Głośne myślenie/Thinking aloud: października 2010\nAnglosasi, Francuzi i Polacy, czyli konferencja naukowa w Białymstoku\nWe wtorek i środę uczestniczyłem w konferencji naukowej pt. „Anglosasi, Francuzi i Polacy – wzajemne inspiracje w literaturze, kulturze i języku”. Uczestnictwo w takim wydarzeniu to naprawdę ciekawe doświadczenie, okazja do poszerzenia horyzontów oraz do nawiązania kontaktów z ciekawymi ludźmi. Ta konferencja była tym bardziej interesująca, że miała charakter interdyscyplinarny, gdyż oprócz anglistów i romanistów wzięli w niej udział poloniści i historycy. Ponieważ zwykle naukowcy zajmują się swoimi dość wąskimi polami badań, takie spotkanie wnosi pewien powiew świeżości i poczucie zetknięcia z wieloma rzeczami nowymi i pasjonującymi, niczym najlepszy program w National Geographic albo Discovery Channel.\nNiestety człowiek nie jest się w stanie rozdwoić i dlatego nie mogłem uczestniczyć w obu sesjach konferencji naraz, czego niezmiernie żałuję. Obowiązki związane z prozaiczną koniecznością zarabiania na chleb (kiedy pracuje się na zasadzie działalności gospodarczej, nikogo nie obchodzi, że akurat jesteś na ciekawej konferencji naukowej, płacą ci za przepracowane godziny, a jak chcesz w tym czasie robić coś innego, to sobie rób, ale nikt ci tego nie zrefunduje – nie skarżę się, tylko stwierdzam fakty) również nie pozwoliły mi być obecnym na wszystkich wystąpieniach. Niestety jest też tak, że nie wszystko, co się usłyszało zostało zapamiętane, i to nie dlatego, że zapamiętać się nie dało (w końcu można było robić notatki), ale po konferencji każdy z nas wróci do swoich działek i mózg w jakiś jemu wiadomy sposób wyeliminuje wiedzę, która na bieżąco nie wydaje mu się przydatna. Trochę szkoda, bo cudownie byłoby mieć tak szerokie pole zainteresowań i jeszcze być tak wszechstronnym erudytą.\nNiemniej niektóre wystąpienia stały się dla mnie zachętą do przeczytania (Boże, kiedy?) kilku ciekawych tekstów, inne z kolei powiązały się z moimi własnymi przemyśleniami na pewne tematy i dostarczyły kapitalnej pożywki dla dalszych refleksji.\nAnalizując pracę własnego umysłu, z ciekawością obserwuję jego selektywność.\nI tak np. z wystąpienia dr Iwony Kuleszy-Woronieckiej, która mówiła o Francuzach i Anglikach w Białymstoku, zapamiętałem to, że ci pierwsi byli często fachowcami na dworze Jana Klemensa Branickiego, natomiast ci drudzy odwiedzali Białystok jedynie jako turyści. Ciekawą informacją było dla mnie to, że August Mirys, malarz znany z obrazów sakralnych w białostockich kościołach był urodzonym i wychowanym we Francji Szkotem. Już w czasie dyskusji o kucharzach i innych specjalistach na dworach magnackich dotarło do mnie, że mądry magnat zapewniał opiekę lekarską wszystkim swoim poddanym. Taki więc często cudzoziemski lekarz za pieniądze np. Branickiego leczył również jego chłopów. Niekoniecznie wynikało to z wielkiego humanitaryzmu danego pana (choć z drugiej strony czemu nie? Mogło i tak się zdarzyć, że pan był „ludzkim panem”), ale często ze zwykłego rachunku ekonomicznego – opłacało się wyleczyć swoją siłę roboczą. Przyszło mi do głowy, że schyłek I Rzeczypospolitej to mimo wszystko jest jakaś zagadka socjologiczno-polityczna. Ówczesna Polska to kraj wielkich rodów magnackich, których przedstawiciele bardzo często byli doskonałymi gospodarzami (czy też, jak byśmy to dziś powiedzieli, menadżerami) swoich rozległych majątków. Prawdopodobnie taki Jan Klemens Branicki zapewniał wszystkim mieszkańcom swojego dominium bezpieczeństwo i dobrobyt. Rodzi się pytanie, dlaczego ci ludzie nie byli w stanie rozciągnąć swoich zdolności zarządczych na cały kraj, w którym pełnili najważniejsze funkcje. Dlaczego J.K. Branicki był dość miernym hetmanem, a jego kuzyn Franciszek Ksawery wręcz ohydnym zdrajcą? A może świadczy to o tym, że faktycznie prywatne jest lepsze od państwowego, bo o swoje własne się dba, a o wspólne już nie. Z pewnością w grę wchodziło szereg czynników i nieco tutaj upraszczam całe zagadnienie. Wiadomo, że magnaci konkurowali ze sobą wzajemnie i chętnie czepiali się klamek ościennych dworów, swój własny mając za nic. Świetna organizacja prywatnych majątków przy ogólnym upadku państwa może również wskazywać na to, do czego może prowadzić skupienie się na prywatnym i odrzucenie perspektywy ogólnokrajowej i odpowiedzialności za całość państwa. Jest to pewien materiał do przemyślenia, który można dedykować doktrynerskim zwolennikom prywatyzacji wszystkiego i oddelegowania wszelkich powinności państwa wobec obywatela prywatnym przedsiębiorcom. Myślenie państwowe to mimo wszystko myślenie w kategoriach wspólnotowych. Myślenie „prywatne” to nieustanna konkurencja, która często nie pozwala na jakiekolwiek porozumienie nawet tam, gdzie jest ono niezbędne.\nPonieważ nie dotarła prelegentka z wystąpieniem na temat Elizy Orzeszkowej porównywanej do George Sand, niezwykle ciekawy wykład wygłosiła pani doktor Pereira (niestety nie zanotowałem imienia, a i co do pisowni nazwiska nie jestem pewien, jako że nie figuruje w planie konferencji). Mówiła o Henri Bergsonie, jego polsko-żydowskich korzeniach (jego przodkowie to Berek-sonowie), o jego zanurzeniu w kulturę anglosaską (po matce), wpływie mistycyzmu chasydzkiego (ruchu wywodzącego się z terenów I Rzeczypospolitej) oraz o tym, że Bergson fascynował się mistycyzmem katolickim. Jego wykłady cieszyły się niezwykłą popularnością i to do tego stopnia, że słuchacze wieszali się na zewnątrz budynku u okien sali wykładowej, żeby móc go tylko posłuchać. Co więcej, wielu lewicujących młodych ateistów pod wpływam jego wystąpień nawracało się na katolicyzm stając się jego gorliwymi zwolennikami. Sam Bergson, mimo fascynacji tą religią, nigdy się nie ochrzcił.\nCiekawe były też obserwacje jego ucznia, którego nazwiska nie jestem w stanie poprawnie napisać i dlatego do tej pory nie znalazłem go w Internecie. Wymawia się je /pegi/, więc szukałem pod Peggy, Peggi, ale bezskutecznie. To co mnie zaintrygowało, to ton jego krytyki sobie współczesnych modernistów za ich bezduszną instytucjonalność, którą proponowali społeczeństwu i za odarcie tego ostatniego z wymiaru duchowego a więc, w tym wypadku, ludzkiego. Przypomina to nieco obserwacje Nicolása Gómeza Dávili, kolumbijskiego filozofa i teologa katolickiego. Uderzyło mnie to, ze słowa ucznia Bergsona można doskonale zastosować do czasów dzisiejszych, gdzie poddanie jednostki totalitarnej kontroli państwa, które samo wcale totalitarne być nie musi, osiągnęło niebywałe rozmiary.\nSylwia Czachór, studentka z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu wygłosiła bardzo ciekawe obserwacje nt. inspiracji Baudlairem polskiego poety okresu Młodej Polski Wacława Rolicz-Liedera. Niemniej ciekawa była dyskusja, która się potem wywiązała. Problem bowiem polega na tym, czy Rolicz-Lieder, jak to poeta, zwłaszcza w tamtym czasie, aspirował do pozycji na polskim Parnasie niedostępnej śmiertelnikom, ale równocześnie wpływ Baudlaire’a jest, jak wykazała młoda badaczka, tak ewidentny, że rodzi się pytanie, czy można jego wiersze rozpatrywać w kategorii plagiatu (wiersze Rolicza np. ukazywały się przed tłumaczeniami wierszy Baudlaire’a, zanim polski czytelnik mógł się w czymkolwiek zorientować) czy tylko bezwiednego naśladownictwa. Materia to wielce delikatna, ponieważ w dobie, kiedy w naukach humanistycznych odmienia się słowo „intertekstualność” przez wszystkie przypadki, czerpanie z tekstów innych pisząc tekst własny wydaje się sprawą nie pozostawiającą cienia wątpliwości. Nie jesteśmy w stanie stworzyć tekstu całkowicie oryginalnego, ponieważ nie zostaliśmy wychowani w próżni. Coś słyszymy, coś czytamy i potem robimy z tym czymś to, co sami chcemy, czasami tworząc własny tekst. Niemniej mamy jednak na ogół dość dobre rozeznanie czym jest bezczelny plagiat. Bywają jednak przypadki, że sprawa jest bardziej delikatna. Odpowiedź na pytanie, czy Rolicz-Lieder zwyczajnie z premedytacją ściągał z Baudlaire’a pozostawiam Sylwii i tu niestety nachodzi mnie kolejna refleksja. Takim poetą jak rzeczony Wacław Rolicz-Lieder mało kto się zajmuje, jako że nie wydaje się, żeby wszedł do ścisłego kanonu polskiej literatury, nie mówiąc już o światowej. Poza badaczami, którzy zechcą się nad nim pochylić, nie wzbudzi na dłużej zainteresowania innych. Mimo to ciekawą zabawą intelektualną jest prześledzenie pracy umysłu średniej klasy artysty, który czerpie natchnienie z naśladowania wielkiego talentu kogoś innego i który przy tym prawdopodobnie wydaje się temu innemu równy.\nPo obiedzie w Centrum Kultury Prawosławnej wróciliśmy do swoich sal. Po moim wystąpieniu nt. przenikania elementów kultury chińskiej do Polski za pośrednictwem Anglików i Francuzów w postaci tekstów kultury i tekstów literackich, głos zabrała dr Edyta Barucka, kulturoznawca z Uniwersytetu Warszawskiego, na temat koncepcji miast-ogrodów. Myśl Ebenezera Howarda zawarta w jego książce z 1898 roku „Garden Cities of Tomorrow” to pomysł, jak polepszyć warunki życia mieszkańcom miast, zwłaszcza klasie pracującej (pojętej dość szeroko, bo obejmującej zarówno robotników, jak i kadrę kierowniczą przedsiębiorstw). Chodzi o miasta-satelity zbudowane wg ściśle określonego planu, gdzie kręgi i pasy zieleni odgrywają niezwykle istotną rolę. Idea ta, wcielona w życie pierwotnie w Anglii, przenosi się i rozprzestrzenia we Francji i w Niemczech. Są to czasy, kiedy już odkryto rolę wysiłku fizycznego w zapewnieniu sobie zdrowia, więc m.in. buduje się w tych miastach baseny publiczne. Takie miasta-ogrody powstały też w przedwojennej Polsce, których najlepszym przykładem jest Podkowa Leśna. Od razu jednak rzuca się w oczy podstawowa różnica. O ile w Anglii i Francji jest to zjawisko będące wynikiem myśli lewicowej, przedsięwzięciem państwowym lub samorządowym, to w Polsce była to inicjatywa prywatna. Stąd trudno mówić o Podkowie Leśnej jako o zielonym osiedlu robotniczym. Robotników nie było raczej stać na zbudowane tam wille. I znowu nachodzi mnie refleksja nt. umiejętności myślenia pro-społecznego. Dlaczego w niektórych społeczeństwach pewne projekty doskonale wychodzą, a w innych już nie? W kontekście owych miast-ogrodów Polacy wydają się wielkim indywidualistami, jakby naturalnymi zwolennikami Janusza Korwina-Mikke, który w żadne inicjatywy społeczne nie wierzy. Z jednej strony chcielibyśmy, żeby nam państwo dało możliwie jak najwięcej, a z drugiej sami chcemy jak najwięcej dla siebie. Inicjatywy społeczne jak na razie najlepiej wychodzą w parafiach (i wcale nie ironizuję), natomiast przykład warszawskiego osiedla, którego mieszkańcy nie mogąc się doczekać działań zarządu, sami urządzili sobie zieleń, alejki i ławeczki wokół bloków, czy przykład Wałbrzycha, gdzie mieszkańcy w podobnej sytuacji wyszli z łopatami przed bloki i zrobili porządek z drogą, na remont której nie mogli się doczekać, to tylko pierwsze jaskółki pewnej zmiany w myśleniu społecznym Polaków. Oby te jaskółki okazały się tymi, które zwiastują wiosnę, a nie tymi z przysłowia (które owej wiosny jeszcze nie czynią).\nDr Małgorzata Litwinowicz-Droździel z Uniwersytetu Warszawskiego wygłosiła referat na temat dziewiętnastowiecznych wystaw światowych jako ucieleśnienia idei zmiany świata na lepsze. Wielkie wystawy w Londynie czy Paryżu, oprócz swoich funkcji czysto komercyjnych, jak się okazuje, odgrywały ogromną rolę w przemianach mentalności społeczeństw XIX stulecia. Właściciele fabryk i wielcy posiadacze ziemscy fundowali swoim robotnikom i dzierżawcom bilety i przejazd na takie wystawy. Szklany pawilon w Londynie stał się archetypem „szklanego domu”, jako symbolu lepszego świata. Regularne raporty w ówczesnej polskiej prasie, z których wszystkie pochodziły z zagranicznych agencji, bo żadnego polskiego dziennikarza tam nie wysłano. Z tygodniowym opóźnieniem polski czytelnik był jednak informowany o tym, co się w Londynie dzieje. Niestety nie były to relacje skupiające się na gospodarczym aspekcie całego przedsięwzięcia, ale albo na ciekawostkach towarzyskich albo właśnie na tym czynniku postępowym, egalitarnym. Faktycznie Wielka Wystawa Światowa z 1851 dużą rolę w przemianach świadomości społecznej odegrała, z czego wcześniej nie zdawałem sobie sprawy. W porównaniu z polskimi wystawami krajowymi, gdzie dla pewnych grup wstęp był niedostępny ze względu na cenę, a innym pozwalano wchodzić tylko w poniedziałki (Żydom), zachodnioeuropejskie wystawy światowe przynosiły takie przemiany w podejściu do równego dostępu do wydarzeń publicznych, że można zaryzykować tezę, iż dokonały pewnej rewolucji świadomościowej o wiele bardziej przyczyniając się do faktycznego poczucia równości niż faktyczne rewolucje społeczne.