WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. Protokolant Barbara Kobrzyńska - PDF Darmowe pobieranie\n1 Sygn. akt V KK 417/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 17 marca 2015 r. SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Dołhy SSN Kazimierz Klugiewicz Protokolant Barbara Kobrzyńska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Lucjana Nowakowskiego, w sprawie z wniosku T. B. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r., kasacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy, od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 lutego 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 22 listopada 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ś. i przekazuje sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Ś., wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt 347/13, na podstawie art k.p.k. oddalił wniosek T. B. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie w okresie\n2 2 od dnia 25 lutego 2012 r. do dnia 6 kwietnia 2012 r. w sprawie 317/13 Prokuratury Rejonowej w Z., w której postępowanie karne przeciwko wnioskodawcy o czyny z art k.k. i in. zostało, postanowieniem Prokuratora Rejonowego w Z. z dnia 26 marca 2013 r., na podstawie art pkt 2 k.p.k. w zw. z art k.k., umorzone. Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy, który zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że zastosowany wobec wnioskodawcy areszt tymczasowy nie był niewątpliwie niesłuszny, pomimo umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art pkt 1 i 2 k.p.k. chociaż w świetle całokształtu okoliczności faktycznych zastosowanie tego środka było zbędne. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie na rzecz wnioskodawcy całości dochodzonego zadośćuczynienia i odszkodowania. Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r., ( 3/14), zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Kasację od powyższego wyroku złożył pełnomocnik wnioskodawcy. Zaskarżył wyrok w całości i zarzucił: 1. rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegające na obrazie przepisów prawa procesowego a to art k.p.k. i art k.p.k. poprzez brak ustosunkowania się przez Sąd Apelacyjny do zarzutów zawartych w apelacji pełnomocnika wnioskodawcy wedle standardów wyznaczonych przez te przepisy i poprzestanie na lakonicznej konkluzji stanowiącej praktycznie powtórzenie argumentacji zawartej w uzasadnieniu do wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 sierpnia 2013 roku, sygn. akt 234/13, którym rozpoznawano apelację T. B. od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 20 maja 2013 r., sygn. akt 70/12; 2. rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez błędną wykładnię przepisu art k.p.k. polegającą na przyjęciu, że zastosowane wobec wnioskodawcy tymczasowe aresztowanie nie było niewątpliwie niesłuszne. W konkluzji kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy temu\n3 3 Sądowi do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest zasadna. Niewątpliwa niesłuszność tymczasowego aresztowania będąca - zgodnie z art k.p.k. - podstawą odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa występuje w dwóch różnych sytuacjach procesowych. Po pierwsze, ma miejsce wówczas, gdy tymczasowe aresztowanie zastosowano z naruszeniem przepisów prawa. Po drugie występuje wówczas, gdy w świetle okoliczności znanych w chwili zastosowania tymczasowego aresztowania może być ono oceniane jako słuszne, niemniej w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności treści końcowego orzeczenia okaże się, że stosowanie tego środka zapobiegawczego było zbędne. Jest tak dlatego, gdyż odpowiedzialność Skarbu Państwa z tego tytułu opiera się na zasadzie ryzyka, co w orzecznictwie ostatecznie zostało przesądzone uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1999 r., I KZP 27/99 (OSNKW 1999 z , poz. 72). Z tego punktu widzenia za niewątpliwie niesłuszne należy uznać także każde tymczasowe aresztowanie oskarżonego, wobec którego postępowanie zostało umorzone. W wypadku umorzenia postępowania na podstawie art pkt 2 k.p.k. w zw. z art k.k., a więc wobec ustalenia, że sprawca w chwili czynu zabronionego był niepoczytalny brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, bez względu na stan zdrowia psychicznego oskarżonego w toku postępowania, że zachowaniem swoim, np. przez zatajenie choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego, czy innego zakłócenia czynności psychicznych, przyczynił się do zastosowania tymczasowego aresztowania, a za taką oceną przemawiają po prostu właśnie względy słuszności (tak Sąd Najwyższy w powołanej powyżej uchwale z dnia 15 września 1999 r.). Rację ma skarżąca, że Sąd Apelacyjny rozpoznając apelację pełnomocnika wnioskodawcy, w której zarzucono błędne ustalenie, że tymczasowe aresztowanie nie było niewątpliwie niesłuszne, pomimo umorzenia postępowania, skupił się na analizie tej pierwszej sytuacji, czyli ocenie zasadności tymczasowego\n4 4 aresztowania. Nie odniósł się zaś w ogóle do słuszności jego stosowania z punktu widzenia końcowego orzeczenia, co jest równoznaczne z rażącym naruszeniem art i art k.p.k. Wskazać ponadto należy, że skoro wobec wnioskodawcy środka zabezpieczającego nie orzeczono, nieporozumieniem jest odwoływanie się Sądu odwoławczego (wcześniej Sądu Okręgowego w Ś.) do treści przepisu art k.p.k. Podobnie rzecz się ma z powołaniem się na stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w postanowieniu z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt V KK 354/11 (OSNKW 2012, z. 12, poz. 129). Pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w tej sprawie wręcz potwierdza zarzuty kasacji i wskazuje na błędność zaskarżonego wyroku, którym ignorując ryzyko, jako zasadę odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa, utrzymano w mocy wyrok oddalający wniosek o odszkodowanie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy. Uchybienie do jakiego doszło w postępowaniu odwoławczym ma charakter rażący i mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku (art k.p.k.). Dlatego wyrok ten podlegał uchyleniu. Konieczne było też uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji, który jest dotknięty tą samą wadą, tj. brak jest w nim rozważań co do słuszności tymczasowego aresztowania z punktu widzenia końcowego orzeczenia i zasady ryzyka. Sąd Okręgowy w Ś. ponownie rozpoznając wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie rozważy w pierwszej kolejności, czy przy zastosowaniu tego środka zapobiegawczego doszło do naruszenia prawa procesowego. W wypadku gdy ustalenie w tym przedmiocie będzie negatywne, rozważy konsekwencje umorzenia wobec wnioskodawcy postępowania na podstawie art pkt 2 k.p.k. w zw. z art k.k. w aspekcie podstaw odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa z art k.p.k. Nie powinno i nie może ujść uwagi tego Sądu, że odpowiedzialność Skarbu Państwa określona w tym przepisie oparta jest o czym była już mowa - na zasadzie ryzyka, ani też to, że konsekwencje umorzenia postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy, są w omawianej tu kwestii identyczne, jak konsekwencje uniewinnienia oskarżonego. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.\nWYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący) SSN Kazimierz Klugiewicz SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)\nSygn. akt IV KK 583/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 30 maja 2019 r. SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący) SSN Kazimierz Klugiewicz SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)\nWYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca) SSN Andrzej Ryński\nSygn. akt V KK 118/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 26 marca 2019 r. SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca) SSN Andrzej Ryński\nSygn. akt II KK 30/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 29 kwietnia 2015 r. SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Józef Dołhy SSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca)


Procedura zawarcia umowy międzyinstytucjonalnej (IIA)\nw ramach programu Erasmus+ (współpraca z krajami programu\ni krajami partnerskimi)\nW przypadku umowy międzyinstytucjonalnej (IIA) zawieranej z uczelnią z kraju programu, Koordynator wydziałowy/instytutowy UwB wnioskujący o zawarcie umowy międzyinstytucjonalnej (IIA) z uczelnią z kraju programu, przesyła koordynatorowi uczelnianemu programu Erasmus+ oraz kierownikowi Działu Współpracy Międzynarodowej (DWM) jej szkic, zgodnie ze wzorem Komisji Europejskiej. Propozycja podpisania umowy międzyinstytucjonalnej z uczelnią zagraniczną może zostać przekazana koordynatorowi wydziałowemu/instytutowemu również przez innego pracownika danej jednostki prowadzącej kształcenie. Umowy międzyinstytucjonalne (IIA) w ramach współpracy z krajami programu, zawierane są na dyscypliny naukowe uzgodnione przez Strony.\n2. W przypadku umowy międzyinstytucjonalnej (IIA) zawieranej z uczelnią z kraju partnerskiego, jej szkic przygotowuje na wzorze Komisji Europejskiej koordynator ds. współpracy z krajami partnerskimi (DWM), w uzgodnieniu z koordynatorem uczelnianym, właściwym koordynatorem wydziałowym/instytutowym i kierownikiem DWM. Umowy IIA zawierane są jedynie z uczelniami wymienionymi w umowie finansowej zawartej pomiędzy Uniwersytetem w Białymstoku a Narodową Agencją Programu Erasmus+. W przypadku kontynuacji współpracy mobilnościowej i uzyskania dofinansowania w kolejnych projektach, informację o nowych warunkach umowy, uczelniom partnerskim przekazuje w formie pisemnej koordynator ds. współpracy z krajami partnerskimi. Umowy międzyinstytucjonalne (IIA) w ramach współpracy z krajami partnerskimi zawierane są na dyscypliny naukowe zgłoszone przez koordynatorów wydziałowych/instytutowych do wniosku konkursowego na współpracę mobilnościową z uczelniami z krajów partnerskich.\nUmowy międzyinstytucjonalne (IIA) zawierane są w formie pisemnej przez upoważnionego przez Rektora Prorektora właściwego ds. związanych z realizacją Programu Erasmus+ na uczelni oraz przedstawiciela prawnego uczelni partnerskiej. Dopuszcza się wymianę dokumentów w formie skanów.\nZgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej wydłużono okres przejściowy na podpisanie umów za pośrednictwem sieci EWP. Tym samym umowy podpisane na okres 2014-2020 zachowują swoją ważność do czasu ich odnowienia w sposób cyfrowy, ale nie później niż do 31 grudnia 2022 r. Oznacza to, że mobilności w roku akademickim 2022/23 mogą być nadal realizowane na podstawie „starych" umów. Nowe umowy moga być zawierane jedynie na nowym wzorze, umieszczonym poniżej, na okres do końca 2023.\nKod Uczelni - PL BIALYST04\nLista uczelni partnerskich - Erasmus+ KA103 - kraje UE, Turcja, Szwajcaria\nWzór umowy bilateralnej - Erasmus+ KA103


Ze względu na ich bezawaryjność, pytanie, czy benzyna ma wtryski, jest powodem do głębszego zastanowienia się, czy auto, które posiadam ma w ogóle wtryski?\nWarto wiedzieć, że wtryski paliwa benzyna ma, chyba że posiadasz samochód wyprodukowany bardzo dawno temu. Za pierwszy układ wtryskowy uznaje się konstrukcję zastosowaną w Mercedesie 300 SL z 1954 roku, który i tak był regularnie udoskonalany aż po bezpośredni wtrysk benzyny w tym momencie stosowany w najnowszych jednostkach powszechnie.\nZastosowanie układów wtryskowych miało na celu ograniczenie emisji spalin za pomocą dokładnego dostarczania i efektywnego spalania. Oczywiście jeszcze 20 lat temu produkowano auta z gaźnikiem, ale większość ma jednak wtryski, nie wspominając już o tych młodszych.\nZe względu na mniejsze wymagania środowiska silnika benzynowego w porównaniu do konstrukcji wysokoprężnej, wtryskiwacze benzynowe uważane są za bezawaryjne. Mechanicy najczęściej przypominają sobie o ich obecności w momencie, gdy pojawia się trudna do zidentyfikowania i rozwiązania usterka, nawet jeśli będzie to tylko anormalnie głośna praca wtryskiwaczy benzyny.\nJak sprawdzić wtryskiwacze benzynowe - odpowiadamy\nSą dwa sposoby na to, jak sprawdzić wtryskiwacze benzynowe:\n- podmiana listwy wtryskowej,\n- sprawdzenie wtryskiwaczy przez profesjonalna pracownię.\nNajprostszym sposobem na to, jak sprawdzić wtryskiwacze benzynowe jest podmiana listwy wtryskowej. Jeśli zamiana podzespołów wykaże sprawność wtrysków, będzie wiadome, że problem leży w listwie. Natomiast, gdy okaże się, że wtryskiwacze nadal nie działają, warto skontaktować się z pracownią oferującą profesjonalne testowanie i czyszczenie wtryskiwaczy. Takie sprawdzenie pozwoli na szczegółowe zbadanie każdego z parametrów, co pozwoli na znalezienie powodu ewentualnej usterki.\nWarto zdawać sobie sprawę, że nie każdy typowy warsztat będzie w stanie sprawdzić poszczególne właściwości na tyle, by prawidłowo zidentyfikować ich stan, a pracownie specjalizujące się w tego typu usługach są rzadkością. Być może to jest powodem tego, że w przypadku, gdy wtryskiwacz benzyny nie pracuje, najczęstszym rozwiązaniem jest kupno nowego elementu, co w przypadku wymiany całego kompletu generuje niemałe koszty.


