuacja „niskiego zysku”. Czekanie jest frustrujące, ale jest to lepsze wyjście niż kło- poty, którym trzeba będzie stawić czoła, jeżeli nie będziesz chciała czekać. Nie zapoznawaj się zbyt wcześnie z jego dziećmi. Je- żeli ma dzieci, muszą się one przyzwyczaić do stresujących zmian w ich życiu. Nie zapoznawaj się z jego dziećmi, dopóki wasz związek nie przerodzi się w coś poważnego. Poznanie no- wej partnerki taty może spowodować wstrząs u dzieci, a jeżeli 84 ZWIĄZEK Z MĘŻCZYZNĄ PO PRZEJŚCIACH rozstaniecie się ze sobą, może wzbudzić w nich żal i poczucie straty. Sądy i psychologowie rodzinni stawiają na pierwszym miejscu potrzeby dzieci. Pamiętaj, aby się nie spieszyć z po- znawaniem ich i działać ostrożnie. Zasada numer 3: Zachowaj swoje odrębne życie, przyjaciół i zajęcia Jednym z najpoważniejszych błędów, jaki możesz popełnić, umawiając się na randki z mężczyzną w trakcie rozwodu, jest całkowite oddanie się temu związkowi i porzucenie swojego do- tychczasowego życia. Nawet w przypadku mężczyzn, którzy nie są obarczeni rozwodem, uczynienie ze związku jedynego celu swojego życia prowadzi do unieszczęśliwienia — żaden związek nie jest w stanie zaspokoić wszystkich Twoich potrzeb, a tym bardziej odnosi się to do związku z rozwodzącym się mężczyzną. Jakie jest rozwiązanie? Pozostań osobą niezależną i zaangażowaną w swoje własne życie. Oto kilka wskazówek: Zachowaj swoją pracę. Praca oznacza, że jesteś niezależ- na finansowo i masz inne istotne sprawy w życiu poza wa- szym związkiem. Dla mężczyzn praca jest często ucieczką od problemów i tak samo może być w Twojej sytuacji, jeśli będzie Ci ciężko. Spędzaj dużo czasu z przyjaciółmi. Niektóre kobiety zrywają kontakty z przyjaciółmi, kiedy angażują się w zwią- zek. Nie jest to dobry pomysł w ogóle, ale jest on wręcz fatalny w przypadku randkowania z mężczyzną w trakcie rozwodu. Będziesz potrzebować rozmowy z przyjaciółmi, by przetrwać trudne chwile, co z kolei sprawi, że nie będziesz suszyć głowy swojemu mężczyźnie, wprowadzając do związku napięcie. Prowadź aktywny tryb życia. Zawsze powinnaś prowadzić aktywny tryb życia. Te wszystkie czynności nadają Twojemu SZEŚĆ ZASAD RANDKOWANIA 85 życiu sens i są źródłem radości. Powoduje to, że Twoje poczu- cie szczęścia nie jest związane jedynie z sytuacjami w związ- ku z rozwodzącym się mężczyzną. Ponadto, dopóki wasza relacja nie zmieni się w coś naprawdę poważnego, powinnaś samodzielnie planować swoje wakacje — mężczyzna w trak- cie rozwodu może chcieć spędzać wakacje ze swoimi dziećmi lub w gronie rodzinnym. Nie trzymajcie wspólnej kasy. Nie łączcie swoich dochodów ani nie dawaj rozwodzącemu się mężczyźnie żadnych pie- niędzy z dwóch powodów: po pierwsze, to co jego, wciąż for- malnie należy też do niej, a po drugie, dawanie mu pieniędzy to już lekka przesada — i tak poświęcasz już dość, umawiając się na randki z mężczyzną, którego małżeństwo nie jest jesz- cze zakończone. Nie stawaj się przy okazji jego wybawicielką. Trzymaj swoje rzeczy u siebie. Staraj się nie trzymać żad- nych swoich rzeczy osobistych w jego domu, biurze, samo- chodzie lub w jakimkolwiek innym miejscu, do którego ma dostęp jego eks. Spotkałam się z szeregiem kobiet, które zo- stawiały ubrania w domu swojego rozwodzącego się chłopaka. Kończyło się to awanturą urządzoną przez jego eks albo, w przypadku rzeczy pozostawionych w samochodzie, kra- dzieżą dokonaną przez byłą żonę. Chcesz się poczuć, jak gość w programie Jerry’ego Springera? Dbaj o swoje bezpieczeń- stwo — nie czekaj, aby on o tym pomyślał. Mężczyźni nigdy nie doceniają siły gniewu zazdrosnej kobiety. Zasada numer 4: Zdystansuj się od jego rozwodu Jeżeli Twój związek z mężczyzną w trakcie rozwodu rozwija się, to zwiększa się Twoje zaangażowanie w jego sprawy, a co za tym idzie, w jego rozwód. Nagle ten rozwód zaczyna być Twoim problemem. Kwestie: jakie prawa rodzicielskie zostaną mu przy- znane, kto otrzyma mieszkanie, ile będzie musiał łożyć na byłą 86 ZWIĄZEK Z MĘŻCZYZNĄ PO PRZEJŚCIACH żonę stają się nagle sprawami, które Cię bardzo interesują, po- nieważ wpływają one bezpośrednio na Twoją przyszłość z nim. Na czym polega problem? Nie masz wpływu na te sytuacje. To są sprawy pomiędzy nim, jego eks, prawnikami, sędziami i psy- chologami rodzinnymi, którzy są w to zaangażowani. Zatem, aby zachować swoje własne poczucie szczęścia, musisz się zdystansować od jego rozwodu. Osiągniesz ten cel, stosując się do następujących rad: Zaakceptuj to, że jego pieniądze i dzieci nie należą do Ciebie. Jeżeli staniesz się częścią jego życia oraz życia je- go dzieci, będziesz w taki czy inny sposób wplątana w finali- zację jego rozwodu. To jest jeden z najczęstszych problemów związanych z randkowaniem z mężczyznami w trakcie roz- wodu. Naturalnie budzi się w Tobie instynkt opiekuńczy, ale nie należy przesadzać, gdyż takie postępowanie zemści się na Tobie. On wciąż próbuje się wyplątać z resztek swojego mał- żeńskiego życia — życia, które Ciebie nie dotyczyło. To nie Twoja wojna — niech on sam się tym zajmie. Nie planujcie razem strategii ani nie idź razem z nim do sądu. Powtórzę jeszcze raz, niech on sam zajmie się swoim rozwodem. Twoja obecność tam wywoła u Ciebie je- dynie poczucie niepokoju i bezsilności. Poczekaj na końcowy rezultat. Od czasu do czasu, kiedy uważasz, że Twój punkt widzenia może mu pomóc, zapytaj, czy chce wysłuchać Twoje- go zdania. Jeśli odpowie twierdząco, wyłóż je zwięźle i spo- kojnie, a potem odpuść sobie. Nie pozwól, by zbytnio na Tobie polegał. Rozwód to jedno z najbardziej stresujących wydarzeń życiowych, które może się człowiekowi przydarzyć. Możliwe, że będzie on szukał pocie- szenia u Ciebie, narzekając, prosząc o radę lub przytaczając najnowsze wieści z opery mydlanej swego rozwodu. Niemniej jednak obciążanie Cię dramatem rozwodowym jest niespra- SZEŚĆ ZASAD RANDKOWANIA 87 wiedliwe i egoistyczne — sam fakt bycia z nim jest już wy- starczającym obciążeniem. Możesz go wspierać bez angażo- wania się w jego rozwód oraz tracenia czasu, który poświę- cacie na rozmowy o tym. Jeżeli jego rozwód Cię złości, irytuje lub stresuje, to czas, aby zaczął on cenzurować to, co Ci mówi. Powiedz mu, jak przez to się czujesz i wolisz na te tematy nie rozmawiać. Zachęcaj go, aby dyskutował o tym z rodziną i przyjaciółmi. 8 Leszek, spotykając się z Janką, starał się nie wplątywać jej w swój rozwód. Od czasu do czasu przekazywał jej ważne informacje, aby miała rozeznanie w sprawie, ale próbował czynnie rozwiązywać swoje sprawy rozwodowe we własnym czasie, aby nie wpływały one negatywnie na jego nowy związek. Leszek był wdzięczny, że Janka chciała z nim być mimo jego stanu cywilnego, i skupiał się na uszczęśliwianiu jej. W konse- kwencji ich związek przetrwał burzę rozwodową bez szwanku. Zasada numer 5: Unikaj współzawodnictwa z jego eks Rozdziały 8. i 9. będą szczegółowo omawiać, jak radzić sobie z byłymi żonami. Niemniej jednak, kwestia eks-małżonki jest nieco inna, kiedy umawiasz się na randki z mężczyzną w trakcie rozwodu. Dlaczego? To brak jasno wytyczonych granic: on jest z Tobą, ale formalnie wciąż związany z nią, co często prowadzi do rywalizacji, ponieważ w pewnym sensie obie macie do niego „prawo”. Kiedy sprawa rozwodowa przybierze niekorzystny obrót, a ona jest wściekła i próbuje pozbawić go pieniędzy lub ograni- czyć mu prawo opieki nad dziećmi, wkrótce zaczniesz ją po- strzegać jako Twojego wroga. Istnieje tylko jedno rozwiązanie tej sytuacji — nie rywalizuj z nią. To jest jego rozwód i to on ma z nią współzawodniczyć, a nie Ty. Nie jesteś w stanie wygrać tej rywali- zacji, ale możesz przegrać, jeżeli się w nią włączysz. Oto kilka rad, jak unikać takiego współzawodnictwa: 88 ZWIĄZEK Z MĘŻCZYZNĄ PO PRZEJŚCIACH Problem tkwi w niej. Jeżeli jego eks ma niechętny stosunek do Ciebie, to znaczy że została zraniona. Jednak, jeżeli chcesz uniknąć konfrontacji z nią, trzymaj się od niej z dale- ka. Jeżeli rywalizuje z Tobą w brzydszy sposób (obmawia Cię, zaleca się do niego lub grozi mu zemstą w sądzie za randkowa- nie z Tobą), ustąp pola i pozwól jej zachowywać się w taki dzie- cinny sposób. Jeżeli Twój mężczyzna jest wart uczucia, stanie po Twojej stronie, odrzuci jej zaloty i zareaguje na jej mściwe zachowanie w sądzie. Problem tkwi w Tobie. Jeżeli to Ty masz chęć na rywalizację, przyszedł czas, aby zdystansować się. Nie mieszaj się do jego rozwodu i unikaj rozmawiania z nim o jego eks. Porozmawiaj o swoich uczuciach z przyjaciółmi lub terapeutą. I pamiętaj: zakładając, że ten mężczyzna jest wart zachodu (a lepiej, aby tak było), to już „wygrałaś”, ponieważ on jest z Tobą, a nie z nią. Problem tkwi w nim. Jeżeli jego eks nachodzi go, dzwoni nieustannie do niego lub robi cokolwiek innego, co świadczy, że nie chce odpuścić, proszę jej nie winić. Prawdziwym pro- blemem jest tak naprawdę on — musi ustalić jasne i twarde granice w relacjach ze swoją eks i odrzucić jej awanse, igno- rować telefony od niej lub w jakikolwiek inny sposób przeciąć „pępowinę”. Postaw sprawę ostro — jeżeli będzie stawiał opór, jedynym sposobem uniknięcia tej z góry przegranej dla Ciebie konfrontacji jest rzucenie go. Jeżeli chce Cię odzyskać, musi uporządkować swoje sprawy i dokonać zmian. Pamiętaj, że Twoim celem jest być szczęśliwą, a nie utrzymać związek. Zasada numer 6: Zaakceptuj ograniczenia związku Związek z mężczyzną w trakcie rozwodu oznacza ograniczenia w związku, przynajmniej do zakończenia sprawy rozwodowej. Jeżeli podchodzisz do tego związku tak jak do każdego innego, to możesz w konsekwencji czuć się rozżalona i nieszczęśliwa, że SZEŚĆ ZASAD RANDKOWANIA 89 sprawy nie układają się „normalnie”. To są naturalne uczucia, ale nie chcesz, aby psuły one poczucie szczęścia w związku. Po- rozmawiaj z partnerem o swoich uczuciach, ale tak by wiedział, że go nie winisz. Istnieje możliwość, że on czuje się podobnie jak Ty. Jeżeli skupisz się na więzi między wami, to poradzisz sobie z tymczasowymi ograniczeniami. Jedynymi ograniczeniami, ja- kie musisz zaakceptować, są te, które omawiam w tym rozdziale. Niestety, nie da się ich uniknąć w trakcie rozwodu. Nie powin- naś tolerować sytuacji, kiedy on: • regularnie odwołuje randki z Tobą, ponieważ coś dzieje się z jego eks lub dziećmi, • lekceważy Twoje urodziny i inne ważne zdarzenia, • wykorzystuje stres rozwodowy jako wymówkę, by zachowywać się niegrzecznie lub obojętnie, • nie docenia Cię. Domagaj się zaspokajania swoich potrzeb Jeżeli zastanowisz się nad każdym problemem omawianym w tym rozdziale, przekonasz się, że w przypadku wielu z nich nie masz zbyt wielkiego wpływu na to, co się dzieje, na przykład na opóź- nienia w postępowaniu rozwodowym, konflikt, więzy prawne z jego eks. Lekiem na nie są: praca, przyjaciele i terapeuci. Jed- nakże masz pewną dozę kontroli nad paroma innymi kwestiami, na przykład kiedy Twój partner pozwala sobą manipulować swojej eks, mówi zbyt dużo