Wynajem limuzyn śląskie, pojazdy do ślubu śląskie - strona 9\nWynajem limuzyn śląskie, pojazdy do ślubu.\nBIAŁY MERCEDES W213 AMG PAKIET !!!\nMamy przyjemność zaoferować usługę przewozu do ślubu jednym z dwóch prestiżowych i eleganckich Mercedesów W213 E AMG PAKIET .Charakteryzuje nas odpowiedzialność , dbałość o szczegóły i duże...\n*BeVip* Czarny MERCEDES E klasa limuzyna 2018r\nPORSCHE BMW MAZDA DUŻY WYBÓR! PROFESJONALNA OBSŁUGA! - Racibórz\nPragniemy zaoferować Państwu profesjonalną i kompleksową usługę wynajmu samochodu podczas uroczystości ślubnej. Na tle innych firm wyróżniamy się całkowicie indywidualnym podejściem do każdego...\nAuto do Ślubu Skoda Supeb - Bielsko-Biała\nMam ogromną przyjemność, zaoferować Państwu wynajem samochodu - najnowszej Skody Superb III Limuzyna rocznik 2018,na uroczystość Zaślubin i nie tylko. Oferta obejmuje wynajem auta wraz z szoferem...\nDomy weselne śląskie 388\nZespoły weselne śląskie 260\nGenerated in 0.057 Queries: 11 Online: 214 F: 21027