Polecamy! PS3 PS4 X360 XOne\n9 marca 2015 24 listopada 2015 Robert Ocetkiewicz 0 Comments GTA Napady, GTA V\nMamy dla Was sporą paczkę screenów z dodatków, które znajdą się w trybie Napady w GTA Online.\nDziś podaliśmy Wam, ile potrzeba będzie miejsca na dysku twardym, aby zainstalować GTA Online Napady. Więcej na ten temat znajdziecie tutaj. Jednocześnie przypominamy, że premiera tego długo wyczekiwanego trybu, będzie miała miejsce na konsolach już jutro., czyli 10 marca.\nTymczasem w sieci wylądowały kolejne nowości. Rockstar przygotowało bowiem pięć dużych misji z napadami, poniżej znajdziecie screen z twarzami nowych postaci, które poznacie podczas zabawy w tym trybie. To jednak nie wszystko. Będą też nowe pojazdy: specjalne furgonetki, helikoptery bojowe, myśliwce oraz terenówki. Nie zabraknie też uzbrojonej wersji modelu Karin Kuruma (w kolorze niebieskim jego oryginalna wersja).\nWraz z premierą trybu Napady, będzie można przebierać wśród nowych masek, czy różnego rodzaju kamizelek. Wyciekł również cennik dodatków.\nA to jeszcze nie wszystko! Na samym dole znajdziecie z kolei nowe osiągnięcia, które będzie można zdobyć w grze na konsolach Microsoftu. Zapoznajcie się z listą i oceńcie, czy dacie radę zdobyć je wszystkie.\n— Yan22 (@Yan2295) marzec 8, 2015\n← Battlefield Hardline nawet na PS4 nie pójdzie w full HD. A Xbox One?\nSprzedaż gier w Wielkiej Brytanii. Polska produkcja broni pierwszej pozycji →


Wokalistka Goya śpiewa z Rozynkiem - Kultura i Sztuka - Kultura wysoka i masowa dziennik.pl\nWokalistka Goya śpiewa z Rozynkiem\n09.03.2010, 13:06 | Aktualizacja: 07.06.2010, 21:50\nPromująca piosenka powstała w duecie z Marcinem Rozynkiem. "Zależało mi na tym, żeby zaprosić artystę trochę outsiderskiego" - wyjaśnia wokalistka. "Marcin ma taki właśnie sposób śpiewania, frazowania. Poza tym znamy się od wielu lat, lubimy się".\n"Nie chciałam tylko, żeby to był utwór o miłości. Niezręcznie bym się czuła śpiewając o tym w duecie z mężczyzną, który ma swoją rodzinę. Powstał tekst o poszukiwaniu człowieka przez drugiego człowieka w tym zabieganym świecie. Czasami tylko się mijamy i dużo tracimy, nie poznając kogoś dokładniej" - wyjaśnia Magdalena Wójcik.\nPod względem muzycznym piosenka nawiązuje do najlepszej tradycji kompozytorskiej, co podkreśla klasyczna aranżacja wzbogacona akordeonem Mikołaja Majkusiaka. Kawałka można posłuchać na profilu MySpace artystki. Dorobek Wójcik z formacją Goya wieńczy krążek "Od Wschodu do Zachodu" z maja 2009 roku.\nMel Gibson znów szuka sprawiedliwości przeczytaj »


Oferty pożyczki kredyty stargard «\nOferty pożyczki kredyty stargard\nStaramy się żyć tak, aby nie mieć kredytów. Aczkolwiek niekiedy jesteśmy zmuszeni sięgnąć po pożyczkę. Jesteśmy wówczas dosyć zdenerwowani i przeważnie początkowo nie wiemy, do kogo się wybrać. Jest przecież tyle instytucji oferujących pieniądze. Można zagubić się w gąszczu ofert. Propozycje pożyczki kredyty są niezwykle majętne. Praktycznie na każdym rogu zdołamy wyszukać bank czy też przedstawicielstwo innej instytucji, która z chęcią użyczy nam gotówkę. Wszyscy jednakże dobrze wiemy, że zanim pożyczymy od kogoś pieniądze należy pieczołowicie przyjrzeć się umowie, jaką będziemy podpisywać. Powinno się szczególnie skupić uwagę na różne kruczki prawne, wypisane malutkim drukiem na samym dole. Powinniśmy pieczołowicie przeczytać całą umowę. Najlepiej zabrać ją do mieszkania i przeczytać w obecności osoby bliskiej, a jeżeli mamy jakiekolwiek obiekcje, to trzeba skonsultować się z prawnikiem. Absolutnie nie podpisujemy czegoś, czego nie kumamy. Niewiele ludzi wie, czym różni się pożyczka od kredytu. Tymczasem kredyt może zostać przydzielony tylko i wyłącznie przez bank. Za to pożyczkę mogą przekazywać nam różne instytucje. W przypadku pożyczki nie musimy wyjaśniać na co potrzebujemy pożyczyć pieniądze, możemy przeznaczyć gotówkę na dowolnie wybrany cel. To niewątpliwie bardziej komfortowa opcja. Nikt nie nadzoruje, na co wydaliśmy pieniądze, chodzi jedynie o to, żeby spłacić dług w terminie. Powinniśmy postarać się płacić raty w ustalonych datach, w przeciwnym wypadku możemy mieć kłopoty. Pełny wydatek pożyczki nie będzie pod żadnym pozorem wysoki, jeśli tylko spłacimy ją w terminie. Dlatego poczyńmy wszystko co w naszej mocy, by w terminie spłacać raty. Nieraz życie układa się w ten sposób, że po prostu nie mamy innej możliwości i musimy pożyczyć pieniądze. To wcale nie mówi o nas źle jako o ludziach. W życiu zdarza się wiele nieprzewidzianych sytuacji. Trzeba sobie jakoś dawać radę. Trzeba znaleźć wewnętrzną siłę na pokonywanie kłopotów. Oferty pożyczki kredyty mogą po wielokroć ocalić nam życie. Wszyscy pragnęlibyśmy mieć w portfelu tyle pieniędzy, aby zawsze na wszystko nam wystarczyło, jednak znakomicie wiemy jako dorośli ludzie, że jest to niemożliwe. Każdy z nas przynajmniej raz w życiu miał problem pieniężny, gdzie prawie, że stał pod ścianą.


Profil progowy aluminiowy 4 w 1 GoodHome 37 x 930 mm natural - Listwy i profile - Castorama\nKod: 319239 Porównaj Do porównania\nPraktyczny profil progowy 4 w 1 GoodHome natural to funkcjonalny element, który wykorzystasz podczas montażu podłóg. Doskonale połączy dwa różne podłoża i zapewni spójny wygląd pomieszczenia. Uniwersalny kolor połączysz zarówno z panelami podłogowymi, jak i z płytkami ceramicznymi. Dzięki temu zyskasz aranżację dopracowaną w każdym szczególe.\nNr referencyjny K93701\nProfil progowy 4 w 1 GoodHome 37 x 930 mm natural jest niezwykle praktyczny i estetyczny. Wpłynie na doskonałe wykończenie Twojej podłogi, która będzie prezentować się spójnie oraz elegancko. Produkt świetnie radzi sobie z wyrównaniem różnic w wysokości podłóg. Srebrny kolor jest na tyle uniwersalny, że dopasujesz go zarówno do każdego rodzaju podłogi, jak i listew przypodłogowych. Wykonanie z aluminium wpływa na to, że profil progowy 4 w 1 GoodHome natural jest odporny na wszelkie zarysowania oraz ślady zużycia. Dzięki temu możesz go zastosować nawet w pomieszczeniach o dużym natężeniu ruchu. Z łatwością poradzisz sobie z jego montażem. Wykorzystasz do niego kołki z PCV lub uniwersalną taśmę samoprzylepną. Szukasz innego koloru profilu progowego? Zobacz pozostałe propozycje w naszej ofercie.\nŁukasz T. 2021-01-26 07:33:35


Apple iPhone 5s uratował życie mężczyźnie w wypadku => Tablety.pl\n12 czerwca 2015 12 czerwca 2015 Patryk Purczyński 706 odsłon 1 komentarz Apple, Apple iPhone, iPhone 5S, smartfony\nW Moskwie doszło do wypadku z udziałem mini-busa, w którym zginęły dwie osoby. Liczba ofiar mogła być większa, ale jeden z pasażerów cudem uniknął przynajmniej odniesienia poważnych obrażeń. W wyniku wypadku jedna z barierek była bliska wbicia się w tors mężczyzny. Na przeszkodzie stanął jej jednak… iPhone 5s, którego szczęśliwie ocalały trzymał w wewnętrznej kieszeni marynarki.\nJak można zaobserwować na powyższym zdjęciu, smartfon ze stajni Apple nie wyszedł ze spotkania z barierką bez szwanku – widoczne jest bowiem wyraźne zgięcie obudowy. Właściciel urządzenia z pewnością jest jednak wdzięczny, że to jedyna strata, jaką poniósł w wyniku wypadku. Gdyby właściciel iPhone’a 5s włożył go do innej kieszeni, być może zdarzenie byłoby dla niego o wiele tragiczniejsze w skutkach.\n← Warhammer Quest za darmo na iOS (wcześniej 4,99 euro)\nPlotka: Samsung Galaxy S6 Edge Plus jednak z 5,7 ekranem →


