One Important Thing – MamStartup\nStrona główna - Startupy - One Important Thing\nkultura i sztuka, reklama, rozrywka, własne\nModel biznesowy: reklama\nOne Important Thing to tylko jedna, czysta strona, na której wyświetlany jest jeden komunikat. Komunikatem może być wszystko – cytat, piosenka, zdjęcie, film czy choćby pojedyncze słowo. Strona przedstawia tylko jedną wiadomość dostępną przez 24 godziny. Nie ma archiwum ani historii. Na stronie często prezentujemy informacje z zakresu kultury: ciekawe teksty piosenek, inspirujące cytaty, interesujące fakty dotyczące dzieł lub ich twórców. „Wrzutki” pokazywane na stronie czasami mają również charakter żartobliwy i czysto rozrywkowy.\nOIT to nowy i nietypowy sposób prezentowania treści w internecie o zakresie globalnym. Jego atrakcyjność opiera się na trzech filarach: selektywności, wyróżnieniu i zaintrygowaniu. Obecnie każdy ma dostęp do setek tysięcy zdjęć, grafik i stron z inspirującymi cytatami. Jednak by znaleźć na nich coś wartościowego często musi przebrnąć przez ogrom treści „śmieciowych”. Nasza strona jest rodzajem filtra, który selekcjonuje informacje i prezentuje tylko te najważniejsze. Odbiorca odwiedzający OIT ma zatem pewność, że zawartość, którą zobaczy na stronie będzie istotna.\nNasz projekt ma charakter globalny i jego odbiorcami mogą być wszyscy ludzie, którzy posługują się językiem angielskim w stopniu podstawowym. Targetem są osoby młode (granica wieku jest dosyć szeroka i zawiera się w przedziale 16-40 lat), aktywnie korzystające z internetu (zwłaszcza social mediów), otwarte na nowe formy rozrywki, śledzące aktualne trendy związane z „kulturą sieci”.\nStronę stworzyłem wraz z kolegą – informatykiem – i sami także odpowiadamy za jej administrowanie, promocję i rozwój. Sami ją także finansujemy. Od czasu do czasu zapraszamy do współtworzenia strony rozmaitych twórców i artystów. Do tej pory gościnne „wrzutki” przygotowali dla nas Małgorzata Kulik (finalistka konkursu na najlepszy dyplom ASP 2012), Łukasz „Bam” Kaczmarek (artysta ze studia Kult Tattoo Fest) oraz Michał „Pikaso” Linow (malarz, streetartowiec). W najbliższym czasie zrobią to także: Piotr Piasecki (Bajzel), Sławomir Czajkowski (Zbiok), Nina Gregier i Agnieszka Słodownik.\nStrona działa od 24 czerwca 2012 roku. Obecnie mamy średnio 130 odwiedzin dziennie (413 najlepszego dnia). Oglądają nas ludzie głównie z Polski, USA i Wielkiej Brytanii, choć trafiają się także odbiorcy ze wszystkich zakątków świata. Projekt spotyka się z bardzo dobrym odbiorem zarówno ze strony widzów, jak i osób którym proponujemy współpracę przy współtworzeniu treści.\nOne Important Thing jest obecnie na etapie rozwoju i promocji. Staramy się dotrzeć do możliwie szerokiego grona odbiorców . Naszym głównym kanałem reklamowym jest internet, social media, marketing wirusowy (użytkownicy dzielący się informacją między sobą) oraz artykuły na portalach branżowych. Planujemy także wyjść poza sieć i rozpocząć małą kampanię opartą na marketingu partyzanckim. W ciągu pierwszych sześciu miesięcy działalności planujemy docierać do 10 tysięcy odbiorców dziennie.\nAmerykański fundusz Tiger Global inwestuje w Zowie. Startup pozyskał ponad 62 mln zł\nMasz pomysł na innowacyjny biznes? Przetestuj go w bezpłatnym środowisku SandboxBlockchain 2.0.\nAtmesys dołącza do programu InCredibles Sebastiana Kulczyka\nSoftwareSupp rusza na podbój globalnego rynku freelancerów przy wsparciu WP2 Investments i THC Pathfinder


Tremolo na początek - Harmonijka Ustna\nHarmonijka Ustna » Harmonijka » Harmonijka tremolo » Pomoc » Tremolo na początek\nWysłany: 2009-12-27, 21:07 Tremolo na początek\nNiedawno znalazłem starą harmonijkę tremolo, jak mniemam po przeglądnięciu forum.\nMimo że widziałem że odradzacie rozpoczynanie nauki od tego typu instrumentu to jednak spróbuję, szczególnie że na harpie chciałem się nauczyć przy okazji, mając już główny instrument inny.\nI chciałem zapytać identyfikację mojego harpa\nOtóż wygląda on jak Hohner Comet, a nazywa się Hohner Contessa (C).\nDwa rzędy po 16 kanałów.\n1. Chciałem zapytać czy może ktoś domyśla się jaki ma rozstaw dźwięków ta harmonijka?\nCzy możliwe jest że jest w systemie Richtera, czy ma z pewnością inny strój będąc harmonijką oktawową? (próbowałem nie tworzyć nowego posta ale nie jestem w stanie zidentyfikować tego instrumentu nawet z wielką pomocą artykułu Pulatoma)\n2. Do jakiego rodzaju muzyki się nadaje najbardziej tego typu harmonijka?\n3. Harmonijka jest stara i z zewnątrz nieco pokryta rdzą, ale z tego co wiem to w ogóle nie była używana i brzmi w moim mniemaniu dość szlachetnie i czysto. W związku z jej stanem chciałbym się dowiedzieć czy jest jakaś technika nie wymagająca znajomości harmonijek by sprawdzić czy instrument jest jeszcze w stanie użytkowym?\nWysłany: 2009-12-27, 21:18 Odp: Tremolo na początek\nNajlepszy sposób na poznanie rozkładu dźwięków, to odpalenie jakiegoś tunera i zagranie przez choćby najtańszy mikrofon wszystkich dźwięków i sprawdzenie ich z programem, np. tym:\nZdarzało się, że tremola i oktawówki miały naprawdę dziwne stroje, często np. instrumenty w tonacji C mają skalę rozpoczynającą się od E. Podejrzewam, że na takiej oktawówce to najlepiej folk będzie wychodził, ale jak zawsze, przy odpowiednim opanowaniu instrumentu zagrasz na niej wszystko.\nWysłany: 2009-12-27, 21:31 Odp: Tremolo na początek\nna wydechu kolejno po 2 kanały w rzędzie\ng5 e5 c5 g4 e4 c4 g3 e3 - czy to tak jak na diatonicznej bez dwóch ostatnich kanałów?\ndolnych nie udało mi się sprawdzić bo dźwięki które wydobywam są bardzo fałszywe, to głównie przez to że nie umiem ich wydobyć, czy zapewne ze starości instrumentu, jak sądzicie?\nWysłany: 2009-12-28, 12:07 Odp: Tremolo na początek\ngra na takiej harmonijce jest taka sama jak na innych. Jedyny problem to to że ciężko gra się wysokie dźwięki np. 9 i 10. Jest na to sposób. Dwa kanały w dwóch rzędach (::) liczyć jako jeden dzięki czemu masz 8 kanałów. Ja również mam taką harmonijkę i jakoś sobie radzę.\nLubię pisać na forum.\nWysłany: 2009-12-28, 12:52 Odp: Tremolo na początek\n[quote]na wydechu kolejno po 2 kanały w rzędzie\ndolnych nie udało mi się sprawdzić bo dźwięki które wydobywam są bardzo fałszywe, to głównie przez to że nie umiem ich wydobyć, czy zapewne ze starości instrumentu, jak sądzicie?[/quote]\nTonacja na pewno C, tylko zaczyna się od drugiego a nie pierwszego kanału i kończy na 9 a nie 10. Dolne kanały w tremolo ciężko "rozstroić" techniką, więc stawiam na rozstrojenie strioków, w starych tremolach rzadkością to nie jest.\nWysłany: 2009-12-28, 12:58 Odp: Tremolo na początek\nNajlepiej sobie bendometer ściągnąć i popatrzeć gdzie jest jaki dzwięk.\nJa zaczynałem od tremolo, choć z tabulatur nie bardzo szło korzystać.\nU mnie w Hohner Weekender kanały zgadzały się od 4 w górę.\nAle teraz do transpozycji między harmonijkami mamy TAB Tool Seydl'a.\nWłaśnie testowałem ją na bendometerze i na pierwszym kanale na wydechu mam "E" (a harmonijka jest w C, przynajmniej pamiętam ze taką kupowałem 7lat temu.)\nWysłany: 2009-12-28, 15:57 Odp: Tremolo na początek\n[quote="beniamin82"]Właśnie testowałem ją na bendometerze i na pierwszym kanale na wydechu mam "E" (a harmonijka jest w C, przynajmniej pamiętam ze taką kupowałem 7lat temu.)[/quote]\nBardzo częsty zabieg, na większości tremolaków stosowany.


Detektory jednogazowe - detektory mierniki i pirometry strażackie\nW firmie POŻ-POL posiadamy bogatą ofertę przenośnych detektor gazu różnego (pojedynczy detektor gazu, detektor wielogazowy). Mogą być dostosowane do wysokich wymagań klienta w zakresie jakości i trwałości. Oferowany w sklepie strażackim detektory gazu z wyświetlaczem LCD, mają wysoką czułość i szybki czas reakcji.\nDzięki wbudowanemu alarmowi, dostosowują się do dość złożonego środowiska w zakresie monitorowania koncentracji. Produkt nadaje się do zakładów chemicznych, farmaceutycznych, komunalnych, przedsiębiorstw uzdatniania wody, telekomunikacji, laboratoriów oraz pracy każdego strażaka w trakcie akcji strażackiej.\nMiernik Single Gas Clip tlenek węgla (CO)\nMiernik Single Gas Clip tlen (O2)\nMiernik Single Gas Clip siarkowodór (H2S)\nMiernik Single Gas tlenek węgla (CO) Honeywell\n953,25 zł Brutto / 775 zł Netto\nMiernik Single Gas tlen (O2) Honeywell\nMiernik Single Gas siarkowodór (H2S) Honeywell


Degradująca kości gigantyczna komórka wyjaśnia przyczyny łamliwości tkanki kostnej i innych zaburzeń | Result In Brief | CORDIS | European Commission\nDegradująca kości gigantyczna komórka wyjaśnia przyczyny łamliwości tkanki kostnej i innych zaburzeń\nEUROCLAST — Wynik w skrócie\nBadania nad superkomórką, która degraduje kości, pomogą opracować sposoby leczenia chorób kości występujących powszechnie w starzejących się populacjach.\nChoroby związane z kośćmi są najczęstszą przyczyną silnego przewlekłego bólu oraz obniżonej jakości życia milionów ludzi. Do takich stanów patologicznych zaliczają się m.in. osteoporoza, zapalenie przyzębia i reumatoidalne zapalenie stawów – oczekuje się, że liczba osób cierpiących na te schorzenia będzie rosnąć w miarę starzenia się populacji w Europie.\nW ramach finansowanego ze środków UE projektu EUROCLAST ponad 30 specjalistów, w tym kilkunastu doktorantów z 7 instytucji i 2 firm, badało komórki znane jako osteoklasty. Komórki te odpowiadają za degradację kości, która odgrywa istotną rolę w odnowie i naprawie układu kostnego.\nWiększość komórek w ciele ma tylko jedno jądro, ale niektóre komórki jednojądrzaste łączą się, tworząc bardzo duże komórki, tzw. osteoklasty, które przyczepiają się do zmineralizowanych tkanek, takich jak kości, i je trawią. „Wszystkie zmineralizowane tkanki mogą być trawione przez tę komórkę”, wyjaśnia koordynator projektu Vincent Everts, od niedawna emerytowany profesor uczelni Vrije Universiteit Amsterdam w Holandii.\nBadając komórki prekursorowe zwane monocytami, które łączą się w osteoklasty, „stwierdziliśmy, że osteoklasty różnią się w zależności od kości, którą trawią lub degradują. Przykładowo istnieje osteoklast związany z kością czaszki, a także funkcjonalnie odmienny typ tej komórki związany z długimi kośćmi w ramieniu lub nodze”, mówi profesor Everts. Ważne jest, aby poznać wpływ osteoklastów w różnych stanach chorobowych atakujących poszczególne części układu kostnego.\nPo przyłączeniu się do tkanki kostnej osteoklasty obniżają zewnętrzny odczyn pH (kwasowość), co powoduje rozpuszczenie się substancji mineralnej (fosforanu wapnia). Po tym procesie następuje wydzielanie kilku enzymów trawiących białka w kości. Zbyt duża aktywność osteoklastów może obniżać gęstość kości i zwiększać ich kruchość, na przykład u pacjentów z osteoporozą.\nNatomiast zmniejszona aktywność osteoklastów powoduje wysoką gęstość kości, tak jak w przypadku osteopetrozy, gdzie kość staje się gęstsza i twardnieje. „Choć jest to rzadka choroba, zidentyfikowano wiele kluczowych regulatorów aktywności osteoklastów, badając to uciążliwe schorzenie”, mówi profesor Everts.\nNaukowcy byli w stanie zwizualizować ten typ komórek za pomocą nowych typów mikroskopów elektronowych wykorzystywanych w innych dziedzinach, które dzielą komórkę na dużą liczbę sekcji tworzących serię mikrografów. „Nigdy wcześniej nie byliśmy w stanie zwizualizować wnętrza komórki tak szczegółowo; teraz widzimy, co dzieje się w różnych miejscach w jej obrębie”, mówi.\nOpracowano system znakowania metabolicznego, aby śledzić, w jaki sposób cząsteczki i struktury wewnątrzkomórkowe przemieszczają się i funkcjonują w obrębie gigantycznej komórki, dostarczając informacji o tym, w jaki sposób dochodzi do degradacji kości i które części komórki są aktywnie zaangażowane w proces trawienia.\nTesty i odkrycie nowych komórek\nOpracowano specjalne testy do analizy aktywności osteoklastów w ludzkiej surowicy – krwi pobranej od pacjentów – badające enzymy eksprymowane wyłącznie przez te osteoklasty. Ta specyficzna technika analizy enzymów jest obecnie wprowadzana na rynek w celach diagnostycznych.\nProwadzone przez grupę badania przyczyniły się również do odkrycia komórek przypominających osteoklasty. „Osteoklasty są bardzo trudne w hodowli i nie mogą być długo utrzymywane przy życiu”, wyjaśnia profesor Everts. „Jednak mając dostęp do komórek przypominających osteoklasty, możemy badać aktywność zbliżoną do działania osteoklastów oraz wpływ inhibitorów na te komórki, lub, alternatywnie, efekt stymulowania różnymi związkami, uzyskując w ten sposób narzędzia pozwalające na szczegółowe badanie sposobu, w jaki te komórki funkcjonują w prawidłowych i patologicznych warunkach”.\nTakie odkrycia mogą utorować drogę do stworzenia nowych narzędzi diagnostycznych i sposobów leczenia.\nEUROCLAST, osteoklasty, zdrowie, osteoporoza, zapalenie stawów, zapalenie przyzębia, biologia komórki\nNumer rekordu: 239955


