[ZNHP] Rejs po Jezioraku, wrzesień 2014 r.\nRejs po Jezioraku, wrzesień 2014 r.\nCz. 1: Od wyjazdu z Warszawy do spotkania z Alicją.\nSpotkanie wyjazdowe w Warszawie miało miejsce - zgodnie z uprzednimi ustaleniami - niedaleko stadionu Polonii. Wszyscy zjawili się punktualnie o 15.30, jedynie Grzesiek spóźnił się mniej więcej godzinę, zapewne dlatego, że właśnie on nalegał, aby wyjeżdżać najpóźniej już o 15.15.\nW międzyczasie zaczęło się robić zimno, chmury przewalały się po niebie, lada chwila spodziewaliśmy się ulewy, albo nawet burzy - być może chodziło mu o to, żeby z załogi złożonej z mięczaków uczynić prawdziwych twardych żeglarzy. Emilka miała nawet pomysł wykorzystania wydłużającego się oczekiwania na wypicie herbaty, na szczęście nie dałem się na to namówić, bo pewnie skończyłoby się na zamówieniu dla wszystkich Earl Greya.\nW końcu zjawił się Grzesiek i zapakowaliśmy się do samochodu w sześcioro, nie licząc bagaży - ale to nie znaczy, że złamaliśmy jakikolwiek przepis, bo kapitański samochód był tylko odrobinę mniejszy od jachtu, na który mieliśmy dotrzeć. Przed wyjazdem z miasta udało się naprędce wygrzebać ze stosu toreb, śpiworów i innych maneli czteropak piwa, który nieco umilał pierwszy etap podróży do stacji BP pod Mławą, gdzie dokopaliśmy się do kolejnego czteropaku. Załoga zaczęła więc szybko czuć leniwą i luźną atmosferę rejsową, za to kierowca był coraz bardziej spięty, założyłbym się, że w myślach obliczał ile promili przepływa mu właśnie koło nosa. Athenais dla odmiany grała zupełnie nieczułą na takie pokusy i z lekkim politowaniem myślała ile trucizn pakujemy w siebie dobrowolnie, począwszy od cukru i dwutlenku węgla, poprzez okcydanty od których musiało się roić w tym napoju, aż wreszcie skończywszy na cząstkach metali lekkich, konwektujących ze ścianek aluminiowych puszek.\nDo spożycia przeznaczona została również torebka pełna chińskich krabów o smaku chrupek i druga zawierająca przepyszne, zielone coś, co najbardziej szczypało trzymane pod językiem i było chyba jednakowo chińskie. Tutaj akurat poparłem Athenais, trzymającą się z daleka od podobnych wynalazków i nawet częściowo zacząłem rozumieć potrzebę odżywiania się wyłącznie zdrowymi produktami, przynajmniej do momentu, kiedy okazało się, że za jednakowo niezdrowy uważa ona cukier zawarty w krągłych, lukrowanych pączuszkach, z różanym nadzieniem.\nRównie podejrzane pod względem składu chemicznego okazały się dla niej moje dwa banany, mimo, że na ich etykiecie nie było najmniejszej wzmianki o cukrze w jakiejkolwiek postaci. Porzuciłem wówczas nierozważną próbę umartwiania się za pomocą ekojedzenia i podjąłem w zamian wyzwanie pozbycia się torebki pełnej pachnących, drożdżowych kuleczek. Nie rozumiem, dlaczego część załogi zdecydowała się jednak na importowany plastik, zamiast czysto mazowieckich wypieków. W dodatku pod wpływem wyziewów tego plastiku Major po raz pierwszy opowiedział dowcip o Wodeckim na pustyni. A z drugiej strony każdy był przecież zadowolony z tak osiągniętego kompromisu.\nRównowagę intelektualną zapewniliśmy dzięki stertom wydruków z map Google, zrobionych przez Grześka w celu analizy celów rejsu. Były tam potencjalne biwaki Tomasza, Przylądek Sandacza, Bukowiec i inne miejsca samochodzikowe. Po intensywnej, ożywionej dyskusji kartki pomieszały się kompletnie i wtedy spontanicznie rozpoczął się konkurs rozpoznawania z pamięci, co która mapka przedstawia. Nagrodą był, o ile pamiętam, kolejny chiński przysmak - na szczęście jego konsumpcja nie była obowiązkowa.\nJak więc widać, już sama niemal trzygodzinna jazda na miejsce pełna była wrażeń i dobrze rokowała na kolejne dni, szczególnie że Major co najmniej raz powtórzył swój legendarny od tamtej pory dowcip o Wodeckim („...ależ wodzu, co wódz...”). I powtarzanie tej anegdotki powtarzało się odtąd z regularnością zegara atomowego. Nie odbyło się za to zaplanowane właśnie na ten czas głośne odczytanie relacji z rejsu, którą cała załoga miała zaakceptować do publikacji. Niestety Athenais z Emilką nie wywiązały się z zadania przygotowania jej jeszcze przed wyjazdem.\nWreszcie po długiej i wypełnionej wesołym przekomarzaniem się podróży, skręciliśmy w Małdytach z trasy numer siedem na drogę do Zalewa. Wtedy Grzesiek uznał, że wystarczająco udowodnił nam już swój wszechstronnie rozwinięty gust muzyczny i po wielogodzinnej dawce jazzu, popu, soulu, rocka, bluesa, folku, opery i gospel, a nawet zdaje się italo-disco, postanowił gwałtownie przyspieszyć wczuwanie się załogi w klimat jeziorno-szuwarowy i na koniec zapuścił nam szanty. Odśpiewaliśmy pod nosem kolejne przeboje przybrzeżnych tawern, czyli "Hiszpańskie dziewczyny", "Gdzie ta keja", na "Bosman zapiął pas" już nie starczyło czasu, ponieważ w zapadającej gwałtownie ciemności zamajaczyła (chociaż to już przecież wrzesień) tafla jeziora i zaraz potem, minąwszy kilka zabudowań, dojechaliśmy do pomostu, przy którym cumowała nasza łódź.\nPrzemiły armator wyszedł nam naprzeciw i po serdecznym powitaniu wskazał miejsce, w którym najdogodniej było zjechać najbliżej pomostu, żeby nie przedźwigać się przy przenoszeniu bagaży w ilości wystarczającej na zaopatrzenie kompanii wojska przez miesiąc. Pierwsze co nam się teraz rzuciło w oczy to nazwa jachtu: "Alicja". Żeglowaliśmy już na "Straszku", "Łotrze" i jeszcze innych, których nazw już nie wspomnę, ale jeszcze nigdy nie była to nazwa tak pasująca do klimatu.\nLawirując miedzy krowimi plackami, zaczęliśmy więc przenosić zwartość bagażnika i wrzucać ją przez luki do kabiny; jak zwykle na pierwszy rzut oka wyglądało na to, że nikt już się w niej nie zmieści i że spać będziemy na pokładzie. Odmiennie niż na początku wszystkich poprzednich rejsów, wstąpiła jednak w załogę niezrozumiała dla mnie chęć natychmiastowego zaprowadzenia porządku i po kwadransie bałagan zniknął, poupychany w jaskółkach, bakistach i innych ukrytych przed oczami postronnych miejscach.\nPo uporaniu się ze wszystkimi workami, torbami, kartonami z suchym prowiantem i mokrym piciem zaczęliśmy się zastanawiać, czy jednak nie dopłynąć dziś jeszcze do Bukowca, aby kolejny dzień rozpocząć od wycieczki do dawnego cmentarzyka rodziny Kiele, a według innych źródeł literackich - Gustawa Kodrąba. Jednak dwa czynniki przeważyły. Po pierwsze lekki luz na płetwie sterowej, który bezskutecznie starałem się usunąć, do czego brakło tak naprawdę możliwości technicznych. Była już przecież dziesiąta trzydzieści, kompletna ciemność, nie licząc wąskiego światła z czołowej latarki i tylko jeden klucz numer siedemnaście pożyczony w jedynym barze w Matytach. Rychło okazało się, że nawet dwa nie załatwiłyby sprawy, a po doświadczeniach z maja tego roku nie chcieliśmy wypływać z tak poważnym mankamentem. Po drugie zanim zorganizowałem ten klucz, rozkręcił się na pokładzie wieczorek zapoznawczy pełen żartów, śmiechów i lekkich docinków, a tym samym presja na wypłynięcie gwałtownie zmalała.\nZatem dokonaliśmy pierwszej zmiany w ramowym planie rejsu, przesuwając odbijanie na ranek. Główną przyczyną tak swobodnego traktowania planu było właśnie to, że nie mieliśmy wciąż jeszcze gotowej relacji, której musielibyśmy się twardo trzymać i mogliśmy dowolnie kształtować rzeczywistość. Siedzieliśmy to trochę w kabinie, to trochę na pokładzie, rozmawiając na poważne i niepoważne tematy, aż wreszcie kwadrans po północy siły się wyczerpały, ustawiłem budzik na siódmą i poszliśmy spać.\nCz. 2: Od spotkania z Alicją do dębów jak baobaby.\nRano realizacja zmodyfikowanego wczoraj planu zaczęła się wzorcowo, począwszy od tego, że wszyscy bez szemrania wstali wcześnie i zasiedli do śniadania, na które nasze panie przygotowały kanapki z jakimiś elementami pikoka (to flagowy produkt Lidla) i herbatę Earl Grey, kupioną przez Emilkę specjalnie dla mnie, zapewne na podstawie tego, że na każdym rejsie, przy każdej kolacji i każdym śniadaniu uparcie twierdziłem, że nie cierpię tego smaku. Piłem więc po raz pierwszy od wielu lat kawę rozpuszczalną i nawet nie próbowałem wyobrażać sobie opinii Athenais na temat walorów smakowych i zdrowotnych tego płynu. A nie musiałem tego robić tym bardziej, że na sto procent moja opinia była identyczna... Cukier zastąpiła za to informacja, że nikt nie słyszał w nocy mojego chrapania, co wystarczająco osłodziło mi wysoce podejrzany smak tego napoju.\nKoniec końców, wszyscy śniadanie przeżyli. Rozmowy toczyły się na zdecydowanie wyższym poziomie intelektualnym niż wczorajszego wieczora, a jednym z poruszanych tematów była kwestia pochodzenia pseudonimu Joasi. Ona sama uparcie twierdziła, że jego korzenie są francuskie, ja niemniej uparcie proponowałem greckie, przede wszystkim z powodu braku widocznej tremy (czyli dwóch kropek nad literą „i”), co beztrosko zrzucała ona na karb niedostępności odpowiedniej czcionki. Ciężko było mi w to uwierzyć, bo na ogół każdy komputer oferuje do wyboru dowolne znaczki, również hebrajskie czy nordyckie runy, ale z drugiej strony rozumiem, że jako kobieta wolała ująć sobie te dwa tysiące lat, pomiędzy czasami Aleksandra Wielkiego, a epoką trzech muszkieterów. Nie do końca więc mnie jednak nie przekonała i przez cały rejs używałem wymowy klasycznej z wyraźnym „ss” na końcu.\nWracając do serwowanych na śniadanie potraw, to najbardziej jednak smakowała nam sól z antyzbrylaczami i całkowicie trujący chleb, który miejmy nadzieję, leżąc przez większość nocy tuż obok dojrzewającego awokado i torebki zielonego jęczmienia, miał szansę nabrać od nich drogą indukcji cudownych właściwości uzdrawiających, tudzież konserwujących urodę. Jedyne co mnie tutaj zdziwiło, to fakt konsumowania przez Athenais własnego, oddzielnie magazynowanego chleba na prawdziwym zakwasie, rzekomo w celu całkowitego odkwaszenia organizmu. Niekonsekwencja tego czynu aż biła w oczy, ale ledwo zaczęliśmy dociekać sensu, z pomocą szybko przyszła jej Emilka, kierując rozmowę na boczny tor twierdzeniem,że wobec oczywistego braku wszelkich zasad, podobnie pełnym kwasów wydaje się być Kapitan. Moje pytanie o poziom pH Kapitana pozostało bez odpowiedzi, mimo, że kwestia balansu szczęścia i pecha wydawała mi się naprawdę kluczowa w obliczu czekających nas wkrótce niebezpieczeństw.\nPo tak obfitym posiłku, w żaden sposób nieporównywalnym do chleba z dżemem i smalcem, który miał w zwyczaju jadać Pan Samochodzik, przyszła pora na wyruszenie w drogę.\nKrótka, zwykła w takich okolicznościach odprawa, Kapitan rozdzielił obowiązki podczas manewru wychodzenia z portu i... w samą porę przypomnieliśmy sobie o wciągnięciu na achtersztag banderki z logo forum, przygotowanej pracowicie w domu przez Athenais i starannie wykańczanej manualnie podczas kolacji i śniadania. W sumie gdybym ja miał się żywić wyłącznie tak kompletnie zdrowymi produktami, też preferowałbym kredkowanie wehikułu.\nPo zakończeniu krótkiej ceremonii z orkiestrą zorganizowaną według wzoru z "Jak rozpętałem II wojnę światową", wreszcie odbiliśmy. Wszystkie niezbędne manewry, jak zawsze, przebiegły sprawnie i bezbłędnie - co znaczy wieloletnie doświadczenie! Matyty powoli zostawały z prawej burty, a potem za rufą, przed nami rozpostarło się szerokie rozlewisko Jezioraka. Wiaterek był łagodny, niebo początkowo dość zachmurzone, szybko zaczęło się przejaśniać, coraz mocniej świeciło słońce i tak już, mimo początkowo niesprzyjających prognoz, miało pozostać do niedzieli.\nPłynęliśmy wpierw wprost na południe, wzdłuż półwyspu Bukowiec, potem zaczęliśmy się stopniowo kierować w stronę wschodniego brzegu, gdyż pierwszym prawdziwym celem wyprawy, umieszczonym w planie ramowym, był desant i patrol wzdłuż brzegu w celu odnalezienia śladów obozowiska Tomasza i dwóch rycerzy spinningu oraz dotarcie do dębu Kapitana Nemo i sprawdzenie czy wisi tam nadal jego przeciwdeszczowy płaszcz z kapturem.\nJuż jednak ten pierwszy etap podróży nie minął bez znaków od przygody, na które odpowiadaliśmy po prostu odruchowo. Po pierwsze ukazał się w pewnym momencie tajemniczy przedmiot unoszący się na falach, co jako żywo przypominało nam Fałszywego Ornitologa. Kapitan halsował tam i z powrotem próbując zbliżyć się do niego na odległość rzutu kapokiem. Obiekt został rozpoznany jako pusty, plastikowy kanister, jednak wciąż przechodziliśmy od niego o pół metra zbyt daleko. Major bowiem, mimo rezygnacji z odgrywania Anatola, czyli prób złowienia wieloryba jednym rzutem błyszczki, po wzięciu do ręki bosaka, wciąż nie mógł nim zahaczyć sznurka idącego od kanistra w głąb jeziora. Załoga podzieliła się na stronnictwa obstawiające czy rzeczywiście wyciągniemy płetwonurka, czy raczej mamy do czynienia z klasyczną "pupą".\nWreszcie po trzecim pozostawieniu obiektu za rufą, Kapitan nakazał mi wypchnąć grot za burtę pod wiatr, po czym jacht zaczął żeglować do tyłu, wprost na podejrzany przedmiot. Tym razem musiało się udać, nikt się nie spodziewał jednak, że na końcu linki przywiązany nie będzie ani martwy płetwonurek, ani żywy węgorz, a... jedna zwykła kostka Bauma. A sam kanister podpisany był nazwą pewnej instytucji z Iławy... Nazwę pominę, ze względu na niebezpieczeństwo wplątania się w proces o grube odszkodowanie. Punkt, w którym się znajdowaliśmy leżał akurat na środku rozlewiska i był wyjątkowo mało prawdopodobny, jako miejsce spoczynku kolejnej ciężarówki ze skarbami, zatem wyraziłem przypuszczenie, że jest to po prostu geodezyjnie wyznaczone miejsce filara na trasie przyszłego mostu, który będzie wiódł w poprzek Jezioraka, z Siemian do wielkiego miasta, tudzież parku rozrywki, jakie w niedalekiej przyszłości powstaną na wschodnim brzegu, wokół byłego biwaku Tomasza. Skoro zaś Major podczas połowu przesunął kostkę o dobre pół metra, to w oczywisty sposób przyczyni się do powstania autostrady, gdyż drogowcom nie zejdą się pasy mostu budowanego jednocześnie z obu brzegów. Czy miałem rację, tego do końca nie wiadomo, jednak niewiele innych sensownych hipotez przychodziło nam do głowy. Cóż, przekonamy się podczas kolejnego rejsu.\nSkoro zaś byliśmy coraz bliżej celu, to teraz wreszcie przyszła pora na twórcze dyskusje, które to właściwie miejsce wybrał Tomasz na założenie obozu i śledzenie wydarzeń dziejących się na rozlewisku Jezioraka. Kapitan przed wyjazdem drobiazgowo przejrzał na Gogle centymetr po centymetrze cały wschodni brzeg i wydrukował nawet mapki wysp i rzadkich przecinek pomiędzy trzcinami, te właśnie, które podczas wczorajszej podróży posłużyły nawet do konkursu ze znajomości topografii Jezioraka. A teraz powstał nad nimi gorący spór, czy należy skierować jacht tam gdzie obóz Tomasza wytypował Kapitan, czy tam, gdzie widziała go Emilka. Nie muszę chyba dodawać, że zdanie Kapitana przeważyło, tym bardziej, że on bazował również na długich przedrejsowych przemyśleniach, a nie na spontaniczności i czystej intuicji. Tym bardziej, że wschodni brzeg Jeziorka od wysokości Siemian do przesmyku na Płaskie mieliśmy już „zasadniczo pobieżnie” rozpoznany podczas rejsu kilka lat temu, co prawda jedynie od strony wody. Pamiętam, że zostaliśmy wtedy tylko we trójkę z Kapitanem i Dominiką, bo reszta załogi zdezerterowała i postanowiła spędzić dwa dni w Jerzwałdzie, gdzie akurat miał miejsce kolejny zlot. My zaś po spotkaniu w piątkowym wieczór i sobotni poranek, samotrzeć przepłynęliśmy na nocleg przy pomoście w Siemianach i właśnie wtedy po drodze była okazja przepatrzeć dokładniej okolicę. Tym razem jednak, zamiast spokojnie i leniwie pływać, rozkoszując się wodą i słońcem, mieliśmy zejść na ląd i piechotą przedzierać się przez jakieś straszliwe chaszcze.\nOstatecznie popłynęliśmy zatem wzdłuż brzegu na południe od wrzynającego się w akwen cypla. Zadanie było jasne: zgodnie z opisem książkowym na biwak zostało wybrane miejsce, w którym rosły dęby przypominające baobaby i należało je teraz odnaleźć. Nieco przekornie proponowałem, aby rozważyć również opcję odwrotną, czyli wypatrywanie czy nie widać gdzieś na brzegu bab jak dęby, ale nie wzbudziło to entuzjazmu, a po krótkim zastanowieniu doszedłem do wniosku, że rzeczywiście ta opcja nie jest atrakcyjna dla nikogo z obecnych na pokładzie.\nKolejna przygoda była pomysłem wszystkich dziewczyn z załogi, całkiem spontanicznym, gdyż nie słyszałem ani trochę, aby umawiały się one z góry na inscenizację wydarzeń ze "Złotej rękawicy". A teraz, kiedy tylko usłyszeliśmy szuranie miecza po wodorostach i padła komenda częściowego wyciągnięcia go w górę, Athenais z Emilką niby to ochoczo złapały fał i natychmiast zaczęły wzdychać, sapać i udawać, że nie mogą sobie z tym zadaniem poradzić. Atmosfera zaczęła robić się odrobinę nerwowa, podobnie jak na Krasuli podczas burzy, zatem nie pozostało mi nic innego, jak odegrać kwestię Tomasza walczącego z żaglami. Zacząłem sam wyciągać miecz, cedząc dosadnie słowa: „Koniec z partnerstwem na jachcie! To nie partnerstwo, to brakoróbstwo!” Było to równie spontaniczne, mam tylko nadzieję, że cytowałem dokładnie, gdyż wobec narastającego niebezpieczeństwa nie było zupełnie czasu na szukanie odpowiednich fragmentów w książce. Ale do tej pory przy każdej okazji staraliśmy się wplatać dialogi powieściowe w kolejne rozmowy.\nPierwsze miejsce, do którego chcieliśmy dobić, szeroka przecinka pomiędzy trzcinami, tuż poniżej cypla, okazało się być całkowicie poza zasięgiem. Armator na samym początku ostrzegał, że poziom jeziora obniżył się ostatnio o około dwadzieścia centymetrów i rzeczywiście wszędzie to było widać po jaśniejszym pasie na łodygach trzcin. Major trzymając cumę zeskoczył jako desant, jednak nawet wówczas jacht nie był aż tak płytko zanurzony, żeby dojść do brzegu. Na nic zdały się wszystkie wysiłki i Major poprzestał na wizji lokalnej, po czym wrócił na pokład, jako łup przynosząc ogromną kanię. Usiłował nam nawet wmówić, że był to okolicznościowy bukiet dla żony z okazji piętnastej rocznicy ślubu i że cały czas szukał, w jaki sposób zrekompensować Justynie rezygnację z podpalenia chińskiego lampionu podczas wczorajszego wieczoru i z degustacji dwóch butelek wybornego porzeczkowego wina musującego, które przywiózł potajemnie z Warszawy. Rzeczywiście pojawił się wczoraj wątek lampionu, ale nie wzbudził entuzjazmu wśród załogi, być może z powodu skrajnego przesytu innymi chińskimi wyrobami. Z kolei wino musujące uznane zostało za niezupełnie odpowiednie na pokładzie jachtu, gdzie na ogół unikamy spożywania napojów wyskokowych... a jakoś nikomu nie chciało się schodzić na brzeg tylko w celu konsumpcji zawartości tych flaszek.