\nPo przerwie przysłuchiwałem się sesji, w której dr Małgorzata Janik z IBL PAN przedstawiła bardzo ciekawe zestawienia „Kosmosu” Gombrowicza z wybranymi pozycjami Samuela Becketta wskazując jak autorzy „stwarzali sens”. Wydarzenia, które się po prostu stają, przychodzą z niebytu, są następnie przez umysł narratora porządkowane, a to co się wydaje jakimś sensem jest właśnie wynikiem tego zabiegu, a nie czymś, co było tych wydarzeń immanentną częścią.\nNastępnie mgr Marcin Przepierowski przedstawił powieść Amélie Nothombe „Attentat”, w którym archetypiczny brzydal zakochany w młodej pięknej kobiecie okazuje się być miłośnikiem „Quo vadis” Sienkiewicza. Jego miłość jest miłością czystą, ale wkrótce wychodzą na jaw jego fantazje wywołane lekturą naszego noblisty. Kiedy wyobraża sobie scenę, w której Winicjusz ratuje Ligię przed bykiem (oczywiście my wiemy, że był to niewolnik Ursus, ale bohaterowi Nothombe nieco się pomieszało), nie utożsamia się z Winicjuszem, ale z… bykiem. Jako byk chciałby dopełnić swojej miłości doprowadzając do zniszczenia jej obiekt. Mnie osobiście cały pomysł wpisuje się gdzieś w tradycję markiza de Sade’a i literackim eksperymentem eksploracji najbardziej mrocznych zakątków ludzkiej świadomości, czy też podświadomości, przekraczaniu granic etyki i ludzkich sposobów odczuwania. Nie znam książki, a o autorce wiem tylko tyle, co z filmu fabularnego o jej życiu w Japonii „Z pokorą i uniżeniem”. Dr Teresa Kwaśna stwierdziła, że nie ma najlepszego wrażenia po przeczytaniu książek belgijskiej autorki. Wg niej wszystkie są zbudowane sztampowo wg wzoru dawno odkrytego przez strukturalistów, a przez co są przewidywalne i przeciętne. Nasunęło mi się skojarzenie z tym, o czym mówiła dr Małgorzata Janik, mianowicie o stwarzaniu sensów. Możliwe, że powieściopisarze stwarzają sensy, ale nigdy chyba nie dadzą się przebić literaturoznawcom. Sam w swojej pracy nad powieściami Hanifa Kureishiego zetknąłem się z tyloma panegirykami i hymnami na cześć jego genialności, a wszystko to poparte wielce naukowymi wywodami, że zacząłem wątpić we własny zdrowy rozsądek (bo uważam go za dość przeciętnego twórcę raczej prostych czytadeł) . Ponownie pojawiło się pytanie, na ile krytyk czy literaturoznawca cokolwiek w cudzym tekście odkrywa, czy też go tylko mniej lub bardziej twórczo poszerza dopisując tekst własny. Na dobrą sprawę można wziąć każdy dowolny tekst i dopisać głębię do każdego słowa a potem zdania z osobna. Powieści Nothombe w każdym razie nie znam, więc się nie wypowiadam.\nDr Teresa Kwaśna z kolei przedstawiła Edwarda Stachurę jako człowieka dwujęzycznego (dzieciństwo spędził w środowisku frankofońskim), który swoje związki z francuszczyzną bezwiednie umieścił w swojej poezji, np. używając francuskiego idiomu „między psem a wilkiem” wobec pory dnia (chodzi o zmierzch) w jednym ze swoich utworów. Po polsku brzmi to bardzo poetycko. Po francusku zupełnie normalnie, ale to trzeba jeszcze wiedzieć. Podobno Stachura wzbogacił polski język poetycki o pewne struktury gramatyczne (m.in. „Się” jako odpowiednik francuskiego „On”), choć dla niektórych jego język czasami brzmi niezbyt poprawnie. Dr Kwaśna słusznie zauważyła, że Stachura przez jednych był i chyba nadal jest wielbiony, podczas gdy inni nazywają go grafomanem. Osobiście, choć nie odmawiam mu kilku udanych wierszy, skłaniam się niestety ku temu ostatniemu. I znowu dotykamy tego, o czym była mowa przed chwilą. Interpretatorzy zakochani w Stachurze doszukają się w jego wierszach i prozie jakichś głębokich przestrzeni, które będą mogli przez lata eksploatować. Osobiście uważam, że wiele z tych „głębi” to po prostu twórcze myślenie badacza. Jeden z testów na twórcze myślenie stosowany przez psychologów to znalezienie jak największej liczby zastosowań dla np. cegły czy gazety. Na tej samej zasadzie literaturoznawcy sami wyznaczają sobie twórcze zadanie – napisać jak najwięcej pozytywnych/negatywnych rzeczy o tym a o tym pisarzu. Z takim nastawieniem wszystko można, a autor sloganu reklamującego piwo może urosnąć do rangi wielkiego myśliciela a przy tym mistrza lapidarnej formy wypowiedzi, czyli genialnego aforysty.\nWtorkowe sesje zostały uwieńczone świetną kolacją w księgarnio-kawiarni „Akcent” na Rynku Kościuszki, gdzie przy lampce wina, doskonałych tartach, a także pysznym zrazie zawijanym z kluskami śląskimi uciąłem sobie miłą pogawędkę z moimi koleżankami z pracy a także z młodymi ludźmi z Rzeszowa i Poznania. Było to niezwykle sympatyczne podsumowanie pierwszego dnia konferencji.\nDrugiego i ostatniego dnia dotarłem dopiero na ostatnią sesję w podgrupach i wysłuchałem trzech wystąpień (w kolejności chronologicznej) moich kolegów mgr Jacka Partyki na temat „Malowanego ptaka” Kosińskiego, dr Zdzisława Głębockiego o fotografiku Allanie Sekule i koleżanki mgr Joanny Auron-Górskiej, która mówiła o recepcji Polski przez francuskich artystów żydowskich poprzez pryzmat ich fotografii i filmu „Shoah”.\nPrzykład Kosińskiego pokazuje jak bardzo literatura jest powiązana z polityką, czy też jak bardzo polityka potrafi zawłaszczyć wszystkie dziedziny wypowiedzi artystycznej. „Malowany ptak”, w którym ani razu nie mówi się, że rzecz się dzieje w Polsce i jest powieścią autobiograficzną, stał się obiektem wielkich pochwał ze strony amerykańskich środowisk żydowskich za ukazanie „polskiego antysemityzmu”. Dokładnie za to samo odsądzili Kosińskiego od czci i wiary krytycy w komunistycznej Polsce. Wielka popularność książki miała więc swoje źródło w czynnikach pozaartystycznych. Dodając do tego fakt, że Kosiński często kłamał (od własnego życiorysu zaczynając a na tworzeniu samej powieści kończąc), rzecz robi się jeszcze bardziej skomplikowana i choć całe zamieszanie dobrze robiło sprzedawalności książki, zostaje zaprzepaszczony jej niewątpliwy walor artystyczno-literacki.\nJoanna natomiast przedstawiła wykrzywiony obraz Polski i Polaków przez francuskie środowisko twórców żydowskich, dla których jesteśmy potomkami sprawców Holokaustu. O ile z Niemców zdejmują oni odium zbrodniczości (jako podobny zabieg można zinterpretować przedstawienie SS-mana jako jedynej „ludzkiej” postaci w „Malowanym ptaku”) mówiąc, że to zrobili „naziści”, o Polakach nie tylko można, ale wręcz do dobrego tonu należy mówić w kategoriach prymitywnego antysemityzmu. Kiedy jeden z autorów żydowskich napisał reportaż z Polski, gdzie przedstawia Polaków jako dobrych ludzi, spotkał się z atakami ze strony innych artystów żydowskich za taki obraz narodu, który wg nich jest winny zagładzie. Można zrozumieć zacietrzewienie brooklyńskich rabinów, którzy w swojej nienawiści do Polaków są jakby lustrzanym odbiciem antysemityzmu słuchaczy Radia Maryja, ale od Brennera, czy innych świeckich Żydów francuskich (hmmm, czy można mówić o świeckim Żydzie? Nie mylić z Izraelczykiem). Liberalni sekularyści tak często roszczący sobie pretensje do obiektywności w ocenie zjawisk tego świata potrafią wpaść w tak samo sztampowe i wąskie myślenie, jak fanatycy religijni.\nNasunęło mi się przy okazji skojarzenie z tezą Edwarda Saida z jego sztandarowego dzieła „Orientalizm”, w którym twierdził, że o ile Zachód wytworzył sobie stereotypowe wyobrażenie jakiegoś jednolitego Orientu, nie widząc wielkiego bogactwa różnic kulturowych, religijnych, etnicznych itd., zgodnie uważając go za coś w stosunku do Zachodu gorszego, to na Wschodzie nigdy podobny „okcydentalizm” nie powstał i nie ma wśród myślicieli wschodnich jednego stereotypu wrogiego Zachodu. Wydaje mi się jednak, że już w okresie kiedy pisał te słowa, ten wschodni wrogi „okcydentalizm” już się rodził, a po rewolucji w Iranie i po 11 września jest to zjawisko na muzułmańskim Wschodzie dość powszechne. Na tej samej zasadzie można się zgodzić, antysemityzm był zjawiskiem pierwszym, ale żydowski antypolonizm jest już również faktem. Nie chodzi w tym wypadku co wywołało co, czyli kto zaczął. Charakter zjawiska jest jednak dokładnie taki sam. Stosowanie kłamliwych stereotypów w celu zniesławienia obiektu własnej chorej nienawiści (często, mimo historycznych przyczyn, będącej tworem wyobraźni), jest zjawiskiem niebezpiecznym i godnym potępienia. Z pewnością nie służy budowaniu porozumień i pokoju między narodami.\nAllan Sekula w wystąpieniu Zdzisława Głębockiego jawi się jako ciekawy artysta amerykański polskiego pochodzenia, który swoje zajęcie się fotografią tłumaczy w bardzo ciekawy sposób, mianowicie uważając, że krąży ona pomiędzy „portami” innych sztuk, ale „do żadnego z nich nie zawija”. Swoje albumy opatruje tekstem, z czego powstają fotoreportaże połączone z esejami. Ciekawe są jego poszukiwania korzeni, tożsamości. Będąc polskiego pochodzenia w tak wielokulturowym kraju jak USA to wielkie wyzwanie dla samego pojęcia polskości, dla jego definicji, redefinicji i wszystkiego tego, co się wokół tego zjawiska dzieje. Fotografia, która nie jest ani filmem ani tekstem pisanym, jako środek artystyczny jest w tym przedsięwzięciu tym bardziej ciekawym eksperymentem.\nJak wszystko, co dobre, konferencja nt. wzajemnych relacji między Anglosasami, Francuzami a Polakami musiała się skończyć. Bardzo żałuję, że nie mogłem wziąć udziału w innych wykładach, bo ich tytuły były naprawdę kuszące. Mam nadzieję, że uda mi się o nich przeczytać w tomie pokonferencyjnym.\nSerdecznie gratuluję moim koleżankom odpowiedzialnym za zorganizowanie całego tego naukowego wydarzenia, dr Małgorzacie Kameckiej i mgr Dorocie Guzowskiej. Dzięki ich zaangażowaniu i zmysłowi organizacyjnemu, Katedra Neofilologii Uniwersytetu w Białymstoku dała się poznać badaczom z innych ośrodków akademickich jako dobre miejsce do tego typu spotkań.\nWszystkim swoim studentkom i studentom gorąco polecam udział, jeśli nie czynny, to przynajmniej bierny, w konferencjach naukowych. Jest to wspaniała intelektualna przygoda i naprawdę pożytecznie spędzony czas.\nAutor: Stefan Kubiak o 12:56 6 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: kultura, nauka, polityka, uniwersytet\nNaukowość w naukach humanistycznych i społecznych\nKonferencje naukowe to wspaniała okazja, żeby usłyszeć wiele ciekawych rzeczy, o których jeden człowiek by nie przeczytał z prostej przyczyny braku czasu. Uczestnicy konferencji to ludzie, którzy przekopali się przez pewien wycinek rzeczywistości zwany ich obszarem badawczym i są w stanie na jego temat powiedzieć coś ciekawego. Oczywiście celem poważnych konferencji naukowych nie jest po prostu popisanie się tym, co kto przebadał, ale również poddanie się pewnej weryfikacji przez kolegów, którzy są ekspertami w tych samych lub pokrewnych dziedzinach. Tak czy inaczej, każdy ma okazję usłyszeć coś, o czym wcześniej nie wiedział i to jest, jak mi się wydaje, dla każdego, kto żyje nauką, przeżycie ekscytujące i niezwykle odświeżające.\nWystąpienia w dziedzinach nauk humanistycznych i społecznych, ale często również w takich, które można umieścić gdzieś na pograniczu tych ostatnich i nauk ścisłych, można z grubsza podzielić na dwa typy: erudycyjne i naukowe. Wbrew pozorom, choć oba typy mogą na siebie nachodzić, jest między nimi zasadnicza różnica wypływająca z m.in. z osobowości badacza i podejścia do tematu.