o swoim rozwodzie lub robi cokol- wiek innego, co jest w mocy zmienić. Wspaniałą i bardzo cenną umiejętnością jest zdolność określania swoich potrzeb i następnie domagania się ich zaspokojenia. To może być znacznie trudniej- sze niż się wydaje — możesz nie czuć się komfortowo, składając żądania swojemu partnerowi, który jest już i tak pod presją 90 ZWIĄZEK Z MĘŻCZYZNĄ PO PRZEJŚCIACH rozwodu. Ryzykujesz, że uzna Cię za małostkową bądź bardzo wymagającą lub, co gorsza, zgodzi się z Tobą i nie zrobi nic, aby to zmienić. Co wtedy? Pamiętaj, że mężczyzna, któremu na Tobie zależy, uczyni wszystko, byś była szczęśliwa. Jeżeli nie jest w stanie się dosto- sować, nie będziesz szczęśliwa w związku. Czy jest tego wart? Jedną z najtrudniejszych decyzji, jaką czasem musi podjąć kobieta randkująca z mężczyzną w trakcie rozwodu, jest decyzja o cięciu kosztów. Z powodu pułapek omówionych w tym rozdziale nie- którzy eksperci od randkowania będą sugerowali, aby trzymać się z daleka od mężczyzn w trakcie rozwodu. Chociaż jest to po- dejście dość radykalne, w związek z rozwodzącym się mężczyzną powinnaś się angażować tylko wtedy, kiedy jest on naprawdę wyjątkowy. Dlaczego? Ponieważ jest to jedyny sposób, aby utrzy- mać większy zysk (korzyści, które związek Ci przynosi) niż wkład (to, co trzeba dla związku poświęcić). Innymi słowy, mężczyzna w trakcie rozwodu musi być na tyle niesamowity, by wynagrodzić Ci wszelkie niedogodności, jakie związek z nim niesie. Poniższa tabela pozwala na szybką ocenę, czy jest tego wart: Bądź z nim Ma obojętny stosunek do swojej eks i poprzedniego małżeństwa. Chce być z Tobą i znajduje dla Ciebie czas. Odpowiada na Twoje pytania na temat swojego rozwodu. Zerwij z nim Czuje gniew, winę, smutek w stosunku do swojej eks i nieudanego małżeństwa. Zachowuje się niekonsekwentnie i wydaje się czymś pochłonięty lub zrywa randki. Unika pytań o rozwód lub złości się, kiedy próbujesz się dowiedzieć, co się dzieje. SZEŚĆ ZASAD RANDKOWANIA 91 Bądź z nim Kiedy rozmawiacie o jego problemach, uwzględnia Twój punkt widzenia. Akceptuje i wspiera Twoją potrzebę dystansowania się od jego rozwodu i posiadania własnego życia. Przyjmuje pełną odpowiedzialność za załatwienie swojego rozwodu. Skupia się na waszym wspólnym związku i stara się zaspokoić Twoje potrzeby w trakcie rozwodu. Ma wyznaczony czas widzeń ze swoimi dziećmi i jasno ustalone granice ze swoją eks. Czujesz się z nim przez większość czasu szczęśliwa, nawet jeśli nie podoba Ci się fakt, że jest on w trakcie rozwodu. Zerwij z nim Wyraża niechęć, kiedy mówisz, co myślisz. Denerwuje się, że chcesz mieć swoje życie, lub nie rozumie, jak trudny jest dla Ciebie jego rozwód. Wini swoją eks/prawników/sędziego za trudności podczas rozwodu. Skupia się na swoim rozwodzie i na zaspokajaniu tylko swoich potrzeb. Odwołuje zaplanowane spotkania, by zająć się codziennymi sprawami swoich dzieci, lub daje się manipulować swojej eks. Nie dość że się rozwodzi, to przeważnie czujesz się w tym związku nieszczęśliwa. Randkowanie z mężczyzną w trakcie rozwodu wymaga dużo cierpliwości, wysokiej tolerancji na stres i poczucie dyskomfortu oraz silnej osobowości. Im szybciej jesteś w stanie dostrzec pro- blemy, tym prędzej będzie można im zaradzić lub wycofać się bez znacznych strat. Na szczęście, ten typ związku może udać się z właściwym mężczyzną. Do pełni sukcesu potrzebne jest poczucie obopólnego szczę- ścia, nie wystarczy być ze sobą. U części znanych mi kobiet, bę- dących w związkach z tą kategorią mężczyzn, rozwody przebie- gały bez większych kłopotów, podczas gdy u innych była to istna gehenna. Żadna z nich nie okazywała entuzjazmu z powodu tworzenia związku z mężczyzną w trakcie rozwodu, ale jeśli znalazłaś wspaniałego mężczyznę i jesteś w stanie to dostrzec, nie pożałujesz swojej decyzji.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Zwiazek_z_mezczyzna_po_przejsciach__Wszystko_co_powinnas_wiedziec_o_rozwiedzionych_facetach-ksiazkaRO/p00367i003" target="_blank" title="Związek z mężczyzną po przejściach. Wszystko co powinnaś wiedzieć o rozwiedzionych facetach [Christie Hartman] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Związek z mężczyzną po przejściach. Wszystko co powinnaś wiedzieć o rozwiedzionych facetach [Christie Hartman] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Psychoterapia - Porcja wiedzy psychologicznej - Przyjazny Uniwersytet - Strona główna UMCS\nPsychoterapeuta Barłomiej Kuzdraliński odpowiada na najważniejsze pytania na temat Psychoterapii.\nKiedy skorzystać z pyschoterapii?\nPsychoterapia staje się dobrym rozwiązaniem, kiedy:\nodczuwasz silne negatywne emocje, które towarzyszą ci dłuższy czas i powodują, że przestajesz cieszyć się swoim życiem;\nczęsto nawiedzają cię uporczywe myśli, których nie możesz się pozbyć, a o których wiesz, że nie mają odniesienia do rzeczywistości;\nzmagasz się od dawna z jakimś problemem w pracy, w związku lub w rodzinie i pomimo wysiłków z Twojej strony i pomocy najbliższych nie udaje ci się go pokonać.\nPsychoterapia to rozmowa z osobą wykwalifikowaną, która pomoże uzyskać Ci nową perspektywę patrzenia na trapiącą Cię kwestię.\nTerapeuta nie rozwiązuje problemu za Ciebie, ale towarzyszy Ci w podróży po twoim umyśle, dzieląc się wiedzą\ni doświadczeniem w rozpoznawaniu znaczenia różnych objawów i symptomów.\nTerapeuta wyszukuje śladów i ukrytych ścieżek, które mogą prowadzić ku głębszemu zrozumieniu problemu. To wspólne poszukiwanie daje Ci zrozumienie, mądrość i siłę, dzięki którym samodzielnie rozwiązujesz nie tylko ten problem, z którym przyszedłeś, ale wiele innych, które możesz napotkać w przyszłości.\nRozmowa terapeutyczna jest paradoksalna.\nZ jednej strony wchodzisz w pozycję zależności, bo zwracasz się o pomoc. Z drugiej strony, to Ty jesteś „specjalistą” od swojego umysłu.\nCo to znaczy, że jestes "specjalistą od swojego umysłu"?\nTylko Ty masz dostęp do Twojego wnętrza, do prawdy o sobie i do swoich pragnień czy lęków.\nTerapeuta natomiast zna się na tropach i znakach, które wskazują w jaką stronę należy iść w danym momencie, aby nie dać się zwieść pozorom i spotkać w sobie to, co kiedyś zostało ukryte.\nJak wybrać właściwego terapeutę?\nDobry terapeuta czy terapeutka:\nukończył/a lub kształci się podczas 4 letniego kursu psychoterapii akredytowanego przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne lub Psychologiczne,\nodbywa wymagane staże kliniczne,\nukończył/a lub jest w trakcie psychoterapii własnej,\npoddaje swoją pracę regularnej superwizji przez akredytowanego superwizora.\nO wszystkie te rzeczy, warto spytać specjalistę lub specjalistkę, z którymi się współpracuje.\nDobrego terapeutę cechują: otwartość, troskliwość i pozytywna energia. Jest w pełni zaangażowany w rozmowę, nie krytykuje ani nie stawia się w lepszej pozycji.\nCzy tutaj chodzi o pocieszenie w trudnych chwilach?\nProces psychoterapii polega na poszukiwaniu, odnalezieniu i zaakceptowaniu ukrytych przed naszą świadomością pragnień, lęków, uczuć i przekonań.\nwchodzimy po raz kolejny w nieudany związek, a który później okazuje się być zadziwiająco podobny do poprzedniego, choć obiecaliśmy sobie, że tym razem będzie zupełnie inaczej;\ngdy nie możemy znaleźć w sobie motywacji i siły do tego, żeby wstać rano z łóżka i pójść na uczlenię lub do pracy;\ngdy zagubiliśmy w sobie życiową radość i satysfakcję;\ngdy w zwykłych sytuacjach wymagających od nas rzeczowego działania odczuwamy bardzo silny lęk bądź objawy fizyczne jak bóle głowy, brzucha czy szybkie bicie serca,\nto z pomocą przychodzi psychoterapia.\nTerapia ma za zadanie odnaleźć tę cząstkę naszej emocjonalności, która poprzez te objawy chce wyjść na światło dziennie i zamanifestować swoją obecność.\nDlaczego części naszej psychki jest przed nami „schowana”?\nNajprawdopodobniej dlatego, że gdy byliśmy dziećmi zależnymi od swoich opiekunów te prawdziwe części naszej osoby były niechętnie widziane,nie akceptowane albo wręcz wprost krytykowane.\nDziecko aby przeżyć musi utrzymać dobrą relację z rodzicem, więc przyjmuje tę samą postawę wobec swoich pragnień, uczuć i lęków, jaką mają opiekunowie.\nProces psychoterapeutyczny jest zatem działaniem, podczas którego w bezpiecznej atmosferze przyglądamy się tym ukrytym pragnieniom i uczuciom, uczymy się je przeżywać bez lęku i poczucia winy.\njesteśmy w stanie je kontrolować,\na nasze decyzje życiowe są bardziej świadome i korzystne.\nPsychoterapia jest drogą do zrozumienia naszego wewnętrznego świata i zmianą naszego podejścia do codziennych wyzwań życiowych na bardziej dla nas satysfakcjonujący sposób.\nCzy terapeuta manipuluje pacjentem?\nCel terapii jest przeciwieństwem manipulacji.\nTerapeuta jest osobą, która ma pomóc pacjentowi zmierzyć się z prawdą o sobie, która często jest bolesna, ale jak pokazuje doświadczenie zawsze wyzwalająca.\nTerapeuta z troskliwością i uwagą towarzyszy pacjentowi, by ten z szacunkiem dla siebie mógł zobaczyć w sobie coś przed czym zawsze uciekał, a co zawsze na poziomie nieświadomym wydawało mu się zagrażające i niebezpieczne.\nNajczęściej przyczyną objawów psychicznych jakie mają pacjenci jest ich własna „automanipulacja”, czyli takie zakrzywianie prawdy o sobie samym i o świecie, by była dla nich bardziej znośna albo całkiem niewidoczna.


O nas – HER STORY\nPomysł na warsztaty Digital Storytelling dla kobiet wypływa z przekonania, że każda z nas ma swoją wyjątkową opowieść, a dzielenie się osobistymi historiami ma niesamowitą, terapeutyczną moc. Opowieści pozwalają nam lepiej zrozumieć nie tylko innych, ale przede wszystkim siebie. Warsztaty digital storytelling to chwila na wgląd w siebie i twórczą pracę nad multimedialną opowieścią, wykorzystującą obrazy, filmy i dźwięk. Jesteśmy przekonane, że opowiadanie historii może zmienić świat. Porywająca opowieść może zaszczepić w słuchaczach idee, myśli i przekonania. Dostępność nowych technologii sprawia, że każdy z nas może stworzyć film, fotokast czy reportaż multimedialny.\nPodczas warsztatów uczestniczki zdobywają wiedzę również z zakresu technicznych aspektów tworzenia różnych form multimedialnych (od doboru sprzętu, przez jego używanie aż po oprogramowanie do postprodukcji i montażu). Zwieńczeniem warsztatów jest stworzenie unikalnej multimedialnej opowieści przez każdą z uczestniczek.\nPraca nad opowieściami ma charakter poszukiwań genealogicznych, odkrywania tradycji rodzinnych i regionalnych, a także interpretacji spuścizny kobiecej. Zebranie opowieści kobiet o sobie i innych kobietach, tego, ile czerpiemy z historii naszych matek i babć będzie stanowiło ważny element kultury lokalnych społeczności. Dzięki wykorzystaniu nowoczesnych technologii, jakim jest blog (oraz fotografia i wideo) – historie będą opowiadane szerszej społeczności, inspirując do poszukiwań własnych korzeni.\nProjekt uzyskał dofinansowanie Fundacji im. Stefana Batorego.