Ogród, druty i szydełko...: Spotkanie z Bożenką i prezentacja śliweczki\nMałgorzata B 31 października 2015 15:18\nEwcia ręce Bożenki są znane z niesamowitych metamorfoz ,dobrze trafiłaś,bo gałki wyglądają superaśnie,\njak nowe :)\nNatomiast Ty Ewuniu w śliwkowej narzutce prezentujesz się wybornie,to pewne że narzutka będzie grzała w jesienne i zimowe dni,a do tego jest po prostu ładna i już.\nWszystkiego dobrego i pięknego dnia życzę :)\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:24\nDziękuję Małgosiu bardzo za tak miłe słowa :)\nAnetta 31 października 2015 16:01\nŚwietnie wyglądasz w śliwkowej narzutce, a gałki wyglądają jak nowe:) Pozdrawiam:)\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:26\nGałka jest jedna, zdjęcia są dwa :)))\nbozenawdaniec. 31 października 2015 16:11\nEwuś, może ( raczej na pewno ) czujesz się niefajnie, ale wyglądasz superowo, kolorek też odpowiedni, może z czasem ten odwłoczek pingwina ukształtuje się inaczej ? Daj jej szansę :)\nA spotkanie ... naładowałaś mnie pozytywną energią i choć raz nie na biegu, zdecydowanie musimy to powtórzyć, " metę " już mamy :)\nBuziaczki i niech gałka dobrze służy :)\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:28\nBożenko, ten "odwłoczek pingwina" to dla mnie "miejsce na pampersa" :))))))))))))))))))))) Ale może jeszcze troszkę za wcześnie :)))))))))))))\nHanna Pater 31 października 2015 16:38\nJak nie jak tak! Wyglądasz Ewuniu bardzo ładnie i elegancka z Ciebie kobietka. Narzutka pewnie sie przyda na chłodniejsze dni. Bedzie Ci ciepełko. Buziaczki i usciski przesyłam.\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:29\nDziękuję Haniu, staram się jak mogę, ale z upływem lat coraz mniej mogę :)))))))))))))))))))))))\nLuna-malutka 31 października 2015 16:52\nAle ty jesteś śliczna babka... i zdolna. Pozdrawiam.\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:30\nMarysiu.... dziękuję :)\nAnna Iwańska 31 października 2015 18:06\nNo i śliweczka na "ludziu" nabrała kształtu i wygląda teraz tak jak powinna czyli superowo !! A spotkanie z Bożenką na pewno było bardzo miłe i udane. Gałeczki wyglądają jak nowe , jednak Bożenka to ma talent w łapkach.\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:31\nMa, zdecydowanie i nieodzownie :)\nnawanna 31 października 2015 18:14\nBożenka to mistrzyni od spraw trudnych, że nie powiem beznadziejnych;) Zdolniacha z Niej:)\nEwuś, wyglądasz bosko! Do tego fasonu trzeba się przyzwyczaić, myślę że z czasem będzie to Twoja ulubiona.\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:32\nChyba będę musiała jakąś litanię do Bożenki napisać :)))))\nDziękuję Aniu za przemiłe słowa :)\nDorota ma Kota 31 października 2015 18:24\nFajny ten "pingwinek"\nDaj mu szansę :-)\na Bożenka to rzeczywiście orędowniczka spraw beznadziejnych :-D\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:33\nNa razie leżakuje na półce w szafie ;)\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:34\n..znaczy, narzutka leżakuje, nie Bożenka :)\nCzarna dama 31 października 2015 19:32\nEwuniu, ale super wyglądasz, takich zdjęć na blogu powinno być więcej i to u każdej z nas. Fajnie jest jak się widzi kogo się tak lubi :) Aż zazdroszczę Wam spotkania ze sobą, na pewno czas spędziłyście bardzo mile i jak widać owocnie :) A zdolne rączki to macie obie. Buziaki przesyłam :)\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:36\nLidziu, ja też lubię oglądać zdjęcia osób, które lubię (dlatego swoje dodałam hahaha.)\nTo był żart oczywiście :)\nNo i czekam na Twoje foteczki przy okazji ;)\nAnita Tarkowska 31 października 2015 20:23\nZdolniachy jesteście kobietki, pozdrawiam cieplutko\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:40\nDziekuję(my) bardzo Anito :)\nagawu 31 października 2015 20:39\nJakoś dziwnie tył się układa w tej śliwce. Za to zdolności Bożenki nie pozostawiają żadnych wątpliwości.\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:44\nNo i to mnie denerwuje własnie :/\nAtelier Marysi 31 października 2015 21:08\nW śliweczce bardzo mi się podobasz. Tył ułoży się do figury podczas noszenia. Dobrze mieć taką koleżankę .\nPięknie ujęłaś sens ostatniego zdania. Pozdrawiam ciepło.\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:45\nŻeby się tylko nie zrobił jeszcze większy worek na pupie :)))))\nDora 31 października 2015 21:13\nEwuniu, świetnie wyglądasz, narzutka wyszła Ci super. A Bożence zazdroszczę, że mogła się z Tobą spotkać :)\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:46\nDorotko, dziękuję Ci bardzo za te słowa. Tak troszkę inaczej napisane zdanie, a ma tak inne brzmienie :)\nRenata Walczak 1 listopada 2015 10:17\na mówiłam, że fajna jest ta narzutka?\nbo jest i bardzo dobrze w niej wyglądasz i to wyjątkowy kolor, więc noś i nie marudź:D\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:47\nNo dooobraaaa, nie marudze już ;)\nrenya 1 listopada 2015 10:56\nBardzo ładnie się śliweczka na Tobie prezentuje, niech się zatem dobrze nosi, może przywykniesz do takiego fasonu. Ja z każdym okrążeniem jestem bliżej końca swojej narzutki i mam nadzieję, że będzie leżeć na mnie tak dobrze, jak Twoja na Tobie, szczególnie mi zależy, żeby mi się z ramion nie zsuwała, bo w poprzednim swetrze właśnie to mnie najbardziej wkurzało.\nOdmienione gałki wyglądają bardzo zachęcająco, przyjemnie będzie je chwytać:-)\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:49\nReniu, ta nie zsuwa się wcale, choć troszkę w całości ucieka do tyłu. Może dlatego, że jest nie naciągnięta od dołu. Czekam niecierpliwie na Twoją ocene tego cuda :)\nSZYMKA A 1 listopada 2015 18:43\nGałki wyglądają świetnie,a śliweczka wyszła Ci cudownie, pięknie wyglądasz w tej narzucie Efciu :)\nDziękuję Szyciu :)\nDusia 2 listopada 2015 19:33\nKochana , pokazuj się częściej , jest co podziwiać i czym się chwalić , pozdrawiam Dusia\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:51\nHahaha, w Hallowen się pokazałam i wystarczy :))))))))))\ndziękuję Dusiu, pozdrawiam cieplutko.\nEwa Jurewicz 2 listopada 2015 20:00\nOstatnio pisałam o przerobieniu sweterka ale dziś zmieniam zdanie - fantastycznie w tym wyglądasz Ewuniu! Może uda Ci się z nim zaprzyjaźnić?\nBożenka świetnie się spisała, to niezwykle zdolna osóbka.\nEfka Raj 3 listopada 2015 15:52\nEwciu, dziękuję :) Poczekam do wiosny, bo teraz to nijak tego ubrać do wyjścia nie można, ani pod płaszcz, ani pod kurtkę się nie zmieści :)\nPawanna 6 listopada 2015 12:21\nCzłowiek prezentujący sliweczkę jest niezłą modelką! Pięknie wygląda w tej narzutce, jestem zachwycona!\nFajnie spotkać blogową przyjaciółkę, ktora na dodatek jeszcze szyje w skórze:)))\nJa w tm roku dwa razy spotkałam się z "Lucy z głową w chmurach", juz w sumie trzy razy spotkałyśmy się. Bardzo przypadłyśmy sobie do gustu i nasi mążowie sobie również:)\nMoże i my kiedyś się spotkamy....\np.s. Zapomniałam przesłać Ci przepis na zupę dyniową. Zaraz to zrobię.\nEfka Raj 8 listopada 2015 11:31\nW takich spotkaniach zawsze jest efekt niepewności, ale ja jak do tej pory, nie zawiodłam się na nich :) I na naszym ewentualnym spotkaniu też byłoby miło, tak sobie myślę :) Kto wie, Aniu, może i my się zobaczymy w realnym świecie :) Ja ze swojej strony, zapraszam Cię serdecznie. Czasem się zdarza, że przejeżdżamy obok jakiegoś miejsca skąd jest całkiem blisko na wspólną kawkę :) Takim miejscem blisko mnie, na trasie głównej do Zakopanego jest czerwony wiadukt nad "zakopianką", pamiętaj, proszę, jak będziesz jechać :))))\nNo to czekam też na ten przepis :)))))))))))))))))\nBarbara Wójcik 8 listopada 2015 11:17\nPięknie wyglądasz w tej śliweczce, a figury możemy Ci tylko zazdrościć!\nEfka Raj 8 listopada 2015 17:01\nDziękuję Basiu :) A z figurą to nie moja zasługa. Jem dużo i zupełnie bezkarnie :)\nLucy 8 listopada 2015 17:37\nTwoja śliwkowa narzutka w poprzednim poście była ładna,a teraz jeszcze bardziej zyskała na urodzie.Świetnie w niej się prezentujesz...!\nDanusia 8 listopada 2015 22:11\nNarzutka super i ma fajny kolorek, że nie wspomnę o właścicielce.\nEwuś pozdrawiam i dobrego tygodnia Ci życzę:)\nWeronika Mieczkowska 4 grudnia 2015 12:24\nŚlicznie wyglądasz :) Ten kolorek Ci pasuje :) a gałeczka cacana


MŚ 2022. Iran chce pomóc w przypadku zwiększenia liczby uczestników | Eurosport w TVN24\n13 listopada 2018, 7:04\nKatar będzie gospodarzem kolejnego mundialu Foto: niran jayasanka / Wikipedia CA BY SA 3.0\nPonieważ FIFA rozważa zwiększenie liczby uczestników piłkarskich mistrzostw świata w 2022 z 32 do 48, to federacja irańska wystąpiła z propozycją pomocy Katarowi i chce gościć część drużyn. Ich bazą stałaby się wyspa Kisz w Zatoce Perskiej należąca do Iranu.\nDwuipółmilionowy Emirat Kataru może mieć problemy z zapewnieniem pobytu uczestnikom turnieju i kibicom. Może go odwiedzić nawet półtora miliona ludzi. Obecnie dysponuje zaledwie 60 tysiącami miejsc noclegowych.\nWyspa Kisz leży u wybrzeży Kataru i jest ważnym ośrodkiem turystycznym Iranu. To strefa wolnocłowa, w której nie obowiązują wizy, a prawa obyczajowe są mniej restrykcyjne niż w innych częściach kraju.\nKatar może się podzielić mundialem. "Rozważamy zwiększenie liczby uczestników"\nOstateczną decyzję zarówno o formacie rozgrywek, jak i ewentualnym współgospodarzu podejmie FIFA. Wcześniej światowa federacja zdecydowała, że 48 reprezentacji wystąpi na MŚ 2026, które wspólnie zorganizują Stany Zjednoczone, Kanada i Meksyk.\nPropozycja zgłoszona na Forum Pokoju w Paryżu, gdzie Iran został zaproszony, ma też kontekst polityczny. Katar jest krytykowany przez sąsiadów, a jego relacje z częścią państw regionu są napięte. Arabia Saudyjska, Bahrajn i Zjednoczone Emiraty Arabskie oskarżają go o finansowanie terroryzmu.\nIran także nie ma dobrej sytuacji. Kilkanaście dni temu USA przywróciły sankcje na ten kraj, zniesione w ramach porozumienia nuklearnego z 2015 r.\nMŚ 2022 mają się rozpocząć 21 listopada i potrwają do 18 grudnia. Tytułu wywalczonego w lipcu w Rosji będzie broniła Francja.\nBarcelona ma problem z utalentowanym Francuzem. Tym razem piłkarz może zostać nawet zawieszony.\nPolski napastnik zdobył trzynastą bramkę w sezonie.\nDinamo Zagrzeb pokonało na wyjeździe Inter Zapresić.\nKrychowiak znowu doceniony.\nZostał najlepszym piłkarzem miesiąca\nPo kolejnym udanym miesiącu, nie mogło być inaczej.\nW 15. kolejce Primera Division grał na wyjeździe z Huescą.\nInni walczyli o mistrzostwo świata, on patrzył z boku. Robert Kubica o roli kierowcy testowego.\n15. kolejka włoskiej Serie A przebiega pod znakiem znakomitej skuteczności Biało-Czerwonych.\nPolka dobrze spisała się w biegu, ale trzy niecelne strzały sprawiły, że zajęła 21. miejsce.\nShiffrin nie miała sobie równych w niedzielnym slalomie równoległym. Maryna Gąsienica-Daniel wywalczyła pierwsze punkty.\n"Złota Piłka to wielkie kłamstwo".\nLudzie Barcelony bronią Messiego\nWerdykt oburzył środowisko Barcelony, dla którego to Argentyńczyk pozostaje najlepszym piłkarzem świata.\nJohannes Thingnes Boe o 0,1 s wygrał w słoweńskiej Pokljuce biathlonowy bieg na dochodzenie na 12,5 km.\nAmerykanin miał inne plany na najbliższą przyszłość, ale obaj pięściarze dostali zgodę na natychmiastowy rewanż.\nAtlanta United mistrzem Major Soccer League.\nZdrowy Nadal melduje: wracam. Będzie gotowy na początek sezonu 18:28\nRonaldo nie tęskni za Realem. "Juventus jest inny, tutaj jesteśmy rodziną" 17:46\nDembele znów spóźnił się na trening Barcelony 17:31\nOstatnie cztery miejsca w elicie. Jedna z potęg pożegna Ligę Mistrzów 17:10\n"Zyskał Madryt, stracili kibice". Media po Copa Libertadores 16:36\nArka 18:00 Cracovia\n9 Arka 17 23 26-21\n11 Wisła Płock 18 19 26-32\n12 Miedź 18 19 21-35\n13 Cracovia 17 18 13-19