MiM: Yossa 5\nStare jest piękne, czyli kolejna opowieść o Yossie i przyjaciołach\noraz o okresie przekwitania (andropauzie) Tomka Kreczmara i Andrzeja Miszkurki\nAndropauza RPG – okres niemocy twórczej, następujący po okresie wzmożonej aktywności.\n– Dawać mi tu RedBulla*! – krzyknął Shadowtears, domagając się kolejnej porcji swego ulubionego napoju. Długo nie czekał na reakcję. Na jego głowie wylądował ciężki bojowy kierpec.\n[* Drodzy szefowie firmy Red Bull Gmbh, pamiętajcie o nas. Redaktorskie pensje nie są zbyt wysokie, a wydatki wcale nie maleją. Zresztą: któż z nas nie chce mieć skrzydeł?]\n– Siedź cicho, degeneracie i ochlajusie! – wrzasnął Artmar, przewróciwszy się na drugi bok. – Czego się miotasz? Mało ci było tego świństwa wczoraj? Jeszcze teraz jedzie od ciebie landrynkami!\n– Chcę mojego RedBulla! – nie chciał ustąpić Shadowtears.\n– Wyślij po niego Kulfona – rzucił słuszną uwagę Signur.\n– No co ty, Signur? Wytrzeźwiałeś czy co? Przecież trzy tygodnie temu wymieniliśmy Kulfona na trzy „Uroki żony Katana”.\n– Był wart więcej! Słabo się targowałeś!\n– Tylko mi tu bez takich! Sam chciałeś, coby to szybko załatwić! Suszyło cię jak cholera. Łapska trzęsły ci się jak wtedy, gdy po raz pierwszy spotkałeś tą, no… jak jej tam było?\n– Zamknij się! – warknął Signur, podnosząc się powoli z barłogu.\n– He, he! – zaśmiał się obleśnie Shadowtears. Dobrze wiedział, jak przypiec biednemu, romantycznemu elfowi.\nTaka niestety jest rzeczywistość, Drogi Czytelniku. Wszyscy bohaterowie gier fabularnych – niezależnie od systemu – tak kończą. Zapomniani, pozostawieni gdzieś na dnie szuflady, pośród innych kart i szpargałów. Tęsknie wyczekują chwili, gdy jakiś gracz raz jeszcze sięgnie po nich i wleje nieco życia w puste liczby zapisane na białym papierze… Tak więc, kiedy będziesz szedł na sesję do swojego Strażnika Tajemnic lub Narratora (tfu, co za ohydne określenie), wspomnij swego Czarnego Rycerza z 20. poziomu albo Półboga, który jeszcze niedawno miotał przemianę za przemianą. Uderz się w pierś i powiedz: „Niech wrócą te piękne dni, kiedy plądrowaliśmy podziemia, zabijaliśmy i rzucaliśmy kostkami. W dupie mam cały storytelling, nowoczesne wynalazki, puszczenie muzyki na sesji, tworzenia atmosfery i inne takie. Jestem Kryształowcem. Zawsze nim byłem i zawsze będę. Nie wstydzę się tego. I pragnę raz jeszcze zanurzyć się w dziesiątkach tabelek, setkach współczynników, magii kości i matematycznych obliczeniach”. Gdy dojdziesz już do takiego wniosku, przekonasz swoich przyjaciół, a oni swoich i tak dalej, i tak dalej – my być może będziemy mogli wznowić KRYSZTAŁY CZASU i wydać dodatek Świat Almohadów, co zaś pozwoli nam i naszym przyjaciołom zarobić trochę kasy. A przecież o to chodzi, prawda?\n– Więcej życia, dzifko! – warknął przez sen Yossa, budząc swych zmęczonych towarzyszy. Przez zabite dechami okna wpadały promienie wiosennego słońca, pieszcząc naszych bohaterów i tańcząc na podniszczonym rynsztunku, popękanych naczyniach, kościach bawołów opasów i całym tym szajsie, który można znaleźć zapisany na karcie postaci pod hasłem „Ekwipunek”.\n– Czy to już koniec? – zapytał zmęczonym głosem Shadowtears. – Czy w końcu się przekręciliśmy?\n– Nie – stwierdził autorytatywnie Artmar. – W końcu Wstąpiliśmy, osiągnęliśmy ostateczny szczebel ewolucji. Chrzanioną nirwanę. Równowagę pomiędzy czi a kai, feng shui i viet woo dao, WAMPIREM i WILKOŁAKIEM.\n– Ty to chyba wstąpiłeś do baru na piwo, magu od siedmiu boleści. A ja to co najwyżej zaraz wstąpię do klopa, bo rzygać mi się chce, zapijaczona pokrako. Jesteś tak beznadziejny, że nawet głos czarnoksiężnika, którego dawno temu pokonałeś, cię opuścił. A właściwie to jak to było? To twoja żona cię dla niego opuściła, czy może on dla twojej żony?\n– Zamknij się! Bo cię zamienię w kupę gówna, zawszony, padalcowaty, chuderlawy trawojadzie! Jeszcze jedno słowo…\n– Milczcie!!! – w głowach naszych bohaterów rozległ się tubalny głos. – Ja tu próbuję stworzyć jakiś nastrój! Poprowadzić coś ciekawego, zawiązać jakąś akcję. A wy co?\nZapewne wiesz, nasz Drogi Czytelniku, że poza ewolucją w grach fabularnych, nastąpiła również ewolucja wśród Mistrzów Gry (aczkolwiek nie wszyscy się na nią załapali). Kiedyś prowadzący musiał być dobry w rzucaniu kośćmi, losowaniu skarbów i spotkań. Przydatna była znajomość zasad i języka obcego (chociaż – jak udowodnili nasi przyjaciele – nie był to warunek konieczny), a gdy na dodatek potrafił wykorzystać wszystkie moce przeciwnika… W dzisiejszych czasach Mistrz Gry, Narrator (tfu, ale gówniane określenie), Strażnik (phi!) Tajemnic, Starosta Gry czy też Wielki Pompon (w systemie, który właśnie przygotowujemy do druku i który podbije świat w ciągu trzydziestu dni od wyjścia w trzech językach – polskim, poprawnym polskim i według nas poprawnym polskim) musi umieć wszystko: tańczyć, czytać, recytować, dawać… i haftować. Co gorsza, robią jeszcze jakieś puchary czy inne turnieje i sprawdzają jego umiejętności. A to czy nastrój oddaje, albo mapę narysować potrafi, opowiedzieć coś. Gdzie się podziały, tamte całonocne sesje, kiedy stukało się smoka za smokiem? Demona za demonem! Anioła za aniołem!!! Wstań teraz, nasz Drogi Czytelniku, i powiedz głośno: „Chcę dawnych sesji! Precz ze świecami, rekwizytami, nastrojem i klimatycznymi przygodami! Niech żyją labirynty śmierci! Niech żyją bezsensowne światy fantasy! Niech żyją KRYSZTAŁY CZASU, AD&D i…!”. Nieważne co, byleby tylko było dać komu po mordzie i dużo PeDeków za to dostać.\nJak to co? Nic. Nasi bohaterowie w żaden sposób nie zareagowali na brutalną zaczepkę Siły Wyższej. Ich kłótnia w kilka chwil przerodziła się w awanturę, awantura zaś – w bijatykę, a ta z kolei – w rozróbę. Wreszcie, po jakiś 5 sekundach pełnej zaciętości walki, zmęczeni herosi padli tam, gdzie stali, by raz jeszcze zastanowić się nad swym smutnym losem.\n– Tak… dalej… być… nie… może… – wystękał Signur, ocierając rękawem rozbitą wargę.\n– Dzifka – poparł go Yossa. – Golonken w morden!\n– Do czego zmierzasz? – spytał Artmar, próbując wstać. Zanim jednak Signur zdążył mu odpowiedzieć, rozległ się głos, który pochodził zewsząd i znikąd.\n– Ten, który chce odnaleźć spokój i radość straconą, pójść musi tam, gdzie słońce wstać nie chce, a księżyc nie może. Gdy dotrze już do owego miejsca, stanąć winien tak, jak nie stanął nikt jeszcze przed nim. Potem zaś niech trzy razy wypowie magiczne zaklęcie, które zna tylko ten, co go nie znają i od lat zapominają. Dopiero wtedy wszystko powróci do normy i znów będzie można tylko rzucać kostkami.\nZapadła grobowa cisza, którą dopiero po chwili odważył się przerwać Shadowtears.\n– Przepraszam bardzo, kto mówi?\n– Przepraszam bardzo, czy mógłbyś powtórzyć, bo nie dosłyszałem?\n– Przepraszam bardzo, o co ci chodzi?\n– Chłopaki, wiecie kto to był? I czego chciał?\n– No co jest? Umarliście czy co?\nW końcu bystry Signur postanowił się zlitować nad dzielnym paladynem i rzekł:\n– Prawdę jest w stanie dostrzec tylko ten, co nic nie widzi, ale czuje, że nic nie słyszy.\n– CO?! – Shadowtears czuł się co najmniej nieswojo.\n– Tylko człek czystego serca może przekroczyć wrota niebiańskiej puszczy i zamoczyć stopę w otchłani spokoju – dodał od siebie Artmar.\n– I dzifka może mieć dwie twarze – stwierdził niezwykle przytomnie Yossa.\n– Do jasnej cholery! Co się z wami dzieje?\n– Ciiiii… – szepnął konspiracyjnie Artmar. – To zemsta tego na górze. Zawsze wtedy, kiedy się zdenerwuje, przysyła jakiegoś wariata, który gada jak potłuczony. Zamiast powiedzieć wprost, komu, gdzie i za co trzeba przywalić, on daje jakieś zagadki, wywołuje napięcie i coś tam jeszcze.\n– No dobrze, ale co z nimi? – dopytywał się upadły paladyn.\n– Podlizują się mu – szeptał dalej Artmar. – Po palcu do… Sam zresztą wiesz. Ty też nie jesteś bez winy. Przypomnij sobie, jak udało ci się osiągnąć ostatni poziom. Co w zamian zrobiłeś? Ta krucjata była chyba niepotrzebna, prawda? I jeszcze odbijanie jakichś niewolników! To do ciebie niepodobne.\n– No tak! Ale najwyższy powiedział, że takie są reguły. I każdy paladyn, który chce osiągnąć 134 poziom, musi zrobić to, to i to. Nie miałem innego wyjścia.\n– Oni też nie mają wyjścia. Wiesz przecież, że Signur jest czarodziejem wysokiego poziomu, a czarodziej, aby osiągnąć następny poziom, musi opracować zupełnie nowe zaklęcie z jeszcze nie istniejącego kręgu.\n– No dobrze, ale to, co on robi, nie ma nic wspólnego z czarami.\n– Mówiłem ci już, że mydli Mu oczy.\n– A Yossa?\n– Yossa po prostu za dużo albo za mało wypił.\n– A ty? Czemu zachowujesz się normalnie.\n– Bo jestem czarnoksiężnikiem, a według nowych zasad, które pojawiły się w ostatnim, 357. dodatku, czarnoksiężnik awansuje na poziomy bez większych problemów.\n– Któż powiedział, że świat jest sprawiedliwy? Przecież paladyni też mają bonusy. Któż inny może być jednocześnie astrologiem, paladynem i zabójcą?\n– No dobrze – zgodził się łaskawie Shadowtears. – Ale co z przepowiednią? Słyszałeś, co On mówił? I czego od nas chciał?\n– Słyszałem, ale nic już nie pamiętam. To zresztą i tak nieważne: dokąd nie pójdziemy, trafimy tam, gdzie powinniśmy. On, mimo że sztuka prowadzenia posunęła się do przodu, jest wyznawcą liniowych przygód. Nie przygotował się do niczego innego, więc i tak dotrzemy na miejsce. Musimy tylko wyruszyć.\n– Zalewasz! Nie wierzę.\n– Nie? Wiesz, gdzie jest ten duży głaz za miastem?\n– Pewnie. To tam, gdzie powiesiliśmy tych opryszków, co chcieli nam zabrać „Żony Katana”.\n– No właśnie. Mogę się założyć, że czeka już tam na nas następna wskazówka.\n– Jestem Mistrzem Wiedzy i czytałem ten sam artykuł o układaniu przygód autorstwa Miłosza, co on.\n– Jakiego Miłosza?\n– Nie przejmuj się, to tylko taki mały przydupasek rednacza.\n– Jakiego znowu rednacza?\n– O bogowie – westchnął Artmar. – Chodźmy już lepiej. Przygoda czeka.\nWedług najnowszych teorii, wyznawanych przez nowoczesnych Masterów, istnieją przygody liniowe i nieliniowe. Te pierwsze są godne pogardy, a te drugie – wręcz przeciwnie. Problem jednak polega na tym, że o ile wszyscy wiedzą, na czym polegają liniówki, o tyle nikt nie ma pojęcia, o co chodzi w tych drugich. Nawet najwięksi teoretycy RPG nie są w stanie wyjaśnić, co tak naprawdę mają na myśli, wspominając genialność owych nieliniowych scenariuszy. Czy chodzi o bohaterów niezależnych? A może złożoność fabuły? Fakt jest faktem – w przygodach nieliniowych rzadziej można komuś przywalić, mniej rzuca się kośćmi, gracze muszą więcej myśleć. Tak więc, jeżeli na tym ma polegać ich wyższość, my mamy to – delikatnie ujmując – w nosie.\nPS. Mick Jagger stwierdził kiedyś, że wszystko w życiu kręci się wokół seksu. Może tak jest, ale nie w przygodach. Tu wszystko kręci się wokół wygrzewu. I tak powinno zostać. Niech idą na szczaw wszyscy reformatorzy, niezrealizowani aktorzy czy reżyserowie. Jak chce im się odgrywania ról, to niech se wstąpią do szkoły aktorskiej albo zaczną robić karierę polityczną, a nam dadzą spokój. My chcemy rzucać kostkami, zbierać skarby, zabijać potwory i awansować na poziomy.\nGłaz leżał tam, gdzie miał leżeć. Nie za daleko od miasta (aby przypadkiem drużyna po drodze się nie zgubiła) i tuż obok drogi (aby przypadkiem ktoś go nie przeoczył). Był wielki, ciemny i samotny… Związanych z nim było mnóstwo opowieści – jedna bardziej przerażająca od drugiej. Miejscowi mawiają, że każdej nocy spotykają się przy nim niedobitki Kryształowców, rozpamiętujących dawne czasy. Tutejszy głupek, Jędruś, ma inne zdanie na ten temat. Według niego na kamieniu stołują się prawdziwi mieszkańcy Orkusa – ci, co nie lubią się odchudzać i lubią mięcho, a nie jakieś sałatki, choćby owocowe. Prawda jednak była znacznie bardziej przytłaczająca. Od pewnego czasu samotny głaz przemienił się w miejsce sabatów członków PEŚMu, czyli Powszechnego Episkopatu Śmiesznej Mordy. Te nieszczęsne istoty, zwane Kainitami (nikt nie wie, dlaczego nie można o nich mówić po prostu „wampiry” lub „krwiopijcy” czy „felusie”, albo „fredzie” – wyraźnie mają jakiś kompleks niższości), cierpiały strasznie każdej nocy (w dzień zresztą też, ale do tego się nie przyznawały), wspominając swe utracone człowieczeństwo i śmiertelność. Nasi bohaterowie również ich spotkali, choć wcale nie zapadł zmrok (najwyraźniej alergia na słoneczne światło owych istot to zwykła plotka). A spotkanie owo wyglądało tak:\n– Wydaje mi się, że przy głazie ktoś jest – stwierdził Shadowtears, krzywiąc niemiłosiernie gębę.\n– Eeee, to tylko cień – uznał Signur, który miał ostatnio kłopoty ze wzrokiem i nie potrafił odczytać szyldu karczmy z kilku metrów (jego mama ciągle powtarza mu, żeby poszedł do jakiegoś specjalisty).\n– Chyba ten fakt cię nie zaskoczył? – spytał retorycznie Artmar. – Mówiłem przecież, że kogoś tu spotkamy.\n– Kładź się, dzifko – wykrzyczał przez sen Yossa i zaczął głośno chrapać.\n– Kim są i ilu ich jest? – dopytywał się Signur.\n– Widzę kilka ciemnych postaci w czarnych strojach, z mrocznymi malunkami na twarzach.\n– Rety! To faceci z pomalowanymi paznokciami i ustami!\n– Pedały*?! Gdzie?! – obudził się nagle Yossa, podskakując w siodle.\n[* Autorzy tego tekstu nie mają nic przeciwko kochającym inaczej, czyli przedstawicielom mniejszości charakteryzującej się inną orientacją seksualną. Owszem, mogą nie przepadać za pomalowanymi facetami. Ale to zupełnie inna historia.]\n– Chciałbym, żeby to były pedały, drogi Yosso – powiedział posępnie Artmar. – Niestety, mamy do czynienia z najgorszym. To… to… to… wiecznie cierpiący PEŚMowcy.\n– Kim są ci PED… PEŚMowcy?\n– To następny krok w ewolucji gier role playing. Przyjrzyj się im dobrze. Kiedy nas zabraknie, oni zajmą nasze miejsce.\n– Żartujesz? – zdziwił się szczerze Shadowtears. – Te cioty zajmą nasze miejsce? A kto przywali smokowi w łeb?\n– Nikt, albowiem nikt smokami nie będzie się interesował. Kiedy my odejdziemy, w grach fabularnych chodzić będzie już tylko o odgrywanie cierpienia, tworzenie nastroju i opowiadanie historii grozy.\n– To straszne! Zabijmy ich!\n– Chwileczkę, panowie – przerwał im tą miłą konwersację Signur. – Może najpierw dowiemy się od nich wszystkiego, co?\n– Hmm… – zastanowił się Artmar. – Może masz rację?\nNasi bohaterowie statecznym krokiem ruszyli w kierunku grupki postaci, zebranych wokół głazu. Nie śpieszyli się zbytnio, by nie wystraszyć nieszczęsnych istot – one i tak już wystarczająco dużo wycierpiały. A czekało ich jeszcze wiele przykrych chwil.\n– Ahoj! – zagadnął Shadowtears.\n– Witajcie, śmiertelnicy – odpowiedział mu najbardziej blady z PEŚMowców. – Dlaczego przerywacie nam medytacje?\n– Mamy sprawę – stwierdził prosto z mostu Artmar. – Nasz Mistrz Gry umieścił was tutaj w jakimś celu. Mówcie więc, co jest grane. Komu, gdzie, za co i ile trzeba przyłożyć?\n– Co? – nie rozumiał PEŚMowiec.\n– Szerzej nogi… – zawył podenerwowany Yossa, który od urodzenia nie lubił wampirów, wilkołaków, podmieniców, upiorów oraz wielkanocnych pisanek. Wszystkie te rzeczy zwykł miażdżyć już od maleńkości.\n– Powiedzcie, proszę, co macie do powiedzenia. Nie męczmy się bezsensownym odgrywaniem tej sceny. Szkoda czasu. Zaraz będzie walka – powiedział przytomnie Shadowtears.\n– Nie rozumiem was, śmiertelnicy – nie spuszczał z tonu Kainita.\n– Jak ja mu zaraz… – warknął Shadowtears.\n– Stój! – powstrzymał przyjaciela Artmar. – To zawsze zdążymy zrobić. Wiem, że jeszcze na dzisiejszej sesji nie było walki, ale najpierw dowiedzmy się wszystkiego, a później ich załatwisz.\n– Jestem Doro – rzekł najbledszy z PEŚMowców, jakby dla rozluźnienia sytuacji. – Książę tego miasta. Pochodzę z klanu Doreatów. Zebraliśmy się tutaj, aby omówić plany przed nadejściem Apokalipsy.\nNasi bohaterowie nie mogli wyjść z podziwu.\n– Jakiego miasta? Tu nie ma miasta?\n– Apokalipsa? O co mu chodzi?\n– Co za klan, do jasnego Kurzymisia?\n– Już dochodzę!\n– Panie – odezwał się inny z PEŚMowców. – Posmakujmy ich krwi. Z tymi przybłędami nie uda nam się dogadać.\n– Milcz, sługo! Nie marnuj swych zębów na niewartych tego śmiertelników. Nie jesteśmy zwierzętami, które zabijają wiedzione instynktem. Niegdyś byliśmy ludźmi, artystami, geniuszami, miłośnikami sztuki…\n– …ciotami… – zaproponował Shadowtears.\n– …leszczami… – rzucił Signur.\n– …idiotami… – wtrącił Artmar.\n– …eskapistami – zakończył Yossa.\nStwierdzenie Yossy bardzo rozsierdziło PEŚMowców. A jego przyjaciół zdziwiło. Yossa, zaskoczony faktem, iż wszyscy wpatrują się w niego z niepokojem, od niechcenia wzruszył ramionami.\n– Szkoda czasu – przerwał niemiłe milczenie Shadowtears. – Gadajcie, co macie do powiedzenia.\n– Nic wam nie powiemy, barbarzyńcy. Nie jesteście godni, by słuchać naszych słów i oglądać nasze twarze. Odejdźcie, nim będziemy musieli zakończyć wasze marne żywota.\n– Ale p..doli!\n– Do boju, panowie! Tego Doro bierzcie żywcem!\nWalka trwała niecałych siedem mgnień wiosny. I zakończyła się zgodnie z przewidywaniami. Jeszcze raz brutalna siła zwyciężyła niewydojone pierdoły. Przy życiu został tylko jeden z wampirów – błagający o litość Doro. Szkoda jednak marnować cenny czas na opowieść o tym, jak nasi bohaterowie wyszarpnęli z jego umysłu potrzebną w dalszej części przygody wiedzę (zresztą i tak nie warto było zdobywać tych informacji – wygrzew był tu, jak zwykle, najważniejszy). Grunt, że Shadowtears, Artmar, Signur i Yossa dowiedzieli się czego trzeba i, podbudowani moralnie swoimi czynami, ruszyli w dalszą podróż – do zatopionego w jeziorze miasta R’liech.\nW starych dobrych czasach na karcie postaci najważniejsze były dwie cechy – trafienie i liczba zdawanych obrażeń. No, może trzy lub cztery – czasem dochodziła jeszcze obrona i wytrzymałość. Skille, zdolności, wady i zalety, cechy charakteru i inne badziewia znajdowały się co najwyżej w zasadach opcjonalnych, na końcu podręcznika, gdzie nikt nie docierał, lub w odległych planach nastoletnich jeszcze twórców przyszłych hiciorów RPG. Później nastąpiło niezwykłe przewartościowanie. Pojawili się szaleńcy, którzy twierdzili, że kości – przedmiot niezbędny w każdej grze fabularnej (zapomnijcie o AMBRZE, to nie jest system RPG) – są niepotrzebne; że nie ważne są współczynniki, a kreacja bohatera; że nie chodzi o skarby i pedeki, a o opowiadaną historię i związane z nią emocje. To było straszne. W jednej chwili – niemalże z dnia na dzień – wszyscy postanowili porzucić niegdyś szczytne ideały i stać się Prawdziwymi Graczami, cokolwiek miałoby to znaczyć.\nNad jeziorem pełno było wędkarzy, jednak już wkrótce okazało się, że wędkarze wcale wędkarzami nie są, lecz czymś o wiele gorszym, sprzecznym z naturą i zdrowym rozsądkiem. Byli to bowiem tak zwani Badacze lub Odkrywcy Tajemnic, których życie miało tylko jeden cel – popadnięcie w obłęd. Nad brzegami kręciło się całe mrowie owych nieszczęśników. I z każdą chwilą przybywało ich coraz więcej. W powietrzu dał się słyszeć jednostajny zaśpiew, od którego po plecach naszych przyjaciół przebiegły ciarki. Shadowtears i spółka ciągle jeszcze mieli w pamięci wydarzenia opisane w „Mackach szaleństwa”. Musiały minąć miesiące i przelać się hektolitry alkoholu, aby przegnać z ich umysłów przykre wspomnienia. A tu nagle koszmar powrócił (choć niektórzy zwą go Kreczmarem). Pradawne rytuały, tajemne księgi, niezrozumiały bełkot, macki, śluz i kultyści… To wszystko znów czekało na naszych biednych bojowników o wolność RPG. I, mówiąc uczciwie, trochę ich zbiło z pantałyku.\n– To niemożliwe – jęknął Artmar. – To znowu oni!\n– Jacy oni? – dopytywał się niedowidzący Signur.\n– No, ci… ci… pokręceńcy od horroru.\n– Badacze Tajemnic?! – zakrzyknęli jednocześnie Yossa i Shadowtears.\n– Zgadza się. To oni. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Spójrzcie na te przekrwione oczy. Na te wysuszone ciała. O, a tam, w krzakach leży kilkanaście kaftanów bezpieczeństwa. Widzicie ten napis? „Arkham Asylum”!\n– Nic nie widzę, nic nie widzę – Signur rozglądał się nerwowo.\n– Boś ślepy – skwitował złośliwie Shadowtears. – I co, drogi Artmarku, nie chcesz mi chyba wmówić, że ludzie porzucili taki tryb życia jak nasz, by zająć się czytaniem ksiąg, przesiadywaniem godzinami w bibliotekach lub też przeżywaniem rozterek wewnętrznych, jak tamci Kainici?\n– Tak niestety jest. New age, era wodnika, rok smoka, brak kontaktów z kobietami, wyalienowanie, samozagłada… Nazywaj to jak chcesz; fakt jest faktem, że ci biedacy zajmują się okrywaniem rzeczy, przez które później stają się szaleńcami. Ba! Oni to chyba lubią, bo co i raz rzucają się w otchłań absurdu.\n– Nie mogę w to uwierzyć. Jak ktoś może chcieć robić coś takiego? Świat się popieprzył…\n– Ale my go uratujemy i znowu wszystko będzie po staremu – stwierdził Artmar. – Smoki będą wcinały dziewice na śniadanie obiad i kolację, giganci napadali na karawany, a tacy bohaterowie jak my, chlali, gwałcili, rabowali i sprawowali inne potrzebne społeczeństwu funkcje. Chodźmy, szkoda czasu. Widzicie tamtego faceta? Tego przy samym jeziorze? To musi być ich przywódca!\nNie marnując więcej czasu na pogawędki, czwórka wędrowców ruszyła ku stojącej samotnie postaci, która wpatrywała się w spokojną taflę jeziora. Nieznajomy wbrew pozorom był młodym, miłym człowiekiem. Kiedyś zajmował się leśnictwem, a w wolnych chwilach prowadził kursy żeglarstwa. Niestety, pewnego dnia postanowił zając się psychologią – i to go zgubiło. Odmieniło na zawsze. Pierwszym objawem nadchodzącej choroby były coraz rzadsze wizyty w pewnym miejscu i niechęć do odwożenia pewnych osób do domu.\n– Cześć, chłopaki. Jestem Zsołim. Co u was?\n– Dobrze, a u ciebie? – odrzekł kulturalnie Shadowtears.\n– Pracuję właśnie nad „Dniem Bestii”, największą tajemnicą chultystyczną w tej szerokości geograficznej.\n– A to ładnie – znowu nadpodziw kulturalnie stwierdził Shadowtears.\n– Fajnie, że ci się podoba. A tak prawdę mówiąc, to kim jesteście? I czego tu szukacie?\n– Jestem Shadowtears, upadły paladyn i wspaniały rycerz, słynny na całym świecie pijanica i łamignat. A to moi pomocnicy: barbarzyńca Yossa, wielki jak brzoza i głupi jak nie powiem co; mag Signur, ślepy i przygłuchy, ale ma jaja i kartę kredytową; a ten ostatni to Artmar, czarnoksiężnik od siedmiu boleści. Żona go niedawno rzuciła i odeszła z chichotem czarodzieja, którego niegdyś pokonał.\n– A…! To wszystko tłumaczy. Może przysiądziecie się na chwilkę? Zaraz z jeziora wyłoni się macka i wszyscy oszalejemy. Będzie ubaw!\n– Nie, nie, nie! To nie dla nas. Jesteśmy z innej szkoły. Konserwatywnej. Macki to my ucinamy…\n– Ucinacie macki!!! Że też nikt na to nie wpadł! Przez tyle lat zajmujemy się tym problemem i zawsze staramy się znaleźć rozwiązanie pokojowe. Czy wiecie, że kiedy bohaterowie wyciągają broń, oznacza to, iż popełnili gdzieś błąd?\n– Nie wierzę! Błąd! U nas się od tego zaczyna!\n– A poza tymi mackami, to coś tu jeszcze jest? – dopytywał się Artmar. – Właściwie, to źle się wyraziłem. Gdzie kończą się te macki?\n– Tego nie odkryliśmy w żadnej z ksiąg. Powiem wam zresztą w tajemnicy, że chyba żadnej nie udało nam się przeczytać do końca. Czytelnik zawsze popadał w obłęd nim dotarł do ostatniej strony.\n– Ja też kiedyś czytałem taką książkę – odezwał się Shadowtears. – I też nie dotrwałem do końca. Nazywała się… zaraz…\n– „Pan Tadeusz”! – zakrzyknął radośnie Yossa. – Czytałem!\nNie po raz pierwszy ostatnimi czasy Yossa zaskoczył swych przyjaciół tak niezwykłym wyznaniem. Coś działo się w duszy barbarzyńcy. Coś wielkiego i zarazem tajemniczego. Być może był to początek przemiany duchowej, ewolucji, lecz nasi towarzysze daliby sobie w łeb strzelić, że chodziło tu raczej o przejście od seksu teoretycznego do seksu praktycznego – cokolwiek miałoby to znaczyć.\n– Wiesz, Zsołim, miło się z tobą gada. Fajny chłopak jesteś, choć te macki… Przyłącz się do nas, brachu. Pokażemy ci, co robić z takimi oślizgłymi odnóżami.\n– Ja?! Nie, nie mogę. Muszę pilnować mych towarzyszy. Muszę wskazywać im drogę i zachęcać do popadania w obłęd. Jestem ich guru, wiecie…\n– Jak nie możesz, to nie możesz. Ale chociaż spróbuj nam pomóc.\n– Zrobię wszystko, co w mojej mocy. Pytajcie…\n– Nie znasz może jakiegoś obejścia albo skrótu. Bo, wiesz, my właśnie bierzemy udział w liniowej przygodzie i zostało nam mało czasu – nieśmiało wydukał Shadowtears.\n– Skrótu? Znam skrót do R’liech! Bardzo dobrze go znam. Musicie pójść tam, ooo – stwierdził, wskazując kierunek – a później zeskoczyć z tamtego pagórka i już, za zakrętem…\nNiestety, Zsołimowi nie było dane dokończyć, gdyż ze spokojnej toni nagle wyłoniła gruba, oślizgła, plugawa, zielonkawo-błękitno-bladawa macka i wciągnęła go do wody. Nasi przyjaciele od razu rzucili się biedakowi na ratunek. Ale było już za późno. Zsołim skończył tak, jak tego pragnął – no prawie, bo pewnie chciał być przynajmniej przez kilka chwil szalony.\n– I co teraz? – odezwał się po dłuższej chwili Signur.\n– Idziemy do R’liech, skrót już znamy – odparł pewny siebie Artmar.\n– Jesteś pewien, że tam?\n– No jasne. Tam rozegra się finałowa scena przygody.\n– Walka! – zawył Yossa.\n– Tak, Yosso, walka. Każda dobra przygoda musi zakończyć się walką. Przecież nie jakimś głupimi pogaduszkami, prawda?\nWśród różnych ewolucji w świecie gier fabularnych wyróżnia się również ewolucję graczy. Ci nieszczęśnicy rozpoczynają tak, jak powinni – ich bohaterowie wyrzynają, co się rusza, zbierają skarby i łapią pedeki. Później jednak, kiedy nieco dorosną i stwierdzą, że powinni znaleźć się w elicie (cokolwiek miałoby to znaczyć), zaczynają się problemy. Ich bohaterowie koniecznie muszą cierpieć! I to najlepiej bardzo cierpieć za bliżej nieokreślone przewiny. Są tacy, którzy cierpią tylko psychicznie. Inni jednak kreują postaci kulawe, ślepe, bezrękie – mówiąc w skrócie: bezsensowne. Przecież tacy bohaterowie nie nadają się do prawdziwego RPG, w którym chodzi tylko i wyłącznie o wygrzew. Na drzewo z psychologią!\nZ tym skrótem było tak, jak z wszystkimi innymi – ciągnął się i ciągnął, jakby nie miał zamiaru doprowadzić do celu. W końcu jednak nasi bohaterowie dotarli do osławionego R’liech i…\n– Czy jesteś pewien, że trafiliśmy pod właściwy adres? – zapytał Signur. – To coś nie wygląda mi na miejsce spoczynku Wielkiego Gulgu.\nI rzeczywiście nie wyglądało. Zamiast mrocznych korytarzy, zapisanych znakami o niewiadomym przeznaczeniu, śluzu i macek, zastali air-condition, meble wprost z Ikei, perskie dywany, miłe hostessy i telewizję kablową.\n– To musi być jakiś podstęp! Iluzja, albo co? – Shadowtears próbował odkryć prawdę.\n– Nie! Tak właśnie wygląda siedziba Wielkiego Gulgu – stwierdziła słodko jedna z hostess, zbliżywszy się do naszej bandy.\n– Nie podchodź! – zakrzyknął Artmar. – Jeszcze krok, a przemienię cię w garstkę popiołu!\n– Spokojnie, panowie – ciągnęła przymilnym tonem. – Ależ jesteście w gorącej wodzie kąpani…\n– Yossa nie kąpać się 15 lat! – zaprzeczył Yossa.\n– Tak czy inaczej, zapraszam. Wielki Gulgu was oczekuje.\n– E… – niedowierzał Signur. – Skąd wie, że tu jesteśmy?\n– On wie wszystko – zakończyła konfidencjonalnym tonem hostessa. – Chodźcie.\nWielki Gulgu wcale nie był taki straszny i wielki. Mówiąc uczciwie, mierzył niecałe 155 centymetrów wzrostu i nie miał nawet jednej macki. Śluzu zresztą też nie wydzielał. Był zwykłym, nie rzucającym się w oczy człowieczkiem. Nieco korpulentnym, w okularach w rogowej oprawce; nosił wyświechtany sweter i stare spodnie. Siedział rozparty na wygodnym fotelu, nogi opierając na stojącym przed nim biurku. Na widok Shadowtearsa i jego drużyny, uśmiechnął się szeroko i rzekł:\n– Cóż za spotkanie! Od lat marzyłem, by porozmawiać z wami twarzą w twarz! Wiele czytałem o bohaterskich czynach paladyna Shadowtearsa, czarodziejskich sztuczkach wielkiego Artmara, niezwykłej poezji genialnego Signura i potędze barbarzyńcy Yossy!\n– To musi być jakiś podstęp – wyszeptał Shadowtears do ucha Signurowi. – Nie wierzę w ani jedno jego słowo.\n– Ja też – odparł elf.\n– Usiądźcie, przyjaciele – ciągnął Gulgu. – Napijecie się czegoś? Jesteście głodni?\n– Z przyjemnością coś przekąszę – stwierdził Artmar.\n– Ani mi się waż! – warknął Shadowtears. – Na pewno będzie chciał nas otruć!\n– Ja? Ależ skąd. Po cóż miałbym to robić? W sławetnym „Nekronomikonie” wyczytałem, iż wasza czwórka odmieni losy całego świata miłośników gier fabularnych.\n– Jak to? – zapytał Artmar.\n– Widzę, że nadal nic nie rozumiecie. Wielki Gulgu to tylko pseudonim. Legenda, która ma odstraszyć tych nowoczesnych dupków. Wielki Gulgu ma trzymać ich z dala od nas i w miarę możliwości sprawiać, aby ich populacja nieustannie malała. My zaś, spokojniutko, siedzimy sobie tutaj, gramy w KRYSZTAŁKI, popijamy pepsi, absoluta, zjadamy chipsy i kiełbaski, bawiąc się jak przystało na prawdziwych erpegowców.\n– Nie żartuj. Wobec tego, kim właściwie jesteś?\n– Jak to? Nie poznajecie mnie? Spotkaliśmy się już kilka razy. Co prawda wtedy miałem na sobie lśniącą paladyńską zbroję, krótko przystrzyżony wąsik i plus 5 do wszystkiego, ale przecież teraz jesteśmy wśród swoich…\n– To ty?…\n– Ty jesteś?…\n– Tak! Wielki Gulgu i paladyn Arturius to ta sama osoba! To ja! Ja!\nMawiają, że historia kołem się toczy. Nie inaczej jest w rzeczywistości miłośników RPG. Ci, którzy przed ponad 25 laty rozpoczęli swą wędrówkę korytarzami podziemnych lochów i zabijali smoka za smokiem, znów powracają do naszej krainy. Tym jednak razem wspiera ich nowa, zupełnie nowa idea: ZEW KRYSZTAŁÓW, czyli MROCZNE CZASY.