Gra Milionerzy to na dzień dzisiejszy jedna z najpopularniejszych gier, która jest odzwierciedleniem bardzo interesującego teleturnieju. Z pewnością każdy z graczy zna zasady tej gry, które nie są zbytnio skomplikowane i każdy powinien w bardzo krótkim czasie zrozumieć na czym tak naprawdę ta fenomenalna gra polega. Jeżeli chcesz wygrać milion to koniecznie zagraj w gry milionerzy, która jest nie tylko fenomenalną zabawą, ale również jedną z najpopularniejszych rozrywek ostatnich lat. Gra najprościej mówiąc polega po prostu na podowiadywaniu poprawnie na coraz trudniejsze pytania im dalej dojdziemy tym trudniejsze pytanie otrzymamy i matematycznie większą kasę możemy wygrać. W grze możemy korzystać z specjalnych kół ratunkowych albo zrezygnować w każdym momencie rozrywki. Możemy wygrać milion sterując jedynie myszką. W każdej chwili możemy również zrezygnować z odpowiadania na pytanie i zgarnąć tą kasę którą uzbieraliśmy podczas podowiadywania na poprzednie pytania. Ta gra to niesamowita zabawa, a najważniejsze jest to że podczas tej zabawy również fenomenalnie się uczymy.\nO grze milionerzy\nMilionerzy jest to gra, która pełni rolę klasycznego symulatora prawdziwego teleturnieju, który w wielu krajach cieszy się ogromną popularnością i zdobywa cenne nagrody jako najlepszy program rozrywkowy. W Polsce teleturniej ten również przez wiele lat świecił ogromne sukcesy co przełożyło się na liczbę jego widzów. Zasady gry Milionerzy są praktycznie identyczne jak te z klasycznego teleturnieju. Naszym zadaniem jest udzielanie poprawnych odpowiedzi na pojawiające się pytania. Mamy podane cztery możliwe odpowiedzi i musimy wskazać tylko jedno poprawne. W dojściu do miliona pomagają nam koła ratunkowe, dzięki którym poradzimy sobie nawet z najtrudniejszym z pozoru pytaniem. W grze odpowiadamy na 15 pytań, które ułożone są od najłatwiejszego do najtrudniejszego. Jeżeli ktoś wcześniej nie oglądał tego teleturnieju to nie ma się czym przejmować zasady są tak proste że każdy powinien bez żadnego większego problemu poradzić sobie śmiało z tą grą. Jeżeli chcą się Państwo poczuć jak w prawdziwych milionerach to macie teraz niesamowitą szansę, wystarczy zagrać w naszą fenomenalną grę i wczuć się w ten przezabawny klimat, który panuje również podczas prawdziwej rozgrywki.\nGra milionerzy ma przede wszystkim charakter edukacyjny i trzeba zwrócić uwagę na to że niektóre pytania się naprawdę trudne i wielu nawet najbardziej rozgorzałym graczom mogą sprawić nie lada problem. Bardzo często się zdarza że w odpowiedzi na pytanie nie pomagają nam nawet specjalne koła ratunkowe i wówczas musimy liczyć na trochę szczęścia. Musimy pamiętać również że w każdym momencie tej gry mamy szansę zrezygnować z rozgrywki i zabrać całą dotychczasową wygraną do domu. Co więcej możemy wydrukować sobie nawet specjalny czek na którym widnieć będzie nasze imię i nasza wygrana. W grze mamy do dyspozycji trzy koła ratunkowe. Pierwsze koło to 50:50, czyli po prostu komputer automatycznie odrzuca nam dwie niepoprawne odpowiedzi. Po odrzuceniu tych odpowiedzi pozostaje nam tylko jedna poprawna i oczywiście jedna fałszywa. Drugie koło ratunkowe to telefon do przyjaciela. Tutaj naszego prawdziwego przyjaciela zastępuje nam wirtualny pomocnik na którego również możemy liczyć jak na rzeczywistego gracza. Ostatnie koło ratunkowe to pomoc publiczności. Wirtualna publiczność poda nam w procentach która odpowiedz według nich jest poprawna. Według statystyk z reguły największy wskaźnik to prawidłowa odpowiedź.\nNowe milionerzy to fantastyczna i bardzo ciekawa gra online w której wcielamy się w gracza i bierzemy wirtualny udział w klasycznych milionerach. W nowych milionerach do wyboru otrzymujemy teraz dwa różne formy rozgrywki. Możemy na przykład wybrać rozgrywkę z trzema lub czteroma kołami ratunkowymi. Każde z tych kół może okazać się potężną dawką pomocy w drodze do głównego miliona o którym marzył nie lada gracz. Naszym najważniejszym zadaniem jest wybór czterech poprawnych odpowiedzi w 4 możliwych we wszystkich 12 pytaniach. Za każdą poprawną odpowiedź otrzymujemy kasę oraz specjalne punkty, które pozwolą umieścić nasz wynik na naszej tablicy najlepszych wyników. Nowym kołem ratunkowym, które nie pojawiło się w poprzedniej części jest zamiana pytania. Komputer automatycznie zamieni nasze aktualne pytanie na inne. Podczas tego pytania nasz dotychczasowy wynik pozostanie bez żadnych zmian taka samo zresztą jak i zdobyte pieniądze. Oczywiście poziom pytania będzie taki sam jak nasze poprzednie pytanie. Nowe koło to ciekawe rozwiązanie ale niektórzy gracze wolą rozgrywkę w pierwszej wersji i ta odsłona jest zdecydowanie częściej wybierana również przez naszych graczy. Jeżeli chcą Państwo przeżyć swoją wymarzoną drogę ku milionowi to nasze gry milionerzy są ku temu jedną z najlepszych dróg. Serdecznie polecamy tą fantastyczną edukacyjną gierkę.


Co najmniej 1,5 tysiąca osób zginęło w trzęsieniu ziemi w Afganistanie - Opole News\nCo najmniej 1,5 tysiąca osób zginęło w trzęsieniu ziemi w Afganistanie\nAfganistan - zdjęcie ilustracyjne, fot. Pixabay\nPonad 2 tysiące jest rannych. Wczorajszy wstrząs jest jednym z najtragiczniejszych w historii tego kraju.\nSzef afgańskiej delegacji Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca Necephor Mendi powiedział w telewizji Al-Dżazira, że akcja ratunkowo-poszukiwawcza jest utrudniona, a liczba ofiar może wzrosnąć: „Tak, jest ciężko. Wczoraj nasz zespół dotarł do stolicy prowincji, ale nie mógł przystąpić do działań z powodów logistycznych – padało, więc nie mogliśmy ruszyć. Będziemy szukać sposobów na dostarczenie niezbędnej pomocy, ale to zajmie trochę czasu. To amatorski wyścig z czasem, by uratować ludzi. Robimy wszystko, by pomoc dotarła jak najszybciej”.\nNecephor Mendi dodał, że trzęsienie ziemi tylko pogłębi kryzysy humanitarny i gospodarczy w Afganistanie. Dlatego zaapelował o międzynarodowe wsparcie – powiedział, że poszkodowani najpilniej potrzebują żywności i leków.\nTrzęsienie ziemi w Afganistanie odczuło 119 milionów osób w Afganistanie – w tym stolicy Kabulu, Pakistanie – m.in. w stolicy Islamabadzie oraz Indiach. Było to trzecie najtragiczniejsze w skutkach trzęsienie ziemi w historii Afganistanu i jeden z najbardziej śmiertelnych wstrząsów w XXI wieku.\nŹródło: Radio Doxa/IAR


KOSA SPALINOWA MAKITA EBH341U 4-suw 1,5 KM MOCNA\nDo domu > DOM & OGRÓD>PIELĘGNACJA TRAWNIKA>KOSY>KOSA SPALINOWA MAKITA EBH341U 4-suw 1,5 KM MOCNA\nUWAGA !! TO JEST KOSA !!!\nSilnik 4 - suw - brak mieszanki, ekonomia, niski poziom emisji spalin, niskie spalanie - trwałość i niezawodność pojemność silnika 33.5 cm3 - wysoki moment obrotowy\nPojemność miski oleju 100 ml - rzadka wymiana nawet co 50 godzin pracy\nPRAWDZIWA MARKA - STWORZONA DLA WYMAGAJĄCYCH !!!\nNiemiecka jakość, japońska technologia cechuje urządzenia firmy MAKITA. MAKITA EBH341U to 4-suwowa kosa spalinowa. Została wyposażona w silnik o pojemności aż 33.5 cm3 charakteryzujący się wysoką trwałością i wysokim komfortem obsługi - BRAK MIESZANKI !!!Urządzenie posiada łatwy rozruch, a wysokiej jakości materiały: krzemowa powłoka tłoka, spiekane kółko krzywkowe, utwardzone gładź cylindra powłoką chromu i łożysko igiełkowe na korbowodzie decydują o najwyższej trwałości. Urządzenie zostało wyposażone w gruby wałek napędowy 28 mm i aluminiową obudowę sprzęgła itd.\nEBH341U to profesjonalna kosa spalinowa, dzięki której szybko i łatwo skosisz wysoką i gęstą trawę. W kosie zastosowano 4-suwowy silnik MAKITA, który cechuje się wysokim momentem obrotowym i wysokimi osiągami. Silniki MAKITY wytwarzają ok. 20 do 30 % więcej mocy, dzięki swojej wydajności spalania oraz nowym rozwiązaniom konstrukcyjnym. Dodatkowo dzięki zastosowaniu unikalnego systemu smarowania, udało się uzyskać pełne smarowanie przy przechylaniu urządzenia na boki. Kosa została stworzona do ciężkich zastosowań w lesie i na terenach zielonych. Niski poziom hałasu pozwala na użytkowanie sprzętu w miejscach, gdzie nie należny zakłócać ciszy, czyli takich jak parki, szpitale, dzielnice mieszkaniowe.\nPojemność Skokowa: 33,5 cm³\nMoc silnika: 1,07 kW (1,5KM)\nWymiary (D x S x W): 1810 x 620 x 500 mm\nOSŁONA DO TRANSPORTU NOŻA TNĄCEGO 451252-0\n2-ŻYŁKOWA GŁOWICA TNĄCA "FLASH RAPID" 7200000/NE\n3-ZĘBNA TARCZA TNĄCA\nWersja z Polskiej dystrybucji MAKITA POLSKA. - Serwis na terenie całego kraju.


Jak rozmawiać z synem o menstruacji\nRozmowa z chłopcami na temat miesiączki to ważny element wychowania. Na początku mogą czuć się dziwnie, ale kiedy dowiedzą się, na czym to wszystko polega, zrozumieją, że miesiączka to normalne zjawisko, którego dziewczęta nie powinny się wstydzić.\nPodpowiemy Ci, jak rozmawiać z synem o dojrzewaniu i jak pomóc mu zrozumieć, co okres oznacza dla dziewczyny.\n2. Zacznij wcześnie\n3. Pokaż synowi produkty higieniczne\n4. Porozmawiajcie o PMS\nCo robić, a czego się wystrzegać\nPrzeczytaj poradnik Always dla rodziców oraz artykuł „Ile dni liczy cykl menstruacyjny?”\nZ taką wiedzą możesz już rozmawiać z synem. Musisz po prostu znać fakty i w prosty, zwięzły sposób wyjaśnić mu, na czym polega menstruacja.\nRozmowy o dojrzewaniu płciowym i o tym, przez co przechodzą chłopcy i dziewczęta, warto inicjować wcześnie. Najlepiej zanim syn lub jego koledzy sami wejdą w okres dojrzewania.\nObjaśniając synowi proces dojrzewania płciowego, warto od razu powiedzieć mu, czym są miesiączki. Należy powiedzieć, że niektóre objawy dojrzewania u chłopców i dziewcząt są podobne – wszyscy szybciej rosną, pojawiają się u nich włosy łonowe i pod pachami, wszystkimi targają emocje – ale niektóre rzeczy są inne. Spójrz na przykłady poniżej.\nw okresie dojrzewania jądra zaczynają wytwarzać plemniki,\nsperma pozwoli im kiedyś mieć dzieci.\ndziewczęta mają jajniki, a w nich komórki jajowe, oraz macicę, w której pewnego dnia rozwinie się dziecko,\nmniej więcej raz w miesiącu z jajnika uwalnia się komórka jajowa. Jeśli zostanie zapłodniona, zagnieździ się w macicy i rozwinie się z niej dziecko,\njeśli komórka jajowa nie zostanie zapłodniona, będzie się musiała wydostać z macicy i to właśnie jest okres,\nten powtarzający się co miesiąc proces to cykl menstruacyjny i jest to normalne, zdrowe zjawisko, którego doświadczają wszystkie dziewczyny.\nPokaż synowi produkty higieniczne\nRozmawiając z synem o dojrzewaniu, pokaż mu produkty stosowane przez dziewczyny w czasie okresu: podpaski, tampony, wkładki higieniczne, specjalną bieliznę i kubeczki menstruacyjne.\nŻeby syn nie czuł się dziwnie, przejdź się z nim do sklepu, kup odpowiednie produkty, a w domu poproś go, żeby wypakował. Przy okazji możesz wyjaśnić, do czego każdy z nich służy.\nPorozmawiajcie o PMS\nWarto również porozmawiać z synem o różnych symptomach, których dziewczęta doświadczają przed okresem, na przykład o skurczach, bólach głowy lub wzdęciach.\nWyjaśnij synowi, że przed miesiączką dziewczyny mogą być bardziej drażliwe, a ich wybuchów złości nie powinien brać do siebie, bo to hormony za nie odpowiadają.\nNajważniejsze, żeby chłopcy i dziewczęta wspierali się wzajemnie w okresie dojrzewania i byli dla siebie wyrozumiali.\nKiedy będziesz rozmawiać z synem o dojrzewaniu i miesiączce…\nMÓW jasno i precyzyjnie\nJeżeli nie zna takich określeń jak „macica” i „pochwa”, dokładnie wyjaśnij mu ich znaczenie.\nNIE UŻYWAJ eufemizmów\nByć może należy wytłumaczyć synowi potoczne określenia, takie jak „ciotka”, ale zawsze używaj właściwego słownictwa, żeby nie odniósł wrażenia, że okres to coś, co należy ukrywać lub czego należy się wstydzić.\nZACHĘCAJ do empatii\nJeśli zauważy na ubraniu koleżanki ślady krwi, powinien dyskretnie zwrócić na to jej uwagę i nie komentować tego z kolegami.\nNIE POZWÓL dokuczać dziewczętom\nWyjaśnij mu, że strojenie żartów z miesiączki tylko dlatego, że zobaczył u kogoś w torebce podpaskę lub tampony jest niemiłe i może sprawić koleżance ogromną przykrość.\nUŻYWAJ pozytywnych określeń\nUnikaj słów, które mają negatywne konotacje, które określają menstruację jako coś niewłaściwego lub „nieczystego”.\nNIE unikaj pytań\nJeśli syn zada Ci pytanie, a Ty nie masz czasu na nie odpowiedzieć lub nie znasz odpowiedzi, nie zbywaj go. Odpowiedz najlepiej jak umiesz albo wróć do tematu później.\nPrzedwczesne lub opóźnione dojrzewanie (dla rodziców)\nRozmowa z chłopcami na temat miesiączki to ważny element wychowania.\nCzas czytania (4) min\nJak wychować pewną siebie córkę\nWszystko o miesiączce i dojrzewaniu (dla rodziców)