Tsukiyama Gail „Ulica tysiąca kwiatów” - Dziennik Wschodni\nTsukiyama Gail „Ulica tysiąca kwiatów”\nTrzydzieści lat w ciągu których zdarzyło się tak wiele – wojna, miłość, zdrada, rozpacz, rozstania i spotkania. To saga pełna wydarzeń takich zwyczajnych, codziennych, ale tez niezwykłych i niepojętych. Jednak dla nas wszystkie one sa fascynujące i magiczne bo akcja tej powieści delikatnej, subtelnej i wzruszającej toczy się w Japonii, dla nas często nieodgadnionej.\nWszystko zaczyna się w 1930 roku. Jeszcze nie zaczęła się II wojna światowa, która spowoduje w tym kraju w prawdziwą zawieruchę, dopuści do głosu niespotykaną agresję i okrucieństwo. W 1966 roku, który zamyka tę opowieść Japończycy już muszą zaakceptować to, że cesarz nie jest bogiem, a oni sami mogą wojnę przegrać. Muszą zrewidować pojęcie honoru. Wspaniała rodzinna saga nie tyle o samej wojnie, co o postawach, przemianach, miłości i przeznaczeniu\nLos dwóch braci – przyszłego sportowca i twórcy masek teatralnych krzyżuje się z losem dwóch sióstr. Młodzi w przedwojennym Tokio żyją nadzieja na przyszłość, chcą realizować marzenia, kochać, cieszyć się życiem, maja piękne plany. Ich świat zmienia się raptem, kiedy zmiażdżone zostaje Pearl Harbour i rozpocznie się wyniszczająca wojna zakończona tragedią bomb atomowych.\nKsiążka napisana z niezwykłą subtelnością w scenerii japońskiego obyczaju, tradycji, narodowego sportu sumo i sztuki powstającej z pogranicza religii i filozofii, a może z głebokiego zrozumienia Wszechświata.\nOscary 2019: Zimna Wojna z trzema nominacjami! 201 11


Japonia: 70. rocznica wybuchu bomby atomowej w Hiroszimie\n„Tych, którzy przeżyli wybuch bomby atomowej w Hiroszimie czy Nagasaki, jest coraz mniej, i dlatego młodzi nie znają już rozmiarów tej tragedii” – powiedział w 70. rocznicę zniszczenia tych dwóch japońskich miast abp Joseph Mitsuaki Takami.\nMetropolita Nagasaki podkreślił, że obecnie już tylko około 20 proc. mieszkańców obydwu miast stanowią ci, którzy doświadczyli wybuchu. W związku z tym Kościół organizuje kilkudniowe spotkania młodzieży na ten temat. Podczas nich rozważany jest list japońskiego episkopatu o pokoju, a także odprawia się Mszę przed Statuą Bomby, czyli głową zniszczonej figury Matki Bożej, którą po ataku atomowym znaleziono w gruzach katedry w Nagasaki.


Lampy DRL - Pytanie o przepisy - elektroda.pl\ncyborg39 24 Lut 2017 21:13 1149 10\n#1 24 Lut 2017 21:13\nMam zamiar zakupić lampy DRL do swojego auta. Lampy będą okrągłe (z racji możliwości montażu). Myślę o marce NSSC, i tu mam do wyboru dwa modele: 510 HP i 510 L. Te pierwsze to lampy z 4 ledami, a drugie mają dodatkowo soczewki oraz świecący ring na obwodzie. Po włączeniu świateł pozycyjnych sterownik rozłącza oczywiście obydwa modele DRL, ale w drugim typie załącza ten ring jako dodatkowe pozycyjne. I tu pojawia się pytanie, które wybrać, ponieważ wydaje mi się że podłączenie dodatkowych lamp pozycyjnych jest wbrew przepisom, znalazłem gdzieś informację że pozycyjne z przodu mogą być w ilości 2 sztuki. Nie chciałbym mieć w aucie powodu do "zaczepki" w razie kontroli, ale te z ringami bardzo fajnie wyglądają.. Co radzicie, czy to prawda co znalazłem na temat przepisów o pozycyjnych?\n#2 24 Lut 2017 21:22\nŚwiatła do jazdy dziennej możesz jak najbardziej założyć a co do przepisów to nie jestem dokładnie podać wymiarów, ale mówią one że światła do j,dz, nie mogą być niżej niż- , nie mogą być wyżej niż-, muszą zachowywać odstęp od siebie nie wiekszy niż i nie mniejszy niz. Proponuje poczytaj na stronie prod.\n#3 24 Lut 2017 22:42\nNie zrozumiałeś o co pytam. Chodzi mi wyłącznie o możliwość montowania dodatkowych lamp pozycyjnych, bo taką funkcję mają te Drl które chciałybym kupić. Warunki montażu Drl znam\n#4 24 Lut 2017 22:53\nZgodnie z Załącznikiem nr 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia:\nDodatkowe światła mogą być zamontowane na pojeździe jednak ich używanie w ruchu drogowym jest niedopuszczalne.\n#5 25 Lut 2017 08:34\nTo nie jest takie oczywiste. Wiele aut dostawczych i ciężarowych ma np fabrycznie zamontowane dodatkowe postojówki na dachu.\n#6 25 Lut 2017 09:00\n#7 25 Lut 2017 10:09\nChodzi mi wyłącznie o możliwość montowania dodatkowych lamp pozycyjnych, bo taką funkcję mają te Drl które chciałybym kupić.\nMożesz montować, nie wolno Ci tylko używać jednocześnie. Albo jedne, albo drugie.\nNo właśnie tu chyba też nie do końca, pamiętam że np jeżeli chodzi o kierunkowskazy w motocyklu, to jeżeli są to muszą działać, jeśli nie działają należy je zdemontować...\nWracając do tematu, chyba kupię te zwykłe DRL bez pozycyjnych, nie będzie niedomówień w razie kontroli\n#9 25 Lut 2017 14:11\nZa szybko czytam\nPozycyjne muszą mieć homologację do tego auta.\nTo jest nieco odmienna sytuacja (podobnie jest w przypadku świateł przeciwmgłowych) - jeżeli są lampy to muszą działać, jeśli nie działają to muszą być zasłonięte lub zdemontowane. Dodatkowe (nadmiarowe) lampy mogą być, muszą działać ale nie wolno ich używać w ruchu drogowym. W tym przypadku są to lampy zespolone, z których wykorzystywana byłaby jedna z funkcji (DRL).\nChyba to będzie rozsądny wybór.\n#11 21 Wrz 2017 11:39\nDziękuję wszystkim za pomoc, docelowo kupiłem jednak Ledy bez funkcji pozycyjnych\nPodobne tematy Lampy DRL - Pytanie o przepisy\nWitam Posiadam lampy LED. Problem jest taki ze na 5 i 6 pinie cały czas mam napięcie 10V, na zgaszonych lampach mijania, a mimo tego światła nie świec... (1)\nWitam forumowiczów. Kupiłem na portalu zestaw led z automatem do wyłączania świateł mijania podczas jazdy na led. Brak jest jednak schematu podłączen... (5)\nWedług przepisów włączając lampy jazdy dziennej muszą automatycznie włączać tylne światła postojowe(czy tylko tylne?),a jednocześnie po włączeniu świa... (4)\nWitam, autko Audi A4 B6 2004 r. (8E0) bez xenon. Próbowałem podziałać VCDS'em żeby włączyć DRL (światła do jazdy dziennej) w miejsce przeciwmgłowyc... (3)\nWitam, mam dosyć trapiące mnie pytanie odnośnie montażu świateł do jazdy dziennej, raczej takich bardziej chińskich i to już bez roztrząsania tematu s... (2)