Wysuszony śluz nosowy to tak zwana "koza z nosa". Śluz jest niezbędny dla układu odpornościowego, ponieważ wyłapuje drobnoustroje, zanim dotrą do płuc. Badania pokazują, że większość ludzi przyznaje się do dłubania w nosie! Dłubanie nie jest jednak najlepszym nawykiem, więc dlaczego nie wybrać tego uroczego małego smarka!\nFAKTY: Wysuszony śluz nosowy to tak zwana "koza z nosa"". Śluz jest śluzowatą mazią...\nFAKTY: Spośród wszystkich stworzeń afrykańskich, największą grozę budzi mała mucha...\nSuperbakteria MRSA (Multiple-resistant Staph)\nTego niezwykle odpornego gronkowca nie znajdziesz w przedsionkach sprawiedliwości. Ale jest szansa, że pojawi się w twojej kolekcji mikrobów.\nFAKTY: Gronkowca złocistego bardzo często można spotkać na skórze, gdzie jest...\nKto jest parszywy? Nasz pluszowy świerzbowiec z pewnością nie.\nFAKTY: Na długo przed tym kiedy Napoleon spotkał swoje Waterloo, jego osobiste...\nŚwietlik morski (Noctiluca)\nTen glon powoduje nocne świecenie się morza. Ty również dodaj trochę światła do swojego życia (lub życia bliskiej osoby).\nFAKTY: Kiedy w nocy idziesz na plażę lub zatokę i widzisz drobne iskierki światła...\nSzalona krowa (BSE) (Bovine spongiform encephalopathy)\nFAKTY: Po raz pierwszy zidentyfikowana w Wielkiej Brytanii, znana również pod nazwą...\nSzczepionka przeciw Koronawirusowi (COVID-19 Vaccine)\nFAKTY: Szczepionki są jednym z największych osiągnięć medycyny wszechczasów. Programy...\nTasiemiec (Taenia ovis)\nJeżeli wciąż kiszki marsza Ci grają to może ćwiczy tam jakiś artysta. Zobacz jak on mierzy swój sukces - na metry. *Pluszowy Tasiemiec ma elastyczne, rozciągliwe człony. - Dziwaczny jakby prosto z Science Fiction - Odchudzający się mogą mierzyć nim obwód pasa\nFakty: Istnieje ponad tysiąc rodzajów pasożytniczych robaków płaskich, które mogą...\nCzy wiesz czemu nie powinieneś chodzić po zardzewiałych gwoździach? Bo to może Cię bardzo zaboleć! Nawet, jeśli przy okazji nie zarazisz się tężcem.\nPluszowy tężec: - dla wszystkich, którzy nadepnęli na zardzewiały gwóźdź, lub...\nToksyczna pleśń (Stachybotrys Chartarum)\nWyproś go grzecznie z Twojej piwnicy.\nFAKTY: Pleśń Stachybotrys to czarny, toksyczny grzyb. Świat usłyszał o nim po raz pierwszy w...\nTrąd (Mycobacterium leprae)\nTrąd dręczy ludzkość od tysiącleci. Na szczęście nowoczesne metody leczenia pozwalają w końcu opanować tą starożytną plagę.\nTrąd (Mycobacterium leprae) - intrygująca maskotka dla osób zainteresowanych historią -...\nTrądzik (Propionibacterium acnes)\nFAKTY: Choć trądzik czasem dotyka dorosłych, to niemal 100% ludzkości ma z nim do czynienia...\nTrylobity były cudownymi stworzeniami, które wyginęły, zanim dinozaury kiedykolwiek żyły! Były stawonogami, które ewoluowały ponad 500 milionów lat temu w starożytnych morzach Ziemi. Dzisiaj trylobity są ulubieńcami poszukiwaczy i kolekcjonerów skamielin. A jeśli szukasz uroczego, wyjątkowego trylobitu, który nazwałbyś swoim, z pewnością będziesz chciał mieć tego cudownego, pluszowego zwierzaka.\nFAKTY: Trylobity były cudownymi stworzeniami, które wyginęły, zanim dinozaury kiedykolwiek...\nTrzustka leży za żołądkiem i ma dwie różne role. Każdego dnia 1,5 litra soku trzustkowego wpływa do jelita cienkiego.\nFAKTY: Trzustka leży za żołądkiem i ma dwie różne role. Jako gruczoł dokrewny - hormony...\nWąglik ( Bacillus anthracis)\nMiał kiedyś sławę groźnej przesyłki - może wyślesz go komuś?\nFAKTY: Choć w dzisiejszych czasach słowo "wąglik" kojarzy się źle i przywodzi na myśl...\nSpośród głównych narządów wewnętrznych wątroba jest jedyną, która może się regenerować - już od 25% swojej masy! Jest to także największy narząd wewnętrzny.\nFAKTY: Według starożytnych Greków Tytan Prometeusz ukradł ogień Zeusowi i podarował go...\nWesz łonowa (Pthirus pubis)\nNie pozwól, żeby wszy łonowe wtargnęły do Twojego życia! Sprawdź fakty zanim zostaniesz pokąsany.\nWesz łonowa (Pthirus pubis) - użyteczne narzędzie do nauczania spraw związanych z seksem -...


Liga Mistrzów za darmo! Gdzie oglądać mecz Manchester City - Olympique Lyon na żywo w telewizji i internecie? - Sport WP SportoweFakty\nŁukasz Gryziecki 15 Sierpnia 2020, 19:30\nMecz Manchester City - Olympique Lyon w Lidze Mistrzów można oglądać na żywo w sobotę. Transmisja w telewizji będzie dostępna na antenach TVP 2 oraz Polsat Sport Premium 1. Darmowy livescore na WP SportoweFakty. Mecz do oglądania również w WP Pilot.\nLiga Mistrzów na żywo: Manchester City - Olympique Lyon. Gdzie oglądać transmisję TV i stream?\nW sobotę (15 sierpnia) o godzinie 21:00 rozpocznie się mecz Manchester City - Olympique Lyon w ramach Ligi Mistrzów. Starcie to można oglądać na żywo w telewizji i internecie. Transmisja TV będzie dostępna na antenach TVP 2 oraz Polsat Sport Premium 1.\nGdzie oglądać Manchester City - Olympique Lyon na żywo w internecie?\nStarcie Manchester City - Olympique Lyon będzie można oglądać za darmo w internecie! Transmisja będzie dostępna na platformie WP Pilot. Można z niej skorzystać również na urządzeniach mobilnych.\nPoczątek meczu Manchester City - Olympique Lyon: 21:00. Transmisja TV: TVP 2, Polsat Sport Premium 1. Stream online: WP Pilot, sport.tvp.pl, Ipla TV. Relacja LIVE za darmo: WP SportoweFakty.\nPremier League. Wolverhampton - Manchester City: zespół..