Pedofile zamknięci na terapię - Archiwum Rzeczpospolitej\nZnane są już zakłady zamknięte, w których dokonywana będzie tzw. chemiczna kastracja pedofilów\nStały nadzór, zabezpieczone drzwi i okna, monitoring, elektroniczny system sygnalizujący niekontrolowane otwarcie drzwi i okien to tylko niektóre zabezpieczenia zakładów, do których trafią pedofile. Wyznaczone jednostki mają czas do końca roku na dostosowanie się do tych wymagań. Docelowo mówi się o pięciu szpitalach – w sumie o 100 łóżkach.\nKilka dni temu (8 czerwca) weszły w życie przepisy umożliwiające leczenie pedofilii (również przymusowe).\nO tym, gdzie będą się leczyć (najpierw w zamknięciu, a potem i ambulatoryjnie) i jaką drogą trafiać do zakładów, zdecydował właśnie minister...


Sandały dziewczęce z paskami - Kolekcja lato 2020 - Sklep Super Express\nZakupy / Dziecko / Buty dla dzieci / Buty dla dziewczynek / Sandały dziewczęce / Sandały dziewczęce z paskami\nSandały dziewczęce – Kolekcja lato 2020 to najmodniejsze fasony, niepowtarzalne wzory i żywe kolory teraz dostępne w jednym miejscu – u nas znajdziesz aż 30 modeli fantastycznych sandałów dziewczęcych od najbardziej znanych i cenionych producentów . Korzystaj z promocji i oszczędzaj na modnych zakupach! Nie przegap okazji! Tylko teraz czeka na Ciebie aż 20 ofert pięknych sandałów dziewczęcych w nowych, obniżonych cenach!\nSandały dziewczęce z paskami to idealne rozwiązanie na upalne dni. W naszej ofercie znajdziesz doskonałej jakości sandały dziewczęce dla wszystkich najmłodszych i trochę starszych miłośniczek wyjątkowego obuwia.\nSandały dziewczęce z paskami - Kolekcja lato 2020


Moje podróże literackie: Tropami Sienkiewicza po Nicei\nNicea była ważnym punktem wśród licznych podróży Henryka Sienkiewicza. Odwiedzał ją co najmniej sześć razy, najczęściej były to pobyty kilkutygodniowe. I działy się wtedy rzeczy wielkie!\nTak zapewne wyglądało nicejskie wybrzeże za czasów Sienkiewicza\nPo raz pierwszy przyjechał tu pod koniec marca 1884 roku z chorą na gruźlicę pierwszą żoną - Marią z Szetkiewiczów. Próbował ratować jej zdrowie we włoskich kurortach i zajrzeli również do Nicei. Miasto było w tych czasach przedmiotem sporu miedzy Francją a Królestwem Sardynii. Sienkiewicz nazywał je po włosku - Nizza.\nTworzył wtedy Trylogię i donosił teściowi: "ciężka to rzecz podróżować i pisać po hotelach, (...) ciarki mnie biorą, gdy pomyślę, że jeszcze trzy tomy trzeba nabazgrać i żyć ciągle tymczasowym życiem". ("Listy", t. V, cz. 1, s.191-193)\nulica Cours Saleya, przy której mieszkał Sienkiewicz, w nieistniejącym dziś już hotelu\nWiosną kolejnego roku znów przywiózł żonę nad Lazurowe Wybrzeże. Zamieszkali w Mentonie. Sienkiewicz pisał, że "przy pięknej pogodzie zawozi Marynię do Nizzy, bo to stąd godzina drogi". (j.w.) Niestety w październiku tego roku Maria zmarła, osierociwszy syna i córkę. Pisarz ponownie odwiedził Niceę dopiero po dekadzie, w styczniu 1896 roku, kiedy to wraz z dziećmi i ich opiekunką, Klementyną Kaczmarek zatrzymali się w hotelu Château des Beaumettes.\nPróżno dziś szukać tego hotelu, a także tego, w którym 18 lutego 1896 roku ukończył "Quo vadis". Wiemy, że był gdzieś przy ulicy przedstawionej na poniższym zdjęciu. Kto wie więcej, niech napisze w komentarzu.\nQuai du Parc - nadbrzeżny bulwar, jedno z licznych miejsc, w których mieszkał Sienkiewicz w Nicei\nPrzebywając w tym miejscu, otrzymał wiadomość o unieważnieniu drugiego małżeństwa - z Marią Romanowską oraz o śmierci ojca. Tutaj podpisał umowy z wydawcami swoich dzieł - Wawelbergiem oraz Wolffem. Wtedy też zaczął pisać "Krzyżaków". Rok później wrócił do Nicei "dla spokojnego pisania" tej powieści. Kontynuował pracę również w kolejnym roku, kiedy przebywał tu z córką Jadwigą.\nWśród nielicznych znanych nam dokładnych adresów Sienkiewicza w Nicei wymienia się Boulevard Dubouchage 23. W kamienicy pod tym numerem rzeczywiście był kiedyś hotel, ale nie ma go już kilkadziesiąt lat. Dziś mieści się tu szkoła.\nNauczyciele potwierdzają, że dawno temu był tu hotel, ale nic więcej na ten temat nie wiedzą. Szkoda! Przecież tutaj mieszkał nasz pierwszy noblista w dziedzinie literatury. Tu pisał "Krzyżaków". Niestety nazwisko Sienkiewicza nic im nie mówi. Tytuł "Quo vadis" słyszeli, ale "pustym echem trwa przez pokolenia", jakby powiedział Juliusz Słowacki...\nByć może sam pisarz jest temu winien, bo chciał być incognito. Był już wtedy znany i ceniony jako autor Trylogii. Tłumy wielbicieli przeszkadzałyby mu w pracy. Tu, na Lazurowym Wybrzeżu, szukał spokoju, aby móc tworzyć. Denerwował się, kiedy go rozpoznawano, bo wiązało się to zazwyczaj z napastliwością reporterów.\nSchody na powyższym zdjęciu zapewne pamiętają jego kroki. Grube mury chroniły od upałów, gwaru ulicy. Chciałabym przenieść się na chwilę 120 lat wstecz, żeby spotkać tutaj Henryka Sienkiewicza. Ciekawe, w którym z pomieszczeń, dzisiejszych sal lekcyjnych, przebywał. Może w gabinecie dyrektora:) Na którym piętrze tego wysokiego domu mieszkał? Nie sposób nie zadawać sobie takich pytań, będąc na miejscu.\nMimo że Niceę wspominał dobrze i chętnie do niej wracał, opisał ją jako miejsce spotkań głównie ludzi o wątpliwej reputacji. W roku 1897 wydał nowelę pod tytułem "Na jasnym brzegu", której bohaterem uczynił blisko pięćdziesięcioletniego polskiego malarza (sam miał wtedy 50 lat) nazwiskiem Świrski - znanego czytelnikom z "Rodziny Połanieckich" - zakochanego w trzydziestopięcioletniej wdowie z dwójką dzieci - Helenie Elzen.\nWesoła wdówka nie stroniła od wielbicieli, z których jeden nawet popełnił samobójstwo z powodu nieszczęśliwej miłości do niej. Nawiasem mówiąc jest to być może echo prawdziwego wydarzenia, które miało miejsce w życiu Marii Konopnickiej. W tymże roku 1897 zakochany w niej bez wzajemności Maksymilian Gumplowicz zastrzelił się z miłości. Konopnicka miała wtedy podobną opinię jak pani Elzen, a nawet gorszą, bo jej mąż żył, choć od lat nie mieszkali razem.\nBohater noweli przekonuje się, że pani Elzen nie jest godna zaufania i kieruje swe uczucia w stronę młodziutkiej Marysi (ach te Marie w życiu i twórczości Sienkiewicza!), która przychodzi do jego nicejskiej pracowni malarskiej w poszukiwaniu pracy. Czy pisarz przypuszczał wtedy, że jego kolejna żona (ostatnia) - Maria Babska - będzie ćwierć wieku młodsza od niego? Ją właśnie zabrał w podróż poślubną do Włoch w 1904 roku. Odwiedzili wtedy także Niceę. Był to ostatni pobyt Henryka Sienkiewicza w tym mieście.\nWspomniana wcześniej Maria Konopnicka, która wiele zawdzięczała autorowi "Potopu", równie chętnie jeździła do Nicei. Ale o tym następnym razem:)\nAutor: Agnieszka Zielińska o środa, sierpnia 08, 2018\nEtykiety: Francja, Henryk Sienkiewicz, Maria Konopnicka, Nicea\nSikoreczka 8 sierpnia 2018 10:06\nI pomyśleć, że tacy wybitni Twórcy przemieszczali się to tu to tam. Szkoda, że też historia zaciera z wiekiem ślady i powoli nie wiadomo który budynek czemu służył.\nAgnieszka Zielińska 8 sierpnia 2018 10:40\nSienkiewicz szczególnie jeździł jak szalony. Nie starczyłoby mi życia, gdybym chciała być we wszystkich tych miejscach. Niestety śladów jego bytności nie ma zbyt wiele.\njotka 8 sierpnia 2018 17:58\nDziękuję za wspaniałą wycieczkę i piękne zdjęcia :-)\nPozdrawiam z Kujaw, sławionych przez Jana Kasprowicza:-)\nAgnieszka Zielińska 8 sierpnia 2018 20:28\nwkraj 8 sierpnia 2018 21:53\nWspaniale położone miasto pełne pięknych budowli. Nie wiedziałem, że Sienkiewicz tyle podróżował po Europie. Bardziej go łączyłem z Ameryką i z Afryką. Jak zawsze u Ciebie sporo ciekawych faktów.\nAgnieszka Zielińska 9 sierpnia 2018 08:13\nA ja nie miałam pojęcia, że tyłu polskich pisarzy tam mieszkało. Jeszcze przez miesiąc pomęczę Was Niceą:)\nBasia 8 sierpnia 2018 22:47\nZobaczylam kawaleczek swiata, dziekuje :))\nAgnieszka Zielińska 9 sierpnia 2018 08:14\nStokrotka 12 sierpnia 2018 06:40\nDzisiaj dopiero przeczytałam. Ale jak zwykle jestem zachwycona Twoją wiedzą i dociekliwoscią\nAgnieszka Zielińska 12 sierpnia 2018 09:27\nDzięki. Za kilka dni o Konopnickiej:)\nMery Orzeszko 12 sierpnia 2018 13:24\nBardzo ciekawe rzeczy piszesz. I te zdjęcia jakie fajne!\nWidać, że wcześniej zrobiłaś porządny research przed tą wycieczką.\nBudynek szkoły rzeczywiście jakby troszkę przypomina hotel.\nAgnieszka Zielińska 12 sierpnia 2018 17:41\nPrzygotowuję się do każdej podróży, chyba że jest bardzo spontaniczna i nie mam czasu. Nie zawsze jednak znajdzie się to, co chciałoby się odnaleźć. Z bardzo różnych przyczyn. Najczęściej czas pozacierał ślady...\ngordyjka 13 sierpnia 2018 16:01\nJest miłość, jest zazdrość, jest trup...;o) Nasycona dorosłą lekturą, zabieram się za owocową "produkcję"...;o)\nAgnieszka Zielińska 13 sierpnia 2018 17:09\nKomentarz jak zawsze w punkt:) Dzięki. A jutro wybieram się na Ukrainę śladami Trylogii. Relacja we wrześniu:)\nAgnieszka F. 14 sierpnia 2018 22:10\nBardzo bym chciała, aby Nicea wyszla mi w nastepnym roku, ale tym razem nadszedl czas na inne wakacyjne marzenie :) Jakie? zapraszam do siebie :)\nAgnieszka Zielińska 14 sierpnia 2018 22:27\nKanada... Fajnie masz:) Widzisz, marzenia się spełniają:) Powodzenia w państwie klonowego liścia! Koniecznie zdaj nam relację po powrocie.\nGranitprodukten Hersteller 19 sierpnia 2018 20:33\nPiękna podróz. Inspirująca - warto wykorzystać ten scenariusz:-)\npobieranieyt.pl 11 listopada 2018 13:28\nSympatyzująca z historią, retro styl 21 lutego 2019 16:45\nSympatyzująca z historią, retro styl 21 lutego 2019 16:50\nZ niekłamaną przyjemnością przeczytałam ten tekst. Potrafisz zainteresować. Gratuluję. Twój blog odkryłam całkiem niedawno, w podróży po Dolnym Śląsku, chyba najbardziej przepełnionym historią rejonie naszego kraju.Lubie tam wracać i na każdym kroku czuć przeszłość: zamki,pałace, dawne rezydencje-cudo.\nAgnieszka Zielińska 22 lutego 2019 12:12\nSympatyzująca z historią, retro styl 21 lutego 2019 16:56\nCzy jest możliwość obserwacji Ciebie na Instagramie, tam pewnie też umieszczasz liczne zdjęcia z podróży...\nAgnieszka Zielińska 22 lutego 2019 12:16\nNa Instagramie jestem pod aga_zielinska_ Nie umieszczam tam jednak zbyt wiele. Już więcej na Facebooku. Mojepodrozeliterackie mają tam swoją stronę. Zapraszam:)\nSympatyzująca z historią, retro styl 22 lutego 2019 17:57\nDziękuję za odpowiedź. Niestety,nie jestem fajsbookowa 😉😊za to Instagramowa tak. Oczywiście, będę zaglądać częściej i kto wie, być może sama organizując sobie podróże, będę inspirowac się Twoimi pomysłami i korzystać z podpowiedzi,,które umieszczasz. Pozdrawiam i powodzenia 🐝🐞\nAgnieszka Zielińska 22 lutego 2019 18:47\nDzięki. Specjalnie dla Ciebie będę częściej zaglądać na Instagram:)\nJuż nie jestem anonimowa..\nKasia Dudziak 4 kwietnia 2019 12:50\nNiesamowite jak wiele zwiedziłaś. Piękny blog, pełen ciekawostek. Szacuneczek. Brawo.