Ks. Rytel-Andrianik zaznaczył również, że Konferencja Episkopatu Polski zachęca, by najbliższe dni były również czasem najcenniejszego daru dla tych, którzy odeszli. "Jeśli kogoś kochamy, tęsknimy za kimś, jesteśmy życzliwi, to tym naszym darem będzie modlitwa za zmarłym, a bezpieczeństwo na drodze – darem dla żyjących" – powiedział.\nOdczytał również wspólny apel o bezpieczeństwo na drogach: „Kierowco, nie zabijaj - chcę żyć! Kierowco, nie zabieraj życia swojego, twoich bliskich, czy innych uczestników ruchu drogowego. Nieprzestrzeganie przepisów, w tym przekraczanie prędkości, jazda po spożyciu alkoholu to istotne czynniki mające wpływ na liczbę wypadków drogowych oraz ich skutki. Brawura i bezmyślność na drodze często kończą się dramatem zarówno dla poszkodowanego, jak i sprawcy zdarzenia oraz ich rodzin. W trosce o bezpieczeństwo na naszych drogach apelujemy o włączenie się w akcję „Nie zabijaj - chcę żyć”. Poprzez świadome i odpowiedzialne zachowanie dbajmy o bezpieczeństwo, zdrowie, życie swoje oraz innych”.\nJak na ironię, podczas czytania apelu na konferencji dotyczącej akcji "Nie zabijaj - Chcę żyć!" oraz "Znicz 2018" doszło w pobliżu do kolizji drogowej.\nKliknij aby zobaczyć newsy zawierające wybrany tag: policja, akcja znicz, Nie zabijaj - Chcę żyć!, Znicz 2018


Tore Renberg – Wikipedia, wolna encyklopedia\nTore Renberg (ur.1972 w Stavanger) – norweski pisarz, scenarzysta i muzyk.\nStudiował filozofię i literaturoznawstwo na Uniwersytecie w Bergen. Pracę magisterską poświęcił onomastyce powieści W poszukiwaniu straconego czasu Marcela Prousta. Jako krytyk literacki współpracował z wieloma norweskimi czasopismami i państwową telewizją NRK. Jako pisarz zadebiutował w 1995 r. zbiorem opowiadań Sovende floke (Śpiący węzeł), za który otrzymał nagrodę im. Tarjei Vesaasa dla najlepszego debiutanta.\nW 2004 r. dziennik „Morgenbladet” umieścił go na liście dziesięciu najlepszych młodych pisarzy norweskich. Sukces czytelniczy i uznanie krytyków przyniosła mu seria książek o burzliwym dojrzewaniu Jarlego Kleppa pochodzącego, podobnie jak autor, ze Stavanger i mającego podobne życiowe i pokoleniowe doświadczenia (gra w zespole punkowym, studia literaturoznawcze). Książki te przełożono na 11 języków (w tym polski), a powieści Mannen som elsket Yngve, 2003 (Człowiek, który pokochał Yngvego, wyd. pol. 2011), Charlotte Isabel Hansen, 2008 (wyd. pol. 2012) jako Jeg reiser alene zostały (pierwsza w 2008 a druga w 2011 zekranizowane według scenariuszy autora. Spotkały się z dobrym przyjęciem widzów i krytyków (m.in. 4 nagrody Amanda i główna nagroda na festiwalu w Lubece). W 2012 r. zekranizowano kolejną powieść o Jarlem Kleppie pt. Kompani Orkheim (2005).\n↑ Tore Renberg (ang.). Oslo Literary Agency. [dostęp 2017-08-29].\nTore Renberg. Forlaget Oktober\ntorerenberg.no. Strona internetowa\nTore Renberg w bazie Internet Movie Database (ang.)\nISNI: 0000 0001 2023 6975


Wysoki mur oporowy - Uprawnienia Budowlane\nWysoki mur oporowy\nPrzekroje zwykle wykonywanych murów oporowych. Niewysokie mury mogą mieć przekrój prostokątny, przy większych wysokościach są one jednak nieekonomiczne ze względu na nadmierne zużycie materiału. W celu obniżenia kosztu poprzeczny przekrój muru dostosowuje się do linii ciśnień przez pochylenie przedniej lub obydwu krawędzi (program uprawnienia budowlane na komputer).\nPochylając stopę o kąt fix 10° w stosunku do poziomu zwiększa się pewność przeciw przesunięciu muru, gdyż przemieszczeniu w płaszczyźnie poziomej przeciwdziała tarcie wewnętrzne gruntu, większe niż tarcie między ścianą a gruntem.\nProjektując wysoki mur oporowy można określić szerokość stopy adaptując odpowiednio wzory Nitschego, podane w uproszczonej formie dla murów o pionowej tylnej ścianie (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Jeśli jest spełniony warunek e < 0,15, to nie ma obawy obrotu muru wokół przedniej krawędzi fundamentu; przypadek ten nie stanowi więc podstawy do ustalenia wymiarów fundamentu. Jedynie dla dużych obciążeń naziomu należy rozpatrzyć tę możliwość i wtedy >3zostaje zawsze do dyspozycji wysunięcie stopy ku przodowi.\nPo wstępnym przyjęciu kształtu i wymiarów muru należy przeprowadzić szczegółowe obliczenia stateczności oraz naprężeń pod stopą i w kilku innych przekrojach muru (meto- ia analityczną lub wykreślną). Przy wykreślnym sprawdzaniu stateczności należy parcie gruntu pomnożyć przez współczynnik s = k/m0k\_ a wypadkowa zwiększonych obciążeń nie powinna przebijać stopy fundamentu w odległości większej niż 0,1 B od osi (uprawnienia budowlane).\nBadając stateczność muru oporowego nie bierze się zwykle pod uwagę korzystnego opływu parcia gruntu na czołową powierzchnię fundamentu, wobec czego jego bezpieczeństwo wzrasta nieco w normalnych warunkach eksploatacyjnych.\nFundament muru oporowego\nFundament muru oporowego powinien być posadowiony poniżej granicy zamarzania gruntu (0,8-1,2 m poniżej najniższego naziomu, zależnie od lokalnych warunków klimatycznych). Jest to szczególnie ważne, gdy grunt wykazuje skłonność do wysadzin (np. pyły, gliny piaszczyste, piaski gliniaste). Przy posadowieniu na gruntach gruboziarnistych, powyżej poziomu wody gruntowej, można stosować płytsze posadowienie (program egzamin ustny).\nAby zmniejszyć niebezpieczeństwo powstawania rys w betonie, wywołanych skurczem i naprężeniami termicznymi, można ułożyć zbrojenie przy zewnętrznej powierzchni ściany.\nSkłada się ono wtedy z siatki z prętów 0 6-10 mm, rozstawionych co 25-30 cm. Można też zastosować zewnętrzną okładzinę muru z kamienia naturalnego, odpowiednio obrobionego lub płytek betonowych wysokiej jakości. Okładzina taka zmniejsza wahania temperatury na powierzchni betonu i zabezpiecza konstrukcję przed działaniem innych szkodliwych wpływów atmosferycznych (opinie o programie).\nŚciany oporowe kątowe wymagają znacznie mniejszego zużycia materiału niż mury masywne i są ekonomiczniejsze przy dużych wysokościach.\nKonieczne jest jednak staranniejsze wykonawstwo, szczególnie przygotowanie betonu odpornego na wpływy atmosferyczne. Niezbyt wysokie ścianki kątowe mogą być wykonane z gotowych prefabrykatów układanych wraz z izolacją na miejscu budowy. Można w ten sposób znacznie przyspieszyć roboty i uzyskać trwalszy obiekt (segregator aktów prawnych).\nStateczność ściany kątowej jest zapewniona głównie (poza wpływem ciężaru własnego) przez obciążenie gruntem spoczywającym na stopie. Obciążenie parciem gruntu przyjmuje się zwykle jak dla murów o pionowej powierzchni tylnej.\nSzerokość stopy można wyznaczyć jak dla murów ciężkich zakładając a = 1 oraz „v = 0. Szerokość stopy wyznaczona z warunku zabezpieczenia przed przesunięciem wypada duża ze względu na małe współczynniki tarcia.\nSkrócenie stopy można uzyskać stosując tzw. ostrogę, sięgającą poniżej poziomu posadowienia; przesunięcie konstrukcji mogłoby wtedy nastąpić po pokonaniu wewnętrznego tarcia gruntu, którego wypadkowa jest większa od wypadkowej tarcia w płaszczyźnie styku stopy z gruntem (promocja 3 w 1).


Zakupy po singapursku ~ Azja od kuchni\nW pierwszym, nowiutkim centrum handlowym gdzie są cztery sklepy obuwnicze i trzy sportowe kurza familia znalazła dwie pary białych butów, ale żadne nie pasowały na Przychówka. Jedne były trzy numery za duże, a drugie okazały się za ciasne.\nJedziemy do innego sklepu przecież nie jedno centrum handlowe w Singapurze - oznajmił Żywiciel z dużym optymizmem\nOwo zdanie powtarzał jeszcze kilkakrotnie, bo w kolejnych centrach handlowych nie udało się znaleźć białych szkolnych butów, które pasowałby głównemu zainteresowanemu.\nJeździmy jak singapurczycy od jednego sklepu do drugiego - cieszył się Przychówek\nMuszę to opowiedzieć w szkole - dodał dzieciak gdy Kura spojrzała na zegarek i stwierdziła, że próba zakupu butów ukarała jej ponad cztery godziny\nMusimy jechać do Chińczyków oni mają wszystko - zarządził zrezygnowany Żywiciel\nChińczyk czyli cetrum handlowe w starym stylu bardziej przypomina hale targową w Bangkoku niż wymuskane centra handlowe Singapuru. Sklepiki są małe, ciasne, ale podobno mają wszystko. Poza wszystkim mają kilkanaście klientów jednocześnie, wyrażane braki kadrowe i niesamowity rozgardiasz mieszający się z przepoconymi ciałami kupujących.\nChyba wolę moje stare buty - wysyczał Przychówek po wizycie w kolejnym małym, chińskim sklepiku\nPrzymierz jeszcze te - rzucił Żywiciel, a Dzieciak natychmiast się rozpromienił, bo buty były dokładnie takie jakich szukał.\nZgodnie z zarządzeniem ministerstwa singapurscy uczniowie powinni nosić buty jednobarwne i bez znaków szczególnych. Odpadają więc charakterystyczne trzy paski, małe pumy i kolorowe podeszwy. Brzmi prosto, ale nie dla europejskiego dzieciaka który ze swoją długą i szczupłą stopą nie może się wpasować w produkty przeznaczone dla małych azjatyckich ludzików.\nOstatecznie dzieciak buty dostał, a Kura niejako przy okazji kupiła trzy odlotowe torby. Po wzbogaceniu się w trzydzieści szalików, pięćdziesiąt naszyjników i dwadzieścia lakierów do paznokci Kura zaczęła kolekcjonować torby.\nMam nadzieję, że nie zaczniesz zbierać butów - powiedział Przychówek\nNie grozi mi to - powiedziała Kura patrząc na swoje wysłużone, ale ulubione sandały\nA ja mam nadzieję, że ilość toreb pomoże ci utrzymać w nich porządek - dodał Żywiciel\nKura tylko się uśmiechnęła, bo w kwestii porządków jest niereformowalna. Odkąd w Singapurze zabrakło kurzych rodziców mężowskie koszule nie wiszą w równym rządku, łózka nie ścielą się same, a sterta upranych, a nieuprawowych ubrań rośnie bezwstydnie.\nZnów panuje swojski nieład, ale Kura odzyskała czas więc częściej będzie opisywała swoją codzienność.\n7 stycznia 2013 07:02 Odpowiedz\nSkoro Kuro pochwaliłaś się torbami, to może jeszcze je nam pokaż :)))\n7 stycznia 2013 07:19 Odpowiedz\nKomentarz do ostatniego zdania: i bardzo słusznie! Czytelnicy pragną nowych wpisów zapewne bardziej niż Żywiciel wyprasowanych koszul ;) a poza tym czytelników jest więcej!\n7 stycznia 2013 08:03 Odpowiedz\nArmenia nie Singapur, ale jak szukałam butów na zimę, to też nie jeden sklep zwiedziłam i musiałam cierpliwie się uśmiechać, gdy ekspedientki podtykały mi pod nos męskie obuwie, bo moje 41 to dla wielu Ormianek stopa olbrzymki. ;))\n7 stycznia 2013 15:05 Odpowiedz\nW mojej szkole dzieciaki noszą co chcą, ale na WF musza miec regulaminową odzież. Nabywając ją zorientowałam się w podłych praktykach monopolisty: sklep Zack prowadzi mundurki dla kilku dużych szkół, łącznie z kapelutkami i butami (tak, tak, czarnymi półbutami o okrągłych noskach) dla pewnych Brytyjczyków. Może i u was jest taki Zack? Popytaj w szkole.\n7 stycznia 2013 15:27 Odpowiedz\nOoo, pokaż zdjęcia torebek! :)\n7 stycznia 2013 16:39 Odpowiedz\na jak, nawet kura zasługuje na porzadny dzień lenia co drugi dzień...:)\n7 stycznia 2013 17:03 Odpowiedz\nPodpisuje sie po tym co powiedzialy Prezentuje Prezenty. Zdjec toreb rowniez chetnie bym zobaczyla, bo przynajmniej poznac styl Kury, skoro Kura pozostaje anonimowa.\n8 stycznia 2013 08:35 Odpowiedz\nOlena taki Zack byłby idealny, ale życie byłoby zbyt piękne. W Singapurze nie ma.\nZdjęcia torebek będą w sobotę. :)\n8 stycznia 2013 15:45 Odpowiedz\nTo załóż... Zacka, znaczy.\n8 stycznia 2013 16:16 Odpowiedz\nPodobno prawo singapurskie sprzyja drobnym przedsiębiorcom, ale chyba na otwarcie sklepu się nie skuszę.\n9 stycznia 2013 02:20 Odpowiedz\nNie bądź jemioł, sklep z mundurkami to chyba samograj. Sprawdź, mówię ci. A jakbyś jeszcze zrobiła zakupy online to już w ogóle. 3% dla mnie za dobry pomysł, oczywiście :)\nP.S. To jak, wpadniecie wiosną do piaskownicy?\n9 stycznia 2013 08:00 Odpowiedz\nKuro, a ow Chinczyk to konkretnie ktore centrum handlowe?\n10 stycznia 2013 08:23 Odpowiedz\nNatalia nazwy tego centrum gdzie kupiliśmy buty nie znam, ale owo centrum jest prawie naprzeciwko Ikei na Aleksandra (w tym samym budynku co wielkie M)\nW całym centrum są buty i sklepy sportowe wszelkiej maści. Polecam zobaczenie prawdziwy "Singapur od kuchni".\n10 stycznia 2013 08:27 Odpowiedz\nOlena z mundurkami problemu nie kupuje się w szkole a szyje w Malezji, bo taniej. Szczęśliwi posiadacze małej, azjatyckie stopy nie mają problemu z rozmiarem. Nasz dzieciak jest nietypowy , bo stopę ma jak dorosły człowiek a potrzebuje butów dla dziecka i w dodatku zgodnych z regulaminem. Biznes byłby więc działalnością niszową a przez to mało opłacalną. No i przestałabym być Kurą domową a to lubię.\n12 stycznia 2013 17:17 Odpowiedz\nRany, u nas podobnie, jedyny małżeński okres, w którym Małż miał wyprasowane koszule był ten, gdy mama zajmowała się przez fragment dnia Zoszką i znajdowała czas na uruchomienie żelazka :) Teraz stosujemy hasło zaczerpnięte od znajomych, że mamy małe dziecko, więc oczywiste jest, że na koszulach więcej zagniotek :P