\nPrace erudycyjne zachwycają obszernością wiedzy z danej dziedziny, jaką reprezentuje dany naukowiec. Słuchacz takiego wystąpienia odnosi wrażenie poszerzania własnych horyzontów poprzez chłonięcie wiedzy prezentującego. Na ogół wymaga to prostego otwarcia umysłu i wytężenia słuchu i wzroku (jeśli wykładowi towarzyszą materiały wizualne).\nWystąpienia o charakterze naukowym to najczęściej propozycje pewnych modeli o charakterze niezmiennym (a jeżeli zmiennym to z podaniem wzoru na ową zmienność) które ilustrują mechanizm stojący za zjawiskami z danej dziedziny wiedzy. Erudycja jest tutaj o tyle potrzebna, ze dostarcza przykłady na poparcie działania proponowanego modelu.\nPodział na erudytów i naukowców chyba najlepiej widać w ekonomii. Jedni ekonomiści pięknie opisują sytuacje ekonomiczne krajów, miast czy poszczególnych dziedzin gospodarki, podczas gdy inni starają się znaleźć w nich jakiś powtarzający się porządek. Ci ostatni wprowadzają do swojej dziedziny często skomplikowane wzory, które od odbiorcy wymagają znajomości matematyki.\nEkonomiści-erudyci są trochę jak historycy. Opisują to, co już się wydarzyło, ewentualnie to, co akurat obserwujemy na bieżąco. Naukowcy proponują modele, które można przyłożyć do każdej sytuacji gospodarczej, a co za tym idzie, dzięki którym będzie można precyzyjnie prognozować przyszłe wydarzenia ekonomiczne. Niestety, jak dotąd czołowym ekonomistom świata to się nadal nie udaje. Przykład ostatniej depresji wywołana bańką z powodu kredytów hipotecznych w USA pokazuje, że czołowi ekonomiści świata jej nie przewidzieli.\nDo naukowości w literaturoznawstwie pretendowali strukturaliści, którzy przeżywali swoje najlepsze czasy w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych ubiegłego stulecia. Model radzieckiego formalisty Władimira Proppa, ukazujące wszystkie możliwe kombinacje stojące za bajką rosyjską, wywołał wielką pokusę znalezienia mechanizmów stojących za wszystkimi dziełami literackimi. W wielu przypadkach się to nawet udało, choć na szczęście co jakiś czas pojawiają się pisarze, których twórczość wykracza poza wszelką sztampę.\nPokusa dogłębnego poznania mechanizmu rządzącego działaniem rzeczywistości jest ogromna i z całą pewnością nie zniknie, ponieważ na tym polega istota nauki. Słabym punktem tego podejścia jest jednak coś, co bym nazwał „ociosywaniem rzeczywistości ze szczegółów”. Model, żeby był naukowy, musi być jak najbardziej ogólny, przystający do wszystkich sytuacji szczególnych. Ponieważ opis każdej konkretnej sytuacji wciągnąłby naukowca dążącego do opracowania modelu w gąszcz zjawisk pobocznych, odrzuca je więc skupiając się jedynie na tym, co wspólne dla wielu sytuacji. Odrzucenie szczegółów jednak sprawia, że być może umyka takiemu badaczowi coś istotnego, coś co faktycznie wpłynęło na sytuację, a on w imię poszukiwania tego, co ogólne i niezmienne, taki szczegół odrzucił.\nNaukowość można w pewnym stopniu porównać do idei stojącej za kubizmem w malarstwie. Pablo Picasso i jego ówcześni naśladowcy wymyślili sobie, że wszystkie obiekty będą upraszczać do postaci w miarę regularnych brył geometrycznych. Ludzkie kończyny stały się walcami, głowy kulami itd. Tymczasem rzeczywistość jest inna, a regularność brył w przyrodzie praktycznie nie występuje (to „praktycznie” to takie asekuranctwo z mojej strony, bo może występuje, tylko, że ja o tym nie wiem). Nawet planety nie są idealnymi kulami. Sprowadzenie więc wszystkich przedmiotów do zbioru brył geometrycznych było więc dość ciekawym eksperymentem artystycznym, ale oczywiście z rzeczywistością nie ma nic wspólnego. Modele naukowe nie mają być jednak eksperymentami o charakterze artystycznym. One roszczą sobie pretensje do wyjaśnienia samej istoty zjawisk, samej rzeczywistości. Niestety, a może na szczęście, chyba nikt nie jest w stanie przewidzieć tego z pozoru nieistotnego szczegółu, który wpłynie na dalszy rozwój wydarzeń.\nNa wszelki wypadek należy nadal bacznie obserwować otaczający nas świat i zbierać wielką liczbę faktów na temat wszystkich szczegółów. Dlatego erudycja jest nie do przecenienia, natomiast próby odkrycia zasad ogólnych, mimo, że są istotą nauki, jeszcze chyba długo pozostaną ciekawymi eksperymentami i intelektualnymi zabawami.\nAutor: Stefan Kubiak o 10:37 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAntysemityzm, jak każde zgeneralizowane uprzedzenie, jest zjawiskiem niegodnym i podłym. To trzeba wyraźnie stwierdzić. Nie ogranicza się ono tylko do wielu Polaków, bo występuje w wielu krajach Europy i obu Ameryk. W Polsce jednak, choć byłoby niesprawiedliwym uproszczeniem przypisywanie go wszystkim Polakom, często jest tak naturalnym sposobem myślenia, jak to że trzeba np. zarabiać na chleb.\nUważam, że nie wolno w imię poprawności politycznej unikać wszelkiej krytyki konkretnych Żydów, albo ich organizacji, podobnie jak nie wolno obojętnie przyglądać się polityce państwa Izrael wobec Palestyńczyków. Każde konkretne draństwo musi być nazwane po imieniu i napiętnowane. Ale problem jest właśnie w generalizacji. Całe niebezpieczeństwo zjawiska polega na zautomatyzowanym obciążaniu przedstawiciela jakiejś grupy, w tym wypadku Żydów, winami za wszelkie złe rzeczy popełnione przez innych jej przedstawicieli. Nie czułbym się dobrze, gdyby jakiś Niemiec mnie nazwał złodziejem samochodów, to jasne.\nŹródła antysemityzmu, który początkowo wywodził się z chrześcijańskiej judeofobii, a później przerodził się w biologiczną ksenofobię są dość łatwe do prześledzenia i socjologowie oraz psychologowie społeczni napisali na ten temat setki prac naukowych.\nKiedy toczy się dyskusja na temat polskiego antysemityzmu czy żydowskiego antypolonizmu, bo takie zjawisko jak najbardziej istnieje, to jest dobrze, bo oznacza, że nadajemy naszym fobiom formy zracjonalizowane i wyrażając je, a także poddając weryfikacji w postaci kontrargumentów innych uczestników dyskusji, mamy szansę dojść do jakichś pozytywnych wniosków i porozumienia, choć oczywiście równie dobrze taka dyskusja może się przerodzić w wykrzykiwanie wzajemnych oskarżeń i inwektyw.\nKiedy jednak dyskusja się nie toczy, a uważa się, że pewne rzeczy już mamy załatwione, że osiągnęliśmy już taki etap cywilizacji, że nie ma potrzeby mówić o problemie, bo go już nie ma, może się okazać, że antysemityzm wylezie z nas w najmniej spodziewanym momencie.\nPochodzę z łódzkiej rodziny robotniczej, w której o żadnym Żydzie nikt dobrego słowa nie powiedział. W opowieściach starszego pokolenia Żydzi to byli albo bogacze-fabrykanci, albo geszefciarze-oszuści, albo zawszeni handlarze starzyzną. Potem doszedł jeszcze typ stalinowskiego ubeka. Czy można zaprzeczyć faktom? Oczywiście nie. Czy można mieć pretensje do kolegi z pracy, że jego współwyznawcy oszukali kogoś z naszych przodków przy sprzedaży marynarki? Oczywiście też nie!\nW ostatnich dniach żyliśmy w Białymstoku zaginięciem Radosława Poczykowskiego. Jak się okazało, popełnił samobójstwo. Nie znałem go osobiście, więc poszperałem po Internecie, w celu znalezienia jakichś zdjęć zaginionego socjologa. M.in. trafiłem na jego blog, a na nim tekst pt. „Tęsknię za Tobą Żydzie”. Przypomniał mi się wtedy wywiad z Szewachem Weissem, wówczas jeszcze ambasadorem Izraela w Polsce, a także jego rozmowę z Lechem Wałęsą, czy Polacy nie czują się „osieroceni” będąc pozbawieni licznej przedwojennej mniejszości żydowskiej. Nie pamiętam już, co odpowiedział Wałęsa, prawdopodobnie coś takiego, co mogłoby zadowolić ambasadora, ale pamiętam, że ówczesny prezydent nie czuł się zbyt komfortowo odpowiadając na to pytanie. Ja też bym się nie czuł. Ta rozmowa Weissa z Wałęsą zbiegła się w czasie z nadaniem przez któryś z prywatnych kanałów telewizyjnych filmu dokumentalnego o ulicy El-Khalidiya w Jerozolimie, który pokazywał jak Żydzi (nie żołnierze, ale młodzi ludzie w strojach ortodoksyjnych) dosłownie wyrzucali na bruk rodziny arabskie głośno szydząc z Islamu. Kiedy Szewach Weiss spytał Wałęsę o to „osierocenie”, moją pierwszą reakcja było pytanie, czy Izraelczycy czują się osieroceni przez nieobecność ich arabskich sąsiadów na ulicy El-Khalidiya.\nMoja reakcja była jednak stereotypowa, bo powiązałem dwa zupełnie oddzielne zjawiska, skojarzyłem je ze sobą i wyciągnąłem wniosek, który wydawał się logiczny. Mimo to, że moje ówczesne rozumowanie było niezbyt sprawiedliwe, cały problem „osierocenia” leży w sferze metafory i jako taka jest trudna do dyskutowania.\nOtwarcie przyznaję, że żadnego poczucia „osierocenia” ani „tęsknoty” za społecznością żydowską w Polsce nie odczuwam na takiej zasadzie, jak nie odczuwam tęsknoty za Scytami, Fenicjanami czy w ogóle ludźmi, których nigdy nie znałem. Wychowałem się w Polsce powojennej, a w 1968 roku miałem trzy lata. Nie znałem i nadal nie znam osobiście jakiejś szerszej grupy Żydów, więc trudno, żebym tęsknił za kimś, kogo osobiście nie znałem. Stawianie tego typu pytań, jakie Szewach Weiss zadał Wałęsie, jest trochę na zasadzie „dlaczego zachwyca nas Słowacki”, kiedy niektórzy w duchu odpowiedzą „no przecież nie zachwyca!” Trzeba odpowiedzieć coś miłego, bo nie jesteśmy chamami, ale czujemy się nieco zażenowani wysokim stopniem metaforyczności problemu, który przedstawia się jednak jako jak najbardziej realny i namacalny.\nŚ.p. Radosław Poczykowski napisał bardzo ładny tekst, ale wg mnie nieprzekonujący, naiwny i naciągany. Kiedy skracam sobie czasami drogę od ulicy Legionowej w kierunku Suraskiej i przechodzę przez podwórko za budynkiem PZU w Białymstoku, mijam pomnik upamiętniający spaloną przez Niemców synagogę. Zawsze, i uwierzcie mi, nie ma w tym cienia kokieterii z mojej strony, zawsze ogarnia mnie zaduma na temat tej bardzo dużej przedwojennej społeczności żydowskiej, jaka zamieszkiwała Białystok, a którą w ciągu kilku lat zmieciono z powierzchni ziemi. Zawsze idąc ulicą Malmeda przypomina mi się historia Icchaka Małmeda, który oblał kwasem granatowego policjanta, a ten z kolei, oślepiony, postrzelił swojego kolegę.\nBiałystok to miasto, którego przedwojenna siatka ulic, przedsiębiorstw czy kin bardzo różniła się od dzisiejszego. W Internecie można znaleźć przedwojenny film dokumentalny o żydowskim Białymstoku. To są rzeczy niezwykle ciekawe, wręcz fascynujące a niekiedy wzruszające, ale czy można mówić o tęsknocie ze strony współczesnych Polaków? Rozumiem tych nielicznych Żydów, którzy obecnie mieszkają w Polsce. Rozumiem starszych ludzi, którzy mieli przyjaciół Żydów, za którymi pewnie tęsknią, ale ja, ani nikt z mojego czy młodszego pokolenia nie powinien udawać uczuć, które naturalnie zrodzić się nie mogły. Podobnie nie pojmuję antysemityzmu wśród ludzi młodych, którzy nie mają żadnych podstaw do obwiniania akurat Żydów za zło, które w ich mniemaniu spotyka Polskę czy ich samych – to jest kompletna paranoja.\nNie oszukujmy się, wielu przedstawicieli starszego pokolenia nie tylko za Żydami nie tęskni, ale jest zadowolona z tego, że w Polsce mniejszości etniczne i religijne są zdecydowanie MNIEJSZOŚCIAMI, nawet w obrębie konkretnych regionów, czy miast (w przedwojennym Białymstoku Żydzi stanowili większość). Część z nich to zdecydowani antysemici starego typu. Wśród takich ludzi się wychowałem i choć niejednokrotnie w rozmowach przeciwstawiam się ich stereotypowemu myśleniu, nie jestem też w stanie się od nich odciąć, bo to są skądinąd porządni ludzie. (Wiem, wiem, ktoś może od razu powiedzieć, że „tacy porządni ludzie byli w Jedwabnem”, ale odpowiadam – tak, właśnie tak, i na tym polega tragedia, czyli sytuacja bez prostego rozwiązania). Nie jestem w stanie ich zreformować, ale myślę, że jestem w stanie kontrolować siebie samego. Antysemickie memy mam zaszczepione, choć uważam się za człowieka otwartego. To, że za antysemitę się nie uważam, jest wynikiem wpływu pewnych wspaniałych ludzi, których poznałem w ostatnich latach liceum i na studiach, ale również pewnego procesu rozumowego. Niestety nigdy nie wiem, czy w jakimś momencie (pisałem niedawno o pokusie przejścia na „ciemną stronę mocy”) zgorzknienia nie wylezie ze mnie myślenie podłe i prymitywne. Mam nadzieję, że to nie nastąpi, ale byłbym hipokrytą, gdybym powiedział, że antysemityzm jest mi kompletnie obcy. Kiedy więc słyszę o atakach brooklyńskich organizacji żydowskich na Polskę, staram się nie ulegać swojej „ciemnej stronie mocy”, która syczy „znowu ci Żydzi, jak to zwykle oni!” Staram się również od razu sprowadzić swoje myślenie na tory logiki, która każe odseparować żydowskich odpowiedników ojca Rydzyka od milionów normalnych ludzi, którzy żyją tak samo jak ja. Chciałbym, żeby to drugie przychodziło mi naturalnie, ale niestety tak nie jest. Mam jednak dobrą wolę i staram się jak mogę, żeby kierować się pobudkami szlachetnymi.