Across The Cursed Lands II – 32 – Tajemniczy Edmund Rise – Shikat Tales\nAcross The Cursed Lands II – 32 – Tajemniczy Edmund Rise\n30 czerwca 2014 3 lipca 2014\nNa widok zachodzącego słońca, a przy tym myśli, że zrobi się znacznie chłodniej, już nie robił się ponury. Teraz miał futro furki, w którym co prawda wyglądał jak dama z włości, ale przynajmniej go grzało. Żałował trochę, że nie było tak miękkie, na jakie wyglądało, ale nie narzekał.\n— Oszczędzajmy pieniądze. Mamy jeszcze kawałek do Chicago, więc może dzisiaj wystarczy nam ciepłe łóżko i dobre jadło, ale bez przesadnych luksusów — zaproponował niespodziewanie, kiedy wkraczali do spotkanego na drodze miasteczka. Oczywiście mogłoby to brzmieć dziwnie w jego ustach, znając jego upodobanie do wygody, ale… pieniądze wolał oszczędzić na jedzenie i amunicję. Nie przeżyłby, gdyby musiał się żywić tym, czym Jefferson, a i wszystkie naboje zużył na treningi. Wolał jednak mieć jakieś przy sobie w przypadku nagłego spotkania czegoś podobnego do korbara lub Wielkiej Stopy.\nDrugim powodem była myśl, że w tym miasteczku nawet nie mieliby za bardzo szans na jakiś luksusowy hotel. Co prawda nie było to jakieś małe miasteczko z kilkoma rodzinami na krzyż, a i przemysł musiał być dalej posunięty niż chociażby w miasteczku dręczonym przez Wielką Stopę. Mimo to, William po pierwszym rzucie okiem stwierdził, że nie było tu pusto od małych gangów, narkotyków i szeroko rozprzestrzenionej prostytucji.\nCo jednak wyróżniało tę małą miejscowość spośród innych cieszących się nie najlepszą renomą, to dosłownie kilka, lecz bardzo bogatych domów. Salun też okazał się wyjątkowo zadbany i dobrze prosperujący, bo nie zapewniał tylko alkoholu i stolików, przy których można było coś wypić, ale także dziwki oraz noclegi na piętrze. Tam Jefferson i William się skierowali, nie szukając nadaremnie innych kwater.\n— Zanieś nam rzeczy, a ja zapłacę za pokój. I zejdź potem, to od razu zjemy, dobrze? — zaproponował lekarz, kiedy tylko przekroczyli próg salunu, w którym już gromadziło się sporo gości ze względu na późną porę.\nJefferson mruknął tylko pod nosem coś na temat tego, że się zgadza i zabrał od lekarza jego torby. Dostał też od oberżysty klucz do pokoju i z nim oraz wszystkimi tobołami ruszył na piętro, odprowadzany ciekawskimi spojrzeniami zarówno gości, jak i pracownic przybytku.\nW tym czasie William zbliżył się do lady, aby zapłacić za pokój, który został im przydzielony. Kapelusz położył na blacie i zaczął grzebać w kieszeniach.\n— A potem niech się pan tu zapisze — oberżysta, mężczyzna o wątłym ciele, ale dużych dłoniach, położył na ladzie opasłą księgę gości.\nWilliam zgodził się skinieniem głowy, skupiony na odliczaniu należności, a kiedy to zrobił, zamoczył pióro w atramencie. Czuł na sobie wzrok innych gości, ale nie zważał na to, tylko przewertował księgę, aż nagle coś przykuło jego uwagę. Już miał zapisać swoje nazwisko, gdy na poprzedniej stronie dostrzegł „John Smith”. Zapatrzył się w to miejsce jak osłupiały i ocknął się dopiero, kiedy oberżysta go trącił.\n— No, piszesz pan?\n— Tak… Tak. Już. Niech mi tylko pan powie, czy ten gość jeszcze tu jest? — zapytał bezpośrednio, wskazując na nazwisko Smitha.\nZapytany westchnął, jakby udzielenie odpowiedzi było najcięższą rzeczą do wykonania, po czym przeanalizował podpis, poskrobał się po niedogolonej brodzie i skrzywił.\n— Ne… Był jeszcze tej nocy, ale z rana się chyba wyniósł. Zapłacił za noc, tyle ważne.\nSerce Williama zaczęło bić dużo szybciej, a spojrzenie jego błękitnego oka pomknęło w kierunku schodów. Musiał o tym powiedzieć Jeffersonowi!\n— A mogę wiedzieć, proszę pana, jak wyglądał? — dopytał uprzejmie, wiedząc, że Johnów Smithów mimo wszystko sporo chodziło po świecie.\n— Tak o… zwyczajnie. Nie tak jak pan, taki zarośnięty, buro-szary. Z długim ogonem na karku. Po czorta wam to wiedzieć?\nTo on! — pomyślał lekarz i pokręcił głową.\n— Nieważne, na pewno z kimś go pomyliłem — skłamał i zapisał szybko swoje imię i nazwisko w księdze gości. — Dziękuję bardzo — dodał, zamykając tom i oddając kałamarz. Musiał o tym porozmawiać z Jeffersonem przy kolacji, więc już unikając pytającego wzroku oberżysty, pokierował się do stoliczka usytuowanego bardziej w głębi karczmy.\nChwilę jeszcze był obserwowany, ale w końcu goście dali mu spokój i zajęli się własnymi rozmowami i zawartością kufli. Na Jeffersona czekał dość długo. Dłużej niż przypuszczał, że może zająć udanie się na piętro, aby zanieść rzeczy, ale kiedy ten w końcu się pojawił, wyjaśnił mu swoją dłuższą nieobecność.\n— Byłem w stajni jeszcze. Zamówiłeś coś do żarcia?\n— Tak, zaraz podadzą ci pieczeń z gęsi, a ja będę miał zupę kartoflaną — odpowiedział William, bo rzeczywiście zdążył przez ten czas oczekiwania zamówić im jedzenie. Potem jednak pochylił się bardziej nad stolikiem do Rangera i dodał ciszej: — Smith był tu wczoraj.\nJeff zbystrzał momentalnie i wyglądał, jakby zaraz miał wstać i wyjść.\n— Gdzie się udał?!\n— Nie wiem. Nie pytałem o to, ale oberżysta nie wygląda, jakby się tym interesował. To nie takie małe miasto, w którym wszyscy się znają — stwierdził lekarz. — Wygląda jednak na to, że naprawdę jesteśmy blisko.\n— Powinieneś go wypytać, skoro go widział — Jefferson westchnął ciężko, ale opanował nerwy. — Mówił, kiedy konkretnie wyjechał? Wczoraj rano czy wczoraj wieczorem? — dopytywał, aby oszacować odległość, jaka mogła ich dzielić od człowieka, którego poszukiwali.\n— Dziś rano wyjechał. Miał więc kilkanaście godzin, by się oddalić. Możemy jutro z rana spróbować dowiedzieć się, gdzie się udał — zasugerował delikatnie William, bo nie widziało mu się po całym dniu drogi jeszcze chodzenie po mieście i szukanie informacji. Był głodny i zmęczony, a właśnie ujrzał, jak kelnerka zmierza ku nim z dwoma wielkimi talerzami jedzenia i koszyczkiem z pieczywem.\n— Konie i tak są zmęczone. Nie mamy innego wyjścia, niż faktycznie poczekać do rana. — przyznał Ranger, a kiedy dziewczyna stawiała przed nimi jedzenie, zatrzymał ją gestem i poprosił: — Poczekaj chwilę, chcemy cię o coś spytać.\n— Dziś nie pracuję tak, tylko roznoszę jedzenie — kelnerka fuknęła na nich, nie odsuwając się jednak jeszcze.\n— Nie, nie o to chodzi — Jefferson uśmiechnął się do niej uprzejmie. — Kojarzysz człowieka imieniem John Smith? Takiego z blizną na szyi, siwo-burego, z długimi, związanymi włosami? Był tu ponoć.\nDziewczyna z krótkimi włosami podwijającymi się przy uszach popatrzyła na nich i westchnęła ciężej.\n— Rano wyjechał. A co? — zapytała, skubiąc palcami wstążkę od białego fartuszka zawieszonego na szerokiej sukience.\nWilliam tylko się przysłuchiwał, bo już zamoczył kawałek chleba w gęstej zupie i ugryzł.\n— Wiesz w którym kierunku? Był sam?\n— Sam. A i wiem gdzie pojechał…\n— Och…? — William mruknął z większym zainteresowaniem, a dziewczyna uniosła ręce.\n— Do burdelu! Jak każdy, dla kogo tutaj za mały wybór! Potem to go nie widziałam, słowo daję — jęknęła i wskazała na kuchnię. — Już? Bo ja tu jeszcze… ekhem, pracuję.\n— Tak, dziękujemy za posiłek i rozmowę — Jefferson znowu się do niej uśmiechnął, a kiedy ta pogardliwie go zmierzyła i odeszła, uśmiech natychmiast spłynął mu z ust. — To do rana mamy nic. Teraz nie będziemy szukać kolejnych dziwek, które go widziały.\n— Popieram. Jednak mamy coś poza sercami w słoiku. To dobrze, generał powinien być zadowolony — odpowiedział jedzący już swoją kolację lekarz. Był bardzo głodny, aż go skręcało w żołądku. Jadł jednak spokojnie, by nie zrobiło mu się nagle niedobrze.\n— Mm… — Jefferson poparł jego słowa tylko skinieniem i mruknięciem, bo sam żywo zabrał się za swoją kolację. W przeciwieństwie do lekarza jadł szybko, nie przejmując się inaczej swoim żołądkiem, jak tylko tym, aby go zapełnić.\nWilliam milczał długo, bo myślał o tym, czego niespodziewanie się dowiedzieli. Oczywiście nie oszczędził sobie przy tym oglądania Rangera, jego przystojnej twarzy i męskich dłoni.\n— Dlaczego przyjechał tutaj? — rzucił w końcu, bo nie mógł wpaść na żaden pomysł.\n— Mógł mieć po drodze do Chicago lub do innego miasta. Mógł też mieć tu coś do załatwienia. I jeśli to ta druga opcja, dobrze byłoby się dowiedzieć, po co tu przybył. Jeszcze jednak istnieją szanse, że to zwykły zbieg okoliczności i chciał zwyczajnie zamoczyć — Jeff odparł z pełnymi ustami i kropelką sosu na brodzie.\n— Nawet jeśli, to był w drodze do jakiegoś celu. Żałuję, że nie mamy stałego miejsca pobytu. Przydałaby się nam mapa, na której moglibyśmy zaznaczać jego trasę i kluczowe miejsca… Brakuje mi stabilności — William westchnął cichutko, nabierając na łyżkę kolejne kawałki grochu i ziemniaków pływających w zupie.\n— Po co ci stabilność do zaznaczania punktów na mapie? — Jefferson słuchał towarzysza, jedząc i nie widząc zbieżności. On sam wolał być w drodze.\n— Brakuje mi… — William nie bardzo wiedział, jak mu to wyjaśnić. Zamyślił się, chwilę popatrując na innych gości w karczmie, ale nie byli zajmujący. Na pewno mniej niż Jefferson. — Zawsze pracowałem w gabinetach lekarskich, na miejscu. Potrzeba mi miejsca, w którym miałbym wszystko uporządkowane. Po swojemu.\nJefferson mruknął potakująco, ale bardzo odruchowo.\n— Czyli chciałbyś znowu osiąść? W Chicago?\nDelikatny uśmiech pojawił się w kąciku ust lekarza.\n— Przyznam, że jechanie tam bardzo mnie cieszy. Właśnie dlatego, że będę miał więcej spokoju, więcej swoich narzędzi i to upragnione miejsce. Łatwiej się skupić, kiedy pracuje się w cichym, bezpiecznym miejscu. Nie w pokojach hotelowych.\n— Więc może uda ci się zaznać trochę spokoju w rodzinnym mieście. Oczywiście, jeśli uda ci się do niego dotrzeć żywym i… — Ranger urwał, bo nagle do salunu wpadła kobieta.\nByła zdyszana, w eleganckiej sukni, z kiedyś starannie uczesanymi włosami, a teraz rozwichrzonymi. Jej oczy były czerwone, tak jak i cała twarz. Prawie że upadła, ale jeden z mężczyzn zdążył się poderwać ze swojego miejsca i złapać ją pod łokciami.\nNagle w całym przybytku zrobiło się żywo i gwarno, a Jefferson całą swoją uwagę skierował ku kobiecie, a nie resztkom sosu, jakie wybierał chlebem z talerza. William również przestał być tak zajęty zaspokajaniem głodu, jak chwilę temu i przyjrzał się kobiecie z lekkim zaskoczeniem. Oberżysta nawet wyszedł zza lady, a kelnerki wychyliły się z kuchni, słysząc nagły rumor.\n— Carla? Coś się stało? — wydusił jakiś wąsaty starzec drobnej budowy, człapiąc od swojego stolika do kobiety.\nTa cała się trzęsła, patrząc panicznym wzrokiem po zebranych. Jefferson wstał, zostawiając resztki jedzenia i swojego towarzysza. Chciał lepiej widzieć. Już sam fakt, że przybyła kobieta wyglądała na roztrzęsioną, był niepokojący. Jej strój, teraz ubrudzony nie tylko na dole, ale również na kolanach i na udach, świadczył, że kobieta nazwana Carlą musiała upaść przynajmniej raz i bardzo się spieszyć.\n— O… o Boże… Edmu… Edmund nie żyje…! — wydyszała i zatkała usta brudnymi dłońmi.\n— Co?! Ed?!\n— Morda, kurwa, niech ktoś jej wody da i pozwoli mówić! — wzburzone głosy rozlegały się zewsząd, a jedna z bardziej rezolutnych kelnerek faktycznie pobiegła po szklankę wody.\nMężczyzna, który przytrzymał Carlę, pomógł jej w tym czasie usiąść przy stoliku. William za to wahał się, czy się zbliżyć, ale w końcu to zrobił i przystanął zaraz obok Jeffersona. Ten na razie się nie wtrącał, widząc, jak wąsaty jegomość dobrze radzi sobie z uspokajaniem kobiety. Nie było po co dodatkowo się wtrącać, skoro tak mogli usłyszeć coś więcej.\n— Nie… nie wiem. Znalazłam go w gabinecie… leży… o Boże… — kobieta znowu zachłysnęła się powietrzem, a łzy poleciały jej z oczu. Chwilę łkała. Nikt jej nie popędzał. — Leży tam… myśla… myślałam, że zemdlał, ale jest… martwy…\n— Jesteś pewna? Może zwyczajnie za dużo wypił, a może uderzył się i upadł? — zasugerowała ta z kelnerek, która przybiegła do Carli i zgromadzonych wokół niej mężczyzn. — Mój papa raz tak się rypnął z dachu, żebyśmy myśleli, że umarł, a on tylko tak, no… popłynął!\nKobieta, zakrywając znowu twarz, potrząsnęła głową. Musiała nie być w stanie wydobyć z siebie więcej informacji.\nWilliam popatrzył po wszystkich zebranych, którzy starali się pocieszyć kobietę i w końcu, kiedy ta już piła wodę roztrzęsionymi rękoma, zbliżył się do niej.\n— Jestem lekarzem, mogę pomóc. Zarówno zbadaniem ciała pani… pracodawcy? Krewnego? Męża? — rzucił, nie wiedząc, z kim ma do czynienia. — Jak i daniem pani czegoś, co pozwoli się pani uspokoić i łatwiej zasnąć.\n— A kim pan, u czorta, jest?! — jeden z mężczyzn zareagował szybciej niż roztrzęsiona kobieta i pchnął Williama w klatkę piersiową, odsuwając go, kiedy ten zbliżył się zanadto.\n— Opanuj nerwy! — Jefferson także się wtrącił w sytuację, skoro William już się wychylił. — Jefferson Black, Texas Ranger, a to William Lockerbie, lekarz na służbie państwa. Kto tu jest władzą? Kim był nieboszczyk?\n— M… m… mężem. Moim mężem — załkała Carla i zakryła sobie twarz dłońmi, opuszczając przy tym szklankę z wodą na swoje kolana.\n— No to pójdzie ktoś po szeryfa?! — rzucił oberżysta tonem pełnym wyższości i pretensji, że jeszcze nikt tego nie zrobił. Przy tym ukradkowo, niepewnie spojrzał na Jeffersona, najwyraźniej uznając, że dobrze wyjdzie w obliczu takiej „władzy”, jak przejmie głos.\nWilliam za to spojrzał wrogo na mężczyznę, który go odepchnął.\n— Chciałem tylko pomóc. I wciąż mogę, jeśli ten jegomość tam leży nieprzytomny.\nJefferson naprawdę nie chciał się angażować. To była sprawa lokalna, niezwiązana w żaden sposób ani z potworami, ani z ich misją. Jednak wyszło, jak wyszło.\n— Ty — wskazał na wąsacza. — Proszę tu zostać i wypytać panią o wszystkie szczegóły. Barman, spisz mi wszystkich, jacy tu są. Nie radzę nikogo dopisywać, bo będzie odpowiedzialność zbiorowa. Ty — wskazał na jednego z młodszych mężczyzn. — Biegniesz po szeryfa, a teraz niech ktoś zaprowadzi nas do męża tej pani.\nNa chwilę zapadła grobowa cisza i tylko każdy patrzył po sobie. W końcu kelnerka, którą wcześniej pytali o Smitha, wystąpiła pomiędzy dwóch mężczyzn i rozłożyła ramiona.\n— No? To ja mogę. Carlo, nie zamykałaś drzwi do domu?\n— Nie… nie myślałam o tym… — zachlipała kobieta, której oczy od płaczu już dość mocno spuchły.\nWilliam skinął głową, zadowolony, że Jefferson wprowadził tu jakiś ład i nie czekając już na żadne kuksańce czy oklaski, wyszedł z salunu za młodą, ciemnowłosą kelnerką.\nJefferson jeszcze popatrzył po zebranych swoimi ciemnymi, w tej chwili bardzo srogimi oczami i ruszył za dwójką.\n— Dajcie jej coś mocniejszego — dodał na koniec do oberżysty i w końcu wyszedł na ulice osnute ciemnością nocy.\nStukot obcasów kelnerki odbijał się echem po okolicy, kiedy ta szła po deskach połączonych ganków stojących dość blisko siebie budynków. Nie obracała się na nich i zmierzała przed siebie dość szybko.\n— To tamten dom! — zawołała w końcu, kiedy wreszcie zbliżali się do celu.\nWskazała przy tym palcem na budynek tuż obok sklepiku z czerwono-białym daszkiem przed drzwiami. Był piętrowy, zadbany i był jednym z tych wyróżniających się stanem nad innymi. Podpiwniczony, przed podjazdem stał zbiornik na wodę dla koni i nawet pompa. Prezentował się bogato.\n— Miał wrogów? — Jefferson spytał dziewczynę, która ich prowadziła, bo nie było wątpliwości, że właściciel musiał mieć pieniądze. A ci zawsze byli tymi, których chętniej chciało się likwidować.\n— Nie wiem… Jedyne co, to zazdrośników, ale wrogami bym ich nie nazwała. Zwyczajnie… Miał więcej niż inni — kelnerka wzruszyła ramionami i pchnęła w drzwi wejściowe. Na szczęście okazały się być otwarte.\n— I dużo było takich zazdrośników? W ogóle, czym się zajmował? I jak miał na nazwisko? — Jefferson pytał, rozglądając się jednocześnie po eleganckim wnętrzu.\nPrzedpokój był nie dość, że obszerny, to jeszcze dobrze oświetlony. Po lewej od wejścia pod schodami znajdowało się zejście do piwnicy, po prawej duża jadalnia z okazałym żyrandolem nad ogromnym stołem, dalej był salon, kuchnia i wszystko urządzone wyjątkowo starannie, ze smakiem. Nigdzie też nie znaleźli nieboszczyka. Udali się więc na piętro.\n— Rise. Edmund Rise. Był lekarzem, ale ostatnio nie przyjmował wielu chorych — dziewczyna mruknęła z przekąsem i przeżegnała się, krocząc po schodkach jako pierwsza. — A zazdrośników trochę… — dodała niechętnie i gdy już postawiła stopę na piętrze, pisnęła głośno. Zakryła sobie usta dłonią i wskazała palcem na otwarte drzwi do gabinetu. — Głowa… — wydusiła, wpatrując się w tamten punkt.