RYKI - Region - Sprzedaż w internecie zakończoną dużą stratą\n2022-01-31 12:31:17 Artykuł czytany 50 razy\nO sposobach działania oszustów mówi się bardzo wiele. Podszywają się pod różnego rodzaju firmy, sprzedawców, a także stają się potencjalnymi kupcami. Ryccy policjanci otrzymali kolejne zgłoszenia o oszustwach, których ofiarami padły dwie kobiety, które chciały sprzedać produkty przez internet. Mieszkanka gminy Ryki straciła ponad 20 tysięcy złotych, natomiast mieszkanka powiatu łukowskiego straciła około 30 tysięcy złotych. Apelujemy o szczególną ostrożność.\nW ubiegły piątek, 28 stycznia do ryckiej komendy zgłosiła się 30-letnia mieszkanka powiatu łukowskiego, która padłą ofiarą oszustów. Na jednym z portali ogłoszeniowych wystawiła do sprzedaży cztery książki. Zaraz po wystawieniu produktu, otrzymała wiadomość od osoby, która rzekomo dokonała zakupu. Kupujący podesłał jej link z nazwą jednej z firm kurierskich z instrukcją postępowania. Aby się uwiarygodnić oszust wysłał również zdjęcie z potwierdzeniem wpłaty kwoty 30 zł za zakupione książki. Kobieta weszła w link, gdzie znajdowała się zakładka „wpisz swoje dane i odbierz pieniądze”. Następnie podała swoje dane, wybrała „ikonkę” swojego banku i wpisała dane z karty płatniczej, po czym została przekierowana na stronę logowania do aplikacji bankowej. Podała dane do logowania, a następnie wpisała podesłany jej sześciocyfrowy kod weryfikacyjny. Szybko zorientowała się, że z jej konta wykonywane są przelewy na różne kwoty. Zanim poinformowała bank i policję, oszuści wytransferowali z jej konta ponad 30 tysięcy złotych.\nKolejną ofiarą oszustów padła podczas weekendu 49- letnia mieszkanka ryckiej gminy, która również wystawiła produkt do sprzedaży na portalu ogłoszeniowym. Po zalogowaniu na konto na portalu zobaczyła komunikat o konieczności podania kupującej swojego adresu e-mail. Kobieta wykonała polecenie, a następnie zalogowała się na swoją pocztę elektroniczną, gdzie weszła w otrzymaną wiadomość. Następnie zaakceptowała zamówienie. Pojawił się wówczas komunikat, aby czynności wykonywała na swoim telefonie, a nie z komputera jak dotychczas. Kobieta następnie już telefonu zalogowała się do swojej poczty i weszła w otrzymana wiadomość i zaakceptowała zamówienie. Gdy próbowała się zalogować przez telefon do swojej aplikacji bankowej pojawił się komunikat, że ma aktywować swoją aplikację. Zdziwiło ja to, gdyż wielokrotnie z niej korzystała i dotąd nie było takich komunikatów. Mimo, że nie aktywowała aplikacji, podała numer klienta, bez dalszych danych do logowania. W dalszej kolejności otrzymała telefon z automatycznym głosem z informacją, że został jej nadany nowy pin. Następnie 49-latka zalogowała się do aplikacji bankowej, ale już z komputera. Spostrzegła wówczas, że z jej konta bankowego wykonano dwa przelewy i kilkukrotnie wypłacono pieniądze w bankomatach na łączna kwotę ponad 20 tysięcy złotych. O zaistniałej sytuacji poinformowała policję i bank.


Dobrowolne OC :: Polska Izba Ubezpieczeń\nStrona główna » Ubezpieczenia dla firm » OC zawodowe » Dobrowolne OC\nWykonując jakąkolwiek działalność, możemy zawrzeć umowę OC\nPolisa OC chroni także naszego klienta\nUmowę ubezpieczenia OC z tytułu wykonywanego zawodu bez kłopotu zawrzemy w większości towarzystw ubezpieczeniowych. W przeciwieństwie do umów obowiązkowych, zasady dotyczące OC dobrowolnego określone są nie w przepisach prawa, ale w ogólnych warunkach ubezpieczenia (OWU.) Dlatego przed zawarciem umowy zapoznajmy się dokładnie z jej warunkami. Dzięki temu dowiemy się, przed czym jesteśmy ubezpieczeni i do jakiej kwoty zakład ubezpieczeń ponosi odpowiedzialność.\nSami wybieramy zakres i sumę ubezpieczenia\nZasady dobrowolnego OC regulują ogólne warunki ubezpieczenia\nPolisa zawierana jest najczęściej na rok. Składkę płacimy jednorazowo bądź w ratach. Jeżeli podczas trwania umowy zajdą okoliczności, które wpływają znacząco na możliwość wystąpienia szkody, jesteśmy zobowiązani powiadomić o tym zakład ubezpieczeń. Pamiętajmy, że dobrowolne OC zawodowe dotyczy tylko zdarzeń, które wystąpiły w związku z wykonywaniem przez nas pracy lub działalności gospodarczej. Jeżeli chcemy zawrzeć ubezpieczenie dotyczące życia prywatnego, powinniśmy zawrzeć umowę OC w życiu prywatnym.\nOC uchroni nas przed kosztami szkód, jakie powstały z naszej winy\nPowiadamiamy zakład ubezpieczeń o zdarzeniach, które mają wpływ na prawdopodobieństwo wystąpienia szkody\nW przypadku ubezpieczenia OC, ubezpieczyciela o szkodzie powiadamia nie posiadacz ubezpieczenia, ale poszkodowany. Dokładne warunki zgłaszania szkody, limitów odpowiedzialności zakładu, znajdziemy w umowie ubezpieczenia. Nie oznacza to jednak, że nie mamy żadnych obowiązków wobec zakładu ubezpieczeń. Zawsze powinniśmy, na prośbę towarzystwa – udzielić niezbędnych informacji i dostarczyć dokumenty mogące pomóc w kalkulacji odszkodowania.\nO szkodzie z OC zakład zawiadamia poszkodowany, a nie posiadacz polisy\nNa życzenie zakładu powinniśmy udzielić wszelkich informacji na temat zdarzenia


Aurora Teagarden 1: Prawdziwe Morderstwa [Charlaine Harris] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00191 003745 21342845 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788376749617 Data wydania: 2012-06-25\nksiazkaprzykawie.blogspot.com 161. "Prawdziwe morderstwa" Charlaine Harris | Przy kawie z książką\nRozdział 1 — Dziś chcę wam opowiedzieć o najbardziej fascynującym z tajemniczych morderstw… O sprawie Wallace’a — powiedziałam do swego odbicia w lustrze. Entuzjastycznie. Po chwili spróbowałam oznajmić to serdecznie; potem bardziej poważnie. Niezauważenie szczotka wplątała mi się we włosy. — Auć! — powiedziałam i pociągnęłam raz jeszcze. — Sądzę, że sprawa Wallace’a bez problemu zajmie nam cały dzisiejszy wieczór — powiedziałam stanowczo. Mamy dwunastu stałych członków, którzy starannie opracowują dwanaście występów rocznie. Oczywiście nie wszystkie sprawy mogą wypełnić dwie godziny. W takiej sytuacji osoba odpowiedzialna za zaprezentowanie Morderstwa Miesiąca, jak to nazywamy żartobliwie, zaprasza gościa — kogoś z komendy miejskiej policji, psychologa, który pracuje z kryminalistami, albo dyrektora miejscowego centrum pomocy ofiarom gwałtu. Raz czy dwa zdarzyło się, że obejrzeliśmy film. Poszczęściło mi się w losowaniu. O sprawie Wallace’a materiałów było więcej, niż potrzebowałam, ale nie znowu aż tak dużo, żebym nie miała czasu się z nimi zapoznać. Dwa spotkania poświęciliśmy na Kubę Rozpruwacza. Podczas pierwszego Jane Engle mówiła o ofiarach i okolicznościach towarzyszących zbrodniom, a na drugim Arthur Smith omówił dochodzenie policyjne i podejrzanych. Nie można było żałować czasu na Kubę. — Na sprawę Wallace’a składają się następujące elementy — kontynuowałam. — Człowiek, który sam siebie nazywał Qualtrough, turniej szachowy, najwyraźniej nieszkodliwa kobieta o nazwisku Julia Wallace i oczywiście oskarżony, jej mąż, William Herbert Wallace we własnej osobie. Zebrałam włosy w koński ogon i dumałam, czy zrobić z nich kok, warkocz, czy może po prostu założyć opaskę, która przytrzymywałaby je z dala od mojej twarzy. Jednak warkocz. Sprawiał, że czułam się jak artystka lub intelektualistka. Gdy rozdzielałam włosy na pasma, mój wzrok padł na oprawiony studyjny portret mojej matki. Bezceremonialnie wręczyła mi go na poprzednie urodziny. — Mówiłaś, że chcesz coś takiego. Moja matka, która bardzo przypomina Lauren Bacall, ma co najmniej pięć stóp i sześć cali wzrostu, jest elegancka po koniuszki palców i zbudowała swoje własne, małe imperium obrotu nieruchomościami. Ja mam cztery stopy i jedenaście cali, noszę duże, okrągłe szkła w szylkretowej oprawie i spełniłam swoje marzenie z dzieciństwa, by zostać bibliotekarką. A ona dała mi na imię Aurora. Trzeba przyznać, że kobiecie, która sama ma na imię Aida, Aurora pewnie nigdy nie wydawała się specjalnie szokująca. To zdumiewające, ale kocham swoją matkę. Westchnęłam, co często mi się zdarza, gdy o niej myślę, po czym z szybkością wynikającą z praktyki skończyłam zaplatać włosy. W dużym lustrze sprawdziłam, jak wyglądam. Brązowe włosy, brązowe okulary, różowe policzki (sztuczne) i dobra cera (prawdziwa). Wszystko. Był piątkowy wieczór, więc zrzuciłam robocze ciuchy, prostą bluzkę i spódnicę, i wybrałam obcisły, biały, dzianinowy top z czarnymi spodniami. Uznałam, że nie wyglądam wystarczająco odświętnie dla Williama Herberta Wallace’a, więc warkocz omotałam żółtą wstążką i naciągnęłam na siebie żółty sweter. Rzut oka na zegarek i wiedziałam, że wreszcie czas iść. Nałożyłam odrobinę szminki, złapałam torebkę i pobiegłam w dół schodów. Rozejrzałam się wokół wielkiej części wypoczynkowo/jadalno/kuchennej, która zajmowała tylną połowę parteru domu. Było czysto; nie znoszę bałaganu w domu. Odnalazłam swój notatnik i zlokalizowałam klucze, cały czas mamrocząc pod nosem fakty dotyczące sprawy Wallace’a. Pomyślałam, żeby może skserować niewyraźne, stare zdjęcia ciała Julii Wallace i porozkładać je, żeby pokazać miejsce zbrodni. Po chwili jednak uznałam, że byłoby to makabryczne, a już z pewnością oznaczałoby brak szacunku dla pani Wallace. Klub taki jak Prawdziwe Morderstwa wydaje się ludziom sam w sobie dziwaczny i nie potrzebuje dodatkowej dawki makabry. Staraliśmy się nie zwracać na siebie uwagi. Gdy zamknęłam drzwi, włączyłam zewnętrzne światło. Mimo wczesnej wiosny zapanował już mrok; nie przeszliśmy jeszcze na czas letni. We wspaniałym świetle znad tylnych drzwi moje patio otoczone wysokim, zapewniającym prywatność ogrodzeniem, wyglądało czysto i schludnie. A na różanych drzewkach stojących w wielkich donicach zaczynały nabrzmiewać już zawiązki liści. — Hej ho, hej ho, mordować by się szło — podśpiewywałam niemelodyjnie, zamykając za sobą bramę. Do każdego z czterech domów przynależały dwa miejsca parkingowe, a na drugim końcu parkingu znajdowały się dodatkowe, dla gości. Mój sąsiad, Bankston Waites, mieszkający dwa domy dalej, też wsiadał do samochodu. — Do zobaczenia na miejscu — zawołał. — Muszę najpierw pojechać po Melanie. — Jasne, Bankston. Dzisiaj Wallace! — Wiem. Nie możemy się doczekać. Odpaliłam silnik, po czym na wyjeździe z parkingu kurtuazyjnie przepuściłam Bankstona, który zmierzał po swoją damę. Poczułam ukłucie żalu na myśl o tym, że Melanie Clark ma kogoś, podczas gdy ja na spotkanie Prawdziwych Morderstw zawsze przyjeżdżam sama. Nie chciałam jednak popadać w przygnębienie. Zobaczę się z przyjaciółmi i piątkowy wieczór będę miała tak samo udany, jak zwykle. A może nawet lepszy. Wycofując auto, zauważyłam, że w domu sąsiadującym z moim są zapalone światła, a na parkingu przed nim stoi obcy samochód. Więc to tego dotyczyła wiadomość na kartce, którą matka przykleiła mi do tylnych drzwi. Regularnie nalegała, żebym sprawiła sobie automatyczną sekretarkę, na wypadek gdyby lokatorzy domu (jej lokatorzy) musieli zostawić mi (zarządcy) wiadomości, gdy właśnie jestem w pracy, czyli w bibliotece. Jestem przekonana, że moja matka po prostu chce wiedzieć, że może ze mną porozmawiać nawet wtedy, kiedy nie ma mnie w domu. Na szczęście po wyprowadzce poprzednich lokatorów kazałam wysprzątać dom. Był w doskonałym stanie i spokojnie można go było pokazać klientom, powiedziałam do siebie. Jutro, skoro miałam wolną sobotę, pójdę poznać nowych sąsiadów. Pojechałam Parson Road, minęłam bibliotekę, w której pracuję, potem skręciłam w lewo, żeby dostać się między małe sklepiki i stacje benzynowe, wśród których znajdował się VFW Hall, dom spotkań weteranów wojennych. W głowie cały czas powtarzałam swoje wystąpienie. Ale notatki równie dobrze mogłam zostawić w domu.