HIPOKRATES WIELKOPOLSKI 2019 | Wybraliśmy pracowników roku wielkopolskiej służby zdrowia. Zobacz zwycięzców! - Gloswielkopolski.pl\nHIPOKRATES WIELKOPOLSKI 2019 | Wybraliśmy pracowników roku...\nHIPOKRATES WIELKOPOLSKI 2019 | Wybraliśmy pracowników roku wielkopolskiej służby zdrowia. Zobacz zwycięzców!\n24 kwietnia 2019 24.04.2019 Aktualizacja: 3 września 2019 10:00 03.09.2019 10:00\nZakończyliśmy tegoroczną edycję prestiżowego plebiscytu HIPOKRATES WIELKOPOLSKI, w którym wspólnie z Czytelnikami wybraliśmy najlepszych lekarzy, pielęgniarki i placówki medyczne w naszym województwie. Swoimi głosami podziękowaliśmy im za ich trudną pracę! Na laureatów czekają prestiżowe tytuły, statuetki oraz cenne nagrody, które wręczymy im podczas uroczystej gali. Zobacz zwycięzców!\nKLIKNIJ I ZOBACZ PLEBISCYTOWYCH LIDERÓW\nSprawdź aktualne wyniki etapu wojewódzkiego:\nHIPOKRATES WIELKOPOLSKI 2019 to plebiscyt organizowany przez redakcję "Głosu Wielkopolskiego" pod honorowym patronatem Jana Grabkowskiego, starosty poznańskiego oraz prof. dr hab. Andrzeja Tykarskiego, rektora Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Partnerem merytorycznym plebiscytu jest Uniwersytet Medyczny w Poznaniu.\nPartnerem plebiscytu jest FIRMA KARLIK - TU PRZECZYTASZ WIĘCEJ O OFERCIE.\nJan Grabkowski, starosta poznański: Wszyscy wiemy, że praca w służbie zdrowia wiąże się z ogromną odpowiedzialnością, nie zawsze jednak się zastanawiamy, z jak trudnymi sytuacjami stykają się jej pracownicy. Dlatego z ogromną przyjemnością po raz kolejny objąłem patronatem konkurs „Hipokrates Wielkopolski”. Jestem zdania, że każdy, kto wyróżnia się w swojej dziedzinie, kto z pasją robi to, co robi, powinien zostać zauważony i doceniony. W przypadku lekarzy, pielęgniarek czy farmaceutów jest to tym bardziej konieczne, im mocniej motywuje do jak najlepszej, wytrwałej pracy. Pokażmy osobom, które na co dzień troszczą się o nasze zdrowie i życie, że je szanujemy i widzimy ich poświęcenie. Serdecznie zachęcam do tego, by oddając głos, okazać im swoje wsparcie.\nStarosta Jan Grabkowski zachęca do wzięcia udziału w plebiscycie Hipokrates - zobacz wideo:\nNasz plebiscyt to doskonała okazja do podziękowania tym, którzy na co dzień poświęcają wiele, aby ratować nasze życie i zdrowie. Wyróżniając w ten sposób swojego lekarza, ratownika medycznego, pielęgniarkę czy farmaceutę można okazać swoją wdzięczność i podziw dla ich ciężkiej pracy.\nFarmaceuta/Technik Farmacuetyczny Roku\nEtap głosowania na kandydatów zgłoszonych w kategoriach powiatowych i regionalnej zakończy się 10 lipca. Do etapu wojewódzkiego zostaną zakwalifikowani ci, którzy uzyskają największą liczbę punktów w poszczególnych kategoriach w swoich powiatach. Z każdego powiatu do etapu wojewódzkiego przejdzie zwycięzca głosowania i jedna placówka służby zdrowia.\nOd początku głosowania liczone będą również głosy oddane na kandydatów we wszystkich kategoriach wojewódzkich. Zwycięzcy etapu powiatowego dołączą do nich wraz ze zdobytymi wcześniej punktami. Od 12 lipca rozpocznie się głosowanie na etapie wojewódzkim. Wezmą w nim udział zarówno kandydaci w dotychczasowych kategoriach wojewódzkich, jak i zwycięzcy etapu powiatowego.\nNa początku września wszyscy zwycięzcy oraz laureaci z powiatów zostaną zaproszeni na uroczystą Galę Hipokratesa Wielkopolski 2019, podczas której odbędzie się wręczenie nagród. Laureaci odbiorą medale z rąk starosty powiatu poznańskiego oraz nagrody, które wręczać będą profesor Andrzej Tykarski, rektor UMP, Jan Grabkowski starosta poznański oraz Adam Pawłowski, redaktor naczelny Głosu Wielkopolskiego.\nJuż wiemy, że Gala odbędzie się w poniedzialek 2 września w Centrum Kongresowo-Dydaktycznym Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego przy ul. Przybyszewskiego 37A w Poznaniu.\nZOBACZ RELACJĘ Z OSTATNIEJ GALI\nPo zakończeniu plebiscytu ukaże się dodatek "Głosu Wielkopolskiego" HIPOKRATES WIELKOPOLSKI 2019. W tym specjalnym, okazjonalnym wydaniu zaprezentujemy wszystkich zwycięzców naszego plebiscytu.\nTAKI DODATEK PRZYGOTOWALIŚMY PO OSTATNIM PLEBISCYCIE:\nNa nominacje do plebiscytu czekamy do piątku, 14 czerwca br.\nPierwszy, powiatowy i regionalny etap Plebiscytu będzie trwać od piątku, 7 czerwca 2019 roku do środy, 10 lipca do godziny 21 (o tej godzinie zakończy się głosowanie).\nDrugi etap – wojewódzki finał Plebiscytu będzie trwać od piątku, 12 lipca od godziny 12 do piątku 19 lipca do godziny 21 (o tej godzinie zakończy się głosowanie).\nKandydaci, którzy w pierwszym, powiatowym oraz regionalnym etapie Plebiscytu zajmą pierwsze miejsce w poszczególnych miastach, powiatach i regionach w kategoriach Lekarz Rodzinny Roku, Pediatra Roku, Stomatolog Roku, Pielęgniarka Roku, Położna Roku, Przychodnia/gabinet lekarski roku zdobędą:\nEtap wojewódzki – KATEGORIE INDYWIDUALNE\nKandydaci, którzy w drugim etapie – wojewódzkim finale Plebiscytu zajmą pierwsze miejsca w KAŻDEJ z 12 kategorii indywidualnych (Lekarz Rodzinny Roku, Pediatra Roku, Stomatolog Roku, Pielęgniarka Roku, Położna Roku, Ginekolog Roku, Chirurg Roku, Kardiolog Roku, Ortopeda Roku, Fizjoterapeuta Roku, Farmaceuta/Technik Medyczny Roku, Ratownik Medyczny Roku) zdobędą następujące nagrody:\npamiątkową statuetkę – Tulipan Głosu Wielkopolskiego* oraz dyplom uznania\ndwuosobowe zaproszenie na „Jezioro łabędzie” w wykonaniu The Royal Moscow Ballet w Poznaniu\nKandydaci, którzy w drugim etapie – wojewódzkim finale Plebiscytu zajmą drugie miejsce w KAŻDEJ z 12 indywidualnych kategorii (Lekarz Rodzinny Roku, Pediatra Roku, Stomatolog Roku, Pielęgniarka Roku, Położna Roku, Ginekolog Roku, Chirurg Roku, Kardiolog Roku, Ortopeda Roku, Fizjoterapeuta Roku, Farmaceuta/Technik Medyczny Roku, Ratownik Medyczny Roku) zdobędą następujące nagrody:\ndwuosobowe zaproszenie na występ 3 rosyjskich geniuszy fortepianu Bel Suono w Poznaniu\nKandydaci, którzy w drugim etapie – wojewódzkim finale Plebiscytu zajmą trzecie miejsce w KAŻDEJ z 12 kategorii indywidualnych (Lekarz Rodzinny Roku, Pediatra Roku, Stomatolog Roku, Pielęgniarka Roku, Położna Roku, Ginekolog Roku, Chirurg Roku, Kardiolog Roku, Ortopeda Roku, Fizjoterapeuta Roku, Farmaceuta/Technik Medyczny Roku, Ratownik Medyczny Roku) zdobędą następujące nagrody:\nEtap wojewódzki – KATEGORIE INSTYTUCJONALNE\nKandydaci, którzy w drugim etapie – wojewódzkim finale Plebiscytu zajmą pierwsze miejsca w kategoriach instytucjonalnych (Przychodnia/Gabinet lekarski Roku oraz Szpital Roku) zdobędą następujące nagrody:\npamiątkowa statuetka – Tulipan Głosu Wielkopolskiego* oraz dyplom uznania\nvoucher reklamowy na kwotę 5000 zł brutto\nKandydaci, którzy w drugim etapie – wojewódzkim finale Plebiscytu zajmą drugie miejsca w kategoriach instytucjonalnych (Przychodnia/Gabinet lekarski Roku oraz Szpital Roku) zdobędą następujące nagrody:\nKandydaci, którzy w drugim etapie – wojewódzkim finale Plebiscytu zajmą trzecie miejsca w kategoriach instytucjonalnych (Przychodnia/Gabinet lekarski Roku oraz Szpital Roku) zdobędą następujące nagrody:\n*Nagrodą w plebiscycie jest także najwyższe wyróżnienie Głosu Wielkopolskiego – statuetka Tulipana – wręczane tylko w wyjątkowych okazjach i tylko wyjątkowym ludziom. Autorką projektu statuetki jest młoda artystka Marta Rzepińska. Projekt został wybrany w drodze konkursu zorganizowanego wspólnie z Uniwersytetem Artystycznym w Poznaniu. Pierwowzorem statuetki "Tulipana Głosu Wielkopolskiego" była specjalna odmiana tulipana o nazwie Głos Wielkopolski, wyhodowana w 2015 r. i zarejestrowana w holenderskiej Królewskiej Księdze Odmian Tulipanów z okazji 70. urodzin Głosu.\nInformacje o plebiscycie można uzyskać:


Brukarz z doświadczeniem poszukiwany!!!, Norwegia, - oferty pracy w Praca Money.pl\nMoney.pl Praca praca Norwegia Brukarz z doświadczeniem poszukiwany!!!\nNazwa firmy JobZone.pl\nStanowisko Brukarz z doświadczeniem poszukiwany!!!\nOferta pracy Brukarz z doświadczeniem poszukiwany!!!\nBrukarz z doświadczeniem poszukiwany!!!\nBrukarz z doświadczeniem poszukiwany!!! JobZone.pl\nUkładanie nowych nawierzchni i ich przycinanie za pomocą specjalnych narzędzi\nObsługa maszyn brukarskich, naprawa i konserwacja sprzętu\nPorządkowanie miejsca pracy\nWynagrodzenie: 200 - 230 NOK/h\nZakwaterowanie: 5300 NOK/miesiąc\nOsoby zainteresowany prosimy o przesyłanie CV ze zdjęciem, na adres e-mail: Aplikujlub kontakt telefoniczny: 609 461 000.\n,,Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesów rekrutacji (zgodnie z Ustawą Ochronie Danych Osobowych; tekst jednolity: Dz.U.z 2016r., poz.922 ze zm.)".