\nZnów wywiązała się dyskusja, czy nie lepiej opłynąć przylądek i wylądować na północ od niego, tym bardziej, że nawet z naszej pozycji zasłaniał on widok na Czaplak. Ostatecznie jednak popłynęliśmy na południe, zbadać kolejny biwak wyszukany na mapie Gogle. Podejście do niego również było problematyczne, ale tu po pierwsze woda była głębsza o kilkanaście centymetrów, a poza tym sterczał z niej szkielet zrujnowanego pomostu. Major znów zamienił spinning na cumę i zeskoczył z nią do wody. Dołączyłem teraz do niego, ale nawet we dwóch nie daliśmy rady podholować jachtu do samego brzegu. Zostało około dwóch metrów wody płytkiej do pół łydki, ale nie głębokość była problemem. Jacht stał skierowany do brzegu wysokim dziobem, więc zejście było i niewygodne, i niebezpieczne. Mimo to zdecydowaliśmy się na dłuższy postój, okolica wyglądała obiecująco, przy brzegu rósł szpaler grubych drzew, nie dębów co prawda lecz olch, ale od czego wyobraźnia? Za olchami rozciągała się rozległa łąka i o kilkaset metrów dalej majaczyły kolejne drzewa wyrastające ponad gęstwę niskich zarośli. W kierunku północnym brzeg był zarośnięty lasem i właśnie ten las postanowiliśmy zbadać, gdyż Tomasz obserwując Czaplak musiał od obozowiska kierować się na północ w stronę cypla.\nMajor zajął się budowaniem z walających się wszędzie pieńków czegoś na kształt pomostu umożliwiającego paniom w miarę suche lądowanie. Wkrótce jednak przeszedł znów do biczowania wody spinningiem, a Kapitan zaczął popisywać się raptem sprawnością fizyczną, odbierając po kolei załogantki z dziobu i przenosząc je własnoręcznie na stały ląd. Ramowy plan przewidywał teraz krótki odpoczynek po trudach rejsu i lądowania, a potem oznaczenie na mapie dębu Kapitana Nemo. Niespodziewanie podczas tego odpoczynku załoga zaczęła odczuwać potrzebę dźwigania podczas patrolu niezliczonej liczby rzeczy: kabanosów, serwetek, napojów niewyskokowych... Lista ciągle rosła, a ja zacząłem się czuć jak Robinson Cruzoe, przewożący na brzeg cały majątek pozostały po katastrofie okrętu. Wchodziłem na pokład raz za razem, wracałem na brzeg i zawsze akurat wtedy ktoś przypominał sobie o kolejnej wprost niezbędnej do zabrania rzeczy.\nW końcu tak byłem tym skołowany, że zamiast jak zwykle zeskoczyć wprost do wody, spróbowałem zejść z dziobu na poustawiane przez Majora pieńki i nieomal zakończyło się to katastrofą, czyli ześlizgnięciem się wprost we wzburzone dwucentymetrowe fale. Załoga z brzegu oczywiście wykazała głębokie poczucie empatii, natychmiast chwytając za aparaty i strzelając serię zdjęć - widać, że doświadczenie poprzednich rejsów nie poszło na marne... Ale na nieszczęście dla nich zawisłem tylko na rękach na relingu i zdołałem się sam uratować przed nurkowaniem. Wątpię, żeby takie zdjęcie ktokolwiek kupił za nawet średnio grube pieniądze.\nA potem wyruszyliśmy ścieżką wzdłuż brzegu, to znaczy najpierw poszły Emilka i Athenais, zniecierpliwione przedłużającym się relaksem, po minucie zaczął je gonić Kapitan, a Justyna, Major i ja podnieśliśmy się dopiero po kolejnych dwóch minutach. Skutek był taki, że oczywiście nie mogliśmy się już potem odnaleźć w lesie i w sumie odkrywaliśmy okolicę raczej indywidualnie. Próbowałem wzorem Winnetou czytać tropy z ułamanych gałązek drzew, poruszonej ściółki i śladów na piasku, co czasem nawet się udawało - dopóki nie odeszliśmy od podmokłego brzegu i nie weszliśmy na łąkę porośniętą gęstą, sięgającą pasa trawą. Trop się urwał i jedyne co pozostało to intuicja. Cały czas wypatrywaliśmy dębów, których jednak nie było ani śladu, oprócz jednego ukrytego w gąszczu olch, zupełnie niestety niewypróchniałego, od którego odłamał się za to niedawno ogromny konar. Nie był to więc ten dąb, ale na pewno nie było tam też żadnego innego.\nTak czy owak, my we troje dotarliśmy wreszcie do biwaku, na którym Major niedawno zbierał kanie dla Justyny. Zanim zdążyliśmy zagłębić się w las po jego drugiej stronie, wychynęła stamtąd Emilka, twierdząc, że dalej nie ma już nic, co pasowałoby choć pobieżnie do opisów w książce. Oprócz braku dębów, biwak nadawał się za to idealnie. Samego Czaplaka nie było widać,bo zasłaniała go ściana trzcin na prawo, ale wystarczył krótki spacer na cypel, aby móc obserwować tę wyspę, a na wprost rozlewał się Jeziorak, aż po Bukowiec i Siemiany.\nWracając nie chcieliśmy znów przedzierać się przez nadbrzeżne chaszcze, zatoczyliśmy więc wielki łuk polną drogą. Co jakiś czas odnajdywaliśmy na tym zdałoby się całkiem bezludnym brzegu ślady cywilizacji bladych twarzy w postaci butelek plastikowych i szklanych, wiszącej na gałęzi podartej bluzy, a nawet porzuconego gumowca. Pomyślałem nawet, że może to właśnie były ciuchy Kapitana Nemo, które ktoś wyszabrował z dziupli ścinając dąb na ognisko? Chociaż wreszcie wchodząc na polankę, przy której cumował jacht, na zakończenie znaleźliśmy trzy potężne i rozłożyste dęby - to były właśnie te wysokie drzewa widoczne z jachtu po drugiej stronie łąki.\nCz. 3: Od dębów jak baobaby do tarasu Lejwody.\nKolejnym punktem planu ramowego był rejs do Siemian i niezwłocznie przystąpiliśmy do jego realizacji, z drobną modyfikacją polegającą na opłynięciu Czaplaka od południa i zachodu, co miało na celu przejście przesmykiem oddzielającym go od lądu i wypatrywanie w międzyczasie miejsca, gdzie odbyła się podsłuchana przez Tomasza rozmowa Krawacika, Brodacza i Franka. Ten punkt wypełniony został wzorcowo w stu procentach, ponieważ podeszliśmy aż na sam kraniec zatoczki, gdzie widać było początek wąskiego i krętego przesmyku pomiędzy wyspą, a kontynentem. Parametry tego przesmyku sprawiały, że niestety nie był dostępny dla jachtów, a tylko dla kajaków i kaczek. Zrobiliśmy więc zwrot i popłynęliśmy ponownie wzdłuż zachodniego brzegu wyspy, wciąż szukając miejsca, w którym cumował jacht Wacka, a jeszcze dalej na południe Tomasz przybił wehikułem, aby potem podsłuchiwać Franka, Brodacza i Krawacika pertraktujących w sprawie mapy.\nTuż obok nas jednocześnie robił zwrot inny jacht z równie jak my wesołą załogą, która chyba - odmiennie do nas - nie była pewna po jakim jeziorze pływa, bo wykrzykiwali całkowicie absurdalne pytania o kierunki świata i pobliskie miejscowości. Czyżby Lisia Skórka świsnął im mapę? Ale ten zwrot uratował ich zresztą przed niechybną katastrofą, bowiem uparli się, że przejdą przesmyk w stronę - jak twierdzili - Siemian. I to mimo wskazówek, jakich im z oddali udzielaliśmy, że chcąc dopłynąć do Siemian najlepiej będzie żeglować na otwarte jezioro na południe, a nie przez przesmyk w kierunku północnym.\nZ ich pytań wnioskowaliśmy, że są słabo zorientowani w geografii, historii, fizyce i kilku pokrewnych dziedzinach wiedzy, a poza tym okazało się, że rzeczywiście nie mają żadnej mapy i pływają na pamięć. Natarczywie rzucało się w oczy, że ich pamięci nie można było wierzyć, zatem podjęliśmy próbę przekazania mapy Jezioraka z zaznaczonym miejscem zatopienia ciężarówki, której drugą kopię od Kapitan dostał od Człowieka z Blizną. Major zahaczył ją więc na końcu bosaka i wychylił się za rufę, a sternik z tamtego jachtu próbował podejść na taką odległość, aby jeden z Karampuków z jego załogi dosięgnął bosaka z dziobu. Emocji było co niemiara, bo w sumie mogło się zdarzyć wszystko: za burtę mógł wypaść nasz Major, ich Karampuk, Genek trzymający Karampuka, albo nawet wszyscy naraz, ich jacht mógł też za bardzo skutecznie dogonić nasz... Na szczęście tamten sternik nie zawiódł zaufania i Edyta wychylająca się z dziobu, zdołała przejąć cenny dokument bez konieczności dostarczania go metodą „na Kapitana Nemo”, czyli przy pomocy spinningu - bo i takie desperackie pomysły zaczęły się już pojawiać.\nCzy im się ta mapa na coś przydała, w to wątpię, bo niezwłocznie po jej obejrzeniu odpłynęli na... zachód, w stronę Matyt. Być może do dziś nie dotarli do Siemian i błąkają się po jeziorze, niczym załoga „Czarnej Perły”, a może wszystko to było tylko działanie pozorowane, aby samotnie mogli zakotwiczyć w okolicy jakiegoś zatopionego skarbu. Jak wiadomo nic tak nie usypia uwagi konkurentów, jak udawanie niedorajdy...\nSkoro kolejną przygodę mieliśmy już za sobą, wykręciliśmy na północ dookoła Czaplaka, w stronę Kępki.\nMiejsce znane już nam z poprzednich rejsów, brakowało tu tylko Dominiki pluskającej się niegdyś wesoło w lodowatych falach, wbrew kategorycznie wyrażonej opinii Kapitana, że pływanie w wodzie samodzielnie, a nie za pomocą jachtu, nawet w warunkach całkowitej flauty panującej w promieniu tysiąca kilometrów, jest złamaniem unijnych przepisów BHP. Nigdy bowiem nie wiadomo, czy akurat w Meksyku pewien motyl nie machnął właśnie skrzydełkiem, co może niespodziewanie sprowadzić na Polskę wściekłe uderzenie wichury i zmusić całą załogę do zaangażowania się w akcje ratunkową, zamiast podziwiania Kapitana dzielnie walczącego z żywiołem.\nWreszcie po ostatecznym zorientowaniu się, że wszystkie wyspy znajdują się niezmiennie w tych samych miejscach co w 2010 i 2011 roku, nadeszła pora na obranie kierunku wprost na port. Po drodze Kapitan zdecydował się przekazać ster w ręce oficerów i początkowo relaksował się na pokładzie, potem zaś uciął sobie nawet krótką drzemkę w kajucie, a oni (czyli my) korzystając z tego wykonali jeszcze kilka manewrów, halsując leniwie pomiędzy Rybackimi Kępami, a wejściem na Płaskie. W efekcie odległość od Siemian niemal się nie zmniejszała, ale w sumie nie o to chodziło, żeby wejść do portu zamiast korzystać z pięknej pogody, słońca i wiatru. Niestety te romantyczne chwile skończyły się, kiedy wyspany Kapitan znów pojawił się na mostku, zauważył, że przez dwie godziny jego nieobecności niemal nie przybliżyliśmy się do celu i nakazał natychmiastowe przejście na fordewind, czyli kurs prosto na Siemiany. Wiatr tymczasem, chociaż pełny, zrobił się już ledwo wyczuwalny i jacht zmierzał do celu leniwie i bardzo nieśmiało.\nWszystko jednak ma swój koniec. Przy powoli zachodzącym słońcu zbliżyliśmy się do portu. Krótkie rozeznałem się w sytuacji przy pomoście, załoga zajęła stanowiska manewrowe i bez żadnych niespodzianek dobiliśmy. Po czym natychmiast po zejściu na brzeg napotkaliśmy stado mew śmieszek, czyli żeglarzy opowiadających dowcipy. Zaczęło się od jakiegoś jednego zdania, na które ktoś odpowiedział okolicznościowym komentarzem, dobrze umiejscowionym w kontekście, potem opowiedziany został pierwszy cały dowcip, potem drugi, i tak poszło... W końcu mieliśmy już w kolejce kilka osób czekających na rzadką chwilę ciszy, więc ten, kto przypomniał sobie następny kawał, tylko sygnalizował wszystkim do zapamiętania jego temat i cierpliwie śmiał się czekając na swój moment.\nTa wspaniała integracja na pomoście przerwana została przez szybko zapadający zmierzch i przypomnienie, że w ramowym planie była wizyta w „Skarpie”. Przemaszerowaliśmy więc przez Siemiany, które poza portem wyglądały na zupełnie bezludne. Wszystkie pensjonaty, bary i reszta turystycznej infrastruktury zapadła już widać w sen zimowy, na szczęście „Skarpa” jako jedyna była jeszcze otwarta. Oprócz nas tylko jeden stolik zajmowała para młodych ludzi i jak się później dowiedzieliśmy, był to w lokalu właśnie ostatni weekend sezonu.\nZłożyliśmy więc zamówienia u przemiłej i serdecznej pani barmanki, której podejście do klientów przez całe lata wspominam zawsze z takim rozrzewnieniem, że aż napisałem nawet o tym w relacji z jednego zlotu, do picia wzięliśmy tym razem dla odmiany po kuflu złocistego piwa - jedno piwo po całym dniu pływania w słońcu wybornie gasi pragnienie - i zajęliśmy miejsca przy stoliku z najlepszym widokiem na jezioro.\nJako pierwsze pojawiło się moje zamówienie i to dosłownie po trzech minutach. Byłem trochę zaskoczony nie tylko prędkością realizacji, ale również i jego wyglądem, gdyż zamówiłem okonia z frytkami i surówką z białej kapusty, a to co widziałem na talerzu, to była owszem ryba, ale w towarzystwie opiekanych ćwiartek ziemniaka, a na drugim talerzyku wyraźnie widziałem zasmażaną kapustę. Zanim zdążyłem złożyć reklamację, Emilka jako stała bywalczyni „Skarpy”, fachowo oceniła, że tak najprawdopodobniej wyglądają tu frytki, a kapusta, chociaż zasmażana i mało surowa, to niewątpliwie była kiedyś biała. Nieśmiało protestowałem, że jednak frytki to w Unii produkt wysoce wystandaryzowany, ale Emilka przebiła to argumentacją o lokalnych produktach chronionych w tejże Unii z najwyższą starannością i bez wahania zaliczyła do nich zarówno moje „frytki”, jak i „surówkę”. Ponieważ z jednej strony żaden ze składników mojego dania nie miał smaku Earl Greya, a z drugiej na pierwszy rzut oka stwierdziłem w nich brak antyzbrylaczy, zastąpionych za to przez podstawowe składniki żywnościowe, to jest sól, tłuszcz, cholesterol i substancje rakotwórcze - przystąpiłem do konsumpcji. Kiedy byłem w połowie, poczułem narastającą gwałtownie zawiść całej załogi, która nadal czekała na swoje zamówienia, a musiała zadowolić się tylko siorbaniem piwa. Na szczęście kiedy byłem zaawansowany w trzech czwartych, na stół wjechały parujące miski przepysznej souzy, która jest legendarną specjalnością tej restauracji, i którą ja też zamawiam tam przy każdej okazji.\nNowe fakty do analizy były więc teraz takie, że w tak dobrze i profesjonalnie zorganizowanym lokalu niemożliwe jest, aby drugie danie podane zostało przed zupą, a poza tym, aby z całego stolika tylko jedna osoba dostała swoje zamówienie, a inni musieli patrzeć i cierpieć, niczym Romek i A’Tomek na torturach z tortem. Ale teraz na negocjacje i reklamacje było już za późno, skończyłem więc okonia, a potem dopiero spałaszowałem zupę. Podobnie szybko opróżniły swoje miski Emilka z Joasią, natomiast panowie, mimo, że powinni grać twardzieli - kręcili nosami, że „za ostra”... Justyna natomiast wysłuchawszy tych wszystkich narzekań, w ogóle odmówiła próbowania potraw i bohatersko pościła przez cały wieczór.\nA jeszcze potem pojawiły się dania zamawiane przez pozostałych. Liczyłem nawet, że teraz dostanę przynajmniej wyczekiwane prawdziwe frytki i surową surówkę, ale nic z tego.\nOczywiście okazało się wkrótce, że to co zjadłem było zamówione przez gości z owego drugiego stolika, a młodzieniec, który tam siedział, dostał moje zamówienie, niestety dopiero w momencie, kiedy jego cierpliwość zaczęła się wyczerpywać i już miał zamiar dzwonić do Parlamentu Europejskiego z awanturą, że czeka głodny od prawie godziny. Po przemyśleniu całej historii doszedłem do wniosku, że akurat ja wyszedłem na tym wszystkim najlepiej. Zjadłem jako pierwszy i bez czekania naprawdę pyszne danie, podczas gdy załoga oblizywała się niecierpliwie. Potem kiedy oni jedli, ja też się co prawda oblizywałem, ale już nie w pełnym napięcia oczekiwaniu, a tylko na wspomnienie tego, co było wcześniej na talerzu. O sytuacji gościa z drugiego stolika, to już w ogóle lepiej nie mówić...\nJednak cała historia, mimo że zakończyła się śmiechem i zawarciem jeszcze bliższej znajomości z właścicielką, miała poważne konsekwencje. Załoga, chociaż już najedzona, najwidoczniej nie mogła zapomnieć o dramatycznych chwilach, kiedy wydawało się, że tylko ja nie umrę dziś z głodu, a Justynę z tego powodu dopadła nawet straszna migrena. Po powrocie na jacht ona pierwsza zniknęła w hundkoi, a wszyscy inni też zaraz pokładli się spać, chociaż nie było jeszcze nawet dziesiątej. Nie pozostało mi nic innego, jak zrobić to samo, chociaż przedtem jeszcze zaliczyłem krótki spacer po porcie i okolicy, mijając bawiące się i śpiewające przy ogniskach towarzystwo.\nZa to kilkadziesiąt metrów dalej, ledwo przeszedłszy bramę portu, gdyby nie kilka palących się latarni, można byłoby poczuć się jak w środku głuszy. Stałem tak dłuższą chwilę, rozkoszując się ciszą i spokojem... i wspominając wieczory z poprzednich rejsów spędzone w tym porcie, czy to na niekończących się rozmowach do później nocy, czy na nasłuchiwaniu ulewy bębniącej o dach kabiny... po czym wróciłem na jacht i już chciałem zacząć chrapać, kiedy Athenais z Emilką, które chyba podczas moich wspomnień zdążyły się wyspać, zażyczyły sobie newsów z forum. Moje szpanowanie Internetem w telefonie nie trwało jednak długo i w końcu na jachcie zapadła cisza, przerywana tylko raz na kwadrans przez Kapitana bobrującego w zapasach i wyjadającego po kolei co bardziej przetworzone artykuły żywnościowe.\nRano naszym oczom ukazał się ogrom dokonanych zniszczeń w postaci piętrzących się smętnie torebek, papierków i tacek. Na szczęście żelazna rezerwa pod moją koją nie została naruszona, pewnie Kapitan obawiał się zbudzić mnie przy okazji dobierania się do niej, co pociągnęłoby konieczność podziału łupów... Po szybkiej wyprawie Majora po świeże bułeczki, a zaraz potem Majorowej po dżem truskawkowy, można było przystąpić do śniadania. Niepomni na tradycyjne, odwieczne patriarchalne stosunki, które od wczoraj miały panować na pokładzie, zaczęliśmy z Majorem kroić i smarować masłem kanapki, co u dziewczyn wracających po porannej higienie wzbudziło entuzjastyczne komentarze, zabarwione jednak lekką nutką niepokoju, czy to aby nie jakaś pułapka. Tradycyjnie już część załogi popijała rozpuszczalną pseudokawę, część nierozpuszczalną pseudoherbatę z bergamotką, a tylko jedna osoba rozkoszowała się prawdziwą pseudoherbatą w zielonym, ekologicznym kolorze.\nMimo tak niesprzyjających okoliczności przyrody załoga potrafiła utrzymać koncentrację na ustalaniu planu szczegółowego na najbliższe godziny. Plan ramowy zakładał bowiem poszukiwania domu Lejwody, domu Krostka i obozowiska harcerzy, następnie lądowanie na Gierczaku, zdobycie Przylądka Sandacza i leniwy rejs w kierunku Matyt.\nPrzed śniadaniem wyszukałem w książkach fragmenty opisujące oba domki i zauważyłem, że jeden i drugi miał być zbudowany z białej cegły, z tarasem, a różniły się przede wszystkim wielkością. W "Niewidzialnych" były jeszcze opisane inne szczegóły pozwalające zidentyfikować położenie nieruchomości - Krostek miał dom tuż nad brzegiem jeziora, w pobliżu miała być gospoda, a przede wszystkim nieopodal musiała się znajdować duża pryzma białych cegieł. Proponowałem skupić się na tym ostatnim szczególe, co wywołało lekkie protesty, nie wiem dlaczego, bo wydawał mi on się wystarczająco charakterystyczny. Późniejsza jednak dyskusja dotyczyła sposobu, w jaki odkryjemy lokalizację willi - od strony lądu, czy od strony wody. Ostatecznie przeważyło to, że prognoza pogody po raz kolejny była kompletnie nietrafiona i z nieba znów lał się żar. Spacery po wsi zostały więc odłożone do czasu wystąpienia pierwszych poważnych opadów, a teraz trzeba było wykorzystać aurę idealną do żeglowania. Tym bardziej, że nie był to czwartkowy wieczór, więc szansa na bezczelne wproszenie się na oglądanie "Cojaka" praktycznie była zerowa.\nZatem odbiliśmy, a obserwator w bocianim gnieździe pilnie wypatrywał, w którym domu mógłby się znajdować kolorowy, japoński telewizor.\n2014 © http://www.nienacki.art.pl