\nRozdział 2 Prawdziwe Morderstwa spotykają się w VFW Hall i wnoszą za ten przywilej niewielką opłatę do kasy weteranów. Pieniądze te przeznaczane są na doroczne przyjęcie gwiazdkowe VFW, więc obie strony są zadowolone. Oczywiście budynek jest znacznie większy w stosunku do rzeczywistych potrzeb małej grupy pokroju Prawdziwych Morderstw, ale cenimy sobie prywatność. Na trzydzieści minut przed spotkaniem urzędnik VFW spotyka się z jednym z nas przed budynkiem, by go otworzyć. Jednocześnie ów członek klubu odpowiedzialny jest za przywrócenie sali do stanu, w jakim ją zastaliśmy, i oddania kluczy po spotkaniu. (W tym roku „klucznicą” jest Mamie Wright, jednocześnie nasza wiceprzewodnicząca). Ustawia on następnie krzesła w półkolu przed podium i przygotowuje stół z przekąskami. Przynosimy je na zmianę. Tego wieczora przyjechałam wcześnie. Zawsze i wszędzie jestem wcześniej, niż powinnam. Na parkingu stały już dwa samochody. Sam parking schowany był za małym budynkiem i otoczony mirtowymi zaroślami, tak wczesną wiosną wciąż groteskowo nagimi. Lampy łukowe na parkingu włączały się automatycznie wraz z zapadającą ciemnością. Zaparkowałam swojego chevette’a w świetle latarni najbliższej tylnych drzwi. Entuzjaści morderstw są aż za bardzo świadomi niebezpieczeństw tego świata. Gdy weszłam do holu, ciężkie metalowe drzwi zamknęły się za mną ze szczękiem. W budynku było tylko pięć pomieszczeń: pojedyncze drzwi od mojej lewej strony prowadziły do głównej sali, w której odbywały się nasze spotkania. Czworo drzwi po prawej stronie prowadziło kolejno do niewielkiej sali konferencyjnej, toalety męskiej, toalety damskiej i, na końcu korytarza, do malutkiej kuchni. Wszystkie były zamknięte, jak zwykle, bowiem ich otwarcie wymagało więcej wytrwałości, niż miało którekolwiek z nas. Uznaliśmy, że VFW Hall został zbudowany tak, żeby przetrwać atak wroga. Ciężkie drzwi sprawiały, że w budynku było bardzo cicho. Nawet teraz, gdy po samochodach na parkingu wiedziałam, że w środku jest przynajmniej dwoje ludzi, nie słyszałam nic. Wszystkie te zamknięte drzwi w ślepym korytarzu sprawiały niepokojące wrażenie. Imaginowały beżowy tunel, którego spokój zakłócał tylko automat telefoniczny, wiszący na ścianie. Przypomniało mi się, jak kiedyś powiedziałam Bankstonowi Waitesowi, że gdyby ten telefon zadzwonił, to po drugiej stronie pewnie byłby Rod Sterling mówiący mi, że właśnie weszłam do Strefy Mroku. Uśmiechnęłam się lekko na tę myśl i odwróciłam, żeby chwycić za klamkę w drzwiach dużej sali spotkań. Telefon zadzwonił. Drgnęłam i zrobiłam w jego stronę dwa niepewne kroki. Serce mi łomotało. W cichym budynku wciąż nikt się nie pojawiał. Telefon znów zadzwonił. Niechętnie dotknęłam słuchawki. — Halo? — powiedziałam cicho, a potem odchrząknęłam i spróbowałam jeszcze raz. — Halo — powtórzyłam stanowczo. — Czy mogę rozmawiać z Julią Wallace? — usłyszałam szept. Włosy stanęły mi dęba. — Co? — powiedziałam drżącym głosem. — Z Julią… — wyszeptał rozmówca. Połączenie zostało przerwane. Nadal stałam i ściskałam słuchawkę, gdy otworzyły się drzwi od damskiej toalety, z której wyszła Sally Allison. Krzyknęłam. — Dobry Boże, Roe, chyba nie wyglądam aż tak okropnie? — zareagowała ze zdumieniem Sally. — Nie, nie, to ten telefon… Byłam bliska płaczu, co wprawiło mnie w zakłopotanie. Sally — dziennikarka, do tego dobra, w gazecie Lawrenceton — to twarda i inteligentna kobieta pod pięćdziesiątkę. Była weteranką nastoletniego małżeństwa, które się skończyło, gdy pojawiło się będące jego skutkiem dziecko. Chodziłam z owym dzieckiem, Perrym, do szkoły średniej, a teraz pracowałam z nim w bibliotece. Za Perrym nie przepadałam, za to bardzo lubiłam Sally, nawet gdy jej nieustanne wypytywanie doprowadzało mnie czasami do szału. To Sally była jednym z powodów, dla których tak starannie przygotowałam się do swojego wykładu o Wallasie. Wciąż stojąc przy aparacie i zadając serię konkretnych pytań, wyciągnęła w końcu ze mnie, co się stało. Doprowadziło to ją do sensownej konkluzji: telefon był psikusem, którego dopuścił się członek klubu lub dziecko członka klubu, bo gdy Sally zaczęła wszystko analizować, żart rzeczywiście wydał się niedojrzały. W jakiś sposób poczułam się oszukana, ale jednocześnie mi ulżyło. Z małego pokoju konferencyjnego Sally przyniosła tacę i kilka paczek ciasteczek. Zostawiła je tam, bo, jak wyjaśniła, nie mogła się im oprzeć, będąc właśnie po dwóch filiżankach kawy. — Tak mnie przypiliło, że do głowy mi nie przyszło, żeby je zostawić w głównej sali — powiedziała, przewracając brązowymi oczami. — A jak tam sprawy w gazecie? — zapytałam po to tylko, żeby skłonić Sally do mówienia, podczas gdy sama powoli wychodziłam z szoku. Nie potrafiłam sobie wytłumaczyć tego telefonu tak łatwo i logicznie jak Sally. Gdy szłam za nią do dużego pokoju, nieuważnie słuchając o spięciu, jakie miała z nowym wydawcą, w ustach wciąż czułam metaliczny posmak adrenaliny. A że ramiona wciąż miałam pokryte gęsią skórką, szczelniej otuliłam się swetrem. Sally, układając ciasteczka na tacy, zaczęła opowiadać o wyborach mających wyłonić osobę, która zastąpi naszego nagle zmarłego burmistrza. — Jego sekretarka mówi, że zmarł w swoim biurze — powiedziała swobodnie, układając rzędy herbatników Oreo. — A był burmistrzem tylko przez miesiąc! Właśnie dostał tę posadę. Potrząsnęła głową. Nie byłam pewna, czy żałuje utraty burmistrza, czy posady. — Sally — powiedziałam bezwiednie. — Gdzie jest Mamie? — A kogo to obchodzi? — szczerze odparła Sally i ze zdziwieniem uniosła brew. Wiedziałam, że powinnam się roześmiać, bo już wcześniej rozmawiałyśmy o naszej odwzajemnionej niechęci do Mamie, ale nie zrobiłam tego. Sally zaczęła mnie irytować, gdy tak stała z widocznymi śladami makijażu permanentnego, w znoszonym, ale kosztownym garniturze i w znoszonych, również kosztownych butach. Wyglądała na rozsądną i atrakcyjną. — Gdy zajechałam na parking — powiedziałam dość spokojnie — stały na nim dwa samochody, twój i Mamie. Poznałam jej auto, bo też jeździ chevettem, tyle że białym, a nie niebieskim. Więc jestem tu ja, jesteś tu ty, ale gdzie jest Mamie? Sally rozejrzała się wokół. — Ustawiła krzesła i zrobiła kawę — powiedziała. — Ale nie widzę jej torebki. Może skoczyła po coś do domu. — Minęłyśmy się? — Och, nie wiem. — Sally także zaczęła zdradzać irytację. — Pojawi się. Jak zawsze! I obie roześmiałyśmy się lekko, próbując ukryć wzajemne poirytowanie w zdumieniu dla determinacji Mamie, żeby chodzić wszędzie tam, gdzie jej mąż, być w każdym klubie, do którego należał, całkowicie dzielić jego życie. Gdy położyłam notatnik na pulpicie i wsunęłam pod niego torebkę, weszli Bankston Waites i miłość jego życia, Melanie Clark. Melanie pracowała jako urzędniczka w należącej do męża Mamie agencji ubezpieczeniowej, a Bankston był dyrektorem działu kredytów w Associated Second Bank. Spotykali się mniej więcej od roku. Wpadli sobie w oko na spotkaniach Prawdziwych Morderców, choć kilka lat przede mną chodzili razem do Lawrenceton High School i nic między nimi nie iskrzyło. W zeszłym tygodniu spotkałam w sklepie spożywczym matkę Bankstona, która mi powiedziała, że lada dzień spodziewa się od nich interesującego oświadczenia. Miała w tym konkretny cel, bo w zeszłym roku kilka razy umówiłam się z Bankstonem. Chciała, żebym wiedziała, że jej syn niedługo będzie poza obiegiem. Jeśli w napięciu czekała na to interesujące oświadczenie, to tylko ona. W Lawrenceton nie było już nikogo w wieku Bankstona i Melanie, żeby wziąć z nim ślub, zostali tylko oni. On miał trzydzieści dwa lata, ona była o rok czy dwa starsza. Bankston miał rzadkie, jasne włosy, przyjemną, okrągłą twarz i łagodne, niebieskie oczy; był Panem Przeciętniakiem. Ale to się chyba zmieniło, bo pierwszy raz zwróciłam uwagę, że rękawy koszuli rozpychają mu mięśnie. — Bankston, podnosisz ciężary? — spytałam z niejakim zdumieniem. Gdyby wykazał się taką inicjatywą w czasie naszego randkowania, może byłabym nim bardziej zainteresowana. Wyglądał na zakłopotanego, ale zadowolonego. — Taaak, widać różnicę? — Z pewnością — powiedziałam ze szczerym podziwem. Trudno było uwierzyć, że Melanie Clark stała się motywacją do tak rewolucyjnej zmiany u prowadzącego siedzący tryb życia Bankstona, ale niewątpliwie to fakt. Być może jej zaangażowanie spowodowane było tym, że nie miała rodziny, której mogłaby się poświęcać. Jej rodzice, oboje jedynacy, nie żyli od lat — matka zmarła na raka, a ojciec zginął potrącony przez pijanego kierowcę. Po moich wyrazach uznania Melanie wyglądała na urażoną. — Co myślisz o tym wszystkim? — spytałam ją szybko. Melanie wyraźnie się odprężyła, gdy potwierdziłam jej prawo własności. Zanotowałam sobie w głowie, żeby uważać przy niej na słowa, skoro Bankston mieszkał w jednym z „moich” domów. Na pewno wiedziała, że się umawialiśmy i zbyt łatwo mogłaby sobie zbudować fałszywy obraz stosunków pomiędzy właścicielką a najemcą. — Ćwiczenia robią z Bankstonem cuda — powiedziała neutralnie. Ale w jej słowach czułam wyraźny chłód. Melanie próbowała mi przekazać konkretną wiadomość: że ona i Bankston uprawiają seks. Byłam nieco zaskoczona tym, że chciała, bym o tym wiedziała. W jej oczach pojawił się blask, który uświadomił mi, że jej spokojna powierzchowność kryje ogień. Pod swoimi konserwatywnie ostrzyżonymi, prostymi, ciemnymi włosami i skromną sukienką wyraźnie ją roznosiło. Jej biodra i piersi były ciężkie, ale nagle spojrzałam na nie tak, jak musiał je widzieć Bankston — nie jak na balast, ale jak na symbole płodności. I dotarło do mnie coś jeszcze: Bankston i Melanie nie tylko uprawiali seks, robili to często i na egzotyczne sposoby. Popatrzyłam na Melanie już z większym szacunkiem. Zasłużył na niego każdy, kto był w stanie tak skutecznie jak Melanie mydlić oczy mieszkańcom Lawrenceton. — Zanim przyjechaliście, ktoś tu dzwonił — zaczęłam, a oni popatrzyli na mnie z zainteresowaniem. Jednak zanim zdążyłam im o wszystkim opowiedzieć, od strony drzwi usłyszałam serdeczny śmiech. Weszła moja przyjaciółka, Lizanne Buckley, w towarzystwie bardzo wysokiego, rudowłosego mężczyzny. Obecność Lizanne tutaj była zaskoczeniem. Lizanne nie czytała książek, a jej hobby, o ile jakieś miała, nie obejmowało zbrodni. — Co, na Boga, ona tutaj robi? — powiedziała Melanie. Wydawała się naprawdę niezadowolona i uznałam, że wyrasta nam tu druga Mamie Wright. Lizanne (Elizabeth Anna) Buckley była najpiękniejszą kobietą w Lawrenceton. W całkowicie naturalny sposób sprawiała, że mężczyźni padali jej do stóp, by po nich przeszła. A ona przechodziła, spokojna i uśmiechnięta, nie patrząc pod nogi. Na swój bierny, leniwy sposób była miła i sumienna, dopóki nie wymagano od niej zbyt wiele. Pracowała jako recepcjonistka w Power and Light Company i była to posada idealna zarówno dla niej, jak i dla firmy użyteczności publicznej. Ludzie płacili swoje rachunki na czas i z uśmiechem, a każdy, kto wściekał się przez