Internet Trzciniec-Łaziska: radiowy, światłowód • tv | RFC Internet i Telewizja\nCiesz się najwyższą prędkością transmisji dzięki połączeniu światłowodowemu w Twoim domu! Internet Trzciniec-Łaziska, który osiąga prędkość nawet do 1 Gbps, pozwala na korzystanie z oferty bez ograniczeń. Internet, dostarczony bezpośrednio do mieszkania, gwarantuje swobodny dostęp bez zakłóceń, nawet w przypadku, gdy z internetu jednocześnie korzysta cała rodzina. Wybierz światłowód, który umożliwi przeżywanie emocji na najlepszym poziomie!\nW RFC proponujemy Ci nieograniczoną rozrywkę, jaką jest pakiet nawet 220 programów o różnej tematyce, w tym programów ogólnych, filmowych i rozrywkowych. Telewizja, transmitowana za pomocą połączenia internetowego umożliwia oglądanie kanałów w wysokiej jakości bez obciążania sieci czy spowalniania połączenia.\nTrzciniec-Łaziska – Inne Usługi od RFC\nRFC oferuje rodzinny pakiet, gwarantujący wysokiej jakości usługi internetowe i zestaw kanałów telewizyjnych. Nasi doradcy pomogą Ci dopasować wygodną propozycję, która odpowie Twoim potrzebom.\nOferta dla przedsiębiorców pozwala na dostosowanie sieci do narzędzi i profilu firmy. Zapewniamy sieć, która sprawdzi się w firmach, działających na nowoczesnych technologiach.


Mariah Carey na ślubnym kobiercu\nMariah Carey ponownie wyszła za mąż. Ślub odbył się podobno w tymtygodniu, na wyspach Bahama.\nWybrankiem serca diwy jest aktor, Nick Cannon. Para spotkała sięna planie teledysku "Bye Bye" do piosenki z najnowszej płytygwiazdy.\nNarzeczeństwo nie trwało długo. Gigantyczny pierścionek naserdecznym palcu wokalistki pojawił się w ubiegłym tygodniu.Zakochany mężczyzna ofiarował klejnot wart rzekomo 2,5 milionadolarów.\nPrzypomnijmy, że Carey już raz była mężatką - w 1993 roku wyszłaza Tommy'ego Mottolę i rozwiodła się z nim 5 lat później. Cannondla odmiany w ubiegłym roku odwołał swoje zaręczyny z SelityEbanks.\n11 kwietnia na sklepowe półki trafił najnowszy album MariahCarey, "E=MC2".\naka | dotmusic\nDołącz do dyskusji: Mariah Carey na ślubnym kobiercu


Współczesne podświetlane litery 3D | Podświetlana litera\nWspółczesne podświetlane litery 3D\nW branży reklamowej niezwykle dużą renomą cieszą się nowoczesne litery 3D, które podświetlane są najczęściej specjalnymi diodami Led. Firmy najczęściej wybierają litery, które świecą poświatą, czyli tworząc efekt halo. Pomysłowe litery podświetlane można zainstalować na dystansie bezpośrednio do ścian, paleni, albo elewacji. Podświetlane litery robi się głównie z plexi, dibondu, bądź są po prostu spawane z blachy pod osłoną argonu.\nPrzestrzenne litery (zwłaszcza gdy są podświetlane) zapewniają perfekcyjną widoczność, dzięki czemu doskonale nadają się do prezentacji logotypów, napisów, czy numeracji. Niezwykle wiele osób wykorzystuje również litery podświetlane jako dekoracje i to nie tylko w sektorze komercyjnym, lecz też w sektorze prywatnym. Dzięki ekonomicznym diodom Led, nasza marka może pracować zarówno nocą. Rewelacyjna widoczność w przestrzeni miejskiej, to najbardziej odpowiedni wabik na ewentualnych klientów.\nJak każdy ekspert od marketingu bardzo dobrze wie, dobra reklama koniecznie musi być przede wszystkim nadzwyczaj skuteczna, a jak łatwo się domyśleć wydajna reklama to ta, która swoim zasięgiem dociera do nadzwyczaj wielkiej liczby osób. Wydajna reklama nie koniecznie musi być także dużym wydatkiem dla przedsiębiorcy. Nowoczesne litery podświetlane prezentują się bardzo efektywnie zwłaszcza w nocy, lecz nie da się zapominać też i o tym, iż są rewelacyjnie zauważalne również za dania. Każdy kto poszukuje mało agresywnej reklamy, powinien w pierwszej kolejności zastanowić się nad zakupem liter podświetlanych.


Sztuka autoprezentacji i wystąpień publicznych | AG Doradztwo\nCEL SZKOLENIA: Celem szkolenia jest przygotowanie uczestników do samodzielnych efektywnych wystąpień/prezentacji przed publicznością. Szkolenia ma także za zadanie przekazanie wiedzy na temat umiejętności jakie powinien posiadać dobry mówca oraz jak radzić sobie w sytuacjach trudnych podczas wystąpień publicznych.\nKORZYŚCI: Uczestnicy dowiadują się jak łatwo zdobywać uwagę, zaufanie i uznanie publiczności, jak mówić, zachowywać się, wyglądać profesjonalnie i wiarygodnie, trenują skuteczne sposoby werbalnego i niewerbalnego porozumiewania się. Zapoznają się ze świadomymi i nieświadomymi kanałami komunikacji. Poznają preferencje komunikowania się przedstawicieli różnych typów osobowości. Uczestnicy wrócą z treningu wyposażeni w nowe narzędzia oddziaływania, ze wzmocnioną samooceną i większą pewnością i znajomością siebie.\nUCZESTNICY: Szkolenie w formie treningu, przeznaczone jest dla wszystkich osób pracujących z ludźmi w środowisku biznesowym, chcących poznać zasady dobrej, skutecznej komunikacji i opanować umiejętność eksponowania pozytywnego wizerunku swojej osoby, dla osób zarządzających zespołami, występujących publicznie, przedstawicieli firm, wykładowców, nauczycieli.\nPlanowanie przebiegu prezentacji\nAspekty psychologiczne w prezentacjach\nPodstawowe źródła komunikacji\nStrategie budowania skutecznego kontaktu\nSztuka wywoływania pierwszego wrażenia\nTrudne sytuacje w trakcie spotkań\nAutoprezentacja w praktyce – ćwiczenia indywidualne i grupowe


Kolejne spotkanie w ramach Salonu Rękodzieła Artystycznego | Portal Informacji Kulturalnej Województwa Świętokrzyskiego\nKolejne spotkanie w ramach Salonu Rękodzieła Artystycznego A A A\nWtorek, 28 marca 2017 Autor: Łukasz Kopczyński\n1 kwietnia w godzinach 11.00-15.00 w Wojewódzkim Domu Kultury im. J. Piłsudskiego w Kielcach odbędzie się druga edycja „Salonu Rękodzieła Artystycznego”. Impreza jest nową propozycją przygotowaną specjalnie dla miłośników rzemiosła artystycznego, odwiedzających WDK.\nPierwsza edycja imprezy przyciągnęła wielu kielczan, którzy podkreślali oryginalny asortyment wystawców. Wśród odwiedzających nie brakowało pozytywnych opinii na temat idei organizacji Salonu Rękodzieła Artystycznego oraz jego ciekawej oferty.\n„Wystawcy zaskoczyli nawet nas, organizatorów. Rękodzieła wzbudzały duże zainteresowanie odwiedzających, którzy pytali o kolejne spotkania. Liczymy, że podczas kwietniowej edycji liczba osób odwiedzających WDK będzie jeszcze większa, dzięki kolejnym wystawcom, którzy już zapowiedzieli swoją obecność” – mówi Tomasz Irski, organizator wydarzenia.\nSalon Rękodzieła Artystycznego jest nową propozycją przygotowaną specjalnie dla miłośników rzemiosła artystycznego, odwiedzających WDK. Jest to wydarzenie skupiające osoby ze środowiska artystycznego, które poprzez prezentacje własnej twórczości, wychodzą naprzeciw sympatykom rzemiosła w regionie świętokrzyskim. Impreza skierowana jest do wystawców indywidualnych oraz firm zajmujących się rękodziełem.\nWydarzenie ma charakter cykliczny. Po pierwszej edycji, która przyciągnęła do WDK wielu kielczan, organizatorzy zapraszają na kolejne spotkanie, które zaplanowano na 1 kwietnia w godzinach 11.00-15.00 w sali lustrzanej WDK. W nim zaprezentują się dodatkowo wystawcy z branży jubilerskiej oraz minerałów. Wstęp dla osób odwiedzających jest bezpłatny.\nOrganizatorem wydarzenia jest Wojewódzki Domu Kultury im. J. Piłsudskiego w Kielcach. Wypełnione karty zgłoszeń należy kierować na adres: tomasz.irski@wdk-kielce.pl. Regulamin i karta zgłoszenia dostępne w załącznikach. Więcej informacji pod numerem telefonu: 41 36 55 140.\nRegulamin (0 KB)\nKarta zgłoszenia (0 KB)\nLicznik odwiedzin: 30 800 761


Lotos Jantar szósty taniec\nLotos Jantar szósty (taniec)\nFormacje standardowe rywalizowały w sobotę na Mistrzostwach Świata Formacji Standardowych w niemieckim Stuttgarcie. Elbląski Lotos Jantar po eliminacjach i półfinałach awansował do ścisłego finału, w którym zajął szóste miejsce. Mistrzostwo świata zdobyli tancerze z niemieckiego Ludwigsburga.\nMistrzostwa Świata odbyły się w Międzynarodowym Dniu Tańca. Jak informował portal Stuttgart Tourist, w hali im. Hansa Martina Schleyera zmierzyło się 25 najlepszych zespołów świata z 16 krajów. Faworytem była formacja standardowa przygotowana przez największy klub tańca sportowego w Niemczech - Klub Taneczny Ludwigsburg, ona też wygrała tę rywalizację. Srebrne medale zdobyła rosyjska formacja Vera Tiumen, a brązowe aktualni mistrzowie Europy z Kiszyniowa, mołdawska formacja Kodryanka. Czwartą lokatę zajęła niemiecka formacja Branschweiger, piątą rosyjska - Sybirsk Stil, a na szóstej uplasowała się najmłodsza stażem i średnią wieku elbląska formacja Lotos Jantar.\nElbląska młodzież, awansując do finału mistrzostw, weszła do elity tanecznych formacji świata. W Stuttgarcie swój program do muzyki legendarnej grupy ABBA zatańczyła w finale bardzo dobrze. Można to było obserwować w późny sobotni wieczór na ekranach telewizorów, bo mistrzostwa na żywo prezentowała niemiecka stacja ARD, o czym dowiedzieliśmy się już w trakcie transmisji.\nSzóste miejsce na najważniejszym dla formacji standardowych turnieju jest dużym osiągnięciem całego teamu Lotosu Jantar, trenerów i choreografów - Ariane Schiessler i Antoniego Czyżyka. Gratulujemy elblążanom awansu do finału mistrzostw i życzymy, by na kolejnych było jeszcze lepiej.\nPanie Minkiewicz.Na tej stronie są wyniki: Zanim Pan napiszesz to sprawdź.Po to jest internet.\ndwa slowa dla tych wszystkich fanow tanca upierajacych sie przy tym, ze niewatpliiiwa popularnosc jantara w swiecie przeklada sie na wzrost zainteresowania naszym miastem wsrod turystow. .. zapraszam wiec tych wszystkich madrych m. in. do Ludwigsburga (jakby ktos nie wiedzial lezy to to w Badenii Wurtemberdze w poludniowo-zachodnich niemczech. .. aaaale, przeciez maja MISTRZOWSKI team tancerski wiec tlumy turystow wala do nich drzwiami i oknami, a nasi znakomici fachowcy elblascy bez watpienia najblizszego sylwestra spedza wlasnie taaam. .). .moze jeszcze nasi turysci zahacza o kiszyniow w moldawii. .. teez bardzo atrakcyjna miejscowosc. .. no bo w koncu maja taaaki popularny zespol taneczny. .wooow, tylko im zazdroscic. ..\nBo widzisz Antyfan nasi tancerze tak bardzo promują Elbląg, że nawet na oficjalnej liście zawodów występują nie jako Polska tylko Elbląg. Wstydzą się Ojczyzny???


Magdalena, mama 15-letniego Krystiana, ucznia: Mamy wystarczająco dużo problemów z naszymi dziećmi, mieliśmy wielkie kłopoty z obroną szkoły, ale daliśmy radę[...]. I kiedy emocje już opadły i zaczęliśmy w miarę spokojnie żyć, zafundowano nam znowu taki stres. Ktoś, kto nie wiedział, że to ćwiczenia, pomyśli o nas jako o agresorach, o osobach roszczeniowych, które wciąż czegoś chcą [...]. Nie wiem czemu te ćwiczenia z wplątywaniem nas w scenariusz miały służyć. [...].\nPolicja nie ma sobie nic do zarzucenia, a kryminalizowanie protestu rodziców osob niepełnosprawnych uznaje za swą standardową procedurę.


Radny PiS o Bartoszewskim: Przypisywał sobie rzeczy, których nie robił - Polityka - rp.pl\nRadny PiS o Bartoszewskim: Przypisywał sobie rzeczy, których nie robił\nPo dyskusji na temat nadania imienia Władysława Bartoszewskiego rondu we Wrocławiu, oburzenie wywołały słowa radnego PiS.\nZe względu na to, że Władysław Bartoszewski jest Honorowym Obywatelem Wrocławia, lokalni samorządowcy postanowili uhonorować byłego ministra i powstańca warszawskiego. Rada podjęła stosowną uchwałę w sprawie ronda u zbiegu ul. Pilczyckiej, Królewieckiej i Drzymały, tuż obok Stadionu Wrocław - informuje portal Wirtualna Polska.\nPodczas sesji, kiedy przyjmowano uchwałę, jeden z radnych PiS Tomasz Małek, wyraził sprzeciw wobec uhonorowaniu Bartoszewskiego. Polityk ostro skrytykował życiorys Bartoszewskiego. - Władysław Bartoszewski był człowiekiem charakteryzującym się dużą pychą, megalomanią. Często przypisywał sobie rzeczy, których nie zrobił. To człowiek, który jest zasłużony, ale potrafił zachowywać się nie najlepiej - powiedział Małek. W jego opinii, Bartoszewski ”lubił nazywać się profesorem, ale profesorem nie był". - Nie był też doktorem, nawet nie był magistrem - podkreślił Małek i dodał, że Bartoszewski w Żegocie "nie był nikim ważnym i przypisywał sobie rzeczy, które wykonał ktoś inny”.\nSłowa radnego PiS zostały skrytykowane przez część zebranych. Jak informuje portal wp.pl, na sali padło słowo „wstyd!”, a cześć radnych wyszła z sali podczas, gdy działacz PiS zabierał głos.\nSprawę skomentował także Dominik Kłosowski, wrocławski radny SLD. - Jestem przerażony tym, co usłyszałem. Prof. Bartoszewski, żołnierz Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego, więzień Auschwitz, a w wolnej Polsce minister spraw zagranicznych, zasługuje, żeby mieć we Wrocławiu swoje rondo. Panie Małek, jest pan antysemitą! - powiedział Kłosowski.\nDo sytuacji odniosła się również wiceprzewodnicząca wrocławskiej rady Dorota Galant z Nowoczesnej. - To wręcz skandal. Niestety w samorządzie nie mamy organu, który mógłby ukarać radnego za takie słowa - powiedziała w rozmowie z Wirtualną Polską. - Merytorycznie aż trudno komentować jego wystąpienie - zaznaczyła.