ZABAWY SAL-owe: 2013\n4. odsłona kanwy Atramk\nW ubiegłym tygodniu postawiłam ostatnie krzyżyki na swojej SAL'owej kanwie. Na szarym końcu, ale samo wyszywanie sprawiło mi wiele przyjemności.\nTeraz pozostaje tylko wymyślić, jak wykorzystać te urocze hafciki.\nAutor: Atramk o 02:34 6 komentarzy:\nObiecałam Wam w czerwcu, że jak oprawię obrazek to pokażę - wreszcie doczekał się oprawy i w najbliższy weekend pojedzie do nowej właścicielki - teściowej córki - mam nadzieję, że się spodoba\nTym sposobem to już całkowicie koniec mojej zabawy w tym SAL-u, a wszystkim , które jeszcze w trakcie życzę przyjemnego xxx.\nAutor: Elunia o 11:05 6 komentarzy:\nTeraz mogę rozpocząć kolejny hafcik i wspólnie wyszywać w SAL-u bożonarodzeniowym u Diany.\nDziękuję organizatorce i wszystkim SAL-owiczkom za świetną zabawę!\nAutor: Anna o 09:36 5 komentarzy:\nCzy jeszcze tylko ja w trakcie?\nWitajcie Kochane, czy tylko ja jeszcze nie ukończyłam naszego SAL-u?? Jest mi wstyd, bo wszystko leży w koszyku i czeka na lepsze czasy:) Ale bardzo powoli znów się za to zabieram i tak właśnie powstał drugi (dopiero!!!) obrazek SAL-owy...\nTu jeszcze golutki:\nA tu już w ubranku:\nZdjęcia kiepskie, jak fotograf:) Ale są... Mam nadzieję, że uda mi się w najbliższym czasie trochę podgonić, bo już zapisałam się na inne zabawy.. Ale urlop mi się kończy, to może w pracy mi się uda:) Pozdrawiam:)\nAutor: AsiaB o 03:53 2 komentarze:\nEveryday luck i koniec\nJakiś czas temu nadeszła ta oczekiwana chwila, czyli zakończenie mojego pierwszego SAL-u.\nJeszcze w wakacje powstał ostatni obrazek:\nJak poprzednie haftowało się bardzo fajnie, nawet kontury były przyjemnością.\nBardzo lubię oglądać jak obrazek zmienia się dzięki tym kreseczkom.\nA o to wszystkie obrazeczki razem:\nWedług mnie pięknie razem wyglądają.\nAutor: Alojka o 10:27 1 komentarz:\nZadanie wykonałam !\nWitajcie, miłe SALowiczki.\nHafty miałam skończone już w czerwcu, ale dopiero teraz doczekały się publikacji.\nMam tremę, także z tego powodu, że to jest mój pierwszy w życiu post na blogu, ponieważ swojego nie prowadzę, jeszcze...\nW dwu przypadkach zmieniłam trochę podpisy, pozostając przy języku angielskim.\nChodzi oczywiście o wyraz 'scent'. Jest dla mnie zdecydowanie bardziej pachnący :)\nPowstaną pojedyncze obrazki, może kartki, którymi już niebawem kilka osób zostanie obdarowanych.\nW miarę możliwości czasowych postaram się wziąć udział w innych.\nAutor: anna.na.drugie o 13:38 2 komentarze:\nMam całość !!!!!\nCiągnął się za mną ten UFOK i ciągnął. Jakoś nie miałam melodii do niego.\nA wszystko za sprawą drobnego błędu i skóra mi cierpła na myśl o pruciu. :(\nJednak, że wzór miałam na szkolnym laptopie, który pewnie będzie "wakacjował" się w szkole, to musiałam go skończyć. Inaczej czekałby do września.\nPrucia było minimalnie i jakoś poszło .......\nMam już czwarty obrazek !!!!!\nTu jeszcze przed praniem, zaraz po postawieniu ostatniego konturu.\nA tu po praniu, ale przed wyprasowaniem ( zrobię to, jak będę oprawiać)- cały haft.\nJest cudny !! :)))\nIdealnie będzie prezentował się na ścianie razem z SAL-em Kapeluszowym. Teraz tylko dobrać ramkę i na ścianę !\nDziękuję Wszystkim za tę cudną zabawę!!!!!!! A już szczególnie Pelasi, która to wynalazła ten cudny wzór, który szybko podbił moje serce!!!!!!\nAutor: blasiuk o 11:07 4 komentarze:\nSkończyłam ostatni obrazek\nteraz tylko muszą chwilę poczekać na oprawę.\nZakończyła się moja przygoda z tym SAL-em.- przyjdę jeszcze pokazać oprawiony obrazek.\nDziękuję pelasi za zaproszenie do udziału i wspaniałą organizację zabawy.\nA współuczestniczkom dziękuję za wszystkie komentarze i doping.\nByło mi bardzo miło bawić się z Wami i mam nadzieję, że to nie jest ostatni raz.\nAutor: Elunia o 03:56 3 komentarze:\nOstatni - Ela cz. 5\nJuż wiele osób skończyło swoje hafciki. Fajnie się ogląda różne pomysły wykorzystania.\nJa miałam sporą przerwę w haftowaniu tych maleństw, ale pojawiła się chwila i chęć skończenia.\nOto więc jest 4 obrazek.\nCzyli mam już całość xxx.\nMam w planach go oprawić chyba, że po drodze koncepcja się zmieni;)\nPozdrawiam Wszystkie salowiczki:)\nAutor: Ela o 07:45 5 komentarzy:\nMyślałam, że już tylko ja zostałam z haftowaniem, ale widzę, że nie - to dobrze.\nte obrazki haftuje się bardzo przyjemnie, ale na backstitche muszę zebrać siły - nie lubię ich wyszywać, ale czasem są niezbędne i nadają obrazkowi to "coś".\nTak więc zebrałam się w sobie i trzeci obrazeczek wygląda tak\ni szybko zaczęłam czwarty\nMyślę, że w nadchodzącym tygodniu skończę go haftować tylko nie wiem ile będzie musiał znów czekać na backstitche :))\nAutor: Elunia o 10:25 7 komentarzy:\nDziękuję za bardzo miłe słowa pod poprzednim obrazkiem :))\nAutor: Anna o 09:53 4 komentarze:\nTrzeci pojawia się\nŚwietnie haftuje się te obrazki - żeby tylko doba była dłuższa!\nTyle już wyszyłam trzeciego\njeszcze troszkę xxx brakuje, backstitche i napis i będzie gotowy.\nAutor: Elunia o 11:42 1 komentarz:\nTak jak planowałam, podczas długiego weekendu, udało mi się skończyć drugi obrazek\nNo i skoro tak dobrze mi szło to idąc za ciosem zaczęłam kolejny\nna razie tylko kilkanaście xxx, ale myślę, że wkrótce będzie więcej.\nAutor: Elunia o 08:04 7 komentarzy:\nrzeci salowy obrazek już za mną. Udało mi się znaleźć kilka godzin na niego.\nAutor: Alojka o 14:38 2 komentarze:\nUporałam się z terminowymi haftami (na razie) więc wracam do "Czterech pór roku".\nZaczęłam drugi obrazek\ntylko kilka xxx, ale mam nadzieję, że przez ten weekend uda mi się go skończyć\nAutor: Elunia o 03:44 3 komentarze:\nOla SALuje - odsłona 2\nMiałyście rację, że te obrazki same się wyszywają.\nMimo nawału innych prac ręce same sięgały po igłę i chciały haftować:)\nPowstał zatem drugi odcinek z naszego króciutkiego serialu.\nNie wyprasowany i bez podpisu. Oto on\nCzterolistna koniczynka z dedykacją dla wszystkich SALujących.\nAutor: Aleksandra Żurek o 10:02 3 komentarze:\nW minionym tygodniu skończyłam wyszywać ostatnie obrazki w ramach naszej sal-owej zabawy. Oto one:\nJak dla mnie zabawa dobiegła końca. Nadal będę tu zaglądać i kibicować koleżankom.\nAutor: Małgoś 13 o 02:02 1 komentarz:\nOla SALuje - odsłona 1\nWitam tak jak w tytule - po raz pierwszy.\nZapisując się do zabawy obiecałam solennie, że dam radę i zbytnio w czasie nie będę odstawać od grupy. Słowa dotrzymam!\nDzisiaj chciałam pokazać pierwszy obrazek. Według mnie najładniejszy. Prawie ukończony, choć jeszcze nie wyprasowany. Mówię prawie ukończony, bo nie umieściłam na nim jeszcze napisu. Obrazki chcę podpisać po polsku i cały czas nad tym myślę:)\nZatem krótki pokaz\nPozdrawiam cieplutko i zapraszam do mnie w odwiedziny.\nAutor: Aleksandra Żurek o 13:39 2 komentarze:\nAutor: Anna o 11:13 9 komentarzy:\nBenia po... ostatnie...\nWklejam ostatni SAL-owy obrazeczek. Pewno przez zimową pogodę za oknem, szło mi "jak po grudzie". Ale z drugiej strony mogłam dłużej cieszyć się wspólną zabawą :) Dziękuję za wspólne haftowanie i (bardzo prawdopodobne) do spotkania przy następnej takiej okazji. Pozdrawiam wszystkich serdecznie :)\nOstatni obrazek SAL-owy. Oby przywołał on wreszcie WIOSNĘ, ponieważ to co się dzieje za oknem... szkoda gadać...\nTak prezentuje się wyhaftowana całość. Teraz jeszcze bez oprawy, ale będzie to obrazek w ramce.\nAutor: benia o 05:18 Brak komentarzy:\nSkończyłam drugi obrazek.\nJeszcze jedno podejście do niego i postawiłam ostatni krzyżyk\nPo czym już następnego dnia z lepszym światłem zajęłam się konturami.\nAutor: Alojka o 12:50 1 komentarz:\nKolejna odsłona małych obrazeczków, wyszywają się niemal same i są miłym towarzystwem przy wieczornych filmach:) Jeszcze jeden do kompletu i musze zdecydować co z nimi zrobić , nadal nie mam konkretnego pomysłu.\nAutor: april79 o 01:47 1 komentarz:\nDzisiaj postawiłam ostatni krzyżyk , i tak oto prezentują się moje wypociny :\nI uważam ten SAL za skończony :-)\nPelasiu ,bardzo dziekuję za zorganizowanie zabawy :-)\nAutor: Beata o 10:56 6 komentarzy:\nAutor: tychna o 16:36 Brak komentarzy:


Bezstredowe przeprowadzki | Bielski TRANSPORT Przeprowadzki\nBezpiecznie do celu, czyli przeprowadzki bez stresu\n3 lutego, 2020 6 marca, 2020\nPrzeprowadzki zwykle wiążą się z mniejszym lub większym stresem. Jeśli przeprowadzałeś się choć razu w życiu, wiesz, o czym mowa. Denerwujesz się, gdy masz przewieźć wszystkie swoje rzeczy na drugi koniec miasta, a co dopiero do innego miasta, oddalonego o wiele kilometrów. Co wywołuje największy stres na myśl o przeprowadzce?\nJak ja to wszystko spakuję\nTo pytanie wynika nie tylko z lęku przed zniszczeniem cennych rzeczy, ale też z ich ilości. Dopóki zajmują swoje miejsce w szafach, na półkach, czy w lokatorskim schowku, wydaje ci się, że bez problemu podołasz wyzwaniu. Schody zaczynają się dopiero w momencie pakowania. Mimo zaangażowania członków rodziny, trudności piętrzą się jedna, po drugiej. Brak doświadczenia w tego typu wyzwaniach, na pewno nie pomaga.\nPrzeprowadzki bez stresu – czy to w ogóle możliwe\nTo, jak bardzo stresują cię tego typu sytuacje, zależy między innymi od twojego charakteru i sposobu radzenia sobie z życiowymi wyzwaniami. Niemniej jednak, chyba nie ma potrzeby, dążyć do zupełnego niwelowania stresu. Odrobina adrenaliny, z pewności ci się przyda. Pomaga ona skoncentrować cały wysiłek na tym, co przed tobą i nie rozwlekać wszystkiego w czasie. Co w takim razie zrobić, by przeprowadzka przebiegła bez zbytnich nerwów i strachu o bezpieczeństwo przewożonych rzeczy?\nSkorzystaj z pomocy fachowców od przeprowadzek\nWiadomo, że firma firmie nierówna i dobrze będzie, jeśli przed skorzystaniem z usług firmy transportowej, zasięgniesz opinii na jej temat. Co jednak, jeśli nikt ze znajomych, nie korzystał jeszcze z jej usług, a nie bardzo jesteś przekonany, do komentarzy zamieszczanych w internecie? Oto na co warto zwrócić uwagę, przed podpisaniem umowy.\nZwykle jest bardzo ważne. Kontaktując się z firmą, która oferuje przeprowadzki, zwróć uwagę, jak jesteś traktowany. Czy osoba, z którą rozmawiasz, ma dla ciebie czas? Czy odpowiada chętnie na twoje pytania? Czy cierpliwie wyjaśnia wszelkie szczegóły współpracy i czy daje ci do zrozumienia, że zrobi wszystko, byś z tej współpracy był zadowolony?\nDowiedz się, czy bez względu na rodzaj zabezpieczeń stosowanych podczas transportu, firma posiada ubezpieczenie pojazdów, którymi przewożone będą rzeczy oraz polisę OC przewoźnika drogowego.\nDokładnie przeczytaj umowę, od początku, do końca i bez pośpiechu. To twoje zabezpieczenie, w sytuacji nieprzewidzianych sytuacjach, wynikających z nienależytego wykonania usługi. Sprawdź też, czy nie ma w niej ukrytych kosztów, a jeśli czegoś nie rozumiesz w zapisie, dopytaj.\nPosted in PrzeprowadzkiTagged bezpieczne przeprowadzki, bielsko, przeprowadzki