Dragan Stanković: Wygraliśmy dzięki szczęściu - Sport WP SportoweFakty\nDragan Stanković: Wygraliśmy dzięki szczęściu\nKapitan i trener siatkarskiej reprezentacji Serbii nie kryli swojego rozgoryczenia postawą jaką zaprezentowali na parkiecie we wtorkowym starciu z Estonią. Mistrzowie Europy z 2011 roku byli o krok od sensacyjnej porażki ze słabszym rywalem.\nSzymon Łożyński 13 Października 2015, 23:05\nME 2015: Atanasijević przebudził się i uratował Serbów\nPatrząc na wynik rywalizacji Serbów z Estończykami po dwóch setach wielu przecierało oczy ze zdumienia. Zdecydowani faworyci nie tylko przegrywali 0:2, ale w drugiej partii zostali rozgromieni przez przeciwników 25:14. Co prawda zespół z Bałkanów w kolejnym secie wziął srogi rewanż (25:8), ale w decydującym o wyniku tie-breaku rywale do ostatniej akcji dzielnie walczyli o przechylenie szali zwycięstwa na swoją korzyść.\nOstatecznie ta sztuka nie udała się im. Mimo dobrej postawy i postawieniu Serbom wysoko poprzeczki w przegranej drużynie panowało poczucie niedosytu - Po drugiej partii Serbowie wrócili do swojej gry, a my zaczęliśmy popełniać zbyt wiele błędów własnych. Jestem bardzo rozczarowany ponieważ byliśmy tak blisko wygrania meczu i przedłużenia naszej rywalizacji na mistrzostwach Europy - przyznał Kert Toobal.\nUśmiech trudno było znaleźć także na twarzach Serbów. Szczególnie zasępiony mógł być Nikola Grbić, który na początku swojej trenerskiej kariery był o krok od bardzo dużej porażki, jaką byłoby opadnięcie jego podopiecznych z mistrzostw Europy już w barażach o ćwierćfinał - Zawsze trudno się gra kiedy myślisz, że zwycięstwo przyjdzie łatwo. Zaprezentowaliśmy się tak samo jak ze Słowacją (wygrana 3:2 po bardzo długim i zaciętym boju - przyp. red.). Nie byliśmy odpowiednio skoncentrowani i to przyniosło spore kłopoty w rywalizacji z zespołem który nie miał nic do stracenia - przyznał serbski trener.\nTakże kapitan zespołu z Bałkanów zdawał sobie sprawę z gry swojej i kolegów. Notabene najmniej zastrzeżeń Dragan Stanković mógł mieć do siebie, bowiem jego wejście na parkiet ożywiło poczynania Serbów w polu zagrywki - Tak naprawdę wygraliśmy dzisiaj dzięki szczęściu. Cieszę się, że w trudnym momencie mogłem pomóc zespołowi. Jeśli jednak dalej będziemy tak grać możemy zapomnieć o medalu - bez ogródek stwierdził środkowy.\nW środowym ćwierćfinale dojdzie do rewanżu za finał tegorocznej Ligi Światowej. Jej triumfatorzy reprezentanci Francji zmierzą się z Serbami. W finale "światówki" w Rio de Janeiro lepsi okazali się Trójkolorowi. Jeśli podopieczni Nikoli Grbicia marzą o skutecznym rewanżu muszą zaprezentować się w ćwierćfinałowym pojedynku o niebo lepiej niż we wtorkowym starciu z Estonią.\nKto awansuje do półfinału mistrzostw Europy?\nSiatkówka Estonia Serbia Dragan Stanković Reprezentacja Serbii mężczyzn Siatkówka w Europie Reprezentacja Estonii mężczyzn Mistrzostwa Europy ME 2015