telefon, był natychmiast przełączany do kogoś, kto stał wyżej w hierarchii. Nikt się jednak nie gniewał, gdy taki delikwent przychodził osobiście. Dziewięćdziesiąt procent społeczeństwa po prostu nie było w stanie złościć się w obecności Lizanne. Jednak od swoich adoratorów wymagała ciągłego dostarczania rozrywki, a wysoki rudzielec z haczykowatym nosem i okularach w drucianej oprawce wydawał się sobie z tym nie radzić. — Wiesz, co to za facet przyszedł z Lizanne? — zapytałam Melanie. — Nie poznajesz go? — Jej zaskoczenie było nieco przesadne. Czyli powinnam go znać. Jeszcze raz przyjrzałam się przybyłemu. Miał na sobie spodnie, sportowy, jasnobrązowy płaszcz i gładką, białą koszulę; miał też wielkie dłonie i stopy, a półdługie włosy unosiły się wokół jego głowy jak miedziana aureola. Musiałam bezradnie potrząsnąć głową. — To Robin Crusoe, pisze kryminały — oznajmiła triumfalnie Melanie. Agentka ubezpieczeniowa pobiła bibliotekarkę na jej własnym podwórku. — Bez fajki w zębach wygląda jakoś inaczej — odezwał się zza mojego prawego ramienia John Queensland. John, nasz bogaty, działający w nieruchomościach przewodniczący, był jak zawsze nieskazitelny: drogi garnitur, biała koszula i gładkie, kremowobiałe włosy rozdzielone ostrym jak brzytwa przedziałkiem. John stał się dla mnie bardziej interesujący, odkąd zaczął się spotykać z moją matką. Czułam, że pod tą odzianą w odprasowaną koszulę powierzchownością musi być jakaś głębsza treść. W końcu był ekspertem od Lizzie Borden… i uważał, że była niewinna! Prawdziwy romantyk, choć starannie to ukrywa. — Więc co on tu robi? — zadałam praktyczne pytanie. — Z Lizanne? — Dowiem się — odpowiedział natychmiast John. — I tak jako przewodniczący klubu powinienem go przywitać. Oczywiście goście są mile widziani, chociaż nie przypominam sobie, żebyśmy do tej pory jakiegoś mieli. — Zaczekaj, muszę ci opowiedzieć o tym telefonie — powiedziałam pospiesznie. Przybysz rozproszył moją uwagę. — Gdy przyjechałam kilka minut temu… W tym momencie Lizanne mnie zauważyła i zaczęła zbliżać się do naszej małej grupki, holując za sobą swoją półsławną eskortę. — Roe, przyprowadziłam wam dziś towarzystwo — powiedziała Lizanne z miłym uśmiechem. Lizanne zna wszystkich w Lawrenceton, więc swobodnie nas przedstawiła. Moja dłoń zniknęła w ogromnej, kościstej dłoni pisarza, który do tego porządnie nią potrząsnął. Spodobało mi się to; nie znoszę, gdy ludzie ściskają dłoń witającego, a potem pozwalają jej opaść. Popatrzyłam w górę na jego wymięte usta i małe, orzechowe oczy i po prostu go polubiłam. — Roe, to jest Robin Crusoe, który właśnie sprowadził się do Lawrenceton — powiedziała Lizanne. — Robin, to Roe Teagarden. Uśmiechnął się do mnie porozumiewawczo, ale ponieważ był z Lizanne, nie przywiązałam do tego większej wagi. — Myślałem, że Robin Crusoe to pseudonim — wymamrotał mi do ucha Bankston. — Ja też — szepnęłam. — Ale najwyraźniej nie. — Biedak, jego rodzice musieli być stuknięci — powiedział Bankston, chichocząc, dopóki moja uniesiona brew nie przypomniała mu, że rozmawia z kobietą nazywającą się Aurora Teagarden. — Poznałam Robina, gdy poprosił o podłączenie mediów — mówiła Lizanne Johnowi Queenslandowi. John powiedział wszystkie właściwe rzeczy: cieszę się, że w naszym małym miasteczku pojawiła się tak znana osoba, mam nadzieję, że trochę pan tu pomieszka, bla bla bla. Po chwili zostawił Robina i podszedł do Sally Allison, która gawędziła z naszym nowym członkiem, policjantem Arthurem Smithem. W porównaniu z Robinem, wysokim i patykowatym, Arthur był niski i potężny, z szorstkimi, kręconymi jasnymi włosami i płaskim, surowym spojrzeniem byka, który wie, że nie musi się niczego bać, bo jest najtwardszym samcem na farmie. — Masz farta, że poznałaś takiego znanego pisarza — powiedziałam z zazdrością do Lizanne. Nadal chciałam komuś opowiedzieć o tej rozmowie telefonicznej, ale Lizanne raczej nie była odpowiednią osobą. Z pewnością nie wiedziała, kim była Julia Wallace. I okazało się, że nie wie również, kim jest Robin Crusoe. — Pisarza? — powiedziała obojętnie. — W sumie to jestem nim znudzona. Spojrzałam na nią z niedowierzaniem. Znudzona Robinem Crusoe? Kiedyś, gdy przyszłam do Power and Light Company zapłacić rachunek, powiedziała mi: „Nie wiem, jak to się dzieje, że nawet kiedy jakiś facet naprawdę mi się podoba, to po tym, jak spotkam się z nim parę razy, zaczyna się robić męczący. Nie potrafię dłużej udawać, że jestem zainteresowana i w końcu mu mówię, że już nie chcę się spotykać. Zawsze się wtedy denerwują”, dodała, filozoficznie potrząsając swoją lśniącą, ciemną grzywą. Urocza Lizanne nigdy nie była zamężna, mieszkała w maleńkim mieszkaniu w pobliżu miejsca pracy i codziennie chodziła do domu swoich rodziców, żeby zjeść z nimi lunch. Robin Crusoe, godny pożądania pisarz, nawet teraz jej nie poruszył. Wyglądała na śpiącą. Znów pojawił się u jej boku. — Gdzie zamieszkałeś w Lawrenceton? — spytałam, ponieważ przybysz wydawał się żałośnie świadom, że nie należy do tego samego gatunku, co nasza miejscowa syrena. — Na Parson Road. W domu. Koczuję tam, dopóki nie przyjadą moje meble, co powinno nastąpić jutro. Czynsz tutaj jest znacznie niższy, a miejsce o wiele przyjemniejsze niż cokolwiek, co mógłbym znaleźć w mieście w pobliżu college’u. Nagle poczułam się całkiem radośnie. — Jestem zarządcą tego domu — powiedziałam. Zaczęliśmy rozmawiać o tym zbiegu okoliczności, ale rzut oka na zegarek mnie przystopował. John Queensland robił znaczącą minę nad ramieniem Arthura Smitha. Odkąd został przewodniczącym, do jego zadań należało otwieranie spotkań. Był gotowy, żeby zaczynać. Rozejrzałam się i policzyłam głowy. Jane Engle i LeMaster Cane weszli, depcząc sobie po piętach. Rozmawiali, nalewając sobie kawę. Jane to emerytowana bibliotekarka, która pracowała teraz na zastępstwo zarówno w bibliotece szkolnej, jak i publicznej. Była zaskakująco wyrafinowaną starą panną specjalizującą się w morderstwach epoki wiktoriańskiej. Srebrzyste włosy miała upięte w koczek i nigdy, przenigdy nie zakładała spodni. Jane wyglądała na tak słodką i kruchą jak stare koronki, ale po trzydziestu latach pracy z uczniami okazała się równie twarda, jak sierżant marines. Jej idolką była Madeline Smith, bardzo seksowna szkocka trucicielka, co czasem kazało mi się zastanawiać nad przeszłością Jane. LeMaster z kolei był właścicielem pralni chemicznej i naszym jedynym czarnoskórym członkiem. To mężczyzna tęgi i brodaty, w średnim wieku i z wielkimi brązowymi oczami. LeMaster najbardziej interesował się zabójstwami na tle rasowym z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, przykładowo morderstwami Zebry w San Francisco i strzelaniną między Jonesem a Piagentim w Nowym Jorku. Przyszedł także Perry Allison, syn Sally, i usiadł bez słowa. Perry właściwie nie należał do Prawdziwych Morderców, ale ku mojemu niezadowoleniu pojawił się na ostatnich dwóch spotkaniach. Wystarczało mi, że widywałam go w pracy. Perry miał dość przerażającą wiedzę o współczesnych seryjnych mordercach pokroju Hillside Stranglers i zabójcy z Green River, których zbrodnie były bezsprzecznie na tle seksualnym. Gifford Doakes stał samotnie. Zawsze tak było, gdy nie zabierał ze sobą swojego przyjaciela Reynaldo. Gifford otwarcie interesował się masakrami — Święty Walenty czy holocaust — nie stanowiło to dla niego różnicy. Lubił stosy ciał. Większość z nas należała do Prawdziwych Morderstw z powodów, które zasadniczo nie były zdrożne. Rany, kto nie czytuje w gazetach artykułów o morderstwach? Ale Gifford to była inna historia. Może przyłączył się do naszego klubu, sądząc, że nurzamy się w czymś w rodzaju krwawej pornografii, i tkwił tu, w klubie, tylko dlatego, że miał nadzieję, że wkrótce zaufamy mu na tyle, żeby go do tego dopuścić. Gdy przyprowadził Reynalda, nie wiedzieliśmy, jako gościa, czy swojego chłopaka? To pewna różnica. Wszystkich nas wprawiał w lekkie zakłopotanie, a szczególnie Johna Queenslanda, który uważał, że jako przewodniczący ma obowiązek rozmawiać ze wszystkimi w klubie. A Mamie Wright nigdzie nie było. Skoro Mamie przebywała tutaj wystarczająco długo, żeby ustawić krzesła i zaparzyć kawę, a jej samochód nadal stał na parkingu, to musiała gdzieś tu być. Choć nie lubiłam Mamie, jej nieobecność zaczynała być podejrzana, więc poczułam się zobligowana do ustalenia, gdzie. Gdy tylko doszłam do drzwi, wszedł Gerald, mąż Mamie. Pod pachą trzymał aktówkę i wyglądał na rozgniewanego. Ponieważ sprawiał wrażenie zezłoszczonego, i ponieważ czułam się głupio przez to swoje zaniepokojenie, zrobiłam coś dziwnego: pomimo że szukałam jego żony, nie odezwałam się do niego ani słowem. Gdy ciężkie drzwi odcięły pogłosy rozmów, hol wydał się bardzo cichy. Białe, plamiste linoleum i beżowa farba w świetle jarzeniówek prawie błyszczały czystością. Spoglądając na czworo drzwi po jego drugiej stronie, modliłam się, żeby telefon znów nie zadzwonił. Odpędzając od siebie absurdalny obraz The Lady or the Tiger poszłam w prawo, żeby zajrzeć do małej salki konferencyjnej. Sally powiedziała mi, że już tam była, ale tylko po to, żeby na moment zostawić tacę z ciasteczkami. Uważnie rozejrzałam się po pomieszczeniu. Ponieważ nie było tam praktycznie nic do oglądania, poza stołem i krzesłami, zajęło mi to kilka sekund. Otworzyłam następne drzwi, do damskiej toalety, chociaż wiedziałam, że Sally też tam była. W środku znajdowały się tylko dwie kabiny, więc raczej zauważyłaby obecność Mamie. Pochyliłam się jednak i spojrzałam pod drzwi. Żadnych stóp. Otworzyłam obie kabiny. Nic. Nie miałam śmiałości zajrzeć do sąsiedniej, męskiej toalety. Jednak gdy się tak wahałam, wszedł do niej Arthur Smith i uznałam, że jeśli Mamie tam jest, to zaraz się o tym dowiem. Ruszyłam dalej. Na tle panującego wokół lśniącego beżu kątem oka zauważyłam coś innego. Spojrzałam na podłogę przy drzwiach i zobaczyłam smugę. Była czerwonobrązowa. Różne źródła mojego niepokoju nagle połączyły się w przerażenie. Wyciągając rękę do klamki w drzwiach ostatniego pomieszczenia, małej kuchni, w której przygotowywaliśmy przekąski, wstrzymałam oddech… …i zobaczyłam przy wejściu turkusowy but na idiotycznie wysokim obcasie. A potem krew rozpryskaną wszędzie na błyszczącym, beżowym lakierze kuchenki i lodówki. I płaszcz przeciwdeszczowy. Wreszcie zmusiłam się, żeby spojrzeć na Mamie. Była tak bardzo martwa. Jej głowa miała niewłaściwy kształt, a pofarbowane na czarno włosy były pokryte zakrzepłą krwią. Pomyślałam, że ludzkie ciało podobno w dziewięćdziesięciu procentach składa się z wody, a nie z krwi. Potem w uszach usłyszałam szum i zrobiło mi się słabo. Mimo że wiedziałam, że jestem w holu sama, poczułam, że w tej kuchni jest coś potwornego, coś, czego należy się bać. I nie była to nieszczęsna Mamie Wright. Z korytarza dobiegł mnie szczęk zamykanych drzwi. I głos Arthura Smitha. — Panno Teagarden? Czy coś się stało? — Chodzi o Mamie — wyszeptałam, choć chciałam to powiedzieć normalnym głosem. — To pani Wright. Nie udało mi się zachować pozorów spokoju i osunęłam się na podłogę. Moje kolana zachowały się tak, jakby zostały pozbawione stawów. W jednej chwili znalazł się za mną. Na wpół pochylony, żeby pomóc mi się podnieść, zamarł, gdy ponad moją głową zobaczył wnętrze kuchni. — Jesteś pewna, że to