\n— Dobrze, że nie ucięta — mruknął do siebie Jefferson, aby dziewczyna nie słyszała i skinął na Williama, aby udał się za nim. Dziewczynę chwycił za przedramię. — Jeśli nie chcesz tu być, to wróć do salunu.\nKelnerka wahała się dłuższą chwilę, ssąc nerwowo dolną wargę. Wyjrzała jeszcze przez ramię Rangera i w końcu pokiwała głową, a jej króciutkie, poskręcane włosy zafalowały.\n— Dobra… Wrócę. Po… powodzenia — odpowiedziała z westchnieniem i prędko minęła Williama na schodach, zbiegając w dół.\nLekarz obejrzał się za nią i w końcu wyszedł na piętro.\n— Chodźmy — dodał pewnie, ruszając już przez korytarzyk w kierunku mężczyzny, którego głowę faktycznie widać było zza uchylonych drzwi na podłodze.\nJefferson dla pewności wsparł dłoń na kolbie swojego rewolweru i zajrzał do gabinetu. Nikt jednak na nich nie wyskoczył, a na ziemi znajdował się tylko leżący na plecach nieboszczyk. A przynajmniej tak wyglądał. Miał bowiem otwarte oczy, specyficznie ściągniętą w bólu twarz i trzymał zaciśnięte palce zarówno na swoim eleganckim ubraniu, jak i na kilku kartkach papieru. Tych zresztą nie brakowało wokół. Leżały na podłodze, na ciężkim biurku i musiały zostać zrzucone przez nieboszczyka.\nWilliam w pierwszej kolejności na niego zwrócił uwagę. Tak, niewątpliwie mężczyzna nie żył, ale na pierwszy rzut oka ciężko było stwierdzić, co było przyczyną śmierci. Przynajmniej po szybkich oględzinach nie dojrzał żadnej rany zewnętrznej.\n— Zdążył nabałaganić, nim wyzionął ducha — zauważył, kucając przy ciele i rozglądając się wokół.\nOd razu cofnął się myślami do tej rozmowy z Jeffersonem o swoim stabilnym miejscu. Mógłby mieć taki gabinet. Przestronny, z licznymi regałami i szafami, dużymi oknami wychodzącymi na miasto i zadbanymi meblami. Nawet dywan wyglądał na drogi.\n— Nie wiesz, ile już tu tak leży? — Jefferson spytał, jednocześnie zaczynając rozglądać się po gabinecie. Był definitywnie użytkowy, bo ilość dokumentów, jaka tu była, nie mogła być przypadkowa.\nZebrał większość kartek z podłogi, odsunął krzesło i usiadł za biurkiem.\n— Kilka godzin. Na pewno nie dłużej niż dobę — lekarz odpowiedział, jeszcze przyglądając się zwłokom. — Nie był zastrzelony ani dźgnięty… Musiał być chory albo otruty. Możliwe też, że sam coś wziął… Co tam jest? — zapytał na koniec, unosząc się wreszcie na równe nogi i obchodząc biurko, by móc spojrzeć swojemu towarzyszowi przez ramię.\n— Rachunki, dużo, dużo rachunków. Ale nie mam pojęcia na co. Jesteś w stanie wydłubać mu to, co trzyma w dłoni? — Jefferson spytał, unosząc wzrok na swojego towarzysza.\nWilliam skinął głową, ale i tak na chwilę zawiesił wzrok na twarzy Rangera. Obecność nieboszczyka zupełnie nie przeszkadzała mu w cieszeniu się fizjonomią Jeffersona.\nPodszedł do ciała i starając się nie porwać kartki, wyciągnął ją z zaciśniętych palców. Rozwinął ją i wyprostował na blacie biurka, kilka razy przejeżdżając po niej przedramieniem.\n— Różni je coś od tych? — spytał Jefferson, przedstawiając Williamowi pozostałe kartki. Wszystkie były wystawione na jego nazwisko, wypisana była na nich lista specyfików, których Jefferson nie znał, a na końcu widniały łączne koszta. Nigdzie nie było napisane, od kogo są wysłane te rachunki ani skąd.\n— Nie… To wszystko to rachunki i zamówienia… Nie tylko medykamentów, ale widzę też zwykłe, nieprzerobione surowce… To mi wygląda bardziej na naukowca niż lekarza. Może dziewczyna miała rację. Nie przyjmował pacjentów, bo zajmował się nauką — dywagował William, przyswajając wszystkie te informacje zawarte w dokumentach.\n— Pytanie, na co mu to wszystko było. I gdzie to trzymał, bo… — Jefferson przyjrzał się jednej z kartek. — Po chuja byłoby mu w kuchni pięć galonów wielorybiego tranu?\n— Powinien mieć tu jakieś laboratorium w takim razie, a może robił to w…\n— Hej! Jest tu ktoś?! Hej! — usłyszeli naraz męski, groźny głos dochodzący z parteru, a potem odgłos ciężkich i pospiesznych kroków, jakie nagły przybysz musiał robić po całym domu, szukając ich.\nWilliam obejrzał się za siebie i odruchowo wcisnął kartkę pod poły marynarki. Jefferson ściągnął brwi i oderwał dłonie od szuflad biurka, które właśnie sprawdzał i które okazały się być zamknięte. Wstał, skinął na Williama, że dobrze robi i jeszcze dłonią dał mu znak, aby wrócił do ciała mężczyzny. Sam z dłonią na kolbie rewolweru wyjrzał z gabinetu.\n— Tu, na górze! Kto idzie?\nUsłyszał szybkie kroki na schodach i po chwili ujrzał na końcu korytarzyka mężczyznę w mundurze. Długie, skręcone na końcach, ciemne wąsy, głęboko osadzone, zielone oczy i kapelusz na głowie. Do tego… gwiazdka na piersi.\n— Szeryf, do cholery, a kto?! Wy mi się lepiej spowiadajcie, ktoście są i co tu robią bez zezwolenia?! — warknął na nich rozwścieczonym głosem, zbliżając się szybko.\nJefferson wziął głębszy oddech i samemu pokazał mu swoją odznakę.\n— Texas Ranger, Jefferson Black. A przy nieboszczyku jest państwowy lekarz. Proszę się uspokoić.\nSzeryf uśmiechnął się nieprzyjemnie i gdy stanął przy nich, bez ceregieli szarpnął Jeffersona za ramię, wyciągając go z gabinetu. To samo zrobił z Williamem, dosłownie odrywając go od zwłok za ramię.\n— Tutaj moja jurysdykcja jest większa niż pana, panie Black. Proszę opuścić tę posesję, jeśli nie chcą państwo odpowiadać za bezprawne wtargnięcie na cudzą własność!\nJeff nie dał sobą szarpać i od razu wyrwał się mężczyźnie.\n— Gdzie z łapami?! Opanuj się! — syknął na niego. — Także pracujemy dla państwa, nie dla osób prywatnych. Jesteśmy tu, aby pomóc, więc się opanuj, a nie zachowujesz, jakby paliła ci się rzyć.\nWilliam, który przez szarpnięcie znalazł się tuż obok Jefferson, również wyglądał na urażonego takim traktowaniem. Do tego teraz szeryf stał pomiędzy nimi a nieboszczykiem, jakby go bronił jak jakiś pies.\n— To już sobie pooglądaliście? Jak tak, to wara stąd. To nie jest sprawa, z którą by sobie nie poradziły tutejsze służby — szeryf odparł wrogo, patrząc po ich twarzach ostro. Trzymał przy tym wymownie dłonie na kaburach.\n— Czyli nie interesuje szeryfa, czego się dowiedzieliśmy? — Jefferson spytał, przybierając niemalże identyczną pozę. Mierzył się z przedstawicielem tutejszej władzy spojrzeniem i już wiedział, że nie lubi tego mężczyzny.\n— A czego się takiego dowiedzieliście w ciągu tych kilku minut i czego ja nie mógłbym się dowiedzieć, również spędzając te kilka minut sam na sam z nieboszczykiem? — odparł lekceważąco szeryf i chyba ani myślał odsunąć się i dopuścić ich do miejsca wypadku.\n— Może chociażby tego, co jest w stanie zobaczyć lekarz, a taki pierwszy burkliwy szeryf nie. Ale — Jefferson wzruszył ramionami — skoroś jest taki oświecony, to my nie przeszkadzamy.\nSzeryf milczał chwilę, mierząc ich czujnym wzrokiem, po czym uśmiechnął się paskudnie i skinął na nich jak na przeszkadzające zwierzaki.\n— No? To już, sio. Co tu jeszcze robicie?\nWilliam ściągnął brwi i delikatnie dotknął ramienia Jeffersona.\n— Chodź. Nic tu po nas.\n— Ta, nich szeryf za nadto się nie przepracuje, bo jeszcze go ożywi — Jeff fuknął pod nosem i ruszył w dół schodów. Tam wskazał Williamowi drzwi, aby wyszedł frontowymi, a sam, upewniając się jeszcze, czy szeryf ich nie obserwuje, zawinął do kuchni. Tam cichcem otworzył zasuwę okna i dopiero ruszył do wyjścia.\n— Co zrobiłeś? — zainteresował się William, stojąc już przed budynkiem.\n— Nie dam się przepędzać jak pierdolonego burka spod rzeźni. Wrócimy tu jeszcze, coś mi nie pasuje — odparł oschle, ale swoje cięte słowa kierował do szeryfa, a nie swojego rozmówcy.\n— Mnie też, chociaż jeszcze nie wiem co… W każdym razie mam tę kartkę z zamówieniem tego mężczyzny, chociaż nie wiem, czy coś nam ona powie — stwierdził lekarz, krocząc już u boku Rangera w kierunku gospody.\n— Pewnie niewiele. Ale warto to sprawdzić. Może coś ciekawszego się dowiemy. Jednak, czy to aż tak nasza sprawa?\nWilliam zamyślił się, bo faktycznie miał wrażenie, że wpakowali się w coś, co znowu nie jest ich problemem. W końcu jednak uniósł palec i dotknął nim tors Jeffersona.\n— Wielka Stopa nie była naszą sprawą, a się zaangażowaliśmy. To był twój pomysł, jak zwykle, gdy pojawiają się mutacje. Teraz sprawa dotyczy lekarza… pozwól więc mi się w to trochę zagłębić.\nJefferson wzruszył ramionami zlewczo.\n— Jak chcesz. Zresztą, co ja mówię? Jestem ciekaw, o co chodzi. Koleś wykitował, ale szeryf zachowuje się jak szajbus. I po chuja kolesiowi te wszystkie rzeczy? Zresztą Smith tu był.\n— Trafiliśmy więc na więcej niż jedną zagadkę — podsumował lekarz, podchodząc do drzwi gospody. — Ale najpierw… wyśpijmy się. Jestem zmęczony.\n— Dobrze. Na razie i tak trzeba poczekać, aż ten nadgorliwiec się nie wyniesie z posesji — Jeff przytaknął i kiedy już wchodzili do salunu, prawie zderzyli się z wychodzącym wąsaczem. Ten bowiem miał do nich dotrzeć i zrelacjonować, czego się dowiedział od świeżo upieczonej wdowy.\nWilliam cofnął się nieco, aby mężczyzna na niego nie wpadł i już chciał pójść dalej, ale ten go zatrzymał.\n— Czekajcie panowie… Edmund rzeczywiście kopnął w kalendarz?\n— Tak, niestety mąż pani Carli nie żyje — przytaknął William.\n— No, to tera będzie pani tego miasta — burknął oberżysta, który dolewał alkoholu kobiecie. Ta była już dużo spokojniejsza. Nie było o to trudno, bo była też już pijana.\nNie ubyło zbyt wiele osób z salunu po tym, jak Jefferson i William wyszli. Teraz wszyscy wpatrywali się w nich, jakby czekali na zbawienie. Lekarz przez to trochę zaniemówił, bo nie wiedział, co miałoby być tą informacją, dzięki której poczuliby się lepiej. Że Edmund umarł bezboleśnie? Tego nawet nie wiedział.\n— Czy Edmund był chory? — zapytał, w końcu podchodząc do baru, żeby samemu też się czegoś napić, skoro wyglądało na to, że szybko nie pójdą z Jeffersonem spać.\n— Nic nam o tym nie wiadomo. Zresztą sam był lekarzem i naukowcem. Nie mamy nawet kogo, aby się spytać, czy na coś nie cierpiał. Ale coście tam widzieli? — wąsaty mężczyzna spytał, przejmując głos za wszystkich zgromadzonych. — Szeryf przybył?\nJefferson na ostatnie pytanie prychnął pod nosem, ale nie odpowiedział nic, dając Williamowi dojść do głosu.\n— Przybył, ale niestety nie było z nim żadnej współpracy. Zostaliśmy odsunięci i sądzę, że nie życzy nas sobie w tamtym miejscu, mimo że sprawa jest dość zagadkowa — odpowiedział lekarz i poprosił o szklankę whisky dla siebie i Jeffersona, kiedy przysiadł na barowym stołeczku.\n— Więc… więc nic nie wiecie, co było mojemu mężowi? — wdowa popatrzyła na nich zmarnowanym i smutnym spojrzeniem zaczerwienionych od płaczu oczu.\n— Spróbujemy się dowiedzieć, jeśli tylko będziemy mieć taką możliwość — blondyn zapewnił ją i napił się zdrowo ze szklaneczki. — Myślę, że był to jakiś uraz wewnętrzny lub… nieprzemyślane spożycie jakichś środków — uściślił dość okrężnie, żeby otwarcie nie oskarżać zmarłego o zażywanie narkotyków.\n— Boże… miej jego duszę w opiece — kobieta znowu załkała, a Jefferson darował sobie komentarz, że Bóg nic w tej sytuacji już nie pomoże. Zresztą, przy kobiecie ciężko było teraz rozmawiać i dowiadywać się czegokolwiek o nieboszczyku, aby jej nie urazić.\n— Będzie pani nocować tutaj albo u jakiejś przyjaciółki? — spytał, nie chcąc, aby ta nawet po spożyciu nocowała w domu, skoro planował się tam włamać.\n— Wezmę ją do siebie — powiedziała szybko ta sama krótkowłosa kelnerka, która odprowadziła ich do domu nieboszczyka. Teraz podeszła do Carli i pomasowała ją po ramionach czule. Pocałowała ją nawet w czubek głowy i uśmiechnęła się pokrzepiająco. — Dobrze?\nWdowa zgodziła się skinieniem głowy i ponownie otarła policzki z łez.\nJefferson, tak samo jak i wąsaty mężczyzna, którego imienia do tej pory nie poznali, podziękował kelnerce i pożegnał się też z wdową. A kiedy obie kobiety wyszły, w końcu mogli porozmawiać swobodniej.\n— Kim był Edmund?\n9 myśli w temacie “Across The Cursed Lands II – 32 – Tajemniczy Edmund Rise”\n20 listopada 2014 at 19:58\nBasia, hehe, nooo, masz sporo nadrabiania. Ale uważam, że w przypadku takich opowiadań jak ATCL to jakiś plus. Bo tutaj dobrze nadążać za całą intrygą. Trzymam kciuki, by udało Ci się nadrobić i oczywiście będziemy liczyć na jakiś komentarz ;) Pozdrawiamy również.\n20 listopada 2014 at 18:55\nwłaśnie teraz popatrzyłam na datę tego rozdziału i zdębiałam, mam praktycznie 4 i pół miesiąca zaległości… mam nadzieję, że bonus hallowenowy nie będę czytała na wielkanoc ;] pocieszam się jedynie tym, że przyszły tydzień mam najprawdopodobniej wolny, więc może uda mi się trochę podgonić.. ;]\nmam bardzo dziwne wrażenie, że za tym wszystkim stoi nasz dobry znajomy John Shmit, a jeśli tak to znaczy, że pozbywa się dowodów jak i osób, które mu nie są potrzebne…\nSaki, dokładnie, szczęście jest tutaj względne. Niby Smith im zwiał, ale jednak nawet nie spodziewali się, że wpadną na jego ślad. Więc już mają jakieś dodatkowe informacje, a i pojawił się nowy, podejrzany ślad. Więc raczej mają więcej szczęścia niż rozumu ;) A co do przypadkowości… hehehe, jest to opowiadanie, w którym mało co jest przypadkowe. Staramy się budować całą intrygę na szczegółach, więc grunt, to je dostrzegać i spróbować złożyć w całość jak puzzle. Dzięki wielkie za literówki i serdecznie pozdrawiam :)\nGordon, nie da się zaprzeczyć, że za Smithem ciągnie się szlag z trupów. Pytanie, czy rzeczywiście to jego sprawka, a jeśli tak, to po co i w jaki sposób się to dzieje. A szeryf to faktycznie trochę dziwnie odrębna historia, ale bardzo cieszę się, że już podświadomie dostrzegacie takie podejrzane zachowania i staracie się to ogarnąć :D\n3 lipca 2014 at 23:35\nIntryga nowa, cos co lubie najbardziej. Mi sie wydaje ze Smith na swojej drodze kazdego powiazanego ze sprawa zabija i sie okaze ze Edmund mial cos wspolnego z narzadami. Tylko dziwne ze szeryf jeszcze zyje. Moze Smith nie wiedzial ze ma cos z tym wspolnego dlatego go oszczedzil.\n3 lipca 2014 at 21:08\nTak blisko, a tak daleko… Znowu się chłopakom nie poszczęściło. Chociaż, jak popatrzeć na to z innej strony, nie szukali gościa, tylko jechali sobie do Chicago, więc może im się poszczęściło, że wpadli na jego ślad. W każdym razie, ciekawi mnie, o co chodzi z tym trupem, czy ma coś wspólnego ze „sprawą” i jak bardzo zaangażowany jest w to (morderstwo/śmierć Edmunda) szeryf. Gość od początku mi się nie spodobał i jest mocno podejrzany. Jestem niemal pewna, że ma coś wspólnego z tą niewyjaśnioną śmiercią doktorka naukowca.\nCiekawa jestem, co też takiego chłopcy odkryją, kiedy ten szeryf się już zmyje. Coś mi mówi, że ta przypadkowa śmierć wcale nie jest przypadkowa, tylko ktoś jej pomógł i że to ma coś wspólnego z tą całą sprawą z Jonem Smithem. Swoją drogą, brawo dla Willa za spostrzegawczość. Nie wiem, czy na jego miejscu zauważyłabym taki szczegół. Zwłaszcza że miał wpisać się tylko na listę i nie miał pojęcia, że Smith podążał w tym kierunku.\n„Łatwiej się skupić, kiedy pracuje się cichym, bezpiecznym miejscu.” – „w cichym”.\n„Był definitywnie użytkowy, bo ilość dokumentów, jakie tu była, nie mogła być przypadkowa.” – „jaka”.\n30 czerwca 2014 at 17:39\nO., może zabił, może nie zabił… Will i Jeff spróbują się tego na pewno dowiedzieć. Haha, Jeffko malujące Willa… bardziej abstrakcyjnej wizji nie mogłaś mieć XD A co do Generała, to jednak zapewniam, że zostaniemy chwilowo przy Jeffie i Willu, skoro na taką intrygę się natknęli :)\nHoshii, do momentu kulminacyjnego tej części na pewno się zbliżamy :) Jeszcze trochę rozdziałów będzie, ale już mniej niż więcej. A samosądy – taka klasyka gatunku! XD\nDante, my też lubimy intrygi :D Grunt, to się w nich nie zaplątać. Mam nadzieję, że jakiś zaskok będzie, a już na pewno podsycenie emocji. To w końcu najważniejsze. I tak, szeryf podejrzany jak najbardziej… :)\nUwielbiam takie intrygi <3 hmmmm O. może słusznie gdybać, ale ja się na nic nie nastawiam i myślę, że mnie troszkę zaskoczycie ^^'. Zachowanie szeryfa też jest z deczka podejrzane. Jeszcze się okaże, że więcej osób w tym wszystkim siedzi. Czekam z niecierpliwością na dalsze losy <3.\nczuję w kościach, że zbliżamy się do momentu kulminacyjnego… a może teraz całą wieś weźmie pochodnie i ruszy w pogoń za mordercą? (którym okaże się John^^) oooh, uwielbiam samosądy XD\n30 czerwca 2014 at 08:15\nCzyżby Edzia zabił John?\nSzkoda, że Jeff nie potrafi malować i nie namaluje portretu Willa z furką. Właściwie z futrem, ale nie wnikajmy w szczegóły xD To teraz trzeba poczekać 9 dni aby dowiedzieć się rozwiązania zagadki, damy radę :D No chyba, że wrócimy do Generała… xD