Dołącz do nas - przyjdź na przesłuchania do Radia UWM FM! - Radio UWM 95,9fm\nJesienne przesłuchania do Radia UWM FM to najlepszy moment, by zrobić pierwszy krok w swojej dziennikarskiej przygodzie. Wielu znanych prezenterów, reporterów i cenionych autorów audycji zaczynało właśnie w rozgłośniach studenckich. A nasza redakcja słynie z tego, że już od ponad 20 lat niezwykle skutecznie szlifuje talenty dziennikarskie.\nW tym roku czekamy na Was 13 i 14 października (w środę i czwartek) od 15:00 do 18:00. Wystarczy, że pojawicie się w redakcji (ul. Kanafojskiego 1 w Kortowie) i opowiecie nam o swoich zainteresowaniach, pomysłach i oczekiwaniach. Nie odkładajcie tego na później. Do współpracy zapraszamy zarówno studentów Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, licealistów jak i osoby, które chciałyby związać się z nami, by wypełnić swój wolny czas po pracy. Żadnych ograniczeń! U nas poznacie podstawy pracy reportera radiowego, ale też będziecie mogli zrealizować własne pomysły na audycje.\nMasz pytanie? Skontaktuj się z nami mailowo: pisz@uwmfm.pl. Ale przede wszystkim wpadnij do redakcji na przesłuchania!