\nObawiam się, że wielu Polaków ma ten antysemityzm dość dobrze zakamuflowany nawet przed samym sobą. Kiedy jest on jawny, przynajmniej możemy się do niego ustosunkować, wyśmiać, potępić, albo spróbować nawrócić na bardziej otwarte myślenie. Czasami jednak antysemicki tekst wyskakuje właśnie gdzieś z dna naszej „ciemnej strony mocy”, zwłaszcza tam, gdzie nasze ego czuje się zaatakowane. Tak się właśnie stało w przypadku pani profesor z UMCS, która do swojej koleżanki, która jej zwróciła uwagę na to, ze przedłuża zajęcia i blokuje salę, zwróciła się gwałtownie „Ty Żydówo!” Świadkowie mówią, że tak było, natomiast pani profesor temu zaprzecza. Jestem w stanie uwierzyć, że ona sama tak bardzo chce wyprzeć swój antysemityzm ze swojej świadomości, że autentycznie nie pamięta tej formy ataku na koleżankę-judaistkę. Antysemityzm, który przy okazji wydostał się na powierzchnię to jedna sprawa. Druga, choć ściśle z nią powiązana to pospolite chamstwo, które u profesora wyższej uczelni nie powinno się było pojawić.\nWłaśnie podpisałem list-petycję do tejże pani profesor.\nAutor: Stefan Kubiak o 13:23 1 komentarz: Linki do tego posta\nUrzędnicze pomysły na oświatę\nNie ukrywam, że reformy rządu Jerzego Buzka witałem z wielką nadzieją. W naiwności swojej uważałem, że nie wolno tkwić w de facto komunistycznym systemie i że trzeba zmieniać. Dzisiaj można na trzeźwo ocenić efekty tych reform.\nJedną z zasadniczych zmian, jakie wtedy przeprowadzono, było wprowadzenie w szkolnictwie systemu 6+3+3. Ponieważ coś podobnego funkcjonuje w krajach anglosaskich, wydawało mi się, że jest to świetny pomysł. Przekonywał mnie argument, że starsze klasy podstawówki, powinny być oddzielone od „maluchów”, że ich mentalność jest inna i że dla ich rozwoju umysłowego gimnazjum będzie lepsze.\nByła to olbrzymia pomyłka. Pod względem wychowawczym gimnazjum okazało się totalną porażką. Uczeń klasy VII i VIII pozostający pod opieką tych samych nauczycieli z podstawówki, był łatwiejszy do wychowania. Oczywiście zawsze były i są łobuzy, ale jeżeli od klasy IV znał swoich nauczycieli i nauczył się ich szanować i najczęściej nadal ich szanował w ostatnich dwóch klasach. Idąc do gimnazjum, trzynastoletni dzieciak czuje się bardzo dorosły. Poznaje nauczycieli i bada na ile sobie może pozwolić (w podstawówce już to wiedział). Okazuje się, że często może sobie pozwolić na wiele.\nPonieważ nie ma żadnej selekcji, do jednej klasy w gimnazjum trafiają dzieci dobre w nauce i bardzo słabe. Nauczyciele, chcąc wyrobić statystyki, nieustannie przystosowują poziom wymagań do tych ostatnich. W ten sposób gimnazja to pierwszy etap, na którym następuje pomieszanie młodym ludziom w głowie poprzez podanie im sygnału „umiesz” (ocena pozytywna), podczas gdy nie umie. Bystre acz leniwe dzieciaki doskonale wiedzą, że nie umieją, ale za to nabywają bardzo niebezpiecznej świadomości, że można żyć nie wkładając w nic wysiłku. Te mniej bystre nie mają żadnej świadomości. Niedouczony gimnazjalista idzie do liceum, gdzie mechanizm rozumowania nauczycieli jest z konieczności taki sam – obawiają się, że jeśli będą cisnąć, to im młodzież ucieknie i stracą posady. Potem następuje powtórka tego samego na wyższej uczelni, zwłaszcza prywatnej. Gimnazja zafundowały nam młode pokolenia nie tylko nieuków (bo tacy byli w każdym pokoleniu), ale po prostu takich nieuków, którzy nie do końca zdają sobie sprawę, że są nieukami.\nCałym osobnym zagadnieniem jest opracowanie programów dla poszczególnych szczebli szkolnych. A to się materiał powtarzał, a to coś istotnego wypadło. A w końcu stwierdzono, że np. w ostatnich dwóch klasach liceum uczeń nie musi już się uczyć historii.\nSwego czasu w „Gazecie Wyborczej” pojawiły się artykuły mówiące, że najlepiej funkcjonujący system oświatowy w Europie, mianowicie fiński, stał się tak doskonały, kiedy Finowie przyjęli model z ówczesnej NRD (9+3). Faktycznie taki model w komunistycznych Niemczech Wschodnich funkcjonował. Napisałem email do fińskiego ministerstwa oświaty. Odpisali mi, podali linki do stron n.t. doskonałego fińskiego systemu, ale o wzorowaniu się na oświacie enerdowskiej nawet się nie zająknęli. Jak by nie było, czy się wzorowali, czy też nie, ten system się sprawdza.\nTymczasem pani minister Hall i jej czeladka proponują pójść drogą zachodnioniemiecką – gimnazjum ma być połączone z liceum. (W Austrii i wielu landach Zachodnich Niemiec obowiązuje model 4+8). Nie wiem, jakie pozytywne zmiany miałaby taka zmiana przynieść. Wychowawczo nie wróżę tu niczego dobrego – konfrontacja 13-latków z 19-latkami niekoniecznie wyjdzie na korzyść tym pierwszym. Jaki program miałaby realizować taka sześcioletnia szkoła średnia, zupełnie nie wiem, zwłaszcza przy pomyśle, że dwa ostatnie lata liceum to już przygotowania do studiów. Może więc zrobić coś na wzór Anglii, gdzie faktycznie dwa ostatnie lata poświęca się na garstkę przedmiotów bezpośrednio potrzebnych do przyjęcia na wymarzony kierunek na wyższej uczelni.\nW całej tej radosnej pomysłowości ministrów oświaty jak zwykle najbardziej zdezorientowany jest szeregowy nauczyciel. Ale jest w tym i jakaś pozytywna iskierka – pracownicy ministerstwa, kuratoria, wojewódzkei, miejskie itd. wydziały oświaty będą miały roboty od cholery. Urzędnicy będą do tego niezbędni. Przecież oprócz całej papierkowej roboty związanej z reorganizacją całego systemu, trzeba będzie organizować szkolenia dla dyrektorów oraz dla nauczycieli. Będzie się działo dużo. To, że gdzieś w całym tym bałaganie ktoś będzie chciał kogoś czegoś nauczyć, jest najmniej istotne.\nJeżeli ktoś się pogubił w tym, co się dzieje w oświacie, proponuję wrócić do podstawy procesu nauczania, do której cała nauka pedagogiki i metodyk poszczególnych przedmiotów to tylko przypisy. Otóż proces nauczania to czynność, w wyniku której ten, który umie więcej przekazuje swoją wiedzę temu, który umie mniej. To wszystko.\nAutor: Stefan Kubiak o 09:26 1 komentarz: Linki do tego posta\nCzy ludzie po pięćdziesiątce to obiboki?\nJako jeden z środków zaradczych wypełnienia luki budżetowej a także w szerszym wymiarze ulżenia długowi publicznemu lansuje się ostatnio zapędzenie do pracy ludzi po pięćdziesiątce, którzy pracować by mogli, a jednak są chyba jakimiś cholernymi obibokami i nie pracują.\nDziennikarze, którzy wypisują takie rzeczy, albo dzieciaki na Facebooku, które w dobrej wierze je powtarzają, prawdopodobnie nie mają zielonego pojęcia, o czym piszą, a już z całą pewnością nie myślą samodzielnie. Głosy osób, o których mowa, gdzieś nikną na forach internetowych, albo przechodzą niezauważone, podczas gdy wszystkowiedząca młodzież powtarza totalne dyrdymały z zacięciem godnym lepszej sprawy.\nWczesne emerytury służb mundurowych to z pewnością gruba przesada. Mało który zawodowy żołnierz czy policjant po zakończeniu służby np. w wieku 35 lat (za komuny oznaczało to koniec zaliczania się do „młodzieży” i trzeba się było wypisać z ZSMP), dożywa swych dni nic nie robiąc i żyjąc z wypłacanych przez państwo pieniędzy. Owszem, chętnie te pieniądze biorą, bo reguła jest bardzo prosta – skoro dają, to się bierze, ale najczęściej pracują gdzie indziej, na niepełny etat lub na czarno, żeby tej państwowej emerytury nie stracić, albo rozkręcają własne biznesy. W tym wypadku bywa i tak, że to, co wypracują w prywatnym biznesie, to im potem państwo przepuściwszy przez tysiące urzędniczych rąk i biurek, wypłaca w postaci tej emerytury. Oczywiście można by się wdać w szczegółowe wyliczenia i gdzieś tam pewnie wyjdzie, że do ich emerytur wszyscy dopłacamy, ale nie będziemy się w takie rachunki bawić, bo to nie o to chodzi. Rzecz w tym, że państwo ustawowo obiecało płacić trzydziestopięciolatkom emerytury, a oni byliby chyba nienormalni, gdyby powiedzieli, że nie chcą tych pieniędzy brać.\nArtykuły, które coraz częściej pojawiają się w prasie i Internecie, nie czepiają się zresztą szczegółów. Wcale nie mówią o państwowych emeryturach w służbach mundurowych, ale od razu jadą po całości i grzmią, jak to zdrowi pięćdziesięciolatkowie obijają się za nasze pieniądze, podczas gdy mogliby pracować i ulżyć budżetowi.\nChyba żaden z tych mądrali nie bierze pod uwagę faktu, że żyjemy w kraju, gdzie mimo hucznych obwieszczeń na temat naszej zieloności oraz na temat naszego wyspiarstwa, nadal istnieje bezrobocie i mimo braku rąk (często mózgów) do pracy w pewnych specjalnościach, olbrzymia rzesza ludzi nie ma co ze sobą robić i na próżno szuka zatrudnienia. Wśród nich często znajdują się ludzie po pięćdziesiątce, których po prostu wypchnięto z pracy, albo na zasiłek, albo na rentę, albo, w bardziej „eleganckich” przypadkach, wprost na emeryturę. Oczywiście, że mogliby jeszcze pracować, ale ich pracodawcy tego nie chcą.\nNie zapominajmy, że żyjemy w kraju, gdzie dopóki można komuś za pracę nie zapłacić, to się nie płaci. Państwo faktycznie mogłoby się wiele nauczyć od prywatnego biznesu, który w wielu przypadkach umie gospodarować pieniędzmi tak, żeby wyciągnąć maksymalny zysk przy minimalnych nakładach. Nie mówię o wszystkich pracodawcach, ale niestety jest to zjawisko bardzo częste. Jeżeli ktoś ma okazję dostać 1000 złotych emerytury i sobie dorobić na czarno, to dlaczego miałby harować pod kierownictwem jakiegoś cwaniaczka za 1100 zł?\nOczywiście, żaden dziennikarz, ani młody niedoinformowany „liberał”, nie weźmie pod uwagę całości sytuacji na rynku pracy (albo w ogóle na rynku), tylko proponuje, żeby tym wypchniętym z pracy ludziom zabrać te świadczenia, które otrzymują. Rozwiązanie genialne na miarę ogólnego poziomu intelektualnego III Rzeczypospolitej!\nOsobiście wydaje mi się, że jakimś rozwiązaniem byłyby małe biznesy, choć niekoniecznie chodzi mi o zasadę samozatrudnienia. W małej firmie zatrudniającej do 5 osób, stosunki są inne niż w hierarchicznie zorganizowanym molochu. Rozsądny właściciel małego przedsiębiorstwa doskonale wie, że doświadczony pracownik to skarb. Istnieje oczywiście niebezpieczeństwo, że właściciel takiego małego biznesu też okaże się drobnym cwaniaczkiem, któremu zależy tylko na jak największej eksploatacji pracownika. Znam takie przypadki, i niestety liczenie na to, że działania takiego pracodawcy mają krótkie nogi, jest nieco naiwne. Jest mimo wszystko bezrobocie i na razie to on może robić z ludźmi, co chce. Teoretycznie jednak można trafić na normalnie myślącego biznesmena, z którym można się rozsądnie ułożyć ku obopólnej korzyści.\nZupełnie inaczej sprawa wygląda w systemie korporacyjnym. Osobiście uważam, że korporacyjny moloch niewiele się różni od państwowego molocha epoki Gierka, z tym, że pozycja pracownika we współczesnej korporacji jest o wiele gorsza. Tutaj w grę nie wchodzi tylko chciwość właścicieli na samym szczycie piramidy, ale również cały skomplikowany system wewnętrznej konkurencji wśród pracowników wszystkich szczebli. Kumoterstwo i nepotyzm mają tu miejsce tak samo, jak w firmach i urzędach państwowych. Wzajemne podgryzanie się i świń podkładanie jest również na porządku dziennym. Moloch komunistyczny dawał poczucie bezpieczeństwa socjalnego. Praca w korporacji nigdy tego nie daje. Dzisiaj jesteś a jutro cię nie ma.