Rada nie obniżyła pensji burmistrza? Konsekwencje może ponieść skarbnik - Praca\nPoniedziałek, 25 marca 2019 r.\nMiasto samo odbierze śmieci od mieszkańców\nRozwiązano radę powiatu. To pierwszy taki przypadek w Polsce\n"Farsa" w Gliwicach. W zakończonych niedawno konsultacjach społecznych wzięło udział… 8 osób\nLGBT+ na sesji rady miasta w Warszawie\nCo może rada gminy w sprawie regulaminu dostarczania wody?\nŚrednie miasto, duży szpital i olbrzymi problem\nPoznań. 3 mln zł na program opieki nad bezdomnymi zwierzętami\nPapiernie mogą stać się źródłem surowca dla rolnictwa\nRusza największy w Europie system rowerów publicznych\nPoznań - Ruszył nabór do programu "Mieszkanie dla seniora"\nOd 5 kwietnia pożyczysz rower w Katowicach, a oddasz go w Tychach\nPoznań. Od poniedziałku rusza budowa nowych dróg rowerowych\nPoznań zainwestuje w Nowe Zoo\nKoleje montują dodatkowe zabezpieczenia przed przejazdami kolejowymi\nW Gdańsku nie zwalniają tempa. Szykują się do najważniejszych inwestycji\nKukiz'15 apeluje do prezydenta stolicy w sprawie budowy obwody śródmiejskiej\nGdańsk. Ruszył nabór projektów do budżetu obywatelskiego 2020\nStanisław Tyszka: nie wyobrażam sobie, żeby partie nie poparły naszego projektu ustawy antykorupcyjnej\nKazimierz Karolczak: Europejski Kongres Gospodarczy to szansa dla metropolii\nMiasto pozwało skarb państwa. Chce odzyskać ponad 6 mln zł\nMiasto powołuje spółkę. Aż 9 chętnych do zarządzania\nPolska liczy, zdąży z e-dowodami i nie zwróci do Brukseli 148 mln zł\n33 mln euro dla 32 projektów na polsko-słowackim pograniczu\nOd południa w poniedziałek głodówka w krakowskim Kuratorium\nW poniedziałek zostanie przedstawiona propozycja rządu dla nauczycieli?\nAnna Zalewska: Mam nadzieję, że do strajku nie dojdzie, choć szanuję wszystkie decyzje nauczycieli\nRobert Biedroń: Wiosna w pełni popiera nauczycieli\nSasin: Prezes ZNP jest związany z opozycją\nZ placu Zamkowego wyruszył Narodowy Marsz Życia\nW niedzielę Narodowy Dzień Pamięci Polaków ratujących Żydów pod okupacją niemiecką\nCzy Danuta Hübner wystartuje do PE z list PO?\nPiS chce dotrzeć do każdej polskiej rodziny\nBurmistrz podał się do dymisji. Ciążą nad nim zarzuty\nWiceminister Ociepa przedstawił swoją "piątkę dla województwa opolskiego"\nKoniec "imprez" na warszawskich bulwarach?\nWójtowie, burmistrzowie i prezydenci będą "spowiadać się" ze swojej pracy\n"Samorządni" - prezydenci czterech miast bohaterami książki\nAnna Zalewska: Musimy wypracować mechanizm stałego wzrostu płac dla...\nTych urzędników czekają zmiany. Zamiast umowy o pracę, powołanie\nMiasto i pracodawcy łączą siły. Cel: zatrzymać młodych\nDiety dla sołtysów? Jest projekt ustawy\nPostulaty Solidarności niespełnione. Będzie manifestacja?\nPodlaskie: projekt dzierżawy łąk na potrzeby białowieskich żubrów\nWody Polskie: trwają prace nad strategią zapobiegania suszy w Polsce\nPłacimy podwojnie. Miasta dopłacają miliony do rowerów\nUrzędnicy przejdą szkolenia na temat smogu\nMiasto pomaga w usuwaniu azbestu, można składać wnioski\nKolejne miasto w systemie naprawmyto.pl\nE-dowody: 200 tys. wniosków\nCoraz rzadziej "chodzimy do urzędu"\nNowe standardy stron internetowych także dla organizacji pozarządowych\nBiałystok: Powstanie nowe centrum Psychiatrii\nTragedia w sosnowieckim szpitalu, dramatyczne sceny w dąbrowskim. Prezydenci miast reagują\nBezpłatne badania płuc w całej Polsce do 28 czerwca\nLubliniec: dyrektor szpitala powiatowego zrezygnowała, będzie konkurs\nW gminie powstanie kino społecznościowe\nKoniec imprez nad Wisłą w stolicy?\nPrzygotowania do Europejskiego Kongresu Gospodarczego. Nie zabraknie miejsca dla samorządów\nRada nie obniżyła pensji burmistrza? Konsekwencje może ponieść skarbnik\nTomasz Klyta • 11 lipca 2018 - 12:00\nKilkaset gmin już podjęło decyzję o wynagrodzeniu dla wójta i burmistrza. Okazuje się, że część z nich może ponieść konsekwencje. (fot. um.suwalki.pl)\nOd 1 lipca obowiązuje rozporządzenie o wynagrodzeniach dla pracowników samorządowych, które w założeniu miało m.in. obniżyć pensje wójtów, burmistrzów i prezydentów miast o 20 proc. Samorządy różnie zareagowały na nowe przepisy, bo i interpretacji rozporządzenia pojawiło się wiele. Znamy stanowisko organów nadzoru. Okazuje się, że część gmin może ponieść konsekwencje z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych.\nRady miast i gmin różnie zareagowały na rozporządzenie o obniżce pensji wójtów i burmistrzów. Tylko część zdecydowała się zastosować do nowych przepisów.\nNiektóre samorządy zdecydowały się jednak "bronić swoich wójtów", pozostawiając ich pensję na tym samym poziomie. Tłumaczą, że ustalenie wynagrodzenia to sprawa samorządu, a nie rządu.\nOkazuje się jednak, że właśnie te gminy mogą ponieść konsekwencje z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych.\n- W przypadku naruszenia dyscypliny finansów publicznych, będziemy składać zawiadomienia do odpowiednich organów - zapowiada prezes RIO w Bydgoszczy.\nRozporządzenie rady ministrów z maja 2018 r. wprowadziło niemały chaos w samorządach. Radni oraz włodarze po prostu nie wiedzieli, jak zachować się wobec nowych przepisów dotyczących pensji wójtów, burmistrzów i prezydentów.\nOd początku czerwca rady miast i gmin zaczęły podejmować decyzje w tej sprawie. Podjęły je już setki samorządów (tylko w woj. mazowieckim do urzędu wojewódzkiego wpłynęło 160 uchwał dotyczących uposażeń władzy lokalnej). Zdecydowały się zastosować różne scenariusze. W niektórych miejscowościach były one skrajne – rada skorzystała z okazji i obniżyła pensję burmistrza nawet o połowę. Tak się stało m.in. w Lędzinach. W innych przypadkach radni obniżali pensję zasadniczą organu wykonawczego, jednak jednocześnie podwyższali inne składniki wynagrodzenia.\nBurmistrz: do miast i gmin zaczną wkraczać wojewodowie i to oni ustalą nasze pensje\nCzęść gmin poszła jednak w zaparte. Odrzucały projekty uchwał o obniżeniu pensji burmistrza lub wójta. Na początku lipca stało się tak m.in. w Muszynie. Radni miejscy jednogłośnie uznali, że burmistrz Golba nie zasługuje na obniżenie wynagrodzenia. Powoływali się m.in. na ustawę o samorządzie gminnym, która właśnie radzie daje kompetencje do ustalania wynagrodzenia wójta, burmistrza i prezydenta. Sam burmistrz Golba przyznaje jednak, że spodziewa się interwencji organów nadzoru.\n– To jest raczej pewne. Sposób postępowania został w tych przypadkach ustalony przez rząd. Do gmin wkroczą wojewodowie i to oni będą ustalać pensje burmistrzów – twierdzi Jan Golba. – Pozostaje pytanie o kolizję prawną rozporządzenia z ustawą o samorządzie. Sami się zastanawiamy, czy można przymusić radę do zmiany wynagrodzenia władzy wykonawczej w trakcie kadencji - dodaje.\nJan Golba, burmistrz Muszyny: Jestem niemal pewny, że w mieście dojdzie do interwencji organu nadzoru ((fot. sgurp.pl)\nO to, czy rzeczywiście "wojewodowie zaczną wkraczać do gmin", zapytaliśmy w urzędach wojewódzkich w Warszawie, Krakowie i Bydgoszczy. Wszędzie usłyszeliśmy tę samą odpowiedź – wojewoda ma 30 dni na rozpatrzenie uchwały rady gminy. Do tej pory żadna z uchwał podjętych przez samorządy, a dotycząca pensji burmistrza lub wójta, nie została zakwestionowana.\nTo może zostać potraktowane jako naruszenie dyscypliny finansów publicznych\nOd jednego z naczelników nadzoru prawnego urzędu wojewódzkiego usłyszeliśmy jednak, że nie ma podstaw do kwestionowania legalności tych uchwał, które obniżały pensje zasadnicze organu wykonawczego, podnosząc inne składniki wynagrodzenia. Dodał on, że każda uchwała będzie rozpatrywana indywidualnie i w szczególnych przypadkach może dojść do interwencji nadzoru prawnego.\nProblem może się za to pojawić w tych samorządach, które odrzucały projekty uchwał o obniżce pensji włodarzy. Poza wspomnianą Muszyną do podobnych sytuacji dochodziło m.in. w Rzeszowie, Puławach, a także Tarnowskich Górach czy Inowrocławiu (tutaj radni zbojkotowali sesję). W tych miastach nie wyklucza się ingerencji nadzoru prawnego wojewody w postaci monitu lub przypomnieniu o obowiązku dostosowania prawa lokalnego do rozporządzenia. Jednak w kontekście zbliżającego się końca kadencji ostatecznie takie działania raczej nie odniosą skutku w postaci konsekwencji prawnych.\nCo innego, jeśli taką gminę skontroluje Regionalna Izba Obrachunkowa. Wtedy można się spodziewać interwencji z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych.\n- W takich przypadkach uznamy, że wydatki danego samorządu są niezgodne z obowiązującym prawem - mówi Daniel Jurewicz, prezes Regionalnej Izby Obrachunkowej w Bydgoszczy. - Organy stanowiące, czyli rady, muszą podejmować decyzje zgodnie z prawem. W przypadku naruszenia dyscypliny finansów publicznych, będziemy składać zawiadomienia do odpowiednich organów - dodaje.\nNie rozstrzyga jednak, kto poniesie konsekwencje. Według jednej z opinii, do odpowiedzialności zostanie pociągnięta osoba, która wydaje dyspozycje finansowe (np. skarbnik w gminie). Daniel Jurewicz nie chce jednak komentować tej kwestii, odpowiadając, że ta decyzja należy do "odpowiednich organów".\nCzy wszystkie gminy, które nie obniżyły pensji włodarzom, poniosą konsekwencje? Okazuje się, że niekoniecznie. Jak zaznacza Jurewicz, regionalne izby obrachunkowe działają na podstawie zatwierdzonego planu, zgodnie z przyjętym budżetem. Wyklucza jednocześnie sytuację, że dany samorząd zostanie skontrolowany tylko pod kątem wynagrodzeń. Ponadto, zbliża się koniec kadencji i przed końcem roku rady miast i gmin będą musiały podjąć decyzję o wysokości uposażenia dla wójta lub burmistrza, zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem.\n– Karalność naruszenia dyscypliny finansów publicznych zaciera się po trzech latach. Może się zatem zdarzyć, że w danej jednostce samorządu terytorialnego w trakcie planowanej kontroli stwierdzi się takie naruszenie, mimo tego, że dotyczyło ono poprzedniej władzy – kończy prezes RIO w Bydgoszczy.\nREGIONALNA IZBA OBRACHUNKOWA\nskarbnik, 2018-07-21 19:13:47\nSkarbnik nie wydaje dyspozycji finansowych a je wykonuje. Dyspozycje wydaje Wójt, Prezydent, Zarząd. W przypadku wynagrodzenia podstawą jest zawsze uchwała rady. Pytanie co jeśli jest niezgodna z rozporządzeniem. To rzeczywiście będzie obszar do działania sądów administracyjnych.\nmasive, 2018-07-12 09:42:56\nDo eLPe: Niezależnie od tego co robi rada, skarbnik musi działać w ramach przepisów. W tym przypadku mamy jednak kolizję kilku przepisów. Dlatego moim zdaniem, jakkolwiek nie zachowają skarbnicy, radni czy wójtowie, to w związku z rozporządzeniem o obniżkach, będziemy świadkami wielu procesów przed ...WSA. rozwiń\neLPe, 2018-07-12 09:34:00\n"Według jednej z" (moim zdaniem IDIOTYCZNYCH) "opinii, do odpowiedzialności zostanie pociągnięta osoba, która wydaje dyspozycje finansowe (np. skarbnik w gminie)." Czyli Rada nie podjęła to wynagrodzenie szefowi powinien ustalić... Skarbnik? Jak ktoś wymyśla głupie prawo to pow...inien mieć choć umieć się z niego wycofać (przykładem zmiana w ustawie o IPN) rozwiń\nMEN chce przed strajkiem zmienić przepisy o egzaminach w szkołach