Powierzchnia: 18578.4 ha. Kod obszaru: PLB020007. Obszar obejmuje Karkonoski Park Narodowy.\nPowierzchnia: 18578.4 ha\nKod obszaru: PLB020007\nObszar obejmuje Karkonoski Park Narodowy.\nPołożenie: Obszar znajduje się w województwie dolnośląskim, regionie jeleniogórskim. Obszar obejmuje Karkonoski Park Narodowy.\nOpis obszaru: Karkonosze leżą w Sudetach Zachodnich i stanowią najwyższe pasmo Sudetów (Śnieżka 1602 m npm). Od południa granicę Karkonoszy stanowi granica państwa; od strony północnej przylega Kotlina Jeleniogórska; od zachodu - Góry Izerskie; od wschodu Brama Lubawska i Rudawy Janowckie).\nSzata roślinna: Obszar jest szczególnie ważny dla zachowania bioróżnorodności. Duża liczba (23) siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG tworzy tu mozaikę, choć często nie zajmują one dużych powierzchni. Dobrze zachowane są subalpejskie i reglowe torfowiska górskie. Szczególnie cenne są także bory górnoreglowe, pokrywające znaczne powierzchnie w obszarze. Stwierdzono 11 gatunków z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Znajdują się tu liczne stanowiska rzadkich i zagrożonych gatunków roślin naczyniowych, w tym endemicznych: dzwonek karkonoski (Campanula bohemica) i skalnica bazaltowa (Saxifraga moschata subsp. basaltica). Rzadkie gatunki mszaków (np. Lophozia sudetica, Rhacomitrium sudeticum). Podawano stąd, jako jedno z dwóch miejsc występowania w Polsce, stanowisko szurpka Rogera (Orthotrichum rogeri), jednak nie było potwierdzone od wielu lat. Znajdują się także, jako jedyne w Polsce, stanowiska Galium sudeticum, Campanula corcontica i Pedicularis sudetica. Za granicą obszaru odnaleziono stanowisko Carabus variolosus.\nZwierzęta: W ostoi występuje co najmniej 11 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 6 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi (PCK). Gnieździ się powyżej 10% populacji krajowej czeczotki (PCK) i płochacza halnego (PCK); W okresie lęgowym obszar zasiedla co najmniej 1% populacji krajowej (C6) następujących gatunków ptaków: cietrzew (PCK), dzięcioł zielonosiwy, puchacz (PCK), włochatka (PCK), sóweczka(PCK).\nJelenia Góra (P)


autor: sickpucek » 03 cze 2018, 18:53\nJak dzwonilem i sie pytałem skad taka zmiana elewacji to dostałem odpowiedz ze chcieli to zrobic w "bardziej klasycznych kolorach" mi tez sie ta zmiana osobiscie nie podoba. Ale na zywo nie wyglada to zle.\nautor: satriani » 04 cze 2018, 0:47\nJak dla mnie to dość głupia wymówka. Uczciwie byłoby takie zmiany robić w pierwszych etapach inwestycji i nanieść zmiany w wizualizacji, a nie na jej finishu gdy już mieszkania sprzedane i nabywcy są stawiani przed faktem dokonanym - odbiera im się możliwość wyboru wyglądu bloku w którym chcą zamieszkać na długie lata - bo decydowali się na zupełnie coś innego. Moim zdaniem to duży strzał dewelopera we własną stopę i swoiste nadużycie zaufania klientów.\nautor: Doniek » 04 cze 2018, 7:03\nDeweloper w ogole nie jest zobligowany do wykonania inwestycji wg. wizualizacji jakimis przepisami? Wg mnie to oszustwo i kpina z kupujących.\nautor: MAPEI » 07 cze 2018, 21:49\n"Niniejsza prezentacja brył budynków, ich przestrzeni wspólnych i kolorystyka, nie są ostateczne i mogą ulec zmianie z uwagi na dostępność i jakość materiałów oferowanych na rynku oraz czynników estetycznych z uwzględnieniem zmieniających się kosztów realizacji budynku. Niniejsza prezentacja ma charakter informacyjny nie stanowi oferty w rozumieniu art. 66 kodeksu cywilnego." - zapis ze strony internetowej inwestycji.\nNowy kolor elewacji nie jest najgorszy, jak dla mnie może nawet lepszy od wizualizacji aczkolwiek przy dzisiejszym wyborze nowo budowanych mieszkań tego typu zmiany mogą odstraszyć potencjalnych nabywców, którzy skierują sie do deweloperów trzymających do końca założeń projektowych. Najważniejsza jest jakość wykonanych prac a z posiadanych przeze mnie informacji poprzednie realizację tego dewelopera cieszą się dobrą opinią.\nNa forum od: 07 cze 2018, 21:38\nautor: M&M » 07 cze 2018, 22:20\nZdjęcia z 06-06-2018\n20180606_202558.jpg (279.31 KiB) Przeglądany 2259 razy\n20180606_202717.jpg (220.05 KiB) Przeglądany 2259 razy\n20180606_202727.jpg (176.54 KiB) Przeglądany 2259 razy\nautor: satriani » 17 cze 2018, 23:04\nZnajdzie się tu przynajmniej jeszcze jedna osoba, której podoba się ten kolor? Jak w ogóle nazwać ten u góry, bo oprócz "sraczkowatego" nic mi nie przychodzi do głowy\nautor: M&M » 26 cze 2018, 19:24\nZdjęcia z 26-06-2018\n20180626_160557.jpg (243.43 KiB) Przeglądany 1795 razy\n20180626_160947.jpg (299.96 KiB) Przeglądany 1795 razy\n20180626_161103.jpg (373.89 KiB) Przeglądany 1795 razy\nautor: M&M » 26 cze 2018, 19:25\nLampy i gniazdka już na balkonach.\n20180626_160609.jpg (283.98 KiB) Przeglądany 1795 razy\n20180626_161251.jpg (360.06 KiB) Przeglądany 1795 razy\nautor: M&M » 12 lip 2018, 18:08\nZdjęcia z dnia 12-07-2018\n20180712_155706.jpg (111.09 KiB) Przeglądany 1471 razy\n20180712_160046.jpg (187.08 KiB) Przeglądany 1471 razy\n20180712_160130.jpg (145.95 KiB) Przeglądany 1471 razy\nautor: demonik84 » 13 lip 2018, 14:58\nCzy ma ktoś może jakieś informację na temat działki przed pierwszym blokiem? Do kogo należy i czy jest plan zagospodarowania?\nUżytkownicy przeglądający to forum: Rafullo i 11 gości


Ciekawy dzień na rynku walutowym - Biznes w INTERIA.PL\nCiekawy dzień na rynku walutowym\nCzwartek, 26 kwietnia 2007 (18:13) Aktualizacja: Czwartek, 26 kwietnia 2007 (18:17)\nPomimo, że nie było dzisiaj publikacji żadnych ważnych danych, dzień na rynku walutowym można uznać za ciekawy. Inwestorzy postanowili nie czekać na jutrzejszą informację o PKB w Stanach i kurs USD/JPY wybił się z bazy już dzisiaj.\nPo czterech dniach konsolidacji dolar wzrósł o 0,7 proc. i kosztuje 119,5 JPY. Jen tracił również do euro i na poziomie 126,5 JPY jest na granicy pobicia rekordu z 16 kwietnia (przypomnę, rekordu dziesięcioletniego). Na parze EUR/USD testowano wczoraj przez cały dzień poziom 1,366 USD, ale po nieudanej próbie wejścia na nowe szczyty dolar lekko się umocnił.\nKluczowe dla tej pary walut będą jutrzejsze dane ze Stanów, ale skala umocnienia amerykańskiej waluty (0,3 proc) świadczy, że rynki nie spodziewają się rewelacji. Dużo silniejsze było dzisiejsze umocnienie dolara do funta. W wyniku spekulacji, że obecny kurs już odzwierciedla spodziewane w tym roku podwyżki stóp na Wyspach dolar wzrósł 0,7 proc.\nZłotówka wykorzystała ruchy na głównych parach walut żeby odreagować wczorajsze wzrosty i nieznacznie się osłabiła.


Porozumienie między UTK a UTH w Radomiu - Aktualności - Urząd Transportu Kolejowego\nUrząd Transportu Kolejowego Porozumienie między UTK a UTH w Radomiu - Aktualności -\nPorozumienie między UTK a UTH w Radomiu\n- To już dziesiąte porozumienie pomiędzy UTK a uczelnią – cieszy się dr inż. Ignacy Góra, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego. – Współpraca między szkołami wyższymi a administracją państwową jest czynnikiem rozwoju dla obu stron. Nasi pracownicy z chęcią podzielą się ze studentami swoją wiedzą. Dzięki współpracy urząd może pozyskać młodych, ambitnych i wykwalifikowanych pracowników – wyjaśnia Góra.\nUniwersytet Techniczno-Humanistyczny im. Kazimierza Pułaskiego obchodzi w tym roku 70-lecie powstania. Jest jedyną publiczną wyższą uczelnią w regionie radomskim. Na Uczelni funkcjonuje 8 wydziałów w tym 4 techniczne (Wydział Materiałoznawstwa Technologii i Wzornictwa, Wydział Mechaniczny, Wydział Transportu i Elektrotechniki oraz Wydział Informatyki i Matematyki) i 4 nietechniczne (Wydział Ekonomiczny, Wydział Nauk o Zdrowiu i Kultury Fizycznej, Wydział Filologiczno - Pedagogiczny oraz Wydział Sztuki). W ramach Wydziałów działa 5 instytutów, 23 katedry, 37 zakładów, 116 laboratoriów i 26 pracowni. Uniwersytet kształci ponad 4 tysiące studentów i zatrudnia 573 pracowników, w tym 351 nauczycieli akademickich. Do chwili obecnej Uczelnię ukończyło ponad 60 tys. studentów.\nCztery wydziały Uniwersytetu Technologiczno - Humanistycznego im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu: Ekonomiczny, Mechaniczny, Sztuki oraz Transportu I Elektrotechniki posiadają uprawnienia do nadawania stopni naukowych doktora. Wydział Mechaniczny oraz Transportu i Elektrotechniki mają prawo nadawania stopnia doktora habilitowanego nauk technicznych.