Opowiastki Pana Pierdziołki. Przedstawienie finałowe w Pleciudze w Szczecinie – Wydarzenia, imprezy dla dzieci Miastodzieci.pl\nMiastoDzieci.pl > Wydarzenia > Inne > Opowiastki Pana Pierdzioł…\nOpowiastki Pana Pierdziołki. Przedstawienie finałowe w Pleciudze w Szczecinie\nTeatr Lalek Pleciuga w Szczecinie mapa\nW poniedziałek 13 czerwca o godzinie 17.45 serdecznie zapraszamy na „Opowiastki pana Pierdziołki”. Działająca przy Teatrze Lalek „Pleciuga” dziecięca grupa teatralna zaprezentuje przedstawienie finałowe, nad którym pracowała pod kierunkiem Marty Łągiewki, aktorki „Pleciugi”.\nPokaz odbędzie się na dużej scenie.\nSerdecznie zapraszamy! Zobaczcie spektakl stworzony przez młodych widzów „Pleciugi”!\n„Opowiastki pana Pierdziołki”


Gorąca sesja - Kristen Callihan - Książka - opinie, oceny, ceny - nakanapie.pl\nGorąca sesja - lista autorów\nISBN: 978-83-287-1810-4, 9788328718104\nCykl: Game On, tom 4\nGorąca sesja - Recenzja\nRECENZJA PRZEDPREMIEROWA Dzień dobry, Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją „Gorącej sesji”, czyli czwartej części z serii Game On, autorstwa Kristen Callihan. Jeszcze raz dziękuję Wydawnictwu Muza za egzemplarz recenzencki! A wracając do samej książki jest to historia miłosna między dwójką bohaterów - Finn Mannus oraz Chess Copper, pełna humoru... Recenzja książki Gorąca sesja\n🔥🔥🔥Recenzja przedpremierowa🔥🔥🔥 Premiera 25.08.2021 "Gorąca sesja" - Kristen Callihan O mamo, co to był za ogień. Czysty i nieposkromiony. Ale to nie wszystko. Dostajemy także dawkę humoru i dojrzałej relacji damsko- męskiej. To daje nam przepis na idealnie spędzony czas. Chess, utalentowana fotografka. Spełnia się w swojej pracy, jest profesjo... Recenzja książki Gorąca sesja\nCzwarty tom z serii Game On\nW czwartym tomie serii Game On mamy okazję poznać kolejną parę. Tym razem to Chess i Finn. Poznają się podczas sesji fotograficznej do kalendarza, ona jest fotografką, a on wraz z kolegami z drużyny pozuje. Może i ich pierwsze spotkanie nie należy do tych najbardziej udanych, lecz oboje zwracają na siebie uwagę. Dziewczyna od razu wpada w oko futb... Recenzja książki Gorąca sesja\nKristen Callihan poznałam przy książce ,,Niedopasowani” i już wtedy spodobało mi się pióro pisarki. Później dzięki @em.love.book poznałam serię VIP, za co w dalszym ciągu jestem jej ogromnie wdzięczna. Autorka ma ciekawy styl pisania, być może dlatego jej książki pochłaniam błyskawicznie. Kiedy zobaczyłam tytuł ,,Gorąca sesja” od razu wiedziałam, ... Recenzja książki Gorąca sesja\nFabuła „Gorącej sesji” zaczyna się w momencie, gdy do studia Chess Cooper wchodzi grupa facetów naładowanych testosteronem, umięśnionych i przystojnych. Ta scena była już w części trzeciej, czyli w „Teraz twój ruch”, ale tam nie była ona ukazana do końca i dopiero teraz mamy możliwość poznania przebiegu sesji fotograficznej śledząc ją z perspektywy Chess i Finna. Od pierwszego spotkania pojawia się między nimi chemia, ale jednocześnie obawiają się tego, co się między nimi tworzy. Każdy z nich ma swoje powody, by podchodzić do tego ostrożnie.\n„Gorąca sesja” to pełna wzruszeń, dramatyzmu, ale też namiętności, dobrze napisany romans z wątkiem sportowym, w którym sport nie jest jedynie tłem dla wydarzeń, lecz jednym z bohaterów tej historii. W tego rodzaju opowieściach istnieje obawa o zbyt wulgarne podejście do scen erotycznych, ale i w tej kwestii autorka wykazała się kunsztem opisywania odczuć bohaterów, ich dążenie do pogłębienia relacji, chęci poznawania siebie bliżej. Podobał mi się sposób prowadzenia ich relacji, używane słownictwo do opisywania wewnętrznych dialogów postaci, zmagań ze swoimi słabościami, wątpliwościami i obawami.\nTo kolejna wspaniała historia o miłości, która ujęła mnie swoim rozwojem i pokazaniem romantycznej gry między dwojgiem ludzi szukających się wzajemnie, odkrywających własne uczucia i wydobywania tego, co w każdym z nich jest najlepsze. Mimo, że jest to fabuła przewidywalna, ale i tak nie raz zostałam zaskoczona biegiem wydarzeń ...\nKristen Callihan udowodnia, że potrafi napisać wciągające i trzymające poziom wszystkie książki z serii. Stworzyła ona różnorodne historie sportowców, które pokażą ich świat od środka oraz przybliżą z jakimi wątpliwościami muszą się mierzyć w codziennym życiu oraz jak wiele muszą poświęcać każdego dnia by stać na szczycie. Ta część to tylko kwintesencja serii "Game on", upewniającą nas w przekonaniu, że to jeden z najlepszych cykli romansów ze sportem w tle. Zadziwiające jest to, że każda historia jest inna, stworzona z zupełnie różnych osobowości i poruszająca zupełnie inne, niemniej tak samo ważne, problemy. W przypadku "Gorącej sesji" nie jest inaczej. Zabiera nas w świat Finna i Chess i sprawia, że nawet jeśli ośmielimy się odłożyć książkę na bok, to nasze myśli i tak będą krążyć wokół wydarzeń w Nowym Orleanie. Ale ja nie mam nic przeciwko, dla takich historii warto poświęcić trochę swojego czasu i przenieść się w świat bohaterów. Nie będziecie żałować!\nFinn to mężczyzna, którego przed tą częścią odbierałam jako lekkoducha, zaliczającego dziewczyny dla sportu. Zyskuje ogromnie przy bliższym poznaniu. Okazał się wrażliwy, tęskniący za miłością, próbujący podołać swojej odpowiedzialnej roli w drużynie. A pozory, które stwarzał, niekoniecznie miały cokolwiek wspólnego z rzeczywistością. Opisy jego poświęcenia dla futbolu, cierpienia w imię sportu, były naprawdę poruszające. Jest idealnym przykładem na to, że trudne zdarzenia zmieniają człowieka i sprawiają, że...\n🔥🏉 🅡🅔🅒🅔🅝🅩🅙🅐 🏉🔥\n"Gdy nie ma go przy mnie, zapominam, jak niebieskie są jego oczy. Lazurowe. Zawsze wolałam u facetów brązowe oczy. A jednak teraz gapię się w te oczy z taką intensywnością, jakbym nigdy wcześniej nie widziałam koloru niebieskiego."\n"Gorąca sesja" jest to czwarty tom serii #gameone ukazuje nam on losy kolejnego futbolisty.\nJuż od pierwszej chwili między tą dwójką wyczuwalna była nutka zainteresowania. Mowa tutaj o seksownym Finnie oraz jak to określił mężczyzna "rzucającej na kolana" Chess. Wszystko zaczęło się od jednej, niewinnej sesji zdjęciowej...\nFinn, będący w ciągłym świetle reflektorów podczas meczu, czuje niechęć przed błyskiem kliszy aparatu. Jak to możliwe? Z zewnątrz idealny mężczyzna, jednak w środku poraniony przez przeszłość. Stracił osobę, która stanowiła jego część. Jak podniósł się po tym upadku?\nChess, ta kobieta wie, jak wprawić w osłupienie mężczyzn. Już od pierwszych chwil, kiedy w jej pracowni stanęło męskie grono, pokazała im kto, tutaj dominuje. Jej sarkazm i humor można było wyczuć na kilometr, jednak właśnie ta naturalność i nieukrywanie się pod maską kogoś, kim nie jest, sprawiła, że polubiłam ją od pierwszej chwili.\nRelacja tej dwójki była nieśmiała. Żaden z nich tak naprawdę nie chciał wysunąć się na prowadzenie. Początkowa przyjaźń tak naprawdę nie odpowiadała żadnemu z nich, jednak bali się wykonać ten pierwszy krok. Czy miłość nie wymaga od nas szczerości? Po co skrywać s...\n„W miłości i futbolu wszystkie chwyty dozwolone...”\nZdolna pani fotograf, nieokiełznani seksowni futboliści, naga sesja do kalendarza i nagłe przyciąganie między nią i jednym z nich. Oj będzie się działo.\nMiędzy Chess i Finnem od początku zaiskrzyło. Tylko, że ona nie chcę się angażować w nic z nim, bo pragnie związku, miłości i by móc przytulić się do kogoś. Wszystko zawsze ma zaplanowane i przemyślane. Tylko uczuć i miłości nie można zaplanować. Znowu on chcę czegoś więcej, czuję że z Chess to coś innego. Zaczyna mu na niej zależeć i zrobi wszystko żeby ją zdobyć, ale ona nie podda się łatwo. Czas który spędzają ze sobą sprawia, że nie potrafią przestać o sobie myśleć, dobrze czują się w swoim towarzystwie, otwierają się i poznają się zupełnie z innych stron. Przyjacielski układ który zawarli od samego początku był skazany na porażkę, bo nie da się cały czas walczyć z pożądaniem i uczuciami bo one zawsze wygrają.\n„Gorąca sesja” rozpaliła moje zmysły i zawładnęła sercem. Ci futboliści powalili mnie na kolana, swoimi tekstami i zachowaniem. Uśmiech nie schodził mi z twarzy, ale łzy również się pojawiały. Ta historia jest pełna humoru, ciepła ale i cierpienia. Uwielbiam rozdziały pisane z perspektywy bohaterów, bo wtedy jeszcze bardziej się z nimi zżywam. Autorka pokazuje jak wiele niekiedy trzeba poświęcić żeby osiągnąć cel. Uczucia, miłość, pożądanie, bezradność, strata, ból, poświęcenie, przyjaźń, rodzi...\nUwielbiałam czytać to, jak ich relacja z każdym dniem, powoli się rozwijała. Obserwowanie jak Finn zrzuca przed Chess swoje kolejne warstwy i pokazuje jej prawdziwego siebie mocno mnie rozczuliło. Jednak nie tylko Finn był tym, który ukrywał coś przed innymi. Chess także miała ściany do zburzenia,...\nCo sądzicie o nagich klatach na okładkach książek?\nOsobiście nie przepadam i uważam, że do niektórych książek po prostu nie pasują. Wyjątek stanowi seria #gameon, a szczególnie jej czwarta część "Gorąca sesja", gdzie okładka zdecydowanie pasuje do klimatu powieści.\nKiedy obłędnie przystojni futboliści przychodzą na sesję zdjęciową do kalendarza charytatywnego, młoda fotografka Chess stara się zachowywać profesjonalnie. Aż do momentu, kiedy zaczyna pracować z Finnem. Ich relacja, od początku podszyta pożądaniem, zaczęła się od wymiany uszczypliwości. Iskrzyło, i to bardzo. Ale stanęło na tym, że zostali przyjaciółmi, a nawet zamieszkali razem, kiedy dziewczyna straciła dach nad głową. Problem w tym, że obydwoje chcieliby czegoś więcej, ale ich przeszłość nie pozwalała zrobić im kroku do przodu.\nJeżeli chcecie wiedzieć, czy im się udało, zapraszam do sięgnięcia po tę książkę.\nJest to lektura z cyklu guilty pleasure, lekki, ale wciągający romans z bohaterami, których na pewno polubicie.\nCharakterna i zabawna Chess urzekła mnie swoją szczerością i otwartością na drugą osobę. A gwiazda futbolu Finn okazał się zwykłym wrażliwym chłopakiem, wcale nie zachowującym się wyniośle czy niestosownie z powodu swojej sławy.\nKristen Callihan jest mistrzynią mądrego przekazu w lekkiej i przyjemnej formie. I za to uwielbiam jej książki. Umie tak zakręcić i zaczarować słowem, że nawet przewidywalną historię czyta się z zapartym tchem. I mam wrażenie, że z każdą nastę...\nDobra akcja, niezła fabuła i dobrze wykreowani bohaterowie sprawiają, że chce się ją czytać. Na koniec...\nChess - jest fotografką. Jednym z jej zleceń jest przeprowadzenie sesji fotograficznej drużyny futbolowej, której gwiazdą jest Finn. W wyniku pewnych niefortunnych wydarzeń w życiu kobiety, zamieszka ze sportowcem pod jednym dachem. Obydwoje ustalają, że ich relacja ma być tylko przyjaźnią....Trudno jednak nie myśleć o czymś więcej niż koleżeństwo, gdy krew w żyłach się burzy, serce szybciej bije, motyle w brzuchu przyjemnie łaskocza, a los wręcz robi wszystko, by spróbowali....\nLekki romans na niedzielne popołudnie. Przyjemna lektura, którą czyta się w ekspresowym tempie. Dość ciekawa fabuła. Nie tylko sex, ale i całkiem życiowe problemy, rozterki i trudności, którym trzeba stawić czoła. Do tego nieco toksyczne relacje rodzinne, bolesna przeszłość i strach przed zaangażowaniem się w coś głębszego niż przelotny flirt. Bohaterowie, których można polubić, akcja utrzymana w odpowiednim tempie, przyjemne w odbiorze pióro autorki i zakończenie nie do końca takie, jak sobie wyobrażałam...\nPolecam wszystkim fanom romansów.\n"- Cholera - mruczy Jake, który zdjął szlafrok i oblał się rumieńcem. - A jeśli mi stanie? To znaczy, nie jestem podniecony ani nic. Nie, żebyś nie była ładna... Cholera. Nie to miałem na myśli. - Szura stopami, zasłania penisa dłońmi, a potem od razu je cofa. - Mówię tylko, że jestem nagi, a ty będziesz patrzeć. To zwykle wystarczy, żeby stanął na baczność."\nNie jestem nawet w najmniejszym stopniu obiektywana, jeśli chodzi o tę serię, ponieważ te książki absolutnie podbiły moje serce i idealnie trafiły w mój czytelniczy gust. Dlatego teraz zastanawiam się co mam napisać o "Gorącej sesji", żeby nie zachwycać się nią za bardzo i nie wyjść przy tym na psychofankę. Czy jest zabawnie i odrobinę sprośnie? Oczywiście, że tak. Czy jest jednocześnie romantycznie i gorąco? Jak najbardziej tak. I czy autorka po raz kolejny wykreowała genialną parę głównych bohaterów, których nie sposób nie polubić? Tak, tak i jeszcze raz tak. Odpowiedź na pytanie czy historia Chess i Finna mi się podobała nasuwa się chyba sama, podobnie jak na pytanie czy jestem psychofanką🤗 Przeczytajcie koniecznie.\nJuż po raz czwarty wracamy do naszych przystojnych i seksownych futbolistów z serii Game on. Tak, bo oni wszyscy są tam totalnie gorący, ale wiecie co? Who cares! Niech sobie będą! Może takie idealizowanie postaci nie jest dobre, a jednak tutaj mi to nie przeszkadza. Czasem fajnie przenieść się do takiego świata.\nAutorka kolejny raz mnie nie zawiodła, książek słuchałam z nieskrywaną przyjemnością, na szczęście będąc sama, nikogo innego w pobliżu, bo...niektóre sceny są naprawdę hot i nie pozostawiają wiele dla wyobraźni. A może właśnie wyobraźnia działa przez nie, aż nader sprawnie. Cii, nie mówcie nikomu!\nCzas spędzony z tą książką był naprawdę przyjemny! Uśmiech na twarzy, niekontrolowany śmiech, wypieki na twarzy, ale też smutek i ból, emocji co nie miara.\nOh, zapomniałam wspomnieć, że tym razem wszystko zaczyna się od sesji zdjęciowej. Nagiej sesji zdjęciowej.\n„Gorąca sesja” to książka, z którą bardzo miło spędziłam czas i z wielką przyjemnością polecam.\nO nie! Książka Gorąca sesja. czuje się pominięta, bo nikt nie dodał jeszcze do niej cytatu. Może jej pomożesz i dodasz jakiś?\nGray nie przyjaźni się z kobietami. Tylko z nimi sypia. Do czasu aż poznaje Ivy. Gwiazda futbolu G...