przez mark123 22 sty 2018, 12:30\nwieloraki napisał(a): zastanawiające jest jak ten radny się zachowuje po tym jak sprawa wyszła - z jednej strony udaje skruche, że niby przeprasza (głosem płaczącym ale dla wprawnego ucha udawanym) a z drugiej opowiada, że był na środkach odurzających, które mu żona podrzuciła i zrzuca wine na nią i myśli, że ludzie to łykną.\npodobnie Victoria przyłapana na czarnobiałych błędach logicznych zrzuca wine na nieumiejętność czytania u dyskutanta i myśli, że ludzie to łykną, to tylko przypadkowe podobieństwo czy właśnie to zaburzenie myślenia i krytycyzmu?\nZ krytycyzmem chodzi o to, że psychopaci nie bardzo zdają sobie sprawę z niewłaściwego postępowania. Rozumieją, że ich postępowanie jest niezgodne z "normami społecznymi i/lub prawnymi", ale na tym ich rozumienie się kończy. Mogą udać skruchę przed społeczeństwem i organami prawa, ale dalej tak naprawdę nie widzą nic niewłaściwego w swoim postępowaniu.\nZ zaburzonym myśleniem chodziło mi o to, że psychopaci mają tendencję do myślenia, że należy bezwzględnie dążyć do osiągania korzyści, że są lepsi od innych, że wszystko im się należy.\nprzez wkuuporr 23 sty 2018, 01:06\nMuszę się do czegoś przyznać, mimo, iż zostanę przez to zlinczowany. Niestety, ale 'kilka razy' w życiu, zdarzyło mi się znęcać nad słabszymi. W szkole podstawowej, wraz z jednym kolegą, wyśmiewaliśmy i dokuczaliśmy wielu osobom. To on mnie do tego zawsze podpuszczał. To jego zła natura zmanipulowała moją dobrą naturę. W gimnazjum, pomimo, iż ja zostałem wkrótce gnębiony, to nigdy nie spadłem w hierarchii gnębienia na samo dno. Pode mną zawsze była jedna osoba, której też lubiłem czasem dokuczyć. W porównaniu z tym co robili inni, to moje dokuczanie było, że tak powiem ‘po Bożemu’. Robiłem to czasem, aby samemu nie spaść na dno hierarchii gnębienia, poza tym byłem do tego zachęcany przez wspominanego wcześniej kolegę jeszcze z czasów szkoły podstawowej, z którym byłem dalej razem w klasie gimnazjalnej. Na dnie hierarchii był jeden chłopak. Pomimo, iż jemu współczułem, to gdy ja lub inni uczniowie po nim jeździli, to zawsze sprawiało mi to przyjemność. Następnie, w szkole średniej był jeden kozioł ofiarny, ale ja mu nie dokuczałem, jedynie się śmiałem. Współczułem mu, ale lubiłem gdy inni po nim jeździli. Później było długo, długo nic, aż w końcu, w życiu dorosłym, poznałem się z jedną osobą i zostałem strasznie zmanipulowany. Ta osoba miała diabelską naturę. Wraz z tą osobą pewnego razu, natrafiliśmy na osobę autystyczną, która była całkowicie samotna i pragnęła kontaktu z ludźmi za wszelką cenę. Mój kolega to podłapał i ciągnął z tego chorego człowieka tyle kasy na swoje zachcianki, ile się tylko dało. Wyznawał on zasadę, że głupim nie należy współczuć, tylko należy myśleć jak na nich zarobić. Te pieniądze można liczyć w tysiącach złotych. Ja nie mogłem tego przerwać, nieraz się starałem, ale bezskutecznie. W końcu mi się udało, ale zbyt późno, zresztą z tego chorego to wiele osób ciągnęło kasę. Spotykaliśmy się z tym chorym jedynie po to, aby się z jego pośmiać. To co się działo to była komedia, ale i dramat. On myślał, że jest naszym przyjacielem, ale tak na prawdę to był jedynie sponsorem i błaznem. On nie ogarniał co się dzieje, bo był chory. Wstyd mi. Chciałem zaznaczyć, że w żadnym wypadku to nie ja byłem inicjatorem tego wszystkiego. Ja byłem zmanipulowany, byłem do tego zmuszany, poza tym to był okres gdy byłem non-stop na fazie. Mimo wszystko starałem się to dziesiątki razy zatrzymać. Przeprowadzałem rozmowy zarówno z tym kolegą, jak i chorym. Zarówno razem, jak i na osobności. W końcu to zatrzymałem, nastawiłem chorego przeciwko temu kolesiowi, ale tak jak wspomniałem, zbyt późno. Najgorsze jest to, że sam miałem z tego korzyści i zabawę. Nigdy w swoim życiu, nie byłem inicjatorem takich zachowań. Osoby, które to inicjują należy szybko wyłapywać i odseparowywać od społeczeństwa ponieważ rozsiewają tego wirusa, a inni się nim zarażają i zaczynają ich naśladować. Takie osoby mają złą naturę, która jest wręcz niereformowalna. Ta osoba miała akurat naturę psychopatyczną, o czym świadczy cały wachlarz innych sytuacji, z których mógłbym napisać książkę. Wyłapywać takie osoby w celu ukarania i resocjalizacji.\nprzez mark123 23 sty 2018, 01:49\nZnęcanie się w szkole jest częściowo akceptowalne społecznie.\nJa też się w pewnym okresie dzieciństwa czasem znęcałem, tyle że ja nad psem (to jest definitywnie nieakceptowalne społecznie) podczas pobytów u babci bez rodziców. Było to spowodowane dwiema rzeczami, pierwsza to duża nadwrażliwość na "bakterie zwierzęce" i wpadałem w chwilowy, ale ostry szał, gdy pies mnie polizał lub powąchał. Druga to "hierarchiczne poglądy", uważałem, że "hierarchie niższe" mają być posłuszne "hierarchiom wyższym" i karane za brak posłuszeństwa, psy uważałem za "hierarchię niższą" od dzieci i w pewnym momencie zdecydowałem, by wdrożyć to w praktykę.\nprzez wkuuporr 23 sty 2018, 03:04\nmark123 napisał(a): Znęcanie się w szkole jest częściowo akceptowalne społecznie.\nNależy to zmienić. Jest zbyt duże cackanie się ze zwyrodnialcami. To co ja widziałem w czasach, gdy chodziłem do szkoły, to przechodzi ludzkie pojęcie. Działy się tam rzeczy tak brutalne, że zastanawiające jest, jak mógł nikt nie zginąć.\nJakie konkretnie metody wdrożyłeś w praktykę? Co robiłeś psu?\nprzez mark123 23 sty 2018, 10:53\nwkuuporr napisał(a): Jakie konkretnie metody wdrożyłeś w praktykę? Co robiłeś psu?\nCo konkretnie robiłem, to chyba lepiej abym nie pisał, bo mimo iż to było bardzo dawno temu, było to zdecydowanie nieakceptowalne społecznie i się może bajzel zrobić w wątku.\nPlanowałem zwykłe kary bez znęcania. Ale złość pojawiająca się przy nieodpowiednich w tamtym moim mniemaniu zachowaniach psa popychała mnie do znęcania.\nprzez mark123 23 sty 2018, 11:06\nwkuuporr napisał(a): Należy to zmienić. Jest zbyt duże cackanie się ze zwyrodnialcami. To co ja widziałem w czasach, gdy chodziłem do szkoły, to przechodzi ludzkie pojęcie. Działy się tam rzeczy tak brutalne, że zastanawiające jest, jak mógł nikt nie zginąć.\nGdy ja chodziłem, nie było jakoś skrajnie niebezpiecznie, ale mogło być, gdyby gimnazjum przypadło mi 2 lata wcześniej. W gimnazjum, do którego chodziłem, było bardzo źle, zanim do niego poszedłem, w pewnym momencie się to szybko zmieniło. Podobno było jakoś tak, że jedna z ofiar miała bardzo wpływowych rodziców, którzy zainterweniowali u dyrektora gimnazjum i groziły mu jakieś poważne nieprzyjemności, jeśli się ze szkolnym gangiem nie rozprawi no i się rozprawił.\nprzez wkuuporr 23 sty 2018, 12:08\nPamiętam, że w dzieciństwie wraz z rodzeństwem lubiłem 'znęcać się' nad kotem babci. Kot biegał po całym domu, nie miał gdzie się ukryć, aż zaczynał syczeć i atakować. Przypomniało mi się też, że kiedyś z kolegami znaleźliśmy rannego gołębia, który nie mógł latać. Zabraliśmy go i wrzuciliśmy prosto do wielkiego mrowiska. Później obserwowaliśmy jak stado mrówek zaczyna go pożerać żywcem, co kilka dni doglądaliśmy tego procesu.\nprzez zombienation 23 sty 2018, 14:11\nOczywiście, że jest akceptowane. Przecież to normalne, mówią wszyscy, a później masakra w las vegas. I wszyscy o mój boże jak mogło do tego dojść jakim skurwielem trzeba być żeby strzelać do innych ludzi... A wszyscy ludzie (ci, którzy przeżyli strzelaninę po dwóch latach, zapomniawszy o wszystkim), wchodzą sobie np. na jakieś forum i dopierdalayą innym w wszelaki znany sobie sposób.\nJest akceptowane dlatego, że nie ma nikogo po za ludźmi oprócz ludzi... Żebyś zrozumiał, ludzie nie mogą wyjść po za samych siebie. Będą oceniali ludzkimi kryteriami, dlatego, że są ludźmi. Nie ma "wyższej obiektywnej inteligencji", która fachowo to oceni.\nJednak jest nadzieja, intelekt ludzki, który może wyjść ponad to...\nprzez mark123 23 sty 2018, 14:39\nwkuuporr napisał(a): Pamiętam, że w dzieciństwie wraz z rodzeństwem lubiłem 'znęcać się' nad kotem babci. Kot biegał po całym domu, nie miał gdzie się ukryć, aż zaczynał syczeć i atakować. Przypomniało mi się też, że kiedyś z kolegami znaleźliśmy rannego gołębia, który nie mógł latać. Zabraliśmy go i wrzuciliśmy prosto do wielkiego mrowiska. Później obserwowaliśmy jak stado mrówek zaczyna go pożerać żywcem, co kilka dni doglądaliśmy tego procesu.\nDla zabawy nie znęcałem się nigdy, chociaż czerpałem pewnego rodzaju przyjemność, gdy pies kulił się ze strachu przede mną, bo przestawałem czuć się najsłabszy, ale nie było to "motywem głównym".\nzombienation napisał(a): Oczywiście, że jest akceptowane. Przecież to normalne, mówią wszyscy, a później masakra w las vegas. I wszyscy o mój boże jak mogło do tego dojść jakim skurwielem trzeba być żeby strzelać do innych ludzi... A wszyscy ludzie (ci, którzy przeżyli strzelaninę po dwóch latach, zapomniawszy o wszystkim), wchodzą sobie np. na jakieś forum i dopierdalayą innym w wszelaki znany sobie sposób.\nChodzi trochę o brak świadomości rodziców co do negatywnych skutków olewania lub usprawiedliwiania "bo dzieci są niewinne" lub zbyt łagodnej formy kar, które nie są żadną nauczką dla dziecka i odrzucania "rękami i nogami" ostrzejszych kar. W ten sposób rodzice wyrażają poniekąd przyzwolenie na przemoc w szkołach.


czwartek, 9 listopada 2017 12:35\nśroda, 8 listopada 2017 10:58\nsobota, 4 listopada 2017 07:40\npiątek, 3 listopada 2017 18:28\nponiedziałek, 30 października 2017 10:27\nniedziela, 29 października 2017 12:15\nCzęściej sięgamy po auta dwukolorowe\nCoraz więcej producentów w swojej gamie modelowej stosuje dwukolorową stylistykę nadwozia. Przykładem jest chociażby kia stonic, range rover velar, hyundai kona, jak również volvo XC40.\nNissan sterowany joystickiem\nPierwszy na świecie nissan GT-R sterowany kontrolerem okrąża tor Silverstone z prędkością ponad 200 km/h. Brytyjski oddział firmy Nissan skonstruował ekstremalny, zdalnie sterowany samochód dla miłośników gier komputerowych.\nGwiazdor zespołu Real Madryt oraz reprezentacji Portugalii dołożył do swojej kolekcji samochodów kolejną perłę, nie byle jaką.