\nCo jakiś czas pojawiają się głosy, że nasze firmy już trochę zmądrzały i stawiają na doświadczenie i oddanie firmie. Może gdzieś tak i jest, ale to co się daje zaobserwować gołym okiem to nadal poszukiwanie „młodych, energicznych i z dużym doświadczeniem”. To ostatnie oczywiście doprowadza do rozpaczy ludzi młodych poszukujących pracy. Ten pierwszy warunek z kolei zabija tych po pięćdziesiątce. W ten sposób ktoś nakręca paranoję, robi ludziom wodę z mózgu i potem jeszcze puszcza do mediów kretyńskie teksty, które redagują równie ogłupiali dziennikarze.\nKorporacja to wielka maszynka do mielenia mięsa. Praktycznie nie ma w niej nikogo, kto by mógł się czuć bezpiecznie i w pełni wziąć odpowiedzialność za całość, albo przynajmniej za swoją działkę, bo i tak nie wiadomo, czy twój pięćdziesięcioletni rówieśnik na kierowniczym stanowisku nie zwolni cię nagle z pracy pod byle pretekstem, żeby móc zatrudnić swojego zięcia lub bratanka. Kompetencje gdzieś się tam liczą, ale w wielkim molochu nie ma ludzi niezastąpionych.\nW latach dziewięćdziesiątych zażartowałem z mojego znajomego, który był typowym produktem tamtego okresu – korporacyjnym wilkiem, żądnym sukcesu i nakierowanym na cel. Broń Boże nie czepiam się, bo zarówno wówczas, jak i dzisiaj szczerze go podziwiałem i podziwiam. Zażartowałem, bo powiedziałem, że jest ejdżystą (od ang. ageism, czyli dyskryminacja ludzi starszych), bo zatrudnia tylko młode dziewczyny. Najpierw spytał, co to jest, bo było to słowo, które dopiero zaczęło robić karierę na Zachodzie, a w Polsce mało kto to pojęcie w ogóle znał, a kiedy mu wytłumaczyłem, z rozbrajającą szczerością bez cienia poczucia wstydu stwierdził: „a niby dlaczego miałbym zatrudniać jakieś stare kaszaloty?”\nZe wstydem przyznaję, że nie zareagowałem wówczas należytym oburzeniem, ale nie dlatego, że podzielałem jego poglądy, tylko tak mnie ta jego do bólu szczera reakcja rozśmieszyła, że nie mogłem się powstrzymać od wybuchu wesołości. Rozśmieszyło mnie to tym bardziej, że kolega mój w chwilach, kiedy nie mówił o biznesie, lubił się również wymądrzać na tematy etyczno-religijne (był bardzo zaangażowanym prawosławnym). Jego podejście do ludzi starszych prawdopodobnie w ogóle mu się nie kłóciło z wysokimi standardami moralnymi, o których lubił mówić i które pewnie nawet mu się wydawało, że stosuje w życiu.\nKariera w korporacji niejednokrotnie kosztowała go wiele nerwów i wojen z kolegami. Wiem skądinąd, że szanowano go jako szefa, ponieważ jego działania w odróżnieniu do wielu mu równych lub wyżej stojących w hierarchii firmy za swój główny cel stawiało sobie rozwój przedsiębiorstwa, a nie tylko utrzymanie władzy. On był pasjonatem stawiania sobie ambitnych zadań dla dobra firmy i ich realizowaniem. Faktycznie przyniosło mu to i awans w ramach korporacji, potem przeniesienie do innego miasta na naprawdę najwyższe z możliwych wówczas stanowisk, choć oczywiście o samych szczytach (poza granicami Polski) już oczywiście marzyć nie mógł. Ale i on jednak w końcu nie wytrzymał. Będąc na świeczniki i nawet wykonując swoją pracę najlepiej jak ona może być wykonana, nie tylko nie ma się gwarancji, że się będzie nadal docenianym, ale nawet czy się ją będzie dalej wykonywało, bo jest niemal pewne, że na to stanowisko szykuje się już co najmniej kilku młodych wilków.\nMój kolega rozsądnie odszedł ze stanowiska z godziwą odprawą i założył własną jednoosobową firmę konsultingową. Wiedzie mu się chyba bardzo dobrze, a życie ma z pewnością spokojniejsze.\nWracając do tematu – korporacja to miejsce, gdzie wręcz modelowo widać działanie tzw. układów. Nie ma siły, żeby układy się nie pojawiły. Nie zawsze są złe. Jeżeli zgodnie ze sobą współpracuje dobrze zgrany zespół i robi to dla dobra firmy, to taki układ jest idealny. Niestety mentalność wielu jest taka, że faktycznie najważniejsze jest karmienie własnego ego i utrzymanie się u władzy jako wartość sama w sobie. Tacy ludzie tworzą układy niezdrowe, kliki wzajemnie się podgryzających lizusów i miernot. Nie ma tu miejsca dla uczciwie traktującego swoje obowiązki doświadczonego pięćdziesięciolatka.\nJeden z kolejnych popularnych wśród polskich ekonomistów i dziennikarzy poglądów, to entuzjastyczna konstatacja faktu, że stawiamy naszą gospodarkę na nogi dzięki kapitałowi zagranicznemu, którego przyciąga do Polski przede wszystkim tania siła robocza. Wprost, otwartym tekstem prasa i inne media trąbią, że to wspaniale, że Polacy są niewolnikami pracującymi za głodowe stawki. Wielu z nas, zamiast czekać na ten zachodni kapitał, który ma przynieść zbawienie jakiejś statystycznie liczonej przy pomocy dość pokrętnych działań gospodarce, woli wyjechać tam, gdzie można pracować za godziwe pieniądze.\nByłoby wspaniale jakoś tych zdrowych ludzi po pięćdziesiątce zagospodarować. Znam takich, co w tym wieku ruszają pracować fizycznie do Anglii. Kiedy Niemcy otworzą swój rynek pracy, jeszcze więcej Polaków wyjedzie tam pracować. Zdrowi pięćdziesięciolatkowie pewnie też, bo są jeszcze miejsca w Europie, gdzie ceni się doświadczenie nie tylko zawodowe, ale w ogóle życiowe. W Polsce prawdopodobnie zostaną ci, którym powodzi się dobrze, ci, którzy są zbyt tchórzliwi, żeby zacząć nowe życie na obczyźnie oraz cała rzesza specjalistów od marketingu i zarządzania, która będzie w wywiadach prasowych szczerze się dziwić, że Polacy zamiast się cieszyć, że oto jakaś zachodnia firma otworzyła rękodzielnię (że użyję tego pięknego staropolskiego słowa) w ich miasteczku i oferuje pracę (za minimum socjalne), wolą pracę w obcym państwie.\nKiedy słyszę o programach rządu dotyczących przyciągnięcia Polaków pracujących w W.Brytanii z powrotem do kraju za pomocą „atrakcyjnych” posad w Puszczy Białowieskiej, to po prostu mam ochotę usiąść na podłodze, zapłakać, a potem zacząć się po niej tarzać w histerycznym śmiechu. Myślę, że jestem w stanie znieść różne draństwa, jeśli wiem, że nie mam na nie osobistego wpływu. Nie mam jednak żadnej odporności na głupotę, zwłaszcza na tę wygłaszaną publicznie i z głęboką wiarą w to, że jest czymś przeciwnym, samym zdrowym rozsądkiem.\nAutor: Stefan Kubiak o 16:55 4 komentarze: Linki do tego posta\nNa progu "ciemnej strony mocy"\nOprócz zaciekłych szowinistów chyba nikt nie zaprzeczy, że uczucia nienawiści rasowej, ksenofobia i antysemityzm to uczucia paskudne i potępienia godne. Ludzie, którzy z łatwością przerzucają wady kilku, a nawet kilku tysięcy przedstawicieli danej grupy na całą tę grupę, nie zasługują na zrozumienie. Gdyby to jednak chodziło po prostu o taki właśnie błąd w rozumowaniu.\nNienawiść rasowa czy etniczna często jednak nie bierze się z prymitywnego odrzucenia „innego” albo „obcego”, choć oczywiście takie biologiczne podłoże jak najbardziej tkwi na dnie podświadomości każdego z nas. Kto zaprzeczy, ten obłudnik i hipokryta. Każdy człowiek o jakiejś samoświadomości, zdaje sobie sprawę z tego, jak brzydkie i pierwotne są to odczucia i próbuje je okiełznać przy pomocy narzędzi kulturowych. Cywilizowane społeczeństwa narzucają programy wychowawcze, które mają człowieka ukształtować w duchu wzajemnej tolerancji, szacunku i współpracy. Jest to ze wszech miar godne pochwały, ale niestety nie załatwia sprawy.\nPrawdziwy problem, taki na serio, zaczyna się bowiem, kiedy następuje poczucie zagrożenia egzystencji ze strony innej grupy. Jeżeli grupą uważaną za wrogą jest jakiś obcy naród, rodzi się fobia wobec niego, stąd rusofobia, germanofobia, czy judeofobia (której nie należy mylić z biologicznym antysemityzmem). Często można spotkać się ze stwierdzeniem, że samo mówienie o judeofobii i odróżnianie jej od antysemityzmu jest już objawem tego ostatniego, z czym nie można się zgodzić. W I Rzeczypospolitej przyjęcie chrztu całkowicie zdejmowało z Żyda stygmat pogardy ze strony chrześcijan. Kiedy pojawił się prawdziwy antysemityzm (odmiana rasizmu), ten zabieg już nie wystarczył. Dla antysemity nawet domieszka krwi żydowskiej (cokolwiek przez to rozumieją) dyskwalifikuje człowieka jako współobywatela.\nZostawmy jednak te wszystkie niuanse. Amerykańscy psychologowie społeczni bardzo trafnie zauważają, że jeżeli dochodzi do bezpośredniej konkurencji i to wcale nie na polu religii czy kultury, ale dość prymitywnej rywalizacji finansowej (mówiąc bez ogródek, tam, gdzie chodzi o chleb), tam tolerancja największego jej zwolennika jest narażona na szwank. Obojętnie, czy nadzieję na zarobek zabiera ci Chińczyk, Żyd, czy sikh, istnieje skłonność do ekstrapolacji konkretnej nienawiści do tego konkretnego przedstawiciela danej „obcej” społeczności na nią samą i wszystkich jej przedstawicieli.\nRefleksja ta naszła mnie z bardzo prostego powodu. Frustracja spowodowana brakiem spełnienia oczekiwań to najprostsza droga do zgorzknienia i gotowości do obwiniania wszystkich okoliczności towarzyszących za własne niepowodzenie. Człowiek, który uważa się za skrzywdzonego, często przestaje myśleć obiektywnie i rozpamiętuje swoją klęskę, a także szuka winnych we wszystkich dookoła. Problem w tym, że w tym obwinianiu innych może mieć i rację, bo to czyjeś konkretne decyzje wpędziły go w tę sytuację, ale tak jak Józef K. z „Procesu” Kafki, nie wzbudza on niczyjej sympatii. Przyjaciele i znajomi kiwają głowami ze zrozumieniem i współczuciem, ale palcem nie kiwną, żeby jego sytuację zmienić. Jeżeli frustrat im to wypomni, tym gorzej dla niego, bo w ten sposób straci nawet to zrozumienie i współczucie. W rezultacie ktoś, kto ma zostać ofiarą splotu niesprzyjających okoliczności, nieuchronnie nią zostaje, bo niewielu chce się zadawać z przegranym, a już na pewno nikt nie chce się zadawać ze zgorzkniałą ofiarą, popularnie zwaną nieudacznikiem. („Ofiara” wzbudza jeszcze litość, „nieudacznik” tylko chęć dobicia). Każde działanie podjęte przez frustrata kieruje się przeciwko niemu, bo po prostu ludzie nie lubią kogoś, kto zakłóca im błogi spokój sumienia.\nNigdy nie zgadzałem się i nadal nie zgadzam z programem politycznym PiS, ale dobrze rozumiem chęć rodzin ofiar katastrofy wyjaśnienia tejże. Krytykują rząd za opieszałość i uległość wobec Rosji, co jest zupełnie zrozumiałe, ale już większość społeczeństwa, która żadnej straty nie poniosła, ma im za złe, że burzą święty spokój. Oni ze swej strony czują z tego powodu frustrację i często atakują tych, którzy ich atakują, co z kolei zwielokrotnia niechęć większości.\nTen rok akademicki nie zaczyna się dla mnie osobiście zbyt ciekawie. Sprawy, którym poświęciłem swego czasu nieco energii i emocji, przybrały pomyślny obrót, ale niestety to nie ja zbieram tego owoce. Poczucie krzywdy, odrzucenia, czyli tego co rozumiemy pod ogólnym pojęciem frustracji oraz zranione ego powodują, że człowiek przestaje myśleć racjonalnie i pogrąża się w zgorzknieniu. Wiem doskonale z doświadczenia, że manifestacja tych uczuć nie przynosi niczego dobrego, zwłaszcza samemu zainteresowanemu. To jest chyba próg czegoś, co mistrz Yoda z „Gwiezdnych Wojen” nazywał „ciemną stroną mocy”. To dlatego właśnie uważam, że postawa typu „plują mu w twarz, a on mówi, że deszcz pada” jest mimo wszystko lepsza od postawy ocenianej przez innych jako „deszcz pada, a on mówi, że plują mu w twarz”.\nMuszę utrzymać rodzinę i przeżyć kolejny rok. Nie stać mnie na żadne unoszenie się honorem. Nie czuję się dobrze w obecnej sytuacji, ale spróbuję ją przetrwać.\nWracając na płaszczyznę bardziej ogólną, to właśnie ludzie, którzy przekroczyli pewien próg własnej frustracji, tzn. poddali się jej i ulegli łatwym racjonalizacjom, zasilali siły „ciemnej strony mocy”. Sfrustrowani robotnicy mogli wstępować do komunistów, albo, jeżeli uważali, że skrzywdzili ich Żydzi, do nazistów. Dla zbrodniarzy i w ogóle dla ludzi złej woli nie ma żadnego usprawiedliwienia. Niemniej przejścia na „ciemną stronę mocy” nie biorą się znikąd i nie zawsze można za nie obwiniać wrodzone skłonności tego, który jej uległ. Istnieją niezależne od niego okoliczności, które go do niej pchają. Wielką sztuką jest im nie ulec.\nAutor: Stefan Kubiak o 00:30 3 komentarze: Linki do tego posta\nAnglosasi, Francuzi i Polacy, czyli konferencja na...