Mamie Wright? — zapytał. Ta część mojego mózgu, która jeszcze działała, stwierdziła, że Arhur Smith ma rację, zadając takie pytanie. Być może, gdybym niczego nie podejrzewając, natknęła się na taki widok, też bym się zastanawiała. Jej oko… o mój Boże, jej oko. — Nie było jej w dużym pokoju, ale na zewnątrz stoi jej samochód. A to jej but — zdołałam powiedzieć, przyciskając palce do ust. Gdy Mamie miała je na sobie po raz pierwszy, pomyślałam, że to najszkaradniejsze buty, jakie kiedykolwiek widziałam. Nienawidzę turkusu. Pozwoliłam sobie porozkoszować się myślą o tym, jak bardzo nienawidzę tego koloru. To było znacznie przyjemniejsze niż myślenie o tym, co znajdowało się tuż przede mną. Policjant bardzo ostrożnie przeszedł nade mną i jeszcze ostrożniej przykucnął obok ciała. Przyłożył palce do jej szyi. Poczułam, jak w gardle unosi mi się żółć. Oczywiście nie było żadnego pulsu. Jakie to idiotyczne! Mamie była tak bardzo martwa. — Możesz wstać? — zapytał po chwili. Podnosząc się, otrzepywał dłonie. — Z twoją pomocą. Arthur Smith bez ceregieli jednym ruchem postawił mnie na nogi i wyciągnął za drzwi. Był bardzo silny. Jedną ręką mnie przytrzymywał, a drugą zamknął drzwi. Oparł mnie o nie. Oczy o głębokim odcieniu błękitu spojrzały na mnie z namysłem. — Jesteś bardzo lekka — powiedział. — Za kilka sekund dojdziesz do siebie. Skorzystam z tutejszego telefonu. — Okay. Mój głos brzmiał dziwnie; był słaby, blaszany. Zawsze się zastanawiałam, czy udałoby mi się nie stracić głowy w momencie, gdybym natknęła się na martwe ciało. I proszę bardzo, nie straciłam, powiedziałam do siebie idiotycznie, patrząc, jak Arthur idzie w stronę telefonu. Cieszyłam się, że nie tracę go z oczu. Gdybym stała w tym holu sama, z leżącym ciałem za plecami, pewnie nie byłabym tak spokojna. Podczas gdy Arthur mówił coś do słuchawki, nie spuszczałam wzroku z drzwi do dużego pokoju, gdzie John Queensland musiał się już niecierpliwić, chcąc rozpocząć spotkanie. W tym momencie dotarło do mnie to, co właśnie zobaczyłam. Nie myślałam o tym, że Mamie nie żyje, o realności i ostateczności jej śmierci. Myślałam o scenie, która się rozegrała i w której Mamie Wright odegrała rolę ciała. Postać była obsadzona z rozmysłem, ale rolę znalazcy ciała przez przypadek dostałam ja. Wszystko to było sceną starannie przez kogoś zaplanowaną i nagle zrozumiałam, co mnie tak dręczyło pod maską przerażenia. Myślałam szybciej niż kiedykolwiek. Już nie miałam mdłości. Arthur przeszedł przez hol do drzwi od dużego pokoju i otworzył je na tyle, żeby wsadzić głowę w szparę. Słyszałam, jak odezwał się do pozostałych członków klubu. — Ekhm, proszę państwa. Proszę państwa? Głosy ucichły. — Zdarzył się wypadek — powiedział bez emfazy. — Proszę was, żebyście wszyscy przez jakiś czas zostali w tym pomieszczeniu, dopóki nie opanujemy sytuacji. Z tego, co widziałam, sytuacja była całkowicie opanowana. — Gdzie jest Roe Teagarden? — rozległ się głos Johna Queenslanda. Dobry, stary John. Będę musiała opowiedzieć o tym matce, będzie wzruszona. — Nic jej nie jest. Zaraz do was wrócę. Wnet odezwał się cienki głos Geralda Wrighta. — Panie Smith, gdzie jest moja żona? — Za kilka minut do państwa wrócę — powtórzył policjant spokojnie i zamknął za sobą drzwi. Zatopił się w myślach. Zastanawiałam się, czy ten detektyw kiedykolwiek był jako pierwszy na miejscu zbrodni. Sądząc z tego, jak przebierał palcami i wpatrywał się w przestrzeń, wydawał się w myślach odhaczać kolejne kroki. Czekałam. Potem nogi zaczęły mi drżeć i pomyślałam, że zaraz znów upadnę. — Arthurze — powiedziałam ostro. — Detektywie Smith. Podskoczył; zapomniał o mnie. Z troską ujął mnie za ramię. Z czystego zdenerwowania walnęłam go wolną ręką. — Nie chcę, żebyś mi pomagał, chcę ci coś powiedzieć! Posadził mnie na krześle w małej salce konferencyjnej i przybrał oczekujący wyraz twarzy. — Miałam dziś przedstawić wykład o sprawie Wallace’a, pamiętasz? William Herbert Wallace i jego żona, Julia, Anglia, tysiąc dziewięćset trzydziesty pierwszy rok? Kiwnął kędzierzawą głową i stwierdziłam, że najwyraźniej myślami jest zupełnie gdzie indziej. Miałam ochotę znów go walnąć. Wiedziałam, że muszę brzmieć jak idiotka, ale zmierzałam do sedna. — Nie wiem, ile pamiętasz ze sprawy Wallace’a. Jeśli nic, to później mogę cię wprowadzić w szczegóły. — Machnęłam ręką, żeby pokazać, że w tej chwili to nie jest istotne, że zbliża się coś naprawdę ważnego. — Teraz muszę ci powiedzieć, że Mamie Wright została zabita dokładnie tak, jak Julia Wallace. Ktoś to przygotował — zaakcentowałam. Bingo! Teraz to błękitne spojrzenie było niemal przerażająco intensywne. Poczułam się jak żuk przekłuty szpilką. To nie był zawodnik wagi lekkiej. — Proszę wskazać kilka zbieżności, zanim dotrą tu chłopaki z laboratorium, żebym mógł im powiedzieć, co mają fotografować. Odetchnęłam z ulgą. — Ten płaszcz przeciwdeszczowy pod Mamie. Nie padało u nas od wielu dni. Płaszcz przeciwdeszczowy znaleziono też pod Julią Wallace. Mamie została umieszczona przy małej kuchence. Pani Wallace została znaleziona przy kominku gazowym. Była bita pałką, aż zmarła. Sądzę, że tak stało się też w przypadku Mamie. Pan Wallace sprzedawał ubezpieczenia. Podobnie Gerald Wright. Założę się, że jest tego więcej, ale na razie nie kojarzę. Mamie jest mniej więcej w wieku Julii Wallace… Istnieje tyle podobieństw, że trudno mi to sobie wyobrazić. Arthur przez kilka długich sekund spoglądał na mnie z namysłem. — Czy są jakieś zdjęcia z miejsca zamordowania tej Wallace? — zapytał. Teraz przydałyby się skserowane fotografie, pomyślałam. — Tak, widziałam jedną, może jest ich więcej. — Czy mąż, ten Wallace, został aresztowany? — Tak, i skazany. Ale później wyrok został uchylony, czy coś takiego, i wyszedł na wolność. — Okay. Proszę ze mną. — Jeszcze jedna rzecz — powiedziałam pospiesznie. — Gdy tu dziś przyjechałam, zadzwonił telefon i ktoś poprosił Julię Wallace. Był to fragment książki Charlaine Harris Prawdziwe Morderstwa.\nStrona redakcyjna Tytuł oryginału Real Murders Copyright © 1990 by Charlaine Harris Schulz Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Replika, 2012 Wszelkie prawa zastrzeżone Redakcja Małgorzata Tkacz Tłumaczenie Martyna Plisenko Projekt okładki Dorota Bylica Przygotowanie wersji elektronicznej Mateusz Czekała Wydanie I elektroniczne ISBN 978-83-7674-961-7 Wydawnictwo Replika ul. Wierzbowa 8, 62-070 Zakrzewo tel./faks 061 868 25 37 replika@replika.eu www.replika.eu\nAurora Teagarden 1: Prawdziwe Morderstwa\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Aurora_Teagarden_1__Prawdziwe_Morderstwa-ebookRO/p85327i119106" target="_blank" title="Aurora Teagarden 1: Prawdziwe Morderstwa [Charlaine Harris] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Aurora Teagarden 1: Prawdziwe Morderstwa [Charlaine Harris] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Drzwi są bardzo istotnym elementem niejednego domu — można je zażyczyć sobie u stolarza - Remonty domów oraz mieszkań\nIstnieje wielka grupa ludzi, która woli drzwi wziąć prosto u stolarza, a nie kupić w sklepie. Ma to swoje plusy.\nGdy zamawiamy drzwi z asortymentu, to bywają one już zrobione.\nOznacza to, że mamy od początku narzucone, jak powinny one wyglądać. Rozmiar szybek oraz ich ułożenie nie jest już naszą decyzją. Jedyne, o czym mamy prawo zadecydować to wybór rodzaju drzewa (a i to nie za każdym razem) oraz wygląd klamki. Dla pewnych osób to najnormalniej w świecie zbyt mało. Chcą stworzyć stuprocentowo swój projekt. Oprócz tego, gdy zamówimy drzwi u stolarza, to będziemy mieli stuprocentową pewność, że drzwi są wykonane z drzewa, a nie z wiórów sprasowanych między dwoma sklejkami. To niezwykle istotne — w szczególności w drzwiach zewnętrznych. Muszą one przecież utrzymać ciepło. Stolarka drzwiowa staje się w ostatnim czasie coraz modniejsza. Ludzie stają się coraz bardziej myślącymi klientami i są w stanie zapłacić dużo pieniędzy za dobrą jakość. Stolarz jest w stanie wykonać dla chętnych drzwi zewnętrzne, ale także pokojowe oraz tarasowe. To dla niego żaden kłopot. Jest w stanie wykonać również stolarkę okienną, by wszystko było utrzymane w tym samym stylu. Prócz tego dosyć często do stolarza przyjeżdżają ci, którzy chcą odremontować stare i zabytkowe drzwi.\nMasz spory kłopot ze znalezieniem efektywnego rozwiązania Twojego kłopotu? Na pewno skutecznie może pomóc Ci ta strona mieszkania nad morzem sprzedaż.\nChodzi wtedy głównie o drzwi w wiekowych kamienicach albo dworkach.\nSą one bardzo wysokie i dwuskrzydłowe. Dla stolarza jest to wówczas prawdziwa możliwość, a właściciel cieszy się, że drzwi prezentują się znów jak nowe.\n<Poprzedni Poprzedni wpis: Nadchodzi taki okres w życiu każdego człowieka, gdy ma plan, by nabyć swoje mieszkanie\nNastępny: > Następny wpis: Garaż – jaki typ wybrać a także w jaki sposób go zaplanować? Informator


Tczew – Strona 3 – Ruch Światło – Życie\nRuch Światło - Życie > Aktualności > Rejon > Tczew\nW Święto Objawienia Pańskiego spotkał się domowy kościół rejonu tczewskiego\n11 stycznia 2018 22 lutego 2018 redakcjaLeave a commentDomowy Kościół\nPismo św. mówi ogólnie o „mędrcach”,ilu ich było nie wiemy.Tradycja przyjęła,że trzech – Kacper,Melchior i Baltazar.W święto Objawienia Pańskiego,popularnie zwanego świętem trzech króli uczestnicy domowego kościoła rejonu tczewskiego tłumnie zjawili się wraz z rodzinami w Bielawkach. Spotkanie tradycyjnie rozpoczęło się Mszą św. pod przewodnictwem moderatora rejonu tczewskiego – Czytaj więcej ….\nW ostatnią sobotę rodziny rejonu tczewskiego domowego kościoła spotkały się podczas spotkania opłatkowego w Bielawkach. Dzięki uprzejmości siostry Goretti z Domu Pomocy Społecznej spotkanie miało wspaniałą oprawę podkreśloną przez piękną zimową aurę tego dnia oraz prowadzącego Mszę św.ks.Irka Smaglińskiego Niespodziankę wszystkim rodzinom przygotowało małżeństwo Polc Czytaj więcej ….\n28 grudnia 2015 28 grudnia 2015 Łukasz GrzenkowiczLeave a commentDomowy Kościół, Polecane\nW ostanią niedzielę roku tj. 27.12.2015, kiedy to obchodzimy Święto Świętej Rodziny rejon tczewski DK spotkał się w Skórczu na spotkaniu opłatkowym.\nW ubiegłą niedzielę 14 czerwca odbył się w Kasparusie Rejonowy Dzień Wspólnoty Kręgów Rodzin rejonu tczewskiego naszej diecezji. Na wydarzenie to przybyło 30 małżeństw z dziećmi oraz para diecezjalna Genowefa i Krzysztof Wieccy i rejonowa Teresa i Wojciech Szramowscy. Spotkania rejonów odbywają się raz na kwartał. Tym razem odpowiedzialną za jego Czytaj więcej ….\nUwieńczeniem odbywających się na przełomie lutego i marca rekolekcji dla małżeństw, zatytułowanych „Jedność małżeńska” były świadectwa i …łzy. Rekolekcje potrwały zaledwie trzy dni,ale w tym czasie małżeństwa w nich uczestniczące zdołały poznać, poprzez cykl konferencji, kolejne możliwości budowy jedności małżeńskiej.Wspaniały wykład ks.Wojciecha Niemczewskiego nt. modlitwy małżeńskiej nawiązał Czytaj więcej ….\nW dniu 27 stycznia 2015r. pary animatorskie rejonu tczewskiego spotkały się w parafii św. Rafała Kalinowskiego w Gdańsku na Mszy św., którą celebrował moderator rejonowy Domowego Kościoła ksiądz Łukasz Wisiecki. Następnie w sali parafialnej odbył się krąg rejonowy, podczas którego odbyły się wybory nowej pary rejonowej. Dotychczas Czytaj więcej ….