Kiereński. Czerwony liberał [Andrzej Andrusiewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00069 017336 20915729 na godz. na dobę w sumie\nKiereński. Czerwony liberał - ebook/epub\nISBN: 978-83-11-14447-7 Data wydania: 2016-11-24\nSpis treści Karta tytułowa Karta redakcyjna Wstęp Wołga W stepach Azji Środkowej Petersburg Pomocnik adwokata Rewolucyjny romantyzm Więzienie Mistrz palestry Deputowany Mason Na fali Spisek. Decydujące dni Prowokacje i prowokatorzy Nowa władza Zmagania Złoty pociąg Odrodzenie ducha bojowego „Pierwsza kula dla Kierienskiego” Marzenia i rzeczywistość Moskiewski triumf Konflikt z Korniłowem Romans w Pałacu Zimowym Trudna jesień Ostatni akt Kryjówka w lesie Misja w Londynie Misja w Paryżu W matni Szaleństwo spiskowania Piekło emigracji Nell i Aleksandr Ostatnia przystań Addendum. Synowie Ilustracje Źródła ilustracji Bibliografia Indeks osobowy Okładka\nProjekt okładki i stron tytułowych Radosław Krawczyk Redaktor prowadzący Joanna Proczka Redaktor merytoryczny Jacek Biernacki Redaktor techniczny Beata Jankowska Korekta Grażyna Ćwietkow-Góralna Copyright © by Bellona Spółka Akcyjna, Warszawa 2016 Copyright © by Andrzej Andrusiewicz, Warszawa 2016 Zapraszamy na strony www.bellona.pl, www.ksiegarnia.bellona.pl Dołącz do nas na Facebooku www.facebook.com/Wydawnictwo.Bellona Nasz adres: Bellona SA ul. Bema 87, 01-233 Warszawa Księgarnia i Dział Wysyłki: tel. 22 457 03 02, 22 457 03 06, 22 457 03 78 faks 22 652 27 01 e-mail: biuro@bellona.pl ISBN 9788311144477 Skład wersji elektronicznej pan@drewnianyrower.com\nPrawdziwy geniusz nigdy nie chadza ścieżkami przez innych wydeptanymi. Emil Ludwig Ludzie nie mogą być wolni, dopóki nie zrozumieją, co oznacza prawdziwa wolność. Sven Jonas Stille Rewolucja weszła Rosjanom w krew. Arnold Zweig\nWstęp W nocy 25 października (7 listopada) 1917 roku Aleksandr Fiodorowicz Kierienski polecił podnieść mosty na Newie w Piotrogrodzie i ogłosił stan najwyższej gotowości bojowej. A to znaczyło, że bolszewicy rozpoczęli przewrót, który przeszedł do historii pod nazwą: rewolucja październikowa. Już wkrótce miała ona zamienić w proch wszystko, co stało jej na drodze. Największy cios zadano Kierienskiemu. Spór o niego jest sporem o rewolucję. Kim był człowiek, któremu zarzucano, że pogrzebał lutowo-marcową rewolucję wolności i nadziei, będącą etapem do rewolucji światowej, pod przywództwem Rosji. Zachwycony „poetycką” stroną rewolucji jej entuzjasta Aleksandr Błok porównał ją do „muzyki, orkiestry duszy narodu, którą winni słuchać wszyscy, którzy mają uszy, słuchać ją całym ciałem, całym sercem, całą świadomością”. Ten ideał usprawiedliwiał wszystko: uliczne samosądy, bezprawne aresztowania, przemoc, wszak „huragan jest współtowarzyszem przewrotu”. Tak rozumowali animatorzy przewrotu lutowego, tak rozumowali ich polityczni protagoniści w październiku. Dlaczego „Luty” nie sprostał dziejowemu wyzwaniu i zamienił się w „Październik”? Katastrofę „Lutego” można w pewnej mierze przypisać samemu Kierienskiemu. Aby lepiej go zrozumieć, musimy pojąć, w jakim kraju żył, wczuć się w sytuację społeczną i polityczną przed rokiem 1917, ponieważ stworzyła ona grunt dla dwóch przewrotów, dała szansę takim ludziom jak Kierienski. Niezwykła łatwość obalenia monarchii, a potem republiki demokratycznej nie ma precedensu w historii Europy. Kierienski był częścią wielkiego żywiołu rewolucyjnego, który przewalił się przez Rosję na przełomie dwóch stuleci, był liderem jedynego rządu demokratycznego, wodzem historycznego zwrotu. Miał w swoich rękach wszystkie polityczne instrumenty, żeby realnie dążyć do wolności i sprawiedliwości. A jednak przegrał. Na przykładzie jego powikłanych losów widać, jak wyboiste drogi prowadziły ludzi do rewolucji, jak radykalnie przestrajała się dusza i głowa. Fala rewolucji wynosiła wysoko. Kim byłby Kierienski, gdyby nie było rewolucji: dobrym adwokatem, aktorem, reżyserem widowisk teatralnych, wziętym publicystą? Od samego początku swojej publicznej działalności zyskał wielbicieli i zdeklarowanych wrogów. Żadnego lidera rewolucji nie obsypano tyloma epitetami, co Kierienskiego: „półbonapartysta”, „mały Napoleon”, „zdrajca”, „filosemita”, „antysemita wśród semitów”, „bohater frazy”, „efekciarz”, „demagog”, „polityczny umarlak”, „prowincjonalny aktorzyna”, „poeta wolności”, „otucha narodu”, „bohater czasów”, „orzeł sławy”, „wybawca ojczyzny”, „trybun ludu”, „szlachetny romantyk”, „idealista-marzyciel”. Tym wszystkim był po trosze. Nie sposób zliczyć paszkwili. Nie szczędzono mu żadnych obelg. Nagromadzono mnóstwo prawdziwych i nieprawdziwych zarzutów dyskredytujących go: porywczy, próżny, uparty, samolubny, niemoralne życie prywatne, zgubny wpływ na rewolucję. Jak na każdą wybitną indywidualność istniał bicz w postaci szyderstwa, plotki, pomówienia. Sam zresztą dostarczał materiału, który inni zużytkowali. Znienawidzony i kochany, przeklęty przez jednych, wielbiony przez drugich. Historyk, badacz elit masońskich Grigorij Aronson pisał: „Tacy ludzie demokratycznej rewolucji jak A.F. Kierienski, oddali wszystko, co było w nich najlepsze: swój talent i swoje gorące serce, dziełu umocnienia młodej demokracji”. Dobrze go znający poeta i krytyk literacki, syn jednego z liderów partii konstytucyjno-demokratycznej (kadetów) Władimir Nabokow, pisał: „Reputacja Kierienskiego, reputacja szlachetnego, stoickiego i nieustraszonego człowieka, na trwałe pozostanie w historii, zignoruje bolszewickich i czarnosecinnych falsyfikatorów, którzy wyjdą na głupców”. Odmienną opinię wyraził Aleksandr Sołżenicyn: „Główną figurę rewolucji Kierienskiego w duchu narodowym nie ujrzysz na żadnym etapie”. Kierienski niewątpliwie należał do ludzi, o których Piotr Stołypin mówił: „Wam są potrzebne wielkie słowa, a nie wielka Rosja”. Kierienski-orator kochał wielkie słowa, ale też przez całe życie kochał kraj, w którym się urodził, wyrósł, walczył i który pragnął uczynić wielkim. Oskarżenia towarzyszyły mu przez całe długie życie pełne sukcesów, porażek, wzruszeń, nieszczęść, obaw, nadziei. Kierienski wymyka się jednoznacznej ocenie, co przy spornych opiniach stworzyło jego czarną i białą legendę. Poznanie tej skomplikowanej postaci nie jest łatwe. Był złożony z samych sprzeczności jak Rosja. Przy tym był człowiekiem z „krwi i kości”, nie z żelaza. W dramatycznych czasach, w świecie pożaru, kiedy walka o życie i przeżycie determinowała postawy, tylko najsilniejsze jednostki etyczne mogły wyjść bez poobijania. Przemówienia, artykuły, rozkazy, wywiady, książki, skonfrontowane z bardzo różnorodnymi świadectwami współczesnych, ukazują nie tyle zmieniające się postępowanie Kierienskiego warunkowane okolicznościami wewnętrznymi i zewnętrznymi, lecz skomplikowane odcienie umysłu, charakteru, temperamentu. Jego wizerunek odmalowany piórem amerykańskiego historyka Richarda Abrahama czy potomka stalinowskiego łagiernika, historyka Walrena Strongina, jest raczej hołdem niż wiernym portretem. Legenda niekiedy umie więcej o Kierienskim powiedzieć niż „historia prawdziwa”. Bo u niego były jakby dwie dusze: jedna jako szefa rządu i patrioty, druga – dusza idealisty i socjalisty. Pierwsza dusza popychała go do racjonalnych rozwiązań; kiedy górę brała druga, popadał w bezczynność i doprowadzał do tego, że jego rozkazy stawały się martwą literą. Marzył o uratowaniu rewolucji i ojczyzny, a utracił jedno i drugie. Osoba Kierienskiego jest nierozerwalnie związana z pierwszą rewolucją rosyjską w roku 1917, mitem wciąż jeszcze żywym, stopniowo jednak poddawanym rewizji, czemu sprzyja otwarcie archiwów. Trzy kolory Romanowów, w lutym zastąpiła czerwień – kolor buntu. Przejęcie władzy przez ludzi wywodzących się z masonerii nie było wymysłem Czarnej Sotni, lecz faktem realnym. W lutym wyłożyli karty na stół. Postawili tamę carskiemu samodzierżawiu. Następne osiem miesięcy ich faktycznej władzy to splątane pasmo niesłychanych trudności i intryg. Rosja stanęła w obliczu problemów, których nikt nie potrafił przewidzieć. Wyniszczający konflikt toczył się wewnątrz obozu rewolucji i wewnątrz wolnomularstwa. Samodewastacja pochłaniała Rosję. Jednakże szeroki udział masonów w rewolucji nie daje podstaw do twierdzenia, że była to rewolucja wolnomularska, chociaż taka interpretacja mocno wryła się w myślenie niektórych badaczy i polityków. Były minister spraw wewnętrznych „republiki dalekowschodniej” utworzonej w 1922 r. przez byłych carskich generałów, Wasyl Iwanow, dopatrywał się przyczyn rewolucji w spisku obcych sił: „Lutowy bunt nie był dziełem rosyjskiego narodu, nie był ruchem narodowym, a rezultatem spisku niewielkich grup, powiązanych z cudzoziemcami. Nie socjalno-ekonomiczne przyczyny przywiodły Rosję do rewolucji 1917 roku, a ideowe i duchowe bankructwo inteligencji, która była powołana do ochrony i nosiciela narodowych ideałów i wodza narodu”. Liberalno-masońska opozycja samodzierżawia chciała być zaporą przed radykalizmem ugrupowań skrajnych, chciała ratować Rosję, ale bez cara, czyli – jak pisał jeden z wolnomularzy – „zerwać dach z gmachu, nie naruszając jego fundamentów”. Sytuacja carskiego imperium przedstawiała się zupełnie inaczej, przyczyny jego upadku leżały głębiej, poza lożami. A rola Europy w konflikcie wewnątrzrosyjskim? Europa szybko się zorientowała, że w Rosji rodzi się jakiś wielki czyn, który może zaważyć na losach świata. „Luty” wraz z „Październikiem” rzeczywiście był jednym z najważniejszych wydarzeń XX wieku, którego konsekwencje są odczuwane jeszcze w wieku XXI. Rewolucja wyrosła z wojny. Wojna stała się probierzem wszystkich sił politycznych i naprawiaczy dziejów. Dwóch wodzów dwóch rewolucji: Kierienski i Lenin, od stu już lat pobudza wyobraźnię ludzką. „Czerwony liberał” i „wódz światowego proletariatu” stali na przeciwległych biegunach politycznych, różniły ich cechy charakterologiczne, poziom wiedzy, znajomość świata zachodniego. Byli ludźmi odmiennego formatu. Obaj zrobili karierę szybką i olśniewającą. Wojna także zrobiła tu swoje – wyniosła ich na szczyty. Dwudziestopięcioletni Lenin (starszy od Kierienskiego o 11 lat) pracował nad książką o kapitalizmie i jego przyszłości w Rosji (1895) i już wówczas określił cel rewolucji. Konsekwentnie działał w tym kierunku dwadzieścia lat. Kontekst społeczny rewolucji sytuował Kierienskiego i Lenina konfrontacyjnie. Młody Kierienski obracał się w środowisku wiecznie niezadowolonej inteligencji, wśród elit wyrosłych z opozycji antycarskiej, jak i wśród elit marzących o nowym carze i monarchii demokratycznej. Dopiero z czasem Kierienski wyłamał się z tego nurtu i opowiedział się za ustanowieniem w Rosji republiki. Dwie linie rosyjskiej rewolucji rozeszły się daleko. Demokratyczny program „rewolucji Kierienskiego”, jego półjakobińska i półmarksistowska frazeologia, chwiejna taktyka – przegrały z jakobinizmem, odwołaniem się do warstw najniższych, upośledzonych, do robotników, chłopów, biedoty miejskiej i wiejskiej, stanowiących zaplecze „rewolucji Lenina” obiecującej „władzę ludu”. Rosyjska scena okazała się za ciasna dla dwóch wielkich aktorów dramatu dziejowego. Ambicjonalny konflikt personalny niewątpliwie tlił się w zakamarkach ich dusz, ale nie on był najważniejszy i tę wersję trzeba odrzucić. W walce odmiennych wizji celów rewolucji jeden wódz musiał opuścić scenę z woli swego rywala. Przeciwstawianie „dobrej rewolucji” (lutowej) „złej rewolucji” (październikowej) prowadzi na manowce, niczego nie wyjaśnia. Dwie wizje rewolucji poniosły klęskę. Jedna w 1917 roku, druga – siedemdziesiąt lat później. Pragnienie zmian było głęboko zakorzenione w naturze inteligencji rosyjskiej, w jej umiłowaniu ideału wolności, równości, sprawiedliwości. Marzono o rewolucji jako o czymś wspaniałym, dającym szczęście. W żadnym kraju na świecie nie było tylu marzycieli wolności, co w Rosji. Z tych kręgów wywodził się Kierienski. Należał do tych ludzi, którzy chcieli zapalić „błękitną zorzę” na rosyjskim widnokręgu. O jego prawdziwym pochodzeniu, nawet o dacie urodzin, wiemy najmniej – przyjmując trzy wersje funkcjonujące w obiegu historiograficznym – albo wiemy wszystko – jeżeli akceptujemy oficjalną biografię. Skrupulatne badania w małym tylko stopniu umożliwiają ustalenie chronologii pierwszych lat jego życia. Większość piszących o Kierienskim zaczyna od roku 1917 i na tym roku kończy. Prowadził on jednak działalność przed rewolucją i jeszcze 52 lata po rewolucji był chlubą Rosji demokratycznej. Pozostała po nim ogromna spuścizna pisarska: kilkanaście książek, ponad 700 artykułów prasowych, dziesiątki drukowanych wywiadów. Szczegółowo opisał władzę swoją i Rządu Tymczasowego, co zachowało do dziś pierwszorzędne znaczenie. Położył nieocenione zasługi w zakresie edycji materiałów źródłowych. Był aktywnym uczestnikiem największych wydarzeń i pozostawił świadectwo o nich. W subiektywnych Miemuarach usprawiedliwia siebie przed historią. Omija tematy, które w jego życiu prywatnym były ważne: rozwód, dwa małżeństwa, liczne romanse, cierpienia, radości, smutki, brawurowe ucieczki, powierzchownie pisze o związkach z masonerią i swojej roli w wolnomularstwie, gdzie uzyskał najwyższy trzydziesty trzeci stopień. Zasadniczo ograniczył swój autoportret. W licznych tekstach wspomnieniowych nie zostawił żeru dla poszukiwaczy sensacji. Więcej o nim dowiadujemy się od innych memuarystów. W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, jakby się rozpętała lawina rosyjskich pamiętników, dzienników, wspomnień, notatek z rozmów i spotkań, korespondencja służbowa i prywatna. Pisali emigranci przebywający w Paryżu, Berlinie, Londynie, Belgradzie. Wszystko to układało się poniekąd w portret zbiorowy rewolucji, gdzie na pierwszym planie wyróżniał się Kierienski. Pisali o nim zarówno ci, którzy go znali dobrze, jak i ci, którzy go znali przelotnie. * Na szczególną uwagę zasługują nieopublikowane w całości wspomnienia pierwszej żony Kierienskiego. Pracowała nad nimi wiele lat w Anglii. W pięćdziesiątą rocznicę rewolucji (1967) wydała fragmenty wspomnień w formie artykułów w gazetach angielskich. Przebija w nich przygnębiająca tonacja wywołana następstwami przewrotu październikowego. Rękopis został złożony w zbiorach Biblioteki University of Birmingham. W prezentowanej książce udzielam głosu samemu Kierienskiemu, dla którego wolność, sprawiedliwość nie były frazesem głoszonym dla doraźnych celów. Obszernie cytuję jego wystąpienia publiczne i materiały drukowane, które mają dużą wartość poznawczą. Całą bazę źródłową podaję w bibliografii. W polskiej transkrypcji językowej nazwisko Kierienskiego jest różnie pisane: Kierenski, Kiereński, Kerenski. Przyjąłem opcję zgodną z zasadami transliteracji, większość dat według nowego stylu, przy wydarzeniach najważniejszych stosuję podwójne datowanie.