ASP w Katowicach szykuje zmiany. Trwa rekrutacja\nStrona główna»Aktualności»ASP w Katowicach szykuje zmiany. Trwa rekrutacja\nMłoda, międzynarodowa kadra, nowoczesny kampus, pionierski program nauczania. Trwa rekrutacja studentów i studentek na ASP w Katowicach – prawdziwej alternatywy wśród krajowych uczelni artystycznych. W tym roku cały proces odbędzie się online. Rekrutacja trwa do 2 lipca 2020 roku.\n1. Baza dydaktyczna: kino i studio filmowe\n2. Nowy rektor\nDr hab. Grzegorz Hańderek wybrany na nowego rektora katowickiej ASP\nUczelnia podejmuje śmiałe inicjatywy\nRuszyła rejestracja na studia, która potrwa do 2 lipca\nSztuka i design to dwa filary katowickiej ASP. Wydział Artystyczny gwarantuje wysoki poziom nauczania ze szczególnym uwzględnieniem aktualnych zjawisk w sztuce współczesnej. Wydział Projektowy zaczyna wyznaczać nowe standardy dzięki dwóm nowatorskim programom na studiach magisterskich. Na projektowaniu graficznym program Designing Reading Experience and Interactive Storytelling przygotowuje do projektowania doświadczeń w oparciu o nowoczesne techniki narracyjne i interaktywne media. Na wzornictwie program Inclusive Design: Health and Social Well-Being uczy, jak podnosić jakość życia odbiorców, dbając o inkluzywny charakter przyszłych produktów czy usług.\nBaza dydaktyczna: kino i studio filmowe\nUczelnia posiada infrastrukturę umożliwiającą rozwój, eksperymenty oraz tworzenie prototypów. Laboratorium Obrazu Ruchomego i Interakcji to najnowocześniejsze studio filmowe w Polsce ze wszystkich publicznych uczelni artystycznych. Pracownia animacji i gier komputerowych cieszy się szerokim zainteresowaniem. W nowym kampusie, oddanym w 2015 roku, mieści się m.in. sala kinowa, która pomieści do 100 osób. Uczelnia udostępnia wszystkie pracownie studentom, promując samodzielność, interdyscyplinarność, równolegle wspierając rozwój zespołowych kompetencji.\nZaangażowana kadra przekazuje wiedzę zarówno z nowatorskich obszarów takich jak: technologia, multimedia, intermedia, projektowanie produktów i usług, komunikacja wizualna, równocześnie nie zapominając o klasycznych podstawach takich jak: malarstwo, scenografia, rysunek czy rzeźba. Pracownicy naukowi ASP Katowice to ponad 130-osobowy zespół profesjonalistów, aktywnych w polu sztuki, filmu, muzyki etc. Pracują dla najciekawszych przedsięwzięć (Katarzyna Sobańska-Strzałkowska i Marcel Sławiński stworzyli scenografię m.in. dla trzykrotnie nominowanej do Oscara „Zimnej wojny”, czy najnowszego filmu Jana Komasy „Sala samobójców. Hejter”).\nNowy, jednogłośnie wybrany rektor dr hab. Grzegorz Hańderek zapowiada jeszcze większe umiędzynarodowienie nauki: dalszy rozwój nowoczesnego profilu dydaktycznego, inspirujące zajęcia z zagranicznymi wykładowcami (tzw. „visiting professorship”), pogłębione warsztaty z praktykami odnoszącymi sukcesy (artyści, projektanci), jak i nowe solidne partnerstwa z zagranicznymi uczelniami (m.in. Chelsea College of Arts, Valand Academy (University of Gothenburg), Bauhaus-Universität Weimar).\nProces rekrutacji został w całości przeniesiony do internetu, jednakże prowadzony jest według charakterystycznej dla katowickiego ASP zasady: indywidualnych rozmów.\n– Uczelnia to przede wszystkim miejsce spotkań – pole wymiany spostrzeżeń, wiedzy, doświadczeń, wrażliwości i wartości. Tych ralnych interakcji dzisiaj brakuje, dlatego tym ważniejsza staje się wspólnototwórcza rola zarówno sztuki, jak i uczelni artystycznych. W procesie przenoszenia rekrutacji do sieci najważniejszy jest dla nas indywidualny kontakt z każdym kandydatem i kandydatką – mówi Grzegorz Hańderek, nowy rektor ASP w Katowicach.\nGrzegorz Hańderek (rocznik ’77) to absolwent katowickich uczelni: ASP i Uniwersytetu Śląskiego, naukowo związany z Uczelnią od 2008 roku. Kurator Triennale Grafiki Polskiej, autor kilkudziesięciu wystaw indywidualnych, brał udział w ponad 200 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Od roku akademickiego 2020/2021 zacznie wdrażać śmiałe plany.\nmat. prasowe ASP w Katowicach


Wiosna tuż, tuż, przyroda budzi się do życia i już niedługo zabierzemy się za pracę w ogrodzie. Zanim się obejrzymy, konieczne będzie skoszenie naszego trawnika, a w tym często chcą nam pomóc dzieci. Na prawdziwą kosiarkę jeszcze przyjdzie czas, ale już teraz możemy zaproponować dziecku wersję zabawkową, z którą mały ogrodnik będzie miał równie wiele frajdy.\nDzieciaki uwielbiają naśladować dorosłych, w ten sposób uczą się funkcjonować w społeczeństwie, poznają świat, kształtują wrażliwość. Już w drugim roku życia mali odkrywcy powtarzają sytuacje widziane w życiu codziennym, chcą rozmawiać przez telefon, odkurzać, gotować pyszny obiad z mamą i kosić trawę z tatą. Nie wszystkie codzienne czynności wykonywane przez rodziców są w pełni bezpieczne do wykonywania przez dzieci, dlatego też na dziecięcym celowniku są realistyczne zabawki, które pozwalają im wcielać się w rozmaite role. Przykładem zabawek uwielbianych przez najmłodszych są kosiarki.\nZabawkowe kosiarki dla dzieci\nJaką kosiarkę dla dziecka wybrać? Jak się okazuje, wybór kosiarek dla dziecka jest równie ogromny, co ten dla dorosłych. Możemy wybrać zwykłą kosiarkę bez żadnych urozmaiceń, za to spełniającą swoje zadanie, wielofunkcyjny sprzęt ogrodowy niczym prawdziwa kosiarka Bosh, kosiarkę wydającą dźwięki, a nawet kosiarkę z bańkami. Jedno jest pewne, spośród tak wielu, każdy znajdzie coś dla siebie. Ceny wahają się od 30 do 150 zł, zależnie od wyposażenia i dodatkowych funkcji kosiarek.\nKosiarka dla dziecka jak prawdziwa\nKosiarka z regulowaną rączką dostosowana do wzrostu dziecka, z wyjmowanym koszem, z wlewem paliwa i charakterystycznym dźwiękiem silnika, przypominająca spalinową kosiarkę Husqvarna – to propozycja międzynarodowego producenta zabawek Little Tikes. Aby jeszcze bardziej urealistycznić zabawę małemu pomocnikowi, do zestawu dołączono kanister z magicznym paliwem, a podczas pchania w kosiarce wirują barwne kuleczki. Równie ciekawą propozycję kosiarki dla dzieci, która wygląda jak prawdziwa, wypuściła na rynek francuska marka zabawek Smoby. A co powiecie na kosiarkę dla dziecka, która pomaga malcowi sprzątać drobne zabawki z podłogi? Oczywiście zaraz po tym można je bezpiecznie wyjąć ze zdejmowanego zbiornika kosiarki i to w jednym kawałku. To wszystko, dzięki wyposażeniu tej kosiarki w szczotkę do zadań specjalnych. Jeśli poszukujecie właśnie takiej kosiarki dla dziecka, to jest to kosiarka marki Wader Polesie, dostępna w różnych, przykuwających uwagę kolorach.\nKosiarki dla dzieci z bańkami\nSkoro będziemy już mieć piękną pogodę i spędzamy czas na podwórku, nie może zabraknąć miejsca na bańki mydlane. Lepiej! Możemy połączyć zabawę w naśladowanie koszenia trawnika razem z puszczaniem baniek, co z pewnością spodoba się najmłodszym i wywoła u nich mnóstwo radości. Znana i ceniona marka Norimpex wyprodukowała bańkową kosiarkę dla dzieci z generatorem mydlanych kul. Taką kosiarkę znajdziemy też w ofercie niemieckiego producenta zabawek Simba.\nJeśli szukamy dla dziecka kosiarki idealnej, łączącej ze sobą absolutnie wszystkie możliwe funkcje i puszczającej bańki warto przyjrzeć się zabawce ogrodowej od Woopie Toys. Wielofunkcyjną kosiarkę odpalimy, naciągając specjalną żyłkę. Po odpaleniu usłyszymy charakterystyczny warkot silnika i zobaczymy szalone kuleczki odbijające się pod przezroczystą kopułą, czerwone pokrętła pozwolą na zmienienie trybu. Po skończeniu „koszenia” możemy odpalić tryb bąbelkowy i bawić się kolorowymi bańkami. Czego chcieć więcej? Pamiętajmy jeszcze o uzupełnieniu paliwa, które dołączono w specjalnym kanistrze. Z takim sprzętem ogrodowym zabawa na świeżym powietrzu nie ma końca!\nHulajnoga Meteor o wzorze motyla – świecące koła,\nKosiarka dla dzieci Black & Decker SMOBY\n106,63 PLN80,45 PLN\n89,39 PLN72,70 PLN\n79,00 PLN72,70 PLN\nKOSIARKA dla dzieci KLEIN Dźwięk licencja Bosch\n79,12 PLN59,85 PLN\n86,27 PLN83,56 PLN\nPolesie Duża Kosiarka Ogrodowa dla dzieci 62628 Zielona\n39,99 PLN26,10 PLN\nBańki mydlane Kosiarka ver.2 Simba\n90,63 PLN76,40 PLN\n79,21 PLN68,28 PLN