Biała tunika nowości 2021 - Szafa.pl\nZnaleziono 2428 przedmiotów przypisanych do tagu Biała tunika.\nDłuższa tunika w trzech kolorach czarnym , białym i fuksji. Rękawy długie Tunika uszyta z cienkiej , rozciągliwej dzianiny sweterkowej . Rozmiar na metce 48 ale pasuje tez na 50. Wymiary: dł. 86 cm...\ndzianowa tunika ze złota nitka...\nDzianinowa melanżowa tunika ze złota nitka i złotym printem na przodzie . Dekolt w szpic , na dole wykończona tunelem Uszyta z rozciągliwej , cienkiej dzianiny sweterkowej . Rozmiar na metce XL(ZA...\nSatynowa sukienka tunika z falbanką...\nSukienka marki Rainbow z kolekcji Bon Prix. Bardzo ładna, wyjątkowo kobieca! Wzór geometryczny w czarno-białe wielokąty, fason nawiązujący do stylu retro. Przy szyi stójka z falbanką, zapinana na ...\nZnajdź podobne - biała tunika\ntunika biała biała sukienka biała bluzka\nbiała koszula TUNIKA SUKIENKA tunika na wesele czarna tunika\nbiała bokserka biała marynarka sweter tunika koszula tunika\ntunika plażowa tunika w kwiaty sukienka biała biała spódnica


Zdjęciowo | Świat Lelka\nZaległości i bojowe nastawienie →\nTik tak, tik tak. Nieubłaganie czas pędzi do przodu. Zostały 2 tygodnie byczenia się matki na urlopie. A później wielki come back. Teoretycznie. Praktycznie natomiast wygląda to tak, że siedzimy sobie i sami nie wiemy na co liczymy. Że znajdzie się opiekunka? Że może spadnie z nieba złoty deszcz? Że jedno z nas nie będzie musiało wracać do pracy, bo damy radę przeżyć z mops-owych ?ochłapów?? Może życie nas zaskoczy i w ciągu tych 2 tygodni wszystko się ułoży? Nie ma wyjścia ? musi się ułożyć.\nŻeby nie było tak pesymistycznie jak zwykle informuję, że Gabryśka ma się coraz lepiej i wróciliśmy do codziennego męczenia naszego dziecka. Wypróbowaliśmy nową fasolkę.\nA także poćwiczyliśmy z nową Panią rehabilitantką. Oczywiście wszystkie te zabiegi są dla naszego dziecka potworną tragedią, ale liczymy, że wkrótce się do nich przyzwyczai.\nDla nas plus takiego męczenia jest taki, że dziecko znowu zaczęło porządnie jeść. I nawet mamowa zupa jest ok. Ba jest pyszna, a te Gerbery i inne mogą się schować.\nW ćwiczeniach pomaga nam stos gadżetów przyniesionych przez Mikołaja. A te Mikołaje kochane wciąż nie przestają rozpieszczać naszego Lelusia. Co prawda choinki już nie ma, ale im to nie przeszkadza:) Ostatnio nazwoziły i naprzysyłały mnóstwo ubranek i piżamek z samej Anglii i światowo się zrobiło. Mikołajowi Gosi i Emilii dziękujemy, bo bardzo przyjemnie śpi się w takich zagrabanicznych pajacach:)\nA tu zamieszczam zdjęcia sprawcy uszczuplenia naszego fundacyjnego budżetu o 490zł (przemiły Pan ze sklepu medycznego obniżył cenę z 520 zł). Żeby to chociaż była inwestycja długoterminowa, ale nie – taki kabelek podobno trzeba kupić co pół roku ze względu na jego krótką żywotność.\nNie dopatrzyłam się w nim jakiejś wyjątkowości.\nOne Response to Zdjęciowo\n8 stycznia 2012 at 11:03\nGabrysia wie, co dobre. Gerberki są be. Antoś też nie chciał ich jeść, a jak posmakował maminej kuchni to nawet nie chciał buzi otworzyć do kupnego jedzenia.\nWszelakie kabelki dla naszych dzieci są pieruńsko drogie, chociaż wyglądają jak zwykłe kabelki…


G-Shock GS-1400B-1AER Casio - zegarek.net\nGS-1400B-1AER Zegarek G-Shock Casio -męski\nPowiadom mnie o Casio GS-1400B-1AER\nOpis zegarka G-Shock GS-1400B-1AER\nW zegarku zastosowano mechanizm solarny, w którym można zapomnieć o wymianie baterii. Nie jest zasilany przez standardową baterię lub poprzez ruch ręki, a poprzez energię słoneczną lub światło sztuczne. Tym samym, nie musimy się martwić o to, że G-Shock GS-1400B-1AER przestanie wskazywać czas w najmniej odpowiednim momencie. G-Shock GS-1400B-1AER posiada 3-letnią gwarancję z możliwością jej przedłużenia o kolejne 3 lata.\nG-Shock GS-1400B-1AER jest produktem japońskim, co daje gwarancję wysokiej jakości komponentów, perfekcji wykonania i innowacyjnych rozwiązań. Sportowy charakter tego modelu jest bardzo wyraźny. Projektantom udało się połączyć dynamiczną formę z dobrymi parametrami technicznymi. Dzięki temu model ten nie boi się sportowych wyzwań.\nWodoszczelnośćtego zegarka pozwala na pływanie oraz nurkowanie z nim. Uniwersalna, czarna koperta będzie pasować do wszystkich sytuacji. Koperta zegarka wykonana jest ze stali szlachetnej, dzięki czemu jest odporna na działanie czynników zewnętrznych.\nG-Shock GS-1400B-1AER został wyposażony także w funkcję alarmu. G-Shock GS-1400B-1AER wyposażony został w rozbudowany, automatyczny datownik prezentujący daty z wieloletnim wyprzedzeniem. Raz ustawiony wskazuje precyzyjnie daty przez cały czas. Dokładne odmierzanie czasu gwarantuje stoper z możliwością pomiaru trwającego nawet dobę od chwili uruchomienia. Warto zaznaczyć, że funkcja timera obejmująca maksymalne odliczanie wynoszące aż dobę daje Ci niemal nieograniczone możliwości. O upływie ustalonego czasu G-Shock GS-1400B-1AER poinformuje Cię dźwiękiem. G-SHOCK mówi wszystko! Producent zastosował w swoich zegarkach autorski system, który maksymalnie absorbuje uderzenia i wstrząsy, uniemożliwiając im dotarcie do mechanizmu. Technologia Waveceptor umożliwia podawanie czasu z dokładnością 1 sekundy na milion lat! Dzieje się to za sprawą możliwości odbierania przez mechanizm fal radiowych, które synchronizują G-Shock GS-1400B-1AER z zegarem atomowo-cezowym w Brunszwiku. Zapewnia to najwyższy stopień dokładności zegarka.\nOpinie o zegarku Casio G-Shock GS-1400B-1AER\nCasio GS-1400B-1AER 0.00zł


ODŚNIEŻARKI > trak-tom\nElektryczny, 1800 W/ 230 V\nAkumulator 48 V/ 5Ah\nSpalinowy/ Stiga SM 50\nSpalinowy/ Stiga WS 300\nSpalinowy/ Stiga WS 380\nSpalinowy/ Stiga WS 210\nSpalinowy/ B&S 950 Snow Series\nDysk cierny, Easy Turn\nPRO - EZT\n113 x 59 x 98 cm\n113,5 x 52,5 x 94 cm\n116 x 47,5 x 87 cm\n144 x 66 x 113 cm\n144 x 71 x 113 cm\n144 x 80,5 x 113 cm\n110 x 53,5 x 98 cm\n91 x 65 x 80 cm\n92 x 59 x 60 cm\n93,5 x 71 x 72 cm\n142,5 x 62 x 113,6 cm\n115 x 69 x 82 cm\n142,5 x 67,3 x 113,6 cm\n128 x 78 x 67,5 cm\n150 x 66 x 104 cm\n128,3 x 85,1 x 87,7 cm\n144 x 93 x 87 cm\n145 x 81,5 x 115 cm\n130 x 92 x 90 cm\n131 x 91 x 90 cm\nNóż do zasp\nOpony X-trac z głębokim bieżnikiem\nPodajnik ślimakowy z łożyskami kulkowymi\nPręt do czyszczenia\n13" x 4,1 "\n15 x 5.0"\n16 x 4.8"\n16" x 6.50-8 Snow Hog\nKompaktowy i wydajny model pługa wirnikowego idealny do odśnieżania podjazdów i ścieżek. Posiada wydajny system dwustopniowy z dużą mocą wyrzutu. Łatwość manewrowania, innowacyjny wirnik i mocny silnik z rozrusznikiem elektrycznym pomagają pokonać zimowe opady śniegu.\nST 227 została zaprojektowana do użytku w każdych warunkach śniegowych. Posiada wydajny system dwustopniowy z dużą mocą wyrzutu oraz regulowany uchwyt dla komfortowego użytkowania. Zastosowany układ przeniesienia napędu oraz wspomaganie kierownicy zapewniają płynne działanie.\nZaprojektowana do częstego użytku niezależnie od rodzaju śniegu o grubości 15-60 cm. Dwustopniowy system usuwania śniegu, napęd cierny, odłączanie napędu, solidna przekładnia pasowa i wyjątkowo duże opony zapewniają łatwą i wydajną pracę. Szerokość robocza to 76 cm.\nOdśnieżarka ST 4851 AE to wydajna, zasilana akumulatorowo w technologii 48V maszyna, która bez problemu poradzi sobie z zaśnieżonym podjazdem czy ścieżkami w około Twojego domu. Szerokość robocza urządzenia wynosi 51 cm, natomiast maksymalny wurzyt śniegu to 6m.\nST 8051 AE to mocniejsza wersja swojego poprzednika ST 4851 AE. Dzięki swoim parametrom jest w stanie sprostać trudnym zadaniom wokół Twojego domu i ogrodu. Ergonomiczne elementy sterujące poprawią komfort podczas obsługi, a oświetlenie LED pozwala na pracę również po zmroku.\nStiga ST 1151 E to odśnieżarka idealna dla średnich gospodarstw domowych. Jej główną zaletą są małe gabaryty oraz poręczność, dzięki czemu maszynę obsłuży praktycznie każdy. Elektryczny silnik o mocy 1800 W zapewnia idealny komfort użytkowania i możliwość wyrzucenia śniegu nawet na 6 m.\nModel ten przeznaczony jest dla najbardziej wymagających użytkowników. Profesjonalna konstrukcja zapewnia wysoki komfort pracy na ogromnych połaciach terenu. Podgrzewane rączki kierownicy zapewniają wysoki komfort pracy, a przemyślana budowa umożliwia przyjemną obsługę.