\nWołga Leżący w środkowym biegu Wołgi niewielki Symbirsk przeszedł do historii jako miasto-ojczyzna trzech uwielbianych i znienawidzonych ludzi, twórców największych wydarzeń w krytycznych latach początku XX wieku: ostatniego carskiego ministra spraw wewnętrznych Aleksandra Protopopowa, który swoją działalnością walnie przyczynił się do upadku władzy carskiej, miasto Władimira Uljanowa znanego jako Lenin i Aleksandra Kierienskiego. Wszyscy trzej służyli Rosji, każdy po swojemu. Uzyskali ogromną popularność i władzę. Co więcej, u schyłku istnienia monarchii na rosyjskiej arenie politycznej odgrywali niezmiernie ważną rolę. Na symbirskim firmamencie błyszczały inne jeszcze nazwiska, które stały wysoko na giełdzie przewidywań przyszłej sławy. W pobliskim Michajłowsku urodził się Nikołaj Karamzin, który naukę pobierał w Symbirsku. Rozsławił Symbirsk jego wielki rodak Iwan Gonczarow – baczny obserwator tego na wpół mieszczańskiego i na wpół kupieckiego miasta. Pisarskie natchnienie czerpał z nadwołżańskiej rzeczywistości. W życiu politycznym Symbirsk był miniaturą nastrojów i emocji wstrząsających imperium. Trzon elit miasta stanowili konserwatywni właściciele ziemscy, nastrojeni wrogo wobec wszelkich przejawów liberalizmu i modernizacyjnych reform Aleksandra II. Miejscowi adwokaci, nauczyciele, lekarze byli zainteresowani tendencją reformatorską, którą traktowali jak tarczę obronną przed siłami wrogimi cesarstwu. Wreszcie trzecia grupa mieszkańców – młodzi radykałowie, rewolucjoniści, przez władze nazywani nihilistami, którzy wprost czyhali na byle sposobność, żeby wszelkie próby liberalnych zmian obrócić w niwecz. Mówili, że nowa Rosja ziści się wtedy, gdy dokona się rewolucja, obalenie caratu i przejęcie władzy przez naród. Co jakiś czas wstrząsały miastem ostre spory polityczne. Protagoniści nie przebierali w słowach i brali się za łby. Padały gniewne słowa o zburzeniu samodzierżawia bądź o jego niezbędności i konieczności obrony. Radykałowie nie ustępowali – gdyby była tego potrzeba, zrównaliby całą Rosję z ziemią, byleby tylko zwyciężyła „sprawa”. W 1887 roku Symbirskiem wstrząsnęła wieść, która nadeszła z Petersburga. W stolicy wykryto spisek na życie cara Aleksandra III. Jednym z niedoszłych zamachowców był syn dyrektora departamentu szkół ludowych i brat Władimira Uljanowa. Miasto ogarnął wielki wstyd, wszak jeden z jego mieszkańców zamachnął się na Pomazańca Bożego. Zamachowca powieszono, ale sprawa niedoszłego carobójstwa trwała jeszcze długo w pamięci mieszkańców, jak ciążące im brzemię. Przez Symbirsk przetoczyła się fala aresztowań. Jak było w zwyczaju, ludzi zatrzymywano po nocach. Od rodziny Uljanowów odsunęli się wszyscy. Los małego Symbirska, do którego nawet nie docierała kolej żelazna i dokąd nieregularnie przybywała poczta, związał się z losem wielkiego Petersburga. Wołga jakby złączyła się z Newą. Był też inny Symbirsk – miasto nad wysokim brzegiem Wołgi, jedyny szlak komunikacyjny. Wiosną i latem rzeką kursowały parostatki handlowe i pasażerskie. Górował nad miastem sobór katedralny, pałac gubernatora, klasztor żeński, publiczna biblioteka. Poniżej wzgórza rozłożyły się domy, błotniste ulice i sady pełne jabłoni i wiśni. Obfitość sadów, drzew, krzewów tworzyła, zwłaszcza na wiosnę, niezapomniany widok białych kwiatów i zieleni, niczym barwny kobierzec. Rzeka regulowała rytm życia miasta. Ludzie byli od niej uzależnieni. Rodzili się nad rzeką, tam umierali, niektórzy z nędzy, niechlujstwa i mozołu nieudanego życia, niektórzy ze starości, inni dlatego, że żyć nie chcieli. Wśród tragarzy, bosiaków i złodziejaszków było wiele nienawiści do życia i pogardy do wszystkiego na świecie. Ludzie udawali się nad ukochaną rzekę i tam śpiewali, pili, płakali, rozmawiali o życiu gniewnie, ze smutkiem, niekiedy z tkliwością. Nad bezkresną rzeką mieli poczucie prawdziwej wolności. Wszystko nastrajało melancholijnie. To szczęśliwe miejsce na długo pozostawało w pamięci tych, którzy tam byli. Odbijało się echem jeszcze po dziesiątkach lat. „W głębi duszy zacząłem odczuwać, że wszystko, co mnie otaczało, wszystko, co było ze mną związane, oznaczało łączność z Rosją: piękno Wołgi, wieczorny dom, archireje, wesołość siedzących w karetach zaprzęgniętych w czwórkę koni, katorżnicy w kajdanach, dobroduszne maleńkie dziewczynki, z którymi chodziłem na tańce, obdarci bosonodzy chłopcy, z którymi grałem latem, moi rodzice, rodzeństwo, niania, bohaterowie ruskich eposów, bezbrzeżna Wołga” – wspominał Kierienski po latach. To był świat młodego Saszy. Biegał nad brzeg Wołgi spragniony jej widoku. Nigdy jej nie zapomniał. W swoim długim życiu pogrążał się w nadwołżańskich wspomnieniach i rozpamiętywał najdrobniejsze szczegóły „spotkań” z rzeką, o której z takim sentymentem pisał. Pociągały go odludne zakątki, gdzie mógł spokojnie oddać się dziecięcym marzeniom. Pełnia przeżyć wewnętrznych, jakich dostarczała ta rzeka, pozostała mu na całe życie, jak i pamięć rodzinnego miasta, raz sennego, leniwego, to znowu pulsującego życiem, hulankami i pracą tych, którzy pracę mieli. Dla niego Wołga, Symbirsk – to była Rosja. Był jej wierny całe życie, nawet wówczas, kiedy utracił ją na zawsze. Nigdy nie przyjął obcego obywatelstwa. Czy rzeczywiście urodził się w Symbirsku? Według oficjalnej wersji (być może prawdziwej) przyszedł tam na świat 22 kwietnia (4 maja) 1881 roku. Kontrowersje wywołują dwie wersje nieoficjalne, według jednej matką jego była Hesia Helfman – żydowska terrorystka, skazana na karę śmierci za udział w zamachu na cara Aleksandra II (1881). W jej obronie stanęły organizacje społeczne, polityczne, kulturalne w całej Europie, terrorystki bronili Rosjanie o głośnych nazwiskach. Wykonanie wyroku odłożono, a później zamieniono go na dożywotnie zesłanie ze względu na stan brzemienny oskarżonej. W kazamatach twierdzy Pietropawłowskiej w siódmym miesiącu ciąży urodziła syna, któremu po obrzezaniu nadała imię Aaron. Jego biologicznym ojcem prawdopodobnie był terrorysta – narodowiec Nikołaj Kołodkiewicz, który zmarł w więzieniu w 1884 roku. Policja oddała dziecko do sierocińca, zacierając wszelkie ślady poprzez rozpuszczenie pogłoski, że więźniarka urodziła dziewczynkę, która wkrótce zmarła. Władze obawiały się, iż syn sławnej bojowniczki, gdy dorośnie, stanie się bohaterem zrewolucjonizowanych środowisk żydowskich. Wersja o Aroncziku żyła własnym życiem, znali ją starzy bolszewicy i narodnicy. Powracano do niej jeszcze w latach trzydziestych XX wieku, a podczas procesów trockistów nieoficjalnie ją upowszechniano. Uwiarygodniał ją fligel-adiutant cesarza, komendant pałacu cesarskiego w Carskim Siole generał-major Władimir Wojejkow, dobrze obeznany w tajemnicach państwa, który „sprawę Aarona” opisał w swych pamiętnikach. Po śmierci matki Aronczika jakoby oddano na wychowanie do żydowskiej rodziny Kibritzów (Kibriców). Jeden z prominentnych członków rodu – wysoki urzędnik państwowy – za przestępstwa finansowe odbywał karę więzienia w miasteczku Kieriensk w guberni penzeńskiej. Zgodnie z obowiązującą procedurą asymilacyjną policja nadawała byłym żydowskim skazańcom nowe nazwiska pochodzące od nazw miejscowości. Chaim Kibritz przeszedł na prawosławie i stał się Kierienskim. Jego syn Fiodor usynowił Aronczika, nadając mu chrześcijańskie imię Aleksandr, po przybranym ojcu – Fiodorowicz. Wersję Wojejkowa zdecydowanie odrzucały środowiska liberalne, rewolucyjne i niektóre żydowskie. Komendantowi zarzucano kłamstwo i antysemityzm w najgorszym czarnosecinnym wydaniu poprzez przypisywanie Kierienskiego do „wrogiej nacji”. Po upadku caratu aresztowano generała. Niektórzy członkowie Rządu Tymczasowego domagali się dla niego długoletniego więzienia bądź kary śmierci. Kierienski uratował mu życie. I wreszcie trzecia wersja – etniczny, prawosławny Rosjanin Fiodor Kierienski (ur. 1839) jakoby ożenił się z młodą owdowiałą austriacką Żydówką o nazwisku Adler, po pierwszym mężu – Kibritz. Kierienski usynowił Aarona, nadał mu imię Aleksandr i nazwisko Kierienski. Ta wersja czyniła Kierienskiego pół-Żydem, co dla rosyjskich nacjonalistów nie miało większego znaczenia. Dla nich był Żydem, który przyczynił się do upadku monarchii. O półżydostwie Kierienskiego pisał angielski ambasador w Rosji George Buchanan. Agent wywiadu brytyjskiego, attaché wojskowy generał Alfred Knox, z nie mniejszym przekonaniem przyjął wersję o żydowskim pochodzeniu Kierienskiego. Tę wersję podtrzymywała część nacjonalistycznych środowisk żydowskich szczycących się swoim rodakiem. Sam Kierienski nigdy, ani w kraju, ani na emigracji, nie odniósł się do rozpowszechnianych wersji. Czy znał prawdę i wybrał milczenie? Może nie przywiązywał żadnego znaczenia do tych pogłosek? Ale, czy były to tylko plotki? Jeżeli nawet któraś z wersji odpowiadała rzeczywistości, nie może i tak stanowić podstawy do interpretowania późniejszych wydarzeń. Co najwyżej świadczy o niezwykle pogmatwanych losach ojca rosyjskiej rewolucji. Przyjmijmy jako wiarygodną wersję oficjalną, bo najdokładniejsze wiadomości, jakie mamy, pochodzą od niej właśnie. Jest rzeczą pewną, że Aleksandr bardzo wcześnie uświadomił sobie swoją godność człowieka z wyższej warstwy społecznej, do której jego rodzice, prawdziwi czy przybrani, dostali się dzięki własnej determinacji. Fiodor Kierienski pochodził z rodziny biednego duchownego z miasteczka Kieriensk. Nazwisko rodu Aleksandr wyprowadzał od nazwy rzeczki Kierienka, ale niepojęty los związał rodzinę z inną rzeką – Wołgą. W 1858 r. ukończył w Penzie seminarium nauczycielskie i pracował jako wiejski nauczyciel. Po zniesieniu dyskryminacyjnych ustaw ograniczających dostęp do uniwersytetów Fiodor Kierienski rozpoczął studia na jednej z najlepszych rosyjskich uczelni – uniwersytecie kazańskim, uzyskując dyplom z historii i filologii klasycznej. Został nauczycielem języka rosyjskiego i inspektorem w gimnazjum męskim w Kazaniu. Poprzez swojego stryjecznego brata (mąż siostry Wasyla Kluczewskiego) spokrewnił się z wielkim historykiem. Na wyższych kursach żeńskich, gdzie jako wyróżniającemu się absolwentowi powierzono mu wykłady, poznał studentkę Nadieżdę Adler, córkę naczelnika topografii przy kazańskim sztabie wojskowym. Była ona wnuczką chłopa pańszczyźnianego, który wiele skorzystał na reformie uwłaszczeniowej (1861) i już jako wolny obywatel rozpoczął w Moskwie działalność kupiecką. Fiodor i Nadieżda zawarli związek małżeński. Ich pozycja społeczna i materialna zmieniła się na lepsze. W wieku 30 lat Fiodor został inspektorem szkół średnich, a siedem lat później – dyrektorem szkoły w Wiatce. Młody dyrektor zasłynął z talentów organizacyjnych i pedagogicznych. Awansowano go, przenosząc na stanowisko dyrektora jednego z najlepszych w Rosji gimnazjów męskich i średniej szkoły żeńskiej w Symbirsku. Ukształtowała się linia symbirska Kierienskich. Dzieci Fiodora znalazły się na różnych urzędach, ale ani jeden z rodzeństwa Aleksandra nie wzniósł się powyżej niego. Spokój rodziny zakłóciła choroba Saszy – gruźlica kości biodra. Dziecko noszono na rękach. Wydawało się, że będzie kaleką do końca życia. Pomoc zaprzyjaźnionego chirurga, odpowiednia terapia i zastosowanie protez dały pozytywne efekty. Chłopiec stopniowo odzyskiwał sprawność ruchową aż do całkowitego wyleczenia uciążliwej dolegliwości. Od tego czasu cieszył się dobrym zdrowiem, niespożytą siłą. Symbirska inteligencja podnosiła ogromnie znaczenie miasta, jakby tu, nad Wołgę, przywiewały wiatry atmosferę stołecznego Petersburga. Życie Kierienskich przebiegało w atmosferze przesiąkniętej kulturą, religią, uwielbieniem monarchii. Był to typowo inteligencki dom, charakterystyczny dla tej części inteligencji, która stała lojalnie przy tronie i dla której umiłowanie rosyjskiej tradycji było wartością najwyższą. Ceniono piękno muzyki. Matka, akompaniując sobie na fortepianie, śpiewała pieśni rosyjskie i arie operowe. O wieczorach muzycznych u Kierienskich rozprawiano w całym mieście. Sasza kochał książki i często po nie sięgał. „Czytanie stało się fundamentem mojego życia – pisał w Miemuarach. – Czytałem książki i czasopisma, romanse historyczne, opisy podróży, broszury naukowe, opowiadania o amerykańskich Indianach i o życiu świętych”. Te zainteresowania wypływały zarówno z wrodzonych predyspozycji, jak i z inspiracji ojca. Młody Kierienski – jak chce legenda – już od wczesnego dzieciństwa doznawał wewnętrznego niepokoju na widok człowieka poniżonego, maltretowanego, kiedy nawet na to, żeby publicznie współczuć prześladowanemu antyreżimowcowi, trzeba było odwagi. Pewnego razu widział, jak ulicami Symbirska prowadzili zakutych w kajdany zesłańców na Sybir. Wzruszony ich losem, nagle podbiegł do konwojentów i dał im własny kołacz, prosząc, że to dla nieszczęśników. Postąpił, jak nakazywała chrześcijańska tradycja. Nietrudno w tym było rozpoznać religijne wychowanie. Wówczas rzeczywiście był jeszcze mocno przywiązany do Cerkwi. Jego rodzicom duchowni z miejscowego soboru katedralnego składali wizyty, przynosili książki i klatki z ptakami, które ku radości dzieci wypuszczano na wolność. Chłopiec był religijny, jak jego rówieśnicy, i nie tylko dlatego, że rodzice demonstrowali swoje przywiązanie do Cerkwi. Przodkowie ojca – pradziadek Josif Kierienski i dziadek Michaił Kierienski – byli prawosławnymi duchownymi. Gdy Aleksandr usłyszał dzwon cerkiewny, biegł do świątyni. Tajemnicza, piękna liturgia przyciągała młodzieńca o rozbudzonej wyobraźni. Kochał widowiska, a w cerkwi miał ich namiastkę. Pociągała go strona obrzędowa, a nie duchowa. W swoim dorosłym życiu sam był wytrawnym aktorem na scenie dziejów, grając pierwszoplanowe role w „spektaklach”, które sam reżyserował. Młodzieńcza religijność później wypłowiała, a jej wyznawca stanął w jednym szeregu z wrogami Cerkwi. Czy wyrzekł się religii? Przyznawał, że „religia stała się składową częścią jego życia”. W 1889 roku skończyło się beztroskie życie nad Wołgą, skończyły się dziecięce zabawy, przejażdżki łodziami po rzece, a w zimie po lodzie, skończyły się rozkosze lata, zapach kwitnących sadów. Fiodor Kierienski otrzymał nową posadę – inspektora szkół w Turkiestanie. Powstała zupełnie nowa sytuacja rodzinna. Wyjazd na „ziemie okupowane”, jak nazywano niedawno podbite tereny, budził przerażenie przed nieznanym, jak i przed pełnieniem funkcji „rusyfikatora”. Sasza bał się dalekiej podróży, chciał uciec, ale dokąd? „Ten moment stał się dla mnie rozstrzygającym w wyborze drogi duchowej, którą potem kroczyłem przez całe życie” – tak wspominał wydarzenie, z którym trudno mu było się pogodzić. Pozostał sam ze swoją młodzieńczą rozpaczą, miał przy sobie jedynie ukochaną Wołgę. Poszedł ostatni raz nad jej brzeg. Było to żałosne spojrzenie, pożegnanie z rzeką, której już nigdy nie zobaczy i która na zawsze utkwiła w jego sercu. Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\nFiodor Michajłowicz Kierienski Aleksandr Kierienski z matką w 1882 roku Aleksandra (Olga) Baranowska-Kierienska z synami Olegiem i Glebem Pozostałe fotografie dostępne w pełnej wersji eBooka.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Kierenski__Czerwony_liberal-ebookRO/p02033133i020" target="_blank" title="Kiereński. Czerwony liberał [Andrzej Andrusiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kiereński. Czerwony liberał [Andrzej Andrusiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>