System fotowoltaiczny do produkcji ciepłej wody - fotowoltaika\nSystem fotowoltaiczny do produkcji ciepłej wody\nZnaczny procent zużycia energii w budynkach stanowi podgrzewanie wody. Fotowoltaiczne ogrzewanie słoneczne można uznać za opcję czystej i odnawialnej energii – łatwą do zainstalowania, cichą i bezobsługową – zastępującą zużycie paliw kopalnych wykorzystywanych w tym procesie.\nNaukowcy z Wydziału Elektrotechniki i Automatyk oraz Wydziału Fizyki Stosowanej, Radiologii i Medycyny Fizykalnej Uniwersytetu w Kordobie przedstawili badania symulujące proces nagrzewania za pomocą termicznych rezystorów elektrycznych zasilanych fotowoltaiczną energią słoneczną. W tym celu stworzono instalację solarną ciepłej wody. Instalacja ta składa się ze zbiornika na wodę z oporem elektrycznym połączonego z modułami fotowoltaicznymi za pomocą niedrogiego, eksperymentalnego systemu konwersji elektronicznej. Ten układ elektroniczny został opracowany, aby uniknąć konieczności stosowania falowników lub baterii, typowych dla tradycyjnych fotowoltaicznych instalacji słonecznych. Jest to system izolowany, ponieważ nie jest podłączony do sieci energetycznej. Fotowoltaiczne moduły słoneczne, zbiornik i jego rezystancja grzewcza odpowiadają modelom komercyjnym. Ten elektroniczny system ma wydajność 95,06%\ni działa na całej krzywej dobowej natężenia napromieniowania, co stwierdzono po weryfikacji jego działania przez kilka miesięcy. Chociaż jest to eksperymentalne urządzenie elektroniczne, jest opłacalne finansowo, ponieważ koszt jego komponentów wynosi poniżej 60 EUR za kW mocy szczytowej. Wyniki uzyskane w prawidłowo funkcjonującym systemie są obiecujące, wykazując techniczną wykonalność i korzyści ekonomiczne wykorzystania tego typu izolowanego systemu fotowoltaicznego do zasilania procesów grzewczych.\nZdjęcia przedstawiające obiekt doświadczalny: (a) moduły fotowoltaiczne, (b) układ elektroniczny, (c) zbiornik ciepłej wody.\nZalety systemu dotyczą jego prostoty. Jest to system tani w eksploatacji, ponieważ nie wymaga baterii ani falowników. Liczba elementów elektronicznych jest niewielka, a sterowanie oparte jest na tanich systemach i kodzie open source. Instalacja elektryczna wymaga jedynie dwużyłowego kabla z modułów fotowoltaicznych do zbiornika, w przeciwieństwie do drogich tradycyjnych solarnych instalacji hydronicznych. Ponadto konserwacja modułów fotowoltaicznych jest znikoma w porównaniu z rozwiązaniami wodnymi. Jego zdolność przystosowania się do istniejącego promieniowania słonecznego i praca w izolacji od sieci elektrycznej uzupełniają listę korzyści.


Czarni Radom pamiętali o Wojciechu Żalińskim. Dostał duże wyróżnienie (ZDJĘCIA) | Echo Dnia Radomskie\nCzarni Radom pamiętali o Wojciechu Żalińskim. Dostał duże wyróżnienie (ZDJĘCIA)\nWłodzimierz Łyżwa 12 października 2021, 9:17\nPrzed sobotnim meczem PlusLigi siatkarzy, Cerrad Enea Czarni Radom z Grupą Azoty Zaksa Kędzierzyn-Koźle miała miejsce bardzo miła uroczystość. Z okazji 100 lecia Czarnych Radom, Wojciech Stępień, prezes klubu wręczył pamiątkową odznakę byłemu siatkarzowi i kapitanowi Czarnych, obecnie zawodnikowi Zaksy Wojciechowi Żalińskiemu.\nWojciech Żaliński wraz z kolegami z zespołu swoim bardzo pewnym zwycięstwem zepsuli jednak obchody okrągłej rocznicy.\n- Takie było założenie. Chcieliśmy tutaj przyjechać i wygrać za trzy punkty. Wykonaliśmy swoje zadanie - mówił po meczu Wojciech Żaliński, siatkarz Grupy Azoty Zaksa.\nWojciecha Żalińskiego w sobotnim meczu z wysokości trybun dopingowała bardzo liczna rodzina, żona, córeczka, syn, rodzice, teściowie i przyjaciele. Siatkarz na stałe mieszka w Radomiu, chociaż aktualnie zamieszkuje w Kędzierzynie-Koźlu. Nie ukrywa, że mecze z Czarnymi są dla niego szczególne.\n- Nawet nie próbuję się oszukiwać, że jest inaczej. Na cztery mecze przeciwko byłym drużynom trzy razy byłem najgorszy na boisku, właśnie z tego powodu, że nie potrafiłem emocjonalnie wytrzymać tych spotkań - mówił po meczu Wojciech Żaliński.\nNiemal całe spotkanie z perspektywy kwadratu dla rezerwowych obejrzał Wojciech Żaliński. W końcówce drugiego seta mieszkający na stałe w Radomiu zawodnik wszedł jednak na boisko i przypomniał o sobie radomskim kibicom asem serwisowym.\n- Miałem dużo szczęścia. Dziękuję trenerowi, że dał mi taką szansę, on chyba wie, gdzie mieszkam. To miłe z jego strony, jestem mu bardzo wdzięczny - powiedział po sobotnim meczu siatkarz Grupy Azoty Zaksa.\nCały mecz Czarnych z Grupą Azoty zakończył się wygraną Zaksy 3:0.


Nowy etap feminizmu czy powrót do źródeł stworzenia?, Dyskutują: Elżbieta Adamiak, Ewa Bońkowska SJK, Anna Karoń-Ostrowska, Agnieszka Magdziak-Miszewska, Inka Slodkowska, WIĘŹ 1998 nr 1. str. 14 - Laboratorium WIĘZI\nA. Karoń-Ostrowska: Muszę z mojego doświadczenia powiedzieć, że jest zdecydowana różnica w traktowaniu kobiet w Kościele włoskim i polskim. U nas o wiele bardziej definiuje się kobietę poprzez relacje, najczęściej poprzez małżeństwo i macierzyństwo. Definiuje się je też przez brak relacji – takie jest na przykład bolesne doświadczenie kobiet niezamężnych, bezdzietnych mężatek czy samotnych matek, które nieustannie muszą usprawiedliwiać swój dziwny i ,,podejrzany” status. Natomiast mężczyzny nikt nie pyta o jego rodzinny status i samotni panowie w hierarchii społecznej funkcjonują normalnie. Oni niczego nie muszą tłumaczyć, nie stają przed trudnymi pytaniami.\nKobiety są generalnie bardziej bezbronne, uzależnione od mężczyzny, od społeczeństwa, także od instytucji kościelnych. Kobieta jest bezbronna już na poziomie biologii, natury, bez względu na to, jak bardzo chciałaby być silna.\ns. E. Bońkowska: Ale przecież kobiety są bardziej wytrzymałe od mężczyzn, lepiej znoszą cierpienie.\nA. Karoń-Ostrowska: Tę cechę kobiety musiały w sobie wykształcić. My się bronimy przed przyznaniem do własnej bezbronności, bo to byłoby w pewnym sensie zdaniem się na łaskę. Kobieta, która decyduje się na urodzenie dziecka, automatycznie staje w sytuacji zależności, prośby o opiekę, z którą zwraca się do swego męża, rodziny, społeczeństwa. I może tę pomoc otrzymać lub nie. Zawsze jest ryzyko. Ta bezbronność może stać się jednak siłą kobiety – jeśli odważy się do niej przyznać. Wymaga to jednak odwagi i zaufania do otaczającego ją świata, do przyjazności tego świata. Dlatego tak ważne jest przetwarzanie naszej cywilizacji, gdzie – obok silnych i przebojowych – równoprawne miejsce będą mieli słabi i bezbronni, bo w nich też jest siła, która czyni nasz świat bardziej ludzkim. Trzeba tylko tę siłę docenić.\nI. Słodkowska: Z tym nie mogę się zgodzić. Męskie serce i ciało jest tak samo bezbronne jak kobiece. To, o czym mówisz, dotyczy każdego chrześcijanina, nie tylko kobiety.\nWracając zaś do Polski, zastanawiam się czasem, jaki wpływ na tę wizję kobiety, jaką przedstawia Jan Paweł II, ma nasza narodowa historia. Myślę, że bardzo duży. I że dotyczy to w mniejszym stopniu nawet czasów zaborów, przywoływanych często jako przykład na rolę i znaczenie polskich kobiet, a bardziej Polski międzywojennej. Wydaje mi się, że duża część polskich kobiet już wtedy żyła i działała w duchu „nowego feminizmu”. Liczne były organizacje kobiece, funkcjonujące na każdym poziomie życia spokecznego, ekonomicznego i politycznego. Jest to historia bardzo bogata, naprawdę pokazująca wzory zachowań, aktywności, zaangażowania społecznego, politycznego, sposobów bycia w domu. Były to m.in.: Związek Pań Domu, Kobieca Akcja Katolicka, Stowarzyszenie Kobiet z Wyższym Wykształceniem, Związek Ziemianek, Koła Gospodyń Wiejskich, Narodowa Organizacja Kobiet. Wydaje mi się, że posłanek i senatorek wcale nie byko mniej niż obecnie. Wówczas kobiety na niwie publicznej odgrywały na pewno znaczącą rolę. Trudno ją opisać w kilku słowach, ale dość wspomnieć tytuły przedwojennej prasy kobiecej: „Kobieta Obywatelka”, „Kobieta Współczesna”, „Kobieta Polska”, „Kobieta Wiejska”, „Kobieta w Pracy”. Przejawiały się w nich najróżniejsze formy aktywności społecznej kobiet, która, jak się wydaje, była wtedy otoczona dużo większym szacunkiem niż ma to miejsce obecnie.\nTa działalność wcale poza tym nie polegała na przysłowiowym „pieczeniu ciasteczek”. Wiele z nich to nowoczesne organizacje społeczne, które we współczesnym języku polityki nazywane są organizacjami pozarządowymi. Niejedną z nich tworzyły kobiety głęboko pobożne, najczęściej katoliczki, ale także przedstawicielki innych wyznań. I nic nie przeszkadzako, że to wszystko działo się przed Vaticanum II. Dzisiaj jednak o tym się nie mówi, bo to były panie, pod których postulatami nie podpisałyby się kobiety, które obecnie uzurpują sobie prawo do reprezentowania kobiet polskich, zarówno te z lewej, jak i z prawej strony sceny politycznej.\nPo wojnie większość tych organizacji kobiecych wznowiła działalność, ale nie na długo, gdyż po roku 1948 zostały zlikwidowane. Wielkim problemem jest, jak sądzę, przerwanie ciągłości. W powstałą lukę weszły kobiety, które powielają wzorce feminizmu w najgorszym wydaniu. Innym kobietom z kolei zaangażowanie społeczne w ogóle nie przychodzi do głowy, z różnych względów. Przede wszystkim, jak myślę, z braku czasu. A jednak nie jest możliwe podjęcie słów Papieża o „nowym feminizmie” bez samoorganizacji kobiet w Polsce. Tylko która z nas się tego podejmie?