Nowości – Elektro-Techmet Hurtownia Elektrotechniczna\nF.H.U. ELEKTRO-TECHMET ul. Witosa 80, 25-565 Kielce +48 41 334 02 50 handlowy@elektro-techmet.pl pn-pt: 8:00-16:00, sob: 8:00-12:00\nSiedziba firmy Elektro-Techmet\nFIRMA ELEKTRO-TECHMET DZIAŁA OD 2003 ROKU\nW 2003 roku rozpoczeliśmy prowadzenie sprzedaży hurtowej i detalicznej. W ofercie posiadamy szeroki asortyment produktów z zakresu automatyki, oświetlenia, kabli, przewodów i produktów dla energetyki producentów krajowych i zagranicznych.\nNa każdym etapie dokładamy wszelkich starań aby każde otrzymane zamówienie było zrealizowane w jak najkrótszym czasie i każdy klient był obsłużony kompleksowo i profesjonalnie. Jeśli w naszej ofercie nie ma produktu, który Państwa interesuje prosimy o kontakt.\nPodstawowym celem naszej firmy jest profesjonalna obsługa wszystkich naszych klientów.\ntransport Certyfikowane materiały\nPłatności Reklamacje Zwroty Kontakt Ogólne warunki sprzedaży\nUżywamy plików cookie, aby ułatwić korzystanie z naszej strony oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisywanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać plikami cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Zgoda Dowiedz się więcej


Konferencja projektu „Lepsze jutro"\nDodane przez bartez dnia 05/10/2011\nW konferencji uczestniczyło blisko 60 osób. Przedstawiciele władz samorządowych, pracownicy gminnych ośrodków pomocy społecznej, animatorzy i uczestnicy projektu „Lepsze jutro”. Konferencję otworzyli wicestarosta Powiatu Białobrzeskiego Adam Bolek oraz koordynator projektu Teresa Gołębiowska.\nWicestarosta podkreślił jak ważny jest to projekt , bo trafia do grupy osób najbardziej zagrożonych wykluczeniem społecznym. Zadeklarował pomoc ludziom w ramach kompetencji powiatu. Koordynator projektu przypomniała cele i założenia do realizacji „Lepszego jutra”. Według niej o projekcie najlepiej świadczy to, że pomimo zakończenia rekrutacji wciąż zgłaszają się osoby chętne do udziału w projekcie. W miarę możliwości są traktowani jak uczestnicy rezerwowi i biorą udział w zajęciach integracyjnych i w spotkaniach.\nWszyscy zaangażowani w projekt z dumą mówili o pierwszej osobie która dostała rentę socjalną, kilka kolejnych ma duże szanse na przyznanie takiego świadczenia. Poprawiła się sytuacja materialna uczestnika i automatycznie wzrosła jego samoocena.\nŚwietnie miewa się Pan Krzysztof, uczestnik projektu, który wystąpił podczas konferencji. Współpracował najbardziej efektywnie z doradcą zawodowym. Doradca ocenia możliwości każdego z uczestników, określa ich predyspozycje. Doradca znalazł w internecie ofertę pracy niedaleko zamieszkania Pana Krzysztofa, odpowiadającą jego kompetencjom. Przećwiczyli rozmowę z pracodawcą, przygotowali dokumenty i Pan Krzysztof zerwał skutecznie z bezrobociem. „… Jestem szczęśliwy…” mówił podczas konferencji Pan Krzysztof. Wcześniej miał przykre doświadczenia. Jego poprzedni pracodawca nie wypłacił mu należnych pieniędzy, dlatego, że nie jest w pełni sprawny- pracował bez wynagrodzenia. Teraz mówił ”…jestem pewien, że nikt nie odważy się tak źle mnie potraktować, bo stoją za mną ludzie z projektu …” Zadowolone są też osoby które na bieżąco korzystają z porad pracowników socjalnych. Sprawdzają aktualne przepisy, szukają najlepszych rozwiązań, żeby np. kupić rower stacjonarny potrzebny do rehabilitacji. Trzeba też w kilku wypadkach wystąpić o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, członków rodziny, czy samych uczestników. To konkretne zadania do wykonania, ale jest też mnóstwo „drobnych kroczków”, które muszą wykonać pracownicy projektu i uczestnicy.\nWsparcie i dawanie nadziei to najważniejsze zadanie animatorów. Większości animatorów udało się to, co jest podstawą dobrego porozumienia, zdobyli zaufanie swoich podopiecznych. Są przykłady wręcz anegdotyczne takiego ogromnego zaufania. Jeden z uczestników projektu poproszony przez pracowników Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie o podpisanie odbioru drobnych upominków z logo projektu „Lepsze jutro” powiedział, że nie podpisze, bo tak mu radził animator, „…żeby niczego nie podpisywać…” Pomogło dopiero przekonywanie, że animator też poprosiłby go o podpis w tej sytuacji.\nPodczas konferencji anegdot, śmiechu, oklasków i chwil wzruszających było więcej. Animatorki dzieliły się bardzo osobistymi refleksjami. „…Ja sama nie poznaję siebie mówiła jedna z nich. Mam więcej pogody ducha, jestem bardziej pewna siebie. Długo szukałam pracy, zwątpiłam, że mogę spodziewać się czegoś dobrego od życia. Teraz wiem, że w każdym wieku warto próbować zmienić coś na lepsze. Zawsze marzyłam, żeby pomagać innym teraz to robię i jeszcze mi za to płacą…” Druga z animatorek, która wychowuje niepełnosprawne dziecko ze łzami w oczach mówiła o tym jak ważne jest to, żeby ktoś wysłuchał i minimalnie zaangażował się w pomoc. Miała obawy czy zdoła pogodzić opiekę nad córka z pracą animatora. Pracownicy PCPR-u którzy znali ją wcześniej wspierali, przekonywali, że jest to możliwe. Nawet w czasie koniecznej hospitalizacji córki udało się wszystko sprawnie zorganizować.\nGoszczący na konferencji pracownicy gminnych ośrodków pomocy społecznej mówią, że pracownicy projektu „Lepsze jutro”wykonują pracę socjalną na jaką oni mają za mało czasu. To rozmowa i rozeznanie sytuacji. Dobre efekty widać gołym okiem, większość z 60 niepełnosprawnych uczestników projektu przestała być „odludkami”. Cieszy ich wychodzenie z domu, cieszy perspektywa spotkań, wspólnego wyjazdu, pikniku. Pani Barbara niepełnosprawna uczestniczka projektu wypowiadająca się pod koniec konferencji powiedziała moje życie zmienia się na lepsze, czuję się mocna…”\nNa kolejne liczne spotkanie osób zaangażowanych w projekcie „Lepsze jutro” koordynator projektu zaprosiła 21 maja – będzie to piknik integracyjny.


Dni miasta będą bardziej niż skromne | DKL24.pl - Aktualne informacje z ziemi kłodzkiej i okolic\nNapisano dnia: 2019-04-21 11:42:00\nKŁODZKO. Miasto sposobi się do swojego corocznego święta. Czyni to po raz 58. Dni Kłodzka zapowiadają się zdecydowanie skromniej, niż w latach poprzednich, a potrwają od 18 maja do 1 czerwca.\nGruziński chór męski "Batumi"\nOd "Nocy Muzeów" rozpoczną się obchody święta miasta nad Nysą. W jej programie m.in. otwarcie wystawy poświęconej kłodzkiemu architektowi Andreasowi Ernstowi, żyjącemu w latach 1861 - 1929. Kalendarz dni ujmuje koncert doskonałego chóru gruzińskiego "Batumi", koncert „Dzieci Dzieciom”, przegląd chórów w kościele jezuitów. Nie zabraknie targów staroci oraz giełdy skał i minerałów, imprez rekreacyjnych i sportowych.\nÓw skromniejszy program Dni Kłodzka to efekt szukania oszczędości przez ratusz w kontekście toczącej się sprawy sądowej i ewentualnej wypłaty odszkodowania przez gminę jednemu z podmiotów gospodarczych.Tak niedawno uzasadniał to włodarz miasta.\nCzwartek, 2019-04-25 11:37\nA gdzie ma powstać ten słynny hotel co go Turczyn wybudować miał...podczas kampanii wyborczej\nZLIKWIDOWAĆ NIEUDOLNĄ STRAŻ MIEJSKĄ*.147.101.203.nat.umts.dynamic.t-mobile.pl\nPoniedziałek, 2019-04-22 13:09\nWTEDY DNI KŁODZKA BĘDĄ na BOGATO


Obrona prac magisterskich drogą do pracy naukowej\nZnacznie wyższą poprzeczkę stawia się studentom wyrażającym chęć przystąpienia do pracy doktorskiej. Szereg wymogów ustawowych decyduje o takiej możliwości danego studenta. Studenci muszą najpierw napisać i obronić prace magisterskie. Na napisanie pracy doktorskiej mają cztery lata, do zatwierdzenia i obrony której potrzebna jest zgoda uczelni.\nAkceptacją tematu pracy, a także kontrolą nad przewodem doktorskim zajmuje się specjalna komisja, którą powołuje uczelnia, zajmuje się ona także obroną pracy. Podobnie jest przy pisaniu prac magisterskich, przy których opiekę i nadzór sprawują promotorzy.\nZ racji wielkości tytułu doktora wymaga się od studentów przeprowadzenia własnych badań, dających nowe możliwości w danej dziedzinie naukowej i wnoszących nowe rozwiązania lub odkrycia. Kolejnym wymogiem jest zamieszczenie własnej publikacji naukowej w czasopiśmie naukowym, najlepiej ujętym na liście filadelfijskiej.\nW odróżnieniu od prac magisterskich, studenci decydujący się na pracę doktorską muszą wykazać się poświęceniem i pracą badawczą w kierunku rozwoju danej dziedziny. Dlatego też do pracy doktorskiej przystępują studenci o większych ambicjach, którzy nastawiają się na pracę naukową.


TEST ZESTAWU ZIMOWEGO HOLOKOLO TRACE BLUE WINTER • holokolo.pl\nTEST ZESTAWU ZIMOWEGO HOLOKOLO TRACE BLUE WINTER\n22.11.2021 od Stanley Kolarska odzież i wyposażenie\nWierzę, że wielu entuzjastów kolarstwa wspomina lato i związane z nim rowerowe przeżycia bardzo pozytywnie. Sezon dobiegł końca nawet dla profesjonalistów, ponieważ wszystkie Grand Tour, Mistrzostwa Świata czy przesunięte wiosenne klasyki znają już nazwiska zwycięzców.\nTrwa teraz jesienna część sezonu. Wiosną podziwiamy budzącą się do życia po zimie przyrodę, a jesienią fascynuje nas szeroka gama jaskrawych kolorów. Jesienna pogoda nie musi zniechęcać rowerzystów do spędzania wolnego czasu na rowerze. Naturalnie temperatura na zewnątrz dostosowuje się do pory roku, a więc rowerzysta powinien również przygotować się na zmianę garderoby. Powinien on zastąpić krótkie spodnie i koszulki z krótkim rękawem ocieplanymi długimi spodniami, koszulką z długim rękawem i odpowiednimi akcesoriami.\nBardzo cenię sobie współpracę z Holokolo i jestem wdzięczny za możliwość podzielenia się moimi przygodami i doświadczeniami z moich podróży na jednym z blogów. Kilka dni temu dostałem propozycję przetestowania zestawu zimowego Holokolo. Zaintrygowała mnie ta możliwość i z radością podjęłam wyzwanie. Wybrałam zestaw zimowy Trace Blue, ponieważ od razu wyobraziłam sobie połączenie kolorów ubrań z moim rowerem. Przy wyborze zestawu doceniłem świetną cenę za zestaw. Zaintrygowały mnie cechy tego zestawu, zwłaszcza oddychalność i ocieplany elastyczny materiał.\nZAŁOŻYĆ I W DROGĘ\nPo rozpakowaniu paczki i wypróbowaniu zestawu nie mogłem się doczekać, aby w końcu przetestować go w terenie. Moje zwykłe przejażdżki prowadzą mnie w okolice Tatr Wysokich. O tej porze roku, kiedy w miastach ludzie wyciągają z szaf kurtki, kamizelki czy płaszcze przeciwdeszczowe, pod Tatrami już skrobią szyby w samochodach, a na rower trzeba ubrać się cieplej.\nPo wyjściu z domu licznik rowerowy pokazywał 8°C. Chociaż słońce przyczyniło się do tego, że pogoda była przyjemniejsza, wiatr przypomniał, że letnie dni już minęły. Pierwsze uczucie na rowerze w nowym stroju kolarskim było wspaniałe. Przy moim wzroście 190 cm i wadze 86 kg, rozmiar L pasował na mnie idealnie i nie czułem żadnego dyskomfortu. Do zimowego zestawu ubrań Holokolo dorzuciłem też coś z mojej szafy. Pierwszą warstwą była warstwa podstawowa - podkoszulka z długim rękawem, na którą założyłem koszulkę z krótkim rękawem. Uzupełniłem strój o czapkę pod kask i komin. Wszystko przygotowane i gotowe, jedźmy i przetestujmy za 3... 2... 1...\nOCIEPLANE DŁUGIE SPODNIE HOLOKOLO\nSpodnie wykonane są z elastycznego materiału, dzięki czemu doskonale dopasowują się do sylwetki. Polarowy materiał jest przyjemny i ciepły, dzięki czemu nie odczuwałem zimna na kolanach, łydkach czy udach podczas jazdy. Komfort podczas jazdy odczuwalny dzięki przyjemnej żelowej wkładce, która pasowała jak ulał i nie miałam żadnego dyskomfortu związanego z przesuwaniem się wkładki na siodełku.\nNa spodniach znajdują się ochronne elementy odblaskowe, które docenisz podczas jazdy w godzinach wieczornych lub popołudniowych, kiedy widoczność jest znacznie ograniczona i chcesz być widoczny na drodze. Stylowe logo Holokolo z tyłu spodni lub na łydkach to kolejny plus w designie.\nOCIEPLANA BLUZA HOLOKOLO\nOcieplana bluza wykonana jest z oddychającego materiału i dzięki polarowi utrzymuje ciepło ciała przez cały czas jazdy. Plusem jest większy pierścień suwaka, którego można bez problemu używać nawet w grubszych rękawicach do rozpinania lub zapinania podczas jazdy. Koszulka jest wykończona silikonowym paskiem w talii, który utrzymuje ją na miejscu. W standardzie posiada trzy tylne kieszenie, wystarczająco duże, aby schować kamizelkę, kurtkę przeciwdeszczową lub drobne przedmioty, takie jak telefon komórkowy czy klucze, jeśli zajdzie taka potrzeba. Rękawy zakończone są gumką, którą osobiście zastąpiłbym dłuższym zwężanym mankietem w nadgarstku. Ten szczegół docenią zwłaszcza wysocy rowerzyści. Jest to jednak głównie kwestia przyzwyczajenia.\nOCIEPLANE RĘKAWICE HOLOKOLO\nRękawice spełniły swoje zadanie w stu procentach. Były miłe w dotyku i ciepłe, wytrzymywały zimno podczas zjazdów, nie szczypały w palce, nie było problemu z przełączaniem biegów, czy używaniem hamulców. Po stronie dłoni z posiadają delikatną chropowatość, dzięki której dłonie nie ślizgają się na kierownicy. Nie mogę się doczekać, aby używać tych rękawic do innych sportów uprawianych w niskich temperaturach, takich jak bieganie, wędrówki czy narciarstwo biegowe.\nJeśli nie chcesz rezygnować z jazdy z powodu chłodniejszej pogody i chcesz cieszyć się pięknem kolorowej jesieni z siodełka swojego roweru, nie wahaj się i wybierz odpowiedni dla siebie zimowy zestaw. Myślę, że każdy rowerzysta znajdzie w ofercie Holokolo to, czego potrzebuje. Szeroka gama marek, wysokiej jakości materiały, świetna jakość w stosunku do ceny odzieży.\nOczywiście, jeśli nie znasz właściwego rozmiaru, sprawdź tabelę rozmiarów na stronie Holokolo lub skontaktuj się bezpośrednio z obsługą klienta, która z chęcią ci doradzi. Osobiście bardzo się cieszę, że mogłem wypróbować zestaw Holokolo TRACE Blue WINTER i napisać kilka zdań o moich odczuciach na jego temat. Dziękuję, Holokolo :-)\nStosunkowo młody człowiek z małej wioski pod Tatrami Wysokimi, który zainteresował się kolarstwem dzięki ludziom, których przypadkiem spotkał na swojej życiowej drodze. W wolnym czas spędza jeżdżąc na rowerze. W życiu zawodowym opiekuje się dziećmi w szkole podstawowej, a także gra na gitarze basowej i kontrabasie w zespole muzycznym.\n104,00 zł 113,00 zł


Pięć osób rannych w wypadku busa pod Namysłowem | Nowa Trybuna Opolska\nPięć osób rannych w wypadku busa pod Namysłowem\nTomasz Wróblewski 29.09.2017\nWypadek na drodze wojewódzkiej 451 pomiędzy Wilkowem a Namysłowem. Bus wjechał do rowu. Pięć osób zostało rannych.\nZ pierwszych ustaleń policji wynika, że przed godziną 6.00 bus opel vivaro zjechał na lewy pas ruchu i wjechał do rowu.\n- W wypadku zostało rannych pięć osób: kierowca i czterech pasażerów - mówi mł. asp. Paweł Chmielewski z namysłowskiej policji. - Zostali przewiezieni do szpitali w Brzegu i Namysłowie.\nPolicjanci ustalają, jak doszło do wypadku. Wiadomo, że kierowca był trzeźwy.\nZobacz także OPOLSKIE INFO [29.09.2017]\nwypadek na DW 451\nUtrudnienia w ruchu 28.01.2020 w woj. opolskim. Gdzie są dzisiaj prowadzone roboty drogowe?\nNa których drogach w województwie opolskim prowadzone są dzisiaj (28.01.2020) roboty drogowe? Roboty drogowe: droga 11, odc. Byczyna - Biskupice na trasie Byczyna - Kluczbork (476. km na odc. 0,4 km) Ustawianie oznakowania poziomego zgodnie z zatwierdzonym projektem - utrudnienia...