Na co zwrócić uwagę, wybierając miejsce na urlop w górach?\nWszelkie ferie, wakacje, długie weekendy sprzyjają wyjazdom i oderwaniu się od codziennej, zabieganej rzeczywistości. Zmiana otoczenia to idealny pomysł na relaks oraz odpoczynek. Opcji istnieje wiele, jednak góry tętnią życiem i przyciągają turystów atrakcjami niezależnie od pory roku i pogody. Zimą możemy cieszyć się bielą śniegu i szusowaniem na stoku, z kolei latem lub wiosną pieszymi wędrówkami na łonie natury.\nAtrakcje bez liku\nWybierając odpowiedni cel naszych górskich wojaży, warto zwrócić uwagę na to, co dana okolica oferuje. Niekoniecznie sama miejscowość, do której się udamy, ale także pobliskie miasta oraz miasteczka w regionie. Historyczne budowle, zabytki oraz architektura, pijalnie źródlanych wód, miejscowe ośrodki kulturalne, dzięki którym poznamy okoliczne tradycje oraz zwyczaje – możliwości jest naprawdę wiele. Góry to nie tylko piesze wycieczki, dlatego każdy może znaleźć coś dla siebie, aby po prostu ciekawie spędzić czas w pięknej okolicy. Osobom preferującym aktywny wypoczynek, do gustu przypadną nieszablonowe atrakcje, takie jak na przykład spływy kajakowej, ekstremalne spływy pontonem, przejażdżki konne.\nRóżnorodne atrakcje proponują także schroniska górskie lub pensjonaty, w których zdecydujemy się zakwaterować. Z reguły można korzystać ze świetlicy, w której znajduje się na przykład stół do ping-ponga, a dla dzieci przygotowane są place zabaw. Wiele opcji spędzania wolnego czasu oferuje Sykowny Dworek zlokalizowany w Kościelisku.\nPiękne widoki wokół\nDłuższy pobyt w górach wiąże się z koniecznością noclegu. Wybór odpowiedniego miejsca będzie zależał tylko i wyłącznie od naszych wymagań co do poziomu komfortu oraz prywatności, jaką chcemy zachować. Najtańszym rozwiązaniem z pewnością okaże się pole namiotowe lub campingowe. To rozwiązanie dobre dla osób ceniących sobie ponad wszystko bliski kontakt z naturą. Dla nieco bardziej wymagających urlopowiczów ciekawym doświadczeniem może być wynajęcie domku. Pozwala to w pełni poczuć górską atmosferę, a przy okazji daje pełną niezależność. Odpowiedzią na najwyższe potrzeby w zakresie wygody są wszelkie luksusowe apartamenty w pensjonatach. Kompleksowe wyposażenie pokoi, a także często zapewnione w zakresie zakwaterowania posiłki z pewnością zadowolą najbardziej wymagających odwiedzających.\nNiezależnie od tego, jaką opcję noclegu wybierzemy, warto wziąć pod uwagę okolicę, w jakiej dany ośrodek wypoczynkowy się znajduje. Widok górskich pasm z rana, które zapierają dech w piersiach to dodatkowa atrakcja, która urozmaici dzień, a po powrocie do domu przywoła miłe skojarzenia. Poza tym przecież ze względu na górski krajobraz głównie udajemy się, by wypocząć na południe Polski.\nul. Rysulówka 18A, 34-511 Kościelisko małopolskie\n(18) 207 01 43


Mitsubishi zakończy produkcję w Holandii? - Motoryzacja\nMitsubishi zakończy produkcję w Holandii?\nMitsubishi zapowiada na koniec roku zakończenie produkcji w swojej jedynej europejskiej fabryce w Holandii. Przyczyną mają być szacunki dotyczące 30% spadku sprzedaży marki na terenie Europy Zachodniej. Nie wiadomo na razie czy podjęta zostanie decyzja o likwidacji zakładu, który daje zatrudnienie 1 500 pracownikom.\nFabryka NedCar wytwarza modele Colt i Outlander. Europejska produkcja stanowi mniej niż 5% światowej produkcji Mitsubishi (1,1 mln pojazdów).\nW związku z przewidywanym osłabieniem popytu na samochody w Europie Zachodniej przez niektórych producentów przesuwają one punkt ciężkości na kraje Europy Wschodniej i inne rynki "wschodzące", gdzie prognozowane wskaźniki wzrostu są wyższe.\nW minionym tygodniu Mitsubishi ogłosiło za okres kwiecień-grudzień 2011 zysk operacyjny w wysokości 38,51 mld jenów, przy stracie dla Europy na poziomie 11,4 mld jenów (148,8 mln USD). Europejska sprzedaż firmy osiągnęła w ub.roku 218 tys. szt. (ok. 340 tys w 2007/08).\nFirma buduje nową fabrykę w Tajlandii i rozważa zwiększenie produkcji w Chinach i Brazylii, gdzie wzrost sprzedaży ma być bardziej odczuwalny niż na rozwiniętych rynkach.\nLokalny rywal Mitsubishi - firma Nissan, która ma fabrykę w Wlk.Brytanii - zapowiedział budowę kosztem 2 mld USD fabryki w Meksyku w celu zwiększenia sprzedaży w obu Amerykach.\nFabryka NedCar, z siedzibą w holenderskim Born, rozpoczęła działalność w 1991 r. w wyniku potrójnego porozumienia pomiędzy Mitsubishi, Volvo i rządu holenderskiego. Mitsubishi stała się jedynym udziałowcem zakładu w 2001 r.


Bateria Deante Anemon (BCZ_021M) - Baterie Umywalkowe - Opinie i ceny na Ceneo.pl\nBAT. ANEMON CHROM UMYWALKOWA STOJĄCA Z ZAMKNIĘCIEM ODPŁYWU\nDeante Anemon - bateria umywalkowa stojąca\nDeante / bateria umywalkowa ANEMON\nDEANTE Anemon Bateria umywalkowa stojąca jednouchwytowa BCZ021M\nAnemon - Bateria umywalkowa\nBateria umywalkowa Deante Anemon stojąca chrom (BCZ 021M)\nDeante Anemon bateria umywalkowa z korkiem chrom połysk BCZ021M\nDeante Anemon bateria umywalkowa chrom BCZ021M - WYSYŁKA 24h, Odbiór w ponad 800 miastach!\nBATERIA UMYWALKOWA STOJĄCA DEANTE ANEMON BCZ 021M + KOREK\nBateria umywalkowa stojąca Deante ANEMON BCZ 021M - WYSYŁKA 24H lub odbiór osobisty w BYDGOSZCZY!\nDeante ANEMON BCZ 021M Bateria umywalkowa stojąca - WYSYŁKA 24H lub odbiór osobisty w BYDGOSZCZY!\nPopularne opinie o Deante Anemon (BCZ_021M)\noplo1 2 lata temu\nBardzo dobrej jakości bateria. Gdyby powłoka chromowana była jeszcze odporna na DOMESTOS - którego używała my wife do jej mycia to rzekłbym, że jest niezniszczalna ;-)\nJestem zadowolony z produktu. Spełnił wszystkie moje oczekiwania, a także świetnie sprawuje się w łazience.\ngosiaczek1967 2 lata temu\nBateria bardzo ładna, prezentuje sie znakomicie, w zestawie potrzebne wężyki, towar bardzo dobrze wykonany, polecam z czystym sumieniem.\nMcB 10 miesięcy temu\nBateria jeszcze czeka na zamontowanie, ale prezentuje się bardzo dobrze, jest solidnie wykonana i mam nadzieje że posłuzy długie lata\nBateria ładnie komponuje się w nowoczesnym stylu łazienki.\nIdealnie dobrana bateria łazienkowa jest nie tylko funkcjonalna, ale także dopasowana wyglądem do wystroju wnętrza. Dlatego baterie Deante są dostępne w różnych kształtach i kolorach, a także mają dodatkowe funkcje, dzięki którym codzienne korzystanie z łazienki będzie wygodne, jak nigdy dotąd\nKorpusy baterii Deante wykonane są z mosiądzu o idealnych proporcjach. Głowice są zrobione z wysokiej jakości płytek ceramicznych, zapewniających długotrwałe i niezawodne działanie\nSzeroka oferta baterii o różnych kształtach i kolorach pozwoli na...\nKFA Ametyst 405-21-00\nHansgrohe Axor Urquiola 11042000\nTres Slim-Tres 20216102\nTres Lex 18118005\nGessi Inciso Wellness Chrom 58206031\nHansgrohe Metropol Push-Open chrom 74514000\nGrohe Atrio (19088003)\nHansgrohe Axor Massaud 18440000\nFala Tarragona chrom 75742\nPolecane Cersanit Baterie Wysoka bateria umywalkowa Raimondi przecinarka Kręciołek Noga pod umywalkę\nNajpopularniejsze Termet EcoCondens20 Gold Plus WKD4591000000 DeWalt DCD791D2 Makita DUC252Z Makita EA3500S35B Grohe Rainshower Modern 27418000\nWybrane Hansgrohe logis Deante anemon Onninen Deante hiacynt Tres baterie


Śpiew, tańce i suto zastawione stoły - tak bawiono się w Czarnej Białostockiej z okazji Dnia Seniora.\nNa brak wigoru i energii nasi nieco starsi nastolatkowi nie mogą narzekać.\nNa parkiecie w Domu Kultury przy ul. Kościelnej trudno było znaleźć wolne miejsce. Około 100 osób - emerytów, rencistów i zaproszonych gości spotkało się tam, by uczcić swoje święto.\nWszystkich zebranych powitał Grzegorz Bogdanowicz - dyrektor Domu Kultury oraz Helena Wasilewska - przewodnicząca PZERiI oddział Czarna Białostocka.\nZ okazji święta wszystkim emerytowanym mieszkańcom naszego regionu gratulacje złożyli przedstawiciele władz samorządowych i Radni Rady Miejskiej w Czarnej Białostockiej. Jan Kalinowski -przewodniczący PZERiI oddział. Białystok wręczył dyplomy Halinie Brynda i Helenie Wasilewskiej za twórczość i społeczną pracę na rzecz mieszkańców Gminy Czarna Białostocka. Dyplomy te zostały przyznane przez Wojewodę Podlaskiego - Macieja Żywno na Wojewódzkim Dniu Seniora w Białymstoku.\nByły kwiaty, serdeczności, dużo ciepłych życzeń i oczywiście część artystyczna. Wystąpił kabaret „Sami Swoi” i „Czarna Jagoda” z Czarnej Białostockiej, oraz „Czarnowiacy” z Czarnej Wsi Kościelnej. Po występach artystycznych Seniorów rozpoczęła się „potańcówka”. Przy dźwiękach muzyki zespołu „I oto chodzi” w składzie Ryszard Radziszewski, Lech Chmielewski i Janusz Nowowsiak wszyscy bawili się do późnych godzin wieczornych.\nUczestnicy spotkania miło spędzili czas i pokazali, że najważniejsza jest radość i pogoda ducha, które sprawiają, że wiek staje się mało istotny.\nRuch, śmiech, taniec i śpiew - to najlepsza terapia dla tych bardzo dorosłych, przez kogoś kiedyś nazwanych ludźmi trzeciego wieku


Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece -- Szybka dostawa na całym świecie-w zaledwie kilka dni\nLeki Na Potencję Bez Recepty W Aptece zatwierdzał dla traktowania zaburzeń erekcji (ED), w tym pacjentów ED z cukrzycą lub po Radykalnej. Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece jest dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg. Jednak, generic Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece przychodzi tylko jeden rozmiar, mg 20. FDA zatwierdzał Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece w niskiej dawce 20 mg na nadciśnienie płucne, ale w związku z tym że jest to taki sam lek jak Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece, i tylko ułamek ceny, wiele pacjenci pracują z ich opieka zdrowotna dostawcami w celu wykorzystania Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece "off-label" dla zaburzeń erekcji (ED). Wielu uważa, że wartość marki Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece jest tak wysoka, że nie mogą rozpocząć lub kontynuować jego stosowanie.\nCena Tabletek Sildenafil początkowo rozpoczęto w 1991 jako traktowanie dla ból gardła lub ból w klatce piersiowej. Lekarstwo, czerpiącego na rynek pod nazwą Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece, otrzymywał luz rynku FDA jako traktowanie dla impotencja w marcu 1998 i od tego czasu został przepisany Dla ponad 10 milionów ludzi na całym świecie. Był to pierwszy oralny lekarstwo zatwierdzający dla traktowania Ed. Bardziej nowy lek, tadalafil, rozpoczęto taktować ludzi które nie spełniają Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece. Tadalafil zyskiwał wstępne zatwierdzenie w Unii europejskiej (UE), a w końcowych etapach regulacyjnego zatwierdzenia w Kanadzie, według stanu na listopad 2002.\nWiele plany ubezpieczeniowe przewidują pokrycie lub zwrot kosztów Sildenafil Cena Leku pod warunkiem, że jest on przepisywany do leczenia zaburzeń erekcji. W raporcie z 1999 roku, opublikowanym konsultingowej grupą z ubezpieczenia zdrowotnego, stwierdzono, że prawie połowa mężczyzn stosujących Leki Na Potencje Bez Recepty Apteka przynajmniej raz w tygodniu, otrzymują odszkodowania za preparat. Tabletki kosztują około $ 10 każdy, i ubezpieczający mogą ograniczyć zasięg pewną ilością tabletek w każdym miesiącu.\nJeśli twój lekarz wierzy odpowiednim traktowaniu, mogą przepisywać tabletki jak Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece, który – jak widzieliśmy – jest w 3 różne dawki, 2 najbardziej popularnych Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece 50mg i Cena Tabletek Sildenafil 100mg.\nNajczęściej przepisywany Sildenafil Cena W Aptekachu dawka 50mg. Jeśli używasz Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece po raz pierwszy, to bardzo prawdopodobne że będzie przepisuje ten dawkowanie.\nNależy pamiętać, że Sildenafil 100 Mg Cena Bez Recepty i wszystkie inne tabletki Ed będą działać tylko wtedy, gdy staniesz się seksualnie pobudzony; to nie jest samo w sobie "afrodyzjak". Kiedy pomyślne skutki Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece 50mg nadal na 4 do 6 godzin; w ciągu tego czasu, musisz być sprawnie przystępować ujawnieniem gdy będziesz seksualnie pobudzony.\nLeki Na Potencje Bez Recepty W Niemczech 100mg musi być podjęta w dokładnie taki sam sposób, jak ponad mała tabletka dawkowanie: jedną godzinę przed seksem, i na stosunkowo pustym żołądku. Nie wiele jest różnica między Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece 100mg i 50mg, chociaż w badaniach klinicznych, była zobaczą, że była wysoka dawka 82% skuteczne, w przeciwieństwie do 74% skutecznego.\nSkutki Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece 100mg nie trwają dłużej niż dawki 50mg, ale być silniejszy. Oznacza to, że skutki uboczne mogą być bardziej widoczne, a także. Skutki uboczne, związane z Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece należą ból głowy, zaczerwienienie twarzy, nudności, zawroty głowy i uczucie zatkanego nosa. Nie będą one miały wpływu na wszystkich, ale, jak już wspomniano, są one bardziej prawdopodobne, jeśli wziąć Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece 100mg.\nTabletki Na Erekcję Bez Recepty Apteka odnosi się do grupy selektywnych inhibitorów fosfodiesterazy typu 5, których działanie stymuluje rozpad cgmp. W ten sposób Leki Na Potencję Bez Recepty W Aptece ma wpływ na poziom dopływu krwi do prącia. Badania pokazują, że w 72% przypadków produkt pozwala w pełni wejść w kontakt seksualny. Lek zaczyna działać w ciągu jednej godziny po podaniu, zachowując efekt w ciągu 5 godzin.


DZIURAWIEC zioła do zaparzania FIX 30 sasz. APTEO\nDZIURAWIEC zioła do zaparzania 1.5G FIX x 30 saszetek APTEO NATURA\n1 saszetka zawiera 1,5 g ziela dziurawca (Hyperici herba).\nTradycyjny produkt leczniczy roślinny, stosowany doustnie:\nłagodząco w okresowym wyczerpaniu umysłowym,\nw objawowym leczeniu łagodnych dolegliwości żołądkowo-jelitowych (uczucie dyskomfortu)\nDziurawiec (Hypericum perforatum) to pospolita roślina na łąkach, ma żółte kwiatki, które pojawiają się w końcu czerwca. Kwiaty po roztarciu wydzielają czerwony sok. Liście mają małe prześwitujące punkty, stąd nazwa „dziurawiec”. W nowoczesnej fitoterapii stosuje się dziurawiec uprawiany na plantacjach. Ziele dziurawca zawiera hiperycynę, która pomaga łagodzić okresowe wyczerpanie umysłowe. Natomiast wyciągi wodne nie zawierają hiperycyny, ale mają związki rozpuszczalne w wodzie (glikozydy flawonoidowe, fenolokwasy).Ta roślina „leczy ciało i duszę”. Warto pamiętać, że stosowanie dziurawca zwiększa wrażliwość na światło. Uwaga! W przypadku zaburzeń żołądkowo-jelitowych nie należy stosować dziurawca dłużej niż 1 tydzień a przy wyczerpaniu umysłowym nie dłużej niż 2.


Dlaczego igły BD\nO cukrzycy /\nIgły do penów Micro – Fine Plus firmy Becton Dickinson to najwyższej jakości jednorazowe igły insulinowe dla chorych na cukrzycę. Zostały zaprojektowane tak, aby podskórne podawanie insuliny było stabilne, komfortowe i bezpieczne u pacjentów w każdym wieku. Igły do wstrzykiwaczy BD występują w rozmiarach 5 mm i 8 mm i są oznaczone odpowiednim kolorem. Igły są szczelnie zamknięte zapewniając sterylność oraz posiadają osłonę wewnętrzną chroniącą kaniulę i osłonę zewnętrzną chroniącą elementy igły jednocześnie służącą do przykręcania igły do pena. Igły wyprodukowane w najnowszej technologii dostosowane są do każdego etapu iniekcji, tak aby zapewnić pacjentom najwyższy komfort.\nIgły do penów BD Micro Fine – korzyści dla pacjentów\nIgły do penów wykonane w technologii cienkich ścianek umożliwiają szybszy przepływ insuliny, jednocześnie wymagają mniej siły potrzebnej do wciśnięcia tłoka wstrzykiwacza. W celu zmniejszenia bólu występującego w trakcie wkłucia ostrze zostało wykonane w technologii trójpłaszczyznowej. Jego geometria została zaprojektowana tak, aby zapewnić odpowiednią wytrzymałość oraz maksymalnie zmniejszyć nacisk. Igły BD są przeznaczone zarówno dla celów prywatnych jak i do zastosowania w szpitalach, pamiętając jednak o użyciu osobnego zbiornika dla każdego pacjenta.\nUniwersalne igły BD do wszystkich penów insulinowych\nIgły do penów BD Micro – Fine Plus to uniwersalne produkty dostosowane do korzystania ze wszystkimi penami insulinowymi. Igły dostępne są w dwóch rozmiarach, dzięki czemu pozwalają na dobranie odpowiedniej długości igły tak, aby głębokość wkłucia była odpowiednia dla pacjenta. Igły 5 mm są wystarczająco długie, aby przechodzić przez skórę, a jednocześnie na tyle krótkie, aby nie dopuścić do wstrzyknięcia domięśniowego. Wybór igły do wstrzykiwaczy insulinowych BD Micro-Fine™ Plus 5 mm istotnie zmniejsza szansę na wstrzyknięcie domięśniowe i może ograniczyć ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Firma BD jest największym na świecie wytwórcą igieł do wstrzykiwaczy stosowanych w leczeniu cukrzycy, stale angażuje się w opracowywanie produktów i usług poprawiających możliwości leczenia cukrzycy i jakość życia osób chorych na cukrzycę.\nKaniula wytwarzana jest ze stali nierdzewnej. Natomiast powłoka kaniuli wykonana została z silikonu katalizowanego (od strony pacjenta) oraz silikonu niekatalizowanego (od przeciwnej strony). Zabezpieczenie oraz osłona wykonane są z polietylenu natomiast korpus z polipropylenu. Wszystkie produkty nie zawierają naturalnego lateksu.\nIgły do penów BD Micro – Fine Plus – normy jakości:


Częstochowa - liposukcja ze zniżką do 70%\nLiposukcja - Częstochowa\nLiposukcja w Częstochowie w ofercie Groupon\nLiposukcja jest jednym z najbardziej popularnych zabiegów chirurgii plastycznej, która nie tylko poprawia nasze zdrowie, ale również samopoczucie i podnosi naszą atrakcyjność. Warto skorzystać z oferty liposukcja w Czestochowa, kiedy dokucza Ci nadmiar tkanki tłuszczowej, której w żaden sposób nie da się zgubić, ani przy pomocy diety ani wielu godzin ćwiczeń, ani dostępnych na rynku lekarstw. Liposukcja w Czestochowa polega na odsysaniu tkanki tłuszczowej. Nie jest to zbyt skomplikowany zabieg. Wykonuje się nacięcie w skórze, następnie wprowadza się do organizmu specjalną rurkę, która jest połączona z urządzeniem ssącym. Dzięki liposukcja w Czestochowa tkanka tłuszczowa nie odbuduje się już nigdy w tym samym miejscu, a zatem nasz wygląd i samopoczucie ulegną znacznej poprawie. Jeżeli jednak na zabieg liposukcja w Czestochowa zdecyduje się osoba z dużą ilością tkanki tłuszczowej do usunięcia, zabieg ten będzie wykonany w kilku etapach.\nSkorzystaj z nowej oferty Groupon liposukcja w Czestochowa już teraz!\nJeżeli zdecydujesz się skorzystać z tej oferty i przyjechać do Czestochowa na liposukcja, to musisz wiedzieć, że zabieg ten nie wpływa negatywnie na zdrowie, chociaż mogą zdarzyć się powikłania. Jednak zwykle już po dwudziestu czterech godzinach pacjent jest wypisany do domu. Przez tydzień należy zostać w domu, a po tym czasie można wrócić do pracy, lecz rekonwalescencja trwa miesiąc i przez ten czas należy unikać wysiłku fizycznego, zaś przez kolejne trzy miesiące należy nosić specjalną bieliznę uciskową. Warto skorzystać z tej oferty Groupon, ponieważ zabieg liposukcji pozwala na podniesienie atrakcyjności zewnętrznej, seksapilu, a co za tym idzie pewności siebie oraz lepszego samopoczucia. Skorzystaj z oferty, póki masz jeszcze szansę!\nKorekcja nosa in Częstochowa\nPiercing in Częstochowa\nKorekcja powiek in Częstochowa\nPłaski brzuch in Częstochowa\nLifting twarzy in Częstochowa\nPowiększanie biustu in Częstochowa\nŁysienie in Częstochowa\nTatuaż in Częstochowa\nMakijaż permanentny in Częstochowa


Symbol Map to mapa geograficzna z punktami danych (symbolami), których rozmiar lub kolor obrazuje wartości. Mapa taka z racji tego, że pokazuje rozmiar proporcjonalnie do wartości świetnie przydaje się do wizualizacji danych liczbowych, mniej użyteczna jest do prezentacji danych procentowych.\nDo stworzenia Symbol Map koniecznym jest posiadanie choć jednego wymiaru geograficznego (albo w postaci nazwy lokalizacji albo w postaci miar, czyli długości i szerokości geograficznej). Dodatkowo do stworzenia Symbol map, potrzebny jest co najmniej jeden wymiar innego typu oraz jedna lub dwie miary.\nTworzenie Symbol Map\nWymiar Country / Region rozwiń w hierarchii do poziomu City. Póki co, punkty na mapie odzwierciedlają każde z miast pojedynczo.\nNastępnie do Marks przeciągnij Sales na Size. W tym momencie każdy z punktów uzyskał znaczenie i proporcjonalnie odzwierciedla wysokość sprzedaży w każdym z miast.\nW następnej kolejności dodaj Profit na Color, który będzie odzwierciedlał ciągłość w zakresie danych. Zauważ, że na pasku z prawej strony dodana została karta legendy z oznaczeniem wartości sprzedaży według wielkości i wysokości zysku według koloru.\nWielkość i kolor możesz dostosować według uznania.\nDodaj Region na półkę filtrowania i pokaż go na pasku z prawej strony, umożliwiając odbiorcy zawężenie wyszukiwania i bardziej precyzyjne nawigowanie na mapie.\nMożliwość dodania dodatkowych informacji przez jednoczesne użycie rozmiaru i koloru.\nTrudności w zaprezentowaniu małych wartości lub ujemnych.\nNakładanie się na siebie kształtów w przypadku dużych wartości lub bliskich lokalizacji.\nMałe różnice są trudne do dostrzeżenia w rozmiarze symboli.\nNieodpowiedni do wizualizacji danych wyrażonych procentowo.\nZmniejszenie rozmiaru symboli w celu ograniczenia nachodzenia na siebie.