mikrokontrolery avr język c, poradniki, kursy video - eagle: 2016\nChciałbym przedstawić Wam kilka ważnych rysunków, dotyczących najnowszej przetwornicy DIGI-LION. Wprawdzie będzie to wszystko w instrukcji ale niestety powstaje ona powoli, zaś te najważniejsze dla wszystkich informacje, warto aby były od razu "pod ręką". Wiele osób bowiem pyta jak zmienić napięcie wyjściowe w przetwornicy tak aby można było zasilać moduł ATB-GSM, który potrzebuje +4 V. Na wszelki wypadek podaję również rysunek jak przywrócić dzielnik i przetwornicę do stanu fabrycznego. Kolejny rysunek przedstawia z kolei rezystor odpowiedzialny za regulację prądu ładowania akumulatorów Li-Ion albo Li-Po. Domyślnie fabrycznie wlutowany jest rezystor zapewniający prąd ładowania ok 460 mA. Trzeba jednak mieć świadomość, że różnej pojemności akumulatory wymagają specjalnego doboru prądu ładowania w zależności nie tylko od ich pojemności, tak na prawdę ale również w oparciu o DOKŁADNE informacje producenta w jego nocie PDF. Nie mniej jednak na rysunku znajduje się poglądowa tabelka pozwalająca tak zgrubnie dobrać rezystory dla różnych pojemności a także dla różnych że tak powiem prędkości ładowania: 0,2C, 0,5C, 0,7C oraz max 1,0C. Zaznaczam, że ładowanie akumulatorów większymi prądami dla 0,7C i więcej może wymagać użycia termistora czyli akumulatora z trzecim przewodem do zainstalowanego w nim rezystora. Niestety DIGI-LION nie obsługuje takich akumulatorów zaś maksymalny prąd ładowania to ok 500 mA. Nie mniej jednak nie oznacza, to że nie można ładować większych pojemności albo akumulatorów łączonych równolegle. Jak najbardziej można! tyle że będą ładowane maksymalnym prądem 500 mA. Przy większych pojemnościach będzie to "zdrowe" ładowanie i co najwyżej czas ładowania będzie nieco dłuższy ;)\nEtykiety: digi lion\nI ponownie zapraszam na małą przygodę z fotoszopungiem ;) ... Dzisiaj porozmawiamy sobie o maskach, wycinaniu, odbiciach lustrzanych i takich tam różnych... Ot postanowiłem podzielić się z Wami na jakimś kolejnym praktycznym przykładzie taką wersją ćwiczeń praktycznych, żebyście mogli podejrzeć jak ja coś tam robię, a nuż widelec, ktoś z tego coś skorzysta? czegoś nowego się nauczy? .. a nuż przyda się to do własnych prac ... zobaczymy. Zapraszam serdecznie ;) To co tu widzicie będzie celem dzisiejszego poradnika, czyli "jak to jest zrobione" ;)\nAutor: mirekk36 40 komentarze\nAutor: mirekk36 52 komentarze\nHollidaysPACK - czyli urlopowa wersja ATB 1.05\nWitam - rozmyślania na temat tego co można będzie robić ew na urlopie w wakacje ;) ... mając w rączkach "wszystkomający" zestaw ATB do tego jakiego LION'ika ... książki ... można sobie poprojektować, poprogramować - no pobawić się elektronicznie i w spokoju. Życzę Wszystkim dobrego odpoczynku przy elektronice i programowaniu w te wakacje! (przy okazji zapraszam na małą zajawkę tego o czym będzie między innymi w Yellowbook'u)\nDigi-LION na komputer PC\nTym razem chciałbym przedstawić Wam mały ale sprytny programik narzędziowy do naszego DIGI-LION'a ;) .... Ano tak jakoś zacząłem marzyć o takim narzędziu, a że marzenia ponoć się spełniają - to postanowiłem troszkę wspomóc ten proces i TRACH! ... po kilku dniach budzę się, zaglądam do komputera a tu co widzę ? ... O jej - jaka miła niespodzianka - program "Digi-LION PC" ;) ale się ucieszyłem! Okazało się nawet, że można go od razu pobrać na komputer ze strony Atnela, LINK. (tu możecie sobie też poczytać o tym programiku). W takim razie do roboty pomyślałem, skoro już mam narzędzie, mogę podglądać w terminalu jak mówi do mnie swoją prozą DIGI-LION, a do tego mogę nawet tworzyć "w locie" wykresy na podstawie jego "gadania" ... no to postanowiłem się z Wami tym szybko podzielić. Zresztą, co tu dużo mówić zobaczcie sami co z tych marzeń wyszło. Ale .... no właśnie zawsze jest jakieś ale .... Pewnie taki programik mógłby robić coś tam jeszcze - macie może jakieś pomysły i marzenia ? ;) ... to jak włączamy maszynkę do marzeń i rozwiniemy go troszkę ? ... Liczę na wasze pomysły - na tym jeszcze nigdy się nie zawiodłem... W takim razie ...\nEtykiety: digi-lion, ładowarka li-ion, ładowarka li-po, przetwornica dc-dc\nDIGI-LION nowa cyfrowa odsłona ATB-LION\nTym razem chciałbym przedstawić Wam, nową wersję przetwornicy z ładowarką pod nazwą DIGI-LION. Poprzednio produkt nazywał się ATB-LION ale wtedy nie posiadał on na pokładzie mikrokontrolera ATtiny10, który potrafiłby nie tylko monitorować napięcie akumulatorów ale także chronić je przed nadmiernym rozładowaniem czy w końcu przekazywać nam (czyli użytkownikom) informacje na bieżąco odnośnie aktualnego stanu napięcia na akumulatorze. Podsumowując połączone zostały zalety poprzedniej wersji produktu z dodatkowym sterowaniem i nadzorem nad pracą przetwornicy za pomocą maleńkiego mikrokontrolera. Fakt, że moduł potrafi co kilka sekund informować nas za pomocą danych przesyłanych przez RS232, o aktualnie panującym napięciu na zaciskach, gdzie podłączony jest akumulator, pozwala nie tylko na\nmonitorowanie jego stanu, ale również na tworzenie prostych wykresów i charakterystyk jego pracy, podczas cykli ładowania i rozładowywania się. Z informacji przesyłanych z modułu można korzystać zarówno w celach poglądowych np w terminalu na komputerze PC ale także wykorzystywać może te informacje mikrokontroler zasilany z przetwornicy. Dzięki temu wie kiedy należy przygotować się do uśpienia, albo poinformować użytkownika urządzenia o stanie podłączonej baterii. Odpada konieczność tworzenia własnego pomiaru baterii co przekłada się również na czas wykonania naszego własnego projektu oraz na jego cenę. Zapraszam do pierwszej prezentacji na gorąco.\nAtnel Video Player "VELA" - ukończony\nNiezmiernie miło mi przedstawić Wam nowy program służący do katalogowania i szybkiego wyszukiwania informacji w ogromnej ilości materiałów wideo pochodzących z najróżniejszych zakamarków serwisu youtube. ATNEL VIDEO PLAYER, to nowa odsłona. Już kiedyś był, istniał jego protoplasta o nazwie "Atnel Video Guides" ale z różnych historycznych względów musiał doczekać się swojego godnego następcy. Oczywiście w swojej podstawowej wersji służy on do wsparcia poradników ATNEL. Nie mniej jednak występuje w przyrodzie jego nieco rozszerzona wersja pod nazwą "VELA" .... Nazwa Vela pochodzi od nazwy gwiazdozbioru VELA. Po polsku Vela to Żagiel, a zatem będzie nam ułatwiał surfowanie po bezkresnych zasobach youtuba. Na czym polega zasada pracy programu? Jego mocne strony? wygoda? nieoceniona pomoc? ... tutaj nie będę zabierał wam dużo czasu ponieważ w poradniku "troszkę" się rozgadałem. Zobaczycie jednak, że dzięki temu programowi już nawet z tego poradnika uda się szybko wyciągnąć stosowne dla siebie informacje na przyszłość w postaci zakładek czasowych! ... zapraszam do prób, do zabawy no i do nauki! Sam program oczywiście pobieramy z tej strony:\nEtykiety: Atnel Video Player, AVP\nTym razem, to już prawie tradycja ostatnio jeśli chodzi o te zapowiedzi ;) ... chciałbym pokazać wam tak wstępną wersję programu AVG (Atnel Video Guides), że aż nie wiem czy w ogóle uda mi się go do końca zrealizować.... To co jest obecnie nie posiada nawet jeszcze bazy danych żeby można było tworzyć sobie własne zakładki do każdego z filmów. Na tą chwilę ... w "wolnym czasie" bawię się Delphi i próbuję coś stworzyć. Jest zatem teraz moment, że aplikacja wczytuje informacje o wszystkich poradnikach i pozwala odtwarzać wybrany z nich. Odtwarzanie następuje jednak wewnątrz mojej aplikacji, w osobnym okienku zwanym "AVG Player". Można sobie to okienko dostosować do własnych upodobań jeśli chodzi o kolor tła a także o wielkość. Przy czym, nie ważne jaka jest wielkość okienka to i tak można w dowolnym momencie podobnie jak w trakcie oglądania na youtube, dwa razy kliknąć i powiększyć filmik na pełny ekran...\nEtykiety: atnel video guides, AVG\nATB-LION - nowa przetwornica od Atnela\nSuper miniaturowy moduł przetwornicy wraz z ładowarką ! Do akumulatorów LiON, LiPO. Zasilacz buforowy. Zastosowania: robotyka, powerbanki, zasilanie dla zestawów ATB, zasilanie dla Raspberry PI 2/3.\nPamiętacie może jeszcze zagadkę, która w sumie niedawno pojawiła się na blogu? ( Przypomnę: LINK ) Jeśli ktoś się dziwi dlaczego tak długo trwało jej oficjalne rozwiązanie, dlaczego tak dużo czasu minęło zanim oficjalnie można zaprezentować ten produkt, to już wyjaśniam. Pewnie nie wszyscy zdają sobie sprawę ile czasu trwa okres nie tylko prototypowania, na którego składa się to, że trzeba często wykonać nie jedną a wręcz kilka pośrednich wersji produktu, płytek PCB, wykonać testy, ale na końcu przed wprowadzeniem do obrotu, trzeba jeszcze wykonać oficjalne testy aby uzyskać certyfikat CE. Tak, tak droga ta bywa długa i bolesna przede wszystkim finansowo. Proszę się zatem nie dziwić dlaczego tyle to trwało ale także nie dziwić się dlaczego produkt ma taką, i tak uważam bardzo atrakcyjną cenę. Chociaż tutaj, dzisiaj jeszcze nie jestem w stanie wam przedstawić tej ceny, to nastąpi wkrótce jak tylko zostanie ogłoszone na stronach sklepu firmy Atnel, czyli www.sklep.atnel.pl . Zastanówmy się jaki cel ma dzisiejszy artykuł ? Otóż wyjaśniam, że ma on aż dwa cele ;) JEDEN to oficjalne wyłonienie zwycięzcy zagadki, DRUGI zaś to przedstawienie wam możliwości tego LWA a także wyjaśnienie jego przeznaczenia.\nENKODER obrotowy od podstaw\nTo już kolejny poradnik w którym przewija się tematyka enkoderów, tyle że tym razem nie przewija się ale w końcu uznałem, że nadszedł czas aby zająć się tym od podstaw i zakończyć spreparowaniem jakieś fajnej i porządnej biblioteki do obsługi i to różnych enkoderów na potrzeby oczywiście języka C. Okazuje się, że aby porządnie obsłużyć enkoder trzeba się zmierzyć nie tylko z oprogramowaniem ale też z ?...... zzzz elektroniką! ;) wiem wiem - niektóre osoby się uśmieją w tym momencie bo powiedzą - jaki tam kod, byle kilka linijek wystarczy i już będzie działać, a elektronika ? jakaż to elektronika do enkodera - bez przesady. A jednak postaram się wam udowodnić, że z pozoru błaha sprawa jak enkoder wymaga jednak sporej uwagi jeśli chodzi o kod (o dobry kod) i poprawne działanie w każdych warunkach. Przy czym pokażę wam co mam na myśli, pisząc o poprawnym działaniu enkodera wg mnie. Postaram się również udowodnić, że ważny jest również sposób elektronicznego dopasowania sygnałów z enkodera na potrzeby samego mikrokontrolera. Dowiesz się także - co to znaczy efekt "Opery SYDNEY" z Australii :D ... mam nadzieję, że da to każdemu sporo do myślenia ale też pozwoli spojrzeć nieco z innej strony na tak niby proste i popularne enkoderki.\nEtykiety: encoder, enkoder\nChciałbym przedstawić wam najnowszą wersję na początek 2016 roku, programatora usbasp firmy Atnel. Nowa wersja 4.1 od strony elektronicznej różni się nieznacznie od starszej wersji 4.0, ale nowość polega na tym, że dodano specjalną obsługę w najnowszej wersji programu MkAvrCalculator. Teraz program potrafi wykrywać już konkretną wersję programatora (od 4.1+) i dostosowywać do niej narzędzia dostępne z poziomu programu. Wprowadzone zostały generalnie dwie nowe funkcjonalności sprzętowe ale działać będą one jedynie w połączeniu z programem MkAvrCalculator. Można zatem pin MISO wykorzystać na dwa sposoby. Jeden sposób to generator częstotliwości w dość szerokim zakresie z płynną jej regulacją w zależności od wybranego preskalera. Drugi sposób to generowanie sygnału PWM na pinie MISO. Tutaj również można płynnie regulować ale nie tyle częstotliwość co wypełnienie sygnału. Za to dzięki dostępnym preskalerom można wybierać swobodnie PWM o różnych częstotliwościach. Druga funkcjonalność to możliwość wystawiania na pinie nr 3 złącza KANDA, sygnału wysokiego bądź niskiego "z ręki" albo za pomocą prostego generatorka z poziomu programu. Sygnał ten generowany jest w oparciu o tranzystor BSS138, a schemat tego wyjścia będzie można ślicznie zobaczyć w programie. Zapraszam na krótką prezentację nowych możliwości programatora wraz z najnowszą wersją programu MkAvrCalculator.\nEtykiety: atb-usbasp, usbasp\nATB LION - mikro zapowiedź + mini zagadka\nWprawdzie trwają wciąż prace nad Yellowbook'iem, ale w firmie Atnel wciąż coś się dzieje. Tak dla oderwania się od codziennej rzeczywistości chciałem przekazać Wam mały przeciek, z pracowni projektowej. Jest szansa, że ukaże się za jakiś czas nowy produkt ATB-LION. Proszę potraktujcie to również jako małą zagadkę, i spróbujcie odgadnąć co to jest (myślę, że nie będzie trudno) ale ciekaw jestem kto wymyśli najwięcej szczegółów na podstawie prezentowanych obrazów w filmiku, tzn chodzi mi o funkcjonalności tego czegoś ;) ... Być może uda się na końcu wyłonić jakiegoś zwycięzcę, który otrzyma w nagrodę taki produkt ? ... zobaczymy .... ciekaw jestem w ogóle czy będzie zainteresowanie. Mnie wprawdzie jest ten produkt bezwzględnie potrzebny do wielu wielu projektów .... no ale nie mogę patrzeć przez czubek własnego nosa ... dlatego nie wiem, czy nie skończy on tylko jako wewnętrzne narzędzie w firmie Atnel. Niesamowicie ciekaw jestem waszej spostrzegawczości, która już niejednokrotnie wprowadziła mnie wręcz w osłupienie i zdumienie do rozwiązywania rozmaitych zagadek na tym blogu. Zatem zapraszam ....\nEtykiety: atb lion


Adwokackie HERstorie. Wolność i Solidarność - zaproszenie na konferencję - Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie\n25.08.2021 / Konferencje i szkolenia\nAdwokackie HERstorie. Wolność i Solidarność – zaproszenie na konferencję\nSerdecznie zachęcamy do udziału w konferencji „Adwokackie HERstorie. Wolność i Solidarność”, która odbędzie się 28 sierpnia br. w Gdańsku. Organizatorem wydarzenia jest Naczelna Rada Adwokacka wraz z Zespołem ds. Kobiet przy NRA, współorganizatorami Pomorska Izba Adwokacka, Uniwersytet Gdański i Marszałek Województwa Pomorskiego, a patronat nad konferencją objął Dziekan Wydziału Prawa i Administracji UG.\nKonferencja poświęcona będzie tematom: w części pierwszej „HERstorie: Adwokatura, Temida, Academia”; w części drugiej: „Obrończynie w procesach politycznych i wojskowych”.\nNa koniec konferencji ogłoszone zostaną wyniki konkursu na esej „Adwokatka, która mnie inspiruje”, oraz wręczenie nagród.\nKonferencja będzie również transmitowana w internecie


www.gosc.pl → Wiadomości → Wiadomości z Polski → Komorowski podpisał ustawę o in vitro\nCo zrobi prezydent w sprawie ustawy o in vitro?\tJakub Szymczuk /Foto Gość\nBronisław Komorowski wyjaśniając swoją decyzję, tłumaczył, że nie jest i nie chce być prezydentem ludzkich sumień. Mówił, że polskie prawo nie może wpływać na ludzkie sumienia i zmuszać nikogo do określonych decyzji. Prezydent powiedział, że jest przeciwnikiem prawnego regulowania sumień Polaków, wśród których są ludzie o różnych wrażliwościach.\nDodał, że jest zwolennikiem kompromisu politycznego, który - jego zdaniem - nie oznacza kompromisu moralnego, gdyż każdy człowiek podejmuje wybory moralne we własnym sumieniu.\nZwrócił uwagę, że zadaniem prezydenta jest m.in. pilnowanie, by stanowione prawo było zgodne z ustawą zasadniczą. Dlatego po podpisaniu ustawy o in vitro prześle ją do Trybunału Konstytucyjnego, by sprawdzić, czy zgodny z konstytucją jest zapis pozwalający na pobieranie komórek rozrodczych bez świadomej zgody dawcy.\nOcenił, że debata na temat ustawy o in vitro była żenująca i przykra dla rodzin posiadających dzieci z in vitro i dla tych, którzy w przyszłości będą chcieli poddać się tej procedurze.\nBronisław Komorowski zapowiadał, że ustawę o in vitro podpisze, jeśli będzie ona zgodna z konstytucją. Na zbadanie tej sprawy miał dwa tygodnie, odkąd okazało się, że Senat przyjął ją 10 lipca bez żadnych poprawek. Wcześniej prawo zostało przegłosowane w Sejmie. Rządową ustawę poparło aż 261 posłów, przeciwko było 176. W Senacie przeważyły zaledwie trzy głosy. 43 senatorów opowiedziało się przeciw ustawie, 46 za.\nPrzed głosowaniem w Senacie Kancelaria Prezydenta skierowała list do senatorów, w którym Bronisław Komorowski przedstawił swoje wątpliwości co do treści i założeń ustawy. Zwrócona w nim została uwaga na fakt, że w myśl przyjętych w Sejmie przepisów, komórki rozrodcze można pobrać nawet bez świadomej zgody dawcy.\nW reakcji na przyjęcie przez obie izby parlamentu ustawy o leczeniu niepłodności polscy biskupi podkreślali i przypominali, że to prawo stoi w sprzeczności z nauczaniem moralnym Kościoła, a katolik nie powinien poprzeć takiego prawa. Wymienili szereg kwestii, które dyskwalifikują ustawę o in vitro, gdyż ta zamiast regulować wątpliwe kwestie, legalizuje je. Przede wszystkim w ustawę wpisana jest akceptacja dla eugenicznej selekcji zarodków. Umożliwia klonowanie człowieka. Zakłada mrożenie zarodków. Dopuszcza możliwość poczynania dzieci po śmierci dawcy komórek rozrodczych. Zakłada, że nie wszystkie zapłodnione komórki jajowe muszą być przeniesione do organizmu matki. Umożliwia stosowanie in vitro bez podjęcia realnej próby leczenia przyczyn niepłodności i lekceważy dobro dziecka, pozostawiając ludzki embrion poza wszelkimi relacjami osobowymi.\nW trakcie debaty na temat in vitro zwracano też uwagę, że sama nazwa "Ustawa o leczeniu niepłodności" jest nietrafiona, gdyż in vitro niczego nie leczy, a jedynie obchodzi problem.\nO niepodpisywanie ustawy o in vitro apelował m.in. w liście otwartym do prezydenta Komorowskiego prof. Bogdan Chazan. "Ustawa zdecydowanie kłóci się z tą tradycją, wprowadza poważny dysonans w naszej kulturze prawnej. Jej przepisy pozwalające na niszczenie wielu istnień ludzkich, określające zarodek ludzki, najwcześniejszą formę rozwoju organizmu człowieka jako „grudkę tkanek” nie liczą się z godnością człowieka, dziecka i rodziców, związaną nieodłącznie z rodzicielstwem" - napisał.\nWyjątkowo liberalna ustawa stwarza furtkę dla wielu wynaturzeń i działań w sposób oczywisty niezgodnych z godnością i powołaniem człowieka, z prawami poczętych w ten nieludzki sposób dzieci. W majestacie prawa utrwalać się będzie i szerzyć przekonanie, że dzieci mogą być dostępne na zamówienie - tłumaczył.\ndodane 22.07.2015 07:44