> Baterie łazienkowe>Modern Line\nOryginalny i praktyczny kształt, czego chcieć więcej? Baterie kategorii Charma zostały stworzone z myślą o osobach ceniących sobie niezawodność oraz nowoczesne wzornictwo. Jej geometryczne kształty oraz chromowana powłoka idealnie wkomponują się w łazienki wykończone w stylu futurystycznym i awangardowym.\nW ofercie znajdują się baterie z korkiem lub bez korka, niskie lub wysokie. Szczególnie polecamy baterię umywalkowe wysokie, świetnie zgrają się z dużymi umywalkami typu misa. Mamy do wyboru również baterie bidetową, baterie wannową i prysznicową.\nBaterie łazienkowe typu Khuga zostały stworzone dla osób które cenią sobie elegancje oraz niebanalny design w swojej łazience. Baterie Khuga są dostępne w 3 wariantach kolorystycznych: chrom, czarny mat, biały mat. Czarny matowy kolor dobrze wkomponuje się wystój industrialny i będzie ładnie wyglądał z elementami z jasnego drewna. Biały matowy idealnie sprawdzi się w nowoczesnych łazienkach o jasnej kolorystyce.\nProste kształty i szeroka gama kolorów dają duże możliwości jeżeli chodzi o aranżację Państwa łazienek. W ofercie mamy do wyboru baterie bidetową, niską lub wysoką baterię umywalkową, baterię wannową oraz baterię prysznicową.\nJest to idealna propozycja dla osób lubiących minimalizm i klasykę w ich łazience. Baterie Blog mają prosty i symetryczny wygląd. Chromowana powłoka stworzy harmonijną całość z odcieniami bieli oraz szarości. Istnieje możliwość wybrania baterii z korkiem lub bez. Dobrym wyborem będzie aranżacja wraz z drewnianymi elementami łazienki.\nW ofercie dostajemy również baterię umywalkową, baterię bidetową oraz baterię wannową. Dla ludzi szukających porządnej baterii w przystępnej cenie, seria Blog będzie trafionym wyborem.\nKategoria Net jest propozycją dla osób szukających produktów o smukłych kształtach oraz delikatnym fasonie. Idealnie wkomponuje się w łazienki zaaranżowane w stylu skandynawskim. Okrągłe kształty to charakterystyczna cecha baterii z serii Net, świetnie będą wyglądać razem z okrągłymi umywalkami.\nChromowana powłoka świetnie współgra z odcieniami barwy białej i szarej. Do wyboru mamy również wielootworowe baterie wannowe, baterie prysznicowe oraz przelew wannowy z napełniaczem kaskadowym.\nBaterie z kategorii Sesia są dobrym rozwiązaniem dla osób które wolą klasyczne wykończenia w swojej łazience. Prosty kształt oraz poręczność uchwytu do regulacji wody zapewnia ładny wygląd oraz ergonomie użytkowania.\nW ofercie znajduje się również wielootworowa bateria wannowa i bateria prysznicowa. Istnieje możliwość wybrania baterii z korkiem lub bez. Każdy produkt z tej serii jest objęty 2 letnią gwarancją.\nGaboli Luigi NEMO bateria umywalkowa stojąca, z korkiem, chrom N20 Bateria jednouchwytowa Korek na cięgło w komplecie Wężyki w zestawie Głowica ceramiczna Produkt Włoski Gwarancja: 2 lata\nGaboli Luigi NEMO bateria umywalkowa stojąca, z korkiem, głowica eco, chrom N20ECO Bateria jednouchwytowa stojąca Korek na cięgło i wężyki w komplecie Głowica ECO (ceramiczna) pozwalająca na 50% oszczędność zużycia wody\nGaboli Luigi NEMO bateria natryskowa z przełącznikiem (2 wyjścia) podtynkowa, chrom N70 Montaż podtynkowy Element podtynkowy w komplecie Bateria z przełącznikiem, do kompletowania z zestawami natryskowymi, deszczownicami itp. Dostępne kolory: chrom Gwarancja: 2 lata Głowica: ceramiczna\nGaboli Luigi NEMO zestaw natryskowy podtynkowy- bateria + deszczownica 300mm, chrom\nGaboli Luigi NEMO zestaw natryskowy podtynkowy- bateria + deszczownica okrągła 300mm, chrom Skład zestawu: Bateria natryskowa podtynkowa N60 z elementem podtynkowym w komplecie Deszczownica okrągła z ramieniem 300mm chrom K100 Ramię deszczownicy Głowica Ceramiczna z systemem zapobiegającym gromadzeniu się kamienia Gwarancja: 2 lata\nGaboli Luigi NEMO zestaw natryskowy podtynkowy, deszczownica 200mm, chrom N2 Kompletny zestaw natryskowy składający się z: Bateria natryskowa podtynkowa z przełącznikiem N70 Deszczownica okrągła 200mm z ramieniem, chrom 1210 Zestaw natryskowy punktowy, słuchawka + wąż chrom NH 116 Głowica: ceramiczna\nGaboli Luigi MOLLY bateria podtynkowa 2 wyjścia, chrom 1075-2V\nGaboli Luigi MOLLY bateria podtynkowa 2 wyjścia, chrom 1075-2V Bateria wannowa podtynkowa 2 wyjścia. Bateria w kolorze chrom Głowice ceramiczne. Produkt włoski. Pasuje do pomieszczeń nowoczesnych, można go z łatwością łączyć z przelewem wannowym z napełnianiem D6, deszczownicą oraz kompletem prysznicowym. Dostępność: 7-14 dni\nGaboli Luigi MOLLY bateria podtynkowa 3 wyjścia, chrom 1075-3V\nGaboli Luigi MOLLY bateria podtynkowa 3 wyjścia, chrom 1075-3V Bateria wannowa podtynkowa 3 wyjścia. Bateria w kolorze chrom Głowice ceramiczne. Produkt włoski. Pasuje do pomieszczeń nowoczesnych, można go z łatwością łączyć z przelewem wannowym z napełnianiem D6, deszczownicą oraz kompletem prysznicowym. Dostępność: 7-14 dni


Za mieża czy zamierza? - SJP JakSięPisze.pl\nZa mieża czy zamierza?\nJeden komentarz do “Za mieża czy zamierza”?\nLektura niniejszego opracowania pozwoliła na uzyskanie klarownej i zrozumiałej odpowiedź na pytanie która z pisowni jest poprawna: za mieża czy zamierza. Skoro już to wiesz, możesz teraz skorzystać z dodatkowych funkcjonalności i narzędzi, jakie oferuje nasz serwis, w szczególności zadać pytanie naszej redakcji w sekcji komentarzy, na przykład jaka jest za mieża definicja lub o to, jaka w przypadku za mieża zasada pisowni warunkuje poprawny zapis. Nasz słownik jest stale rozwijany, a dzięki pomocy czytelników w pierwszej kolejności rozbudowujemy wpisy szukane na przykład poprzez użycie słownik za mieża lub alternatywnie poprawna pisownia za mieża. Zachęcamy również do wypróbowania naszych narzędzi do automatycznego sprawdzania pisowni dłuższego tekstu, wyszukiwarki poprawnej pisowni słówek, umożliwiającej wpisywanie pojedynczych słów lub par (jak choćby powyższe za mieża czy zamierza), a także bazy zasad poprawnej pisowni języka polskiego wyjaśniającej zawiłości językowe, gramatyczne i ortograficzne języka polskiego.


Nowa strona Ekom-u - Nysa Hot\nStart\tAktualności\tNowa strona Ekom-u\nprzez Nysa Hot 27 grudnia 2019\nnapisane przez Nysa Hot 27 grudnia 2019\nStrona internetowa powinna być odświeżana (nie mylić z aktualizacją) co kilka lat. W przypadku wydatków publicznych, tego typu decyzje są zazwyczaj mało popularne. W ostatnich latach wiele instytucji w Nysie chwaliło się nowymi witrynami. Przyszedł czas na spółkę EKOM.\nPod adresem ekom.com.pl znajdziemy przede wszystkim bardziej przejrzystą szatę graficzną, niż do tej pory. Choć EKOM jeszcze nie wykorzystał całego potencjału nowych rozwiązań, strona posiada duże możliwości dalszej rozbudowy i elastycznego reagowania na potrzeby swoje i mieszkańców. Rozbudowywana powinna być zwłaszcza zakładka „wiedza”. Na nowej witrynie nie zabrakło przydatnych informacji jak harmonogram wywozu odpadów, czy też animacji dotyczącej segregowania śmieci.\nW styczniu 2020 roku nową stronę www zaprezentuje Urząd Miejski w Nysie, który cały czas stawia na dopasowanie się do wymogów tzw. elektronicznego obiegu dokumentów. W I kwartale przyszłego roku magistrat umożliwi dokonywanie wielu nowych czynności bez konieczności wychodzenia z domu, czy też bez konieczności osobistego odbierania decyzji administracyjnych.\nEKOM NysaNowa strona Ekomuodpady Nysa


FABULA LIVING dywan LOKE niebiesko-zielony AnOther DESIGN\nDywany LOKE marki FABULA LIVING to najwyższej jakości, proste i klasyczne dywany wykonane z najczystszej nowozelandzkiej, owczej wełny. Pomimo monochromatyczności, dywany LOKE - w zależności od kąta padania światła - charakterystycznie lśnią różnymi odcieniami tej samej barwy. Efekt ten uzyskany został dzięki specjalnej technice ścinania włókien po zapleceniu, która nie tylko wzmacnia ekspresję kolorów, ale także wygładza powierzchnię dywanu. Wybierz zatem LOKE i ciesz się pięknym widokiem oraz niezwykłą miękkością i przytulnością w twoim domu.\nDywany z serii LOKE dostępne są w 4 kolorach:\n* Rozmiar dywanu: (wybierz) 170 x 240 200 x 300 250 x 350\n* Rozmiar podkładu: (wybierz) bez podkładu 165 x 240 195 x 290 240 x 340\nNORMANN COPENHAGEN wieszak DROPIT czarny S zestaw 2 szt. 97 122