Niechirurgiczne metody korekcji krótkowzroczności i astygmatyzmu\nOpublikowano przez Wiedza Bez Umiaru Listopad 8, 2019 Brak Komentarzy\nWady wzroku są coraz powszechniejsze. Na całe szczęście, wraz z nimi pojawia się także szereg metod, które pozwalają na skuteczne radzenie sobie z niektórymi z nich. Warto więc wiedzieć, w […]\nLife & Style , Zdrowy styl życia\nPrime Elegance Small Soda – nablatowy dystrybutor wody gazowanej\nOpublikowano przez Wiedza Bez Umiaru Październik 3, 2019 Brak Komentarzy\nOferujemy Państwu nowoczesny i elegancki, nablatowy dystrybutor wody gazowanej. Urządzenie podaje wodę filtrowaną w trzech rodzajach: zimna, gazowana oraz filtrowana w temperaturze pokojowej. Wyróżnia się nowoczesną stylistyką, połączoną z najnowszą […]


Więżba już jest...\nMamy już więżbę , robią od razu podbitkę ,którą we wrześniu malowałam . Wiecha już była , panowie starają się jak mogą , tylko zima przeszkadza. Do dachu jest prawdziwy góral z dwoma pomocnikami . Oj jak u nas wesoło , słychać jego śpiew od głównej drogi . Jeszcze trochę, a sama będę gadać po góralsku ( ulubione słowo garażewo ).\nData dodania: 2012-12-17 20:28:40\nAle szybciutko idziecie! Widzę, że ze zmian jeszcze dwie bramy robicie.\nData dodania: 2012-12-18 20:15:07\nTempo w góralskim stylu!! Powodzenia w nakryciu!!\nSiedząc w tak zimne dni rozmyślam jak urzadzić ten wymarzony dom . W obecnej chwili na tapecie jest kuchnia. Marzy mi się BIAŁA NA WYSOKI POŁYSK . Co o tym sądzicie ?\nCzy zrobić ją z dodatkiem koloru , jeśli tak to jakim (brąz ciemy, jasny, szarości). Jak się sprawuje w utrzymaniu czystości ? Kafle na podłodze będą duże błyszczące jasny beż . PORADŻCIE PROSZĘ.\nData dodania: 2012-12-13 10:46:17\nja mam biała na wysoki połysk do tego miał być czarny blat, ale niestety to co wybrałam nienadawało sie do uzytku i blat mamy ciemnoszary. do tego sprzęt agd czarny. co do utrzymania- nie ma większego problemu bo wilgotna ściereczka i czyste. najgorzej jest na czarnym szklanym froncie lodówki ale to tez nie jest wielki problem (chociaz widać odciski rąk). jak Ci się taka podoba to nie ma nad czym się zastanawiać. ps. mi podobaja się białe bez uchwytów (z gładkimi frontami), ale w trakcie zamawiania odradzono, że mniej praktyczne\nData dodania: 2012-12-13 14:23:37\nDzięki za odp. widzę te same klimaty jasne drzwi , schody i duże kafle\nData dodania: 2012-12-15 17:10:49\nWitam, Planuje podobnie. Fronty białe na wysoki połysk, do tego blat szary najchetniej z drobinkami. Do tego ciemnostalowa lub metalowa mozaika za płytą grzewczą i podłoga ciemna w kolorze blatu. Znajoma ma jasna podloge i odradziła. Widze, ze nasze Przyjazne beda podobne wewnatrz :) A czy myslałas gdzie ustawić lodówke?\nData dodania: 2012-12-15 17:20:26\nWitam. Kuchnia jasna też się nam marzy. Lodówka przy wykuszu.\nData dodania: 2012-12-16 10:09:23\nA czy mysleliscie o schowaniu lodowki? Wstepnie zastanawialam sie nad postawieniem scianki dzialowej, ktora schowa lodowke przed widokiem z jadalni. Leszku, czy masz jakies zdjecia swojego domku pod sniegową pierzynka?\nData dodania: 2012-12-16 14:50:59\nOd wykuszu ścianka 60cm i za nią lodówka w zabudowie\nData dodania: 2012-12-17 09:29:43\nCo do lodówek do zabudowy to ja chyba tym razem zrezygnuję. Teraz mam i muszę przyznać, że jest mała jak na nasze potrzeby. Raczej planuję wolnostojącą około 2 metrów wysokości.\nData dodania: 2012-12-16 10:51:33\nWitam wszystkich :) Nam rowniez marzy sie jasna kuchnia z ciemnym blatem i ciemna podloga :) Lodowke planujemy zabudowac.\nData dodania: 2012-12-16 14:20:32\nJa mam wizje całej kuchni. Na ścianie od przedpokoju będzie jedna szafa na piekarnik elektryczny + mikrofala , następnie zabudowana lodówka , a później mała szafka z szufladami, następnie szafka z płytą gazową ceramiczną , zlew pod oknem , zmywarka już na drugiej stronie i mały stolik na szybkie śniadanie .Co o tym myślicie . Mam podobnie u siebie teraz i jestem zadowolona.\nData dodania: 2012-12-17 09:25:06\nCzy masz może jakieś wizualizacje? Brzmi to ciekawie.\nPrzygotowany strop teriva oraz schody .