Miesięcznik Twórczość » Shiny happy people Shiny happy people – Miesięcznik Twórczość\nAdam Kaczanowski działa w obrębie dość spójnego, konsekwentnie rozwijanego pola tematycznego i stylistycznego. Spośród ważnych cech jego idiomu twórczego warto wymienić dużą pisarską samoświadomość, wyczulenie na to, co dzieje się na powierzchni rzeczywistości i opisujących ją języków, ale przede wszystkim niezwykłe poczucie humoru, które czyni go jednym z „najciekawiej zabawnych” polskich autorów. Kaczanowski operuje humorem w typie nieco anarchistycznym, ale korzysta również z arsenału „kinderyzmów” czy rozwiązań charakterystycznych dla kampu, z reguły jednak nie podejmuje się gier lingwistycznych czy neodadaistycznego montażu.\nTo, co jednak u Kaczanowskiego najważniejsze, to fakt, że prędzej czy później śmiech więźnie nam w gardle – zabawny banał codzienności, rozdmuchany za sprawą ekstrawaganckiej narracji, zaczyna budzić niepokój, dusić w poczuciu bolesnej nieprzekraczalności. Postacie i podmioty Kaczanowskiego mają ograniczone możliwości manewru w obrębie światów, w które są wpisani – już to kreskówkowych, już to przypominających budowlę z klocków lego. Nie chodzi nawet o to, że bohaterowie Kaczanowskiego skazani są zawsze na porażkę, ale raczej o to, że w międzyludzkich rozgrywkach często remisują, a mówiąc precyzyjniej, dochodzą do sytuacji patowej. Jej egzystencjalny i polityczny sens (co zauważa Dawid Kujawa, jeden z nielicznych konsekwentnych interpretatorów Kaczanowskiego), ujawnia się bez potrzeby parabazy, ale już w ramach obecnych tu przestrzeni, które, jeśli przyjrzeć się im bliżej, są zawsze lekko nadgniłe, choć sprawiają wrażenie „uroczych” albo „rozkosznych”.\nNajnowszy tom autora, Czego boją się rodzice (przygotowywany równolegle z nagrodzonym Silesiusem zbiorem Cele), przynosi kilka spośród najlepszych tekstów Kaczanowskiego, w których ujawnienie depresyjnego wymiaru pozornie pogodnej, uśmiechniętej rzeczywistości, jest jeszcze bardziej dojmujące. Tym ważniejsze jest pytanie, do którego podczas lektury tomu trzeba powracać – o potencjalność zniesienia tej blokady, ramującej ciasnotę skończonego świata.\nWrażenie pewnej beznadziei, obecnej w sposób względnie łagodny i kameralny (trochę jak w tekstach Roberta Walsera), towarzyszy nam przy lekturze już od pierwszego utworu, opowiadania Przed lustrem. Jego bohaterem jest copywriter Robert, który – mimo wszelkich starań – nie potrafi sprawić, by choć jeden dzień jego życia był ekscytujący lub przełomowy. Płaskość i jednowymiarowość mijających dni odkrywa podczas realizacji pewnego zlecenia: polega ono na badaniu relacji między nazwą pewnego leku a faktem, że większości konsumentów kojarzy się ona z poczuciem utraty. Choć bohater od tego momentu myśli o sobie właśnie jako o Robercie Utracie, to może się to wiązać nie tyle z byciem pozbawionym pewnych doświadczeń lub wrażeń, ile raczej z niemożnością odczuwania w ogóle: niepodatnością lub anestezją. Robert usiłuje wprawdzie zmienić ten stan rzeczy, ale każda z transgresji, których się dopuszcza, okazuje się dość żałosna i upokarzająca – czy będzie to nagranie quasi-erotycznego filmu (do którego wprawdzie dochodzi, choć nie ma w tym żadnej spontaniczności), czy też pozostawienie nagich zdjęć żony na biurowym komputerze, by ktoś mógł je zobaczyć (w geście replikującym zdarzenie z powieści Kaczanowskiego Topless). Rzeczywistość, doskonale przejrzysta i jasno skonstruowana, czyni perwersyjne odkształcenia niemożliwymi lub sprawia, że wytracają one swój wywrotowy potencjał.\nMówię o perwersji nie bez powodu – w świecie tego tekstu psychoanaliza obecna jest ostentacyjnie, banalnie, nieskutecznie, raczej jako anegdota opowiadana z przymrużeniem oka. Żonglerka oczekiwaniami czytelnika (w szczególności akademickiego, w pewnym sensie trenowanego do wyłapywania wielkich kulturowych narracji) to zresztą jeden z ulubionych zabiegów Kaczanowskiego, który z dużą swobodą bawi się też chociażby topiką postsekularną (motywy grające z imaginariami obecnymi na przykład u Justyny Bargielskiej pojawiają się w Na końcu korytarza). Komentarza do tej strategii autor sam udziela w ostatnim wierszu z tomu Kto zaspokoi nasz głód:\nGra Kaczanowskiego z odbiorcami nie ma jednak ustalonego wyniku – nic bowiem nie stoi na przeszkodzie, by humorystyczny epizod potraktować poważnie i wysnuć z niego ważny, a przy tym z psychoanalitycznej perspektywy właściwy wniosek: że to, co doświadczone w dzieciństwie (choćby nie było bezpośrednio traumatyczne), może nas w dorosłości nękać i kształtować życiowe wybory.\nTak dzieje się również w opowiadaniu Na końcu korytarza, którego bohaterka, Bożena, jako mała dziewczynka doznaje objawienia Matki Boskiej. Dostaje nakaz pomocy ojcu w sprzątaniu, przez co za życiową misję uznaje zostanie najlepszą sprzątaczką. Zanim – za sprawą nieco lynchowskiego, krwawego przebiegu zdarzeń – Bożena zostanie z tej misji zwolniona, spędza całe dnie w labiryntach klatek schodowych, podczas sprzątania obserwując ludzkie dziwactwa i słabości. Nie jest to trudne nawet mimo przyjętej przez nią zasady, „by nie wchodzić ludziom do mieszkań”, bo „nie chciała mieć do czynienia z ich prywatnymi brudami”.\nNawet pojawiający się w tym opowiadaniu podstarzały ekshibicjonista (proszący Bożenę o sprzątanie u niego w mieszkaniu za dodatkową opłatą) nie jest jednak aż tak bezsilny, jak Gonzo, młody ojciec z opowiadania Z balkonu, który nie może sobie poradzić z opieką nad córką, Fiki-Miki – a choć nosi imię wzięte z Makuszyńskiego, dziewczynka przypomina raczej Fredrowską małpę w kąpieli. Typowe dla Kaczanowskiego intertekstualne drobiazgi nie zanikają w narracji nawet wtedy, gdy osaczenie Gonza prowadzi niemal do najgorszych konsekwencji. Autorowi Stanów w tych i podobnych fabularnych konfiguracjach nie zależy jednak na efekcie skrajnej niewspółmierności lub na groteskowej celebracji przemocy w kreskówkowej estetyce serialu Happy Tree Friends czy prac hiszpańskiego artysty Juana Cornelli; jego celem jest raczej pokazanie, że to, co nas otacza, może być jednocześnie w dziwny sposób nieprzyjemne i zabawne, skrajnie depresyjne, choć odmalowane w przyjemnych dla oka barwach. W tym sensie rzeczywistość (wraz z jej literackim opisem), często aż nazbyt jaskrawa, ma pewien ciemny rys. W Wolnych chwilach czytamy:\nPo drugiej stronie ulicy stał blaszany dyskont, Biedronka. Robert kiedyś przysiągł sobie, że jego noga nigdy tam nie stanie. Z czasem zmienił zdanie. Zachodził tam, ale nic nie kupował – zamiast tego w dyskretny sposób robił im bałagan na półkach […] Wtedy zatrzymał go okularnik w mundurku ochroniarza.\nNie żaden Szatan, którego nadejścia faktycznie wyczekuje bohater, powinien być tu dla nas prawdziwie interesujący, ale raczej drobne słowo „chyba”, nieoczekiwanie umiejscowione w zdaniu i wprawiające je w drganie, przy okazji zaś – kończące cały tom. Ta bezpretensjonalnie rozpisywana dwoistość i nierozstrzygalność zdarzeń, która każe powrócić do motywu remisu, wyróżnia teksty Kaczanowskiego na tle naszej najnowszej literatury.\nW Czego boją się rodzice ta ambiwalencja pojawia się zresztą na poziomie bezpośredniego przywołania, o czym świadczy chociażby tytuł utworu Mieszane uczucia, z niejasnej przyczyny opublikowanego już po raz drugi (wcześniej w tomie Nowe Zoo z roku 2008). Sam tekst można uznać za istne tour de force Kaczanowskiego: to – przypominająca nieco prozę Jamesa Schuylera – opowieść o związku, który powinien się skończyć, ale jakoś do tego nie dochodzi. Bohaterowie, Pigi i Gonzo, są pogodzeni z nieszczęśliwą sytuacją i zbyt leniwi, by cokolwiek zmienić, przez co pozostają w pacie – względem siebie i otaczającej ich rzeczywistości.\nRadykalne, prawomocne zakończenia są bohaterom Kaczanowskiego przeważnie nieznane; groźba końca rozmywa się, ustępując miejsca statecznemu finiszowaniu świata. Zdecydowanie odmienny jest w tej mierze dramat Matriarchat, który zaczyna się od słów Autora Schowanego Przed Publicznością Za Przewróconym Biurkiem: „Koniec świata. Tu się znaleźliśmy. […] Po prostu zaczynamy od końca, bo nie da się już zacząć naszej historii od początku”. Apokalipsa dokonuje się tu na scenie „mającej w sobie coś z planszy do gry” (stąd niedaleko do remisowej partii szachów rozpisywanej przez Kaczanowskiego i Szpindlera w absurdystycznym poemacie Pieczeń pod kości Baby Boom), na niej pojawiają się zaś Dorotka i Alicja, których przyjaciele, pochodzący odpowiednio z Krainy Oz i Krainy Czarów, nagle znikają. Miotające się po opustoszałym świecie bohaterki licytują się na słowa (mówiąc na przykład o karze, którą zamierzają zadać porywaczom Królika, Gąsienicy czy Blaszanego Drwala), jednak nie mają właściwie żadnych możliwości decyzyjnych – przypominają w tej mierze śmieszne i żałosne zarazem figurki-postaci barokowych dramatów żałobnych, o których pisał Walter Benjamin.\nZblokowane są tu zresztą również ruchy czytelnika, którego w jakiejkolwiek próbie interpretacji ubiega Krytyczny Komentarz z Dupy Strony. Ale Matriarchat można, mimo tych upartych parabaz, czytać na dość wysokim poziomie abstrakcji – jako opowieść o nieskutecznych walkach z brakiem i poczuciem końca, których dopuszczają się alegorycznie rozumiane Humor (Dorotka) i Ironia (Alicja). Wskazówek do takiej lektury dostarcza Kaczanowski w wywiadzie z Kujawą w „ArtPapierze”:\nNa pewno gdybym miał do wyboru tylko humor lub ironię, wybrałbym to pierwsze. Jeśli jednak sam miałbym próbować opisać tę różnicę, to nazwałbym ją różnicą temperamentów. […] Mówiąc o różnicy temperamentu, mam na myśli coś, co dzieli powiedzmy Alicję w Krainie Czarów od Czarnoksiężnika z Krainy Oz. Lubię Alicję, cenię jej wyrafinowane zabawy, ale sam nie mam potrzeby, żeby prowadzić aż takie literackie gierki. Dorotka i Kraina Oz są na podstawowym, pierwszym poziomie, prostsze, chociaż mają szaleństwo zaszyte w sobie – jednak nie na poziomie szaleńczych zabaw słownych.\nIntrygujący i w pewnym sensie podstawowy spór przestaje mieć tu jednak swoje źródłowe znaczenie, skoro dochodzi do zupełnie ramowego krachu wyrażanego w rozpadającym się, popkulturowym kodzie.\nWydaje się, że w obliczu tej erozji, choćby była ona dopiero oczekiwana lub zapowiadana, i w atmosferze narastającego lęku jedyną dostępną reakcją jest bezsilny krzyk – cóż jednak, gdy nie może się on nawet wydostać z ciała sparaliżowanego koniecznością codziennego, pogodnego przystawania do codzienności? Kaczanowski pisał już tak (w wierszu Potworny hałas):\nJest lepszy niż cisza\nA jednak milczymy jak zaklęci\nJeśli – przykładowo – w filmach Andrzeja Żuławskiego bohaterowie reagują na bezsens doświadczenia „biegając i wrzeszcząc” (czyli wyładowują napięcie poprzez acting-out), to u Kaczanowskiego niepokój pęcznieje wewnątrz – w tytułowym opowiadaniu tomu (które wydaje mi się jednym z najlepszych i najbardziej osobistych tekstów autora w ogóle, może obok Zatłoczonego korytarza miłości z Celi) dotyczy to rodziców, ze wzrastającym lękiem obserwujących świat, w którym znajdują coraz mniej nadziei na szczęście dla swoich dzieci.\nRodzice nie przypominają tu figur znanych z innych tekstów – opresyjnych i konserwujących zastany porządek; są raczej opisywani w logice strachu i bezsilności, która uniemożliwia wyzwolenie afektu poprzez wrzask. Być może obawiają się trwałej destabilizacji, która nie pozwoli im już nigdy powrócić do uporządkowanego, „dorosłego” świata: „Rodzice obawiają się, że jak już zaczną wrzeszczeć, nie będą potrafili przestać” – znowu pat. Przesadą byłoby jednak stwierdzenie, że owe „troski ojca rodziny” czynią z rodzica podmiot emancypacyjny; można powiedzieć raczej, że wrzask dziecka pozwala zapytać o własny wrzask lub jego brak, a to już dużo.\nBez tego wrzasku bohaterowie Kaczanowskiego pozostaną uwięzieni w przestrzeniach świata-dioramy, ściśle wyznaczającego granice opowiadanych historii czy raczej historyjek. Na twarzach pogodnych, sympatycznych ludzi (będących ludzikami w tej samej mierze, w jakiej my nimi jesteśmy) pozostanie uśmiech – albo grymas, który go „chyba” przypomina.\nAdam Kaczanowski: Czego boją się rodzice.\nPoznań 2019, s. 90