Zachowaj spokój - Tosia.pl\nNiejednokrotnie w swoim życiu spotykaliśmy się z nieprzyjemnym uczuciem ucisku w karku, napinania mięśni do granic wytrzymałości . Takie uczucia są bardzo męczące i nieprzyjemne powodują ogólny dyskomfort dla osoby, ale nie są to tylko i wyłącznie jedyne powody skłaniające do podjęcia treningu relaksacji. Całkowicie normalnym jest, że w czasie ciąży nie powinnaś się denerwować, ani stresować, bo takie emocje źle wpływają na rozwój płodu. W organizmie podczas przeżywania stresu wytwarza się szkodliwy dla organizmu hormon kortyzol. Jeżeli już podczas ciąży jego poziom jest wysoki może to skutkować nie tylko problemami w czasie ciąży, ale mieć także długotrwały wpływ na dziecko, przykładowo może ono w przyszłości mieć problemy z koncentracją oraz skupieniem się. Dodatkowo podejrzewa się, ze skutkiem stresu odczuwanego podczas ciąży przez dziecko jest także jego późniejsza leworęczność.\nNiestety stres jest dzisiaj nieodłącznym elementem życia, towarzyszy nam niemal cały czas w pracy w domu i nie da się go w żaden sposób uniknąć jedynym sposobem na walkę ze stresem jest nauczyć sobie z nim radzić. Jest to szczególnie trudne w sytuacji, kiedy organizm jest i tak już bardzo obciążony z powodu ciąży i musi sobie radzić z większymi niż zazwyczaj wymaganiami, stawianymi przez organizm, które dotyczą nie tylko fizyczności, ale także strony psychologicznej funkcjonowania organizmu.\nNauka i odpowiedni trening relaksacji jest także bardzo dobrym przygotowaniem organizmu do porodu. Kiedy nadejdzie odpowiedni moment i dziecko będzie chciało przyjść na świat trening ten również będzie pozytywnie owocował, ponieważ mięśnie będą automatycznie reagować na skurcze macicy. Nauka nie pójdzie w las, ponieważ będzie także procentować w innym znaczeniu, dzięki odpowiedniemu przygotowaniu zachowasz spokój, łatwiej zniesiesz ból oraz będziesz spokojniejsza, co z pewnością będzie wpływała nie tylko na Ciebie, ale także na dziecko, które w spokojniejszej atmosferze będzie mogło przyjść na świat.\nJak więc radzić sobie ze stresem i szybko się go pozbyć z pola widzenia? Wystarczy zaledwie kilka minut na to by odreagować i odprężyć się i odpowiednio zrelaksować, tak by nasze funkcjonowanie powróciło do bezpiecznej normy. Oto przykładowe ćwiczenia. Staraj się po prostu wygodnie usiąść w fotelu lub połóż się na podłodze oczywiście, tylko jeśli nie jesteś w ostatnim trymestrze ciąży i taka pozycja jest dla ciebie bezpieczna. Połóż ręce na brzuchu i staraj się swobodnie oddychać skup się na wdechu i wydechu. Zamknij przy tym oczy i staraj się o niczym nie myśleć skup się w całości na oddychaniu. A teraz spróbuj wykonać inne ćwiczenie usiądź znów wygodnie w fotelu albo na wygodnej kanapie, połóż ręce luźno wzdłuż ciała i powoli postaraj się odprężyć. Wyobraź sobie, że jesteś cała odprężona, że twoje ciało jest spokojne i rozluźnione, że wszystkie mięśnie są rozluźniane, a ty jesteś jak lalka – szmacianka, stres opuszcza Twoje ciało, a Ty stajesz się spokojna i rozluźniona. I jeszcze jedno ćwiczenie. Jeśli masz nieco więcej czasu może wstać i zamknąć oczy następnie weź kilka głębokich wdechów i wydechów, unoś przy tym barki, a następnie spróbuj je odchylić w tył, balansuj barkami podczas oddychania. Zamknij oczy i spokojnie oddychaj. Już po chwili powinnaś poczuć się spokojna i odprężona.


Grzechotka z dźwiękiem Gwiazdeczka Smily - JestemDzieckiem.pl\nStrona główna > niemowlęta > Zabawki > Grzechotki i zabawki piszczące > Grzechotka z dźwiękiem Gwiazdeczka Smily\nGrzechotka z dźwiękiem Gwiazdeczka Smily\nKod produktu: JDZP50351 | Dostępność: Dostępny\nRata miesięczna od: 3.57 zł oblicz ratę\nMuzyczna gwiazdka zainteresuje każdego maluszka. Zabawka wygrywa melodyjki i dźwięki, emituje kolorowe światła i grzechocze groszkami znajdującymi się w obracającej się kuli. Wyposażona w bezpieczne lusterko oraz przesuwaną gwiazdkę i księżyc, można ją dać dziecku do ręki lub dzięki uchwytowi zawiesić przy łóżeczku. Gwiazdeczka to zabawka, która zajmie pociechę przez długi czas.\ngrzechotka z dźwiękiem Gwiazdeczka\nwygrywa melodie i emituje efekty świetlne\nwyposażona w bezpieczne lusterko oraz przesuwaną gwiazdkę i księżyc\nwbudowana grzechotka w obracającej się kuli\nuchwyt umożliwiający zawieszenie np. przy łóżeczku\ndziała na baterie: 2xAA (w zestawie baterie testowe).\nDla dzieci +3 miesiące.